Upload 3 files
Browse files- Armana Lhéngua Pertuesa.wav +3 -0
- SONIDOS MWL.wav +3 -0
- metadata.tsv +3 -0
Armana Lhéngua Pertuesa.wav
ADDED
|
@@ -0,0 +1,3 @@
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| 1 |
+
version https://git-lfs.github.com/spec/v1
|
| 2 |
+
oid sha256:f46c64648e393c0322e060833cc5fda4536ae39c53013b7655511caf6f59cd12
|
| 3 |
+
size 26183730
|
SONIDOS MWL.wav
ADDED
|
@@ -0,0 +1,3 @@
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| 1 |
+
version https://git-lfs.github.com/spec/v1
|
| 2 |
+
oid sha256:059a956921722ae497e2a7e6d96a53eebb24d5b901a5ca872eec82373f2fd770
|
| 3 |
+
size 6840364
|
metadata.tsv
ADDED
|
@@ -0,0 +1,3 @@
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| 1 |
+
file_name transcript
|
| 2 |
+
SONIDOS MWL.wav Bós sabiedes qu’eisisten trés sonidos an mirandés que nun eisisten an pertués? Bien, bamos a çcubrir:. To las lhénguas de la península eibérica tenen muitos sonidos an quemun, mas todas eilhas çtinguen-se c’un ou outro sonido porende. Mas antoce, quales son ls que çtinguen l pertués de l mirandés? [ŋ]- Este sonido ancuntra-se nas fins de palabras mirandesas qu’acaban an N, (galan, milhon), i na palabra “ũa”. . Bien, minti. Este sonido de feito ancuntra-se an pertués, mas n’un dialeto MI specífico n’ũa situaçon mi specífica. Outro sonido ye, bien, l qu’acabo de dezir, [ɟ], ancuntra-se cumo eiquibalente de [j], an palabras cumo yá, you i ye. Antressante nó? I l redadeiro sonido, [ɨ̃], l sonido de palabras cumo “anque”, mas cun nasalizaçon. Esto resulta an causos cumo “antentar” i “centeno”, mas outros falantes de l dialeto central saberan que tamien se fai zir [ɐ̃], an beç d’esso
|
| 3 |
+
Armana Lhéngua Pertuesa.wav . Scribo-te estas Ihinhas zde las tierras altas de l Praino, adonde naci fai más de nuobe seclos, antre Is nuobe meses d’Ambierno i ls trés d’Anfierno de las Tierras de Miranda i las bozes que me dórun bida. Sou la tue armana más bielha, la Lhéngua Mirandesa i hoije stou a percisar de te falar, cumo quien mira al para trás i para delantre, cul peso de la spriénça i la calor de quien tanto bien te quier. Ls nuossos caminos, querida armana, ampecórun de las mesmas raízes, ne l bielho lhatin que mos pariu. You creci antre cabeços i rius, talhada por gente houmilde, pastoras i pastores que me cantórun an bersos toscos i me screbírun nas piçarras. Tu, pul tou lhado, fuste más fouta: saliste de casa, nabegueste por mares nunca dantes nabegados, cruzeste cuntinentes i hoije, botas frol an melhones de bocas, de Lisboua al Riu de Janeiro, de Luanda a Maputo, de Mindelo a Díli. Sós grande, armana, i esso ínche-me de proua. Mas, cunfesso, tamien de preacupaçon. You sei l que ye lhuitar pa nun zaparcer. Hoije sou ũa selombra de l que yá fui: Is mius falantes ambelhécen, la mocidade scapa-se ou squece-se i l mundo moderno, cuIs sous aparatos i Ihuzes, parece nun haber campo para ũa lhéngua tan pequeinha cumo you. Sou recoincida, si sou, zde 1999, cumo lhéngua oufecial de Pertual, mas esso nun atalanca l siléncio de ls nuossos lhugares que mos fire ls oubidos i mos inche l coraçon de delor. Mas you sou tesa i nun me quedo. Se fui capaç de rejistir a las tormentas de las ambasones quando ancorajaba l nuosso baliente Pobo cun palabras de coraige que, a la selombra de ls Pendones berde-burmeilhos de la Tierra de Miranda, s’ajuntaba para cumbater cun alma ls ambasores i lhuitar por l’antegridade de l nuosso Pertual, nun será agora que me bereis de braços caídos. Sigo lhuitando cun to las mies fuorças, cula upa de scuolas que m’ansínan, cun poetas que me scriben, cun Is corajosos que inda me fálan. I ls resultados ban aparecendo: la nuossa mocidade ampeça a tener proua de la sue Lhéngua, alrobés de sous Abós que s’ambergonhában de la falar porque fazien caçoada deilhes por faláren charro (mangina tu, que até dezien que se l Mirandés nien serbie para rezar a Dius talbeç que fura ũa lhéngua de l Diabro). L Pobo pertués mira-me cun stima i agarimo. Sós grande, armana, i esso inche-me de proua. Mas, cunfesso, tamien de preacupaçon. Sou teimosa, sabes? Ũa armana más bielha ten que ser. Tu, por outro lhado, ancaras outro mal. Sós grande, mas stás a demudar, a ambuolber-te. Las tues bariantes - las guapas bozes de l Brasil, d’Angola, de Moçambique, de Cabo Berde - púxan-te por bezes an direçones cuntrárias. I tu, an Pertual, porfelheste un Acuordo Ourtográfico que pormetie ounion, mas solo truxo rebolhiço. Dizes “fator” ¡ “açon” cumo se furas outra, mentes ls tous armanos d’alhá de l mar síguen sous própios caminos, nun fazendo causo desse trato que solo tu, na tue pureza, sigues cumprindo. Nun te cundeno, mas pregunto: adonde queda la tue alma n’esso todo? Nun te starás a cuidar, a ancreditar-te que por seres falada por tantos stás defendida de las amanácias? Porque las hai, querida armana. L mundo global fala ũa lhéngua que nun ye la nuossa, i tu, mesmo sendo fuorte, puodes perder l que te fai única. Nun falo solo de las palabras, mas de l trejeito, de l sabor, de l peso de la stória que carregas. Mira-me cumo eisemplo: you sei l que ye ser arresquinada. Nun quiero que te passe l mesmo. Por esso, cumo armana más bielha t’acunseilho: trata de ti. Scuita las tues gentes, las d’acá i las d’alhá, mas nun te perdas n’eilhas. Manten-te firme n’aqueilho que sós, na tue alma, porque sós más do que un trato ou moda passageira. I se puodes, mira pa mi de beç an quando: stou eiqui a rejistir, a fazer proba de que mesmo las lhénguas pequeinhas ténen coraçon grande. Talbeç que puodamos daprender ũa cula outra - you, a nun me negar; tu, a nun te deixares ir. Tenemos ũa maneira única de dezir l mundo que debemos de resguardar. Cun todo lagarimo que mos fizo i cula spráncia n’un feturo más alegre,. Tue armana,. La Lhéngua Mirandesa
|