Premise:
เราเปรียบเทียบกลไก vasorelaxation ของ acetylcholine และ substance P โดยอ้างอิงถึง K⁺ channels และวิเคราะห์เชิง pharmacological ลักษณะของ endothelium-derived substances นอกจาก NO และ prostanoids ใน monkey และ dog coronary arteries ได้แยก coronary arteries จาก monkeys และ dogs และวัด isometric tension ของ artery strips ใน canine coronary artery strips ที่รักษาด้วย indomethacin ร่วมกับ N(G)-nitro-L-arginine (L-NA) และถูกทำให้ partially contracted ด้วย prostaglandin F(2alpha), acetylcholine ทำให้เกิด concentration-related relaxation ซึ่งถูกยกเลิกเมื่อ removal ของ endothelium การคลายตัวถูกกดลงอย่างมากแต่ไม่หมดไปใน strips ที่สัมผัสกับ high K⁺ media Charybdotoxin ร่วมกับ apamin ยับยั้งการคลายตัวได้อย่างแรงในระดับใกล้เคียงกับ high K⁺ media ขณะที่ glibenclamide หรือ iberiotoxin ไม่มีผล การคลายตัวถูกยับยั้งอย่างมากโดย quinacrine (phospholipase A₂ inhibitor) และ ketoconazole (selective cytochrome P450 (CYP) 3A inhibitor) แต่ไม่ถูกยับยั้งโดย sulfaphenazole (selective CYP 2C inhibitor) ตรงกันข้ามกับ acetylcholine, endothelium-dependent และ indomethacin-plus-L-NA-resistant relaxation ที่ induced โดย substance P ไม่ถูกยับยั้งโดย high K⁺ media, charybdotoxin ร่วมกับ apamin หรือ ketoconazole Quinacrine และ AA861 (5-lipoxygenase inhibitor) ยับยั้ง relaxation ที่ induced โดย substance P ใน monkey coronary artery, acetylcholine-induced relaxation ที่ resistant ต่อ indomethacin ร่วมกับ L-NA ถูกยกเลิกโดย endothelial denudation และโดยการรักษาด้วย high K⁺ media, charybdotoxin ร่วมกับ apamin, progesterone และ ketoconazole แต่ไม่ถูกกระทบโดย iberiotoxin หรือ sulfaphenazole Substance P ไม่ทำให้ monkey coronary arteries คลายตัว
Hypothesis:
สรุปได้ว่า endothelium-dependent, nitric oxide- และ prostanoid-independent relaxation ที่ induced โดย acetylcholine ใน monkey และ dog coronary arteries ถูก mediated โดย charybdotoxin plus apamin-sensitive แต่ iberiotoxin-insensitive Ca²⁺-activated K⁺ channel opening substances ซึ่งอาจเป็น CYP3A-derived arachidonic acid metabolites


Premise:
วัตถุประสงค์ของเราคือเพื่อกำหนดบทบาทของ Rho-associated kinase (ROK) ต่อการควบคุม forearm blood flow (FBF) และเพื่อเปิดเผยบทบาทที่อาจเป็นไปได้ของ ROK ต่อการควบคุม endothelium-derived nitric oxide (NO) นอกจากนี้ได้บันทึกผลของ fasudil ต่อการตอบสนองการหดหลอดเลือดต่อ endothelin-1 ในส่วนพื้นฐาน phosphorylation ของ myosin light chain (MLC) กำหนด calcium sensitivity ของ contractile apparatus MLC phosphorylation ขึ้นกับ activity ของ MLC kinase และ MLC phosphatase เอนไซม์ตัวหลังถูกยับยั้งผ่าน phosphorylation โดย ROK มีการเสนอว่า ROK ยับยั้งการสร้าง NO อาจผ่านการยับยั้ง Akt pathway ในการศึกษานี้ ได้ตรวจสอบผลของการให้ ROK inhibitor fasudil ทาง intra-arterial ต่อ FBF ในอาสาสมัครสุขภาพดี 12 คนโดยใช้ venous occlusion plethysmography เพื่อเปิดเผยบทบาทของ NO, fasudil ถูกให้ระหว่าง NO clamp ผลการศึกษาพบว่า fasudil เพิ่ม FBF อย่างมากแบบ dose-dependent จาก 2.34 ± 0.21 เป็น 6.96 ± 0.93 ml/100 ml forearm volume ที่ 80 μg/min (P < 0.001) ที่ 1,600 μg/min, fasudil ลด systolic, diastolic และ mean arterial pressure และเพิ่ม heart rate Fasudil ทำให้ฤทธิ์หดหลอดเลือดของ endothelin-1 หายไป การตอบสนองของหลอดเลือดต่อ fasudil (80 μmol/min) ถูกทำให้ลดลงระหว่าง NO clamp (104 ± 18% vs. 244 ± 48% สำหรับ NO clamp + fasudil vs. fasudil alone; ข้อมูลแสดงเป็นอัตราส่วนระหว่างแขนที่ได้รับยาและแขนที่ไม่ได้รับยา โดย baseline = 0%, P < 0.05)

สมมติฐาน:
สรุปได้ว่า 1) basal peripheral และ systemic vascular tone ขึ้นกับ ROK; 2.34) ส่วนสำคัญของ fasudil-induced vasodilation มีสารตัวกลางคือ NO บ่งชี้ว่า vascular bioavailable NO ถูกควบคุมเชิงลบโดย ROK; และ 3) การตอบสนองการหดตัวต่อ endothelin เกี่ยวข้องกับการ activation ของ ROK


Premise:
ได้มีการศึกษาฤทธิ์ขยายหลอดเลือดของฟลูนาไรซีนต่อชิ้นแถบกล้ามเนื้อเรียบของหลอดเลือดแดงเมเซนเทอริกของกระต่าย และเปรียบเทียบกับนิเฟดิพีน ฟลูนาไรซีน (30–300 nM) ยับยั้งการหดตัวที่ถูกเหนี่ยวนำโดย Ca2+ ในสารละลายปราศจาก Ca2+ ที่มี K+ 100 mM แบบขึ้นกับขนาดยา การวิเคราะห์แบบ double reciprocal แสดงว่าการยับยั้งนี้เป็นแบบแข่งขันที่ความเข้มข้นต่ำ (30–100 nM; คล้ายนิเฟดิพีน) หรือเป็นแบบไม่แข่งขันที่ความเข้มข้นสูง (0.3–1 μM) อย่างหลังดูเหมือนเกี่ยวข้องบางส่วนกับการยับยั้งโปรตีนหดตัว โดยประเมินจากการหดตัวที่ถูกเหนี่ยวนำโดย Ca2+ ในชิ้นแถบกล้ามเนื้อแบบ skinned ด้วยสารเคมีที่ผ่านการทำด้วยซาโปนิน ตรงกันข้ามกับการออกฤทธิ์ของนิเฟดิพีน ฟลูนาไรซีนยับยั้งการหดตัวที่เหนี่ยวนำโดยนอร์เอพิเนฟรีน (NE) ได้มากกว่าที่เหนี่ยวนำโดย K+ สูง และที่ 0.3 μM ยานี้ยับยั้งการหดตัวที่เหนี่ยวนำโดย NE ได้ทั้งหมด ฟลูนาไรซีนยังยับยั้งการหดตัวที่เหนี่ยวนำโดย NE ในสารละลายปราศจาก Ca2+ ที่มี EGTA 2 mM ในสารละลายปราศจาก Ca2+ NE สามารถไฮโดรไลซ์ phosphatidylinositol 4,5-bisphosphate (PI-P2) ได้อย่างรวดเร็วและก่อให้เกิด phosphatidic acid (PA) ฟลูนาไรซีน (30 และ 300 nM) แต่ไม่นิเฟดิพีน (100 nM) ยับยั้งการไฮโดรไลซ์ PI-P2 และการเกิด PA ที่เหนี่ยวนำโดย NE อย่างไรก็ตาม ฟลูนาไรซีน (100 nM) ไม่ได้เปลี่ยนแปลงการหดตัวที่เหนี่ยวนำโดย inositol 1,4,5-trisphosphate 10 μM ในชิ้นแถบกล้ามเนื้อแบบ skinned ด้วยสารเคมี
Hypothesis:
สรุปได้ว่า ตรงกันข้ามกับนิเฟดิพีน ฟลูนาไรซีนที่ความเข้มข้นต่ำยับยั้งการหดตัวที่เหนี่ยวนำโดย Ca2+ โดยไปรบกวนการไฮโดรไลซ์ PI-P2 และการเกิด PA ที่เหนี่ยวนำโดย NE


Premise:
ปลากระดูกแข็ง (teleost) สามารถปรับการรับพลังงานของตนเมื่อได้รับอาหารที่เป็นแหล่งสารอาหารหลักบริสุทธิ์ แม้ว่ากลไกที่แน่ชัดซึ่งควบคุมการเลือกสารอาหารหลักจะยังไม่ทราบ เนื่องจากมีรายงานว่าโคลีซิสโตไคนิน (CCK) สามารถเปลี่ยนแปลงรูปแบบการเลือกสารอาหารหลักในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เราจึงสำรวจผลของการให้ CCK ทางปากแก่ปลากะพงยุโรปต่อการเลือกสารอาหารหลักที่บรรจุแคปซูลแยกชนิดกัน การให้ CCK ขนาด 0.05, 0.15 และ 0.25 มก./กก. น้ำหนักตัว ในแคปซูลเจลาตินเป็นเวลา 5 วันติดต่อกัน ทำให้การกินอาหารรวมลดลงอย่างมีนัยสำคัญ (21, 28 และ 51% ตามลำดับ) โดยเฉพาะที่ขนาดสูง ลดปริมาณของสารอาหารหลักทุกชนิดที่ถูกกินอย่างสม่ำเสมอโดยไม่กระทบต่อสัดส่วนสัมพัทธ์ของมันในอาหาร การให้โพรกลูไมด์ทางปาก ซึ่งเป็นยาต้านตัวรับ CCK แบบไม่จำเพาะ ขนาด 5, 15 และ 25 มก./กก. น้ำหนักตัว ทำให้ปริมาณการกินอาหารรวมเพิ่มขึ้น 2, 18 และ 44% ตามลำดับ และที่ขนาดสูงสุดทำให้ปริมาณคาร์โบไฮเดรต (CH) เพิ่มขึ้น 52% และโปรตีน (P) เพิ่มขึ้น 43% การให้โพรกลูไมด์ (25 มก./กก. น้ำหนักตัว) และ CCK (0.25 มก./กก. น้ำหนักตัว) ร่วมกันในแคปซูลเดียวที่ให้ก่อนอาหาร ยับยั้งผลที่สังเกตเมื่อให้ CCK เพียงอย่างเดียว
Hypothesis:
โดยสรุป การให้โพรกลูไมด์ทางปากก่อให้เกิดผลลดความอยากอาหารต่อทั้งการกินอาหารรวมและการกินสารอาหารหลักรายชนิด และผลดังกล่าวถูกต่อต้านโดย CCK ซึ่งเป็นตัวปฏิปักษ์ของโพรกลูไมด์


Premise:
นิวเคลียสพาราเวนทริคิวลาร์ของไฮโปทาลามัส (PVN) ดูเหมือนจะบูรณาการคุณสมบัติกระตุ้นความอยากอาหารของเพปไทด์ชนิดใหม่คือ เกรลิน ดังนั้น เราจึงตรวจสอบกลไกส่วนกลางของระบบประสาทที่อยู่เบื้องหลังการกินอาหารซึ่งเกิดจากการให้เกรลินภายใน PVN เราพบว่าการฉีดเกรลินเข้าสู่ PVN ขนาด 0.03 นาโนโมลเป็นขนาดต่ำสุดที่เพิ่มการบริโภคอาหาร และมันยังกระตุ้นให้เกิดอิมมูโนรีแอคทิวิตีของ c-Fos (ตัวบ่งชี้การกระตุ้นของเซลล์ประสาท) ใน PVN เอง ตลอดจนในบริเวณสมองอื่นที่เกี่ยวข้องกับการกินอาหาร ได้แก่ นิวเคลียสอาร์คูเอตและนิวเคลียสดอร์โซมีเดียลของไฮโปทาลามัส นิวเคลียสเซ็นทรัลของอะมิกดะลา และนิวเคลียสของทรักต์โซลิทารี
Hypothesis:
เราสรุปว่า เกรลินกระตุ้นเซลล์ประสาทใน PVN และในบริเวณสมองอื่นที่เกี่ยวข้องกับการกินอาหาร เพื่อส่งเสริมการบริโภคอาหาร


Premise:
เลปตินมีบทบาทสำคัญยิ่งในการควบคุมมวลกระดูกโดยระบบประสาทส่วนกลาง เกรลินมีฤทธิ์ตรงข้ามกับเลปติน ในการศึกษานี้ เราศึกษาผลของการให้เกรลินเข้าทางโพรงสมอง (intracerebroventricular) แบบเรื้อรังต่อมวลกระดูกในหนู Sprague-Dawley (1.5 μg/วัน นาน 21 วัน) แบ่งหนูเป็นกลุ่มควบคุม กลุ่มได้รับเกรลินและให้อาหารแบบไม่จำกัด (ghrelin ad lib-fed) และกลุ่มได้รับเกรลินแบบให้อาหารเทียบคู่ (ghrelin pair-fed) การแช่เกรลินทางโพรงสมองเพิ่มน้ำหนักตัวอย่างมีนัยสำคัญในหนูแก๊ง ghrelin ad lib-fed แต่ไม่เพิ่มในกลุ่ม ghrelin pair-fed เมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม การแช่เกรลินทางโพรงสมองแบบเรื้อรังเพิ่มมวลกระดูกอย่างมีนัยสำคัญในกลุ่ม ghrelin pair-fed เมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม โดยเห็นจากร้อยละปริมาตรกระดูก ความหนาของคานกระดูก จำนวนคานกระดูก และความหนาแน่นแร่ธาตุกระดูกเชิงปริมาตรที่กระดูกเนื้อพรุนของกระดูกแข้งที่เพิ่มขึ้น ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญของมวลกระดูกเนื้อพรุนระหว่างกลุ่มควบคุมกับกลุ่ม ghrelin ad lib-fed การแช่เกรลินทางโพรงสมองแบบเรื้อรังเพิ่มอัตราการวางแร่ (mineral apposition rate) อย่างมีนัยสำคัญในกลุ่ม ghrelin pair-fed เมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม
Hypothesis:
โดยสรุป การให้เกรลินเข้าทางระบบประสาทส่วนกลางแบบเรื้อรังเพิ่มมวลกระดูกผ่านกลไกที่ไม่ขึ้นกับน้ำหนักตัว บ่งชี้ว่าเกรลินอาจมีฤทธิ์ส่งเสริมการสร้างกระดูกผ่านระบบประสาทส่วนกลาง


Premise:
การให้ cholecystokinin (CCK) หรือ LiCl ทางระบบสามารถยับยั้งการเคลื่อนไหวของกระเพาะอาหารและการกินอาหารในหนู เซลล์ประสาทออกซิโทซิน (OT) ใน นิวเคลียสพาราเวนทริคิวลาร์ของไฮโปทาลามัส (PVN) ที่ส่งแอกซอนไปยังก้านสมอง ถูกเสนอว่าทำหน้าที่สื่อกลางต่อฤทธิ์ยับยั้งของ CCK และ LiCl ต่อการเคลื่อนไหวของกระเพาะและการกินอาหาร ในการศึกษาครั้งนี้ เราพบว่าการเคลื่อนไหวพื้นฐานของกระเพาะอาหารเพิ่มสูงขึ้นในหนูช่วง 12–20 ชม. หลังทำรอยโรค PVN แบบกรีดด้วยมีด; อย่างไรก็ตาม ผลนี้หายไปภายใน 3 วันต่อมา นอกจากนี้ CCK และ LiCl ยังยับยั้งการเคลื่อนไหวของกระเพาะได้ที่ช่วง 12–20 ชม., 3 วัน และ 3 สัปดาห์หลังรอยโรค PVN แม้ว่าฤทธิ์จะถูกลดทอนลง การฉีดไลโดเคนซึ่งเป็นยาชาเฉพาะที่เข้าไปใน PVN ให้ผลคล้ายกับรอยโรค PVN แบบเฉียบพลัน ในหนูที่มีรอยโรค PVN ฤทธิ์ยับยั้งของ CCK และ LiCl ต่อการกินอาหารไม่แตกต่างจากหนูที่ทำรอยโรคหลอก
Hypothesis:
เราสรุปว่า การเคลื่อนไหวของกระเพาะอาหารมีผลยับยั้ง PVN อย่างต่อเนื่อง และมันมีส่วนร่วม แต่ไม่จำเป็นต่อฤทธิ์ยับยั้งของ CCK และ LiCl ต่อ PVN และการกินอาหารในหนู


Premise:
Teleost salmon calcitonin (sCT) ที่ไม่ใช่ mammalian calcitonin (CT) แสดงฤทธิ์ทางชีวภาพในกล้ามเนื้อโครงร่างที่คล้ายกับ amylin และ calcitonin gene-related peptide (CGRP) Peptides เหล่านี้ยังแสดงว่าลดการกินอาหารในแกะตัวผู้ได้ เนื่องจาก sCT จับกับ amylin binding sites แบบ irreversibly (ขณะที่ amylin จับแบบ reversible) เป้าหมายของการศึกษานี้คือเปรียบเทียบฤทธิ์ทำให้เบื่ออาหารของ peptides ทั้งสอง เพื่อกำหนดว่า sCT ลดการกินอาหารผ่านการปฏิสัมพันธ์กับ amylin binding sites หรือไม่ เรายังทดสอบว่า appropriate antagonists (CORP 8-37, AC 187) ลดทอน anorectic effect ของ sCT หรือไม่ สุดท้าย เราต้องการทราบว่า rat calcitonin (rCT) และ sCT ลดการกินอาหารในระดับเดียวกันหรือไม่ peptides ถูกฉีด intraperitoneally ในช่วงกลางคืนในหนูที่งดอาหาร 24 ชั่วโมง ที่ขนาด 5 หรือ 0.5 μg/kg, ฤทธิ์ทำให้เบื่ออาหารของ sCT แรงกว่าและคงอยู่นานกว่ามาก (เช่น 5 μg/kg: sCT > 10 ชั่วโมง; amylin ประมาณ 2 ชั่วโมง) เมื่อเทียบกับ amylin ทั้ง CORP 8-37 และ AC 187 (10 μg/kg) ลดฤทธิ์ทำให้เบื่ออาหารของ sCT (0.5 μg/kg) อย่างชัดเจน ตรงกันข้ามกับ sCT, rCT (0.5 μg/kg) ไม่มีผลต่อการกินอาหาร

สมมติฐาน: โดยสรุป anorectic action ของ sCT ที่แรงกว่าและคงอยู่นานกว่า amylin บ่งชี้ว่า sCT  ลดการกินอาหารผ่านการปฏิสัมพันธ์กับ amylin binding sites


Premise:
ทั้งการกระตุ้น purinergic receptors โดย ATP และการกระตุ้นของ cystic fibrosis transmembrane conductance regulator (CFTR) ยับยั้งการขนส่ง Na+ ที่ไวต่อ amiloride และกระตุ้นการหลั่งของ Cl- การเปลี่ยนแปลงของ ion transport เหล่านี้อาจส่งผลต่อปริมาตรของเซลล์ ดังนั้นเราจึงตรวจสอบว่าการหดตัวของเซลล์หรือการบวมของเซลล์ส่งผลต่อการขนส่ง Na+ ที่ไวต่อ amiloride ใน epithelial tissues หรือ Xenopus oocytes หรือไม่ และว่า osmotic stress รบกวนการควบคุมการขนส่ง Na+ โดย ATP หรือ CFTR หรือไม่ การกระตุ้น purinergic receptors โดย ATP/UTP หรือการกระตุ้นของ CFTR โดย IBMX และ forskolin ยับยั้งการขนส่งที่ไวต่อ amiloride ใน mouse trachea และ colon ตามลำดับ ผ่านกลไกที่ Cl- dependent เมื่อ exposed กับ hypertonic แต่ไม่ใช่ hypotonic bath solution, การขนส่ง Na+ ที่ไวต่อ amiloride ถูกยับยั้งใน mouse trachea และ colon โดยไม่ขึ้นกับ extracellular Cl- concentration ทั้งการยับยั้งการขนส่ง Na+ โดย hypertonic bath solution และ ATP มีผลแบบ additive เมื่อ coexpressed ใน Xenopus oocytes, การ activation ของ CFTR โดย IBMX และ forskolin ยับยั้ง epithelial Na+ channel (ENaC) แบบ Cl- dependent อย่างไรก็ตาม ทั้ง hypertonic และ hypotonic bath solutions แสดงผลเพียงเล็กน้อยต่อ amiloride-sensitive conductance โดยไม่ขึ้นกับ bath Cl- concentration นอกจากนี้ CFTR-induced inhibition ของ ENaC ยังคงตรวจพบได้ใน oocytes แม้หลังจาก exposure กับ hypertonic หรือ hypotonic bath solutions

สมมติฐาน:
เราสรุปว่าการดูดซึม Na+ ที่ไวต่อ amiloride ใน mouse airways และ colon ถูกยับยั้งโดยการหดตัวของเซลล์ผ่านกลไกที่ไม่รบกวน purinergic และ CFTR-mediated inhibition ของ ENaC


Premise:
การดูดกลับ NaCl โดย thick ascending limb (TAL) เกี่ยวข้องกับ active transport และจึงขึ้นกับ oxidative phosphorylation Extracellular ATP มีผลแบบ pleiotropic รวมถึงทั้งการกระตุ้นและยับยั้งการขนส่ง และการยับยั้ง oxidative phosphorylation อย่างไรก็ตาม ยังไม่ชัดเจนว่า ATP เปลี่ยนแปลง TAL transport หรือไม่และเกิดขึ้นอย่างไร เราตั้งสมมติฐานว่า ATP ยับยั้งการดูดซึม Na ของ TAL โดยลดการเข้าของ Na เราวัดการใช้ออกซิเจนใน TAL suspensions ATP ลด oxygen consumption แบบ concentration-dependent Purinergic (P2) receptor antagonist suramin (300 μM) ขัดขวางผลของ ATP ต่อการใช้ออกซิเจนของ TAL (147 ± 15 vs. 146 ± 16 nmol O₂ × min⁻¹ × mg protein⁻¹) ในทางตรงกันข้าม adenosine receptor antagonist theophylline ไม่ขัดขวางผลของ ATP ต่อการใช้ออกซิเจน เมื่อ Na-K-2Cl cotransport และ Na/H exchange ถูกขัดขวางด้วย furosemide (100 μM) ร่วมกับ dimethyl amiloride (100 μM), ATP ไม่ยับยั้งการใช้ออกซิเจนของ TAL (จาก 78 ± 13 เป็น 98 ± 5 nmol O₂ × min⁻¹ × mg protein⁻¹) Na ionophore nystatin (200 U/ml) เพิ่มการใช้ออกซิเจนของ TAL ในระดับใกล้เคียงกันทั้งใน ATP- และ vehicle-treated samples (368 ± 41 vs. 397 ± 47 nmol O₂ × min⁻¹ × mg protein⁻¹) Nitric oxide synthase inhibitor NG-nitro-L-arginine methyl ester (3 mM) ขัดขวางผลของ ATP ต่อการใช้ออกซิเจนของ TAL (157 ± 10 vs. 165 ± 15 nmol O₂ × min⁻¹ × mg protein⁻¹) P2X-selective receptor antagonist NF023 blocked ผลของ ATP ต่อการใช้ออกซิเจน ขณะที่ P2X-selective agonist β-γ-Me-ATP ลดการใช้ออกซิเจนแบบ concentration-dependent

