The lengthy communiqué issued at the end of the Hamburg summit includes a statement on AMR that is bolder than I would have expected.

Гамбург саммитінің соңында шығарылған көлемді коммюнике AMR туралы күткеннен гөрі батыл мәлімдемені қамтыды.


Not only have G20 leaders reaffirmed their previous support for efforts by the World Health Organization, the Food and Agricultural Organization of the United Nations, and the Organization for Animal Health to tackle AMR.

G-20 көшбасшылары Бүкіл дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымы, Біріккен Ұлттар Ұйымының азық-түлік және ауылшаруашылық проблемаларымен айналысатын органы және Дүниежүзілік жануарлар денсаулығын сақтау ұйымының AMR-ді шешудегі шараларын бұрынғыдай қолдайтындарын растады. Олар сондай-ақ маңызды үш бағыт бойынша елеуді қадамдар жасады: жаңа пайдалы препараттарын ауыл шаруашылығында пайдалану, оларға диагностика жасау және нарығын қолдау.


They have also taken important steps in three crucial areas: agricultural usage, diagnostics, and the market for new useful drugs. There are clear opportunities for breakthrough commitments in each of these three areas.

Осы үш бағыттың әрқайсысында серпінді міндеттемелер үшін нақты мүмкіндіктер бар.


In agriculture, G20 countries have promised to restrict the use of antibiotics outside of veterinary medicine.

Ауыл шаруашылығында G20 елдері ветеринариялық медицинадан тыс антибиотиктерді пайдалануды шектеуге уәде берді.


That alone is a big step forward, given that, in big countries such as the United States, and possibly China and India, antibiotics are now used more for growth promotion in agriculture than for fighting infections in humans.

Америка Құрама Штаттары және Қытай мен Үндістан сияқты ірі елдерде антибиотиктер қазіргі кезде адамдардағы инфекцияларға қарсы күресуден гөрі ауыл шаруашылығында өсіп-өнуді ілгерілету үшін көп қолданылады.


The European Union has prohibited this practice for a decade now, but its policy has not spread globally because vested interests in major food-producing countries have stood in the way.

Еуропалық Одақ бұл тәжірибеге тыйым салғанына он жылдай болды, бірақ оның саясаты жаһандық деңгейде таралмады, өйткені негізгі азық-түлік өндіруші елдердің мүдделері жолда тұрды.


Still, countries such as the US and Brazil could now have their own “Volvo moments”: policymakers simply need to tell food producers what will and will not be allowed.

Дегенмен, АҚШ пен Бразилия сияқты елдерде қазірдің өзінде өздерінің «Volvo сәттері» болуы мүмкін: саясаткерлер азық-түлік өндірушілеріне қандай істерге рұқсат берілетінін және рұқсат берілмейтінін айтса ғана болғаны.


G20-дың бірауыздылығы мен Трамптың екі сөйлеуі


(Oh friends, not these sounds!), proclaimed the baritone in the stirring performance of Beethoven’s Ninth Symphony to the G20 leaders in Hamburg last Friday evening.

Бұл дыбыстың керегі жоқ!) Өткен жұманың кешінде Гамбургтегі «Үлкен жиырмалық» басшыларының алдында Бетховеннің «Тоғызыншы симфониясындағы» сөзді баритон дауыс тебірене айтты.


That soul-stirring phrase, the opening line of “Ode to Joy,” Beethoven’s appeal to universal brotherhood, was the perfect message to the global leaders sitting in the concert hall’s balcony.

«Шаттық одасының» шымылдығын ашатын, Бетховеннің әлемді бауырластыққа шақыратын бұл жан толқытар сөзі концерт залының балконында отырған жаһанның басшыларына ерекше ой тастап тұрғандай.


The G20 President, German Chancellor Angela Merkel, actually made remarkable headway in channeling Beethoven’s spirit.

