Upload 2 files

test.txt

@@ -0,0 +1,1767 @@
+
+### ÞORKELL ÞUNNI
+
+Friðar biðjum Þorkeli þunna, 
+þagnar er hann setztur við brunna. 
+Óskemmtileg ævi mun vera 
+ekkert sér til frægðar að gera.
+
+Fyrrum hann í söngmanna sessi 
+sagt er gæti tekið á vessi: 
+Hábeljandi glumdi við gleði, 
+golufylltur naumast sér réði.
+
+Uppstigningar æðstum á degi 
+engin von er söngmaður þegi. 
+Hermdu, Bragi, höfðingi ljóða, 
+hvernig gekk þá "skrímslinu góða"?
+
+Að er komið útgöngusálmi. - 
+Eins var það sem gneistar í hálmi, 
+þegar rauðum þeytir upp glóðum: 
+Þorkell verður allur að hljóðum.
+
+Hausinn upp að kórstaf hann keyrir, 
+kúgast, svo úr nefinu dreyrir, 
+úr sér másar óskaparoku, 
+álíkt dimmri leirhverastroku.
+
+Eins og þegar flugdrekar forðum 
+fleyttu um loftið glóandi sporðum, 
+skyggðu fyrir sólina sælu, 
+sátu menn í gjörningabrælu. -
+
+Svo var inni í kórnum að kalla. 
+Kreppist hý á öldruðum skalla. 
+Sumir hættu sjálfir að drynja, 
+sumir fóru að emja og stynja.
+
+Allir sneru augum frá jörðu, 
+upp í rjáfrið grátandi störðu. 
+Skalf og sveigðist þakið út þanda 
+Þorkels fyrir losnuðum anda.
+
+Geggjast allur guðsorða lestur, 
+á grátunum tvístígur prestur, 
+hleypir nú í hempuna vindi, 
+hrökkur út úr kirkjunni í skyndi.
+
+Í sama bili er sálmurinn búinn, 
+situr Keli móður og lúinn. 
+Öllum finnst sem eitthvað sig dreymi. 
+Aldrei meiri þögn varð í heimi.
+
+Djákni fyrstur raknar úr roti, 
+rann sem mús úr nauðungarskoti, 
+fær sér bók og hættir að hrína, 
+herðir sig með bænina sína.
+
+En á meðan út er að klykkja, 
+á er komin söguna lykkja. - 
+Þorkell æpir: "Hættu að hringja! 
+Hef ég ekki lof til að syngja?"
+
+Að svo mæltu aftur hann byrjar, 
+upp og niður gengur og kyrjar. 
+Flýr þá, eins og fæturnir toga, 
+fólk sem stæði kirkjan í loga.
+
+Seinna var hann sóttur í kórinn, 
+svartur var þá á honum bjórinn, 
+örendur og oltinn á hnakkann. 
+Á útgönguversinu sprakk hann.
+
+### KVEÐIÐ Á FERÐALAGI
+
+Tíkar-Mangi
+
+Tíkar-Mangi! Tíkar-Mangi! 
+Tveir eru hérna menn á gangi, 
+og eru svona aumir snáðar, 
+ekkert vita þeir fáráðar. 
+Gaman, gaman, gleðjumst nú, 
+gott er að koma á prófastsbú.
+
+
+Litla Dóra
+
+Litla Dóra, litla Dóra! 
+Lengur megum við ei slóra, 
+en við skulum áfram halda 
+út í veðrið hvassa og kalda. 
+Allur lifnar andi minn, 
+er ég hugsa um kaupstaðinn.
+
+### VEÐURVÍSUR
+
+Hart vor
+
+Hóla bítur hörkubál, 
+hrafnar éta gorið, 
+tittlingarnir týna sál. 
+Tarna er ljóta vorið!
+
+
+Vornæðingur
+
+Út um móinn enn er hér 
+engin gróin hola. 
+Fífiltóin fölnuð er - 
+farðu í sjóinn, gola!
+
+
+Sunnanvindur
+
+Sunnanvindur sólu frá 
+sveipar linda skýja. 
+Fannatinda, björgin blá, 
+björk og rinda ljómar á.
+
+
+Sumarhret
+
+Nú er sumar í Köldukinn, - 
+kveð ég á millum vita. 
+Fyrr má nú vera, faðir minn, 
+en flugurnar springi af hita!
+
+
+Molla
+
+Veðrið er hvorki vont né gott, 
+varla kalt og ekki heitt. 
+Það er hvorki þurrt né vott, 
+það er svo sem ekki neitt.
+
+
+Niðaþoka
+
+Búðarloka úti ein 
+er að gera á ferðum stanz, - 
+úðaþoka, hvergi hrein, 
+hún er úr nösum rækallans.
+
+
+Rigning
+
+Skuggabaldur úti einn 
+öli daufu rennir. 
+Skrugguvaldur, hvergi hreinn, 
+himinraufar glennir.
+
+
+Útsynningur
+
+Útsynningur yglir sig, 
+eilífa veðrið skekur mig. 
+Ég skjögra eins og skorinn kálfur, - 
+skyldi ég vera þetta sjálfur!
+
+### ROBB OG GRÍMUR
+
+Öllum fyrir Ingólfur sér opinn geiminn, 
+þegar teiknin taka heima 
+tvíræð yfir landið sveima.
+
+Robb og Grímur rogast nú með rauða hettu. 
+- Engill verndar, allra gættu 
+ólærðra í nýrri hættu!
+
+Robbur gamall rauna fer að rétta helsi. 
+Yngra teiknið, Grímur, í galsa 
+guð og menn er nú að falsa.
+
+Ideuna - eða hvað hún annars heitir -. 
+svo fjárinn sig ei fyrirliti, 
+fundu þeir í hverju riti.
+
+Þegar skröggur skeggið helga skekur á bringu 
+- skegglaus enn - og skatnar þinga, 
+skapar hann heillir Íslendinga.
+
+Tímarímuteiknin standa tvö í vindum, 
+sitt yfir hvoru líða landi, 
+lafa samt á einu bandi.
+
+Annað þeirra áðan heyrðum eitthvað grenja: 
+"Bosje, tsarja, blessaður, chrani!" 
+Beljaði annað: "Rule, Britannia!"
+
+Meistarar tveir á mesta lofið manna stunda. 
+Annar vegur vit í höndum, 
+vörur hinn á reizluböndum.
+
+### SKRÆLINGJAGRÁTUR
+
+Ein sorgleg vísa útaf alþingi, samansett af Ívari Bárðsyni, Viðeyjar-Klaustri. Þryckt seinast af öllu, þegar bókþryckiríið niðurlagðist.
+
+Naha, naha! 
+Báglega tókst með alþing enn, 
+naha, naha, naha! 
+Það eru tómir dauðir menn. 
+Naha, naha, nah!
+
+Það sést ekki á þeim hams né hold, 
+naha, naha, naha! 
+og vitin eru svo full af mold. 
+Naha, naha, nah!
