id
int32 1
46.2k
| title
stringlengths 2
91
| context
stringlengths 487
8.08k
| question
stringlengths 9
212
| answers
dict | context-phoneme
stringlengths 555
9.41k
| question-phoneme
stringlengths 12
250
| answers-phoneme
dict |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
1
|
Konfederacja polsko-czechosłowacka
|
Projekty konfederacji zaczęły się załamywać 5 sierpnia 1942. Ponownie wróciła kwestia monachijska, co uaktywniło się wymianą listów Ripka – Stroński. Natomiast 17 sierpnia 1942 doszło do spotkania E. Beneša i J. Masaryka z jednej a Wł. Sikorskiego i E. Raczyńskiego z drugiej strony. Polscy dyplomaci zaproponowali podpisanie układu konfederacyjnego. W następnym miesiącu, tj. 24 września, strona polska przesłała na ręce J. Masaryka projekt deklaracji o przyszłej konfederacji obu państw. Strona czechosłowacka projekt przyjęła, lecz już w listopadzie 1942 E. Beneš podważył ideę konfederacji. W zamian zaproponowano zawarcie układu sojuszniczego z Polską na 20 lat (formalnie nastąpiło to 20 listopada 1942).
|
Co było powodem powrócenia konceptu porozumieniu monachijskiego?
|
{
"text": [
"wymianą listów Ripka – Stroński"
],
"answer_start": [
117
]
}
|
prɔjˈɛktɨ kˌɔnfɛdɛrˈatsji zatʃˈɛwɨ ɕɛ zˌawamˈɨvatɕ 5 ɕˈɛrpɲʲa 1942. pɔnˈɔvɲʲɛ vrutɕˈiwa kfˈɛstja mˌɔnaçˈijska, tsˈɔ ˌuaktɨvɲˈiwɔ ɕɛ vɨmjˈanɔ̃ lˈistuf rˈipka – strˈɔɲski. natˈɔmjast 17 ɕˈɛrpɲʲa 1942 dˈɔʃwɔ dˈɔ spɔtkˈaɲʲa ˈɛ. bˈɛnɛša i jˈɔt. mˌasarˈɨka zɨ jˈɛdnɛj a vˌuˈɛw. ɕˌikɔrskʲˈɛɡɔ i ˈɛ. rˌatʃɨɲskʲˈɛɡɔ zɨ drˈuɡʲɛj strˈɔnɨ. pˈɔlstsɨ dˌɨplɔmˈatɕi zˌaprɔpˌɔnɔvˈali pˌɔtpisˈaɲʲɛ ukwˈadu kˌɔnfɛdˌɛratsɨjnˈɛɡɔ. vɨ nastˈɛmpnɨm mʲɛɕˈɔntsu, tˌɛjˈɔt. 24 vʒˈɛɕɲʲa, strˈɔna pˈɔlska pʃɛswˈawa nˈa rˈɛntsɛ jˈɔt. mˌasarˈɨka prˈɔjɛkt dˌɛklarˈatsji ˈɔ pʃˈɨʃwɛj kˌɔnfɛdɛrˈatsji ˈɔbu pˈaɲstf. strˈɔna tʃˌɛxɔswɔvˈatska prˈɔjɛkt pʃɨjˈɛwa, lˈɛtʃ jˈuʃ vɨ lˌistɔpˈadʑɛ 1942 ˈɛ. bˈɛnɛš pɔdvˈaʒɨw idˈɛɛ kˌɔnfɛdɛrˈatsji. vɨ zˈamjan zˌaprɔpˌɔnɔvˈanɔ zavˈartɕɛ ukwˈadu sˌɔjuʃɲitʃˈɛɡɔ zɨ pˈɔlskɔ̃ nˈa 20 lˈat (fɔrmˈalɲʲɛ nˌastɔmpˈiwɔ tɔ 20 lˌistɔpˈada 1942).
|
tsˈɔ bˈɨwɔ pɔvˈɔdɛm pˌɔvrutsˈɛɲʲa kɔntsˈɛptu pˌɔrɔzumjˈɛɲʲu mˌɔnaçijskʲˈɛɡɔ?
|
{
"text": [
"vɨmjˈanɔ̃ lˈistuf rˈipka – strˈɔɲski"
],
"answer_start": [
132
]
}
|
2
|
Konfederacja polsko-czechosłowacka
|
Projekty konfederacji zaczęły się załamywać 5 sierpnia 1942. Ponownie wróciła kwestia monachijska, co uaktywniło się wymianą listów Ripka – Stroński. Natomiast 17 sierpnia 1942 doszło do spotkania E. Beneša i J. Masaryka z jednej a Wł. Sikorskiego i E. Raczyńskiego z drugiej strony. Polscy dyplomaci zaproponowali podpisanie układu konfederacyjnego. W następnym miesiącu, tj. 24 września, strona polska przesłała na ręce J. Masaryka projekt deklaracji o przyszłej konfederacji obu państw. Strona czechosłowacka projekt przyjęła, lecz już w listopadzie 1942 E. Beneš podważył ideę konfederacji. W zamian zaproponowano zawarcie układu sojuszniczego z Polską na 20 lat (formalnie nastąpiło to 20 listopada 1942).
|
Pomiędzy jakimi stronami odbyło się zgromadzenie w sierpniu 1942 roku?
|
{
"text": [
"E. Beneša i J. Masaryka z jednej a Wł. Sikorskiego i E. Raczyńskiego"
],
"answer_start": [
197
]
}
|
prɔjˈɛktɨ kˌɔnfɛdɛrˈatsji zatʃˈɛwɨ ɕɛ zˌawamˈɨvatɕ 5 ɕˈɛrpɲʲa 1942. pɔnˈɔvɲʲɛ vrutɕˈiwa kfˈɛstja mˌɔnaçˈijska, tsˈɔ ˌuaktɨvɲˈiwɔ ɕɛ vɨmjˈanɔ̃ lˈistuf rˈipka – strˈɔɲski. natˈɔmjast 17 ɕˈɛrpɲʲa 1942 dˈɔʃwɔ dˈɔ spɔtkˈaɲʲa ˈɛ. bˈɛnɛša i jˈɔt. mˌasarˈɨka zɨ jˈɛdnɛj a vˌuˈɛw. ɕˌikɔrskʲˈɛɡɔ i ˈɛ. rˌatʃɨɲskʲˈɛɡɔ zɨ drˈuɡʲɛj strˈɔnɨ. pˈɔlstsɨ dˌɨplɔmˈatɕi zˌaprɔpˌɔnɔvˈali pˌɔtpisˈaɲʲɛ ukwˈadu kˌɔnfɛdˌɛratsɨjnˈɛɡɔ. vɨ nastˈɛmpnɨm mʲɛɕˈɔntsu, tˌɛjˈɔt. 24 vʒˈɛɕɲʲa, strˈɔna pˈɔlska pʃɛswˈawa nˈa rˈɛntsɛ jˈɔt. mˌasarˈɨka prˈɔjɛkt dˌɛklarˈatsji ˈɔ pʃˈɨʃwɛj kˌɔnfɛdɛrˈatsji ˈɔbu pˈaɲstf. strˈɔna tʃˌɛxɔswɔvˈatska prˈɔjɛkt pʃɨjˈɛwa, lˈɛtʃ jˈuʃ vɨ lˌistɔpˈadʑɛ 1942 ˈɛ. bˈɛnɛš pɔdvˈaʒɨw idˈɛɛ kˌɔnfɛdɛrˈatsji. vɨ zˈamjan zˌaprɔpˌɔnɔvˈanɔ zavˈartɕɛ ukwˈadu sˌɔjuʃɲitʃˈɛɡɔ zɨ pˈɔlskɔ̃ nˈa 20 lˈat (fɔrmˈalɲʲɛ nˌastɔmpˈiwɔ tɔ 20 lˌistɔpˈada 1942).
|
pɔmjˈɛndʑɨ jakˈimi strɔnˈami ɔdbˈɨwɔ ɕɛ zɡrˌɔmadʑˈɛɲʲɛ vɨ ɕˈɛrpɲʲu 1942 rˈɔku?
|
{
"text": [
"ˈɛ. bˈɛnɛša i jˈɔt. mˌasarˈɨka zɨ jˈɛdnɛj a vˌuˈɛw. ɕˌikɔrskʲˈɛɡɔ i ˈɛ. rˌatʃɨɲskʲˈɛɡɔ"
],
"answer_start": [
220
]
}
|
3
|
Konfederacja polsko-czechosłowacka
|
Projekty konfederacji zaczęły się załamywać 5 sierpnia 1942. Ponownie wróciła kwestia monachijska, co uaktywniło się wymianą listów Ripka – Stroński. Natomiast 17 sierpnia 1942 doszło do spotkania E. Beneša i J. Masaryka z jednej a Wł. Sikorskiego i E. Raczyńskiego z drugiej strony. Polscy dyplomaci zaproponowali podpisanie układu konfederacyjnego. W następnym miesiącu, tj. 24 września, strona polska przesłała na ręce J. Masaryka projekt deklaracji o przyszłej konfederacji obu państw. Strona czechosłowacka projekt przyjęła, lecz już w listopadzie 1942 E. Beneš podważył ideę konfederacji. W zamian zaproponowano zawarcie układu sojuszniczego z Polską na 20 lat (formalnie nastąpiło to 20 listopada 1942).
|
O co ubiegali się polscy przedstawiciele podczas spotkania z sierpnia 1942 roku?
|
{
"text": [
"podpisanie układu konfederacyjnego"
],
"answer_start": [
315
]
}
|
prɔjˈɛktɨ kˌɔnfɛdɛrˈatsji zatʃˈɛwɨ ɕɛ zˌawamˈɨvatɕ 5 ɕˈɛrpɲʲa 1942. pɔnˈɔvɲʲɛ vrutɕˈiwa kfˈɛstja mˌɔnaçˈijska, tsˈɔ ˌuaktɨvɲˈiwɔ ɕɛ vɨmjˈanɔ̃ lˈistuf rˈipka – strˈɔɲski. natˈɔmjast 17 ɕˈɛrpɲʲa 1942 dˈɔʃwɔ dˈɔ spɔtkˈaɲʲa ˈɛ. bˈɛnɛša i jˈɔt. mˌasarˈɨka zɨ jˈɛdnɛj a vˌuˈɛw. ɕˌikɔrskʲˈɛɡɔ i ˈɛ. rˌatʃɨɲskʲˈɛɡɔ zɨ drˈuɡʲɛj strˈɔnɨ. pˈɔlstsɨ dˌɨplɔmˈatɕi zˌaprɔpˌɔnɔvˈali pˌɔtpisˈaɲʲɛ ukwˈadu kˌɔnfɛdˌɛratsɨjnˈɛɡɔ. vɨ nastˈɛmpnɨm mʲɛɕˈɔntsu, tˌɛjˈɔt. 24 vʒˈɛɕɲʲa, strˈɔna pˈɔlska pʃɛswˈawa nˈa rˈɛntsɛ jˈɔt. mˌasarˈɨka prˈɔjɛkt dˌɛklarˈatsji ˈɔ pʃˈɨʃwɛj kˌɔnfɛdɛrˈatsji ˈɔbu pˈaɲstf. strˈɔna tʃˌɛxɔswɔvˈatska prˈɔjɛkt pʃɨjˈɛwa, lˈɛtʃ jˈuʃ vɨ lˌistɔpˈadʑɛ 1942 ˈɛ. bˈɛnɛš pɔdvˈaʒɨw idˈɛɛ kˌɔnfɛdɛrˈatsji. vɨ zˈamjan zˌaprɔpˌɔnɔvˈanɔ zavˈartɕɛ ukwˈadu sˌɔjuʃɲitʃˈɛɡɔ zɨ pˈɔlskɔ̃ nˈa 20 lˈat (fɔrmˈalɲʲɛ nˌastɔmpˈiwɔ tɔ 20 lˌistɔpˈada 1942).
|
ˈɔ tsˈɔ ˌubjɛɡˈali ɕɛ pˈɔlstsɨ pʃˌɛtstavitɕˈɛlɛ pˈɔttʃas spɔtkˈaɲʲa zɨ ɕˈɛrpɲʲa 1942 rˈɔku?
|
{
"text": [
"pˌɔtpisˈaɲʲɛ ukwˈadu kˌɔnfɛdˌɛratsɨjnˈɛɡɔ"
],
"answer_start": [
367
]
}
|
4
|
Konfederacja polsko-czechosłowacka
|
Projekty konfederacji zaczęły się załamywać 5 sierpnia 1942. Ponownie wróciła kwestia monachijska, co uaktywniło się wymianą listów Ripka – Stroński. Natomiast 17 sierpnia 1942 doszło do spotkania E. Beneša i J. Masaryka z jednej a Wł. Sikorskiego i E. Raczyńskiego z drugiej strony. Polscy dyplomaci zaproponowali podpisanie układu konfederacyjnego. W następnym miesiącu, tj. 24 września, strona polska przesłała na ręce J. Masaryka projekt deklaracji o przyszłej konfederacji obu państw. Strona czechosłowacka projekt przyjęła, lecz już w listopadzie 1942 E. Beneš podważył ideę konfederacji. W zamian zaproponowano zawarcie układu sojuszniczego z Polską na 20 lat (formalnie nastąpiło to 20 listopada 1942).
|
Który z dyplomatów sprzeciwił się konceptowi konfederacji w listopadzie '42?
|
{
"text": [
"E. Beneš"
],
"answer_start": [
558
]
}
|
prɔjˈɛktɨ kˌɔnfɛdɛrˈatsji zatʃˈɛwɨ ɕɛ zˌawamˈɨvatɕ 5 ɕˈɛrpɲʲa 1942. pɔnˈɔvɲʲɛ vrutɕˈiwa kfˈɛstja mˌɔnaçˈijska, tsˈɔ ˌuaktɨvɲˈiwɔ ɕɛ vɨmjˈanɔ̃ lˈistuf rˈipka – strˈɔɲski. natˈɔmjast 17 ɕˈɛrpɲʲa 1942 dˈɔʃwɔ dˈɔ spɔtkˈaɲʲa ˈɛ. bˈɛnɛša i jˈɔt. mˌasarˈɨka zɨ jˈɛdnɛj a vˌuˈɛw. ɕˌikɔrskʲˈɛɡɔ i ˈɛ. rˌatʃɨɲskʲˈɛɡɔ zɨ drˈuɡʲɛj strˈɔnɨ. pˈɔlstsɨ dˌɨplɔmˈatɕi zˌaprɔpˌɔnɔvˈali pˌɔtpisˈaɲʲɛ ukwˈadu kˌɔnfɛdˌɛratsɨjnˈɛɡɔ. vɨ nastˈɛmpnɨm mʲɛɕˈɔntsu, tˌɛjˈɔt. 24 vʒˈɛɕɲʲa, strˈɔna pˈɔlska pʃɛswˈawa nˈa rˈɛntsɛ jˈɔt. mˌasarˈɨka prˈɔjɛkt dˌɛklarˈatsji ˈɔ pʃˈɨʃwɛj kˌɔnfɛdɛrˈatsji ˈɔbu pˈaɲstf. strˈɔna tʃˌɛxɔswɔvˈatska prˈɔjɛkt pʃɨjˈɛwa, lˈɛtʃ jˈuʃ vɨ lˌistɔpˈadʑɛ 1942 ˈɛ. bˈɛnɛš pɔdvˈaʒɨw idˈɛɛ kˌɔnfɛdɛrˈatsji. vɨ zˈamjan zˌaprɔpˌɔnɔvˈanɔ zavˈartɕɛ ukwˈadu sˌɔjuʃɲitʃˈɛɡɔ zɨ pˈɔlskɔ̃ nˈa 20 lˈat (fɔrmˈalɲʲɛ nˌastɔmpˈiwɔ tɔ 20 lˌistɔpˈada 1942).
|
ktˈurɨ zɨ dˌɨplɔmˈatuf spʃɛtɕˈiviw ɕɛ kˌɔntsɛptˈɔvi kˌɔnfɛdɛrˈatsji vɨ lˌistɔpˈadʑɛ '42?
|
{
"text": [
"ˈɛ. bˈɛnɛš"
],
"answer_start": [
655
]
}
|
5
|
Konfederacja polsko-czechosłowacka
|
Projekty konfederacji zaczęły się załamywać 5 sierpnia 1942. Ponownie wróciła kwestia monachijska, co uaktywniło się wymianą listów Ripka – Stroński. Natomiast 17 sierpnia 1942 doszło do spotkania E. Beneša i J. Masaryka z jednej a Wł. Sikorskiego i E. Raczyńskiego z drugiej strony. Polscy dyplomaci zaproponowali podpisanie układu konfederacyjnego. W następnym miesiącu, tj. 24 września, strona polska przesłała na ręce J. Masaryka projekt deklaracji o przyszłej konfederacji obu państw. Strona czechosłowacka projekt przyjęła, lecz już w listopadzie 1942 E. Beneš podważył ideę konfederacji. W zamian zaproponowano zawarcie układu sojuszniczego z Polską na 20 lat (formalnie nastąpiło to 20 listopada 1942).
|
Kiedy oficjalnie doszło do zawarcia porozumienia?
|
{
"text": [
"20 listopada 1942"
],
"answer_start": [
691
]
}
|
prɔjˈɛktɨ kˌɔnfɛdɛrˈatsji zatʃˈɛwɨ ɕɛ zˌawamˈɨvatɕ 5 ɕˈɛrpɲʲa 1942. pɔnˈɔvɲʲɛ vrutɕˈiwa kfˈɛstja mˌɔnaçˈijska, tsˈɔ ˌuaktɨvɲˈiwɔ ɕɛ vɨmjˈanɔ̃ lˈistuf rˈipka – strˈɔɲski. natˈɔmjast 17 ɕˈɛrpɲʲa 1942 dˈɔʃwɔ dˈɔ spɔtkˈaɲʲa ˈɛ. bˈɛnɛša i jˈɔt. mˌasarˈɨka zɨ jˈɛdnɛj a vˌuˈɛw. ɕˌikɔrskʲˈɛɡɔ i ˈɛ. rˌatʃɨɲskʲˈɛɡɔ zɨ drˈuɡʲɛj strˈɔnɨ. pˈɔlstsɨ dˌɨplɔmˈatɕi zˌaprɔpˌɔnɔvˈali pˌɔtpisˈaɲʲɛ ukwˈadu kˌɔnfɛdˌɛratsɨjnˈɛɡɔ. vɨ nastˈɛmpnɨm mʲɛɕˈɔntsu, tˌɛjˈɔt. 24 vʒˈɛɕɲʲa, strˈɔna pˈɔlska pʃɛswˈawa nˈa rˈɛntsɛ jˈɔt. mˌasarˈɨka prˈɔjɛkt dˌɛklarˈatsji ˈɔ pʃˈɨʃwɛj kˌɔnfɛdɛrˈatsji ˈɔbu pˈaɲstf. strˈɔna tʃˌɛxɔswɔvˈatska prˈɔjɛkt pʃɨjˈɛwa, lˈɛtʃ jˈuʃ vɨ lˌistɔpˈadʑɛ 1942 ˈɛ. bˈɛnɛš pɔdvˈaʒɨw idˈɛɛ kˌɔnfɛdɛrˈatsji. vɨ zˈamjan zˌaprɔpˌɔnɔvˈanɔ zavˈartɕɛ ukwˈadu sˌɔjuʃɲitʃˈɛɡɔ zɨ pˈɔlskɔ̃ nˈa 20 lˈat (fɔrmˈalɲʲɛ nˌastɔmpˈiwɔ tɔ 20 lˌistɔpˈada 1942).
|
kʲˈɛdɨ ˌɔfitsjˈalɲʲɛ dˈɔʃwɔ dˈɔ zˌavarsˈija pˌɔrɔzumjˈɛɲʲa?
|
{
"text": [
"20 lˌistɔpˈada 1942"
],
"answer_start": [
812
]
}
|
6
|
Pomilio PD/PE
|
Samoloty Pomilio PD weszły na wyposażenie jednostek bojowych i zarazem do walki od lipca 1917 roku. Pierwsze otrzymały je w tym miesiącu eskadry (Squadriglia) nr 131 i 132, gdzie zastąpiły Pomilio PC. Do działań wchodziły następnie kolejne nowo formowane eskadry Pomilio: 133 (we wrześniu), 134 (w październiku), 135 (w styczniu 1918 roku), 136 (w maju 1918 roku). Eskadra 139, sformowana z dwóch sekcji początkowo przydzielonych do lotnictwa Marynarki (od sierpnia 1917 roku), weszła do działań w styczniu 1918 roku, a w czerwcu odznaczyła się w bitwie nad Piawą, zrzucając 175 bomb. W bitwie tej brały udział też inne eskadry. Model PD został szybko zastąpiony w jednostkach przez PE i skierowany głównie do szkolenia.
|
Jaki model zastąpił Pomilio PC?
|
{
"text": [
"Pomilio PD"
],
"answer_start": [
9
]
}
|
sˌamɔlˈɔtɨ pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ vˈɛʃwɨ nˈa vˌɨpɔsaʒˈɛɲʲɛ jɛdnˈɔstɛk bɔjˈɔvɨx i zarˈazɛm dˈɔ vˈalki ɔt lˈiptsa 1917 rˈɔku. pʲˈɛrʃɛ ˌɔtʃɨmˈawɨ jˈɛ vɨ tˈɨm mʲɛɕˈɔntsu ɛskˈadrɨ (zɡvadrˈiɡlja) ˌɛnˈɛr 131 i 132, ɡdʑˈɛ zˌastɔmpˈiwɨ pɔmˈiljɔ pˌɛtsˈɛ. dˈɔ dʑˈawaɲ fxɔdʑˈiwɨ nastˈɛmpɲʲɛ kɔlˈɛjnɛ nˈɔvɔ fˌɔrmɔvˈanɛ ɛskˈadrɨ pɔmˈiljɔ: 133 (vɛ vʒˈɛɕɲʲu), 134 (vɨ pˌaʑdʑɛrɲˈiku), 135 (vɨ stˈɨtʃɲʲu 1918 rˈɔku), 136 (vɨ mˈaju 1918 rˈɔku). ɛskˈadra 139, sfˌɔrmɔvˈana zɨ dvˈux sˈɛktsji pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ pʃˌɨdʑɛlˈɔnɨx dˈɔ lɔtɲˈitstfa mˌarɨnˈarki (ɔt ɕˈɛrpɲʲa 1917 rˈɔku), vˈɛʃwa dˈɔ dʑˈawaɲ vɨ stˈɨtʃɲʲu 1918 rˈɔku, a vɨ tʃˈɛrftsu ˌɔdʑnatʃˈɨwa ɕɛ vɨ bʲˈitfʲɛ nˈat pʲˈavɔ̃, zʒutsˈajɔnts 175 bˈɔmp. vɨ bʲˈitfʲɛ tˈɛj brˈawɨ ˈudʑaw tˈɛʃ ˈinnɛ ɛskˈadrɨ. mˈɔdɛl pˌɛdˈɛ zˈɔstaw ʃˈɨpkɔ zˌastɔmpʲˈɔnɨ vɨ jɛdnˈɔstkax pʃˈɛs pˈɛ i skʲˌɛrɔvˈanɨ ɡwˈuvɲʲɛ dˈɔ ʃkɔlˈɛɲʲa.
|
jˈaki mˈɔdɛl zastˈɔmpiw pɔmˈiljɔ pˌɛtsˈɛ?
|
{
"text": [
"pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ"
],
"answer_start": [
11
]
}
|
7
|
Pomilio PD/PE
|
Samoloty Pomilio PD weszły na wyposażenie jednostek bojowych i zarazem do walki od lipca 1917 roku. Pierwsze otrzymały je w tym miesiącu eskadry (Squadriglia) nr 131 i 132, gdzie zastąpiły Pomilio PC. Do działań wchodziły następnie kolejne nowo formowane eskadry Pomilio: 133 (we wrześniu), 134 (w październiku), 135 (w styczniu 1918 roku), 136 (w maju 1918 roku). Eskadra 139, sformowana z dwóch sekcji początkowo przydzielonych do lotnictwa Marynarki (od sierpnia 1917 roku), weszła do działań w styczniu 1918 roku, a w czerwcu odznaczyła się w bitwie nad Piawą, zrzucając 175 bomb. W bitwie tej brały udział też inne eskadry. Model PD został szybko zastąpiony w jednostkach przez PE i skierowany głównie do szkolenia.
|
Co wchodziło w skład eskadry 139?
|
{
"text": [
"dwóch sekcji początkowo przydzielonych do lotnictwa Marynarki"
],
"answer_start": [
391
]
}
|
sˌamɔlˈɔtɨ pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ vˈɛʃwɨ nˈa vˌɨpɔsaʒˈɛɲʲɛ jɛdnˈɔstɛk bɔjˈɔvɨx i zarˈazɛm dˈɔ vˈalki ɔt lˈiptsa 1917 rˈɔku. pʲˈɛrʃɛ ˌɔtʃɨmˈawɨ jˈɛ vɨ tˈɨm mʲɛɕˈɔntsu ɛskˈadrɨ (zɡvadrˈiɡlja) ˌɛnˈɛr 131 i 132, ɡdʑˈɛ zˌastɔmpˈiwɨ pɔmˈiljɔ pˌɛtsˈɛ. dˈɔ dʑˈawaɲ fxɔdʑˈiwɨ nastˈɛmpɲʲɛ kɔlˈɛjnɛ nˈɔvɔ fˌɔrmɔvˈanɛ ɛskˈadrɨ pɔmˈiljɔ: 133 (vɛ vʒˈɛɕɲʲu), 134 (vɨ pˌaʑdʑɛrɲˈiku), 135 (vɨ stˈɨtʃɲʲu 1918 rˈɔku), 136 (vɨ mˈaju 1918 rˈɔku). ɛskˈadra 139, sfˌɔrmɔvˈana zɨ dvˈux sˈɛktsji pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ pʃˌɨdʑɛlˈɔnɨx dˈɔ lɔtɲˈitstfa mˌarɨnˈarki (ɔt ɕˈɛrpɲʲa 1917 rˈɔku), vˈɛʃwa dˈɔ dʑˈawaɲ vɨ stˈɨtʃɲʲu 1918 rˈɔku, a vɨ tʃˈɛrftsu ˌɔdʑnatʃˈɨwa ɕɛ vɨ bʲˈitfʲɛ nˈat pʲˈavɔ̃, zʒutsˈajɔnts 175 bˈɔmp. vɨ bʲˈitfʲɛ tˈɛj brˈawɨ ˈudʑaw tˈɛʃ ˈinnɛ ɛskˈadrɨ. mˈɔdɛl pˌɛdˈɛ zˈɔstaw ʃˈɨpkɔ zˌastɔmpʲˈɔnɨ vɨ jɛdnˈɔstkax pʃˈɛs pˈɛ i skʲˌɛrɔvˈanɨ ɡwˈuvɲʲɛ dˈɔ ʃkɔlˈɛɲʲa.
|
tsˈɔ fxɔdʑˈiwɔ vɨ skwˈat ɛskˈadrɨ 139?
|
{
"text": [
"dvˈux sˈɛktsji pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ pʃˌɨdʑɛlˈɔnɨx dˈɔ lɔtɲˈitstfa mˌarɨnˈarki"
],
"answer_start": [
449
]
}
|
8
|
Pomilio PD/PE
|
Samoloty Pomilio PD weszły na wyposażenie jednostek bojowych i zarazem do walki od lipca 1917 roku. Pierwsze otrzymały je w tym miesiącu eskadry (Squadriglia) nr 131 i 132, gdzie zastąpiły Pomilio PC. Do działań wchodziły następnie kolejne nowo formowane eskadry Pomilio: 133 (we wrześniu), 134 (w październiku), 135 (w styczniu 1918 roku), 136 (w maju 1918 roku). Eskadra 139, sformowana z dwóch sekcji początkowo przydzielonych do lotnictwa Marynarki (od sierpnia 1917 roku), weszła do działań w styczniu 1918 roku, a w czerwcu odznaczyła się w bitwie nad Piawą, zrzucając 175 bomb. W bitwie tej brały udział też inne eskadry. Model PD został szybko zastąpiony w jednostkach przez PE i skierowany głównie do szkolenia.
|
Jaki model zastąpił samoloty Pomilio PD?
|
{
"text": [
"PE"
],
"answer_start": [
683
]
}
|
sˌamɔlˈɔtɨ pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ vˈɛʃwɨ nˈa vˌɨpɔsaʒˈɛɲʲɛ jɛdnˈɔstɛk bɔjˈɔvɨx i zarˈazɛm dˈɔ vˈalki ɔt lˈiptsa 1917 rˈɔku. pʲˈɛrʃɛ ˌɔtʃɨmˈawɨ jˈɛ vɨ tˈɨm mʲɛɕˈɔntsu ɛskˈadrɨ (zɡvadrˈiɡlja) ˌɛnˈɛr 131 i 132, ɡdʑˈɛ zˌastɔmpˈiwɨ pɔmˈiljɔ pˌɛtsˈɛ. dˈɔ dʑˈawaɲ fxɔdʑˈiwɨ nastˈɛmpɲʲɛ kɔlˈɛjnɛ nˈɔvɔ fˌɔrmɔvˈanɛ ɛskˈadrɨ pɔmˈiljɔ: 133 (vɛ vʒˈɛɕɲʲu), 134 (vɨ pˌaʑdʑɛrɲˈiku), 135 (vɨ stˈɨtʃɲʲu 1918 rˈɔku), 136 (vɨ mˈaju 1918 rˈɔku). ɛskˈadra 139, sfˌɔrmɔvˈana zɨ dvˈux sˈɛktsji pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ pʃˌɨdʑɛlˈɔnɨx dˈɔ lɔtɲˈitstfa mˌarɨnˈarki (ɔt ɕˈɛrpɲʲa 1917 rˈɔku), vˈɛʃwa dˈɔ dʑˈawaɲ vɨ stˈɨtʃɲʲu 1918 rˈɔku, a vɨ tʃˈɛrftsu ˌɔdʑnatʃˈɨwa ɕɛ vɨ bʲˈitfʲɛ nˈat pʲˈavɔ̃, zʒutsˈajɔnts 175 bˈɔmp. vɨ bʲˈitfʲɛ tˈɛj brˈawɨ ˈudʑaw tˈɛʃ ˈinnɛ ɛskˈadrɨ. mˈɔdɛl pˌɛdˈɛ zˈɔstaw ʃˈɨpkɔ zˌastɔmpʲˈɔnɨ vɨ jɛdnˈɔstkax pʃˈɛs pˈɛ i skʲˌɛrɔvˈanɨ ɡwˈuvɲʲɛ dˈɔ ʃkɔlˈɛɲʲa.
|
jˈaki mˈɔdɛl zastˈɔmpiw sˌamɔlˈɔtɨ pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ?
|
{
"text": [
"pˈɛ"
],
"answer_start": [
787
]
}
|
9
|
Pomilio PD/PE
|
Na początku 1918 roku planowano, że Pomilio PD/PE miały być wyposażeniem tylko armijnych eskadr rozpoznawczych dalekiego zasięgu, a podstawowym włoskim samolotem rozpoznania taktycznego miał być Ansaldo SIA 7, lecz problemy wywołane przez słabą konstrukcję SIA 7B spowodowały zwiększenie zamówień na Pomilio, który w połowie 1918 roku stał się podstawowym włoskim samolotem rozpoznawczym. Pomilio zastępowały w tym czasie w części jednostek także samoloty SAML i SP.3. Przez cały okres służby, samoloty te używane były przez 29 eskadr. W chwili zawieszenia broni 17 eskadr było wyposażonych w całości w Pomilio PD/PE, a 5 częściowo. Głównie używane były na froncie włoskim, lecz 116. Eskadra operowała na Pomilio od maja 1918 roku w Albanii, a 111. Eskadra od września 1918 roku w Macedonii. Oprócz rozpoznania i okazjonalnego bombardowania, samoloty eskadr 118., 131. i 39. używane były do zrzucania zaopatrzenia dla żołnierzy włoskich, w tym odciętych za Piawą.
|
Czym według założeń z 1918 roku miały zajmować się Pomilio PD/PE?
|
{
"text": [
"wyposażeniem tylko armijnych eskadr rozpoznawczych dalekiego zasięgu"
],
"answer_start": [
60
]
}
|
nˈa pɔtʃˈɔntku 1918 rˈɔku plˌanɔvˈanɔ, ʒˈɛ pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ/pˈɛ mʲˈawɨ bˈɨtɕ vˌɨpɔsaʒˈɛɲʲɛm tˈɨlkɔ armˈijnɨx ˈɛskadr rˌɔspɔznˈaftʃɨx dˌalɛkʲˈɛɡɔ zaɕˈɛŋɡu, a pˌɔtstavˈɔvɨm vwˈɔskim sˌamɔlˈɔtɛm rˌɔspɔznˈaɲʲa tˌaktɨtʃnˈɛɡɔ mʲˈaw bˈɨtɕ ansˈaldɔ ɕˈa 7, lˈɛtʃ prɔblˈɛmɨ vˌɨvɔwˈanɛ pʃˈɛs swˈabɔ̃ kɔnstrˈuktsjɛ ɕˈa 7B spˌɔvɔdɔvˈawɨ zvʲɛŋkʃˈɛɲʲɛ zamˈuvʲɛɲ nˈa pɔmˈiljɔ, ktˈurɨ vɨ pɔwˈɔvʲɛ 1918 rˈɔku stˈaw ɕɛ pˌɔtstavˈɔvɨm vwˈɔskim sˌamɔlˈɔtɛm rˌɔspɔznˈaftʃɨm. pɔmˈiljɔ zˌastɛmpɔvˈawɨ vɨ tˈɨm tʃˈaɕɛ vɨ tʃˈɛɲɕtɕi jɛdnˈɔstɛk tˈaɡʒɛ sˌamɔlˈɔtɨ sˈaml i SP.3. pʃˈɛs tsˈawɨ ˈɔkrɛs swˈuʒbɨ, sˌamɔlˈɔtɨ tˈɛ ˌuʒɨvˈanɛ bˈɨwɨ pʃˈɛs 29 ˈɛskadr. vɨ xfˈili zˌavʲɛʃˈɛɲʲa brˈɔɲi 17 ˈɛskadr bˈɨwɔ vˌɨpɔsaʒˈɔnɨx vɨ tsawˈɔɕtɕi vɨ pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ/pˈɛ, a 5 tʃɛɲɕtɕˈɔvɔ. ɡwˈuvɲʲɛ ˌuʒɨvˈanɛ bˈɨwɨ nˈa frˈɔɲtɕɛ vwˈɔskim, lˈɛtʃ 116. ɛskˈadra ˌɔpɛrɔvˈawa nˈa pɔmˈiljɔ ɔt mˈaja 1918 rˈɔku vɨ albˈaɲʲi, a 111. ɛskˈadra ɔt vʒˈɛɕɲʲa 1918 rˈɔku vɨ mˌatsɛdˈɔɲʲi. ˈɔprutʃ rˌɔspɔznˈaɲʲa i ˌɔkazjˌɔnalnˈɛɡɔ bˌɔmbardɔvˈaɲʲa, sˌamɔlˈɔtɨ ˈɛskadr 118., 131. i 39. ˌuʒɨvˈanɛ bˈɨwɨ dˈɔ zʒutsˈaɲʲa zˌaɔpatʃˈɛɲʲa dla ʒɔwɲʲˈɛʒɨ vwˈɔskix, vɨ tˈɨm ɔttɕˈɛntɨx zˈa pʲˈavɔ̃.
|
tʃˈɨm vˈɛdwuk zawˈɔʒɛɲ zɨ 1918 rˈɔku mʲˈawɨ zajmˈɔvatɕ ɕɛ pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ/pˈɛ?
|
{
"text": [
"vˌɨpɔsaʒˈɛɲʲɛm tˈɨlkɔ armˈijnɨx ˈɛskadr rˌɔspɔznˈaftʃɨx dˌalɛkʲˈɛɡɔ zaɕˈɛŋɡu"
],
"answer_start": [
76
]
}
|
10
|
Pomilio PD/PE
|
Na początku 1918 roku planowano, że Pomilio PD/PE miały być wyposażeniem tylko armijnych eskadr rozpoznawczych dalekiego zasięgu, a podstawowym włoskim samolotem rozpoznania taktycznego miał być Ansaldo SIA 7, lecz problemy wywołane przez słabą konstrukcję SIA 7B spowodowały zwiększenie zamówień na Pomilio, który w połowie 1918 roku stał się podstawowym włoskim samolotem rozpoznawczym. Pomilio zastępowały w tym czasie w części jednostek także samoloty SAML i SP.3. Przez cały okres służby, samoloty te używane były przez 29 eskadr. W chwili zawieszenia broni 17 eskadr było wyposażonych w całości w Pomilio PD/PE, a 5 częściowo. Głównie używane były na froncie włoskim, lecz 116. Eskadra operowała na Pomilio od maja 1918 roku w Albanii, a 111. Eskadra od września 1918 roku w Macedonii. Oprócz rozpoznania i okazjonalnego bombardowania, samoloty eskadr 118., 131. i 39. używane były do zrzucania zaopatrzenia dla żołnierzy włoskich, w tym odciętych za Piawą.
|
Jaki samolot miał służyć za podstawę rozpoznania taktycznego w 1918 roku?
|
{
"text": [
"Ansaldo SIA 7"
],
"answer_start": [
195
]
}
|
nˈa pɔtʃˈɔntku 1918 rˈɔku plˌanɔvˈanɔ, ʒˈɛ pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ/pˈɛ mʲˈawɨ bˈɨtɕ vˌɨpɔsaʒˈɛɲʲɛm tˈɨlkɔ armˈijnɨx ˈɛskadr rˌɔspɔznˈaftʃɨx dˌalɛkʲˈɛɡɔ zaɕˈɛŋɡu, a pˌɔtstavˈɔvɨm vwˈɔskim sˌamɔlˈɔtɛm rˌɔspɔznˈaɲʲa tˌaktɨtʃnˈɛɡɔ mʲˈaw bˈɨtɕ ansˈaldɔ ɕˈa 7, lˈɛtʃ prɔblˈɛmɨ vˌɨvɔwˈanɛ pʃˈɛs swˈabɔ̃ kɔnstrˈuktsjɛ ɕˈa 7B spˌɔvɔdɔvˈawɨ zvʲɛŋkʃˈɛɲʲɛ zamˈuvʲɛɲ nˈa pɔmˈiljɔ, ktˈurɨ vɨ pɔwˈɔvʲɛ 1918 rˈɔku stˈaw ɕɛ pˌɔtstavˈɔvɨm vwˈɔskim sˌamɔlˈɔtɛm rˌɔspɔznˈaftʃɨm. pɔmˈiljɔ zˌastɛmpɔvˈawɨ vɨ tˈɨm tʃˈaɕɛ vɨ tʃˈɛɲɕtɕi jɛdnˈɔstɛk tˈaɡʒɛ sˌamɔlˈɔtɨ sˈaml i SP.3. pʃˈɛs tsˈawɨ ˈɔkrɛs swˈuʒbɨ, sˌamɔlˈɔtɨ tˈɛ ˌuʒɨvˈanɛ bˈɨwɨ pʃˈɛs 29 ˈɛskadr. vɨ xfˈili zˌavʲɛʃˈɛɲʲa brˈɔɲi 17 ˈɛskadr bˈɨwɔ vˌɨpɔsaʒˈɔnɨx vɨ tsawˈɔɕtɕi vɨ pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ/pˈɛ, a 5 tʃɛɲɕtɕˈɔvɔ. ɡwˈuvɲʲɛ ˌuʒɨvˈanɛ bˈɨwɨ nˈa frˈɔɲtɕɛ vwˈɔskim, lˈɛtʃ 116. ɛskˈadra ˌɔpɛrɔvˈawa nˈa pɔmˈiljɔ ɔt mˈaja 1918 rˈɔku vɨ albˈaɲʲi, a 111. ɛskˈadra ɔt vʒˈɛɕɲʲa 1918 rˈɔku vɨ mˌatsɛdˈɔɲʲi. ˈɔprutʃ rˌɔspɔznˈaɲʲa i ˌɔkazjˌɔnalnˈɛɡɔ bˌɔmbardɔvˈaɲʲa, sˌamɔlˈɔtɨ ˈɛskadr 118., 131. i 39. ˌuʒɨvˈanɛ bˈɨwɨ dˈɔ zʒutsˈaɲʲa zˌaɔpatʃˈɛɲʲa dla ʒɔwɲʲˈɛʒɨ vwˈɔskix, vɨ tˈɨm ɔttɕˈɛntɨx zˈa pʲˈavɔ̃.
|
jˈaki samˈɔlɔt mʲˈaw swˈuʒɨtɕ zˈa pɔtstˈavɛ rˌɔspɔznˈaɲʲa tˌaktɨtʃnˈɛɡɔ vɨ 1918 rˈɔku?
|
{
"text": [
"ansˈaldɔ ɕˈa 7"
],
"answer_start": [
231
]
}
|
11
|
Pomilio PD/PE
|
Na początku 1918 roku planowano, że Pomilio PD/PE miały być wyposażeniem tylko armijnych eskadr rozpoznawczych dalekiego zasięgu, a podstawowym włoskim samolotem rozpoznania taktycznego miał być Ansaldo SIA 7, lecz problemy wywołane przez słabą konstrukcję SIA 7B spowodowały zwiększenie zamówień na Pomilio, który w połowie 1918 roku stał się podstawowym włoskim samolotem rozpoznawczym. Pomilio zastępowały w tym czasie w części jednostek także samoloty SAML i SP.3. Przez cały okres służby, samoloty te używane były przez 29 eskadr. W chwili zawieszenia broni 17 eskadr było wyposażonych w całości w Pomilio PD/PE, a 5 częściowo. Głównie używane były na froncie włoskim, lecz 116. Eskadra operowała na Pomilio od maja 1918 roku w Albanii, a 111. Eskadra od września 1918 roku w Macedonii. Oprócz rozpoznania i okazjonalnego bombardowania, samoloty eskadr 118., 131. i 39. używane były do zrzucania zaopatrzenia dla żołnierzy włoskich, w tym odciętych za Piawą.
|
Dlaczego zrezygnowano z Ansaldo SIA 7 jako podstawowego samolotu rozpoznawczego?
|
{
"text": [
"słabą konstrukcję"
],
"answer_start": [
239
]
}
|
nˈa pɔtʃˈɔntku 1918 rˈɔku plˌanɔvˈanɔ, ʒˈɛ pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ/pˈɛ mʲˈawɨ bˈɨtɕ vˌɨpɔsaʒˈɛɲʲɛm tˈɨlkɔ armˈijnɨx ˈɛskadr rˌɔspɔznˈaftʃɨx dˌalɛkʲˈɛɡɔ zaɕˈɛŋɡu, a pˌɔtstavˈɔvɨm vwˈɔskim sˌamɔlˈɔtɛm rˌɔspɔznˈaɲʲa tˌaktɨtʃnˈɛɡɔ mʲˈaw bˈɨtɕ ansˈaldɔ ɕˈa 7, lˈɛtʃ prɔblˈɛmɨ vˌɨvɔwˈanɛ pʃˈɛs swˈabɔ̃ kɔnstrˈuktsjɛ ɕˈa 7B spˌɔvɔdɔvˈawɨ zvʲɛŋkʃˈɛɲʲɛ zamˈuvʲɛɲ nˈa pɔmˈiljɔ, ktˈurɨ vɨ pɔwˈɔvʲɛ 1918 rˈɔku stˈaw ɕɛ pˌɔtstavˈɔvɨm vwˈɔskim sˌamɔlˈɔtɛm rˌɔspɔznˈaftʃɨm. pɔmˈiljɔ zˌastɛmpɔvˈawɨ vɨ tˈɨm tʃˈaɕɛ vɨ tʃˈɛɲɕtɕi jɛdnˈɔstɛk tˈaɡʒɛ sˌamɔlˈɔtɨ sˈaml i SP.3. pʃˈɛs tsˈawɨ ˈɔkrɛs swˈuʒbɨ, sˌamɔlˈɔtɨ tˈɛ ˌuʒɨvˈanɛ bˈɨwɨ pʃˈɛs 29 ˈɛskadr. vɨ xfˈili zˌavʲɛʃˈɛɲʲa brˈɔɲi 17 ˈɛskadr bˈɨwɔ vˌɨpɔsaʒˈɔnɨx vɨ tsawˈɔɕtɕi vɨ pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ/pˈɛ, a 5 tʃɛɲɕtɕˈɔvɔ. ɡwˈuvɲʲɛ ˌuʒɨvˈanɛ bˈɨwɨ nˈa frˈɔɲtɕɛ vwˈɔskim, lˈɛtʃ 116. ɛskˈadra ˌɔpɛrɔvˈawa nˈa pɔmˈiljɔ ɔt mˈaja 1918 rˈɔku vɨ albˈaɲʲi, a 111. ɛskˈadra ɔt vʒˈɛɕɲʲa 1918 rˈɔku vɨ mˌatsɛdˈɔɲʲi. ˈɔprutʃ rˌɔspɔznˈaɲʲa i ˌɔkazjˌɔnalnˈɛɡɔ bˌɔmbardɔvˈaɲʲa, sˌamɔlˈɔtɨ ˈɛskadr 118., 131. i 39. ˌuʒɨvˈanɛ bˈɨwɨ dˈɔ zʒutsˈaɲʲa zˌaɔpatʃˈɛɲʲa dla ʒɔwɲʲˈɛʒɨ vwˈɔskix, vɨ tˈɨm ɔttɕˈɛntɨx zˈa pʲˈavɔ̃.
|
dlatʃˈɛɡɔ zrˌɛzɨɡnɔvˈanɔ zɨ ansˈaldɔ ɕˈa 7 jˈakɔ pˌɔtstavɔvˈɛɡɔ sˌamɔlˈɔtu rˌɔspɔznaftʃˈɛɡɔ?
|
{
"text": [
"swˈabɔ̃ kɔnstrˈuktsjɛ"
],
"answer_start": [
280
]
}
|
12
|
Pomilio PD/PE
|
Na początku 1918 roku planowano, że Pomilio PD/PE miały być wyposażeniem tylko armijnych eskadr rozpoznawczych dalekiego zasięgu, a podstawowym włoskim samolotem rozpoznania taktycznego miał być Ansaldo SIA 7, lecz problemy wywołane przez słabą konstrukcję SIA 7B spowodowały zwiększenie zamówień na Pomilio, który w połowie 1918 roku stał się podstawowym włoskim samolotem rozpoznawczym. Pomilio zastępowały w tym czasie w części jednostek także samoloty SAML i SP.3. Przez cały okres służby, samoloty te używane były przez 29 eskadr. W chwili zawieszenia broni 17 eskadr było wyposażonych w całości w Pomilio PD/PE, a 5 częściowo. Głównie używane były na froncie włoskim, lecz 116. Eskadra operowała na Pomilio od maja 1918 roku w Albanii, a 111. Eskadra od września 1918 roku w Macedonii. Oprócz rozpoznania i okazjonalnego bombardowania, samoloty eskadr 118., 131. i 39. używane były do zrzucania zaopatrzenia dla żołnierzy włoskich, w tym odciętych za Piawą.
|
Do czego wykorzystywano samoloty z eskadr 118., 131. i 39.?
|
{
"text": [
"zrzucania zaopatrzenia dla żołnierzy włoskich"
],
"answer_start": [
891
]
}
|
nˈa pɔtʃˈɔntku 1918 rˈɔku plˌanɔvˈanɔ, ʒˈɛ pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ/pˈɛ mʲˈawɨ bˈɨtɕ vˌɨpɔsaʒˈɛɲʲɛm tˈɨlkɔ armˈijnɨx ˈɛskadr rˌɔspɔznˈaftʃɨx dˌalɛkʲˈɛɡɔ zaɕˈɛŋɡu, a pˌɔtstavˈɔvɨm vwˈɔskim sˌamɔlˈɔtɛm rˌɔspɔznˈaɲʲa tˌaktɨtʃnˈɛɡɔ mʲˈaw bˈɨtɕ ansˈaldɔ ɕˈa 7, lˈɛtʃ prɔblˈɛmɨ vˌɨvɔwˈanɛ pʃˈɛs swˈabɔ̃ kɔnstrˈuktsjɛ ɕˈa 7B spˌɔvɔdɔvˈawɨ zvʲɛŋkʃˈɛɲʲɛ zamˈuvʲɛɲ nˈa pɔmˈiljɔ, ktˈurɨ vɨ pɔwˈɔvʲɛ 1918 rˈɔku stˈaw ɕɛ pˌɔtstavˈɔvɨm vwˈɔskim sˌamɔlˈɔtɛm rˌɔspɔznˈaftʃɨm. pɔmˈiljɔ zˌastɛmpɔvˈawɨ vɨ tˈɨm tʃˈaɕɛ vɨ tʃˈɛɲɕtɕi jɛdnˈɔstɛk tˈaɡʒɛ sˌamɔlˈɔtɨ sˈaml i SP.3. pʃˈɛs tsˈawɨ ˈɔkrɛs swˈuʒbɨ, sˌamɔlˈɔtɨ tˈɛ ˌuʒɨvˈanɛ bˈɨwɨ pʃˈɛs 29 ˈɛskadr. vɨ xfˈili zˌavʲɛʃˈɛɲʲa brˈɔɲi 17 ˈɛskadr bˈɨwɔ vˌɨpɔsaʒˈɔnɨx vɨ tsawˈɔɕtɕi vɨ pɔmˈiljɔ pˌɛdˈɛ/pˈɛ, a 5 tʃɛɲɕtɕˈɔvɔ. ɡwˈuvɲʲɛ ˌuʒɨvˈanɛ bˈɨwɨ nˈa frˈɔɲtɕɛ vwˈɔskim, lˈɛtʃ 116. ɛskˈadra ˌɔpɛrɔvˈawa nˈa pɔmˈiljɔ ɔt mˈaja 1918 rˈɔku vɨ albˈaɲʲi, a 111. ɛskˈadra ɔt vʒˈɛɕɲʲa 1918 rˈɔku vɨ mˌatsɛdˈɔɲʲi. ˈɔprutʃ rˌɔspɔznˈaɲʲa i ˌɔkazjˌɔnalnˈɛɡɔ bˌɔmbardɔvˈaɲʲa, sˌamɔlˈɔtɨ ˈɛskadr 118., 131. i 39. ˌuʒɨvˈanɛ bˈɨwɨ dˈɔ zʒutsˈaɲʲa zˌaɔpatʃˈɛɲʲa dla ʒɔwɲʲˈɛʒɨ vwˈɔskix, vɨ tˈɨm ɔttɕˈɛntɨx zˈa pʲˈavɔ̃.
|
dˈɔ tʃˈɛɡɔ vˌɨkɔʒˌɨstɨvˈanɔ sˌamɔlˈɔtɨ zɨ ˈɛskadr 118., 131. i 39.?
|
{
"text": [
"zʒutsˈaɲʲa zˌaɔpatʃˈɛɲʲa dla ʒɔwɲʲˈɛʒɨ vwˈɔskix"
],
"answer_start": [
1036
]
}
|
13
|
Edmund Kowal
|
Kowal trafił do wojska jesienią 1952 roku, natomiast grę dla Wawelu rozpoczął od sezonu 1953. Zadebiutował w wygranym spotkaniu ligowym przeciwko AKS-owi Chorzów (2:4, 15 marca 1953 roku), zaś pierwszą bramkę strzelił w tymże meczu. W pojedynku z Lechią Gdańsk (5:1, 26 lipca 1953 roku) zdobył hat tricka. Kowal wystąpił w dwudziestu jeden meczach ligowych i strzelił siedem bramek. Zespół prowadzony przez Artura Waltera zdobył wicemistrzostwo Polski, natomiast z rywalizacji o Puchar Polski został wycofany. W sierpniu 1953 roku Kowal jako czynny żołnierz i zawodnik Wawelu reprezentował Okręg Wojskowy Kraków na III Spartakiadzie Wojska Polskiego we Wrocławiu. Wawel zapewnił sobie zwycięstwo w turnieju po wygranych spotkaniach ze Śląskiem Wrocław, Flotą Gdynia, Lotnikiem Warszawa i Zawiszą Bydgoszcz oraz remisie z Lublinianką. Po zakończeniu sezonu decyzją Ministra Obrony Narodowej Wawel został odsunięty z rozgrywek I ligi. Uznano, że prawo do reprezentowania wojskowych klubów w lidze ma wyłącznie Legia Warszawa. W wyniku tychże działań najlepszych piłkarzy krakowskiego zespołu przeniesiono w ramach poborów do stolicy, wśród nich Kowala.
|
W którym roku zawodnik zdobył swojego pierwszego gola?
|
{
"text": [
"1953"
],
"answer_start": [
177
]
}
|
kˈɔval trˈafiw dˈɔ vˈɔjska jɛɕˈɛɲʲɔ̃ 1952 rˈɔku, natˈɔmjast ɡrˈɛ dla vavˈɛlu rɔspˈɔtʃɔw ɔt sɛzˈɔnu 1953. zˌadɛbjutˈɔvaw vɨ vɨɡrˈanɨm spɔtkˈaɲʲu liɡˈɔvɨm pʃɛtɕˈifkɔ ˈaksˈɔvi xˈɔʒuf (2:4, 15 mˈartsa 1953 rˈɔku), zˈaɕ pʲˈɛrʃɔ̃ brˈamkɛ stʃˈɛliw vɨ tˈɨmʒɛ mˈɛtʃu. vɨ pˌɔjɛdˈɨŋku zɨ lˈɛhjɔ̃ ɡdˈaɲsk (5:1, 26 lˈiptsa 1953 rˈɔku) zdˈɔbɨw xˈat trˈitska. kˈɔval vɨstˈɔmpiw vɨ dvudʑˈɛstu jˈɛdɛn mˈɛtʃax liɡˈɔvɨx i stʃˈɛliw ɕˈɛdɛm brˈamɛk. zˈɛspuw prˌɔvadʑˈɔnɨ pʃˈɛs artˈura valtˈɛra zdˈɔbɨw vitsɛmistʃˈɔstfɔ pˈɔlski, natˈɔmjast zɨ rˌɨvalizˈatsji ˈɔ pˈuxar pˈɔlski zˈɔstaw vˌɨtsɔfˈanɨ. vɨ ɕˈɛrpɲʲu 1953 rˈɔku kˈɔval jˈakɔ tʃˈɨnnɨ ʒˈɔwɲʲɛʃ i zavˈɔdɲik vavˈɛlu rˌɛprɛzɛntˈɔvaw ˈɔkrɛŋk vɔjskˈɔvɨ krˈakuf nˈa ˈiji spˌartakʲˈadʑɛ vˈɔjska pɔlskʲˈɛɡɔ vɛ vrɔtswˈavju. vˈavɛl zapˈɛvɲiw sˈɔbjɛ zvɨtɕˈɛ̃stfɔ vɨ turɲʲˈɛju pˈɔ vɨɡrˈanɨx spɔtkˈaɲʲax zˈɛ ɕlˈɔ̃skʲɛm vrˈɔtswaf, flˈɔtɔ̃ ɡdˈɨɲʲa, lɔtɲˈikʲɛm varʃˈava i zavˈiʃɔ̃ bˈɨdʒɔʃtʃ ˌɔras rɛmˈiɕɛ zɨ lˌubliɲʲˈaŋkɔ̃. pˈɔ zˌakɔɲtʃˈɛɲʲu sɛzˈɔnu dɛtsˈɨzjɔ̃ miɲˈistra ɔbrˈɔnɨ nˌarɔdˈɔvɛj vˈavɛl zˈɔstaw ˌɔtsuɲʲˈɛntɨ zɨ rɔzɡrˈɨvɛk i lˈiɡʲi. uznˈanɔ, ʒˈɛ prˈavɔ dˈɔ rˌɛprɛzˌɛntɔvˈaɲʲa vɔjskˈɔvɨx klˈubuf vɨ lˈidʑɛ mˈa vɨwˈɔntʃɲʲɛ lˈɛɡja varʃˈava. vɨ vɨɲˈiku tˈɨɣʒɛ dʑˈawaɲ najlˈɛpʃɨx piwkˈaʒɨ krˌakɔfskʲˈɛɡɔ zɛspˈɔwu pʃˌɛɲʲɛɕˈɔnɔ vɨ rˈamax pɔbˈɔruf dˈɔ stɔlˈitsɨ, fɕrˈut ɲˈix kɔvˈala.
|
vɨ ktˈurɨm rˈɔku zavˈɔdɲik zdˈɔbɨw sfɔjˈɛɡɔ pʲɛrʃˈɛɡɔ ɡˈɔla?
|
{
"text": [
"1953"
],
"answer_start": [
197
]
}
|
14
|
Edmund Kowal
|
Kowal trafił do wojska jesienią 1952 roku, natomiast grę dla Wawelu rozpoczął od sezonu 1953. Zadebiutował w wygranym spotkaniu ligowym przeciwko AKS-owi Chorzów (2:4, 15 marca 1953 roku), zaś pierwszą bramkę strzelił w tymże meczu. W pojedynku z Lechią Gdańsk (5:1, 26 lipca 1953 roku) zdobył hat tricka. Kowal wystąpił w dwudziestu jeden meczach ligowych i strzelił siedem bramek. Zespół prowadzony przez Artura Waltera zdobył wicemistrzostwo Polski, natomiast z rywalizacji o Puchar Polski został wycofany. W sierpniu 1953 roku Kowal jako czynny żołnierz i zawodnik Wawelu reprezentował Okręg Wojskowy Kraków na III Spartakiadzie Wojska Polskiego we Wrocławiu. Wawel zapewnił sobie zwycięstwo w turnieju po wygranych spotkaniach ze Śląskiem Wrocław, Flotą Gdynia, Lotnikiem Warszawa i Zawiszą Bydgoszcz oraz remisie z Lublinianką. Po zakończeniu sezonu decyzją Ministra Obrony Narodowej Wawel został odsunięty z rozgrywek I ligi. Uznano, że prawo do reprezentowania wojskowych klubów w lidze ma wyłącznie Legia Warszawa. W wyniku tychże działań najlepszych piłkarzy krakowskiego zespołu przeniesiono w ramach poborów do stolicy, wśród nich Kowala.
|
Kiedy Kowal rozpoczął służbę wojskową?
|
{
"text": [
"jesienią 1952"
],
"answer_start": [
23
]
}
|
kˈɔval trˈafiw dˈɔ vˈɔjska jɛɕˈɛɲʲɔ̃ 1952 rˈɔku, natˈɔmjast ɡrˈɛ dla vavˈɛlu rɔspˈɔtʃɔw ɔt sɛzˈɔnu 1953. zˌadɛbjutˈɔvaw vɨ vɨɡrˈanɨm spɔtkˈaɲʲu liɡˈɔvɨm pʃɛtɕˈifkɔ ˈaksˈɔvi xˈɔʒuf (2:4, 15 mˈartsa 1953 rˈɔku), zˈaɕ pʲˈɛrʃɔ̃ brˈamkɛ stʃˈɛliw vɨ tˈɨmʒɛ mˈɛtʃu. vɨ pˌɔjɛdˈɨŋku zɨ lˈɛhjɔ̃ ɡdˈaɲsk (5:1, 26 lˈiptsa 1953 rˈɔku) zdˈɔbɨw xˈat trˈitska. kˈɔval vɨstˈɔmpiw vɨ dvudʑˈɛstu jˈɛdɛn mˈɛtʃax liɡˈɔvɨx i stʃˈɛliw ɕˈɛdɛm brˈamɛk. zˈɛspuw prˌɔvadʑˈɔnɨ pʃˈɛs artˈura valtˈɛra zdˈɔbɨw vitsɛmistʃˈɔstfɔ pˈɔlski, natˈɔmjast zɨ rˌɨvalizˈatsji ˈɔ pˈuxar pˈɔlski zˈɔstaw vˌɨtsɔfˈanɨ. vɨ ɕˈɛrpɲʲu 1953 rˈɔku kˈɔval jˈakɔ tʃˈɨnnɨ ʒˈɔwɲʲɛʃ i zavˈɔdɲik vavˈɛlu rˌɛprɛzɛntˈɔvaw ˈɔkrɛŋk vɔjskˈɔvɨ krˈakuf nˈa ˈiji spˌartakʲˈadʑɛ vˈɔjska pɔlskʲˈɛɡɔ vɛ vrɔtswˈavju. vˈavɛl zapˈɛvɲiw sˈɔbjɛ zvɨtɕˈɛ̃stfɔ vɨ turɲʲˈɛju pˈɔ vɨɡrˈanɨx spɔtkˈaɲʲax zˈɛ ɕlˈɔ̃skʲɛm vrˈɔtswaf, flˈɔtɔ̃ ɡdˈɨɲʲa, lɔtɲˈikʲɛm varʃˈava i zavˈiʃɔ̃ bˈɨdʒɔʃtʃ ˌɔras rɛmˈiɕɛ zɨ lˌubliɲʲˈaŋkɔ̃. pˈɔ zˌakɔɲtʃˈɛɲʲu sɛzˈɔnu dɛtsˈɨzjɔ̃ miɲˈistra ɔbrˈɔnɨ nˌarɔdˈɔvɛj vˈavɛl zˈɔstaw ˌɔtsuɲʲˈɛntɨ zɨ rɔzɡrˈɨvɛk i lˈiɡʲi. uznˈanɔ, ʒˈɛ prˈavɔ dˈɔ rˌɛprɛzˌɛntɔvˈaɲʲa vɔjskˈɔvɨx klˈubuf vɨ lˈidʑɛ mˈa vɨwˈɔntʃɲʲɛ lˈɛɡja varʃˈava. vɨ vɨɲˈiku tˈɨɣʒɛ dʑˈawaɲ najlˈɛpʃɨx piwkˈaʒɨ krˌakɔfskʲˈɛɡɔ zɛspˈɔwu pʃˌɛɲʲɛɕˈɔnɔ vɨ rˈamax pɔbˈɔruf dˈɔ stɔlˈitsɨ, fɕrˈut ɲˈix kɔvˈala.
