Morel'in önünde bin frank tutarında banknot saydı. ''Tamam mı efendim?'' ''Tamamdır Mösyö.'' ''Şimdi gelelim borcunuzu ödeme zamanına.'' ''Kusura bakmayın efendim.''


Benim de sorumluluklarım var, ticaret bu. Haklısınız dedi moral inleyen bir sesle. Ne kadar zaman istiyorsunuz? İki ay, iki ay yeter. Peki, üç ay zaman veriyorum size.


''Size nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum. Şerefimi kurtardınız. Ben aracıyım Mösyö. Firmam size güveniyor ki bana yetki verdi.''


Firmanızın sahibine söyleyin, bu iyiliği ömrüm boyunca unutmayacağım. Üç ay sonunda ya şerefim kurtulmuş ya da ölmüş olacağım. Böyle söylemeyin efendim. Tanrı'dan ümit kesmeyin lütfen.


Şimdi gelelim işimize. Bugün Haziran'ın 5'i. Bana 5 Eylül tarihli senetler imzalayacaksınız. 5 Eylül tam saat saatine bakarak 11'de burada olacağım.


''Anlaştık Mösyö. Derhal senetlerinizi hazırlıyorum.'' Mösyö Morel'in imzaladığı yeni senetleri cebine koyan İngiliz, eskilerini ona iade etti. Ticaret adamına has soğuk bir selam verip odadan çıktı.


Merdivenleri inerken kalbinin hızla çarptığını hissetti. İçinde bir korku vardı. Ya genç kız bu telaş arasında ona verdiği sözü unutmuşsa? Neyse ki korktuğu başına gelmedi.


Güzel Jory solgun bir yüzle onu bekliyordu. Ümitsiz bir sesle, ''Olanlardan sonra umarım fikrinizi değiştirmediniz. Hâlâ bana söyleyecek önemli şeyleriniz var mı?'' ''Evet mademazel.''


Şimdi daha da önem kazandı. Beni beklemeyeceksiniz diye öyle korktum ki. Ah Mösyö sözleriniz bana ümit veriyor. Şimdi beni iyi dinleyiniz küçük hanım. Bir gün Denizci Simbat diye birinden bir not alırsanız


İçinde ne yazarsa yazsın, size ne derece garip gelirse gelsin, aynen yerine getireceğinize söz verin. Sebebini bilmiyorum ama Mösyö, size bütün kalbimle inanıyorum. Söz veriyorum, ne yazarsa yazsın yerine getireceğim.


Siz şerefli babanıza layık iyi bir kızsınız. Dilerim hep böyle kalırsınız. Tanrı bir gün bu iyi kalpliğinizin karşılığını Emanuel'le evlendirerek verecektir.


Jolie minik bir haykırışla kiraz gibi kızardı. Yabancıya daha dikkatle baktı. İngiliz ondan bakışlarını kaçırarak selam verdi ve hızla kapıdan çıktı. Dışarıda elinde iki yüz frank tutan...


Bütün imkanlarını seferber ettiği halde senetleri karşılayacak parayı temin edemedi. Son çare olarak ona minnet borcu bulunan Donklas'ı düşündü.


Donklas'ı İspanyol bankacıya tavsiye etmiş, böylece zenginliğe adım atmasına sebep olmuştu. O da bu iyiliği unutmuş olamazdı. Fakat heyhat ümitle Paris'e giden M. Morel,


Donklaz'dan beklediği yakınlığı bulamamış, kasasında milyonlarca nakde olan bu zengin bankacı onu eli boş çevirmişti. 5 Eylül günü yaklaştıkça Morel'in huzursuzluğu arttı.


Yemek yemez, kimseyle konuşmaz oldu. Odasına kapanıyor, bütün gün dışarı çıkmıyordu. Anne ile kız onun bu halinden telaşa kapıldılar. İntihar etmesinden korkuyorlardı.


Jolie hemen oturup ağabeyine bir telgraf çekti, acele gelmesini söyledi. 4 Eylül akşamı yemek yemediği gibi gecede yatağına gitmedi.


Anne ile kız anahtar deliğinden onu gözlediler. Damgalı bir kağıda ciddi ciddi bir şeyler yazdığını gördüler. Julie'yi bir titreme aldı. Vasiyetini yazıyor olmalı diye geçirdi içinden.


O gece bütün aile ayakta sabahladı. Anne, kız, Emanuel ve Kokles. Bu acı sadece Mösyö Morel'in değil hepsinin acısıydı.


5 Eylül sabahı saat 10'a doğru Morel'in oğlu yüzbaşı Maksimilyan geldi. Telgrafı alınca hemen yola çıkmış tam zamanında yetişmişti. Bütün aileyi perişan bir halde görünce korktu.


Babam nerede diye bağırdı. ''Korkma oğlum'' dedi annesi, ''Baban odasında.'' ''Nedir bu haliniz öyleyse, sanki evden ölü çıkmış gibi bir haliniz var.''