+
+Og ekkert þinghús eiga þeir, 
+naha, naha, naha! 
+og sitja á hrosshaus tveir og tveir. 
+Naha, naha, nah!
+
+Þeir hafa hvorki kokk né pott, 
+naha, naha, naha! 
+og smakka hvorki þurrt né vott. 
+Naha, naha, nah!
+
+Og hvergi fá þeir kaffibaun, 
+naha, naha, naha! 
+og eru svangir og blása í kaun. 
+Naha, naha, nah!
+
+Og bragða hvorki brauð né salt, 
+naha, naha, naha! 
+og þegja allir og er svo kalt. 
+Naha, naha, nah!
+
+Þeir deyja aftur úr kulda og kröm, 
+naha, naha, naha! 
+Og holtið er grátt og kvölin söm. 
+Naha, naha, nah!
+
+### Ein nýgjörð og gamansöm bindindisvísa, er heitir:
+VESTURFÖR VELBORINS HERRA BRYNJÓLFS SÝSLUMANNS P.S.
+
+og öðru nafni
+KAUPFARARSKÁL
+
+Að utan og sunnan og austan ég spyr, 
+að á séu vestrinu stóreflisdyr, 
+og eins langt og mannsauga út um þær sér 
+sé ekkert af neinu og í hurðinni gler.
+
+Hann Brynjólfur veltist um bárur á kút 
+að búðarhurð þeirri og gægðist þar út 
+og kallar og segir: "Ég kom hér um sinn 
+að kaupa mér seytil á legilinn minn".
+
+Og svo er mér frá skýrt, að lýður þess lands 
+það léti, sem til var, á pyttluna hans. 
+Og svo valt hann aftur og settist í bú 
+og segir: "Guð-velkomið! Drekkið þér nú!"
+
+Vér lofum ag prísum þann metnaðarmann. 
+Til mikilla stórlauna kaupför hans vann, 
+því ókeypis veitir hann öllum og jafnt, 
+og aldregi lækkar á pyttlunni samt.
+
+Hann lifi og ríki nú leglinum á. 
+Vér lofum og prísum hann héðan í frá. 
+En tappann úr vestkútnum taka er mál 
+og tæma svo höfðingjans kaupfararskál.
+
+### ÓLUND 2 OG ÓLUND 3 OG 15 ERU NÚ
+
+Svarblá alda sogar mig, 
+- samt er ég enn á floti, 
+skrúðafaldi skreytir sig. 
+- Skyldi eg aldrei kyssa þig?
+
+Gott er að búa geddum hjá, 
+gleymir lúa nárinn. 
+Heimi frúa horfnum frá 
+að honum snúa sílin blá.
+
+Einhver kindin óþekkt mér 
+að sér vinda myndi. 
+Þær eru að synda þar og hér, 
+- það er yndi Cuvier!
+
+### GAMANVÍSUR TIL BRYNJÓLFS PÉTURSSONAR
+
+Allsherjargoðinn
+
+Smámey, fegursta bæjarblóm, 
+brosið þitt glatt og fjörið unga, 
+hjartað þitt sælt og tárhrein tunga, 
+það er nú "öll þín eigindóm". - 
+Svo ætla ég hann orði það, 
+allsherjargoðinn, hágrátandi, 
+þegar hann "ellers er í standi" 
+að biðja þig "að tiggja tað".
+
+
+Um það hvernig allsherjargoðinn skrifar móti þér á 20 örkum
+
+Aldrei sá ég mjórri mann 
+meira hlassi aka. 
+Í tuttugu berum togar hann 
+taðið út á klaka.
+
+### HUGNUN
+
+Nautgæfa fóðurgrasið grær 
+á leiði móður þinnar þjáðu. 
+Því ertu hljóður, frændi? Sjáðu, 
+hvar bóndi góður björg sér fær.
+
+Þúfu, sem slær hann, undir er 
+sú ein, sem kæran haft þig hefur, 
+í hjúpi væran dúr hún sefur. 
+- Heytuggu nær hann handa sér.
+
+Þar er nú prýðin fljóða frægst, 
+móðurorð blíð á mjúkum vörum, 
+málfærið þýða, ljúft í svörum, 
+upplitið fríða, ástarnægst?
+
+Seinna meir skaltu sama veg. 
+Raunar er kalt í rúmi þröngu, 
+og rökkrið svalt, en fyrir löngu 
+veiztu það allt eins vel og ég.
+
+Nú færðu ekki að sjá um sinn 
+meira af rekkju móður þinnar, 
+maðkurinn þekkir skrautið innar. 
+Því hlærðu ekki, herra minn?
+
+### GAMANVÍSUR TIL HALLDÓRS KR. FRIÐRIKSSONAR
+
+Dóri litli dreptu yður 
+í dag eða gær sem nú er siður! 
+Enginn kveður þig upp né niður, 
+ef þú ferð að lifa mig. 
+Vonin okkar, vara þig! 
+Ég skal gera átta kviður, 
+ef yður væri dáinn. 
+Komdu á skjáinn! Komið þér á skjáinn!
+
+Það er illt að læra lengi, 
+létt er þaufið heimsku mengi. 
+Sá sem rær og ristir þvengi 
+af ræfli þeim, sem heitir trú, 
+japlar eins og ég og þú. 
+Hinir lifa í góðu gengi, 
+gotuna sem að snapa 
+undir Stapa, undir Vogastapa.
+
+Hvað er þetta? Boli eða bokki, 
+bukkur eða hjól í rokki? 
+Eða skyldi skekið í strokki 
+í skjólinu við gluggann minn? 
+Ekkert vit ég í því finn. 
+Nú er eins og hnælduhnokki 
+hnerti lær á kellu! 
+Skotið mellu! Skotið eins og mellu.
+
+Myndi það vera illur andi 
+eða sál úr dauðra landi 
+eða sjálfur svarti fjandi 
+syngjandi við þetta lag 
+raunalegan rellubrag? - 
+Ég er ær og ekki í standi 
+að yrkja um þetta meira. 
+Leggst á eyra, leggst á kalið eyra.
+
+### EIN VELMEINT BÆNARÁMINNING TIL G. M.
+
+Með lag: "Við urðar situr uppi brunn", eða þó fremur: "Nú bið ég, guð, þú náðir mig".
+
+Þegar þú kemur þar í sveit, 
+sem þrímennt er á dauðri geit, 
+og tíkargörn er taumbandið 
+og tófuvömb er áreiðið, 
+og öllu er snúið öfugt þó 
+aftur og fram í hundamó, 
+svo reiðlagið á ringli fer 
+og rófan horfir móti þér, - 
+veittu þeim draugi blundarbið, 
+bölvaðu ei né skyrptu við, 
+en signdu þig og setztu inn 
+sunnan og fram í jökulinn, 
+lúttu þar að, sem loginn er, 
+og láttu bráðna utan af þér, 
+og seinna, þegar sólin skín, 
+sendu geisla með boð til mín.