|
kʲˈɛdɨ kˈɔval rɔspˈɔtʃɔw swˈuʒbɛ vɔjskˈɔvɔ̃?
|
{
"text": [
"jɛɕˈɛɲʲɔ̃ 1952"
],
"answer_start": [
27
]
}
|
15
|
Edmund Kowal
|
Kowal trafił do wojska jesienią 1952 roku, natomiast grę dla Wawelu rozpoczął od sezonu 1953. Zadebiutował w wygranym spotkaniu ligowym przeciwko AKS-owi Chorzów (2:4, 15 marca 1953 roku), zaś pierwszą bramkę strzelił w tymże meczu. W pojedynku z Lechią Gdańsk (5:1, 26 lipca 1953 roku) zdobył hat tricka. Kowal wystąpił w dwudziestu jeden meczach ligowych i strzelił siedem bramek. Zespół prowadzony przez Artura Waltera zdobył wicemistrzostwo Polski, natomiast z rywalizacji o Puchar Polski został wycofany. W sierpniu 1953 roku Kowal jako czynny żołnierz i zawodnik Wawelu reprezentował Okręg Wojskowy Kraków na III Spartakiadzie Wojska Polskiego we Wrocławiu. Wawel zapewnił sobie zwycięstwo w turnieju po wygranych spotkaniach ze Śląskiem Wrocław, Flotą Gdynia, Lotnikiem Warszawa i Zawiszą Bydgoszcz oraz remisie z Lublinianką. Po zakończeniu sezonu decyzją Ministra Obrony Narodowej Wawel został odsunięty z rozgrywek I ligi. Uznano, że prawo do reprezentowania wojskowych klubów w lidze ma wyłącznie Legia Warszawa. W wyniku tychże działań najlepszych piłkarzy krakowskiego zespołu przeniesiono w ramach poborów do stolicy, wśród nich Kowala.
|
Kto wyłączył klub Wawel z rozgrywek pierwszoligowych?
|
{
"text": [
"Ministra Obrony Narodowej"
],
"answer_start": [
864
]
}
|
kˈɔval trˈafiw dˈɔ vˈɔjska jɛɕˈɛɲʲɔ̃ 1952 rˈɔku, natˈɔmjast ɡrˈɛ dla vavˈɛlu rɔspˈɔtʃɔw ɔt sɛzˈɔnu 1953. zˌadɛbjutˈɔvaw vɨ vɨɡrˈanɨm spɔtkˈaɲʲu liɡˈɔvɨm pʃɛtɕˈifkɔ ˈaksˈɔvi xˈɔʒuf (2:4, 15 mˈartsa 1953 rˈɔku), zˈaɕ pʲˈɛrʃɔ̃ brˈamkɛ stʃˈɛliw vɨ tˈɨmʒɛ mˈɛtʃu. vɨ pˌɔjɛdˈɨŋku zɨ lˈɛhjɔ̃ ɡdˈaɲsk (5:1, 26 lˈiptsa 1953 rˈɔku) zdˈɔbɨw xˈat trˈitska. kˈɔval vɨstˈɔmpiw vɨ dvudʑˈɛstu jˈɛdɛn mˈɛtʃax liɡˈɔvɨx i stʃˈɛliw ɕˈɛdɛm brˈamɛk. zˈɛspuw prˌɔvadʑˈɔnɨ pʃˈɛs artˈura valtˈɛra zdˈɔbɨw vitsɛmistʃˈɔstfɔ pˈɔlski, natˈɔmjast zɨ rˌɨvalizˈatsji ˈɔ pˈuxar pˈɔlski zˈɔstaw vˌɨtsɔfˈanɨ. vɨ ɕˈɛrpɲʲu 1953 rˈɔku kˈɔval jˈakɔ tʃˈɨnnɨ ʒˈɔwɲʲɛʃ i zavˈɔdɲik vavˈɛlu rˌɛprɛzɛntˈɔvaw ˈɔkrɛŋk vɔjskˈɔvɨ krˈakuf nˈa ˈiji spˌartakʲˈadʑɛ vˈɔjska pɔlskʲˈɛɡɔ vɛ vrɔtswˈavju. vˈavɛl zapˈɛvɲiw sˈɔbjɛ zvɨtɕˈɛ̃stfɔ vɨ turɲʲˈɛju pˈɔ vɨɡrˈanɨx spɔtkˈaɲʲax zˈɛ ɕlˈɔ̃skʲɛm vrˈɔtswaf, flˈɔtɔ̃ ɡdˈɨɲʲa, lɔtɲˈikʲɛm varʃˈava i zavˈiʃɔ̃ bˈɨdʒɔʃtʃ ˌɔras rɛmˈiɕɛ zɨ lˌubliɲʲˈaŋkɔ̃. pˈɔ zˌakɔɲtʃˈɛɲʲu sɛzˈɔnu dɛtsˈɨzjɔ̃ miɲˈistra ɔbrˈɔnɨ nˌarɔdˈɔvɛj vˈavɛl zˈɔstaw ˌɔtsuɲʲˈɛntɨ zɨ rɔzɡrˈɨvɛk i lˈiɡʲi. uznˈanɔ, ʒˈɛ prˈavɔ dˈɔ rˌɛprɛzˌɛntɔvˈaɲʲa vɔjskˈɔvɨx klˈubuf vɨ lˈidʑɛ mˈa vɨwˈɔntʃɲʲɛ lˈɛɡja varʃˈava. vɨ vɨɲˈiku tˈɨɣʒɛ dʑˈawaɲ najlˈɛpʃɨx piwkˈaʒɨ krˌakɔfskʲˈɛɡɔ zɛspˈɔwu pʃˌɛɲʲɛɕˈɔnɔ vɨ rˈamax pɔbˈɔruf dˈɔ stɔlˈitsɨ, fɕrˈut ɲˈix kɔvˈala.
|
ktˈɔ vɨwˈɔntʃɨw klˈup vˈavɛl zɨ rɔzɡrˈɨvɛk pʲˌɛrʃɔliɡˈɔvɨx?
|
{
"text": [
"miɲˈistra ɔbrˈɔnɨ nˌarɔdˈɔvɛj"
],
"answer_start": [
978
]
}
|
16
|
Edmund Kowal
|
Kowal trafił do wojska jesienią 1952 roku, natomiast grę dla Wawelu rozpoczął od sezonu 1953. Zadebiutował w wygranym spotkaniu ligowym przeciwko AKS-owi Chorzów (2:4, 15 marca 1953 roku), zaś pierwszą bramkę strzelił w tymże meczu. W pojedynku z Lechią Gdańsk (5:1, 26 lipca 1953 roku) zdobył hat tricka. Kowal wystąpił w dwudziestu jeden meczach ligowych i strzelił siedem bramek. Zespół prowadzony przez Artura Waltera zdobył wicemistrzostwo Polski, natomiast z rywalizacji o Puchar Polski został wycofany. W sierpniu 1953 roku Kowal jako czynny żołnierz i zawodnik Wawelu reprezentował Okręg Wojskowy Kraków na III Spartakiadzie Wojska Polskiego we Wrocławiu. Wawel zapewnił sobie zwycięstwo w turnieju po wygranych spotkaniach ze Śląskiem Wrocław, Flotą Gdynia, Lotnikiem Warszawa i Zawiszą Bydgoszcz oraz remisie z Lublinianką. Po zakończeniu sezonu decyzją Ministra Obrony Narodowej Wawel został odsunięty z rozgrywek I ligi. Uznano, że prawo do reprezentowania wojskowych klubów w lidze ma wyłącznie Legia Warszawa. W wyniku tychże działań najlepszych piłkarzy krakowskiego zespołu przeniesiono w ramach poborów do stolicy, wśród nich Kowala.
|
Dlaczego Wawel nie mógł dłużej występować w rozgrywkach pierwszoligowych?
|
{
"text": [
"Uznano, że prawo do reprezentowania wojskowych klubów w lidze ma wyłącznie Legia Warszawa"
],
"answer_start": [
933
]
}
|
kˈɔval trˈafiw dˈɔ vˈɔjska jɛɕˈɛɲʲɔ̃ 1952 rˈɔku, natˈɔmjast ɡrˈɛ dla vavˈɛlu rɔspˈɔtʃɔw ɔt sɛzˈɔnu 1953. zˌadɛbjutˈɔvaw vɨ vɨɡrˈanɨm spɔtkˈaɲʲu liɡˈɔvɨm pʃɛtɕˈifkɔ ˈaksˈɔvi xˈɔʒuf (2:4, 15 mˈartsa 1953 rˈɔku), zˈaɕ pʲˈɛrʃɔ̃ brˈamkɛ stʃˈɛliw vɨ tˈɨmʒɛ mˈɛtʃu. vɨ pˌɔjɛdˈɨŋku zɨ lˈɛhjɔ̃ ɡdˈaɲsk (5:1, 26 lˈiptsa 1953 rˈɔku) zdˈɔbɨw xˈat trˈitska. kˈɔval vɨstˈɔmpiw vɨ dvudʑˈɛstu jˈɛdɛn mˈɛtʃax liɡˈɔvɨx i stʃˈɛliw ɕˈɛdɛm brˈamɛk. zˈɛspuw prˌɔvadʑˈɔnɨ pʃˈɛs artˈura valtˈɛra zdˈɔbɨw vitsɛmistʃˈɔstfɔ pˈɔlski, natˈɔmjast zɨ rˌɨvalizˈatsji ˈɔ pˈuxar pˈɔlski zˈɔstaw vˌɨtsɔfˈanɨ. vɨ ɕˈɛrpɲʲu 1953 rˈɔku kˈɔval jˈakɔ tʃˈɨnnɨ ʒˈɔwɲʲɛʃ i zavˈɔdɲik vavˈɛlu rˌɛprɛzɛntˈɔvaw ˈɔkrɛŋk vɔjskˈɔvɨ krˈakuf nˈa ˈiji spˌartakʲˈadʑɛ vˈɔjska pɔlskʲˈɛɡɔ vɛ vrɔtswˈavju. vˈavɛl zapˈɛvɲiw sˈɔbjɛ zvɨtɕˈɛ̃stfɔ vɨ turɲʲˈɛju pˈɔ vɨɡrˈanɨx spɔtkˈaɲʲax zˈɛ ɕlˈɔ̃skʲɛm vrˈɔtswaf, flˈɔtɔ̃ ɡdˈɨɲʲa, lɔtɲˈikʲɛm varʃˈava i zavˈiʃɔ̃ bˈɨdʒɔʃtʃ ˌɔras rɛmˈiɕɛ zɨ lˌubliɲʲˈaŋkɔ̃. pˈɔ zˌakɔɲtʃˈɛɲʲu sɛzˈɔnu dɛtsˈɨzjɔ̃ miɲˈistra ɔbrˈɔnɨ nˌarɔdˈɔvɛj vˈavɛl zˈɔstaw ˌɔtsuɲʲˈɛntɨ zɨ rɔzɡrˈɨvɛk i lˈiɡʲi. uznˈanɔ, ʒˈɛ prˈavɔ dˈɔ rˌɛprɛzˌɛntɔvˈaɲʲa vɔjskˈɔvɨx klˈubuf vɨ lˈidʑɛ mˈa vɨwˈɔntʃɲʲɛ lˈɛɡja varʃˈava. vɨ vɨɲˈiku tˈɨɣʒɛ dʑˈawaɲ najlˈɛpʃɨx piwkˈaʒɨ krˌakɔfskʲˈɛɡɔ zɛspˈɔwu pʃˌɛɲʲɛɕˈɔnɔ vɨ rˈamax pɔbˈɔruf dˈɔ stɔlˈitsɨ, fɕrˈut ɲˈix kɔvˈala.
|
dlatʃˈɛɡɔ vˈavɛl ɲʲɛ mˈuɡw dwˈuʒɛj vˌɨstɛmpˈɔvatɕ vɨ rɔzɡrˈɨfkax pʲˌɛrʃɔliɡˈɔvɨx?
|
{
"text": [
"uznˈanɔ, ʒˈɛ prˈavɔ dˈɔ rˌɛprɛzˌɛntɔvˈaɲʲa vɔjskˈɔvɨx klˈubuf vɨ lˈidʑɛ mˈa vɨwˈɔntʃɲʲɛ lˈɛɡja varʃˈava"
],
"answer_start": [
1060
]
}
|
17
|
Edmund Kowal
|
W sezonie 1959 nowym szkoleniowcem Górnika został węgierski trener János Steiner, z którym Kowal współpracował w Legii. Kowal wystąpił we wszystkich dwudziestu dwóch meczach ligowych i zdobył sześć bramek, spędzając na boisku 1935 minut. Jedynym spotkaniem, którego nie dograł w pełnym wymiarze czasowym był mecz przeciwko Ruchowi Chorzów (2:2, 25 października 1959 roku), kiedy to został zmieniony przez Manfreda Fojcika. Kowal był odpowiedzialny za wykonywanie rzutów karnych, które wykorzystał w spotkaniach z Legią (1:2, 10 maja 1959 roku) oraz Lechią Gdańsk (3:2, 1 listopada 1959 roku). Bramkarza Lechii pokonał nie biorąc rozbiegu w kierunku piłki. Przed strzałem wykonał zwód, po którym Henryk Gronowski rzucił się w jeden róg bramki, a piłka potoczyła się w drugi. Górnik zapewnił sobie tytuł mistrzowski na trzy kolejki przez zakończeniem rozgrywek, natomiast Kowal był uważany za piłkarza w szczytowej formie oraz inteligentnego konstruktora akcji.
|
Z jakiego kraju pochodzi János Steiner?
|
{
"text": [
"węgierski"
],
"answer_start": [
50
]
}
|
vɨ sɛzˈɔɲʲɛ 1959 nˈɔvɨm ʃkˌɔlɛɲʲˈɔftsɛm ɡurɲˈika zˈɔstaw vɛŋɡʲˈɛrski trˈɛnɛr jˈɔtánˈɔs ʃtˈajnɛr, zɨ ktˈurɨm kˈɔval fspˌuwpratsˈɔvaw vɨ lˈɛɡji. kˈɔval vɨstˈɔmpiw vɛ fʃˈɨstkix dvudʑˈɛstu dvˈux mˈɛtʃax liɡˈɔvɨx i zdˈɔbɨw ʃˈɛɕtɕ brˈamɛk, spɛndʑˈajɔnts nˈa bɔˈisku 1935 mˈinut. jɛdˈɨnɨm spɔtkˈaɲʲɛm, kturˈɛɡɔ ɲʲɛ dˈɔɡraw vɨ pˈɛwnɨm vɨmjˈaʒɛ tʃasˈɔvɨm bˈɨw mˈɛtʃ pʃɛtɕˈifkɔ ruxˈɔvi xˈɔʒuf (2:2, 25 pˌaʑdʑɛrɲˈika 1959 rˈɔku), kʲˈɛdɨ tɔ zˈɔstaw zmʲɛɲʲˈɔnɨ pʃˈɛs manfrˈɛda fɔjtɕˈika. kˈɔval bˈɨw ˌɔtpɔvʲɛdʑˈalnɨ zˈa vˌɨkɔnɨvˈaɲʲɛ ʒˈutuf kˈarnɨx, ktˈurɛ vˌɨkɔʒˈɨstaw vɨ spɔtkˈaɲʲax zɨ lˈɛɡjɔ̃ (1:2, 10 mˈaja 1959 rˈɔku) ˌɔras lˈɛhjɔ̃ ɡdˈaɲsk (3:2, 1 lˌistɔpˈada 1959 rˈɔku). bramkˈaʒa lˈɛhji pɔkˈɔnaw ɲʲɛ bjˈɔrɔnts rɔzbjˈɛɡu vɨ kʲɛrˈuŋku pˈiwki. pʃˈɛt stʃˈawɛm vɨkˈɔnaw zvˈut, pˈɔ ktˈurɨm xˈɛnrɨk ɡrɔnˈɔfski ʒˈutɕiw ɕɛ vɨ jˈɛdɛn rˈuk brˈamki, a pˈiwka pˌɔtɔtʃˈɨwa ɕɛ vɨ drˈuɡʲi. ɡˈurɲik zapˈɛvɲiw sˈɔbjɛ tˈɨtuw mistʃˈɔfski nˈa tʃˈɨ kɔlˈɛjki pʃˈɛs zˌakɔɲtʃˈɛɲʲɛm rɔzɡrˈɨvɛk, natˈɔmjast kˈɔval bˈɨw ˌuvaʒˈanɨ zˈa piwkˈaʒa vɨ ʃtʃɨtˈɔvɛj fˈɔrmʲɛ ˌɔras ˌintɛlˌiɡɛntnˈɛɡɔ kˌɔnstruktˈɔra ˈaktsji.
|
zɨ jakʲˈɛɡɔ krˈaju pɔxˈɔdʑi jˈɔtánˈɔs ʃtˈajnɛr?
|
{
"text": [
"vɛŋɡʲˈɛrski"
],
"answer_start": [
57
]
}
|
18
|
Edmund Kowal
|
W sezonie 1959 nowym szkoleniowcem Górnika został węgierski trener János Steiner, z którym Kowal współpracował w Legii. Kowal wystąpił we wszystkich dwudziestu dwóch meczach ligowych i zdobył sześć bramek, spędzając na boisku 1935 minut. Jedynym spotkaniem, którego nie dograł w pełnym wymiarze czasowym był mecz przeciwko Ruchowi Chorzów (2:2, 25 października 1959 roku), kiedy to został zmieniony przez Manfreda Fojcika. Kowal był odpowiedzialny za wykonywanie rzutów karnych, które wykorzystał w spotkaniach z Legią (1:2, 10 maja 1959 roku) oraz Lechią Gdańsk (3:2, 1 listopada 1959 roku). Bramkarza Lechii pokonał nie biorąc rozbiegu w kierunku piłki. Przed strzałem wykonał zwód, po którym Henryk Gronowski rzucił się w jeden róg bramki, a piłka potoczyła się w drugi. Górnik zapewnił sobie tytuł mistrzowski na trzy kolejki przez zakończeniem rozgrywek, natomiast Kowal był uważany za piłkarza w szczytowej formie oraz inteligentnego konstruktora akcji.
|
Czy Edmund Kowal rozegrał wszystkie mecze przez całe spotkanie w sezonie 1959?
|
{
"text": [
"Jedynym spotkaniem, którego nie dograł w pełnym wymiarze czasowym"
],
"answer_start": [
238
]
}
|
vɨ sɛzˈɔɲʲɛ 1959 nˈɔvɨm ʃkˌɔlɛɲʲˈɔftsɛm ɡurɲˈika zˈɔstaw vɛŋɡʲˈɛrski trˈɛnɛr jˈɔtánˈɔs ʃtˈajnɛr, zɨ ktˈurɨm kˈɔval fspˌuwpratsˈɔvaw vɨ lˈɛɡji. kˈɔval vɨstˈɔmpiw vɛ fʃˈɨstkix dvudʑˈɛstu dvˈux mˈɛtʃax liɡˈɔvɨx i zdˈɔbɨw ʃˈɛɕtɕ brˈamɛk, spɛndʑˈajɔnts nˈa bɔˈisku 1935 mˈinut. jɛdˈɨnɨm spɔtkˈaɲʲɛm, kturˈɛɡɔ ɲʲɛ dˈɔɡraw vɨ pˈɛwnɨm vɨmjˈaʒɛ tʃasˈɔvɨm bˈɨw mˈɛtʃ pʃɛtɕˈifkɔ ruxˈɔvi xˈɔʒuf (2:2, 25 pˌaʑdʑɛrɲˈika 1959 rˈɔku), kʲˈɛdɨ tɔ zˈɔstaw zmʲɛɲʲˈɔnɨ pʃˈɛs manfrˈɛda fɔjtɕˈika. kˈɔval bˈɨw ˌɔtpɔvʲɛdʑˈalnɨ zˈa vˌɨkɔnɨvˈaɲʲɛ ʒˈutuf kˈarnɨx, ktˈurɛ vˌɨkɔʒˈɨstaw vɨ spɔtkˈaɲʲax zɨ lˈɛɡjɔ̃ (1:2, 10 mˈaja 1959 rˈɔku) ˌɔras lˈɛhjɔ̃ ɡdˈaɲsk (3:2, 1 lˌistɔpˈada 1959 rˈɔku). bramkˈaʒa lˈɛhji pɔkˈɔnaw ɲʲɛ bjˈɔrɔnts rɔzbjˈɛɡu vɨ kʲɛrˈuŋku pˈiwki. pʃˈɛt stʃˈawɛm vɨkˈɔnaw zvˈut, pˈɔ ktˈurɨm xˈɛnrɨk ɡrɔnˈɔfski ʒˈutɕiw ɕɛ vɨ jˈɛdɛn rˈuk brˈamki, a pˈiwka pˌɔtɔtʃˈɨwa ɕɛ vɨ drˈuɡʲi. ɡˈurɲik zapˈɛvɲiw sˈɔbjɛ tˈɨtuw mistʃˈɔfski nˈa tʃˈɨ kɔlˈɛjki pʃˈɛs zˌakɔɲtʃˈɛɲʲɛm rɔzɡrˈɨvɛk, natˈɔmjast kˈɔval bˈɨw ˌuvaʒˈanɨ zˈa piwkˈaʒa vɨ ʃtʃɨtˈɔvɛj fˈɔrmʲɛ ˌɔras ˌintɛlˌiɡɛntnˈɛɡɔ kˌɔnstruktˈɔra ˈaktsji.
|
tʃɨ ˈɛdmunt kˈɔval rɔzˈɛɡraw fʃˈɨstkʲɛ mˈɛtʃɛ pʃˈɛs tsˈawɛ spɔtkˈaɲʲɛ vɨ sɛzˈɔɲʲɛ 1959?
|
{
"text": [
"jɛdˈɨnɨm spɔtkˈaɲʲɛm, kturˈɛɡɔ ɲʲɛ dˈɔɡraw vɨ pˈɛwnɨm vɨmjˈaʒɛ tʃasˈɔvɨm"
],
"answer_start": [
273
]
}
|
19
|
Edmund Kowal
|
W sezonie 1959 nowym szkoleniowcem Górnika został węgierski trener János Steiner, z którym Kowal współpracował w Legii. Kowal wystąpił we wszystkich dwudziestu dwóch meczach ligowych i zdobył sześć bramek, spędzając na boisku 1935 minut. Jedynym spotkaniem, którego nie dograł w pełnym wymiarze czasowym był mecz przeciwko Ruchowi Chorzów (2:2, 25 października 1959 roku), kiedy to został zmieniony przez Manfreda Fojcika. Kowal był odpowiedzialny za wykonywanie rzutów karnych, które wykorzystał w spotkaniach z Legią (1:2, 10 maja 1959 roku) oraz Lechią Gdańsk (3:2, 1 listopada 1959 roku). Bramkarza Lechii pokonał nie biorąc rozbiegu w kierunku piłki. Przed strzałem wykonał zwód, po którym Henryk Gronowski rzucił się w jeden róg bramki, a piłka potoczyła się w drugi. Górnik zapewnił sobie tytuł mistrzowski na trzy kolejki przez zakończeniem rozgrywek, natomiast Kowal był uważany za piłkarza w szczytowej formie oraz inteligentnego konstruktora akcji.
|
Jakim wynikiem zakończył się mecz Górnika z Ruchem z końca października 1959 roku?
|
{
"text": [
"2:2"
],
"answer_start": [
340
]
}
|
vɨ sɛzˈɔɲʲɛ 1959 nˈɔvɨm ʃkˌɔlɛɲʲˈɔftsɛm ɡurɲˈika zˈɔstaw vɛŋɡʲˈɛrski trˈɛnɛr jˈɔtánˈɔs ʃtˈajnɛr, zɨ ktˈurɨm kˈɔval fspˌuwpratsˈɔvaw vɨ lˈɛɡji. kˈɔval vɨstˈɔmpiw vɛ fʃˈɨstkix dvudʑˈɛstu dvˈux mˈɛtʃax liɡˈɔvɨx i zdˈɔbɨw ʃˈɛɕtɕ brˈamɛk, spɛndʑˈajɔnts nˈa bɔˈisku 1935 mˈinut. jɛdˈɨnɨm spɔtkˈaɲʲɛm, kturˈɛɡɔ ɲʲɛ dˈɔɡraw vɨ pˈɛwnɨm vɨmjˈaʒɛ tʃasˈɔvɨm bˈɨw mˈɛtʃ pʃɛtɕˈifkɔ ruxˈɔvi xˈɔʒuf (2:2, 25 pˌaʑdʑɛrɲˈika 1959 rˈɔku), kʲˈɛdɨ tɔ zˈɔstaw zmʲɛɲʲˈɔnɨ pʃˈɛs manfrˈɛda fɔjtɕˈika. kˈɔval bˈɨw ˌɔtpɔvʲɛdʑˈalnɨ zˈa vˌɨkɔnɨvˈaɲʲɛ ʒˈutuf kˈarnɨx, ktˈurɛ vˌɨkɔʒˈɨstaw vɨ spɔtkˈaɲʲax zɨ lˈɛɡjɔ̃ (1:2, 10 mˈaja 1959 rˈɔku) ˌɔras lˈɛhjɔ̃ ɡdˈaɲsk (3:2, 1 lˌistɔpˈada 1959 rˈɔku). bramkˈaʒa lˈɛhji pɔkˈɔnaw ɲʲɛ bjˈɔrɔnts rɔzbjˈɛɡu vɨ kʲɛrˈuŋku pˈiwki. pʃˈɛt stʃˈawɛm vɨkˈɔnaw zvˈut, pˈɔ ktˈurɨm xˈɛnrɨk ɡrɔnˈɔfski ʒˈutɕiw ɕɛ vɨ jˈɛdɛn rˈuk brˈamki, a pˈiwka pˌɔtɔtʃˈɨwa ɕɛ vɨ drˈuɡʲi. ɡˈurɲik zapˈɛvɲiw sˈɔbjɛ tˈɨtuw mistʃˈɔfski nˈa tʃˈɨ kɔlˈɛjki pʃˈɛs zˌakɔɲtʃˈɛɲʲɛm rɔzɡrˈɨvɛk, natˈɔmjast kˈɔval bˈɨw ˌuvaʒˈanɨ zˈa piwkˈaʒa vɨ ʃtʃɨtˈɔvɛj fˈɔrmʲɛ ˌɔras ˌintɛlˌiɡɛntnˈɛɡɔ kˌɔnstruktˈɔra ˈaktsji.
|
jˈakim vɨɲˈikʲɛm zakˈɔɲtʃɨw ɕɛ mˈɛtʃ ɡurɲˈika zɨ rˈuxɛm zɨ kˈɔɲtsa pˌaʑdʑɛrɲˈika 1959 rˈɔku?
|
{
"text": [
"2:2"
],
"answer_start": [
384
]
}
|
20
|
Edmund Kowal
|
W sezonie 1959 nowym szkoleniowcem Górnika został węgierski trener János Steiner, z którym Kowal współpracował w Legii. Kowal wystąpił we wszystkich dwudziestu dwóch meczach ligowych i zdobył sześć bramek, spędzając na boisku 1935 minut. Jedynym spotkaniem, którego nie dograł w pełnym wymiarze czasowym był mecz przeciwko Ruchowi Chorzów (2:2, 25 października 1959 roku), kiedy to został zmieniony przez Manfreda Fojcika. Kowal był odpowiedzialny za wykonywanie rzutów karnych, które wykorzystał w spotkaniach z Legią (1:2, 10 maja 1959 roku) oraz Lechią Gdańsk (3:2, 1 listopada 1959 roku). Bramkarza Lechii pokonał nie biorąc rozbiegu w kierunku piłki. Przed strzałem wykonał zwód, po którym Henryk Gronowski rzucił się w jeden róg bramki, a piłka potoczyła się w drugi. Górnik zapewnił sobie tytuł mistrzowski na trzy kolejki przez zakończeniem rozgrywek, natomiast Kowal był uważany za piłkarza w szczytowej formie oraz inteligentnego konstruktora akcji.
|
W jaki sposób Edmund Kowal wykonał "jedenastkę" w meczu z Lechią?
|
{
"text": [
"nie biorąc rozbiegu w kierunku piłki"
],
"answer_start": [
618
]
}
|
vɨ sɛzˈɔɲʲɛ 1959 nˈɔvɨm ʃkˌɔlɛɲʲˈɔftsɛm ɡurɲˈika zˈɔstaw vɛŋɡʲˈɛrski trˈɛnɛr jˈɔtánˈɔs ʃtˈajnɛr, zɨ ktˈurɨm kˈɔval fspˌuwpratsˈɔvaw vɨ lˈɛɡji. kˈɔval vɨstˈɔmpiw vɛ fʃˈɨstkix dvudʑˈɛstu dvˈux mˈɛtʃax liɡˈɔvɨx i zdˈɔbɨw ʃˈɛɕtɕ brˈamɛk, spɛndʑˈajɔnts nˈa bɔˈisku 1935 mˈinut. jɛdˈɨnɨm spɔtkˈaɲʲɛm, kturˈɛɡɔ ɲʲɛ dˈɔɡraw vɨ pˈɛwnɨm vɨmjˈaʒɛ tʃasˈɔvɨm bˈɨw mˈɛtʃ pʃɛtɕˈifkɔ ruxˈɔvi xˈɔʒuf (2:2, 25 pˌaʑdʑɛrɲˈika 1959 rˈɔku), kʲˈɛdɨ tɔ zˈɔstaw zmʲɛɲʲˈɔnɨ pʃˈɛs manfrˈɛda fɔjtɕˈika. kˈɔval bˈɨw ˌɔtpɔvʲɛdʑˈalnɨ zˈa vˌɨkɔnɨvˈaɲʲɛ ʒˈutuf kˈarnɨx, ktˈurɛ vˌɨkɔʒˈɨstaw vɨ spɔtkˈaɲʲax zɨ lˈɛɡjɔ̃ (1:2, 10 mˈaja 1959 rˈɔku) ˌɔras lˈɛhjɔ̃ ɡdˈaɲsk (3:2, 1 lˌistɔpˈada 1959 rˈɔku). bramkˈaʒa lˈɛhji pɔkˈɔnaw ɲʲɛ bjˈɔrɔnts rɔzbjˈɛɡu vɨ kʲɛrˈuŋku pˈiwki. pʃˈɛt stʃˈawɛm vɨkˈɔnaw zvˈut, pˈɔ ktˈurɨm xˈɛnrɨk ɡrɔnˈɔfski ʒˈutɕiw ɕɛ vɨ jˈɛdɛn rˈuk brˈamki, a pˈiwka pˌɔtɔtʃˈɨwa ɕɛ vɨ drˈuɡʲi. ɡˈurɲik zapˈɛvɲiw sˈɔbjɛ tˈɨtuw mistʃˈɔfski nˈa tʃˈɨ kɔlˈɛjki pʃˈɛs zˌakɔɲtʃˈɛɲʲɛm rɔzɡrˈɨvɛk, natˈɔmjast kˈɔval bˈɨw ˌuvaʒˈanɨ zˈa piwkˈaʒa vɨ ʃtʃɨtˈɔvɛj fˈɔrmʲɛ ˌɔras ˌintɛlˌiɡɛntnˈɛɡɔ kˌɔnstruktˈɔra ˈaktsji.
|
vɨ jˈaki spˈɔsup ˈɛdmunt kˈɔval vɨkˈɔnaw "jˌɛdɛnˈastkɛ" vɨ mˈɛtʃu zɨ lˈɛhjɔ̃?
|
{
"text": [
"ɲʲɛ bjˈɔrɔnts rɔzbjˈɛɡu vɨ kʲɛrˈuŋku pˈiwki"
],
"answer_start": [
691
]
}
|
21
|
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
|
Zgodnie z Regulaminem Sejmu i zarządzeniem Szefa Kancelarii Sejmu z marca 2006 informacja publiczna dotycząca Sejmu i jego organów oraz Kancelarii Sejmu (m.in. druki sejmowe, biuletyny z posiedzeń komisji sejmowych, opinie Biura Analiz Sejmowych, wyniki głosowań) jest na bieżąco udostępniana w Systemie Informacyjnym Sejmu na stronie internetowej www.sejm.gov.pl. Ogłaszanie przez Kancelarię Sejmu informacji w Systemie Informacyjnym Sejmu jest podstawową formą udzielania przez izbę informacji publicznej.
|
Na jakiej witrynie znajduje się system informacyjny?
|
{
"text": [
"www.sejm.gov.pl"
],
"answer_start": [
348
]
}
|
zɡˈɔdɲʲɛ zɨ rˌɛɡulamˈinɛm sˈɛjmu i zˌaʒɔndʑˈɛɲʲɛm ʃˈɛfa kˌantsɛlˈarji sˈɛjmu zɨ mˈartsa 2006 ˌinfɔrmˈatsja publˈitʃna dˌɔtɨtʃˈɔntsa sˈɛjmu i jˈɛɡɔ ɔrɡˈanuf ˌɔras kˌantsɛlˈarji sˈɛjmu (ˈɛm.ˈin. drˈuki sɛjmˈɔvɛ, bjˌulɛtˈɨnɨ zɨ pɔɕˈɛdʑɛɲ kɔmˈisji sɛjmˈɔvɨx, ɔpˈiɲʲɛ bjˈura anˈalis sɛjmˈɔvɨx, vɨɲˈiki ɡwɔsˈɔvaɲ) jˈɛst nˈa bjɛʒˈɔntsɔ ˌudɔstɛmpɲʲˈana vɨ sɨstˈɛmjɛ ˌinfɔrmatsˈɨjnɨm sˈɛjmu nˈa strˈɔɲʲɛ ˌintɛrnɛtˈɔvɛj vˌuvˌuvˈu.sˈɛjm.ɡˈɔv.pˌɛˈɛl. ˌɔɡwaʃˈaɲʲɛ pʃˈɛs kˌantsɛlˈarjɛ sˈɛjmu ˌinfɔrmˈatsji vɨ sɨstˈɛmjɛ ˌinfɔrmatsˈɨjnɨm sˈɛjmu jˈɛst pˌɔtstavˈɔvɔ̃ fˈɔrmɔ̃ ˌudʑɛlˈaɲʲa pʃˈɛs ˈizbɛ ˌinfɔrmˈatsji publˈitʃnɛj.
|
nˈa jˈakʲɛj vitrˈɨɲʲɛ znajdˈujɛ ɕɛ sˈɨstɛm ˌinfɔrmatsˈɨjnɨ?
|
{
"text": [
"vˌuvˌuvˈu.sˈɛjm.ɡˈɔv.pˌɛˈɛl"
],
"answer_start": [
410
]
}
|
22
|
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
|
Zgodnie z Regulaminem Sejmu i zarządzeniem Szefa Kancelarii Sejmu z marca 2006 informacja publiczna dotycząca Sejmu i jego organów oraz Kancelarii Sejmu (m.in. druki sejmowe, biuletyny z posiedzeń komisji sejmowych, opinie Biura Analiz Sejmowych, wyniki głosowań) jest na bieżąco udostępniana w Systemie Informacyjnym Sejmu na stronie internetowej www.sejm.gov.pl. Ogłaszanie przez Kancelarię Sejmu informacji w Systemie Informacyjnym Sejmu jest podstawową formą udzielania przez izbę informacji publicznej.
|
Co znajduje się w systemie informacyjnym?
|
{
"text": [
"informacja publiczna dotycząca Sejmu i jego organów oraz Kancelarii Sejmu"
],
"answer_start": [
79
]
}
|
zɡˈɔdɲʲɛ zɨ rˌɛɡulamˈinɛm sˈɛjmu i zˌaʒɔndʑˈɛɲʲɛm ʃˈɛfa kˌantsɛlˈarji sˈɛjmu zɨ mˈartsa 2006 ˌinfɔrmˈatsja publˈitʃna dˌɔtɨtʃˈɔntsa sˈɛjmu i jˈɛɡɔ ɔrɡˈanuf ˌɔras kˌantsɛlˈarji sˈɛjmu (ˈɛm.ˈin. drˈuki sɛjmˈɔvɛ, bjˌulɛtˈɨnɨ zɨ pɔɕˈɛdʑɛɲ kɔmˈisji sɛjmˈɔvɨx, ɔpˈiɲʲɛ bjˈura anˈalis sɛjmˈɔvɨx, vɨɲˈiki ɡwɔsˈɔvaɲ) jˈɛst nˈa bjɛʒˈɔntsɔ ˌudɔstɛmpɲʲˈana vɨ sɨstˈɛmjɛ ˌinfɔrmatsˈɨjnɨm sˈɛjmu nˈa strˈɔɲʲɛ ˌintɛrnɛtˈɔvɛj vˌuvˌuvˈu.sˈɛjm.ɡˈɔv.pˌɛˈɛl. ˌɔɡwaʃˈaɲʲɛ pʃˈɛs kˌantsɛlˈarjɛ sˈɛjmu ˌinfɔrmˈatsji vɨ sɨstˈɛmjɛ ˌinfɔrmatsˈɨjnɨm sˈɛjmu jˈɛst pˌɔtstavˈɔvɔ̃ fˈɔrmɔ̃ ˌudʑɛlˈaɲʲa pʃˈɛs ˈizbɛ ˌinfɔrmˈatsji publˈitʃnɛj.
|
tsˈɔ znajdˈujɛ ɕɛ vɨ sɨstˈɛmjɛ ˌinfɔrmatsˈɨjnɨm?
|
{
"text": [
"ˌinfɔrmˈatsja publˈitʃna dˌɔtɨtʃˈɔntsa sˈɛjmu i jˈɛɡɔ ɔrɡˈanuf ˌɔras kˌantsɛlˈarji sˈɛjmu"
],
"answer_start": [
93
]
}
|
23
|
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
|
Zgodnie z Regulaminem Sejmu i zarządzeniem Szefa Kancelarii Sejmu z marca 2006 informacja publiczna dotycząca Sejmu i jego organów oraz Kancelarii Sejmu (m.in. druki sejmowe, biuletyny z posiedzeń komisji sejmowych, opinie Biura Analiz Sejmowych, wyniki głosowań) jest na bieżąco udostępniana w Systemie Informacyjnym Sejmu na stronie internetowej www.sejm.gov.pl. Ogłaszanie przez Kancelarię Sejmu informacji w Systemie Informacyjnym Sejmu jest podstawową formą udzielania przez izbę informacji publicznej.
|
Gdzie publikowane są informacje w sprawie Sejmu i Kancelarii?
|
{
"text": [
"w Systemie Informacyjnym Sejmu"
],
"answer_start": [
293
]
}
|
zɡˈɔdɲʲɛ zɨ rˌɛɡulamˈinɛm sˈɛjmu i zˌaʒɔndʑˈɛɲʲɛm ʃˈɛfa kˌantsɛlˈarji sˈɛjmu zɨ mˈartsa 2006 ˌinfɔrmˈatsja publˈitʃna dˌɔtɨtʃˈɔntsa sˈɛjmu i jˈɛɡɔ ɔrɡˈanuf ˌɔras kˌantsɛlˈarji sˈɛjmu (ˈɛm.ˈin. drˈuki sɛjmˈɔvɛ, bjˌulɛtˈɨnɨ zɨ pɔɕˈɛdʑɛɲ kɔmˈisji sɛjmˈɔvɨx, ɔpˈiɲʲɛ bjˈura anˈalis sɛjmˈɔvɨx, vɨɲˈiki ɡwɔsˈɔvaɲ) jˈɛst nˈa bjɛʒˈɔntsɔ ˌudɔstɛmpɲʲˈana vɨ sɨstˈɛmjɛ ˌinfɔrmatsˈɨjnɨm sˈɛjmu nˈa strˈɔɲʲɛ ˌintɛrnɛtˈɔvɛj vˌuvˌuvˈu.sˈɛjm.ɡˈɔv.pˌɛˈɛl. ˌɔɡwaʃˈaɲʲɛ pʃˈɛs kˌantsɛlˈarjɛ sˈɛjmu ˌinfɔrmˈatsji vɨ sɨstˈɛmjɛ ˌinfɔrmatsˈɨjnɨm sˈɛjmu jˈɛst pˌɔtstavˈɔvɔ̃ fˈɔrmɔ̃ ˌudʑɛlˈaɲʲa pʃˈɛs ˈizbɛ ˌinfɔrmˈatsji publˈitʃnɛj.
|
ɡdʑˈɛ pˌublikɔvˈanɛ sˈɔ̃ ˌinfɔrmˈatsjɛ vɨ sprˈavʲɛ sˈɛjmu i kˌantsɛlˈarji?
|
{
"text": [
"vɨ sɨstˈɛmjɛ ˌinfɔrmatsˈɨjnɨm sˈɛjmu"
],
"answer_start": [
345
]
}
|
24
|
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
|
Historycznie udokumentowany sejm wyznaczył Władysław I Łokietek na 26 maja 1331 w Chęcinach. Ten ogólnopolski sejm rokował do 14 czerwca tycząc wojny znanej z bitwy pod Płowcami. Wydarzenie to odnotowane jest przez wielu historyków, począwszy od Jana Długosza. W roku 1493 król Jan I Olbracht zwołał sejm walny, czyli zjazd ogólnokrajowy, na którym wyłoniła się izba poselska – osobna izba sejmowa, będąca reprezentacją szlachty wybraną na sejmikach ziemskich. W okresie I Rzeczypospolitej Sejm był przedstawicielem wyłącznie stanu szlacheckiego. Ta formuła była jednym z najważniejszych przywilejów szlacheckich.
|
Gdzie odbył się sejm zorganizowany przez ówczesnego władcę Polski w maju 1331 roku?
|
{
"text": [
"w Chęcinach"
],
"answer_start": [
80
]
}
|
çˌistɔrˈɨtʃɲʲɛ ˌudɔkˌumɛntɔvˈanɨ sˈɛjm vɨznˈatʃɨw vwadˈɨswaf i wɔkʲˈɛtɛk nˈa 26 mˈaja 1331 vɨ xɛɲtɕˈinax. tˈɛn ˌɔɡulnɔpˈɔlski sˈɛjm rɔkˈɔvaw dˈɔ 14 tʃˈɛrftsa tˈɨtʃɔnts vˈɔjnɨ znˈanɛj zɨ bʲˈitfɨ pˈɔt pwɔftsˈami. vˌɨdaʒˈɛɲʲɛ tɔ ˌɔdnɔtɔvˈanɛ jˈɛst pʃˈɛs vʲˈɛlu çˌistɔrˈɨkuf, pɔtʃˈɔ̃fʃɨ ɔt jˈana dwuɡˈɔʃa. vɨ rˈɔku 1493 krˈul jˈan i ˈɔlbraxt zvˈɔwaw sˈɛjm vˈalnɨ, tʃˈɨli zjˈast ˌɔɡulnˌɔkrajˈɔvɨ, nˈa ktˈurɨm vˌɨwɔɲˈiwa ɕɛ ˈizba pɔsˈɛlska – ɔsˈɔbna ˈizba sɛjmˈɔva, bɛndˈɔntsa rˌɛprɛzɛntˈatsjɔ̃ ʃlˈaxtɨ vɨbrˈanɔ̃ nˈa sɛjmˈikax ʑˈɛmskix. vɨ ɔkrˈɛɕɛ i ʒˌɛtʃɨpˌɔspɔlˈitɛj sˈɛjm bˈɨw pʃˌɛtstavitɕˈɛlɛm vɨwˈɔntʃɲʲɛ stˈanu ʃlˌaxɛtskʲˈɛɡɔ. tˈa fɔrmˈuwa bˈɨwa jˈɛdnɨm zɨ nˌajvaʒɲʲˈɛjʃɨx pʃˌɨvilˈɛjuf ʃlaxˈɛtskix.
|
ɡdʑˈɛ ˈɔdbɨw ɕɛ sˈɛjm zˌɔrɡaɲˌizɔvˈanɨ pʃˈɛs ˌuftʃɛsnˈɛɡɔ vwˈattsɛ pˈɔlski vɨ mˈaju 1331 rˈɔku?
|
{
"text": [
"vɨ xɛɲtɕˈinax"
],
"answer_start": [
91
]
}
|
25
|
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
|
Historycznie udokumentowany sejm wyznaczył Władysław I Łokietek na 26 maja 1331 w Chęcinach. Ten ogólnopolski sejm rokował do 14 czerwca tycząc wojny znanej z bitwy pod Płowcami. Wydarzenie to odnotowane jest przez wielu historyków, począwszy od Jana Długosza. W roku 1493 król Jan I Olbracht zwołał sejm walny, czyli zjazd ogólnokrajowy, na którym wyłoniła się izba poselska – osobna izba sejmowa, będąca reprezentacją szlachty wybraną na sejmikach ziemskich. W okresie I Rzeczypospolitej Sejm był przedstawicielem wyłącznie stanu szlacheckiego. Ta formuła była jednym z najważniejszych przywilejów szlacheckich.
|
Jaki temat poruszany był na sejmie wyznaczonym przez Władysława I Łokietka 26 maja 1331 roku?
|
{
"text": [
"wojny znanej z bitwy pod Płowcami"
],
"answer_start": [
144
]
}
|
çˌistɔrˈɨtʃɲʲɛ ˌudɔkˌumɛntɔvˈanɨ sˈɛjm vɨznˈatʃɨw vwadˈɨswaf i wɔkʲˈɛtɛk nˈa 26 mˈaja 1331 vɨ xɛɲtɕˈinax. tˈɛn ˌɔɡulnɔpˈɔlski sˈɛjm rɔkˈɔvaw dˈɔ 14 tʃˈɛrftsa tˈɨtʃɔnts vˈɔjnɨ znˈanɛj zɨ bʲˈitfɨ pˈɔt pwɔftsˈami. vˌɨdaʒˈɛɲʲɛ tɔ ˌɔdnɔtɔvˈanɛ jˈɛst pʃˈɛs vʲˈɛlu çˌistɔrˈɨkuf, pɔtʃˈɔ̃fʃɨ ɔt jˈana dwuɡˈɔʃa. vɨ rˈɔku 1493 krˈul jˈan i ˈɔlbraxt zvˈɔwaw sˈɛjm vˈalnɨ, tʃˈɨli zjˈast ˌɔɡulnˌɔkrajˈɔvɨ, nˈa ktˈurɨm vˌɨwɔɲˈiwa ɕɛ ˈizba pɔsˈɛlska – ɔsˈɔbna ˈizba sɛjmˈɔva, bɛndˈɔntsa rˌɛprɛzɛntˈatsjɔ̃ ʃlˈaxtɨ vɨbrˈanɔ̃ nˈa sɛjmˈikax ʑˈɛmskix. vɨ ɔkrˈɛɕɛ i ʒˌɛtʃɨpˌɔspɔlˈitɛj sˈɛjm bˈɨw pʃˌɛtstavitɕˈɛlɛm vɨwˈɔntʃɲʲɛ stˈanu ʃlˌaxɛtskʲˈɛɡɔ. tˈa fɔrmˈuwa bˈɨwa jˈɛdnɨm zɨ nˌajvaʒɲʲˈɛjʃɨx pʃˌɨvilˈɛjuf ʃlaxˈɛtskix.
|
jˈaki tˈɛmat pˌɔruʃˈanɨ bˈɨw nˈa sˈɛjmʲɛ vˌɨznatʃˈɔnɨm pʃˈɛs vwˌadɨswˈava i wɔkʲˈɛtka 26 mˈaja 1331 rˈɔku?
|
{
"text": [
"vˈɔjnɨ znˈanɛj zɨ bʲˈitfɨ pˈɔt pwɔftsˈami"
],
"answer_start": [
168
]
}
|
26
|
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
|
Historycznie udokumentowany sejm wyznaczył Władysław I Łokietek na 26 maja 1331 w Chęcinach. Ten ogólnopolski sejm rokował do 14 czerwca tycząc wojny znanej z bitwy pod Płowcami. Wydarzenie to odnotowane jest przez wielu historyków, począwszy od Jana Długosza. W roku 1493 król Jan I Olbracht zwołał sejm walny, czyli zjazd ogólnokrajowy, na którym wyłoniła się izba poselska – osobna izba sejmowa, będąca reprezentacją szlachty wybraną na sejmikach ziemskich. W okresie I Rzeczypospolitej Sejm był przedstawicielem wyłącznie stanu szlacheckiego. Ta formuła była jednym z najważniejszych przywilejów szlacheckich.
|
Czym była izba poselska powołana do życia pod koniec piętnastego wieku?
|
{
"text": [
"osobna izba sejmowa, będąca reprezentacją szlachty wybraną na sejmikach ziemskich"
],
"answer_start": [
378
]
}
|
çˌistɔrˈɨtʃɲʲɛ ˌudɔkˌumɛntɔvˈanɨ sˈɛjm vɨznˈatʃɨw vwadˈɨswaf i wɔkʲˈɛtɛk nˈa 26 mˈaja 1331 vɨ xɛɲtɕˈinax. tˈɛn ˌɔɡulnɔpˈɔlski sˈɛjm rɔkˈɔvaw dˈɔ 14 tʃˈɛrftsa tˈɨtʃɔnts vˈɔjnɨ znˈanɛj zɨ bʲˈitfɨ pˈɔt pwɔftsˈami. vˌɨdaʒˈɛɲʲɛ tɔ ˌɔdnɔtɔvˈanɛ jˈɛst pʃˈɛs vʲˈɛlu çˌistɔrˈɨkuf, pɔtʃˈɔ̃fʃɨ ɔt jˈana dwuɡˈɔʃa. vɨ rˈɔku 1493 krˈul jˈan i ˈɔlbraxt zvˈɔwaw sˈɛjm vˈalnɨ, tʃˈɨli zjˈast ˌɔɡulnˌɔkrajˈɔvɨ, nˈa ktˈurɨm vˌɨwɔɲˈiwa ɕɛ ˈizba pɔsˈɛlska – ɔsˈɔbna ˈizba sɛjmˈɔva, bɛndˈɔntsa rˌɛprɛzɛntˈatsjɔ̃ ʃlˈaxtɨ vɨbrˈanɔ̃ nˈa sɛjmˈikax ʑˈɛmskix. vɨ ɔkrˈɛɕɛ i ʒˌɛtʃɨpˌɔspɔlˈitɛj sˈɛjm bˈɨw pʃˌɛtstavitɕˈɛlɛm vɨwˈɔntʃɲʲɛ stˈanu ʃlˌaxɛtskʲˈɛɡɔ. tˈa fɔrmˈuwa bˈɨwa jˈɛdnɨm zɨ nˌajvaʒɲʲˈɛjʃɨx pʃˌɨvilˈɛjuf ʃlaxˈɛtskix.
|
tʃˈɨm bˈɨwa ˈizba pɔsˈɛlska pˌɔvɔwˈana dˈɔ ʒˈɨtɕa pˈɔt kˈɔɲʲɛts pʲˌɛtnastˈɛɡɔ vʲˈɛku?
|
{
"text": [
"ɔsˈɔbna ˈizba sɛjmˈɔva, bɛndˈɔntsa rˌɛprɛzɛntˈatsjɔ̃ ʃlˈaxtɨ vɨbrˈanɔ̃ nˈa sɛjmˈikax ʑˈɛmskix"
],
"answer_start": [
436
]
}
|
27
|
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
|
Historycznie udokumentowany sejm wyznaczył Władysław I Łokietek na 26 maja 1331 w Chęcinach. Ten ogólnopolski sejm rokował do 14 czerwca tycząc wojny znanej z bitwy pod Płowcami. Wydarzenie to odnotowane jest przez wielu historyków, począwszy od Jana Długosza. W roku 1493 król Jan I Olbracht zwołał sejm walny, czyli zjazd ogólnokrajowy, na którym wyłoniła się izba poselska – osobna izba sejmowa, będąca reprezentacją szlachty wybraną na sejmikach ziemskich. W okresie I Rzeczypospolitej Sejm był przedstawicielem wyłącznie stanu szlacheckiego. Ta formuła była jednym z najważniejszych przywilejów szlacheckich.
|
Czy za czasów istnienia I Rzeczypospolitej w Sejm mogły być zaangażowane jedynie osoby o statusie szlachty?
|
{
"text": [
"W okresie I Rzeczypospolitej Sejm był przedstawicielem wyłącznie stanu szlacheckiego"
],
"answer_start": [
461
]
}
|
çˌistɔrˈɨtʃɲʲɛ ˌudɔkˌumɛntɔvˈanɨ sˈɛjm vɨznˈatʃɨw vwadˈɨswaf i wɔkʲˈɛtɛk nˈa 26 mˈaja 1331 vɨ xɛɲtɕˈinax. tˈɛn ˌɔɡulnɔpˈɔlski sˈɛjm rɔkˈɔvaw dˈɔ 14 tʃˈɛrftsa tˈɨtʃɔnts vˈɔjnɨ znˈanɛj zɨ bʲˈitfɨ pˈɔt pwɔftsˈami. vˌɨdaʒˈɛɲʲɛ tɔ ˌɔdnɔtɔvˈanɛ jˈɛst pʃˈɛs vʲˈɛlu çˌistɔrˈɨkuf, pɔtʃˈɔ̃fʃɨ ɔt jˈana dwuɡˈɔʃa. vɨ rˈɔku 1493 krˈul jˈan i ˈɔlbraxt zvˈɔwaw sˈɛjm vˈalnɨ, tʃˈɨli zjˈast ˌɔɡulnˌɔkrajˈɔvɨ, nˈa ktˈurɨm vˌɨwɔɲˈiwa ɕɛ ˈizba pɔsˈɛlska – ɔsˈɔbna ˈizba sɛjmˈɔva, bɛndˈɔntsa rˌɛprɛzɛntˈatsjɔ̃ ʃlˈaxtɨ vɨbrˈanɔ̃ nˈa sɛjmˈikax ʑˈɛmskix. vɨ ɔkrˈɛɕɛ i ʒˌɛtʃɨpˌɔspɔlˈitɛj sˈɛjm bˈɨw pʃˌɛtstavitɕˈɛlɛm vɨwˈɔntʃɲʲɛ stˈanu ʃlˌaxɛtskʲˈɛɡɔ. tˈa fɔrmˈuwa bˈɨwa jˈɛdnɨm zɨ nˌajvaʒɲʲˈɛjʃɨx pʃˌɨvilˈɛjuf ʃlaxˈɛtskix.
|
tʃɨ zˈa tʃˈasuf istɲʲˈɛɲʲa i ʒˌɛtʃɨpˌɔspɔlˈitɛj vɨ sˈɛjm mˈɔɡwɨ bˈɨtɕ zˌaaŋɡˌaʒɔvˈanɛ jɛdˈɨɲʲɛ ɔsˈɔbɨ ˈɔ statˈuɕɛ ʃlˈaxtɨ?
|
{
"text": [
"vɨ ɔkrˈɛɕɛ i ʒˌɛtʃɨpˌɔspɔlˈitɛj sˈɛjm bˈɨw pʃˌɛtstavitɕˈɛlɛm vɨwˈɔntʃɲʲɛ stˈanu ʃlˌaxɛtskʲˈɛɡɔ"
],
"answer_start": [
531
]
}
|
28
|
Amanda Lear
|
W 2006 otworzyła wystawę malarską o tytule Never Mind the Bollocks, Here's Amanda Lear w Nowym Jorku i otrzymała prestiżowy Order Sztuki i Literatury od francuskiego Ministra Kultury za swój udział w rozwoju sztuki francuskiej. Jesienią, dzięki wytwórni Dance Street wydano album With Love zawierający standardy jazzu i popu tradycyjnego z repertuaru ulubionych wokalistek Amandy. W niektórych krajach Europy wydano album na początku 2007, a w 2008 ukazała się we Włoszech jego specjalna reedycja. Lear zagrała w kilku filmach i nagrałą dubbing do francuskiej wersji filmu Łowcy smoków. W marcu 2009 Lear zadebiutowała jako aktorka teatralna w dobrze przyjętej sztuce Panique au ministère wystawianej w paryskim teatrze Porte-Saint-Martin. Latem wydała singiel „Someone Else’s Eyes”, nagrany w duecie z włoskim piosenkarzem o pseudonimie Deadstar, który następnie zremiksował Boy George. Piosenka zapowiadała kolejny studyjny album piosenkarki, zatytułowany Brief Encounters, który ukazał się w październiku dzięki niezależnej wytwórni Just Good Music for Your Ears, a już w następnym miesiącu pojawiła się następna płyta, Brand New Love Affair, zawierająca wyłącznie taneczne utwory. W tym samym roku Amanda wydała swoją nową autobiografię, Je ne suis pas celle que vous croyez..., dostępną jedynie w języku francuskim.
|
Za co piosenkarka została wyróżniona Orderem Sztuki i Literatury?
|
{
"text": [
"za swój udział w rozwoju sztuki francuskiej"
],
"answer_start": [
183
]
}
|
vɨ 2006 ˌɔtfɔʒˈɨwa vɨstˈavɛ malˈarskɔ̃ ˈɔ tɨtˈulɛ nˈɛvɛr mˈint dˈɛ bˈɔllɔtsks, xˈɛrɛ'ˈɛs amˈanda lˈɛar vɨ nˈɔvɨm jˈɔrku i ˌɔtʃɨmˈawa prˌɛstʲiʒˈɔvɨ ˈɔrdɛr ʃtˈuki i lˌitɛratˈurɨ ɔt frˌantsuskʲˈɛɡɔ miɲˈistra kultˈurɨ zˈa sfˈuj ˈudʑaw vɨ rɔzvˈɔju ʃtˈuki frantsˈuskʲɛj. jɛɕˈɛɲʲɔ̃, dʑˈɛŋki vɨtfˈurɲi dˈantsɛ strˈit vɨdˈanɔ ˈalbum vˈis lˈɔvɛ zˌavʲɛrajˈɔntsɨ standˈardɨ dʒˈɛzu i pˈɔpu trˌadɨtsɨjnˈɛɡɔ zɨ rˌɛpɛrtuˈaru ˌulubjˈɔnɨx vˌɔkalˈistɛk amˈandɨ. vɨ ɲʲɛktˈurɨx krˈajax ɛwrˈɔpɨ vɨdˈanɔ ˈalbum nˈa pɔtʃˈɔntku 2007, a vɨ 2008 ˌukazˈawa ɕɛ vɛ vwˈɔʃɛx jˈɛɡɔ spɛtsjˈalna rˌɛɛdˈɨtsja. lˈɛar zaɡrˈawa vɨ kˈilku fˈilmax i naɡrˈawɔ̃ dˈubbʲiŋk dˈɔ frantsˈuskʲɛj vˈɛrsji fˈilmu wˈɔftsɨ smˈɔkuf. vɨ mˈartsu 2009 lˈɛar zˌadɛbjˌutɔvˈawa jˈakɔ aktˈɔrka tˌɛatrˈalna vɨ dˈɔbʒɛ pʃɨjˈɛntɛj ʃtˈutsɛ paɲˈiɡvɛ ˈaw mˈiɲistèrˈɛ vˌɨstavʲˈanɛj vɨ parˈɨskim tɛˈatʃɛ pˈɔrtɛsˈaintmˈartʲin. lˈatɛm vɨdˈawa sˈiŋɡʲɛl „sˌɔmɛˈɔnɛ ˈɛlsɛ’ˈɛs ˈɛjɛs”, naɡrˈanɨ vɨ duˈɛtɕɛ zɨ vwˈɔskim pʲˌɔsɛŋkˈaʒɛm ˈɔ psˌɛwdɔɲˈimjɛ dɛˈatstar, ktˈurɨ nastˈɛmpɲʲɛ zrˌɛmiksˈɔvaw bˈɔj dʒˈɔrdʒ. pʲɔsˈɛŋka zˌapɔvʲadˈawa kɔlˈɛjnɨ studˈɨjnɨ ˈalbum pʲˌɔsɛŋkˈarki, zˌatɨtˌuwɔvˈanɨ brjˈɛf ˌɛntsɔˈuntɛrs, ktˈurɨ ukˈazaw ɕɛ vɨ pˌaʑdʑɛrɲˈiku dʑˈɛŋki ɲʲˌɛzalˈɛʒnɛj vɨtfˈurɲi jˈust ɡˈɔɔt mˈusits fˈɔr jˈɔur ˈɛars, a jˈuʃ vɨ nastˈɛmpnɨm mʲɛɕˈɔntsu pˌɔjavˈiwa ɕɛ nastˈɛmpna pwˈɨta, brˈant ɲʲˈu lˈɔvɛ ˈaffɛr, zˌavʲɛrajˈɔntsa vɨwˈɔntʃɲʲɛ tanˈɛtʃnɛ utfˈɔrɨ. vɨ tˈɨm sˈamɨm rˈɔku amˈanda vɨdˈawa sfˈɔjɔ̃ nˈɔvɔ̃ ˌawtɔbjɔɡrˈafjɛ, jˈɛ nˈɛ sˈuis pˈas tsˈɛllɛ ɡvˈɛ vˈɔus krˈɔjɛs..., dɔstˈɛmpnɔ̃ jɛdˈɨɲʲɛ vɨ jɛ̃zˈɨku frantsˈuskim.