Madame Morel oğluna cevap vermek yerine kızına döndü. Hadi Çuli, babana ağabeyinin geldiğine haber ver. Kız telaşla merdivenleri çıktı, babasının kapısını çaldı. İçeriden ses gelmeyince anahtar deliğinden baktı.


Mösyö Morel bitkin bir halde koltuğunda hareketsiz oturuyordu. Baba, ağabey Maximilian geldi diye bağırdı.


Zavallı adam bu haber üzerine ne yapacağını şaşırdı. Oğlunu çok severdi. Onu görmeden bağrına basmadan edemezdi. Güçlükle hasta bir adam halsizliği içinde koltuktan kalktı kapıya yürüdü.


Cebinden bir anahtar çıkardı. Daha önce kapıyı arkadan kilitlemişti. Anahtarı deliğine soktu, iki defa çevirerek kilidi açtı. Bu arada Maksimilyen de yukarı çıkmış bulunuyordu.


Babasının bitkin bir halde kapıdan çıktığını görünce dayanamadı koşup boynuna sarıldı. ''Babacığım, babacığım hasta mısınız ne oldu size?'' Morrel ağlıyordu. Derin bir iç geçirdikten sonra...


Ah oğlum felaket, felaket diye inledi. Bugün ailemizin şerefinin iki paralık olacağı gündür. Maksimilyan korkuyla irkildi.


Babasını hiç bu kadar ruh çöküntüsüne uğramış halde görmemişti. O kadere boyun eğen, felaketleri sabırla karşılayan bir insandı. Demek durum gerçekten söylediği kadar ciddiydi.


Tam bu sırada elinde mektup taşıyan bir adam göründü. Genç kızdan tarafa bakarak ''Mademoiselle Jolie Morel siz olmalısınız'' dedi. ''Evet benim'' dedi genç kız.


O halde şu mektubu hemen alın ve okuyun çok önemli. Cüli mektubu kaparcasını aldı, hemen açıp okumaya başladı. Bu mektubu alır almaz doğruca Milhan yolundaki on beş numaralı eve gidin.


Kapıcıdan beşinci katın anahtarını isteyin. İçeri girdiğiniz zaman şöminenin üzerinde kırmızı ipek bir kese göreceksiniz. Onu alın ve acele babanıza yetiştirin.


Bu kesenin saat 11'den önce babanızın elinde olması gerekiyor. Unutmayın, bana itaat edeceğinize söz verdiniz. Denizci Simbad Bu işi tek başınıza yapmanız gerekiyor.


Eğer yanınızda bir başkası olursa kapıcı sizi tanımadığını söyleyecektir. Mektubun sonundaki not genç kızı korkuttu. Ya bu bir tuzaksa diye düşünmekten kendini alamadı.


Ancak ne babasına ne annesine ne de ağabeyine bir şey söylemedi. Mektubu katlayıp cebine soktu. ''Babacığım dedi ben birazdan dönerim. Sakın ben gelmeden bir delilik yapmayın tamam mı?''


Mösyö Moral irkildi. Kızının ne demek istediğini anlamıştı. Jolie koşarak merdivenleri indi. Doğruca Emmanuel'e gitti. Olup biteni ona anlattı. Emmanuel, ''Gitmeniz gerekir matmazel'' dedi.


Yani tek başıma gitmeme izin veriyorsunuz öyle değil mi? Hayır sizinle ben de geleceğim ama… Eve değil tabii sizi sokağın köşesinde bekleyeceğim. Gecikirseniz veya bir saldırıya uğrarsanız derhal yardımınıza koşacağım.


M. Morel oğluyla hasret giderdikten sonra odasına çekilmek ve çok önemli hesaplar yapmak zorunda olduğunu söyledi, koklesi çağırdı.


''Thomson French firmasının temsilcisi geldiği zaman bana haber verin'' dedi ve odasına girip kapıyı arkadan kilitledi. Maximilian annesine meraklı gözlerle baktı.


Mademoiselle Morelli ondan bakışlarını kaçırdı. Maksimilyen, anne neler oluyor diye sordu. ''Felaket oğlum, felaket.''


Babam da aynı şeyleri söyledi ama lütfen söyler misin? Ailemizi perişan eden bu felaketin ne olduğunu söyle bana. Baban bugün resmen iflas ediyor.


''Birazdan üç bin frank borcunu istemek için bir alacaklı gelecek ama bizim üç yüz frankımız bile yok.'' M. Morel saatine baktı. On bire beş vardı.


Beş dakika sonra her şey bitmiş olacaktı. Masanın çekmecesini çekti, içinden bir tabanca aldı, masanın üzerine koydu. Dakikalar ilerliyordu.


Ellerini havaya kaldırdı. ''Tanrım, bu felakete katlanacak gücüm olmadığını sen de biliyorsun. Bana bir mucize gönder.''


''Senin kapından başka türlü kapılar yüzüme kapandı.'' Kapalı kapılardan biri hızla dövüldü. Jolie, babasının arkadan kilitlediği kapıyı yumrukluyorken,


''Mucize babacığım mucize!'' diye bağırıyordu. ''Kurtuldunuz babacığım, kurtuldunuz!'' M. Morel duyduklarına inanamadı. Bu bir rüya olmalıydı. Ama hayır, Jolie kapıyı yumrukluyordu. ''Babacığım yalvarırım açınız, kurtuldunuz!'' diyorum.