+
+### IÐRUNARVÍSUR TIL GÍSLA ÍSLEIFSSONAR (Brot)
+
+Ég á bágt, 
+  mér er amað allt um kring, 
+innra lágt 
+  einhver hulin tilfinning:
+
+Gísli minn, 
+  get ég hafa gjört þér mót? 
+Æ, minn vin, 
+  eg vil gjöra yfirbót.
+
+### ÁLFAREIÐIN (Heine)
+
+Stóð ég úti í tunglsljósi, stóð ég út við skóg - 
+stórir komu skarar, af álfum var þar nóg. 
+Blésu þeir í sönglúðra og bar þá að mér fljótt, 
+og bjöllurnar gullu á heiðskírri nótt.
+
+Hleyptu þeir á fannhvítum hestum yfir grund - 
+hornin jóa gullroðnu blika við lund - 
+eins og þegar álftir af ísa grárri spöng 
+fljúga suður heiði með fjaðraþyt og söng.
+
+Heilsaði hún mér drottningin og hló að mér um leið, 
+hló að mér og hleypti hestinum á skeið. 
+Var það út af ástinni ungu, sem ég ber? 
+Eða var það feigðin, sem kallar að mér?
+
+### NÆTURKYRRÐ (Heine)
+
+Ganga gullfætt 
+um götur bláar 
+og læðast léttfætt 
+ljósin uppsala. 
+Varast smástjörnur 
+að vekja sofandi 
+foldina fögru 
+faðmi nætur í.
+
+Hlustar hinn dimmi 
+Dalaskógur, 
+öll eru lauf hans 
+eyru grænlituð. 
+Sefur nú Selfjall 
+og svarta teygir 
+skuggafingur 
+af Skeiðum fram.
+
+Hvað er það, er eg heyri? - 
+Hljómur ástfagur 
+og blíðmælt bergmál 
+í brjósti mínu. 
+Eru það orð 
+unnustu minnar 
+eður sælla 
+söngfugla kvak?
+
+### STRANDSETAN (Heine)
+
+Hvítur í lofti ljúfu 
+líður í næturblæ 
+már yfir myrku djúpi. 
+Máninn er hátt yfir sæ.
+
+Hákarl úr hafi lítur 
+og horfir upp að bæ. 
+Már yfir miði grúfir. 
+Máninn er hátt yfir sæ.
+
+Sálin mín hvikula, kæra! 
+Þú kvíðir sí og æ, 
+mundar-nær mari þú situr. 
+Máninn er hátt yfir sæ.
+
+### MÁRINN FORVITNI (Heine)
+
+Márinn, hann vita vildi, hvað 
+af vörum fögrum streymir þér, 
+þig er hann sér á þessum stað 
+þrýsta þeim fast á eyra mér.
+
+Márinn flögrar við fjöruborð, 
+forvitinn spyr hið ljósa kvöld: 
+"Mundu það vera eintóm orð, 
+eða brennandi kossafjöld?"
+
+Sízt veit nú, kæra, sálin mín, 
+hvað svo mér friðar hug og geð. 
+Orðin kossunum eru þín 
+svo undarlega vafin með.
+
+### HISPURSMEY STÓÐ VIÐ STRÖNDU (Heine)
+
+Hispursmey stóð við ströndu 
+og stundi þungt og hátt, 
+því sólin var að setjast 
+við svala vesturátt.
+
+Hispursmey, verið hressar! 
+Hér á ég góð kann skil: 
+Röðullinn rennur frammi 
+og rís hér baka til.
+
+### ÞEKKASTA STJARNAN MÍN (Heine)
+
+Fegin í fangi mínu 
+felur þú augun þín. 
+Þinn er ég himinn, og þú ert 
+þekkasta stjarnan mín.
+
+Djúpt undir okkur iðar 
+ósnotur manna her, 
+aggast og æðir og blótar 
+og allt hefur rétt fyrir sér.
+
+Í fíflúlpum þeir flaksast 
+og finnast, og allt í einu 
+hlaupast á eins og hrútar, 
+svo höfuðin verða ekki að neinu.
+
+Sæl erum við í sóla- 
+sali þeim látum fjær. 
+Þú hylur í himni þínum 
+höfuð þitt, stjarnan mín kær!
+
+### HAMINGJAN (Heine)
+
+Lán, er vilt ei láta mér, 
+leikinn vil ég skakka þér - 
+gríp ég þig með hörðum höndum, 
+hertek þig og reyri böndum.
+
+Fella skal ég ok þig á, 
+erja og sveitast skaltu þá. 
+Loks úr mæddri mundu fellur 
+mækir þér, en und mér svellur.
+
+Blóðrás döpur mæðir mig, 
+mitt á köldum banastig 
+hlýtur að slokkna lífið ljósa. 
+Læzt ég í því ég sigri hrósa.
+
+### KVEÐIÐ Í ÚTLEGÐ (Heine)
+
+Hlegið var og sungið - 
+úr heiði skein, 
+lék að ljósgeislum 
+á legi sunna. 
+Bárur fluttu bát 
+borða milli 
+vonglöðum varinn 
+vinum mínum.
+
+Brotnaði bátur 
+á bermola - 
+var lítt lagið 
+lagsmönnum sund - 
+fórust þeir farvana 
+á fósturjörðu. 
+Sveif mig úr svaki 
+að Seinarströnd.
+
+Nú er ég stiginn 
+á nýja súð 
+öðrum með ýtum. - 
+Öldur mig bera 
+ókunnar allar 
+aftur og fram. 
+Harla fjær heimkynni 
+að hjarta þröngvir.
+
+Hlæjum enn og syngjum 
+og á haf leitum! 
+Belja brimhviður, 
+brakar í kili. 
+Slokknar á himni 
+stjarnan seinasta. 
+Þröngvir að hjarta 
+heimkynni fjær.
+
+### STRIT (Heine)
+
+Sól rís sæl 
+úr svölum straumum 
+austurdjúps, 
+að eyða dimmu. 
+Leiðinda langverk 
+á ljósgjafi: 
+heimskan hnött 
+úr húmi að slíta.
+
+Er þú glöðum 
+geislum hefur 
+hálfan heim 
+himni unnið 
+og skundar skært 
+skin margauka, 
+æ og sí austræn 
+þig eltir nótt.
+
+Stritar við stein 
+sterkur Sisýfus, 
+dætra Danausar 
+drýpur æ úr keri, 
+svo veltir sífellt 
+sér úr ljóma 
+sjálfri fold 
+í sorta nætur.
+
+### SÆUNN HAFKONA (Heine)
+
+Þokan yfir vík og vogi 
+votu fangi þögul grúfir, 
+gnauðar fyrir svölum sandi 
+sjór, en þegja vindar ljúfir.
+
+Báran smáa strýkur steini, 
+- steinn er fyrir þangi bleikur - 
+eins og sér á köldum karli 
+konan ung að hári leikur.
+
+Hvað er á vogi? Hafmey fögur? 
+Hratt hún fer og snýr að landi, 
+leika fyrir björtu brjósti 
+bárur ungar síkvikandi.