|
zˈa tsˈɔ pʲˌɔsɛŋkˈarka zɔstˈawa vˌɨruʒɲʲˈɔna ɔrdˈɛrɛm ʃtˈuki i lˌitɛratˈurɨ?
|
{
"text": [
"zˈa sfˈuj ˈudʑaw vɨ rɔzvˈɔju ʃtˈuki frantsˈuskʲɛj"
],
"answer_start": [
214
]
}
|
29
|
Amanda Lear
|
W 2006 otworzyła wystawę malarską o tytule Never Mind the Bollocks, Here's Amanda Lear w Nowym Jorku i otrzymała prestiżowy Order Sztuki i Literatury od francuskiego Ministra Kultury za swój udział w rozwoju sztuki francuskiej. Jesienią, dzięki wytwórni Dance Street wydano album With Love zawierający standardy jazzu i popu tradycyjnego z repertuaru ulubionych wokalistek Amandy. W niektórych krajach Europy wydano album na początku 2007, a w 2008 ukazała się we Włoszech jego specjalna reedycja. Lear zagrała w kilku filmach i nagrałą dubbing do francuskiej wersji filmu Łowcy smoków. W marcu 2009 Lear zadebiutowała jako aktorka teatralna w dobrze przyjętej sztuce Panique au ministère wystawianej w paryskim teatrze Porte-Saint-Martin. Latem wydała singiel „Someone Else’s Eyes”, nagrany w duecie z włoskim piosenkarzem o pseudonimie Deadstar, który następnie zremiksował Boy George. Piosenka zapowiadała kolejny studyjny album piosenkarki, zatytułowany Brief Encounters, który ukazał się w październiku dzięki niezależnej wytwórni Just Good Music for Your Ears, a już w następnym miesiącu pojawiła się następna płyta, Brand New Love Affair, zawierająca wyłącznie taneczne utwory. W tym samym roku Amanda wydała swoją nową autobiografię, Je ne suis pas celle que vous croyez..., dostępną jedynie w języku francuskim.
|
Co znalazło się na krążku With Love?
|
{
"text": [
"standardy jazzu i popu tradycyjnego z repertuaru ulubionych wokalistek Amandy"
],
"answer_start": [
302
]
}
|
vɨ 2006 ˌɔtfɔʒˈɨwa vɨstˈavɛ malˈarskɔ̃ ˈɔ tɨtˈulɛ nˈɛvɛr mˈint dˈɛ bˈɔllɔtsks, xˈɛrɛ'ˈɛs amˈanda lˈɛar vɨ nˈɔvɨm jˈɔrku i ˌɔtʃɨmˈawa prˌɛstʲiʒˈɔvɨ ˈɔrdɛr ʃtˈuki i lˌitɛratˈurɨ ɔt frˌantsuskʲˈɛɡɔ miɲˈistra kultˈurɨ zˈa sfˈuj ˈudʑaw vɨ rɔzvˈɔju ʃtˈuki frantsˈuskʲɛj. jɛɕˈɛɲʲɔ̃, dʑˈɛŋki vɨtfˈurɲi dˈantsɛ strˈit vɨdˈanɔ ˈalbum vˈis lˈɔvɛ zˌavʲɛrajˈɔntsɨ standˈardɨ dʒˈɛzu i pˈɔpu trˌadɨtsɨjnˈɛɡɔ zɨ rˌɛpɛrtuˈaru ˌulubjˈɔnɨx vˌɔkalˈistɛk amˈandɨ. vɨ ɲʲɛktˈurɨx krˈajax ɛwrˈɔpɨ vɨdˈanɔ ˈalbum nˈa pɔtʃˈɔntku 2007, a vɨ 2008 ˌukazˈawa ɕɛ vɛ vwˈɔʃɛx jˈɛɡɔ spɛtsjˈalna rˌɛɛdˈɨtsja. lˈɛar zaɡrˈawa vɨ kˈilku fˈilmax i naɡrˈawɔ̃ dˈubbʲiŋk dˈɔ frantsˈuskʲɛj vˈɛrsji fˈilmu wˈɔftsɨ smˈɔkuf. vɨ mˈartsu 2009 lˈɛar zˌadɛbjˌutɔvˈawa jˈakɔ aktˈɔrka tˌɛatrˈalna vɨ dˈɔbʒɛ pʃɨjˈɛntɛj ʃtˈutsɛ paɲˈiɡvɛ ˈaw mˈiɲistèrˈɛ vˌɨstavʲˈanɛj vɨ parˈɨskim tɛˈatʃɛ pˈɔrtɛsˈaintmˈartʲin. lˈatɛm vɨdˈawa sˈiŋɡʲɛl „sˌɔmɛˈɔnɛ ˈɛlsɛ’ˈɛs ˈɛjɛs”, naɡrˈanɨ vɨ duˈɛtɕɛ zɨ vwˈɔskim pʲˌɔsɛŋkˈaʒɛm ˈɔ psˌɛwdɔɲˈimjɛ dɛˈatstar, ktˈurɨ nastˈɛmpɲʲɛ zrˌɛmiksˈɔvaw bˈɔj dʒˈɔrdʒ. pʲɔsˈɛŋka zˌapɔvʲadˈawa kɔlˈɛjnɨ studˈɨjnɨ ˈalbum pʲˌɔsɛŋkˈarki, zˌatɨtˌuwɔvˈanɨ brjˈɛf ˌɛntsɔˈuntɛrs, ktˈurɨ ukˈazaw ɕɛ vɨ pˌaʑdʑɛrɲˈiku dʑˈɛŋki ɲʲˌɛzalˈɛʒnɛj vɨtfˈurɲi jˈust ɡˈɔɔt mˈusits fˈɔr jˈɔur ˈɛars, a jˈuʃ vɨ nastˈɛmpnɨm mʲɛɕˈɔntsu pˌɔjavˈiwa ɕɛ nastˈɛmpna pwˈɨta, brˈant ɲʲˈu lˈɔvɛ ˈaffɛr, zˌavʲɛrajˈɔntsa vɨwˈɔntʃɲʲɛ tanˈɛtʃnɛ utfˈɔrɨ. vɨ tˈɨm sˈamɨm rˈɔku amˈanda vɨdˈawa sfˈɔjɔ̃ nˈɔvɔ̃ ˌawtɔbjɔɡrˈafjɛ, jˈɛ nˈɛ sˈuis pˈas tsˈɛllɛ ɡvˈɛ vˈɔus krˈɔjɛs..., dɔstˈɛmpnɔ̃ jɛdˈɨɲʲɛ vɨ jɛ̃zˈɨku frantsˈuskim.
|
tsˈɔ znalˈazwɔ ɕɛ nˈa krˈɔ̃ʃku vˈis lˈɔvɛ?
|
{
"text": [
"standˈardɨ dʒˈɛzu i pˈɔpu trˌadɨtsɨjnˈɛɡɔ zɨ rˌɛpɛrtuˈaru ˌulubjˈɔnɨx vˌɔkalˈistɛk amˈandɨ"
],
"answer_start": [
351
]
}
|
30
|
Amanda Lear
|
W 2006 otworzyła wystawę malarską o tytule Never Mind the Bollocks, Here's Amanda Lear w Nowym Jorku i otrzymała prestiżowy Order Sztuki i Literatury od francuskiego Ministra Kultury za swój udział w rozwoju sztuki francuskiej. Jesienią, dzięki wytwórni Dance Street wydano album With Love zawierający standardy jazzu i popu tradycyjnego z repertuaru ulubionych wokalistek Amandy. W niektórych krajach Europy wydano album na początku 2007, a w 2008 ukazała się we Włoszech jego specjalna reedycja. Lear zagrała w kilku filmach i nagrałą dubbing do francuskiej wersji filmu Łowcy smoków. W marcu 2009 Lear zadebiutowała jako aktorka teatralna w dobrze przyjętej sztuce Panique au ministère wystawianej w paryskim teatrze Porte-Saint-Martin. Latem wydała singiel „Someone Else’s Eyes”, nagrany w duecie z włoskim piosenkarzem o pseudonimie Deadstar, który następnie zremiksował Boy George. Piosenka zapowiadała kolejny studyjny album piosenkarki, zatytułowany Brief Encounters, który ukazał się w październiku dzięki niezależnej wytwórni Just Good Music for Your Ears, a już w następnym miesiącu pojawiła się następna płyta, Brand New Love Affair, zawierająca wyłącznie taneczne utwory. W tym samym roku Amanda wydała swoją nową autobiografię, Je ne suis pas celle que vous croyez..., dostępną jedynie w języku francuskim.
|
Czy Lear wystąpiła w jakiejś realizacji filmowej?
|
{
"text": [
"Lear zagrała w kilku filmach"
],
"answer_start": [
498
]
}
|
vɨ 2006 ˌɔtfɔʒˈɨwa vɨstˈavɛ malˈarskɔ̃ ˈɔ tɨtˈulɛ nˈɛvɛr mˈint dˈɛ bˈɔllɔtsks, xˈɛrɛ'ˈɛs amˈanda lˈɛar vɨ nˈɔvɨm jˈɔrku i ˌɔtʃɨmˈawa prˌɛstʲiʒˈɔvɨ ˈɔrdɛr ʃtˈuki i lˌitɛratˈurɨ ɔt frˌantsuskʲˈɛɡɔ miɲˈistra kultˈurɨ zˈa sfˈuj ˈudʑaw vɨ rɔzvˈɔju ʃtˈuki frantsˈuskʲɛj. jɛɕˈɛɲʲɔ̃, dʑˈɛŋki vɨtfˈurɲi dˈantsɛ strˈit vɨdˈanɔ ˈalbum vˈis lˈɔvɛ zˌavʲɛrajˈɔntsɨ standˈardɨ dʒˈɛzu i pˈɔpu trˌadɨtsɨjnˈɛɡɔ zɨ rˌɛpɛrtuˈaru ˌulubjˈɔnɨx vˌɔkalˈistɛk amˈandɨ. vɨ ɲʲɛktˈurɨx krˈajax ɛwrˈɔpɨ vɨdˈanɔ ˈalbum nˈa pɔtʃˈɔntku 2007, a vɨ 2008 ˌukazˈawa ɕɛ vɛ vwˈɔʃɛx jˈɛɡɔ spɛtsjˈalna rˌɛɛdˈɨtsja. lˈɛar zaɡrˈawa vɨ kˈilku fˈilmax i naɡrˈawɔ̃ dˈubbʲiŋk dˈɔ frantsˈuskʲɛj vˈɛrsji fˈilmu wˈɔftsɨ smˈɔkuf. vɨ mˈartsu 2009 lˈɛar zˌadɛbjˌutɔvˈawa jˈakɔ aktˈɔrka tˌɛatrˈalna vɨ dˈɔbʒɛ pʃɨjˈɛntɛj ʃtˈutsɛ paɲˈiɡvɛ ˈaw mˈiɲistèrˈɛ vˌɨstavʲˈanɛj vɨ parˈɨskim tɛˈatʃɛ pˈɔrtɛsˈaintmˈartʲin. lˈatɛm vɨdˈawa sˈiŋɡʲɛl „sˌɔmɛˈɔnɛ ˈɛlsɛ’ˈɛs ˈɛjɛs”, naɡrˈanɨ vɨ duˈɛtɕɛ zɨ vwˈɔskim pʲˌɔsɛŋkˈaʒɛm ˈɔ psˌɛwdɔɲˈimjɛ dɛˈatstar, ktˈurɨ nastˈɛmpɲʲɛ zrˌɛmiksˈɔvaw bˈɔj dʒˈɔrdʒ. pʲɔsˈɛŋka zˌapɔvʲadˈawa kɔlˈɛjnɨ studˈɨjnɨ ˈalbum pʲˌɔsɛŋkˈarki, zˌatɨtˌuwɔvˈanɨ brjˈɛf ˌɛntsɔˈuntɛrs, ktˈurɨ ukˈazaw ɕɛ vɨ pˌaʑdʑɛrɲˈiku dʑˈɛŋki ɲʲˌɛzalˈɛʒnɛj vɨtfˈurɲi jˈust ɡˈɔɔt mˈusits fˈɔr jˈɔur ˈɛars, a jˈuʃ vɨ nastˈɛmpnɨm mʲɛɕˈɔntsu pˌɔjavˈiwa ɕɛ nastˈɛmpna pwˈɨta, brˈant ɲʲˈu lˈɔvɛ ˈaffɛr, zˌavʲɛrajˈɔntsa vɨwˈɔntʃɲʲɛ tanˈɛtʃnɛ utfˈɔrɨ. vɨ tˈɨm sˈamɨm rˈɔku amˈanda vɨdˈawa sfˈɔjɔ̃ nˈɔvɔ̃ ˌawtɔbjɔɡrˈafjɛ, jˈɛ nˈɛ sˈuis pˈas tsˈɛllɛ ɡvˈɛ vˈɔus krˈɔjɛs..., dɔstˈɛmpnɔ̃ jɛdˈɨɲʲɛ vɨ jɛ̃zˈɨku frantsˈuskim.
|
tʃɨ lˈɛar vˌɨstɔmpˈiwa vɨ jˈakʲɛjɕ rˌɛalizˈatsji filmˈɔvɛj?
|
{
"text": [
"lˈɛar zaɡrˈawa vɨ kˈilku fˈilmax"
],
"answer_start": [
574
]
}
|
31
|
Amanda Lear
|
W 2006 otworzyła wystawę malarską o tytule Never Mind the Bollocks, Here's Amanda Lear w Nowym Jorku i otrzymała prestiżowy Order Sztuki i Literatury od francuskiego Ministra Kultury za swój udział w rozwoju sztuki francuskiej. Jesienią, dzięki wytwórni Dance Street wydano album With Love zawierający standardy jazzu i popu tradycyjnego z repertuaru ulubionych wokalistek Amandy. W niektórych krajach Europy wydano album na początku 2007, a w 2008 ukazała się we Włoszech jego specjalna reedycja. Lear zagrała w kilku filmach i nagrałą dubbing do francuskiej wersji filmu Łowcy smoków. W marcu 2009 Lear zadebiutowała jako aktorka teatralna w dobrze przyjętej sztuce Panique au ministère wystawianej w paryskim teatrze Porte-Saint-Martin. Latem wydała singiel „Someone Else’s Eyes”, nagrany w duecie z włoskim piosenkarzem o pseudonimie Deadstar, który następnie zremiksował Boy George. Piosenka zapowiadała kolejny studyjny album piosenkarki, zatytułowany Brief Encounters, który ukazał się w październiku dzięki niezależnej wytwórni Just Good Music for Your Ears, a już w następnym miesiącu pojawiła się następna płyta, Brand New Love Affair, zawierająca wyłącznie taneczne utwory. W tym samym roku Amanda wydała swoją nową autobiografię, Je ne suis pas celle que vous croyez..., dostępną jedynie w języku francuskim.
|
W jakim przedstawieniu piosenkarka zagrała w 2009 roku?
|
{
"text": [
"Panique au ministère"
],
"answer_start": [
668
]
}
|
vɨ 2006 ˌɔtfɔʒˈɨwa vɨstˈavɛ malˈarskɔ̃ ˈɔ tɨtˈulɛ nˈɛvɛr mˈint dˈɛ bˈɔllɔtsks, xˈɛrɛ'ˈɛs amˈanda lˈɛar vɨ nˈɔvɨm jˈɔrku i ˌɔtʃɨmˈawa prˌɛstʲiʒˈɔvɨ ˈɔrdɛr ʃtˈuki i lˌitɛratˈurɨ ɔt frˌantsuskʲˈɛɡɔ miɲˈistra kultˈurɨ zˈa sfˈuj ˈudʑaw vɨ rɔzvˈɔju ʃtˈuki frantsˈuskʲɛj. jɛɕˈɛɲʲɔ̃, dʑˈɛŋki vɨtfˈurɲi dˈantsɛ strˈit vɨdˈanɔ ˈalbum vˈis lˈɔvɛ zˌavʲɛrajˈɔntsɨ standˈardɨ dʒˈɛzu i pˈɔpu trˌadɨtsɨjnˈɛɡɔ zɨ rˌɛpɛrtuˈaru ˌulubjˈɔnɨx vˌɔkalˈistɛk amˈandɨ. vɨ ɲʲɛktˈurɨx krˈajax ɛwrˈɔpɨ vɨdˈanɔ ˈalbum nˈa pɔtʃˈɔntku 2007, a vɨ 2008 ˌukazˈawa ɕɛ vɛ vwˈɔʃɛx jˈɛɡɔ spɛtsjˈalna rˌɛɛdˈɨtsja. lˈɛar zaɡrˈawa vɨ kˈilku fˈilmax i naɡrˈawɔ̃ dˈubbʲiŋk dˈɔ frantsˈuskʲɛj vˈɛrsji fˈilmu wˈɔftsɨ smˈɔkuf. vɨ mˈartsu 2009 lˈɛar zˌadɛbjˌutɔvˈawa jˈakɔ aktˈɔrka tˌɛatrˈalna vɨ dˈɔbʒɛ pʃɨjˈɛntɛj ʃtˈutsɛ paɲˈiɡvɛ ˈaw mˈiɲistèrˈɛ vˌɨstavʲˈanɛj vɨ parˈɨskim tɛˈatʃɛ pˈɔrtɛsˈaintmˈartʲin. lˈatɛm vɨdˈawa sˈiŋɡʲɛl „sˌɔmɛˈɔnɛ ˈɛlsɛ’ˈɛs ˈɛjɛs”, naɡrˈanɨ vɨ duˈɛtɕɛ zɨ vwˈɔskim pʲˌɔsɛŋkˈaʒɛm ˈɔ psˌɛwdɔɲˈimjɛ dɛˈatstar, ktˈurɨ nastˈɛmpɲʲɛ zrˌɛmiksˈɔvaw bˈɔj dʒˈɔrdʒ. pʲɔsˈɛŋka zˌapɔvʲadˈawa kɔlˈɛjnɨ studˈɨjnɨ ˈalbum pʲˌɔsɛŋkˈarki, zˌatɨtˌuwɔvˈanɨ brjˈɛf ˌɛntsɔˈuntɛrs, ktˈurɨ ukˈazaw ɕɛ vɨ pˌaʑdʑɛrɲˈiku dʑˈɛŋki ɲʲˌɛzalˈɛʒnɛj vɨtfˈurɲi jˈust ɡˈɔɔt mˈusits fˈɔr jˈɔur ˈɛars, a jˈuʃ vɨ nastˈɛmpnɨm mʲɛɕˈɔntsu pˌɔjavˈiwa ɕɛ nastˈɛmpna pwˈɨta, brˈant ɲʲˈu lˈɔvɛ ˈaffɛr, zˌavʲɛrajˈɔntsa vɨwˈɔntʃɲʲɛ tanˈɛtʃnɛ utfˈɔrɨ. vɨ tˈɨm sˈamɨm rˈɔku amˈanda vɨdˈawa sfˈɔjɔ̃ nˈɔvɔ̃ ˌawtɔbjɔɡrˈafjɛ, jˈɛ nˈɛ sˈuis pˈas tsˈɛllɛ ɡvˈɛ vˈɔus krˈɔjɛs..., dɔstˈɛmpnɔ̃ jɛdˈɨɲʲɛ vɨ jɛ̃zˈɨku frantsˈuskim.
|
vɨ jˈakim pʃˌɛtstavʲˈɛɲʲu pʲˌɔsɛŋkˈarka zaɡrˈawa vɨ 2009 rˈɔku?
|
{
"text": [
"paɲˈiɡvɛ ˈaw mˈiɲistèrˈɛ"
],
"answer_start": [
774
]
}
|
32
|
Amanda Lear
|
W kolejnych latach Amanda nagrała kilka dyskotekowych singli dla różnych wytwórni, między innymi „Assassino” i „No Credit Card”, które jednak nie podbiły list przebojów. Z kolei jej działalność w telewizji cieszyła się dużą popularnością we Włoszech, gdzie aktualnie prowadziła program W le donne. W 1984 wydana została jej pierwsza książka, autobiografia My Life with Dalí, skupiająca się na jej relacji ze słynnym malarzem. W 1986 Lear zaczęła pracować w Stanach Zjednoczonych nad nową płytą, Secret Passion, stanowiącą mieszankę muzyki tanecznej i rocka, zawierającą między innymi cover piosenki „Wild Thing” grupy The Troggs. Płyta miała być nie tylko powrotem Amandy Lear na szczyty list przebojów w Europie, ale także próbą podbicia Wielkiej Brytanii, USA, Kanady i Australii. Plany pokrzyżował jednak wypadek samochodowy, któremu Amanda uległa tuż przed promocją płyty. Musiała spędzić wiele miesięcy w szpitalu i nie była w stanie promować albumu, który ostatecznie nie sprzedał się dobrze po żadnej stronie Atlantyku. Będąc w szpitalu, artystka zaczęła pisać powieść zatytułowaną L'Immortelle. Była to surrealistyczna historia opisująca cierpienia kobiety nieśmiertelnej i wiecznie młodej, która stopniowo traciła swoich przyjaciół i nie mogła zatrzymać upływu czasu.
|
Czy utwór "Wild Thing" jest jej autorskim kawałkiem?
|
{
"text": [
"zawierającą między innymi cover piosenki „Wild Thing” grupy The Troggs"
],
"answer_start": [
558
]
}
|
vɨ kɔlˈɛjnɨx lˈatax amˈanda naɡrˈawa kˈilka dˌɨskɔtɛkˈɔvɨx sˈiŋɡli dla rˈuʒnɨx vɨtfˈurɲi, mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi „ˌassasɕˈinɔ” i „nˈɔ krˈɛdʲit tsˈart”, ktˈurɛ jˈɛdnak ɲʲɛ pɔdbʲˈiwɨ lˈist pʃɛbˈɔjuf. zɨ kɔlˈɛi jɛj dʑawˈalnɔɕtɕ vɨ tˌɛlɛvˈizji tɕɛʃˈɨwa ɕɛ dˈuʒɔ̃ pˌɔpularnˈɔɕtɕɔ̃ vɛ vwˈɔʃɛx, ɡdʑˈɛ ˌaktuˈalɲʲɛ prˌɔvadʑˈiwa prˈɔɡram vɨ lˈɛ dˈɔnnɛ. vɨ 1984 vɨdˈana zɔstˈawa jɛj pʲˈɛrʃa kɕˈɔ̃ʃka, ˌawtɔbjɔɡrˈafja mˈɨ lˈifɛ vˈis dˈalí, skˌupʲajˈɔntsa ɕɛ nˈa jɛj rɛlˈatsji zˈɛ swˈɨnnɨm malˈaʒɛm. vɨ 1986 lˈɛar zatʃˈɛwa pratsˈɔvatɕ vɨ stˈanax zjˌɛdnɔtʃˈɔnɨx nˈat nˈɔvɔ̃ pwˈɨtɔ̃, sˈɛtsrɛt pˈasɕɔn, stˌanɔvʲˈɔntsɔ̃ mʲɛʃˈaŋkɛ muzˈɨki tanˈɛtʃnɛj i rˈɔka, zˌavʲɛrajˈɔntsɔ̃ mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi tsˈɔvɛr pʲɔsˈɛŋki „vˈilt tˈiŋk” ɡrˈupɨ dˈɛ trˈɔkks. pwˈɨta mʲˈawa bˈɨtɕ ɲʲɛ tˈɨlkɔ pɔvrˈɔtɛm amˈandɨ lˈɛar nˈa ʃtʃˈɨtɨ lˈist pʃɛbˈɔjuf vɨ ɛwrˈɔpʲɛ, ˈalɛ tˈaɡʒɛ prˈubɔ̃ pɔdbʲˈitɕa vʲˈɛlkʲɛj brɨtˈaɲʲi, ˈusa, kanˈadɨ i awstrˈalji. plˈanɨ pˌɔkʃɨʒˈɔvaw jˈɛdnak vɨpˈadɛk sˌamɔxɔdˈɔvɨ, kturˈɛmu amˈanda ulˈɛɡwa tˈuʃ pʃˈɛt prɔmˈɔtsjɔ̃ pwˈɨtɨ. muɕˈawa spˈɛɲdʑitɕ vʲˈɛlɛ mʲɛɕˈɛntsɨ vɨ ʃpitˈalu i ɲʲɛ bˈɨwa vɨ stˈaɲʲɛ prɔmˈɔvatɕ albˈumu, ktˈurɨ ˌɔstatˈɛtʃɲʲɛ ɲʲɛ spʃˈɛdaw ɕɛ dˈɔbʒɛ pˈɔ ʒˈadnɛj strˈɔɲʲɛ ˌatlantˈɨku. bˈɛndɔnts vɨ ʃpitˈalu, artˈɨstka zatʃˈɛwa pˈisatɕ pˈɔvʲɛɕtɕ zˌatɨtˌuwɔvˈanɔ̃ ˈɛl'ˌimmɔrtˈɛllɛ. bˈɨwa tɔ sˌurɛˌalistˈɨtʃna çistˈɔrja ˌɔpisujˈɔntsa tɕɛrpʲˈɛɲʲa kɔbjˈɛtɨ ɲʲˌɛɕmʲɛrtˈɛlnɛj i vʲˈɛtʃɲʲɛ mwˈɔdɛj, ktˈura stɔpɲʲˈɔvɔ tratɕˈiwa sfˈɔix pʃɨjˈatɕuw i ɲʲɛ mˈɔɡwa zatʃˈɨmatɕ upwˈɨvu tʃˈasu.
|
tʃɨ ˈutfur "vˈilt tˈiŋk" jˈɛst jɛj awtˈɔrskim kavˈawkʲɛm?
|
{
"text": [
"zˌavʲɛrajˈɔntsɔ̃ mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi tsˈɔvɛr pʲɔsˈɛŋki „vˈilt tˈiŋk” ɡrˈupɨ dˈɛ trˈɔkks"
],
"answer_start": [
635
]
}
|
33
|
Amanda Lear
|
W kolejnych latach Amanda nagrała kilka dyskotekowych singli dla różnych wytwórni, między innymi „Assassino” i „No Credit Card”, które jednak nie podbiły list przebojów. Z kolei jej działalność w telewizji cieszyła się dużą popularnością we Włoszech, gdzie aktualnie prowadziła program W le donne. W 1984 wydana została jej pierwsza książka, autobiografia My Life with Dalí, skupiająca się na jej relacji ze słynnym malarzem. W 1986 Lear zaczęła pracować w Stanach Zjednoczonych nad nową płytą, Secret Passion, stanowiącą mieszankę muzyki tanecznej i rocka, zawierającą między innymi cover piosenki „Wild Thing” grupy The Troggs. Płyta miała być nie tylko powrotem Amandy Lear na szczyty list przebojów w Europie, ale także próbą podbicia Wielkiej Brytanii, USA, Kanady i Australii. Plany pokrzyżował jednak wypadek samochodowy, któremu Amanda uległa tuż przed promocją płyty. Musiała spędzić wiele miesięcy w szpitalu i nie była w stanie promować albumu, który ostatecznie nie sprzedał się dobrze po żadnej stronie Atlantyku. Będąc w szpitalu, artystka zaczęła pisać powieść zatytułowaną L'Immortelle. Była to surrealistyczna historia opisująca cierpienia kobiety nieśmiertelnej i wiecznie młodej, która stopniowo traciła swoich przyjaciół i nie mogła zatrzymać upływu czasu.
|
Co przeszkodziło jej w promocji albumu Secret Passion?
|
{
"text": [
"wypadek samochodowy"
],
"answer_start": [
808
]
}
|
vɨ kɔlˈɛjnɨx lˈatax amˈanda naɡrˈawa kˈilka dˌɨskɔtɛkˈɔvɨx sˈiŋɡli dla rˈuʒnɨx vɨtfˈurɲi, mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi „ˌassasɕˈinɔ” i „nˈɔ krˈɛdʲit tsˈart”, ktˈurɛ jˈɛdnak ɲʲɛ pɔdbʲˈiwɨ lˈist pʃɛbˈɔjuf. zɨ kɔlˈɛi jɛj dʑawˈalnɔɕtɕ vɨ tˌɛlɛvˈizji tɕɛʃˈɨwa ɕɛ dˈuʒɔ̃ pˌɔpularnˈɔɕtɕɔ̃ vɛ vwˈɔʃɛx, ɡdʑˈɛ ˌaktuˈalɲʲɛ prˌɔvadʑˈiwa prˈɔɡram vɨ lˈɛ dˈɔnnɛ. vɨ 1984 vɨdˈana zɔstˈawa jɛj pʲˈɛrʃa kɕˈɔ̃ʃka, ˌawtɔbjɔɡrˈafja mˈɨ lˈifɛ vˈis dˈalí, skˌupʲajˈɔntsa ɕɛ nˈa jɛj rɛlˈatsji zˈɛ swˈɨnnɨm malˈaʒɛm. vɨ 1986 lˈɛar zatʃˈɛwa pratsˈɔvatɕ vɨ stˈanax zjˌɛdnɔtʃˈɔnɨx nˈat nˈɔvɔ̃ pwˈɨtɔ̃, sˈɛtsrɛt pˈasɕɔn, stˌanɔvʲˈɔntsɔ̃ mʲɛʃˈaŋkɛ muzˈɨki tanˈɛtʃnɛj i rˈɔka, zˌavʲɛrajˈɔntsɔ̃ mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi tsˈɔvɛr pʲɔsˈɛŋki „vˈilt tˈiŋk” ɡrˈupɨ dˈɛ trˈɔkks. pwˈɨta mʲˈawa bˈɨtɕ ɲʲɛ tˈɨlkɔ pɔvrˈɔtɛm amˈandɨ lˈɛar nˈa ʃtʃˈɨtɨ lˈist pʃɛbˈɔjuf vɨ ɛwrˈɔpʲɛ, ˈalɛ tˈaɡʒɛ prˈubɔ̃ pɔdbʲˈitɕa vʲˈɛlkʲɛj brɨtˈaɲʲi, ˈusa, kanˈadɨ i awstrˈalji. plˈanɨ pˌɔkʃɨʒˈɔvaw jˈɛdnak vɨpˈadɛk sˌamɔxɔdˈɔvɨ, kturˈɛmu amˈanda ulˈɛɡwa tˈuʃ pʃˈɛt prɔmˈɔtsjɔ̃ pwˈɨtɨ. muɕˈawa spˈɛɲdʑitɕ vʲˈɛlɛ mʲɛɕˈɛntsɨ vɨ ʃpitˈalu i ɲʲɛ bˈɨwa vɨ stˈaɲʲɛ prɔmˈɔvatɕ albˈumu, ktˈurɨ ˌɔstatˈɛtʃɲʲɛ ɲʲɛ spʃˈɛdaw ɕɛ dˈɔbʒɛ pˈɔ ʒˈadnɛj strˈɔɲʲɛ ˌatlantˈɨku. bˈɛndɔnts vɨ ʃpitˈalu, artˈɨstka zatʃˈɛwa pˈisatɕ pˈɔvʲɛɕtɕ zˌatɨtˌuwɔvˈanɔ̃ ˈɛl'ˌimmɔrtˈɛllɛ. bˈɨwa tɔ sˌurɛˌalistˈɨtʃna çistˈɔrja ˌɔpisujˈɔntsa tɕɛrpʲˈɛɲʲa kɔbjˈɛtɨ ɲʲˌɛɕmʲɛrtˈɛlnɛj i vʲˈɛtʃɲʲɛ mwˈɔdɛj, ktˈura stɔpɲʲˈɔvɔ tratɕˈiwa sfˈɔix pʃɨjˈatɕuw i ɲʲɛ mˈɔɡwa zatʃˈɨmatɕ upwˈɨvu tʃˈasu.
|
tsˈɔ pʃˌɛʃkɔdʑˈiwɔ jɛj vɨ prɔmˈɔtsji albˈumu sˈɛtsrɛt pˈasɕɔn?
|
{
"text": [
"vɨpˈadɛk sˌamɔxɔdˈɔvɨ"
],
"answer_start": [
925
]
}
|
34
|
Amanda Lear
|
W kolejnych latach Amanda nagrała kilka dyskotekowych singli dla różnych wytwórni, między innymi „Assassino” i „No Credit Card”, które jednak nie podbiły list przebojów. Z kolei jej działalność w telewizji cieszyła się dużą popularnością we Włoszech, gdzie aktualnie prowadziła program W le donne. W 1984 wydana została jej pierwsza książka, autobiografia My Life with Dalí, skupiająca się na jej relacji ze słynnym malarzem. W 1986 Lear zaczęła pracować w Stanach Zjednoczonych nad nową płytą, Secret Passion, stanowiącą mieszankę muzyki tanecznej i rocka, zawierającą między innymi cover piosenki „Wild Thing” grupy The Troggs. Płyta miała być nie tylko powrotem Amandy Lear na szczyty list przebojów w Europie, ale także próbą podbicia Wielkiej Brytanii, USA, Kanady i Australii. Plany pokrzyżował jednak wypadek samochodowy, któremu Amanda uległa tuż przed promocją płyty. Musiała spędzić wiele miesięcy w szpitalu i nie była w stanie promować albumu, który ostatecznie nie sprzedał się dobrze po żadnej stronie Atlantyku. Będąc w szpitalu, artystka zaczęła pisać powieść zatytułowaną L'Immortelle. Była to surrealistyczna historia opisująca cierpienia kobiety nieśmiertelnej i wiecznie młodej, która stopniowo traciła swoich przyjaciół i nie mogła zatrzymać upływu czasu.
|
Czy mimo jej problemów album Secret Passion odniósł sukces sprzedażowy?
|
{
"text": [
"Musiała spędzić wiele miesięcy w szpitalu i nie była w stanie promować albumu, który ostatecznie nie sprzedał się dobrze po żadnej stronie Atlantyku"
],
"answer_start": [
877
]
}
|
vɨ kɔlˈɛjnɨx lˈatax amˈanda naɡrˈawa kˈilka dˌɨskɔtɛkˈɔvɨx sˈiŋɡli dla rˈuʒnɨx vɨtfˈurɲi, mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi „ˌassasɕˈinɔ” i „nˈɔ krˈɛdʲit tsˈart”, ktˈurɛ jˈɛdnak ɲʲɛ pɔdbʲˈiwɨ lˈist pʃɛbˈɔjuf. zɨ kɔlˈɛi jɛj dʑawˈalnɔɕtɕ vɨ tˌɛlɛvˈizji tɕɛʃˈɨwa ɕɛ dˈuʒɔ̃ pˌɔpularnˈɔɕtɕɔ̃ vɛ vwˈɔʃɛx, ɡdʑˈɛ ˌaktuˈalɲʲɛ prˌɔvadʑˈiwa prˈɔɡram vɨ lˈɛ dˈɔnnɛ. vɨ 1984 vɨdˈana zɔstˈawa jɛj pʲˈɛrʃa kɕˈɔ̃ʃka, ˌawtɔbjɔɡrˈafja mˈɨ lˈifɛ vˈis dˈalí, skˌupʲajˈɔntsa ɕɛ nˈa jɛj rɛlˈatsji zˈɛ swˈɨnnɨm malˈaʒɛm. vɨ 1986 lˈɛar zatʃˈɛwa pratsˈɔvatɕ vɨ stˈanax zjˌɛdnɔtʃˈɔnɨx nˈat nˈɔvɔ̃ pwˈɨtɔ̃, sˈɛtsrɛt pˈasɕɔn, stˌanɔvʲˈɔntsɔ̃ mʲɛʃˈaŋkɛ muzˈɨki tanˈɛtʃnɛj i rˈɔka, zˌavʲɛrajˈɔntsɔ̃ mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi tsˈɔvɛr pʲɔsˈɛŋki „vˈilt tˈiŋk” ɡrˈupɨ dˈɛ trˈɔkks. pwˈɨta mʲˈawa bˈɨtɕ ɲʲɛ tˈɨlkɔ pɔvrˈɔtɛm amˈandɨ lˈɛar nˈa ʃtʃˈɨtɨ lˈist pʃɛbˈɔjuf vɨ ɛwrˈɔpʲɛ, ˈalɛ tˈaɡʒɛ prˈubɔ̃ pɔdbʲˈitɕa vʲˈɛlkʲɛj brɨtˈaɲʲi, ˈusa, kanˈadɨ i awstrˈalji. plˈanɨ pˌɔkʃɨʒˈɔvaw jˈɛdnak vɨpˈadɛk sˌamɔxɔdˈɔvɨ, kturˈɛmu amˈanda ulˈɛɡwa tˈuʃ pʃˈɛt prɔmˈɔtsjɔ̃ pwˈɨtɨ. muɕˈawa spˈɛɲdʑitɕ vʲˈɛlɛ mʲɛɕˈɛntsɨ vɨ ʃpitˈalu i ɲʲɛ bˈɨwa vɨ stˈaɲʲɛ prɔmˈɔvatɕ albˈumu, ktˈurɨ ˌɔstatˈɛtʃɲʲɛ ɲʲɛ spʃˈɛdaw ɕɛ dˈɔbʒɛ pˈɔ ʒˈadnɛj strˈɔɲʲɛ ˌatlantˈɨku. bˈɛndɔnts vɨ ʃpitˈalu, artˈɨstka zatʃˈɛwa pˈisatɕ pˈɔvʲɛɕtɕ zˌatɨtˌuwɔvˈanɔ̃ ˈɛl'ˌimmɔrtˈɛllɛ. bˈɨwa tɔ sˌurɛˌalistˈɨtʃna çistˈɔrja ˌɔpisujˈɔntsa tɕɛrpʲˈɛɲʲa kɔbjˈɛtɨ ɲʲˌɛɕmʲɛrtˈɛlnɛj i vʲˈɛtʃɲʲɛ mwˈɔdɛj, ktˈura stɔpɲʲˈɔvɔ tratɕˈiwa sfˈɔix pʃɨjˈatɕuw i ɲʲɛ mˈɔɡwa zatʃˈɨmatɕ upwˈɨvu tʃˈasu.
|
tʃɨ mˈimɔ jɛj prɔblˈɛmuf ˈalbum sˈɛtsrɛt pˈasɕɔn ˈɔdɲʲus sˈuktsɛs spʃˌɛdaʒˈɔvɨ?
|
{
"text": [
"muɕˈawa spˈɛɲdʑitɕ vʲˈɛlɛ mʲɛɕˈɛntsɨ vɨ ʃpitˈalu i ɲʲɛ bˈɨwa vɨ stˈaɲʲɛ prɔmˈɔvatɕ albˈumu, ktˈurɨ ˌɔstatˈɛtʃɲʲɛ ɲʲɛ spʃˈɛdaw ɕɛ dˈɔbʒɛ pˈɔ ʒˈadnɛj strˈɔɲʲɛ ˌatlantˈɨku"
],
"answer_start": [
1004
]
}
|
35
|
Amanda Lear
|
W kolejnych latach Amanda nagrała kilka dyskotekowych singli dla różnych wytwórni, między innymi „Assassino” i „No Credit Card”, które jednak nie podbiły list przebojów. Z kolei jej działalność w telewizji cieszyła się dużą popularnością we Włoszech, gdzie aktualnie prowadziła program W le donne. W 1984 wydana została jej pierwsza książka, autobiografia My Life with Dalí, skupiająca się na jej relacji ze słynnym malarzem. W 1986 Lear zaczęła pracować w Stanach Zjednoczonych nad nową płytą, Secret Passion, stanowiącą mieszankę muzyki tanecznej i rocka, zawierającą między innymi cover piosenki „Wild Thing” grupy The Troggs. Płyta miała być nie tylko powrotem Amandy Lear na szczyty list przebojów w Europie, ale także próbą podbicia Wielkiej Brytanii, USA, Kanady i Australii. Plany pokrzyżował jednak wypadek samochodowy, któremu Amanda uległa tuż przed promocją płyty. Musiała spędzić wiele miesięcy w szpitalu i nie była w stanie promować albumu, który ostatecznie nie sprzedał się dobrze po żadnej stronie Atlantyku. Będąc w szpitalu, artystka zaczęła pisać powieść zatytułowaną L'Immortelle. Była to surrealistyczna historia opisująca cierpienia kobiety nieśmiertelnej i wiecznie młodej, która stopniowo traciła swoich przyjaciół i nie mogła zatrzymać upływu czasu.
|
O czym miała opowiadać jej książka L'Immortelle?
|
{
"text": [
"cierpienia kobiety nieśmiertelnej i wiecznie młodej, która stopniowo traciła swoich przyjaciół i nie mogła zatrzymać upływu czasu"
],
"answer_start": [
1146
]
}
|
vɨ kɔlˈɛjnɨx lˈatax amˈanda naɡrˈawa kˈilka dˌɨskɔtɛkˈɔvɨx sˈiŋɡli dla rˈuʒnɨx vɨtfˈurɲi, mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi „ˌassasɕˈinɔ” i „nˈɔ krˈɛdʲit tsˈart”, ktˈurɛ jˈɛdnak ɲʲɛ pɔdbʲˈiwɨ lˈist pʃɛbˈɔjuf. zɨ kɔlˈɛi jɛj dʑawˈalnɔɕtɕ vɨ tˌɛlɛvˈizji tɕɛʃˈɨwa ɕɛ dˈuʒɔ̃ pˌɔpularnˈɔɕtɕɔ̃ vɛ vwˈɔʃɛx, ɡdʑˈɛ ˌaktuˈalɲʲɛ prˌɔvadʑˈiwa prˈɔɡram vɨ lˈɛ dˈɔnnɛ. vɨ 1984 vɨdˈana zɔstˈawa jɛj pʲˈɛrʃa kɕˈɔ̃ʃka, ˌawtɔbjɔɡrˈafja mˈɨ lˈifɛ vˈis dˈalí, skˌupʲajˈɔntsa ɕɛ nˈa jɛj rɛlˈatsji zˈɛ swˈɨnnɨm malˈaʒɛm. vɨ 1986 lˈɛar zatʃˈɛwa pratsˈɔvatɕ vɨ stˈanax zjˌɛdnɔtʃˈɔnɨx nˈat nˈɔvɔ̃ pwˈɨtɔ̃, sˈɛtsrɛt pˈasɕɔn, stˌanɔvʲˈɔntsɔ̃ mʲɛʃˈaŋkɛ muzˈɨki tanˈɛtʃnɛj i rˈɔka, zˌavʲɛrajˈɔntsɔ̃ mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi tsˈɔvɛr pʲɔsˈɛŋki „vˈilt tˈiŋk” ɡrˈupɨ dˈɛ trˈɔkks. pwˈɨta mʲˈawa bˈɨtɕ ɲʲɛ tˈɨlkɔ pɔvrˈɔtɛm amˈandɨ lˈɛar nˈa ʃtʃˈɨtɨ lˈist pʃɛbˈɔjuf vɨ ɛwrˈɔpʲɛ, ˈalɛ tˈaɡʒɛ prˈubɔ̃ pɔdbʲˈitɕa vʲˈɛlkʲɛj brɨtˈaɲʲi, ˈusa, kanˈadɨ i awstrˈalji. plˈanɨ pˌɔkʃɨʒˈɔvaw jˈɛdnak vɨpˈadɛk sˌamɔxɔdˈɔvɨ, kturˈɛmu amˈanda ulˈɛɡwa tˈuʃ pʃˈɛt prɔmˈɔtsjɔ̃ pwˈɨtɨ. muɕˈawa spˈɛɲdʑitɕ vʲˈɛlɛ mʲɛɕˈɛntsɨ vɨ ʃpitˈalu i ɲʲɛ bˈɨwa vɨ stˈaɲʲɛ prɔmˈɔvatɕ albˈumu, ktˈurɨ ˌɔstatˈɛtʃɲʲɛ ɲʲɛ spʃˈɛdaw ɕɛ dˈɔbʒɛ pˈɔ ʒˈadnɛj strˈɔɲʲɛ ˌatlantˈɨku. bˈɛndɔnts vɨ ʃpitˈalu, artˈɨstka zatʃˈɛwa pˈisatɕ pˈɔvʲɛɕtɕ zˌatɨtˌuwɔvˈanɔ̃ ˈɛl'ˌimmɔrtˈɛllɛ. bˈɨwa tɔ sˌurɛˌalistˈɨtʃna çistˈɔrja ˌɔpisujˈɔntsa tɕɛrpʲˈɛɲʲa kɔbjˈɛtɨ ɲʲˌɛɕmʲɛrtˈɛlnɛj i vʲˈɛtʃɲʲɛ mwˈɔdɛj, ktˈura stɔpɲʲˈɔvɔ tratɕˈiwa sfˈɔix pʃɨjˈatɕuw i ɲʲɛ mˈɔɡwa zatʃˈɨmatɕ upwˈɨvu tʃˈasu.
|
ˈɔ tʃˈɨm mʲˈawa ˌɔpɔvʲˈadatɕ jɛj kɕˈɔ̃ʃka ˈɛl'ˌimmɔrtˈɛllɛ?
|
{
"text": [
"tɕɛrpʲˈɛɲʲa kɔbjˈɛtɨ ɲʲˌɛɕmʲɛrtˈɛlnɛj i vʲˈɛtʃɲʲɛ mwˈɔdɛj, ktˈura stɔpɲʲˈɔvɔ tratɕˈiwa sfˈɔix pʃɨjˈatɕuw i ɲʲɛ mˈɔɡwa zatʃˈɨmatɕ upwˈɨvu tʃˈasu"
],
"answer_start": [
1320
]
}
|
36
|
Amanda Lear
|
W kolejnych latach Amanda nagrała kilka dyskotekowych singli dla różnych wytwórni, między innymi „Assassino” i „No Credit Card”, które jednak nie podbiły list przebojów. Z kolei jej działalność w telewizji cieszyła się dużą popularnością we Włoszech, gdzie aktualnie prowadziła program W le donne. W 1984 wydana została jej pierwsza książka, autobiografia My Life with Dalí, skupiająca się na jej relacji ze słynnym malarzem. W 1986 Lear zaczęła pracować w Stanach Zjednoczonych nad nową płytą, Secret Passion, stanowiącą mieszankę muzyki tanecznej i rocka, zawierającą między innymi cover piosenki „Wild Thing” grupy The Troggs. Płyta miała być nie tylko powrotem Amandy Lear na szczyty list przebojów w Europie, ale także próbą podbicia Wielkiej Brytanii, USA, Kanady i Australii. Plany pokrzyżował jednak wypadek samochodowy, któremu Amanda uległa tuż przed promocją płyty. Musiała spędzić wiele miesięcy w szpitalu i nie była w stanie promować albumu, który ostatecznie nie sprzedał się dobrze po żadnej stronie Atlantyku. Będąc w szpitalu, artystka zaczęła pisać powieść zatytułowaną L'Immortelle. Była to surrealistyczna historia opisująca cierpienia kobiety nieśmiertelnej i wiecznie młodej, która stopniowo traciła swoich przyjaciół i nie mogła zatrzymać upływu czasu.
|
O czym można było przeczytać w jej autobiografii?
|
{
"text": [
"jej relacji ze słynnym malarzem"
],
"answer_start": [
393
]
}
|
vɨ kɔlˈɛjnɨx lˈatax amˈanda naɡrˈawa kˈilka dˌɨskɔtɛkˈɔvɨx sˈiŋɡli dla rˈuʒnɨx vɨtfˈurɲi, mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi „ˌassasɕˈinɔ” i „nˈɔ krˈɛdʲit tsˈart”, ktˈurɛ jˈɛdnak ɲʲɛ pɔdbʲˈiwɨ lˈist pʃɛbˈɔjuf. zɨ kɔlˈɛi jɛj dʑawˈalnɔɕtɕ vɨ tˌɛlɛvˈizji tɕɛʃˈɨwa ɕɛ dˈuʒɔ̃ pˌɔpularnˈɔɕtɕɔ̃ vɛ vwˈɔʃɛx, ɡdʑˈɛ ˌaktuˈalɲʲɛ prˌɔvadʑˈiwa prˈɔɡram vɨ lˈɛ dˈɔnnɛ. vɨ 1984 vɨdˈana zɔstˈawa jɛj pʲˈɛrʃa kɕˈɔ̃ʃka, ˌawtɔbjɔɡrˈafja mˈɨ lˈifɛ vˈis dˈalí, skˌupʲajˈɔntsa ɕɛ nˈa jɛj rɛlˈatsji zˈɛ swˈɨnnɨm malˈaʒɛm. vɨ 1986 lˈɛar zatʃˈɛwa pratsˈɔvatɕ vɨ stˈanax zjˌɛdnɔtʃˈɔnɨx nˈat nˈɔvɔ̃ pwˈɨtɔ̃, sˈɛtsrɛt pˈasɕɔn, stˌanɔvʲˈɔntsɔ̃ mʲɛʃˈaŋkɛ muzˈɨki tanˈɛtʃnɛj i rˈɔka, zˌavʲɛrajˈɔntsɔ̃ mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi tsˈɔvɛr pʲɔsˈɛŋki „vˈilt tˈiŋk” ɡrˈupɨ dˈɛ trˈɔkks. pwˈɨta mʲˈawa bˈɨtɕ ɲʲɛ tˈɨlkɔ pɔvrˈɔtɛm amˈandɨ lˈɛar nˈa ʃtʃˈɨtɨ lˈist pʃɛbˈɔjuf vɨ ɛwrˈɔpʲɛ, ˈalɛ tˈaɡʒɛ prˈubɔ̃ pɔdbʲˈitɕa vʲˈɛlkʲɛj brɨtˈaɲʲi, ˈusa, kanˈadɨ i awstrˈalji. plˈanɨ pˌɔkʃɨʒˈɔvaw jˈɛdnak vɨpˈadɛk sˌamɔxɔdˈɔvɨ, kturˈɛmu amˈanda ulˈɛɡwa tˈuʃ pʃˈɛt prɔmˈɔtsjɔ̃ pwˈɨtɨ. muɕˈawa spˈɛɲdʑitɕ vʲˈɛlɛ mʲɛɕˈɛntsɨ vɨ ʃpitˈalu i ɲʲɛ bˈɨwa vɨ stˈaɲʲɛ prɔmˈɔvatɕ albˈumu, ktˈurɨ ˌɔstatˈɛtʃɲʲɛ ɲʲɛ spʃˈɛdaw ɕɛ dˈɔbʒɛ pˈɔ ʒˈadnɛj strˈɔɲʲɛ ˌatlantˈɨku. bˈɛndɔnts vɨ ʃpitˈalu, artˈɨstka zatʃˈɛwa pˈisatɕ pˈɔvʲɛɕtɕ zˌatɨtˌuwɔvˈanɔ̃ ˈɛl'ˌimmɔrtˈɛllɛ. bˈɨwa tɔ sˌurɛˌalistˈɨtʃna çistˈɔrja ˌɔpisujˈɔntsa tɕɛrpʲˈɛɲʲa kɔbjˈɛtɨ ɲʲˌɛɕmʲɛrtˈɛlnɛj i vʲˈɛtʃɲʲɛ mwˈɔdɛj, ktˈura stɔpɲʲˈɔvɔ tratɕˈiwa sfˈɔix pʃɨjˈatɕuw i ɲʲɛ mˈɔɡwa zatʃˈɨmatɕ upwˈɨvu tʃˈasu.
|
ˈɔ tʃˈɨm mˈɔʒna bˈɨwɔ pʃɛtʃˈɨtatɕ vɨ jɛj ˌawtɔbjɔɡrˈafji?
|
{
"text": [
"jɛj rɛlˈatsji zˈɛ swˈɨnnɨm malˈaʒɛm"
],
"answer_start": [
444
]
}
|
37
|
Henryk Jerzy Chmielewski
|
Szerzej znany z bardzo popularnej, ukazującej się od 1957, serii komiksów „Tytus, Romek i A’Tomek”, która rozeszła się łącznie w wielomilionowym nakładzie. Przez wiele lat pracował w czasopiśmie „Świat Młodych”, w którym publikował kolejne odcinki. W latach 1989–1990 powstały dwa dziesięciominutowe odcinki serialu animowanego pt. „Narodziny Tytusa” oraz „Edukacja”. Dwanaście lat później na podstawie scenariusza wyłonionego w drodze konkursu powstał pełnometrażowy film animowany Tytus, Romek i A’Tomek wśród złodziei marzeń. Do maja 2010 ukazało się 31 części serii komiksów „Tytus, Romek i A’Tomek” oraz książki W odwiedziny do rodziny. Napisał też autobiografię Urodziłem się w Barbakanie (1999, późniejsze wydanie miało tytuł Tarabanie w Barbakanie) oraz jej kontynuacje, Tytus zlustrowany (2007, późniejsze wydanie pod tytułem Żywot człeka zmałpionego). Jest również autorem ilustracji do książki Barbary Tylickiej Generał Ciupinek. W styczniu 2005 premierę miała gra komputerowa Tytus, Romek i A’Tomek – Armia zbuntowanych robotów. W 2009 Poczta Polska wprowadziła do obiegu znaczki pocztowe z Tytusem, Romkiem i A’Tomkiem, a także kolekcjonerską kopertę FDC. Pod koniec 2010 wydawnictwo Agora wydało słuchowisko CD na podstawie XIII księgi przygód „Tytusa, Romka i A’Tomka” – „Wyprawa na wyspy nonsensu” – z dołączoną książeczką z rysunkami Papcia Chmiela, a Poczta Polska wydała w wersji limitowanej kalendarz na rok 2011 – 4 pory uśmiechu z ilustracjami narysowanymi m.in. przez Chmielewskiego. W maju 2011 została wydana książka autorstwa Chmielewskiego pt. Witek sprytek i inne opowieści. W 2015 wydawnictwo Egmont wydało grę planszową Tytus, Romek i A’Tomek, a wydawnictwo Prószyński i spółka – komiks Elemelementarz. W latach 2009-2020 kontynuował serię Tytus, Romek i A’Tomek w postaci dziesięciu albumów historycznych.
|
W którym roku zadebiutował "Tytus, Romek i A'Tomek"?
|
{
"text": [
"1957"
],
"answer_start": [
53
]
}
|
ʃˈɛʒɛj znˈanɨ zɨ bˈardʑɔ pˌɔpulˈarnɛj, ˌukazujˈɔntsɛj ɕɛ ɔt 1957, sˈɛrji kɔmˈiksuf „tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk”, ktˈura rɔzˈɛʃwa ɕɛ wˈɔntʃɲʲɛ vɨ vʲˌɛlɔmˌiljɔnˈɔvɨm nakwˈadʑɛ. pʃˈɛs vʲˈɛlɛ lˈat pratsˈɔvaw vɨ tʃˌasɔpˈiɕmʲɛ „ɕfʲˈat mwˈɔdɨx”, vɨ ktˈurɨm pˌublikˈɔvaw kɔlˈɛjnɛ ɔttɕˈiŋki. vɨ lˈatax 1989–1990 pɔfstˈawɨ dvˈa dʑˌɛɕɛɲtɕˌɔminutˈɔvɛ ɔttɕˈiŋki sɛrjˈalu ˌaɲimˌɔvanˈɛɡɔ pˌɛtˈɛ. „nˌarɔdʑˈinɨ tɨtˈusa” ˌɔras „ˌɛdukˈatsja”. dvanˈaɕtɕɛ lˈat pˈuʑɲʲɛj nˈa pɔtstˈavʲɛ stsˌɛnarjˈuʃa vˌɨwɔɲʲɔnˈɛɡɔ vɨ drˈɔdʑɛ kɔŋkˈursu pˈɔfstaw pˌɛwnɔmˌɛtraʒˈɔvɨ fˈilm ˌaɲimɔvˈanɨ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk fɕrˈut zwɔdʑˈɛi mˈaʒɛɲ. dˈɔ mˈaja 2010 ˌukazˈawɔ ɕɛ 31 tʃˈɛɲɕtɕi sˈɛrji kɔmˈiksuf „tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk” ˌɔras kɕˈɔ̃ʃki vɨ ˌɔdvʲɛdʑˈinɨ dˈɔ rɔdʑˈinɨ. napˈisaw tˈɛʃ ˌawtɔbjɔɡrˈafjɛ ˌurɔdʑˈiwɛm ɕɛ vɨ bˌarbakˈaɲʲɛ (1999, puʑɲʲˈɛjʃɛ vɨdˈaɲʲɛ mʲˈawɔ tˈɨtuw tˌarabˈaɲʲɛ vɨ bˌarbakˈaɲʲɛ) ˌɔras jɛj kˌɔntɨnuˈatsjɛ, tˈɨtus zlˌustrɔvˈanɨ (2007, puʑɲʲˈɛjʃɛ vɨdˈaɲʲɛ pˈɔt tɨtˈuwɛm ʒˈɨvɔt tʃwˈɛka zmˌawpʲɔnˈɛɡɔ). jˈɛst rˈuvɲʲɛʃ awtˈɔrɛm ˌilustrˈatsji dˈɔ kɕˈɔ̃ʃki barbˈarɨ tɨlˈitskʲɛj ɡɛnˈɛraw tɕupˈinɛk. vɨ stˈɨtʃɲʲu 2005 prɛmjˈɛrɛ mʲˈawa ɡrˈa kˌɔmputɛrˈɔva tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk – ˈarmja zbˌuntɔvˈanɨx rɔbˈɔtuf. vɨ 2009 pˈɔtʃta pˈɔlska fprˌɔvadʑˈiwa dˈɔ ɔbjˈɛɡu znˈatʃki pɔtʃtˈɔvɛ zɨ tɨtˈusɛm, rˈɔmkʲɛm i a’tˈɔmkʲɛm, a tˈaɡʒɛ kˌɔlɛktsjɔnˈɛrskɔ̃ kɔpˈɛrtɛ ˌɛvdˌɛtsˈɛ. pˈɔt kˈɔɲʲɛts 2010 vˌɨdavɲˈitstfɔ aɡˈɔra vɨdˈawɔ swˌuxɔvˈiskɔ tsˌɛdˈɛ nˈa pɔtstˈavʲɛ ksjˈi kɕˈɛŋɡʲi pʃˈɨɡut „tɨtˈusa, rˈɔmka i a’tˈɔmka” – „vɨprˈava nˈa vˈɨspɨ nɔnsˈɛnsu” – zɨ dˌɔwɔntʃˈɔnɔ̃ kɕɔ̃ʒˈɛtʃkɔ̃ zɨ rˌɨsuŋkˈami pˈaptɕa xmʲˈɛla, a pˈɔtʃta pˈɔlska vɨdˈawa vɨ vˈɛrsji lˌimitɔvˈanɛj kalˈɛndaʃ nˈa rˈɔk 2011 – 4 pˈɔrɨ uɕmʲˈɛxu zɨ ˌilustratsjˈami nˌarɨsˌɔvanˈɨmi ˈɛm.ˈin. pʃˈɛs xmʲˌɛlɛfskʲˈɛɡɔ. vɨ mˈaju 2011 zɔstˈawa vɨdˈana kɕˈɔ̃ʃka awtˈɔrstfa xmʲˌɛlɛfskʲˈɛɡɔ pˌɛtˈɛ. vˈitɛk sprˈɨtɛk i ˈinnɛ ˌɔpɔvʲˈɛɕtɕi. vɨ 2015 vˌɨdavɲˈitstfɔ ˈɛɡmɔnt vɨdˈawɔ ɡrˈɛ planʃˈɔvɔ̃ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk, a vˌɨdavɲˈitstfɔ pruʃˈɨɲski i spˈuwka – kˈɔmiks ˌɛlɛmˌɛlɛmˈɛntaʃ. vɨ lˈatax 2009-2020 kˌɔntɨnuˈɔvaw sˈɛrjɛ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk vɨ pɔstˈatɕi dʑɛɕˈɛɲtɕu albˈumuf çˌistɔrˈɨtʃnɨx.
