1 – Powiedziałem, że to nie ja! – Masz już szesnaście lat. – Tym razem, trafisz do poprawczaka.


Za co? Za rysunek kutasa? Bez jaj… – W sensie z jajami, ale bez jaj. – Ja wiem, że miałeś trudne – dzieciństwo, rodzice cię zostawili.


Ojciec miał problemy z alkoholem… – Nie, alkohol lubił, – to z wszystkim innym miał problemy. – Naprawdę daj sobie pomóc.


Czasem trzeba komuś zaufać. – A może to pani kurator przesadnie – ufa ludziom? Pani Sucha… – Poprzednio była pani Sucha-Kilińska,


ale teraz obrączki nie widzę. – Chyba świeżo po rozwodzie, co? – Posłuchaj, Szczeniaku! – Stąpasz po bardzo cienkim lodzie!


I tak się składa, że wicedyrektor Bobik – będzie w komisji, – która zadecyduje o twoim losie, – więc lepiej zetrzyj to dzieło zanim wróci.


Nie mogę, bo to nie moje dzieło! – A pani musi panować nad emocjami. – - Dobra, chcesz ze mną pogrywać? – - Nie.


To może wezwiemy tutaj twoich kumpli, – Bola? Cegłę? – Ich też obejmiemy opieką kuratora. – Razem pójdziecie do poprawczaka.


Raźniej ci będzie. – To są faszystowskie metody. – Granat! – - Który to?!


- Ja! To ja! – Oj błagam on ma zeza! – Proszę pani, pani go nie słucha, – on jest pijany.


Ej, ale, to jakaś słaba, poprzednia – dłużej wytrzymała trochę. – Słuchajcie, kogo oni nam tu przysyłają? – Przecież jak ktoś jest


niestabilny emocjonalnie, – nie powinien pracować z młodzieżą. – Wracajcie do klas. – Do klas!


Przepraszam, to tylko stres? – Taki stres może zabić. – Zaraz, stop. – Pani Wando? Jest kontakt.


Pani słyszała? Będzie dobrze. – Teraz pani pojedzie do szpitala, – na kilka dni, poleży tam pani, odpocznie, – wróci pani do nas, tak?


Ja to narysowałam. – Już powiedziałam twojej kurator. – Posuń się… – Ty to namalowałaś?


Dlaczego? – Bo Bobik jest seksistą i mizoginem. – Aha, okej. – Ty jesteś…


Ty jesteś Nel, nie? Ta nowa laska z II C. – Z psychiatryka. – W sumie dużo tłumaczy. – Tak, jestem po terapii.


Jakbyś sam nie odwalał takich akcji. – Ja to robię dlatego, – że mam ich w dupie, okej? – I nie muszę dopisywać do tego filozofii.


I to jest właśnie Twoja filozofia, wiesz? – Super, cudownie. – Wiesz co? Dzięki za chęci, – ale poradzę sobie.


Akurat. – Zmienię cię za godzinę. – Do jutra tego nie zetrzemy. – Może i racja.


- Ej, a gdzie jest Dante? – - U kuratorki. – Jeszcze? Za co ona go trzyma, za kutasa? – Bardzo śmieszne.


Dante ma już zawiasy. – Może za to wylecieć. – Nie pozwolimy im na to. – Mają wypuścić Dantego,


albo rozniesiemy tę budę! – Dobrze, wszyscy razem. – Dante! Dante! Dante! Dante! – Czy ja prosiłam o spokój?


Spokój! – No i cóż? – Ktoś musi przejąć drugą B. – W takim razie pan Władysław.


Tak? – Pani dyrektor, jestem po zawale. – Naprawdę, to już pan – sobie znalazł wymówkę?


Pani dyrektor, to najgorsza – klasa w całej szkole. – Dante! Dante! Dante! – <i>Moi?</i>


Bobik! – - Bobik! – - Bobik! – Poczekaj, aż wróci z pielgrzymki,


on sobie z nimi poradzi. – On im zrobi apokalipsę. – - Jola? – - Co?


Dante! Dante! Dante! Dante! – Pan Mikołaj. – Brawo! – Ja jestem za młody.


Żeby uczyć? – To jest szansa dla pana. – Dante! Dante! Dante! – Przypieprzyć ci?


Bu! – Ktoś tam musi wejść! – I to nie za tydzień, nie jutro, teraz… – Dzień dobry.


Jan Sienkiewicz. – Podobno szukacie polonisty? – Dante! Dante! Dante! – - Z nieba ci spadł!


- On nawet nie jest nauczycielem. – Czekaj… – on chyba jest pijany. – Przestań dramatyzować.


On ma uczyć, a nie prowadzić TIRa. – Dante! Dante! Dante! Dante! – Kto nie skacze, ten zamula! – Siadamy.


Zaczynamy lekcję. – Siadamy. – Przypieprzyć ci? – No dawaj.


Dawaj – Solówa, frajerze. – Cegła, – bez kitu.


Potrzebuję bitu. – Zniszcz, zniszcz! – Patrzcie, patrzcie, przyszedł nowy frajer – Któremu się wydaje, że drugą be ogarnie


Chcesz być naszym szefem? – Dasz spokój z nauką – Jak wejdziesz do tej sali, – będziesz moją suką


B do O do L do O – A Ty przepraszam, kto? – Litwo ojczyzno moja – Ty jesteś jak zdrowie


Ile cię trzeba cenić ten tylko się dowie – Kto cię stracił – Serio ziomek, jestem pod wrażeniem – Że tak dzielnie władasz


Małym przyrodzeniem – Jak im mniejszy pies – Tym głośniej szczeka – Jesteś kozak na dzielni


A w gębie melepeta – Przestań stary, bo jest mi ciebie szkoda – Połowa z tych dziewczyn robiła mi loda – I każdy chętnie ci o tym opowie


Że jestem ogromny jak mało który człowiek – B do O do L do O – Właśnie cię wyjaśnił, ziom – Z daleka widać, że czujesz się wielki


Bo masz mleko pod nosem – I zbierasz butelki – Finał tej historii jest każdemu znany – Dziś jesteś król ulicy


Przez ziomków lubiany – Jutro będziesz wołał do mnie – Panie kierowniku – By wykraść piątaka i pić przy śmietniku


Co teraz kowboju? – Spadły ci ostrogi? – Tak to jest ten moment kiedy dajesz nogi – Na koniec sprzedam ci prawdę oczywistą


Nie zadzieraj w rapie – Z zajebistym polonistą! – Już? Skończyliśmy? Możemy zaczynać? – Dziękuję.


Ej, ej co Ty robisz? – A, kończę. – - Nawet podobny. – - Piękny, co?


Wszystkiego dobrego – i bardzo pani dziękuję. – Nie chcę tu być, podobnie jak wy, – więc nie utrudniajcie mi mojego życia,


jakoś dociągniemy do dzwonka. – Nazywam się – Jan Sienkiewicz. – Jestem pisarzem.


Joł, czyli pan to jest ten od – „W pustyni i w puszczy”? – No… ten od „W pustyni i w puszczy” – już nie żyje.


A, no to trochę lipa, nieważne. – Nie znamy się, – ale na pewno coś czytaliście. – Siadaj, ostrzegam cię,


nie ręczę za siebie. – „Moralniak”, – „W Blasku Nocy”, – - „Świat według Wacka”.


- Naprawdę? – Świat według Wacka. – - Nie było lepszych tytułów? – - No jest takie polskie imię. Wacław.