+
+
+Skáldið:
+
+Hafmey fögur! Hvaða, hvaða, 
+hárið bleikt af salti drýpur! 
+Vel skal strjúka vota lokka 
+vinur þinn, sem hjá þér krýpur.
+
+
+Sæunn:
+
+Djúpt á mjúkum mararbotni 
+marbendlar mér reistu höllu. 
+Hingað svam ég hafs um leiðir, 
+hárið er því vott með öllu.
+
+
+Skáldið:
+
+Hafmey fögur! Hvaða, hvaða, 
+hönd og fótur, aldrei slíka 
+sá eg mynd í sólarheimi! 
+Sinn þau eiga hvergi líka.
+
+
+Sæunn:
+
+Ein er gyðjan öllum fremri, 
+áður löngu úr hafi gengin, 
+fljóða prýði, fíra gleðn, 
+fegri mér, og síðan engin.
+
+
+Skáldið:
+
+Hafmey fögur! Hvaða, hvaða, 
+háls og brjóst að þúsundföldu 
+álitlegri eru og skærri 
+en Albert hjó úr steinum völdu.
+
+
+Sæunn:
+
+Ástarguð við brjóst mér beygði 
+boga sinn í fyrri daga, 
+fyrirmynd því fann hann enga 
+fegri, - það er gömul saga.
+
+
+Skáldið:
+
+Hafmey fögur! Hvaða, hvaða, 
+köld ert þú sem mjöll á ísi! 
+Enginn roði kviknar á kinnum, 
+kærum yl þótt augun lýsi.
+
+
+Sæunn:
+
+Bý ég undir kristallskrossi, 
+kaldri skemmu straumar svala. 
+Bleikar eru báru dætur, 
+blóðið er rautt í þernum dala.
+
+
+Skáldið:
+
+Hafmey fögur! Hvaða, hvaða, 
+hjartað slær og berst af mæði! 
+Hallaðu að mér höfði þínu, 
+hvíldu þig svo og þiggðu næði.
+
+
+Sæunn:
+
+Hjartað berst og hjartað titrar, 
+hjartað slær og berst af mæði, 
+því ég ann þér miklu meira, 
+mannsmynd kær, en um ég ræði.
+
+### VORVÍSA (Heine)
+
+Ómur alfagur, 
+ómur vonglaður, 
+vorómur vinhlýr 
+vekur mér sálu. 
+Ljóðið mitt litla, 
+léttur vorgróði! 
+lyftu þér, leiktu þér 
+langt út um sveit.
+
+Hljóma þar að húsum, 
+er heiðfögur 
+blómin í breiðri 
+brekku gróa. 
+Lítirðu ljósasta 
+laukinn þar, 
+berðu, kært kvæði, 
+kveðju mína!
+
+### AUGUN ÞÍN (Heine)
+
+Berst mér þá hjarta, 
+hugur er á reiki, 
+þá er mál munni 
+mínum horfið, 
+bláeyg, bjarteyg, 
+brosfögur mær, 
+indæl, ástúðleg 
+er á mig lítur.
+
+Augun þín blá 
+fyrir augum mér 
+sædjúp og hrein 
+sí og æ standa. 
+Bláöldur blíðastar 
+blárra drauma 
+hjartað mitt ungt 
+yfir haf bera.
+
+### SÓLARLJÓÐ (Ossian)
+
+Hvort ertu hniginn 
+af himinstöðvum, 
+gullhærði röðull, 
+og götum blám? 
+Nú hefur vestur 
+votum hjörum 
+svefngrindum snúið 
+og sæng þér gjörva.
+
+Velta öldur 
+að veðhlaupi, 
+fýsast þig allar 
+fyrstar að sjá. 
+Hægt þær hefjast 
+með hafriðu 
+og halla höfðum 
+að helgri sjón.
+
+Fagurt er að líta 
+á ljósgeislum 
+hvílu hafða, 
+hægt blundandi, 
+brosfagra sól, 
+bregður öldum, 
+bráð er burtför, 
+brennur ísgrá kinn.
+
+Fellur þá faldur 
+hinn fagurreifði 
+hallur af höfði 
+hafi bornri mey. 
+Þýtur í flótta 
+þrungin mæði, 
+felmtruð áður felst 
+í faðmi móður.
+
+Blunda þú vært 
+í blæjum svölum, 
+ylsköpuður, 
+und unnum blám! 
+Hafin er höll þín, 
+hvílir þögn yfir, 
+en aldin værð vakir 
+að védyrum.
+
+*
+
+Heim sé ég hverfa 
+á himinásum, 
+daprar eru stjörnur, 
+dagsbrún veldur. 
+Nú muntu, ljósfari, 
+á loft um stiginn. 
+Leiddu þá und armi 
+unað, - hár glóa.
+
+### CUR ME QUERELIS - (Horatius)
+
+Hví með sárum þú 
+sorgartölum 
+dapran dauða 
+dregur mér um höfuð?
+
+Er-a það goða 
+né mín eigin vild, 
+að þú mér fyrr úr heimi hallist, 
+Mæcenas, 
+minn mikli sómi, 
+vernd og styrktar stoð!
+
+Helft míns hjarta! 
+Hrífi þig á braut 
+skjótar skapadægur, 
+hve um skerður 
+þann skilnað lifa 
+minnur ástsæll má ég?
+
+Ótrúan eið 
+hef ég ei svarið: 
+Nær þú burtu býst, 
+förum og förum 
+fúsir ganga 
+helveg að hlið vini.
+
+Er-a sú vættur, 
+að mig af þér slíti - 
+svo hafa okkur sköp á skilið - 
+ekki eldgálkn 
+eða, upp þótt rísi, 
+hundraðhentur þurs.
+
+### QUIS MULTA GRACILIS - (Horatius)
+
+Hver er hinn ungi, 
+ilmsmurði sveinn, 
+er á rósareit 
+ríkum og mjúkum 
+faðmar þig fast, 
+undir fögrum skúta, 
+svölum og sælum? 
+Seg mér það, Pyrrha!
+
+Lokka ljósgula 
+leysir þú, honum 
+skemmtunar skoðun, 
+skart þitt óbrotið. 
+Ó, hve oftlega 
+ástir rofnar 
+og gremi goða 
+hann gráta skal!
+
+Drynjandi dröfn 
+fyrir dimmum vindi 
+undrast hann, úfnum 
+óvanur sjó, 
+sá er nú nýtur 
+náveru þinnar 
+og gulli hreinni 
+þig getur vera.
+
+Einum hann vonar 
+þó unnir sér 
+æ, og aldregi 
+öðrum sinnir. 
+Veit hann víst eigi, 
+að veður hvikult 
+skamma stund skipast 
+í skýlofti.
+
+Aumir eru allir, 
+óreynd er þú 
+ástar alglæst 
+í augu gengur. 
+Forðað hef ég feigu 
+fjörvi mínu, 
+sem á hám, helgum 
+hofsvegg má sjá.