|
vɨ ktˈurɨm rˈɔku zˌadɛbjutˈɔvaw "tˈɨtus, rˈɔmɛk i a'tˈɔmɛk"?
|
{
"text": [
"1957"
],
"answer_start": [
60
]
}
|
38
|
Henryk Jerzy Chmielewski
|
Szerzej znany z bardzo popularnej, ukazującej się od 1957, serii komiksów „Tytus, Romek i A’Tomek”, która rozeszła się łącznie w wielomilionowym nakładzie. Przez wiele lat pracował w czasopiśmie „Świat Młodych”, w którym publikował kolejne odcinki. W latach 1989–1990 powstały dwa dziesięciominutowe odcinki serialu animowanego pt. „Narodziny Tytusa” oraz „Edukacja”. Dwanaście lat później na podstawie scenariusza wyłonionego w drodze konkursu powstał pełnometrażowy film animowany Tytus, Romek i A’Tomek wśród złodziei marzeń. Do maja 2010 ukazało się 31 części serii komiksów „Tytus, Romek i A’Tomek” oraz książki W odwiedziny do rodziny. Napisał też autobiografię Urodziłem się w Barbakanie (1999, późniejsze wydanie miało tytuł Tarabanie w Barbakanie) oraz jej kontynuacje, Tytus zlustrowany (2007, późniejsze wydanie pod tytułem Żywot człeka zmałpionego). Jest również autorem ilustracji do książki Barbary Tylickiej Generał Ciupinek. W styczniu 2005 premierę miała gra komputerowa Tytus, Romek i A’Tomek – Armia zbuntowanych robotów. W 2009 Poczta Polska wprowadziła do obiegu znaczki pocztowe z Tytusem, Romkiem i A’Tomkiem, a także kolekcjonerską kopertę FDC. Pod koniec 2010 wydawnictwo Agora wydało słuchowisko CD na podstawie XIII księgi przygód „Tytusa, Romka i A’Tomka” – „Wyprawa na wyspy nonsensu” – z dołączoną książeczką z rysunkami Papcia Chmiela, a Poczta Polska wydała w wersji limitowanej kalendarz na rok 2011 – 4 pory uśmiechu z ilustracjami narysowanymi m.in. przez Chmielewskiego. W maju 2011 została wydana książka autorstwa Chmielewskiego pt. Witek sprytek i inne opowieści. W 2015 wydawnictwo Egmont wydało grę planszową Tytus, Romek i A’Tomek, a wydawnictwo Prószyński i spółka – komiks Elemelementarz. W latach 2009-2020 kontynuował serię Tytus, Romek i A’Tomek w postaci dziesięciu albumów historycznych.
|
Jak nazywały się produkcje o bohaterach komiksów powstałe pomiędzy 1989 a 1990 rokiem?
|
{
"text": [
"„Narodziny Tytusa” oraz „Edukacja”"
],
"answer_start": [
332
]
}
|
ʃˈɛʒɛj znˈanɨ zɨ bˈardʑɔ pˌɔpulˈarnɛj, ˌukazujˈɔntsɛj ɕɛ ɔt 1957, sˈɛrji kɔmˈiksuf „tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk”, ktˈura rɔzˈɛʃwa ɕɛ wˈɔntʃɲʲɛ vɨ vʲˌɛlɔmˌiljɔnˈɔvɨm nakwˈadʑɛ. pʃˈɛs vʲˈɛlɛ lˈat pratsˈɔvaw vɨ tʃˌasɔpˈiɕmʲɛ „ɕfʲˈat mwˈɔdɨx”, vɨ ktˈurɨm pˌublikˈɔvaw kɔlˈɛjnɛ ɔttɕˈiŋki. vɨ lˈatax 1989–1990 pɔfstˈawɨ dvˈa dʑˌɛɕɛɲtɕˌɔminutˈɔvɛ ɔttɕˈiŋki sɛrjˈalu ˌaɲimˌɔvanˈɛɡɔ pˌɛtˈɛ. „nˌarɔdʑˈinɨ tɨtˈusa” ˌɔras „ˌɛdukˈatsja”. dvanˈaɕtɕɛ lˈat pˈuʑɲʲɛj nˈa pɔtstˈavʲɛ stsˌɛnarjˈuʃa vˌɨwɔɲʲɔnˈɛɡɔ vɨ drˈɔdʑɛ kɔŋkˈursu pˈɔfstaw pˌɛwnɔmˌɛtraʒˈɔvɨ fˈilm ˌaɲimɔvˈanɨ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk fɕrˈut zwɔdʑˈɛi mˈaʒɛɲ. dˈɔ mˈaja 2010 ˌukazˈawɔ ɕɛ 31 tʃˈɛɲɕtɕi sˈɛrji kɔmˈiksuf „tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk” ˌɔras kɕˈɔ̃ʃki vɨ ˌɔdvʲɛdʑˈinɨ dˈɔ rɔdʑˈinɨ. napˈisaw tˈɛʃ ˌawtɔbjɔɡrˈafjɛ ˌurɔdʑˈiwɛm ɕɛ vɨ bˌarbakˈaɲʲɛ (1999, puʑɲʲˈɛjʃɛ vɨdˈaɲʲɛ mʲˈawɔ tˈɨtuw tˌarabˈaɲʲɛ vɨ bˌarbakˈaɲʲɛ) ˌɔras jɛj kˌɔntɨnuˈatsjɛ, tˈɨtus zlˌustrɔvˈanɨ (2007, puʑɲʲˈɛjʃɛ vɨdˈaɲʲɛ pˈɔt tɨtˈuwɛm ʒˈɨvɔt tʃwˈɛka zmˌawpʲɔnˈɛɡɔ). jˈɛst rˈuvɲʲɛʃ awtˈɔrɛm ˌilustrˈatsji dˈɔ kɕˈɔ̃ʃki barbˈarɨ tɨlˈitskʲɛj ɡɛnˈɛraw tɕupˈinɛk. vɨ stˈɨtʃɲʲu 2005 prɛmjˈɛrɛ mʲˈawa ɡrˈa kˌɔmputɛrˈɔva tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk – ˈarmja zbˌuntɔvˈanɨx rɔbˈɔtuf. vɨ 2009 pˈɔtʃta pˈɔlska fprˌɔvadʑˈiwa dˈɔ ɔbjˈɛɡu znˈatʃki pɔtʃtˈɔvɛ zɨ tɨtˈusɛm, rˈɔmkʲɛm i a’tˈɔmkʲɛm, a tˈaɡʒɛ kˌɔlɛktsjɔnˈɛrskɔ̃ kɔpˈɛrtɛ ˌɛvdˌɛtsˈɛ. pˈɔt kˈɔɲʲɛts 2010 vˌɨdavɲˈitstfɔ aɡˈɔra vɨdˈawɔ swˌuxɔvˈiskɔ tsˌɛdˈɛ nˈa pɔtstˈavʲɛ ksjˈi kɕˈɛŋɡʲi pʃˈɨɡut „tɨtˈusa, rˈɔmka i a’tˈɔmka” – „vɨprˈava nˈa vˈɨspɨ nɔnsˈɛnsu” – zɨ dˌɔwɔntʃˈɔnɔ̃ kɕɔ̃ʒˈɛtʃkɔ̃ zɨ rˌɨsuŋkˈami pˈaptɕa xmʲˈɛla, a pˈɔtʃta pˈɔlska vɨdˈawa vɨ vˈɛrsji lˌimitɔvˈanɛj kalˈɛndaʃ nˈa rˈɔk 2011 – 4 pˈɔrɨ uɕmʲˈɛxu zɨ ˌilustratsjˈami nˌarɨsˌɔvanˈɨmi ˈɛm.ˈin. pʃˈɛs xmʲˌɛlɛfskʲˈɛɡɔ. vɨ mˈaju 2011 zɔstˈawa vɨdˈana kɕˈɔ̃ʃka awtˈɔrstfa xmʲˌɛlɛfskʲˈɛɡɔ pˌɛtˈɛ. vˈitɛk sprˈɨtɛk i ˈinnɛ ˌɔpɔvʲˈɛɕtɕi. vɨ 2015 vˌɨdavɲˈitstfɔ ˈɛɡmɔnt vɨdˈawɔ ɡrˈɛ planʃˈɔvɔ̃ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk, a vˌɨdavɲˈitstfɔ pruʃˈɨɲski i spˈuwka – kˈɔmiks ˌɛlɛmˌɛlɛmˈɛntaʃ. vɨ lˈatax 2009-2020 kˌɔntɨnuˈɔvaw sˈɛrjɛ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk vɨ pɔstˈatɕi dʑɛɕˈɛɲtɕu albˈumuf çˌistɔrˈɨtʃnɨx.
|
jˈak nˌazɨvˈawɨ ɕɛ prɔdˈuktsjɛ ˈɔ bˌɔxatˈɛrax kɔmˈiksuf pɔfstˈawɛ pɔmjˈɛndʑɨ 1989 a 1990 rˈɔkʲɛm?
|
{
"text": [
"„nˌarɔdʑˈinɨ tɨtˈusa” ˌɔras „ˌɛdukˈatsja”"
],
"answer_start": [
380
]
}
|
39
|
Henryk Jerzy Chmielewski
|
Szerzej znany z bardzo popularnej, ukazującej się od 1957, serii komiksów „Tytus, Romek i A’Tomek”, która rozeszła się łącznie w wielomilionowym nakładzie. Przez wiele lat pracował w czasopiśmie „Świat Młodych”, w którym publikował kolejne odcinki. W latach 1989–1990 powstały dwa dziesięciominutowe odcinki serialu animowanego pt. „Narodziny Tytusa” oraz „Edukacja”. Dwanaście lat później na podstawie scenariusza wyłonionego w drodze konkursu powstał pełnometrażowy film animowany Tytus, Romek i A’Tomek wśród złodziei marzeń. Do maja 2010 ukazało się 31 części serii komiksów „Tytus, Romek i A’Tomek” oraz książki W odwiedziny do rodziny. Napisał też autobiografię Urodziłem się w Barbakanie (1999, późniejsze wydanie miało tytuł Tarabanie w Barbakanie) oraz jej kontynuacje, Tytus zlustrowany (2007, późniejsze wydanie pod tytułem Żywot człeka zmałpionego). Jest również autorem ilustracji do książki Barbary Tylickiej Generał Ciupinek. W styczniu 2005 premierę miała gra komputerowa Tytus, Romek i A’Tomek – Armia zbuntowanych robotów. W 2009 Poczta Polska wprowadziła do obiegu znaczki pocztowe z Tytusem, Romkiem i A’Tomkiem, a także kolekcjonerską kopertę FDC. Pod koniec 2010 wydawnictwo Agora wydało słuchowisko CD na podstawie XIII księgi przygód „Tytusa, Romka i A’Tomka” – „Wyprawa na wyspy nonsensu” – z dołączoną książeczką z rysunkami Papcia Chmiela, a Poczta Polska wydała w wersji limitowanej kalendarz na rok 2011 – 4 pory uśmiechu z ilustracjami narysowanymi m.in. przez Chmielewskiego. W maju 2011 została wydana książka autorstwa Chmielewskiego pt. Witek sprytek i inne opowieści. W 2015 wydawnictwo Egmont wydało grę planszową Tytus, Romek i A’Tomek, a wydawnictwo Prószyński i spółka – komiks Elemelementarz. W latach 2009-2020 kontynuował serię Tytus, Romek i A’Tomek w postaci dziesięciu albumów historycznych.
|
Ile komiksowych odsłon wydano przed majem 2010 roku?
|
{
"text": [
"31"
],
"answer_start": [
554
]
}
|
ʃˈɛʒɛj znˈanɨ zɨ bˈardʑɔ pˌɔpulˈarnɛj, ˌukazujˈɔntsɛj ɕɛ ɔt 1957, sˈɛrji kɔmˈiksuf „tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk”, ktˈura rɔzˈɛʃwa ɕɛ wˈɔntʃɲʲɛ vɨ vʲˌɛlɔmˌiljɔnˈɔvɨm nakwˈadʑɛ. pʃˈɛs vʲˈɛlɛ lˈat pratsˈɔvaw vɨ tʃˌasɔpˈiɕmʲɛ „ɕfʲˈat mwˈɔdɨx”, vɨ ktˈurɨm pˌublikˈɔvaw kɔlˈɛjnɛ ɔttɕˈiŋki. vɨ lˈatax 1989–1990 pɔfstˈawɨ dvˈa dʑˌɛɕɛɲtɕˌɔminutˈɔvɛ ɔttɕˈiŋki sɛrjˈalu ˌaɲimˌɔvanˈɛɡɔ pˌɛtˈɛ. „nˌarɔdʑˈinɨ tɨtˈusa” ˌɔras „ˌɛdukˈatsja”. dvanˈaɕtɕɛ lˈat pˈuʑɲʲɛj nˈa pɔtstˈavʲɛ stsˌɛnarjˈuʃa vˌɨwɔɲʲɔnˈɛɡɔ vɨ drˈɔdʑɛ kɔŋkˈursu pˈɔfstaw pˌɛwnɔmˌɛtraʒˈɔvɨ fˈilm ˌaɲimɔvˈanɨ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk fɕrˈut zwɔdʑˈɛi mˈaʒɛɲ. dˈɔ mˈaja 2010 ˌukazˈawɔ ɕɛ 31 tʃˈɛɲɕtɕi sˈɛrji kɔmˈiksuf „tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk” ˌɔras kɕˈɔ̃ʃki vɨ ˌɔdvʲɛdʑˈinɨ dˈɔ rɔdʑˈinɨ. napˈisaw tˈɛʃ ˌawtɔbjɔɡrˈafjɛ ˌurɔdʑˈiwɛm ɕɛ vɨ bˌarbakˈaɲʲɛ (1999, puʑɲʲˈɛjʃɛ vɨdˈaɲʲɛ mʲˈawɔ tˈɨtuw tˌarabˈaɲʲɛ vɨ bˌarbakˈaɲʲɛ) ˌɔras jɛj kˌɔntɨnuˈatsjɛ, tˈɨtus zlˌustrɔvˈanɨ (2007, puʑɲʲˈɛjʃɛ vɨdˈaɲʲɛ pˈɔt tɨtˈuwɛm ʒˈɨvɔt tʃwˈɛka zmˌawpʲɔnˈɛɡɔ). jˈɛst rˈuvɲʲɛʃ awtˈɔrɛm ˌilustrˈatsji dˈɔ kɕˈɔ̃ʃki barbˈarɨ tɨlˈitskʲɛj ɡɛnˈɛraw tɕupˈinɛk. vɨ stˈɨtʃɲʲu 2005 prɛmjˈɛrɛ mʲˈawa ɡrˈa kˌɔmputɛrˈɔva tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk – ˈarmja zbˌuntɔvˈanɨx rɔbˈɔtuf. vɨ 2009 pˈɔtʃta pˈɔlska fprˌɔvadʑˈiwa dˈɔ ɔbjˈɛɡu znˈatʃki pɔtʃtˈɔvɛ zɨ tɨtˈusɛm, rˈɔmkʲɛm i a’tˈɔmkʲɛm, a tˈaɡʒɛ kˌɔlɛktsjɔnˈɛrskɔ̃ kɔpˈɛrtɛ ˌɛvdˌɛtsˈɛ. pˈɔt kˈɔɲʲɛts 2010 vˌɨdavɲˈitstfɔ aɡˈɔra vɨdˈawɔ swˌuxɔvˈiskɔ tsˌɛdˈɛ nˈa pɔtstˈavʲɛ ksjˈi kɕˈɛŋɡʲi pʃˈɨɡut „tɨtˈusa, rˈɔmka i a’tˈɔmka” – „vɨprˈava nˈa vˈɨspɨ nɔnsˈɛnsu” – zɨ dˌɔwɔntʃˈɔnɔ̃ kɕɔ̃ʒˈɛtʃkɔ̃ zɨ rˌɨsuŋkˈami pˈaptɕa xmʲˈɛla, a pˈɔtʃta pˈɔlska vɨdˈawa vɨ vˈɛrsji lˌimitɔvˈanɛj kalˈɛndaʃ nˈa rˈɔk 2011 – 4 pˈɔrɨ uɕmʲˈɛxu zɨ ˌilustratsjˈami nˌarɨsˌɔvanˈɨmi ˈɛm.ˈin. pʃˈɛs xmʲˌɛlɛfskʲˈɛɡɔ. vɨ mˈaju 2011 zɔstˈawa vɨdˈana kɕˈɔ̃ʃka awtˈɔrstfa xmʲˌɛlɛfskʲˈɛɡɔ pˌɛtˈɛ. vˈitɛk sprˈɨtɛk i ˈinnɛ ˌɔpɔvʲˈɛɕtɕi. vɨ 2015 vˌɨdavɲˈitstfɔ ˈɛɡmɔnt vɨdˈawɔ ɡrˈɛ planʃˈɔvɔ̃ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk, a vˌɨdavɲˈitstfɔ pruʃˈɨɲski i spˈuwka – kˈɔmiks ˌɛlɛmˌɛlɛmˈɛntaʃ. vɨ lˈatax 2009-2020 kˌɔntɨnuˈɔvaw sˈɛrjɛ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk vɨ pɔstˈatɕi dʑɛɕˈɛɲtɕu albˈumuf çˌistɔrˈɨtʃnɨx.
|
ˈilɛ kˌɔmiksˈɔvɨx ˈɔtswɔn vɨdˈanɔ pʃˈɛt mˈajɛm 2010 rˈɔku?
|
{
"text": [
"31"
],
"answer_start": [
635
]
}
|
40
|
Henryk Jerzy Chmielewski
|
Szerzej znany z bardzo popularnej, ukazującej się od 1957, serii komiksów „Tytus, Romek i A’Tomek”, która rozeszła się łącznie w wielomilionowym nakładzie. Przez wiele lat pracował w czasopiśmie „Świat Młodych”, w którym publikował kolejne odcinki. W latach 1989–1990 powstały dwa dziesięciominutowe odcinki serialu animowanego pt. „Narodziny Tytusa” oraz „Edukacja”. Dwanaście lat później na podstawie scenariusza wyłonionego w drodze konkursu powstał pełnometrażowy film animowany Tytus, Romek i A’Tomek wśród złodziei marzeń. Do maja 2010 ukazało się 31 części serii komiksów „Tytus, Romek i A’Tomek” oraz książki W odwiedziny do rodziny. Napisał też autobiografię Urodziłem się w Barbakanie (1999, późniejsze wydanie miało tytuł Tarabanie w Barbakanie) oraz jej kontynuacje, Tytus zlustrowany (2007, późniejsze wydanie pod tytułem Żywot człeka zmałpionego). Jest również autorem ilustracji do książki Barbary Tylickiej Generał Ciupinek. W styczniu 2005 premierę miała gra komputerowa Tytus, Romek i A’Tomek – Armia zbuntowanych robotów. W 2009 Poczta Polska wprowadziła do obiegu znaczki pocztowe z Tytusem, Romkiem i A’Tomkiem, a także kolekcjonerską kopertę FDC. Pod koniec 2010 wydawnictwo Agora wydało słuchowisko CD na podstawie XIII księgi przygód „Tytusa, Romka i A’Tomka” – „Wyprawa na wyspy nonsensu” – z dołączoną książeczką z rysunkami Papcia Chmiela, a Poczta Polska wydała w wersji limitowanej kalendarz na rok 2011 – 4 pory uśmiechu z ilustracjami narysowanymi m.in. przez Chmielewskiego. W maju 2011 została wydana książka autorstwa Chmielewskiego pt. Witek sprytek i inne opowieści. W 2015 wydawnictwo Egmont wydało grę planszową Tytus, Romek i A’Tomek, a wydawnictwo Prószyński i spółka – komiks Elemelementarz. W latach 2009-2020 kontynuował serię Tytus, Romek i A’Tomek w postaci dziesięciu albumów historycznych.
|
W czyjej książce pojawiły się grafiki stworzone przez Chmielewskiego?
|
{
"text": [
"Barbary Tylickiej"
],
"answer_start": [
905
]
}
|
ʃˈɛʒɛj znˈanɨ zɨ bˈardʑɔ pˌɔpulˈarnɛj, ˌukazujˈɔntsɛj ɕɛ ɔt 1957, sˈɛrji kɔmˈiksuf „tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk”, ktˈura rɔzˈɛʃwa ɕɛ wˈɔntʃɲʲɛ vɨ vʲˌɛlɔmˌiljɔnˈɔvɨm nakwˈadʑɛ. pʃˈɛs vʲˈɛlɛ lˈat pratsˈɔvaw vɨ tʃˌasɔpˈiɕmʲɛ „ɕfʲˈat mwˈɔdɨx”, vɨ ktˈurɨm pˌublikˈɔvaw kɔlˈɛjnɛ ɔttɕˈiŋki. vɨ lˈatax 1989–1990 pɔfstˈawɨ dvˈa dʑˌɛɕɛɲtɕˌɔminutˈɔvɛ ɔttɕˈiŋki sɛrjˈalu ˌaɲimˌɔvanˈɛɡɔ pˌɛtˈɛ. „nˌarɔdʑˈinɨ tɨtˈusa” ˌɔras „ˌɛdukˈatsja”. dvanˈaɕtɕɛ lˈat pˈuʑɲʲɛj nˈa pɔtstˈavʲɛ stsˌɛnarjˈuʃa vˌɨwɔɲʲɔnˈɛɡɔ vɨ drˈɔdʑɛ kɔŋkˈursu pˈɔfstaw pˌɛwnɔmˌɛtraʒˈɔvɨ fˈilm ˌaɲimɔvˈanɨ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk fɕrˈut zwɔdʑˈɛi mˈaʒɛɲ. dˈɔ mˈaja 2010 ˌukazˈawɔ ɕɛ 31 tʃˈɛɲɕtɕi sˈɛrji kɔmˈiksuf „tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk” ˌɔras kɕˈɔ̃ʃki vɨ ˌɔdvʲɛdʑˈinɨ dˈɔ rɔdʑˈinɨ. napˈisaw tˈɛʃ ˌawtɔbjɔɡrˈafjɛ ˌurɔdʑˈiwɛm ɕɛ vɨ bˌarbakˈaɲʲɛ (1999, puʑɲʲˈɛjʃɛ vɨdˈaɲʲɛ mʲˈawɔ tˈɨtuw tˌarabˈaɲʲɛ vɨ bˌarbakˈaɲʲɛ) ˌɔras jɛj kˌɔntɨnuˈatsjɛ, tˈɨtus zlˌustrɔvˈanɨ (2007, puʑɲʲˈɛjʃɛ vɨdˈaɲʲɛ pˈɔt tɨtˈuwɛm ʒˈɨvɔt tʃwˈɛka zmˌawpʲɔnˈɛɡɔ). jˈɛst rˈuvɲʲɛʃ awtˈɔrɛm ˌilustrˈatsji dˈɔ kɕˈɔ̃ʃki barbˈarɨ tɨlˈitskʲɛj ɡɛnˈɛraw tɕupˈinɛk. vɨ stˈɨtʃɲʲu 2005 prɛmjˈɛrɛ mʲˈawa ɡrˈa kˌɔmputɛrˈɔva tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk – ˈarmja zbˌuntɔvˈanɨx rɔbˈɔtuf. vɨ 2009 pˈɔtʃta pˈɔlska fprˌɔvadʑˈiwa dˈɔ ɔbjˈɛɡu znˈatʃki pɔtʃtˈɔvɛ zɨ tɨtˈusɛm, rˈɔmkʲɛm i a’tˈɔmkʲɛm, a tˈaɡʒɛ kˌɔlɛktsjɔnˈɛrskɔ̃ kɔpˈɛrtɛ ˌɛvdˌɛtsˈɛ. pˈɔt kˈɔɲʲɛts 2010 vˌɨdavɲˈitstfɔ aɡˈɔra vɨdˈawɔ swˌuxɔvˈiskɔ tsˌɛdˈɛ nˈa pɔtstˈavʲɛ ksjˈi kɕˈɛŋɡʲi pʃˈɨɡut „tɨtˈusa, rˈɔmka i a’tˈɔmka” – „vɨprˈava nˈa vˈɨspɨ nɔnsˈɛnsu” – zɨ dˌɔwɔntʃˈɔnɔ̃ kɕɔ̃ʒˈɛtʃkɔ̃ zɨ rˌɨsuŋkˈami pˈaptɕa xmʲˈɛla, a pˈɔtʃta pˈɔlska vɨdˈawa vɨ vˈɛrsji lˌimitɔvˈanɛj kalˈɛndaʃ nˈa rˈɔk 2011 – 4 pˈɔrɨ uɕmʲˈɛxu zɨ ˌilustratsjˈami nˌarɨsˌɔvanˈɨmi ˈɛm.ˈin. pʃˈɛs xmʲˌɛlɛfskʲˈɛɡɔ. vɨ mˈaju 2011 zɔstˈawa vɨdˈana kɕˈɔ̃ʃka awtˈɔrstfa xmʲˌɛlɛfskʲˈɛɡɔ pˌɛtˈɛ. vˈitɛk sprˈɨtɛk i ˈinnɛ ˌɔpɔvʲˈɛɕtɕi. vɨ 2015 vˌɨdavɲˈitstfɔ ˈɛɡmɔnt vɨdˈawɔ ɡrˈɛ planʃˈɔvɔ̃ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk, a vˌɨdavɲˈitstfɔ pruʃˈɨɲski i spˈuwka – kˈɔmiks ˌɛlɛmˌɛlɛmˈɛntaʃ. vɨ lˈatax 2009-2020 kˌɔntɨnuˈɔvaw sˈɛrjɛ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk vɨ pɔstˈatɕi dʑɛɕˈɛɲtɕu albˈumuf çˌistɔrˈɨtʃnɨx.
|
vɨ tʃˈɨjɛj kɕˈɔ̃ʃtsɛ pˌɔjavˈiwɨ ɕɛ ɡrˈafikˌi stfɔʒˈɔnɛ pʃˈɛs xmʲˌɛlɛfskʲˈɛɡɔ?
|
{
"text": [
"barbˈarɨ tɨlˈitskʲɛj"
],
"answer_start": [
1039
]
}
|
41
|
Henryk Jerzy Chmielewski
|
Szerzej znany z bardzo popularnej, ukazującej się od 1957, serii komiksów „Tytus, Romek i A’Tomek”, która rozeszła się łącznie w wielomilionowym nakładzie. Przez wiele lat pracował w czasopiśmie „Świat Młodych”, w którym publikował kolejne odcinki. W latach 1989–1990 powstały dwa dziesięciominutowe odcinki serialu animowanego pt. „Narodziny Tytusa” oraz „Edukacja”. Dwanaście lat później na podstawie scenariusza wyłonionego w drodze konkursu powstał pełnometrażowy film animowany Tytus, Romek i A’Tomek wśród złodziei marzeń. Do maja 2010 ukazało się 31 części serii komiksów „Tytus, Romek i A’Tomek” oraz książki W odwiedziny do rodziny. Napisał też autobiografię Urodziłem się w Barbakanie (1999, późniejsze wydanie miało tytuł Tarabanie w Barbakanie) oraz jej kontynuacje, Tytus zlustrowany (2007, późniejsze wydanie pod tytułem Żywot człeka zmałpionego). Jest również autorem ilustracji do książki Barbary Tylickiej Generał Ciupinek. W styczniu 2005 premierę miała gra komputerowa Tytus, Romek i A’Tomek – Armia zbuntowanych robotów. W 2009 Poczta Polska wprowadziła do obiegu znaczki pocztowe z Tytusem, Romkiem i A’Tomkiem, a także kolekcjonerską kopertę FDC. Pod koniec 2010 wydawnictwo Agora wydało słuchowisko CD na podstawie XIII księgi przygód „Tytusa, Romka i A’Tomka” – „Wyprawa na wyspy nonsensu” – z dołączoną książeczką z rysunkami Papcia Chmiela, a Poczta Polska wydała w wersji limitowanej kalendarz na rok 2011 – 4 pory uśmiechu z ilustracjami narysowanymi m.in. przez Chmielewskiego. W maju 2011 została wydana książka autorstwa Chmielewskiego pt. Witek sprytek i inne opowieści. W 2015 wydawnictwo Egmont wydało grę planszową Tytus, Romek i A’Tomek, a wydawnictwo Prószyński i spółka – komiks Elemelementarz. W latach 2009-2020 kontynuował serię Tytus, Romek i A’Tomek w postaci dziesięciu albumów historycznych.
|
W jaki sposób Poczta Polska uhonorowała dokonania Chmielewskiego w 2009 roku?
|
{
"text": [
"wprowadziła do obiegu znaczki pocztowe z Tytusem, Romkiem i A’Tomkiem, a także kolekcjonerską kopertę FDC"
],
"answer_start": [
1062
]
}
|
ʃˈɛʒɛj znˈanɨ zɨ bˈardʑɔ pˌɔpulˈarnɛj, ˌukazujˈɔntsɛj ɕɛ ɔt 1957, sˈɛrji kɔmˈiksuf „tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk”, ktˈura rɔzˈɛʃwa ɕɛ wˈɔntʃɲʲɛ vɨ vʲˌɛlɔmˌiljɔnˈɔvɨm nakwˈadʑɛ. pʃˈɛs vʲˈɛlɛ lˈat pratsˈɔvaw vɨ tʃˌasɔpˈiɕmʲɛ „ɕfʲˈat mwˈɔdɨx”, vɨ ktˈurɨm pˌublikˈɔvaw kɔlˈɛjnɛ ɔttɕˈiŋki. vɨ lˈatax 1989–1990 pɔfstˈawɨ dvˈa dʑˌɛɕɛɲtɕˌɔminutˈɔvɛ ɔttɕˈiŋki sɛrjˈalu ˌaɲimˌɔvanˈɛɡɔ pˌɛtˈɛ. „nˌarɔdʑˈinɨ tɨtˈusa” ˌɔras „ˌɛdukˈatsja”. dvanˈaɕtɕɛ lˈat pˈuʑɲʲɛj nˈa pɔtstˈavʲɛ stsˌɛnarjˈuʃa vˌɨwɔɲʲɔnˈɛɡɔ vɨ drˈɔdʑɛ kɔŋkˈursu pˈɔfstaw pˌɛwnɔmˌɛtraʒˈɔvɨ fˈilm ˌaɲimɔvˈanɨ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk fɕrˈut zwɔdʑˈɛi mˈaʒɛɲ. dˈɔ mˈaja 2010 ˌukazˈawɔ ɕɛ 31 tʃˈɛɲɕtɕi sˈɛrji kɔmˈiksuf „tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk” ˌɔras kɕˈɔ̃ʃki vɨ ˌɔdvʲɛdʑˈinɨ dˈɔ rɔdʑˈinɨ. napˈisaw tˈɛʃ ˌawtɔbjɔɡrˈafjɛ ˌurɔdʑˈiwɛm ɕɛ vɨ bˌarbakˈaɲʲɛ (1999, puʑɲʲˈɛjʃɛ vɨdˈaɲʲɛ mʲˈawɔ tˈɨtuw tˌarabˈaɲʲɛ vɨ bˌarbakˈaɲʲɛ) ˌɔras jɛj kˌɔntɨnuˈatsjɛ, tˈɨtus zlˌustrɔvˈanɨ (2007, puʑɲʲˈɛjʃɛ vɨdˈaɲʲɛ pˈɔt tɨtˈuwɛm ʒˈɨvɔt tʃwˈɛka zmˌawpʲɔnˈɛɡɔ). jˈɛst rˈuvɲʲɛʃ awtˈɔrɛm ˌilustrˈatsji dˈɔ kɕˈɔ̃ʃki barbˈarɨ tɨlˈitskʲɛj ɡɛnˈɛraw tɕupˈinɛk. vɨ stˈɨtʃɲʲu 2005 prɛmjˈɛrɛ mʲˈawa ɡrˈa kˌɔmputɛrˈɔva tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk – ˈarmja zbˌuntɔvˈanɨx rɔbˈɔtuf. vɨ 2009 pˈɔtʃta pˈɔlska fprˌɔvadʑˈiwa dˈɔ ɔbjˈɛɡu znˈatʃki pɔtʃtˈɔvɛ zɨ tɨtˈusɛm, rˈɔmkʲɛm i a’tˈɔmkʲɛm, a tˈaɡʒɛ kˌɔlɛktsjɔnˈɛrskɔ̃ kɔpˈɛrtɛ ˌɛvdˌɛtsˈɛ. pˈɔt kˈɔɲʲɛts 2010 vˌɨdavɲˈitstfɔ aɡˈɔra vɨdˈawɔ swˌuxɔvˈiskɔ tsˌɛdˈɛ nˈa pɔtstˈavʲɛ ksjˈi kɕˈɛŋɡʲi pʃˈɨɡut „tɨtˈusa, rˈɔmka i a’tˈɔmka” – „vɨprˈava nˈa vˈɨspɨ nɔnsˈɛnsu” – zɨ dˌɔwɔntʃˈɔnɔ̃ kɕɔ̃ʒˈɛtʃkɔ̃ zɨ rˌɨsuŋkˈami pˈaptɕa xmʲˈɛla, a pˈɔtʃta pˈɔlska vɨdˈawa vɨ vˈɛrsji lˌimitɔvˈanɛj kalˈɛndaʃ nˈa rˈɔk 2011 – 4 pˈɔrɨ uɕmʲˈɛxu zɨ ˌilustratsjˈami nˌarɨsˌɔvanˈɨmi ˈɛm.ˈin. pʃˈɛs xmʲˌɛlɛfskʲˈɛɡɔ. vɨ mˈaju 2011 zɔstˈawa vɨdˈana kɕˈɔ̃ʃka awtˈɔrstfa xmʲˌɛlɛfskʲˈɛɡɔ pˌɛtˈɛ. vˈitɛk sprˈɨtɛk i ˈinnɛ ˌɔpɔvʲˈɛɕtɕi. vɨ 2015 vˌɨdavɲˈitstfɔ ˈɛɡmɔnt vɨdˈawɔ ɡrˈɛ planʃˈɔvɔ̃ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk, a vˌɨdavɲˈitstfɔ pruʃˈɨɲski i spˈuwka – kˈɔmiks ˌɛlɛmˌɛlɛmˈɛntaʃ. vɨ lˈatax 2009-2020 kˌɔntɨnuˈɔvaw sˈɛrjɛ tˈɨtus, rˈɔmɛk i a’tˈɔmɛk vɨ pɔstˈatɕi dʑɛɕˈɛɲtɕu albˈumuf çˌistɔrˈɨtʃnɨx.
|
vɨ jˈaki spˈɔsup pˈɔtʃta pˈɔlska ˌuxɔnˌɔrɔvˈawa dˌɔkɔnˈaɲʲa xmʲˌɛlɛfskʲˈɛɡɔ vɨ 2009 rˈɔku?
|
{
"text": [
"fprˌɔvadʑˈiwa dˈɔ ɔbjˈɛɡu znˈatʃki pɔtʃtˈɔvɛ zɨ tɨtˈusɛm, rˈɔmkʲɛm i a’tˈɔmkʲɛm, a tˈaɡʒɛ kˌɔlɛktsjɔnˈɛrskɔ̃ kɔpˈɛrtɛ ˌɛvdˌɛtsˈɛ"
],
"answer_start": [
1217
]
}
|
42
|
Life F190
|
W Grand Prix Kanady czas Giacomellego (1:50,253) był o prawie pół minuty gorszy od czasu Ayrtona Senny. Autorem najniższej prędkości maksymalnej na torze – 216 km/h – był Bruno Giacomelli, a największej – 297 km/h – Nelson Piquet. Marellego zastąpił były dyrektor techniczny Zakspeed, Peter Wyss, chociaż zaproszony przez Giacomellego oficjalnie pełnił rolę doradcy mającego pomóc w przezwyciężeniu trudności zespołu. Giacomelli skontaktował się ze swoim byłym pracodawcą Leyton House (dla którego testował samochód w 1989 roku), by zakupić silniki Judd, Vita natomiast prowadził na ten temat rozmowy z Brabhamem i Lotusem. Podczas Grand Prix Meksyku dyrektor sportowy zespołu Sergio Barbasio ogłosił, że Life Racing Engines zakupił silniki Judd CV od Team Lotus, a projektanci pracują nad rozwojem samochodu, by dobrze umieścić silnik V8 w miejsce silnika W12.
|
Kto osiągnął najniższą prędkość podczas zawodów w Kanadzie?
|
{
"text": [
"Bruno Giacomelli"
],
"answer_start": [
171
]
}
|
vɨ ɡrˈant prˈiks kanˈadɨ tʃˈas ɡʲˌatsɔmɛllˈɛɡɔ (1:50,253) bˈɨw ˈɔ prˈavʲɛ pˈuw minˈutɨ ɡˈɔrʃɨ ɔt tʃˈasu ˌaɨrtˈɔna sˈɛnnɨ. awtˈɔrɛm najɲˈiʃʃɛj prɛntkˈɔɕtɕi mˌaksɨmˈalnɛj nˈa tˈɔʒɛ – 216 kˌaˈɛm/xˈa – bˈɨw brˈunɔ ɡʲˌatsɔmˈɛlli, a najvʲˈɛŋkʃɛj – 297 kˌaˈɛm/xˈa – nˈɛlsɔn pˈiɡvɛt. mˌarɛllˈɛɡɔ zastˈɔmpiw bˈɨwɨ dɨrˈɛktɔr tɛxɲˈitʃnɨ zakspˈɛɛt, pˈɛtɛr vˈɨss, xˈɔtɕaʃ zˌaprɔʃˈɔnɨ pʃˈɛs ɡʲˌatsɔmɛllˈɛɡɔ ˌɔfitsjˈalɲʲɛ pˈɛwɲiw rˈɔlɛ dɔrˈattsɨ mˌajɔntsˈɛɡɔ pˈɔmuts vɨ pʃˌɛzvɨtɕɛ̃ʒˈɛɲʲu trudnˈɔɕtɕi zɛspˈɔwu. ɡʲˌatsɔmˈɛlli skˌɔntaktˈɔvaw ɕɛ zˈɛ sfˈɔim bˈɨwɨm prˌatsɔdˈaftsɔ̃ lɛˈɨtɔn xɔˈusɛ (dla kturˈɛɡɔ tɛstˈɔvaw samˈɔxut vɨ 1989 rˈɔku), bˈɨ zakˈupitɕ ɕilɲˈiki jˈutt, vˈita natˈɔmjast prɔvˈadʑiw nˈa tˈɛn tˈɛmat rɔzmˈɔvɨ zɨ brapxˈamɛm i lɔtˈusɛm. pˈɔttʃas ɡrˈant prˈiks mɛksˈɨku dɨrˈɛktɔr spɔrtˈɔvɨ zɛspˈɔwu sˈɛrɡjɔ barbˈaɕɔ ɔɡwˈɔɕiw, ʒˈɛ lˈifɛ rˈatɕiŋk ɛŋɡʲˈinɛs zakˈupiw ɕilɲˈiki jˈutt sivˈi ɔt tˈim lˈɔtus, a prˌɔjɛktˈaɲtɕi pratsˈujɔ̃ nˈat rɔzvˈɔjɛm sˌamɔxˈɔdu, bˈɨ dˈɔbʒɛ umjˈɛɕtɕitɕ ɕˈilɲik V8 vɨ mʲˈɛjstsɛ ɕilɲˈika W12.
|
ktˈɔ ɔɕˈɔŋɡnɔw najɲˈiʃʃɔ̃ prˈɛntkɔɕtɕ pˈɔttʃas zavˈɔduf vɨ kanˈadʑɛ?
|
{
"text": [
"brˈunɔ ɡʲˌatsɔmˈɛlli"
],
"answer_start": [
203
]
}
|
43
|
Life F190
|
W Grand Prix Kanady czas Giacomellego (1:50,253) był o prawie pół minuty gorszy od czasu Ayrtona Senny. Autorem najniższej prędkości maksymalnej na torze – 216 km/h – był Bruno Giacomelli, a największej – 297 km/h – Nelson Piquet. Marellego zastąpił były dyrektor techniczny Zakspeed, Peter Wyss, chociaż zaproszony przez Giacomellego oficjalnie pełnił rolę doradcy mającego pomóc w przezwyciężeniu trudności zespołu. Giacomelli skontaktował się ze swoim byłym pracodawcą Leyton House (dla którego testował samochód w 1989 roku), by zakupić silniki Judd, Vita natomiast prowadził na ten temat rozmowy z Brabhamem i Lotusem. Podczas Grand Prix Meksyku dyrektor sportowy zespołu Sergio Barbasio ogłosił, że Life Racing Engines zakupił silniki Judd CV od Team Lotus, a projektanci pracują nad rozwojem samochodu, by dobrze umieścić silnik V8 w miejsce silnika W12.
|
Kto zajął miejsce Marellego?
|
{
"text": [
"Peter Wyss"
],
"answer_start": [
285
]
}
|
vɨ ɡrˈant prˈiks kanˈadɨ tʃˈas ɡʲˌatsɔmɛllˈɛɡɔ (1:50,253) bˈɨw ˈɔ prˈavʲɛ pˈuw minˈutɨ ɡˈɔrʃɨ ɔt tʃˈasu ˌaɨrtˈɔna sˈɛnnɨ. awtˈɔrɛm najɲˈiʃʃɛj prɛntkˈɔɕtɕi mˌaksɨmˈalnɛj nˈa tˈɔʒɛ – 216 kˌaˈɛm/xˈa – bˈɨw brˈunɔ ɡʲˌatsɔmˈɛlli, a najvʲˈɛŋkʃɛj – 297 kˌaˈɛm/xˈa – nˈɛlsɔn pˈiɡvɛt. mˌarɛllˈɛɡɔ zastˈɔmpiw bˈɨwɨ dɨrˈɛktɔr tɛxɲˈitʃnɨ zakspˈɛɛt, pˈɛtɛr vˈɨss, xˈɔtɕaʃ zˌaprɔʃˈɔnɨ pʃˈɛs ɡʲˌatsɔmɛllˈɛɡɔ ˌɔfitsjˈalɲʲɛ pˈɛwɲiw rˈɔlɛ dɔrˈattsɨ mˌajɔntsˈɛɡɔ pˈɔmuts vɨ pʃˌɛzvɨtɕɛ̃ʒˈɛɲʲu trudnˈɔɕtɕi zɛspˈɔwu. ɡʲˌatsɔmˈɛlli skˌɔntaktˈɔvaw ɕɛ zˈɛ sfˈɔim bˈɨwɨm prˌatsɔdˈaftsɔ̃ lɛˈɨtɔn xɔˈusɛ (dla kturˈɛɡɔ tɛstˈɔvaw samˈɔxut vɨ 1989 rˈɔku), bˈɨ zakˈupitɕ ɕilɲˈiki jˈutt, vˈita natˈɔmjast prɔvˈadʑiw nˈa tˈɛn tˈɛmat rɔzmˈɔvɨ zɨ brapxˈamɛm i lɔtˈusɛm. pˈɔttʃas ɡrˈant prˈiks mɛksˈɨku dɨrˈɛktɔr spɔrtˈɔvɨ zɛspˈɔwu sˈɛrɡjɔ barbˈaɕɔ ɔɡwˈɔɕiw, ʒˈɛ lˈifɛ rˈatɕiŋk ɛŋɡʲˈinɛs zakˈupiw ɕilɲˈiki jˈutt sivˈi ɔt tˈim lˈɔtus, a prˌɔjɛktˈaɲtɕi pratsˈujɔ̃ nˈat rɔzvˈɔjɛm sˌamɔxˈɔdu, bˈɨ dˈɔbʒɛ umjˈɛɕtɕitɕ ɕˈilɲik V8 vɨ mʲˈɛjstsɛ ɕilɲˈika W12.
|
ktˈɔ zˈajɔw mʲˈɛjstsɛ mˌarɛllˈɛɡɔ?
|
{
"text": [
"pˈɛtɛr vˈɨss"
],
"answer_start": [
337
]
}
|
44
|
Life F190
|
W Grand Prix Kanady czas Giacomellego (1:50,253) był o prawie pół minuty gorszy od czasu Ayrtona Senny. Autorem najniższej prędkości maksymalnej na torze – 216 km/h – był Bruno Giacomelli, a największej – 297 km/h – Nelson Piquet. Marellego zastąpił były dyrektor techniczny Zakspeed, Peter Wyss, chociaż zaproszony przez Giacomellego oficjalnie pełnił rolę doradcy mającego pomóc w przezwyciężeniu trudności zespołu. Giacomelli skontaktował się ze swoim byłym pracodawcą Leyton House (dla którego testował samochód w 1989 roku), by zakupić silniki Judd, Vita natomiast prowadził na ten temat rozmowy z Brabhamem i Lotusem. Podczas Grand Prix Meksyku dyrektor sportowy zespołu Sergio Barbasio ogłosił, że Life Racing Engines zakupił silniki Judd CV od Team Lotus, a projektanci pracują nad rozwojem samochodu, by dobrze umieścić silnik V8 w miejsce silnika W12.
|
Dlaczego kierowca nawiązał kontakt z Leyton House?
|
{
"text": [
"by zakupić silniki Judd"
],
"answer_start": [
530
]
}
|
vɨ ɡrˈant prˈiks kanˈadɨ tʃˈas ɡʲˌatsɔmɛllˈɛɡɔ (1:50,253) bˈɨw ˈɔ prˈavʲɛ pˈuw minˈutɨ ɡˈɔrʃɨ ɔt tʃˈasu ˌaɨrtˈɔna sˈɛnnɨ. awtˈɔrɛm najɲˈiʃʃɛj prɛntkˈɔɕtɕi mˌaksɨmˈalnɛj nˈa tˈɔʒɛ – 216 kˌaˈɛm/xˈa – bˈɨw brˈunɔ ɡʲˌatsɔmˈɛlli, a najvʲˈɛŋkʃɛj – 297 kˌaˈɛm/xˈa – nˈɛlsɔn pˈiɡvɛt. mˌarɛllˈɛɡɔ zastˈɔmpiw bˈɨwɨ dɨrˈɛktɔr tɛxɲˈitʃnɨ zakspˈɛɛt, pˈɛtɛr vˈɨss, xˈɔtɕaʃ zˌaprɔʃˈɔnɨ pʃˈɛs ɡʲˌatsɔmɛllˈɛɡɔ ˌɔfitsjˈalɲʲɛ pˈɛwɲiw rˈɔlɛ dɔrˈattsɨ mˌajɔntsˈɛɡɔ pˈɔmuts vɨ pʃˌɛzvɨtɕɛ̃ʒˈɛɲʲu trudnˈɔɕtɕi zɛspˈɔwu. ɡʲˌatsɔmˈɛlli skˌɔntaktˈɔvaw ɕɛ zˈɛ sfˈɔim bˈɨwɨm prˌatsɔdˈaftsɔ̃ lɛˈɨtɔn xɔˈusɛ (dla kturˈɛɡɔ tɛstˈɔvaw samˈɔxut vɨ 1989 rˈɔku), bˈɨ zakˈupitɕ ɕilɲˈiki jˈutt, vˈita natˈɔmjast prɔvˈadʑiw nˈa tˈɛn tˈɛmat rɔzmˈɔvɨ zɨ brapxˈamɛm i lɔtˈusɛm. pˈɔttʃas ɡrˈant prˈiks mɛksˈɨku dɨrˈɛktɔr spɔrtˈɔvɨ zɛspˈɔwu sˈɛrɡjɔ barbˈaɕɔ ɔɡwˈɔɕiw, ʒˈɛ lˈifɛ rˈatɕiŋk ɛŋɡʲˈinɛs zakˈupiw ɕilɲˈiki jˈutt sivˈi ɔt tˈim lˈɔtus, a prˌɔjɛktˈaɲtɕi pratsˈujɔ̃ nˈat rɔzvˈɔjɛm sˌamɔxˈɔdu, bˈɨ dˈɔbʒɛ umjˈɛɕtɕitɕ ɕˈilɲik V8 vɨ mʲˈɛjstsɛ ɕilɲˈika W12.
|
dlatʃˈɛɡɔ kʲɛrˈɔftsa navʲˈɔ̃zaw kˈɔntakt zɨ lɛˈɨtɔn xɔˈusɛ?
|
{
"text": [
"bˈɨ zakˈupitɕ ɕilɲˈiki jˈutt"
],
"answer_start": [
625
]
}
|
45
|
Life F190
|
Przed Grand Prix Portugalii w modelu F190 zainstalowano silnik Judd. Personel poświęcił dziesięć dni na przebudowanie samochodu, jako że należało zmodyfikować podwozie, karoserię i mocowanie silnika; po tych zmianach samochód był lżejszy o około 80 kg. Giacomelli wyjawił nadzieję, że po wymianie silnika jego samochód będzie w stanie osiągać 300 km/h. Ostatnie prace nad umiejscowieniem silnika miały miejsce na torze Autódromo do Estoril tuż przed Grand Prix Portugalii, kiedy to okazało się, że pokrywa silnika nie pasuje do jednostki Judd. Giacomelli nie zdołał nawet wyjechać z pit lane z powodu uszkodzenia układu elektrycznego.
|
Jaki silnik zasilał model F190 począwszy od wyścigu w Portugalii?
|
{
"text": [
"Judd"
],
"answer_start": [
63
]
}
|
pʃˈɛt ɡrˈant prˈiks pˌɔrtuɡˈalji vɨ mɔdˈɛlu F190 zˌainstˌalɔvˈanɔ ɕˈilɲik jˈutt. pɛrsˈɔnɛl pɔɕfʲˈɛɲtɕiw dʑˈɛɕɛɲtɕ dɲˈi nˈa pʃˌɛbudɔvˈaɲʲɛ sˌamɔxˈɔdu, jˈakɔ ʒˈɛ nˌalɛʒˈawɔ zmˌɔdɨfikˈɔvatɕ pɔdvˈɔʑɛ, kˌarɔsˈɛrjɛ i mˌɔtsɔvˈaɲʲɛ ɕilɲˈika; pˈɔ tˈɨx zmʲˈanax samˈɔxut bˈɨw lʒˈɛjʃɨ ˈɔ ɔkˈɔwɔ 80 kˌaɡjˈɛ. ɡʲˌatsɔmˈɛlli vɨjˈaviw nadʑˈɛjɛ, ʒˈɛ pˈɔ vɨmjˈaɲʲɛ ɕilɲˈika jˈɛɡɔ samˈɔxut bˈɛɲdʑɛ vɨ stˈaɲʲɛ ɔɕˈɔŋɡatɕ 300 kˌaˈɛm/xˈa. ɔstˈatɲʲɛ prˈatsɛ nˈat ˌumjɛjstsɔvʲˈɛɲʲɛm ɕilɲˈika mʲˈawɨ mʲˈɛjstsɛ nˈa tˈɔʒɛ ˌawtudrˈɔmɔ dˈɔ ɛstˈɔril tˈuʃ pʃˈɛt ɡrˈant prˈiks pˌɔrtuɡˈalji, kʲˈɛdɨ tɔ ˌɔkazˈawɔ ɕɛ, ʒˈɛ pɔkrˈɨva ɕilɲˈika ɲʲɛ pasˈujɛ dˈɔ jɛdnˈɔstki jˈutt. ɡʲˌatsɔmˈɛlli ɲʲɛ zdˈɔwaw nˈavɛt vɨjˈɛxatɕ zɨ pˈit lˈanɛ zɨ pɔvˈɔdu ˌuʃkɔdʑˈɛɲʲa ukwˈadu ˌɛlɛktrɨtʃnˈɛɡɔ.
|
jˈaki ɕˈilɲik zaɕˈilaw mˈɔdɛl F190 pɔtʃˈɔ̃fʃɨ ɔt vɨɕtɕˈiɡu vɨ pˌɔrtuɡˈalji?
|
{
"text": [
"jˈutt"
],
"answer_start": [
74
]
}
|
46
|
Life F190
|
Przed Grand Prix Portugalii w modelu F190 zainstalowano silnik Judd. Personel poświęcił dziesięć dni na przebudowanie samochodu, jako że należało zmodyfikować podwozie, karoserię i mocowanie silnika; po tych zmianach samochód był lżejszy o około 80 kg. Giacomelli wyjawił nadzieję, że po wymianie silnika jego samochód będzie w stanie osiągać 300 km/h. Ostatnie prace nad umiejscowieniem silnika miały miejsce na torze Autódromo do Estoril tuż przed Grand Prix Portugalii, kiedy to okazało się, że pokrywa silnika nie pasuje do jednostki Judd. Giacomelli nie zdołał nawet wyjechać z pit lane z powodu uszkodzenia układu elektrycznego.
|
Czy Giacomelli ukończył wyścig z powodzeniem?
|
{
"text": [
"Giacomelli nie zdołał nawet wyjechać z pit lane z powodu uszkodzenia układu elektrycznego"
],
"answer_start": [
544
]
}
|
pʃˈɛt ɡrˈant prˈiks pˌɔrtuɡˈalji vɨ mɔdˈɛlu F190 zˌainstˌalɔvˈanɔ ɕˈilɲik jˈutt. pɛrsˈɔnɛl pɔɕfʲˈɛɲtɕiw dʑˈɛɕɛɲtɕ dɲˈi nˈa pʃˌɛbudɔvˈaɲʲɛ sˌamɔxˈɔdu, jˈakɔ ʒˈɛ nˌalɛʒˈawɔ zmˌɔdɨfikˈɔvatɕ pɔdvˈɔʑɛ, kˌarɔsˈɛrjɛ i mˌɔtsɔvˈaɲʲɛ ɕilɲˈika; pˈɔ tˈɨx zmʲˈanax samˈɔxut bˈɨw lʒˈɛjʃɨ ˈɔ ɔkˈɔwɔ 80 kˌaɡjˈɛ. ɡʲˌatsɔmˈɛlli vɨjˈaviw nadʑˈɛjɛ, ʒˈɛ pˈɔ vɨmjˈaɲʲɛ ɕilɲˈika jˈɛɡɔ samˈɔxut bˈɛɲdʑɛ vɨ stˈaɲʲɛ ɔɕˈɔŋɡatɕ 300 kˌaˈɛm/xˈa. ɔstˈatɲʲɛ prˈatsɛ nˈat ˌumjɛjstsɔvʲˈɛɲʲɛm ɕilɲˈika mʲˈawɨ mʲˈɛjstsɛ nˈa tˈɔʒɛ ˌawtudrˈɔmɔ dˈɔ ɛstˈɔril tˈuʃ pʃˈɛt ɡrˈant prˈiks pˌɔrtuɡˈalji, kʲˈɛdɨ tɔ ˌɔkazˈawɔ ɕɛ, ʒˈɛ pɔkrˈɨva ɕilɲˈika ɲʲɛ pasˈujɛ dˈɔ jɛdnˈɔstki jˈutt. ɡʲˌatsɔmˈɛlli ɲʲɛ zdˈɔwaw nˈavɛt vɨjˈɛxatɕ zɨ pˈit lˈanɛ zɨ pɔvˈɔdu ˌuʃkɔdʑˈɛɲʲa ukwˈadu ˌɛlɛktrɨtʃnˈɛɡɔ.
|
tʃɨ ɡʲˌatsɔmˈɛlli ukˈɔɲtʃɨw vˈɨɕtɕik zɨ pˌɔvɔdʑˈɛɲʲɛm?
|
{
"text": [
"ɡʲˌatsɔmˈɛlli ɲʲɛ zdˈɔwaw nˈavɛt vɨjˈɛxatɕ zɨ pˈit lˈanɛ zɨ pɔvˈɔdu ˌuʃkɔdʑˈɛɲʲa ukwˈadu ˌɛlɛktrɨtʃnˈɛɡɔ"
],
"answer_start": [
638
]
}
|
47
|
Paul Walker
|
Walker zginął w czasie, kiedy nie zakończono jeszcze zdjęć do Szybkich i wściekłych 7, w tym scen z udziałem jego postaci. Reżyser projektu wyjawił podczas konferencji prasowej, że film zostanie ukończony, jednak ze względu na żałobę jego produkcja została tymczasowo wstrzymana. W niezrealizowanych scenach z postacią Walkera zastąpiony został on przez swoich młodszych braci. Dzięki wykorzystaniu technik komputerowych i zarejestrowanych wypowiedzi Walkera postać Briana O’Connera wyglądała i brzmiała jak Walker.
|
Czy Walker zmarł w trakcie nagrań realizacji filmowej?
|
{
"text": [
"Walker zginął w czasie, kiedy nie zakończono jeszcze zdjęć do Szybkich i wściekłych 7"
],
"answer_start": [
0
]
}
|
vˈalkɛr zɡʲˈinɔw vɨ tʃˈaɕɛ, kʲˈɛdɨ ɲʲɛ zˌakɔɲtʃˈɔnɔ jˈɛʃtʃɛ zdjˈɛɲtɕ dˈɔ ʃˈɨpkix i fɕtɕˈɛkwɨx 7, vɨ tˈɨm stsˈɛn zɨ udʑˈawɛm jˈɛɡɔ pɔstˈatɕi. rɛʒˈɨsɛr prɔjˈɛktu vɨjˈaviw pˈɔttʃas kˌɔnfɛrˈɛntsji prasˈɔvɛj, ʒˈɛ fˈilm zɔstˈaɲʲɛ ˌukɔɲtʃˈɔnɨ, jˈɛdnak zˈɛ vzɡlˈɛndu nˈa ʒawˈɔbɛ jˈɛɡɔ prɔdˈuktsja zɔstˈawa tˌɨmtʃasˈɔvɔ fstʃɨmˈana. vɨ ɲʲˌɛzrɛˌalizɔvˈanɨx stsˈɛnax zɨ pɔstˈatɕɔ̃ valkˈɛra zˌastɔmpʲˈɔnɨ zˈɔstaw ˈɔn pʃˈɛs sfˈɔix mwˈɔtʃɨx brˈatɕi. dʑˈɛŋki vˌɨkɔʒɨstˈaɲʲu tˈɛxɲik kˌɔmputɛrˈɔvɨx i zˌarɛjˌɛstrɔvˈanɨx vˌɨpɔvʲˈɛdʑi valkˈɛra pˈɔstatɕ brjˈana ˈɔ’kɔnnˈɛra vˌɨɡlɔndˈawa i bʒmʲˈawa jˈak vˈalkɛr.
|
tʃɨ vˈalkɛr zmˈar vɨ trˈaktɕɛ nˈaɡraɲ rˌɛalizˈatsji filmˈɔvɛj?
|
{
"text": [
"vˈalkɛr zɡʲˈinɔw vɨ tʃˈaɕɛ, kʲˈɛdɨ ɲʲɛ zˌakɔɲtʃˈɔnɔ jˈɛʃtʃɛ zdjˈɛɲtɕ dˈɔ ʃˈɨpkix i fɕtɕˈɛkwɨx 7"
],
"answer_start": [
0
]
}
|
48
|
Paul Walker
|
Walker zginął w czasie, kiedy nie zakończono jeszcze zdjęć do Szybkich i wściekłych 7, w tym scen z udziałem jego postaci. Reżyser projektu wyjawił podczas konferencji prasowej, że film zostanie ukończony, jednak ze względu na żałobę jego produkcja została tymczasowo wstrzymana. W niezrealizowanych scenach z postacią Walkera zastąpiony został on przez swoich młodszych braci. Dzięki wykorzystaniu technik komputerowych i zarejestrowanych wypowiedzi Walkera postać Briana O’Connera wyglądała i brzmiała jak Walker.
|
Kto zastąpił Walkera w filmie?
|
{
"text": [
"braci"
],
"answer_start": [
371
]
}
|
vˈalkɛr zɡʲˈinɔw vɨ tʃˈaɕɛ, kʲˈɛdɨ ɲʲɛ zˌakɔɲtʃˈɔnɔ jˈɛʃtʃɛ zdjˈɛɲtɕ dˈɔ ʃˈɨpkix i fɕtɕˈɛkwɨx 7, vɨ tˈɨm stsˈɛn zɨ udʑˈawɛm jˈɛɡɔ pɔstˈatɕi. rɛʒˈɨsɛr prɔjˈɛktu vɨjˈaviw pˈɔttʃas kˌɔnfɛrˈɛntsji prasˈɔvɛj, ʒˈɛ fˈilm zɔstˈaɲʲɛ ˌukɔɲtʃˈɔnɨ, jˈɛdnak zˈɛ vzɡlˈɛndu nˈa ʒawˈɔbɛ jˈɛɡɔ prɔdˈuktsja zɔstˈawa tˌɨmtʃasˈɔvɔ fstʃɨmˈana. vɨ ɲʲˌɛzrɛˌalizɔvˈanɨx stsˈɛnax zɨ pɔstˈatɕɔ̃ valkˈɛra zˌastɔmpʲˈɔnɨ zˈɔstaw ˈɔn pʃˈɛs sfˈɔix mwˈɔtʃɨx brˈatɕi. dʑˈɛŋki vˌɨkɔʒɨstˈaɲʲu tˈɛxɲik kˌɔmputɛrˈɔvɨx i zˌarɛjˌɛstrɔvˈanɨx vˌɨpɔvʲˈɛdʑi valkˈɛra pˈɔstatɕ brjˈana ˈɔ’kɔnnˈɛra vˌɨɡlɔndˈawa i bʒmʲˈawa jˈak vˈalkɛr.
