Tarih 24 Şubat 1815'ti. O tarihlerde bir geminin Marsilya'ya gelmesi önemli olaylardandı. İşaret Kulesi'ndeki gözcü,


''Firavun gemisi geliyor!'' diye bağırdı. Kalabalığı bir heyecan dalgası sardı. Herkes geminin niçin geç kaldığını merak ediyordu. Firavun'un sahibi armatör Mösyö Morel,


Daha fazla bekleyemedi, kaleyi kıyıya bağlayan merdivenleri hızla indi, bir sandala atladı sandalcıya, ''Asıl küreklere!'' diye bağırdı. ''Onu limana girmeden karşılayalım.''


Sandal yaklaşırken genç bir gemici etrafına emirler yağdırıyordu. Adamların her emri harfiyen yerine getirmeleri bu genç gemiciye çok bağlı olduklarını gösteriyordu.


M. Morel, kılavuz mevkiinde kaptan Lökler'i göremeyince heyecanı bir kat daha arttı. Bu kurt denizcinin yerinde 20 yaşlarında uzun boylu siyah saçlı çevik


Bir genç duruyordu. Hareketleri toy bir denizciden ziyade yıllarını bu mesleğe vermiş tecrübeli, kendisine son derece güvenen, cesur bir denizciye benziyordu.


Sandalın kendilerine doğru yaklaştığını gören genç denizci, kılavuz mevkiinden ayrılarak küpeşteye yaslandı. Şapkasını eline aldı, aşağıya bağırdı. Hoş geldiniz Mösyö Morel.


''Sen misin Dantes? Gemide hüzünlü bir hava seziyorum. Başınıza bir şey mi geldi? Kaptanınız Lökler nerede?'' ''Aha sormayın efendim onu kaybettik. Denize mi düştü? Bir kaza mı geçirdiniz?''


Hayır Mösyö tutulduğu beyin hummasından kurtulamayarak hayata gözlerini yumdu. Etrafına toplanan denizcilere döndü. Herkes görevinin başına diye bağırdı.


Sonra emrinin yerine getirildiğini görmek için onları izledi. Herkes işinin başına geçince tekrar patronuna döndü. Kaptanımızı kurtarmak için elimizden geleni yaptık Mösyö. Üç gün acılar içinde kıvrandıktan sonra bize veda edip ebedi âleme göç etti.


— Tanrı günahlarını bağışlasın. İyi bir insan, dürüst bir kaptandı. — Evet efendim, hepimiz buna şahidiz. Bütün gemi ahalisi onu bir baba gibi severdik.


Niçin geç kaldınız? Bir kaza falan mı geçirdiniz? Hayır, Mösyö. Gemimiz de yükü de emniyettedir. Genç denizci tekrar adamlarını döndü. Yelkenciler iş başına! İstingayıplerine marş!


Emri alan denizciler bir savaş gemisinin tayfaları gibi koştular. Bütün yelkenleri indirdiler. Gemi süzülerek limana doğru ilerliyordu. Patronun sabırsızlandığını gören Dantes,


''Yukarı çıkmak istiyorsanız size bir halat uzatayım Mösyö'' dedi. ''İyi olur'' diye karşılık verdi gemi sahibi. Genç gemicinin uzattığı halatı yakalayan armatör Morel, çevik hareketlerle yukarı tırmandı.


Dantes, patronun elini sıkarken, ''Limana girmeden gemiyi matem durumuna aldırmam lazım, Mösyö.'' dedi. ''Gerekli açıklamayı hesap memurumuz Donglas'tan alabilirsiniz.''


Donglas, bütün gemi personelinin nefret ettiği bir tipti. 25-26 yaşlarında mahsun yüzlü, tilki bakışlı, amirlerine karşı yumuşak ve itaatkar, küçüklerine karşı sert ve gururlu bir muhasebeciydi.


Kaptan Lökler'in ölürken gemiyi genç bir denizciye emanet etmesini hiç hazmedememişti. Kendisinden daha küçük birinden emir almak ona çok ağır geliyordu.


Mösyö Morel'in kameraya yaklaştığını görünce dışarı fırladı, yerlere kadar eğilerek onu selamladı. ''Felaketi haber aldınız değil mi efendim?'' ''Evet, evet.'' dedi Morel.


Kaptan Leukler cesur ve namuslu bir denizciydi. Bütün ömrünü denizlerde geçirmiş tecrübeli, herkesin saygısını kazanmış bir kaptandı diye ekledi Douglas.


Bu sözlerin ne anlama geldiğini çok iyi anlayan armatör, etrafa emirler yağdıran Dantes'e baktı, sonra Dongles'e döndü. Bir denizcinin saygı görmesi için yaşlı olması gerekmez.


Herkesin güvenini kazanmış, işini iyi bilen genç bir denizci de pekala saygı görebilir. Bu sözler Donglas'ın kalbine bir ok gibi saplandı. Dante'se çevirdiği gözlerinde düşmanlık şimşekleri çaktı.


Öyle ki bu bakışlardan Mösyö Morel bile ürktü. Kıskançlık yüklü bir ses tonuyla, ''Kendiliğinden göreve el koymuş birine saygı duymak çok zor Mösyö.'' dedi.


Kaptan ölür ölmez kimseye danışmadan kumandayı eline aldı. Yine kimseye danışmadan geminin rotasını değiştirip Elbe adasına çıktı. Onun keyfi davranışları yüzünden iki gün kaybettik.


Geç kalışımızın sebebi bu. Halbuki denizcilik geleneğine göre kumandayı devralmak ikinci kaptanın hakkıdır. Kimi de huzursuzluk çıkmasın diye sesimi çıkarmadım.


Ancak siz de takdir edersiniz ki ikinci kaptan sıfatıyla gururum incilmiş bulunuyor. Moral demir attırmak için gerekli tedbirleri aldırmakta olan genç denizciye seslendi.


''Dantes, buraya gelin lütfen.'' Genç adam patronuna hızlı bir bakış fırlatıp ''Affedersiniz Mösyö, hemen geliyorum.'' dedi ve denizcilere emir vermeye devam etti. ''Demir atın.''


Filamayı direğin yarısına kadar indirin, bayrağı matem sancağına çekin, sereni karşılaştırın. Demir suya atıldığı zincirin gürültüsü devam ederken, filama yarıya indirilmiş,


Bayrak matem sancağına çekilmiş bulunuyordu. ''Donglas, görüyorsunuz ya efendim.'' dedi. ''Çağırdığınız halde nasıl küstahça emir vermeye devam ediyor?'' ''Vazifesini yapıyor.''


Sizin ve ortağınızın imzasını almadığı halde Edmond Dantes'i tanırım M.Dankler's tecrübesi ve bilgisi kaptan olmaya yeterlidir. Ortağımın da benimle aynı görüşü paylaştığına inanıyorum.


Armatör Morel, sözlerinin tesirini görmek istercesine ikinci kaptanı baştan ayağa süzdü. Donglas'ın yüzü kireç gibi bembeyaz olmuştu. Morel'an dudakları titriyordu, bakışlarındaki kini gizlemek için yere bakıyordu.


Dantes'le aranızda bir mesele mi var Mösyö Donklas? Morel sorusunun cevabını beklerken Dantes koşarak geldi. Ah, özür dilerim Mösyö, beni çağırmıştınız, emrinizdeyim.


Elbe Adası'na niçin çıktığınızı merak ediyorum. Sebebini ben de bilmiyorum, Mösyö. Kaptanımızın ölürken verdiği son bir emri yerine getirdim. Neydi bu emir?


Büyük Mareşal Bertran'a ulaştırılmak üzere bir paket verdi. Bunu mutlaka generale teslim etmemi istedi. ''Peki onu görebildiniz mi?'' ''Kim efendim?'' ''Büyük Mareşal'i...''


''Evet, Mösyö.'' Morrel etrafına bir göz attı. Bakışlarını danglarsa dikti. ''Bu bakışlarda bizi yalnız bırak emri vardı.'' İkinci kaptan üç adım geriye gitti.


Armatör Dantes'in kulağına eğildi. ''İmparatoru da gördün mü?'' ''Evet efendim, orada bulunduğum sırada Mareşal'in yanındaydı.'' ''Kendisine bir şey söylediniz mi?''


''Yani onunla konuştunuz mu?'' ''Ben ona değil o bana söyledi.'' dedi Dantes gülerek. Geminin kime ait olduğunu ve yükünü sordu. Eğer gemi boş ve bana ait olsaydı satın alacaktı.


Size ait olduğunu duyunca gözleri parladı. Morelleri tanırım dürüst insanlardır dedi. Valance'da bulunduğu sırada kendisinden çok memnun kaldığı Morel adında bir askeri olduğunu da ilave etti.


Doğru söylemiş. Bahsini ettiği asker amcan Poli Karmoreldir. Kendisi kaptanlığa kadar yükseldi. İmparatoru da çok sever.


Amcama onu gördüğünüzü ve kendisinden söz ettiğini söylerseniz çocuk gibi ağladığına şahit olacaksınız. Genç gemicinin omzuna dosça vurarak,


''Kaptanınızın son emrini yerine getirmekle çok iyi etmişsiniz.'' dedi. ''Ancak Elbe adasına çıktığınız duyulursa başınız kralcılarla derde girebilir.'' ''Neden girsin Mösyö?''


Benim yerimde kim olsaydı, kaptanın son arzusunu yerine getirirdi. ''Affedersiniz, işte karantina ve gümrük memurları geldiler. İzninizle kendilerini karşılayayım. Başka soracaklarınız varsa işim bitince emrinizdeyim.''


Peki evlat, sen işine bak, sonra görüşürüz. Dantes uzaklaşınca, Donglas burnundan soluyarak geldi. Nasıl Mürsü, Elbie'nin için çıktığı konusunda sizi tatmin edecek cevapları verebildi mi?


Evet, Donklaz. Onun yerinde kim olsa aynı şeyi yapardı. Kaptanın son emrini yerine getirmiş. Peki, size teslim edilmesi gereken bir mektuptan da söz etti mi? Hayır.


''Bana teslim edilmesi gereken bir mektup mu var?'' ''İyi de siz bunları nereden biliyorsunuz?'' Donglas kulaklarına kadar kızardı. ''Kaptanın yere açık bulunan kapısının önünden geçiyordum.''


Tam o sırada Dantes'e bir paketle birlikte bir de mektup verdiğini gördüm. Ya çok tuhaf. Bana ne paketten ne de mektuptan söz etti. Neyse.


İşi bitince öğreniriz. Donglas bir an için düşündü. Sinsi bakışlarını Mösyö More ile çevirdi.


''Özür dilerim efendim.'' dedi. ''Paket işinden eminim. Ancak aynı şeyi mektup için söyleyemeyeceğim. Yanlış görmüş olabilirim. Siz en iyisi mektuptan bahsetmeyin.''


Peki M. Douglas, nasıl isterseniz? Dantes'in yaklaşmakta olduğunu gören bu kötü kalpli adam tekrar üç adım geriye gitti. Moral...


''Evet dostum artık bir işiniz kalmadı sanırım. Bütün hazırlıklar tamam Mösyö. Bu seferden en az 25 bin franklık bir kâr elde ettiğimizden emin olabilirsiniz.''


Douglas hesap işinde çok dikkatli bir arkadaşımızdır. Size gerekli açıklamaları istediğiniz zaman verebilir. Eğer başka bir emriniz yoksa sizden izin isteyeceğim. Yapılacak bazı özel işlerim var.


Evet, uzun bir deniz yolculuğundan sonra eğlenmek tabii ki hakkınız. Ancak size bir yemek daveti yapmak üzereydim. Beni kırmazsanız sevinirim.


Davetiniz için çok teşekkür ederim, Mösyö. Üzülerek kabul edemeyeceğimi söyleyeceğim. Yolumu dört köze bekleyen bir babam var. Çok özür dilerim. Sizin iyi bir evlat olduğunuzu biliyorum.


Babamdan hiç haber aldınız mı, Mösyö? Sağlığı yerinde mi? Babanız çok gururlu bir ihtiyar. Sizi de çok seviyor. Küçük odasına kapanmayı tercih ediyor.


Birkaç defa uğrayıp ihtiyacı olup olmadığını sordum. Her defasında bir ihtiyacı olmadığını söyledi. O tanrıdan başka kimseye el açmaz efendim. Bana bile ihtiyaçlarını utanarak söyler.


''Babanı görüp hasret giderdikten sonra buluşabilir miyiz?'' ''Üzgünüm Mösyö ama babamdan sonra ziyaret etmem gereken biri daha var.'' ''Anlıyorum.''


Gerçekten güzel bir metresiniz var genç dostum. Adı Mercedes değil mi? Üç defa yanıma gelerek Firavundan haber sormasının sebebini şimdi anlıyorum.


Dantes sinirlerine hakim olmaya çalıştığı halde ses tonundaki sertlik onu ele veriyordu. ''Mercedes metresim değil, nişanlımdır, Mösyö.'' ''Çoğu gençler için ikisi de aynı kapıya çıkar.''


Benim için değil, Mösyö. Aferin oğlum. Karşındaki patronun da olsa inançlarından taviz vermiyorsun. Seni tebrik ederim. Hadi seni daha fazla bekletmeyeyim.


Kayığımı alabilirsin. Paraya ihtiyacın var mı? Hayır efendim. Yolculuk boyunca aldığım aylıklarım olduğu gibi duruyor. Fakir bir babanın oğlu olduğumu unutmuyorum. Onun bana ihtiyacı var.


''Seni tebrik ederim Dantes. O inatçı ihtiyarın seni niçin bu kadar çok sevdiğini şimdi daha iyi anlıyorum. Eğer onun yerinde olsaydım ve birisi üç aydır yolunu gözlediğim oğlumu tutup göndermeseydi...''


Doğrusu çok kızardım. O halde izin veriyorsunuz değil mi Mösyö? Elbette. Bana söyleyecek veya verecek başka bir şeyiniz yoksa güle güle derim.


Hayır efendim, yok. Kaptan Lökler ölmeden önce bana verilmek üzere bir mektup yazmadı mı? Yazmak istedi ama çektiği ağrılar buna müsaade etmedi.


Peki dostum size inanıyorum. Mösyö sizden on beş gün izin istiyorum. Evlenmek için mi? Evet efendim evleneceğim.


Ancak ondan sonra Paris'e gitmem gerekiyor. Peki, peki, dilediğin kadar izin kullanabilirsin. Gemi üç aydan önce sefere çıkmaz, yani üç aya kadar burada olmanız lazım.


''Gemi kaptansız yola çıkamaz biliyorsunuz.'' Dantes'in heyecandan gözleri parladı. Kalbi hızlı hızlı çarpmaya başladı. ''Kaptansız mı?'' dediniz.


''Yoksa niyetiniz beni firavuna kaptan yapmak mı?'' ''Eğer tek sahibi ben olsaydım şimdiden elinizi sıkabilirdim. Bildiğiniz gibi bir ortağım var. İki oydan birini almış durumdasınız.''


''Diğeri için de elimden geleni yapacağıma hiç şüpheniz olmasın.'' Genç adamın gözleri yaşardı. Patronun ellerine sarıldı. ''Mösyö Morel,


Sadece kendim için değil, babam ve nişanlım adına da size teşekkür ederim. Bana güvendiğiniz için pişman olmayacaksınız. Dürüst ve mert kimseleri Tanrı görür gözetir dostum.


Kaptanlık görevini en iyi şekilde yapacağınıza inanmasam bu teklifi yapmazdım. Gitmeden önce size bir soru sormak istiyorum. Sorun efendim, elimden geldiğince cevap vermeye çalışacağım.


''Kaptan olduğunuz takdirde M. Denglas'la çalışmak ister misiniz? Onunla aranız peki değil gibi bir hisse kapıldım.'' ''Bu sorunuza iki şekilde cevap vereceğim, M..''


Arkadaş olarak iyi anlaştığım söylenemez. Öyle ki bir keresinde aramızda çıkan anlaşmazlığı çözmek için onu Monte Cristo adasında düelloya davet ettim. Ancak kendisi buna yanaşmadı.


Bu saçma teklifi kabul etmemek de haklıydı. İşte o gün bugündür beni pek sevmiyor sanırım. Bir gemi katibi olarak soruyorsanız hesaplarında kusursuzdur. Ondan daha iyisini bulamazsınız.


''Size hesapları açıklarken bana hak vereceksiniz.'' ''Nereden bakılırsa bakılsın siz gerçekten mert bir insansınız dostum. Gemi personelinin sizi sevmesi boşuna değilmiş.''


''Kaptanlık işine olmuş gözüyle bakabilirsiniz. Hadi bakalım güle güle. Görüyorum ki yerinizde duramıyorsunuz. Kayınızı bana vermiştiniz değil mi Mösyö?'' ''Elbette dostum.''


