slug stringlengths 5 55 | title stringlengths 3 63 | author stringclasses 1
value | text stringlengths 229 136k |
|---|---|---|---|
ballady-i-romanse-lilje | Lilije | Adam Mickiewicz | (z pieśni gminnej)
Zbrodnia to niesłychana,
Pani zabija pana.
Zabiwszy grzebie w gaju,
Na łączce przy ruczaju,
Grób liliją zasiewa,
Zasiewając tak śpiewa:
«Rośnij kwiecie wysoko,
Jak pan leży głęboko;
Jak pan leży głęboko,
Tak ty rośnij wysoko».
Potem cała skrwawiona,
Męża zbójczyni żona,
Bieży przez łąki, przez ... |
ballady-i-romanse-pani-twardowska | Pani Twardowska | Adam Mickiewicz | Jedzą, piją, lulki palą,
Tańce, hulanka, swawola;
Ledwie karczmy nie rozwalą,
Ha, ha! Hi, hi! hejże! hola!
Twardowski siadł w końcu stoła,
Podparł się w boki jak basza:
„Hulaj dusza! hulaj!” woła,
Śmieszy, tumani, przestrasza.
Żołnierzowi, co grał zucha,
Wszystkich łaje i potrąca,
Świsnął szablą koło ucha:
Już z ... |
ballady-i-romanse-powrot-taty | Powrót taty | Adam Mickiewicz | „Pójdźcie, o dziatki, pójdźcie wszystkie razem
Za miasto, pod słup, na wzgórek;
Tam przed cudownym klęknijcie obrazem,
Pobożnie zmówcie paciórek.
Tato nie wraca: ranki i wieczory
We łzach go czekam i trwodze;
Rozlały rzeki, pełne zwierza bory,
I pełno zbójców na drodze”.
Słysząc to dziatki, biegą wszystkie razem,... |
ballady-i-romanse-rekawiczka | Rękawiczka | Adam Mickiewicz | (z Schillera)
Chcąc być widzem dzikich bojów,
Już u zwierzyńca podwojów
Król zasiada.
Przy nim książęta i panowie Rada;
A gdzie wzniosły krążył ganek,
Rycerze obok kochanek.
Król skinął palcem, zaczęto igrzysko,
Spadły wrzeciądze: ogromne lwisko
Z wolna się toczy;
Podnosi czoło,
Milczkiem obraca oczy
Wokoło;
I zi... |
ballady-i-romanse-romantycznosc | Romantyczność | Adam Mickiewicz | Methinks, I see… Where?
— In my mind's eyes.
Zdaje mi się, że widzę… Gdzie?
Przed oczyma duszy mojej.
Shakespeare
Słuchaj dzieweczko!
— Ona nie słucha. —
To dzień biały! to miasteczko!
Przy tobie nie ma żywego ducha,
Co tam wkoło siebie chwytasz?
Kogo wołasz, z kim się witasz?
— Ona nie słucha. —
To jak martwa... |
ballady-i-romanse-rybka | Rybka | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Ballady i romanse
Rybka
(ze śpiewu gminnego)
Od dworu, spod lasa, z wioski,
Smutna wybiega dziewica,
Rozpuściła na wiatr włoski
I łzami skropiła lica.
Przybiega na koniec łączki,
Gdzie w jezioro wpada rzeka;
Załamuje białe rączki
I tak żałośnie narzeka:
„O wy, co mieszkacie w wodzie,
Siostry... |
ballady-i-romanse-switez | Świteź | Adam Mickiewicz | Do Michała Wereszczaki
Ktokolwiek będziesz w nowogródzkiej stronie,
Do Płużyn ciemnego boru
Wjechawszy, pomnij zatrzymać twe konie,
Byś się przypatrzył jezioru.
Świteź tam jasne rozprzestrzenia łona,
W wielkiego kształcie obwodu,
Gęstą po bokach puszczą oczerniona,
A gładka jak szyba lodu.
Jeżeli noc... |
ballady-i-romanse-switezianka | Świtezianka | Adam Mickiewicz | Jakiż to chłopiec piękny i młody?
Jaka to obok dziewica?
Brzegami sinej Świtezi wody
Idą przy świetle księżyca.
Ona mu z kosza daje maliny,
A on jej kwiatki do wianka;
Pewnie kochankiem jest tej dziewczyny,
Pewnie to jego kochanka.
Każdą noc prawie, o jednej porze,
Pod tym się widzą modrzewiem.
Młody jest strzelc... |
czaty | Czaty | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Czaty
(Ballada ukraińska)
Z ogrodowej altany wojewoda zdyszany
Bieży w zamek z wściekłością i trwogą.
Odchyliwszy zasłony, spojrzał w łoże swej żony,
Pojrzał, zadrżał, nie znalazł nikogo.
Wzrok opuścił ku ziemi i rękami drżącemi
Siwe wąsy pokręca i duma.
Wzrok od łoża odwrócił, w tył wyl... |
dziady-dziadow-czesci-iii-ustep-do-przyjaciol-moskali | Do przyjaciół Moskali | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Dziadów części III Ustęp
Do przyjaciół Moskali
Ten Ustęp
Przyjaciołom Moskalom
poświęca Autor
Wy — czy mnie wspominacie! ja, ilekroć marzę
O mych przyjaciół śmierciach, wygnaniach, więzieniach,
I o was myślę: wasze cudzoziemskie twarze
Mają obywatelstwa prawo w mych marzeniach.
Gdzież wy teraz?... |
dziady-dziadow-czesci-iii-ustep-droga-do-rosji | Droga do Rosji | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Dziadów części III Ustęp
Droga do Rosji
Po śniegu, coraz ku dzikszej krainie
Leci kibitka jako wiatr w pustynie;
I oczy moje jako dwa sokoły
Nad oceanem nieprzejrzanym krążą,
Porwane burzą, do lądu nie zdążą,
A widzą obce pod sobą żywioły,
Nie mają kędy spocząć, skrzydła zwinąć,
W dół patrzą, czując,... |
dziady-dziadow-czesci-iii-ustep-oleszkiewicz | Oleszkiewicz | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Dziadów części III Ustęp
Oleszkiewicz
Dzień przed powodzią petersburską 1824
Gdy się najtęższym mrozem niebo żarzy,
Nagle zsiniało, plamami czernieje,
Podobne zmarzłej nieboszczyka twarzy,
Która się w izbie przed piecem rozgrzeje,
Ale nabrawszy ciepła a nie życia,
Zamiast oddechu, zionie parą gnicia... |
dziady-dziadow-czesci-iii-ustep-petersburg | Petersburg | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Dziadów części III Ustęp
Petersburg
Za dawnych greckich i italskich czasów
Lud się budował pod przybytkiem Boga,
Nad źródłem nimfy, pośród świętych lasów,
Albo na górach chronił się od wroga.