G20 басшысы, Германия канцлері Ангела Меркель Бетховеннің бұл рухын жеткізуге ерекше күш салды.


This G20 summit, of course, was the first with Donald Trump as US President.

Бұл – Дональд Трамп АҚШ президенті атанғаннан бергі «үлкен жиырманың» алғашқы саммиті.


The summit’s discordant tones, echoed in the stormy sections of Beethoven’s symphony, emanated entirely from the United States.

Бетховен симфониясының екпінді тұстарын еске салатын жоғары дәрежедегі кездесудегі дүрдараздықтың барлығы Америка Құрама Штаттарының кесірінен болды.


Trump has no use for appeals to brotherly love.

Трамп бауырластыққа шақырған үндеулерге құлақ аспады.


He traffics in ethnic and religious divisiveness, hostility to neighbors (insisting again at the summit that the US will build a wall on the Mexican border and that Mexico will pay for it), and Manichean images of a Western civilization vulnerable to collapse at the hands of radical Islam, rather than at the height of unimaginable wealth and technological prowess.

Ол этностық және діни бөлшектенуді, көршілер арасындағы жаушылдықты (саммит кезінде ол Мексикамен шекараға дуал тұрғызатынын және мұның ақшасын Мексика төлейтінін тағы қайталады), шексіз байлық пен технологиялық шеберліктің емес, радикал Исламның кесірінен «құруға шақ тұрған» Батыс өркениетінің манихейлік образын саудаға салумен болды.


While the conductor led the orchestra in a breathtaking performance, the true maestro of the evening was Merkel.

Әсерлі қойылым кезінде оркестрді дирижер басқарып тұрса, бұл кештің нағыз маэстросы Меркель еді.


What a stroke of genius to bring the G20 leaders to Hamburg’s spectacular new Elbphilharmonie concert hall, itself a triumph of architectural vision, to be inspired by perhaps the greatest musical work of universal culture, with its message of world harmony.

G20 басшыларын Гамбургтың архитектураның озық үлгісі болар, жаңа сән-салтанатты Elbphilharmonie концерт залына жинап, әлемдік гармонияға шақыратын адамзат мәдениетінің ең ұлы музыкалық туындысынан шабыт алуға шақыруы – өте ақылды шешім болды.


The concert itself offered layer upon layer of significance.

Концерттің өзі маңыздылығы жөнінен бірнеше қабатқа бөлінген.


The Germany of Beethoven has been reborn on the ashes of the Germany of Hitler.

Бетховеннің Германиясы - Гитлерлік Германияның күл-қоқысынан қайта түлеген ел.


Germany today is a globally admired, peace-loving, war-abhorring, democratic, prosperous, innovative, and cooperative country.

Бүгінгі Германия – әлем сүйсінетін, бейбітшілік сүйгіш, соғысты қаламайтын, демократиялық, гүлденген, инновациялық және ынтымақшыл мемлекет.


At the same time, Beethoven’s genius belongs not only to his native Germany, or even to the West, but to all of humanity.

Оның үстіне Бетховеннің таланты тек оның отаны – Германияға да, тіпті Батысқа да емес, бүкіл адамзатқа тиесілі.


His scoring of Schiller’s poetic ode reflects the truly global aspirations of the Enlightenment.

Оның Шиллердің поэтикалық одасын бағалауының өзі Қайта өркендеу дәуірінің ғаламдық сипатын паш етіп тұрғандай.


Yes, the Enlightenment was a European phenomenon; but it was utterly aware of the entire world and of the dangers of particularism and chauvinism.

Рас, Қайта өркендеу – Еуропалық феномен болды, бірақ ол бүкіл әлемнен, партикуляризм мен шовинизмнің қаупінен толық хабардар болды.


In Germany, it was imbued with Immanuel Kant’s vision of “perpetual peace,” grounded in the “categorical imperative” to act according to maxims that can be made into a universal law, rather than according to personal whims and narrow self-interest.