+
+Hangir þar heitspjald 
+hermandi svo: 
+að ég efnt hafi 
+upp að festa 
+sjóföt mín samtöld, 
+salti drifin, 
+drottni djúps 
+til dýrðar ríkum.
+
+### LOFSÖNGUR (Claus Frimann)
+
+Líti ég um loftin blá 
+skýin, sem sigla fram silfurglitaðan boga, 
+hálftungls gullnu hornin á, 
+herinn stjarna, þann tindrandi loga, 
+þrungna þrumuheimkynnið, 
+þar sem að skruggan skæð skekur dunandi hamar, 
+rekur fjalli högg á hlið, 
+hittir skóginn og stórviðu lamar: 
+Þú ert mikill, hrópa eg hátt, 
+himna guð, ég sé þinn mátt! 
+Fyrir þinni hægri hönd 
+hnígur auðmjúk í duftið mín önd.
+
+Líti eg langt um útþönd höf, 
+þar er skjót skipamergð skundar vængjuðum húnum, 
+sökkur djúpt í sjávar gröf, 
+sést svo aftur á aldnanna brúnum, 
+þar er sé ég sverðfiskinn, 
+hnúðurbak, hrosshvelið hart við stökkulinn glíma, 
+þar er flögurflokkurinn 
+ferðast réttum á vegi og tíma: 
+Þú ert mikill, hrópa eg hátt, 
+hafsins guð, ég sé þinn mátt! 
+Sjór og hvað þar inni er 
+órækt vitni um guðdóm þinn ber.
+
+Líti eg liljum skrýdda jörð, 
+skoði ég skóg og strönd, skoði eg dali og fjöllin, 
+skoði eg bugðu-breyttan fjörð, 
+breiðar elfur og vatnsbunu-föllin, 
+skoði eg skepnufjöld ótal, 
+allt frá þeim ormi, sem undir duftinu skríður, 
+yfir féð í fögrum dal 
+fjær til himins, þar beinfleyg örn líður: 
+Þú ert mikill, hrópa eg hátt, 
+heimsins guð, ég sé þinn mátt! 
+Lofið, himnar, haf og jörð, 
+hann, hvers mætti þið af eruð gjörð!
+
+### Í KIRKJUGARÐINUM
+
+(Úr leikritinu Aladdín eftir Oehlenschleger)
+
+Bíum, bíum, 
+barnið góða! 
+Sofðu nú sætt 
+og sofðu lengi, 
+þó að höll 
+og hægindislaus 
+og grafkyrr 
+í grundar skauti 
+vagga þín standi. 
+Vertu í ró.
+
+Heyrirðu stynja 
+storminn úti 
+yfir mínum 
+missi þunga, 
+og átfreka 
+yrmlingafjöld 
+furukistu 
+kroppa þína?
+
+Nú kemur inn hljóðfagri 
+næturgali. 
+Heyrirðu mjúkan 
+munaðarklið? 
+Var það áður, 
+er þú vaggaðir mér. 
+Nú skal ég, veslingur, 
+vagga þér aftur!
+
+Hresstu huga þinn 
+hans við söng. 
+Allt skal eg þér 
+til yndis velja. 
+Heyrirðu dimma 
+við dauðans hlið, 
+barn mitt, hringja 
+bjöllu þína?
+
+Sé ei hjarta þitt 
+hart sem steinn, 
+sjáðu, móðir, 
+mína iðju: 
+Ég skal af grátviðar 
+grein þessari 
+hljóðpípu smíða 
+handa þér.
+
+Hresstu hug þinn 
+við hennar róm, 
+er hún einmana 
+úti kvakar 
+eins og vindur 
+á vetrarnótt 
+villur vakandi 
+í votum greinum.
+
+Verð ég að víkja 
+vöggu þinni frá. 
+Kalt er að búa 
+við brjóst þitt, móðir, 
+og ég á mér 
+ekkert hæli 
+aftur að verma 
+inni mig.
+
+Bíum, bíum, 
+barnið góða! 
+Sofðu nú sætt 
+og sofðu lengi, 
+þó að höll 
+og hægindislaus 
+og grafkyrr 
+í grundar skauti 
+vagga þín standi. 
+Vertu í ró!
+
+### DAGRÚNARHARMUR (Schiller)
+
+Heyri eg kirkju- 
+klukkur dimmgjalla. 
+Vísir er runninn 
+vegu sína alla. 
+Sé það svo, - sé það 
+svo í guðs nafni! 
+Líkmenn! Leiðið mig 
+á legstað aftöku.
+
+Kyssi eg þig hinztum 
+kossi skilnaðar. 
+veröld, ó, veröld! 
+Væti eg þig tárum. 
+Sætt var eitur þitt, 
+er það nú goldið, 
+eiturbyrla 
+ungra hjartna.
+
+Kveð ég yður, geislar 
+guðs sólar! 
+Flý ég yður frá 
+í faðm dimmrar móður. 
+Kveð ég þig, blómævi 
+blíðra ásta, 
+mey sem margblindar 
+munaðs töfrum.
+
+Kveð ég yður drauma, 
+dregna gullstöfum, 
+himinbörn fögur, 
+hugarburði smáa, 
+dána blómknappa 
+í dagsljósi skæru, 
+aldrei um eilífð 
+aftur að gróa.
+
+Sat ég fyrr hvítbúin 
+sakleysis klæði, 
+rauðum reifuðu 
+rósa böndum: 
+Brostu í ljósu 
+lokkasafni 
+fögur blóm. 
+Þá voru friðardagar.
+
+Hræðilegt, hræðilegt! 
+Helvítis fórn 
+situr enn í hvítu 
+sakleysisklæði, 
+en í hinna rauðu 
+rósa stað 
+hrafnsvart líkband 
+er að höfði snúið.
+
+Grátið mig, meyjar, 
+er guð veitti 
+sakleysis 
+síns að gæta, 
+er hin mikla 
+móðir léði 
+afl til að kefja 
+ólgu veiks hjarta.
+
+Mannlega hrærðist 
+hjarta mitt áður. 
+Nú skal mér blíða þess 
+banasverð vera. 
+Fláráðum manni 
+í faðm ég hneig. 
+Dó þar Dagrúnar 
+dygð í tómi.
+
+Nú er ég úr höggorms- 
+hjarta slitin, 
+þess, er aðra 
+ástum glepur. 
+Veit ég hann brosir 
+og veigar kýs, 
+meðan ég geng 
+til grafar minnar.
+
+Leikur hann að lokkum 
+ljósrar meyjar 
+kjassmáll og kyssir 
+og kossa þiggur, 
+meðan að bunar 
+blóð mitt unga 
+á hörðum höggstokki 
+hálsbenjum úr.
+
+Friðþjófur fagri! 
+Á fjarlægri strönd 
+duni þér Dagrúnar 
+dauðahljómur, 
+gjalli ógnefldar 
+um eyru þér 
+söngdimmar bjöllur 
+úr sálarhliði, -
+
+svo, er af mjúkum 
+meyjarvörum 
+ástarorð 
+þér unað færa, 
+særi hann harðri 
+helvítis und 
+yndis blóm ykkar, 
+svo þau öll hjaðni.