Tak zbudowano Ateny, Rzym, Spartę. —
W wieku gotyckim pod wieżą barona,
Gdzie była cała okolic obrona,
Stawał... |
dziady-dziadow-czesci-iii-ustep-pomnik-piotra-wielkiego | Pomnik Piotra Wielkiego | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Dziadów części III Ustęp
Pomnik Piotra Wielkiego
Z wieczora na dżdżu stali dwaj młodzieńce
Pod jednym płaszczem, wziąwszy się za ręce:
Jeden, ów pielgrzym, przybylec z zachodu,
Nieznana carskiej ofiara przemocy;
Drugi był wieszczem ruskiego narodu,
Sławny pieśniami na całej północy.
Znali się z sobą ... |
dziady-dziadow-czesci-iii-ustep-przedmiescia-stolicy | Przedmieścia stolicy | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Dziadów części III Ustęp
Przedmieścia stolicy
Z dala, już z dala widno, że stolica.
Po obu stronach wielkiej, pysznej drogi
Rzędy pałaców. — Tu niby kaplica
Z kopułą, z krzyżem; tam jak siana stogi
Posągi stoją pod słomą i śniegiem;
Ówdzie, za kolumn korynckich szeregiem,
Gmach z płaskim dachem, pała... |
dziady-dziadow-czesci-iii-ustep-przeglad-wojska | Przegląd wojska | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Dziadów części III Ustęp
Przegląd wojska
Jest plac ogromny: jedni zowią szczwalnią,
Tam car psy wtrawia, nim puści na zwierza;
Drudzy plac zowią grzeczniej gotowalnią,
Tam car swe stroje próbuje, przymierza,
Nim w rury, w piki, w działa ustrojony,
Wyjdzie odbierać monarchów pokłony. —
Kokietka idąc n... |
dziady-dziady-poema-dziady-czesc-ii | Dziady, część II | Adam Mickiewicz | DZIADY. Jest to nazwisko uroczystości obchodzonej dotąd między pospólstwem w wielu powiatach Litwy, Prus i Kurlandii, na pamiątkę dziadów, czyli w ogólności zmarłych przodków. Uroczystość ta początkiem swoim zasięga czasów pogańskich i zwała się niegdyś ucztą kozła, na której przewodniczył Koźlarz, Huslar, Guślarz, raz... |
dziady-dziady-poema-dziady-czesc-iii | Dziady, część III | Adam Mickiewicz | *Świętej pamięci*
JANOWI SOBOLEWSKIEMU
CYPRIANOWI DASZKIEWICZOWI
FELIKSOWI KÓŁAKOWSKIEMU
spółuczniom, spółwięźniom, spółwygnańcom
za miłość ku ojczyźnie prześladowanym,
z tęsknoty ku ojczyźnie zmarłym
w Archangielsku, na Moskwie, w Petersburgu —
narodowej sprawy męczennikom
poświęca Autor
[PRZEDMOWA]
Polska od... |
dziady-dziady-poema-dziady-czesc-iv | Dziady, część IV | Adam Mickiewicz | / Mieszkanie Księdza — stół nakryty, tylko co po wieczerzy — Ksiądz — Pustelnik — Dzieci — dwie świece na stole — lampa przed obrazem Najświętszej Panny Marii — na scienie zegar bijący. /
Ich hab alle mürbe Leichenschleier auf, die in Särgen lagen — ich entfernte den erhabenen Trost der Ergebung, bloss um mir immer f... |
dziady-dziady-poema-upior | Upiór | Adam Mickiewicz | Serce ustało, pierś już lodowata,
Ścięły się usta i oczy zawarły;
Na świecie jeszcze, lecz już nie dla świata!
Cóż to za człowiek? — Umarły.
Patrz, duch nadziei życie mu nadaje,
Gwiazda pamięci promyków użycza,
Umarły wraca na młodości kraje
Szukać lubego oblicza.
Pierś znowu tchnęła, lecz pierś lodowata,
Usta i ... |
dziady-dziady-widowisko-czesc-i | Dziady. Widowisko, część I | Adam Mickiewicz | / Prawa strona teatru — Dziewica w samotnym pokoju — na boku ksiąg mnóstwo, fortepiano, okno z lewej strony w pole; na prawej wielkie zwierciadło; świeca gasnąca na stole i księga rozłożona (romans Valerie). /
DZIEWICA
/ wstaje od stołu /
Świeco niedobra! właśnie pora była zgasnąć!
I nie mogłam doczytać — czyż podo... |
farys | Farys | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Farys
*Kasyda na cześć emira Tadż-ul-Fechra ułożona.
Janowi Kozłow na pamiątkę przypisana*
Jak łódź wesoła, gdy uciekłszy z ziemi,
Znowu po modrym zwija się krysztale,
I pierś morza objąwszy wiosły lubieżnemi,
Szyją łabędzią buja ponad fale:
Tak Arab, kiedy rumaka z opoki
Na obszar pustyni strąc... |
grazyna | Grażyna | Adam Mickiewicz | Coraz to ciemniej, wiatr północny chłodzi,
Na dole tuman, a miesiąc wysoko
Pośród krążącej czarnych chmur powodzi
We mgle niecałe pokazował oko;
I świat był na kształt gmachu sklepionego,
A niebo na kształt sklepu ruchomego,
Księżyc jak okno, którędy dzień schodzi.
Zamek na barkach nowogródzkiej góry
Od miesięcznego... |
konrad-wallenrod | Konrad Wallenrod | Adam Mickiewicz | Dovete adunque sapere come sono due generazioni da combattere….. bisogna essere volpe e leone.
Machiavelli
Bonawenturze i Joannie Zaleskim na pamiątkę lata tysiąc ośmset dwudziestego siódmego poświęca Autor.