Mösyö Morel yerinden kalktı, son bir ümitle kapıyı açtı. Babasını karşısında gören genç kız nefes nefese ve sevinçten kendinden geçmiş bir halde onun boynuna sarıldı.


Kurtuldunuz babacığım, hepimiz kurtulduk. Ailemizin şerefi kurtuldu. Kurtuldun mu yavrucuğum dedi Moral, ne demek istiyorsun? Kurtuldunuz babacığım, bakın işte…


Jolie babasının eline kırmızı ipek bir kese bıraktı. Moral keseyi görünce heyecanlandı. Bir zamanlar kendisinin de böyle bir kesesi olduğunu hatırladı. Bu kese...


Çok benziyordu. Elleri titreyerek keseyi açtı. İçinde bir tomar senet ve kocaman bir elmas vardı. Senetlerin üzerine ödenmiştir damgası vurulmuştu.


Bunlar, Thompson French firması temsilcisine verdiği senetlerdi. Elmasa ise şu not iliştirilmişti. Jolie'nin çeyizidir. Tam o sırada duvar saatinin tokmağı vurdu.


Saat on biri gösteriyordu. Senetleri ve elması unutan Mösyö Morelli keseyi inceliyordu. Kızına şefkat dolu bakışlarını dikti. ''Söyle yavrucuğum bu keseyi nereden buldun?''


''Milhan yolundaki on beş numaralı evin beşinci katında şöminenin üzerinde babacığım.'' ''Oraya yalnız mı gittin?'' ''Hayır, Emanuel de benimle geldi baba. Beni sokağın köşesinde bekleyecekti fakat dönüşümde onu bulamadım.''


Julie sözünü tamamlamıştı ki merdivenlerden bir ses yükseldi. Mösyö Morel, Mösyö Morel. Onun sesi dedi genç kız. Emmanuel nihayet gelebildi.


Yukarı çıkan Emanuel selam vermeyi filan unutup Firavun, Mösyö, Firavun diye bağırdı. Ne dediğinizin farkında mısınız Emanuel diye sordu Morel. Evet Mösyö farkındayım, Firavun Marsilya limanına demir atmış.


Kaptan Gomart emirlerinizi bekliyor. Firavun? Gomart? Evet, Mösyö. Penelon ve Firavun'un bütün tayfaları sizi görmek için sabırsızlanıyorlar. Sizi çok özlemişler.


Kokles sert bir sesse gözlüklerinin üzerinden bakarak, ''Mösyö Morel'' diye bağırdı. ''Ben size demedim mi? Morel firması iflas etmeyecek. O gemi batmayacak.''


''Morrel, hadi çocuklar dedi, gidip bakalım. Bugün mucizelerle dolu bir gün.'' Yolda giderken Kokles'in koluna girdi. ''Gel aziz dostum gel.'' dedi.


''Sen bulunmaz bir veznedersin, seni haklı çıkaran, beni de yanıltan Tanrı'ya şükürler olsun.'' Limana geldikleri zaman, Senjan Kalesi'nin ve Rıhtım'ın meraklılar tarafından işgal edildiğini gördüler.


Sanki bütün Marsilya halkı orada toplanmıştı. Hep bir ağızdan tempo tutuyorlardı. Mösyö Morel duyduklarına inanamadı. Onu görenler derhal yol açtılar.


Gözcü kulesine çıkmak için yardımcı oldular. Karısı, kızı, oğlu ve iki sadık adamı da onu takip ediyordu. Morel genç bir tayfa çevikliğiyle merdivenleri çıktı, sahanlığa ayak bastı. Gördükleri karşısında ellerini havaya kaldırdı.


Tanrım sana şükürler olsun diye haykırdı. Firavun bütün haşmetiyle sanki ona selam veriyordu. Kaptan Gomart her zamanki ciddiyetiyle etrafa emirler yağdırıyor


Tayfalar yelken topluyordu. İkinci kaptan Penelona iş kalmamış olacak ki, o da Mösyö Morel'e el sallıyordu. Ticaret mallarıyla yüklü Firavun adlı geminin pupasında


Büyük harflerle şunlar yazılıydı. Morel ve oğlu bu sevinçli manzara karşısında birbirini kucakladılar.


O anda sanki çok yakından tanıdığı birinin kendilerini seyrettiğini hissetti. Gözleriyle kalabalığı taradı. 35 yaşlarında siyah ve gür sakallı bir yabancı,


Bekçi kulübesinin arkasına saklandı. Mösyö Morel onu göremedi. Genç yabancı şöyle mırıldanıyordu. Ey aziz farya, ruhun şad olsun. Yaptığım ve yapacağım iyilikler senin hesabına geçsin.


''Çünkü sen elimden tutmasaydın bunların hiçbirini yapamazdım.'' dedi. Bu kısa duadan sonra yabancının bakışları bulandı, gözlerinin beyazına kan yürüdü.