Wacek. – Jan Sienkiewicz? – Przepraszam, ja muszę przeprosić. – Bo my tutaj jesteśmy


wszyscy wielkimi fanami – i chciałbym podziękować… – za wpływ na kulturę polską. – - Wow!


- Wow! Super. – Bardzo mi miło. – Bardzo miły z ciebie chłopiec. – Weź się ogarnij facet.


Generalnie nikogo tutaj to nie interesuje – i nikt nie czytał pańskich wypocin. – A jak się już flexujesz książkami – to muszę pana rozczarować…


generalnie, – tu nikt nie czyta. – I chyba to nie było – jakieś konkretnie dobre,


skoro pan tu wylądował, co? – Co teraz przerabiacie, Bolo? – Romantyzm? – Dobrze, w takim razie na jutro


wypracowanko: – „Portret młodego pokolenia na podstawie – „Ody do młodości” Mickiewicza”. – Pieprzyć Mickiewicza.


Co powiedziałeś? – Pieprzyć. – Mickiewicza. – Dobra, jak chcesz.


„Pieprzyć Mickiewicza” – czyli odcienie miłości romantycznej. – Co to ma być? – Pieprzyć Mickiewicza.


Dwa słowa. Którego nie rozumiesz? – Wypracowanie. Na jutro. – Co tam się odwaliło? – No, szkoda, że nie widziałeś,


jak wyjaśnił Bola. – - Bola? – - Morda ryju, zaskoczył mnie i tyle. – Wyjaśnić cię?


Nie no, chodź. – Zostaw dzieciaka, nie ma co. – Jak było u kuratorki? – Jestem „antyspołecznym elementem


z osobowością dyssocjalną, – niezdolnym do nawiązania – bliższych relacji międzyludzkich”. – I za to cię lubimy, stary.


- Co to znaczy w zasadzie? – - Że nie mam przyjaciół? – Co? – Ale nie wywalą cię?


Komisja zbiera się pod koniec roku – i wtedy mnie wyślą do poprawczaka. – Ale do tej pory będą musieli się trochę – ze mną pomęczyć jeszcze.


Zniszczę gościa. – Jutro tak mu pojadę, że zostanie po nim – jedynie brązowa smuga na podłodze. – <i>Tak, wolę pić przy śmietniku</i>


Niż uczyć w tej szkole – To ty jesteś przegrywem, jebany matole – Co myślisz, dobre, nie? – - Takie średnie, stary.


- No jak średnie? – No średnie. Musisz być… – jesteś za bardzo spięty po prostu. – Wiesz, co chodzi?


Daj spokój stary nie wystawisz mi nagany – Na wywiadówce będą mówić – Że zostałeś rozjebany – - Przez Bolo…


- Ooo… dobre. – …co jest poza kontrolą – Już piszą ci nekrolog – Jak byłby pracą domową


Na koniec szukam pozytywów – Choć to trudny wyczyn – Jesteś nudny jak sprawdzian z matmy – Ale łatwiej cię zaliczyć


Zarąbiste. – Ty, żebym nie zapomniał, jak to szło? – Jesteś jak nekrolog…? – Chciałabym, żeby pan wiedział, że…


że ma pan nasze pełne wsparcie. – Wsparcie w czym? – Panie Sienkiewicz. – Tak, słucham?


Panie Sienkiewicz, – zapraszam do mojego gabinetu. – Cześć chłopaki. – Wiecie gdzie poszedł Dante?


Nie. – Ale my jesteśmy, – piękna gazelo. – Siadaj.


Lipa. – Proszę pana, ja wszystko rozumiem, – ale przemoc nigdy nie jest rozwiązaniem. – Ja się z panią zgadzam, pani dyrektor.


Z natury jestem pacyfistą. – Bardzo dobrze, – ale kopnął pan ucznia! – Nie kopnąłem ucznia. Kopnąłem stół.


A to, że akurat na nim stał to… – „Być jak Gandhi - czyli – jak radzić sobie z agresją” – Mnie to pomogło.


Panie Janie… – Panie Janie, panie Janie, pora wstać, – pora wstać. – Wszystkie dzwony biją,


wszystkie dzwony biją – bim bam bom bim bam bom. – I pamiętaj: – Przemoc nigdy nie jest rozwiązaniem.


Nigdy? – <i>Are you sure?</i> – Bardzo fajny ten wisiorek. – - Dzień dobry.


- Dzień dobry. – Hej! Byłam tu pierwsza. – Ej! – A ja ją pierwszy wyciągnąłem.


Ale ja pierwsza ją znalazłam. – Super. – Dawaj. Nawet nie wiesz, co to za książka. – To jest „Gniew”, najbardziej


poszukiwana książka Irvinga. – Wstrzymano publikacje, – po masakrze w San Diego. – Dziewczyny mają pierwszeństwo.


Ha ha. A gdzie się podziała – walka o równouprawnienie? – Dobra, oddaj mi to! – Ciiiii!


To jest biblioteka. Oddam jak przeczytam. – Zanim ty to przeczytasz, to ja – zdążę szkołę skończyć, wiesz? – Wow, gratulacje.


A poza tym i tak by ci się nie spodobała, – bo Irving był seksistą i mizoginem. – - Do widzenia. – - Do widzenia.


Twój kolega chyba coś zgubił. – Jestem Bolo – Lej tę wódkę z colą – Jestem bogiem tych rejonów


Co, nie znasz mnie – Najwyraźniej całę życie – Żyjesz pod kamieniem – Stary, mam to!


- Bolo, ku… – - Bolo… – Bolo, wstawaj. – Wstawaj, wstawaj, wstawaj.


No i co? – Zarysowałeś mi furę. – Sorry, nie chciałem. – Mało brakowało, a sam byłbym połamany.


To czy będziesz połamany, – to się jeszcze okaże. – Wiesz kto to jest? – Ja wiem, kim pan jest. Przepraszamy.


Jak będzie trzeba to pokryjemy koszty. – Dogadamy się, nie? – Zapraszam. Będziemy negocjować. – Ale Bolo nigdzie nie idzie.


To zajebiście, ktoś tu ma jaja. – To ty chodź. – Nie bój się, tylko pogadamy. – Czekamy tu na ciebie.


- Wypad! – - Dobra. – Fuck! – No.


Dobra. – <i>Si cala fon.</i> – Specjalista wycenił szkody na… – dwadzieścia tysięcy.


No to zajebisty specjalista. – To jest zadrapanie. To można pomalować. – Wiesz ale teraz się z – tym już nikt nie bawi.


Trzeba wymienić całą maskę. – Zresztą, co ja ci się będę tłumaczył. – Jak będziesz pyskował, to się okaże, – że zawieszenie też jest do wymiany


I auto do kasacji. – Co chcesz? – Czy ja niewyraźnie mówię? – Chcę pieniędzy.


Zły adres bo mnie nie – stać na wycieczkę do Radomia. – Spokój, Seba, spokój! – Widzisz to jest delikatny temat,


bo Seba ma teściową z Radomia. – Nieważne. Mam dla ciebie propozycję. – Rozniesiesz to – i przyniesiesz 20 tysięcy. Ale spokojnie,


reszta dla ciebie. – Może nawet ci wystarczy – na szkolną wycieczkę. – Ale człowieku, ja nie mogę,


ja mam kuratora. – Uuu, kuratora… – to jest poważna sprawa. – Sam pamiętam, jak to było.


Dobra, nie było tematu. – Jeszcze tylko jedna rzecz. – Zostaw mnie! – Chcesz z udarem, czy bez?


Trzymaj go. – Nie, nie… stop. – Nie można było tak od razu? – Masz miesiąc.