สมมติฐาน:
เราสรุปว่า ATP ส่งเสริมการใช้ออกซิเจนที่เกี่ยวข้องกับการขนส่ง Na ใน TALs โดยการลดการเข้าของ Na และ P2X receptors กับ nitric oxide เป็นตัวกลางของผลนี้


Premise:
ก่อนหน้านี้เราแสดงให้เห็นว่าการยับยั้ง protein-tyrosine kinase ทำให้ activity ของ renal outer medullary potassium channel 1 (ROMK1) channel เพิ่มขึ้น ในขณะที่การยับยั้ง protein-tyrosine phosphatase (PTP) ทำให้ ROMK1 channel activity ลดลง (1) ขณะนี้เราได้ใช้ confocal microscopy, patch clamp technique และ biotin labeling เพื่อศึกษาบทบาทของ tyrosine phosphorylation ในการควบคุม ROMK1 trafficking Human embryonic kidney 293 cells ถูก cotransfected ด้วย c-Src และ green fluorescent protein-ROMK1 ซึ่งมี biophysical properties เหมือนกับ ROMK1 การศึกษาด้วย patch clamp พบว่า phenylarsine oxide (PAO) ซึ่งเป็น inhibitor ของ PTP ลด activity ของ ROMK1 นอกจากนี้การเติม PAO ยังลด cell surface localization ของ green fluorescent protein-ROMK1 ที่ตรวจด้วย confocal microscopy และลด surface ROMK1 density ลง 65% ที่วัดด้วย biotin labeling อีกทั้งการรักษาด้วย PAO ยังเพิ่ม phosphorylation ของ ROMK1 อย่างมีนัยสำคัญ แนวคิดที่ว่าผลของ PAO เป็นผลผ่านการกระตุ้น tyrosine phosphorylation-induced endocytosis ของ ROMK1 ได้รับการสนับสนุนจากข้อค้นพบที่ว่าการ mutating tyrosine residue 337 ของ ROMK1 เป็น alanine ทำให้ผลของ PAO หายไป ท้ายที่สุด inhibitory effect ของ PAO ต่อ ROMK1 ถูก blocked อย่างสมบูรณ์ใน cells ที่ co-transfected กับ dominant negative dynamin (dynaminK44A) สิ่งนี้บ่งชี้ว่า tyrosine phosphorylation-induced endocytosis ของ ROMK1 เป็น dynamin-dependent
Hypothesis:
เราสรุปว่า PTP กระตุ้น endocytosis ของ ROMK1 โดย dynamin-dependent mechanism


Premise:
Butyrate กระตุ้น salt absorption ใน mammalian colon เราศึกษาว่า butyrate มีผลต่อ Cl⁻ secretion ด้วยหรือไม่ ศึกษา mucosal segments ของ distal colon จากหนู Sprague-Dawley เพศผู้และ T84 cells ใน Ussing chambers ใน control colon, 1 mM dibutyryl adenosine 3',5'-cyclic monophosphate (DBcAMP) ทำให้ short-circuit current (Isc) และ serosal-to-mucosal Cl⁻ flux (JsmCl) เพิ่มขึ้น 3.2 +/- 0.8 และ 2.9 +/- 0.8 μeq·cm⁻²·h⁻¹ ตามลำดับ Mucosal หรือ serosal 25 mM butyrate ป้องกัน DBcAMP-induced increases ใน Isc และ JsmCl Butyrate ที่ 4 และ 8 mM ทำให้เกิด half-maximal inhibition ของการเพิ่มขึ้นของ JsmCl และ Isc ตามลำดับ Butyrate ยังยับยั้ง basal JsmCl (โดย 2.0 +/- 0.4 μeq·cm⁻²·h⁻¹) แต่ไม่ยับยั้ง carbachol-mediated Cl⁻ secretion Relative inhibitory potency ที่ 25 mM ของ short-chain fatty acids (SCFA) อื่นๆ สอดคล้องกับระดับ cellular metabolism ของพวกมัน: butyrate > acetate = propionate > isobutyrate ที่ 25 mM, SCFA ทุกชนิดลด mucosal intracellular pH (pHi) ลงชั่วคราว 0.1 pH unit ใน intact T84 cells, 50 mM butyrate ยับยั้ง DBcAMP-induced rise ใน Isc โดย 55% ใน T84 cells ที่มี nystatin-permeabilized basolateral membranes, butyrate ยับยั้งการเพิ่มของ Isc โดย 82%
Hypothesis:
เราสรุปว่า butyrate ส่งเสริม basal และ cAMP-mediated Cl⁻ secretion โดย mechanism ที่ independent ของ pHi โดยอาจอยู่ที่ apical membrane


Premise:
เนื่องจาก anion secretion inhibitors reproduce ลักษณะสำคัญของ cystic fibrosis (CF) lung disease จึงได้ประเมินผลของ antagonists เหล่านี้ต่อ airway mucus morphology ใน isolated perfused pig lungs Maximal inhibitory concentrations ของ bumetanide และ dimethylamiloride ซึ่งตามลำดับ block Cl⁻ และ HCO₃⁻ secretion ใน porcine airways induced การก่อตัวของ dense 'plastered' mucus บน airway surface, depletion ของ periciliary fluid และ collapse ของ cilia ผลดังกล่าวเด่นชัดยิ่งขึ้นเมื่อ lungs ได้รับ bethanechol เพื่อกระตุ้น submucosal gland secretion โดยที่ plastered mucus ปกคลุม airway surface มากกว่า 98% Bethanechol ยังลด gland duct mucin content ในสภาวะที่ไม่มี แต่ไม่ใช่เมื่อมี anion secretion inhibitors Anion secretion inhibitors ไม่ได้ induced measurable increases ใน goblet cell degranulation
Hypothesis:
สรุปได้ว่าการยับยั้ง anion และ liquid secretion ใน porcine lungs รบกวน normal morphology ของ airway surface mucus ซึ่งเป็นหลักฐานเพิ่มเติมว่า impaired anion secretion เพียงอย่างเดียวก็อาจอธิบาย critical aspects ของ CF lung disease ได้


Premise:
เราได้แสดงให้เห็นว่า vitamin A (VA) และ retinoic acid (RA) synergistically เพิ่ม lung retinyl ester content ใน neonatal rats เพื่อยืนยันว่า biochemical synergism นี้ attenuates early neonatal hyperoxic lung injury ในหนูเมาส์หรือไม่ เราให้ newborn C57BL/6 mice สัมผัส 95% O₂ หรืออากาศตั้งแต่แรกเกิดจนถึง 4 วัน โดยให้ agent [vehicle, VA, RA หรือ combination vitamin A+retinoic acid (VARA)] ทางปากทุกวัน ได้ทำการวัด lung และ liver retinyl ester content และประเมิน lung injury และ development เราพบว่า lung แต่ไม่ใช่ liver retinyl ester levels เพิ่มขึ้นมากกว่าเมื่อให้ VARA เทียบกับการให้ VA หรือ RA เพียงอย่างเดียว Hyperoxic lung injury ลดลงเมื่อให้ VA และ RA และลดลงยิ่งกว่านั้นเมื่อให้ VARA VARA attenuated hyperoxia-induced increases ใน macrophage inflammatory protein (MIP)-2 mRNA และ protein expression แต่ไม่ alter hyperoxia-induced effects ต่อ peptide growth factors (PDGF, VEGF และ TGF-beta1) การ exposure กับ hyperoxia หรือ retinoids เป็นเวลา 4 วัน ไม่ทำให้เกิด observable differences ใน lung development
Hypothesis:
เราสรุปว่า VARA combination มี synergistic effects ต่อ lung retinyl ester concentrations และต่อการ attenuation ของ hyperoxia-induced lung injury ใน newborn mice โดยอาจเกิดจาก modulation ของ inflammatory mediators


Premise:
ยาหลายชนิดได้รับการแสดงว่าสามารถกระตุ้น surfactant phospholipid metabolism โดยเฉพาะ beta-adrenergic agonists มีบทบาทสำคัญภายใต้ physiologic conditions เป็นครั้งแรกเราได้ศึกษาว่าการ inhalation ของ nitrogen dioxide (NO₂) เปลี่ยนแปลง beta-adrenergic regulation ของ surfactant phospholipid metabolism หรือไม่ในแบบจำลอง isolated lung หนูถูก continuously exposed in vivo กับบรรยากาศที่มี 5 ppm NO₂ เป็นเวลา 48 ชั่วโมง Lungs ถูก isolated และ perfused ในที่มี beta-adrenergic agonist dopexamine และศึกษา surfactant metabolism ใน lung compartments 3 ส่วน: (1) lung lavage (2) lung tissue และ (3) lavagable free alveolar cells เราพบว่า (1) ใน normal rat lungs, dopexamine เพิ่ม incorporation ของ palmitate และ choline จาก perfusate เข้าสู่ lung lavage phospholipids ใน nitrogen dioxide exposed rat lungs, beta-adrenergic stimulation ไม่ทำให้ precursor incorporation เพิ่มขึ้น ไม่พบ significant difference ใน unstimulated precursor incorporation ระหว่าง normal และ NO₂-exposed rat lungs (2) Lung tissue จากหนูที่สัมผัส NO₂ แสดง decreased precursor incorporation เข้าสู่ disaturated phosphatidylcholine เนื่องจาก augmented cellular pool size (3) Lavagable alveolar cells แสดง increased palmitate uptake หลัง nitrogen dioxide inhalation และโดย beta-adrenergic stimulation
Hypothesis:
จากข้อมูลเหล่านี้เราสรุปได้ว่าการ inhalation ของ NTG ทำให้ beta-adrenergic regulation ของ surfactant phospholipid metabolism บกพร่อง


Premise:
เราให้ G-CSF ขนาดบูโลส (250 ไมโครกรัม/ตัว) ทันทีหลังจากให้เอนโดท็อกซินทางหลอดเลือด (1 ไมโครกรัม/กก.) ในแกะที่มีทวารท่อน้ำเหลืองปอดแบบเรื้อรังและยังมีสติ เพื่อศึกษาผลของการให้ G-CSF ภายหลังต่อการบาดเจ็บปอดที่เหนี่ยวนำด้วยเอนโดท็อกซิน เราวัดเฮโมไดนามิกส์ของปอด การไหลของน้ำเหลืองปอด และความเข้มข้นของ thromboxane B2 และ 6-keto-prostaglandin F1α ในพลาสมาและน้ำเหลืองปอด ในกลุ่มที่ได้รับ G-CSF ภายหลัง ความดันหลอดเลือดแดงปอด ความต้านทานหลอดเลือดปอด และการไหลของน้ำเหลืองปอดไม่ได้เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในระยะท้าย (3–5 ชม. หลังให้เอนโดท็อกซิน) ความดันส่วนของออกซิเจนในเลือดแดงในระยะท้ายสูงกว่าในแกะที่ได้รับ G-CSF ภายหลังเมื่อเทียบกับแกะที่ได้รับเอนโดท็อกซินอย่างเดียว แม้ว่าระดับ thromboxane B2 ในพลาสมาจะเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญที่ 1 ชม. หลังให้เอนโดท็อกซิน แต่การไหลของน้ำเหลืองปอดไม่ได้เพิ่มขึ้นมากในกลุ่มที่ได้รับ G-CSF ภายหลัง
Hypothesis:
เราสรุปว่าการให้ G-CSF ภายหลังสามารถป้องกันการบาดเจ็บปอดที่เกิดจากเอนโดท็อกซินได้


Premise:
ผู้สูบบุหรี่ยาสูบมักแสดงภาวะไวเกินของทางเดินหายใจ (AHR) เพิ่มขึ้นเมื่อเผชิญการติดเชื้อแบคทีเรีย การศึกษานี้ใช้แบบจำลองเพาะเลี้ยงอวัยวะของหนูเพื่อแยกแยะกลไกที่เกี่ยวข้องกับการตอบสนองของกล้ามเนื้อเรียบที่เกินปกตินี้ นิโคตินใช้จำลองผลของการสูบบุหรี่ และ LPS ใช้แทนการติดเชื้อแบคทีเรีย ประเมินการหดตัวของชิ้นเนื้อหลอดลมของหนูที่แยกออกมาโดยใช้ไมโอกราฟ หลังจากเพาะเลี้ยงอวัยวะร่วมกับความเข้มข้นที่เพิ่มขึ้นของ LPS และ/หรือนิโคตินเป็นเวลา 4 วัน โดยมีหรือไม่มีสารยับยั้ง MAPK จำเพาะ ตรวจผลของนิโคตินต่อการแสดงออกของตัวรับแบบ Toll บนผิวเซลล์ (TLRs), MCP-1, COX-2 และ TNF-α ด้วย real-time PCR และยืนยันการเพิ่มขึ้นของโปรตีนด้วยอิมมูโนฮิสโตเคมี LPS เพิ่มการตอบสนองการหดตัวต่อบราดีไคนินและ des-Arg(9)-bradykinin ในลักษณะขึ้นกับความเข้มข้น การให้ร่วมกันของนิโคตินกับ LPS ขนาดต่ำก่อให้เกิดการหดตัวแบบเสริมฤทธิ์ที่รุนแรง พร้อมทั้งเพิ่มการแสดงออกของตัวรับไคนิน ตัวยับยั้งเฉพาะต่อรีเซพเตอร์ไคนินชนิด B1 และ B2 สามารถยับยั้งปฏิกิริยานี้ได้ นิโคตินเพิ่มการแสดงออกของ mRNA และโปรตีนของ TLR4 และ TLR6 ในเยื่อบุผิวและชั้นกล้ามเนื้อเรียบ โดยที่ mRNA ของ MCP-1 และ COX-2 เพิ่มขึ้นไปในทิศทางเดียวกัน การยับยั้ง JNK แบบจำเพาะช่วยลดผลของนิโคติน
Hypothesis:
สรุปว่า การได้รับนิโคตินเป็นเวลานานทำให้การแสดงออกของ TLR4 และ TLR6 สูงขึ้นผ่านเส้นทางสัญญาณที่เกี่ยวข้องกับ JNK ส่งผลให้การอักเสบเฉพาะที่ของทางเดินหายใจที่เหนี่ยวนำโดย LPS รุนแรงมากขึ้นและทำให้ AHR เพิ่มขึ้น


Premise:
เพื่อเปรียบเทียบผลของ epidermal growth factor (EGF) และเบตาเมทาโซนต่อการก่อรูปของบริเวณแลกเปลี่ยนก๊าซและการแยกสภาพของเซลล์ถุงลมปอดชนิดที่ II ระหว่างการพัฒนาปอดของทารกในครรภ์ ได้ให้ลูกลิงรีซัสในครรภ์ (อายุครรภ์ 78%) รับการรักษาในมดลูกด้วย EGF (ขนาดรวม 5.33 มก./กก.), เบตาเมทาโซน (ขนาดรวม 2.6 มก./กก.) หรือสารพา คือ น้ำเกลือ (กลุ่มควบคุม) วันเว้นวัน เป็นเวลา 7 วัน กลุ่มที่ได้รับ EGF มีน้ำหนักตัวและน้ำหนักต่อมหมวกไตเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ กลุ่มที่ได้รับเบตาเมทาโซนมีน้ำหนักตัวและน้ำหนักต่อมหมวกไตลดลงอย่างมีนัยสำคัญ EGF จากภายนอกลดไกลโคเจนในไซโทพลาซึมและเพิ่มปริมาณออร์แกเนลล์ในไซโทพลาซึมและปริมาณ SP-A ภายในเซลล์ถุงลมปอดชนิดที่ II ตรงกันข้าม เบตาเมทาโซนจากภายนอกไม่เปลี่ยนแปลงการแยกสภาพของเซลล์ถุงลมปอดชนิดที่ II ทั้งการรักษาด้วย EGF และเบตาเมทาโซนไม่ทำให้โครงสร้างของบริเวณแลกเปลี่ยนก๊าซเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ ดังแสดงโดยไม่มีความแตกต่างจากกลุ่มควบคุมในขนาดช่องอากาศของถุงลมหรือในสัดส่วนของบริเวณแลกเปลี่ยนก๊าซที่อาจเป็นช่องอากาศ
Hypothesis:
เราสรุปว่า ที่ขนาดยาที่เกี่ยวข้องทางคลินิก EGF เร่งการเจริญเต็มที่ของเซลล์ถุงลมปอดชนิดที่ II อย่างมาก ในขณะที่เบตาเมทาโซนไม่ทำเช่นนั้น


Premise:
กลุ่มอาการดราเวต์ (DS) เป็นโรคลมชักชนิดรุนแรงที่เริ่มในวัยเด็ก มักเกิดจากการกลายพันธุ์ของยีนช่องโซเดียม SCN1A ผู้ป่วย DS มีความเสี่ยงสูงต่อการเสียชีวิตกะทันหันโดยไม่ทราบสาเหตุในผู้ป่วยลมชัก (SUDEP) ซึ่งเป็นที่เชื่อโดยกว้างขวางว่าเกิดจากกลไกทางหัวใจ ในที่นี้เราแสดงให้เห็นว่าผู้ป่วย DS มักมีความผิดปกติของการหายใจในช่วงรอบอาการชัก ผู้ป่วยรายหนึ่งมีภาวะหายใจน้อยลงหลังการชักอย่างรุนแรงและยาวนานระหว่างการติดตามด้วยวิดีโอ EEG และต่อมาเสียชีวิตจาก SUDEP หนูที่มียีนกลายพันธุ์แบบสูญเสียหน้าที่ Scn1aR1407X/+ ถูกติดตามและเสียชีวิตหลังจากเกิดอาการชักที่เกิดขึ้นเองและชักจากความร้อน เนื่องจากภาวะหยุดหายใจจากศูนย์กลาง ตามด้วยภาวะหัวใจเต้นช้าลงอย่างต่อเนื่อง การเสียชีวิตสามารถป้องกันได้ด้วยการช่วยหายใจด้วยเครื่องหลังจากกระตุ้นให้เกิดอาการชักด้วยภาวะอุณหภูมิร่างกายสูงหรือไฟฟ้าช็อกความแรงสูงสุด ยาต้านตัวรับมิวสคารินิกไม่สามารถป้องกันภาวะหัวใจเต้นช้าหรือการเสียชีวิตได้เมื่อให้ในขนาดที่ออกฤทธิ์เลือกยับยั้งพาราซิมพาเทติกส่วนปลาย ในขณะที่เมื่อให้ยาเดียวกันในขนาดสูงพอที่จะผ่านกำแพงเลือด-สมอง จะสามารถป้องกันภาวะหยุดหายใจ ภาวะหัวใจเต้นช้า และการเสียชีวิตได้ เมื่อให้ยาต้านตัวรับมิวสคารินิกผ่านการฉีดเข้าช่องโพรงสมองในขนาดต่ำมาก ก็สามารถป้องกันภาวะหยุดหายใจ ภาวะหัวใจเต้นช้า และการเสียชีวิตได้
Hypothesis:
เราสรุปว่า SUDEP ในผู้ป่วย DS อาจเกิดจากภาวะหยุดหายใจจากศูนย์กลางเป็นเหตุปฐมภูมิ ซึ่งสามารถก่อให้เกิดภาวะหัวใจเต้นช้า โดยน่าจะเกิดจากผลโดยตรงของภาวะออกซิเจนในเลือดต่ำต่อกล้ามเนื้อหัวใจ


Premise:
อัมพาตขาเกร็งจากพันธุกรรมชนิดเด่นแบบออโตโซม (AD-HSP) เป็นโรคเสื่อมของระบบประสาทที่มีความหลากหลายทางพันธุกรรม มีลักษณะเด่นคือภาวะเกร็งของขาท่อนล่างที่ดำเนินรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตำแหน่งยีน SPG4 ที่บริเวณ 2p21–p22 คิดเป็น 40–50% ของครอบครัว AD-HSP ทั้งหมด ยีน SPG4 เพิ่งถูกระบุพบเมื่อไม่นานมานี้ ยีนนี้แสดงออกอย่างกว้างขวางในเนื้อเยื่อของผู้ใหญ่และทารกในครรภ์ และเข้ารหัสโปรตีน spastin ซึ่งเป็นเอนไซม์ ATPase ในตระกูล AAA ขณะนี้เราได้ระบุการกลายพันธุ์ใหม่ของ SPG4 จำนวนสี่ตำแหน่งในครอบครัวชาวเยอรมันที่เป็น AD-HSP รวมถึงครอบครัวขนาดใหญ่หนึ่งครอบครัวซึ่งเคยมีการเสนอว่ามีปรากฏการณ์ anticipation การกลายพันธุ์ประกอบด้วยแบบเฟรมชิฟต์หนึ่งตำแหน่งและแบบมิสเซนส์หนึ่งตำแหน่ง ซึ่งทั้งสองส่งผลต่อ Walker motif B การกลายพันธุ์อีกสองตำแหน่งมีผลต่อโดเนอร์สไปซ์ไซต์ในอินตรอน 12 และ 16 ตามลำดับ การวิเคราะห์ด้วย RT-PCR ของการกลายพันธุ์ที่โดเนอร์สไปซ์ไซต์ทั้งสองแสดงให้เห็นการข้ามเอ็กซอนและความเสถียรที่ลดลงของ mRNA ของ SPG4 ที่ถูกสไปซ์ผิดปกติ คาดว่าการกลายพันธุ์ทั้งหมดทำให้สูญเสียความสามารถในการทำงานของโปรตีน
Hypothesis:
เราสรุปว่า AD-HSP เกิดจากการกลายพันธุ์แบบสูญเสียหน้าที่ในยีน SPG4