Yüzündeki bütün adaleler gerildi ve korkunç bir hal aldı. Saklandığı yerden çıktı, ceketinin yakasını kaldırdı. Kimsenin dikkatini çekmeden normal adımlarla yedek iskeliğe indi.


Üç defa, Jacopo, Jacopo, Jacopo diye bağırdı. Kıyıda hazır bekleyen bir sandal yanına yanaşıp onu aldı. Gayet gösterişli bir yata götürdü.


Karnaval'a katılmak ve zaman bulurlarsa tarihi yerleri gezmek istiyorlardı. Bu Roma'ya ilk gelişleri olduğu için hiç tahmin etmedikleri zorluklarla karşılaştılar.


Şehir merkezine yakın bütün oteller dolu olduğu için ancak kenar mahallelerin birinde bir otel odası bulabilmişlerdi. Ne asaletinin ne de paralarının bir işe yaramadığını görüp kızıyorlardı.


Otele yerleştikleri günün sabahı Franz arkadaşından daha önce uyandı. Zile basıp hizmetçiyi çağırdı. İki kişilik kahvaltı getirmesini ve ondan sonra da kiralık bir araba bulmasını istedi.


Hizmetçi, ''Kahvaltınızı getireyim ama kiralık araba bulamam.'' dedi. ''Nedenmiş o?'' diye çıkıştı müşteri. ''Parasını ise vereceğiz.'' ''Mesele para değil efendim.''


''Ben en iyisi patronu çağırayım, onunla görüşün.'' dedi ve çıkıp gitti. ''Şu İtalyanlar da tuhaf insanlar.'' dedi müşteri. ''İşimiz var bunlarla.'' Çok geçmeden Pastreni Usta, patronun adı buydu, geldi.


Buyursunlar generalim. Albert'e bu arada kalkmış lavaboda yüzünü yıkıyordu. Franz, ne generali ben Fransız baronuyum. Biz de general barondan daha büyüktür mesyu.


Sizi yücelttim, daha ne istiyorsunuz? Kiralık araba istiyoruz. İşte bu mümkün değil efendim. Pazardan salı gününe kadar araba bulamazsınız.


Romanın niçin çok meşhur olduğu belli. Evet Mösyö, Romamız Hıristiyanlık aleminin merkezidir. Hiç olmazsa Kors caddesine bakan bir pencere ayarlayın da karnavalı seyredelim.


''O da mümkün değil efendim. Son pencereyi bir Rus generali kiraladı.'' ''Ey ne yapalım biz de gider Venedik Karnavalını seyrederiz.'' Albert söze karıştı. ''Hayır azizim.''


Ben karnavalı Roma'da görmek istiyorum. Pasrini Usta, eğer gerçekten karnavalı Roma'da görmeyi çok arz ediyorsanız size bir iyilik yapabilirim dedi. Franz,


Pasrini Usta çıkar şov ağzındaki baklayı, komisyon istiyorsan laf geveleme. Karşında Parisli bir baronla yine en az onun kadar zengin olan bir kont duruyor.


Beni yanlış anladınız generalim. Parayla araba bulmanız mümkün değil. Sizin komşu daireyi tutan zengin denizci iki araba birden kiraladı. Halbuki tek


Başına bir adamdır. Eğer ona rica ederseniz belki birini size verebilir. Çok cömert bir insandır. Franz, olmaz diye bağırdı. Ben böyle şımarık zenginleri sevmem.


Hele denizcilikten zengin olanları korsan mıdır, kaçakçı mıdır kim bilir neyin nesi. Albert, adı ne bu denizcinin diye sordu. Simbat, denizci Simbat. Franz,


''Tamam işte şımarık biri olduğu lakabından belli. Simbat doğu masallarında bir kahramanın adı. Bu adam macera perestin biri bundan hiç şüphem yok.'' Albert...


''Biz de buraya macera yaşamaya gelmedik mi dostum? Ne güzel komşumuz macerayı ayağımıza getirmiş.'' Franz Pastreyne ustaya dönerek, ''Şimdi söyleyeyim bakalım iyi kalpli Romalı.''


''Arabasını istemek için gidip Simbat hazretlerinin ayaklarına kapanıp yalvarmamız lazım değil mi?'' Pasrini Usta beyaz dişlerini göstererek kahkahayla güldü.


Ah General dedi, Simba'dı tanımadığınız nasıl da belli oluyor. Onu bir kere tanısanız şu düşündüklerinizden pişmanlık duyardınız.


''Benden bir haber göndermeniz yeter. Hiçbir karşılık beklemeden arabasını size verecektir.'' Albert, ''Bundan nasıl emin olabilirsiniz?'' diye sordu. ''Aa çünkü o benim dostumdur.''


Beni Romalı bir haydutun elinden kurtardı. Frans, ne? Roma'da haydut da mı var? Bu zamanda Roma'da haydut ha? Şaka yapıyorsunuz dostum.


Hem de öyle bir haydut ki ne kraldan ne de papadan korkar. Bir tek kişiden korkar o. Buna korkmaktan ziyade saygı duymak veya...