+
+Hrærir þig að engu 
+harmur Dagrúnar - 
+svívirt meyja, 
+svikarinn vondi? 
+barn okkar beggja? - 
+ég bar það undir hjarta - 
+allt, sem vargs vanga 
+væta mætti tárum?
+
+Siglir hann, siglir - 
+svífur skip frá landi, 
+grátþrotin augu 
+grimmum manni fylgja. 
+Fláráður heilsar 
+á fjarlægri strönd 
+heitmey nýrri. 
+Svo er hjörtum skipt.
+
+Barnunginn blíði 
+bjó á móður skauti 
+ástfalinn ungri 
+algleymisværð. 
+Brostu björt augu 
+bláfögur móti 
+móður augum 
+morgunrósar.
+
+Og ástfagur 
+allur svipur 
+auma margminnti 
+á mynd hins horfna. 
+Varpar hann í brjóst 
+vesalli móður 
+ástar óviti 
+og örvæntingar.
+
+"Hermdu mér, kona, 
+hver er faðir minn?" 
+Svo spyr hin þögla 
+þrumurödd ómálgans. 
+"Hermdu mér, kona, 
+hver er maður þinn?" 
+Hló við helvíti 
+í hjarta mínu.
+
+Skelfing! Ó, skelfing! 
+Skal til háðungar 
+föðurlaus sonur 
+að föður spyrja? 
+Bölva muntu 
+þínum burðardegi. 
+saurlífis sonur, - 
+ó, svívirðunafn!
+
+Brennur mér í hjarta 
+helvítis glóð, 
+einmana móður 
+í alheimi víðum. 
+Sit ég síþyrst 
+að sælubrunni, 
+er ég aldrei má 
+augum líta.
+
+Æ, því ég blygðast 
+barn mitt að sjá. 
+Rifjar upp rödd þín 
+raunir allar mínar, 
+barn, og úr blíðu 
+brosi þínu 
+helörvar harðar 
+á hjarta mínu standa!
+
+Helvítis kvöl 
+er mér hann að þrá, - 
+vítiskvöl verri 
+verða þig að skoða. 
+Vondir eru kossar 
+vara þinna, 
+hans er af vörum 
+mér að hjarta streymdu.
+
+Eiðar hans allir 
+í eyrum mér hljóma, - 
+meineiðar allir 
+margfaldlega, 
+- allir um eilífð!" - 
+Andskotinn þá 
+þreif mér þjófshönd lífs, 
+að þjakaði eg syni.
+
+Friðþjófur! Friðþjófur! 
+Á fjarlægri strönd 
+elti þig vofan 
+hin ógurlega, 
+hrífi þig hvarvetna 
+helköldum greipum, 
+svipti þér sárlega 
+úr sælum draumi!
+
+Stari þér í augu 
+úr stjörnu skínandi 
+helbrostið auga 
+hnigins sonar, 
+elti þig ógnmargt 
+um alheim víðan, 
+hneppi þig burtu 
+frá himindyrum!"
+
+Sjáið og skiljið! 
+Sonur mér að fótum 
+dauðsærður lá 
+og dreyra roðinn. 
+Sá ég blóð blæða, - 
+blæddi þá ei minnur 
+fjör úr æðum 
+fáráðrar móður.
+
+Harðlega knúðu 
+hurðir mínar 
+dólgar dýflissu, 
+dimmt var mér í hjarta. 
+Flýtti eg mér fegin 
+í faðm dauða 
+sálarbruna 
+sáran að slökkva.
+
+Friðþjófur fagri! 
+Faðirinn góði, 
+mildur miskunnar, 
+mannkindum vægir. 
+Bið ég þann föður 
+þér fyrirgefa, 
+syndum særð, 
+sem eg sjálf það vil.
+
+Gefa vil ég jörðu 
+grát minn og harm, 
+hefnd mína alla 
+og hjartaþunga. 
+Nú hef eg ljósan 
+loga kyntan, 
+fórn að færa 
+sem ég fremsta má.
+
+Vel er og vel er! 
+Vafin eru loga 
+bréf hans, og eiðar 
+eldi gefnir. 
+Hátt loga kossar 
+heitir og sætir! 
+Hvað var mér á foldu 
+forðum kærra?
+
+Trúið þér ei yðar 
+æskublóma, - 
+aldregi, systur, 
+eiðum manna! 
+Fegurð varð að falli 
+farsæld minni. 
+Bölva verð ég henni 
+á blóðstöð aftöku.
+
+Hvort er þér nú, böðull, 
+hungur í augum? 
+Bregðið mér bráðlega 
+bandi fyrir sjónir. 
+Hikarðu, böðull, 
+blómknapp að slá? 
+Náfölur böðull! 
+Neyttu karlmennsku!
+
+### MEYJARGRÁTUR (Schiller)
+
+Dunar í trjálundi, dimm þjóta ský - 
+döpur situr smámeyja hvamminum í. 
+Bylgjurnar skella svo ótt, svo ótt - 
+öndinni varpar á koldimmri nótt 
+brjóstið af grátekka bifað.
+
+"Heimur er tómur og hjartað er dautt, 
+helstirðnað brjóstið og löngunarsnautt. 
+Heilaga! Kalla mig héðan í frá, 
+hef ég þess notið, sem jarðlífið á, 
+því eg hefi elskað og lifað".
+
+"Tárin að ónýtu falla á fold, 
+fá hann ei vakið, er sefur í mold. 
+Segðu, hvað hjartanu huggunar fær, 
+horfinnar ástar er söknuður slær - 
+guðsmóðir vill þér það veita".
+
+"Tárin að ónýtu falli á fold, 
+fái hann ei vakið, er sefur í mold. 
+Mjúkasta hjartanu huggunin er, 
+horfinnar ástar er söknuður sker, 
+á harminum hjartað að þreyta".
+
+### ALHEIMSVÍÐÁTTAN (Schiller)
+
+Eg er sá geisli, 
+er guðs hönd skapanda 
+fyrr úr ginnunga- 
+gapi stökkti. 
+Flýg ég á vinda- 
+vængjum yfir 
+háar leiðir 
+himinljósa.
+
+Flýta vil ég ferðum - 
+fara vil ég þangað, 
+öldur sem alheims 
+á eiði brotna, 
+akkeri varpa 
+fyrir auðri strönd 
+að hinum mikla 
+merkisteini 
+skapaðra hluta 
+við skaut alhimins.
+
+Sá ég í ungum 
+æskublóma 
+stjörnur úr himin- 
+straumum rísa, 
+þúsund alda 
+að þreyta skeið 
+heiðfagran gegnum 
+himinbláma.
+
+Sá ég þær blika 
+á baki mér, 
+er ég til heima- 
+hafnar þreytti. 
+Ókyrrt auga 
+sást allt um kring - 
+stóð ég þá í geimi 
+stjörnulausum.