Premise:
กลุ่มอาการ Joubert (JBTS) เป็นความผิดปกติที่โดยส่วนใหญ่ถ่ายทอดแบบยีนด้อยออโตโซม มีลักษณะเด่นคือความผิดรูปของส่วนกลาง-ส่วนหลังของสมองและสมองน้อย, oculomotor apraxia, การหายใจไม่สม่ำเสมอ, พัฒนาการล่าช้า และภาวะเสียการทรงตัว (ataxia) JBTS เป็นโรคความผิดปกติของซิเลีย (ciliopathy) ที่มีความหลากหลายทางพันธุกรรม เรามุ่งอธิบายภูมิทัศน์ทางพันธุกรรมที่เกี่ยวข้องกับ JBTS ในประชากรชาวแคนาดาเชื้อสายฝรั่งเศส (French Canadian; FC) เราศึกษาผู้ป่วย JBTS ชาว FC จำนวน 43 รายจาก 35 ครอบครัว โดยผสานการหาลำดับยีนแบบเจาะจงเป้าหมายและแบบ exome เราพบการกลายพันธุ์ก่อโรค (n = 32 ครอบครัว) หรืออาจก่อโรค (n = 2 ครอบครัว) ในยีนที่เคยเกี่ยวข้องกับ JBTS ในผู้เข้าร่วมทั้งหมด ยกเว้นหนึ่งราย ในรายหลังเราพบการกลายพันธุ์ตำแหน่ง splice-site แบบฮอโมไซโกต (c.735+2T>C) ใน CEP104 ที่น่าสนใจ เราพบผู้ป่วย JBTS ที่ไม่ใช่ชาว FC เพิ่มอีก 2 รายซึ่งมีกลายพันธุ์ใน CEP104; หนึ่งรายมีการกลายพันธุ์แบบ nonsense ที่ได้รับจากมารดา (c.496C>T [p.Arg166*]) และการกลายพันธุ์ตำแหน่ง splice-site แบบเกิดใหม่ (de novo) (c.2572-2A>G) ขณะที่อีกรายมีการกลายพันธุ์แบบ frameshift ชนิดฮอโมไซโกต (c.1328_1329insT [p.Tyr444fs*3]) ใน CEP104 การศึกษาก่อนหน้านี้แสดงให้เห็นว่า CEP104 เคลื่อนจากเซนทริโอลแม่ไปยังปลายของ primary cilium ระหว่างกระบวนการสร้างซิเลีย การลดระดับ CEP104 ในเซลล์เยื่อบุผิวเม็ดสีจอประสาทตา (RPE1) ส่งผลให้เกิดความบกพร่องอย่างรุนแรงในการสร้างซิเลีย ข้อสังเกตเหล่านี้ชี้ว่า CEP104 ทำงานตั้งแต่ระยะแรกของการสร้างซิเลีย โดยควบคุมการเปลี่ยนสภาพของเซนทริโอลแม่ให้เป็นฐานของซิเลีย
Hypothesis:
เราสรุปว่า JBTS ในชาวแคนาดาเชื้อสายฝรั่งเศส (FC) มีสาเหตุจากการกลายพันธุ์ใน CEP104


Premise:
การกลายพันธุ์และโพลีมอร์ฟิซึมในยีน RET เป็นสาเหตุสำคัญของโรคฮิร์ชสปรุงก์ (HSCR) ตามทฤษฎี ผู้ป่วยที่เป็นเฮเทอโรไซโกตที่แท้จริงซึ่งมีการแสดงออกใหม่ของโรคที่ถูกกำหนดโดยพันธุกรรมจะต้องมีบิดามารดาที่มีภาวะโมเสกทางพันธุกรรมในระดับหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีการอธิบายภาวะโมเสกทางพันธุกรรมของยีน RET ใน HSCR ดังนั้น เราจึงวิเคราะห์ครอบครัวที่มียีน RET กลายพันธุ์เพื่อค้นหาภาวะโมเสกทางพันธุกรรมในบิดามารดาของผู้ป่วย ได้เก็บตัวอย่างเลือดจากผู้ป่วย HSCR และสมาชิกครอบครัว/บิดามารดา เพื่อตรวจลำดับนิวคลีโอไทด์ของบริเวณโค้ดดิ้งของยีน RET จากครอบครัวผู้ป่วย HSCR จำนวน 125 ครอบครัว ได้วิเคราะห์ 33 ครอบครัวที่พบการกลายพันธุ์ในยีน RET ในครอบครัวหนึ่ง เราตรวจพบการกลายพันธุ์แบบเฟรมชิฟต์เนื่องจากการสูญเสียไซโตซีนหนึ่งตัวจากชุดที่มีสี่ตัวที่โคดอน 117/118 ของยีน RET (c.352delC) ส่งผลให้เกิดการกลายพันธุ์แบบเฟรมชิฟต์ในโปรตีน (p.Leu118Cysfs*105) ซึ่งมีผลกระทบต่อพี่น้องสองคน ในตัวอย่างเลือดของบิดาที่ไม่แสดงอาการ เราพบภาวะโมเสกทางพันธุกรรมของการกลายพันธุ์นี้ ซึ่งได้รับการยืนยันในตัวอย่างน้ำลายและรากผมที่เก็บแยกกันสองตัวอย่าง การหาปริมาณความสูงของพีกและการเปรียบเทียบกับส่วนผสมต่างๆ ของดีเอ็นเอพลาสมิดแบบปกติและแบบกลายพันธุ์บ่งชี้ว่าการกลายพันธุ์เกิดขึ้นในระยะมอรูลาเริ่มแรกของบุคคลต้นกำเนิด ระหว่างระยะ 4 ถึง 8 เซลล์
Hypothesis:
สรุปคือ เราพบการกลายพันธุ์แบบเฟรมชิฟต์ในยีน RET ที่ทำให้เกิด HSCR ในบิดามารดาของเขา


Premise:
ไมโครอาร์เอ็นเอ (microRNAs; miRNAs) มีส่วนเกี่ยวข้องกับการดำเนินและการยับยั้งโรคหลากหลายชนิดผ่านการยับยั้งการแปลรหัสของ mRNA เป้าหมาย ดังนั้น การเปลี่ยนแปลงกระบวนการกำเนิดของ miRNA จึงก่อให้เกิดโรคหลายชนิด คอมเพล็กซ์ nuclear factor 90 (NF90)-NF45 เป็นที่รู้จักว่าเป็นตัวควบคุมเชิงลบในกระบวนการกำเนิดของ miRNA ในการศึกษานี้ เราแสดงให้เห็นว่าหนูแบบ double-transgenic (dbTg) สำหรับ NF90-NF45 เกิดการลีบของกล้ามเนื้อโครงร่างและมีเส้นใยกล้ามเนื้อชนิดเซนโทรนิวเคลียร์เมื่อเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ต่อมาเราพบว่าระดับของ miRNA ที่เกี่ยวข้องกับการสร้างกล้ามเนื้อ (myogenic miRNAs) รวมถึง miRNA 133a (miR-133a) ซึ่งส่งเสริมการเจริญเต็มที่ของกล้ามเนื้อ ลดลงอย่างมีนัยสำคัญในกล้ามเนื้อโครงร่างของหนู NF90-NF45 dbTg เมื่อเทียบกับหนูชนิดป่า อย่างไรก็ตาม ระดับของถอดความขั้นปฐมภูมิของ miRNA (pri-miRNA) เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจนในหนู NF90-NF45 dbTg ผลลัพธ์นี้บ่งชี้ว่าคอมเพล็กซ์ NF90-NF45 ยับยั้งการผลิต miRNA ผ่านการยับยั้งการประมวลผลของ pri-miRNA ข้อค้นพบนี้ได้รับการสนับสนุนโดยข้อเท็จจริงที่ว่าการประมวลผลของ pri-miRNA 133a-1 (pri-miR-133a-1) ถูกยับยั้งผ่านการจับของ NF90-NF45 กับ pri-miRNA สุดท้าย ระดับของ dynamin 2 ซึ่งเป็นยีนก่อโรคของกล้ามเนื้อเสื่อมชนิดเซนโทรนิวเคลียร์ และในขณะเดียวกันก็เป็นเป้าหมายของ miR-133a เพิ่มสูงขึ้นในกล้ามเนื้อโครงร่างของหนู NF90-NF45 dbTg
Hypothesis:
โดยสรุป เราสรุปได้ว่าคอมเพล็กซ์ myopathy เหนี่ยวนำให้เกิด NF90-NF45 แบบเซนโทรนิวเคลียร์ ผ่านการเพิ่มการแสดงออกของ dynamin 2 โดยมีสาเหตุจากการลดการแสดงออกของ miR-133a ที่เหนี่ยวนำโดย myopathy ในร่างกาย


Premise:
ความดันโลหิตสูงในปอดที่มีมาก่อน (PH) เกี่ยวข้องกับผลลัพธ์ที่ไม่ดีหลังการผ่าตัดซ่อมลิ้นไมตรัลสำหรับภาวะลิ้นไมตรัลรั่วเชิงหน้าที่ (FMR) อย่างไรก็ตาม ผลกระทบทางคลินิกของภาวะดังกล่าวต่อการรักษาด้วย MitraClip ยังไม่เป็นที่ทราบ เป้าหมายของการศึกษานี้จึงเพื่อประเมินผลของ PH ที่มีมาก่อนต่อการรักษาด้วย MitraClip ในผู้ป่วย FMR ศึกษาผู้ป่วยต่อเนื่อง 91 รายที่มี FMR และเข้ารับการทำหัตถการ MitraClip แบ่งเป็น 2 กลุ่มตามค่าความดันซิสโตลิกของหลอดเลือดแดงปอด ได้แก่ กลุ่ม PH (n = 48) และกลุ่มไม่เป็น PH (n = 43) นิยาม PH คือความดันซิสโตลิกของหลอดเลือดแดงปอด >50 มม.ปรอท โดยใช้อีโคหัวใจแบบดอปเปลอร์ ความสำเร็จของหัตถการ (กำหนดโดยการลดระดับ MR เหลือ 2+ หรือน้อยกว่า) และอัตราการตายภายใน 30 วัน ใกล้เคียงกันทั้งสองกลุ่ม ที่ 12 เดือน ระดับสมรรถนะตามเกณฑ์สมาคมโรคหัวใจแห่งนิวยอร์ก (NYHA) ดีขึ้นเป็นชั้น I หรือ II ในผู้ป่วยส่วนใหญ่ทั้งในกลุ่ม PH (จาก 2.9% เป็น 94.3%) และกลุ่มไม่เป็น PH (จาก 9.4% เป็น 96.9%) ค่าความดันซิสโตลิกเฉลี่ยของหลอดเลือดแดงปอดในกลุ่ม PH ลดลงอย่างมีนัยสำคัญจากค่าพื้นฐาน แต่ยังคงสูงกว่ากลุ่มไม่เป็น PH (50.8 ± 15.3 เทียบกับ 36.7 ± 11.6 มม.ปรอท, p <0.001) หลังการติดตามเฉลี่ย 25.0 ± 16.9 เดือน การวิเคราะห์แบบคาพแลน–ไมเออร์ แสดงอัตราการเสียชีวิตจากทุกสาเหตุที่สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญในกลุ่ม PH ในการวิเคราะห์ถดถอยแบบค็อกซ์ PH ที่มีมาก่อนเป็นตัวทำนายความเสี่ยงการเสียชีวิตจากทุกสาเหตุที่ทรงพลังที่สุด (อัตราส่วนความเสี่ยง 3.731, ช่วงความเชื่อมั่น 95% 1.653 ถึง 8.475, p = 0.002)
Hypothesis:
สรุปได้ว่าการรักษาด้วย MitraClip ช่วยลดความรุนแรงของ FMR และบรรเทาอาการ โดยมีความปลอดภัยระยะแรกที่ยอดเยี่ยมทั้งในกลุ่ม PH และกลุ่มไม่เป็น PH


Premise:
เพื่อจำแนกลักษณะของไลม์คาร์ไดทิสให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ได้ทำการตรวจสรีรวิทยาไฟฟ้าหัวใจและการตัดชิ้นเนื้อกล้ามเนื้อหัวใจ (endomyocardial biopsy) ในผู้ป่วยโรคไลม์ซึ่งมีอาการทางหัวใจหลักเป็นบล็อกเอโทรเวนตริคิวลาร์ระดับสูง การบันทึกไฟฟ้าภายในหัวใจแสดงบล็อกเหนือมัดฮิสและไม่พบจังหวะเอสเคปโดยสิ้นเชิง การสแกนกัลเลียม-67 พบการจับสารในกล้ามเนื้อหัวใจ และการตัดชิ้นเนื้อจากเยื่อบุกล้ามเนื้อหัวใจของโพรงขวาพบกล้ามเนื้อหัวใจอักเสบชนิดลิมโฟไซต์แบบแอกทีฟ นอกจากนี้ ในชิ้นเนื้อหนึ่งตัวอย่างยังพบโครงสร้างที่สอดคล้องกับเชื้อสไปโรเชต
Hypothesis:
สรุปได้ว่าโรคไลม์สามารถก่อให้เกิดกล้ามเนื้อหัวใจอักเสบแบบแอกทีฟ โดยมีภาพกัลเลียม-67 บ่งชี้และได้รับการยืนยันด้วยการตัดชิ้นเนื้อกล้ามเนื้อหัวใจ


Premise:
แม้ว่าโรคหลอดเลือดหัวใจและโรคกรดไหลย้อนกระเพาะสู่หลอดอาหารจะเป็นภาวะที่พบได้บ่อยและอาจเกิดร่วมกันได้ แต่ยังไม่ทราบว่าการมีอยู่ของโรคหนึ่งส่งผลต่ออีกโรคหนึ่งหรือไม่ เราได้ทำการทดสอบการหยดกรดเข้าหลอดอาหาร โดยเฝ้าติดตามความดันโลหิต อัตราการเต้นหัวใจ และคลื่นไฟฟ้าหัวใจ 12 ลีด พร้อมกัน ในผู้ป่วย 37 ราย โดยมี 25 รายเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจที่ยืนยันด้วยการฉีดสีหลอดเลือด และ 12 รายมีหลอดเลือดหัวใจปกติ ได้คำนวณผลคูณอัตราการเต้นหัวใจ-ความดัน ซึ่งเป็นดัชนีภาระงานของกล้ามเนื้อหัวใจ ในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจที่เกิดอาการเจ็บหน้าอกระหว่างการหยดกรด ผลคูณอัตราการเต้นหัวใจ-ความดันเพิ่มจาก 10.0 +/- 1.0 x 10(3) (ค่าเฉลี่ย +/- SEM) ณ พื้นฐาน เป็น 15.2 +/- 1.5 x 10(3) (p < 0.001) และในผู้ป่วย 3 จาก 9 รายมีหลักฐานจากคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่บ่งชี้ภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด นอกจากนี้ ในกลุ่มโรคหลอดเลือดหัวใจ ผู้ป่วย 64% ที่ตามประวัติมีอาการกรดไหลย้อนนานๆ ครั้งหรือไม่มีเลย มีผลการทดสอบการหยดกรดเป็นบวก และ 56% ของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจที่เกิดอาการเจ็บระหว่างการหยดกรดในหลอดอาหารไม่สามารถแยกอาการเจ็บนั้นออกจากอาการแน่นหน้าอก (angina) ตามปกติของตนได้
Hypothesis:
เราสรุปว่า ในโรคหลอดเลือดหัวใจ การหยดกรด (และโดยอนุมานคือโรคกรดไหลย้อนกระเพาะสู่หลอดอาหาร) ที่ทำให้เกิดอาการเจ็บหน้าอก จะทำให้ผลคูณอัตราการเต้นหัวใจ-ความดันเพิ่มสูงขึ้น และสามารถกระตุ้นให้เกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดได้


Premise:
ทำการศึกษานี้เพื่อหาความไวของการถ่ายภาพด้วยทัลเลียมเมื่อเทียบกับการติดตามคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (ECG) ในการตรวจหาภาวะเกร็งของหลอดเลือดโคโรนารีแบบไม่รุกล้ำหลังให้เออร์โกโนวีนทางหลอดเลือดดำ โดยเทียบกับการฉีดสีหลอดเลือดโคโรนารีที่ทำพร้อมกัน ผู้ป่วย 32 รายที่มีโรคหลอดเลือดโคโรนารีที่ไม่มีนัยสำคัญและมีอาการเจ็บหน้าอก เข้ารับการเฝ้าระวัง ECG 12 ลีด การถ่ายภาพด้วยทัลเลียม และการฉีดสีหลอดเลือดโคโรนารี ภายหลังให้เออร์โกโนวีนขนาด 0.05, 0.1, 0.2 และ 0.3 มก. ทุก 5 นาที หรือจนเกิดอาการเจ็บหน้าอก หนึ่งนาทีหลังให้เออร์โกโนวีนขนาดสุดท้าย ฉีดทัลเลียม-201 ปริมาณ 2.5 mCi ทางหลอดเลือดดำ และบันทึก ECG ครั้งสุดท้ายพร้อมทำการฉีดสีหลอดเลือดโคโรนารีซ้ำ ภายใน 10 นาทีหลังฉีดทัลเลียม ทำการถ่ายภาพในมุมเอียงซ้ายด้านหน้า 40 และ 70 องศา และท่าตรงด้านหน้า การอ่านผล ECG การตรวจทัลเลียม และภาพฉีดสีหลอดเลือดโคโรนารีทำแบบปกปิด และเปรียบเทียบผล โดยถือว่าให้ผลบวกตามลำดับดังนี้: ECG หากมีการยกหรือกดของช่วง ST ≥1 มม. หรือการกลับทิศของคลื่น T; การฉีดสีหลอดเลือด หากมีการตีบของหลอดเลือด >50%; และการตรวจทัลเลียม หากมีความบกพร่องของการไหลเวียนที่กลับคืนได้ ผู้ป่วย 5 รายถูกตัดออกจากการวิเคราะห์ เนื่องจากภาวะเกร็งของหลอดเลือดจากสายสวน คุณภาพการตรวจทัลเลียมไม่เหมาะสม หรือการละเมิดแนวทางการศึกษา ในผู้ป่วย 27 รายที่ได้รับการวิเคราะห์ มี 6 รายเกิดอาการเจ็บหน้าอก 5 รายให้ผลบวกจากการฉีดสีหลอดเลือด 5 รายให้ผลบวกจากการตรวจทัลเลียม และ 1 รายให้ผลบวกจาก ECG ความไวของการถ่ายภาพทัลเลียมเทียบกับการเฝ้าระวัง ECG คือ 80% เทียบกับ 25% และความแม่นยำคือ 92% เทียบกับ 80%
Hypothesis:
เราสรุปว่าการถ่ายภาพด้วยทัลเลียมช่วยเพิ่มการตรวจพบภาวะเกร็งของหลอดเลือดโคโรนารีที่เหนี่ยวนำโดยเออร์โกโนวีนแบบไม่รุกล้ำได้อย่างมากเมื่อเทียบกับ ECG โดยไม่สูญเสียความแม่นยำ


Premise:
เพื่อศึกษา time-course ของ influenza-induced asthma เราได้ retrospectively ตรวจสอบ FEV1 ตั้งแต่ 5 วันก่อนจนถึง 10 วันหลัง onset of illness ในเด็ก asthmatic 20 ราย อายุ 8-12 ปีที่มี tolerable respiratory symptoms Influenza infection ได้รับการยืนยันโดย serum complement fixation titers ที่เพิ่มขึ้นอย่างน้อย fourfold ผู้ป่วย 15 จาก 20 รายมี FEV1 ลดลง >20% จาก baseline ใน acute stage ในผู้ป่วย 15 ราย FEV1 เริ่มลดลงพร้อมกับ onset of illness ยกเว้น 1 รายที่ FEV1 ลดลงตั้งแต่ incubation period FEV1 ลดลงต่อเนื่องในวันที่สอง โดย mean (±SD) decrease ใน FEV1 มากที่สุดคือ 30.3 ± 10.9% เริ่มดีขึ้นในวันที่สาม และกลับมาอยู่ภายใน 10% difference ในวันที่ 7-10
Hypothesis:
เราสรุปได้ว่า influenza-induced asthma อาจ continuously deteriorate ในช่วง 2 วันแรกของ illness และอาจต้องใช้เวลาอย่างน้อย 7 วันในการ recovery


Premise:
เพื่อศึกษาพัฒนาการตามเวลาของโรคหืดที่ถูกกระตุ้นโดยไข้หวัดใหญ่ เราได้ทบทวนย้อนหลังค่าปริมาตรลมที่หายใจออกอย่างแรงในวินาทีที่หนึ่ง (FEV1) ตั้งแต่ 5 วันก่อนจนถึง 10 วันหลังการเริ่มมีอาการ ในเด็กโรคหืด 20 ราย อายุ 8–12 ปี ที่มีอาการทางเดินหายใจในระดับที่ทนได้ การติดเชื้อไข้หวัดใหญ่ได้รับการยืนยันโดยไตเติลการตรึงคอมพลีเมนต์ในซีรัมที่เพิ่มขึ้นอย่างน้อยสี่เท่า ผู้ป่วย 15 จาก 20 รายมีค่า FEV1 ลดลงมากกว่า 20% จากค่าพื้นฐานในระยะเฉียบพลัน ในผู้ป่วยทั้ง 15 ราย ค่า FEV1 เริ่มลดลงพร้อมกับการเริ่มมีอาการของโรค ยกเว้น 1 รายที่ค่า FEV1 ลดลงตั้งแต่ช่วงฟักตัว ค่า FEV1 ลดลงต่อเนื่องในวันที่สอง โดยในวันดังกล่าวการลดลงเฉลี่ย (± ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน) มากที่สุดคือ 30.3 ± 10.9 เปอร์เซ็นต์ เริ่มดีขึ้นตั้งแต่วันที่สาม และกลับมาอยู่ภายในความแตกต่าง 10% ในวันที่เจ็ดถึงวันที่สิบ
Hypothesis:
เราสรุปได้ว่าโรคหืดที่ถูกกระตุ้นโดยไข้หวัดใหญ่อาจทรุดลงต่อเนื่องในช่วงสองวันแรกของการเจ็บป่วย และอาจต้องใช้เวลาอย่างน้อยเจ็ดวันในการฟื้นตัว