Eğer bir hayduta yakıştırırsanız sevmek denir. Kimmiş peki haydutun kendisinden korktuğu bu kraldan da papadan da üstün kişi? Sakın denizci simbat demeyin.


''Ta kendisi efendim.'' ''Albert, şu Denizci Simbat'la tanışmayı o kadar isterim ki çok değişik bir tip olmalı.'' Franz, ''Doğrusu ben de merak etmeye başladım.''


Hadi Pastrinoz da göreyim seni. Önce araba işini sonra da randevuyu ayarla. Kendisiyle tanışmak istediğimizi söyle. Tamam general, bu iş oldu bilin. Otel sahibi çıktıktan sonra Franz,


''Pasrin Usta da Simbad'ı seviyor galiba'' dedi. ''Galibası fazla. Baksana ondan bahsederken sevişten ağzı kulaklarına varıyor.'' Pasrin Usta,


Beş dakika geçmemişti ki iki arkadaşın kapısını vurdu içeri girdiğinde neşeden uçacak gibiydi. Ben size söyledim generaller dostum beni kırmaz arabanız kapının önünde on dakikaya kadar hazır olacak.


''Komşunuz yarın sabah bu saatte kahvenizi içmeye gelecek.'' Albert, ''Harika, işte macera başlıyor.'' Franz, Pasrinus'a dönerek,


Romanın yerlisi olduğunuza göre şu haydutun hikayesini de bilirsiniz. En fakir balıkçılardan krala kadar herkes onun hikayesini bilir efendim. Adı nedir? Vampa.


Vampa'nın hikayesini dinledikten sonra siz de bana hak vereceksiniz. Albert, sabrım kalmadı Pasre'ni usta, lütfen anlatmaya başla. Peki, general dinleyin öyleyse.


Romanın uzak köylerinin birinde bir çoban yaşarmış, hem babadan hem anneden yetim kalan bir gençmiş. Kapısına sığındığı ağanın sığırlarını karın tokluğuna güdermiş.


Ağa onu küçüklüğünden beri bakıp beslediği için efendisine çok bağlıymış. Ağanın bir de genç kızı varmış. Kız çobanla aynı yaşta olduğu için kardeş gibi birlikte büyümüşler.


Franz, bize masal anlatmıyorsun ya. Pastrini, dinlemek zorunda değilsiniz istemiyorsanız ağzımı kapar giderim. Albert, sen arkadaşıma bakma Pastrini Usta anlatmaya devam et lütfen.


Pastrini usta Franza dönerek, ''Evet ne diyorsunuz? Dinlemek istiyor musunuz yoksa bırakıp gideyim mi?'' Şaka yaptım canım, siz şakadan anlamıyor musunuz? ''Ee madem öyle devam ediyorum.''


Kız serpilip büyüyünce, güzelliği dillere destan olmuş. O çevrede herkese korku salan Kükümetto adında bir eşkıya reisi varmış. ''Albert, kızın adı yok mu?''


Haa kızın adı Teresa'ymış. Kız bir gün çobana yiyecek götürürken, Kükümetto tarafından kaçırılmak istenmiş. Kız avaz avaz bağırarak vampadan yardım istemiş.


Pek uzakta olmayan çoban tüfeğini doğrultarak hayduta ateş etmiş. Pek yaman bir nişancı olduğu için adamı kalbinden vurmuş. Kızı alıp evine götürmüş. Olanları efendisine anlatmış.


O da gösterdiği cesaretten dolayı kutlayıp iki altın hediye etmiş. Vampa altınları reddedip kızı sevdiğini söylemiş. ''Aa buna çok kızmış. Sen basit bir çobansın nasıl olur da kızıma göz koyarsın?'' diye bağırıp


Vampa'ya saldırmış. Hizmetçiler araya girip zavallı çobanı güçlükle ağanın elinden almışlar. Gururu ayaklar altına alınan Vampa, bir kenara çekilip hıçkıra hıçkıra ağlamış.


Gidip ahırı ateşe vermiş, silahını takıp dağa çıkmış. Giderken öldürdüğü eşkıya reisinin silahını ve elbiselerini de yanına almış. Dağa çıkınca,


Çetenin adamları etrafını sarıp silahlarını doğrultmuşlar. Söyle bakalım demişler bölgemizde ne işin var aramıza katılmaya mı geldin? Aranıza katılmaya değil demiş vampa size reis olmaya geldim.


Adamlar kahkahayla ona gülmüşler. ''Bize reis olmak öyle kolay değil'' demişler. ''Çünkü çok güçlü bir reisimiz var.'' Vampa en küçük bir korku eseri göstermeden öldürdüğü reisin yani Kükümetto'nun elbisesini, eşyasını ve


Silahını adamlarının önüne atmış. ''Bu mu güçlü dediğiniz adam?'' demiş. ''Bir koşulunla işini bitirdim. Gücümü başka denemek isteyen varsa çıksın karşıma.'' Adamlar şaşırmışlar.