Babanıza ve nişanlınıza benden selam götürün. Sizi karaya çıkarmamı ister misiniz? Hayır teşekkür ederim. Burada kalıp hesapları gözden geçireceğim.


Genç kemici sandalı atladı, pupaya oturdu. Sandalcıya kene bir yere doğru çekmesini emretti. Sonra patronuna döndü. Hoşçakalın Mösyö. Size minnettarım. Selametle sevgili Edmund.


Tekrar görüşeceğiz, iyi şanslar dilerim. Armatör Morel ile Donglas, genç denizciyi gözden kayboluncaya kadar izlediler. Aynı adamı izleyen bu iki bakış arasında,


Dantes'te Kanabiyer Caddesini koşar adımlarla geçip Noé'i sokağına saptı. Sol taraftaki dört kartlı kiralık evlerden birine girdi. Merdivenleri çıkarken kalbi yorgunluktan değil ama heyecandan hızla çarpıyordu.


Yere açık bir kapının önünde durdu. Bu kapı babasının oturduğu tek odalı pansiyonu açılıyordu. Babadan Tesefra'nın gemisinin geldiğini haber veren olmamıştı. Oğlunun aralık duran kapıdan girdiğini duymadı.


O sırada ihtiyar bir sandalyenin üzerine çıkmış, titrek elleriyle pencerenin parmaklıklarına kadar uzanmış latin çiçeklerini düzeltiyordu. Aniden birinin güçlü kollarıyla beline sarıldığını hissetti.


Yorgun kalbi neredeyse duracak gibi oldu. Tiz bir çığlık attı. ''Oğlum, Edmund'um benim! Nihayet geldin ha!'' Kendisini genç denizcinin kollarına bıraktı.


Yüzü kansız ve solgundu. Genç adam ıstırap dolu bir sesle ''Sevkili babacığım neyin var hasta mısın?'' dedi. ''Hayır hayır bir şeyciğim yok.''


''Gelişini beklemiyordum. Çok heyecanlandım. Az daha kalbim duracaktı. Bizi kavuşturan Tanrı'ya şükürler olsun.'' ''Babacığım ne olur kül biraz. Beni endişelendiriyorsun. Mutluluk


Tam kapımızı çalmışken seni üzüntülü görmek istemiyorum. Artık hiç maddi sıkıntı çekmeyeceğiz. Ah oğlum, namerde muhtaç olmak ölümden de beter geliyor bana.


''Anlat hadi bakalım nedir seni böyle mutlu eden şey?'' ''Babacığım, başka birinin felaketine dayanan bir mutluluğu sevinçle karşıladığım için Tanrı beni bağışlasın. Ama Tanrı biliyor ya, böyle olmasını hiç arzu etmedim.''


Yiğit kaptanımız Lökler öldü. Gemi sahibi Mösyö Morel'in verdiği söz gerçekleşirse onun yerine kaptanlığa ben geçeceğim. Anlıyor musun baba? 20 yaşında kaptan oluyorum.


''Yüz lira maaş ve buna ilaveten kardan pay alacağım. Benim gibi bir tayfa için bu erişilmesi zor bir nimet.'' ''Sevinmek de çok haklısın oğlum.''


Tanrı'ya ne kadar şükretsen az, M. Morel'in bu iyiliğini hiç unutma. Ona daima sadık kal. Unutmam babacığım, elime geçen ilk parayla sana bahçeli bir ev alacağım.


İstediğin kadar Latin çiçeği, hanım eli ve filbahri ekersin. Ama neyin var baba? Fenalık geçiriyor gibisin. Merak edecek bir şey yok. Şimdi geçer.


''Aman tanrım, ilacını getireyim, ilacın nerede?'' ''Ya geçer dedim ya.'' Edmond dolapları bir bir aradı. Değil ilaç, bir lokma ekmek bile yoktu. Genç denizci dehşetle irkildi. ''Baba?''


Dolaplar bomboş, gördüğüm kadarıyla parasız kalmışsın. Halbuki giderken üç ay önce sana 260 frank harçlık bırakmıştım. Sen buradasın ya her şeyim var demektir.


''Baba seni tanırım. Bu paranın hepsini harcamış olamazsın. Lütfen ne oldu söyle.'' ''Doğru söylüyorsun Edmund'ım. Sen gittikten sonra komşumuz Kadrus geldi. Ona olan borcunu unutmuşsun.''


Israrla alacağını istedi. Vermediğim takdirde gidip Mösyö Morel'den alacağını söyledi. Senin patronuna karşı mahcup olmanı istemediğim için adamın parasını verdim.


''Fakat nasıl olur? Ona olan borcum 140 franktı. Hepsini mi ödedin?'' ''Evet oğlum, başka çarem yoktu.'' ''Ve sen 60 frankla 3 ay idare ettin öyle mi?''


''Şimdi bunları konuşmanın sırası mı oğlum? Sen geldin ya gerisi önemli değil.'' ''Ah şu gururun yok mu baba?'' ''Gurur değil oğlum, şeref bu.''


Namerde yalvarmaktansa aç kalmayı tercih ederim. Genç adamın gözlerinden iki sıcak damla yüzünü yalayarak çenesine kadar indi. Ellerini cebine attı. Ne kadar para varsa masanın üzerine bıraktı.


Al baba dedi heyecan dolu bir sesle. Hemen birini gönder, ne kadar ihtiyacın varsa aldır. Dur hele oğlum acele etme, kimin bu paralar? Kimin olacak baba, benim, senin, bizim paramız.


İhtiyar mutlu bir tebessümle, acele etme öyle, izin verirsen paramızı çok ölçülü kullanmak istiyorum, her şeyi toptan alırsam bunları alabilmek için...


''Senin dönüşünü beklediğimi hemen anlarlar. Kimseye karşı mahcup olmanı istemiyorum.'' ''Ah babacım, ah güzel babacım. Nasıl istersen öyle harca.''


İhtiyar paraları saydı. 12 altın lira, 7 beş franklık ve epeyce bozukluk vardı. Tam bu sırada merdivenleri çıkan birinin ayak sesleri işitildi.


''Sus, kadrus geliyor galiba.'' dedi baba Dantes. ''Döndüğünü duymuş olmalı. Ona karşı nazik davran lütfen ne de olsa iyiliğini gördük.'' Dışı başka...


Kalbi başka bir komşu o baba ama hatırın için iyi davranacağım. Edmond alçak sesle bu sözleri söylemişti ki kadrus kapıda göründü.


Sakallı yüzüne en tatlı tebessümü vermeye çalışarak içeri girmek için izin istedi. 25-26 yaşlarındaki bu adam terziydi. Elinde ters yüz ettiği bir ceket taşıyordu. İhtiyar...


''Buyurun sevgili komşum'' dedi. ''Şeref verdiniz.'' ''Aa o şeref bana ait azizim. Edmon'un geldiğini duyup koştum.'' Genç denizci...


''Evimize hoş geldiniz. Sizi gördüğüme sevindim. Bir ihtiyacınız varsa çekinmeden söyleyebilirsiniz. Bize çok iyiliğiniz dokundu. Bunu inkar edemeyiz.'' Edmond konuşurken kadros gözleri masada paraya takılıp kalmıştı.


Kendisini güçlükle toparlayıp, hayır teşekkür ederim dediği bir şeye ihtiyacım yok. Masadaki paraları göstererek, bunlar kaptanlık avansım mı genç dostum?


Demek kaptan olacağımı duydunuz. Marsilya zannettiğim kadar büyük değilmiş. Şu paralara gelince babama giderken verdiğim harçlığın yetip yetmediğini soruyordum. O da yettiğine beni ikna etmek için kalan paralarını getirip masanın üzerine döktü.


''Vay be ihtiyar'' dedi Kadrus. ''Sen ne kirli çıkaymışsın meğer.'' Babadan tez, keyifli bir kahkaha fırlattı. ''Ne yaparsın oğlum? İnsan yaşlandıkça daha çok tedbirli oluyor.''


''Baba, topla şu paralarını da yerine koy.'' dedi genç denizci. ''Komşumuz seni cimri biri sanacak.'' ''Hım, gerçekten de cimridir.'' dedi Terzi. ''Giderken vermeyi unuttuğun borcunu zor alabildim.''


''Ya öyle mi?'' diye karşılık verdi Edmond. Sonra ihtiyara döndü. ''Teşekkür ederim baba.'' dedi. ''Beni komşumuza karşı mahcup etmemişsin. Borcumu derhal ödeyeceğim.''


''Acelesi yok oğlum. Evlattan babaya borç mu olurmuş?'' İhtiyardan tez, kadrosun şaşkınlıktan moraran yüzünü görünce, çektiği sefaleti unutmuş neşesi yerine gelmişti.


''Mösyö Morel'in yemek davetini geri çevirmemeliydin oğlum.'' dedi. Kadrosun şaşkınlığı bir kat daha arttı. ''Ne? Mösyö Morel'in yemek davetini mi reddetti?'' ''Evet ya.''


Beni bir an evvel görebilmek için patronun yemek davetini kabul etmemiş. Davranışımın sebebini izah edince o da bana hak verdi babacığım.


''Mösyö Morel çok iyi bir insan. Onu üzmemeye çalış. Unutma ki kaptan olmak için patronunla iyi geçinmen lazım.'' ''Baba, kaptan olmak için yaltaklanmama hiç gerek yok.''


M. Morel'in bana büyük bir güveni var. Peki oğlum peki. Bu hayırlı haberine bütün dostlarımız sevinecekler. Kadru sarıya girdi.


''Hele bu haberi Katalan köyündeki güzel kızlıysa kim bilir ne kadar sevinir?'' Genç denizci başını önüne eğerek, ''Komşumuz haklı babacığım dedi. Eğer izin verirseniz Katalan köyüne gitmek istiyorum.''


''Mercedes'i mi görmek istiyorsun?'' ''Evet babacığım.'' ''Git oğlum, Tanrı bana gönlüme göre bir oğul verdi. Dilerim karın da senin gönlüne göre olur.''


''Mersedes iyi bir kızdır.'' Kadrus dayanamadı. ''Dur bakalım ihtiyar.'' dedi. ''Dereyi görmeden paçayı sıvama. Güzel bir kızın isteyeni çok olur.'' Edmond güven dolu bir gülümseyişle,


''Mercedes benim nişanlımdır, Mösyö.'' dedi. ''Çok yakında evleniyoruz.'' ''Tabii ya, yakında evleniyorlar.'' diye destekledi baba Dantes. Halbuki bu sevinçli haberi ilk kez duyuyordu oğlundan.


Edmond izin isteyip çıktı. Kadrus bir müddet daha kalıp ihtiyarla çene çaldı. Alacağı başka haber kalmayınca o da izin istedi. Merdivenleri hızla inip soluğu sokakta aldı.


Bir köşede kendisini beklemekte olan Donklas'ı buldu. ''Anlat bakalım'' dedi hesap uzmanı. ''Neler duydun?'' ''Edmond'un da ihtiyarın da burunları bir karış havada'' diye cevap verdi kıskanç komşu.


Ve devam etti. Seninki kaptanlığa garanti gözüyle bakıyor. Dur bakalım orası belli olmaz. Mösyö Morel'in bu konuda söz verdiğini söyledi. Önüne gelene borç para teklif ediyor. Daha düne kadar kendisine borç verdiğimi unutup


Bir banker gibi bana da borç teklif etti. Kabul etti mi peki? Bizim de bir gururumuz var aslanım, kabul eder miyim?


Çocuk yaştaki adama kaptanlık teklif edilirse olacağı budur. Halbuki ben istesem değil kaptanlık tayfalığı bile göremez. Anlamadım. Boş ver şimdi önemli değil.


Bak şu adam kaptan olmasa o kadar sevineceğim ki. Yanılmıyorsam sen de Edmond'u sevmiyorsun. Kibirli insanları sevmem. Katalan köyüne giderken çalımından geçilmiyordu.


Halbuki o kız yüzünden başı belaya girecek haberi yok. ''Ah ne demek istiyorsun? Senin bir bildiğin var.'' ''Ah bize ne canım?'' ''Hadi öyleyse beni meraktan çatlatma.''


O Mercedes denen kız şehri her inişinde yanında kara gözlü, yanık temli, güçlü, kuvvetli bir delikanlı bulunuyor. Herkese kuzenim diye tanıtıyor ama tanrı bilir kimin nesi.


''Bu kuzen sevgili filan olmasın?'' ''Aha bana da öyle geliyor.'' ''O zaman şenlik var desene. Hadi biz de Katalın'a gidelim. Bir yerde durur haber bekleriz.''


''Ve peki haberi kim getirecek?'' ''Yola yakın bir yerde durursak Tantes'i görürüz, yüzündeki ifadeden ne olup bittiğini anlarız.'' ''Gidelim.''


Kıskançlık duygusunun birleştirdiği bu iki adam Katalan yolunu tuttular. Rezervide durup gazinocu Panfil Baba'dan bir şişe şarapla iki kadeh hissediler. Yola yakın bir çağırdağın altına oturup beklemeye başladılar.


Geçmişleri hakkında değişik söylentiler vardı. Evlerin Arap mimarisi tarzında inşa edildiklerine bakılırsa, İspanya'dan kovulan Emevilerle bir yakınlıkları olmalıydı.


Dillerini, geleneklerini ve ahlaklarını sıkı sıkıya koruyan Katalanlılar, kendi aralarında kız alıp verirler, yerlilerle fazla samimiyet kurmazlardı.


Genç denizcinin sevdiği ve kendisiyle evlenmek istediği kız yani Mercedes bu göçmen ailelerden birinin kızıydı. Daha küçükken yetim kalmış, geçen seneye kadar annesiyle birlikte bir kulübecikte yaşıyordu.


Ancak bir sene önce annesini de kaybedince tek başına kalıvermişti. Balık ağı örerek geçimini sağlıyordu. Mercedes'in kulübesindeyiz. 20-22 yaşlarında...


Boyu posu yerinde güçlü kuvvetli bir köy delikanlısı oturduğu sandalyeyi sallayarak endişe dolu gözlerle güzel kızı süzüyor. Mercedes gayet ciddi.


Solgun yüzü delikanlının orada bulunmasından memnun olmadığını gösteriyor. Üç adım ötede ayakta duruyor. Genç adam yutkunarak söze başlıyor. İşte bir bayramı daha geride bıraktık.


''Hâlâ evlenmeyi düşünmüyor musun, Mercedes?'' ''Sana kaç defa söyledim, Fernand. Boşuna ümitleniyorsun.'' ''Biliyorsun, annen de evlenmemizi arzu ediyordu. Unutma.''


Kendi aralarında evlenmek, Katalanlıların değişmez geleneğidir. Annem ölürken sevebileceğim dürüst bir erkekle evlenmemi tavsiye etti ama senin adını vermedi. Bunu söylerken,


''Dürüst biri değilsin demek istemiyorum. Sen amcamın oğlusun, birlikte kardeş gibi büyüdük. Ben seni hep ağabeyim olarak gördüm. Gelineğimize gelince bu bir kanun değil ki.''


Ne olursun bu sevdadan vazgeç, boş yere ümitlenme. Son sözün bu mu Mercedes? Evet, son ve değişmez cevabım hayırdır. Çünkü ben başka bir erkeği seviyorum.


''Şu kendini beğenmiş denizciyi değil mi?'' ''Beni bir kardeş gibi koruduğunu zannediyordum. Mutluluğuma sevineceğini umuyordum ama üzülerek görüyorum ki seni yanlış tanımışım.''


Mercedes üzüntüden gözyaşı dökerken, Fernand sevdiği kızı kendisinden kopardığı için genç denizciye diş biliyordu. Onu düelloya çağırmayı ve öldürmeyi dahi düşünüyordu.


Öyle ki bu düşüncesini gizlemeye bile rüzum görmedi. Peki evlenmenize fırsat kalmadan ölürse ne yapacaksın? Beni korkutuyorsun Fernand. Tahmin ettiğimden de kötü bir kalp taşıyormuşsun.


''Eğer onu öldürmeyi aklından geçiriyorsan, bunu yaparsan düşmanlığımdan başka bir şey kazanamazsın. O ölürse ben de ölürüm.'' Tam bu sırada Edmond'un sesi duyuldu. ''Mercedes, Mercedes ben geldim.''


''Edmondun geldi sevgilim.'' Genç kızın gözleri parladı, sevinçten yanakları al al oldu. ''Gördün ya Fernand, başka birine aitim.'' Sonra heyecanla kapıya koştu, açarken...