|
ktˈɔ zastˈɔmpiw valkˈɛra vɨ fˈilmʲɛ?
|
{
"text": [
"brˈatɕi"
],
"answer_start": [
426
]
}
|
49
|
Paul Walker
|
Walker zginął w czasie, kiedy nie zakończono jeszcze zdjęć do Szybkich i wściekłych 7, w tym scen z udziałem jego postaci. Reżyser projektu wyjawił podczas konferencji prasowej, że film zostanie ukończony, jednak ze względu na żałobę jego produkcja została tymczasowo wstrzymana. W niezrealizowanych scenach z postacią Walkera zastąpiony został on przez swoich młodszych braci. Dzięki wykorzystaniu technik komputerowych i zarejestrowanych wypowiedzi Walkera postać Briana O’Connera wyglądała i brzmiała jak Walker.
|
W jaki sposób uzyskano wiarygodną kopię postaci Walkera po jego śmierci?
|
{
"text": [
"Dzięki wykorzystaniu technik komputerowych i zarejestrowanych wypowiedzi Walkera"
],
"answer_start": [
378
]
}
|
vˈalkɛr zɡʲˈinɔw vɨ tʃˈaɕɛ, kʲˈɛdɨ ɲʲɛ zˌakɔɲtʃˈɔnɔ jˈɛʃtʃɛ zdjˈɛɲtɕ dˈɔ ʃˈɨpkix i fɕtɕˈɛkwɨx 7, vɨ tˈɨm stsˈɛn zɨ udʑˈawɛm jˈɛɡɔ pɔstˈatɕi. rɛʒˈɨsɛr prɔjˈɛktu vɨjˈaviw pˈɔttʃas kˌɔnfɛrˈɛntsji prasˈɔvɛj, ʒˈɛ fˈilm zɔstˈaɲʲɛ ˌukɔɲtʃˈɔnɨ, jˈɛdnak zˈɛ vzɡlˈɛndu nˈa ʒawˈɔbɛ jˈɛɡɔ prɔdˈuktsja zɔstˈawa tˌɨmtʃasˈɔvɔ fstʃɨmˈana. vɨ ɲʲˌɛzrɛˌalizɔvˈanɨx stsˈɛnax zɨ pɔstˈatɕɔ̃ valkˈɛra zˌastɔmpʲˈɔnɨ zˈɔstaw ˈɔn pʃˈɛs sfˈɔix mwˈɔtʃɨx brˈatɕi. dʑˈɛŋki vˌɨkɔʒɨstˈaɲʲu tˈɛxɲik kˌɔmputɛrˈɔvɨx i zˌarɛjˌɛstrɔvˈanɨx vˌɨpɔvʲˈɛdʑi valkˈɛra pˈɔstatɕ brjˈana ˈɔ’kɔnnˈɛra vˌɨɡlɔndˈawa i bʒmʲˈawa jˈak vˈalkɛr.
|
vɨ jˈaki spˈɔsup ˌuzɨskˈanɔ vʲˌarɨɡˈɔdnɔ̃ kˈɔpjɛ pɔstˈatɕi valkˈɛra pˈɔ jˈɛɡɔ ɕmʲˈɛrtɕi?
|
{
"text": [
"dʑˈɛŋki vˌɨkɔʒɨstˈaɲʲu tˈɛxɲik kˌɔmputɛrˈɔvɨx i zˌarɛjˌɛstrɔvˈanɨx vˌɨpɔvʲˈɛdʑi valkˈɛra"
],
"answer_start": [
435
]
}
|
50
|
Paul Walker
|
Walker zginął w czasie, kiedy nie zakończono jeszcze zdjęć do Szybkich i wściekłych 7, w tym scen z udziałem jego postaci. Reżyser projektu wyjawił podczas konferencji prasowej, że film zostanie ukończony, jednak ze względu na żałobę jego produkcja została tymczasowo wstrzymana. W niezrealizowanych scenach z postacią Walkera zastąpiony został on przez swoich młodszych braci. Dzięki wykorzystaniu technik komputerowych i zarejestrowanych wypowiedzi Walkera postać Briana O’Connera wyglądała i brzmiała jak Walker.
|
Dlaczego wstrzymano zdjęcia na planie filmowym?
|
{
"text": [
"ze względu na żałobę"
],
"answer_start": [
213
]
}
|
vˈalkɛr zɡʲˈinɔw vɨ tʃˈaɕɛ, kʲˈɛdɨ ɲʲɛ zˌakɔɲtʃˈɔnɔ jˈɛʃtʃɛ zdjˈɛɲtɕ dˈɔ ʃˈɨpkix i fɕtɕˈɛkwɨx 7, vɨ tˈɨm stsˈɛn zɨ udʑˈawɛm jˈɛɡɔ pɔstˈatɕi. rɛʒˈɨsɛr prɔjˈɛktu vɨjˈaviw pˈɔttʃas kˌɔnfɛrˈɛntsji prasˈɔvɛj, ʒˈɛ fˈilm zɔstˈaɲʲɛ ˌukɔɲtʃˈɔnɨ, jˈɛdnak zˈɛ vzɡlˈɛndu nˈa ʒawˈɔbɛ jˈɛɡɔ prɔdˈuktsja zɔstˈawa tˌɨmtʃasˈɔvɔ fstʃɨmˈana. vɨ ɲʲˌɛzrɛˌalizɔvˈanɨx stsˈɛnax zɨ pɔstˈatɕɔ̃ valkˈɛra zˌastɔmpʲˈɔnɨ zˈɔstaw ˈɔn pʃˈɛs sfˈɔix mwˈɔtʃɨx brˈatɕi. dʑˈɛŋki vˌɨkɔʒɨstˈaɲʲu tˈɛxɲik kˌɔmputɛrˈɔvɨx i zˌarɛjˌɛstrɔvˈanɨx vˌɨpɔvʲˈɛdʑi valkˈɛra pˈɔstatɕ brjˈana ˈɔ’kɔnnˈɛra vˌɨɡlɔndˈawa i bʒmʲˈawa jˈak vˈalkɛr.
|
dlatʃˈɛɡɔ fstʃɨmˈanɔ zdjˈɛɲtɕa nˈa plˈaɲʲɛ filmˈɔvɨm?
|
{
"text": [
"zˈɛ vzɡlˈɛndu nˈa ʒawˈɔbɛ"
],
"answer_start": [
245
]
}
|
51
|
Paul Walker
|
30 listopada 2013 roku Walker brał udział w aukcji charytatywnej założonej przez niego organizacji Reach Out Worldwide, prowadzącej zbiórkę pieniędzy na rzecz ofiar tajfunu Haiyan. Około godziny 15.30 (00.30 czasu polskiego) wraz z Rogerem Rodasem, będącym jego doradcą finansowym i współzałożycielem organizacji, wybrał się na przejażdżkę Porsche Carrerą GT, stanowiącym główną atrakcję aukcji. Kierujący samochodem Rodas, wskutek nadmiernej prędkości, stracił panowanie nad maszyną, która uderzyła w latarnię i w drzewo, a następnie stanęła w płomieniach. Obaj zginęli. Po przeprowadzonej sekcji zwłok aktora okazało się, że Paul Walker zmarł na skutek urazów i poparzeń odniesionych w wypadku – poinformował koroner z Los Angeles. Przyczyną śmierci jest wynik połączonych efektów traumatycznych i termicznych obrażeń ciała..
|
Udziałowcem jakiej organizacji był Roger Rodas?
|
{
"text": [
"Reach Out Worldwide"
],
"answer_start": [
99
]
}
|
30 lˌistɔpˈada 2013 rˈɔku vˈalkɛr brˈaw ˈudʑaw vɨ ˈawktsji xˌarɨtatˈɨvnɛj zˌawɔʒˈɔnɛj pʃˈɛs ɲʲˈɛɡɔ ˌɔrɡaɲizˈatsji rˈɛax ˈawt vɔrldvˈidɛ, prˌɔvadʑˈɔntsɛj zbjˈurkɛ pʲɛɲʲˈɛndʑɨ nˈa ʒˈɛtʃ ˈɔfjar tajfˈunu xˈajjan. ɔkˈɔwɔ ɡɔdʑˈinɨ 15.30 (00.30 tʃˈasu pɔlskʲˈɛɡɔ) vrˈas zɨ rɔɡˈɛrɛm rɔdˈasɛm, bɛndˈɔntsɨm jˈɛɡɔ dɔrˈattsɔ̃ fˌinansˈɔvɨm i fspˌuwzawˌɔʒɨtɕˈɛlɛm ˌɔrɡaɲizˈatsji, vˈɨbraw ɕɛ nˈa pʃɛjˈaʃtʃkɛ pˈɔrʃɛ tsarˈɛrɔ̃ ɡjˌɛtˈɛ, stˌanɔvʲˈɔntsɨm ɡwˈuvnɔ̃ atrˈaktsjɛ ˈawktsji. kʲˌɛrujˈɔntsɨ sˌamɔxˈɔdɛm rˈɔdas, fskˈutɛk nadmʲˈɛrnɛj prɛntkˈɔɕtɕi, strˈatɕiw pˌanɔvˈaɲʲɛ nˈat maʃˈɨnɔ̃, ktˈura ˌudɛʒˈɨwa vɨ latˈarɲʲɛ i vɨ dʒˈɛvɔ, a nastˈɛmpɲʲɛ stanˈɛwa vɨ pwɔmjˈɛɲʲax. ˈɔbaj zɡʲinˈɛli. pˈɔ pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛj sˈɛktsji zvwˈɔk aktˈɔra ˌɔkazˈawɔ ɕɛ, ʒˈɛ pˈawl vˈalkɛr zmˈar nˈa skˈutɛk urˈazuf i pɔpˈaʒɛɲ ˌɔdɲʲɛɕˈɔnɨx vɨ vɨpˈatku – pˌɔinfɔrmˈɔvaw kɔrˈɔnɛr zɨ lˈɔs ˈandʒɛlˌɛs. pʃɨtʃˈɨnɔ̃ ɕmʲˈɛrtɕi jˈɛst vˈɨɲik pˌɔwɔntʃˈɔnɨx ɛfˈɛktuf trˌawmatˈɨtʃnɨx i tɛrmˈitʃnɨx ɔbrˈaʒɛɲ tɕˈawa..
|
ˌudʑawˈɔftsɛm jˈakʲɛj ˌɔrɡaɲizˈatsji bˈɨw rˈɔɡɛr rˈɔdas?
|
{
"text": [
"rˈɛax ˈawt vɔrldvˈidɛ"
],
"answer_start": [
114
]
}
|
52
|
Paul Walker
|
30 listopada 2013 roku Walker brał udział w aukcji charytatywnej założonej przez niego organizacji Reach Out Worldwide, prowadzącej zbiórkę pieniędzy na rzecz ofiar tajfunu Haiyan. Około godziny 15.30 (00.30 czasu polskiego) wraz z Rogerem Rodasem, będącym jego doradcą finansowym i współzałożycielem organizacji, wybrał się na przejażdżkę Porsche Carrerą GT, stanowiącym główną atrakcję aukcji. Kierujący samochodem Rodas, wskutek nadmiernej prędkości, stracił panowanie nad maszyną, która uderzyła w latarnię i w drzewo, a następnie stanęła w płomieniach. Obaj zginęli. Po przeprowadzonej sekcji zwłok aktora okazało się, że Paul Walker zmarł na skutek urazów i poparzeń odniesionych w wypadku – poinformował koroner z Los Angeles. Przyczyną śmierci jest wynik połączonych efektów traumatycznych i termicznych obrażeń ciała..
|
Jakie były konsekwencje wypadku dla biorących w nim udział Walkera i Rodasa?
|
{
"text": [
"zginęli"
],
"answer_start": [
563
]
}
|
30 lˌistɔpˈada 2013 rˈɔku vˈalkɛr brˈaw ˈudʑaw vɨ ˈawktsji xˌarɨtatˈɨvnɛj zˌawɔʒˈɔnɛj pʃˈɛs ɲʲˈɛɡɔ ˌɔrɡaɲizˈatsji rˈɛax ˈawt vɔrldvˈidɛ, prˌɔvadʑˈɔntsɛj zbjˈurkɛ pʲɛɲʲˈɛndʑɨ nˈa ʒˈɛtʃ ˈɔfjar tajfˈunu xˈajjan. ɔkˈɔwɔ ɡɔdʑˈinɨ 15.30 (00.30 tʃˈasu pɔlskʲˈɛɡɔ) vrˈas zɨ rɔɡˈɛrɛm rɔdˈasɛm, bɛndˈɔntsɨm jˈɛɡɔ dɔrˈattsɔ̃ fˌinansˈɔvɨm i fspˌuwzawˌɔʒɨtɕˈɛlɛm ˌɔrɡaɲizˈatsji, vˈɨbraw ɕɛ nˈa pʃɛjˈaʃtʃkɛ pˈɔrʃɛ tsarˈɛrɔ̃ ɡjˌɛtˈɛ, stˌanɔvʲˈɔntsɨm ɡwˈuvnɔ̃ atrˈaktsjɛ ˈawktsji. kʲˌɛrujˈɔntsɨ sˌamɔxˈɔdɛm rˈɔdas, fskˈutɛk nadmʲˈɛrnɛj prɛntkˈɔɕtɕi, strˈatɕiw pˌanɔvˈaɲʲɛ nˈat maʃˈɨnɔ̃, ktˈura ˌudɛʒˈɨwa vɨ latˈarɲʲɛ i vɨ dʒˈɛvɔ, a nastˈɛmpɲʲɛ stanˈɛwa vɨ pwɔmjˈɛɲʲax. ˈɔbaj zɡʲinˈɛli. pˈɔ pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛj sˈɛktsji zvwˈɔk aktˈɔra ˌɔkazˈawɔ ɕɛ, ʒˈɛ pˈawl vˈalkɛr zmˈar nˈa skˈutɛk urˈazuf i pɔpˈaʒɛɲ ˌɔdɲʲɛɕˈɔnɨx vɨ vɨpˈatku – pˌɔinfɔrmˈɔvaw kɔrˈɔnɛr zɨ lˈɔs ˈandʒɛlˌɛs. pʃɨtʃˈɨnɔ̃ ɕmʲˈɛrtɕi jˈɛst vˈɨɲik pˌɔwɔntʃˈɔnɨx ɛfˈɛktuf trˌawmatˈɨtʃnɨx i tɛrmˈitʃnɨx ɔbrˈaʒɛɲ tɕˈawa..
|
jˈakʲɛ bˈɨwɨ kˌɔnsɛkfˈɛntsjɛ vɨpˈatku dla bjɔrˈɔntsɨx vɨ ɲˈim ˈudʑaw valkˈɛra i rɔdˈasa?
|
{
"text": [
"zɡʲinˈɛli"
],
"answer_start": [
659
]
}
|
53
|
Paul Walker
|
30 listopada 2013 roku Walker brał udział w aukcji charytatywnej założonej przez niego organizacji Reach Out Worldwide, prowadzącej zbiórkę pieniędzy na rzecz ofiar tajfunu Haiyan. Około godziny 15.30 (00.30 czasu polskiego) wraz z Rogerem Rodasem, będącym jego doradcą finansowym i współzałożycielem organizacji, wybrał się na przejażdżkę Porsche Carrerą GT, stanowiącym główną atrakcję aukcji. Kierujący samochodem Rodas, wskutek nadmiernej prędkości, stracił panowanie nad maszyną, która uderzyła w latarnię i w drzewo, a następnie stanęła w płomieniach. Obaj zginęli. Po przeprowadzonej sekcji zwłok aktora okazało się, że Paul Walker zmarł na skutek urazów i poparzeń odniesionych w wypadku – poinformował koroner z Los Angeles. Przyczyną śmierci jest wynik połączonych efektów traumatycznych i termicznych obrażeń ciała..
|
Jakie auto prowadził Rodas, gdy doszło do tragicznego zdarzenia drogowego?
|
{
"text": [
"Porsche Carrerą GT"
],
"answer_start": [
340
]
}
|
30 lˌistɔpˈada 2013 rˈɔku vˈalkɛr brˈaw ˈudʑaw vɨ ˈawktsji xˌarɨtatˈɨvnɛj zˌawɔʒˈɔnɛj pʃˈɛs ɲʲˈɛɡɔ ˌɔrɡaɲizˈatsji rˈɛax ˈawt vɔrldvˈidɛ, prˌɔvadʑˈɔntsɛj zbjˈurkɛ pʲɛɲʲˈɛndʑɨ nˈa ʒˈɛtʃ ˈɔfjar tajfˈunu xˈajjan. ɔkˈɔwɔ ɡɔdʑˈinɨ 15.30 (00.30 tʃˈasu pɔlskʲˈɛɡɔ) vrˈas zɨ rɔɡˈɛrɛm rɔdˈasɛm, bɛndˈɔntsɨm jˈɛɡɔ dɔrˈattsɔ̃ fˌinansˈɔvɨm i fspˌuwzawˌɔʒɨtɕˈɛlɛm ˌɔrɡaɲizˈatsji, vˈɨbraw ɕɛ nˈa pʃɛjˈaʃtʃkɛ pˈɔrʃɛ tsarˈɛrɔ̃ ɡjˌɛtˈɛ, stˌanɔvʲˈɔntsɨm ɡwˈuvnɔ̃ atrˈaktsjɛ ˈawktsji. kʲˌɛrujˈɔntsɨ sˌamɔxˈɔdɛm rˈɔdas, fskˈutɛk nadmʲˈɛrnɛj prɛntkˈɔɕtɕi, strˈatɕiw pˌanɔvˈaɲʲɛ nˈat maʃˈɨnɔ̃, ktˈura ˌudɛʒˈɨwa vɨ latˈarɲʲɛ i vɨ dʒˈɛvɔ, a nastˈɛmpɲʲɛ stanˈɛwa vɨ pwɔmjˈɛɲʲax. ˈɔbaj zɡʲinˈɛli. pˈɔ pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛj sˈɛktsji zvwˈɔk aktˈɔra ˌɔkazˈawɔ ɕɛ, ʒˈɛ pˈawl vˈalkɛr zmˈar nˈa skˈutɛk urˈazuf i pɔpˈaʒɛɲ ˌɔdɲʲɛɕˈɔnɨx vɨ vɨpˈatku – pˌɔinfɔrmˈɔvaw kɔrˈɔnɛr zɨ lˈɔs ˈandʒɛlˌɛs. pʃɨtʃˈɨnɔ̃ ɕmʲˈɛrtɕi jˈɛst vˈɨɲik pˌɔwɔntʃˈɔnɨx ɛfˈɛktuf trˌawmatˈɨtʃnɨx i tɛrmˈitʃnɨx ɔbrˈaʒɛɲ tɕˈawa..
|
jˈakʲɛ ˈawtɔ prɔvˈadʑiw rˈɔdas, ɡdˈɨ dˈɔʃwɔ dˈɔ trˌaɡʲitʃnˈɛɡɔ zdaʒˈɛɲʲa drˌɔɡɔvˈɛɡɔ?
|
{
"text": [
"pˈɔrʃɛ tsarˈɛrɔ̃ ɡjˌɛtˈɛ"
],
"answer_start": [
393
]
}
|
54
|
Paul Walker
|
30 listopada 2013 roku Walker brał udział w aukcji charytatywnej założonej przez niego organizacji Reach Out Worldwide, prowadzącej zbiórkę pieniędzy na rzecz ofiar tajfunu Haiyan. Około godziny 15.30 (00.30 czasu polskiego) wraz z Rogerem Rodasem, będącym jego doradcą finansowym i współzałożycielem organizacji, wybrał się na przejażdżkę Porsche Carrerą GT, stanowiącym główną atrakcję aukcji. Kierujący samochodem Rodas, wskutek nadmiernej prędkości, stracił panowanie nad maszyną, która uderzyła w latarnię i w drzewo, a następnie stanęła w płomieniach. Obaj zginęli. Po przeprowadzonej sekcji zwłok aktora okazało się, że Paul Walker zmarł na skutek urazów i poparzeń odniesionych w wypadku – poinformował koroner z Los Angeles. Przyczyną śmierci jest wynik połączonych efektów traumatycznych i termicznych obrażeń ciała..
|
Jaka była przyczyna wypadku, w którym uczestniczyli Walker i Rodas?
|
{
"text": [
"nadmiernej prędkości"
],
"answer_start": [
432
]
}
|
30 lˌistɔpˈada 2013 rˈɔku vˈalkɛr brˈaw ˈudʑaw vɨ ˈawktsji xˌarɨtatˈɨvnɛj zˌawɔʒˈɔnɛj pʃˈɛs ɲʲˈɛɡɔ ˌɔrɡaɲizˈatsji rˈɛax ˈawt vɔrldvˈidɛ, prˌɔvadʑˈɔntsɛj zbjˈurkɛ pʲɛɲʲˈɛndʑɨ nˈa ʒˈɛtʃ ˈɔfjar tajfˈunu xˈajjan. ɔkˈɔwɔ ɡɔdʑˈinɨ 15.30 (00.30 tʃˈasu pɔlskʲˈɛɡɔ) vrˈas zɨ rɔɡˈɛrɛm rɔdˈasɛm, bɛndˈɔntsɨm jˈɛɡɔ dɔrˈattsɔ̃ fˌinansˈɔvɨm i fspˌuwzawˌɔʒɨtɕˈɛlɛm ˌɔrɡaɲizˈatsji, vˈɨbraw ɕɛ nˈa pʃɛjˈaʃtʃkɛ pˈɔrʃɛ tsarˈɛrɔ̃ ɡjˌɛtˈɛ, stˌanɔvʲˈɔntsɨm ɡwˈuvnɔ̃ atrˈaktsjɛ ˈawktsji. kʲˌɛrujˈɔntsɨ sˌamɔxˈɔdɛm rˈɔdas, fskˈutɛk nadmʲˈɛrnɛj prɛntkˈɔɕtɕi, strˈatɕiw pˌanɔvˈaɲʲɛ nˈat maʃˈɨnɔ̃, ktˈura ˌudɛʒˈɨwa vɨ latˈarɲʲɛ i vɨ dʒˈɛvɔ, a nastˈɛmpɲʲɛ stanˈɛwa vɨ pwɔmjˈɛɲʲax. ˈɔbaj zɡʲinˈɛli. pˈɔ pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛj sˈɛktsji zvwˈɔk aktˈɔra ˌɔkazˈawɔ ɕɛ, ʒˈɛ pˈawl vˈalkɛr zmˈar nˈa skˈutɛk urˈazuf i pɔpˈaʒɛɲ ˌɔdɲʲɛɕˈɔnɨx vɨ vɨpˈatku – pˌɔinfɔrmˈɔvaw kɔrˈɔnɛr zɨ lˈɔs ˈandʒɛlˌɛs. pʃɨtʃˈɨnɔ̃ ɕmʲˈɛrtɕi jˈɛst vˈɨɲik pˌɔwɔntʃˈɔnɨx ɛfˈɛktuf trˌawmatˈɨtʃnɨx i tɛrmˈitʃnɨx ɔbrˈaʒɛɲ tɕˈawa..
|
jˈaka bˈɨwa pʃɨtʃˈɨna vɨpˈatku, vɨ ktˈurɨm ˌutʃɛstɲitʃˈɨli vˈalkɛr i rˈɔdas?
|
{
"text": [
"nadmʲˈɛrnɛj prɛntkˈɔɕtɕi"
],
"answer_start": [
508
]
}
|
55
|
Żubrówka (wódka)
|
Od 1928 trunek powstawał w zakładach Polmos Białystok, skąd w 1936 przeniesiono produkcję do Brześcia. W wyniku przeprowadzonej po II wojnie światowej reorganizacji gospodarki produkcję ponownie przeniesiono do Białegostoku. W 1991 zakład sprywatyzowano. Od 2005 wchodzi w skład koncernu CEDC. W czerwcu 2013 CEDC została kupiona przez Russian Standard Corporation, należącą do rosyjskiego multimilionera Rustama Tariko, poprzez spółkę zależną – Roust Trading Limited. W lutym 2022 firmę odkupiła Grupa Maspex i tym samym ponownie przeszła w polskie ręce.
|
Gdzie umiejscowiono zakłady produkcyjne w 1936 roku?
|
{
"text": [
"Brześcia"
],
"answer_start": [
93
]
}
|
ɔt 1928 trˈunɛk pɔfstˈavaw vɨ zakwˈadax pˈɔlmɔs bjawˈɨstɔk, skˈɔnt vɨ 1936 pʃˌɛɲʲɛɕˈɔnɔ prɔdˈuktsjɛ dˈɔ bʒˈɛɕtɕa. vɨ vɨɲˈiku pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛj pˈɔ jˈi vˈɔjɲʲɛ ɕfʲatˈɔvɛj rˌɛɔrɡˌaɲizˈatsji ɡˌɔspɔdˈarki prɔdˈuktsjɛ pɔnˈɔvɲʲɛ pʃˌɛɲʲɛɕˈɔnɔ dˈɔ bjˌawɛɡɔstˈɔku. vɨ 1991 zˈakwat sprˌɨvatˌɨzɔvˈanɔ. ɔt 2005 fxˈɔdʑi vɨ skwˈat kɔntsˈɛrnu tsˈɛtts. vɨ tʃˈɛrftsu 2013 tsˈɛtts zɔstˈawa kupʲˈɔna pʃˈɛs rˈusɕan stˈandart kˌɔrpɔrˈatjɔn, nˌalɛʒˈɔntsɔ̃ dˈɔ rˌɔsɨjskʲˈɛɡɔ mˌultʲimˌiljɔnˈɛra rustˈama tarˈikɔ, pˈɔpʃɛs spˈuwkɛ zalˈɛʒnɔ̃ – rˈɔust trˈadʲiŋk limˈitɛt. vɨ lˈutɨm 2022 fˈirmɛ ˌɔtkupˈiwa ɡrˈupa mˈaspɛks i tˈɨm sˈamɨm pɔnˈɔvɲʲɛ pʃˈɛʃwa vɨ pˈɔlskʲɛ rˈɛntsɛ.
|
ɡdʑˈɛ ˌumjɛjstsɔvʲˈɔnɔ zakwˈadɨ prˌɔduktsˈɨjnɛ vɨ 1936 rˈɔku?
|
{
"text": [
"bʒˈɛɕtɕa"
],
"answer_start": [
104
]
}
|
56
|
Żubrówka (wódka)
|
Od 1928 trunek powstawał w zakładach Polmos Białystok, skąd w 1936 przeniesiono produkcję do Brześcia. W wyniku przeprowadzonej po II wojnie światowej reorganizacji gospodarki produkcję ponownie przeniesiono do Białegostoku. W 1991 zakład sprywatyzowano. Od 2005 wchodzi w skład koncernu CEDC. W czerwcu 2013 CEDC została kupiona przez Russian Standard Corporation, należącą do rosyjskiego multimilionera Rustama Tariko, poprzez spółkę zależną – Roust Trading Limited. W lutym 2022 firmę odkupiła Grupa Maspex i tym samym ponownie przeszła w polskie ręce.
|
Dlaczego zakłady umieszczono po raz kolejny w Białymstoku?
|
{
"text": [
"W wyniku przeprowadzonej po II wojnie światowej reorganizacji gospodarki"
],
"answer_start": [
103
]
}
|
ɔt 1928 trˈunɛk pɔfstˈavaw vɨ zakwˈadax pˈɔlmɔs bjawˈɨstɔk, skˈɔnt vɨ 1936 pʃˌɛɲʲɛɕˈɔnɔ prɔdˈuktsjɛ dˈɔ bʒˈɛɕtɕa. vɨ vɨɲˈiku pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛj pˈɔ jˈi vˈɔjɲʲɛ ɕfʲatˈɔvɛj rˌɛɔrɡˌaɲizˈatsji ɡˌɔspɔdˈarki prɔdˈuktsjɛ pɔnˈɔvɲʲɛ pʃˌɛɲʲɛɕˈɔnɔ dˈɔ bjˌawɛɡɔstˈɔku. vɨ 1991 zˈakwat sprˌɨvatˌɨzɔvˈanɔ. ɔt 2005 fxˈɔdʑi vɨ skwˈat kɔntsˈɛrnu tsˈɛtts. vɨ tʃˈɛrftsu 2013 tsˈɛtts zɔstˈawa kupʲˈɔna pʃˈɛs rˈusɕan stˈandart kˌɔrpɔrˈatjɔn, nˌalɛʒˈɔntsɔ̃ dˈɔ rˌɔsɨjskʲˈɛɡɔ mˌultʲimˌiljɔnˈɛra rustˈama tarˈikɔ, pˈɔpʃɛs spˈuwkɛ zalˈɛʒnɔ̃ – rˈɔust trˈadʲiŋk limˈitɛt. vɨ lˈutɨm 2022 fˈirmɛ ˌɔtkupˈiwa ɡrˈupa mˈaspɛks i tˈɨm sˈamɨm pɔnˈɔvɲʲɛ pʃˈɛʃwa vɨ pˈɔlskʲɛ rˈɛntsɛ.
|
dlatʃˈɛɡɔ zakwˈadɨ ˌumjɛʃtʃˈɔnɔ pˈɔ rˈas kɔlˈɛjnɨ vɨ bjˌawɨmstˈɔku?
|
{
"text": [
"vɨ vɨɲˈiku pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛj pˈɔ jˈi vˈɔjɲʲɛ ɕfʲatˈɔvɛj rˌɛɔrɡˌaɲizˈatsji ɡˌɔspɔdˈarki"
],
"answer_start": [
114
]
}
|
57
|
Żubrówka (wódka)
|
Od 1928 trunek powstawał w zakładach Polmos Białystok, skąd w 1936 przeniesiono produkcję do Brześcia. W wyniku przeprowadzonej po II wojnie światowej reorganizacji gospodarki produkcję ponownie przeniesiono do Białegostoku. W 1991 zakład sprywatyzowano. Od 2005 wchodzi w skład koncernu CEDC. W czerwcu 2013 CEDC została kupiona przez Russian Standard Corporation, należącą do rosyjskiego multimilionera Rustama Tariko, poprzez spółkę zależną – Roust Trading Limited. W lutym 2022 firmę odkupiła Grupa Maspex i tym samym ponownie przeszła w polskie ręce.
|
Do jakiej grupy należała firma od 2005 roku?
|
{
"text": [
"CEDC"
],
"answer_start": [
288
]
}
|
ɔt 1928 trˈunɛk pɔfstˈavaw vɨ zakwˈadax pˈɔlmɔs bjawˈɨstɔk, skˈɔnt vɨ 1936 pʃˌɛɲʲɛɕˈɔnɔ prɔdˈuktsjɛ dˈɔ bʒˈɛɕtɕa. vɨ vɨɲˈiku pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛj pˈɔ jˈi vˈɔjɲʲɛ ɕfʲatˈɔvɛj rˌɛɔrɡˌaɲizˈatsji ɡˌɔspɔdˈarki prɔdˈuktsjɛ pɔnˈɔvɲʲɛ pʃˌɛɲʲɛɕˈɔnɔ dˈɔ bjˌawɛɡɔstˈɔku. vɨ 1991 zˈakwat sprˌɨvatˌɨzɔvˈanɔ. ɔt 2005 fxˈɔdʑi vɨ skwˈat kɔntsˈɛrnu tsˈɛtts. vɨ tʃˈɛrftsu 2013 tsˈɛtts zɔstˈawa kupʲˈɔna pʃˈɛs rˈusɕan stˈandart kˌɔrpɔrˈatjɔn, nˌalɛʒˈɔntsɔ̃ dˈɔ rˌɔsɨjskʲˈɛɡɔ mˌultʲimˌiljɔnˈɛra rustˈama tarˈikɔ, pˈɔpʃɛs spˈuwkɛ zalˈɛʒnɔ̃ – rˈɔust trˈadʲiŋk limˈitɛt. vɨ lˈutɨm 2022 fˈirmɛ ˌɔtkupˈiwa ɡrˈupa mˈaspɛks i tˈɨm sˈamɨm pɔnˈɔvɲʲɛ pʃˈɛʃwa vɨ pˈɔlskʲɛ rˈɛntsɛ.
|
dˈɔ jˈakʲɛj ɡrˈupɨ nˌalɛʒˈawa fˈirma ɔt 2005 rˈɔku?
|
{
"text": [
"tsˈɛtts"
],
"answer_start": [
327
]
}
|
58
|
Żubrówka (wódka)
|
Od 1928 trunek powstawał w zakładach Polmos Białystok, skąd w 1936 przeniesiono produkcję do Brześcia. W wyniku przeprowadzonej po II wojnie światowej reorganizacji gospodarki produkcję ponownie przeniesiono do Białegostoku. W 1991 zakład sprywatyzowano. Od 2005 wchodzi w skład koncernu CEDC. W czerwcu 2013 CEDC została kupiona przez Russian Standard Corporation, należącą do rosyjskiego multimilionera Rustama Tariko, poprzez spółkę zależną – Roust Trading Limited. W lutym 2022 firmę odkupiła Grupa Maspex i tym samym ponownie przeszła w polskie ręce.
|
Jaka spółka przejęła firmę w 2022 roku?
|
{
"text": [
"Grupa Maspex"
],
"answer_start": [
497
]
}
|
ɔt 1928 trˈunɛk pɔfstˈavaw vɨ zakwˈadax pˈɔlmɔs bjawˈɨstɔk, skˈɔnt vɨ 1936 pʃˌɛɲʲɛɕˈɔnɔ prɔdˈuktsjɛ dˈɔ bʒˈɛɕtɕa. vɨ vɨɲˈiku pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛj pˈɔ jˈi vˈɔjɲʲɛ ɕfʲatˈɔvɛj rˌɛɔrɡˌaɲizˈatsji ɡˌɔspɔdˈarki prɔdˈuktsjɛ pɔnˈɔvɲʲɛ pʃˌɛɲʲɛɕˈɔnɔ dˈɔ bjˌawɛɡɔstˈɔku. vɨ 1991 zˈakwat sprˌɨvatˌɨzɔvˈanɔ. ɔt 2005 fxˈɔdʑi vɨ skwˈat kɔntsˈɛrnu tsˈɛtts. vɨ tʃˈɛrftsu 2013 tsˈɛtts zɔstˈawa kupʲˈɔna pʃˈɛs rˈusɕan stˈandart kˌɔrpɔrˈatjɔn, nˌalɛʒˈɔntsɔ̃ dˈɔ rˌɔsɨjskʲˈɛɡɔ mˌultʲimˌiljɔnˈɛra rustˈama tarˈikɔ, pˈɔpʃɛs spˈuwkɛ zalˈɛʒnɔ̃ – rˈɔust trˈadʲiŋk limˈitɛt. vɨ lˈutɨm 2022 fˈirmɛ ˌɔtkupˈiwa ɡrˈupa mˈaspɛks i tˈɨm sˈamɨm pɔnˈɔvɲʲɛ pʃˈɛʃwa vɨ pˈɔlskʲɛ rˈɛntsɛ.
|
jˈaka spˈuwka pʃɛjˈɛwa fˈirmɛ vɨ 2022 rˈɔku?
|
{
"text": [
"ɡrˈupa mˈaspɛks"
],
"answer_start": [
576
]
}
|
59
|
Wojny perskie
|
Po Termopilach Grecja Środkowa stanęła dla Persów otworem. Wiele polis, bezbronnych wobec ogromnej armii, opowiedziało się po stronie Wielkiego Króla (m.in. Teby i inne polis Beocji). Ateńczycy postanowili zrezygnować z obrony swojego miasta – ludność wraz z dobytkiem ewakuowali na wyspę Salaminę, a flotę Związku (powiększoną o posiłki i rezerwy) umieścili w cieśninie między wyspą a Attyką. Część armii greckiej rozpoczęła przygotowania do obrony na Istmie Korynckim. W obozie greckim nadal występowała rozbieżność opinii co do sposobu walki. Polis z Peloponezu chciały wycofać swoje statki dalej na południe i bronić się na Istmie. Temistokles zdawał sobie sprawę, że flota grecka tylko w całości może stawić czoła liczniejszej perskiej i rozproszenie greckich sił na morzu skończyłoby się katastrofą. Groził swoim sprzymierzeńcom, że jeśli odpłyną spod Salaminy, Ateńczycy pożeglują na swoich statkach do Italii, by tam założyć nowe polis, pozostawiając resztę Grecji na łaskę Persów.
|
Dokąd przemieszczono mieszkańców Aten?
|
{
"text": [
"na wyspę Salaminę"
],
"answer_start": [
280
]
}
|
pˈɔ tˌɛrmɔpˈilax ɡrˈɛtsja ɕrɔtkˈɔva stanˈɛwa dla pˈɛrsuf ɔtfˈɔrɛm. vʲˈɛlɛ pˈɔlis, bɛzbrˈɔnnɨx vˈɔbɛts ɔɡrˈɔmnɛj ˈarmji, ˌɔpɔvʲɛdʑˈawɔ ɕɛ pˈɔ strˈɔɲʲɛ vʲɛlkʲˈɛɡɔ krˈula (ˈɛm.ˈin. tˈɛbɨ i ˈinnɛ pˈɔlis bɛˈɔtsji). ˌatɛɲtʃˈɨtsɨ pˌɔstanɔvˈili zrˌɛzɨɡnˈɔvatɕ zɨ ɔbrˈɔnɨ sfɔjˈɛɡɔ mʲˈasta – lˈudnɔɕtɕ vrˈas zɨ dɔbˈɨtkʲɛm ˌɛvakˌuɔvˈali nˈa vˈɨspɛ sˌalamˈinɛ, a flˈɔtɛ zvʲˈɔ̃sku (pˌɔvʲɛŋkʃˈɔnɔ̃ ˈɔ pɔɕˈiwki i rɛzˈɛrvɨ) ˌumjɛɕtɕˈili vɨ tɕɛɕɲˈiɲʲɛ mʲˈɛndʑɨ vˈɨspɔ̃ a attˈɨkɔ̃. tʃˈɛɲɕtɕ ˈarmji ɡrˈɛtskʲɛj rˌɔspɔtʃˈɛwa pʃˌɨɡɔtɔvˈaɲʲa dˈɔ ɔbrˈɔnɨ nˈa ˈistmʲɛ kɔrˈɨntskim. vɨ ɔbˈɔʑɛ ɡrˈɛtskim nˈadal vˌɨstɛmpɔvˈawa rɔzbjˈɛʒnɔɕtɕ ɔpˈiɲʲi tsˈɔ dˈɔ spɔsˈɔbu vˈalki. pˈɔlis zɨ pˌɛlɔpɔnˈɛzu xtɕˈawɨ vɨtsˈɔfatɕ sfˈɔjɛ stˈatki dˈalɛj nˈa pɔwˈudɲʲɛ i brˈɔɲitɕ ɕɛ nˈa ˈistmʲɛ. tˌɛmistˈɔklɛs zdˈavaw sˈɔbjɛ sprˈavɛ, ʒˈɛ flˈɔta ɡrˈɛtska tˈɨlkɔ vɨ tsawˈɔɕtɕi mˈɔʒɛ stˈavitɕ tʃˈɔwa litʃɲʲˈɛjʃɛj pˈɛrskʲɛj i rˌɔsprɔʃˈɛɲʲɛ ɡrˈɛtskix ɕˈiw nˈa mˈɔʒu skˌɔɲtʃɨwˈɔbɨ ɕɛ kˌatastrˈɔfɔ̃. ɡrˈɔziw sfˈɔim spʃˌɨmjɛʒˈɛɲtsɔm, ʒˈɛ jˈɛɕli ɔtpwˈɨnɔ̃ spˈɔt sˌalamˈinɨ, ˌatɛɲtʃˈɨtsɨ pˌɔʒɛɡlˈujɔ̃ nˈa sfˈɔix stˈatkax dˈɔ itˈalji, bˈɨ tˈam zawˈɔʒɨtɕ nˈɔvɛ pˈɔlis, pˌɔzɔstavʲˈajɔnts rˈɛʃtɛ ɡrˈɛtsji nˈa wˈaskɛ pˈɛrsuf.
|
dˈɔkɔnt pʃˌɛmjɛʃtʃˈɔnɔ mʲɛʃkˈaɲtsuf ˈatɛn?
|
{
"text": [
"nˈa vˈɨspɛ sˌalamˈinɛ"
],
"answer_start": [
326
]
}
|
60
|
Wojny perskie
|
Po Termopilach Grecja Środkowa stanęła dla Persów otworem. Wiele polis, bezbronnych wobec ogromnej armii, opowiedziało się po stronie Wielkiego Króla (m.in. Teby i inne polis Beocji). Ateńczycy postanowili zrezygnować z obrony swojego miasta – ludność wraz z dobytkiem ewakuowali na wyspę Salaminę, a flotę Związku (powiększoną o posiłki i rezerwy) umieścili w cieśninie między wyspą a Attyką. Część armii greckiej rozpoczęła przygotowania do obrony na Istmie Korynckim. W obozie greckim nadal występowała rozbieżność opinii co do sposobu walki. Polis z Peloponezu chciały wycofać swoje statki dalej na południe i bronić się na Istmie. Temistokles zdawał sobie sprawę, że flota grecka tylko w całości może stawić czoła liczniejszej perskiej i rozproszenie greckich sił na morzu skończyłoby się katastrofą. Groził swoim sprzymierzeńcom, że jeśli odpłyną spod Salaminy, Ateńczycy pożeglują na swoich statkach do Italii, by tam założyć nowe polis, pozostawiając resztę Grecji na łaskę Persów.
|
Gdzie znalazła się flota Związku?
|
{
"text": [
"w cieśninie między wyspą a Attyką"
],
"answer_start": [
359
]
}
|
pˈɔ tˌɛrmɔpˈilax ɡrˈɛtsja ɕrɔtkˈɔva stanˈɛwa dla pˈɛrsuf ɔtfˈɔrɛm. vʲˈɛlɛ pˈɔlis, bɛzbrˈɔnnɨx vˈɔbɛts ɔɡrˈɔmnɛj ˈarmji, ˌɔpɔvʲɛdʑˈawɔ ɕɛ pˈɔ strˈɔɲʲɛ vʲɛlkʲˈɛɡɔ krˈula (ˈɛm.ˈin. tˈɛbɨ i ˈinnɛ pˈɔlis bɛˈɔtsji). ˌatɛɲtʃˈɨtsɨ pˌɔstanɔvˈili zrˌɛzɨɡnˈɔvatɕ zɨ ɔbrˈɔnɨ sfɔjˈɛɡɔ mʲˈasta – lˈudnɔɕtɕ vrˈas zɨ dɔbˈɨtkʲɛm ˌɛvakˌuɔvˈali nˈa vˈɨspɛ sˌalamˈinɛ, a flˈɔtɛ zvʲˈɔ̃sku (pˌɔvʲɛŋkʃˈɔnɔ̃ ˈɔ pɔɕˈiwki i rɛzˈɛrvɨ) ˌumjɛɕtɕˈili vɨ tɕɛɕɲˈiɲʲɛ mʲˈɛndʑɨ vˈɨspɔ̃ a attˈɨkɔ̃. tʃˈɛɲɕtɕ ˈarmji ɡrˈɛtskʲɛj rˌɔspɔtʃˈɛwa pʃˌɨɡɔtɔvˈaɲʲa dˈɔ ɔbrˈɔnɨ nˈa ˈistmʲɛ kɔrˈɨntskim. vɨ ɔbˈɔʑɛ ɡrˈɛtskim nˈadal vˌɨstɛmpɔvˈawa rɔzbjˈɛʒnɔɕtɕ ɔpˈiɲʲi tsˈɔ dˈɔ spɔsˈɔbu vˈalki. pˈɔlis zɨ pˌɛlɔpɔnˈɛzu xtɕˈawɨ vɨtsˈɔfatɕ sfˈɔjɛ stˈatki dˈalɛj nˈa pɔwˈudɲʲɛ i brˈɔɲitɕ ɕɛ nˈa ˈistmʲɛ. tˌɛmistˈɔklɛs zdˈavaw sˈɔbjɛ sprˈavɛ, ʒˈɛ flˈɔta ɡrˈɛtska tˈɨlkɔ vɨ tsawˈɔɕtɕi mˈɔʒɛ stˈavitɕ tʃˈɔwa litʃɲʲˈɛjʃɛj pˈɛrskʲɛj i rˌɔsprɔʃˈɛɲʲɛ ɡrˈɛtskix ɕˈiw nˈa mˈɔʒu skˌɔɲtʃɨwˈɔbɨ ɕɛ kˌatastrˈɔfɔ̃. ɡrˈɔziw sfˈɔim spʃˌɨmjɛʒˈɛɲtsɔm, ʒˈɛ jˈɛɕli ɔtpwˈɨnɔ̃ spˈɔt sˌalamˈinɨ, ˌatɛɲtʃˈɨtsɨ pˌɔʒɛɡlˈujɔ̃ nˈa sfˈɔix stˈatkax dˈɔ itˈalji, bˈɨ tˈam zawˈɔʒɨtɕ nˈɔvɛ pˈɔlis, pˌɔzɔstavʲˈajɔnts rˈɛʃtɛ ɡrˈɛtsji nˈa wˈaskɛ pˈɛrsuf.
|
ɡdʑˈɛ znalˈazwa ɕɛ flˈɔta zvʲˈɔ̃sku?
|
{
"text": [
"vɨ tɕɛɕɲˈiɲʲɛ mʲˈɛndʑɨ vˈɨspɔ̃ a attˈɨkɔ̃"
],
"answer_start": [
421
]
}
|
61
|
Wojny perskie
|
Po Termopilach Grecja Środkowa stanęła dla Persów otworem. Wiele polis, bezbronnych wobec ogromnej armii, opowiedziało się po stronie Wielkiego Króla (m.in. Teby i inne polis Beocji). Ateńczycy postanowili zrezygnować z obrony swojego miasta – ludność wraz z dobytkiem ewakuowali na wyspę Salaminę, a flotę Związku (powiększoną o posiłki i rezerwy) umieścili w cieśninie między wyspą a Attyką. Część armii greckiej rozpoczęła przygotowania do obrony na Istmie Korynckim. W obozie greckim nadal występowała rozbieżność opinii co do sposobu walki. Polis z Peloponezu chciały wycofać swoje statki dalej na południe i bronić się na Istmie. Temistokles zdawał sobie sprawę, że flota grecka tylko w całości może stawić czoła liczniejszej perskiej i rozproszenie greckich sił na morzu skończyłoby się katastrofą. Groził swoim sprzymierzeńcom, że jeśli odpłyną spod Salaminy, Ateńczycy pożeglują na swoich statkach do Italii, by tam założyć nowe polis, pozostawiając resztę Grecji na łaskę Persów.
|
Za jaką strategią walki optowały miasta z Peleponezu?
|
{
"text": [
"chciały wycofać swoje statki dalej na południe i bronić się na Istmie"
],
"answer_start": [
565
]
}
|
pˈɔ tˌɛrmɔpˈilax ɡrˈɛtsja ɕrɔtkˈɔva stanˈɛwa dla pˈɛrsuf ɔtfˈɔrɛm. vʲˈɛlɛ pˈɔlis, bɛzbrˈɔnnɨx vˈɔbɛts ɔɡrˈɔmnɛj ˈarmji, ˌɔpɔvʲɛdʑˈawɔ ɕɛ pˈɔ strˈɔɲʲɛ vʲɛlkʲˈɛɡɔ krˈula (ˈɛm.ˈin. tˈɛbɨ i ˈinnɛ pˈɔlis bɛˈɔtsji). ˌatɛɲtʃˈɨtsɨ pˌɔstanɔvˈili zrˌɛzɨɡnˈɔvatɕ zɨ ɔbrˈɔnɨ sfɔjˈɛɡɔ mʲˈasta – lˈudnɔɕtɕ vrˈas zɨ dɔbˈɨtkʲɛm ˌɛvakˌuɔvˈali nˈa vˈɨspɛ sˌalamˈinɛ, a flˈɔtɛ zvʲˈɔ̃sku (pˌɔvʲɛŋkʃˈɔnɔ̃ ˈɔ pɔɕˈiwki i rɛzˈɛrvɨ) ˌumjɛɕtɕˈili vɨ tɕɛɕɲˈiɲʲɛ mʲˈɛndʑɨ vˈɨspɔ̃ a attˈɨkɔ̃. tʃˈɛɲɕtɕ ˈarmji ɡrˈɛtskʲɛj rˌɔspɔtʃˈɛwa pʃˌɨɡɔtɔvˈaɲʲa dˈɔ ɔbrˈɔnɨ nˈa ˈistmʲɛ kɔrˈɨntskim. vɨ ɔbˈɔʑɛ ɡrˈɛtskim nˈadal vˌɨstɛmpɔvˈawa rɔzbjˈɛʒnɔɕtɕ ɔpˈiɲʲi tsˈɔ dˈɔ spɔsˈɔbu vˈalki. pˈɔlis zɨ pˌɛlɔpɔnˈɛzu xtɕˈawɨ vɨtsˈɔfatɕ sfˈɔjɛ stˈatki dˈalɛj nˈa pɔwˈudɲʲɛ i brˈɔɲitɕ ɕɛ nˈa ˈistmʲɛ. tˌɛmistˈɔklɛs zdˈavaw sˈɔbjɛ sprˈavɛ, ʒˈɛ flˈɔta ɡrˈɛtska tˈɨlkɔ vɨ tsawˈɔɕtɕi mˈɔʒɛ stˈavitɕ tʃˈɔwa litʃɲʲˈɛjʃɛj pˈɛrskʲɛj i rˌɔsprɔʃˈɛɲʲɛ ɡrˈɛtskix ɕˈiw nˈa mˈɔʒu skˌɔɲtʃɨwˈɔbɨ ɕɛ kˌatastrˈɔfɔ̃. ɡrˈɔziw sfˈɔim spʃˌɨmjɛʒˈɛɲtsɔm, ʒˈɛ jˈɛɕli ɔtpwˈɨnɔ̃ spˈɔt sˌalamˈinɨ, ˌatɛɲtʃˈɨtsɨ pˌɔʒɛɡlˈujɔ̃ nˈa sfˈɔix stˈatkax dˈɔ itˈalji, bˈɨ tˈam zawˈɔʒɨtɕ nˈɔvɛ pˈɔlis, pˌɔzɔstavʲˈajɔnts rˈɛʃtɛ ɡrˈɛtsji nˈa wˈaskɛ pˈɛrsuf.
|
zˈa jˈakɔ̃ stratˈɛɡjɔ̃ vˈalki ˌɔptɔvˈawɨ mʲˈasta zɨ pˌɛlɛpɔnˈɛzu?
|
{
"text": [
"xtɕˈawɨ vɨtsˈɔfatɕ sfˈɔjɛ stˈatki dˈalɛj nˈa pɔwˈudɲʲɛ i brˈɔɲitɕ ɕɛ nˈa ˈistmʲɛ"
],
"answer_start": [
669
]
}
|
62
|
Przemysław Płacheta
|
Reprezentował Polskę w klasach wiekowych U-18, U-19, U-20 i U-21. Pierwszy nietowarzyski mecz międzynarodowy, w którym wystąpił Płacheta był rozegrany 23 marca 2017 w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy U-19 w Piłce Nożnej 2017 przeciwko reprezentacji Turcji U-19. Rozegrał jeden mecz na Mistrzostwach Europy U-21 w Piłce Nożnej 2019. 9 listopada 2020 został dodatkowo powołany do „seniorskiej” reprezentacji Polski w miejsce Damiana Kądziora. 11 listopada 2020 zadebiutował w reprezentacji Polski w towarzyskim meczu z reprezentacją Ukrainy.
|
Z reprezentacją jakiego kraju zawodnik zagrał mecz 23 marca 2017 roku?
|
{
"text": [
"Turcji"
],
"answer_start": [
255
]
}
|
rˌɛprɛzɛntˈɔvaw pˈɔlskɛ vɨ klˈasax vʲɛkˈɔvɨx U-18, U-19, U-20 i U-21. pʲˈɛrʃɨ ɲʲˌɛtɔvaʒˈɨski mˈɛtʃ mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔvɨ, vɨ ktˈurɨm vɨstˈɔmpiw pwaxˈɛta bˈɨw rˌɔzɛɡrˈanɨ 23 mˈartsa 2017 vɨ rˈamax ˌɛliminˈatsji dˈɔ mˈistʃɔstf ɛwrˈɔpɨ U-19 vɨ pˈiwtsɛ nˈɔʒnɛj 2017 pʃɛtɕˈifkɔ rˌɛprɛzɛntˈatsji tˈurtsji U-19. rɔzˈɛɡraw jˈɛdɛn mˈɛtʃ nˈa mistʃˈɔstfax ɛwrˈɔpɨ U-21 vɨ pˈiwtsɛ nˈɔʒnɛj 2019. 9 lˌistɔpˈada 2020 zˈɔstaw dˌɔdatkˈɔvɔ pˌɔvɔwˈanɨ dˈɔ „sɛɲʲˈɔrskʲɛj” rˌɛprɛzɛntˈatsji pˈɔlski vɨ mʲˈɛjstsɛ damjˈana kɔɲdʑˈɔra. 11 lˌistɔpˈada 2020 zˌadɛbjutˈɔvaw vɨ rˌɛprɛzɛntˈatsji pˈɔlski vɨ tˌɔvaʒˈɨskim mˈɛtʃu zɨ rˌɛprɛzɛntˈatsjɔ̃ ˌukraˈinɨ.
|
zɨ rˌɛprɛzɛntˈatsjɔ̃ jakʲˈɛɡɔ krˈaju zavˈɔdɲik zˈaɡraw mˈɛtʃ 23 mˈartsa 2017 rˈɔku?
|
{
"text": [
"tˈurtsji"
],
"answer_start": [
287
]
}
|
63
|
Przemysław Płacheta
|
Reprezentował Polskę w klasach wiekowych U-18, U-19, U-20 i U-21. Pierwszy nietowarzyski mecz międzynarodowy, w którym wystąpił Płacheta był rozegrany 23 marca 2017 w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy U-19 w Piłce Nożnej 2017 przeciwko reprezentacji Turcji U-19. Rozegrał jeden mecz na Mistrzostwach Europy U-21 w Piłce Nożnej 2019. 9 listopada 2020 został dodatkowo powołany do „seniorskiej” reprezentacji Polski w miejsce Damiana Kądziora. 11 listopada 2020 zadebiutował w reprezentacji Polski w towarzyskim meczu z reprezentacją Ukrainy.
|
W ilu spotkaniach mistrzostw z 2019 roku pojawił się piłkarz?
|
{
"text": [
"jeden"
],
"answer_start": [
277
]
}
|
rˌɛprɛzɛntˈɔvaw pˈɔlskɛ vɨ klˈasax vʲɛkˈɔvɨx U-18, U-19, U-20 i U-21. pʲˈɛrʃɨ ɲʲˌɛtɔvaʒˈɨski mˈɛtʃ mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔvɨ, vɨ ktˈurɨm vɨstˈɔmpiw pwaxˈɛta bˈɨw rˌɔzɛɡrˈanɨ 23 mˈartsa 2017 vɨ rˈamax ˌɛliminˈatsji dˈɔ mˈistʃɔstf ɛwrˈɔpɨ U-19 vɨ pˈiwtsɛ nˈɔʒnɛj 2017 pʃɛtɕˈifkɔ rˌɛprɛzɛntˈatsji tˈurtsji U-19. rɔzˈɛɡraw jˈɛdɛn mˈɛtʃ nˈa mistʃˈɔstfax ɛwrˈɔpɨ U-21 vɨ pˈiwtsɛ nˈɔʒnɛj 2019. 9 lˌistɔpˈada 2020 zˈɔstaw dˌɔdatkˈɔvɔ pˌɔvɔwˈanɨ dˈɔ „sɛɲʲˈɔrskʲɛj” rˌɛprɛzɛntˈatsji pˈɔlski vɨ mʲˈɛjstsɛ damjˈana kɔɲdʑˈɔra. 11 lˌistɔpˈada 2020 zˌadɛbjutˈɔvaw vɨ rˌɛprɛzɛntˈatsji pˈɔlski vɨ tˌɔvaʒˈɨskim mˈɛtʃu zɨ rˌɛprɛzɛntˈatsjɔ̃ ˌukraˈinɨ.
|
vɨ ˈilu spɔtkˈaɲʲax mˈistʃɔstf zɨ 2019 rˈɔku pɔjˈaviw ɕɛ pˈiwkaʃ?
|
{
"text": [
"jˈɛdɛn"
],
"answer_start": [
312
]
}
|
64
|
Przemysław Płacheta
|
Reprezentował Polskę w klasach wiekowych U-18, U-19, U-20 i U-21. Pierwszy nietowarzyski mecz międzynarodowy, w którym wystąpił Płacheta był rozegrany 23 marca 2017 w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy U-19 w Piłce Nożnej 2017 przeciwko reprezentacji Turcji U-19. Rozegrał jeden mecz na Mistrzostwach Europy U-21 w Piłce Nożnej 2019. 9 listopada 2020 został dodatkowo powołany do „seniorskiej” reprezentacji Polski w miejsce Damiana Kądziora. 11 listopada 2020 zadebiutował w reprezentacji Polski w towarzyskim meczu z reprezentacją Ukrainy.
|
Kogo piłkarz zastąpił w "seniorskiej" reprezentacji?
|
{
"text": [
"Damiana Kądziora"
],
"answer_start": [
429
]
}
|
rˌɛprɛzɛntˈɔvaw pˈɔlskɛ vɨ klˈasax vʲɛkˈɔvɨx U-18, U-19, U-20 i U-21. pʲˈɛrʃɨ ɲʲˌɛtɔvaʒˈɨski mˈɛtʃ mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔvɨ, vɨ ktˈurɨm vɨstˈɔmpiw pwaxˈɛta bˈɨw rˌɔzɛɡrˈanɨ 23 mˈartsa 2017 vɨ rˈamax ˌɛliminˈatsji dˈɔ mˈistʃɔstf ɛwrˈɔpɨ U-19 vɨ pˈiwtsɛ nˈɔʒnɛj 2017 pʃɛtɕˈifkɔ rˌɛprɛzɛntˈatsji tˈurtsji U-19. rɔzˈɛɡraw jˈɛdɛn mˈɛtʃ nˈa mistʃˈɔstfax ɛwrˈɔpɨ U-21 vɨ pˈiwtsɛ nˈɔʒnɛj 2019. 9 lˌistɔpˈada 2020 zˈɔstaw dˌɔdatkˈɔvɔ pˌɔvɔwˈanɨ dˈɔ „sɛɲʲˈɔrskʲɛj” rˌɛprɛzɛntˈatsji pˈɔlski vɨ mʲˈɛjstsɛ damjˈana kɔɲdʑˈɔra. 11 lˌistɔpˈada 2020 zˌadɛbjutˈɔvaw vɨ rˌɛprɛzɛntˈatsji pˈɔlski vɨ tˌɔvaʒˈɨskim mˈɛtʃu zɨ rˌɛprɛzɛntˈatsjɔ̃ ˌukraˈinɨ.
|
kˈɔɡɔ pˈiwkaʃ zastˈɔmpiw vɨ "sɛɲʲˈɔrskʲɛj" rˌɛprɛzɛntˈatsji?
|
{
"text": [
"damjˈana kɔɲdʑˈɔra"
],
"answer_start": [
487
]
}
|
65
|
Przemysław Płacheta
|
Reprezentował Polskę w klasach wiekowych U-18, U-19, U-20 i U-21. Pierwszy nietowarzyski mecz międzynarodowy, w którym wystąpił Płacheta był rozegrany 23 marca 2017 w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy U-19 w Piłce Nożnej 2017 przeciwko reprezentacji Turcji U-19. Rozegrał jeden mecz na Mistrzostwach Europy U-21 w Piłce Nożnej 2019. 9 listopada 2020 został dodatkowo powołany do „seniorskiej” reprezentacji Polski w miejsce Damiana Kądziora. 11 listopada 2020 zadebiutował w reprezentacji Polski w towarzyskim meczu z reprezentacją Ukrainy.
|
Kiedy piłkarz po raz pierwszy zagrał na spotkaniu polskiej reprezentacji?