Çoğu Kükümetto'yu sevmedikleri halde korkularından ona itaat ederlermiş. Sonra bilirsiniz çeteden en kuvvetli ve en cesur adam reis olmaya hak kazanır.


Vampada eski reisten daha güçlü olduğundan ve çetedeki hiçbir adamdan korkmadan meydan okuduğundan çetenin yeni reisi olmuş. Kısa zamanda kendisini adamlarına sevdirmiş.


Franz merakla sordu. Dağ hayduduyken nasıl şehir haydutu olmuş peki? Onu da anlatayım. Albert anlat dostum cidden çok ilgi çekici.


Anlatıyorum o zaman. Çete içinde her yerde olduğu gibi hainler bulunur. Vampanın çetenin başına geçmesini hazmedemeyen geri zekalının biri,


Gizlice jandarmalara yerini haber veriyor. Vampa yakalanacağını anlayınca diğerlerine kaçmalarını söyleyerek bir müddet jandarmaları oyalıyor ve tabii ki sonunda yakalanıyor.


Savcı arkadaşlarının yerini söylemesi şartıyla hayatını bağışlamayı vaat ediyor. Vampa da ben sizinle değil kralla görüşmek istiyorum diyor. Savcı şaşırıyor. Krala ne söyleyeceksin diyor.


Vampa, ''Siz de biliyorsunuz ki bu adamların dağa çıkıp eşkıya olmalarının sebebi cahillik ve işsizliktir.'' demiş. Ellerinden tutup okutan, iş veren birileri olsaydı,


Neden canlarını tehlikeye atıp daha çıksınlar? Kral bunları affedip ayrıca iş vereceğine söz verirse yer yerini söyleyeceğim. Aksi halde işte başım demiş. Savcı tabii gülmüş.


''Sen kim oluyorsun da kralla görüşmek istiyorsun?'' demiş. ''Kralın bir haydutla pazarlığa gireceğini mi sanıyorsun?'' Vampa ''Elinnen geldiğince beni çabuk giyotine gönder yoksa buradan kurtulursam ilk defa senin başını alırım.'' demiş.


Albert, ne cesur adammış dedi. Franz da, ne o dostum, sen de bir İtalyan gibi düşünmeye başladın. Pasrinus da, siz takdir etmiyor musunuz yani? Franz,


Şu anlattıklarınız Fransız ölçülerine uymadığı için bir cevap vermek zorunda değilim. Eee o sizin bileceğiniz şey. Albert, siz kahraman haydut hapisten daha doğrusu giyotinden nasıl kurtulmuş onu anlatın.


Aaa nasıl kurtulduğunu kimse bilmiyor baylar. Gece yarısından sonra nöbetçileri değiştirmeye gelen devriye onları, elleri, ağızları ve gözleri bağlı bir halde görüyor.


Tabii vampanın kayıplara karıştığını. Frans, savcıya ne oldu? Üç gün sonra surların dibinde kalbine bir hançer saplanmış olarak bulundu.


Hançerin sapına şu not iliştirilmiş. Vampa'nın adaleti. Albert, kurtarıcının kim olduğu anlaşılıyor. Denizci simbat değil mi? Zekanıza hayranım general.


Nasıl hikaye hoşunuza gitti mi? Franz, vampas sizin için bir kahraman haline gelmiş olmalı dedi. Arabamızın hazır olduğunu söylemiştiniz değil mi usta?


Evet, general, arabacı emrinizi bekliyor olmalı. Franz Albert'e dönerek, hadi arkadaşım karnavalı kaçırmayalım, Pasrini Usta bir hikaye daha anlatmaya başlarsa akşam ederiz.


Hazırlanıp çıktıkları zaman bir arabanın sürücüsüyle birlikte onları beklemekte olduğunu gördüler. Arabacıya Kors meydanına sürmesini söyleyerek yerlerine oturdular.


Araba Victoria yoluyla Kors meydanına vardı. Ortalık ana baba günüydü. Palyacolar, maskeli adamlar, sihirbazlar her yanı doldurmuşlardı. İlerlemenin imkanı yoktu.


O zaman iki arkadaş geç kalmış olduklarını anladılar. Franz, ''Yarın daha erken gelelim'' dedi, ''Baksana iğne atsan yere düşmeyecek.'' ''Haklısın dostum, karnaval değil sanki maskeli balo.''


Bizi böyle şık kostümler içinde görenler, Roma'ya ilk defa geldiğimizi hemen anlayacaklar. İki arkadaşın bindiği arabanın hemen sağında bir araba daha duruyordu.


İçinde prenses kıyafeti giymiş genç ve güzel bir kız oturuyordu. Başında parlak taşlarla süslenmiş bir taç vardı. Yalnızdı, bakışlarını Albert'e dikmiş, onu dikkatle süzüyordu.


Bunu ilk fark eden Franz oldu. ''Albert, seni bir peri kızı göz hapsine aldı, tam sağımızda.'' Albert döndü, göz göze geldiler. Kız bakışlarını kaçırmadan aynı dikkatle onu süzüyordu.