- Stary, wszystko gra? – - Tak. – - Czego chciał? – - Pogadać.


Ale Bolo następnym razem, – weź wpadnij pod inny samochód. – Nie kojarzysz, to był Czystek. – Ten mocny zawodnik, w każdym razie.


Ma ksywkę „złota rączka”. – - Ciekawe dlaczego? – - Hej, Dante! – Nie chcesz wiedzieć.


Ej, chyba coś zgubiłeś. – Coś ci się pomyliło chyba. – No nie, to twoje. – Wypadło ci w bibliotece.


Nie znam cię. Spadaj stąd. – Co jest? Teraz masz Alzheimera? – Powiedziałem spadaj stąd, – czy mi się wydaje.


Świruska – Luzuj człowieku. – Stary, nie wiedziałem, – że kręcą cię freaki.


Przestań – Ty chodzisz do biblioteki? – Stary, te bibliotekarki… – Trzymaj.


Ej, świrusko. – Myślisz, że nie widzę, co robisz? – Jak się do niego przystawiasz? – - Do kogo?


- Do Dantego. – Myślisz, że taki chłopak, jak on będzie – chciał być z takim freakiem, jak ty? – Ej, mówię do ciebie.


Co, myślisz, że wyrwiesz go – na tę swoją wrażliwość społeczną – i niechęć do patriatatu? – „Patriarchatu”.


Odwal się od niego – i idź się emancynować gdzie indziej. – „Emancypować.” – „Emancypować” od emancypacji.


O, słuchaj koleżanki. – Jeszcze raz zobaczę was razem, – to przysięgam… – Masz rację, to nie jest chłopak dla mnie.


On woli tępe dzidy. – Więc jesteś w jego typie. – - Serio? – - Serio.


Laska dosłownie nazwała cię – tępą dzidą, a ty się szczerzysz. – Obudź się. – Ale, powiedziała, że do siebie pasujemy.


- No i co? – - Dobra, cicho, idzie tu! – Hej, Dante! – - Pomógłbyś nam z jedną sprawą?


- Nie teraz Anita. – Chodź. – Weź mnie tak nie nachodź, – jak jestem z kumplami, dobra?


I nie mów o tej bibliotece, – bo coś głupiego sobie pomyślą. – Za dużo myślisz o tym, – co myślą o tobie inni.


Ja mam na to wywalone. – Może dlatego wszyscy cię mają za świruskę. – Co mnie obchodzi, co myślą o mnie debile? – - To nie są debile.


- Nie? – Cegła właśnie dyma ławkę, – także tyle w temacie debili. – Wiesz, podobno o gustach


się nie dyskutuje. – A historii tej ławki i tak nie zrozumiesz. – Po co się z nimi zadajesz? – - Jesteś na to za inteligentny.


- Tak, a co ty o mnie wiesz? – To. – To jest bardzo dobry tekst. – I oddam ci go za „Gniew”,


który mi zabrałeś. – Wyrzuć to, nie rób mi siary. – Sory, byłem zajęty drugą ławką. – Szczęść Boże.


- Szczęść Boże. – - Szczęść Boże. – Dante! Dante! Poczytasz mi? – Cicho. Innym razem mistrzu, dobra?


- Proszę, pięć minut! – - Innym razem. Leć spać. – Kubuś! – Kubuś, ząbki umyte?


To do pokoju, już. Raz, raz. – Dante! – Co tak późno? – - Dużo nauki?


- Tak, no, dużo – - Jesteś głodny? – - Nie, już pójdę spać. – Ale siostra chyba też powinna.


Dzień dobry. – O, panie Janie! Jak idzie nauka? – Ale komu? – Mi czy uczniom?


Żartuję dajemy radę. – - Która jest godzina? – - Dziewiąta. – No właśnie, dziewiąta.


A ja jeszcze nikomu nie przypierdoliłem. – Ej, świrusko! – Mówiłam, żebyś trzymała – się od niego z daleka.


- Przepraszam. – - Nie, nic się nie stało. – Też moje? – Tak, leżało tutaj.


Co słychać? – Wszystko okej. – - Na pewno, Nel? – - Tak, tak.


„…więc warto kochać, – bo miłość jest uczuciem dobrym, – a dobre…” ble, ble, ble. – „Prawdziwa miłość, jest na całe życie”…


Żebyś się nie zdziwiła, dziewczynko. – „Miłość cierpliwa jest, – łaskawa jest, – miłość nie zazdrości,


nie unosi się gniewem, – nie szuka poklasku. – To nie miłość jaką znamy, – tylko jaką chcielibyśmy mieć.


To nie opis produktu, – tylko hasło marketingowe. – To lista życzeń, tak różna od tego, – co znajduje się pod choinką.”


No i mamy zwycięzcę. – „Romantyzm nie stawiał na rozum. – Nic więc dziwnego, że idealizował – uczucie tragiczne i destruktywne.


Bez znaczenia czy chodziło o – kobiety, ojczyzny, Boga, – efekt był zawsze opłakany. – Bo miarą miłości zawsze było cierpienie.


Dlatego Romeo i Julia zamiast – szampana piją truciznę, – Werter strzela sobie w głowę, – a Titanic tonie.


Miłość, to jest wieczna satysfakcja, – nie z tego co jest, – ale z tego co mogłoby być”. – No genialne.


- Wiesz może, kto to napisał? – - Cegła, przyznaj się. – Nie no, poważnie was pytam. – Ale dlaczego niepoważnie.


To jest dyskryminacja. Halo, halo. – Czasami was nienawidzę. – Poezja kloaczna? – Słucham? Przecież to patologia jest.


- Andrzej Bobik. – - Jan Sienkiewicz. – Za coś takiego to powinien być kryminał. – Bez przesady,


dzieciaki muszą się jakoś wyrazić. – „Głaskałem Kaśkę po jeżu, – na wycieczce w Kazimierzu”. – No… Krótki erotyk sentymentalny.


„Wal Niemca po hełmie, – będzie ci przyjemnie”. – No, ciekawe uosobienie, trochę prosty rym. – No i banalne przesłanie.


„Dajcie mi punkt podparcia, a – obesram ziemię”. No panie… – Dobre. Kurczę, taki Archimedes – na miarę naszych czasów.


Ja bym zostawił. – Wybaczy pan, ale o tym, – co ścieramy, decyduję ja. – A pan jest kim? Woźnym? Sprzątaczem?


Jestem wicedyrektorem. – O widzi pan. – Trochę błędnie pana zinterpretowałem. – To pewnie przez tego mopa.


Dobra, idę się odlać. – „Porzućcie wszelką nadzieję”, – To musi pan zostawić. – Toaleta to nie zeszyt, żeby po niej mazać.


Tu nie jest miejsce na sztukę. – Tu jesteś w błędzie, panie kolego. – Sztukę można znaleźć nawet – w najmniej oczekiwanym miejscu.


„Boska komedia”! – Kto to napisał? – Jurand ze Spychowa. – A może Dante?


Dobry wieczór, co potrzeba? – Co potrzeba? – Jeszcze raz wosk bym poprosił. – Oddawaj hajs i towar.


Jakiś problem panowie? – No właśnie, tak myślałem. – Spieprzać mi stąd! Raz! – I spróbujcie mi tu wrócić!


No właśnie, no. – Dzięki. – Czemu nie mówiłeś, – że latasz z towarem, co?


Przecież byśmy ci pomogli. – Dlatego wam nie mówiłem. – Z Czystkiem nie ma żartów, – jakby ja nie chcę was w to wkręcać.


