audio audioduration (s) 4.01 14.9 | text stringlengths 25 162 |
|---|---|
Ён зрабіўся поўным гаспадаром у краіне. Маленькай прынцэсе засталася толькі адна | |
— Каб мне было вядома тое, што ведаю я, вы б маглі ўратаваць сваю зграю, — прамовіў юнак. | |
А з усёй дворні кузэн ёй пакінуў адну толькі мамку. | |
Сабрынета зноў паднялася на вежу і горка-горка заплакала, | |
ўзбегла па каменных прыступках на вяршыню вежы і, | |
дзеці, вярнуўшыся ў горад, адразу пабеглі да прынца і расказалі яму, што па лесе ходзіць вялізны і люты цмок. | |
адказваў: — А няма чаго пакідаць у мяне на дарозе непрыбраныя палі! Так вам і трэба! — І ніколі нічога не плаціў. | |
— Цудоўнае будзе паляванне! — | |
«Цмок! Цмок! Люты цмок! — крычалі дзеці. — Хутчэй адчыняйце браму! Цмок! Ідзе цмок!» | |
— Як пра што? Вядома ж, пра цмока, — растлумачыў Эльфін. | |
Сабрынэта. А прабабкай у яе была Сабра, | |
— А каб цябе самога цмок праглынуў! — | |
і вінныя скляпы, ды і сам невялічкі горад з яго вежамі і высокімі мурамі, вострымі чырвонымі дахамі і рознакаляровымі шыбамі ў вокнах. Гарадок стаяў у даліне, | |
Рана раніцай, калі добрыя гараджане бачылі самыя салодкія сны, яна, як звычайна, | |
у адно імгненне праглынуў усю яго найлепшую ў свеце зграю. | |
увесь пыхаў жарам, як агонь вось у печы, | |
І раптам Сабрынэта ўбачыла, як ружовыя кусты затрэсліся, затрымцелі, і з іх выскачыла | |
пакінулі займацца яе стрыечнага брата. Але кузэн | |
— Паляваць удзень мне падабаецца неяк болей. Ну і дурань жа ты, свінапас! — | |
заўсёды прачыналася вельмі рана. Калі ў маціцовым небе толькі-толькі пачынаў гучаць посвіст шпакоў, | |
трапіўся надта ўжо сарамлівы, не хацеў паказвацца. | |
У чыстым блакітным небе ярка ззяла сонейка. | |
чаму знайшліся людзі, якія, убачыўшы, што прынц выпраўляецца з гіпапатамамі на паляванне, ціхенька казалі: | |
фартух і пачынала сваю штодзённую працу. | |
цмокатрывалая вежа, пабудаваная яшчэ ў старыя-старыя часы яе прадзедам, святым Георгіем. | |
паказаў сябе вельмі злосным і дрэнным прынцам. Ён захапіў усё каралеўства і прымусіў каралеўскіх падданых служыць толькі яму. | |
і распавядаць пра страчанае праз іх збожжа, то прынц | |
а гэта значыць, яны прыходзілі ў палац і пачыналі скардзіцца на гіпапатамаў | |
Прынцэса крыху пачакала, але, нічога болей не ўбачыўшы, пайшла займацца сваімі справамі. | |
— Што ж, — усміхнуўся Эльфін, — як сабе хочаце. А я хутчэй за ўсё | |
і лясы, і палі, і маленькі гарадок, які яшчэ спаў у гэты час. | |
Потым яна збягала па халодных каменных прыступках уніз, надзявала кароткую спаднічку, хустачку, | |
Яна чыста-чыста ўсё прыбрала ў сваёй вежы, не пакінуўшы ні пылінкі нават у самым цёмным закуточку самага маленькага пакойчыка. | |
Дзіва доўжылася ўсяго адну хвіліну, але прынцэса | |
— Я тут паляваў непадалёку, — свінапас зарагатаў. — А, дык тады гэта, значыць, я вас бачыў! Нічога сабе, | |
не засталося ніводнага гіпапатама. | |
паспела ўсё добра разгледзець. Яна падумала: | |
Падумала так прынцэса і ўсміхнулася. Дзеці па двое, па трое і цэлымі гуртамі пачалі знікаць у лесе, і неўзабаве мантыя поплава зноў засталася проста зялёнай. | |
Стоячы там у бялюткай начной сарочцы, яна ўскідала рукі ўгару і радасна вітала ўвесь белы свет: і сонца, і неба, | |
І паляванне сапраўды пачалося. Цмок, | |
— Што ж гэта вы робіце ноччу ў лесе, так далёка ад свайго палаца? — здзівіўся Эльфін. | |
Гіпапатамы з грукатам пабеглі за ім. А людзі, ледзь пачуўшы гук ягонага рога і роў зграі, пабеглі хавацца па дамах. | |
вядома, нічога не пагражае, але ж калі гэта ўсё-такі цмок, | |
Прынцэса была самая сапраўдная, | |
падумала тады прынцэса, — што тая жывёліна была не цмок». | |
вытаптаныя палі і вельмі незадаволеных прынцавым паляваннем фермераў. | |
Пасля сябе яны пакідаюць паламаны на трэскі плот, | |
як той самы цмок, на якога яны ішлі паляваць, сам | |
замест таго, каб спалохацца і кінуцца наўцёкі, як належала б | |