|
{
"text": [
"11 listopada 2020"
],
"answer_start": [
447
]
}
|
rˌɛprɛzɛntˈɔvaw pˈɔlskɛ vɨ klˈasax vʲɛkˈɔvɨx U-18, U-19, U-20 i U-21. pʲˈɛrʃɨ ɲʲˌɛtɔvaʒˈɨski mˈɛtʃ mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔvɨ, vɨ ktˈurɨm vɨstˈɔmpiw pwaxˈɛta bˈɨw rˌɔzɛɡrˈanɨ 23 mˈartsa 2017 vɨ rˈamax ˌɛliminˈatsji dˈɔ mˈistʃɔstf ɛwrˈɔpɨ U-19 vɨ pˈiwtsɛ nˈɔʒnɛj 2017 pʃɛtɕˈifkɔ rˌɛprɛzɛntˈatsji tˈurtsji U-19. rɔzˈɛɡraw jˈɛdɛn mˈɛtʃ nˈa mistʃˈɔstfax ɛwrˈɔpɨ U-21 vɨ pˈiwtsɛ nˈɔʒnɛj 2019. 9 lˌistɔpˈada 2020 zˈɔstaw dˌɔdatkˈɔvɔ pˌɔvɔwˈanɨ dˈɔ „sɛɲʲˈɔrskʲɛj” rˌɛprɛzɛntˈatsji pˈɔlski vɨ mʲˈɛjstsɛ damjˈana kɔɲdʑˈɔra. 11 lˌistɔpˈada 2020 zˌadɛbjutˈɔvaw vɨ rˌɛprɛzɛntˈatsji pˈɔlski vɨ tˌɔvaʒˈɨskim mˈɛtʃu zɨ rˌɛprɛzɛntˈatsjɔ̃ ˌukraˈinɨ.
|
kʲˈɛdɨ pˈiwkaʃ pˈɔ rˈas pʲˈɛrʃɨ zˈaɡraw nˈa spɔtkˈaɲʲu pˈɔlskʲɛj rˌɛprɛzɛntˈatsji?
|
{
"text": [
"11 lˌistɔpˈada 2020"
],
"answer_start": [
507
]
}
|
66
|
Przemysław Płacheta
|
W styczniu 2015 został zawodnikiem seniorskiej drużyny Polonii Warszawa, przestał być zawodnikiem tego klubu 26 sierpnia 2015, kiedy to został sprzedany do młodzieżowej drużyny RB Leipzig. 1 lipca 2017 został zawodnikiem Sonnenhof Großaspach. 10 stycznia 2018 dołączył do Pogoni Siedlce. W tej drużynie zagrał w 11 meczach I ligi, w których strzelił 2 gole. 5 lipca 2018 dołączył do Podbeskidzia Bielsko-Biała. 1 lipca 2019 przeszedł do Śląska Wrocław. W zespole Śląska zagrał w 35 meczach, w których strzelił 8 goli i zaliczył 5 asyst. 22 lipca 2020 został sprzedany do Norwich City F.C. za ok. 2,5 miliona euro. 19 września 2020 zdobył swojego pierwszego gola dla tej drużyny.
|
Z jakiego powodu zakończył współpracę z Polonią Warszawa?
|
{
"text": [
"został sprzedany do młodzieżowej drużyny RB Leipzig"
],
"answer_start": [
136
]
}
|
vɨ stˈɨtʃɲʲu 2015 zˈɔstaw zˌavɔdɲˈikʲɛm sɛɲʲˈɔrskʲɛj druʒˈɨnɨ pɔlˈɔɲʲi varʃˈava, pʃˈɛstaw bˈɨtɕ zˌavɔdɲˈikʲɛm tˈɛɡɔ klˈubu 26 ɕˈɛrpɲʲa 2015, kʲˈɛdɨ tɔ zˈɔstaw spʃɛdˈanɨ dˈɔ mwˌɔdʑɛʒˈɔvɛj druʒˈɨnɨ ˌɛrbˈɛ lɛˈibzik. 1 lˈiptsa 2017 zˈɔstaw zˌavɔdɲˈikʲɛm sɔnnˈɛnxɔf ɡrˈɔßˈaspax. 10 stˈɨtʃɲʲa 2018 dɔwˈɔntʃɨw dˈɔ pɔɡˈɔɲi ɕˈɛtltsɛ. vɨ tˈɛj druʒˈɨɲʲɛ zˈaɡraw vɨ 11 mˈɛtʃax i lˈiɡʲi, vɨ ktˈurɨx stʃˈɛliw 2 ɡˈɔlɛ. 5 lˈiptsa 2018 dɔwˈɔntʃɨw dˈɔ pˌɔdbɛskˈidʑa bjˈɛlskɔbjˈawa. 1 lˈiptsa 2019 pʃˈɛʃɛd dˈɔ ɕlˈɔ̃ska vrˈɔtswaf. vɨ zɛspˈɔlɛ ɕlˈɔ̃ska zˈaɡraw vɨ 35 mˈɛtʃax, vɨ ktˈurɨx stʃˈɛliw 8 ɡˈɔli i zalˈitʃɨw 5 ˈasɨst. 22 lˈiptsa 2020 zˈɔstaw spʃɛdˈanɨ dˈɔ nˈɔrvix tsˈitɨ ˈɛf.tsˈɛ. zˈa ɔkˈɔwɔ. 2,5 miljˈɔna ˈɛwrɔ. 19 vʒˈɛɕɲʲa 2020 zdˈɔbɨw sfɔjˈɛɡɔ pʲɛrʃˈɛɡɔ ɡˈɔla dla tˈɛj druʒˈɨnɨ.
|
zɨ jakʲˈɛɡɔ pɔvˈɔdu zakˈɔɲtʃɨw fspuwprˈatsɛ zɨ pɔlˈɔɲʲɔ̃ varʃˈava?
|
{
"text": [
"zˈɔstaw spʃɛdˈanɨ dˈɔ mwˌɔdʑɛʒˈɔvɛj druʒˈɨnɨ ˌɛrbˈɛ lɛˈibzik"
],
"answer_start": [
151
]
}
|
67
|
Przemysław Płacheta
|
W styczniu 2015 został zawodnikiem seniorskiej drużyny Polonii Warszawa, przestał być zawodnikiem tego klubu 26 sierpnia 2015, kiedy to został sprzedany do młodzieżowej drużyny RB Leipzig. 1 lipca 2017 został zawodnikiem Sonnenhof Großaspach. 10 stycznia 2018 dołączył do Pogoni Siedlce. W tej drużynie zagrał w 11 meczach I ligi, w których strzelił 2 gole. 5 lipca 2018 dołączył do Podbeskidzia Bielsko-Biała. 1 lipca 2019 przeszedł do Śląska Wrocław. W zespole Śląska zagrał w 35 meczach, w których strzelił 8 goli i zaliczył 5 asyst. 22 lipca 2020 został sprzedany do Norwich City F.C. za ok. 2,5 miliona euro. 19 września 2020 zdobył swojego pierwszego gola dla tej drużyny.
|
Do jakiego zespołu dołączył w 2017 roku?
|
{
"text": [
"Sonnenhof Großaspach"
],
"answer_start": [
221
]
}
|
vɨ stˈɨtʃɲʲu 2015 zˈɔstaw zˌavɔdɲˈikʲɛm sɛɲʲˈɔrskʲɛj druʒˈɨnɨ pɔlˈɔɲʲi varʃˈava, pʃˈɛstaw bˈɨtɕ zˌavɔdɲˈikʲɛm tˈɛɡɔ klˈubu 26 ɕˈɛrpɲʲa 2015, kʲˈɛdɨ tɔ zˈɔstaw spʃɛdˈanɨ dˈɔ mwˌɔdʑɛʒˈɔvɛj druʒˈɨnɨ ˌɛrbˈɛ lɛˈibzik. 1 lˈiptsa 2017 zˈɔstaw zˌavɔdɲˈikʲɛm sɔnnˈɛnxɔf ɡrˈɔßˈaspax. 10 stˈɨtʃɲʲa 2018 dɔwˈɔntʃɨw dˈɔ pɔɡˈɔɲi ɕˈɛtltsɛ. vɨ tˈɛj druʒˈɨɲʲɛ zˈaɡraw vɨ 11 mˈɛtʃax i lˈiɡʲi, vɨ ktˈurɨx stʃˈɛliw 2 ɡˈɔlɛ. 5 lˈiptsa 2018 dɔwˈɔntʃɨw dˈɔ pˌɔdbɛskˈidʑa bjˈɛlskɔbjˈawa. 1 lˈiptsa 2019 pʃˈɛʃɛd dˈɔ ɕlˈɔ̃ska vrˈɔtswaf. vɨ zɛspˈɔlɛ ɕlˈɔ̃ska zˈaɡraw vɨ 35 mˈɛtʃax, vɨ ktˈurɨx stʃˈɛliw 8 ɡˈɔli i zalˈitʃɨw 5 ˈasɨst. 22 lˈiptsa 2020 zˈɔstaw spʃɛdˈanɨ dˈɔ nˈɔrvix tsˈitɨ ˈɛf.tsˈɛ. zˈa ɔkˈɔwɔ. 2,5 miljˈɔna ˈɛwrɔ. 19 vʒˈɛɕɲʲa 2020 zdˈɔbɨw sfɔjˈɛɡɔ pʲɛrʃˈɛɡɔ ɡˈɔla dla tˈɛj druʒˈɨnɨ.
|
dˈɔ jakʲˈɛɡɔ zɛspˈɔwu dɔwˈɔntʃɨw vɨ 2017 rˈɔku?
|
{
"text": [
"sɔnnˈɛnxɔf ɡrˈɔßˈaspax"
],
"answer_start": [
250
]
}
|
68
|
Przemysław Płacheta
|
W styczniu 2015 został zawodnikiem seniorskiej drużyny Polonii Warszawa, przestał być zawodnikiem tego klubu 26 sierpnia 2015, kiedy to został sprzedany do młodzieżowej drużyny RB Leipzig. 1 lipca 2017 został zawodnikiem Sonnenhof Großaspach. 10 stycznia 2018 dołączył do Pogoni Siedlce. W tej drużynie zagrał w 11 meczach I ligi, w których strzelił 2 gole. 5 lipca 2018 dołączył do Podbeskidzia Bielsko-Biała. 1 lipca 2019 przeszedł do Śląska Wrocław. W zespole Śląska zagrał w 35 meczach, w których strzelił 8 goli i zaliczył 5 asyst. 22 lipca 2020 został sprzedany do Norwich City F.C. za ok. 2,5 miliona euro. 19 września 2020 zdobył swojego pierwszego gola dla tej drużyny.
|
Czy udało mu się zdobyć jakieś punkty, kiedy grał dla Pogoni Siedlce?
|
{
"text": [
"W tej drużynie zagrał w 11 meczach I ligi, w których strzelił 2 gole"
],
"answer_start": [
288
]
}
|
vɨ stˈɨtʃɲʲu 2015 zˈɔstaw zˌavɔdɲˈikʲɛm sɛɲʲˈɔrskʲɛj druʒˈɨnɨ pɔlˈɔɲʲi varʃˈava, pʃˈɛstaw bˈɨtɕ zˌavɔdɲˈikʲɛm tˈɛɡɔ klˈubu 26 ɕˈɛrpɲʲa 2015, kʲˈɛdɨ tɔ zˈɔstaw spʃɛdˈanɨ dˈɔ mwˌɔdʑɛʒˈɔvɛj druʒˈɨnɨ ˌɛrbˈɛ lɛˈibzik. 1 lˈiptsa 2017 zˈɔstaw zˌavɔdɲˈikʲɛm sɔnnˈɛnxɔf ɡrˈɔßˈaspax. 10 stˈɨtʃɲʲa 2018 dɔwˈɔntʃɨw dˈɔ pɔɡˈɔɲi ɕˈɛtltsɛ. vɨ tˈɛj druʒˈɨɲʲɛ zˈaɡraw vɨ 11 mˈɛtʃax i lˈiɡʲi, vɨ ktˈurɨx stʃˈɛliw 2 ɡˈɔlɛ. 5 lˈiptsa 2018 dɔwˈɔntʃɨw dˈɔ pˌɔdbɛskˈidʑa bjˈɛlskɔbjˈawa. 1 lˈiptsa 2019 pʃˈɛʃɛd dˈɔ ɕlˈɔ̃ska vrˈɔtswaf. vɨ zɛspˈɔlɛ ɕlˈɔ̃ska zˈaɡraw vɨ 35 mˈɛtʃax, vɨ ktˈurɨx stʃˈɛliw 8 ɡˈɔli i zalˈitʃɨw 5 ˈasɨst. 22 lˈiptsa 2020 zˈɔstaw spʃɛdˈanɨ dˈɔ nˈɔrvix tsˈitɨ ˈɛf.tsˈɛ. zˈa ɔkˈɔwɔ. 2,5 miljˈɔna ˈɛwrɔ. 19 vʒˈɛɕɲʲa 2020 zdˈɔbɨw sfɔjˈɛɡɔ pʲɛrʃˈɛɡɔ ɡˈɔla dla tˈɛj druʒˈɨnɨ.
|
tʃɨ udˈawɔ mu ɕɛ zdˈɔbɨtɕ jˈakʲɛɕ pˈuŋktɨ, kʲˈɛdɨ ɡrˈaw dla pɔɡˈɔɲi ɕˈɛtltsɛ?
|
{
"text": [
"vɨ tˈɛj druʒˈɨɲʲɛ zˈaɡraw vɨ 11 mˈɛtʃax i lˈiɡʲi, vɨ ktˈurɨx stʃˈɛliw 2 ɡˈɔlɛ"
],
"answer_start": [
325
]
}
|
69
|
Przemysław Płacheta
|
W styczniu 2015 został zawodnikiem seniorskiej drużyny Polonii Warszawa, przestał być zawodnikiem tego klubu 26 sierpnia 2015, kiedy to został sprzedany do młodzieżowej drużyny RB Leipzig. 1 lipca 2017 został zawodnikiem Sonnenhof Großaspach. 10 stycznia 2018 dołączył do Pogoni Siedlce. W tej drużynie zagrał w 11 meczach I ligi, w których strzelił 2 gole. 5 lipca 2018 dołączył do Podbeskidzia Bielsko-Biała. 1 lipca 2019 przeszedł do Śląska Wrocław. W zespole Śląska zagrał w 35 meczach, w których strzelił 8 goli i zaliczył 5 asyst. 22 lipca 2020 został sprzedany do Norwich City F.C. za ok. 2,5 miliona euro. 19 września 2020 zdobył swojego pierwszego gola dla tej drużyny.
|
Jaką kwotę zapłacił za Przemysława Płachetę zespół Norwich City FC?
|
{
"text": [
"ok. 2,5 miliona euro"
],
"answer_start": [
592
]
}
|
vɨ stˈɨtʃɲʲu 2015 zˈɔstaw zˌavɔdɲˈikʲɛm sɛɲʲˈɔrskʲɛj druʒˈɨnɨ pɔlˈɔɲʲi varʃˈava, pʃˈɛstaw bˈɨtɕ zˌavɔdɲˈikʲɛm tˈɛɡɔ klˈubu 26 ɕˈɛrpɲʲa 2015, kʲˈɛdɨ tɔ zˈɔstaw spʃɛdˈanɨ dˈɔ mwˌɔdʑɛʒˈɔvɛj druʒˈɨnɨ ˌɛrbˈɛ lɛˈibzik. 1 lˈiptsa 2017 zˈɔstaw zˌavɔdɲˈikʲɛm sɔnnˈɛnxɔf ɡrˈɔßˈaspax. 10 stˈɨtʃɲʲa 2018 dɔwˈɔntʃɨw dˈɔ pɔɡˈɔɲi ɕˈɛtltsɛ. vɨ tˈɛj druʒˈɨɲʲɛ zˈaɡraw vɨ 11 mˈɛtʃax i lˈiɡʲi, vɨ ktˈurɨx stʃˈɛliw 2 ɡˈɔlɛ. 5 lˈiptsa 2018 dɔwˈɔntʃɨw dˈɔ pˌɔdbɛskˈidʑa bjˈɛlskɔbjˈawa. 1 lˈiptsa 2019 pʃˈɛʃɛd dˈɔ ɕlˈɔ̃ska vrˈɔtswaf. vɨ zɛspˈɔlɛ ɕlˈɔ̃ska zˈaɡraw vɨ 35 mˈɛtʃax, vɨ ktˈurɨx stʃˈɛliw 8 ɡˈɔli i zalˈitʃɨw 5 ˈasɨst. 22 lˈiptsa 2020 zˈɔstaw spʃɛdˈanɨ dˈɔ nˈɔrvix tsˈitɨ ˈɛf.tsˈɛ. zˈa ɔkˈɔwɔ. 2,5 miljˈɔna ˈɛwrɔ. 19 vʒˈɛɕɲʲa 2020 zdˈɔbɨw sfɔjˈɛɡɔ pʲɛrʃˈɛɡɔ ɡˈɔla dla tˈɛj druʒˈɨnɨ.
|
jˈakɔ̃ kfˈɔtɛ zapwˈatɕiw zˈa pʃˌɛmɨswˈava pwaxˈɛtɛ zˈɛspuw nˈɔrvix tsˈitɨ ˌɛftsˈɛ?
|
{
"text": [
"ɔkˈɔwɔ. 2,5 miljˈɔna ˈɛwrɔ"
],
"answer_start": [
672
]
}
|
70
|
Hr. Ms. Flores
|
Hr. Ms. „Flores” został wcielony do Koninklijke Marine 25 marca 1926 roku. Pierwszym dowódcą jednostki został mianowany kmdr por. Adriaan Frederik Herman Dalhuisen. 15 czerwca „Flores” wraz z bliźniaczą „Soembą” wyruszyły z Den Helder w stronę Holenderskich Indii Wschodnich, docierając via Sewilla, Tunis, Port Said, Aden i Kolombo do Sabangu, który osiągnęły 10 sierpnia. Osiem dni później kanonierka przepłynęła do Tanjung Priok, w następnie przeszła do Surabai. 21 września okręt wyszedł w składzie eskadry na ćwiczenia na wodach Małych Wysp Sundajskich, po zakończeniu których zawinął 20 października do Makasaru. 27 października „Flores” weszła na mieliznę, z której udało się jej zejść nazajutrz przy pomocy pancernika obrony wybrzeża „De Zeven Provinciën” oraz stawiacza min „Krakatau” i o własnych siłach dotrzeć do Surabai.
|
Kiedy jednostkę włączono do Koninklijke Marine?
|
{
"text": [
"25 marca 1926"
],
"answer_start": [
55
]
}
|
xˌaˈɛr. ˌɛmˈɛs. „flˈɔrɛs” zˈɔstaw ftɕɛlˈɔnɨ dˈɔ kˌɔɲiŋklˈijkɛ marˈinɛ 25 mˈartsa 1926 rˈɔku. pʲˈɛrʃɨm dɔvˈuttsɔ̃ jɛdnˈɔstki zˈɔstaw mʲˌanɔvˈanɨ kˌaˌɛmdˌɛˈɛr pˈɔr. adrjˈaan frɛdˈɛrik xˈɛrman dalxˈuisɛn. 15 tʃˈɛrftsa „flˈɔrɛs” vrˈas zɨ bliʑɲʲˈatʃɔ̃ „sɔˈɛmbɔ̃” vˌɨruʃˈɨwɨ zɨ dˈɛn xˈɛldɛr vɨ strˈɔnɛ xˌɔlɛndˈɛrskix ˈindji fsxˈɔdɲix, dˌɔtɕɛrˈajɔnts vˈia sɛvˈilla, tˈuɲis, pˈɔrt sˈait, ˈadɛn i kɔlˈɔmbɔ dˈɔ sabˈaŋɡu, ktˈurɨ ˌɔɕɔŋɡnˈɛwɨ 10 ɕˈɛrpɲʲa. ˈɔɕɛm dɲˈi pˈuʑɲʲɛj kˌanɔɲʲˈɛrka pʃˌɛpwɨnˈɛwa dˈɔ tˈanjuŋk prjˈɔk, vɨ nastˈɛmpɲʲɛ pʃˈɛʃwa dˈɔ sˌurabˈai. 21 vʒˈɛɕɲʲa ˈɔkrɛnt vˈɨʃɛd vɨ skwˈadʑɛ ɛskˈadrɨ nˈa tɕfitʃˈɛɲʲa nˈa vˈɔdax mˈawɨx vˈɨsp sundˈajskix, pˈɔ zˌakɔɲtʃˈɛɲʲu ktˈurɨx zavˈinɔw 20 pˌaʑdʑɛrɲˈika dˈɔ mˌakasˈaru. 27 pˌaʑdʑɛrɲˈika „flˈɔrɛs” vˈɛʃwa nˈa mʲɛlˈiznɛ, zɨ ktˈurɛj udˈawɔ ɕɛ jɛj zˈɛjɕtɕ nazˈajutʃ pʃˈɨ pɔmˈɔtsɨ pˌantsɛrɲˈika ɔbrˈɔnɨ vɨbʒˈɛʒa „dˈɛ zˈɛvɛn prɔvˈiɲtɕiëˈɛn” ˌɔras stavʲˈatʃa mˈin „krakˈataw” i ˈɔ vwˈasnɨx ɕˈiwax dˈɔtʃɛtɕ dˈɔ sˌurabˈai.
|
kʲˈɛdɨ jɛdnˈɔstkɛ vwɔntʃˈɔnɔ dˈɔ kˌɔɲiŋklˈijkɛ marˈinɛ?
|
{
"text": [
"25 mˈartsa 1926"
],
"answer_start": [
70
]
}
|
71
|
Hr. Ms. Flores
|
Hr. Ms. „Flores” został wcielony do Koninklijke Marine 25 marca 1926 roku. Pierwszym dowódcą jednostki został mianowany kmdr por. Adriaan Frederik Herman Dalhuisen. 15 czerwca „Flores” wraz z bliźniaczą „Soembą” wyruszyły z Den Helder w stronę Holenderskich Indii Wschodnich, docierając via Sewilla, Tunis, Port Said, Aden i Kolombo do Sabangu, który osiągnęły 10 sierpnia. Osiem dni później kanonierka przepłynęła do Tanjung Priok, w następnie przeszła do Surabai. 21 września okręt wyszedł w składzie eskadry na ćwiczenia na wodach Małych Wysp Sundajskich, po zakończeniu których zawinął 20 października do Makasaru. 27 października „Flores” weszła na mieliznę, z której udało się jej zejść nazajutrz przy pomocy pancernika obrony wybrzeża „De Zeven Provinciën” oraz stawiacza min „Krakatau” i o własnych siłach dotrzeć do Surabai.
|
Skąd wypłynęły jednostki 15 czerwca?
|
{
"text": [
"z Den Helder"
],
"answer_start": [
222
]
}
|
xˌaˈɛr. ˌɛmˈɛs. „flˈɔrɛs” zˈɔstaw ftɕɛlˈɔnɨ dˈɔ kˌɔɲiŋklˈijkɛ marˈinɛ 25 mˈartsa 1926 rˈɔku. pʲˈɛrʃɨm dɔvˈuttsɔ̃ jɛdnˈɔstki zˈɔstaw mʲˌanɔvˈanɨ kˌaˌɛmdˌɛˈɛr pˈɔr. adrjˈaan frɛdˈɛrik xˈɛrman dalxˈuisɛn. 15 tʃˈɛrftsa „flˈɔrɛs” vrˈas zɨ bliʑɲʲˈatʃɔ̃ „sɔˈɛmbɔ̃” vˌɨruʃˈɨwɨ zɨ dˈɛn xˈɛldɛr vɨ strˈɔnɛ xˌɔlɛndˈɛrskix ˈindji fsxˈɔdɲix, dˌɔtɕɛrˈajɔnts vˈia sɛvˈilla, tˈuɲis, pˈɔrt sˈait, ˈadɛn i kɔlˈɔmbɔ dˈɔ sabˈaŋɡu, ktˈurɨ ˌɔɕɔŋɡnˈɛwɨ 10 ɕˈɛrpɲʲa. ˈɔɕɛm dɲˈi pˈuʑɲʲɛj kˌanɔɲʲˈɛrka pʃˌɛpwɨnˈɛwa dˈɔ tˈanjuŋk prjˈɔk, vɨ nastˈɛmpɲʲɛ pʃˈɛʃwa dˈɔ sˌurabˈai. 21 vʒˈɛɕɲʲa ˈɔkrɛnt vˈɨʃɛd vɨ skwˈadʑɛ ɛskˈadrɨ nˈa tɕfitʃˈɛɲʲa nˈa vˈɔdax mˈawɨx vˈɨsp sundˈajskix, pˈɔ zˌakɔɲtʃˈɛɲʲu ktˈurɨx zavˈinɔw 20 pˌaʑdʑɛrɲˈika dˈɔ mˌakasˈaru. 27 pˌaʑdʑɛrɲˈika „flˈɔrɛs” vˈɛʃwa nˈa mʲɛlˈiznɛ, zɨ ktˈurɛj udˈawɔ ɕɛ jɛj zˈɛjɕtɕ nazˈajutʃ pʃˈɨ pɔmˈɔtsɨ pˌantsɛrɲˈika ɔbrˈɔnɨ vɨbʒˈɛʒa „dˈɛ zˈɛvɛn prɔvˈiɲtɕiëˈɛn” ˌɔras stavʲˈatʃa mˈin „krakˈataw” i ˈɔ vwˈasnɨx ɕˈiwax dˈɔtʃɛtɕ dˈɔ sˌurabˈai.
|
skˈɔnt vˌɨpwɨnˈɛwɨ jɛdnˈɔstki 15 tʃˈɛrftsa?
|
{
"text": [
"zɨ dˈɛn xˈɛldɛr"
],
"answer_start": [
269
]
}
|
72
|
Hr. Ms. Flores
|
Hr. Ms. „Flores” został wcielony do Koninklijke Marine 25 marca 1926 roku. Pierwszym dowódcą jednostki został mianowany kmdr por. Adriaan Frederik Herman Dalhuisen. 15 czerwca „Flores” wraz z bliźniaczą „Soembą” wyruszyły z Den Helder w stronę Holenderskich Indii Wschodnich, docierając via Sewilla, Tunis, Port Said, Aden i Kolombo do Sabangu, który osiągnęły 10 sierpnia. Osiem dni później kanonierka przepłynęła do Tanjung Priok, w następnie przeszła do Surabai. 21 września okręt wyszedł w składzie eskadry na ćwiczenia na wodach Małych Wysp Sundajskich, po zakończeniu których zawinął 20 października do Makasaru. 27 października „Flores” weszła na mieliznę, z której udało się jej zejść nazajutrz przy pomocy pancernika obrony wybrzeża „De Zeven Provinciën” oraz stawiacza min „Krakatau” i o własnych siłach dotrzeć do Surabai.
|
Dokąd trafił okręt 20 paźdzernika?
|
{
"text": [
"do Makasaru"
],
"answer_start": [
606
]
}
|
xˌaˈɛr. ˌɛmˈɛs. „flˈɔrɛs” zˈɔstaw ftɕɛlˈɔnɨ dˈɔ kˌɔɲiŋklˈijkɛ marˈinɛ 25 mˈartsa 1926 rˈɔku. pʲˈɛrʃɨm dɔvˈuttsɔ̃ jɛdnˈɔstki zˈɔstaw mʲˌanɔvˈanɨ kˌaˌɛmdˌɛˈɛr pˈɔr. adrjˈaan frɛdˈɛrik xˈɛrman dalxˈuisɛn. 15 tʃˈɛrftsa „flˈɔrɛs” vrˈas zɨ bliʑɲʲˈatʃɔ̃ „sɔˈɛmbɔ̃” vˌɨruʃˈɨwɨ zɨ dˈɛn xˈɛldɛr vɨ strˈɔnɛ xˌɔlɛndˈɛrskix ˈindji fsxˈɔdɲix, dˌɔtɕɛrˈajɔnts vˈia sɛvˈilla, tˈuɲis, pˈɔrt sˈait, ˈadɛn i kɔlˈɔmbɔ dˈɔ sabˈaŋɡu, ktˈurɨ ˌɔɕɔŋɡnˈɛwɨ 10 ɕˈɛrpɲʲa. ˈɔɕɛm dɲˈi pˈuʑɲʲɛj kˌanɔɲʲˈɛrka pʃˌɛpwɨnˈɛwa dˈɔ tˈanjuŋk prjˈɔk, vɨ nastˈɛmpɲʲɛ pʃˈɛʃwa dˈɔ sˌurabˈai. 21 vʒˈɛɕɲʲa ˈɔkrɛnt vˈɨʃɛd vɨ skwˈadʑɛ ɛskˈadrɨ nˈa tɕfitʃˈɛɲʲa nˈa vˈɔdax mˈawɨx vˈɨsp sundˈajskix, pˈɔ zˌakɔɲtʃˈɛɲʲu ktˈurɨx zavˈinɔw 20 pˌaʑdʑɛrɲˈika dˈɔ mˌakasˈaru. 27 pˌaʑdʑɛrɲˈika „flˈɔrɛs” vˈɛʃwa nˈa mʲɛlˈiznɛ, zɨ ktˈurɛj udˈawɔ ɕɛ jɛj zˈɛjɕtɕ nazˈajutʃ pʃˈɨ pɔmˈɔtsɨ pˌantsɛrɲˈika ɔbrˈɔnɨ vɨbʒˈɛʒa „dˈɛ zˈɛvɛn prɔvˈiɲtɕiëˈɛn” ˌɔras stavʲˈatʃa mˈin „krakˈataw” i ˈɔ vwˈasnɨx ɕˈiwax dˈɔtʃɛtɕ dˈɔ sˌurabˈai.
|
dˈɔkɔnt trˈafiw ˈɔkrɛnt 20 pˌaʑdʑɛrɲˈika?
|
{
"text": [
"dˈɔ mˌakasˈaru"
],
"answer_start": [
701
]
}
|
73
|
Hr. Ms. Flores
|
W styczniu 1944 roku obie bliźniacze holenderskie kanonierki weszły w skład zespołu wsparcia operacji lądowania pod Anzio. W dniach 21–22 stycznia „Flores” i „Soemba” wspierały ogniem artylerii siły desantowe, operując w ramach brytyjskiej grupy Peter Force. Między 27 a 30 stycznia okręt przeszedł krótki remont w Aleksandrii, powracając po nim do Zatoki Neapolitańskiej. 4, 6, 7 i 8 lutego jednostka prowadziła ostrzał wyznaczonych celów w rejonie Gaety, Formii i Giano Vetusto. 10 lutego „Flores” została wycofana ze strefy działań wojennych ze względu na znaczne zużycie luf armat głównego kalibru (które miały żywotność określoną na 200 wystrzałów, a każda z nich oddała po 600 strzałów), udając się na Maltę. Stamtąd 25 lutego „Flores” wraz z „Soembą” udały się na remont do Wielkiej Brytanii, osiągając Devonport 13 marca. 16 marca obie kanonierki były wizytowane w Portsmouth przez naczelne dowództwo floty holenderskiej, a 22 marca na ich pokładach gościła królowa Wilhelmina. Po oficjalnych wizytach rozpoczął się remont okrętu, podczas którego wymieniono m.in. działa kalibru 149 mm nr 7 na starsze (nr 6), pochodzące z wycofanego ze służby krążownika „Sumatra”. 2 maja komendę nad okrętem objął kmdr ppor. Gerard Koudijs, a 23 maja zakończył się remont kanonierki, która przeszła do Devonport.
|
Gdzie wysłano okręt po zakończeniu prac remontowych w Aleksandrii?
|
{
"text": [
"do Zatoki Neapolitańskiej"
],
"answer_start": [
346
]
}
|
vɨ stˈɨtʃɲʲu 1944 rˈɔku ˈɔbjɛ bliʑɲʲˈatʃɛ xˌɔlɛndˈɛrskʲɛ kˌanɔɲʲˈɛrki vˈɛʃwɨ vɨ skwˈat zɛspˈɔwu fsparsˈija ˌɔpɛrˈatsji lˌɔndɔvˈaɲʲa pˈɔt ˈanʑɔ. vɨ dɲʲˈax 21–22 stˈɨtʃɲʲa „flˈɔrɛs” i „sɔˈɛmba” fspʲɛrˈawɨ ˈɔɡɲʲɛm ˌartɨlˈɛrji ɕˈiwɨ dˌɛsantˈɔvɛ, ˌɔpɛrˈujɔnts vɨ rˈamax brɨtˈɨjskʲɛj ɡrˈupɨ pˈɛtɛr fˈɔrtsɛ. mʲˈɛndʑɨ 27 a 30 stˈɨtʃɲʲa ˈɔkrɛnt pʃˈɛʃɛd krˈutki rˈɛmɔnt vɨ ˌalɛksˈandrji, pˌɔvratsˈajɔnts pˈɔ ɲˈim dˈɔ zatˈɔki nˌɛapˌɔlitˈaɲskʲɛj. 4, 6, 7 i 8 lutˈɛɡɔ jɛdnˈɔstka prˌɔvadʑˈiwa ˈɔstʃaw vˌɨznatʃˈɔnɨx tsˈɛluf vɨ rɛjˈɔɲʲɛ ɡaˈɛtɨ, fˈɔrmji i ɡʲˈanɔ vɛtˈustɔ. 10 lutˈɛɡɔ „flˈɔrɛs” zɔstˈawa vˌɨtsɔfˈana zˈɛ strˈɛfɨ dʑˈawaɲ vɔjˈɛnnɨx zˈɛ vzɡlˈɛndu nˈa znˈatʃnɛ zuʒˈɨtɕɛ lˈuf ˈarmat ɡwuvnˈɛɡɔ kalˈibru (ktˈurɛ mʲˈawɨ ʒɨvˈɔtnɔɕtɕ ˌɔkrɛɕlˈɔnɔ̃ nˈa 200 vɨstʃˈawuf, a kˈaʒda zɨ ɲˈix ɔddˈawa pˈɔ 600 stʃˈawuf), udˈajɔnts ɕɛ nˈa mˈaltɛ. stˈamtɔnt 25 lutˈɛɡɔ „flˈɔrɛs” vrˈas zɨ „sɔˈɛmbɔ̃” udˈawɨ ɕɛ nˈa rˈɛmɔnt dˈɔ vʲˈɛlkʲɛj brɨtˈaɲʲi, ˌɔɕɔŋɡˈajɔnts dɛvˈɔnpɔrt 13 mˈartsa. 16 mˈartsa ˈɔbjɛ kˌanɔɲʲˈɛrki bˈɨwɨ vˌizɨtɔvˈanɛ vɨ pɔrtsmˈɔus pʃˈɛs natʃˈɛlnɛ dɔvˈutstfɔ flˈɔtɨ xˌɔlɛndˈɛrskʲɛj, a 22 mˈartsa nˈa ix pɔkwˈadax ɡɔɕtɕˈiwa krulˈɔva vˌilxɛlmˈina. pˈɔ ˌɔfitsjˈalnɨx vizˈɨtax rɔspˈɔtʃɔw ɕɛ rˈɛmɔnt ɔkrˈɛntu, pˈɔttʃas kturˈɛɡɔ vˌɨmjɛɲʲˈɔnɔ ˈɛm.ˈin. dʑˈawa kalˈibru 149 ˌɛmˈɛm ˌɛnˈɛr 7 nˈa stˈarʃɛ (ˌɛnˈɛr 6), pˌɔxɔdʑˈɔntsɛ zɨ vˌɨtsɔfanˈɛɡɔ zˈɛ swˈuʒbɨ krˌɔ̃ʒɔvɲˈika „sumˈatra”. 2 mˈaja kɔmˈɛndɛ nˈat ɔkrˈɛntɛm ˈɔbjɔw kˌaˌɛmdˌɛˈɛr pˌɔtpɔrˈutʃɲik. ɡˈɛrart kɔˈudʲijs, a 23 mˈaja zakˈɔɲtʃɨw ɕɛ rˈɛmɔnt kˌanɔɲʲˈɛrki, ktˈura pʃˈɛʃwa dˈɔ dɛvˈɔnpɔrt.
|
ɡdʑˈɛ vɨswˈanɔ ˈɔkrɛnt pˈɔ zˌakɔɲtʃˈɛɲʲu prˈats rˌɛmɔntˈɔvɨx vɨ ˌalɛksˈandrji?
|
{
"text": [
"dˈɔ zatˈɔki nˌɛapˌɔlitˈaɲskʲɛj"
],
"answer_start": [
403
]
}
|
74
|
Hr. Ms. Flores
|
W styczniu 1944 roku obie bliźniacze holenderskie kanonierki weszły w skład zespołu wsparcia operacji lądowania pod Anzio. W dniach 21–22 stycznia „Flores” i „Soemba” wspierały ogniem artylerii siły desantowe, operując w ramach brytyjskiej grupy Peter Force. Między 27 a 30 stycznia okręt przeszedł krótki remont w Aleksandrii, powracając po nim do Zatoki Neapolitańskiej. 4, 6, 7 i 8 lutego jednostka prowadziła ostrzał wyznaczonych celów w rejonie Gaety, Formii i Giano Vetusto. 10 lutego „Flores” została wycofana ze strefy działań wojennych ze względu na znaczne zużycie luf armat głównego kalibru (które miały żywotność określoną na 200 wystrzałów, a każda z nich oddała po 600 strzałów), udając się na Maltę. Stamtąd 25 lutego „Flores” wraz z „Soembą” udały się na remont do Wielkiej Brytanii, osiągając Devonport 13 marca. 16 marca obie kanonierki były wizytowane w Portsmouth przez naczelne dowództwo floty holenderskiej, a 22 marca na ich pokładach gościła królowa Wilhelmina. Po oficjalnych wizytach rozpoczął się remont okrętu, podczas którego wymieniono m.in. działa kalibru 149 mm nr 7 na starsze (nr 6), pochodzące z wycofanego ze służby krążownika „Sumatra”. 2 maja komendę nad okrętem objął kmdr ppor. Gerard Koudijs, a 23 maja zakończył się remont kanonierki, która przeszła do Devonport.
|
Dlaczego 10 lutego 1944 roku wycofano ją ze strefy działań wojennych?
|
{
"text": [
"ze względu na znaczne zużycie luf armat głównego kalibru"
],
"answer_start": [
545
]
}
|
vɨ stˈɨtʃɲʲu 1944 rˈɔku ˈɔbjɛ bliʑɲʲˈatʃɛ xˌɔlɛndˈɛrskʲɛ kˌanɔɲʲˈɛrki vˈɛʃwɨ vɨ skwˈat zɛspˈɔwu fsparsˈija ˌɔpɛrˈatsji lˌɔndɔvˈaɲʲa pˈɔt ˈanʑɔ. vɨ dɲʲˈax 21–22 stˈɨtʃɲʲa „flˈɔrɛs” i „sɔˈɛmba” fspʲɛrˈawɨ ˈɔɡɲʲɛm ˌartɨlˈɛrji ɕˈiwɨ dˌɛsantˈɔvɛ, ˌɔpɛrˈujɔnts vɨ rˈamax brɨtˈɨjskʲɛj ɡrˈupɨ pˈɛtɛr fˈɔrtsɛ. mʲˈɛndʑɨ 27 a 30 stˈɨtʃɲʲa ˈɔkrɛnt pʃˈɛʃɛd krˈutki rˈɛmɔnt vɨ ˌalɛksˈandrji, pˌɔvratsˈajɔnts pˈɔ ɲˈim dˈɔ zatˈɔki nˌɛapˌɔlitˈaɲskʲɛj. 4, 6, 7 i 8 lutˈɛɡɔ jɛdnˈɔstka prˌɔvadʑˈiwa ˈɔstʃaw vˌɨznatʃˈɔnɨx tsˈɛluf vɨ rɛjˈɔɲʲɛ ɡaˈɛtɨ, fˈɔrmji i ɡʲˈanɔ vɛtˈustɔ. 10 lutˈɛɡɔ „flˈɔrɛs” zɔstˈawa vˌɨtsɔfˈana zˈɛ strˈɛfɨ dʑˈawaɲ vɔjˈɛnnɨx zˈɛ vzɡlˈɛndu nˈa znˈatʃnɛ zuʒˈɨtɕɛ lˈuf ˈarmat ɡwuvnˈɛɡɔ kalˈibru (ktˈurɛ mʲˈawɨ ʒɨvˈɔtnɔɕtɕ ˌɔkrɛɕlˈɔnɔ̃ nˈa 200 vɨstʃˈawuf, a kˈaʒda zɨ ɲˈix ɔddˈawa pˈɔ 600 stʃˈawuf), udˈajɔnts ɕɛ nˈa mˈaltɛ. stˈamtɔnt 25 lutˈɛɡɔ „flˈɔrɛs” vrˈas zɨ „sɔˈɛmbɔ̃” udˈawɨ ɕɛ nˈa rˈɛmɔnt dˈɔ vʲˈɛlkʲɛj brɨtˈaɲʲi, ˌɔɕɔŋɡˈajɔnts dɛvˈɔnpɔrt 13 mˈartsa. 16 mˈartsa ˈɔbjɛ kˌanɔɲʲˈɛrki bˈɨwɨ vˌizɨtɔvˈanɛ vɨ pɔrtsmˈɔus pʃˈɛs natʃˈɛlnɛ dɔvˈutstfɔ flˈɔtɨ xˌɔlɛndˈɛrskʲɛj, a 22 mˈartsa nˈa ix pɔkwˈadax ɡɔɕtɕˈiwa krulˈɔva vˌilxɛlmˈina. pˈɔ ˌɔfitsjˈalnɨx vizˈɨtax rɔspˈɔtʃɔw ɕɛ rˈɛmɔnt ɔkrˈɛntu, pˈɔttʃas kturˈɛɡɔ vˌɨmjɛɲʲˈɔnɔ ˈɛm.ˈin. dʑˈawa kalˈibru 149 ˌɛmˈɛm ˌɛnˈɛr 7 nˈa stˈarʃɛ (ˌɛnˈɛr 6), pˌɔxɔdʑˈɔntsɛ zɨ vˌɨtsɔfanˈɛɡɔ zˈɛ swˈuʒbɨ krˌɔ̃ʒɔvɲˈika „sumˈatra”. 2 mˈaja kɔmˈɛndɛ nˈat ɔkrˈɛntɛm ˈɔbjɔw kˌaˌɛmdˌɛˈɛr pˌɔtpɔrˈutʃɲik. ɡˈɛrart kɔˈudʲijs, a 23 mˈaja zakˈɔɲtʃɨw ɕɛ rˈɛmɔnt kˌanɔɲʲˈɛrki, ktˈura pʃˈɛʃwa dˈɔ dɛvˈɔnpɔrt.
|
dlatʃˈɛɡɔ 10 lutˈɛɡɔ 1944 rˈɔku vˌɨtsɔfˈanɔ jˈɔ̃ zˈɛ strˈɛfɨ dʑˈawaɲ vɔjˈɛnnɨx?
|
{
"text": [
"zˈɛ vzɡlˈɛndu nˈa znˈatʃnɛ zuʒˈɨtɕɛ lˈuf ˈarmat ɡwuvnˈɛɡɔ kalˈibru"
],
"answer_start": [
628
]
}
|
75
|
Hr. Ms. Flores
|
W styczniu 1944 roku obie bliźniacze holenderskie kanonierki weszły w skład zespołu wsparcia operacji lądowania pod Anzio. W dniach 21–22 stycznia „Flores” i „Soemba” wspierały ogniem artylerii siły desantowe, operując w ramach brytyjskiej grupy Peter Force. Między 27 a 30 stycznia okręt przeszedł krótki remont w Aleksandrii, powracając po nim do Zatoki Neapolitańskiej. 4, 6, 7 i 8 lutego jednostka prowadziła ostrzał wyznaczonych celów w rejonie Gaety, Formii i Giano Vetusto. 10 lutego „Flores” została wycofana ze strefy działań wojennych ze względu na znaczne zużycie luf armat głównego kalibru (które miały żywotność określoną na 200 wystrzałów, a każda z nich oddała po 600 strzałów), udając się na Maltę. Stamtąd 25 lutego „Flores” wraz z „Soembą” udały się na remont do Wielkiej Brytanii, osiągając Devonport 13 marca. 16 marca obie kanonierki były wizytowane w Portsmouth przez naczelne dowództwo floty holenderskiej, a 22 marca na ich pokładach gościła królowa Wilhelmina. Po oficjalnych wizytach rozpoczął się remont okrętu, podczas którego wymieniono m.in. działa kalibru 149 mm nr 7 na starsze (nr 6), pochodzące z wycofanego ze służby krążownika „Sumatra”. 2 maja komendę nad okrętem objął kmdr ppor. Gerard Koudijs, a 23 maja zakończył się remont kanonierki, która przeszła do Devonport.
|
Skąd wzięto działa, którymi zastąpiono działa kalibru 149 mm nr 7?
|
{
"text": [
"z wycofanego ze służby krążownika „Sumatra”"
],
"answer_start": [
1129
]
}
|
vɨ stˈɨtʃɲʲu 1944 rˈɔku ˈɔbjɛ bliʑɲʲˈatʃɛ xˌɔlɛndˈɛrskʲɛ kˌanɔɲʲˈɛrki vˈɛʃwɨ vɨ skwˈat zɛspˈɔwu fsparsˈija ˌɔpɛrˈatsji lˌɔndɔvˈaɲʲa pˈɔt ˈanʑɔ. vɨ dɲʲˈax 21–22 stˈɨtʃɲʲa „flˈɔrɛs” i „sɔˈɛmba” fspʲɛrˈawɨ ˈɔɡɲʲɛm ˌartɨlˈɛrji ɕˈiwɨ dˌɛsantˈɔvɛ, ˌɔpɛrˈujɔnts vɨ rˈamax brɨtˈɨjskʲɛj ɡrˈupɨ pˈɛtɛr fˈɔrtsɛ. mʲˈɛndʑɨ 27 a 30 stˈɨtʃɲʲa ˈɔkrɛnt pʃˈɛʃɛd krˈutki rˈɛmɔnt vɨ ˌalɛksˈandrji, pˌɔvratsˈajɔnts pˈɔ ɲˈim dˈɔ zatˈɔki nˌɛapˌɔlitˈaɲskʲɛj. 4, 6, 7 i 8 lutˈɛɡɔ jɛdnˈɔstka prˌɔvadʑˈiwa ˈɔstʃaw vˌɨznatʃˈɔnɨx tsˈɛluf vɨ rɛjˈɔɲʲɛ ɡaˈɛtɨ, fˈɔrmji i ɡʲˈanɔ vɛtˈustɔ. 10 lutˈɛɡɔ „flˈɔrɛs” zɔstˈawa vˌɨtsɔfˈana zˈɛ strˈɛfɨ dʑˈawaɲ vɔjˈɛnnɨx zˈɛ vzɡlˈɛndu nˈa znˈatʃnɛ zuʒˈɨtɕɛ lˈuf ˈarmat ɡwuvnˈɛɡɔ kalˈibru (ktˈurɛ mʲˈawɨ ʒɨvˈɔtnɔɕtɕ ˌɔkrɛɕlˈɔnɔ̃ nˈa 200 vɨstʃˈawuf, a kˈaʒda zɨ ɲˈix ɔddˈawa pˈɔ 600 stʃˈawuf), udˈajɔnts ɕɛ nˈa mˈaltɛ. stˈamtɔnt 25 lutˈɛɡɔ „flˈɔrɛs” vrˈas zɨ „sɔˈɛmbɔ̃” udˈawɨ ɕɛ nˈa rˈɛmɔnt dˈɔ vʲˈɛlkʲɛj brɨtˈaɲʲi, ˌɔɕɔŋɡˈajɔnts dɛvˈɔnpɔrt 13 mˈartsa. 16 mˈartsa ˈɔbjɛ kˌanɔɲʲˈɛrki bˈɨwɨ vˌizɨtɔvˈanɛ vɨ pɔrtsmˈɔus pʃˈɛs natʃˈɛlnɛ dɔvˈutstfɔ flˈɔtɨ xˌɔlɛndˈɛrskʲɛj, a 22 mˈartsa nˈa ix pɔkwˈadax ɡɔɕtɕˈiwa krulˈɔva vˌilxɛlmˈina. pˈɔ ˌɔfitsjˈalnɨx vizˈɨtax rɔspˈɔtʃɔw ɕɛ rˈɛmɔnt ɔkrˈɛntu, pˈɔttʃas kturˈɛɡɔ vˌɨmjɛɲʲˈɔnɔ ˈɛm.ˈin. dʑˈawa kalˈibru 149 ˌɛmˈɛm ˌɛnˈɛr 7 nˈa stˈarʃɛ (ˌɛnˈɛr 6), pˌɔxɔdʑˈɔntsɛ zɨ vˌɨtsɔfanˈɛɡɔ zˈɛ swˈuʒbɨ krˌɔ̃ʒɔvɲˈika „sumˈatra”. 2 mˈaja kɔmˈɛndɛ nˈat ɔkrˈɛntɛm ˈɔbjɔw kˌaˌɛmdˌɛˈɛr pˌɔtpɔrˈutʃɲik. ɡˈɛrart kɔˈudʲijs, a 23 mˈaja zakˈɔɲtʃɨw ɕɛ rˈɛmɔnt kˌanɔɲʲˈɛrki, ktˈura pʃˈɛʃwa dˈɔ dɛvˈɔnpɔrt.
|
skˈɔnt vʑˈɛntɔ dʑˈawa, kturˈɨmi zˌastɔmpʲˈɔnɔ dʑˈawa kalˈibru 149 ˌɛmˈɛm ˌɛnˈɛr 7?
|
{
"text": [
"zɨ vˌɨtsɔfanˈɛɡɔ zˈɛ swˈuʒbɨ krˌɔ̃ʒɔvɲˈika „sumˈatra”"
],
"answer_start": [
1309
]
}
|
76
|
Hr. Ms. Flores
|
W styczniu 1944 roku obie bliźniacze holenderskie kanonierki weszły w skład zespołu wsparcia operacji lądowania pod Anzio. W dniach 21–22 stycznia „Flores” i „Soemba” wspierały ogniem artylerii siły desantowe, operując w ramach brytyjskiej grupy Peter Force. Między 27 a 30 stycznia okręt przeszedł krótki remont w Aleksandrii, powracając po nim do Zatoki Neapolitańskiej. 4, 6, 7 i 8 lutego jednostka prowadziła ostrzał wyznaczonych celów w rejonie Gaety, Formii i Giano Vetusto. 10 lutego „Flores” została wycofana ze strefy działań wojennych ze względu na znaczne zużycie luf armat głównego kalibru (które miały żywotność określoną na 200 wystrzałów, a każda z nich oddała po 600 strzałów), udając się na Maltę. Stamtąd 25 lutego „Flores” wraz z „Soembą” udały się na remont do Wielkiej Brytanii, osiągając Devonport 13 marca. 16 marca obie kanonierki były wizytowane w Portsmouth przez naczelne dowództwo floty holenderskiej, a 22 marca na ich pokładach gościła królowa Wilhelmina. Po oficjalnych wizytach rozpoczął się remont okrętu, podczas którego wymieniono m.in. działa kalibru 149 mm nr 7 na starsze (nr 6), pochodzące z wycofanego ze służby krążownika „Sumatra”. 2 maja komendę nad okrętem objął kmdr ppor. Gerard Koudijs, a 23 maja zakończył się remont kanonierki, która przeszła do Devonport.
|
Czym zajmowała się ta kanonierka zanim została wycofana ze strefy działań wojennych 10 lutego 1944 roku?
|
{
"text": [
"prowadziła ostrzał wyznaczonych celów"
],
"answer_start": [
402
]
}
|
vɨ stˈɨtʃɲʲu 1944 rˈɔku ˈɔbjɛ bliʑɲʲˈatʃɛ xˌɔlɛndˈɛrskʲɛ kˌanɔɲʲˈɛrki vˈɛʃwɨ vɨ skwˈat zɛspˈɔwu fsparsˈija ˌɔpɛrˈatsji lˌɔndɔvˈaɲʲa pˈɔt ˈanʑɔ. vɨ dɲʲˈax 21–22 stˈɨtʃɲʲa „flˈɔrɛs” i „sɔˈɛmba” fspʲɛrˈawɨ ˈɔɡɲʲɛm ˌartɨlˈɛrji ɕˈiwɨ dˌɛsantˈɔvɛ, ˌɔpɛrˈujɔnts vɨ rˈamax brɨtˈɨjskʲɛj ɡrˈupɨ pˈɛtɛr fˈɔrtsɛ. mʲˈɛndʑɨ 27 a 30 stˈɨtʃɲʲa ˈɔkrɛnt pʃˈɛʃɛd krˈutki rˈɛmɔnt vɨ ˌalɛksˈandrji, pˌɔvratsˈajɔnts pˈɔ ɲˈim dˈɔ zatˈɔki nˌɛapˌɔlitˈaɲskʲɛj. 4, 6, 7 i 8 lutˈɛɡɔ jɛdnˈɔstka prˌɔvadʑˈiwa ˈɔstʃaw vˌɨznatʃˈɔnɨx tsˈɛluf vɨ rɛjˈɔɲʲɛ ɡaˈɛtɨ, fˈɔrmji i ɡʲˈanɔ vɛtˈustɔ. 10 lutˈɛɡɔ „flˈɔrɛs” zɔstˈawa vˌɨtsɔfˈana zˈɛ strˈɛfɨ dʑˈawaɲ vɔjˈɛnnɨx zˈɛ vzɡlˈɛndu nˈa znˈatʃnɛ zuʒˈɨtɕɛ lˈuf ˈarmat ɡwuvnˈɛɡɔ kalˈibru (ktˈurɛ mʲˈawɨ ʒɨvˈɔtnɔɕtɕ ˌɔkrɛɕlˈɔnɔ̃ nˈa 200 vɨstʃˈawuf, a kˈaʒda zɨ ɲˈix ɔddˈawa pˈɔ 600 stʃˈawuf), udˈajɔnts ɕɛ nˈa mˈaltɛ. stˈamtɔnt 25 lutˈɛɡɔ „flˈɔrɛs” vrˈas zɨ „sɔˈɛmbɔ̃” udˈawɨ ɕɛ nˈa rˈɛmɔnt dˈɔ vʲˈɛlkʲɛj brɨtˈaɲʲi, ˌɔɕɔŋɡˈajɔnts dɛvˈɔnpɔrt 13 mˈartsa. 16 mˈartsa ˈɔbjɛ kˌanɔɲʲˈɛrki bˈɨwɨ vˌizɨtɔvˈanɛ vɨ pɔrtsmˈɔus pʃˈɛs natʃˈɛlnɛ dɔvˈutstfɔ flˈɔtɨ xˌɔlɛndˈɛrskʲɛj, a 22 mˈartsa nˈa ix pɔkwˈadax ɡɔɕtɕˈiwa krulˈɔva vˌilxɛlmˈina. pˈɔ ˌɔfitsjˈalnɨx vizˈɨtax rɔspˈɔtʃɔw ɕɛ rˈɛmɔnt ɔkrˈɛntu, pˈɔttʃas kturˈɛɡɔ vˌɨmjɛɲʲˈɔnɔ ˈɛm.ˈin. dʑˈawa kalˈibru 149 ˌɛmˈɛm ˌɛnˈɛr 7 nˈa stˈarʃɛ (ˌɛnˈɛr 6), pˌɔxɔdʑˈɔntsɛ zɨ vˌɨtsɔfanˈɛɡɔ zˈɛ swˈuʒbɨ krˌɔ̃ʒɔvɲˈika „sumˈatra”. 2 mˈaja kɔmˈɛndɛ nˈat ɔkrˈɛntɛm ˈɔbjɔw kˌaˌɛmdˌɛˈɛr pˌɔtpɔrˈutʃɲik. ɡˈɛrart kɔˈudʲijs, a 23 mˈaja zakˈɔɲtʃɨw ɕɛ rˈɛmɔnt kˌanɔɲʲˈɛrki, ktˈura pʃˈɛʃwa dˈɔ dɛvˈɔnpɔrt.
|
tʃˈɨm zˌajmɔvˈawa ɕɛ tˈa kˌanɔɲʲˈɛrka zˈaɲim zɔstˈawa vˌɨtsɔfˈana zˈɛ strˈɛfɨ dʑˈawaɲ vɔjˈɛnnɨx 10 lutˈɛɡɔ 1944 rˈɔku?
|
{
"text": [
"prˌɔvadʑˈiwa ˈɔstʃaw vˌɨznatʃˈɔnɨx tsˈɛluf"
],
"answer_start": [
466
]
}
|
77
|
Juan Carlos I (2008)
|
„Juan Carlos I” stał się największym okrętem w dziejach marynarki hiszpańskiej i największym zbudowanym w Hiszpanii. Zastąpił w służbie dwa stare okręty desantowe „Hernán Cortés” (L41) i „Pizarro” (L42) amerykańskiego typu Newport. Początkowo wspierał działania lotnicze jedynego hiszpańskiego lekkiego lotniskowca „Principe de Asturias”, a po jego wycofaniu ze służby w 2013 roku, przejął część obowiązków lotniskowca. Podkreśla się jednak, że traktowanie okrętu jako pełnowartościowego lekkiego lotniskowca jest utrudnione z uwagi na rozwijaną zbyt małą prędkość. Projekt „Juana Carlosa I” został jednak uznany za udany okręt uniwersalny i oparto na nim następnie dwa okręty desantowe typu Canberra („Canberrra” i „Adelaide”) dla Królewskiej Marynarki Australijskiej, a w 2016 roku rozpoczęto budowę także „Anadolu” dla Tureckiej Marynarki Wojennej. Hiszpania zamierzała początkowo zbudować drugi okręt tego typu, lecz plany te zarzucono w 2014 roku z powodów oszczędności.
|
Dlaczego „Juan Carlos I” nie powinien być określany mianem pełnowartościowego lekkiego lotniskowca?
|
{
"text": [
"z uwagi na rozwijaną zbyt małą prędkość"
],
"answer_start": [
525
]
}
|
„jˈuan kˈarlɔs i” stˈaw ɕɛ najvʲˈɛŋkʃɨm ɔkrˈɛntɛm vɨ dʑˈɛjax mˌarɨnˈarki çiʃpˈaɲskʲɛj i najvʲˈɛŋkʃɨm zbˌudɔvˈanɨm vɨ çiʃpˈaɲʲi. zastˈɔmpiw vɨ swˈuʒbjɛ dvˈa stˈarɛ ɔkrˈɛntɨ dˌɛsantˈɔvɛ „xˈɛrnáˈɛn kˈɔrtéˈɛs” (L41) i „pizˈarɔ” (L42) ˌamɛrˌɨkaɲskʲˈɛɡɔ tˈɨpu nˈɛfpɔrt. pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ fspʲˈɛraw dʑawˈaɲʲa lɔtɲˈitʃɛ jˌɛdɨnˈɛɡɔ çˌiʃpaɲskʲˈɛɡɔ lɛkkʲˈɛɡɔ lˌɔtɲiskˈɔftsa „priɲtɕˈipɛ dˈɛ astˈurjas”, a pˈɔ jˈɛɡɔ vˌɨtsɔfˈaɲʲu zˈɛ swˈuʒbɨ vɨ 2013 rˈɔku, pʃˈɛjɔw tʃˈɛɲɕtɕ ˌɔbɔvʲˈɔ̃skuf lˌɔtɲiskˈɔftsa. pɔtkrˈɛɕla ɕɛ jˈɛdnak, ʒˈɛ trˌaktɔvˈaɲʲɛ ɔkrˈɛntu jˈakɔ pˌɛwnɔvˌartɔɕtɕɔvˈɛɡɔ lɛkkʲˈɛɡɔ lˌɔtɲiskˈɔftsa jˈɛst ˌutrudɲʲˈɔnɛ zɨ uvˈaɡʲi nˈa rˌɔzvijˈanɔ̃ zbˈɨt mˈawɔ̃ prˈɛntkɔɕtɕ. prˈɔjɛkt „juˈana karlˈɔsa i” zˈɔstaw jˈɛdnak uznˈanɨ zˈa udˈanɨ ˈɔkrɛnt ˌuɲivɛrsˈalnɨ i ɔpˈartɔ nˈa ɲˈim nastˈɛmpɲʲɛ dvˈa ɔkrˈɛntɨ dˌɛsantˈɔvɛ tˈɨpu kanbˈɛra („kanbˈɛrrra” i „ˌadɛlaˈidɛ”) dla krulˈɛfskʲɛj mˌarɨnˈarki ˌawstralˈijskʲɛj, a vɨ 2016 rˈɔku rˌɔspɔtʃˈɛntɔ budˈɔvɛ tˈaɡʒɛ „ˌanadˈɔlu” dla turˈɛtskʲɛj mˌarɨnˈarki vɔjˈɛnnɛj. çiʃpˈaɲʲa zˌamjɛʒˈawa pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ zbudˈɔvatɕ drˈuɡʲi ˈɔkrɛnt tˈɛɡɔ tˈɨpu, lˈɛtʃ plˈanɨ tˈɛ zˌaʒutsˈɔnɔ vɨ 2014 rˈɔku zɨ pɔvˈɔduf ˌɔʃtʃɛndnˈɔɕtɕi.