Ja cię w to wciągnąłem okej? – To jest moja wina. – Jesteśmy w tym razem. – No właśnie, no.


Jedziemy do mnie. – Nie mam majtek. – Nie chciałbym, żebyś się przeziębiła. – Pożyczyłbym ci swoje,


ale nie na tym chyba polega problem. – Ale jaki problem? – Przecież ja nie mam żadnych problemów. – Co jest? Nie podobam ci się?


Nie podobam się – „panu”. Jeszcze nie przeszliśmy na „ty”. – To… – co rozkażesz, mój panie?


Jestem osobą zaufania publicznego. – Gdybym umawiał się z uczennicami – bez wiedzy ich rodziców, – to chyba nadużyłbym tego zaufania.


Ale jednak umówił się pan ze mną, – Nie? – Tak. – Ale najpierw zadzwoniłem do twojego ojca.


Zwariowałeś?! – No i co mu powiedziałeś? – Powiedziałem mu, – że chyba poświęca ci za mało czasu.


I że chyba powinniście ze sobą – poważnie porozmawiać. – O, Serio?! – Siedzi tutaj z tyłu.


To się nie dzieje. – To się nie dzieje naprawdę. – Anitko. – Anitko.


Córeczko – - Przepraszam Tato. – - Spokojnie. – Spokojnie.


Spokojnie. – Dante, <i>my man</i>! – Mocny towar nam wczoraj odpaliłeś. – Głośniej, niech wszyscy usłyszą.


Sorki. – Cegła się tak zjarał, – że musiałem go siłą od lodówki odciągać. – Przewyborna gastrówa, nie?


Dante, – on wpierdolił wczoraj – wszystkie mrożone krewetki. – Razem z lodem.


Cegła… – - Niee… – - No. – - Jesteś dumny z tego?


- Jak najbardziej. – Ej, to było na żywo. – Będziesz gwiazdą internetu. – Oddawaj to.


Zostaw mnie. – Mojej faworyci ci z II B. – Co tak stoisz? – Zaproszenie potrzebne? Do przodu.


Wy też, do przodu. – A ty zdejmij te pingle. – No już, do przodu. – Weź turlaj dropsa ziomek.


Co się tak gapicie? – Proszę okazać zawartość torebki. – Bardzo proszę. – Co to ma być?


Przecież mam jakieś swoje prawa, co? – - Do tyłka jeszcze mi pan zajrzy, co? – - A żebyś wiedziała, że zajrzy! – Oddzielę ziarno od plew!


Wasze prawa się kończą – po wejściu do szkoły. – Masz to jak schować? – Kieszenie proszę opróżnić.


Dalej, dalej, wkładać. – O, tu jest, tu jest, tu jest. – Chyba sobie jaja robicie. – O, zajebiście…


Mają do mnie słabość, – dobrego człowieka czują. – Ten pies nie ma słabości do dobrych ludzi. – Tylko do narkotyków.


Proszę pokazać zawartość torby. – Przecież ja jestem polonistą. – Ja tutaj pracuję. – Panie wicedyrektorze…


Niewinni nie mają nic do ukrycia. – Musimy coś zrobić. – Może ja przeszukam ten plecak? – Twoja stara pije wodę po parówkach!


Nguyen! Cegielski! – Twój stary sika na siedząco! – Chwila! – Gdzie to?


Zabierz tego psa! – Norwid umiera, 23 maja 1883 roku. – Poeta, prozaik, dramatopisarz, – malarz, rzeźbiarz,


kumpel Słowackiego i Chopina, – mimo wielkiego talentu – umiera w nędzy i zapomnieniu. – Przynajmniej został doceniony po śmierci.


I to jest chyba właśnie najsmutniejsze. – Nagroda uznania przyznana po śmierci. – To już tak zupełnie prywatnie wam powiem, – że nie ma dla mnie


nic bardziej frustrującego, – niż marnowanie swojego talentu. – I to mówię do was wszystkich. – Możemy na tym skończyć.


Ale panie profesorze, – zostało jeszcze parę minut lekcji. – No właśnie. – No to poczekajcie sobie do dzwonka.


Pani profesorze. – Chcieliśmy podziękować – za to, co pan zrobił. – Przyjmuję. I co?


Myślicie, że to wystarczy? – Dobra – Ci, co wiedzą o co chodzi, macie – kupić trochę kiełbasy na grilla.


I spotykamy się na plaży nad Wisłą. – - Dobra. – - Możemy jeszcze chwilę pogadać? – Co, będzie kazanie?


Bo miłość to wieczna – satysfakcja nie z tego co jest, – ale z tego co mogłoby być. – Brzmi znajomo?


Gdzie się tego wszystkiego nauczyłeś? – Stary był takim – niespełnionym intelektualistą. – Trochę jak pan,


z całym szacunkiem. – A jak pił, to mnie zamykał – w bibliotece, a często pił, więc… – U sióstr jest podobnie,


tylko książek mniej. – Ale przynajmniej jak czytam, – to nie każą mi iść na roraty. – No, a w każdym razie chciałem…


ci powiedzieć, że masz – ogromny talent człowieku. – Że masz jakiś taki niepowtarzalny styl, – którego ci zazdroszczę.


Mogę iść? – No pewnie, ja cię w ogóle nie trzymam. – Naprawdę chcesz wylądować w poprawczaku? – Ja wiem,


że się tego wstydzisz, co piszesz. – To jest normalne, naturalne. – Ale też wiem, że ci na tym zależy. – Poprawczak to nie jest miejsce dla ciebie,


bo jak tam wylądujesz, będziesz miał – jedną myśl, że nie było warto. – Ja wiem, co mówię, bo tam byłem. – Wow.


Więc następnym razem, – jak będziecie coś odpieprzać – to niech to zrobi Cegła, – Bolo, Anita, ktokolwiek,


ale nie ty, skoro już masz kuratora. – A ty pisz, pisz, nie wiem… – Opowiadania, reportaże, cokolwiek. – A ty co?


W mojego ojca się bawisz? – I co, wydam książkę? – Dostanę jakąś gównianą nagrodę, – a później będę nauczycielem polskiego?


I tak, czytałem pana książki. – Moralniak, spoko. – Później trochę gorzej, – a ostatnia jest do dupy.


Wole pracować na myjni. – Co to było? – Dałaś mój tekst Sienkiewiczowi? – A to był jednak twój tekst?


Ojej. – Ale wstyd, co? – Żeby to jeszcze było kiepskie. – Ale ty napisałeś coś błyskotliwego.


Ale <i>cringe</i> nie? – Co twoi debilni kumple o tym pomyślą. – Zamknij się. – Zabawne. Imponuje im,


jak rysujesz kutasy na ścianie, – ale jak napiszesz coś inteligentnego, – to mogą się na ciebie za to obrazić? – Współczuję kumpli w takim razie.


Tak? – Przynajmniej ich mam. – I nie mów nikomu o tym tekście. – A co z moją książką?


Teraz to zapomnij. – Będę ją trzymał do matury. – Siema! – Poznajcie moją ekipę.


Głowa do góry. – Mega jestem z ciebie dumny. Mega. – Mam dwójkę małych dzieci. – Więc… Od roku jestem czysta


i mam nadzieję, że się uda. – Zacząłem brać, żeby być niezniszczalny. – Nie będę wam mówił, jak to jest, – jak się weźmie za dużo.


Jak to jest, kiedy się pod siebie zesrasz, – pożygasz się jak z jakiejś gaśnicy, – bo to nie jest najgorsze. – Najgorsze jest to, że straciłem wszystko.