«Няхай самі пра сябе клапоцяцца», — сказала яна, калі Сабрынэта папрасілася ў горад дапамагчы напалоханым дзецям. | |
Крыху воддаль прынц заўважыў нейкіх дзіўных жывёл, якія, | |
У тую ж хвіліну з лесу на поплаў шматкаляровым струменем хлынулі дзеці. | |
іх чырвоныя, блакітныя, белыя і жоўтыя сукенкі і кашулі здаваліся асабліва яркімі, нібыта зялёная ядвабная мантыя, якую вышылі кветкамі. | |
— Паляванне пачалося! — радасна крыкнуў прынц. | |
Кожны прынцаў выезд наганяў вялікі сум на зяленшчыкаў, што гандлявалі на базарным пляцы, і на ганчароў, якія прыгожа раскладалі тавар уздоўж тратуараў. | |
Сталася так, што бацька і маці Сабрынэты памерлі, | |
і сам не надта спяшаўся на поле бою, з сорамам і расчараваннем убачыў, | |
Прынц вельмі ўзрадаваўся і нават кінуў сцябаць пугай сваіх бедных сабак, што было яго ўлюбёнай забавай. | |
але ж і гаспадар быў надта ўжо дрэнны. | |
дзе раслі пшаніца, кукуруза, авёс, жыта, і аліўкавыя сады, | |
А рабіла яна ўсё гэта таму, што была сапраўдная прынцэса. | |
і з усіх ног кінуўся ў лясны гушчар, | |
брудна-шэры твар і каменнае сэрца. | |
імя гіпапатама і адрас. Але калі фермеры звярталіся па адрасе, | |
Тым з вас, хто ніколі не бачыў паляванне з гіпапатамамі, будзе, напэўна, цяжка ўявіць сабе гэтае вось незвычайнае відовішча. Бо, па-першае, гіпапатамы не брэшуць, | |
А тая адразу зачыніла вялікія дзверы ў вежы на ключ і схавала яго сабе ў кішэню. | |
самы сапраўдны цмок. Ён быў велічынёю з карабель, | |
«Ну вось, усю вышыўку папаролі», — уздыхнула прынцэса. | |
Быў першы дзень траўня. Але раптам хмара захінула сонца, | |
і цішыню працяў страшны крык, які ляцеў аднекуль здалёк. | |
кусты ружаў на дальнім беразе рова затрэсліся, затрашчалі пад цяжарам нейкай вялізнай, палымянага колеру жудаснай пачвары, | |
і прынц пазнаў свіней. У каго ж яшчэ могуць быць такія манеры? | |
І вось аднойчы здарылася так, што Сабрынэта адна ва ўсім каралеўстве зрабілася сведкай нейкай дзіўнай і загадкавай з'явы. | |
выхаванай жывёле, адразу рынуўся на гіпапатамаў. І прынц, які сядзеў на слане | |
Цмок глытаў гіпапатамаў, як галодны сабака глытае кавалкі мяса. | |
Ён спаў, гучна храпучы на ўвесь лес. А калі прачнуўся, ужо стаяла цёмная ноч. | |
Мамка была ўжо старая і слабая, і таму прынцэса | |
Прынцэса спусцілася ўніз і расказала пра ўсё, што ўбачыла, сваёй мамцы. | |
— Я Эльфін, свінапас, — адказаў юнак у лахманах. | |
нешта вельмі яркае і бліскучае. Гэтае нешта бухнулася ў роў і, крыху пабоўтаўшыся ў вадзе, зноў схавалася за агароджай. | |
Кожны гіпапатам меў прыгожы срэбны абружак, на якім былі выгравіраваныя | |
— Рэч у тым, што вы выйшлі паляваць не ў той час. | |
Кветкі, раскіданыя ў свежай зялёнай траве, разгортвалі свае прыгожыя пялёсткі. | |
Вядома, вельмі блага казаць так пра свайго гаспадара, | |
А па-другое, яны ж, вядома, не бегаюць выключна па сцежках і не скачуць цераз агароджы, каб іх не папсаваць. | |
З вежы далёка былі відаць паплавы, а за імі | |
Прынц выпаў з дупла і працёр вочы. Усё вакол было пакрыта | |
ажывалі лясы, і яна басанож бегла па кручанай стромкай лесвіцы на самую вяршыню вежы. | |
шкадуючы бедных дзетак. Яна добра ведала, што брама ў гарадскім муры не цмокатрывалая, і што цмоку будзе зусім не цяжка прабрацца ў горад, | |
нікога больш не засталося. І ў гэты момант | |
А там, у нізіне, на ўскрайку лесу, раптам напраўду ўзнік | |
А жывёлу сапраўды можна было б палічыць за цмока, | |
Адно за адным яны ўляцелі ў гарадскую браму, і прынцэса пачула, як вароты за іх спінай | |
вогнішча, а побач сядзеў юнак з доўгімі залацістымі валасамі. | |
Дзяцішкі па двое, па трое і гуртам на фоне зялёнай травы, | |
У лесе панавалі цішыня і спакой, і цяжка было нават уявіць, | |
Увогуле жыхары каралеўства нічога супраць такой яго прыхамаці не мелі. | |
забараняла ёй працаваць і ўсю хатнюю працу рабіла сама. | |
і, утульна ўладкаваўшыся, заснуў. Пры гэтым | |
З усяе дворні, якая павінна была прыслугоўваць сваёй гаспадыні, |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.