Hoş geldin sevgilim dedi. Edmond'un kollarına atıldı. Kapı aralığından süzülen sıcak Marsilya güneşi onları güzel bir ışık halesine boğuyordu. Fernand yılan görmüş gibi irkildi.


Yüzü nefretin en çirkiniyle gerildi. Düşünmeden elini belindeki bıçağa götürdü. Dantes de onu görmüştü. ''Aa özür dilerim Mesut'' dedi. ''Burada üç kişi olduğumuzu bilmiyordum.''


Kaşlarını çatarak Mercedes'e sordu. ''Kim bu bey?'' ''Onu nasıl tanımazsın Edmond? Amcamın oğlu, ağabeyim, beni koruyup kollayan ve senden sonra en çok sevdiğim insan.''


''Aha evet tanıdım. Nasılsınız Mösyö?'' Elini dostça Katalanlıya uzattı. Fernand cevap vermek şöyle dursun, kıpırdamadı bile. Firavun heykeli gibi kaskata oturuyordu.


Edmond'un eli havada kaldı. Genç denizci her şeyi anlamıştı. Hiddet dolu bir sesse, ''Neler oluyor burada Mercedes?'' dedi. ''Ben üç aylık yoldan seni görmeye geliyorum ama karşıma bir düşman çıkarıyorsun.''


Genç kız bir adım geriye çekildi. Bir düşman mı? Benim evimde bir düşman ha. Sen ne dediğinin farkında mısın? Eğer bu adamdan sana küçük bir kötülük gelirse...


''Ben de gider kendimi morciyen burnundaki kayalıklardan aşağı atarım.'' Fernand beklemediği bu tehdit karşısında mosmor kesildi. Elini bıçaktan çekti. Mercedes emir verir gibi...


''Hadi Fernand, hadi kardeşim, Edmond'a yanıldığını göster, ona dost elini uzat.'' Kalbindeki kinin öylesine ağırdı ki sanki bu ağırlık koluna bağlanmıştı.


Mercedes'in yalvarmaları üzerine son bir gayretle elini kaldırmaya çalıştı. İçinden şeytani bir ses, ''Hayır hayır'' diyordu. ''Eğer ona elini uzatırsan asla intikamını alamazsın.''


İçindeki ses galip geldi ve Fernand ok gibi yerinden fırladı kapıya koştu, kendisini sokağa atıp hızla oradan uzaklaştı. Saçlarını koparırcasına çekiştirerek koşarken tanıdık bir ses duydu.


''Fernand, böyle koşarak nereye gidiyorsun?'' Durdu, etrafına bakındı. Çardağın altında oturan Kadrus'la Donglas'ı gördü. Ona seslenen Donglas'tı. ''Ne o, dostlarına bir selam vermek yok mu?''


Fernand gelip dostlarının yanına oturdu. Böylece şeytan üçgeni kurulmuş oldu. ''Donklas, seni çok üzgün görüyorum. Mesele nedir?'' ''Bugün hayatımın en acı gününü yaşıyorum.''


Başıma bu felaketi getiren adam ortadan kalkmadıkça içimdeki ateş sönmeyecek. O yaşadıkça bana huzur yok. Kadrus meyhaneciden bir bardak istedi. Adam bardağı getirince cimri terzi donklasa döndü.


''Şişimizin dibi görünmek üzere dostumuz için yeni bir şişe ısmarlamayacak mıyız?'' ''Elbette'' dedi Donklas. ''Bir şişe şarabın lafı mı olur?'' ''Duydun değil mi?'' dedi Kadrus meyhaneciye.


Derhal dostumuz için bir şişe şarap getir. Donklas, Fernand'ın bardağını doldururken, ''Benim bildiğim Katalanlılar ya bana kız kaptırmazlar.'' ''Demek meseleyi biliyorsunuz.'' dedi Fernand hayretle.


''Tabii ya, biz senin dostun değil miyiz?'' Katalanlı bir dikişte bardağı boşalttı. ''Hayır, ne pahasına olursa olsun onu yaşatmayacağım. Bu evlilik asla gerçekleşmeyecek.'' Kadruz,


Çok hızlı gidiyorsun dostum. O ölürse sen de hapsiboylarsın. Daha çok gençsin. Dünyada Mercedes'ten başka kız mı yok? Douglas,


İşi kansız halletmenin yolları da vardır, dedi. Kadrus, ben böyle bir yol düşünemiyorum. Hele adam kaptan olduktan sonra kimse ona güç yetiremez.


''Yahu dostum'' dedi Kadrus irkilerek. ''Daha önce de aynı şeyi söyledin. Mutlaka bizden sakladığın bir şey var. Çekar çubaklıyı ağzından.'' Tam bu esnada Fernand'ın elindeki bardak düştü.


Vücudu fırtınaya tutulmuş tekne gibi titriyordu. Bakışları Katalan yoluna dikilmişti. İki dostu da o yana baktılar. Edmond'la Mercedes kol kola gülüşerek geliyorlardı.


İki sevgili yanlarına yaklaşıncaya kadar beklediler. İçlerinden en rahatı kadrostu. Ne sevgilisi elinden alınmış ne de kaptanlıktan olmuştu. Bir parça gururu incinmişti o kadar.


Beleş şarabı bulunca iki intikamcıya dalkavukluk edip fırsatı değerlendiriyordu. Başını çardaktan dışarıya uzatarak bağırdı. ''Ey katalanlı, ey denizçi genç!''


''Dostlara bir selam vermeden nereye gidiyorsun? Yoksa onlarla konuşmayacak kadar burnunuz büyüdü mü?'' Dantes sesin geldiği tarafa döndü.


Hayır sevgili komşum dedi, burnumuz büyümedi. Mutluluk heyecanıyla sizi fark edemedik, kusurumuza bakmayın. Siz bir cevap vermeyecek misiniz, madame dantes? Henüz bu soyadı taşımıyorum, monsieur.


''Biz de evlenmeden önce bir genç kızı nişanlısının soyadıyla çağırmayı iyi saymazlar. Bana Mercedesliğiniz lütfen.'' ''Mösyö Kadrus iyi bir komşumuzdur.'' dedi Dantes. ''Onu hoş karşılamamız lazım.''


Donklas, demek yakında evleniyorsunuz M. Edmond. Evet dostum, şimdi gidip babamdan izin alacağız ve mümkün olan en yakın tarihte evleneceğiz. Düğün ziyafetime davetlisiniz.


Kadrus, ya Fernand, onu davet etmiyor musunuz? Edmond, karımın kardeşi benim de kardeşimdir. Mercedes ve ben böyle mutlu bir günümüzde onu yanımızda görmesek çok üzülürüz.


Fernand cevap vermek için ağzını açmak istedi ama başaramadı. Sesi boğazına düğümlendi. Donklas, ''Bugün nişan, yarın düğün. Vay canına be! Çok hızlı gidiyorsunuz kaptan bey!''


Sevgili meslektaşım, biraz önce nişanlımın Mösyö Kadrus'a dediği gibi diyorum ben de, henüz verilmemiş bir ünvanla hitap etmeyin bana, bakarsınız uğursuzluk getirir.


''Aa kızmayın canım, çok acele ediyorsunuz.'' dedim, o kadar. ''Mutlu olmak için herkes acele eder dostum. Hele uzun müddet ısrap çekmiş kimseler,


''Yakaladıkları mutluluğu kaçırmak istemezler. Beni anlıyorsunuz sanırım.'' ''Tabii, tabii. Çok iyi anlıyorum.'' ''İzninize beyler, hoşçakalın.'' Kadruz ''Güle güle komşu.'' dedi.


Donklas onunla ciddi şeyler konuşulamayacağını anlamış, Fernando dönmüştü. ''Dostum, sevgilini elinden alan adamdan cidden kurtulmak istiyor musun?'' ''Hem de nasıl?''


Mercedes'in evindeyken az daha onu bıçaklıyordum. Ancak kuzenim nişanlısının başına bir felaket gelirse intihar edeceğini ve bana yar olmayacağını söyledi.


Boş laf bunlar. Söylenir ama yapılmaz. Mercedes'i tanımıyorsunuz. Yapamayacağı şeyi söylemez. Düşmandan kurtulmanın yolu sadece...


''Onu öldürmek midir?'' ''Başka türlü ondan nasıl kurtulabilirim ki?'' ''Arayın mutlaka bulursunuz.'' derler. ''Mösyö Donklas, siz Edmond'u benden daha iyi tanıyorsunuz.''


''Eğer Mercedes'i bana düşman etmeden o gemiciden kurtulmanın bir yolunu gösterecek olursanız, size ömür boyu minnettar kalırım.'' Kadruz,


Yollar vardır cennete götürür, yollar vardır cehenneme götürür. Donklas, dostum sen iyice kafayı bulmuşsun, bizi rahat bırak görüyorsun ki ciddi şeyler konuşuyoruz.


Ben sarhoş muyum yani? Hadi canım sen de farz et ki sarhoşum ne olacak? Ancak içinde kötülük olanlar sarhoş olmaktan korkar tamam mı?


Tamam tamam dedi Donklaz. Meyhaneciye seslendi. Panfil baba dostum Kadrus'a bir şeyler getir. Yetirsin dedi Kadrus getirsin.


Bir değil üç şişe içsem yine de sarhoş olamam ben, niyetinizi biliyorum. Beni sarhoş edip komşumun kuyusunu kazacaksınız. Yoo, buna izin veremem. Dik başlıdır ama dürüst delikanlıdır.


''Fernand, siz ona bakmayın M. Donglas. Söyleyin lütfen bu evliliğe nasıl engel olabilirim?'' ''Dostum, öyle bir yol biliyorum ki, onu hem Mercedes'ten hem de kaptanlıktan edecek bir yol.''


Yalvarırım benden bu iyiliği esirgemeyin. Gördüğüm kadarıyla siz de en az benim kadar ondan nefret ediyorsunuz. Kim? Ben mi? Asla! Eğer bunu kendim için düşünüyorsam...


Sevgilisi elinden alınan ben miyim? Kendinize suç ortağı arıyorsanız yanılıyorsunuz dostum. Hadi bana eyvallah. Kalkmayın gitmeyin ne olur. Dantes'ten nefret etseniz de etmeseniz de bundan bana ne?


Ama ben ondan nefret ediyorum. Ucunda ölüm olmayan ve Mercedes'in benden nefret etmeyeceği bir intikam yolu biliyorsanız eğer söyleyin. Kendi başıma halledeceğim. Siz bundan hiç zarar görmeyeceksiniz.


Kadrus, sarhoşluğun henüz öldürmeye muvaffak olamadığı birkaç zeka kırıntısı toplayıp diğer ikisinin işiteceği şekilde mırıldandı. ''Dönklaz, ne hin oğlu Hinsindir sen!''


Söyle hadi durma, göster ne mal olduğunu, tilkinin aslana nasıl tuzak kurabileceğini anlat ona. İki intikamcı kıskanç komşunun söylediklerini duymazdan geldiler.


Dönklaz, Fernand'ın kulağına eğildi. ''Eskiler ayrılık ölümden beterdir.'' demişler. ''Farz edin ki Edmond'la Mercedes'in arasına kalın hapishane duvarları girmiş.''


''Mezardan çıkılmaz ama hapishaneden çıkılır. Çıkınca da benim bildiğim Edmond Öcalır.'' ''Kimin umrunda?'' dedi Fernand. Kadrus, ''Neden hapishaneye girecekmiş benim aziz komşum?''


Haksızlık mı yaptı, adam mı öldürdü? Sen sus dedi Dönklaz, işine bak. Susmayacağım işte, komşumun için hapishaneye atacaklarmış bilmek isterim. Ben Edmund'u severim.


''Daha bu sabah parasını benimle bölüşmek istedi.'' Fernand, ''Terzi doğru söylüyor. Adamı hapse götürecek bir suçu yok.'' Dönklas, ''Katal anılarda ne aptal şeylermiş meğer.''


Anlaşıldı. Sen bu işi beceremeyeceksin. Fernand, ne yapacağımı söylemediniz ki beceremeyeceğime nasıl karar verirsiniz?


Onun bir Bonopart ajanı olduğunu ve elimde yeterli deliller bulunduğunu söylesem ne dersin? Gerçekten mi? Şaşırdım değil mi?


Onu kralın savcısına ihbar edecek cesaretin var mı? Var, tabii ki var ama… Aması ne? İhbar edenle suçluyu yüzleştirmezler mi?


O zaman Mercedes durumu öğrenir ve ölür de benimle evlenmez. Çok safsın be Katalanlı. Kalem ve kağıtla dost olmadığı nasıl da belli oluyor.


Bir kalem, bir kağıt ve biraz da mürekkep. Kullanmasını bilen için bir depo patlayıcıdan daha iyi iş görür. Kadrus, herif doğru söylüyor namussuzum. Eli silah tutandan değil, kalem tutandan kork.


Dönklas, bu adam yeteri kadar sarhoş olmamış, doldur içsin. Fernand Dönklas'a döndü. Devam edin dostum, sizi dinliyorum. Garsona söyle, kalem, kağıt ve mürekkep getirsin.


Fernand muhasebecinin dediğini yaptı. Garsonun getirdiği intikam araçlarını Douglas'ın önüne koydu. ''Evet'' dedi hesap uzmanı sırıtarak. ''Edmond'un ölüm fermanını nasıl yazdığımı gör.''


Normalde sağ elle yazıyorsan, yazının sana ait olduğu anlaşılmasın diye sağla elle yazacaksın. Harfleri biraz da yatırdın mı, yazı senin olmaktan çıkar.


Kalemi mürekkebe batırdıktan sonra yazmaya başladı. ''İşte böyle.'' Mektubu yazıp bitirdikten sonra Fernanda uzattı. ''Oku bakalım olmuş mu?'' Bir iki kısık sesi okumaya başladı.


Kraliyet Savcılığına İzmir'den kalkıp Napoli ve Portoferrajo yoluyla Marsilya'ya gelirken, Firavun gemisinin ikinci kaptanı Edmond Dantes, Murat'tan aldığı bir mektubu


Elbe Adası'ndaki devrik imparatora vermiştir. Napolyon'dan aldığı bir mektubu da Paris'teki Bono Parçalar Komitesi'ne götürecektir. Bu mektup şu anda ya üzerinde ya babasının yanında


Ya da firavunun gemisindeki kamerasında gizlidir. Tahtın, kralın ve dinimizin sadık bir hizmetkârı tarafından ihbar olunur. Nöklass, anladın mı Katalandı?


İntikam nasıl alınırmış anladın mı? Şimdi mektubu dörde katlar bir zarfa koyar üzerine de Sayın Kraliyet Savcısına diye yazarsan olur biter.


Kadruz son bir gayretle başını masadan kaldırmaya çalışırken, ''Olur biter ama alçaklık denir buna. Kralımızın ve dinimizin bir hizmetkârıymış.'' Dönklaz,


''Yahu bu adamın hâlâ kafası çalışıyor.'' dedi. ''Ne zannettin ya?'' dedi Kadrus elini mektuba uzatırken. Fernand telaşla mektubu ondan uzaklaştırdı. Denglas ondan daha telaşlıydı.


''Şaka dostum bunların hepsi bir şaka. Arkadaşım Edmond'a bir şey olursa herkesten evvel ben üzülürüm. Bak ciddi olmadığımı sen de gör.'' Mektubu aldı.


Avucunun içinde iyice buruşturduktan sonra çardağın bir köşesine attı. Kadrus, ''Ah şöyle'' dedi. ''Edmond hem benim komşum hem de dostumdur. Ona kötülük edilmesini istemem.''


Dönklas, çok geçtin dostum, böyle giderse küfelik olacaksın, hadi gir koluma da evlerimize dönelim. Kim küfelikmiş ben mi? İstersen koleye bile tırmanabilirim, var mısın bahse?


''Varım varım ama yarın hadi gir koluma. Koluna ne ihtiyacım var. Hadi Fernand bizimle geliyor musun?'' ''Hayır ben köyüme döneceğim. Masilya'da işim yok. Size güle güle.''


Donk Lars, kadrosu elinden tuttu, birlikte çardaktan çıktılar. Sam Victor kapısına yöneldiler. 20 adım kadar yürümüşlerdi ki, hesap uzmanı dönüp geriye baktı.


Fernanda'nın yere atılmış mektubu aldığını cebine koyup koşar adımlarla pilon tarafına doğru gittiğini gördü. Kadrus da geriye döndü, Katalanlı'yı şehre doğru koşarken gördü.


''Ne yapıyor bu oğlan?'' diye sordu. ''Ters yola girdi gibi geliyor bana.'' ''Hey Fernat, yanlış yoldasın oğlum.'' ''Sen yanlış görüyorsun.'' dedi Donklas. ''Adam köyüne gidiyor.''