Kochającą żonę… – i kontakt z dzieckiem. – No my… – księża należymy do…


grupy podwyższonego ryzyka – i to ze względu na… naszą samotność. – Wtedy się… po prostu pije. – No.


Jesteś gotowa? – Śmiało. – Nie brałam po to, żeby komuś zaimponować, – ani z ciekawości,


ani żeby mieć dobrą fazę. – Brałam, żeby nie czuć się do dupy. – Po prostu. – Bo moi rodzice się wtedy rozwodzili


i nie chcieli ze mną – w ogóle o tym rozmawiać, – tak jakby mnie to nie dotyczyło. – I byłam na nich strasznie wkurzona o to.


Pierwszy raz wzięłam na jakiejś imprezie – i potem już poszło. – Gdy brałam, to przez – moment czułam się dobrze,


a przynajmniej nie – czułam się jakoś bardzo źle. – I po jakimś czasie – chciałam już tylko tego,


aż w końcu te momenty były coraz krótsze, – a życie bez nich coraz bardziej do bani. – I w końcu nie wytrzymałam. – Ostatnie wakacje spędziłam na odwyku,


gdzie się poznaliśmy. – Jestem czysta od pół roku – i przysięgałam sobie, – że już nigdy nie wezmę,


ale myślę, że gdyby coś mi wpadło w ręce, – to bym wzięła. – I wiem, że macie mnie za świruskę – i może macie rację,


ale cieszę się, że żyję po prostu. – No ja nie ukrywam, – że słyszałem tę historię już wcześniej, – ale nadal robią na mnie ogromne wrażenie.


Wow. – Więc jeżeli kiedykolwiek – pomyślicie, że to was nie dotyczy, – to pomyślicie o księdzu, o Ani, o Marcinie


albo o waszej koleżance Nel. – Dzięki. – A ci, co wiedzą, o co chodzi, – zapraszam ze mną.


No dalej, Bolo, Mietek, Cegła, Dante. – Mam tutaj coś, co należy do was. – To co robimy? – <i>Oh my God</i>,


nie wierzę. – Irena. – Kopę lat! – Jan Sienkiewicz?!


Naprawdę ty. – Co tu robisz? – Córkę przywiozłam. – Jakieś spotkanie mają. A ty?


Ja nie mam córki. – Słyszałam, że drugą B wziąłeś? – Odważnie. – Książka się nie sprzedaje,


a kredyt za coś trzeba płacić, nie? – Co to jest? – Nie wiem, to jest moich uczniów. – Musiałem sprawdzić,


żeby mi się nie potruli. – I jak? – - Nie wiem, nie wiem, sprawdź. – - Nie mogę, prowadzę.


No jak to, przecież – jaraliśmy kiedyś razem. – No, a potem trafiłeś do poprawczaka. – Przepraszam.


Nie, to sama prawda. – Może wpadniesz na herbatkę, pogadamy? – No pogadamy… – Na herbatkę.


Hej. – Hej. – Chciałem ci tylko powiedzieć, – że ci dziękuję za to.


To było mega odważne – i szacun, masz jaja. – - Mogę? – - Tak.


Nie bałaś się? – Dzielenie się swoimi doświadczeniami – to ważna część terapii. – Pozwala się od tego… uwolnić.


Dawno nie czułam się tak dobrze wiesz? – Ej, co zrobiliście z ziołem? – No jak to co? Wyrzuciliśmy. – Gdzie, do ogniska debile?


Bawi was to? Nie wiecie, – ile nas kosztowało, żeby tutaj przyjść. – Wiedziałeś o tym? – - Nie.


- Myliłam się. – Jednak jesteś debilem. Pasujesz do nich. – Naprawdę? – Dawno nie było mi tak dobrze.


Pyszna herbatka… Pyszna. – Zaraz wracam. – Nie ruszaj się stąd. – Słyszałeś? Nie ruszaj się stąd.


Co pan tu robi?! – Nel, co ty tu robisz?! – Ja tu mieszkam. – Irena jest twoją…


Moją matką. – No właśnie, no właśnie, – No kurczę… – Sorry, słabo wyszło.


No słabo. – Dobra, ja tylko wezmę… – Dokąd się pan wybiera?! – Najprościej tak,


zaliczyć kobietę i uciec, co nie? – Moja matka zasługuje na więcej. – Ojciec zostawił ją, – gdy miała dziesięć lat,


a mój ponad rok temu. – I nie wiem, czy kiedyś – była w udanym związku. – Nie może pan zostać z nią


do rana, żeby była szczęśliwa? – To dla pana zbyt wiele? – Jak pan ją skrzywdzi, – to nie daruję.


No piękne masz te siostry. – Bardzo ufne. – Połowa. – Druga za miesiąc.


Masz tutaj, – i kup sobie coś ładnego. – Pracujesz dla mnie, – musisz jakoś wyglądać.


Ja dla ciebie nie pracuję okej? – Spłacam dług, potem cię nie ma, tak? – No, no. – Zobaczymy.


Nel?! – Nel, poczekaj! – Praca u podstaw, praca organiczna. – Kto wie, czym to jest?


Czym się różni? – Dante? – Nie wiem. – Ale wiem, że ani jedno ani drugie


nam się nie przyda. – Czaję, że Wokulski miał – jakieś wewnętrzne tarcia. – Ale, nie mamy własnych problemów?


To może być problem – na przykład na maturze, – a już na pewno jak pójdziesz na studia… – Na jakie studia?


W sensie to jest klasa debili. – Jeżeli ktoś tu zda maturę, – to będzie jakiś cud. – - Nie mów tak!


- Ale to prawda! – Wrzucili tu wszystkich – upośledzonych uczniów. – Ja mam osobowość dyssocjalną,


Bolo ma ADHD, – Anita ma dysleksję, – Cegła jakieś porażenie mózgowe, – Kacper powiedz „r”.


Stałam się. – A Mietek jest jedynym Azjatą na świecie – który nie zalicza matmy. – Naprawdę pan nie wie,


czemu trafiliśmy do tej klasy? – Nie. – Na koniec roku – zrobią nam testy kwalifikacyjne.


Jak je wszyscy oblejemy, – to wreszcie będą mogli nas wysłać – do szkoły specjalnej. – To jest niemożliwe.


Pan się ogarnie wreszcie, co? – Taki jest plan. – Oni już dawno nas skreślili. – Nie jesteście głupi.


Odrzuceni, zaniedbani, sfrustrowani. – Zranieni. Oszukani. Być może. – Ale nie jesteście głupi. – Pan się tu rozejrzy.


Tu nikt nie jest normalny. – Łącznie z panem. – No i co z tego? – No i co z tego?


Albert Einstein, – Einstein, – tak samo jak Anita miał dysleksję. – Bill Gates miał ADHD.


Mickiewicz powtarzał 3 klasę, – a Edisona jakiś – nauczyciel uznał za debila. – Doskonałość nie polega na tym,


że będziecie idealni. – Doskonałość polega na tym, – że będziecie pokonywać – własne niedoskonałości,


żebyście widzieli siłę tam, – gdzie inni będą widzieć waszą słabość. – Jesteście sfrustrowani i źli – i bardzo dobrze!


I bardzo dobrze! – Pytanie zasadnicze, co z tym zrobicie? – Dalej chcecie rysować kutasy na ścianach? – Czy może, nie wiem,


dla odmiany zdacie te testy? – Nie no, to jest słabe, – jakie słabe, jakie to jest słabe. – Jakie to jest słabe.