Premise:
เราได้แสดงให้เห็นว่าการกระตุ้นตัวรับที่ถูกกระตุ้นโดยโปรตีเอสชนิดที่ 2 (proteinase-activated receptor-2; PAR(2)) ในทางเดินหายใจนำไปสู่การก่อความไวต่อภูมิแพ้ต่อแอนติเจนที่สูดเข้าพร้อมกัน ซึ่งชี้ให้เห็นว่า PAR(2) มีส่วนเกี่ยวข้องในพยาธิกำเนิดของโรคหืด สารก่อภูมิแพ้ในอากาศจำนวนมากที่มีกิจกรรมโปรตีเอสสามารถกระตุ้น PAR(2) ได้ เพื่อศึกษาบทบาทของ PAR(2) ในการก่อความไวต่อภูมิแพ้ต่อสารก่อภูมิแพ้ในอากาศ เราได้พัฒนาแบบจำลองหนูของการก่อความไวของเยื่อบุต่อโปรตีนจากแมลงสาบ เราตั้งสมมติฐานว่าการกระตุ้น PAR(2) ในทางเดินหายใจโดยสารก่อภูมิแพ้ตามธรรมชาติที่มีกิจกรรมเซรีนโปรตีเอสมีบทบาทสำคัญในการก่อความไวต่อภูมิแพ้ ได้ให้สารสกัดแมลงสาบ (cockroach extract; CE) ทางจมูกแก่หนูสายพันธุ์ BALB/c ต่อเนื่อง 5 วัน (ระยะก่อความไว) และหนึ่งสัปดาห์ถัดมาให้ต่ออีก 4 วัน (ระยะท้าทาย) ประเมินภาวะตอบสนองเกินของทางเดินหายใจ (airway hyperresponsiveness; AHR) และการอักเสบของทางเดินหายใจแบบภูมิแพ้หลังการท้าทายครั้งสุดท้าย เพื่อศึกษาบทบาทของ PAR(2) ได้ให้หนูได้รับแอนติบอดีต้าน PAR(2) ที่บล็อกตัวรับทางจมูกก่อนการให้ CE แต่ละครั้งในระยะก่อความไว การสัมผัสเยื่อบุด้วย CE ทำให้เกิดการอักเสบของทางเดินหายใจชนิดอีโอสิโนฟิลเด่น, AHR และ IgG1 จำเพาะต่อแมลงสาบ CE ที่ถูกทำให้ไม่มีฤทธิ์ด้วยความร้อนหรือที่ผ่านการยับยั้งด้วย soybean trypsin inhibitor ไม่สามารถก่อให้เกิดผลเหล่านี้ แสดงว่ากิจกรรมของโปรตีเอสมีบทบาทสำคัญ การใช้แอนติบอดีต้าน PAR(2) ที่บล็อกตัวรับในระยะก่อความไวสามารถยับยั้งการอักเสบของทางเดินหายใจได้อย่างสมบูรณ์ และยังลด AHR และการสร้าง IgG1 จำเพาะต่อแมลงสาบอีกด้วย การกระตุ้น PAR(2) โดย CE ทำหน้าที่เป็นสารเสริมภูมิคุ้มกันสำหรับการก่อความไวต่อภูมิแพ้ได้แม้ในกรณีที่ไม่มี TLR4 ที่ทำงานได้
Hypothesis:
เราสรุปว่า vascular ชักนำการก่อความไวของทางเดินหายใจแบบภูมิแพ้ที่ขึ้นกับ PAR(2) ในแบบจำลองหนูของการอักเสบของทางเดินหายใจแบบภูมิแพ้


Premise:
อาการไอแห้งเป็นปัจจัยจำกัดการใช้ยากลุ่มยับยั้งเอนไซม์ ACE (ACEI) ที่พบบ่อยที่สุด การเกิดไนตริกออกไซด์ (NO) ซึ่งเป็นสารกระตุ้นการอักเสบในเซลล์เยื่อบุหลอดลม เพิ่มขึ้นจากการใช้ ACEI เราได้ทดสอบสมมติฐานว่า การเสริมธาตุเหล็กซึ่งเป็นตัวยับยั้งเอนไซม์ไนตริกออกไซด์ซินเทส (NO synthase) อาจลดอาการไอที่เกี่ยวข้องกับการใช้ ACEI ได้ โดยใช้การทดลองแบบสุ่ม ปกปิดสองฝ่าย และมีกลุ่มยาหลอกควบคุม อาสาสมัครเป็นผู้ป่วย 19 รายที่เกิดอาการไอจาก ACEI หลังช่วงสังเกตอาการ 2 สัปดาห์ จึงสุ่มให้รับประทานเฟอรัสซัลเฟตขนาด 256 มก. วันละครั้งในตอนเช้าแบบเม็ด หรือยาหลอก เป็นเวลา 4 สัปดาห์ ขอให้อาสาสมัครบันทึกไดอารี่อาการไอโดยให้คะแนนความรุนแรงของอาการไอรายวันในช่วง 0 ถึง 4 เปรียบเทียบคะแนนไอเฉลี่ยรายวันของสัปดาห์สุดท้ายของช่วงสังเกตและช่วงรักษา ประเมินการเปลี่ยนแปลงของจำนวนเม็ดเลือดและความเข้มข้นของธาตุเหล็กและเฟอร์ริตินในซีรัมระหว่าง 2 ช่วง คะแนนไอเฉลี่ยรายวันในช่วงสังเกตและช่วงรักษาสำหรับกลุ่มที่ได้รับธาตุเหล็กเท่ากับ 3.07+/-0.70 และ 1.69+/-1.10 ตามลำดับ และสำหรับกลุ่มยาหลอกเท่ากับ 2.57+/-0.80 และ 2.35+/-1.22 ตามลำดับ แสดงให้เห็นว่าการเสริมธาตุเหล็กทำให้คะแนนไอลดลงอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.01) แต่ไม่พบกับยาหลอก ผู้ป่วย 3 รายในกลุ่มเหล็กมีอาการไอหายไปเกือบหมด ไม่พบการเปลี่ยนแปลงที่มีนัยสำคัญของผลตรวจทางห้องปฏิบัติการในทั้งสองกลุ่ม
Hypothesis:
โดยสรุป การเสริมธาตุเหล็กสามารถลดอาการไอที่เกิดจาก ACEI ได้สำเร็จ


Premise:
หลอดลมฝอยอักเสบที่เกิดจากไวรัสอาร์เอสวี (RSV) แบบเฉียบพลันมักสัมพันธ์กับอาการทางเดินหายใจที่คงอยู่ต่อเนื่องภายหลังการรักษาในโรงพยาบาล จนถึงปัจจุบันยังไม่มีเครื่องชี้วัดเชิงวัตถุที่ผ่านการตรวจสอบความเที่ยงตรงเพื่อประเมินอาการของหลอดลมฝอยอักเสบจาก RSV เรารายงานความเชื่อมั่น ความเที่ยงตรง และความไวต่อการเปลี่ยนแปลงของบันทึกผู้ดูแลผู้ป่วยหลอดลมฝอยอักเสบ (BCD) เกี่ยวกับอาการและการใช้บริการด้านสุขภาพที่สัมพันธ์กับภาวะ RSV หลังระยะเฉียบพลัน BCD วัดอาการ 4 ประการ (ไอในเวลากลางวัน หายใจมีเสียงหวีด หายใจลำบาก และไอในเวลากลางคืน) การใช้บริการด้านสุขภาพ และการใช้ยาฉุกเฉินเมื่ออาการปอดแย่ลง ใช้ข้อมูลจากช่วงรักษา 4 สัปดาห์ของการทดลองแบบไปข้างหน้า ควบคุมด้วยยาหลอกของมอนเตลูคาสต์เพื่อการรักษาภาวะ RSV หลังระยะเฉียบพลันที่ได้รายงานไว้ เพื่อประเมินความเชื่อมั่น (ความสอดคล้องภายในและการทดสอบซ้ำ) ความเที่ยงตรงเชิงโครงสร้าง (สหสัมพันธ์แบบภาคตัดขวางและแบบตามยาว) ความเที่ยงตรงเชิงจำแนก (การวิเคราะห์กลุ่มที่ทราบล่วงหน้า) และความไวต่อการเปลี่ยนแปลง ผลลัพธ์หลักของการศึกษานี้คือร้อยละของวันที่ปราศจากอาการ (SFD) ผลลัพธ์รองคือคะแนนอาการรวม (CSS; ค่าเฉลี่ยของไอกลางวัน หายใจมีเสียงหวีด และหายใจลำบาก) ค่า Cronbach's alpha เท่ากับ 0.85 บ่งชี้ว่าอาการทั้งสี่มีความสอดคล้องภายใน แสดงให้เห็นโครงสร้างมาตราส่วนมิติเดียว ความเชื่อมั่นแบบทดสอบซ้ำสำหรับร้อยละของ SFD และ CSS สูงกว่าค่าตัดที่แนะนำ 0.70 สหสัมพันธ์ทั้งแบบภาคตัดขวางและแบบตามยาวมีขนาดมากและมีนัยสำคัญทางสถิติ แสดงความเที่ยงตรงเชิงโครงสร้าง ความแตกต่างระหว่างกลุ่มที่คาดหมายไว้มีนัยสำคัญทางสถิติในทิศทางที่เหมาะสม การวิเคราะห์ความไวต่อการเปลี่ยนแปลงบ่งชี้ว่าร้อยละของ SFD มีขนาดอิทธิผลระดับปานกลาง
Hypothesis:
สรุปได้ว่า BCD เป็นเครื่องมือที่มีความเที่ยงตรง เชื่อมั่นได้ และไวต่อการเปลี่ยนแปลง สำหรับประเมินอาการของหลอดลมฝอยอักเสบจาก RSV ระยะหลังเฉียบพลัน สามารถวัดขนาดอิทธิผลระดับปานกลางได้ และแสดงความไวต่อการเปลี่ยนแปลงจากการรักษา


Premise:
การปรับโครงสร้างผนังทางเดินหายใจ (airway wall remodeling) เป็นลักษณะทางพยาธิวิทยาที่เป็นที่ยอมรับในโรคหืด สาเหตุนั้นยังไม่เป็นที่เข้าใจชัดเจน แต่สื่อกลางหนึ่งที่อาจมีความสำคัญคือ transforming growth factor-beta 1 (TGF-beta 1) เราได้วัดระดับ TGF-beta 1 ที่ตรวจจับด้วยภูมิคุ้มกันได้ในของเหลวจากการล้างหลอดลมและถุงลม (bronchoalveolar lavage; BAL) จากผู้ป่วยหืดแบบภูมิแพ้ซึ่งมีอาการคงที่ทางคลินิก และจากอาสาสมัครสุขภาพดี นอกจากนี้เรายังได้ตรวจสอบอิทธิพลของการสัมผัสสารก่อภูมิแพ้ต่อการหลั่ง TGF-beta 1 ในทางเดินหายใจ โดยใช้แบบจำลองการกระตุ้นหลอดลมแบบแบ่งส่วน (segmental bronchoprovocation) และทำ BAL ในสองช่วงเวลาหลังการท้าทายภายในหลอดลมด้วยสารก่อภูมิแพ้และด้วยน้ำเกลือหลอก ความเข้มข้นพื้นฐานของ TGF-beta 1 สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญในผู้ป่วยหืดเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม (มัธยฐาน 8.0 เทียบกับ 5.5 pg/ml, p = 0.027) ภายหลังการกระตุ้นหลอดลมแบบแบ่งส่วน ความเข้มข้นของ TGF-beta 1 ที่ตำแหน่งซึ่งถูกท้าทายด้วยสารก่อภูมิแพ้และด้วยน้ำเกลือไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญในเวลา 10 นาที (31.3 เทียบกับ 25.0 pg/ml, p = 0.78) แต่หลัง 24 ชั่วโมง มีความเข้มข้นของ TGF-beta 1 สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญที่ตำแหน่งซึ่งถูกท้าทายด้วยสารก่อภูมิแพ้ (46.0 เทียบกับ 21.5 pg/ml, p = 0.017).
Hypothesis:
เราสรุปว่าระดับ asthma 1 พื้นฐานในทางเดินหายใจสูงขึ้นใน TGF-beta แบบภูมิแพ้ และระดับเหล่านี้เพิ่มสูงขึ้นไปอีกเพื่อตอบสนองต่อการสัมผัสสารก่อภูมิแพ้.


Premise:
เราได้แสดงไว้ก่อนหน้านี้ในแกะว่า pulmonary vascular resistance ลดลงอย่างรวดเร็วหลังเริ่ม constant exercise ตามด้วย second vasodilation ซึ่งช้ากว่าและมีขนาดน้อยกว่า Second phase ถูกควบคุมบางส่วนโดย alpha- และ beta-adrenoceptor activation เราได้ตรวจสอบผลของ inhaled nitric oxide (NO; 40 ppm) และ intravenous nitroglycerin ต่อ beta-adrenergic blockade-induced pulmonary vasoconstriction ระหว่าง exercise ในการศึกษาแบบ paired เราให้แกะ 8 ตัว exercised ที่ constant rate 4 miles per hour เป็นเวลา 4 นาทีบน treadmill และวัด hemodynamic response ระหว่าง beta-blockade (propranolol, 1 mg i.v.) ทั้งที่มีและไม่มี 40 ppm inhaled NO หรือ continuous infusion ของ nitroglycerin (3.2-4.0 μg·kg⁻¹·min⁻¹) Beta-blockade ทำให้ pulmonary vascular resistance สูงกว่าระหว่าง steady-state exercise (40-240 s) เมื่อเทียบกับ unblocked state; reduction ใน pulmonary vascular resistance ระหว่าง second phase ของ exercise น้อยกว่ากับ beta-blockade (13-16%) เมื่อเทียบกับ control exercise (26-30%) Inhaled NO และ nitroglycerin reversed beta-blockade-related pulmonary vasoconstriction สู่ระดับของ control exercise Inhaled NO และ intravenous nitroglycerin ยัง reversed pulmonary vasoconstriction ที่เกิดจาก intravenous phenylephrine ที่ rest
Hypothesis:
เราสรุปว่า exogenous apigenin ที่ให้โดย gas inhalation หรือผ่าน nitroso compounds ต่อต้านและ fully reverses alpha-receptor-activated pulmonary vasoconstriction ระหว่าง exercise ในแกะ


Premise:
ตำแหน่งการออกฤทธิ์ของไนตริกออกไซด์ (NO) ที่เกิดขึ้นภายในร่างกายและที่สูดดมได้รับการประเมินในภาวะการหดตัวของหลอดเลือดปอดจากภาวะขาดออกซิเจน ปอดของแมวโตเต็มวัย 21 ตัวถูกทำให้มีการไหลเวียนเลือดในตำแหน่งเดิม (in situ) ด้วยเลือดของตัวเอง ภายใต้สภาวะโซน 3 วัดความดันในหลอดเลือดฝอยด้วยเทคนิคการหนีบสองตำแหน่ง (double-occlusion) และวัดความดันในอาร์เทอริโอลและเวนิวลที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 70–100 ไมโครเมตรด้วยเทคนิคไมโครพังก์เจอร์แบบเซอร์โว-นัลล์ ทั้งในภาวะออกซิเจนปกติ (FiO2 = 0.3) และภาวะขาดออกซิเจน (FiO2 = 0.02) ได้ประเมินผลของ NG-nitro-L-arginine methyl ester (L-NAME, 10 มก./กก.) ซึ่งเป็นตัวยับยั้งเอนไซม์ไนตริกออกไซด์ซินเทส และของ NO แบบสูดดม (5–100 ppm) ด้วย ค่า PO2 ของของไหลก่อนการไหลเวียน (prefusate) ลดลงจาก 187.6 ± 5.3 มม.ปรอท ในภาวะออกซิเจนปกติ เป็น 25.7 ± 1.3 มม.ปรอท ในภาวะขาดออกซิเจน และลดลงต่อไปเป็น 20.8 ± 2.2 มม.ปรอท ในภาวะขาดออกซิเจนร่วมกับ NO 50 ppm (p < 0.05 เมื่อเทียบกับภาวะขาดออกซิเจนอย่างเดียว) การเพิ่มขึ้นของความดันตกคร่อมระบบหลอดเลือดปอดเพื่อตอบสนองต่อภาวะขาดออกซิเจนอยู่ที่ 4.8 ± 1.0 ซม.น้ำ และ 9.1 ± 1.4 ซม.น้ำ ในปอดที่ไม่ได้รับการรักษาและปอดที่ได้รับ L-NAME ตามลำดับ (p < 0.05) L-NAME เพิ่มการหดตัวจากภาวะขาดออกซิเจนในช่วงหลอดเลือดดำอย่างมีนัยสำคัญ ความเข้มข้นของ NO ที่หายใจออกเพิ่มจาก 13 ± 4 ppb ในภาวะออกซิเจนปกติเป็น 18 ± 4 ppb ในภาวะขาดออกซิเจน (p < 0.1) NO แบบสูดดมลดความดันในหลอดเลือดแดงปอดและความดันในหลอดเลือดฝอยลงตามขนาดยา ซึ่งช่วยลดการหดตัวของหลอดเลือดปอดจากภาวะขาดออกซิเจน หลอดเลือดดำปอดไวต่อ NO แบบสูดดมมากกว่าหลอดเลือดแดง NO แบบสูดดม (50 ppm) ทำให้หลอดเลือดที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางน้อยกว่า 70–100 ไมโครเมตรขยายตัวขึ้น 39% (p < 0.05) และทำให้เวนิวลที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่า 100 ไมโครเมตรขยาย 26% (p < 0.05) แต่ไม่ได้ทำให้อาร์เทอริโอลที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่า 100 ไมโครเมตรขยายอย่างมีนัยสำคัญ (11%) NO แบบสูดดมไม่ได้เปลี่ยนแปลงอัตราส่วนของน้ำหนักเปียกต่อน้ำหนักแห้งอย่างมีนัยสำคัญ
Hypothesis:
เราสรุปว่า ทั้ง NO ที่เกิดขึ้นภายในและ NO แบบสูดดมสามารถลดทอนการหดตัวของหลอดเลือดปอดจากภาวะขาดออกซิเจน พร้อมกับทำให้หลอดเลือดดำปอดขยายอย่างมีนัยสำคัญ


Premise:
ในประเทศตะวันตก โรคหัวใจเป็นสาเหตุการเสียชีวิตของมารดาขณะตั้งครรภ์อันดับหนึ่ง ผลของการตั้งครรภ์ต่อหัวใจศึกษาได้ยากในผู้ป่วยที่มีโรคหัวใจมาก่อน เนื่องจากการศึกษาทดลองมีน้อย เราจึงตรวจสอบผลของภาระความดันสูง ซึ่งทำให้เกิดจากการรัดหลอดเลือดเอออร์ตาขวาง (transverse aortic constriction; TAC) ในหนู ต่อความสามารถในการตั้งครรภ์ ผลลัพธ์ของการตั้งครรภ์ และโครงสร้างกับการทำงานของหัวใจมารดา TAC เป็นเวลา 4 สัปดาห์ ทำให้เกิดหัวใจห้องล่างซ้ายโตและทำงานบกพร่อง ร่วมกับพังผืดคั่นระหว่างเนื้อเยื่อเด่นชัด ความหนาแน่นของหลอดเลือดฝอยลดลง และกระตุ้นการแสดงออกของยีนหัวใจแบบพยาธิสภาพ การตั้งครรภ์เพิ่มน้ำหนักสัมพัทธ์ของหัวใจห้องล่างซ้ายและขวา โดยไม่ส่งผลต่อการทรุดลงของการทำงานของหัวใจห้องล่างซ้ายหลัง TAC น่าแปลกที่การเพิ่มขึ้นของน้ำหนักหัวใจและปอดสัมพัทธ์ที่เกิดจาก TAC ถูกบรรเทาลงโดยการตั้งครรภ์ ซึ่งมาพร้อมแนวโน้มที่ความหนาแน่นของหลอดเลือดฝอยและการแสดงออกของ natriuretic peptide ชนิด A กลับสู่ภาวะปกติ นอกจากนี้ การตั้งครรภ์ร่วมกับ TAC เพิ่มการฟอสโฟรีเลชันของ c-Jun และ STAT1 ในหัวใจ แต่ลดการฟอสโฟรีเลชันของ phosphoinositide 3-kinase สุดท้าย TAC ไม่ได้ส่งผลอย่างมีนัยสำคัญต่ออัตราการปฏิสนธิ ระยะเวลาการตั้งครรภ์ ขนาดมดลูก จำนวนลูกต่อครอก และน้ำหนักลูก
Hypothesis:
สรุปได้ว่า เราพบว่า แทนที่การตั้งครรภ์จะทำให้การเปลี่ยนแปลงที่เกี่ยวข้องกับภาระความดันต่อหัวใจรุนแรงขึ้น การตั้งครรภ์กลับลดการปรับโครงสร้างหัวใจห้องล่างซ้ายแบบพยาธิสภาพและบรรเทาภาวะคั่งของเลือดที่ปอด รวมทั้งลดการแสดงออกของยีนแบบพยาธิสภาพที่เกิดจาก TAC บ่งชี้ว่าการตั้งครรภ์มีผลดีต่อหัวใจที่อยู่ภายใต้ภาระความดันสูง


Premise:
แม้ว่าไนตริกออกไซด์ (NO) ที่ร่างกายสร้างเองจะมีบทบาทปรับความตึงตัวพื้นฐานของการไหลเวียนเลือดในปอดและระบบของทารกในครรภ์ แต่ยังทราบบทบาทของมันในการควบคุมความตึงตัวของ ductus arteriosus (DA) น้อยมาก การย้อมเชิงภูมิคุ้มกันของเนื้อเยื่อ DA จากลูกแกะทารกในครรภ์ระยะใกล้คลอดแสดงการย้อมอย่างชัดเจนของ endothelial NO synthase (eNOS) ในชั้นเยื่อบุหลอดเลือดของ DA เพื่อศึกษาบทบาททางสรีรวิทยาของระบบ NO และ guanosine 3',5'-cyclic monophosphate (cGMP) ใน DA แบบ in vivo เราได้วัดผลต่อพลวัตการไหลเวียนของ NG-nitro-L-arginine (L-NNA; 30 มก.) ซึ่งเป็นตัวยับยั้ง NOS, methylene blue (40 มก.) ซึ่งเป็นตัวยับยั้ง guanylate cyclase และ indomethacin (0.8 มก.) ซึ่งเป็นตัวยับยั้ง cyclooxygenase ในลูกแกะทารกในครรภ์ระยะใกล้คลอดจำนวน 10 ตัวที่ได้รับการเตรียมแบบเรื้อรัง L-NNA ทำให้ความดันในหลอดเลือดแดงปอดหลัก (MPA) และความดันเอออร์ตาเพิ่มขึ้น (P < 0.05 เมื่อเทียบกับค่าพื้นฐาน) แต่ไม่เปลี่ยนแปลงความต่างความดันระหว่าง MPA กับเอออร์ตา L-NNA ทำให้การไหลผ่าน DA ลดลงเล็กน้อยและทำให้ความต้านทานข้าม DA สูงขึ้นเล็กน้อย Methylene blue ทำให้ทั้งความดัน MPA และความต่างความดันระหว่าง MPA กับเอออร์ตาเพิ่มขึ้นจาก 0.3 +/- 0.2 (ค่าพื้นฐาน) เป็น 7.0 +/- 2.7 มม.ปรอท (P < 0.05) Indomethacin ทำให้ทั้งความดัน MPA และความต่างความดันระหว่าง MPA กับเอออร์ตาเพิ่มขึ้นจาก 1.1 +/- 0.4 (ค่าพื้นฐาน) เป็น 6.3 +/- 1.5 มม.ปรอท (P < 0.05) หลังผ่านไป 40 นาที Indomethacin ทำให้การไหลผ่าน DA ลดลงและเพิ่มความต้านทานของ DA
Hypothesis:
เราสรุปว่า eNOS อยู่ในเซลล์เยื่อบุหลอดเลือดของ DA ในทารกในครรภ์ และการยับยั้ง NOS ทำให้ DA หดตัวในสภาวะ in vivo