Wstęp
Sto lat mijało, jak zakon krzyżowy
We krwi pogaństwa północnego brodził;
Już Prusak szyję uchylił ... |
ksiegi-narodu-polskiego-i-pielgrzymstwa-polskiego | Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego | Adam Mickiewicz | Księgi Narodu Polskiego.
Od początku świata aż do umęczenia narodu polskiego
Na początku była wiara w jednego *Boga*, i była Wolność na świecie. I nie było praw, tylko wola Boga, i nie było panów i niewolników tylko patryarchowie i dzieci ich.
Ale potém ludzie wyrzekli się *Boga* jednego, i naczynili sobie bałwanów, ... |
liryki-lozanskie-ach-juz-i-w-rodzicielskim-domu | Ach, już i w rodzicielskim domu... | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Liryki lozańskie
Ach, już i w rodzicielskim domu…
Ach, już i w rodzicielskim domu
Byłom złe dziecię;
Choć nie chciałem się naprzykrzać nikomu,
A przecie
Byłem między krewnymi i czeladzi gromadą
Przeszkodą i zawadą.
A choć wszystkich kochałem, ni w dzień ni w nocy
Nie byłem nikomu ku pociesze, ni ... |
liryki-lozanskie-bron-mnie-przed-soba | Broń mnie przed sobą samym... | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Liryki lozańskie
Broń mnie przed sobą samym…
Broń mnie przed sobą samym — maszże dość potęgi!
Są chwile, w których na wskroś widzę Twoje księgi,
Jak słońce mgłę przeziera, która ludziom złotą,
Brylantową zdaje się — a słońcu ciemnotą…
Człowiek większy nad słońce, wie, że ta powłoka
Złota — ciemną... |
liryki-lozanskie-do-b-z | Do B. Z. | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Liryki lozańskie
Do B. Z.
Słowiczku mój! a leć a piej!
Na pożegnanie piej,
Wylanym łzom, spełnionym snom,
Skończonej piosnce twej!
Słowiczku mój! twe pióra zzuj,
Sokole skrzydła weź,
I w ostrzu szpon, zołoto-stron,
Dawidzki hymn tu nieś!
Bo wyszedł głos, i padł już los,
I tajne brzemię ... |
liryki-lozanskie-gdy-tu-moj-trup | Gdy tu mój trup... | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Liryki lozańskie
Gdy tu mój trup…
Gdy tu mój trup w pośrodku was zasiada,
W oczy zagląda wam i głośno gada,
Dusza w ten czas daleka, ach daleka!
Błąka się i narzeka, ach narzeka!
Jest u mnie kraj, ojczyzna myśli mojéj,
I liczne mam serca mego rodzeństwo:
Piękniejszy kraj, niż ten, co w oczac... |
liryki-lozanskie-nad-woda-wielka-i-czysta | Nad wodą wielką i czystą... | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Liryki lozańskie
Nad wodą wielką i czystą…
Nad wodą wielką i czystą
Stały rzędami opoki;
I woda tonią przejrzystą
Odbiła twarze ich czarne.
Nad wodą wielką i czystą
Przebiegły czarne obłoki;
I woda tonią przejrzystą
Odbiła kształty ich marne.
Nad wodą wielką i czystą
Błysnęło wzdłuż i g... |
liryki-lozanskie-polaly-sie-lzy | Polały się łzy... | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Liryki lozańskie
Polały się łzy…
Polały się łzy me czyste, rzęsiste
Na me dzieciństwo sielskie, anielskie,
Na moją młodość górną i durną,
Na mój wiek męski, wiek klęski:
Polały się łzy me czyste, rzęsiste…
|
liryki-lozanskie-pytasz-za-co-bog | Pytasz, za co Bóg... | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Liryki lozańskie
Pytasz, za co Bóg…
Pytasz, za co Bóg trochą sławy mnie ozdobił? —
Za to, com myślał i chciał — nie za to, com zrobił!
Myśli i chęci — jest to poezyja w świecie:
Wykwita i opada, jak kwiat w jednym lecie.
Lecz uczynki, jak ziarna, w głąb ziemi zaryte,
Aż na przyszły rok ziarna wydadzą... |
liryki-lozanskie-rece-za-lud-walczace | Ręce za lud walczące... | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Liryki lozańskie
Ręce za lud walczące…
Ręce za lud walczące, sam lud poobcina.
Imion miłych ludowi — lud pozapomina…
Wszystko przejdzie! Po huku, po szumie, po trudzie
Wezmą dziedzictwo cisi, ciemni, mali ludzie.
|
liryki-lozanskie-snila-sie-zima | Śniła się zima... | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Liryki lozańskie
Śniła się zima
Miałem sen w Dreźnie 1832 r., marca 23, który ciemny i dla mnie niezrozumiały. Wstawszy, zapisałem go wierszem. Teraz, w roku 1840, przepisuję dla pamięci.
Śniła się zima, ja biegłem w szeregu,
Za procesyją pod niebem, po śniegu.
Nie wiem, skąd wiemy, że na brzeg ... |
liryki-lozanskie-snuc-milosc | Snuć miłość... | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Liryki lozańskie
Snuć miłość…
Snuć miłość, jak jedwabnik nić wnętrzem swym snuje,
Lać ją z serca, jak źródło wodę z wnętrza leje,
Rozwijać ją, jak złotą blachę, gdy się kuje
Z ziarna złotego; — puszczać ją w głąb, jak nurtuje
Źródło pod ziemią, — w górę wiać nią, jak wiatr wieje,
Po ziemi ją rozs... |
liryki-lozanskie-widzenie | Widzenie | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Liryki lozańskie
Widzenie
Dźwięk mię uderzył… Nagle moje ciało,
Jak ów kwiat polny otoczony puchem,
Prysło, zerwane Anioła podmuchem,
I ziarno duszy nagie pozostało…
I zdało mi się, żem się nagle zbudził
Ze snu strasznego, co mię długo trudził.
I, jak zbudzony ociera pot z czoła,
Tak ocierałem mo... |
liryki-lozanskie-zal-rozrzutnika | Żal rozrzutnika | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Liryki lozańskie
Żal rozrzutnika
Kochanek, druhów, ileż was spotkałem,
Ileż to oczu, jak gwiazd przeleciało,
Ileż to rączek tonąc uściskałem:
A serce nigdy z sercem nie gadało!