Nie, nie tylko zdacie te testy, – ale zdacie je najlepiej z całej szkoły. – Niby mamy zdać lepiej od drugiej A? – Tak


Ale przecież tam są same kujony. – Ale to wy całe życie mieliście – pod górkę, tak, czy nie? – A tylko ci, co mają pod górkę, czasami…


wchodzą na sam szczyt. – Ja nie mówię wam, że będzie łatwo. – Ale obiecuję wam, – że będzie warto.


Pokażemy im kto tutaj, rządzi. – Kto jest ze mną? – Tak jest! – Tak jest!


Od dzisiaj… – spotykamy się, – codziennie po lekcjach i ostro – za-ku-wa-my!


A ja się założę z Bobikiem, – że jak zdacie lepiej od jego klasy, – to zgoli te pieprzone wąsy. – Tak jest! Do roboty!


O czym piszesz? – Praca organiczna. Praca u podstaw. – Wypracowanie dla Sienkewicza. – Myśli, że jest jakimś doktorem Judymem


i chce leczyć nasze chore mózgi. – Ale przynajmniej on w przeciwieństwie – do ciebie, jakoś lubi debili.. – Masz moją książkę?


Nie… – Ale mogę ci ją przynieść, – jak pójdziesz ze mną na dyskotekę. – Raczej nie.


Nie kręcą cię takie klimaty? – Kręcą mnie aż za bardzo. – Jestem na odwyku, pamiętasz. – No wiem… Ale wiesz, co Bobik mówi:


„Szkoła bawi się bez alkoholu”. – Jakby tak było, – to byście się tam nie wybierali. – Przyjdź.


Proszę. – Proszę. – Zobaczymy. – - Do widzenia.


- Do widzenia. – Do widzenia. – I do zobaczenia. – - Wcale nie jest podejrzane.


- Co to jest? – Boże, ale to jest ciężkie. – Siema Mieciu. – Cegła co ty masz na ryju?


Jak ty się goliłeś? – No słabo, no jak widzisz. – Pokaż, no, pokaż… ojoj. – Widzieliście Roxy?


Jest glam! – To sobie obczaj Nel, kurna! – No nieźle jak na świruskę. – No.


Bolo… – Bolo dawaj… – Dawaj wszystko. – Co wy robicie?


Nie dilujemy w szkole. Dawaj. – Chociaż buszek, no. – Dziś będą wciągali, jak świnie trufle. – - To jest okazja.


- Buszek git. – Ale schowajcie dobrze, – bo Bobik będzie trzepał. – Oddajemy ostatnią ratę


i kończymy z tym gównem. – Jak ostatnią ratę? – Żartujesz sobie? – Myślałem, że dopiero zaczynamy.


Nie wkręcamy się w to, stary. – Musimy z tym skończyć. – Pokazać kieszenie i plecaki. – - Nie ma pan takich uprawnień.


- Tutaj mam. – Nie no to jest jakiś żart. – Dobra, wchodzić. – Stop, pokazać kieszenie, plecaki.


A, po co wam te… – melony? – Prawie. Promocja była. – Trzy w cenie jednego.


A. – Chyba, że tak. Wchodźcie. – Hej. – Hej.


Widziałeś, wszyscy z nosami w telefonach. – Za naszych czasów… – Za naszych czasów? – To są nasze czasy Irenko.


Myśmy też podpierali ściany. – Ty podpierałeś. – Pamiętam jaka byłam zdziwiona, – że poprosiłeś mnie do tańca.


To ty mnie poprosiłaś do tańca. – Ja nie tańczę. – Właśnie dlatego byłam zdziwiona, – że to ty zrobiłeś pierwszy krok.


Coś ci się pomyliło, – to ty podeszłaś do mnie. – No ale przecież ty – się pierwszy spojrzałeś.


No ale to nie znaczy, że chciałem… – A co, nie chciałeś? – Nigdy nie miałeś odwagi. – Nie, po prostu nie lubię tańczyć.


Jasne… – Jak Ty wyglądasz? – Coś ty włożyła? – - Dzień dobry, panie wicedyrektorze.


- Dzień dobry. – - Jest jakiś problem? – - Z tobą jest problem. – O następna…


Bobik to nie człowiek, to stan umysłu. – Nie mam pojęcia, przez co on przeszedł, – ale współczuję mu. – Podobno składał śluby czystości.


Chcesz zatańczyć? – Nie. – To dobrze, bo ja też nie. – - To ja pójdę po jakieś picie.


- Okej. – Ej, poprosisz mnie w końcu do tańca, – czy będziesz tak siedział? – Chyba wybiorę tę drugą opcję.


Nie no, ale nie bądź taki sztywny. – Odpuść, co? – Wow! – Nie wierzę.


Może idź z nią zatańcz, co? – Nie powinna nam przerywać. – Przerywać czego? – Jak my nawet ze sobą nie rozmawiamy.


Ale milczymy razem, a to nawet lepiej. – Podano do stołu. – O, fantastycznie. – Dawaj. Idziesz?


- Co tam macie? – - Zakazany owoc. – - Chcesz? – - Oczywiście!


Dzięki. – Zdrowie! – - Dante, a ty gdzie? – - Zaraz wracam.


Hej, Nel! – Dokąd idziesz? – - Mówiłam ci, że to nie są moje klimaty. – - Moje też nie. Ale…


Co się dzieje? – Nie chciałam robić ci siary. – - Po prostu. – - Siary?


Nie robisz mi siary. – Nie chciałam żeby pomyśleli, że wiesz… – - że zadajesz się ze… – - Ze świruską?


A od kiedy ty się przejmujesz tym, – co myślą o tobie debile? – Ej, – nie jesteś świruską, okej?


Jesteś inteligentna – i wrażliwa. – I się tego nie wstydzisz. – I chciałbym być taki jak ty.


Serio? – Serio. – Odkąd cię poznałem, – pomyślałem że…


Dziękuję bardzo. – Pani kurator? – Nel, mogę cię prosić na chwilkę. – I co myśleliście, że się nie zorientuję?


To tylko arbuz. – To tylko arbuz. To tylko arbuz. – Dobra to się przekonajmy – czy to jest tylko arbuz.


Jaki pyszny. – Tylko arbuz. – Czy musi być pan taki sztywny? – Nie, sory, za to mi płacą.


Widziałem, co robicie – na trzeźwo. – Nie chcę widzieć, co zrobicie po alkoholu. – - A pan nie pił w naszym wieku?


- Piłem. – I widzisz, jak skończyłem. – Dawaj tę piłkę. – To też, też, dawaj, gdzie? Oddawaj to!


Jezu… ile tu napchaliście tej wódy – - Powiesz mi o co chodzi? – - Zaraz, usiądź – Byłam kiedyś bardzo zakochana


i myślałam, że to jest przeznaczenie. – A dzisiaj już wiem, że podobał mi się, – bo był najwyższy w klasie i miał tatuaż. – Potem zostawił mnie dla Julki,


a później okazało, – że zrobił dziecko jeszcze – innej dziewczynie. – - Mamo…


- Usiądź, – poczekaj. A potem był Kuba. – Prawdziwy łobuz o spojrzeniu… – No właśnie.


O takim spojrzeniu, jak ten twój kolega. – I nie muszę ci chyba mówić, że to – też dla mnie się dobrze nie skończyło. – Ale czemu ty mi to mówisz?


Ja ci to mówię… – Zaczyna się. – Kurier. Dostawa. – Panie profesorze, czy mogę na słówko?


Zatańczy pan ze mną? – Dobra. – Tylko bez macanek. – Idziemy.