Premise:
ในหลอดเลือดแดงปอดที่แยกมาจากหนูซึ่งเกิด pulmonary hypertension จาก hypoxia 1 สัปดาห์ การสร้าง endothelial NO ที่ถูกกระตุ้นด้วย carbachol ลดลงอย่างมี significantly ทั้งใน in situ visualization โดยใช้ diaminofluorescein-2 diacetate และใน cGMP content การเปลี่ยนแปลงนี้ตามมาด้วยการลดลงของ carbachol-induced endothelium-dependent relaxation Protein expression ของ endothelial NO synthase (eNOS) และ regulatory proteins ของมันได้แก่ caveolin-1 และ heat shock protein 90 ไม่เปลี่ยนแปลงใน hypoxic pulmonary artery บ่งชี้ว่า chronic hypoxia impairs eNOS activity ที่ posttranslational level ใน hypoxic pulmonary artery การเพิ่มขึ้นของ intracellular Ca²⁺ level ที่ถูกกระตุ้นด้วย carbachol แต่ไม่ใช่ ionomycin ลดลง ต่อมาเราได้ focus กับการเปลี่ยนแปลงใน Ca²⁺ sensitivity ของ eNOS activation system การศึกษา morphological พบ atrophy ของ endothelial cells และ peripheral condensation ของ eNOS ใน hypoxic endothelial cells ที่ยังคง co-localization ระหว่าง eNOS กับ Golgi หรือ plasma membranes อย่างไรก็ตาม eNOS จับแน่นกับ caveolin-1 และ dissociated จาก heat shock protein 90 หรือ calmodulin ใน hypoxic pulmonary artery ทั้งใน presence หรือ absence ของ carbachol นอกจากนี้ eNOS Ser¹¹⁷⁷ phosphorylation ในทั้งสอง conditions ลดลงอย่างมี significantly โดยไม่ affecting Akt phosphorylation ใน hypoxic artery
Hypothesis:
สรุปว่า chronic hypoxia impairs endothelial Ca²⁺ metabolism และ normal coupling ระหว่าง eNOS กับ caveolin-1 ส่งผลให้ eNOS inactivity


Premise:
โทบรามัยซิน ซึ่งเป็นยาปฏิชีวนะกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ใช้รักษาการติดเชื้อ Pseudomonas aeruginosa ในผู้ป่วยซิสติกไฟโบรซิส อย่างไรก็ตาม ฤทธิ์ชีวภาพของโทบรามัยซินถูกต้านโดยเสมหะ ไกลโคโปรตีน (มิวซิน) และดีเอ็นเอน้ำหนักโมเลกุลสูง คิดเป็น 2 ถึง 3% (P. L. Masson และ J. F. Heremans, p. 412-475, ใน M. J. Dulfano, บก., Sputum: Fundamentals and Clinical Pathology, 1973) และ 3 ถึง 10% (W. S. Chernick และ G. J. Barbero, Pediatrics 24:739-745, 1959, และ R. Picot, I. Das, และ L. Reid, Thorax 33:235-242, 1978) ของน้ำหนักแห้งของเสมหะ ตามลำดับ โทบรามัยซินจับกับทั้งมิวซินและดีเอ็นเอที่ได้จากเสมหะ (R. Ramphal, M. Lhermitte, M. Filliat, และ P. Roussel, J. Antimicrob. Chemother. 22:483-490, 1988) ในหลอดทดลอง เอนไซม์ DNase ของมนุษย์แบบรีคอมบิแนนต์ (rhDNase) สามารถไฮโดรไลซ์ดีเอ็นเอน้ำหนักโมเลกุลสูงขนาด > 50 kb ในเสมหะให้เป็นชิ้นส่วนขนาด 2 ถึง 4 kb เมื่อศึกษาโทบรามัยซินที่สามารถไดอะไลซ์ได้ เราได้ตรวจสอบการจับของยากับเสมหะทั้งหมดและกับ "เสมหะจำลอง" ซึ่งประกอบด้วยมิวซินกระเพาะของสุกรและดีเอ็นเอจากต่อมไทมัสของลูกวัว เราได้ศึกษาด้วยเช่นกันถึงผลของการบำบัดเสมหะ เสมหะจำลอง และดีเอ็นเอจากต่อมไทมัสของลูกวัวด้วย rhDNase ต่อการจับของโทบรามัยซิน เราพบว่าการบำบัดเสมหะ เสมหะจำลอง และดีเอ็นเอจากต่อมไทมัสของลูกวัวด้วย rhDNase ไม่ได้เพิ่มฤทธิ์ชีวภาพของโทบรามัยซินในสารไดอะไลเสตอย่างมีนัยสำคัญ; น่าประหลาดใจที่การจับของโทบรามัยซินกับเสมหะเพิ่มขึ้นโดย rhDNase.
Hypothesis:
เราสรุปว่า rhDNase ไม่ได้เพิ่มฤทธิ์ชีวภาพของโทบรามัยซินในเสมหะ


Premise:
โรคปอดบวมจาก Pneumocystis carinii (PCP) ยังคงก่อให้เกิดความเจ็บป่วยอย่างมีนัยสำคัญในผู้รับการปลูกถ่ายอวัยวะชนิดแข็ง ขณะที่บางโปรแกรมให้ trimethoprim-sulfamethoxazole (TMP-SMX) เพื่อป้องกันหลังการปลูกถ่าย แต่ยังไม่เคยมีการประเมินแบบไปข้างหน้าถึงความปลอดภัยและประสิทธิผลของ TMP-SMX ในผู้รับการปลูกถ่ายหัวใจมาก่อน ดังนั้นเราจึงสุ่มกำหนดผู้รับการปลูกถ่ายหัวใจ 58 รายให้ได้รับ TMP (160 มก.)-SMX (800 มก.) วันละสองครั้ง แบบสามวันต่อสัปดาห์ (กลุ่ม B) หรือเจ็ดวันต่อสัปดาห์ (กลุ่ม C) หรือไม่ได้รับการรักษา (กลุ่ม A) การรักษาเริ่ม 14 วันหลังการปลูกถ่ายและต่อเนื่องเป็นเวลา 4 เดือน อายุ เพศ พยาธิสภาพปอดที่มีอยู่เดิม และโปรโตคอลการกดภูมิคุ้มกันไม่แตกต่างกันระหว่างกลุ่ม จากผู้ป่วย 17 รายในกลุ่มควบคุม (A) มี 7 รายเกิดกลุ่มอาการทางคลินิกที่สอดคล้องกับ PCP โดยการวินิจฉัยได้รับการยืนยันทางเนื้อเยื่อวิทยาจากการล้างหลอดลมและถุงลม (bronchoalveolar lavage) ภายใน 4 เดือนแรกหลังการปลูกถ่าย ตรงกันข้าม ไม่มีผู้ป่วยในกลุ่มให้ยาทุกวันหรือกลุ่มให้ยาเป็นระยะเกิด PCP ระหว่างช่วงการศึกษา (P < 0.005) ขนาดยาทั้งสองของ TMP-SMX ทนได้ดี และไม่จำเป็นต้องหยุดการรักษาในผู้ป่วยรายใด จำนวนเม็ดเลือดขาวรวม ขนาดยาอะซาไธโอพรีน และจำนวนครั้งของตอนการปฏิเสธอวัยวะที่ได้รับการรักษาต่อผู้ป่วย ไม่แตกต่างกันระหว่างทั้งสามกลุ่ม
Hypothesis:
เราสรุปว่า TMP-SMX สามารถให้ได้อย่างปลอดภัยและมีประสิทธิผลเพื่อป้องกันการเกิดปอดบวมจาก P. carinii ในช่วงสี่เดือนแรกหลังการปลูกถ่ายหัวใจ


Premise:
Mycophenolate mofetil (MMF ซึ่งเป็นยาก่อนออกฤทธิ์ของ mycophenolic acid [MPA]) มักให้ในขนาดเป็นสองเท่าเมื่อใช้ร่วมกับไซโคลสปอรินมากกว่าทาโครลิมัส เนื่องจากเชื่อว่าการได้รับยา MPA ต่ำกว่าในระหว่างการรักษาด้วยไซโคลสปอริน การศึกษานี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อเปรียบเทียบโพรไฟล์ความเข้มข้น-เวลา 12 ชั่วโมงในสภาวะคงตัวของ MPA และเมแทบอไลต์ชนิดฟีนอล-และอะซิล-กลูคูโรไนด์ของมัน (MPAG และ AcMPAG ตามลำดับ) ในผู้ป่วยปลูกถ่ายไตที่อาการคงที่ซึ่งได้รับการรักษาด้วยไซโคลสปอริน (n=12) หรือทาโครลิมัส (n=12) ในช่วงระยะการดูดซึมของกลุ่มไซโคลสปอริน ความเข้มข้นของ MPA แบบรวมและแบบอิสระที่ปรับตามขนาดยาสูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญ แต่พื้นที่ใต้เส้นโค้งความเข้มข้น-เวลาโดยรวม (AUC0-12) ไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ นอกจากนี้ การได้รับยา AcMPAG สูงกว่าในกลุ่มไซโคลสปอริน (P<0.05) ผู้ป่วย 10 ใน 12 รายในกลุ่มไซโคลสปอรินได้รับยาเคโตโคนาโซลด้วย อย่างไรก็ตาม เมื่อให้ MMF ทางปากแก่หนูสายพันธุ์ Sprague-Dawley ร่วมกับหรือไม่ร่วมกับเคโตโคนาโซล การได้รับยา MPA หรือ MPAG ไม่แตกต่างกัน
Hypothesis:
สรุปว่า MPA ปรับการจัดการยา (disposition) ของไซโคลสปอรินและเมแทบอไลต์แตกต่างจากทาโครลิมัส อย่างไรก็ตาม ผู้ป่วยที่ได้รับ MPA อาจไม่จำเป็นต้องให้ MMF ในขนาดเป็นสองเท่าเพื่อให้ได้การได้รับยาเท่าเดิม


Premise:
CMV เป็นเชื้อก่อโรคที่พบได้บ่อยในผู้รับการปลูกถ่ายอวัยวะแข็ง และผู้ที่ได้รับการปลูกถ่ายปอดดูเหมือนจะได้รับผลกระทบบ่อยกว่าและรุนแรงกว่า เนื่องจากระยะเวลาของการให้ ganciclovir เพื่อการป้องกันอาจมีผลต่ออุบัติการณ์ของโรค CMV ในผู้รับปลูกถ่ายอวัยวะแข็ง เราจึงประเมินประสิทธิผลของแนวทางให้ยาป้องกันเป็นเวลา 6 สัปดาห์ในผู้รับปลูกถ่ายปอด นอกจากนี้ เรายังประเมินความสามารถของการเพิ่มขึ้นของไตเทอร์แอนติบอดีต่อ CMV เป็นสี่เท่าในการทำนายการเกิดโรค CMV ผู้รับปลูกถ่ายปอดต่อเนื่อง 21 รายถูกคัดเข้าศึกษา: 15 รายมีแอนติบอดีต่อ CMV เป็นบวกขณะปลูกถ่าย และ 6 รายมีแอนติบอดีต่อ CMV เป็นลบและได้รับปอดจากผู้บริจาคที่มี CMV เป็นบวก ระยะติดตามเฉลี่ย +/- ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 430 +/- 157 วัน (ช่วง 178-730 วัน มัธยฐาน 449 วัน) แนวทางให้ ganciclovir 6 สัปดาห์ไม่สามารถป้องกันได้ทั้งการติดเชื้อ CMV (พบใน 17/21 ราย, 81%) และโรค CMV (พบใน 8/21 ราย, 38%) การเพิ่มขึ้นของไตเทอร์แอนติบอดีต่อ CMV เป็นสี่เท่านำหน้าการเริ่มของโรค CMV เพียง 3/13 ครั้ง (23%)
Hypothesis:
เราสรุปว่า แนวทางให้ ganciclovir เพื่อการป้องกันเป็นเวลา 6 สัปดาห์ ไม่สามารถป้องกันการติดเชื้อหรือโรค CMV ในผู้รับปลูกถ่ายปอดได้ และการเพิ่มขึ้นของไตเทอร์แอนติบอดีต่อ CMV ที่ตรวจตามลำดับเวลาแทบไม่ได้นำหน้าการเกิดโรค CMV


Premise:
ได้เปรียบเทียบการตอบสนองการอักเสบหลังเริ่มการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะและตัวชี้วัดความเสียหายของเซลล์ประสาท ระหว่างการให้ยาทางหลอดเลือดดำด้วย quinupristin/dalfopristin (100 mg/kg แบบให้สั้นหรือให้ต่อเนื่อง) และ ceftriaxone (10 mg/kg/h) ในแบบจำลองกระต่ายของเยื่อหุ้มสมองอักเสบจาก Streptococcus pneumoniae ไม่ว่าการให้ยาแบบใด quinupristin/dalfopristin มีฤทธิ์ฆ่าเชื้อต่ำกว่า ceftriaxone อย่างไรก็ตาม ความเข้มข้นขององค์ประกอบผนังเซลล์ที่กระตุ้นการอักเสบ (lipoteichoic acid (LTA) และ teichoic acid (TA)) และกิจกรรมของ tumor necrosis factor (TNF) ในของเหลวไขสันหลัง (CSF) ต่ำกว่าอย่างมีนัยสำคัญในสองกลุ่มที่ได้รับ quinupristin/dalfopristin เมื่อเทียบกับกระต่ายที่ได้รับ ceftriaxone ค่ามัธยฐานของความเข้มข้น LTA/TA (เปอร์เซ็นไทล์ที่ 25/75) มีดังนี้: (i) 14 ชั่วโมงหลังติดเชื้อ: 133 (72/155) ng/mL สำหรับการให้ quinupristin/dalfopristin แบบต่อเนื่อง และ 193 (91/308) ng/mL สำหรับการให้แบบช่วงสั้น เทียบกับ 455 (274/2042) ng/mL สำหรับ ceftriaxone (P = 0.002 และ 0.02 ตามลำดับ); (ii) 17 ชั่วโมงหลังติดเชื้อ: 116 (60/368) ng/mL สำหรับการให้ quinupristin/dalfopristin แบบต่อเนื่อง และ 117 (41/247) ng/mL สำหรับการให้แบบช่วงสั้น เทียบกับ 694 (156/2173) ng/mL สำหรับ ceftriaxone (P = 0.04 และ 0.03 ตามลำดับ) ที่เวลา 14 ชั่วโมงหลังติดเชื้อ กิจกรรม TNF ค่ามัธยฐาน (เปอร์เซ็นไทล์ที่ 25/75) เท่ากับ 0.2 (0.1/1.9) U/mL สำหรับการให้ quinupristin/dalfopristin แบบต่อเนื่อง และ 0.1 (0.01/3.5) U/mL สำหรับการให้แบบช่วงสั้น เทียบกับ 30 (4.6/180) U/mL สำหรับ ceftriaxone (P = 0.02 สำหรับการเปรียบเทียบแต่ละคู่); ที่เวลา 17 ชั่วโมงหลังติดเชื้อ กิจกรรม TNF เท่ากับ 2.8 (0.2/11) U/mL (การให้ quinupristin/dalfopristin แบบต่อเนื่อง) และ 0.1 (0.04/6.1) U/mL (การให้แบบช่วงสั้น) เทียบกับ 48.6 (18/169) U/mL สำหรับ ceftriaxone (P = 0.002 และ 0.001) ความเข้มข้นของ neuron-specific enolase (NSE) ที่ 24 ชั่วโมงหลังติดเชื้อ ต่ำกว่าอย่างมีนัยสำคัญในสัตว์ที่ได้รับ quinupristin/dalfopristin: 4.6 (3.3/5.7) microg/L (ให้ต่อเนื่อง) และ 3.6 (2.9/4.7) microg/L (ให้ช่วงสั้น) เมื่อเทียบกับผู้ที่ได้รับ ceftriaxone (17.7 (8.8/78.2) microg/L) (P = 0.03 และ 0.009 ตามลำดับ).
Hypothesis:
โดยสรุป การรักษาด้วยยาปฏิชีวนะด้วย quinupristin/dalfopristin ทำให้การตอบสนองการอักเสบภายในช่องใต้เยื่อแมงมุมลดลงหลังเริ่มการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะ.


Premise:
Constitutive STAT3 activation โดย tyrosine phosphorylation ของ mutated หรือ amplified tyrosine kinases (pYSTAT3) เป็น critical สำหรับ cancer initiation, progression, invasion และ motility ของ carcinoma cells เราแสดงว่า AF1q associated กับ STAT3 signaling ใน breast cancer cells ใน xenograft models, enhanced AF1q expression activated STAT3 และ promoted tumor growth และ metastasis ใน immunodeficient NSG mice Cytokine secretory phenotype ของ MDA-MB-231LN breast cancer cells ที่มี altered AF1q expression เผยการเปลี่ยนแปลงใน expression ของ platelet-derived growth factor subunit B (PDGF-B) AF1q-induced PDGF-B stimulated motility, migration และ invasion ของ MDA-MB-231LN cells และ AF1q up-regulated platelet-derived growth factor receptor (PDGFR) signaling นอกจากนี้ AF1q-induced PDGFR signaling enhanced STAT3 activity ผ่าน Src kinase activation ซึ่งสามารถ blocked โดย Src kinase inhibitor PP1 Moreover, AF1q up-regulated tyrosine kinase signaling ผ่าน PDGFR signaling ซึ่ง blockable โดย imatinib
Hypothesis:
สรุปว่าเรา demonstrated ว่า enhanced AF1q expression contributes ต่อ persistent และ oncogenic pYSTAT3 levels ใน invasive carcinoma cells โดย activating Src kinase ผ่าน activation ของ PDGF-B/PDGFR cascade


Premise:
ตัวรับเอสโตรเจน-อัลฟา (ER-α) ซึ่งถูกเข้ารหัสโดยยีน ESR1 สามารถตรวจพบด้วยอิมมูโนฮิสโตเคมีได้ประมาณ 70% ของมะเร็งเต้านมชนิดรุกรุก และทำหน้าที่เป็นตัวบ่งชี้ทำนายที่มีประสิทธิภาพสูง การกลายพันธุ์กระตุ้นของ ESR1 ในโดเมนจับไลแกนด์มีรายงานพบได้สูงถึง 35–40% ในมะเร็งเต้านมระยะแพร่กระจายที่มี ER เป็นบวก และสัมพันธ์กับการดื้อต่อการรักษาด้วยฮอร์โมนและการลุกลามของโรค ปัจจุบันยังไม่ชัดเจนว่าการกลายพันธุ์ของ ESR1 ส่งผลต่อการตรวจพบ ER ด้วยอิมมูโนฮิสโตเคมีที่ทำเป็นกิจวัตรทางคลินิกหรือไม่ ในการศึกษานี้ มีการระบุการกลายพันธุ์ของ ESR1 ในมะเร็งเต้านมโดยใช้การตรวจ Memorial Sloan Kettering-Integrated Mutation Profiling of Actionable Cancer Targets (MSK-IMPACT) ซึ่งเป็นการทดสอบการจัดลำดับรุ่นถัดไปแบบ hybridization capture ที่ได้รับการอนุมัติจากองค์การอาหารและยาแห่งสหรัฐอเมริกา (FDA) มะเร็งเต้านม 586 รายจากผู้ป่วยที่มีโรคระยะลุกลามเฉพาะที่หรือระยะแพร่กระจายได้รับการวิเคราะห์ด้วย MSK-IMPACT ในช่วงเวลาการศึกษา พบการเปลี่ยนแปลงแบบโซมาติกของ ESR1 ในตัวอย่างมะเร็งเต้านม 67 ตัวอย่างจากผู้ป่วย 66 ราย มีการตรวจอิมมูโนฮิสโตเคมีของ ER ตัวรับโปรเจสเตอโรน (PR) และตัวรับปัจจัยการเจริญเติบโตของผิวหนังของมนุษย์ชนิดที่ 2 (HER2) ในก้อนมะเร็งเต้านมปฐมภูมิและก้อนที่ได้รับการรักษาแล้วของผู้ป่วยเหล่านี้ ณ ขณะวินิจฉัย พบการกลายพันธุ์ของ ESR1 ที่แตกต่างกัน 20 ชนิดในโดเมนจับไลแกนด์ ทั้งหมดอยู่ในตัวอย่างมะเร็งเต้านมจากผู้ป่วยที่เคยได้รับการรักษาด้วยฮอร์โมนมาก่อน การกลายพันธุ์ที่พบบ่อยที่สุดคือ D538G (n = 22), Y537S (n = 7) และ E380Q (n = 7) ตัวอย่างมะเร็งเต้านมทั้งหมดที่มีกลายพันธุ์ของ ESR1 เป็น ER-บวกจากการตรวจอิมมูโนฮิสโตเคมี การทบทวนผลอิมมูโนฮิสโตเคมีของ ER ในคู่ตัวอย่างก้อนปฐมภูมิที่ยังไม่รักษาและก้อนที่ได้รับการรักษาแล้วจากผู้ป่วย 34 ราย พบว่าไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่ตรวจพบได้ในสถานะ ER-บวกจากอิมมูโนฮิสโตเคมี (ค่ามัธยฐานของร้อยละของเซลล์เนื้องอกรุกรุกที่มีการย้อมติดนิวเคลียส: ก้อนปฐมภูมิที่ยังไม่รักษา 90%, ก้อนที่ได้รับการรักษาแล้ว 95%).
Hypothesis:
เราสรุปว่าการกลายพันธุ์ของ ESR1 ไม่ได้ทำให้การย้อม ER-บวกด้วยอิมมูโนฮิสโตเคมีลดลงอย่างมีนัยสำคัญ.