Wydałem wiele z serca, jak ze skrzyni
Młody rozrzutnik; lecz dłużnicy moi
Nic nie oddali. Któż dzisiaj obwini,
Że się ro... |
mickiewicz-bajki-chlop-i-zmija | Chłop i żmija | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Chłop i żmija
Z Lafontaine'a
W pamiętnikach bestyjo-graficznych Ezopa
Jest wzmianka o uczynku miłosiernym chłopa
I o pewnego węża postępku łajdackim.
Chłop wyszedł zimnym rankiem po chrośniak do sadu,
Aż tu pod bramą wąż mu do nóg pada plackiem:
Przeziębły, wpół skostniały, przysypany szronem,
Już ... |
mickiewicz-bajki-koza-kozka-i-wilk | Koza, kózka i wilk | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Koza, kózka i wilk
Z Lafontaine'a
Sąsiadka koza, ta co to rozwódka,
Z rodu Ostrożanka, a tak rześka czołem,
Że umie łeb za łeb rozmówić się z wołem,
I nie da lada wilku brać się do podbródka,
Wczoraj w las idąc zbierać na domu potrzebę
Rokitę czy łupią skórkę,
Na gospodarstwie zostawiła córkę,
Które... |
mickiewicz-ballady-i-romanse-do-przyjaciol | Do przyjaciół | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Do przyjaciół
(posyłając im balladę To lubię)
Bije raz, dwa, trzy… już północna pora:
Głuche wokoło zacisze,
Wiatr tylko szumi po murach klasztora
I psów szczekanie gdzieś słyszę.
Świeca w lichtarzu dopala się na dnie:
Raz w głębi tłumi ogniska,
Znowu się wzmoże i znowu opadnie,
Błyska, za... |
mickiewicz-ballady-i-romanse-kurhanek-maryli | Kurhanek Maryli | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Kurhanek Maryli
(myśl ze śpiewu litewskiego)
*Cudzy człowiek*
Tam u Niemnowej odnogi,
Tam u zielonej rozłogi,
Co to za piękny kurhanek?
Spodem uwieńczon jak w wianek,
W maliny, ciernie i głogi;
Boki ma strojne murawą,
Głowę ukwieconą w kwiaty,
A na niej czeremchy drzewo,
A od niej idą trzy dro... |
mickiewicz-ballady-i-romanse-pierwiosnek | Pierwiosnek | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Pierwiosnek
Z niebieskich najrańszą piosnek
Ledwie zadzwonił skowronek,
Najrańszy kwiatek pierwiosnek
Błysnął ze złotych obsłonek.
Ja
Za wcześnie, kwiatku, za wcześnie,
Jeszcze północ mrozem dmucha,
Z gór białe nie zeszły pleśnie,
Dąbrowa jeszcze nie sucha.
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się ... |
mickiewicz-ballady-i-romanse-to-lubie | To lubię | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
To lubię
Spojrzyj, Marylo, gdzie się kończą gaje:
W prawo łóz gęsty zarostek,
W lewo się piękna dolina podaje,
Przodem rzeczułka i mostek.
Tuż stara cerkiew; w niej puszczyk i sowy,
Obok dzwonnicy zrąb zgniły,
A za dzwonnicą chróśniak malinowy,
A w tym chróśniaku mogiły.
Czy tam bies si... |
mickiewicz-do-d-d | Do D... D... | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Do D… D…
Moja pieszczotka gdy w wesołej chwili
Pocznie szczebiotać i kwilić, i gruchać:
Tak mile grucha, szczebioce i kwili,
Że nie chcąc słówka żadnego postradać,
Nie śmiem przerywać, nie śmiem odpowiadać,
I tylko chciałbym słuchać, słuchać, słuchać.
Lecz mowy żywość gdy oczki zapali
I pocznie mocn... |
mickiewicz-do-joachima-lelewela | Do Joachima Lelewela | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Do Joachima Lelewela
Bellorum causas, et vitia, et modos
Ludumquae Fortunae, gravesque
Principum amicitias, et arma…
Periculosae plenum opus aleae
Tractas, et incedis per ignes
Suppositos cineri doloso.
(Horacy, Pieśni II, 1)
O długo modłom naszym będący na celu,
Znowuż do nas koronny znijdziesz *... |
mickiewicz-do-maryi-lempickiej | Do Maryi Łempickiej w dzień przyjęcia Komunii Świętej | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Do Maryi Łempickiej
W dzień przyjęcia komunii świętej
Dziś cię za stołem swym Chrystus ugościł,
Dziś Anioł tobie niejeden zazdrościł;
Ty spuszczasz oczy, które Bóstwem gorą!
Jak ty mnie swoją przerażasz pokorą!
Święta i skromna!… Grzesznicy nieczuli,
Gdy my w spoczynku skroń ospałą złożym,
Tobie, kl... |
mickiewicz-do-maryi-szymanowskiej | Do Maryi Szymanowskiej | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Do Maryi Szymanowskiej
Na jakimkolwiek świata zabłysnęłaś końcu,
Tobie wieszcze, jak gwebry indyjskiemu słońcu,
Chylą czoła wieńczone w nieśmiertelne liście,
I arf tysiącem twoje opiewają przyjście.
Zdziwisz się, kiedy nagle z Cherubinów choru,
Wyrwie się jakiś odgłos nieznany i dziki
Pomiędzy tryumf... |
mickiewicz-do-matki-polki | Do matki Polki | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Do matki Polki
O matko Polko! gdy u syna twego
W źrenicach błyszczy genijuszu świetność;
Jeśli mu patrzy z czoła dziecinnego
Dawnych Polaków duma i szlachetność;
Jeśli rzuciwszy rówieśników grono,
Do starca bieży, co mu dumy pieje;
Jeżeli słucha z głową pochyloną,
Kiedy mu przodków p... |
mickiewicz-do-mojego-cicerone | Do mojego Cicerone | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Do mojego Cicerone
Mój cicerone! oto na pomniku
Jakieś niekształtne, nieznajome imię
Wędrownik skreślił na znak, że był w Rzymie
Ja chcę coś wiedzieć o tym wędrowniku
Może go wkrótce przyjmie do gospody
Kłótliwa fala, może piasek niemy
Zatai jego życie i przygody,
I nigdy o nim nic się nic dowiemy.