Widziałam, jak na niego patrzysz. – Wiesz co mądralo, – ja też widziałam jak patrzysz na kolegę. – Boże, przestań.


Mówię ci to, bo zawsze – podobali mi się źli chłopcy. – I boję się, że to po mnie odziedziczyłaś. – Ale my tylko ze sobą rozmawialiśmy.


Ta jasne. – Zjedz owocka. – Dziękuję. – Ciszej! Ciszej, banderasku.


Emilko, leci na ciebie. – Co ty… – Leci, leci, może doleci. – Czort.


Słuchaj, a potem się okazało, – że ma żonę i dziecko. – No co ty?! – Ale był naprawdę dobry.


Mamo, przestań proszę! – Reasumując, – Dante to nie jest chłopak dla ciebie. – Dopiero co z dołka wyszłaś.


Masz problemy z uzależnieniem. – Naprawdę to nie jest czas, żeby – zakochiwać się w dealerze. – Nie zakochuję się,


a Dante już nie jest dealerem. – Już nie jest? – To naprawdę świetna partia. – Mamo…


- Mogę prosić? – - O nie, nie. – Oczywiście. – Mamo, przestań


Trzymaj się po prostu od niego z daleka. – Dante oznacza problemy, tak? – Panie przodem. – Emila, Emila…


nadeszła ta chwila – Kryć się, nadciąga Tsunami! – Zanim pójdę… – dajesz!


O nie, jesteśmy zgubieni. – Ty to nasz arbuz? – To chyba jest nasz arbuz, tak. – Ja nie tańczę!


Nie tańczę! – A ja uwielbiam. – Widzę że lubi pani tańczyć, ja nie. – Jak ja tańczyłam w karnawale na…


Barbados – Szybko, długo jej nie utrzymamy – Jak się bawicie? – Nie słyszę!


Jan, jak ja się cieszę, że wróciłeś. – Tchnąłeś ducha w naszą szkołę. – Czujesz to? – Czuję.


Czuję to na kilometr! – Czuję, że czujecie, że wszyscy czują. – Tego się nie da odzobaczyć. – Jeżeli jeszcze raz mnie zapytacie,


co się może wydarzyć po alkoholu, – to przypomnę wam tę scenę. – No, zrobiło się troche dziwnie. – To co Mieciu, idziemy do ciebie?


Chyba nie ma innej opcji. – No dobra, chodźcie. – Nara. – Mama mnie przed tobą ostrzegała.


Tak? – - Wiesz, że ona lubi złych chłopców? – - Za mną jakoś nie przepada. – Dokąd idziemy?


Nie wiem bo nie chcesz mi powiedzieć – gdzie mieszkasz, a twoja mama nie odbiera. – Nie, tylko nie do domu. – Jak wrócę w takim stanie,


będzie afera i mama powie, – że to twoja wina. – - Bo to trochę moja, ale nieważne… – - Nie, ciii.


Do sióstr cię chyba nie wezmę, bo… – Ty masz siostry? – Ale fajnie! – Zakonne. Mega fajnie


Nie jesteś chłopakiem dla mnie. – Tak, wiem. Już mi mówiłaś. – Miłość to wieczna satysfakcja – nie z tego co jest,


ale z tego co mogłoby być. – Pięknie, super. – Wiem. – Dobra, poczekaj tu chwilę.


Dobra? Zaraz wracamy. – - Okej? – - Tak. – Jest git?


- Jest git! – - Jest git! – Dante, zamawiaj taxę. – Starych nie ma w domu. Jest impreza.


No, już zamówiłem. Także zaraz będziemy. – Nel! Ej! – Jestem świruską! – Dobra, już spokojnie. Mam cię.


Mam cię. – Już, spokojnie. – Co się stało? – Nie wiem.


Jestem świruską. – W jednej chwili wszystko jest dobrze, – a potem wszystko jest do dupy. – Miałeś rację. Nie mam nawet dokąd iść.


Nie mam przyjaciół. – Nikt mnie nie lubi. Jestem świruską. – Jesteś świruską. – Jesteś mega fajną świruską.


Okej? I cię mega lubię. – Naprawdę? – Ale ty nie jesteś chłopakiem dla mnie… – Szkoda.


Dobra, chodź, – taksówka czeka. – No jasne, czekamy. – Słuchajcie Dante zaklepał pokój.


Chyba ma plany. – Cześć wszystkim. Mieciu? – Przesuń się. – Co ty w czapce będziesz?


Mama mnie przed tobą ostrzegała… – Co taka samotna siedzisz? – Skąd to zwątpienie? – Został jeden wolny pokój, wiesz?


Tak? To dlaczego sam tam nie pójdziesz? – Dante? – Wiem, że nie jestem chłopakiem dla ciebie, – ale pod jego nieobecność,


<i>pozwól, że jeszcze ogrzeję mu miejsce.</i> – Nel! Hej, hej Nel, obudź się. – Nel, proszę! Nie rób mi tego. Hej, Nel! – Nel. Ej!


Ej!! – - Co z Nel? – - Zabrali ją. – - Co się stało?


- Wynoś się stąd! – I nigdy się do niej nie zbliżaj! – Wynoś się! – To nikomu nie pomoże.


Siadaj, siadaj. – To nikomu nie pomoże, naprawdę. – - Hej… – - Zostaw mnie.


Dobra chodź. – Nie potrzebuję twojej pomocy. – Nie potrzebuję cię kurwa, rozumiesz? – Nie potrzebuję cię kurwa.


Oddychaj spokojnie. – Będę coś wiedział to dam ci znać. – Szczerze mówiąc to nic nie pamiętam. – Ja też nie.


A gdzie jest Dante? – Musiał odwieźć swoją lalunię – z powrotem do psychiatryka. – Co? Nie moja wina,


że randkuje ze świruską. – Ale taką świruskę to ja bym ją bam… – i rodeo – Jest nasz król


Z czego się śmiejecie? – A nic. – Żartujemy sobie, że tak ją zerżnąłeś, – że wylądowała na OIOMie.


Okej. Spoko. – Co jest?! – Spokój, powiedziałem! – Cięcie! Tak jest.


Wracamy na pozycje. – Panie wicedyrektorze, co pan wyprawia? – Co ja? – Wyprawiam?


Przeszkadza pan nam… – w próbie. – A w jakiej próbie? – Na występy artystyczne.


Wystawiamy Szekspira. – Jakoś mi to nie przypominało Szekspira. – No bo to jest wersja współczesna. – Widzi pan teraz Tybalt właśnie


zabił Merkucja. – Merkucjo <i>dead… dead, dead.</i> – I teraz mamy Tybalta i Romeo. – No dalej panowie, jedziecie.


„Precz pobłażliwa teraz łagodności, – płomiennooka furio, ty mną kieruj.” – Tybalcie… czekamy… – Precz stąd, ty…


zwisie tygrysi, – ty, niecna mendo. – Dobry jest, nie? – Jak ci dojebię…


to padniesz na zbity pysk. – Mały pokazik specjalny? – Nie, obejdzie się. Ja już miałem pokaz. – A wy kibiujecie dalej…


Romeo! – Romeo! – Romeo! – Ej, ej, ej, ej, ej, ej, ej!


Cisza! – Nie słyszysz co do ciebie mówie? – Nie słyszysz? – Nie słyszysz co do ciebie mówie?


Powiedziałem cisza? – Wy się tak nie cieszcie, – bo teraz będziecie musieli – zrobić przedstawienie.


- Kiedy są te występy? – - Za trzy dni. – No i teraz się będziesz – musiał nauczyć Szekspira.