İhtiyar adam da Mercedes'i çok beğeniyor, onu gelini olarak görmeye can atıyordu. Ancak gençlerin acele edişlerine bir anlam veremiyordu. ''Yarın ha?'' dedi. ''Düğün ve nikah aynı günde olsun istiyorsunuz, öyle mi?''


''Evet babacığım.'' diye tasdik etti Edmond. ''Rezervide bir düğün ziyafeti vereceğiz. Ziyafetten sonra nikâhımızı kıydıracağız. Bütün arkadaşlarına ve dostlarımıza haber vermelisin o zaman.''


Mercedes de kendi arkadaşlarını ve akrabalarını davet etsin. Şöyle anlı şanlı bir düğün olsun istiyorum. Moreller de gelir mi dersin? Gelecekler babacığım. M. Morel...


Bizzat nikah şahidim olmayı istediğini söyledi. ''Aa şu Mösyö Morel gerçekten çok iyi bir insan. Keşke bütün zenginler onun gibi olsa.'' ''Evet keşke onun gibi olsalar.'' diye ekledi Mercedes.


Ziyafetin verileceği rezervi lokantası Katalan köyüyle Marsilya arasında bir yol üzerindeydi. Edmond burasını bilerek seçmişti. Ancak üzülerek söyleyelim ki…


Dün gece üç kötü adamın oturup içki içtikleri çardak bu lokantanın bahçesindeydi. İki gence felaket getirecek olan adamlara da saadet getirecek dostlarına da kucak açıyordu rezervi.


Mösyö Morel'in de ziyafete iştirak edeceği haberi gemi personelini sevince boğmuştu. Nitekim ziyafetin saatine az bir zaman kala, Donklas nefes nefese salona girdi


Morel'in geldiğini haber verdi. Patronları kapıda görününce salon alkış sesleriyle inledi. Nocklers'la Cadrus dışarı fırladılar. Armatörün geldiğini Edmond'a müjdeleyeceklerdi.


Yüz adım kadar atmışlardı ki, küçük bir grubun barut deposunu döndüğünü gördüler. Gelenler düğün sahipleriydi. Mercedes, Edmond'un koluna girmişti. Sağında müstakbel kayınpederi vardı.


Arkalarında dört kat alanlı genç kız yürüyordu. En son da pis pis sırıtarak Fernand geliyordu. Genç nişanlılar rezerviye yaklaşınca Mösyö Morel gemi personeliyle birlikte onları karşılamaya çıktı.


Edmond patronu görünce nişanlısının kolunu bıraktı, Mercedes Moral'in koluna girdi. Armatör bu incelik karşısında çok duygulandı. Baba Dantes'e döndü.


''Siz oğlan babasıysanız ben de kız babasıyım Mösyö.'' dedi. İhtiyar, ''Bu bizim için şereflerin en büyüğüdür Mösyö.'' diye cevap verdi. Bir alkış tufanı koptu.


Tayfalar ve Edmond'un askerlik arkadaşları hep birlikte bağırdılar. ''Mösyö Morel çok yaşa!'' Armatörle Mercedes önde, baba ve oğuldan teşler arkada ziyafet salonuna girdiler.


Bunca topluluk önünde ne diyeceğini bilemedi. Dantes de benzeri bir düzenleme yapmış, sağına babasını soluna Donkles'a oturtmuştu. Sonra eliyle işaret ederek,


Diğerlerine diledikleri gibi oturabileceklerini söyledi. Kadrus, Edmond'un karşısında bir sandalye bulup oturdu. Neşe içinde nefis yemeklere kaşık çaldı. Bir ara genç kaptan adayının düşünceli olduğunu fark etti.


Sevinsene dostum, bugün senin günün. Haklısınız aziz komşum ama inanın üzüntümün sebebini ben bile bilmiyorum. Böyle büyük mutluluklar kolay elde edilemez. Çok çalışmak ve sabretmek gerekir.


''Daha nikâhınız kıyılacak, dünya evine gireceksin ancak ondan sonra koca sıfatını kazanabilirsin.'' Dantez saatine baktı. ''Sevgili komşum, bu dediğin şeylere kavuşmama bir buçuk saat kaldı.''


Saygıdeğer veli nimetim ve ikinci babam Mösyö Morel her şeyi ayarladı. Dolayısıyla böyle az bir zaman için beni utandırmakla insafsızlık ediyorsunuz. Bu son sözleri gülerek söylemişti.


Şaka yaptığı belliydi. Kadrusta dahil herkes kahkahayla gülmeye başladı. Hayır, yanlış söyledik. Donklas ve Fernand hariç herkes diyecektik. Çünkü ikisi de kıskançlıktan çatlayacak duruma gelmişlerdi.


Fernand'ın gözü hep Marsilya yolundaydı. Sanki birilerinin gelmesini bekliyor gibiydi. Sofrada hiçbir şey eksik edilmemişti. Mösyö Morel, lokantanın sahibine sıkı talimat vermişti.


Bütün davetliler ömürlerinde böyle ziyafet görmediklerini itiraf ediyorlardı. Herkes istediği şeyden doyasıya yedi. Edmond'un heyecanı gittikçe artıyor, anlam veremediği bir sıkıntının baskısı altında eziliyordu, saatine baktı.


''Nikah vakti yaklaşıyor M. Morel. Kalkalım mı?'' ''Kalkalım.'' dedi iyi kalpli armatör. ''Çeyrek saat sonra orada olmamız lazım.'' Fernand'ın gözü hala Marsilya yolundaydı.


Onun bu şüpheli hali, Don Klas'ın dikkatinden kaçmamıştı. Bu sebeplidir ki, kıskanç Katalanlı'nın birdenbire fenalaştığını ilk fark eden hesap uzmanı oldu. Açık pencere önünde dışarıyı gözleyen Fernand,


Sıtmaya tutulmuş çocuk gibi titreyerek duvara zor tutundu. Bacakları onu taşıyamıyordu. Don Klas koşarak yanına gitti. ''Nein var dostum, arsta mısın?'' ''Berant, birazdan dananın kuyruğu kopacak.'' dedi kısık bir sesle.


''Dana'nın değil, Dante'sin desene.'' Tam o sırada salonun kapısı açıldı. Başlarında bir subayla birlikte dört silahlı asker göründü. Yanlarında bir de hükümet komiseri vardı.


Komiser, ''İçinizde Edmond Dantes kim?'' diye sordu. M. Morel ayağa kalktı. Komiser'i çok iyi tanıdığı için ona doğru ilerledi.


''Bu işte bir yanlışlık olmalı.'' dedi. ''Burası düğün evi.'' sorduğunuz kişi de evlenmek üzere olan bir adamdır. ''Yanlışlık varsa tamiri de mümkündür, M..''


Heyecanlanmanıza gerek yok, bize emredileni yapıyoruz. Yani? Yani Edmondantes'i alıp götürmek zorundayız. Eğer dediğiniz gibi bir yanlışlık varsa, yarım saate kalmaz geri gelir.


Düğün evi bir anda Yas evine döndü. Dantes baba ağlamamak için kendini zor tutuyordu. Mercedes ise kalbine bir bıçak yemiş gibi inliyordu.


Orada bulunanların en şaşkını kadrustu. Gözleriyle Fernanda aradı. Katalanlı ortalarda görünmüyordu. Hemen Douglas'ın yanına gitti. ''Bana bak gemici!''


''Şu hal dünkü şakanın bir neticesiymiş gibi geliyor bana. Fernand nerede?'' Donglas morarmış dudaklarıyla zor cevap verebildi. ''Benim hiçbir şeyden haberim yok.''


Dün o mektubu yırtıp attığımı sen de gördün. Hayır, yırtmadın. Buruşturup çardağın bir köşesine attın. Fernand'ın köyüne gideceği yerde, kısa yoldan Marsilya'ya doğru koştuğunu ikimiz de gördük.


Ah Dönklaz, meğer sen ne yılanmışsın. Edmond bunu senin yanına koyar mı sanıyorsun? İcap ederse bildiklerimi söylemekten çekinmeyeceğim. Haberin olsun.


''Bak, böyle bir şey yaparsan sen de suç ortağı sayılırsın. Bono parçı damgası yersin. Çünkü Edmond bir bono partajanıdır.'' ''Ah, Donklas, nereden senin ağına düştüm?''


Don Klas, Kadrus'a verdiği gözdağının işe yaradığını görüp sinsice sırıttı. ''Birazcık aklın varsa ağzını sıkı tutarsın.'' Bu sırada Edmond Dantes, kendisini toparlayıp birdenbire sarılmış olan Mercedes'e babasına döndü.


''Hiç endişe etmeyin, göreceksiniz hemen döneceğim. Çünkü ben tutuklanmayı hak edecek hiçbir suç işlemedim.'' dedi. Baba, ''Tanrı doğruların yardımcısıdır oğlum. Hadi git, biz seni burada bekleyeceğiz.''


''Evet burada dönmeni bekleyeceğiz.'' dedi Mercedes. M. Moral komisere sordu. ''Ben de sizinle gelebilir miyim? Babasıyla nişanlısına haber getirmek istiyorum.''


''Tabii Mösyö, buna kanuni bir engel yok.'' Dantes eli kelepçeli olarak silahlı askerler çemberinde yemek salonundan çıktı. Komiser davetlilerden özür diledi.


Bütün davetliler sözleşmişçesine salonu terk etmediler. Mösyö Morel'den haber beklediler. Yarım saat sonra armatör döndü ama onu görenler hiç de iyi haberle dönmediğini anladılar.


Onu çok ağır bir suçla itham ediyorlar. Olamaz diye haykırdı yalancıktan. Edmond ağır bir suç işlemiş olamaz. Ve tekrar sordu. Onu neyle suçluyorlar Mesuh'e öğrenebildiniz mi?


Morel, Donglas'ın içine işleyen bir bakış fırlattı. ''Bonopart ajanlığı yapmakla suçluyorlar.'' dedi. Salon derin bir sessizliğe gömüldü. Mercedes yerinden fırladı.


Ağlayarak kapıya koştu. Fernand arkasından yetişip onun koluna girdi. Birlikte Katalan köyüne doğru gittiler. Edmond'un askerlik arkadaşları Dantes babanın yardımına koştular, kollarına girip onu eve götürdüler.


M. Morel, kadrusla birlikte salondan çıkmaya hazırlanan Donklas'a seslendi. ''Mösyö Donklas, sizinle biraz yalnız kalabilir miyiz? Soracaklarım var.''


Tabii efendim, emredin. Kadrus izin isteyip onları baş başa bıraktı. Moral, Azizüm Donklas, bu işe ne dersin? Edmond'un Elbe Adası'na uğradığını...


''Benden başka kimseye söyledin mi?'' ''Hayır, monsieur. Bütün şerefimle sizi temin ederim ki hayır. Sizden başka kimseye anlatmadım.'' ''Peki başka bilen var mıydı?''


Bütün gemi personeli Mösyö. Öyle ya dedi Morrel üzüntüyle. Zavallı Dantes. Pek iyi bir denizciydi. Gemimiz uzun müddet kaptansız kalacak.


Hiç belli olmaz, Mösyö. Bakarsınız salıverirler. O gelinceye kadar kaptanlık görevini ben yürütürüm. Adam aramanıza hiç gerek yok. Teşekkür ederim, Mösyö. Siz şimdi gemiye gidin.


Ben de savcı yardımcısı Wilford'a uğrayacağım. İşim bitince gelirim. Konuyu ayrıntılarıyla görüşürüz. Emredersiniz efendim. Hemen gidiyorum. Armatör Morel, Douglas'ın arkasından baktı.


Kafası karmakarışıktı. Donklas çirkin hedefine ulaşmış olmaktan içten içe zevk alıyordu.


Meduseler Çeşmesi'nin karşısında Puget tarzında inşa edilmiş aristokratik eski evlerden birinde bir başka nişan ziyafeti veriliyordu.


Yalnız bu ziyafetin davetlileri soylu ve nüfuzlu kimselerdi. Kraliyet Savcısı Yardımcısı Wilfor, Markede Senmera'nın kızı Renée ile nişanlanıyordu.


Marquis Saint-Meran koyu bir kral taraftarıydı. Bono parçalardan nefret ediyordu. Savcı yardımcısı Vilfor'a döndü.


''Babanız, boş hayallerin peşinde koşan bir bonopartçı dedi. Üstelik de çok inatçı. Dilerim siz ona benzemezsiniz.'' Wilford kulaklarına kadar kızardı. ''Hayır mı adam? Bundan kesinlikle emin olabilirsiniz.''


Ben kralımızın sadık bir kuluyum. Babamın fikirlerini beğenmediğimi göstermek için biliyorsunuz soyadımı değiştirdim. Siyasi bir suçlu yani azlı bir bono parçı getirseler de bunu bize gösterseniz.


Rene, anneciğim siyasetten bahsetmeyeceğinize dair bana söz vermiştiniz. M. Vilfor'u üzüyorsunuz. Çocukları babaların suçlarına ortak eden görüşler çok gerilerde kaldı.


Ben şahsen nişanlımın siyasi davalara değil de adi suçlara bakmasını tercih ederim. Başkaları bizim gibi düşünmüyor diye onları cezalandırmak ve hırsızlarla canilerle aynı kefeye koymak çok yanlış.


Bonopartçılar Fransa'ya hırsızlardan daha çok zarar veriyorlar. Çünkü hepsi de kralın düşmanıdır.


Wilfor bize söz verdi. Hiçbirine göz açtırmayacak. Biz de onun bu sözüne güvenerek majestelerine, krala teminat verdik. Wilfor...


''Size minnettarım adam, göreceksiniz sizi pişman etmeyeceğim.'' ''Ben de öyle umuyorum Mösyö. Yoksa sizi kendimize damat kabul eder miydik?'' Rene,


''Anneciğim, yaşlı bir hanıma siyasi kin yakışmıyor. Krallı İmparator'un arasındaki kavgadan size ne? Bırakın kim haklıysa o galip gelsin.'' Savcı bey size gelince,


Adaleti temsile memur olan insan peşin hükümlü olmamalı. Dün kralcılara hain deniyordu, bugün bonopartçılara hain deniyor. Dün kahraman olan babanız bugün vatan haini.


Oğul siyasi düşüncelerden dolayı babaya düşman. Hayır hayır, sizi anlamıyorum M. Wilford, kim olursa olsun korunmaya muhtaçlara karşı daha insaflı ve adil olacağınıza dair bana söz vermelisiniz.


Wilford, ''İyi kalpli Renne'' dedi. ''Ne kadar safsınız, içiniz rahat olsun. İddianameleri birlikte hazırlayacağız.'' Markis,


Yavrucuğum sen kuşlarınla, çiçeklerinle, mücevherlerinle meşgul ol. Bırak müstakberleşin, kralımıza hizmet etsin. Tam bu sırada hizmetçilerden biri içeri girip Vilfor'a doğru yürüdü.


Yanına gelince kulağına eğilip fısıltıyla bir şeyler söyledi. Savcı yardımcısı yanındakilerden özür dileyerek dışarı çıktı. Çok geçmeden de geri döndü. Savcı yardımcısının yüzü gülüyordu.


Genç ve güzel rene, ''Sizi niçin rahatsız etmişler, Mösyö?'' Markiz ve meraklı davetliler, ''Evet, evet, niçin rahatsız etmişler?'' diye sordular. Savcı yardımcısı gurur dolu bir sesle, ''Gördüm,


''Küçük bir Bonapart ajanı ortaya çıkarılmış.'' dedi. Markiz Semmeran, sevinçle kızı René üzüntüyle ''Ya öyle mi?'' diye bağırdılar. Markiz


''Suçluyu yakalamışlar mı?'' Rene ''Ah anneciğim lütfen insaflı olun biraz. Hiç tanımadığınız birine suçlu damgası vuruverdiniz.'' Wilford


''İşte suç duyurusu'' dedi ve cebinden bir mektup çıkardı. ''Okuyun, okuyun'' diye bağırdı davetliler. Markiz de onları destekledi. ''Evet, evet, okuyun.''


Ve savcı yardımcısı okudu. Markiz, kaptanı da tutuklamalısınız diye bağırdı. Fesadın başı mutlaka odur. Wilford, kaptan maalesef yolda ölmüş madem.


Etrafı bir sessizlik kapladı. Rene, fakat dedi bu alt tarafı bir mektup. Sonra kimin yazdığı da belli değil. Pekala iftira olabilir. Kaldı ki mektup size değil, kraliyet savcısına yazılmış.


''Evet ama'' diye cevap verdi Wilford. Kraliyet savcısı burada değil, mektubu açmaya hakkı olan sekreterine vermişler. ''O da açıp okumuş, beni aramış, bulamayınca tutuklama emrini çıkarmış.''