... |
mickiewicz-do-na-alpach-w-splugen-1829 | Do*** na Alpach w Splügen 1829 | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Do*** na Alpach w Splügen 1829
Nigdy, więc nigdy z tobą rozstać się nie mogę!
Morzem płyniesz i lądem idziesz za mną w drogę,
Na lodowiskach widzę błyszczące twe ślady
I głos twój słyszę w szumie alpejskiej kaskady,
I włosy mi się jeżą, kiedy się oglądam,
I postać twoję widzieć lękam się i żądam.
Ni... |
mickiewicz-dudarz | Dudarz | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Ballady i romanse
Dudarz
Romans
(myśl z pieśni gminnej)
Jakiż to dziadek, jak gołąb siwy,
Z siwą aż do pasa brodą?
Dwaj go chłopczyki pod rękę wiodą,
Wiodą mimo naszej niwy.
Starzec na lirze brząka i nuci,
Chłopcy dmą w dudeczki z piórek.
Zawołam starca, niech się zawróci
I przyjdzie pod ten pa... |
mickiewicz-kochanek-duchow | Kochanek duchów | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Kochanek duchów
Kochanek duchów, ileż was spotkałem,
Ileż to oczu jak gwiazd przeleciało,
Ileż to rączek, tonąc, uściskałem:
A serce nigdy z sercem nie gadało!
Wydałem wiele serca, jak ze skrzyni
Młody rozrzutnik; lecz dłużnicy moi
Nic nie oddali. Któż dzisiaj obwini,
Że się rozrzutnik spostrzegł, że... |
mickiewicz-sen | Sen | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sen
Chociaż zmuszona będziesz mnie porzucić,
Jeżeli serca nie zmienisz w kochaniu,
Rzucając nawet nie chciej mnie zasmucić
I rozstając się, nie mów o rozstaniu!
Przed smutnem jutrem, niech jeszcze z wieczora
Ostatnia spłynie na pieszczotach chwilka;
A kiedy przyjdzie rozstania się pora,
Wtenczas tru... |
mickiewicz-tukaj | Tukaj albo próby przyjaźni | Adam Mickiewicz | Mickiewicz Adam
Ballady i romanse
Tukaj albo próby przyjaźni
Ballada
(we czterech częściach)
I
«Ja umieram. — Ja nie płaczę,
I wy chciejcie ulżyć sobie;
Prędzej, później legniem w grobie.
Nie wrócą na świat rozpacze.
Byłem panem mnogich włości,
Sławny potęgą i zbiorem;
Zamki me stały otworem
Dla przyjaciół i ... |
mickiewicz-zaloty | Zaloty | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Zaloty
Póki córeczki opiewałem wdzięki:
Mamunia słucha, stryj czyta;
Lecz skorom westchnął do serca i ręki:
Ja słucham, cały dom pyta.
Mama o wioskach i o duszach gada,
Pan stryj o rangach, dochodach;
A pokojowa służącego bada,
O mych w kochaniu przygodach.
Mamo, stryjaszku! Jednę tylko duszę
I na ... |
mickiewicz-zywila | Żywila | Adam Mickiewicz | Przedmowa
Przyjaciel lat dziecinnych ojca mojego, przypomniawszy sobie w tych czasach, iż jeden z najpierwszych jego utworów był drukowany w ówczesnych pismach periodycznych wileńskich, odszukał go i przysłał mi kopię, którą podzielić się z publicznością poczytuję sobie za obowiązek.
Jest to zaledwo szkic tylko, ale ... |
oda-do-mlodosci | Oda do młodości | Adam Mickiewicz | Bez serc, bez ducha, — to szkieletów ludy!
Młodości! dodaj mi skrzydła!
Niech nad martwym wzlecę światem
W rajską dziedzinę ułudy:
Kędy zapał tworzy cudy,
Nowości potrząsa kwiatem
I obleka w nadziei złote malowidła!
Niechaj, kogo wiek zamroczy,
Chyląc ku ziemi poradlone czoło,
Takie widzi świata koło,
Jakie tępemi z... |
panicz-i-dziewczyna | Panicz i dziewczyna | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Panicz i dziewczyna
I
W gaiku zielonym
Dziewczę rwie jagody;
Na koniku wronym
Jedzie panicz młody.
I grzecznie się skłoni,
I z konia zeskoczy;
Dziewczę się zapłoni,
Na dół spuści oczy.
«Dziewczyno kochana!
Dziś na te dąbrowy
Z kolegami z rana
Przybyłem na łowy.
... |
piesn-filaretow | Pieśń filaretów | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Pieśń filaretów
Hej użyjmy żywota!
Wszak żyjem tylko raz:
Niechaj ta czara złota,
Nie próżno wabi nas.
Hejże do niej wesoło!
Niechaj obiega w koło;
Chwytaj i do dna chyl
Zwiastunkę złotych chwil!
Po co tu obce mowy?
Polski pijemy miód:
Lepszy śpiew narodowy,
I lepszy bratni ród.
W ksiąg gr... |
popas-w-upicie | Popas w Upicie | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Popas w Upicie
(Zdarzenie prawdziwe)
Upita, niegdyś miasto, powiatu stolica,
Dzisiaj miasteczko liche; jedna w nim kaplica
I kilkanaście chatek żydowskiej siedziby.
Gdzie były ludne rynki, dziś tam rosną grzyby;
Wzgórek, obronny wałem i zwodzonym mostem,
Teraz broni się tylko pokrzywą i ostem.
M... |
reduta-ordona | Reduta Ordona | Adam Mickiewicz | Nam strzelać nie kazano. — Wstąpiłem na działo
I spojrzałem na pole; dwieście armat grzmiało.
Artyleryji ruskiéj ciągną się szeregi,
Prosto, długo, daleko, jako morza brzegi;
I widziałem ich wodza; — przybiegł, mieczem skinął
I jak ptak jedno skrzydło wojska swego zwinął.
Wylewa się spod skrzydła ściśniona piechota
Dłu... |
renegat | Renegat | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Renegat
(ballada turecka)
I
Co się niedawno stało w Iranie,
Opowiem światu całemu.