Германияда бұл әлдебіреулердің жеке пікірі мен мүддесіне емес, жалпыға ортақ заңға айналдыруға болатын «категориялық императивке» негізделген Имманнуил Канттың «мәңгілік бейбітшілік» көзқарасынан көрініс тапты.


Trump’s “America First” is a brazen affront to Kantian ethics and a threat to peace.

Трамптың «Алдымен Америка» ұстанымы Кант этикасын өрескел бұзады әрі бейбітшілікке қауіп төндіреді.


His break with the rest of the world on the Paris climate agreement is his most chilling act of naked self-interest so far.

Оның Париж климат келісімінен шығып, қалған әлемнен араны шорт үзуі – жеке мүддесін ойлаудың ең үрейлі шарасы деуге болады.


Lessons from Germany for Integrating Refugees

Босқындарды интеграциялауда Германиядан үйренеріміз көп


DAVOS – Governments around the world are facing a huge challenge.

ДАВОС – Әлем үкіметтері үлкен сын-қатердің алдында тұр.


The number of international migrants has surged in recent years, reaching 244 million in 2015 – a 41% increase from 2000.

Соңғы жылдары халықаралық мигранттар саны күрт өсіп, 2015 жылы 244 миллион адамға жетті, яғни 2000 жылмен салыстырғанда 41 пайызға өскен.


With that total including 20 million refugees, preventing a humanitarian nightmare demands swift and responsible integration into host societies.

Соның ішінде 20 миллион босқын гуманитарлық апаттың алдын алып, қабылдаушы елдердің жылдам әрі жауаптылықпен интеграциялауына мұқтаж болып отыр.


The logistical challenge of doing so is placing mounting pressure on the countries facing the largest influxes.

Босқындардың ең көп нөпірі барған елдерге логистиканың ауыр салмағы түсіп тұр.


Germany, which received about 1.1 million people in 2015, knows this pressure all too well.

2015 жылы 1,1 миллион адамды қабылдаған Германия бұл салмақтың қаншалық ауыр екенін жақсы түсінеді.


Бірақ Германия әлі мойыған жоқ.


On the contrary, it has handled the pressure exceedingly well, proving that through sustained collaboration among governments, business, and civil society, countries can develop effective approaches to meeting the needs of refugees and the countries that receive them.

Керісінше батпан жүкті көтере біліп, үкімет, бизнес, азаматтық қоғам және мемлекеттер арасында тұрақты әріптестік орната отырып, босқындар мен оларды қабылдаушы елдердің мұқтаждықтарын оңтайлы жолмен өтеуге болатынын дәлелдеп берді.


To succeed, each country must ensure that it has the capabilities, resources, and structures in place to manage refugees’ needs efficiently.

Жетістікке жету үшін әр ел босқындардың қажеттіліктерін тиімді түрде өтеу жолында мүмкіндігі, ресурстары мен құрылымдарының бар екенін көз жеткізуі керек.


Sound management and coordination among transit and destination countries can enable governments, businesses, NGOs, and aid agencies to address more effectively the challenges that will inevitably arise along the way.

Өткел елдер мен баратын елдер арасында басқару мен үйлестіру ұтымды болса, үкіметтер, бизнес өкілдері, үкіметтік емес және жәрдем көрсетуші ұйымдар міндетті түрде кездесетін қиындықтарды оңай жеңе алады.


Fortunately, the needed cooperation and commitment seems to be emerging.

Бағымызға қарай, қажетті ынтымақтастық пен ынта-жігер артып келеді.


From my own vantage point in Germany, I’ve seen growing numbers of businesses seize the opportunity to tackle logistical and humanitarian challenges, offering services that help refugees rebuild their lives, while sharing the costs of infrastructure, technology, health care, training, education, and more.