Albert, prensesle bir yerlerden tanışıyor muyuz? Prenses, ben de size aynı şeyi soracaktım. Daha önce sizi görmüşüm gibi bir his var içimde. Hımm.


Paris'te bulundunuz mu? Bunların için arabamda konuşmuyoruz. Bir çevre gezisine ne dersiniz? Eğer arkadaşınız izin verirse ben sizi otelinize bırakırım. Beklemesine gerek yok.


Albert Franz'a dönerek, ''Ne dersin dostum, izin var mı?'' ''Böyle güzel bir hanımı reddetmek nezaketsizlik olur doğrusu. Seni otelde bekleyeceğim. Sağ ol dostum.''


Çok teşekkür ederim otelde buluşuruz. Sana anlatacak çok şeyim olacak. Güle güle dostum iyi eğlenceler. İyi günler batmazel. Teşekkür ederim monsieur. Çok naziksiniz.


Albert prensesin arabasına geçti. Kız arabacıya, sen Sebastian surlarına sürmesini söyledi. ''Romanın tarihi yerlerini görmek istersiniz değil mi Mösyö?'' diye sordu. Albert, ''Gayet


Dönerken tiyatroya uğrayıp akşam programına çift kişilik bilet aldı. Otele geldiğinde hava kararmış, müşteriler akşam yemeği için salonu doldurmuşlardı. Kendisini kapıda karşılayan Pasrini Usta'ya,


Albert'in gelip gelmediğini sordu. Otel sahibi şaşırmıştı. ''Beraber değil miydiniz efendim?'' ''Güzel bir prenses onu benden ayırdı. Anlayacağınız arkadaşım...''


Beni bir kıza değişti Pasrin Usta. O sizden daha şanslı çıktı desenize. Öyle görünüyor ki akşam yemeğini yalnız yemek zorunda kalacağım.


Eh ne yapalım generali siz de şansınıza küsün. Yemekten sonra odasına çıkan Franz meraklanmaya başlamıştı. Vakit geçirmek için masanın üzerindeki gazeteyi aldı.


Saatler ilerledikçe huzursuzluğu artıyordu. Acaba komşu odadaki denizci Simba'da haber verse miydi? Belki onlar da tiyatroya gitmeye karar vermişlerdir diye düşündü.


Arkadaşını orada görme ümidiyle tiyatroya gitmeye karar verdi. Hizmetçiyi çağırdı. ''Arabacımı bulun on dakikaya kadar kapının önünde hazır olsun.'' dedi. Roma'ya gelen bütün asilzadeler,


Sanki buluşmak için sözleşmişler gibi tiyatroyu doldurmuşlardı. Franz'ın ümitleri boşa çıkmıştı. Albert ortalıkta görünmüyordu.


Yerine oturduğu zaman ilk işi dürbününü alıp bütün salonu taramak oldu. Sonra locaları aradı. Albert tiyatroya gelmemişti. Geriye bir tek ihtimal kalıyordu.


Frans tiyatrodayken arkadaşı otele dönmüş olabilirdi. Başka bir ihtimali düşünmek istemiyordu. Son perdeyi bekleyemedi, tiyatrodan çıktı. Arabacıya otele dönmek istediğini söyledi.


Otelin önüne geldiği zaman merdivenleri adeta koşarak çıktı. Aynı hızla bekleme salonuna girdi. Pastrini usta ortalarda görünmüyordu. Otel katibine Albert'in gelip gelmediğini sordu.


Arkadaşının henüz dönmediğini ancak bir ziyaretçisi olduğunu öğrendi. Kalbi hızla çarpmaya başladı. Otel kâtibinin eliyle işaret ettiği ve kendisini beklediğini söylediği ziyaretçiyi tanımıyordu.


Adamın yanına gitti. ''Ben Baron Franz Epina'yım, beni görmek istemişsiniz bayım. Adam bozuk bir Fransızcayla, ''Vicont Albert de Mörsef'in arkadaşı siz misiniz?''


''Evet bayım, size bir mektup gönderdi.'' Franz mektubu alırken ''Cevap verecek miyim?'' diye sordu. ''Evet, Mösyö cevaplı. Hem de acele olarak, zira burada dönmenizi beklerken çok vakit kaybettim.''


''Buyurun odama çıkalım cevabını yazıp size vereyim.'' Adam gülerek ''Burada beklemem daha uygun olacak.'' ''Niçin?'' ''Mektubu okuyunca anlarsınız.'' ''Peki bayım.''


Ben hemen dönerim. Fraza odasına çıkarken merdivende Pasrini Usta ile karşılaştı. Pasrini, gördünüz mü? Kimi? Arkadaşımızdan haber getiren adamı.


Evet dostum, bana bir mektup verdi. Cevabını hemen istiyor. Lütfen bir Şam'dan yakıp getiriniz. Pastrini aşağıya bağırdı. Bir Şam'dan yakıp getirmelerini söyledi.


Onlar odaya girerken bir hizmetçi de Şam'dan getiriyordu. Şam'danı masaya koydular. Franz zarfı açıp mektubu içinden çıkardı. Şam'danın önüne yaydı. Şunlar yazılıydı.