+
+Flýta vil ég ferðum - 
+fara vil ég þangað, 
+ekkert sem ríkir 
+og óskapnaður. 
+Leið vil ég þreyta 
+ljóss vængjum á, 
+hraustum huga 
+til hafnar stýra.
+
+Gránar í geimi - 
+geisa ég um himin 
+þoku þungaðan 
+þjótandi fram. 
+Dunar mér á baki 
+dökknaðra sólna 
+flugniður allra 
+sem fossa deyjandi.
+
+Kemur þá óðfluga 
+um auðan veg 
+mér í móti 
+mynd farandi: 
+"Bíðdu, flugmóður 
+ferðamaður! 
+Heyrðu! Hermdu mér - 
+hvert á að leita?"
+
+"Vegur minn liggur 
+til veralda þinna. 
+Flug vil ég þreyta 
+á fjarlæga strönd 
+að hínum mikla 
+merkisteini 
+skapaðra hluta 
+við skaut alhimins".
+
+"Hættu! Hættu! 
+Um himingeima 
+ónýtisferð 
+þú áfram heldur. 
+Vittu, að fyrir 
+framan þig er 
+ómælisundur 
+og endaleysa".
+
+"Hættu! Hættu! 
+Þú, sem hér kemur, 
+ónýtisferð 
+þú áfram heldur. 
+Belja mér á baki 
+bláir straumar, 
+eilífðar ógrynni 
+og endaleysa.
+
+Arnfleygur hugur, 
+hættu nú sveimi! 
+Sárþreytta vængi 
+síga láttu niður. 
+Skáldhraður skipstjóri, 
+sköpunarmagn, 
+fleini farmóður 
+flýttu hér úr stafni".
+
+### FESTINGIN (Addison)
+
+Festingin víða, hrein og há, 
+og himinbjörtu skýin blá, 
+og logandi hvelfing, ljósum skírð, 
+þið lofið skaparans miklu dýrð. 
+Og þrautgóða sól, er dag frá degi 
+drottins talar um máttarvegi, 
+ávallt birtir þú öll um lönd 
+almættisverk úr styrkri hönd!
+
+Kvöldadimman er kefur storð, 
+kveða fer máni furðanleg orð 
+um fæðingaratburð, heldur hljótt, 
+hlustandi jarðar á þögulli nótt, 
+og allar stjörnur, er uppi loga 
+alskipaðan um himinboga, 
+dýrðleg sannindi herma hátt 
+um himinskauta veldið blátt.
+
+Og þótt um helga þagnarleið 
+þreyti vor jörð hið dimma skeið 
+og öngva rödd og ekkert hljóð 
+uppheimaljósin sendi þjóð, 
+skynsemi vorrar eyrum undir 
+allar hljómar um næturstundir 
+lofsöngur þeirra, ljóminn hreinn: 
+"Lifandi drottinn skóp oss einn!"
+
+### Úr leikritinu
+DAUÐI KARLS FIMMTA (Carsten Hauch)
+
+5. þáttur
+
+Snemma morguns í birtingu, úti nálægt Klöruklaustri í Valladolid.
+
+Gonzales - Alonzo
+
+Alonzo: Hver er það? 
+Gonzales: Einn, sem þig engu varðar! 
+Alonzo: Gonzales, heyri ég, 
+mér gegnir nú. 
+Gonzales: Hann að vísu. 
+En hver ert þú? 
+Alonzo: Vinur keisarans. 
+Gonzales: Vitum hann dauðan. 
+Alonzo: Svo er það sagt 
+og sízt að dylja, 
+hentleg að heimför 
+hans er orðin. 
+Gonzccles: Ert þú hér kominn, Alonzo? 
+Alonzo: Heyrðu! 
+Gonzales: Nú grær grund 
+yfir gröf vors herra. 
+Alonzo: Heyrðu, Gonzales, 
+hún er mér sögð 
+ekki auðfundin 
+undir moldu. 
+Gonzales: Ég við skiljumst. 
+Alonzo: Ég held það með. 
+Gonzales: Ætlan okkar 
+er upp að vekja 
+grafbúa dauðan, 
+get ég að sé? 
+ALonzo: Það er og mest 
+mér í skapi. 
+Gonzales: Full hef ég fimm hundruð 
+fylgdarmanna, 
+einbeitt lið 
+allt að reyna. 
+Alonzo: Þei, þei, einhver 
+er hér á slóðum. 
+Gætum vor, Gonzales, 
+göngum úr vegi.
+
+(Þeir skýla sér bak við klausturmúrinn)
+
+Filippus - Carranza erkibiskup
+
+Carranza: Herra konungur! 
+Hvort má nú dirfast 
+eg að trúa 
+augum mínum? 
+Svo er mér hugtítt 
+um heilsu yðra, 
+að ég í auðmýkt 
+andsvars að leita, 
+dýrstur einvaldur, 
+dirfast hlýt: 
+Hvað hefur úr húsum 
+höfðingjann þjóða, 
+aldrei sem áður 
+var einn á ferð, - 
+hvað hefur úr húsum 
+höfðingjann góða 
+langt of leitt 
+lífvarða sinna 
+dökkum alfalinn 
+dularklæðum, 
+kallað út svo, 
+að koldimmri nótt 
+og flærðafullri 
+sér fyrir trúir? 
+Virðist, ó, virðist 
+hinn vegsamlegi 
+satt mér að segja 
+það er sízt ég skil.
+
+### ILLUR LÆKUR
+
+Kveðið eftir þjóðkunnu spánsku kvæði
+
+  Lækur rennur í lautu, 
+  liggur og til þín sér: 
+  Alltaf eftirleiðis 
+  eg skal gá að mér.
+
+Nú fór illa, móðir mín! 
+Mér var það samt ekki að kenna. 
+Sástu litla lækinn renna 
+græna laut að gamni sín, 
+breikka, þar sem brekkan dvín, 
+bulla þar og hossa sér? 
+Vertu óhrædd, eftirleiðis 
+eg skal gá að mér!
+
+Lækur gott í lautu á, 
+leikur undir sólarbrekkum, 
+faðmar hann á ferli þekkum 
+fjóla gul og rauð og blá - 
+einni þeirra eg vil ná, 
+og svo skvettir hann á mig. 
+Illur lækur! Eftirleiðis 
+eg skal muna þig!
+
+Klukkan mín, svo hvít og hrein, 
+hún er nú öll vot að neðan. 
+Hefurðu þá heyrt og séð 'ann, 
+hvernig ertnin úr honum skein. 
+Ég hef orðið ögn of sein, 
+og svo skvetti hann á mig. 
+Illur lækur! Eftirleiðis 
+eg skal muna þig!
+
+Lækur fer um lautardrag, 
+leikur sér að væta meyna, 
+þegar hún stígur þar á steina. 
+Það er fallegt háttalag! 
+Ég fer ekkert út í dag, 
+uni, móðir góð, hjá þér! 
+Vertu óhrædd, eftirleiðis 
+eg skal gá að mér!