Германияда отырып байқағаным – көптеген бизнес ұйымдары гуманитарлық және логистикалық проблемаларды шешу мүмкіндігін қалт жібермей, босқындардың өмірлерін қайта құруға мүмкіндік беретін қызметтерді ұсынып, инфрақұрылым, технология, денсаулық сақтау, қайта даярлау, білім беру сияқты жұмыстардың шығынын бөлісіп жатыр.


In particular, about 100 German businesses, including some that are household names, have joined the Wir Zusammen (We Together) initiative, which aims to help integrate new arrivals.

Мәселен, 100-ге тарта бизнес мекемелері, соның ішінде есімі белгілі компаниялар жаңа келгендерді интеграциялауға көмектесетін Wir Zusammen (Біз біргеміз) бастамасына бірікті.


To date, the initiative has secured internships for some 1,800 refugees and apprenticeships for another 300.

Бүгінге дейін осы бастама аясында 1800 босқын жұмыс орындарында өндірістік тәжірибеден, 300 адам оқу тәжірибесінен өтті.


My own firm, PwC Germany, offers a free ten-week language and vocational training course for refugees when they first arrive – the most critical period for them.

Мен басқаратын PwC Germany фирмасы жаңа келіп, қатты қиындыққа тап болған босқындарға он апталық тілдік және өндірістік курстарды тегін ұсынады.


Many refugees are prohibited from working during their first three months in a new host country, and lack access to public integration programs until their asylum application is approved.

Босқындардың көбі баспана беру туралы шешім қабылданғанға дейін, яғни үш ай бойы жұмысқа тұра алмайды, қоғаммен интеграциялану бағдарламаларына да көп қатыспайды.


Thanks to our initiative and others like it, refugees can use this time to prepare to enter the job market, by gaining valuable skills, not to mention a certified assessment of their occupational aptitude.

Біз көтерген осы бастаманың және осы тақылеттес басқа идеялардың арқасында босқындар осы уақытта аса қажетті біліктілікке ие болып, еңбек нарығына кіруге дайындалады, мұның сыртында олардың кәсіби мүмкіндіктеріне ресми түрде баға беріледі.


Such initiatives help not just the refugees, but also businesses – and, in turn, Germany’s economy.

Мұндай бастамалар тек босқындарға емес, бизнес құрылымдарына, және соңында Германия экономикасына көмектеседі.


Companies that are not afraid of language barriers and cultural differences early in the integration process are rewarded with the chance to train and hire people who are highly motivated and often highly skilled.

Тілдік кедергілер мен интеграциялық процестің бас кезіндегі мәдени ерекшеліктерден жасқанбайтын компаниялар құлшыныстары мықты, білім-білігі жоғары адамдарды даярлап, жұмысқа алу мүмкіндігіне ие болады.


Еуропа Германияға тізгінді бере ме?


BERLIN – The United Kingdom’s Brexit vote, Italian Prime Minister Matteo Renzi’s referendum defeat and subsequent resignation, and Donald Trump’s election as President of the United States have created a power vacuum in the West, and in Europe.

БЕРЛИН – Ұлыбританиядағы «Брекзитті» қолдаушылардың жеңісі, Италиядағы Маттео Рензидің референдумда жеңіліп, қызметінен кетуі, АҚШ-та Дональд Трамптың президент болып сайлануы Батыста және Еуропада билік вакуумын туғызды.


At a time when Europe needs to make important collective economic and foreign-policy decisions, domestic issues are preoccupying larger European Union member states such as France, the UK, Spain, and Italy.

Еуропа экономика және сыртқы саясат мәселелері бойынша бірлескен маңызды шешімдерді қабылдайтын тұста Франция, Ұлыбритания, Испания, Италия сияқты Еуропа одағының ірі мүшелерін ішкі жайттар көбірек толғандырып отыр.


Consequently, there is growing pressure on German Chancellor Angela Merkel and her government to step up and lead.

Сондықтан Германия канцлері Ангела Меркельге суырылып алға шығып, басшылық ету қажеттігі туып тұр.