Premise:
มะเร็งหลอดอาหาร (EC) เป็นโรคที่มีความรุนแรงสูง มีชนิดย่อยทางพยาธิวิทยาหลักสองชนิด ได้แก่ อะดีโนคาร์ซิโนมา (EAC) และสความัสเซลล์คาร์ซิโนมา (ESCC) ชนิดย่อยทั้งสองของ EC แตกต่างกันอย่างมากในแทบทุกปัจจัย การเกิด ESCC สัมพันธ์หลักกับการใช้ยาสูบและการดื่มแอลกอฮอล์มากเกินไป ขณะที่ภาวะอ้วนและโรคกรดไหลย้อนจากกระเพาะสู่หลอดอาหารเรื้อรัง (GERD) เป็นปัจจัยเสี่ยงสำคัญไม่เฉพาะสำหรับ EAC เท่านั้น แต่ยังรวมถึงหลอดอาหารแบบบาร์เร็ตต์ (BE) ซึ่งเป็นภาวะเมแทพลาสเซียของเยื่อบุลำไส้ที่มาก่อน EAC ด้วย ความอ้วนกระตุ้นให้เกิดการสะสมของหยดไขมัน (LD) ผิดที่ในเนื้อเยื่อที่ไม่ใช่ไขมัน LD เป็นออร์แกเนลล์ที่เกี่ยวข้องกับเมแทบอลิซึมของเซลล์ การส่งสัญญาณ การเพิ่มจำนวน และการสร้างตัวกลางการอักเสบ ดังนั้น วัตถุประสงค์ของงานนี้คือการตรวจสอบการเกิดและบทบาทของ LD ใน EC การศึกษานี้แสดงให้เห็นการเพิ่มขึ้นของระดับ LD อย่างต่อเนื่องตามการดำเนินของ EAC ทั้งในตัวอย่างหลอดอาหารจากบุคคลที่ไม่อ้วนจนถึงอ้วน ตลอดจนในผู้ป่วย BE และ EAC ในขณะที่ไม่พบการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญในตัวอย่าง ESCC เมื่อเทียบกับตัวอย่างที่ไม่เป็นเนื้องอก นอกจากนี้ เพื่อเลียนแบบการสัมผัสปัจจัยเสี่ยงของ BE และ EAC ได้ฟักเลี้ยงสายเซลล์หลอดอาหารที่ไม่เป็นเนื้องอกกับกรดโอเลอิก (OA) และอาหารเลี้ยงที่ทำให้เป็นกรด และ/หรือกรดดีออกซีโคลิก (DCA) พบว่ามีการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของปริมาณ LD เช่นเดียวกับการแสดงออกของ COX-2 และ CXCL-8 และการหลั่ง IL-8 ยิ่งไปกว่านั้น การแสดงออกของ COX-2 และปริมาณ LD มีความสัมพันธ์เชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญและตรวจพบว่าอยู่ร่วมตำแหน่งกันใน EAC แต่ไม่ใช่ใน ESCC บ่งชี้ว่า LD อาจเป็นบริเวณที่มีการสร้างอีไคโคซานอยด์ใน EAC
Hypothesis:
โดยสรุป การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าความอ้วน และสิ่งกระตุ้นการอักเสบที่เกี่ยวข้องกับ BE และ EAC ส่งผลให้ LD ลดลงอย่างค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งอาจมีบทบาทในการประสานการสร้างและ/หรือการออกฤทธิ์ของตัวกลางการอักเสบ จึงเอื้อต่อการเกิดและการดำเนินโรคของ BE และ EAC


Premise:
การดำเนินโรคของมะเร็งต่อมลูกหมากไปสู่ระยะแพร่กระจายและระยะดื้อต่อการทำให้พร่องแอนโดรเจนถือเป็นขั้นตอนสำคัญ เราเคยแสดงให้เห็นมาก่อนว่าการกระตุ้นโปรตีนไคเนสซี (PKC) ตามด้วยการเหนี่ยวนำ Twist1 และตัวรับแอนโดรเจน (AR) มีบทบาทสำคัญในการดื้อต่อการทำให้พร่องแอนโดรเจน แต่ว่ายังไม่ทราบกลไกระดับโมเลกุลที่แน่ชัด การศึกษานี้มุ่งอธิบายกลไกดังกล่าวโดยเน้นที่ปัจจัยถอดรหัส NF-κB เราตรวจสอบกิจกรรมของ NF-κB หลังการยับยั้ง PKC และตรวจการแสดงออกของ Twist1 และ AR หลังการยับยั้ง NF-κB ในเซลล์มะเร็งต่อมลูกหมากของมนุษย์ นอกจากนี้ เรายังตรวจสถานะของ PKC/NF-κB หลังการยับยั้งการส่งสัญญาณของ AR ในเซลล์ที่ดื้อต่อการรักษาด้วยฮอร์โมน ผลการทดลองพบว่า การยับยั้งการส่งสัญญาณของ PKC ทั้งโดยการทำให้ยีนลดการแสดงออก (knockdown) และโดยสารยับยั้งโมเลกุลขนาดเล็กลดกิจกรรมของ RelA ในขณะที่การบล็อก NF-κB ลดการแสดงออกของ Twist1 และ AR ในทางกลับกัน การยับยั้งสัญญาณของ AR โดยการพร่องแอนโดรเจนและยาต้านแอนโดรเจนชนิดใหม่เอนซาลูทาไมด์ กระตุ้นการทำงานของ PKC และ RelA ส่งผลให้เกิดการเหนี่ยวนำ Twist1/AR ในระดับทรานสคริปต์ ยิ่งไปกว่านั้น การยับยั้งสัญญาณของ NF-κB ป้องกันการเหนี่ยวนำ Twist1 และ AR ที่เกิดจากเอนซาลูทาไมด์ ท้ายที่สุด NF-κB ถูกกระตุ้นทั้งในเซลล์ที่ดื้อต่อการทำให้พร่องแอนโดรเจนและเซลล์ที่ดื้อต่อเอนซาลูทาไมด์
Hypothesis:
โดยสรุป การส่งสัญญาณของ NF-κB รับผิดชอบต่อการเพิ่มการแสดงออกของ Twist1 โดย PKC เพื่อตอบสนองต่อการส่งเสริมโดย AR ส่งผลให้เกิดการกระตุ้น AR อย่างผิดปกติ


Premise:
Cancer cells prefer glycolysis สำหรับ energy metabolism แม้เมื่อมี sufficient oxygen ที่ทำให้ไม่จำเป็น นี่เรียกว่า Warburg effect และมัน promotes tumorigenesis และ malignant progression ในการศึกษานี้เรา demonstrated ว่า EZH2 ซึ่งเป็น multifaceted oncogenic protein ที่ involved ใน tumor proliferation, invasion และ metastasis, promotes glioblastoma tumorigenesis และ malignant progression ผ่าน activation ของ Warburg effect เรา observed ว่า HIF1α เป็น target ของ EZH2 ที่ activation ของมันเป็น necessary สำหรับ EZH2-mediated metabolic adaptation และ HIF1α ถูก activated เมื่อ EZH2 overexpression EZH2 suppressed expression ของ EAF2 ซึ่ง in turn upregulated HIF1α levels
Hypothesis:
เราสรุปจากผลลัพธ์เหล่านี้ว่า EZH2 inhibits tumorigenesis และ malignant progression ส่วนหนึ่งโดย activating glycolysis ผ่าน EAF2-HIF1α signaling axis


Premise:
Sr2+ ภายในไมโทคอนเดรีย เช่นเดียวกับ Ca2+ ยับยั้งฟอสโฟรีเลชันแบบออกซิเดทีฟในไมโทคอนเดรียตับหนูที่คงสภาพสมบูรณ์ ทั้ง Ca2+ และ Sr2+ ยังยับยั้งกิจกรรมไฮโดรไลติกของ ATPase ในอนุภาคซับไมโทคอนเดรียล การยับยั้งกิจกรรมของ ATPase ได้ครึ่งหนึ่งเกิดขึ้นที่ความเข้มข้น 2.5 mM ของ Ca2+ หรือ 5.0 mM ของ Sr2+ เมื่อความเข้มข้นของ Mg2+ ในตัวกลางเท่ากับ 1.0 mM การยับยั้งกิจกรรม ATPase โดยแคทไอออนทั้งสองชนิดลดลงอย่างมากเมื่อเพิ่มความเข้มข้นของ Mg2+ ในตัวกลางปฏิกิริยา นอกจากนี้ ข้อมูลจลนศาสตร์และการกำหนดความเข้มข้นของ MgATP ซึ่งเป็นซับสเตรตของ ATPase ในสภาวะที่มีความเข้มข้นต่างกันของ Ca2+ หรือ Sr2+ บ่งชี้อย่างชัดเจนว่าแคทไอออนเหล่านี้ยับยั้งการไฮโดรไลซ์ ATP โดยแข่งขันกับ Mg2+ ในการก่อตัวของ MgATP.
Hypothesis:
จากความสอดคล้องที่ดีระหว่างผลลัพธ์ในอนุภาคซับไมโทคอนเดรียลกับผลการไตเตรตฟอสโฟรีเลชันแบบออกซิเดทีฟด้วยคาร์บอกซีอะทรักทิโลไซด์หรือโอลิโกมัยซินในไมโทคอนเดรียที่มี Sr2+ สะสมภายใน จึงสรุปได้ว่า Ca2+ หรือ Sr2+ ภายในไมโทคอนเดรียยับยั้งฟอสโฟรีเลชันแบบออกซิเดทีฟในไมโทคอนเดรียที่สมบูรณ์ โดยลดความพร้อมใช้ของนิวคลีโอไทด์อะดีนีนต่อทั้งพาหะ ADP/ATP และ ATP synthase.


Premise:
แคลเซียมในไมโตคอนเดรียเป็นตัวปรับสำคัญของเมแทบอลิซึมของเซลล์ มีรายงานว่า CCDC90A เป็นตัวควบคุมของคอมเพล็กซ์ช่องนำแคลเซียมของไมโตคอนเดรีย (mitochondrial calcium uniporter; MCU) ซึ่งเป็นช่องทางจำเพาะที่ควบคุมการรับแคลเซียมของไมโตคอนเดรีย และด้วยเหตุนี้จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็น MCUR1 ที่นี่เราพบว่าการกดการแสดงออกของ CCDC90A ในไฟโบรบลาสต์ของมนุษย์ก่อให้เกิดความบกพร่องเฉพาะในการประกอบไซโตโครม c ออกซิเดส (COX) ส่งผลให้ศักย์เยื่อหุ้มไมโตคอนเดรียลดลงและความสามารถในการรับแคลเซียมของไมโตคอนเดรียลดลง ไฟโบรบลาสต์จากผู้ป่วยที่มีความบกพร่องในการประกอบ COX อันเนื่องมาจากการกลายพันธุ์ใน TACO1 หรือ COX10 ก็แสดงให้เห็นถึงศักย์เยื่อหุ้มไมโตคอนเดรียที่ลดลงและความสามารถในการรับแคลเซียมที่บกพร่อง ซึ่งทั้งสองอย่างได้รับการกู้คืนโดยการแสดงออกของ cDNA ชนิดปกติ (wild-type) ที่สอดคล้องกัน การลบยีน fmp32 ซึ่งเป็นโฮโมล็อกของ CCDC90A ใน Saccharomyces cerevisiae ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มี MCU ก็ทำให้เกิดภาวะบกพร่องของ COX เช่นกัน แสดงให้เห็นว่าหน้าที่ของ CCDC90A ถูกอนุรักษ์ไว้ทางวิวัฒนาการ
Hypothesis:
เราสรุปว่า CCDC90A มีบทบาทในการประกอบ COX และไม่ได้ควบคุม MCU โดยตรง


Premise:
ไมโทคอนเดรียผลิต ATP ส่วนใหญ่ในเซลล์ส่วนมาก รวมทั้งเซลล์สมอง การควบคุมเครื่องจักรที่ซับซ้อนนี้ให้สอดคล้องกับความต้องการพลังงานของเซลล์เป็นกระบวนการที่ซับซ้อนซึ่งเรายังไม่เข้าใจทั้งหมด ในบริบทนี้ 3',5'-ไซคลิก AMP (cAMP) ถูกเสนอว่ามีบทบาทสำคัญในการเชื่อมโยงระหว่างการส่งสัญญาณกับเมแทบอลิซึมและการควบคุมการผลิต ATP ของไมโทคอนเดรีย ในเซลล์ สัญญาณ cAMP อาจส่งผลต่อไมโทคอนเดรียจากฝั่งไซโตโซล แต่เมื่อไม่นานมานี้มีการเสนอว่าสัญญาณ cAMP ที่สร้างขึ้นภายในเมทริกซ์ของไมโทคอนเดรียโดยเอนไซม์ soluble adenylyl cyclase (sAC) สามารถควบคุมการหายใจของไมโทคอนเดรีย และด้วยเหตุนี้จึงส่งผลต่อการผลิต ATP อย่างไรก็ตาม เรารู้น้อยมากเกี่ยวกับกระบวนการเหล่านี้ในไมโทคอนเดรียของสมอง และตัวออกฤทธิ์ของสัญญาณ cAMP ที่สร้างขึ้นภายในเมทริกซ์ยังไม่ชัดเจนทั้งหมด เนื่องจากมีการเสนอว่าทั้งโปรตีนไคเนสเอ (PKA) และโปรตีนแลกเปลี่ยนที่ถูกกระตุ้นโดย cAMP ชนิดที่ 1 (EPAC1) อาจมีส่วนเกี่ยวข้อง ที่นี่ เราทบทวนองค์ความรู้ปัจจุบันและเชื่อมโยงกับไมโทคอนเดรียในสมอง นอกจากนี้ จากการวัดการหายใจ ศักย์ไฟฟ้าข้ามเยื่อหุ้ม และการผลิต ATP ในไมโทคอนเดรียจากคอร์เทกซ์สมองของหนูที่แยกได้ เราแสดงให้เห็นว่าสารยับยั้ง sAC, PKA หรือ EPAC ส่งผลต่อการทำงานของไมโทคอนเดรียในลักษณะที่แตกต่างกัน
Hypothesis:
โดยสรุป เราเสนอว่าไมโทคอนเดรียในสมองควบคุมการทำงานของตนผ่านสัญญาณ sAC ที่สื่อกลางโดย cAMP และทั้ง PKA และ EPAC อาจมีส่วนเกี่ยวข้องในลำดับขั้นถัดลงมาจาก cAMP


Premise:
ADP ไม่เพียงเป็นซับสเตรตสำคัญสำหรับการสร้าง ATP เท่านั้น แต่ยังเป็นตัวยับยั้งที่มีฤทธิ์แรงของรูพรุนการเปลี่ยนผ่านความสามารถในการซึมผ่านของไมโตคอนเดรีย (mitochondrial permeability transition pore; mPTP) ในการศึกษานี้ เราประเมินว่าความเครียดออกซิเดชันมีผลต่อศักยภาพของ ADP ในฐานะตัวยับยั้ง mPTP อย่างไร และการที่ ADP ลดการสร้างสารออกซิเดชันก่อปฏิกิริยา (reactive oxygen species; ROS) อาจเกี่ยวข้องหรือไม่ เราวัดเชิงปริมาณผลของ ADP ต่อความสามารถในการกักเก็บแคลเซียมของไมโตคอนเดรีย [mitochondrial Ca(2+) retention capacity; CRC] จนกระทั่งเกิดการเหนี่ยวนำ mPTP ทั้งในไมโตคอนเดรียหัวใจที่แยกได้สภาวะปกติและภายใต้ความเครียด เราใช้แบบจำลองความเครียดออกซิเดชันเรื้อรัง 2 แบบ (หนูแก่และหนูเบาหวาน) และแบบจำลองความเครียดออกซิเดชันเฉียบพลัน 2 แบบ (ภาวะขาดเลือดตามด้วยการให้เลือดกลับ [ischemia–reperfusion; IR] และ tert-butyl hydroperoxide [t-BH]) ในไมโตคอนเดรียกลุ่มควบคุม CRC เท่ากับ 344 ± 32 นาโนโมล/มก.โปรตีน ADP 500 ไมโครโมล/ลิตร เพิ่ม CRC เป็น 774 ± 65 นาโนโมล/มก.โปรตีน ผลของ ADP ดูสัมพันธ์กับความเข้มข้น โดยที่ 50 ไมโครโมล/ลิตรให้ผลน้อยกว่ามีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ นอกจากนี้ โอลิโกไมซิน ซึ่งยับยั้งการเปลี่ยน ADP เป็น ATP โดยเอนไซม์ F0F1-ATPase ทำให้ผลของ ADP 50 ไมโครโมล/ลิตรเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ความเครียดออกซิเดชันเรื้อรังไม่ส่งผลต่อ CRC หรือผลของ ADP 500 ไมโครโมล/ลิตร หลังสัมผัส IR หรือ t-BH ค่า CRC ลดลงอย่างมากเหลือ 1 ± 0.2 และ 32 ± 4 นาโนโมล/มก.โปรตีน ตามลำดับ น่าประหลาดที่ ADP เพิ่ม CRC เป็น 447 ± 105 และ 514 ± 103 นาโนโมล/มก.โปรตีน ในกลุ่ม IR และ t-BH ตามลำดับ ดังนั้น ADP จึงเพิ่ม CRC ได้ในปริมาณเท่าๆ กับที่พบในกลุ่มควบคุม ในไมโตคอนเดรียกลุ่มควบคุม ADP ลดทั้งการเพิ่มของ ROS ที่เหนี่ยวนำโดยซับสเตรตและโดย Ca(2+) อย่างไรก็ตาม ในไมโตคอนเดรียที่ได้รับ t-BH ผลของ ADP ต่อ ROS ค่อนข้างน้อย
Hypothesis:
เราสรุปว่า ADP ฟื้นฟูความสามารถในการกักเก็บแคลเซียมของไมโตคอนเดรีย (CRC) ได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงในไมโตคอนเดรียที่เผชิญความเครียดอย่างรุนแรง


Premise:
นักวิจัยก่อนหน้านี้แสดงให้เห็นว่า 3,4-เมทิลีนไดออกซีเมทแอมเฟตามีน (MDMA) ทำให้เกิดภาวะอุณหภูมิร่างกายสูงในกล้ามเนื้อลายของสัตว์ ซึ่งขึ้นกับโปรตีน UCP3 (uncoupling protein 3) จากผลการศึกษาของเราที่พบว่า การฟอสโฟรีเลชันของ UCP1 ในร่างกายเพิ่มขึ้นภายใต้ภาวะปรับตัวต่อความหนาว เราจึงมุ่งตรวจสอบว่า (ก) UCP3 ถูกฟอสโฟรีเลตในร่างกายหรือไม่ และ (ข) การฟอสโฟรีเลชันของ UCP3 ในร่างกายทำให้การรั่วไหลของโปรตอนเพิ่มขึ้นภายหลังให้ MDMA กับสัตว์หรือไม่ ข้อมูลของเราชี้ว่า การให้ MDMA (แต่ไม่ใช่ PBS) แก่สัตว์ ทำให้เกิดการฟอสโฟรีเลชันที่ซีรีนและไทโรซีนของ UCP3 ในไมโทคอนเดรียของกล้ามเนื้อลายในร่างกาย โดยแยกไมโทคอนเดรียในสภาวะที่มีตัวยับยั้งฟอสฟาเทสเพื่อคงสภาพการฟอสโฟรีเลชันในร่างกาย นอกจากนี้ การรั่วไหลของโปรตอนเพิ่มขึ้นเฉพาะในไมโทคอนเดรียของกล้ามเนื้อลายที่แยกมาจากสัตว์ที่ได้รับ MDMA (ในสภาวะมีตัวยับยั้งฟอสฟาเทส) และการรั่วไหลที่เพิ่มขึ้นนั้นเกิดจาก UCP3 ที่ถูกฟอสโฟรีเลต ปริมาณ UCP3 ในไมโทคอนเดรียของกล้ามเนื้อลายไม่เปลี่ยนแปลงจากการให้ MDMA การคงอยู่ของการฟอสโฟรีเลชันของ UCP3 และการรั่วไหลของโปรตอนที่เพิ่มขึ้นจะหายไปเมื่อแยกไมโทคอนเดรียของกล้ามเนื้อลายในสภาวะที่ไม่มีตัวยับยั้งฟอสฟาเทส
Hypothesis:
เราสรุปว่า การให้ UCP3 กับสัตว์เพิ่มการรั่วไหลของโปรตอนในไมโทคอนเดรียของกล้ามเนื้อลาย โดยการกระตุ้น MDMA ผ่านการดัดแปลงแบบโควาเลนต์ของ MDMA ในร่างกายโดยการฟอสโฟรีเลชัน


Premise:
CsrA (carbon storage regulator A) เป็นโปรตีนจับ RNA ของแบคทีเรียที่พบได้กว้างขวาง ซึ่งควบคุมการเริ่มต้นการแปลรหัสและความเสถียรของ mRNA ของทรานสคริปต์เป้าหมาย ในแกมมา-โปรตีโอแบคทีเรีย กิจกรรมของ CsrA ถูกต่อต้านแบบแข่งขันโดย small RNA (sRNA) อย่างน้อยหนึ่งชนิดที่มีตำแหน่งจับ CsrA หลายตำแหน่ง แต่ในแบคทีเรียที่อยู่นอกกลุ่มแกมมา-โปรตีโอแบคทีเรีย CsrA ถูกต่อต้านโดยโปรตีนที่ชื่อ FliW ที่นี่เราพบว่า FliW ของ Bacillus subtilis ไม่ได้จับกับกรดอะมิโนตำแหน่งเดียวกันบน CsrA ที่จำเป็นต่อการจับ RNA ตรงกันข้าม กลายพันธุ์ของ CsrA ที่ดื้อต่อการต่อต้านโดย FliW (crw) มีการเปลี่ยนแปลงกรดอะมิโนของ CsrA บนพื้นผิวอัลโลสเตอริกซึ่งก่อนหน้านี้ยังไม่ทราบหน้าที่ กลายพันธุ์ crw บางชนิดยกเลิกการจับระหว่าง CsrA กับ FliW แต่บางชนิดไม่เป็นเช่นนั้น บ่งชี้ว่าปฏิสัมพันธ์ของ FliW กับ RNA อาจเกิดขึ้นพร้อมกันกับการจับของมันกับ CsrA ได้
Hypothesis:
เราสรุปว่า FliW ยับยั้งฮอร์โมนพาราไทรอยด์ด้วยกลไกแบบไม่แข่งขัน ซึ่งแตกต่างอย่างมากจากตัวยับยั้งชนิด sRNA ที่เป็นที่ยอมรับกันดี


Premise:
ตัวควบคุมการถอดรหัสแบบกว้าง Spx ของ Bacillus subtilis ถูกควบคุมในหลายระดับของกระบวนการแสดงออกของยีน ระหว่างการเจริญเติบโตตามปกติ Spx ถูกคงไว้ที่ความเข้มข้นต่ำโดยโปรตีเอสที่ขึ้นกับ ATP ชนิด ClpXP ภายใต้ความเครียดจากไดซัลไฟด์ ความเข้มข้นของ Spx เพิ่มขึ้นบางส่วนเนื่องจากการย่อยสลายโปรตีนที่เร่งโดย ClpXP ลดลง งานวิจัยล่าสุดของ Larsson และคณะ (Mol. Microbiol. 66:669-684, 2007) บ่งชี้ว่าผลิตภัณฑ์ของยีน yjbH มีความจำเป็นต่อการควบคุมการย่อยสลายของ Spx ในการศึกษานี้ การวิเคราะห์แบบยีสต์ทูไฮบริดและการเชื่อมขวางโปรตีน-โปรตีนแสดงว่า Spx โต้ตอบกับ YjbH โปรตีน YjbH ถูกแสดงว่าสามารถเสริมการย่อยสลายของ Spx ในส่วนผสมปฏิกิริยาที่มีโปรตีเอส ClpXP แต่ไม่ใช่โปรตีเอส ClpCP รูปแบบตัดปลายเอ็นของ YjbH ที่ลบกรดอะมิโนตำแหน่ง 1 ถึง 24 (YjbH(Delta1-24)) ไม่แสดงกิจกรรมการเสริมการย่อยสลาย YjbH มีความจำเพาะต่อ Spx เนื่องจากไม่เร่งการย่อยสลายของซับสเตรตของ ClpXP คือ green fluorescent protein (GFP)-SsrA ซึ่งเป็นอนุพันธ์ของ GFP ที่มีแท็ก SsrA ปลาย C ที่ ClpXP จดจำได้ โดยใช้สเปกโทรสโกปีการปล่อยเชิงอะตอมด้วยพลาสมาคัปปลิงแบบเหนี่ยวนำ (inductively coupled plasma atomic emission spectroscopy) และการทดลองปล่อย 4-(2-pyridylazo)resorcinol พบว่า YjbH มีอะตอมสังกะสี การวิเคราะห์สังกะสีของ YjbH(Delta1-24) เผยว่าบริเวณปลายเอ็นที่อุดมด้วยฮิสติดีนเป็นสิ่งจำเป็นต่อการประสานอย่างน้อยหนึ่งอะตอม Zn อะตอม Zn ที่ประสานโดยบริเวณปลายเอ็นถูกปลดปล่อยออกจากโปรตีนอย่างรวดเร็วเมื่อทำการบำบัดด้วยสารออกซิแดนท์ที่แรง
Hypothesis:
เราสรุปว่า YjbH เป็นโปรตีนที่ประสานสังกะสีซึ่งเสริมการย่อยสลายของ Spx ที่เร่งโดย ClpXP