Rene, peki o adam şu anda nerede? Wilford, dairemde beni bekliyor mademoiselle. Markis, o halde gidin dostum, krala hizmet her şeyden önce gelir.


''Ben de sizden izin istemeye gelmiştim, adam.'' dedi savcı yardımcısı. ''Rene, yalvarırım Mösyö, peşin hükümle hareket etmeyiniz, bugün nişanlandığınızı unutmayınız.''


Evliliğimizin uğursuzlukla başlamasını istemiyorum. Elimden geldiğince adil olacağım endişelenmeyiniz ama deliller sağlamsa beni bu makama getiren güç adına uğurluyor.


''O Bonapartçı Filiz'i kesmek zorundayım.'' Rene kesmek sözünü duyunca irkildi. İki adım geriye kaçtı. Markiz ''Dinlemeyin şu küçük kızı, zamanla o da alışacaktır.''


Şiddete şiddetle cevap vermeyen yenilmeye mahkumdur. Napolyon size bunu öğretti. Wilford Marquis Semmera'nın uzattığı kurumuş eli öptü.


Onların sayesinde daha şimdiden Kraliyet Savcısı yardımcılığı makamına gelmişti. Yükselme hırsı onu babasından ve eski siyasi inancından koparıp atmıştı.


Bonoparçı bir babanın oğlunu kazanmaktan büyük zevk alıyordu. Aralarındaki samimiyet gittikçe arttı. Öyle ki sonunda onu damat edinerek aileye katmaya karar verdiler.


Mademoiselle Roney, kocasına çeyiz olarak 150 bin frank getiriyordu. Günün birinde yaşlı annesi ve babası öldüğünde alacağı mirasla bu miktar yarım milyona yükseliverecekti.


Meren ailesinin krala yakınlığıyla sahip oldukları şahsi nüfuz ve itibarda cabasıydı. Wilford'un yapacağı tek şey, yaşasın kral, kahrolsun imparator demekten ibaretti.


Savcı yardımcısı odasına girerken, ''Kader de benden yana.'' diye teselli buldu. Bana kıymetli bir nişan hediyesi gönderdi. Kral ve Meran ailesi de benden yana olduğuna göre kim sırtımı yere getirebilir?


Bütün bunları kulağına fısıldayan şeytandan başkası değildi. Ama o farkına varamadığı için hayra yoruyordu. İhtiras genç hukukçunun kalp gözünü kapatmıştı.


Kapıda kendisini bekleyen polis komiserini görünce bütün ciddiyetini takınarak daha dik yürümeye başladı. ''İşte geldim Mösyö'' dedi. ''Mektubu okudum. Bu adamı tevkif etmekle doğrusunu yapmışsınız.''


''Şimdi konu hakkında bildiklerinizi anlatınız lütfen.'' dedi. Komiser, ''Adamın gerçek adı Edmond Dantes, 20 yaşlarında, Morel ve oğlunun firmasına kayıtlı Firavun adlı geminin ikinci kaptanı,


İzmir-İskenderiye arasında pamuk ticareti yapıyorlar. Bildiklerimiz bundan ibaret. Üzerinden çıkan şahsi eşyaları bir torbaya doldurup masanızın üzerine koyduk.


''Ticaret gemisine geçmeden önce donanmada çalışmış mı?'' ''Hayır, Mösyö.'' Tam o sırada armatör Morrel çıka geldi. Vilfor'la aralarındaki dostluktan cesaret alarak söze başladı.


''Mösyö Vilfor sizi gördüğüme ne kadar sevindim bilemezsiniz. Öyle garip bir şey oldu ki tahmin bile edemezsiniz. Gemimin ikinci kaptanı Edmond Dantes tutuklandı.''


''Haberim var, Mösyö. Şimdi sorguya çekmek üzere daireme giriyorum.'' ''Mösyö Wilford, onun nasıl iyi bir genç olduğunu tahmin edemezsiniz.''


Ben ve gemi personeli kendisini çok iyi tanırız. Dürüst, zeki ve pek bilgili bir gençtir. Savcı Vilfort, Mösyö Moral'in bonapartçalara sıcak baktığını biliyordu.


Pek çok kimseden onun devrik imparatoru hala sevdiğini duymuştu. Böyle birinin bonapartçı genci savunması gayet normaldi. Wilford hükümet adamına yaraşır şekilde suratını astı.


Ciddi bir ses tonuyla, ''Takdir edersiniz ki Mösyö, bir adamın özel hayatında dürüst ve bilgili olması siyasi yönden masum olduğunu göstermez.''


Yine de içiniz rahat olsun. Eğer Bonapart fitnesiyle bir ilgisi yoksa onu size geri göndereceğimden emin olabilirsiniz. Şimdi lütfen evinize dönün. Adaletin kararını bekleyin.


Morey'in cevap vermesini beklemeden, ''İzninizle Mösyö'' dedi ve değnek yutmuş gibi kasılarak yürüyüp odasına girdi. Komisere sanığı getirmelerini söyledi.


Çok geçmeden Dantes, savcı yardımcısının odasına alındı. Wilfor onu birkaç saniye soğuk bakışlarla süzdü. Bu bakışları gören genç denizcinin içi burkuldu. Savcı...


Kimsiniz, adınız ne, buraya niçin getirildiğinizi biliyor musunuz? Genç denizci, adım Edmond Dantes, Mösyö Morel firmasına ait firavun gemisinin ikinci kaptanıyım,


Buraya niçin getirildiğimi bilmiyorum. Yaşınız 19. Tutuklandığınız sırada ne yapıyordunuz?


Kendi nişan ziyafetimde bulunuyordum. Nikah törenine gitmek üzere kalktığımızda bir polis komiseri silahlı askerlerle içeri girip hakkımda tutuklama emri olduğunu söyledi. Hayatımın en mutlu gününde...


Bilmediği bir sebepten eline kelepçe vurulan bir insanın neler hissettiğini anlayacağınızı umarım. Dantes'in dokunaklı sözleri, Vilfor'un ruhunda ince bir teli titretmişti.


Çünkü savcının kendisi de nişan ziyafetinden kalkıp gelmişti. Annesiyle zıt karakterde olan güzel huylu Röni'nin yalvaran bakışları gözlerinin önüne geldi. İçinden bir şeylerin koptuğunu hissetti.


Şu katı görünüşlü adam kendisini zor toparlayabildi. ''Devam edin Mösyö'' dedi. ''Neye devam etmemi istiyorsunuz?'' ''Adaleti aydınlatmaya.''


Adalet hangi noktada aydınlanmak istiyorsa söylesin, bildiklerimi saklamayacağımdan emin olabilirsiniz. Vaktiyle Napolyon'un hizmetinde bulundunuz mu?


Donanmaya asker olarak katıldığımda imparator iktidardan düşmüştü. Ticaret gemisinde görev yapan birinin siyasetle uğraşması doğru mu? Söylemesi belki ayıp kaçacak ama...


Ben siyasetten hiç anlamam Mösyö. İşimi seviyorum. Patronum Mösyö Morel'i seviyorum. Bakmak zorunda olduğum yaşlı bir babam var. Onu da çok seviyorum ve… Evet ve…


Nişan salonunda bırakıp geldiğim gözü yaşlı bir sevgilim var. Benden başka kimsesi yok. Hem anneden hem babadan yetim kalmış. Belki dünyanın en fakir kızı ama onu kimselere değişmem.


Wilford'un tesidinlerken, Röni'nin yalvaran bakışlarını tekrar görür gibi oldu. Karşısında duran bu mert insanın suçsuz olduğuna kendisi de kanaat getirdi. İşte durdu.


dedi içinden. Nişanlımın sevgisini kazanmam için bir fırsat. Her haliyle suçsuzluğu belli olan şu gencisi alıvereyim gitsin. Bu tatlı iç muhasebesinden sonra savcının yüzü gülümsedi.


''Düşmanlarınız var mı Mösyö?'' ''Benim mi? Ben kimim ki düşmanlarım olsun. Ancak zengin ve itibarlı kimselerin düşmanı olur. Ben emrinde on iki tayfası olan sıradan bir denizçiyim.''


Onlar da beni çok severler. Sizi kıskanan kimseler olamaz mı mesela bu genç yaşta ikinci kaptan oluşunuzu, güzel bir kızla nişanlanmanızı?


''İnsanları benden daha iyi tanıdığınız belli oluyor, Mösyö. Eğer arkadaşlarım arasında böyleleri varsa, onlardan nefret etmemek için bilmemeyi tercih ederim.''


''Çok mert bir gençsiniz, Mösyö. Böyle insanlar gittikçe azalıyor. Dürüstlüğünüze güvenerek size gönderilen ihbar mektubunu göstereceğim.'' Sonra cebinden mektubu çıkarıp Dantes'e uzattı.


Bu yazıyı tanıyor musunuz? Genç denizci mektubu okudu. Yüz hatları gerildi, gözleri kısıldı. Haklısınız Mösyö. Bunu yazan her kimse benim düşmanım.


Ama inanın yazının sahibini tanımıyorum. Tanımamanız gayet normal. Sol elle yazılmış. Yazı sahibi kalemle haşır neşir biri. Elinden kalem düşmeyen bir tanıdığınız var mı?


Dantes'in alnında koyu bir gölge gezindi. Yüzü acıyla buruştu. ''Hayır, Mösyö, böyle birini tanımıyorum.''


O halde bir savcının karşısında değil de sizi korumaya çalışan birinin yanındaymışsınız gibi anlatın. Mektuptaki suçlamaların gerçeklik payı nedir?


''İşin gerçeği şudur, Mösyö. Napoli'den hareket ettiğimizde kaptanımız Lökler Beyin Hummasından yatağa düştü. Gemide doktor yoktu. Bir an önce Elbe Adası'na varmak istediğinden herhangi bir limanda durmamıza izin vermedi.''


Hastalığı öyle şiddetlendi ki, nihayet öleceğini anlayıp beni yanına çağırdı. Geminin yönetimini bana verdiğini söyledi. Cebinden bir mektup çıkardı. Size vereceğim emirleri harfiyen yerine getireceğinize söz verin dedi.


Zira memleketin çıkarları söz konusu. Söz veriyorum kaptan dedim. Sana güveniyorum şu mektubu al ve kimseye gösterme. Elbe adasına çık, büyük mareşali bul ve mektubu ona teslim et.


''Ya Mareşal beni görmek istemezse? Şu yüksüyü al, Elbe adasına çıkınca imparatorun adamlarıyla onu Mareşal'e gönderseni kabul edecektir.''


Bunları söyledikten ve yüksüyü bana verdikten sonra komaya girdi, ertesi günde öldü. Peki siz ne yaptınız? Yapmam gerekeni Mösyö.


''Benim yerimde kim olsa ölen kaptanın son emrini yerine getirirdi.'' ''Devam edin.'' ''Yelken açıp Elbe'ye vardım. Tayfaları gemide bırakıp tek başıma karaya çıktım.''


Tahminimde yanılmamıştım. Önce büyük Mareşal'i tanımadıklarını söyleyerek beni atlatmaya çalıştılar. Yüksüğü gönderince bütün kapılar açıldı. Mareşal'i bulup emaneti verdim.


Marsilya'ya gelince gemiyle ilgili işlemleri tamamlar tamamlamaz, babama ve ondan sonra da nişanlıma koştum. İkisinin de benden başka kimsesi yoktur.


Mösyö Morel nişan ve nikahla ilgili bütün masrafları üzerine aldı ve dediğim gibi Mösyö, ''Evlenmek üzereyken tutuklanıp buraya getirildim.''


''Anlaşıldı. Tek suçunuz tedbirsizlik. O da kaptanınızın emrini yerine getirdiğiniz için meşruluk kazanıyor. Şimdi Elbe Adası'nda size verilen mektubu bana verin.''


''Şağırdığımız zaman gelmek şartıyla serbestsiniz. Sizi bekleyen dostlarınızın yanına dönün.'' Dantes'in yüzü birdenbire aydınlandı. ''Demek serbestim Mösyö.'' diye aykırdı.


''Evet ama önce mektubu verin. Üzerimde neyim var neyim yoksa hepsini aldılar. Bir dakika, mektubun kime yazıldığını biliyor musunuz? Elbette Mösyö. Başka türlü sahibini nasıl bulabilirim?''


''Kokeron sokağında Mösyö Nuvardie'ye teslim edecektim.'' Vilfor'un yüzü sarardı. ''Kokeron sokağında Mösyö Nuvardie'ye.'' diye tekrarladı.


Hızla masanın üzerindeki torbayı açtı, mektubu bulup çıkardı, açıp okumaya başladı. Okudukça renkten renge giriyordu. Dantes de bunu fark etmişti.


''Ah, Mösyö neyiniz var? Hasta mısınız? Yoksa o adresteki adamı tanıyor musunuz?'' ''Ya siz Mösyö, siz tanıyor musunuz?'' ''Hayır, kendisini hiç görmedim. Kimdir ne iş yapar bilmiyorum.''


''Bu mektuptan ve üzerindeki adresten kimseye bahsettin mi?'' ''Yeminle sizi temin ederim ki kimseye bahsetmedim.'' ''Peki Mösyö, size inanıyorum. Bu inancımın delili olarak işte mektubu gözünüzün önünde yakıyorum.''


''Sizi ele verecek tek delili de böylece yok ediyorum.'' Gerçekten dediği gibi yaptı, şömineye yaklaştı, mektubu ateşe attı ve kül oluncaya kadar bekledi. Sonra Dantes'e döndü.


Şimdi siz de bu iyiliğin karşılığı olarak bana söz verin. Kim olursa olsun, kraliyet savcısı bile sorsa mektuptan ve üzerindeki adresten bahsetmeyeceksiniz.


Söz veriyorum Mösyö. Kimseye ne mektuptan ne de üzerindeki adresten bahsetmeyeceğim. Şimdi gidebilir miyim? İşi kökünden halletmem için bana bir müddet izin ver. Kraliyet savcısıyla görüşüp suçsuz olduğunuzu söyleyeceğim ve beraatinizi isteyeceğim.


Benden haber gelinceye kadar nezarette kalmanızda fayda var. Siz daha iyi bilirsiniz, Mösyö. Benden haber alıncaya kadar kimseye tek kelime söylemeyeceksiniz.


''Söz verdim Möstrü. Bu iyiliğinizi asla unutmayacağım. Babam Mercedes yani nişanlım ve ben size hep dua edeceğiz. Tamam, anlaştık öyleyse.'' Wilfor zili çaldı.


İçeriye giren polis komiserinin kulağına bir şeyler fısıldadı. Adam bir baş sallamasıyla cevap verdi. Savcı, ''Komiserle gidiniz.'' dedi Dantes'e. Genç denizci eğilip selam verdi. Bakışları minnet doluydu.


Ancak Wilford bu bakışları göremedi. Onunla bir defa daha göz göze gelme cesaretini kendinde bulamamıştı. Kapı kapanır kapanmaz, savcı koltuğuna yığılıp kaldı.


Yarı baygın bir halde mırıldanmaya başladı. Aman tanrım, ya savcı Marsilya'da olsaydı, ya beni çağıracaklarına sorgu yargıcını çağırsalardı. Hayat


Denen şey ne garip. Adeta pamuk ipliğine bağlı. Ah baba, ah inatçı ihtiyar. Neden peşimi bırakmıyorsun? Başarı yolunda hızla ilerleyen oğlunun önüne neden engeller çıkarıyorsun?


Durmadan seninle ve geçmişinle savaşmak zorunda mıyım? Birden ölü bakışları canlandı. İçindeki hırs kabardı, hızla yerinden kalktı. Karşısında babası varmış gibi haykırdı.


Biri sağına, diğeri soluna geçerek dantes'i aralarına aldılar. Adliye sarayını hapishaneye bağlayan dar bir geçitten yürüdüler. Oradan karanlık bir koridora saptılar.


Üzerinde küçük bir delik bulunan kapının önünde durdular. Polis komiseri demir tokmağı üç defa vurdu. Tokmak darbeleri Dantes'in beyninde yankılandı. Kapı içler ürperten bir gıcırtı ile açıldı.


Jandarmalar tereddütle etrafına bakınan genç denizciyi içeriye ittiler. Üzerine kapıyı kapattılar. Hücreye kapatılalı 4 saat olmuştu.


İçerideki rutubetli, pis kokulu havaya aldırmadı. Savcı onu kurtaracağına söz vermişti. Hücrenin tek eşyası olan tahta sandalyeye tekrar oturdu.


Gözlerin görmediği yerde kulaklar daha da hassaslaşıyordu. Ufak bir tıkırtı duysa ümide kapılıyor, kendisini salıvermek için geldiklerini sanıyordu. Bu ümitle iki saat daha bekledi.