+
+### KOSSAVÍSA (Adelbert von Chamisso)
+
+Ljúfi, gef mér lítinn koss, 
+lítinn koss af munni þínum! 
+Vel ég mér hið vænsta hnoss, 
+vinur, gef mér lítinn koss! 
+Ber ég handa báðum oss 
+blíða gjöf á vörum mínum. 
+Ljúfi, gef mér lítinn koss, 
+lítinn koss af munni þínum!
+
+Leikur kossa lipur er, 
+lætur þeim, er á kann halda, 
+listin sú ei leiðist mér, 
+leikur kossa fimur er, 
+einatt reyni eg það hjá þér, 
+þiggja, taka, endurgjalda. 
+Leikur kossa lipur er, 
+lætur þeim, er á kann halda.
+
+Vinur, gef mér ennþá einn 
+ástarkoss af ríkum vörum! 
+Einn fyrir hundrað, ungur sveinn, 
+einn fyrir þúsund, réttan einn! 
+Einn enn, þú ert ofur seinn, 
+eg er betur greið í svörum. 
+Vinur, gef mér ennþá einn 
+ástarkoss af ríkum vörum!
+
+Rétt sem örskot tæpur telst 
+tíminn mér við kossa þína - 
+tíminn, sem ég treindi helzt, 
+tæplega meir en örskot dvelst. 
+Sárt er að skilja, gráti gelzt 
+gleðin, þiggðu kossa mína! 
+Rétt sem örskot tæpur telst 
+tíminn mér við kossa þína.
+
+Kossi föstum kveð ég þig, 
+kyssi heitt mitt eftirlæti, 
+fæ mér nesti fram á stig, 
+fyrst ég verð að kveðja þig. 
+Vertu sæll, og mundu mig, 
+minn í allri hryggð og kæti! 
+Kossi föstum kveð ég þig, 
+kyssi heitt mitt eftirlæti.
+
+### NIHILISMI (Feuerbach)
+
+Ó, mikli guð! 
+Ó, megn hörmunga! 
+Ekkert að ending, 
+eilífur dauði! 
+Sálin mín blíða 
+berðu hraustlega, 
+sárt þótt sýnist, 
+sanninda ok.
+
+Eilífð á undan 
+og eftir söm, 
+orðinn að engu 
+og ósjölfur. 
+Það getur þér augu 
+þvegið hrein, 
+ljós veitt og lá 
+og litu góða.
+
+Ljós er alls upphaf, 
+ekkert er bjart, 
+ljóstær er þeirra 
+lífs uppspretta. 
+Upphaf er ekkert, 
+ekkert er nótt, 
+því brennur nótt 
+í björtum ljóma.
+
+### UPPHAFIÐ AF DAUÐA ABELS (Fr. Paludan-Muller)
+
+Uppi stóð Kain 
+og á hlýddi 
+grama guðs dóma, 
+glataður, rekinn, 
+útskúfaður einn 
+öllum í heimi. 
+Skalf hann og skarst hann 
+og skyggndist um, 
+og á frám fótum 
+flótta sinn hóf.
+
+En á græna 
+grundar hvílu 
+bleikur bróðir 
+var í blóð hniginn. 
+Abel að annast 
+ástúðleg kom 
+móðir manns sona 
+mjúkhent sjúkan.
+
+Álengdar hún sá, 
+að upp lyfti 
+hjartkærstum syni 
+hennar í móti 
+heiftar hendi 
+hárri bróðir. 
+Að kom þar Eva, 
+er hann öndu sleit.
+
+Farið er fjörvi - 
+fagur titrar 
+ungur ástarson, 
+andar þungan. 
+Rennur rautt blóð 
+úr rofnum vanga, 
+lokki ljósgulum 
+lit festir á.
+
+### ARNGERÐARLJÓÐ (P. L. Möller)
+
+I.
+Fædd er ég þar sem fjallatindur 
+fólgið ylgott hreiður ber, 
+skjótt inn hvassi hvirfilvindur 
+hossaði mér í fangi sér. 
+Breiðir og greiðir vængir verða, 
+væn úr hreiðri móðir sá 
+mig að fara minna ferða 
+megni vinda ósamgerða 
+hátt yfir ský að heiði blá.
+
+Dunaði loft um dökkar fjaðrir. 
+Dimmum stormi fló ég gegn. 
+Sólin há og engir aðrir 
+augna minna glæddi megn. 
+Þekkti ég hættu ei né ótta, 
+æ á flugi glöð og hlý, 
+lítið hremmdi ég lamb á flótta, 
+lyfti því upp til sólargnótta, 
+drakk þar barkablóð úr því.
+
+Einhvern daginn ofan fló ég 
+illskuramma jörð að sjá. 
+Eldur og hvellur - og svo dó ég, 
+allt varð dimmt, ég féll í dá. 
+Lík hef ég verið lágt á jörðu, 
+legið í rauðu blóði þar, 
+vaknaði svo til harma hörðu, 
+hjarta mitt er sundur mörðu. 
+Hví dó ég ei til eilífðar?
+
+Vaknaði ég í hörmum hörðum, 
+heil var sál, en megni stytt. 
+Hnjúkur minn með hamragörðum: 
+Hvar eru skýin, yndið mitt? 
+Hvert er horfin gleði geima, 
+góði fjaðurhamurinn? 
+Ég, er svam um sólarheima, 
+sit nú, orðin stúlkufeima, 
+eins og gimbur grannvaxin.
+
+Hrynur mér af höfði niður 
+hárið sítt og mjúkt og ljóst, 
+varla þolir veðrahviður 
+varið líni meyjarbrjóst. 
+Fyrir háan himinboga 
+hef ég fengið bæ og fjós, 
+fyrir bláa bergið troga- 
+búr, og dapran hlóðaloga 
+fyrir skærust skrugguljós.
+
+II.
+Ó, að þeir fjötrar aftur brystu! 
+Ó, ég lifði þá sælutíð, 
+að mig vindarnir aftur hristu 
+eldinga gegnum dyn og stríð! 
+Ó, að flugvanar fjaðrir spryttu 
+fram um mjallhvíta öxl og háls! 
+Ó, að vindar mig aftur flyttu 
+upp yfir höfði glaðrar skyttu 
+skundaði ég um skýin - frjáls!
+
+Ónýtis til mín löngun leitar 
+ljósu heimkynni mínu ná, 
+vart yfir mínar varir heitar 
+veldur hún sér í skýin há. 
+Flugsterka vængi fyrir, greiða, 
+fékk ég handleggi mjúka, smá, 
+sem megna eg ekki að móti breiða 
+manni kærum og sælan neyða 
+mínum að brenna munni á.
+
+Frjálsa lofthafið, föðurbólið, 
+fríðan og breiðan himingeim, 
+misst hefi ég og móðurhólið. 
+Mannkinda hrakin niður í heim 
+hlýt ég að sitja í svartri treyju 
+saman við smá og huglaus börn 
+og kúra hér á kaldri eyju. 
+Kalla mig allir fagra meyju 
+og vita ekki, að eg er örn.