|
dlatʃˈɛɡɔ „jˈuan kˈarlɔs i” ɲʲɛ pɔvˈiɲʲɛn bˈɨtɕ ˌɔkrɛɕlˈanɨ mʲˈanɛm pˌɛwnɔvˌartɔɕtɕɔvˈɛɡɔ lɛkkʲˈɛɡɔ lˌɔtɲiskˈɔftsa?
|
{
"text": [
"zɨ uvˈaɡʲi nˈa rˌɔzvijˈanɔ̃ zbˈɨt mˈawɔ̃ prˈɛntkɔɕtɕ"
],
"answer_start": [
608
]
}
|
78
|
Juan Carlos I (2008)
|
„Juan Carlos I” stał się największym okrętem w dziejach marynarki hiszpańskiej i największym zbudowanym w Hiszpanii. Zastąpił w służbie dwa stare okręty desantowe „Hernán Cortés” (L41) i „Pizarro” (L42) amerykańskiego typu Newport. Początkowo wspierał działania lotnicze jedynego hiszpańskiego lekkiego lotniskowca „Principe de Asturias”, a po jego wycofaniu ze służby w 2013 roku, przejął część obowiązków lotniskowca. Podkreśla się jednak, że traktowanie okrętu jako pełnowartościowego lekkiego lotniskowca jest utrudnione z uwagi na rozwijaną zbyt małą prędkość. Projekt „Juana Carlosa I” został jednak uznany za udany okręt uniwersalny i oparto na nim następnie dwa okręty desantowe typu Canberra („Canberrra” i „Adelaide”) dla Królewskiej Marynarki Australijskiej, a w 2016 roku rozpoczęto budowę także „Anadolu” dla Tureckiej Marynarki Wojennej. Hiszpania zamierzała początkowo zbudować drugi okręt tego typu, lecz plany te zarzucono w 2014 roku z powodów oszczędności.
|
Dlaczego nie rozpoczęto prac nad kolejnym okrętem tego typu?
|
{
"text": [
"z powodów oszczędności"
],
"answer_start": [
952
]
}
|
„jˈuan kˈarlɔs i” stˈaw ɕɛ najvʲˈɛŋkʃɨm ɔkrˈɛntɛm vɨ dʑˈɛjax mˌarɨnˈarki çiʃpˈaɲskʲɛj i najvʲˈɛŋkʃɨm zbˌudɔvˈanɨm vɨ çiʃpˈaɲʲi. zastˈɔmpiw vɨ swˈuʒbjɛ dvˈa stˈarɛ ɔkrˈɛntɨ dˌɛsantˈɔvɛ „xˈɛrnáˈɛn kˈɔrtéˈɛs” (L41) i „pizˈarɔ” (L42) ˌamɛrˌɨkaɲskʲˈɛɡɔ tˈɨpu nˈɛfpɔrt. pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ fspʲˈɛraw dʑawˈaɲʲa lɔtɲˈitʃɛ jˌɛdɨnˈɛɡɔ çˌiʃpaɲskʲˈɛɡɔ lɛkkʲˈɛɡɔ lˌɔtɲiskˈɔftsa „priɲtɕˈipɛ dˈɛ astˈurjas”, a pˈɔ jˈɛɡɔ vˌɨtsɔfˈaɲʲu zˈɛ swˈuʒbɨ vɨ 2013 rˈɔku, pʃˈɛjɔw tʃˈɛɲɕtɕ ˌɔbɔvʲˈɔ̃skuf lˌɔtɲiskˈɔftsa. pɔtkrˈɛɕla ɕɛ jˈɛdnak, ʒˈɛ trˌaktɔvˈaɲʲɛ ɔkrˈɛntu jˈakɔ pˌɛwnɔvˌartɔɕtɕɔvˈɛɡɔ lɛkkʲˈɛɡɔ lˌɔtɲiskˈɔftsa jˈɛst ˌutrudɲʲˈɔnɛ zɨ uvˈaɡʲi nˈa rˌɔzvijˈanɔ̃ zbˈɨt mˈawɔ̃ prˈɛntkɔɕtɕ. prˈɔjɛkt „juˈana karlˈɔsa i” zˈɔstaw jˈɛdnak uznˈanɨ zˈa udˈanɨ ˈɔkrɛnt ˌuɲivɛrsˈalnɨ i ɔpˈartɔ nˈa ɲˈim nastˈɛmpɲʲɛ dvˈa ɔkrˈɛntɨ dˌɛsantˈɔvɛ tˈɨpu kanbˈɛra („kanbˈɛrrra” i „ˌadɛlaˈidɛ”) dla krulˈɛfskʲɛj mˌarɨnˈarki ˌawstralˈijskʲɛj, a vɨ 2016 rˈɔku rˌɔspɔtʃˈɛntɔ budˈɔvɛ tˈaɡʒɛ „ˌanadˈɔlu” dla turˈɛtskʲɛj mˌarɨnˈarki vɔjˈɛnnɛj. çiʃpˈaɲʲa zˌamjɛʒˈawa pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ zbudˈɔvatɕ drˈuɡʲi ˈɔkrɛnt tˈɛɡɔ tˈɨpu, lˈɛtʃ plˈanɨ tˈɛ zˌaʒutsˈɔnɔ vɨ 2014 rˈɔku zɨ pɔvˈɔduf ˌɔʃtʃɛndnˈɔɕtɕi.
|
dlatʃˈɛɡɔ ɲʲɛ rˌɔspɔtʃˈɛntɔ prˈats nˈat kɔlˈɛjnɨm ɔkrˈɛntɛm tˈɛɡɔ tˈɨpu?
|
{
"text": [
"zɨ pɔvˈɔduf ˌɔʃtʃɛndnˈɔɕtɕi"
],
"answer_start": [
1112
]
}
|
79
|
Juan Carlos I (2008)
|
„Juan Carlos I” stał się największym okrętem w dziejach marynarki hiszpańskiej i największym zbudowanym w Hiszpanii. Zastąpił w służbie dwa stare okręty desantowe „Hernán Cortés” (L41) i „Pizarro” (L42) amerykańskiego typu Newport. Początkowo wspierał działania lotnicze jedynego hiszpańskiego lekkiego lotniskowca „Principe de Asturias”, a po jego wycofaniu ze służby w 2013 roku, przejął część obowiązków lotniskowca. Podkreśla się jednak, że traktowanie okrętu jako pełnowartościowego lekkiego lotniskowca jest utrudnione z uwagi na rozwijaną zbyt małą prędkość. Projekt „Juana Carlosa I” został jednak uznany za udany okręt uniwersalny i oparto na nim następnie dwa okręty desantowe typu Canberra („Canberrra” i „Adelaide”) dla Królewskiej Marynarki Australijskiej, a w 2016 roku rozpoczęto budowę także „Anadolu” dla Tureckiej Marynarki Wojennej. Hiszpania zamierzała początkowo zbudować drugi okręt tego typu, lecz plany te zarzucono w 2014 roku z powodów oszczędności.
|
Jak nazywały się okręty desantowe, których obowiązki przejął?
|
{
"text": [
"„Hernán Cortés” (L41) i „Pizarro” (L42)"
],
"answer_start": [
163
]
}
|
„jˈuan kˈarlɔs i” stˈaw ɕɛ najvʲˈɛŋkʃɨm ɔkrˈɛntɛm vɨ dʑˈɛjax mˌarɨnˈarki çiʃpˈaɲskʲɛj i najvʲˈɛŋkʃɨm zbˌudɔvˈanɨm vɨ çiʃpˈaɲʲi. zastˈɔmpiw vɨ swˈuʒbjɛ dvˈa stˈarɛ ɔkrˈɛntɨ dˌɛsantˈɔvɛ „xˈɛrnáˈɛn kˈɔrtéˈɛs” (L41) i „pizˈarɔ” (L42) ˌamɛrˌɨkaɲskʲˈɛɡɔ tˈɨpu nˈɛfpɔrt. pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ fspʲˈɛraw dʑawˈaɲʲa lɔtɲˈitʃɛ jˌɛdɨnˈɛɡɔ çˌiʃpaɲskʲˈɛɡɔ lɛkkʲˈɛɡɔ lˌɔtɲiskˈɔftsa „priɲtɕˈipɛ dˈɛ astˈurjas”, a pˈɔ jˈɛɡɔ vˌɨtsɔfˈaɲʲu zˈɛ swˈuʒbɨ vɨ 2013 rˈɔku, pʃˈɛjɔw tʃˈɛɲɕtɕ ˌɔbɔvʲˈɔ̃skuf lˌɔtɲiskˈɔftsa. pɔtkrˈɛɕla ɕɛ jˈɛdnak, ʒˈɛ trˌaktɔvˈaɲʲɛ ɔkrˈɛntu jˈakɔ pˌɛwnɔvˌartɔɕtɕɔvˈɛɡɔ lɛkkʲˈɛɡɔ lˌɔtɲiskˈɔftsa jˈɛst ˌutrudɲʲˈɔnɛ zɨ uvˈaɡʲi nˈa rˌɔzvijˈanɔ̃ zbˈɨt mˈawɔ̃ prˈɛntkɔɕtɕ. prˈɔjɛkt „juˈana karlˈɔsa i” zˈɔstaw jˈɛdnak uznˈanɨ zˈa udˈanɨ ˈɔkrɛnt ˌuɲivɛrsˈalnɨ i ɔpˈartɔ nˈa ɲˈim nastˈɛmpɲʲɛ dvˈa ɔkrˈɛntɨ dˌɛsantˈɔvɛ tˈɨpu kanbˈɛra („kanbˈɛrrra” i „ˌadɛlaˈidɛ”) dla krulˈɛfskʲɛj mˌarɨnˈarki ˌawstralˈijskʲɛj, a vɨ 2016 rˈɔku rˌɔspɔtʃˈɛntɔ budˈɔvɛ tˈaɡʒɛ „ˌanadˈɔlu” dla turˈɛtskʲɛj mˌarɨnˈarki vɔjˈɛnnɛj. çiʃpˈaɲʲa zˌamjɛʒˈawa pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ zbudˈɔvatɕ drˈuɡʲi ˈɔkrɛnt tˈɛɡɔ tˈɨpu, lˈɛtʃ plˈanɨ tˈɛ zˌaʒutsˈɔnɔ vɨ 2014 rˈɔku zɨ pɔvˈɔduf ˌɔʃtʃɛndnˈɔɕtɕi.
|
jˈak nˌazɨvˈawɨ ɕɛ ɔkrˈɛntɨ dˌɛsantˈɔvɛ, ktˈurɨx ˌɔbɔvʲˈɔ̃ski pʃˈɛjɔw?
|
{
"text": [
"„xˈɛrnáˈɛn kˈɔrtéˈɛs” (L41) i „pizˈarɔ” (L42)"
],
"answer_start": [
184
]
}
|
80
|
Juan Carlos I (2008)
|
„Juan Carlos I” stał się największym okrętem w dziejach marynarki hiszpańskiej i największym zbudowanym w Hiszpanii. Zastąpił w służbie dwa stare okręty desantowe „Hernán Cortés” (L41) i „Pizarro” (L42) amerykańskiego typu Newport. Początkowo wspierał działania lotnicze jedynego hiszpańskiego lekkiego lotniskowca „Principe de Asturias”, a po jego wycofaniu ze służby w 2013 roku, przejął część obowiązków lotniskowca. Podkreśla się jednak, że traktowanie okrętu jako pełnowartościowego lekkiego lotniskowca jest utrudnione z uwagi na rozwijaną zbyt małą prędkość. Projekt „Juana Carlosa I” został jednak uznany za udany okręt uniwersalny i oparto na nim następnie dwa okręty desantowe typu Canberra („Canberrra” i „Adelaide”) dla Królewskiej Marynarki Australijskiej, a w 2016 roku rozpoczęto budowę także „Anadolu” dla Tureckiej Marynarki Wojennej. Hiszpania zamierzała początkowo zbudować drugi okręt tego typu, lecz plany te zarzucono w 2014 roku z powodów oszczędności.
|
Kiedy lotniskowiec „Principe de Asturias” zakończył swoją służbę?
|
{
"text": [
"w 2013 roku"
],
"answer_start": [
369
]
}
|
„jˈuan kˈarlɔs i” stˈaw ɕɛ najvʲˈɛŋkʃɨm ɔkrˈɛntɛm vɨ dʑˈɛjax mˌarɨnˈarki çiʃpˈaɲskʲɛj i najvʲˈɛŋkʃɨm zbˌudɔvˈanɨm vɨ çiʃpˈaɲʲi. zastˈɔmpiw vɨ swˈuʒbjɛ dvˈa stˈarɛ ɔkrˈɛntɨ dˌɛsantˈɔvɛ „xˈɛrnáˈɛn kˈɔrtéˈɛs” (L41) i „pizˈarɔ” (L42) ˌamɛrˌɨkaɲskʲˈɛɡɔ tˈɨpu nˈɛfpɔrt. pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ fspʲˈɛraw dʑawˈaɲʲa lɔtɲˈitʃɛ jˌɛdɨnˈɛɡɔ çˌiʃpaɲskʲˈɛɡɔ lɛkkʲˈɛɡɔ lˌɔtɲiskˈɔftsa „priɲtɕˈipɛ dˈɛ astˈurjas”, a pˈɔ jˈɛɡɔ vˌɨtsɔfˈaɲʲu zˈɛ swˈuʒbɨ vɨ 2013 rˈɔku, pʃˈɛjɔw tʃˈɛɲɕtɕ ˌɔbɔvʲˈɔ̃skuf lˌɔtɲiskˈɔftsa. pɔtkrˈɛɕla ɕɛ jˈɛdnak, ʒˈɛ trˌaktɔvˈaɲʲɛ ɔkrˈɛntu jˈakɔ pˌɛwnɔvˌartɔɕtɕɔvˈɛɡɔ lɛkkʲˈɛɡɔ lˌɔtɲiskˈɔftsa jˈɛst ˌutrudɲʲˈɔnɛ zɨ uvˈaɡʲi nˈa rˌɔzvijˈanɔ̃ zbˈɨt mˈawɔ̃ prˈɛntkɔɕtɕ. prˈɔjɛkt „juˈana karlˈɔsa i” zˈɔstaw jˈɛdnak uznˈanɨ zˈa udˈanɨ ˈɔkrɛnt ˌuɲivɛrsˈalnɨ i ɔpˈartɔ nˈa ɲˈim nastˈɛmpɲʲɛ dvˈa ɔkrˈɛntɨ dˌɛsantˈɔvɛ tˈɨpu kanbˈɛra („kanbˈɛrrra” i „ˌadɛlaˈidɛ”) dla krulˈɛfskʲɛj mˌarɨnˈarki ˌawstralˈijskʲɛj, a vɨ 2016 rˈɔku rˌɔspɔtʃˈɛntɔ budˈɔvɛ tˈaɡʒɛ „ˌanadˈɔlu” dla turˈɛtskʲɛj mˌarɨnˈarki vɔjˈɛnnɛj. çiʃpˈaɲʲa zˌamjɛʒˈawa pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ zbudˈɔvatɕ drˈuɡʲi ˈɔkrɛnt tˈɛɡɔ tˈɨpu, lˈɛtʃ plˈanɨ tˈɛ zˌaʒutsˈɔnɔ vɨ 2014 rˈɔku zɨ pɔvˈɔduf ˌɔʃtʃɛndnˈɔɕtɕi.
|
kʲˈɛdɨ lˌɔtɲiskˈɔvʲɛts „priɲtɕˈipɛ dˈɛ astˈurjas” zakˈɔɲtʃɨw sfˈɔjɔ̃ swˈuʒbɛ?
|
{
"text": [
"vɨ 2013 rˈɔku"
],
"answer_start": [
424
]
}
|
81
|
Bernadeta Krynicka
|
W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydowała do Sejmu w okręgu białostockim. Została wybrana na posłankę VIII kadencji, otrzymując 7624 głosy. Została członkiem Komisji Polityki Społecznej i Rodziny oraz Komisji Zdrowia. Bez powodzenia startowała w wyborach do Sejmu w 2019. W grudniu 2019 została bez konkursu zatrudniona w macierzystym Szpitalu Wojewódzkim w Łomży na stanowisku kierownika Działu Kontraktowania i Nadzoru Świadczeń Medycznych. W marcu 2020 zawieszono ją w prawach członka partii po krytycznej wypowiedzi o przygotowaniu łomżyńskiego szpitala na pandemię COVID-19.
|
Z jakiego powodu została zawieszona w swojej partii?
|
{
"text": [
"krytycznej wypowiedzi o przygotowaniu łomżyńskiego szpitala na pandemię COVID-19"
],
"answer_start": [
502
]
}
|
vɨ vɨbˈɔrax pˌarlamɛntˈarnɨx vɨ 2015 kˌandɨdɔvˈawa dˈɔ sˈɛjmu vɨ ɔkrˈɛŋɡu bjˌawɔstˈɔtskim. zɔstˈawa vɨbrˈana nˈa pɔswˈaŋkɛ vjˈi kadˈɛntsji, ˌɔtʃɨmˈujɔnts 7624 ɡwˈɔsɨ. zɔstˈawa tʃwˈɔŋkʲɛm kɔmˈisji pɔlˈitɨkˌi spɔwˈɛtʃnɛj i rɔdʑˈinɨ ˌɔras kɔmˈisji zdrˈɔvja. bˈɛs pˌɔvɔdʑˈɛɲʲa stˌartɔvˈawa vɨ vɨbˈɔrax dˈɔ sˈɛjmu vɨ 2019. vɨ ɡrˈudɲʲu 2019 zɔstˈawa bˈɛs kɔŋkˈursu zˌatrudɲʲˈɔna vɨ mˌatɕɛʒˈɨstɨm ʃpitˈalu vˌɔjɛvˈutskim vɨ wˈɔmʒɨ nˈa stˌanɔvˈisku kʲˌɛrɔvɲˈika dʑˈawu kˌɔntraktɔvˈaɲʲa i nadʑˈɔru ɕfʲˈattʃɛɲ mɛdˈɨtʃnɨx. vɨ mˈartsu 2020 zˌavʲɛʃˈɔnɔ jˈɔ̃ vɨ prˈavax tʃwˈɔŋka pˈartji pˈɔ krɨtˈɨtʃnɛj vˌɨpɔvʲˈɛdʑi ˈɔ pʃˌɨɡɔtɔvˈaɲʲu wˌɔmʒɨɲskʲˈɛɡɔ ʃpitˈala nˈa pandˈɛmjɛ COVID-19.
|
zɨ jakʲˈɛɡɔ pɔvˈɔdu zɔstˈawa zˌavʲɛʃˈɔna vɨ sfˈɔjɛj pˈartji?
|
{
"text": [
"krɨtˈɨtʃnɛj vˌɨpɔvʲˈɛdʑi ˈɔ pʃˌɨɡɔtɔvˈaɲʲu wˌɔmʒɨɲskʲˈɛɡɔ ʃpitˈala nˈa pandˈɛmjɛ COVID-19"
],
"answer_start": [
576
]
}
|
82
|
Bernadeta Krynicka
|
W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydowała do Sejmu w okręgu białostockim. Została wybrana na posłankę VIII kadencji, otrzymując 7624 głosy. Została członkiem Komisji Polityki Społecznej i Rodziny oraz Komisji Zdrowia. Bez powodzenia startowała w wyborach do Sejmu w 2019. W grudniu 2019 została bez konkursu zatrudniona w macierzystym Szpitalu Wojewódzkim w Łomży na stanowisku kierownika Działu Kontraktowania i Nadzoru Świadczeń Medycznych. W marcu 2020 zawieszono ją w prawach członka partii po krytycznej wypowiedzi o przygotowaniu łomżyńskiego szpitala na pandemię COVID-19.
|
W prace jakich komisji była zaangażowana w Sejmie VIII kadencji?
|
{
"text": [
"Komisji Polityki Społecznej i Rodziny oraz Komisji Zdrowia"
],
"answer_start": [
162
]
}
|
vɨ vɨbˈɔrax pˌarlamɛntˈarnɨx vɨ 2015 kˌandɨdɔvˈawa dˈɔ sˈɛjmu vɨ ɔkrˈɛŋɡu bjˌawɔstˈɔtskim. zɔstˈawa vɨbrˈana nˈa pɔswˈaŋkɛ vjˈi kadˈɛntsji, ˌɔtʃɨmˈujɔnts 7624 ɡwˈɔsɨ. zɔstˈawa tʃwˈɔŋkʲɛm kɔmˈisji pɔlˈitɨkˌi spɔwˈɛtʃnɛj i rɔdʑˈinɨ ˌɔras kɔmˈisji zdrˈɔvja. bˈɛs pˌɔvɔdʑˈɛɲʲa stˌartɔvˈawa vɨ vɨbˈɔrax dˈɔ sˈɛjmu vɨ 2019. vɨ ɡrˈudɲʲu 2019 zɔstˈawa bˈɛs kɔŋkˈursu zˌatrudɲʲˈɔna vɨ mˌatɕɛʒˈɨstɨm ʃpitˈalu vˌɔjɛvˈutskim vɨ wˈɔmʒɨ nˈa stˌanɔvˈisku kʲˌɛrɔvɲˈika dʑˈawu kˌɔntraktɔvˈaɲʲa i nadʑˈɔru ɕfʲˈattʃɛɲ mɛdˈɨtʃnɨx. vɨ mˈartsu 2020 zˌavʲɛʃˈɔnɔ jˈɔ̃ vɨ prˈavax tʃwˈɔŋka pˈartji pˈɔ krɨtˈɨtʃnɛj vˌɨpɔvʲˈɛdʑi ˈɔ pʃˌɨɡɔtɔvˈaɲʲu wˌɔmʒɨɲskʲˈɛɡɔ ʃpitˈala nˈa pandˈɛmjɛ COVID-19.
|
vɨ prˈatsɛ jˈakix kɔmˈisji bˈɨwa zˌaaŋɡˌaʒɔvˈana vɨ sˈɛjmʲɛ vjˈi kadˈɛntsji?
|
{
"text": [
"kɔmˈisji pɔlˈitɨkˌi spɔwˈɛtʃnɛj i rɔdʑˈinɨ ˌɔras kɔmˈisji zdrˈɔvja"
],
"answer_start": [
187
]
}
|
83
|
Bernadeta Krynicka
|
W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydowała do Sejmu w okręgu białostockim. Została wybrana na posłankę VIII kadencji, otrzymując 7624 głosy. Została członkiem Komisji Polityki Społecznej i Rodziny oraz Komisji Zdrowia. Bez powodzenia startowała w wyborach do Sejmu w 2019. W grudniu 2019 została bez konkursu zatrudniona w macierzystym Szpitalu Wojewódzkim w Łomży na stanowisku kierownika Działu Kontraktowania i Nadzoru Świadczeń Medycznych. W marcu 2020 zawieszono ją w prawach członka partii po krytycznej wypowiedzi o przygotowaniu łomżyńskiego szpitala na pandemię COVID-19.
|
Czy wygrała konkurs na stanowisko kierownika w placówce w Łomży?
|
{
"text": [
"została bez konkursu zatrudniona w macierzystym Szpitalu Wojewódzkim w Łomży na stanowisku kierownika"
],
"answer_start": [
291
]
}
|
vɨ vɨbˈɔrax pˌarlamɛntˈarnɨx vɨ 2015 kˌandɨdɔvˈawa dˈɔ sˈɛjmu vɨ ɔkrˈɛŋɡu bjˌawɔstˈɔtskim. zɔstˈawa vɨbrˈana nˈa pɔswˈaŋkɛ vjˈi kadˈɛntsji, ˌɔtʃɨmˈujɔnts 7624 ɡwˈɔsɨ. zɔstˈawa tʃwˈɔŋkʲɛm kɔmˈisji pɔlˈitɨkˌi spɔwˈɛtʃnɛj i rɔdʑˈinɨ ˌɔras kɔmˈisji zdrˈɔvja. bˈɛs pˌɔvɔdʑˈɛɲʲa stˌartɔvˈawa vɨ vɨbˈɔrax dˈɔ sˈɛjmu vɨ 2019. vɨ ɡrˈudɲʲu 2019 zɔstˈawa bˈɛs kɔŋkˈursu zˌatrudɲʲˈɔna vɨ mˌatɕɛʒˈɨstɨm ʃpitˈalu vˌɔjɛvˈutskim vɨ wˈɔmʒɨ nˈa stˌanɔvˈisku kʲˌɛrɔvɲˈika dʑˈawu kˌɔntraktɔvˈaɲʲa i nadʑˈɔru ɕfʲˈattʃɛɲ mɛdˈɨtʃnɨx. vɨ mˈartsu 2020 zˌavʲɛʃˈɔnɔ jˈɔ̃ vɨ prˈavax tʃwˈɔŋka pˈartji pˈɔ krɨtˈɨtʃnɛj vˌɨpɔvʲˈɛdʑi ˈɔ pʃˌɨɡɔtɔvˈaɲʲu wˌɔmʒɨɲskʲˈɛɡɔ ʃpitˈala nˈa pandˈɛmjɛ COVID-19.
|
tʃɨ vɨɡrˈawa kˈɔŋkurs nˈa stˌanɔvˈiskɔ kʲˌɛrɔvɲˈika vɨ platsˈuftsɛ vɨ wˈɔmʒɨ?
|
{
"text": [
"zɔstˈawa bˈɛs kɔŋkˈursu zˌatrudɲʲˈɔna vɨ mˌatɕɛʒˈɨstɨm ʃpitˈalu vˌɔjɛvˈutskim vɨ wˈɔmʒɨ nˈa stˌanɔvˈisku kʲˌɛrɔvɲˈika"
],
"answer_start": [
335
]
}
|
84
|
Bernadeta Krynicka
|
W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydowała do Sejmu w okręgu białostockim. Została wybrana na posłankę VIII kadencji, otrzymując 7624 głosy. Została członkiem Komisji Polityki Społecznej i Rodziny oraz Komisji Zdrowia. Bez powodzenia startowała w wyborach do Sejmu w 2019. W grudniu 2019 została bez konkursu zatrudniona w macierzystym Szpitalu Wojewódzkim w Łomży na stanowisku kierownika Działu Kontraktowania i Nadzoru Świadczeń Medycznych. W marcu 2020 zawieszono ją w prawach członka partii po krytycznej wypowiedzi o przygotowaniu łomżyńskiego szpitala na pandemię COVID-19.
|
Jakim działem kierowała w placówce w Łomży?
|
{
"text": [
"Kontraktowania i Nadzoru Świadczeń Medycznych"
],
"answer_start": [
400
]
}
|
vɨ vɨbˈɔrax pˌarlamɛntˈarnɨx vɨ 2015 kˌandɨdɔvˈawa dˈɔ sˈɛjmu vɨ ɔkrˈɛŋɡu bjˌawɔstˈɔtskim. zɔstˈawa vɨbrˈana nˈa pɔswˈaŋkɛ vjˈi kadˈɛntsji, ˌɔtʃɨmˈujɔnts 7624 ɡwˈɔsɨ. zɔstˈawa tʃwˈɔŋkʲɛm kɔmˈisji pɔlˈitɨkˌi spɔwˈɛtʃnɛj i rɔdʑˈinɨ ˌɔras kɔmˈisji zdrˈɔvja. bˈɛs pˌɔvɔdʑˈɛɲʲa stˌartɔvˈawa vɨ vɨbˈɔrax dˈɔ sˈɛjmu vɨ 2019. vɨ ɡrˈudɲʲu 2019 zɔstˈawa bˈɛs kɔŋkˈursu zˌatrudɲʲˈɔna vɨ mˌatɕɛʒˈɨstɨm ʃpitˈalu vˌɔjɛvˈutskim vɨ wˈɔmʒɨ nˈa stˌanɔvˈisku kʲˌɛrɔvɲˈika dʑˈawu kˌɔntraktɔvˈaɲʲa i nadʑˈɔru ɕfʲˈattʃɛɲ mɛdˈɨtʃnɨx. vɨ mˈartsu 2020 zˌavʲɛʃˈɔnɔ jˈɔ̃ vɨ prˈavax tʃwˈɔŋka pˈartji pˈɔ krɨtˈɨtʃnɛj vˌɨpɔvʲˈɛdʑi ˈɔ pʃˌɨɡɔtɔvˈaɲʲu wˌɔmʒɨɲskʲˈɛɡɔ ʃpitˈala nˈa pandˈɛmjɛ COVID-19.
|
jˈakim dʑˈawɛm kʲˌɛrɔvˈawa vɨ platsˈuftsɛ vɨ wˈɔmʒɨ?
|
{
"text": [
"kˌɔntraktɔvˈaɲʲa i nadʑˈɔru ɕfʲˈattʃɛɲ mɛdˈɨtʃnɨx"
],
"answer_start": [
460
]
}
|
85
|
III Rzeczpospolita
|
Wybory parlamentarne przeprowadzone 9 października 2011 wygrała PO, uzyskując 39,18% głosów, co dało 207 mandatów w sejmie. Drugie miejsce zajęło PiS, które zdobyło 29,89% głosów, co dało 157 posłów. Kolejne miejsca zajął Ruch Palikota, zdobywając 10,02% głosów – 40 mandatów. Do Sejmu weszło też PSL, uzyskując 8,36% głosów – 28 mandatów i SLD, uzyskując 8,24% głosów, co dało 27 mandatów poselskich. PO utworzyła ponownie rząd w koalicji z PSL. Premierem nowego rządu powtórnie został Donald Tusk, a prezes PSL Waldemar Pawlak znów został wicepremierem i ministrem gospodarki. W Senacie bezwzględną większość mandatów, tak, jak w poprzednich wyborach, zdobyła PO.
|
Jaka partia wygrała wybory w 2011 roku?
|
{
"text": [
"PO"
],
"answer_start": [
64
]
}
|
vɨbˈɔrɨ pˌarlamɛntˈarnɛ pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛ 9 pˌaʑdʑɛrɲˈika 2011 vɨɡrˈawa pˈɔ, ˌuzɨskˈujɔnts 39,18% ɡwˈɔsuf, tsˈɔ dˈawɔ 207 mandˈatuf vɨ sˈɛjmʲɛ. drˈuɡʲɛ mʲˈɛjstsɛ zajˈɛwɔ pˌɛiˈɛs, ktˈurɛ zdɔbˈɨwɔ 29,89% ɡwˈɔsuf, tsˈɔ dˈawɔ 157 pˈɔswuf. kɔlˈɛjnɛ mʲˈɛjstsa zˈajɔw rˈux pˌalikˈɔta, zdˌɔbɨvˈajɔnts 10,02% ɡwˈɔsuf – 40 mandˈatuf. dˈɔ sˈɛjmu vˈɛʃwɔ tˈɛʃ pˌɛˌɛsˈɛl, ˌuzɨskˈujɔnts 8,36% ɡwˈɔsuf – 28 mandˈatuf i slt, ˌuzɨskˈujɔnts 8,24% ɡwˈɔsuf, tsˈɔ dˈawɔ 27 mandˈatuf pɔsˈɛlskix. pˈɔ ˌutfɔʒˈɨwa pɔnˈɔvɲʲɛ ʒˈɔnt vɨ kˌɔalˈitsji zɨ pˌɛˌɛsˈɛl. prɛmjˈɛrɛm nɔvˈɛɡɔ ʒˈɔndu pɔftˈurɲʲɛ zˈɔstaw dˈɔnalt tˈusk, a prˈɛzɛs pˌɛˌɛsˈɛl valdˈɛmar pˈavlak znˈuf zˈɔstaw vitsɛprɛmjˈɛrɛm i miɲˈistrɛm ɡˌɔspɔdˈarki. vɨ sɛnˈatɕɛ bɛzvzɡlˈɛndnɔ̃ vʲˈɛŋkʃɔɕtɕ mandˈatuf, tˈak, jˈak vɨ pɔpʃˈɛdɲix vɨbˈɔrax, zdɔbˈɨwa pˈɔ.
|
jˈaka pˈartja vɨɡrˈawa vɨbˈɔrɨ vɨ 2011 rˈɔku?
|
{
"text": [
"pˈɔ"
],
"answer_start": [
70
]
}
|
86
|
III Rzeczpospolita
|
Wybory parlamentarne przeprowadzone 9 października 2011 wygrała PO, uzyskując 39,18% głosów, co dało 207 mandatów w sejmie. Drugie miejsce zajęło PiS, które zdobyło 29,89% głosów, co dało 157 posłów. Kolejne miejsca zajął Ruch Palikota, zdobywając 10,02% głosów – 40 mandatów. Do Sejmu weszło też PSL, uzyskując 8,36% głosów – 28 mandatów i SLD, uzyskując 8,24% głosów, co dało 27 mandatów poselskich. PO utworzyła ponownie rząd w koalicji z PSL. Premierem nowego rządu powtórnie został Donald Tusk, a prezes PSL Waldemar Pawlak znów został wicepremierem i ministrem gospodarki. W Senacie bezwzględną większość mandatów, tak, jak w poprzednich wyborach, zdobyła PO.
|
Ile mandatów w sejmie zdobyli członkowie partii PO w 2011 roku?
|
{
"text": [
"207"
],
"answer_start": [
101
]
}
|
vɨbˈɔrɨ pˌarlamɛntˈarnɛ pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛ 9 pˌaʑdʑɛrɲˈika 2011 vɨɡrˈawa pˈɔ, ˌuzɨskˈujɔnts 39,18% ɡwˈɔsuf, tsˈɔ dˈawɔ 207 mandˈatuf vɨ sˈɛjmʲɛ. drˈuɡʲɛ mʲˈɛjstsɛ zajˈɛwɔ pˌɛiˈɛs, ktˈurɛ zdɔbˈɨwɔ 29,89% ɡwˈɔsuf, tsˈɔ dˈawɔ 157 pˈɔswuf. kɔlˈɛjnɛ mʲˈɛjstsa zˈajɔw rˈux pˌalikˈɔta, zdˌɔbɨvˈajɔnts 10,02% ɡwˈɔsuf – 40 mandˈatuf. dˈɔ sˈɛjmu vˈɛʃwɔ tˈɛʃ pˌɛˌɛsˈɛl, ˌuzɨskˈujɔnts 8,36% ɡwˈɔsuf – 28 mandˈatuf i slt, ˌuzɨskˈujɔnts 8,24% ɡwˈɔsuf, tsˈɔ dˈawɔ 27 mandˈatuf pɔsˈɛlskix. pˈɔ ˌutfɔʒˈɨwa pɔnˈɔvɲʲɛ ʒˈɔnt vɨ kˌɔalˈitsji zɨ pˌɛˌɛsˈɛl. prɛmjˈɛrɛm nɔvˈɛɡɔ ʒˈɔndu pɔftˈurɲʲɛ zˈɔstaw dˈɔnalt tˈusk, a prˈɛzɛs pˌɛˌɛsˈɛl valdˈɛmar pˈavlak znˈuf zˈɔstaw vitsɛprɛmjˈɛrɛm i miɲˈistrɛm ɡˌɔspɔdˈarki. vɨ sɛnˈatɕɛ bɛzvzɡlˈɛndnɔ̃ vʲˈɛŋkʃɔɕtɕ mandˈatuf, tˈak, jˈak vɨ pɔpʃˈɛdɲix vɨbˈɔrax, zdɔbˈɨwa pˈɔ.
|
ˈilɛ mandˈatuf vɨ sˈɛjmʲɛ zdɔbˈɨli tʃwɔŋkˈɔvʲɛ pˈartji pˈɔ vɨ 2011 rˈɔku?
|
{
"text": [
"207"
],
"answer_start": [
116
]
}
|
87
|
III Rzeczpospolita
|
Wybory parlamentarne przeprowadzone 9 października 2011 wygrała PO, uzyskując 39,18% głosów, co dało 207 mandatów w sejmie. Drugie miejsce zajęło PiS, które zdobyło 29,89% głosów, co dało 157 posłów. Kolejne miejsca zajął Ruch Palikota, zdobywając 10,02% głosów – 40 mandatów. Do Sejmu weszło też PSL, uzyskując 8,36% głosów – 28 mandatów i SLD, uzyskując 8,24% głosów, co dało 27 mandatów poselskich. PO utworzyła ponownie rząd w koalicji z PSL. Premierem nowego rządu powtórnie został Donald Tusk, a prezes PSL Waldemar Pawlak znów został wicepremierem i ministrem gospodarki. W Senacie bezwzględną większość mandatów, tak, jak w poprzednich wyborach, zdobyła PO.
|
Ile procent głosów zdobyło Prawo i Sprawiedliwość w wyborach w 2011 roku?
|
{
"text": [
"29,89%"
],
"answer_start": [
165
]
}
|
vɨbˈɔrɨ pˌarlamɛntˈarnɛ pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛ 9 pˌaʑdʑɛrɲˈika 2011 vɨɡrˈawa pˈɔ, ˌuzɨskˈujɔnts 39,18% ɡwˈɔsuf, tsˈɔ dˈawɔ 207 mandˈatuf vɨ sˈɛjmʲɛ. drˈuɡʲɛ mʲˈɛjstsɛ zajˈɛwɔ pˌɛiˈɛs, ktˈurɛ zdɔbˈɨwɔ 29,89% ɡwˈɔsuf, tsˈɔ dˈawɔ 157 pˈɔswuf. kɔlˈɛjnɛ mʲˈɛjstsa zˈajɔw rˈux pˌalikˈɔta, zdˌɔbɨvˈajɔnts 10,02% ɡwˈɔsuf – 40 mandˈatuf. dˈɔ sˈɛjmu vˈɛʃwɔ tˈɛʃ pˌɛˌɛsˈɛl, ˌuzɨskˈujɔnts 8,36% ɡwˈɔsuf – 28 mandˈatuf i slt, ˌuzɨskˈujɔnts 8,24% ɡwˈɔsuf, tsˈɔ dˈawɔ 27 mandˈatuf pɔsˈɛlskix. pˈɔ ˌutfɔʒˈɨwa pɔnˈɔvɲʲɛ ʒˈɔnt vɨ kˌɔalˈitsji zɨ pˌɛˌɛsˈɛl. prɛmjˈɛrɛm nɔvˈɛɡɔ ʒˈɔndu pɔftˈurɲʲɛ zˈɔstaw dˈɔnalt tˈusk, a prˈɛzɛs pˌɛˌɛsˈɛl valdˈɛmar pˈavlak znˈuf zˈɔstaw vitsɛprɛmjˈɛrɛm i miɲˈistrɛm ɡˌɔspɔdˈarki. vɨ sɛnˈatɕɛ bɛzvzɡlˈɛndnɔ̃ vʲˈɛŋkʃɔɕtɕ mandˈatuf, tˈak, jˈak vɨ pɔpʃˈɛdɲix vɨbˈɔrax, zdɔbˈɨwa pˈɔ.
|
ˈilɛ prˈɔtsɛnt ɡwˈɔsuf zdɔbˈɨwɔ prˈavɔ i sprˌavʲɛdlˈivɔɕtɕ vɨ vɨbˈɔrax vɨ 2011 rˈɔku?
|
{
"text": [
"29,89%"
],
"answer_start": [
193
]
}
|
88
|
III Rzeczpospolita
|
Wybory parlamentarne przeprowadzone 9 października 2011 wygrała PO, uzyskując 39,18% głosów, co dało 207 mandatów w sejmie. Drugie miejsce zajęło PiS, które zdobyło 29,89% głosów, co dało 157 posłów. Kolejne miejsca zajął Ruch Palikota, zdobywając 10,02% głosów – 40 mandatów. Do Sejmu weszło też PSL, uzyskując 8,36% głosów – 28 mandatów i SLD, uzyskując 8,24% głosów, co dało 27 mandatów poselskich. PO utworzyła ponownie rząd w koalicji z PSL. Premierem nowego rządu powtórnie został Donald Tusk, a prezes PSL Waldemar Pawlak znów został wicepremierem i ministrem gospodarki. W Senacie bezwzględną większość mandatów, tak, jak w poprzednich wyborach, zdobyła PO.
|
Czy partia PSL uzyskała mandaty w sejmie w 2011 roku?
|
{
"text": [
"Do Sejmu weszło też PSL"
],
"answer_start": [
277
]
}
|
vɨbˈɔrɨ pˌarlamɛntˈarnɛ pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛ 9 pˌaʑdʑɛrɲˈika 2011 vɨɡrˈawa pˈɔ, ˌuzɨskˈujɔnts 39,18% ɡwˈɔsuf, tsˈɔ dˈawɔ 207 mandˈatuf vɨ sˈɛjmʲɛ. drˈuɡʲɛ mʲˈɛjstsɛ zajˈɛwɔ pˌɛiˈɛs, ktˈurɛ zdɔbˈɨwɔ 29,89% ɡwˈɔsuf, tsˈɔ dˈawɔ 157 pˈɔswuf. kɔlˈɛjnɛ mʲˈɛjstsa zˈajɔw rˈux pˌalikˈɔta, zdˌɔbɨvˈajɔnts 10,02% ɡwˈɔsuf – 40 mandˈatuf. dˈɔ sˈɛjmu vˈɛʃwɔ tˈɛʃ pˌɛˌɛsˈɛl, ˌuzɨskˈujɔnts 8,36% ɡwˈɔsuf – 28 mandˈatuf i slt, ˌuzɨskˈujɔnts 8,24% ɡwˈɔsuf, tsˈɔ dˈawɔ 27 mandˈatuf pɔsˈɛlskix. pˈɔ ˌutfɔʒˈɨwa pɔnˈɔvɲʲɛ ʒˈɔnt vɨ kˌɔalˈitsji zɨ pˌɛˌɛsˈɛl. prɛmjˈɛrɛm nɔvˈɛɡɔ ʒˈɔndu pɔftˈurɲʲɛ zˈɔstaw dˈɔnalt tˈusk, a prˈɛzɛs pˌɛˌɛsˈɛl valdˈɛmar pˈavlak znˈuf zˈɔstaw vitsɛprɛmjˈɛrɛm i miɲˈistrɛm ɡˌɔspɔdˈarki. vɨ sɛnˈatɕɛ bɛzvzɡlˈɛndnɔ̃ vʲˈɛŋkʃɔɕtɕ mandˈatuf, tˈak, jˈak vɨ pɔpʃˈɛdɲix vɨbˈɔrax, zdɔbˈɨwa pˈɔ.
|
tʃɨ pˈartja pˌɛˌɛsˈɛl ˌuzɨskˈawa mandˈatɨ vɨ sˈɛjmʲɛ vɨ 2011 rˈɔku?
|
{
"text": [
"dˈɔ sˈɛjmu vˈɛʃwɔ tˈɛʃ pˌɛˌɛsˈɛl"
],
"answer_start": [
322
]
}
|
89
|
Tenis stołowy
|
Siatka ma sześć cali (15,24 centymetra), a jej wysokość na środku stołu powinna wynosić 15,25 cm. Jej napięcie powinno być takie, żeby przy obciążeniu jej na środku ciężarem 100 g opuściła się o 10 mm.
Piłeczka o masie 2,7 g jest wykonana z celuloidu lub z plastiku (ze względów ekologicznych wprowadzone w sezonie 2014/2015 – obowiązują w turniejach wojewódzkich, zależnie od związku i bezwzględnie okręgowych oraz rozgrywkach ligowych od 1 wzwyż – w niższych można jeszcze celuloidowymi), ma średnicę 40 mm i powinna być koloru białego bądź pomarańczowego (dopuszcza się dwukolorowe do nauki czytania rotacji). Upuszczona z wysokości 30 cm powinna się odbić od stołu na przynajmniej 23 cm.
Wymiary rakietki nie są określone w przepisach gry, ale okładzina po przyklejeniu nie może być mniejsza niż blat deski. Okładzina musi być zatwierdzona przez ITTF (Międzynarodową Federację Tenisa Stołowego) i nie może nosić śladów modyfikacji. Deska może być dowolna.
Przepisy bezwzględnie zabraniają klejenia rakietki spoiwami kauczukowymi. Obecnie można używać tylko klejów wodnych, na co podczas zawodów robi się testy.
|
Jak napięta powinna być siatka do tenisa stołowego?
|
{
"text": [
"takie, żeby przy obciążeniu jej na środku ciężarem 100 g opuściła się o 10 mm"
],
"answer_start": [
123
]
}
|
ɕˈatka mˈa ʃˈɛɕtɕ tsˈali (15,24 tsˌɛntɨmˈɛtra), a jɛj vɨsˈɔkɔɕtɕ nˈa ɕrˈɔtku stˈɔwu pɔvˈinna vɨnˈɔɕitɕ 15,25 tsˌɛˈɛm. jɛj napʲˈɛɲtɕɛ pɔvˈinnɔ bˈɨtɕ tˈakʲɛ, ʒˈɛbɨ pʃˈɨ ˌɔptɕɔ̃ʒˈɛɲʲu jɛj nˈa ɕrˈɔtku tɕɛ̃ʒˈarɛm 100 ɡjˈɛ ˌɔpuɕtɕˈiwa ɕɛ ˈɔ 10 ˌɛmˈɛm.
piwˈɛtʃka ˈɔ mˈaɕɛ 2,7 ɡjˈɛ jˈɛst vˌɨkɔnˈana zɨ tsˌɛlulɔˈidu lˈup zɨ plastʲˈiku (zˈɛ vzɡlˈɛnduf ˌɛkɔlɔɡʲˈitʃnɨx fprˌɔvadʑˈɔnɛ vɨ sɛzˈɔɲʲɛ 2014/2015 – ˌɔbɔvʲɔ̃zˈujɔ̃ vɨ turɲʲˈɛjax vˌɔjɛvˈutskix, zalˈɛʒɲʲɛ ɔt zvʲˈɔ̃sku i bɛzvzɡlˈɛndɲʲɛ ˌɔkrɛŋɡˈɔvɨx ˌɔras rɔzɡrˈɨfkax liɡˈɔvɨx ɔt 1 vzvˈɨʃ – vɨ ɲˈiʃʃɨx mˈɔʒna jˈɛʃtʃɛ tsˌɛlulˌɔidɔvˈɨmi), mˈa ɕrɛdɲˈitsɛ 40 ˌɛmˈɛm i pɔvˈinna bˈɨtɕ kɔlˈɔru bjawˈɛɡɔ bˈɔɲtɕ pˌɔmarˌaɲtʃɔvˈɛɡɔ (dɔpˈuʃtʃa ɕɛ dvˌukɔlɔrˈɔvɛ dˈɔ naˈuki tʃɨtˈaɲʲa rɔtˈatsji). ˌupuʃtʃˈɔna zɨ vˌɨsɔkˈɔɕtɕi 30 tsˌɛˈɛm pɔvˈinna ɕɛ ˈɔdbʲitɕ ɔt stˈɔwu nˈa pʃɨnˈajmɲʲɛj 23 tsˌɛˈɛm.
vɨmjˈarɨ rakʲˈɛtki ɲʲɛ sˈɔ̃ ˌɔkrɛɕlˈɔnɛ vɨ pʃɛpˈisax ɡrˈɨ, ˈalɛ ˌɔkwadʑˈina pˈɔ pʃˌɨklɛjˈɛɲʲu ɲʲɛ mˈɔʒɛ bˈɨtɕ mɲʲˈɛjʃa ɲˈiʃ blˈat dˈɛski. ˌɔkwadʑˈina mˈuɕi bˈɨtɕ zˌatfʲɛrdʑˈɔna pʃˈɛs ˈittf (mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔvɔ̃ fˌɛdɛrˈatsjɛ tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ) i ɲʲɛ mˈɔʒɛ nˈɔɕitɕ ɕlˈaduf mˌɔdɨfikˈatsji. dˈɛska mˈɔʒɛ bˈɨtɕ dɔvˈɔlna.
pʃɛpˈisɨ bɛzvzɡlˈɛndɲʲɛ zˌabraɲʲˈajɔ̃ klɛjˈɛɲʲa rakʲˈɛtki spˌɔivˈami kˌawtʃukɔvˈɨmi. ɔbˈɛtsɲʲɛ mˈɔʒna uʒˈɨvatɕ tˈɨlkɔ klˈɛjuf vˈɔdnɨx, nˈa tsˈɔ pˈɔttʃas zavˈɔduf rˈɔbʲi ɕɛ tˈɛstɨ.
|
jˈak napʲˈɛnta pɔvˈinna bˈɨtɕ ɕˈatka dˈɔ tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ?
|
{
"text": [
"tˈakʲɛ, ʒˈɛbɨ pʃˈɨ ˌɔptɕɔ̃ʒˈɛɲʲu jɛj nˈa ɕrˈɔtku tɕɛ̃ʒˈarɛm 100 ɡjˈɛ ˌɔpuɕtɕˈiwa ɕɛ ˈɔ 10 ˌɛmˈɛm"
],
"answer_start": [
148
]
}
|
90
|
Tenis stołowy
|
Siatka ma sześć cali (15,24 centymetra), a jej wysokość na środku stołu powinna wynosić 15,25 cm. Jej napięcie powinno być takie, żeby przy obciążeniu jej na środku ciężarem 100 g opuściła się o 10 mm.
Piłeczka o masie 2,7 g jest wykonana z celuloidu lub z plastiku (ze względów ekologicznych wprowadzone w sezonie 2014/2015 – obowiązują w turniejach wojewódzkich, zależnie od związku i bezwzględnie okręgowych oraz rozgrywkach ligowych od 1 wzwyż – w niższych można jeszcze celuloidowymi), ma średnicę 40 mm i powinna być koloru białego bądź pomarańczowego (dopuszcza się dwukolorowe do nauki czytania rotacji). Upuszczona z wysokości 30 cm powinna się odbić od stołu na przynajmniej 23 cm.
Wymiary rakietki nie są określone w przepisach gry, ale okładzina po przyklejeniu nie może być mniejsza niż blat deski. Okładzina musi być zatwierdzona przez ITTF (Międzynarodową Federację Tenisa Stołowego) i nie może nosić śladów modyfikacji. Deska może być dowolna.
Przepisy bezwzględnie zabraniają klejenia rakietki spoiwami kauczukowymi. Obecnie można używać tylko klejów wodnych, na co podczas zawodów robi się testy.
|
Ile waży piłka wykorzystywana do gry w tenisa stołowego?
|
{
"text": [
"2,7 g"
],
"answer_start": [
219
]
}
|
ɕˈatka mˈa ʃˈɛɕtɕ tsˈali (15,24 tsˌɛntɨmˈɛtra), a jɛj vɨsˈɔkɔɕtɕ nˈa ɕrˈɔtku stˈɔwu pɔvˈinna vɨnˈɔɕitɕ 15,25 tsˌɛˈɛm. jɛj napʲˈɛɲtɕɛ pɔvˈinnɔ bˈɨtɕ tˈakʲɛ, ʒˈɛbɨ pʃˈɨ ˌɔptɕɔ̃ʒˈɛɲʲu jɛj nˈa ɕrˈɔtku tɕɛ̃ʒˈarɛm 100 ɡjˈɛ ˌɔpuɕtɕˈiwa ɕɛ ˈɔ 10 ˌɛmˈɛm.
piwˈɛtʃka ˈɔ mˈaɕɛ 2,7 ɡjˈɛ jˈɛst vˌɨkɔnˈana zɨ tsˌɛlulɔˈidu lˈup zɨ plastʲˈiku (zˈɛ vzɡlˈɛnduf ˌɛkɔlɔɡʲˈitʃnɨx fprˌɔvadʑˈɔnɛ vɨ sɛzˈɔɲʲɛ 2014/2015 – ˌɔbɔvʲɔ̃zˈujɔ̃ vɨ turɲʲˈɛjax vˌɔjɛvˈutskix, zalˈɛʒɲʲɛ ɔt zvʲˈɔ̃sku i bɛzvzɡlˈɛndɲʲɛ ˌɔkrɛŋɡˈɔvɨx ˌɔras rɔzɡrˈɨfkax liɡˈɔvɨx ɔt 1 vzvˈɨʃ – vɨ ɲˈiʃʃɨx mˈɔʒna jˈɛʃtʃɛ tsˌɛlulˌɔidɔvˈɨmi), mˈa ɕrɛdɲˈitsɛ 40 ˌɛmˈɛm i pɔvˈinna bˈɨtɕ kɔlˈɔru bjawˈɛɡɔ bˈɔɲtɕ pˌɔmarˌaɲtʃɔvˈɛɡɔ (dɔpˈuʃtʃa ɕɛ dvˌukɔlɔrˈɔvɛ dˈɔ naˈuki tʃɨtˈaɲʲa rɔtˈatsji). ˌupuʃtʃˈɔna zɨ vˌɨsɔkˈɔɕtɕi 30 tsˌɛˈɛm pɔvˈinna ɕɛ ˈɔdbʲitɕ ɔt stˈɔwu nˈa pʃɨnˈajmɲʲɛj 23 tsˌɛˈɛm.
vɨmjˈarɨ rakʲˈɛtki ɲʲɛ sˈɔ̃ ˌɔkrɛɕlˈɔnɛ vɨ pʃɛpˈisax ɡrˈɨ, ˈalɛ ˌɔkwadʑˈina pˈɔ pʃˌɨklɛjˈɛɲʲu ɲʲɛ mˈɔʒɛ bˈɨtɕ mɲʲˈɛjʃa ɲˈiʃ blˈat dˈɛski. ˌɔkwadʑˈina mˈuɕi bˈɨtɕ zˌatfʲɛrdʑˈɔna pʃˈɛs ˈittf (mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔvɔ̃ fˌɛdɛrˈatsjɛ tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ) i ɲʲɛ mˈɔʒɛ nˈɔɕitɕ ɕlˈaduf mˌɔdɨfikˈatsji. dˈɛska mˈɔʒɛ bˈɨtɕ dɔvˈɔlna.
pʃɛpˈisɨ bɛzvzɡlˈɛndɲʲɛ zˌabraɲʲˈajɔ̃ klɛjˈɛɲʲa rakʲˈɛtki spˌɔivˈami kˌawtʃukɔvˈɨmi. ɔbˈɛtsɲʲɛ mˈɔʒna uʒˈɨvatɕ tˈɨlkɔ klˈɛjuf vˈɔdnɨx, nˈa tsˈɔ pˈɔttʃas zavˈɔduf rˈɔbʲi ɕɛ tˈɛstɨ.
|
ˈilɛ vˈaʒɨ pˈiwka vˌɨkɔʒˌɨstɨvˈana dˈɔ ɡrˈɨ vɨ tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ?
|
{
"text": [
"2,7 ɡjˈɛ"
],
"answer_start": [
265
]
}
|
91
|
Tenis stołowy
|
Siatka ma sześć cali (15,24 centymetra), a jej wysokość na środku stołu powinna wynosić 15,25 cm. Jej napięcie powinno być takie, żeby przy obciążeniu jej na środku ciężarem 100 g opuściła się o 10 mm.
Piłeczka o masie 2,7 g jest wykonana z celuloidu lub z plastiku (ze względów ekologicznych wprowadzone w sezonie 2014/2015 – obowiązują w turniejach wojewódzkich, zależnie od związku i bezwzględnie okręgowych oraz rozgrywkach ligowych od 1 wzwyż – w niższych można jeszcze celuloidowymi), ma średnicę 40 mm i powinna być koloru białego bądź pomarańczowego (dopuszcza się dwukolorowe do nauki czytania rotacji). Upuszczona z wysokości 30 cm powinna się odbić od stołu na przynajmniej 23 cm.
Wymiary rakietki nie są określone w przepisach gry, ale okładzina po przyklejeniu nie może być mniejsza niż blat deski. Okładzina musi być zatwierdzona przez ITTF (Międzynarodową Federację Tenisa Stołowego) i nie może nosić śladów modyfikacji. Deska może być dowolna.
Przepisy bezwzględnie zabraniają klejenia rakietki spoiwami kauczukowymi. Obecnie można używać tylko klejów wodnych, na co podczas zawodów robi się testy.
|
Z jakiego materiału może być piłka wykorzystywana do gry w tenisa stołowego?
|
{
"text": [
"z celuloidu lub z plastiku"
],
"answer_start": [
239
]
}
|
ɕˈatka mˈa ʃˈɛɕtɕ tsˈali (15,24 tsˌɛntɨmˈɛtra), a jɛj vɨsˈɔkɔɕtɕ nˈa ɕrˈɔtku stˈɔwu pɔvˈinna vɨnˈɔɕitɕ 15,25 tsˌɛˈɛm. jɛj napʲˈɛɲtɕɛ pɔvˈinnɔ bˈɨtɕ tˈakʲɛ, ʒˈɛbɨ pʃˈɨ ˌɔptɕɔ̃ʒˈɛɲʲu jɛj nˈa ɕrˈɔtku tɕɛ̃ʒˈarɛm 100 ɡjˈɛ ˌɔpuɕtɕˈiwa ɕɛ ˈɔ 10 ˌɛmˈɛm.
piwˈɛtʃka ˈɔ mˈaɕɛ 2,7 ɡjˈɛ jˈɛst vˌɨkɔnˈana zɨ tsˌɛlulɔˈidu lˈup zɨ plastʲˈiku (zˈɛ vzɡlˈɛnduf ˌɛkɔlɔɡʲˈitʃnɨx fprˌɔvadʑˈɔnɛ vɨ sɛzˈɔɲʲɛ 2014/2015 – ˌɔbɔvʲɔ̃zˈujɔ̃ vɨ turɲʲˈɛjax vˌɔjɛvˈutskix, zalˈɛʒɲʲɛ ɔt zvʲˈɔ̃sku i bɛzvzɡlˈɛndɲʲɛ ˌɔkrɛŋɡˈɔvɨx ˌɔras rɔzɡrˈɨfkax liɡˈɔvɨx ɔt 1 vzvˈɨʃ – vɨ ɲˈiʃʃɨx mˈɔʒna jˈɛʃtʃɛ tsˌɛlulˌɔidɔvˈɨmi), mˈa ɕrɛdɲˈitsɛ 40 ˌɛmˈɛm i pɔvˈinna bˈɨtɕ kɔlˈɔru bjawˈɛɡɔ bˈɔɲtɕ pˌɔmarˌaɲtʃɔvˈɛɡɔ (dɔpˈuʃtʃa ɕɛ dvˌukɔlɔrˈɔvɛ dˈɔ naˈuki tʃɨtˈaɲʲa rɔtˈatsji). ˌupuʃtʃˈɔna zɨ vˌɨsɔkˈɔɕtɕi 30 tsˌɛˈɛm pɔvˈinna ɕɛ ˈɔdbʲitɕ ɔt stˈɔwu nˈa pʃɨnˈajmɲʲɛj 23 tsˌɛˈɛm.
vɨmjˈarɨ rakʲˈɛtki ɲʲɛ sˈɔ̃ ˌɔkrɛɕlˈɔnɛ vɨ pʃɛpˈisax ɡrˈɨ, ˈalɛ ˌɔkwadʑˈina pˈɔ pʃˌɨklɛjˈɛɲʲu ɲʲɛ mˈɔʒɛ bˈɨtɕ mɲʲˈɛjʃa ɲˈiʃ blˈat dˈɛski. ˌɔkwadʑˈina mˈuɕi bˈɨtɕ zˌatfʲɛrdʑˈɔna pʃˈɛs ˈittf (mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔvɔ̃ fˌɛdɛrˈatsjɛ tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ) i ɲʲɛ mˈɔʒɛ nˈɔɕitɕ ɕlˈaduf mˌɔdɨfikˈatsji. dˈɛska mˈɔʒɛ bˈɨtɕ dɔvˈɔlna.
pʃɛpˈisɨ bɛzvzɡlˈɛndɲʲɛ zˌabraɲʲˈajɔ̃ klɛjˈɛɲʲa rakʲˈɛtki spˌɔivˈami kˌawtʃukɔvˈɨmi. ɔbˈɛtsɲʲɛ mˈɔʒna uʒˈɨvatɕ tˈɨlkɔ klˈɛjuf vˈɔdnɨx, nˈa tsˈɔ pˈɔttʃas zavˈɔduf rˈɔbʲi ɕɛ tˈɛstɨ.
|
zɨ jakʲˈɛɡɔ mˌatɛrjˈawu mˈɔʒɛ bˈɨtɕ pˈiwka vˌɨkɔʒˌɨstɨvˈana dˈɔ ɡrˈɨ vɨ tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ?
|
{
"text": [
"zɨ tsˌɛlulɔˈidu lˈup zɨ plastʲˈiku"
],
"answer_start": [
291
]
}
|
92
|
Tenis stołowy
|
Siatka ma sześć cali (15,24 centymetra), a jej wysokość na środku stołu powinna wynosić 15,25 cm. Jej napięcie powinno być takie, żeby przy obciążeniu jej na środku ciężarem 100 g opuściła się o 10 mm.