Aziz dostum, mektubu alınca çantamı açınız, cüzdanımdaki banka senetlerini sayınız, miktarı 20 bin frankı bulmazsa üstünü tamamlayınız. Size mektubu getiren adama veriniz.


Vampa'nın elinde olduğumu söylersem, durumun ciddiyetini anlarsınız sanırım. Aman dostum beni kurtarınız. İmza, dostunuz Albert de Morsef.


Mektubun altına değişik bir yazıyla şu not ilave edilmişti. Eğer sabahın altısına kadar 20 bin frank elime geçmeyecek olursa, arkadaşınız kalbine bir hançer saplanmış olarak


Surların dibine bırakılacaktır. İmza, Luigi Vampa. Pasrin Usta, ''Evet, ne düşünüyorsunuz?'' diye sordu. ''Bende yüz frank bile çıkmaz.''


''Albert'in cüzdanına bakalım. Yani istenilen parayı vereceksiniz. Başka çaremiz var mı?'' ''Yok tabii ki.'' Çantayı açtılar, cüzdanı buldular.


Senetleri saydılar. İstenen fediyenin yarısını bile karşılamıyordu. Franz, ''Ne olacak şimdi? Adam aşağıda bekliyor.'' ''Bilmem'' dedi Pastreni, ''İşiniz zor.''


Vampa denilen haydut gerçekten dediğini yapar mı? Kesinlikle. Buna hiç şüpheniz olmasın. Pasreyni Usta. Buyurun General. Arkadaşımın hayatı sana bağlı.


''Bana mı bağlı? Ne dediğinizin farkında mısınız general?'' ''Komşumuz Denizci Simbad'ın dostu olduğunu söyleyen sen değil miydin?'' ''Evet ama madem herkese iyilik yapmaktan hoşlanan


Parasının hesabını bilmeyen bir asilzade, bize borç versin, paramızın üstünü tamamlasın. Paris'e döner dönmez borcumuzu banka yoluyla göndeririz. ''Aa bilmem ki.''


''Hadi pasreini usta nazlanma, görüyorsun ki durum ciddi. Arkadaşımın hayatı söz konusu, o ölürse ailesinin yüzüne bakamam. General Fernand de Morsef oğlu için gereken fidyeyi bulamadığımı duyarsa derimi yüzer benim.''


''Arkadaşınızın babası general mi?'' ''Evet, hem de Paris'in önde gelen hasilzadelerindendir.'' ''Gidelim bakalım, şansınız varmış. Simbat hazretleri de sizden biraz önce odasına gitmişti.''


Merdivende karşılaştığımız zaman onun yanından geliyordum. Bu iyiliğinizi unutmayacağız Pasrino Usta. İyilik yapacak olan ben değilim dostum, ben bir aracıyım.


''Siz burada bekleyin, gidip vaziyeti kendisine anlatayım, görüşmek istediğinizi söylerim.'' ''Hadi dostum acele et.'' Fransın sabrı taşmak üzereyken Pasrinoğus da kapıda göründü. Müjdeli bir gülümsemeyle...


''Simbat sizi bekliyor, general.'' dedi. Fransa heyecanla odadan dışarı fırladı. Komşusunun kapısını çaldı. Simbat onu ayakta karşıladı, yer gösterdi. ''Beni görmek istemişsiniz, monsieur.''


''Evet'' dedi Frans. ''Bastrenius'a anlatmıştır sanırım.'' ''Pek değil. Aslında sizden duymak isterim.'' ''Buyurun o halde önce şu mektubu okuyun.'' Simbat mektubu aldı. Bir çırpıda okudu.


Yüz hatlarında en küçük bir değişiklik olmadı. Roma'da bu tür olaylar normalden sayılır, Mösyö dedi. Franz, Simbat'ın soğukkanlılığı karşısında hayrete düştü.


Tarihste değil efendim diyebildi. Eee peki benden ne istiyorsunuz? Benim yerimde olsaydınız ne yapardınız? Vampanın kim olduğunu biliyor musunuz?


''Evet, Pastrini Usta anlattı. Fransa'da olsaydı bu mektubu doğruca polise götürürdüm.'' ''Yani?'' ''Fransa'da polis güçlüdür, devlet güçlüdür, adalet güçlüdür.''


Simbat öyle bir kahkaha koyuverdi ki Frans korkudan titredi. Bu gülmekten çok vahşi bir aslan kükremesine benziyordu. ''Ya demek öyle'' dedi Simbat.


''Fransa'da adalet güçlüdür ha?'' ''Evlat, sen Fransa hakkında ne biliyorsun ki? Adaletin güçlü olduğunu söyleyebiliyorsun. Hapishaneleri gördün mü? Yeraltı zindanlarına indin mi?''


Orada rütbeye, paraya, ihtirasa kurban edilmiş zavallıları gördün mü? Mahkeme önüne çıkarılmadan zindana gönderilen, vahşi canavarlara bile reva görülmeyen işkencelere maruz bırakılan suçsuzları gördün mü?