Na kaszemirskim usiadł dywanie,
Basza pośrodku haremu.
Pieją Greczynki, pieją Czerkieski.
Pląsają branki Kirgisa;
U tych w źrenicach szafir niebieski,
U tamtych cienie Eblisa.
Basza nie widzi, Basza nie ... |
smierc-pulkownika | Śmierć Pułkownika | Adam Mickiewicz | W głuchéj puszczy, przed chatką leśnika,
Rota strzelców stanęła zielona;
A u wrót stoi straż Pułkownika,
Tam w izdebce Pułkownik ich kona.
Z wiosek zbiegły się tłumy wieśniacze:
Wódz to był wiélkiej mocy i sławy,
Kiedy po nim lud prosty tak płacze
I o zdrowie tak pyta ciekawy.
Kazał konia Pułkownik kulbaczyć,
Konia ... |
sonety-krymskie-ajudah | Ajudah | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Ajudah
Lubię poglądać wsparty na Judahu skale,
Jak spienione bałwany, to w czarne szeregi
Ścisnąwszy się, buchają, to jak srébrne śniegi
W milionowych tęczach kołują wspaniale.
Trącą się o mieliznę, rozbiją na fale,
Jak wojsko wielorybów, zalegając brzegi,
Zdobędą ląd w tryumfie, i n... |
sonety-krymskie-aluszta-w-dzien | Ałuszta w dzień | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Ałuszta w dzień
Już góra z piersi mgliste otrząsa chylaty,
Rannym szumi namazem niwa złotokłosa,
Kłania się las i sypie z majowego włosa,
Jak z różańca chalifów, rubin i granaty.
Łąka w kwiatach, nad łąką latające kwiaty,
Motyle różnofarbne, niby tęczy kosa,
Baldakimem z brylantów ok... |
sonety-krymskie-aluszta-w-nocy | Ałuszta w nocy | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Ałuszta w nocy
Rzeźwią się wiatry, dzienna wolnieje posucha,
Na barki Czatyrdahu spada lampa światów,
Rozbija się, rozlewa strumienie szkarłatów
I gaśnie. Błędny pielgrzym ogląda się, słucha:
Już góry poczerniały, w dolinach noc głucha,
Źródła szemrzą jak przez sen na łożu z bławatów... |
sonety-krymskie-bajdary | Bajdary | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Bajdary
Wypuszczam na wiatr konia i nie szczędzę razów;
Lasy, doliny, głazy, w kolei, w natłoku;
U nóg mych płyną, giną, jak fale potoku;
Chcę odurzyć się, upić tym wirem obrazów.
A gdy spieniony rumak nie słucha rozkazów,
Gdy świat kolory traci pod całunem mroku,
Jak w rozbitém źwie... |
sonety-krymskie-bakczysaraj | Bakczysaraj | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Bakczysaraj
Jeszcze wielka, już pusta Girajów dziedzina!
Zmiatane czołem baszów ganki i przedsienia,
Sofy, trony potęgi, miłości schronienia,
Przeskakuje szarańcza, obwija gadzina.
Skroś okien różnofarbnych powoju roślina,
Wdzierając się na głuche ściany i sklepienia,
Zajmuje dzieło ... |
sonety-krymskie-bakczysaraj-w-nocy | Bakczysaraj w nocy | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Bakczysaraj w nocy
Rozchodzą się z dżamidów pobożni mieszkańce,
Odgłos izanu w cichym gubi się wieczorze,
Zawstydziło się licem rubinowém zorze,
Srébrny król nocy dąży spocząć przy kochance.
Błyszczą w haremie niebios wieczne gwiazd kagańce
Śród nich po safirowym żegluje przestworze
... |
sonety-krymskie-burza | Burza | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Burza
Zdarto żagle, stér prysnął, ryk wód, szum zawiei,
Głosy trwożnéj gromady, pomp złowieszcze jęki,
Ostatnie liny majtkom wyrwały się z ręki,
Słońce krwawo zachodzi, z niém reszta nadziei.
Wicher z tryumfem zawył; a na mokre góry,
Wznoszące się piętrami z morskiego odmętu,
Wstąpił... |
sonety-krymskie-cisza-morska | Cisza morska | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Cisza morska
Na wysokości Tarkankut
Już wstążkę pawilonu wiatr zaledwie muśnie,
Cichemi gra piersiami rozjaśniona woda;
Jak marząca o szczęściu narzeczona młoda,
Zbudzi się, aby westchnąć, i wnet znowu uśnie.
Żagle, na kształt chorągwi gdy wojnę skończono,
Drzémią na masztach nagich;... |
sonety-krymskie-czatyrdah | Czatyrdah | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Czatyrdah
Mirza
Drżąc muślimin całuje stopy twéj opoki,
Maszcie krymskiego statku, wielki Czatyrdahu!
O minarecie świata! o gór padyszachu!
Ty, nad skały poziomu uciekłszy w obłoki,
Siedzisz sobie pod bramą niebios, jak wysoki
Gabryjel, pilnujący edeńskiego gmachu.
Ciemny las twoim p... |
sonety-krymskie-droga-nad-przepascia-w-czufut-kale | Droga nad przepaścią w Czufut-Kale | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Droga nad przepaścią w Czufut-Kale
Mirza i Pielgrzym
MIRZA
Zmów pacierz, opuść wodze, odwróć na bok lica,
Tu jeździec końskim nogom swój rozum powierza;
Dzielny koń! patrz, jak staje, głąb okiem rozmierza,
Uklęka, brzeg wiszaru kopytem pochwyca,
I zawisnął. — Tam nie patrz! tam spad... |
sonety-krymskie-gora-kikineis | Góra Kikineis | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Góra Kikineis
Mirza
Spojrzyj w przepaść — niebiosa leżące na dole,
To jest morze; — śród fali, zda się, że ptak–góra,
Piorunem zastrzelony, swe masztowe pióra
Roztoczył kręgiem, szerszym niż tęczy półkole,
I wyspą śniegu nakrył błękitne wód pole.
Ta wyspa, żeglująca w otchłani — to c... |
sonety-krymskie-grob-potockiej | Grób Potockiéj | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Grób Potockiéj
W kraju wiosny, pomiędzy rozkosznemi sady,
Uwiędłaś, młoda różo! bo przeszłości chwile,
Ulatując od ciebie jak złote motyle,
Rzuciły w głębi serca pamiątek owady.