Piłeczka o masie 2,7 g jest wykonana z celuloidu lub z plastiku (ze względów ekologicznych wprowadzone w sezonie 2014/2015 – obowiązują w turniejach wojewódzkich, zależnie od związku i bezwzględnie okręgowych oraz rozgrywkach ligowych od 1 wzwyż – w niższych można jeszcze celuloidowymi), ma średnicę 40 mm i powinna być koloru białego bądź pomarańczowego (dopuszcza się dwukolorowe do nauki czytania rotacji). Upuszczona z wysokości 30 cm powinna się odbić od stołu na przynajmniej 23 cm.
Wymiary rakietki nie są określone w przepisach gry, ale okładzina po przyklejeniu nie może być mniejsza niż blat deski. Okładzina musi być zatwierdzona przez ITTF (Międzynarodową Federację Tenisa Stołowego) i nie może nosić śladów modyfikacji. Deska może być dowolna.
Przepisy bezwzględnie zabraniają klejenia rakietki spoiwami kauczukowymi. Obecnie można używać tylko klejów wodnych, na co podczas zawodów robi się testy.
|
Jakiej barwy powinna być piłka wykorzystywana do gry w tenisa stołowego?
|
{
"text": [
"białego bądź pomarańczowego"
],
"answer_start": [
530
]
}
|
ɕˈatka mˈa ʃˈɛɕtɕ tsˈali (15,24 tsˌɛntɨmˈɛtra), a jɛj vɨsˈɔkɔɕtɕ nˈa ɕrˈɔtku stˈɔwu pɔvˈinna vɨnˈɔɕitɕ 15,25 tsˌɛˈɛm. jɛj napʲˈɛɲtɕɛ pɔvˈinnɔ bˈɨtɕ tˈakʲɛ, ʒˈɛbɨ pʃˈɨ ˌɔptɕɔ̃ʒˈɛɲʲu jɛj nˈa ɕrˈɔtku tɕɛ̃ʒˈarɛm 100 ɡjˈɛ ˌɔpuɕtɕˈiwa ɕɛ ˈɔ 10 ˌɛmˈɛm.
piwˈɛtʃka ˈɔ mˈaɕɛ 2,7 ɡjˈɛ jˈɛst vˌɨkɔnˈana zɨ tsˌɛlulɔˈidu lˈup zɨ plastʲˈiku (zˈɛ vzɡlˈɛnduf ˌɛkɔlɔɡʲˈitʃnɨx fprˌɔvadʑˈɔnɛ vɨ sɛzˈɔɲʲɛ 2014/2015 – ˌɔbɔvʲɔ̃zˈujɔ̃ vɨ turɲʲˈɛjax vˌɔjɛvˈutskix, zalˈɛʒɲʲɛ ɔt zvʲˈɔ̃sku i bɛzvzɡlˈɛndɲʲɛ ˌɔkrɛŋɡˈɔvɨx ˌɔras rɔzɡrˈɨfkax liɡˈɔvɨx ɔt 1 vzvˈɨʃ – vɨ ɲˈiʃʃɨx mˈɔʒna jˈɛʃtʃɛ tsˌɛlulˌɔidɔvˈɨmi), mˈa ɕrɛdɲˈitsɛ 40 ˌɛmˈɛm i pɔvˈinna bˈɨtɕ kɔlˈɔru bjawˈɛɡɔ bˈɔɲtɕ pˌɔmarˌaɲtʃɔvˈɛɡɔ (dɔpˈuʃtʃa ɕɛ dvˌukɔlɔrˈɔvɛ dˈɔ naˈuki tʃɨtˈaɲʲa rɔtˈatsji). ˌupuʃtʃˈɔna zɨ vˌɨsɔkˈɔɕtɕi 30 tsˌɛˈɛm pɔvˈinna ɕɛ ˈɔdbʲitɕ ɔt stˈɔwu nˈa pʃɨnˈajmɲʲɛj 23 tsˌɛˈɛm.
vɨmjˈarɨ rakʲˈɛtki ɲʲɛ sˈɔ̃ ˌɔkrɛɕlˈɔnɛ vɨ pʃɛpˈisax ɡrˈɨ, ˈalɛ ˌɔkwadʑˈina pˈɔ pʃˌɨklɛjˈɛɲʲu ɲʲɛ mˈɔʒɛ bˈɨtɕ mɲʲˈɛjʃa ɲˈiʃ blˈat dˈɛski. ˌɔkwadʑˈina mˈuɕi bˈɨtɕ zˌatfʲɛrdʑˈɔna pʃˈɛs ˈittf (mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔvɔ̃ fˌɛdɛrˈatsjɛ tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ) i ɲʲɛ mˈɔʒɛ nˈɔɕitɕ ɕlˈaduf mˌɔdɨfikˈatsji. dˈɛska mˈɔʒɛ bˈɨtɕ dɔvˈɔlna.
pʃɛpˈisɨ bɛzvzɡlˈɛndɲʲɛ zˌabraɲʲˈajɔ̃ klɛjˈɛɲʲa rakʲˈɛtki spˌɔivˈami kˌawtʃukɔvˈɨmi. ɔbˈɛtsɲʲɛ mˈɔʒna uʒˈɨvatɕ tˈɨlkɔ klˈɛjuf vˈɔdnɨx, nˈa tsˈɔ pˈɔttʃas zavˈɔduf rˈɔbʲi ɕɛ tˈɛstɨ.
|
jˈakʲɛj bˈarvɨ pɔvˈinna bˈɨtɕ pˈiwka vˌɨkɔʒˌɨstɨvˈana dˈɔ ɡrˈɨ vɨ tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ?
|
{
"text": [
"bjawˈɛɡɔ bˈɔɲtɕ pˌɔmarˌaɲtʃɔvˈɛɡɔ"
],
"answer_start": [
630
]
}
|
93
|
Tenis stołowy
|
Siatka ma sześć cali (15,24 centymetra), a jej wysokość na środku stołu powinna wynosić 15,25 cm. Jej napięcie powinno być takie, żeby przy obciążeniu jej na środku ciężarem 100 g opuściła się o 10 mm.
Piłeczka o masie 2,7 g jest wykonana z celuloidu lub z plastiku (ze względów ekologicznych wprowadzone w sezonie 2014/2015 – obowiązują w turniejach wojewódzkich, zależnie od związku i bezwzględnie okręgowych oraz rozgrywkach ligowych od 1 wzwyż – w niższych można jeszcze celuloidowymi), ma średnicę 40 mm i powinna być koloru białego bądź pomarańczowego (dopuszcza się dwukolorowe do nauki czytania rotacji). Upuszczona z wysokości 30 cm powinna się odbić od stołu na przynajmniej 23 cm.
Wymiary rakietki nie są określone w przepisach gry, ale okładzina po przyklejeniu nie może być mniejsza niż blat deski. Okładzina musi być zatwierdzona przez ITTF (Międzynarodową Federację Tenisa Stołowego) i nie może nosić śladów modyfikacji. Deska może być dowolna.
Przepisy bezwzględnie zabraniają klejenia rakietki spoiwami kauczukowymi. Obecnie można używać tylko klejów wodnych, na co podczas zawodów robi się testy.
|
W jakim wypadku dopuszcza się grę dwukolorową piłką?
|
{
"text": [
"do nauki czytania rotacji"
],
"answer_start": [
585
]
}
|
ɕˈatka mˈa ʃˈɛɕtɕ tsˈali (15,24 tsˌɛntɨmˈɛtra), a jɛj vɨsˈɔkɔɕtɕ nˈa ɕrˈɔtku stˈɔwu pɔvˈinna vɨnˈɔɕitɕ 15,25 tsˌɛˈɛm. jɛj napʲˈɛɲtɕɛ pɔvˈinnɔ bˈɨtɕ tˈakʲɛ, ʒˈɛbɨ pʃˈɨ ˌɔptɕɔ̃ʒˈɛɲʲu jɛj nˈa ɕrˈɔtku tɕɛ̃ʒˈarɛm 100 ɡjˈɛ ˌɔpuɕtɕˈiwa ɕɛ ˈɔ 10 ˌɛmˈɛm.
piwˈɛtʃka ˈɔ mˈaɕɛ 2,7 ɡjˈɛ jˈɛst vˌɨkɔnˈana zɨ tsˌɛlulɔˈidu lˈup zɨ plastʲˈiku (zˈɛ vzɡlˈɛnduf ˌɛkɔlɔɡʲˈitʃnɨx fprˌɔvadʑˈɔnɛ vɨ sɛzˈɔɲʲɛ 2014/2015 – ˌɔbɔvʲɔ̃zˈujɔ̃ vɨ turɲʲˈɛjax vˌɔjɛvˈutskix, zalˈɛʒɲʲɛ ɔt zvʲˈɔ̃sku i bɛzvzɡlˈɛndɲʲɛ ˌɔkrɛŋɡˈɔvɨx ˌɔras rɔzɡrˈɨfkax liɡˈɔvɨx ɔt 1 vzvˈɨʃ – vɨ ɲˈiʃʃɨx mˈɔʒna jˈɛʃtʃɛ tsˌɛlulˌɔidɔvˈɨmi), mˈa ɕrɛdɲˈitsɛ 40 ˌɛmˈɛm i pɔvˈinna bˈɨtɕ kɔlˈɔru bjawˈɛɡɔ bˈɔɲtɕ pˌɔmarˌaɲtʃɔvˈɛɡɔ (dɔpˈuʃtʃa ɕɛ dvˌukɔlɔrˈɔvɛ dˈɔ naˈuki tʃɨtˈaɲʲa rɔtˈatsji). ˌupuʃtʃˈɔna zɨ vˌɨsɔkˈɔɕtɕi 30 tsˌɛˈɛm pɔvˈinna ɕɛ ˈɔdbʲitɕ ɔt stˈɔwu nˈa pʃɨnˈajmɲʲɛj 23 tsˌɛˈɛm.
vɨmjˈarɨ rakʲˈɛtki ɲʲɛ sˈɔ̃ ˌɔkrɛɕlˈɔnɛ vɨ pʃɛpˈisax ɡrˈɨ, ˈalɛ ˌɔkwadʑˈina pˈɔ pʃˌɨklɛjˈɛɲʲu ɲʲɛ mˈɔʒɛ bˈɨtɕ mɲʲˈɛjʃa ɲˈiʃ blˈat dˈɛski. ˌɔkwadʑˈina mˈuɕi bˈɨtɕ zˌatfʲɛrdʑˈɔna pʃˈɛs ˈittf (mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔvɔ̃ fˌɛdɛrˈatsjɛ tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ) i ɲʲɛ mˈɔʒɛ nˈɔɕitɕ ɕlˈaduf mˌɔdɨfikˈatsji. dˈɛska mˈɔʒɛ bˈɨtɕ dɔvˈɔlna.
pʃɛpˈisɨ bɛzvzɡlˈɛndɲʲɛ zˌabraɲʲˈajɔ̃ klɛjˈɛɲʲa rakʲˈɛtki spˌɔivˈami kˌawtʃukɔvˈɨmi. ɔbˈɛtsɲʲɛ mˈɔʒna uʒˈɨvatɕ tˈɨlkɔ klˈɛjuf vˈɔdnɨx, nˈa tsˈɔ pˈɔttʃas zavˈɔduf rˈɔbʲi ɕɛ tˈɛstɨ.
|
vɨ jˈakim vɨpˈatku dɔpˈuʃtʃa ɕɛ ɡrˈɛ dvˌukɔlɔrˈɔvɔ̃ pˈiwkɔ̃?
|
{
"text": [
"dˈɔ naˈuki tʃɨtˈaɲʲa rɔtˈatsji"
],
"answer_start": [
692
]
}
|
94
|
Tenis stołowy
|
Tenis stołowy narodził się w Anglii w latach 80. XIX wieku. Z biegiem czasu, kiedy gra stawała się coraz bardziej popularna (szczególnie wśród zamożniejszych Anglików) postanowiono sprzedawać sprzęt do gry (wcześniej służyły do tego przedmioty używane codziennie). Wkrótce pojawiły się też popularne nazwy powstałe od charakterystycznego dźwięku odbijanej piłeczki, takie jak ping pong czy whiff whaff. Ta pierwsza została nawet zastrzeżona w 1901 roku przez angielskiego producenta sprzętu J. Jaques & Son Ltd. Ping pong był używany jako nazwa w czasie gry drogim sprzętem Jaquesa, choć w tym samym czasie inni producenci używali nazwy „tenis stołowy”. Podobna sytuacja miała miejsce w Stanach Zjednoczonych, gdy Jaques sprzedał prawa do nazwy ping pong firmie Parker Brothers. Kolejną zmianę wprowadził James Gibb, angielski entuzjasta tenisa stołowego, który po wycieczce do USA w 1901 zaczął używać piłeczki z celuloidu. Ważna data dla tenisa stołowego to rok 1903, kiedy to E.C. Goode wprowadził okładziny przyklejane do deski. Na początku XX wieku gra bardzo szybko się rozwijała, nabywała kolejnych swoich zwolenników, a w 1902 odbyły się nawet nieoficjalne mistrzostwa świata. W 1921 został założony angielski Związek Tenisa Stołowego (ang. Table Tennis Association), a w 1926 powstała Międzynarodowa Federacja Tenisa Stołowego (ang. International Table Tennis Federation). W Londynie odbyły się pierwsze oficjalne mistrzostwa świata w roku 1926. Kolejną przełomową datą dla tej dyscypliny sportu był rok 1988, kiedy to tenis stołowy po raz pierwszy pojawił się w programie igrzysk olimpijskich w Seulu.
|
Skąd wzięła się nazwa ping pong?
|
{
"text": [
"od charakterystycznego dźwięku odbijanej piłeczki"
],
"answer_start": [
315
]
}
|
tˈɛɲis stɔwˈɔvɨ narˈɔdʑiw ɕɛ vɨ ˈaŋɡlji vɨ lˈatax 80. ksˈiks vʲˈɛku. zɨ bjˈɛɡʲɛm tʃˈasu, kʲˈɛdɨ ɡrˈa stavˈawa ɕɛ tsˈɔras bˈardʑɛj pˌɔpulˈarna (ʃtʃɛɡˈulɲʲɛ fɕrˈut zˌamɔʒɲʲˈɛjʃɨx aŋɡlˈikuf) pˌɔstanɔvʲˈɔnɔ spʃɛdˈavatɕ spʃˈɛnt dˈɔ ɡrˈɨ (ftʃˈɛɕɲʲɛj swuʒˈɨwɨ dˈɔ tˈɛɡɔ pʃɛdmʲˈɔtɨ ˌuʒɨvˈanɛ tsɔdʑˈɛnɲʲɛ). fkrˈuttsɛ pˌɔjavˈiwɨ ɕɛ tˈɛʃ pˌɔpulˈarnɛ nˈazvɨ pɔfstˈawɛ ɔt xˌaraktˌɛrɨstɨtʃnˈɛɡɔ dʑvʲˈɛŋku ˌɔdbʲijˈanɛj piwˈɛtʃki, tˈakʲɛ jˈak pˈiŋk pˈɔŋk tʃɨ fçˈiff fxˈaff. tˈa pʲˈɛrʃa zɔstˈawa nˈavɛt zˌastʃɛʒˈɔna vɨ 1901 rˈɔku pʃˈɛs ˌaŋɡʲɛlskʲˈɛɡɔ prˌɔdutsˈɛnta spʃˈɛntu jˈɔt. jˈaɡvɛs & sˈɔn ˌɛltˌɛdˈɛ. pˈiŋk pˈɔŋk bˈɨw ˌuʒɨvˈanɨ jˈakɔ nˈazva vɨ tʃˈaɕɛ ɡrˈɨ drˈɔɡʲim spʃˈɛntɛm jaɡvˈɛsa, xˈɔtɕ vɨ tˈɨm sˈamɨm tʃˈaɕɛ ˈinɲi prˌɔdutsˈɛɲtɕi ˌuʒɨvˈali nˈazvɨ „tˈɛɲis stɔwˈɔvɨ”. pɔdˈɔbna sˌɨtuˈatsja mʲˈawa mʲˈɛjstsɛ vɨ stˈanax zjˌɛdnɔtʃˈɔnɨx, ɡdˈɨ jˈaɡvɛs spʃˈɛdaw prˈava dˈɔ nˈazvɨ pˈiŋk pˈɔŋk fˈirmʲɛ pˈarkɛr brˈɔsɛrs. kɔlˈɛjnɔ̃ zmʲˈanɛ fprɔvˈadʑiw dʒˈɛjms ɡʲˈipp, aŋɡʲˈɛlski ˌɛntuzjˈasta tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ, ktˈurɨ pˈɔ vɨtɕˈɛtʃtsɛ dˈɔ ˈusa vɨ 1901 zˈatʃɔw uʒˈɨvatɕ piwˈɛtʃki zɨ tsˌɛlulɔˈidu. vˈaʒna dˈata dla tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ tɔ rˈɔk 1903, kʲˈɛdɨ tɔ ˈɛ.tsˈɛ. ɡɔˈɔdɛ fprɔvˈadʑiw ˌɔkwadʑˈinɨ pʃˌɨklɛjˈanɛ dˈɔ dˈɛski. nˈa pɔtʃˈɔntku ˌiksˈiks vʲˈɛku ɡrˈa bˈardʑɔ ʃˈɨpkɔ ɕɛ rˌɔzvijˈawa, nˌabɨvˈawa kɔlˈɛjnɨx sfˈɔix zvˌɔlɛnɲˈikuf, a vɨ 1902 ɔdbˈɨwɨ ɕɛ nˈavɛt ɲʲˌɛɔfitsjˈalnɛ mistʃˈɔstfa ɕfʲˈata. vɨ 1921 zˈɔstaw zˌawɔʒˈɔnɨ aŋɡʲˈɛlski zvʲˈɔ̃zɛk tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ (ˈaŋk. tˈablɛ tˈɛnɲis ˌassɔtɕˈatjɔn), a vɨ 1926 pɔfstˈawa mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔva fˌɛdɛrˈatsja tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ (ˈaŋk. ˌintɛrnatjˈɔnal tˈablɛ tˈɛnɲis fˌɛdɛrˈatjɔn). vɨ lɔndˈɨɲʲɛ ɔdbˈɨwɨ ɕɛ pʲˈɛrʃɛ ˌɔfitsjˈalnɛ mistʃˈɔstfa ɕfʲˈata vɨ rˈɔku 1926. kɔlˈɛjnɔ̃ pʃˌɛwɔmˈɔvɔ̃ dˈatɔ̃ dla tˈɛj dˌɨstsɨplˈinɨ spˈɔrtu bˈɨw rˈɔk 1988, kʲˈɛdɨ tɔ tˈɛɲis stɔwˈɔvɨ pˈɔ rˈas pʲˈɛrʃɨ pɔjˈaviw ɕɛ vɨ prɔɡrˈamjɛ ˈiɡʒɨsk ˌɔlimpˈijskix vɨ sˈɛwlu.
|
skˈɔnt vʑˈɛwa ɕɛ nˈazva pˈiŋk pˈɔŋk?
|
{
"text": [
"ɔt xˌaraktˌɛrɨstɨtʃnˈɛɡɔ dʑvʲˈɛŋku ˌɔdbʲijˈanɛj piwˈɛtʃki"
],
"answer_start": [
356
]
}
|
95
|
Tenis stołowy
|
Tenis stołowy narodził się w Anglii w latach 80. XIX wieku. Z biegiem czasu, kiedy gra stawała się coraz bardziej popularna (szczególnie wśród zamożniejszych Anglików) postanowiono sprzedawać sprzęt do gry (wcześniej służyły do tego przedmioty używane codziennie). Wkrótce pojawiły się też popularne nazwy powstałe od charakterystycznego dźwięku odbijanej piłeczki, takie jak ping pong czy whiff whaff. Ta pierwsza została nawet zastrzeżona w 1901 roku przez angielskiego producenta sprzętu J. Jaques & Son Ltd. Ping pong był używany jako nazwa w czasie gry drogim sprzętem Jaquesa, choć w tym samym czasie inni producenci używali nazwy „tenis stołowy”. Podobna sytuacja miała miejsce w Stanach Zjednoczonych, gdy Jaques sprzedał prawa do nazwy ping pong firmie Parker Brothers. Kolejną zmianę wprowadził James Gibb, angielski entuzjasta tenisa stołowego, który po wycieczce do USA w 1901 zaczął używać piłeczki z celuloidu. Ważna data dla tenisa stołowego to rok 1903, kiedy to E.C. Goode wprowadził okładziny przyklejane do deski. Na początku XX wieku gra bardzo szybko się rozwijała, nabywała kolejnych swoich zwolenników, a w 1902 odbyły się nawet nieoficjalne mistrzostwa świata. W 1921 został założony angielski Związek Tenisa Stołowego (ang. Table Tennis Association), a w 1926 powstała Międzynarodowa Federacja Tenisa Stołowego (ang. International Table Tennis Federation). W Londynie odbyły się pierwsze oficjalne mistrzostwa świata w roku 1926. Kolejną przełomową datą dla tej dyscypliny sportu był rok 1988, kiedy to tenis stołowy po raz pierwszy pojawił się w programie igrzysk olimpijskich w Seulu.
|
Czy angielski producent sprzętu podzielił się prawami do nazwy ping pong z innym przedsiębiorstwem?
|
{
"text": [
"Podobna sytuacja miała miejsce w Stanach Zjednoczonych, gdy Jaques sprzedał prawa do nazwy ping pong firmie Parker Brothers"
],
"answer_start": [
654
]
}
|
tˈɛɲis stɔwˈɔvɨ narˈɔdʑiw ɕɛ vɨ ˈaŋɡlji vɨ lˈatax 80. ksˈiks vʲˈɛku. zɨ bjˈɛɡʲɛm tʃˈasu, kʲˈɛdɨ ɡrˈa stavˈawa ɕɛ tsˈɔras bˈardʑɛj pˌɔpulˈarna (ʃtʃɛɡˈulɲʲɛ fɕrˈut zˌamɔʒɲʲˈɛjʃɨx aŋɡlˈikuf) pˌɔstanɔvʲˈɔnɔ spʃɛdˈavatɕ spʃˈɛnt dˈɔ ɡrˈɨ (ftʃˈɛɕɲʲɛj swuʒˈɨwɨ dˈɔ tˈɛɡɔ pʃɛdmʲˈɔtɨ ˌuʒɨvˈanɛ tsɔdʑˈɛnɲʲɛ). fkrˈuttsɛ pˌɔjavˈiwɨ ɕɛ tˈɛʃ pˌɔpulˈarnɛ nˈazvɨ pɔfstˈawɛ ɔt xˌaraktˌɛrɨstɨtʃnˈɛɡɔ dʑvʲˈɛŋku ˌɔdbʲijˈanɛj piwˈɛtʃki, tˈakʲɛ jˈak pˈiŋk pˈɔŋk tʃɨ fçˈiff fxˈaff. tˈa pʲˈɛrʃa zɔstˈawa nˈavɛt zˌastʃɛʒˈɔna vɨ 1901 rˈɔku pʃˈɛs ˌaŋɡʲɛlskʲˈɛɡɔ prˌɔdutsˈɛnta spʃˈɛntu jˈɔt. jˈaɡvɛs & sˈɔn ˌɛltˌɛdˈɛ. pˈiŋk pˈɔŋk bˈɨw ˌuʒɨvˈanɨ jˈakɔ nˈazva vɨ tʃˈaɕɛ ɡrˈɨ drˈɔɡʲim spʃˈɛntɛm jaɡvˈɛsa, xˈɔtɕ vɨ tˈɨm sˈamɨm tʃˈaɕɛ ˈinɲi prˌɔdutsˈɛɲtɕi ˌuʒɨvˈali nˈazvɨ „tˈɛɲis stɔwˈɔvɨ”. pɔdˈɔbna sˌɨtuˈatsja mʲˈawa mʲˈɛjstsɛ vɨ stˈanax zjˌɛdnɔtʃˈɔnɨx, ɡdˈɨ jˈaɡvɛs spʃˈɛdaw prˈava dˈɔ nˈazvɨ pˈiŋk pˈɔŋk fˈirmʲɛ pˈarkɛr brˈɔsɛrs. kɔlˈɛjnɔ̃ zmʲˈanɛ fprɔvˈadʑiw dʒˈɛjms ɡʲˈipp, aŋɡʲˈɛlski ˌɛntuzjˈasta tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ, ktˈurɨ pˈɔ vɨtɕˈɛtʃtsɛ dˈɔ ˈusa vɨ 1901 zˈatʃɔw uʒˈɨvatɕ piwˈɛtʃki zɨ tsˌɛlulɔˈidu. vˈaʒna dˈata dla tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ tɔ rˈɔk 1903, kʲˈɛdɨ tɔ ˈɛ.tsˈɛ. ɡɔˈɔdɛ fprɔvˈadʑiw ˌɔkwadʑˈinɨ pʃˌɨklɛjˈanɛ dˈɔ dˈɛski. nˈa pɔtʃˈɔntku ˌiksˈiks vʲˈɛku ɡrˈa bˈardʑɔ ʃˈɨpkɔ ɕɛ rˌɔzvijˈawa, nˌabɨvˈawa kɔlˈɛjnɨx sfˈɔix zvˌɔlɛnɲˈikuf, a vɨ 1902 ɔdbˈɨwɨ ɕɛ nˈavɛt ɲʲˌɛɔfitsjˈalnɛ mistʃˈɔstfa ɕfʲˈata. vɨ 1921 zˈɔstaw zˌawɔʒˈɔnɨ aŋɡʲˈɛlski zvʲˈɔ̃zɛk tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ (ˈaŋk. tˈablɛ tˈɛnɲis ˌassɔtɕˈatjɔn), a vɨ 1926 pɔfstˈawa mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔva fˌɛdɛrˈatsja tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ (ˈaŋk. ˌintɛrnatjˈɔnal tˈablɛ tˈɛnɲis fˌɛdɛrˈatjɔn). vɨ lɔndˈɨɲʲɛ ɔdbˈɨwɨ ɕɛ pʲˈɛrʃɛ ˌɔfitsjˈalnɛ mistʃˈɔstfa ɕfʲˈata vɨ rˈɔku 1926. kɔlˈɛjnɔ̃ pʃˌɛwɔmˈɔvɔ̃ dˈatɔ̃ dla tˈɛj dˌɨstsɨplˈinɨ spˈɔrtu bˈɨw rˈɔk 1988, kʲˈɛdɨ tɔ tˈɛɲis stɔwˈɔvɨ pˈɔ rˈas pʲˈɛrʃɨ pɔjˈaviw ɕɛ vɨ prɔɡrˈamjɛ ˈiɡʒɨsk ˌɔlimpˈijskix vɨ sˈɛwlu.
|
tʃɨ aŋɡʲˈɛlski prɔdˈutsɛnt spʃˈɛntu pɔdʑˈɛliw ɕɛ pravˈami dˈɔ nˈazvɨ pˈiŋk pˈɔŋk zɨ ˈinnɨm pʃˌɛtɕɛmbjˈɔrstfɛm?
|
{
"text": [
"pɔdˈɔbna sˌɨtuˈatsja mʲˈawa mʲˈɛjstsɛ vɨ stˈanax zjˌɛdnɔtʃˈɔnɨx, ɡdˈɨ jˈaɡvɛs spʃˈɛdaw prˈava dˈɔ nˈazvɨ pˈiŋk pˈɔŋk fˈirmʲɛ pˈarkɛr brˈɔsɛrs"
],
"answer_start": [
758
]
}
|
96
|
Tenis stołowy
|
Tenis stołowy narodził się w Anglii w latach 80. XIX wieku. Z biegiem czasu, kiedy gra stawała się coraz bardziej popularna (szczególnie wśród zamożniejszych Anglików) postanowiono sprzedawać sprzęt do gry (wcześniej służyły do tego przedmioty używane codziennie). Wkrótce pojawiły się też popularne nazwy powstałe od charakterystycznego dźwięku odbijanej piłeczki, takie jak ping pong czy whiff whaff. Ta pierwsza została nawet zastrzeżona w 1901 roku przez angielskiego producenta sprzętu J. Jaques & Son Ltd. Ping pong był używany jako nazwa w czasie gry drogim sprzętem Jaquesa, choć w tym samym czasie inni producenci używali nazwy „tenis stołowy”. Podobna sytuacja miała miejsce w Stanach Zjednoczonych, gdy Jaques sprzedał prawa do nazwy ping pong firmie Parker Brothers. Kolejną zmianę wprowadził James Gibb, angielski entuzjasta tenisa stołowego, który po wycieczce do USA w 1901 zaczął używać piłeczki z celuloidu. Ważna data dla tenisa stołowego to rok 1903, kiedy to E.C. Goode wprowadził okładziny przyklejane do deski. Na początku XX wieku gra bardzo szybko się rozwijała, nabywała kolejnych swoich zwolenników, a w 1902 odbyły się nawet nieoficjalne mistrzostwa świata. W 1921 został założony angielski Związek Tenisa Stołowego (ang. Table Tennis Association), a w 1926 powstała Międzynarodowa Federacja Tenisa Stołowego (ang. International Table Tennis Federation). W Londynie odbyły się pierwsze oficjalne mistrzostwa świata w roku 1926. Kolejną przełomową datą dla tej dyscypliny sportu był rok 1988, kiedy to tenis stołowy po raz pierwszy pojawił się w programie igrzysk olimpijskich w Seulu.
|
Jaki sprzęt do ping ponga został wprowadzony przez Jamesa Gibba?
|
{
"text": [
"piłeczki z celuloidu"
],
"answer_start": [
903
]
}
|
tˈɛɲis stɔwˈɔvɨ narˈɔdʑiw ɕɛ vɨ ˈaŋɡlji vɨ lˈatax 80. ksˈiks vʲˈɛku. zɨ bjˈɛɡʲɛm tʃˈasu, kʲˈɛdɨ ɡrˈa stavˈawa ɕɛ tsˈɔras bˈardʑɛj pˌɔpulˈarna (ʃtʃɛɡˈulɲʲɛ fɕrˈut zˌamɔʒɲʲˈɛjʃɨx aŋɡlˈikuf) pˌɔstanɔvʲˈɔnɔ spʃɛdˈavatɕ spʃˈɛnt dˈɔ ɡrˈɨ (ftʃˈɛɕɲʲɛj swuʒˈɨwɨ dˈɔ tˈɛɡɔ pʃɛdmʲˈɔtɨ ˌuʒɨvˈanɛ tsɔdʑˈɛnɲʲɛ). fkrˈuttsɛ pˌɔjavˈiwɨ ɕɛ tˈɛʃ pˌɔpulˈarnɛ nˈazvɨ pɔfstˈawɛ ɔt xˌaraktˌɛrɨstɨtʃnˈɛɡɔ dʑvʲˈɛŋku ˌɔdbʲijˈanɛj piwˈɛtʃki, tˈakʲɛ jˈak pˈiŋk pˈɔŋk tʃɨ fçˈiff fxˈaff. tˈa pʲˈɛrʃa zɔstˈawa nˈavɛt zˌastʃɛʒˈɔna vɨ 1901 rˈɔku pʃˈɛs ˌaŋɡʲɛlskʲˈɛɡɔ prˌɔdutsˈɛnta spʃˈɛntu jˈɔt. jˈaɡvɛs & sˈɔn ˌɛltˌɛdˈɛ. pˈiŋk pˈɔŋk bˈɨw ˌuʒɨvˈanɨ jˈakɔ nˈazva vɨ tʃˈaɕɛ ɡrˈɨ drˈɔɡʲim spʃˈɛntɛm jaɡvˈɛsa, xˈɔtɕ vɨ tˈɨm sˈamɨm tʃˈaɕɛ ˈinɲi prˌɔdutsˈɛɲtɕi ˌuʒɨvˈali nˈazvɨ „tˈɛɲis stɔwˈɔvɨ”. pɔdˈɔbna sˌɨtuˈatsja mʲˈawa mʲˈɛjstsɛ vɨ stˈanax zjˌɛdnɔtʃˈɔnɨx, ɡdˈɨ jˈaɡvɛs spʃˈɛdaw prˈava dˈɔ nˈazvɨ pˈiŋk pˈɔŋk fˈirmʲɛ pˈarkɛr brˈɔsɛrs. kɔlˈɛjnɔ̃ zmʲˈanɛ fprɔvˈadʑiw dʒˈɛjms ɡʲˈipp, aŋɡʲˈɛlski ˌɛntuzjˈasta tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ, ktˈurɨ pˈɔ vɨtɕˈɛtʃtsɛ dˈɔ ˈusa vɨ 1901 zˈatʃɔw uʒˈɨvatɕ piwˈɛtʃki zɨ tsˌɛlulɔˈidu. vˈaʒna dˈata dla tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ tɔ rˈɔk 1903, kʲˈɛdɨ tɔ ˈɛ.tsˈɛ. ɡɔˈɔdɛ fprɔvˈadʑiw ˌɔkwadʑˈinɨ pʃˌɨklɛjˈanɛ dˈɔ dˈɛski. nˈa pɔtʃˈɔntku ˌiksˈiks vʲˈɛku ɡrˈa bˈardʑɔ ʃˈɨpkɔ ɕɛ rˌɔzvijˈawa, nˌabɨvˈawa kɔlˈɛjnɨx sfˈɔix zvˌɔlɛnɲˈikuf, a vɨ 1902 ɔdbˈɨwɨ ɕɛ nˈavɛt ɲʲˌɛɔfitsjˈalnɛ mistʃˈɔstfa ɕfʲˈata. vɨ 1921 zˈɔstaw zˌawɔʒˈɔnɨ aŋɡʲˈɛlski zvʲˈɔ̃zɛk tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ (ˈaŋk. tˈablɛ tˈɛnɲis ˌassɔtɕˈatjɔn), a vɨ 1926 pɔfstˈawa mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔva fˌɛdɛrˈatsja tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ (ˈaŋk. ˌintɛrnatjˈɔnal tˈablɛ tˈɛnɲis fˌɛdɛrˈatjɔn). vɨ lɔndˈɨɲʲɛ ɔdbˈɨwɨ ɕɛ pʲˈɛrʃɛ ˌɔfitsjˈalnɛ mistʃˈɔstfa ɕfʲˈata vɨ rˈɔku 1926. kɔlˈɛjnɔ̃ pʃˌɛwɔmˈɔvɔ̃ dˈatɔ̃ dla tˈɛj dˌɨstsɨplˈinɨ spˈɔrtu bˈɨw rˈɔk 1988, kʲˈɛdɨ tɔ tˈɛɲis stɔwˈɔvɨ pˈɔ rˈas pʲˈɛrʃɨ pɔjˈaviw ɕɛ vɨ prɔɡrˈamjɛ ˈiɡʒɨsk ˌɔlimpˈijskix vɨ sˈɛwlu.
|
jˈaki spʃˈɛnt dˈɔ pˈiŋk pˈɔŋɡa zˈɔstaw fprˌɔvadʑˈɔnɨ pʃˈɛs dʒˈɛjmsa ɡʲˈibba?
|
{
"text": [
"piwˈɛtʃki zɨ tsˌɛlulɔˈidu"
],
"answer_start": [
1049
]
}
|
97
|
Tenis stołowy
|
Tenis stołowy narodził się w Anglii w latach 80. XIX wieku. Z biegiem czasu, kiedy gra stawała się coraz bardziej popularna (szczególnie wśród zamożniejszych Anglików) postanowiono sprzedawać sprzęt do gry (wcześniej służyły do tego przedmioty używane codziennie). Wkrótce pojawiły się też popularne nazwy powstałe od charakterystycznego dźwięku odbijanej piłeczki, takie jak ping pong czy whiff whaff. Ta pierwsza została nawet zastrzeżona w 1901 roku przez angielskiego producenta sprzętu J. Jaques & Son Ltd. Ping pong był używany jako nazwa w czasie gry drogim sprzętem Jaquesa, choć w tym samym czasie inni producenci używali nazwy „tenis stołowy”. Podobna sytuacja miała miejsce w Stanach Zjednoczonych, gdy Jaques sprzedał prawa do nazwy ping pong firmie Parker Brothers. Kolejną zmianę wprowadził James Gibb, angielski entuzjasta tenisa stołowego, który po wycieczce do USA w 1901 zaczął używać piłeczki z celuloidu. Ważna data dla tenisa stołowego to rok 1903, kiedy to E.C. Goode wprowadził okładziny przyklejane do deski. Na początku XX wieku gra bardzo szybko się rozwijała, nabywała kolejnych swoich zwolenników, a w 1902 odbyły się nawet nieoficjalne mistrzostwa świata. W 1921 został założony angielski Związek Tenisa Stołowego (ang. Table Tennis Association), a w 1926 powstała Międzynarodowa Federacja Tenisa Stołowego (ang. International Table Tennis Federation). W Londynie odbyły się pierwsze oficjalne mistrzostwa świata w roku 1926. Kolejną przełomową datą dla tej dyscypliny sportu był rok 1988, kiedy to tenis stołowy po raz pierwszy pojawił się w programie igrzysk olimpijskich w Seulu.
|
Jakie zmiany w sprzęcie do tenisa stołowego zaszły w 1903 roku?
|
{
"text": [
"E.C. Goode wprowadził okładziny przyklejane do deski"
],
"answer_start": [
979
]
}
|
tˈɛɲis stɔwˈɔvɨ narˈɔdʑiw ɕɛ vɨ ˈaŋɡlji vɨ lˈatax 80. ksˈiks vʲˈɛku. zɨ bjˈɛɡʲɛm tʃˈasu, kʲˈɛdɨ ɡrˈa stavˈawa ɕɛ tsˈɔras bˈardʑɛj pˌɔpulˈarna (ʃtʃɛɡˈulɲʲɛ fɕrˈut zˌamɔʒɲʲˈɛjʃɨx aŋɡlˈikuf) pˌɔstanɔvʲˈɔnɔ spʃɛdˈavatɕ spʃˈɛnt dˈɔ ɡrˈɨ (ftʃˈɛɕɲʲɛj swuʒˈɨwɨ dˈɔ tˈɛɡɔ pʃɛdmʲˈɔtɨ ˌuʒɨvˈanɛ tsɔdʑˈɛnɲʲɛ). fkrˈuttsɛ pˌɔjavˈiwɨ ɕɛ tˈɛʃ pˌɔpulˈarnɛ nˈazvɨ pɔfstˈawɛ ɔt xˌaraktˌɛrɨstɨtʃnˈɛɡɔ dʑvʲˈɛŋku ˌɔdbʲijˈanɛj piwˈɛtʃki, tˈakʲɛ jˈak pˈiŋk pˈɔŋk tʃɨ fçˈiff fxˈaff. tˈa pʲˈɛrʃa zɔstˈawa nˈavɛt zˌastʃɛʒˈɔna vɨ 1901 rˈɔku pʃˈɛs ˌaŋɡʲɛlskʲˈɛɡɔ prˌɔdutsˈɛnta spʃˈɛntu jˈɔt. jˈaɡvɛs & sˈɔn ˌɛltˌɛdˈɛ. pˈiŋk pˈɔŋk bˈɨw ˌuʒɨvˈanɨ jˈakɔ nˈazva vɨ tʃˈaɕɛ ɡrˈɨ drˈɔɡʲim spʃˈɛntɛm jaɡvˈɛsa, xˈɔtɕ vɨ tˈɨm sˈamɨm tʃˈaɕɛ ˈinɲi prˌɔdutsˈɛɲtɕi ˌuʒɨvˈali nˈazvɨ „tˈɛɲis stɔwˈɔvɨ”. pɔdˈɔbna sˌɨtuˈatsja mʲˈawa mʲˈɛjstsɛ vɨ stˈanax zjˌɛdnɔtʃˈɔnɨx, ɡdˈɨ jˈaɡvɛs spʃˈɛdaw prˈava dˈɔ nˈazvɨ pˈiŋk pˈɔŋk fˈirmʲɛ pˈarkɛr brˈɔsɛrs. kɔlˈɛjnɔ̃ zmʲˈanɛ fprɔvˈadʑiw dʒˈɛjms ɡʲˈipp, aŋɡʲˈɛlski ˌɛntuzjˈasta tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ, ktˈurɨ pˈɔ vɨtɕˈɛtʃtsɛ dˈɔ ˈusa vɨ 1901 zˈatʃɔw uʒˈɨvatɕ piwˈɛtʃki zɨ tsˌɛlulɔˈidu. vˈaʒna dˈata dla tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ tɔ rˈɔk 1903, kʲˈɛdɨ tɔ ˈɛ.tsˈɛ. ɡɔˈɔdɛ fprɔvˈadʑiw ˌɔkwadʑˈinɨ pʃˌɨklɛjˈanɛ dˈɔ dˈɛski. nˈa pɔtʃˈɔntku ˌiksˈiks vʲˈɛku ɡrˈa bˈardʑɔ ʃˈɨpkɔ ɕɛ rˌɔzvijˈawa, nˌabɨvˈawa kɔlˈɛjnɨx sfˈɔix zvˌɔlɛnɲˈikuf, a vɨ 1902 ɔdbˈɨwɨ ɕɛ nˈavɛt ɲʲˌɛɔfitsjˈalnɛ mistʃˈɔstfa ɕfʲˈata. vɨ 1921 zˈɔstaw zˌawɔʒˈɔnɨ aŋɡʲˈɛlski zvʲˈɔ̃zɛk tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ (ˈaŋk. tˈablɛ tˈɛnɲis ˌassɔtɕˈatjɔn), a vɨ 1926 pɔfstˈawa mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔva fˌɛdɛrˈatsja tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ (ˈaŋk. ˌintɛrnatjˈɔnal tˈablɛ tˈɛnɲis fˌɛdɛrˈatjɔn). vɨ lɔndˈɨɲʲɛ ɔdbˈɨwɨ ɕɛ pʲˈɛrʃɛ ˌɔfitsjˈalnɛ mistʃˈɔstfa ɕfʲˈata vɨ rˈɔku 1926. kɔlˈɛjnɔ̃ pʃˌɛwɔmˈɔvɔ̃ dˈatɔ̃ dla tˈɛj dˌɨstsɨplˈinɨ spˈɔrtu bˈɨw rˈɔk 1988, kʲˈɛdɨ tɔ tˈɛɲis stɔwˈɔvɨ pˈɔ rˈas pʲˈɛrʃɨ pɔjˈaviw ɕɛ vɨ prɔɡrˈamjɛ ˈiɡʒɨsk ˌɔlimpˈijskix vɨ sˈɛwlu.
|
jˈakʲɛ zmʲˈanɨ vɨ spʃˈɛɲtɕɛ dˈɔ tɛɲˈisa stˌɔwɔvˈɛɡɔ zˈaʃwɨ vɨ 1903 rˈɔku?
|
{
"text": [
"ˈɛ.tsˈɛ. ɡɔˈɔdɛ fprɔvˈadʑiw ˌɔkwadʑˈinɨ pʃˌɨklɛjˈanɛ dˈɔ dˈɛski"
],
"answer_start": [
1137
]
}
|
98
|
Hawker Hunter
|
Z 55 zamówionych Hunterów T.7 45 trafiło do RAF-u, a pozostałych 10 do Royal Navy. Ponadto RAF dostał sześć maszyn przebudowanych z myśliwskich Hunterów F.4. Pięć maszyn zmodyfikowano przez dodanie systemu IFIS (OR946 Integrated Flight Instrumentation System) stosowanego na pokładach samolotów English Electric Lightning i Blackburn Buccaneer. Samoloty te zyskały nowe oznaczenie Hunter T.7A i były wykorzystywane do szkolenia załóg samolotów. Kolejna wersja Huntera oznaczona jako Hunter T.8 została pozbawiona części awioniki, ale wyposażona w hak do lądowania na lotniskowcach. Maszyny te nie były używane na morzu, a jedynie do ćwiczeń lądowania na lądzie. W 1957 opracowano kolejną wersję samolotu napędzaną nowszym i mocniejszym silnikiem Avon serii 200. Większa moc jednostki napędowej pozwoliła na zainstalowanie dwóch działek ADEN, ale tak wyposażona maszyna oznaczona jako Hunter T.66 nigdy nie weszła do służby w brytyjskich siłach zbrojnych. Jedna z maszyn tego typu oznaczona jako Hunter T.12 była testowana z awioniką ówcześnie projektowanego samolotu BAC TSR.2. Po zamknięciu projektu TSR.2 służyła ona w Royal Aircraft Establishment w Farnborough jako samolot testowy, między innymi do prób systemu fly by wire.
|
Ile maszyn modelu T.7 włączono do szeregów RAF-u?
|
{
"text": [
"45"
],
"answer_start": [
30
]
}
|
zɨ 55 zˌamuvʲˈɔnɨx xuntˈɛruf T.7 45 trafˈiwɔ dˈɔ rˈafˈu, a pˌɔzɔstˈawɨx 10 dˈɔ rˈɔjal nˈavɨ. pɔnˈattɔ rˈaf dˈɔstaw ʃˈɛɕtɕ mˈaʃɨn pʃˌɛbudɔvˈanɨx zɨ mɨɕlˈifskix xuntˈɛruf F.4. pʲˈɛɲtɕ mˈaʃɨn zmˌɔdɨfˌikɔvˈanɔ pʃˈɛs dɔdˈaɲʲɛ sɨstˈɛmu ˈifis (OR946 ˌintɛɡrˈatɛt flˈikt ˌinstrumɛntˈatjɔn sˈɨstɛm) stˌɔsɔvanˈɛɡɔ nˈa pɔkwˈadax sˌamɔlˈɔtuf ˈɛŋɡliʃ ɛlˈɛtstrits lˈiktɲiŋk i blˈadʑɡburn bˌutstsanˈɛɛr. sˌamɔlˈɔtɨ tˈɛ zɨskˈawɨ nˈɔvɛ ˌɔznatʃˈɛɲʲɛ xˈuntɛr T.7A i bˈɨwɨ vˌɨkɔʒˌɨstɨvˈanɛ dˈɔ ʃkɔlˈɛɲʲa zˈawuk sˌamɔlˈɔtuf. kɔlˈɛjna vˈɛrsja xuntˈɛra ˌɔznatʃˈɔna jˈakɔ xˈuntɛr T.8 zɔstˈawa pˌɔzbavʲˈɔna tʃˈɛɲɕtɕi avʲˈɔɲikˌi, ˈalɛ vˌɨpɔsaʒˈɔna vɨ xˈak dˈɔ lˌɔndɔvˈaɲʲa nˈa lˌɔtɲiskˈɔftsax. maʃˈɨnɨ tˈɛ ɲʲɛ bˈɨwɨ ˌuʒɨvˈanɛ nˈa mˈɔʒu, a jɛdˈɨɲʲɛ dˈɔ tɕfˈitʃɛɲ lˌɔndɔvˈaɲʲa nˈa lˈɔɲdʑɛ. vɨ 1957 ˌɔpratsɔvˈanɔ kɔlˈɛjnɔ̃ vˈɛrsjɛ sˌamɔlˈɔtu nˌapɛndʑˈanɔ̃ nˈɔfʃɨm i mɔtsɲʲˈɛjʃɨm ɕilɲˈikʲɛm ˈavɔn sˈɛrji 200. vʲˈɛŋkʃa mˈɔts jɛdnˈɔstki nˌapɛndˈɔvɛj pˌɔzvɔlˈiwa nˈa zˌainstˌalɔvˈaɲʲɛ dvˈux dʑˈawɛk ˈadɛn, ˈalɛ tˈak vˌɨpɔsaʒˈɔna maʃˈɨna ˌɔznatʃˈɔna jˈakɔ xˈuntɛr T.66 ɲˈiɡdɨ ɲʲɛ vˈɛʃwa dˈɔ swˈuʒbɨ vɨ brɨtˈɨjskix ɕˈiwax zbrˈɔjnɨx. jˈɛdna zɨ mˈaʃɨn tˈɛɡɔ tˈɨpu ˌɔznatʃˈɔna jˈakɔ xˈuntɛr T.12 bˈɨwa tˌɛstɔvˈana zɨ avʲˈɔɲikˌɔ̃ uftʃˈɛɕɲʲɛ prˌɔjɛktˌɔvanˈɛɡɔ sˌamɔlˈɔtu bˈats TSR.2. pˈɔ zamkɲʲˈɛɲtɕu prɔjˈɛktu TSR.2 swuʒˈɨwa ˈɔna vɨ rˈɔjal aˈirtsraft ˌɛstablˈiʃmɛnt vɨ fˌarnbɔrˈɔuɡ jˈakɔ samˈɔlɔt tɛstˈɔvɨ, mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi dˈɔ prˈup sɨstˈɛmu flˈɨ bˈɨ vˈirɛ.
|
ˈilɛ mˈaʃɨn mɔdˈɛlu T.7 vwɔntʃˈɔnɔ dˈɔ ʃɛrˈɛɡuf rˈafˈu?
|
{
"text": [
"45"
],
"answer_start": [
33
]
}
|
99
|
Hawker Hunter
|
Z 55 zamówionych Hunterów T.7 45 trafiło do RAF-u, a pozostałych 10 do Royal Navy. Ponadto RAF dostał sześć maszyn przebudowanych z myśliwskich Hunterów F.4. Pięć maszyn zmodyfikowano przez dodanie systemu IFIS (OR946 Integrated Flight Instrumentation System) stosowanego na pokładach samolotów English Electric Lightning i Blackburn Buccaneer. Samoloty te zyskały nowe oznaczenie Hunter T.7A i były wykorzystywane do szkolenia załóg samolotów. Kolejna wersja Huntera oznaczona jako Hunter T.8 została pozbawiona części awioniki, ale wyposażona w hak do lądowania na lotniskowcach. Maszyny te nie były używane na morzu, a jedynie do ćwiczeń lądowania na lądzie. W 1957 opracowano kolejną wersję samolotu napędzaną nowszym i mocniejszym silnikiem Avon serii 200. Większa moc jednostki napędowej pozwoliła na zainstalowanie dwóch działek ADEN, ale tak wyposażona maszyna oznaczona jako Hunter T.66 nigdy nie weszła do służby w brytyjskich siłach zbrojnych. Jedna z maszyn tego typu oznaczona jako Hunter T.12 była testowana z awioniką ówcześnie projektowanego samolotu BAC TSR.2. Po zamknięciu projektu TSR.2 służyła ona w Royal Aircraft Establishment w Farnborough jako samolot testowy, między innymi do prób systemu fly by wire.
|
W jakim sposób eksploatowano model T.7A?
|
{
"text": [
"do szkolenia załóg samolotów"
],
"answer_start": [
415
]
}
|
zɨ 55 zˌamuvʲˈɔnɨx xuntˈɛruf T.7 45 trafˈiwɔ dˈɔ rˈafˈu, a pˌɔzɔstˈawɨx 10 dˈɔ rˈɔjal nˈavɨ. pɔnˈattɔ rˈaf dˈɔstaw ʃˈɛɕtɕ mˈaʃɨn pʃˌɛbudɔvˈanɨx zɨ mɨɕlˈifskix xuntˈɛruf F.4. pʲˈɛɲtɕ mˈaʃɨn zmˌɔdɨfˌikɔvˈanɔ pʃˈɛs dɔdˈaɲʲɛ sɨstˈɛmu ˈifis (OR946 ˌintɛɡrˈatɛt flˈikt ˌinstrumɛntˈatjɔn sˈɨstɛm) stˌɔsɔvanˈɛɡɔ nˈa pɔkwˈadax sˌamɔlˈɔtuf ˈɛŋɡliʃ ɛlˈɛtstrits lˈiktɲiŋk i blˈadʑɡburn bˌutstsanˈɛɛr. sˌamɔlˈɔtɨ tˈɛ zɨskˈawɨ nˈɔvɛ ˌɔznatʃˈɛɲʲɛ xˈuntɛr T.7A i bˈɨwɨ vˌɨkɔʒˌɨstɨvˈanɛ dˈɔ ʃkɔlˈɛɲʲa zˈawuk sˌamɔlˈɔtuf. kɔlˈɛjna vˈɛrsja xuntˈɛra ˌɔznatʃˈɔna jˈakɔ xˈuntɛr T.8 zɔstˈawa pˌɔzbavʲˈɔna tʃˈɛɲɕtɕi avʲˈɔɲikˌi, ˈalɛ vˌɨpɔsaʒˈɔna vɨ xˈak dˈɔ lˌɔndɔvˈaɲʲa nˈa lˌɔtɲiskˈɔftsax. maʃˈɨnɨ tˈɛ ɲʲɛ bˈɨwɨ ˌuʒɨvˈanɛ nˈa mˈɔʒu, a jɛdˈɨɲʲɛ dˈɔ tɕfˈitʃɛɲ lˌɔndɔvˈaɲʲa nˈa lˈɔɲdʑɛ. vɨ 1957 ˌɔpratsɔvˈanɔ kɔlˈɛjnɔ̃ vˈɛrsjɛ sˌamɔlˈɔtu nˌapɛndʑˈanɔ̃ nˈɔfʃɨm i mɔtsɲʲˈɛjʃɨm ɕilɲˈikʲɛm ˈavɔn sˈɛrji 200. vʲˈɛŋkʃa mˈɔts jɛdnˈɔstki nˌapɛndˈɔvɛj pˌɔzvɔlˈiwa nˈa zˌainstˌalɔvˈaɲʲɛ dvˈux dʑˈawɛk ˈadɛn, ˈalɛ tˈak vˌɨpɔsaʒˈɔna maʃˈɨna ˌɔznatʃˈɔna jˈakɔ xˈuntɛr T.66 ɲˈiɡdɨ ɲʲɛ vˈɛʃwa dˈɔ swˈuʒbɨ vɨ brɨtˈɨjskix ɕˈiwax zbrˈɔjnɨx. jˈɛdna zɨ mˈaʃɨn tˈɛɡɔ tˈɨpu ˌɔznatʃˈɔna jˈakɔ xˈuntɛr T.12 bˈɨwa tˌɛstɔvˈana zɨ avʲˈɔɲikˌɔ̃ uftʃˈɛɕɲʲɛ prˌɔjɛktˌɔvanˈɛɡɔ sˌamɔlˈɔtu bˈats TSR.2. pˈɔ zamkɲʲˈɛɲtɕu prɔjˈɛktu TSR.2 swuʒˈɨwa ˈɔna vɨ rˈɔjal aˈirtsraft ˌɛstablˈiʃmɛnt vɨ fˌarnbɔrˈɔuɡ jˈakɔ samˈɔlɔt tɛstˈɔvɨ, mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi dˈɔ prˈup sɨstˈɛmu flˈɨ bˈɨ vˈirɛ.
|
vɨ jˈakim spˈɔsup ˌɛksplɔˌatɔvˈanɔ mˈɔdɛl T.7A?
|
{
"text": [
"dˈɔ ʃkɔlˈɛɲʲa zˈawuk sˌamɔlˈɔtuf"
],
"answer_start": [
470
]
}
|
100
|
Hawker Hunter
|
Z 55 zamówionych Hunterów T.7 45 trafiło do RAF-u, a pozostałych 10 do Royal Navy. Ponadto RAF dostał sześć maszyn przebudowanych z myśliwskich Hunterów F.4. Pięć maszyn zmodyfikowano przez dodanie systemu IFIS (OR946 Integrated Flight Instrumentation System) stosowanego na pokładach samolotów English Electric Lightning i Blackburn Buccaneer. Samoloty te zyskały nowe oznaczenie Hunter T.7A i były wykorzystywane do szkolenia załóg samolotów. Kolejna wersja Huntera oznaczona jako Hunter T.8 została pozbawiona części awioniki, ale wyposażona w hak do lądowania na lotniskowcach. Maszyny te nie były używane na morzu, a jedynie do ćwiczeń lądowania na lądzie. W 1957 opracowano kolejną wersję samolotu napędzaną nowszym i mocniejszym silnikiem Avon serii 200. Większa moc jednostki napędowej pozwoliła na zainstalowanie dwóch działek ADEN, ale tak wyposażona maszyna oznaczona jako Hunter T.66 nigdy nie weszła do służby w brytyjskich siłach zbrojnych. Jedna z maszyn tego typu oznaczona jako Hunter T.12 była testowana z awioniką ówcześnie projektowanego samolotu BAC TSR.2. Po zamknięciu projektu TSR.2 służyła ona w Royal Aircraft Establishment w Farnborough jako samolot testowy, między innymi do prób systemu fly by wire.
|
Jakie nowy sprzęt zamontowano w modelu T.8?
|
{
"text": [
"hak do lądowania na lotniskowcach"
],
"answer_start": [
547
]
}
|
zɨ 55 zˌamuvʲˈɔnɨx xuntˈɛruf T.7 45 trafˈiwɔ dˈɔ rˈafˈu, a pˌɔzɔstˈawɨx 10 dˈɔ rˈɔjal nˈavɨ. pɔnˈattɔ rˈaf dˈɔstaw ʃˈɛɕtɕ mˈaʃɨn pʃˌɛbudɔvˈanɨx zɨ mɨɕlˈifskix xuntˈɛruf F.4. pʲˈɛɲtɕ mˈaʃɨn zmˌɔdɨfˌikɔvˈanɔ pʃˈɛs dɔdˈaɲʲɛ sɨstˈɛmu ˈifis (OR946 ˌintɛɡrˈatɛt flˈikt ˌinstrumɛntˈatjɔn sˈɨstɛm) stˌɔsɔvanˈɛɡɔ nˈa pɔkwˈadax sˌamɔlˈɔtuf ˈɛŋɡliʃ ɛlˈɛtstrits lˈiktɲiŋk i blˈadʑɡburn bˌutstsanˈɛɛr. sˌamɔlˈɔtɨ tˈɛ zɨskˈawɨ nˈɔvɛ ˌɔznatʃˈɛɲʲɛ xˈuntɛr T.7A i bˈɨwɨ vˌɨkɔʒˌɨstɨvˈanɛ dˈɔ ʃkɔlˈɛɲʲa zˈawuk sˌamɔlˈɔtuf. kɔlˈɛjna vˈɛrsja xuntˈɛra ˌɔznatʃˈɔna jˈakɔ xˈuntɛr T.8 zɔstˈawa pˌɔzbavʲˈɔna tʃˈɛɲɕtɕi avʲˈɔɲikˌi, ˈalɛ vˌɨpɔsaʒˈɔna vɨ xˈak dˈɔ lˌɔndɔvˈaɲʲa nˈa lˌɔtɲiskˈɔftsax. maʃˈɨnɨ tˈɛ ɲʲɛ bˈɨwɨ ˌuʒɨvˈanɛ nˈa mˈɔʒu, a jɛdˈɨɲʲɛ dˈɔ tɕfˈitʃɛɲ lˌɔndɔvˈaɲʲa nˈa lˈɔɲdʑɛ. vɨ 1957 ˌɔpratsɔvˈanɔ kɔlˈɛjnɔ̃ vˈɛrsjɛ sˌamɔlˈɔtu nˌapɛndʑˈanɔ̃ nˈɔfʃɨm i mɔtsɲʲˈɛjʃɨm ɕilɲˈikʲɛm ˈavɔn sˈɛrji 200. vʲˈɛŋkʃa mˈɔts jɛdnˈɔstki nˌapɛndˈɔvɛj pˌɔzvɔlˈiwa nˈa zˌainstˌalɔvˈaɲʲɛ dvˈux dʑˈawɛk ˈadɛn, ˈalɛ tˈak vˌɨpɔsaʒˈɔna maʃˈɨna ˌɔznatʃˈɔna jˈakɔ xˈuntɛr T.66 ɲˈiɡdɨ ɲʲɛ vˈɛʃwa dˈɔ swˈuʒbɨ vɨ brɨtˈɨjskix ɕˈiwax zbrˈɔjnɨx. jˈɛdna zɨ mˈaʃɨn tˈɛɡɔ tˈɨpu ˌɔznatʃˈɔna jˈakɔ xˈuntɛr T.12 bˈɨwa tˌɛstɔvˈana zɨ avʲˈɔɲikˌɔ̃ uftʃˈɛɕɲʲɛ prˌɔjɛktˌɔvanˈɛɡɔ sˌamɔlˈɔtu bˈats TSR.2. pˈɔ zamkɲʲˈɛɲtɕu prɔjˈɛktu TSR.2 swuʒˈɨwa ˈɔna vɨ rˈɔjal aˈirtsraft ˌɛstablˈiʃmɛnt vɨ fˌarnbɔrˈɔuɡ jˈakɔ samˈɔlɔt tɛstˈɔvɨ, mʲˈɛndʑɨ innˈɨmi dˈɔ prˈup sɨstˈɛmu flˈɨ bˈɨ vˈirɛ.
|
jˈakʲɛ nˈɔvɨ spʃˈɛnt zˌamɔntɔvˈanɔ vɨ mɔdˈɛlu T.8?
|
{
"text": [
"xˈak dˈɔ lˌɔndɔvˈaɲʲa nˈa lˌɔtɲiskˈɔftsax"
],
"answer_start": [
625
]
}
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.