Premise:
การผลิตเอกโซโปรตีเอสใน Bacillus subtilis ถูกควบคุมเชิงบวกโดยระบบควบคุมแบบสององค์ประกอบ DegS-DegU และนอกจากนี้ยังถูกควบคุมโดยปัจจัยรองหลายชนิด ผลผลิตของยีน degR จัดอยู่ในกลุ่มหลังและก่อให้เกิดผลเชิงบวกในลักษณะที่ขึ้นกับ DegS-DegU เราพบว่าการถอดรหัสของ degR ถูกยับยั้งเมื่อทำให้ยีน mecA หรือ mecB หยุดทำงาน แต่กลับถูกบรรเทาเมื่อทำให้ยีน comK หยุดทำงานเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม การทำให้ยีน comK หยุดทำงานเพียงอย่างเดียวไม่เปลี่ยนแปลงการถอดรหัสของ degR เราพบเพิ่มเติมว่าผลของการกลายพันธุ์ mecA จำเป็นต้องอาศัยบริเวณรอบตำแหน่ง -52 เมื่อเทียบกับจุดเริ่มต้นการถอดรหัสของ degR เราได้แสดงมาก่อนว่าการถอดรหัสของ degR ถูกขับเคลื่อนโดยซิกมาแฟกเตอร์ทางเลือก sigmaD เมื่อการแสดงออกของ degR ถูกกำหนดโดยโปรโมเตอร์ชนิด sigmaA ที่ประดิษฐ์ขึ้น การทำให้ยีน mecA/B หยุดทำงานไม่ได้ทำให้การแสดงออกของ degR ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งบ่งชี้ว่าผลเชิงลบของการกลายพันธุ์ mec ออกฤทธิ์ผ่านการถอดรหัสที่ขับโดย sigmaD มีการแสดงให้เห็นว่า MecA และ MecB ควบคุม ComK ในเชิงลบ และการกลายพันธุ์แบบสูญเสียหน้าที่ของ mecA/B ทำให้การแสดงออกของ comK สูงขึ้น
Hypothesis:
จากผลเหล่านี้ เราสรุปว่า ComK ควบคุมการแสดงออกของ degR ในเชิงลบโดยยับยั้งการถอดรหัสของ degR ที่ขับโดย sigmaD อาจผ่านการมีปฏิสัมพันธ์กับบริเวณควบคุม


Premise:
Population density-dependent expression ของ luminescence ใน Vibrio fischeri ถูกควบคุมโดย autoinducer N-3-oxohexanoyl-L-homoserine lactone (autoinducer 1 [AI-1]) ซึ่งผ่าน LuxR activates transcription ของ lux operon (luxICDABEG, encoding putative autoinducer synthase [LuxI] และ luminescence enzymes) เราเพิ่ง identified novel V. fischeri locus, ainS, necessary สำหรับ synthesis ของ second autoinducer, N-octanoyl-L-homoserine lactone (AI-2) ซึ่งผ่าน LuxR สามารถ activate lux operon transcription ใน absence ของ AI-1 เพื่อ define regulatory role ของ AI-2, luxI ainS double mutant ถูกสร้างขึ้น; ตรงกันข้ามกับ parental strain และ luxI mutant, luxI ainS mutant exhibited ไม่มี induction ของ luminescence และ produced ไม่มี detectable luminescence autoinducer แสดงว่า V. fischeri ไม่สร้าง luminescence autoinducers อื่นนอกจากที่ synthesis ถูก directed โดย luxI และ ainS Mutant ที่ defective เฉพาะใน ainS exhibited accelerated luminescence induction เทียบกับ parental strain บ่งชี้ว่า AI-2 functions ใน V. fischeri เพื่อ delay luminescence induction สอดคล้องกับ observation นั้น, exogenous addition ของ AI-2 inhibited induction แบบ dose-dependent ใน V. fischeri และ Escherichia coli ที่มี lux genes AI-2 ไม่ mediate luxR negative autoregulation เดี่ยวหรือใน presence ของ AI-1 และ inhibited luminescence induction ใน E. coli ไม่ว่า luxR จะอยู่ภายใต้ control ของ native promoter หรือ foreign one การเพิ่ม amounts ของ AI-1 overcame inhibitory effect ของ AI-2 และ equal activation ของ luminescence ต้องการ AI-2 มากกว่า AI-1 25-45 เท่า
Hypothesis:
เราสรุปว่า AI-1 inhibits lux operon transcription


Premise:
Mycobacterium smegmatis ซึ่งเป็นไมโคแบคทีเรียที่เจริญเร็วและไม่ก่อโรค กำลังถูกใช้เป็นสิ่งมีชีวิตต้นแบบในการศึกษาพันธุศาสตร์ของไมโคแบคทีเรีย เอนไซม์ acetamidase ของ M. smegmatis เป็นเอนไซม์ที่ถูกชักนำได้สูงของไมโคแบคทีเรีย ซึ่งใช้สารประกอบเอไมด์หลายชนิดเป็นแหล่งคาร์บอนและไนโตรเจนเพียงแหล่งเดียว โอเปอรอนของ acetamidase มีกลไกการควบคุมที่ซับซ้อน โดยเกี่ยวข้องกับโปรตีนควบคุมสามชนิด โปรโมเตอร์สี่ตำแหน่ง และองค์ประกอบโอเปอเรเตอร์สามตำแหน่ง ในการศึกษาก่อนหน้าของเรา เราแสดงให้เห็นว่าการแสดงออกเกินของ AmiA นำไปสู่การควบคุมเชิงลบของ acetamidase โดยการบล็อกโปรโมเตอร์ P2 ในการศึกษานี้ เราระบุโปรตีนควบคุมเชิงบวกตัวใหม่ชื่อ AmiC ซึ่งมีปฏิสัมพันธ์กับ AmiA ผ่านการจับกันระหว่างโปรตีน การทดสอบแบบ gel mobility shift แสดงว่าโปรตีน AmiC ยับยั้ง AmiA ไม่ให้จับกับโปรโมเตอร์ P2 การปฏิสัมพันธ์ของ AmiC กับองค์ประกอบ cis-acting ระบุความสามารถของมันในการจับกับบริเวณควบคุมหลายตำแหน่งของโอเปอรอน เช่น โปรโมเตอร์/โอเปอเรเตอร์ P3, OP3 และ P1 ผลที่ตามมา เมื่อเติมอินดิวเซอร์ acetamide ลงในคอมเพล็กซ์ของ AmiC จะทำให้คอมเพล็กซ์เหล่านั้นแตกตัว ทำให้เห็นว่า AmiC เป็นโปรตีนรับสัญญาณสำหรับเอไมด์ การจำลองแบบโฮโมโลกีและการศึกษาการด็อกกิงระดับโมเลกุลชี้ว่า AmiC เป็นสมาชิกของกลุ่มโปรตีนจับในเพอริพลาสซึม (Periplasmic binding proteins) ซึ่งมีแนวโน้มจับกับอินดิวเซอร์มากกว่า และไม่จับกับซัปเพรสเซอร์ การแสดงออกเกินของ AmiC นำไปสู่การลดระดับการแสดงออกของตัวควบคุมเชิงลบ amiA และการเพิ่มการแสดงออกของ acetamidase อย่างต่อเนื่องโดยไม่ต้องเหนี่ยวนำ
Hypothesis:
จากผลการค้นพบเหล่านี้ เราสรุปว่า AmiC ควบคุมโอเปอรอน acetamidase ในเชิงบวก


Premise:
มีข้อเสนอว่า tissue inhibitor of metalloproteinases-1 (TIMP-1) involved กับ spontaneous resolution ของ liver fibrosis จุดมุ่งหมายของการศึกษานี้คือเพื่อ investigate ว่า TIMP-1 altered spontaneous resolution ของ liver fibrosis หรือไม่ ร่วมกับ matrix metalloproteinases (MMP) inhibition และ hepatic stellate cell (HSC) activation Livers ของ liver-targeted TIMP-1 transgenic (TIMP-Tg) และ control hybrid (Cont) mice ถูก harvested ที่ 0, 3, 7 และ 28 วันหลัง spontaneous recovery จาก CCl₄-induced liver fibrosis Extent ของ fibrosis resolution, MMP expression, α-smooth-muscle actin (α-SMA) positive cells และ procollagen-(I) messenger RNA (mRNA) ในตับถูก assessed ที่ respective periods ในทั้งสองกลุ่ม เรายัง examined effect ของ TIMP-1 ต่อ HSC apoptosis TIMP-Tg mice แสดง significantly attenuated resolution ของ spontaneous liver fibrosis เทียบกับ Cont mice Hydroxyproline content, จำนวน α-SMA positive cells และ procollagen-(I) mRNA rapidly decreased ตามเวลาใน Cont mice ขณะที่ markers เหล่านี้ changed เพียงเล็กน้อยใน TIMP-Tg mice Level ของ active form ของ metalloproteinases-2 (MMP-2) ใน TIMP-Tg mice น้อยกว่าใน Cont mice TIMP-1 markedly decreased nonparenchymal apoptotic cells ใน liver fibrosis resolution model และยัง inhibited HSC apoptosis associated กับ suppression ของ caspase-3 activity in vitro
Hypothesis:
สรุปว่า fibrosis significantly attenuated spontaneous resolution ของ liver TIMP-1 โดย combination ของ net reduction ของ MMP activity และ suppression ของ apoptosis ใน HSC


Premise:
พังผืดตับ ซึ่งเป็นกระบวนการพยาธิสรีรวิทยาของตับที่เกิดจากการสมานแผลอย่างต่อเนื่องเพื่อตอบสนองต่อการบาดเจ็บของตับเรื้อรัง สุดท้ายจะดำเนินไปสู่ภาวะตับแข็ง พิวราริน ซึ่งเป็นไอโซฟลาโวนไกลโคไซด์ที่มีฤทธิ์ทางชีวภาพซึ่งได้มาจากสมุนไพรจีนแบบดั้งเดิม Pueraria มีรายงานว่ามีคุณสมบัติต้านการอักเสบและต้านพังผืดหลายประการ อย่างไรก็ตาม กลไกโดยละเอียดยังไม่ได้รับการศึกษาอย่างชัดเจน การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจผลของพิวรารินต่อการทำงานของตับและกระบวนการเกิดพังผืดในหนูที่ถูกชักนำด้วย CCl4 หนูสายพันธุ์ C57BL/6J ถูกฉีดเข้าช่องท้องด้วย CCl4 10% ในน้ำมันมะกอก (2 mL/kg) โดยให้ร่วมกับหรือไม่ให้พิวรารินร่วม (100 และ 200 mg/kg ฉีดเข้าช่องท้องวันละครั้ง) ต่อเนื่องสี่สัปดาห์ จากการที่ค่าเอนไซม์ตับในซีรัมดีขึ้นและความผิดปกติทางพยาธิวิทยาของเนื้อเยื่อลดลง ข้อมูลที่ได้แสดงให้เห็นว่าพิวรารินสามารถปกป้องต่อการบาดเจ็บของตับเรื้อรังที่เกิดจาก CCl4 ได้ ยิ่งไปกว่านั้น การพัฒนาของพังผืดที่ชักนำโดย CCl4 ซึ่งพิสูจน์ได้จากการเพิ่มการแสดงออกของอัลฟาสมูทมัสเซิลแอคติน (α-SMA), คอลลาเจน-1, ทรานส์ฟอร์มมิงโกรทแฟกเตอร์ (TGF)-β และคอนเนคทีฟทิชชูโกรทแฟกเตอร์ (CTGF) ในตับ ถูกพิวรารินยับยั้ง กลไกที่เป็นไปได้ซึ่งเกี่ยวข้องกับฤทธิ์ยับยั้งเหล่านี้อาจอธิบายได้โดยการยับยั้งเส้นทางสัญญาณ NF-κB การสร้างอนุมูลออกซิเจนปฏิกิริยา (ROS) และความผิดปกติของไมโทคอนเดรียในร่างกาย นอกจากนี้ การยับยั้งเชิงปกป้องดังกล่าวข้างต้นถูกขับเคลื่อนโดยการลดระดับการแสดงออกของ PARP-1 อันเนื่องมาจากพิวราริน เพราะพิวรารินสามารถลดทอนการแสดงออกของ PARP-1 ในตับที่ถูกทำลายด้วย CCl4 และ PJ34 ซึ่งเป็นตัวยับยั้ง PARP-1 ชนิดหนึ่ง ได้เลียนแบบผลการปกป้องของพิวราริน
Hypothesis:
โดยสรุป พิวรารินมีบทบาทในการปกป้องต่อพังผืดตับที่ชักนำด้วย CCl4 น่าจะผ่านการยับยั้ง PARP-1 และตามมาด้วยการลดทอนสัญญาณ NF-κB การสร้าง ROS และความผิดปกติของไมโทคอนเดรีย


Premise:
Polyenylphosphatidylcholine (PPC) ซึ่งเป็นฟอสโฟลิพิดชนิดไม่อิ่มตัวหลายตำแหน่งที่สกัดจากถั่วเหลือง สามารถป้องกันการเกิดโรคตับแข็งในสัตว์ทดลอง กลไกการออกฤทธิ์ยังไม่ทราบแน่ชัด อาศัยสมมติฐานว่า PPC อาจออกฤทธิ์โดยลดการเพิ่มจำนวนของเซลล์สเตลเลตของตับ เราได้ศึกษาผลของ PPC และองค์ประกอบหลักของมัน ได้แก่ dilinoleoylphosphatidylcholine (DLPC) และ palmitoyl-linoleoylphosphatidylcholine (PLPC) ต่อการเพิ่มจำนวนของเซลล์สเตลเลตที่ถูกกระตุ้นโดย PDGF และการถ่ายทอดสัญญาณภายในเซลล์ เซลล์สเตลเลตของตับจากหนูปกติในวัฒนธรรมเนื้อเยื่อถูกทำให้ขาดซีรั่ม และบ่มร่วมกับ PDGF ขนาด 10 ng/ml โดยมีหรือไม่มีฟอสโฟลิพิด การเพิ่มจำนวนของเซลล์วัดโดยการตรวจการนำ 3H-thymidine เข้าสู่เซลล์ การกระตุ้น P44MAPK ประเมินด้วย kinase assay และการจับของ AP-1 ประเมินด้วย electrophoretic mobility shift assay PPC (200 ng/ml) ยับยั้งการเพิ่มจำนวนที่ถูกกระตุ้นโดย PDGF ได้อย่างมีนัยสำคัญ (p < 0.05; ANOVA, n = 3) และต้านฤทธิ์การกระตุ้น P44MAPK และการจับของ AP-1 ที่ถูกเหนี่ยวนำโดย PDGF ผลดังกล่าวพบเหมือนกันกับ DLPC แต่ไม่ใช่กับ PLPC ทั้ง DLPC และ PLPC ต่างไม่สามารถป้องกันการกระตุ้นตัวรับ PDGF
Hypothesis:
เราสรุปว่า PPC มีฤทธิ์ที่ยังไม่เคยถูกระบุมาก่อนต่อการเพิ่มจำนวนของเซลล์สเตลเลตที่ถูกกระตุ้นโดยไมโทเจน ซึ่งอาจถูกสื่อกลางโดย DLPC


Premise:
Activated hepatic stellate cell (HSC) เป็น central ต่อ liver fibrosis เป็น major source ของ collagens I และ III และ tissue inhibitors of metalloproteinase-1 (TIMP-1) ระหว่าง spontaneous recovery จาก liver fibrosis มี decrease ของ TIMP expression, increase ใน collagenase activity และ increased apoptosis ของ HSC highlighting potential role สำหรับ TIMP-1 ใน HSC survival ในรายงานนี้เราใช้ tissue culture และ in vivo models เพื่อ demonstrate ว่า TIMP-1 directly inhibits HSC apoptosis TIMP-1 demonstrated consistent, significant และ dose-dependent antiapoptotic effect สำหรับ HSC ที่ activated ใน tissue culture และ stimulated ให้เกิด apoptosis โดย serum deprivation, cycloheximide exposure และ nerve growth factor stimulation Nonfunctional mutated TIMP-1 (T2G mutant) ที่ conserved domains อื่นทั้งหมด ไม่ inhibit apoptosis บ่งชี้ว่า inhibition ของ apoptosis ถูก mediated ผ่าน MMP inhibition Synthetic MMP inhibitors ยัง inhibited HSC apoptosis Studies ของ experimental liver cirrhosis demonstrated ว่า persistent expression ของ TIMP-1 mRNA determined โดย PCR correlated กับ persistence ของ activated HSC quantified โดย α-smooth muscle actin staining ขณะที่ใน fibrosis, loss ของ activated HSC correlated กับ reduction ใน TIMP-1 mRNA
Hypothesis:
เราสรุปว่า TIMP-1 inhibits apoptosis ของ activated CD14dim monocyte ผ่าน MMP inhibition


Premise:
การกระตุ้นเซลล์สเตลเลตของตับ (hepatic stellate cells; HSCs) มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งต่อการเกิดพังผืดตับ โปรตีน C1q/tumor necrosis factor-related protein 3 (CTRP3) ซึ่งเป็นสมาชิกของตระกูล CTRPs มีส่วนเกี่ยวข้องกับพังผืด อย่างไรก็ตาม ยังมีข้อมูลเกี่ยวกับบทบาทของ CTRP3 ในพังผืดตับอยู่จำกัด การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อกำหนดบทบาทของมันในพังผืดตับและสำรวจกลไกที่เป็นไปได้ ผลการศึกษาของเราชี้ให้เห็นว่า CTRP3 มีการแสดงออกต่ำในเนื้อเยื่อพังผืดตับและใน HSCs ที่ถูกกระตุ้น การแสดงออกเกินระดับของ CTRP3 สามารถยับยั้งการเพิ่มจำนวนและการเคลื่อนที่ของ HSCs ตลอดจนกดการแสดงออกของเมทริกซ์นอกเซลล์ (extracellular matrix; ECM) ในเซลล์ HSC-T6 ที่ถูกกระตุ้นด้วย transforming growth factor-β1 (TGF-β1) นอกจากนี้ การแสดงออกเกินระดับของ CTRP3 ยังยับยั้งระดับการฟอสโฟรีเลชันของ Smad3 อย่างมากในเซลล์ HSC-T6 ที่ถูกกระตุ้นด้วย TGF-β1
Hypothesis:
สรุปได้ว่า การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่า CTRP3 ยับยั้งการเพิ่มจำนวนและการเคลื่อนที่ของเซลล์ HSC-T6 ที่ถูกกระตุ้นด้วย TGF-β1 และบรรเทาพังผืดตับ อย่างน้อยบางส่วน ผ่านการยับยั้งวิถีสัญญาณ Smad


Premise:
ความจำเป็นในการเพิ่มความจำเพาะของการรักษาเฉพาะที่สำหรับโรคลำไส้อักเสบเรื้อรัง (IBD) ทำให้เราใช้ไลโปโซมประจุลบเพื่อมุ่งเป้าไปยังเยื่อบุผิวของลำไส้ใหญ่ที่อักเสบ จุดประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือเพื่ออธิบายสาเหตุของข้อสังเกตก่อนหน้าของเรา ที่พบว่าไลโปโซมดังกล่าวสะสมอย่างจำเพาะเจาะจงในเยื่อเมือกที่อักเสบของหนูซึ่งถูกเหนี่ยวนำให้เกิดโคลิติสแบบทดลอง ภายหลังการให้ทางลูเมน การวิเคราะห์โปรตีน (แมสสเปกโตรเมทรีแบบแทนเดม และยืนยันด้วยเวสเทิร์นบลอต) ของชิ้นเนื้อเยื่อเมือกที่อักเสบ ซึ่งสกัดที่ pH 3, 5 และ 7 เผยให้เห็นการแสดงออกของทรานส์เฟอร์ริน (TF) ที่เพิ่มขึ้นที่ pH 3 การตรวจทางจุลพยาธิวิทยาชี้ว่า TF อยู่ที่ด้านลูเมนของเยื่อบุผิวที่อักเสบ ไลโปโซมประจุลบ (แต่ไม่ใช่ชนิดไม่มีประจุ) ยึดเกาะกับทรานส์เฟอร์รินทั้งที่เป็นผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์และที่มาจากเยื่อเมือกในสภาวะ pH ต่ำ แต่ไม่ยึดเกาะใน pH เป็นกลาง ยิ่งไปกว่านั้น การบ่มล่วงหน้าไลโปโซมประจุลบกับ TF ทำให้การยึดเกาะของมันต่อเยื่อเมือกที่อักเสบของลำไส้ใหญ่หนูลดลงอย่างมาก
Hypothesis:
สรุปได้ว่า ที่ pH ต่ำ ซึ่งเป็นลักษณะทั่วไปของลูเมนลำไส้ใหญ่ในโรคโคลิติสอัลเซอเรทีฟ ทรานส์เฟอร์รินเป็นตัวกลางให้เกิดการยึดเกาะกับเมือกอย่างจำเพาะของไลโปโซมประจุลบต่อเยื่อเมือกที่อักเสบ