Tam na północ, ku Polsce, świécą gwiazd gromady,
Dlaczegoż na téj drodze błyszczy się ich tyle?
Czy wzrok ... |
sonety-krymskie-mogily-haremu | Mogiły haremu | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Mogiły Haremu
Mirza do Pielgrzyma
Tu z winnicy miłości niedojrzałe grona
Wzięto na stół Allaha; tu perełki Wschodu,
Z morza uciech i szczęścia, porwała za młodu
Truna, koncha wieczności, do mrocznego łona.
Skryła je niepamięci i czasu zasłona;
Nad niemi turban zimny błyszczy śród ogr... |
sonety-krymskie-pielgrzym | Pielgrzym | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Pielgrzym
U stóp moich kraina dostatków i krasy,
Nad głową niebo jasne, obok piękne lice;
Dlaczegoż stąd ucieka serce w okolice
Dalekie i — niestety! jeszcze dalsze czasy?
Litwo! piały mi wdzięczniéj twe szumiące lasy,
Niż słowiki Bajdaru, Salhiry dziewice;
I weselszy deptałem twoje ... |
sonety-krymskie-ruiny-zamku-w-balaklawie | Ruiny zamku w Bałakławie | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Ruiny zamku w Bałakławie
Te zamki, połamane w zwaliska bez ładu,
Zdobiły cię i strzegły, o niewdzięczny Krymie!
Dzisiaj stérczą na górach jak czaszki olbrzymie,
W nich gad mieszka, lub człowiek podléjszy od gadu.
Szczeblujmy na wieżycę, szukam herbów śladu;
Jest i napis, tu może boha... |
sonety-krymskie-stepy-akermanskie | Stepy akermańskie | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Stepy akermańskie
Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu,
Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi,
Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi,
Omijam koralowe ostrowy burzanu.
Już mrok zapada, nigdzie drogi ni kurhanu;
Patrzę w niebo, gwiazd szukam przewodniczek łodzi;
Tam z ... |
sonety-krymskie-widok-gor-ze-stepow-kozlowa | Widok gór ze stepów Kozłowa | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Widok gór ze stepów Kozłowa
Pielgrzym i Mirza
PIELGRZYM
Tam!… czy Allah postawił ścianą morze lodu?
Czy aniołom tron odlał z zamrożonéj chmury?
Czy Diwy z ćwierci lądu dźwignęli te mury,
Aby gwiazd karawanę nie puszczać ze wschodu?
Na szczycie jaka łuna! pożar Carogrodu!
Czy Allah, ... |
sonety-krymskie-zegluga | Żegluga | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety krymskie
Żegluga
Szum większy, gęściéj morskie snują się straszydła,
Majtek wbiegł na drabinę: gotujcie się dzieci!
Wbiegł, rozciągnął się, zawisł w niewidzialnéj sieci,
Jak pająk, czatujący na skinienie sidła.
Wiatr! — wiatr! — Dąsa się okręt, zrywa się z wędzidła,
Przewala się, nurkuje w pi... |
sonety-odeskie-blogoslawienstwo-z-petrarki | Błogosławieństwo (z Petrarki) | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Błogosławieństwo
(z Petrarki)
Błogosławiony rok ów, miesiąc, i niedziela,
I dzień ów, i dnia cząstka, i owa godzina,
I chwila, i to miejsce, gdzie moja dziewczyna
Uczucia mi natchnęła, choć ich nie podziela.
Błogosławione oczki blasku i wesela,
Skąd amorek wygląda i łuczek napina,
Błogosławiony łucz... |
sonety-odeskie-danaidy | Sonet XXI. Danaidy | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet XXI. Danaidy
Płci piękna! gdzie wiek złoty, gdy za polne kwiaty,
Za haftowane kłosem majowe sukienki,
Kupowano panieńskie serduszka i wdzięki,
Gdy do lubej gołębia posyłano w swaty?
Dzisiaj wieki są tańsze a droższe zapłaty.
Ta, której złoto daję, prosi o piosenki;
Ta, której se... |
sonety-odeskie-dobranoc | Sonet XVI. Dobranoc | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet XVI. Dobranoc
Dobranoc! już dziś więcej nie będziem bawili,
Niech snu anioł modrymi skrzydły cię otoczy,
Dobranoc, niech odpoczną po łzach twoje oczy,
Dobranoc, niech się serce pokojem zasili.
Dobranoc, z każdej ze mną przemówionej chwili,
Niech zostanie dźwięk jakiś cichy i uro... |
sonety-odeskie-dobry-wieczor | Sonet XVII. Dobry wieczór | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet XVII. Dobry wieczór
Dobry wieczór! on dla mnie najsłodszym życzeniem;
Nigdy, czy to przed nocą dzieli nas zapora,
Czyli mię ranna znowu przywołuje pora,
Nie żegnam się, ni witam z takim zachwyceniem,
Jak w tę chwilę, wieczornym ośmielony cieniem;
Ty nawet, milczeć rada i płonić ... |
sonety-odeskie-do-d-d-elegia | Do D. D. Elegia | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Do D. D.
Elegia
Gdybyś ty na dzień jeden była w mojej duszy…
Na dzień cały? Nie — takiej nie życzę katuszy.
Gdyby godzinę tylko… szczęśliwe stworzenie,
Poznałabyś natenczas, co to jest cierpienie!
Myśli me na torturach, w uczuciach mych burza:
To mi gniew serce miota i czoło zachmurza,
To mię smut... |
sonety-odeskie-do-d-d-wizyta | Sonet XVIII. Do D. D. (Wizyta) | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet XVIII. Do D. D. (Wizyta)
Wizyta
Ledwie wnijdę, słów kilka przemówię z nią samą,
Jużci dzwonek przeraża, wpada galonowy,
Za nim wizyta, za nią ukłony, rozmowy,
Ledwie wizyta z bramy, już druga za bramą.
Gdybym mógł, progi wilczą otoczyłbym jamą,
Stawiłbym lisie pastki, kolczaste ... |
sonety-odeskie-do-laury | Sonet II. Do Laury | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet II. Do Laury
Ledwiem ciebie zobaczył jużem się zapłonił,
W nieznanym oku dawnej znajomości pytał;
I z twych jagód wzajemny rumieniec wykwitał,
Jak z róży, której piersi zaranek odsłonił.