Ancak birkaç saniye sonra parlayan silahlardan bunların kendisini almaya gelen dört jandarma olduklarını anladı. Sizi kraliye savcı yardımcısı mı gönderdi diye sordu.


''Biz on başıdan emir alırız.'' diye yılıştı içlerinden biri. ''Daha yukarısını tanımayız.'' ''Peki sizinle geliyorum.'' ''İstersen gelme.'' dedi aynı jandarma.


Dar koridorlardan geçip sahile açılan bir kapıdan çıktılar. Onları bir araba bekliyordu. Arabaya binip Dantes'i aralarına aldılar. Jandarmalardan ikisi sıkı sıkıya kollarından tuttular.


''Yürü!'' diye emir verdi işlerinden biri arabacıya. Sahile gelince arabadan indiler. İki jandarma genç denizcinin kollarına daha sıkı yapıştı. Diğer ikisi ellerinde silah onları takip ediyorlardı.


Rıhtıma yaklaştıkları zaman Dantes 10-12 kadar silahlı askerin tek sıra halinde beklediklerini gördü. Bu askerler benim için mi seferber edildi diye hayretle sordu.


''Ya ne kadar önemli bir adam olduğunu anladın mı?'' dedi deminki jandarma. ''Bu işte bir yanlışlık var.'' diye bağırdı tutuklu. ''Savcı yardımcısını görmek istiyorum.''


''Kralı da görmek ister misin?'' diye alay etti jandarma. Rıhtımda gümrük taşıyıcılarına ait bir tekne bekliyordu. Dantes'i bu tekneye bindirdiler.


Jandarmalardan ikisi yanına, ikisi de karşısına geçip oturdular. Teknede bulunan polis komiseri, ''Çekin!'' diye bağırdı kürekçilere, doğruca İf Şatosu'na.


Dantes son bir ümitle yalvardı. ''Komiser Bey, bu işte bir yanlışlık var. Yalvarırım beni savcı yardımcısıyla görüştürün.'' ''Biz verilen emre uyar, gerisine karışmayız.'' dedi komiser. ''Bir şikayetin varsa hapishane müdürüne bildirirsin.''


Ne hapishanesi ne müdürü siz çıldırdınız mı Tanrı aşkına? Sesinizi kesin ve uslu uslu oturun diye çıkıştı komiser. Sizinle konuşmamız kesinlikle yasak.


''Sorgusuz sualsiz hiçbir işlem yapmadan beni nereye götürüyorsunuz?'' ''İşlemlerin hepsi tamam Mösyö.'' ''Nasıl tamam? Daha mahkeme önüne bile çıkarılmadım.'' ''Dedim ya bir şikayetiniz varsa.''


''Bize değil İfşatosu müdürüne yapın.'' Komiser daha sözünü tamamlamamıştı ki Dantes yerinden fırladı. Aynı anda dört güçlü adam üzerine çullandı.


Polis komiseri silahını çekti, namlıyı tutuklunun şakağına dayadı. ''Bir daha aynı harekete kalkışırsan seni vururum.'' diye tehdit etti. Az sonra tekne İf Şatosu'nun kayarlıklarına yanaştı.


Jandarmalar şimdi sadece kollarından değil yakasından da yapışmışlardı. Onu sürükleyerek kayaları tırmandılar. Şatoya varıp demir bir kapıdan içeri girdiler.


Yine dar ve loş koridorlardan geçtiler. Taş merdivenlerden aşağıya indiler. Onları saçı sakalına karışmış, çirkin suratlı, her halinden aylar dır yıkanmadığı belli olan hırpani kılıklı bir gardiyan karşıladı.


Çürük dişlerini göstererek, tutukluyu getirdiniz mi diye sordum. Evet dedi komiser, emaneti aldığınıza dair şu kağıdı imzalayın. Durun hele dedi gardiyan, önce kuşumuzu kafesine kapatalım gerisi kolay.


Dantes'in beyni uyuşmuştu. Hiçbir şey düşünemiyordu. Rüyadaymış gibi verilen emre uydu. Duvarları rutubetten ıslanmış taş odaya kapatılırken hiç ses çıkarmadı. Gardiyanın...


Bu gecelik burada kalacaksın. Yarın belki müdür hücreni değiştirir. İşte sana ekmek ve bir testi dolusu su. Şu saman yığınının üstünde yatarsın dediğini bile duymadı.


Sabahın ilk ışıkları tutuklunun hücresini aydınlatmaya başlayınca kapağı açıldı. Gardiyan aynı hücrede kalmaya devam edeceğini bildirmeye gelmişti.


Gardiyan, dün geceden beri uyumadın mı? Bilmiyorum. Acıkmadın mı? Bilmiyorum. Bir isteğin var mı? Müdürü görmek istiyorum.


Gardiyan omuz silkip çıktı. Dantes arkasından baktı. Kollarını iki yana açarak kapıya doğru uzandı. Kapı kapanmıştı. Hıçkırıklar boğazında düğümlendi.


Göğsü parçalanacak gibi oldu. Engel olamadığı gözyaşları yanaklarından aşağı yuvarlandı, yere kapandı. Uzun uzun dua etti. Geçmiş günleri film şeridi gibi gözlerinin önünden geçti.


Mezardan farksız bu hücreye kapatılmayı hak edecek ne yapmıştı? Savcı yardımcısı niçin sözünde durmamıştı? Mahkemeye çıkmadığı halde ona ceza veren kimdi?


İhtiyar babasına, fakir nişanlısına kim bakardı? Sorular, sorular, sorular, cevapsız kalan sorular. Bir gün böyle geçti. Ertesi gün aynı saatte gardiyan yine geldi.


''Söyle bakalım.'' dedi. ''Hücrene alışabildin mi?'' Dantes cevap vermedi. Gardiyan, ''Alışırsın alışırsın. Her yeni gelen böyle birkaç gün direnir, sonra kaderine razı olur.''


''Ben olmayacağım.'' diye bağırdı tutuklu. ''Çünkü burada hapsedilmeyi hak edecek bir şey yapmadım.'' Gardiyan iki adım geri çekildi. ''Eğer böyle hırçınlık yapmaya devam edersen seni aç bırakırım.''


''Bırakırsan bırak. Ben de açlıktan ölürüm. Böyle azap çekmektense ölmek daha iyidir.'' Gardiyan Dantes'in ciddi olduğunu anladı. Mahkum başına para alıyordu. Onun ölmesi demek, maaşının azalması demekti.


Alttan almayı tercih etti. ''Hadi canım cesaretini kaybetme. Çıkmadık candan ümit kesilmez. Bakarsın imparator tekrar tahtı ele geçirir. Sizi salıverdiği gibi memuriyet bile verir.''


''Ben imparatoru bekleyemem. Ne istiyorsun peki? Müdürle görüştür beni. Aynı şeyi tekrarlayıp durma. Yasak dedim sana.''


''O zaman çekil git başımdan, yoksa şu sandalyeyi kaptığım gibi başında parçalarım.'' ''Eyvah! İşte sen de o rahip gibi kafayı üşütmeye başladın.'' ''Hangi rahip?''


Rahip Farya, o da müdürü görmek istediğini tekrarlayıp duruyordu. Sonunda kafayı üşütüp bana saldırdı. Zincire bağlayıp aşağıdaki deli hücrelerinden birine taşıdık.


Delirdiğini ne biliyorsunuz? Müdüre söyleyin benimle görüşmeyi kabul ettiği takdirde bin altın vereceğim diyordu. Peki nerede bu altınlar diye sorduğumda...


Gizli bir yerde gömülü hazinem var cevabını veriyordu. Bak ben bin altın vaat edemem çünkü gizli bir hazinem yok. Gördüğünüz gibi aklım başımda. Müdürle görüştürürseniz üç frank verebilirim.


''Müdürle görüşme sevdasından vazgeç.'' ''Ya öyle mi?'' diye bağırdı mahkum. Sandalyeyi kaptığı gibi havaya kaldırdı. Kapıya yakın duran ve böyle bir hareketi bekleyen gardiyan hızla dışarı fırladı.


Kapıyı kapatıp üzerinden kilitledi. ''Anlaşıldı, sen de Faryan'ın yanına gitmek istiyorsun.'' diye bağırdı. Az sonra dört silahlı asker ve başlarında bir onbaşıyla birlikte geri döndü.


Kapı açıldı gardiyan. ''İşte'' dedi. ''Müdürün emriyle aşağı indirilecek olan mahkum bu.'' Onbaşı sırıtarak ''Zindana yani'' dedi. ''Evet zindana.''


Deli delinin yanına yakışır. Askerler karga tolumba Dantes'i hücreden dışarı çıkardılar. On beş basamak aşağı inip onu bir hücreye kapattılar. Dantes...


''Gardiyan haklı.'' diye mırıldandı. ''Akıllı bir insan buna hayatta katlanamaz.''


Davetliler onu sabırsızlıkla bekliyordu. İçlerinden biri heyecanla bağırdı. ''Kralcı bürütüsümüz geldi.'' Bir diğeri ''Söyleyin bakalım Bono parçaların korkulu rüyası, Korsikalı canavar Napolyon ininden çıkmış mı?''


Wilford gurur dolu bir eda ile kaynanası olacak Madame la Marquise de Saint-Meran'a döndü. Sevgili la Marquise dedi, kocanız Marquis Saint-Meran ile...


Yalnız konuşmamıza izin verir misiniz? Ooo, işler ciddi desenize. Evet, madame, hem de çok ciddi. Hemen Paris'e hareket etmem gerekiyor, kralımızın ve tahtının selameti için.


Marquis Semmeran, Vilfor'un koluna girdi. Ziyafet salonundan çıktılar. Çalışma odasına gittiler. Marquis kapıyı arkadan sürgüledi. ''Madem konuşacaklarımız çok ciddi.''


''Kimse bizi rahatsız etmemeli. Evet Mösyö, sizi dinliyorum.'' ''Mösyö Lemar ki artık aileden sayıldığıma göre size özel bir soru sorabilir miyim?'' ''Gayet tabii.''


Devlet istikras tahvili almış mıydınız? Bütün servetimi buna yatırmıştım. Yaklaşık 700 bin frank. Hemen satın var ki hemen. İşler gerçekten o kadar ciddi mi?


''Evet, Mösyö tahmin ettiğimizden de ciddi. Servetinizin tamamını kaybedebilirsiniz.'' ''Ama buradayken nasıl satabilirim?'' ''Paris'te bir borsa ajanınız yok mu?''


Var. Hemen ona hitaben bir mektup yazın, bana verin. İnşallah zamanında Paris'e varırım. Vay canına! Demek kral ve tahtı tehlikede ha? Bu bir devlet sırıdır Lemar ki.


Daha fazla bilgi veremem. Peki, peki. Hemen istediğiniz mektubu yazacağım. Bu iyiliğinizi hiç unutmayacağım. Ailemizin menfaatlerini korumak görevimdir, Mösyö.


Lamarcki, Paris'teki borsa ajanına hitaben gereken mektubu yazıp Wilford'a verdi. Wilford, şimdi sizden bir mektup daha istirham ediyorum. Kime ve kimin için?


Krala, kral için. Ben krala doğrudan mektup yazamam. Ben de sizin yazmanızı söylemedim ki. Bu mektubu Conte Salvio yazacak. Siz de aracı olacaksınız. Böylece bir sürü formalitelerle vakit kaybetmeden...


''Kralın huzuruna çıkabileceğim. Neden Adliye Bakanına müracaat etmiyorsunuz? O da kralla doğrudan görüşebilen bir zattır.'' ''Anlamıyorsunuz, Mösyö.''


Öyle bir sır biliyorum ki buna bir başkasının ortak olmasını istemiyorum. Eğer Adliye Bakanı'na müracaat edecek olursam bütün şeref ve itibarı o alır. Bense ikinci derecede ve belki de tamamen gölgede kalırım.


Hımm, sizi damatlığa kabul etmekle büyük bir isabet kaydetmişiz Mösyö. Bizden aldığınızı fazlasıyla ödüyorsunuz. Ailenize hizmet etmek benim için şereftir Mösyö.


Peki siz derhal yol hazırlığına başlayın. Ben de gidip Mösyö Salvio ile görüşeyim. İstediğiniz mektubu alacağımdan şüpheniz olmasın. Çünkü bu Salvio'nun da menfaatine olacaktır. Anlıyorsunuz değil mi?


Marquis Emmeran kapıya gitti, sürgüyü geri çekti, zili çaldı. Gelip yerine oturdu, içeri giren uşağa, ''Konte de Salvio'ya, odamda kendisini beklediğimi söyle.''


Sonra Vilfor'a döndü. ''Gidebilirsiniz Mösyö.'' Savcı yardımcısı zafer kazanmış komutan idasıyla kapıdan çıktı. Sevinçten uçacak gibiydi.


Davetlilerin kendisini bu halde görmelerini istemediği için bütün ciddiyetini takındı. Sert ve gurur dolu adımlarla yürümeye başladı. Koridorun köşesine gelince beyazlar giyinmiş genç ve güzel bir köylü kızının kendisini beklediğini gördü.


Kızın ağırbaşlılığı ve hüzün dolu bakışları karşısında Vilfor ani bir sarsıntı geçirdi. Bu, Edmond'un nişanlısı, Mercedes'ten başkası değildi.


Gecenin karanlığından istifade ederek buraya kadar gelmişti. ''Mösyö, size yalvarıyorum, nişanlım hakkında bana bilgi verin. O kimseye zarar veremeyecek kadar iyi kalpli dürüst bir insandır.''


Wilford kendisini güçlükle toparlayarak, ''Mademazel, bahsettiğiniz adam büyük bir siyasi suçludur, maalesef ona hiçbir yardımım dokunamaz. Nerededir, sağ mıdır, ölümüdür hiç olmazsa bunu söyleyiniz.''


''Aa bilmiyorum matmazel artık benim sorumluluğumdan çıktı.'' Kızın yalvaran bakışları altında daha fazla ezilmemek için onu iterek yoluna devam etti. Mercedes'in arkasından şöyle bağırdığını duydu.


''Mösyö, her şeyi gören ve işiten Tanrı'dan korkun. Nişanlım suçsuzdur. Kimsenin yaptığı yanına kâr kalmaz.'' Bu sözler Vilfor'un kalbine bir ok gibi saplandı.


Ta derinlere kadar öyle bir yara açtı ki tedavisi mümkün değildi. Ömür boyu bu vicdan yarasını taşımaya mahkumdu. Bir robot hissizliği içinde evine kadar yürüdü.


Yol hazırlıklarına başladı. Hizmetçiye arabasını hazır etmesini söyledi. Kasayı açtı. Biriktirmiş olduğu altınları ceplerine koydu. Paltosunu giydi dışarı çıktı. Hizmetçi arabayı hazır etmişti.


Kapının önünde onu bekliyordu. Arabaya bindi, arabacıya, Gronkor yoluyla M. Semmeran'ın evine sürmesini söyledi. Mercedes, Wilford'dan tatmin edici bir cevap alamayınca,


Ümitsizlik içinde kulübesine döndü. Kendisini yatağa zor attı. Yaşama isteğini kaybetmiş, ölmeyi arzuluyordu. Fernand'ın geldiğini, ona teselli edici sözler söylediğini fark etmedi bile.


Mösyö Morel'e gelince bu iyi kalpli zengin, bütün ümitsizliğine rağmen Dante'si araştırmaya devam ediyor, onu serbest bıraktırmanın yollarını arıyordu.


Kadros, bir şakanın bu derece ciddi sonuçlar doğuracağını tahmin edememişti. Komşusuna yapılan iftirayı bir türlü hazmedemiyordu.


Ancak bonoparçı taraftarı damgası yememek için herhangi bir teşebbüste bulunamıyor, işi Tanrı'ya havale ediyordu. Ne var ki, suçluluk duygusundan da kurtulamıyordu.


Üzülmeyen ve suçluluk duymayan bir tek Dönklars vardı. Düşmanından öc almış olmaktan şeytani bir zevk alıyordu. Gemideki yerini garantilemiş birinci adam mevkiine gelmişti.


Ona göre hayat toplama ve çıkarmalardan ibaretti. Hesap işinde hiç şaşırmayışıyla övünürdü. Yatağına yatarken Dantes'e oynadığı oyundan dolayı zerre kadar vicdan azabı duymuyordu.


Wilfor, Conte Salvio'nun mektubunu aldıktan sonra kaynanasının elini öpmüş,


Kral ceviz ağacından yapılmış bir masada oturuyor. Karşısında elli yaşlarında zarif tavırlı zeki bir adam ayakta duruyor. Kral Lüeyi


Adamınız zahmet etmiş doğrusu. Memleketin en uzak köşesindeki bir haberi 2-3 saatte ulaştırıveren telgraf varken Paris'ten buraya atlı arabayla haber getirmek pek akıllıca bir iş değil.