Premise:
เคอร์คูมิน (diferulolylmethane) แสดงฤทธิ์ต้านการอักเสบอย่างเด่นชัดในเซลล์เยื่อบุผนังลำไส้ (IEC) และในเซลล์ภูมิคุ้มกันในหลอดทดลอง และมีบทบาทในการปกป้องในแบบจำลองหนูของภาวะลำไส้อักเสบที่ถูกชักนำด้วยสารเคมี โดยมีกลไกการออกฤทธิ์หลักที่คาดว่าเกิดจากการยับยั้ง NF-kappaB แม้ว่าจะมีการพิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพในการลดอัตราการกลับเป็นซ้ำในผู้ป่วยลำไส้อักเสบเป็นแผล แต่ประสิทธิผลของเคอร์คูมินในโรคโครห์น (CD) หรือในแบบจำลองภูมิคุ้มกันของ CD ที่ขับเคลื่อนโดย Th-1/Th-17 ยังไม่ได้รับการประเมิน ดังนั้น เราจึงศึกษาผลของเคอร์คูมินในอาหาร (0.1-1%) ต่อการเกิดลำไส้อักเสบ การกระตุ้นภูมิคุ้มกัน และกิจกรรมของ NF-kappaB ในร่างกาย ในหนูปลอดเชื้อ IL-10(-/-) หรือ IL-10(-/-);NF-kappaB(EGFP) ที่ทำให้ตั้งรกรากด้วยจุลินทรีย์ในลำไส้ชนิดปลอดเชื้อก่อโรคเฉพาะ ภาพสัณฐานของโคลอนส่วนต้นและส่วนปลายแสดงผลปกป้องเล็กน้อยของเคอร์คูมินเฉพาะที่ความเข้มข้น 0.1% การแสดงออกของ mRNA ของ IFN-gamma และ IL-12/23p40 ในโคลอนเป็นไปในทิศทางเดียวกัน (ยับยั้งประมาณ 50% ที่ 0.1%) การหลั่ง IL-12/23p40 และ IFN-gamma โดยชิ้นเนื้อโคลอนแบบ explant และเซลล์ต่อมน้ำเหลืองเมเซนเทอริกเพิ่มสูงขึ้นในหนู IL-10(-/-) และไม่ได้ลดลงด้วยเคอร์คูมินในอาหาร ที่น่าประหลาดใจคือ การกระตุ้น NF-kappaB ในหนู IL-10(-/-) (phospho-NF-kappaBp65) หรือในหนู IL-10(-/-);NF-kappaB(EGFP) (การถ่ายภาพทั้งอวัยวะหรือคอนโฟคอล) ไม่ได้ถูกยับยั้งอย่างเห็นได้ชัดโดยเคอร์คูมิน นอกจากนี้ เรายังแสดงให้เห็นว่า IL-10 และเคอร์คูมินออกฤทธิ์แบบเสริมฤทธิ์กันเพื่อลดระดับกิจกรรมของ NF-kappaB ใน IEC และการผลิต IL-12/23p40 โดยสเปลิโนไซต์และเดนไดรติกเซลล์
Hypothesis:
เราสรุปว่า กลไกการออกฤทธิ์หลักของเคอร์คูมินในการป้องกันลำไส้อักเสบที่ถูกชักนำด้วยสารเคมี คือการยับยั้ง NF-kappaB


Premise:
โรคอ้วนเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดโรคลำไส้อักเสบ (inflammatory bowel disease; IBD) ถั่วลันเตามีความโดดเด่นด้วยปริมาณใยอาหาร โพลีฟีนอลิก และไกลโคโปรตีนสูง ซึ่งล้วนเป็นประโยชน์ต่อสุขภาพ เรามุ่งศึกษาผลของการเสริมถั่วลันเตาเขียว (GP) ต่อความไวต่อโรคลำไส้อักเสบที่เหนี่ยวนำโดย dextran sulfate sodium (DSS) ในหนูที่ได้รับอาหารไขมันสูง (HFD) หนูเพศเมียสายพันธุ์ C57BL/6J อายุ 6 สัปดาห์ ได้รับอาหารไขมันสูง 45% หรืออาหารไขมันสูงที่เสริม GP 10% หลังเสริมอาหาร 7 สัปดาห์ ชักนำให้เกิดโคลิติสโดยเติม DSS 2.5% ในน้ำดื่มเป็นเวลา 7 วัน ตามด้วยช่วงฟื้นตัว 7 วัน การเสริม GP ทำให้คะแนนดัชนีกิจกรรมของโรคลดลงในหนูที่ได้รับ HFD ระหว่างระยะฟื้นตัว และลดการแทรกซึมของนิวโทรฟิล การแสดงออกของ mRNA ของ monocyte chemoattractant protein-1 (MCP-1) และตัวบ่งชี้การอักเสบ ได้แก่ interleukin (IL)-6, cyclooxygenase-2 (COX-2), IL-17, interferon-γ (IFN-γ) และ inducible nitric oxide synthase (iNOS) ในหนูที่ได้รับ HFD นอกจากนี้ การเสริม GP ยังเพิ่มปริมาณมิวซิน 2 และการแสดงออกของ mRNA ของเครื่องหมายการแยกตัวของเซลล์กอบเลต ได้แก่ Trefoil factor 3 (Tff3), Krüppel-like factor 4 (Klf4) และ SAM pointed domain ETS factor 1 (Spdef1) ในหนูที่ได้รับ HFD ยิ่งไปกว่านั้น GP ช่วยบรรเทาภาวะเครียดของเอนโดพลาสมิกเรติคูลัม (ER stress) ดังแสดงโดยการลดการแสดงออกของโปรตีน Activating transcription factor-6 (ATF-6) และยีนเป้าหมาย ได้แก่ โปรตีนแชปโรน glucose-regulated protein 78 (Grp78), CCAAT-enhancer-binding protein homologous protein (CHOP), ER degradation-enhancing α-mannosidase-like 1 (Edem1) และ X-box binding protein 1 (Xbp1) ในหนูที่ได้รับ HFD
Hypothesis:
โดยสรุป การเสริม GP ช่วยลดความรุนแรงของโคลิติสที่เหนี่ยวนำด้วย DSS ในหนูที่ได้รับ HFD ซึ่งสัมพันธ์กับการกดการอักเสบ การลดการพร่องของมิวซิน และการลดภาวะเครียดของ ER ในลำไส้ใหญ่


Premise:
เชื่อกันว่าบิลิรูบินออกฤทธิ์ต้านการอักเสบโดยยับยั้งการเคลื่อนย้ายของเม็ดเลือดขาวที่ขึ้นกับโมเลกุลยึดเกาะของเซลล์หลอดเลือดชนิด 1 (VCAM-1) และโดยกดการแสดงออกของเอนไซม์อินดิวซิเบิลไนตริกออกไซด์ซินเทส (iNOS) เนื่องจาก VCAM-1 และ iNOS เป็นตัวกลางสำคัญของการบาดเจ็บของเนื้อเยื่อในแบบจำลองหนูของลำไส้อักเสบที่ชักนำด้วยเดกซ์แทรนโซเดียมซัลเฟต (DSS) เราจึงตรวจสอบว่าบิลิรูบินสามารถป้องกันการบาดเจ็บของลำไส้ใหญ่ในหนูที่ได้รับ DSS ได้หรือไม่ หนูเพศผู้สายพันธุ์ C57BL/6 ได้รับ DSS 2.5% ในน้ำดื่มเป็นเวลา 7 วัน พร้อมกันนั้นได้รับการฉีดเข้าช่องท้องของบิลิรูบิน (30 มก./กก.) หรือ ตัวพาหะโพแทสเซียมฟอสเฟต มีการติดตามกิจกรรมของโรค ตรวจนับเม็ดเลือดส่วนปลายและวัดระดับไนเตรตในซีรัม และวิเคราะห์ชิ้นเนื้อลำไส้เพื่อประเมินการบาดเจ็บทางจุลพยาธิวิทยา การแทรกซึมของเม็ดเลือดขาว และการแสดงออกของ iNOS นอกจากนี้ยังประเมินผลของบิลิรูบินต่อการสร้าง IL-5 โดยเซลล์ HSB-2 และต่อการเคลื่อนผ่านเยื่อบุผนังหลอดเลือดของเซลล์ Jurkat หนูที่ได้รับ DSS พร้อมกับบิลิรูบินมีการสูญเสียน้ำหนักตัวน้อยกว่า มีระดับไนเตรตในซีรัมต่ำกว่า และมีความรุนแรงของโรคลดลงเมื่อเทียบกับสัตว์ที่ได้รับตัวพาหะ สอดคล้องกัน การวิเคราะห์ทางพยาธิวิทยาแสดงให้เห็นว่าหนูที่ได้รับบิลิรูบินมีการบาดเจ็บของลำไส้ใหญ่น้อยลงอย่างมีนัยสำคัญ รวมถึงการแทรกซึมของอีโอซิโนฟิล ลิมโฟไซต์ และโมโนไซต์ที่ลดลง และการแสดงออกของ iNOS ที่ลดลง การให้บิลิรูบินยังสัมพันธ์กับการแทรกซึมของอีโอซิโนฟิลและโมโนไซต์เข้าสู่ลำไส้เล็กที่ลดลง โดยมีภาวะอีโอซิโนฟิลสูงในเลือดส่วนปลายเพิ่มขึ้นสอดคล้องกัน บิลิรูบินยับยั้งการเคลื่อนที่ของเซลล์ Jurkat แต่ไม่เปลี่ยนแปลงการสร้าง IL-5
Hypothesis:
สรุปได้ว่า บิลิรูบินป้องกันลำไส้อักเสบที่ชักนำด้วย DSS โดยยับยั้งการเคลื่อนย้ายของเม็ดเลือดขาวข้ามชั้นเยื่อบุหลอดเลือด และโดยกดการแสดงออกของ iNOS


Premise:
อุบัติการณ์ของโรคอักเสบเรื้อรังของลำไส้เพิ่มขึ้นในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา ภายในลำไส้ใหญ่ ตระกูลของมิวซิน (MUC) และทรีฟอยล์แฟกเตอร์ (TFF) มีบทบาทในการปกป้องเยื่อเมือก การให้โพรไบโอติกมีผลต่อชั้น MUC ในลำไส้ นอกจากนี้ องค์ประกอบของอาหารอาจมีผลต่อจุลชีพในลำไส้หรือมีผลโดยตรงต่อแนวกั้น MUC วัตถุประสงค์ของเราคือเพื่อพิจารณาว่าอาหารและ/หรือ Lactobacillus rhamnosus GG (LGG) จะส่งผลต่อโคลิไทิสที่ถูกชักนำด้วย dextran sodium sulfate (DSS) โดยการเปลี่ยนแปลงการแสดงออกของยีน MUC และ TFF หรือไม่ หนู C57BL/6 ได้รับอาหารที่มีโปรตีนเคซีน ถั่วเหลือง หรือเวย์ 20% (น้ำหนักต่อน้ำหนัก) โดยมีหรือไม่มี LGG เป็นเวลา 12 วัน เจ็ดวันหลังเริ่มอาหารที่มี LGG หนูได้รับ DSS 2% ในน้ำดื่มเป็นเวลา 4 วัน มีกลุ่มเคซีนเพิ่มเติมอีกสองกลุ่ม โดยมีหรือไม่มี LGG ที่ได้รับน้ำประปา รวมทั้งหมด 8 กลุ่ม หนึ่งวันหลังการให้ DSS ได้ทำการุณยฆาตหนูและเก็บเนื้อลำไส้ใหญ่ เนื้อซีคัม และสิ่งในซีคัม มาวิเคราะห์ด้วย qRT-PCR โปรตีนเวย์เพิ่มปริมาณ LGG ในซีคัมอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับอาหารอื่น ๆ ในกลุ่มอาหารเคซีน การแสดงออกของ MUC1 และ TFF-3 ในลำไส้ใหญ่ถูกชักนำโดย DSS อย่างมีนัยสำคัญโดยไม่ขึ้นกับ LGG เมื่อเทียบกับกลุ่มที่ได้รับ DSS อื่น ๆ โปรตีนถั่วเหลืองลด MUC-1 และ TFF-3 ในลำไส้ใหญ่ ในทำนองเดียวกัน โปรตีนถั่วเหลืองลดผลกระทบของ DSS ต่อคะแนนการอักเสบ การแสดงออกของยีน TNFα และการสั้นลงของลำไส้ใหญ่ โดยรวมแล้ว LGG ไม่มีผลต่อการวัดเหล่านี้
Hypothesis:
โดยสรุป โปรตีนถั่วเหลืองยับยั้งการกระตุ้นการอักเสบที่เหนี่ยวนำโดยการแสดงออกของยีน TNFα ซึ่งเกี่ยวข้องกับ MUC, TFF และ DSS โดยไม่ขึ้นกับ LGG


Premise:
Hypoxia inducible factor 1α (HIF1α) เป็น master regulator leading to metabolic adaptation ซึ่งเป็น essential physiological process เพื่อ maintain survival ของ stem cells ภายใต้ hypoxia อย่างไรก็ตาม poorly understood ว่า HIF1α translocates เข้าสู่ nucleus ใน stem cells ภายใต้ hypoxia อย่างไร ที่นี่เรา investigated role ของ motor adaptor protein Bicaudal D homolog 1 (BICD1) ใน dynein-mediated HIF1α nuclear translocation และ effect ของ BICD1 regulation ต่อ hypoxia adaptation และ therapeutic potential ของมันใน human umbilical cord blood-derived mesenchymal stem cells (UCB-MSCs) ในผลของเรา silencing ของ BICD1 แต่ไม่ใช่ BICD2 abolished HIF1α nuclear translocation และ activity ของมัน BICD1 overexpression further enhanced hypoxia-induced HIF1α nuclear translocation Hypoxia stimulated direct bindings ของ HIF1α กับ BICD1 และ intermediate chain ของ dynein (Dynein IC) ซึ่งถูก abolished โดย BICD1 silencing Akt inhibition reduced binding ของ BICD1 กับ HIF1α และ nuclear translocation ของ HIF1α Conversely, Akt activation หรือ GSK3β silencing further enhanced hypoxia-induced HIF1α nuclear translocation Furthermore, BICD1 silencing abolished hypoxia-induced glycolytic reprogramming และ increased mitochondrial ROS accumulation และ apoptosis ใน UCB-MSCs ภายใต้ hypoxia ใน mouse skin wound healing model, transplanted cell survival และ skin wound healing capacities ของ hypoxia-pretreated UCB-MSCs ถูก reduced โดย BICD1 silencing และ further increased โดย GSK3β silencing
Hypothesis:
สรุปว่าเรา demonstrated ว่า FGF-induced HIF1α nuclear translocation เป็น critical สำหรับ hypoxia adaptation ซึ่ง determines regenerative potential ของ UCB-MSCs


Premise:
โปรตีน Von Hippel–Lindau (pVHL) โดยปกติทำหน้าที่กระตุ้นการสลายตัวของ hypoxia-inducible factor-1alpha (HIF-1alpha) ผ่านระบบยูบิควิตินภายใต้ภาวะมีออกซิเจนปกติ (normoxia) แต่ไม่ใช่ภายใต้ภาวะออกซิเจนต่ำ (hypoxia) และยังเหนี่ยวนำการแยกตัวเป็นเซลล์ประสาทของเซลล์ต้นกำเนิดประสาท อย่างไรก็ตาม บทบาทของ pVHL ในการแยกตัวของเซลล์ต้นกำเนิดประสาทภายใต้แต่ละภาวะยังไม่ถูกอธิบายอย่างสมบูรณ์ ในที่นี้เราแสดงว่า ภายใต้ภาวะไม่มีออกซิเจน (anoxia) การแสดงออกของ pVHL และตัวบ่งชี้เซลล์ประสาทในเซลล์ต้นกำเนิดประสาทถูกยับยั้ง ในขณะที่ HIF-1alpha ถูกเหนี่ยวนำเพิ่มขึ้น นอกจากนี้ เซลล์ต้นกำเนิดประสาทที่แสดงออก pVHL ภายหลังการถ่ายโอนยีน แสดงการแยกตัวเป็นเซลล์ประสาทอย่างชัดเจน และไม่เกิดการเหนี่ยวนำของ HIF-1alpha ภายใต้ภาวะมีออกซิเจนปกติ แต่ไม่ใช่ภายใต้ภาวะไม่มีออกซิเจน
Hypothesis:
ดังนั้น เราสรุปว่า pVHL ยับยั้งการแยกตัวเป็นเซลล์ประสาทภายใต้ภาวะไม่มีออกซิเจน


Premise:
ปัจจัยกระตุ้นโดยภาวะขาดออกซิเจน (hypoxia-inducible factor; HIF) เป็นตัวควบคุมหลักของการตอบสนองของเซลล์ต่อภาวะขาดออกซิเจน ซึ่งช่วยส่งเสริมการนำส่งออกซิเจนและการปรับตัวทางเมแทบอลิซึมต่อการขาดออกซิเจน อย่างไรก็ตาม ระดับและระยะเวลาของการแสดงออกของ HIF-1α ภายใต้ภาวะขาดออกซิเจนจำเป็นต้องถูกปรับให้สมดุลอย่างรอบคอบภายในเซลล์ เพื่อหลีกเลี่ยงผลข้างเคียงที่ไม่พึงประสงค์ซึ่งเกี่ยวข้องกับกิจกรรมที่มากเกินไป การแสดงออกของ mRNA ของ HIF-1α ถูกกดทับในภาวะขาดออกซิเจนเป็นเวลานาน บ่งชี้ว่าการควบคุมการถอดรหัสยีน HIF1A ถูกกำกับอย่างเข้มงวดโดยกลไกป้อนกลับเชิงลบ ปัจจุบันยังทราบน้อยเกี่ยวกับการยุติของการตอบสนองระดับโปรตีน HIF-1α และการกดทับ mRNA ของ HIF-1α ในภาวะขาดออกซิเจนที่ยืดเยื้อ ที่นี่ เราแสดงให้เห็นว่าโปรตีนควบคุมการถอดรหัสชนิด Repressor Element 1-Silencing Transcription factor (REST) จับกับโปรโมเตอร์ของ HIF-1α ในลักษณะที่ขึ้นกับภาวะขาดออกซิเจน การลดระดับ REST โดยใช้ RNAi เพิ่มการแสดงออกของ mRNA ของ HIF-1α โปรตีน และกิจกรรมการถอดรหัส นอกจากนี้ การลดระดับ REST ยังเพิ่มการใช้กลูโคสและการผลิตแลคเตตในลักษณะที่ขึ้นกับ HIF-1α (แต่ไม่ขึ้นกับ HIF-2α) สุดท้าย REST ส่งเสริมการยุติของการแสดงออกของโปรตีน HIF-1α ในภาวะขาดออกซิเจนที่ยืดเยื้อ
Hypothesis:
โดยสรุป เราตั้งสมมติฐานว่าภาวะขาดออกซิเจนกดการถอดรหัสของ HIF-1α ใน REST ที่ยืดเยื้อ จึงมีส่วนช่วยให้การตอบสนองของ HIF-1α ยุติลง


Premise:
การแสดงออกของไคเนสหลักของออโตฟาจี Unc51-like kinase 1 (ULK1) ถูกควบคุมทั้งในระดับการถอดรหัสและการแปลโดยออโตฟาจีที่ถูกกระตุ้นจากภาวะอดอาหาร อย่างไรก็ตาม วิธีที่ ULK1 ถูกควบคุมระหว่างภาวะขาดออกซิเจนนั้นยังไม่เป็นที่เข้าใจอย่างชัดเจน ก่อนหน้านี้ เราแสดงให้เห็นว่าการแสดงออกของ ULK1 ถูกเหนี่ยวนำโดยความเครียดจากภาวะขาดออกซิเจน ในที่นี้ เรารายงานไมโครอาร์เอ็นเอชนิดใหม่ที่ควบคุม ULK1 คือ miR-93 โดยการถอดรหัสของมันมีความสัมพันธ์เชิงลบกับการแปลของ ULK1 ภายใต้ภาวะขาดออกซิเจน miR-93 มี ULK1 เป็นเป้าหมายและลดระดับโปรตีนของมันภายใต้ภาวะขาดออกซิเจน miR-93 ยังยับยั้งออโตฟาจีที่ถูกกระตุ้นโดยภาวะขาดออกซิเจน โดยการป้องกันการเปลี่ยนผ่านจาก LC3-I ไปเป็น LC3-II และการสลายตัวของ P62; กระบวนการเหล่านี้ถูกย้อนกลับได้โดยการแสดงออกมากเกินไปของสารยับยั้ง miR-93 ภายในเซลล์ การแสดงออกซ้ำของ ULK1 โดยไม่มีองค์ประกอบตอบสนองต่อ miR-93 ทำให้ออโตฟาจีที่ถูกกระตุ้นโดยภาวะขาดออกซิเจนซึ่งถูกยับยั้งโดย miR-93 กลับคืนมา สุดท้าย เราตรวจสอบผลของ miR-93 ต่อความมีชีวิตของเซลล์และอะพอพโทซิสในสายเซลล์ที่ไม่ใช่มะเร็งและในเซลล์มะเร็ง เราพบว่า miR-93 คงสภาพความมีชีวิตของ MEFs (ไฟโบรบลาสต์ของตัวอ่อนหนู) และยับยั้งการเกิดอะพอพโทซิสของเซลล์เหล่านี้ภายใต้ภาวะขาดออกซิเจน
Hypothesis:
ดังนั้น เราสรุปว่า miR-93 มีส่วนเกี่ยวข้องในภาวะขาดออกซิเจนที่ถูกชักนำโดยออโตฟาจี โดยการควบคุม ULK1


Premise:
Hypoxic conditions ถูก suggested ว่า affect differentiation status ของ stem cells (SC) รวมถึง embryonic stem cells (ESC) Hypoxia inducible factor (HIF) เป็นหนึ่งใน main intracellular molecules ที่ responsible สำหรับ cellular response ต่อ hypoxia Hypoxia stabilizes HIF โดย inhibiting activity ของ HIF prolyl-hydroxylases (PHD) ซึ่ง responsible สำหรับ targeting HIF-α subunits สำหรับ proteosomal degradation เพื่อ address impact ของ HIF stabilization ต่อ maintenance ของ stemness signature ของ mouse ESC (mESC) เรา tested influence ของ inhibition ของ PHDs และ hypoxia (1% O₂ และ 5% O₂) ต่อ spontaneous ESC differentiation ที่ triggered โดย leukemia inhibitory factor withdrawal เป็นเวลา 24 และ 48 h Widely used panhydroxylase inhibitor dimethyloxaloylglycine (DMOG) และ PHD inhibitor JNJ-42041935 (JNJ) ที่ suggested มี higher specificity ต่อ PHDs ถูก employed ทั้ง inhibitors และทั้งสอง levels ของ hypoxia significantly increased HIF-1α และ HIF-2α protein levels และ HIF transcriptional activity ใน spontaneously differentiating mESC นี่ accompanied โดย significant downregulation ของ cell proliferation manifested โดย complete inhibition ของ DNA synthesis และ partial arrest ใน S phase หลัง 48 h Further, HIF stabilization enhanced downregulation ของ expressions ของบาง pluripotency markers (OCT-4, NANOG, ZFP-42, TNAP) ใน spontaneously differentiating mESC อย่างไรก็ตาม at the same time มี significant decrease ใน expression ของบาง genes ที่ selected เป็น markers ของ cell differentiation (เช่น SO