- Co? – - Zagrasz Romea. – Ty, idź do domu i ochłoń trochę. – Nel wypuścili ze szpitala.


Czuje się dobrze. – A będę mógł ją zobaczyć? – Na razie przechodzi na zdalne. – Jakoś to wszystko razem ułożymy.


Co to jest ten Romeo? – Ja w życiu tego na oczy nie widziałem. – To widać miśku Uszatku. – Wynoś się stąd, bo wezwę policję.


Chciałbym tylko oddać książkę. – Bardzo jej na niej zależało. – To tylko książka. – „W grobie?


Nie, młoda ofiaro… – latarni raczej, – bo tu Julia leży… przybytku… sklepienie…” – Pierdolenie.


„Otrząsnę jarzmo gwiazd – zacichłych, zanikłych”? – Co to jest? Co autor miał na myśli? – Co on brał żeby to napisać, ja też chcę.


Idziemy – Szkoda że nie podzielam – twojego optymizmu, wiesz? – Ja pierdolę.


Hej, jesteś gotowy na rozpierdol? – - Jaki rozpierdol? – - No na rozpierdol – Bolo 2k23,


lecimy z tematem – Romeo brał kokę – Romeo brał fetę – Od czasu do czasu lubił strzelić setę


Ale nigdy nie zaliczył prawdziwego zgona – Dopóki nie poznał swojego lachona – Julka to była fajna dziewczyna – Nie chciała księcia, nie chciała kuzyna


A ziomek z ulicy od razu ją bierze – Bo tylko łobuz pokocha cię szczerze – Bolo serdecznie was pozdrawia joł – Pamiętajcie,


czytajcie poezję. – Przepraszam bardzo. – Przecież to nie był Szekspir! – Gratulacje.


Zasłużone drugie miejsce. – Zobaczymy, jak im pójdzie na egzaminach. – II b! – II b!


Jest mój bombelek! – Czas minął! – Gdzie moja kasa, frajerze?! – Biegnij Bombel, biegnij, póki możesz.


Raz, dwa, trzy, jedziemy! – E kurwa. – Jak pojechałeś teraz? – Tyle razy mówiłem


doszkalać się, trenować, ćwiczyć, – to nie kurwa. – Grill i piwo, – na okrągło.


Znajdę cię, paprochu. – Twoje pranie. – Dzięki. – Wybierasz się gdzieś?


Nel? – Do szkoły. – Muszę mu pomóc, dobra? – Nie. Nie, nie, nie.


Nie ma mowy. Nie pozwolę ci. – Ile zamierzasz mnie tu trzymać, co? – Znów zmienię szkołę? – Całe życie będę uciekać?


Próbuję cię chronić, żebyś nie popełniła – tych samych błędów, rozumiesz? – Mamo! – Gdybyś nie popełniła tych błędów,


to nie byłoby mnie. – Nie masz pojęcia jak to jest, – bać się o kogoś, – kogo się tak bardzo kocha.


No właśnie wiem. – - Cześć, piękna. – - Kim jesteście? – Jesteśmy kolegami Dantego wiesz?


Zawsze się zadawał z debilami, – ale to już przesada. – Wiesz gdzie go znaleźć? – Jakbyście byli jego kolegami,


to byście wiedzieli gdzie jest. – Cichutko! – Ja naprawdę nie lubię bić dziewczyn, – żeby było jasne.


Wy bez zębów wyglądacie groteskowo. – Ostra suka! – Lubię takie! – Ej!


Puść ją. – Wrócił syn marnotrawny. – Zostaw ją! – Proszę bardzo.


A ty się wpierdalaj do bagażnika. – Wpierdalaj się. – Zostaw moich uczniów. – Kto ty jesteś?


- Pomocy, pomocy. – - Leją Sienkiewicza! – Łapcie go, spierdala. – Pani profesor, pani uważa.


Spokojny jestem! – Profesorze, przepraszam, – znowu spieprzyłem. – Przepraszam cię, mordo.


Było minęło. – Daniel Czapski. – Dante. – Zapraszam do pokoju zwierzeń.


Nauczyciel w stanie krytycznym, – połowa klasy w areszcie! – Mieliście pisać egzaminy i co teraz? – Co teraz wylądujecie w kryminale tak?


A ja przecież mówiłam, prawda, – ja powtarzałam: – przemoc nigdy nie jest rozwiązaniem. – Mówiłam, powtarzałam: Bądź jak Gandhi.


My próbowaliśmy. Naprawdę. – Ale czasem są takie dni, że nawet – Gandhi musi komuś dać w mordę. – - Cisza!


- Pani dyrektor! – Gdyby to ode mnie zależało, – dawno wyleciałbyś ze szkoły. – Idzie pan komendant.


Ja mogę wszystko wytłumaczyć. – Oni nie mają nic wspólnego… – Siad! – No, no, no.


Zatrzymany mężczyzna to Czystek, – poszukiwany za napaść – i gwałt na nieletniej. – Gratuluję.


Gratuluję. – Dziękuję. – Zakwalifikujemy to – jako ujęcie obywatelskie.


Nie obejdzie się, bez… – Nagrody pieniężnej. – Słucham? – Za ujęcie groźnego sprawcy.


Wyście powariowali. – Przecież to patologia jest. – Zobaczysz, zobaczysz, – twoje dni są policzone.


Już niedługo wylecisz ze szkoły… – - Zamknij się. – - Spokój! – Panie komendancie, może zamiast nagrody…


Jest taka pilna sprawa, że – zaraz będziemy pisać egzamin. – Może byście nas podwieźli? – Ej, wszyscy.


Jadą już. – Ej, to chodźcie na ten egzamin – Nie wiem, czy dostanę – od państwa drugą szansę.


Ale najważniejsze, – że ktoś dał mi tę pierwszą. – Wiary w siebie nie można nabyć, – ani się jej nauczyć.


Dostajemy ją od tych, którzy wierzą w nas. – - Co było na egzaminie? – - Mickiewicz. – Co napisałeś?


Pieprzyć Mickiewicza. – Dobra, pisz dalej. – Amen! – Fajnie, że jesteście.


Mamy jeszcze trochę wolnych egzemplarzy, – także bierzcie i jedzcie z tego wszyscy. – Zapraszam po autografy! – - Gratuluję.


- Dzięki – Gratuluję. – Widzę, że ta książka to prawdziwy sukces. – No, szkoda tylko, że nie mój.


Janku to jest twój sukces. – W takim razie lepiej uczę niż piszę. – A my wciąż potrzebujemy polonisty. – Przepraszamy.


Dante, siema stary! – Elo elo. – To co, przeczytacie, czy nie? – - Cześć piękna.


- Cześć. – Ona tam stoi i czeka na ciebie. – Idę. – Leć.


Przepraszam was bardzo, przepraszam. – To jest moje. – - Ale to ja ją kupiłam. – - A ja ją napisałem.


Serio? Będziemy się znowu – kłócić o książkę? – Ej, nie prosiłam o dedykację, tak? – To nie dedykacja. To jest propozycja.


Wiem, że masz mnie za debila, – ale miłość to głupota robiona we dwoje. – Daj mi drugą szansę. – Umów się ze mną.


To nie jest dobry pomysł. – Dlaczego? – Bo za każdym razem jak się – spotykamy, ktoś ląduje na OIOMie.


A poza tym „miłość to wieczna – tęsknota nie za tym co jest, – tylko za tym co mogłoby być.” – Powodzenia.


Dante! – Pieprzyć Mickiewicza!