Majestelerine çok önemli bilgiler getirmiş olan bir genci pek fena cezalandırıyorsunuz. Onu bana tavsiye eden Consalvio'nun hatırı için olsun huzurunuza kabul etmelisiniz.


''Kardeşimin mabeyincisi Count de Servio mu?'' ''Benim bildiğim o şimdi Marsilya'da.'' ''Evet, sör, bana da oradan yazdı.'' ''O da bu fesattan söz ediyor mu?''


Hayır majesteleri, gönderdiği savcı yardımcısı Vilfor'u tavsiye ediyor ve onu huzurunuza çıkarmamı istiyor. Kral, Vilfor mu dediniz? Marsilya'dan gelen o mu? Evet, sir.


Yoksa kendisini tanıyor musunuz? Kralın yüzü gerildi sert bir sesle. Neden adını başta söylemediniz? Kontum Balakas. Onun babası kimdir biliyor musunuz?


''Hayır majesteleri, demek onu tanıyorsunuz. Senatör Albay Nuvardiye'nin oğludur o. Majesteleri azılı bir bono parçanın oğlunu hizmetlerine mi aldılar?''


Kontum, siz siyasetten hiç anlamıyorsunuz. Bu Wilford var ya, yükselmek için babasını bile satabilecek kadar hırslı bir genç. Şimdi Marquis en Meran'ın kapısına yamanmış vaziyette.


Öyleyse onu huzurunuza çağırabilirim. Hemen kontum hemen. Kendisi nerede şimdi? Aşağıda arabam da bekliyor. Hemen gidip getirin. Gidiyorum sör.


Çok geçmeden Kont Balakas, Vilfor'la birlikte huzura çıktı. Savcı yardımcısı kralı görünce heyecandan sarardı. Kapının eşiğinde kala kaldı. Kral, ''Girin Mösyö Vilfor, girin.''


Berik'i selam verip iki adım ileri attı ve kralın soru sormasını bekledi. ''Mösyö, Dük Balakas önemli bir haber getirdiğinizi söyledi. Anlatın bakalım mesele nedir?''


Durum çok acil majesteleri. Zamanında yetiştiğim için çok mutluyum. Hala tedbir alacak vaktiniz vardır sanıyorum. Dilediğiniz kadar uzun konuşabilirsiniz. Baştan başlayın. Düzeni severim.


Majesteleri, görevim icabı uzun zamandır takip altında bulundurduğum bir Bonopart ajanının Elbe Adası'na uğradığını ve Büyük Mareşal ile görüştüğünü tespit etmiş durumdayım.


Marsilya'ya gelir gelmez bu ajanı tutuklattım. Kendisini sorguya çektim. Napolyon'dan aldığı gizli bir emri Paris'e ulaştırmak üzere olduğunu öğrendim.


Bu emrin ne olduğunu öğrenebildiniz mi Mösyö? Evet majesteleri. Adamı konuşturduğum sırada ailece toplanmış nişanımı kutluyorduk. Aldığım bilgi öylesine mühimdi ki her şeyi...


Arkadaşlarımı nişanlımı bırakıp size olan sadakatimi göstermek üzere buraya koştum. Kral, nişanlınızın ailesini tanıyorum. Bana bağlı bir ailedir. Evet.


Gelelim öğrendiğiniz çok önemli bilgiye. Majesteleri. Korsikalı canavar ininden çıkmış. Donattığı üç gemiyle Elbe Adası'ndan ayrılmış. Nereye doğru yol aldığını ajan da bilmiyor.


Napoli, Toskana ya da doğruca Fransa olabilir diyor. Ajana verilen Paris görevi neymiş? Bonopartçılar cemiyetin elebaşlarına Napolyon'un Elbe Adası'ndan ayrıldığını


Ve Paris'i ihtilali hazırlamaları için derhal harekete geçmeleri gerektiğini haber verecekmiş. Demek Parisli Bonopartçıların henüz bu işten haberleri yok, öyle değil mi?


Kesinlikle majesteleri, bu haberi ilk defa siz ve Kont Balakas benden duyuyorsunuz. Peki bu ajan nerede şimdi? İf şatosuna hapsettirdim majesteleri.


Tam bu sırada Kont Balakas konuşmak için kraldan söz istedi. Paris polis müdürü Dantre'nin huzuruna çıkmak için kapıda beklediğini söyledi. ''Girsin'' dedi kral.


Polis müdürü eşikte göründü, yüzü sapsarı kesilmiş, korkudan titriyordu. Wilford çıkmak için davranınca, Count Balakas eliyle işaret ederek beklemesini istedi. Kral 18. Louis, Dandre'yi bu halde görünce şaşırdı.


Oturduğu yerden hızla kalkarak, ''Neyiniz var M. Baron?'' dedi. ''Bir felakete haber vermek üzere gelmişsiniz gibi bir haliniz var.'' ''Aa majesteleri, söylesenize ne var?''


Aman Tanrım, felaket, sör, felaket! Size emrediyorum sadede geliniz, nedir felaket dediğiniz şey? Napolyon, yani zorba,


Şubat'ın 26'sında Elbe adasından ayrılarak Mart'ın birinci günü karaya çıkmış efendim. Kral merak ve hiddetle, ''Nereye çıkmış İtalya'ya mı?'' diye sordu.


''Hayır majesteleri Fransa'ya, Juan Körfezi'ne, Antip civarında küçük bir limana. Bonopart Fransa'ya girsin, burnumuzun dibine kadar yanaşsın ama bizim bundan haberimiz olmasın. İnanılacak şey değil.''


Adam Şubat'ın 26'sında harekete geçiyor ve siz bugün Mart'ın 3'ünde haber alıyorsunuz öyle mi? Eliyle Wilford'u işaret ederek.


''Bu Mösyö'ye iyi bakın.'' dedi. ''Marsilya'dan kalkıp geliyor, sizin bütün istihbarat imkanlarıyla elde edemediğiniz bilgiyi sizden önce öğrenip bize yetiştiriyor. Buna ne demeli?''


''Ne diyeyim sör, acınacak durumdayım.'' Wilford polis müdürünü içine düşürdüğü zor durumdan kurtararak onun sevgisini kazanmak istiyordu. Aslında niyeti ona yardım etmek değil...


Bir taşla iki kuş vurmaktı. ''Ekselansları, benim o bilgiyi elde etmem tamamen bir tesadüf eseriydi. Takdir edersiniz ki Bonopart tasarılarını en yakın adamlarından bile gizleyen biridir.''


''Her yerde ajanları vardır. Peşine taktığınız adamları satın almışsa polis müdürünüz ne yapsın? Bana hak ettiğimden fazla iltifat ediyorsunuz.'' Polis müdürü minnet dolu bakışlarını Vilfor'a çevirdi.


Savcı yardımcısı hedefine ulaşmıştı. Kral polis müdürüne ve Kont Balakas'a dönerek, ''Pekala çekilebilirsiniz. Artık size ihtiyacım yok. Şimdi yapılabilecek bir şey varsa o da Savunma Bakanının nüfuz ve kuvvetinden faydalanmaktır.''


Balakas, orduya güvenebilirsiniz sör dedi. Bu hususta gerekli raporları size arz etmiştik. Raporlar dedi kral alaycı bir sesle. Raporlarınızın ne işe yaradığını gördük.


Bir dakika, rapor deyince aklıma geldi. Öldürülen generalimizin katilini bulabildiniz mi? Polis müdürü, iz üzerindeyiz ekseransları, bir iki gün içinde yakalayacağız.


''İz üzerindelermiş'' dedi kral. Generalin uşağa katilin eşkalini verdi. 50-52 yaşlarında esmer tenli kara gözlü, kalın kirpikli bıyıklı bir adammış.


Üzerinde mavi düğmeli bir ceket, yakasında lejyon döner nişanı varmış. Meçhule adam generalin odasındayken uşak bir ara Saint-Jacques sokağında bir evde buluşacaklarını duymuş ama...


Evin numarasını hatırlayamıyor. Wilford katilin eşgalini ve sokağın adını duyunca heyecandan bayılacak gibi oldu. Düşmemek için yanındaki sandalyeye tutundu.


Kral polis müdürünü emrederek, ''Katili mutlaka bulacaksınız. En iyi adamımı öldüren bu meçhul bonapartçı bulunmalı.'' Sonra Vilfor'a döndü. ''Mösyö, uzun bir yoldan geldiniz. Dinlenmeye ihtiyacınız vardır.''


Masilya'dan buraya gelince şüphesiz babanızı ziyaret etmişsinizdir. Hayır efendim, doğruca Norton sokağındaki Madrid oteline indim. Hemen Kont Balakası bulup huzurunuza çıkmak istediğimi bildirdim. Başka da kimseyi görmedim.


O halde şimdi gidip görmek istersiniz. Ekselen sıra emin olunuz ki böyle bir niyetim yok. Babamla irtibatımı çoktan kopardım. Buna sebep benim değil mi? Bu fedakarlığı benim için gösterdiniz.


Efendimiz'e hizmet şereflerin en büyüğüdür. Öyleyse bu hizmetinizin karşılığını vermek de bana düşüyor. Ceviz ağacından yapılmış olan masanın çekmecesinden bir lejyon döner nişanı çıkardı, Vilfor'a uzattı.


Savcı yardımcısı gözlerine inanamadı. ''Eksilansları yanılıyorlar. Bu nişan ofisiyer rütbesidir.'' ''İşte nişanların hepsi burada. Hangisini arzu ediyorsanız onu alınız.''


''Kont Balakas da beratını yazıp size verir.'' Wilford gözüne kestirdiği nişanlardan birini aldı, öpüp alnına götürdü. Yerlere kadar eğilerek çıkmak için izin istedi.


Peki yediniz Mösyö dedi kral. İşlerim çok olduğundan sizi unutursam hatırlatmaktan çekinmeyin. Marsilya'da da bana hizmet etmeye devam edin. Kont Salviö'ye ve Marquis Emmeran'a selamlarımı iletin.


Emriniz başım üstüne ekselen sarı. Bir saate kadar Paris'ten ayrılacağım, efendimiz. Son sözleriyle...


Otel müdürüne iki saate kadar Marsilya'ya hareket edeceğini söyleyerek yemek ve atların hazırlanmasını istedi odasına çıktı. Masaya henüz oturmuştu ki dışarıdan adının bahsedildiğini duydu. Hayretle...


Benim burada olduğumu ne biliyorlar diye söylendi. Hizmetçi içeri girince Wilford ondan önce davrandı. Ne var, beni kim soruyor? Adını söylemek istemeyen bir yabancı, dedi hizmetçi.


Yabancı kapıda göründü. Savcı yardımcısının yüzü sarardı. Tam ağzını açmak üzereydi ki adam eliyle sus işareti yaptı. Hizmetçiye,


''Sen çık oğlum'' dedi, ''İşin bitti, görevini yaptın, bizi yalnız bırak.'' Hizmetçi çıktıktan sonra yabancı kapıyı kapattı. Arkasından sürgüledi, gidip ara odanın ve yatak odasının kapılarını da kapattı.


Tıhz sürgülerini kilitledi. Kendisini şaşkınlıkla seyreden Wilford'a döndü. ''Şuna bak'' dedi. ''İnsan babasını böyle mi karşılar? Beni gördüğüne sevinmemiş gibi bir halin var.''


''Sevindim baba, sevindim.'' dedi Vilfor zoraki bir tebessümle. ''Ziyaretinizi hiç beklemediğimden şaşırdım. O kadar.'' ''Ben de aynı şeyleri söyleyeceğim.''


Senin Paris'te olduğunu duyunca şaşırdım. Çünkü bana gönderdiğin mektupta Şubat'ın 28'inde evleneceğini yazıyordun. Buraya sizi kurtarmak için geldim babacığım.


Vay vay! Bak öyle sen, bir kral taraftarı bir bono parçayı kurtarmak için nişanını bırakıp Paris'e geliyor. İnanılacak gibi değil.


Bana bak savcı efendi, kurt bir politikacıyı böyle basit kelime oyunlarıyla aldatamazsın. Babacığım, Senjak Sokağı'nda bir Bono Parçalar kulübünden bahsedildiğini duymuşsunuzdur sanırım.


''Evet, 53 numaralı evde. Ben de bu kulübün ikinci başkanıyım. Bu derece soğukkanlılığınız beni korkutuyor. Her an ölümle burun buruna yaşayan bir adamdan ne bekliyordun? Anlat bakalım bu kulüpte ne olmuş?''


General Duxneli oraya çağırmışlar, iki gün sonra da cesedi Sen nehrinde bulunmuş. Peki size bu acıklı hikayeyi kim anlattı? Kralın bizzat kendisi.


''Yaa, demek kralla şahsen görüşecek kadar yükselebildin. Tebrik ederim seni. Bir nuvar diye olduğunu ispatlıyorsun.'' ''Babacığım, şaka yapacak zaman değil.''


Bonapart'ın Fransa'ya ayak bastığını biliyorum. Bunu size kral mı söyledi? Hayır, sekiz gün evvel bu projeden haberim vardı. Nasıl olur? İmparator üç gün evveline kadar daha karaya çıkmamıştı.


Ben de size bunu anlatmaya çalışıyorum. Elbe Adası'ndan size ulaştırılmak üzere gönderilen bir mektubu ele geçirdim.


''Eğer bu mektubu taşıyan adamı ben değil de kraliyet savcısı sorguya çekseydi şu anda kurşuna dizilmiş olurdunuz.'' Nuvar diye gülerek.


Eğer o mektupu ele geçseydi mahvolurdunuz. Ve sen de değil mi Savcı Bey? Fakat tehlikeyi henüz atlatmış değilsiniz. Polis, General Dükselen'in katilini arıyor.


''Ne soğuk bir kelime katil. Ararlarsa bulurlar. Madem generalin St. Jacques sokağındaki eve götürüldüğünü biliyorlar, neden bir baskın yapmıyorlar?''


Evin numarasını bilmiyorlar. Generalin uşağı katilin eşkalini vermiş. Eşkali aynen size uyuyor babacığım. Şu katil kelimesini tekrarlamaktan vazgeç. Siyasette adam öldürmek yok.


Dur, bir engeli ortadan kaldırmak vardır. O zaman ben de size göre bir engel sayılırım. Bütün kralcılar size karşı olduklarına göre.


Daha siyaset felsefesinde çok yayasınız Savcı Bey, General Kralcı olduğu için öldürülmedi. Onu bize Elbe Adası'ndan tavsiye etmişlerdi.


İmparatorun Elbe Adası'ndan çıkıp Fransa'ya ayak basacağını ve nasıl bir plan takip edeceğini yani bütün gizli sırlarımızı öğrendi. Öğreneceği başka bir şey kalmayınca,


Krala bağlı bir asker olduğunu bize yardım etmeyeceğini söyleyiverdi. Orada bulunanlar şaşırıp kaldılar. Bu hareketiyle ölümü çoktan hak ettiği halde dürüst davrandığı için ona


''Şöyle bir teklifte bulunduk. Sayın general dedik. Bize aldattınız. Bütün sırlarımızı öğrendikten sonra kral taraftarı olduğunuzu söylediniz. İsteseydiniz bunu da saklar söylemezdiniz.''


Biz de bu mertliğinize karşılık size bir şans vereceğiz. Eğer şurada duyduklarınızı kimseye anlatmayacağınıza ve aleyhimizde kullanmayacağınıza söz verirseniz sizi serbest bırakacağız.


Biraz düşündükten sonra başka çaresi kalmadığını anlamış olacak ki istediğimiz yemin etti. Ama öyle bir tavırla yemin etti ki Tanrı'ya karşı bile yalan söylediği aşikardı.


Buna rağmen serbest bırakıldı. Geldiği gibi çıkıp gitti. Fakat evine gideceği yerde yolunu şaşırıp başka bir yere gitmiş ve cesedi nehirde bulunmuşsa...


''Bunun sorumluluğu bize ait değildir.'' ''Anlaşılan kendinize çok güveniyorsunuz. O korsikalı canavar yakalanıp öldürülünce ne yapacaksınız bakalım?'' ''Hı? Dedim ya oğlum.''


Siyasette daha çok yenisini öğreneceğin çok şey var. Her şeyin kanun baskısı ve parayla halledileceğini sanan kral bile yanıldığını anlayacak.


Üç gemiyle Fransa'yı ele geçireceğine gerçekten inanıyor musunuz? Karşısına koca bir ordu çıkarılıyor. Kralın gözüne girmek istiyorsun. Anlayamadım.