Ledwieś piosnkę zaczęła, jużem łzy uronił,
Twój głos wnikał do serca i za duszę chwytał;
Zda... |
sonety-odeskie-do-m | Do M*** | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Do M***
Wiérsz napisany w roku 1822
Precz z moich oczu!… posłucham od razu,
Precz z mego serca!… i serce posłucha,
Precz z méj pamięci!… Nie! tego rozkazu
Moja i twoja pamięć nie posłucha.
Jak cień tém dłuższy, gdy padnie z daleka,
Tém szerzéj koło żałobne roztoczy,
Tak moja postać, im daléj ucieka... |
sonety-odeskie-do-marii-p | Do Marii P... | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Do Marii P…
ofiarując jej drugi tomik poezyj
Maryjo, siostro moja! Nie krewnym łańcuchem,
Aleśmy pobratani umysłem i duchem.
Gdy mi dziwactwo losu i twój wyrok wzbrania,
Równie święte, a milsze powtarzać nazwania:
Choć innym spojrzyj okiem w przeminione lata
I pamiątki kochanka przyjmij z ręki brata... |
sonety-odeskie-do-niemna | Sonet VIII. Do Niemna | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet VIII. Do Niemna
Niemnie, domowa rzeko moja! gdzie są wody,
Do których przez kwieciste skakaliśmy błonie
I któreśmy czerpali w młodociane dłonie
Za napój lub za kąpiel spoconej jagody?
Gdzie Laura, z chlubą patrząc na cień swej urody,
Lubiła włos zaplatać lub zakwiecać skronie,
G... |
sonety-odeskie-do-patrzysz-mi-w-oczy | Sonet XI. Do... | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet XI. Do…
Patrzysz mi w oczy, wzdychasz — zgubna twa prostota;
Lękaj się jadu, który w oczach żmii płonie,
Uciekaj nim cię oddech zatruty owionie,
Jeśli nie chcesz kląć reszty twojego żywota.
Szczerość, jeszcze mi jedna pozostała cnota;
Wiedz, że niegodny ogień zapalasz w mym łoni... |
sonety-odeskie-do-wizytujacych | Sonet XIX. Do wizytujących | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet XIX. Do wizytujących
Pragniesz miłym być gościem, czytaj rady moje:
Nie dość, wszedłszy, donosić, o czym wszyscy wiedzą,
Że dzisiaj tam walcują, ówdzie obiad jedzą,
Zboże tanie, deszcz pada, w Grecyi rozboje.
Jeśli w salonie znajdziesz bawiących się dwoje,
Zważaj, czy cię z ukło... |
sonety-odeskie-dzien-dobry | Sonet XV. Dzień dobry | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet XV. Dzień dobry
Dzień dobry! nie śmiem budzić, o wdzięczny widoku!
Jej duch na poły w rajskie wzleciał okolice,
Na poły został boskie ożywiając lice,
Jak słońce na pół na niebie, pół w srebrnym obłoku.
Dzień dobry! już westchnęła, błysnął promyk w oku,
Dzień dobry, już obraża św... |
sonety-odeskie-ekskuza | Sonet XXII. Ekskuza | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet XXII. Ekskuza
Nuciłem o miłostkach w rówienników tłumie;
Jedni mię pochwalili, a drudzy szeptali:
Ten wieszcz kocha się tylko, męczy się i żali,
Nic innego nie czuje lub śpiewać nie umie.
W dojrzalsze wchodząc lata, przy starszym rozumie,
Czemu serce płomykiem tak dziecinnym pal... |
sonety-odeskie-luba-ja-wzdycham | Sonet XIV (Luba! ja wzdycham, pamięć niebieskiej pieszczoty...) | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet XIV (Luba! ja wzdycham, pamięć niebieskiej pieszczoty…)
Luba! ja wzdycham, pamięć niebieskiej pieszczoty
Trują mi okropnego rozmyślania chwile.
Ach! może serce twoje, co cierpiało tyle,
Może, boję się wyrzec, pustoszą zgryzoty?
Luba, i cóżeś winna, że twych ocząt groty
Tak paląc... |
sonety-odeskie-mowie-z-soba | Sonet III (Mówię z sobą, z drugimi plączę się w rozmowie...) | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet III (Mówię z sobą, z drugimi plączę się w rozmowie…)
Mówię z sobą, z drugimi plączę się w rozmowie,
Serce bije gwałtownie, oddechem nie władnę,
Iskry czuję w źrenicach, a na twarzy bladnę;
Nie jeden z obcych głośno pyta o me zdrowie,
Albo o mym rozumie coś na ucho powie.
Tak cał... |
sonety-odeskie-niepewnosc | Niepewność | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Niepewność
Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę,
Nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę;
Jednakże gdy cię długo nie oglądam,
Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam;
I tęskniąc, sobie zadaję pytanie:
Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?
Gdy z oczu znikniesz, nie mogę ni razu
W myśli twoje... |
sonety-odeskie-nieuczona-twa-postac | Sonet IV (Nieuczona twa postać, niewymyślne słowa...) | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet IV (Nieuczona twa postać, niewymyślne słowa…)
Nieuczona twa postać, niewymyślne słowa,
Ani lice, ni oko nad inne nie błyska,
A każdy rad cię ujrzeć, rad posłyszeć z bliska;
Choć w ubraniu pasterki, widno żeś królowa.
Wczora brzmiały i pieśni, i głośna rozmowa,
Pytano się o twoic... |
sonety-odeskie-pierwszy-raz-jam-niewolnik | Sonet XIII (Pierwszy raz jam niewolnik z mojej rad niewoli...) | Adam Mickiewicz | Adam Mickiewicz
Sonety odeskie
Sonet XIII (Pierwszy raz jam niewolnik z mojej rad niewoli…)
Pierwszy raz jam niewolnik z mojej rad niewoli,
Patrzę na ciebie, z czoła nie znika pogoda;
Myślę o tobie, z myśli nie znika swoboda;
Kocham ciebie, a przecież serce mi nie boli.
Nieraz brałem za szczęście chwileczkę swawoli... |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.