Eğer kralın gözüne bir kere daha girmek istiyorsan git ona şöyle de etrafınızda parayla tuttuğunuz dal kavuklar sizi aldatıyorlar. İmparatorun adı sadece sarayda zorbadır.


''Kendinizce sadık zannettiğiniz Lyon ve Grenoble halkı onu hala imparator diye çağırıyor. Bono Part'ı durdurması için gönderdiğiniz ordu bir tek kurşun atmadan ona katılacak.''


Kaçın ekselansları, canınızı kurtarmak istiyorsanız hâlâ vaktiniz varken kaçın. Hayalcilik bu baba, evet hayalcilik. Hayalcilik öyle mi?


İmparatorun elbeden çıkışını ancak bir hafta sonra öğrenebilen bir saltanata hâlâ güvenebiliyorsun demek. Bizim istihbaratımız daha güçlüdür. Çünkü paraya değil, güven ve sevgiye dayanıyor.


Bak, kimseye haber vermediğin halde Paris'te olduğunu ve hangi otelde olduğunu öğrenebiliyorum. Her neyse. Hizmetçiyi çağır da öğle yemeğini birlikte yiyelim. Baba...


Şu soğukkanlılığın beni korkutuyor. Kralın polisi ne kadar gevşek olursa olsun, generali öldüren adamın eşkalini biliyor ve bu eşkalin sahibi sizden başkası değil.


''Neden yakalamamış öyleyse?'' ''Kokerol sokağına kadar sizi takip etmişler ama köşeyi dönünce gözden kaybetmişler.'' ''Peki madem tedbirli davranmamı istiyorsun seni kırmayacağım.''


Bunu dedikten sonra Nuvardi'ye ayağa kalktı, ceketini ve kravatını çıkardı. Tuvalet masasının başına geçti, yüzünü sabunladı. Eline bir ustura aldı, sakalını ve bıyığını kazıdı, saçını başka bir biçime soktu.


Kendi siyah boyunbağı yerine oğlunun çantasından açık renk bir boyunbağı aldı, boynuna sardı. Baştan aşağı iliklenen mavi ceketi yerine,


Oğlunun kestane renkli önü açık ceketine giydi, aynanın karşısına geçti. Wilford'un kenarı kalkık şapkasını kafasına giydi. ''Nasıl oldu bakalım?'' dedi. ''Senin polisin beni bu halde tanıyabilir mi?''


Hayır babacığım kesinlikle. Bu hizmetini unutmayacağım. Günü gelince borcunu öderim. Bıraktığım elbiselerin saklanması işi sana kalıyor. Peki babacığım, onları ben ortadan kaldırırım.


Sana tavsiyem Paris'i hemen terk et, evine kapan, ortalık yatışıncaya kadar bir işe karışma. Ancak o zaman görevinde kalmanı sağlayabilirim.


İmparatorun gerçekten başarılı olacağına inanıyor musunuz? Bunu hep birlikte göreceğiz. Hadi oğlum, tecrübeli bir babanın nasihatini dinle, evine git.


Bunları söyledikten sonra oğluyla vedalaşıp odadan çıktı. Bir general edasıyla yürüdü. Wilford arkasından baka kaldı. İçinden bu demir iradeli adamı takdir etti.


Babası gidince telaşla ona ait eşyaları topladı, sandığın dibine sakladı. Hizmetçiyi çağırdı. Arabasının hazır olup olmadığını sordu, hazır olduğunu öğrenince eşyalarını aşağıya taşıttı.


Müdüriyete uğrayıp hesabı ödedi. Arabasını atladığı gibi hızla otelden uzaklaştı.


Para ve baskı gücüne dayanan 18. Louis'nin iktidarı, sevgi ve fedakarlığa dayanan Napolyon darbesine mağlup düştü.


Vilfora, krala ettiği hizmetten dolayı sadece bir lejyon dönör nişanı kaldı. Eğer babasının koruması olmasaydı, mesleğinden de olacaktı.


İmparator Napolyon kurduğu 100 gün hükümetinde Nuvardia'ya önemli bir mevki vermişti. İç Güvenlik Bakanı, Nuvardia'nın ricası üzerine Vilfor'u, Marsilya'nın birinci hakimi yaptı.


Kraliyet savcısı görevinden alındı. Vilfor Bonaparte hükümetinin bir gün düşmesi ihtimalini göz önünde bulundurarak Röni Semmeran'la evlenmeyi erteledi.


Kral XVIII. Louis'nin tahttan uzaklaştırılması üzerine, armatör tekrar Edmond Dantes'i kurtarmak için harekete geçti.


Hizmetçi, Wilford'un makam odasına girerek bir ziyaretçisi olduğunu haber verdi. Gelinin Mösyö Morel olduğunu öğrenince, ''Beklesin dedi, işim bitince kendisini kabul edeceğim.''


Özel odasına geçti. O günün gazetelerine göz gezdirmeye başladı. On dakika sonra hizmetçiyi çağırdı, ziyaretçiyi içeri almasını söyledi. Mösyö Morel, Vilfor'un kendisini görünce şaşıracağını ve telaşa kapılacağını beklerken,


Aksine onu 10 dakika dışarıda bekletmiş, üstelik makam odasında değil de özel istirahat odasında karşılamıştı. Wilford yavaş da olsa siyaseti öğrenmeye başlamıştı.


Hasmına kendisinin güçlü olduğunu kabul ettirmenin yollarını biliyordu. M. Morel'e oturması için yer gösterdikten sonra, ''Yanlış hatırlamıyorsam siz armatör Morel olmalısınız.''


''Evet, Mösyö, ta kendisi. Ziyaret sebebiniz nedir, sizin için ne yapabilirim?'' Mösyö Morel, kayıtsız bir şekilde koltuğuna gömülmüş olan bu adama hayretle baktı.


''Hatırlarsanız Mösyö dediği İmparator Hazretleri Fransa'ya ayak basmadan birkaç gün önce gemimin ikinci kaptanı Edmond Dantes'i Bonoparçalık suçu ile tutuklamıştınız.''


O gün suç sayılan bu hareket şimdi vatanseverlik olarak nitelendiriliyor. Sizden Edmond Dantes'in serbest bırakılmasını istemeye geldim. O zamanlar krala hizmet ettiğiniz için böyle bir şey yapamazdınız ama şimdi...


İmparatora hizmet ediyorsunuz. Onun serbest kalmasını sağlamak vazifenizdir. Wilfor aynı kayıtsızlıkla, ''Adı neydi, Mösyö?'' Edmond Dantes.


''Dantes mi?'' dediniz. ''Edmond Dantes mi?'' ''Evet, Mösyö. Yanılmadığınıza eminsiniz değil mi?'' dedi ve yandaki raftan bir defter aldı, fihristi karıştırdı, sonra ilerideki dolaptan bir dosya alıp,


Yerine döndü. Dosyayı bir müddet inceledi. M. Morel onu dikkatle takip ediyordu. Hayret, yüz hatlarında en ufak bir değişme görülmüyordu.


''Hımm'' dedi Wilford. ''Şimdi hatırladım. Hani Katalanlı bir köylü kızıyla evlenmek üzere olan genç gemici değil mi?'' ''Evet, Mösyö ta kendisi.''


Bir ihbar üzerine tutuklanmış. Evrakı Adliye Bakanlığına sevk edilmiş. Tevkifinden 8 gün sonra mahkumiyeti kaldırılmış.


''Mahkumiyeti kaldırılmış mı?'' dedi Mösyö Moral sevinçle. ''Evet Mösyö, birkaç gün sonra çıkar gelir de sizden eski görevini isterse şaşırmayın.''


Ah, keşke efendim, keşke. Seve seve onu eski işine kabul ederim. Babası ve nişanlısı çok perişan bir haldeler. İkisi de öyle gururlu kimseler ki, muhtaç oldukları halde yardım tekliflerimi geri çeviriyorlar.


''Ah Mösyö Edmond bugüne kadar çalıştırdığım gençlerin en dürüstü, en iyi kalpisidir. Bütün servetimi çekinmeden kendisine emanet edebilirim.'' ''Sabredin Mösyö.''


Kendisine kavuşacağınız günler uzak değildir. Peki nerede olduğunu öğrenmenin bir yoldu yok mu bu zamana kadar niçin gelmedi? Dosyada mahkumiyetinin kaldırıldığı yazıyor ama…


Belki de belli bir yerde ikamete zorlanmış, yani adalet dilince nef yedilmiştir. Siyasi tutukluların serbest bırakılması emri yani af yukarıdan gelir. Bizim bu konuda herhangi bir tasarruf yetkimiz yok.


Napolyon geleli, şurada 15 gün oluyor, iş yerini düzene koyar koymaz, genel bir siyasi af çıkaracaktır. Resmi muameleyi çabuklaştırmanın imkanı yok mu? Nüfus sahibi bazı dostlarım var, onların vasıtasıyla...


Tutukluluğunu kaldırtabilirim yeter ki nerede olduğunu bileyim. Tutukluluk hali yok ki. Yani onun şu anda nerede olduğunu öğrenemeyecek miyim?


Kraliyet kayıtlarında izi bulunmayan binlerce mahkum veya tutuklu vardır. Dua edelim ki Dantes dostunuz bunlardan biri olmasın. Dantes'in bulunması için ne yapmamı tavsiye edersiniz, Mösyö?


Adliye Bakanlığına ithaven bana bir dilekçe yazıp veriniz. Aman Mösyö, dilekçe işinin ne olduğunu siz benden daha iyi bilirsiniz. Günde dört yüz dilekçe gelir ama...


Bakanın dört tanesini okuyacak zamanı yoktur. Evet ama benim tarafımdan gönderilen bir dilekçe mutlaka okunur, bundan emin olunuz.


Wilford, Mösyö Morelle baş başa verip güzel bir dilekçe yazdılar. Dantes'in imparatoru çok sevdiğinden, dürüstlüğünden bahsettiler. Savcı, tamam dedi, gerisini bana bırakınız.


Onu hemen göndereceksiniz Hilmi Mösyö. Siz buradan çıkar çıkmaz. Bir şeyler daha ilave edecek misiniz? Bilekçede belirttiğiniz hususların doğru olduğunu tasdik edip altını imzalayacağım. Bundan daha tesirli ilave olamaz.


''Teşekkür ederim Mösyö. Bu iyiliğinizi unutmayacağım.'' ''Şimdi gönül rahatlığıyla evinize gidiniz ve benden haber bekleyiniz.'' ''Evime değil doğruca babasına ve nişanlısına müjde vermeye gideceğim.''


Peki, Mösyö, siz bilirsiniz. Armatör Morel iyi bir iş yapmış olmanın sevinciyle Vilfor'un yanından ayrıldı. Savcı yardımcısı armatörü savdıktan sonra


Dilekçeyi kendisine ait özel bir dosyaya koydu. Dantes'i İf şatosuna kapattırmakla dönüşü olmayan bir yola girmişti. Onun içindir ki Morel'in dilekçesini Adalet Bakanlığı'na göndermeyi düşünmüyordu.


Bugün onu kurtaracak olan bu dilekçe, ikinci bir taht değişikliği meydana gelirse, kat'i mahkumiyetini sağlayabilirdi. Bekleyelim ve görelim dedi içinden.


Mösyö Morel birkaç hafta arayla Wilford'a uğrayıp haber sordu. Her defasında, sabret dostum yakında beklediğiniz haber gelecek cevabını aldı.


Böylece Dantes karanlık zindanda çile doldurmaya devam etti. Ne 18. Louis'nin tahttan indirildiğini ne de Napolyon'un tekrar imparator olduğunu öğrenebildi.


Kral tahttan inince, Donklar's'ı bir korku sardı. Hesaplarında bu ihtimal yoktu. Dantes hapisten çıkıp gelirse mutlaka intikamını alırdı.


Bir bahane uydurarak Mösyö Morel'den izin istedi, kaçıp kayıplara karıştı. Baba Dantes, Morel'in teselli edici sözlerinden sonra tekrar ümide kapıldı.


Gözleri yolda oğlunun dönmesini bekledi. Mercedes sık sık ihtiyarın ziyaretine geliyor ona teselli veriyordu. Fernand, Mercedes'in sevgisini kazanabilmek ve onu kendisiyle evlenmeye razı etmek için gayret sarf ediyordu.


Fakat o, ölünceye kadar Edmond'u bekleyeceğini söylüyor, başka bir şey söylemiyordu. Kadrus, kendisini içkiye vermiş olduğundan işleri bozulmuş, fakir ve sefil düşmüştü.


İmparatorluk hükümeti son bir davetle bütün gençleri silah altına çağırınca Fernanda yol göründü. Orduya katıldığından değil, Dantes'in geri dönüp sevdiği kızı onun elinden alacağından korkuyordu.


Mösyö Morel dilekçesinin neticesini bekleye dursun, Waterloo faciası gelip çattı. Yüzgün kabinesi düştü, Kral XVIII. Louis tekrar tahta çıktı.


Wilford beklemiş ve görmüştü. Derhal Marquis Emmeran ailesiyle münasebetlerini sıkılaştırdı. Ertelediği evlenme işini gerçekleştirdi. Kraldan aldığı lejyon donör nişanını sakladığı yerden çıkardı.


ve iftiharla taşımaya başladı. İhtiyar Dantes, yüz gün kabinesinin düşmesi üzerine bütün ümitlerini kaybetti. Sağlığı tekrar bozuldu. Çok geçmeden,


Mercedes'in kollarında can verdi. Mösyö Morel onun defin işleriyle bizzat meşgul oldu. Bütün borçlarını ödedi. Armatörün bu hareketi sadece cömertlik olmayıp


Büyük bir cesaret işiydi. Çünkü yine bonoparçalık suç sayılmaya başlamış, herkes gölgesinden korkar olmuştu. Böyle bir zamanda, azılı bonoparça bilinen Dantes gibi bir adamın babasına


Mahpusların hemen hepsi aynı şeyi söylüyorlardı. Hücreler çok soğuk ve karanlık, yataklar eski ve pis, yemekler kötü, kralımıza söyleyin bizi affetsin.


Müfettiş gülümseyerek muhafıza döndü. Bize bu lüzumsuz teftişi niye yaptırırlar anlamıyorum. Bir mahkûmu gördünüz mü? Hepsini görmüş gibi olursunuz. Çünkü hepsinin verdiği cevap aynı.


Başka mahkum kaldı mı? Evet, M. Delilerin ve tehlikeli mahpusların konulduğu yer altı zindanı var. Peki, oraya bir bakalım.


''Yanımıza birkaç silahlı asker alalım Mösyö. Delilerin ne yapacağı belli olmaz.'' Müfettiş korkuyla irkildi. ''Gereken neyse yapın.''


Muhafız hızla uzaklaştı çok geçmeden yanında iki silahlı askerle geri döndü. Yeraltı zindanına giren merdivenleri inmeye başladılar. Sekiz on adım atmışlardı ki dayanılmaz bir koku burunları yakaladı.


Müfettiş, ''Of of bu zindanda hayvan olsa barınmaz.'' diye bağırdı. ''Ama komitacılar ve deliler barınırlar Mösyö.'' dedi muhafız sırıtarak. ''Böyle birileri var mı?''


''Var Mösyö bir komitacı bir de deli var. Deli neyse de komitacı nasıl tahammül edebiliyor bu hayata? Edebileceğini sanmıyorum Mösyö, yakında o da çıldırır.''


Eee buraya geleni ne kadar oldu? Yaklaşık bir sene. Gelir gelmez onu aşağı zindana mı attınız? Hayır Mösyö tehlikeli olmaya başlamıştı. Kendisine yemek ve su götüren gardiyanı öldürmeye kalk.


Müdürün emriyle onu yer altına kapattık. Eee hak etmiş öyleyse. Bu bono parçalar da reisleri gibi deli adamlar. Önce hangisini görmek istersiniz Mösyö?


Dantes bütün sesleri can kulağıyla dinlemiş olduğundan sabırla bekledi. İki silahlı askerin arasında duran iyi giyimli adamın önemli biri olduğunu anlamakta gecikmedi.


Meşalelerin ışığından gözlerini korumaya çalışarak ayağa kalktı. Silahlı askerler derhal ileri atılıp süngülerini onun göğsüne dayadılar. Müfettiş bile korkudan bir adım geriye çekildi.


O zaman Dantes kendisinin çok fena anlatıldığını hissetti. Sesine bir din adamının yumuşaklığını vererek şöyle dedi. ''Sevgili bayım, askerlerde siz de beni yanlış anladınız.''


Hiçbir kötü niyetim yoktu. Kıyafetinizden önemli biri olduğunuzu anladığım için sizi ayakta karşılamak istedim. Tek bir arzum var, o da beni dinlemenizdir. Ne zindanın soğukluğundan, ne yemeklerin kötü olduğundan,