But while Germany wants to show leadership, it needs European partners who are willing to engage and compromise.

Бірақ, егер Германия лидерлігін көрсеткісі келсе, онда ол байланыс пен компромисті қолай көретін Еуропалық әріптестерін қажет етеді.


Germany’s critics are right to say that it could be more open to other member states’ policy proposals, but many of the complaints leveled against Germany have been unfair – and often self-serving.

Германияны сынаушылар оны басқа мүше мемлекеттердің саясатқа қатысты ұсыныстарына ашық болуға шақырады, олардың мұнысы жөн. Бірақ шағымданушылардың көбі Германияны әділетсіз, тіпті кейде өзімшіл деп сипаттайды.


For example, the German government has been accused of shunning European solidarity in response to the 2008 financial crisis.

Мәселен, Германия үкіметін 2008 жылғы қаржы дағдарысы кезінде Еуропалық ынтымақтастықтан бас тартты деп айыптады.


But, while German measures have sometimes come too late, or been ill-conceived – such as its “temporary Grexit” proposal – Germany’s government has also agreed to numerous bailout programs, the creation of the European Stability Mechanism, and an EU banking union. What’s more, Germany has borne the largest financial burden.

Дегенмен, кейбір шараларды тым кеш қолға алып немесе тым үстірт шешімдер қабылдағанымен (мәселен ЕО-дан уақытша шығуды көздейдін «Грекзит» жоспары), Германия үкіметі «Еуропадағы тұрақтылық механизмі» сияқты шұғыл көмек бағдарламаларын қабылдауға, ЕО банк одағын құруға мұрындық болды. Бастысы, ең ауыр қаржылық жүкті көтеріп келе жатқан да – осы Германия.


Germany has also been criticized for not agreeing to underwrite Eurobonds, and for opposing a transfer union.

Сондай-ақ, Германияны еуробондтарға кепілдік бермеді, трансфер одағына қарсы шықты деп те айыптады.


A third complaint made against Germany is that it engages in beggar-thy-neighbor behavior, by pursuing restrictive fiscal policies that have created an excessive current-account surplus of close to 9% of GDP.

Германияға қатысты айтылатын үшінші шағым – бұл ел өте қатаң фискалдық саясат жүргізу арқылы көршілерін қайыршы халге түсіру саясатын жүргізіп отыр, соның нәтижесінде ағымдағы шот профициті ЖІӨ-нің 9 пайызына жақындап қалған.


Мұның қателік болғаны рас.


But it is Germany’s problem, first and foremost.

Бірақ, бұл – ең алдымен Германияның өз проблемасы.


While Germany has a large investment gap that hurts domestic productivity and growth, it is not the main culprit behind tepid growth, high unemployment, low competitiveness, and other economic ills elsewhere in Europe.

Германияда инвестиция бойынша біраз олқылық бар, бұл ондағы өнім өндіру мен дамуға кесірін тигізіп отыр. Бірақ, дамудың баяулауы, жұмыссыздықтың артуы, бәсекенің азаюы сияқты бүкіл Еуропаны шарпыған дерттерге оның қатысы шамалы.


Admittedly, many German policymakers have been misguided in their obsession with fiscal austerity, and with their criticism of the European Central Bank’s monetary-policy approach.

Германия саясаткерлері бюджет қаржысын қатаң үнемдеуге тым көп мән беріп, Еуропа Орталық банкінің монетарлық саясатын сынау арқылы жұртты шатастырды.


But they are justifiably frustrated with the slow pace of economic reform across the EU.

Бірақ олардың бүкіл Еуроодақта экономикалық өсімнің кемігеніне кеюі орынды.


Overall, Germans are deeply pro-European, and the German government has done more for Europe than it is given credit for.

Жалпы айтқанда, немістер – өте еуропашыл жандар, ал Германия үкіметі Еуропа үшін жұрт айтып жүргеннен әлдеқайда көп нәрсе тындырды.


Leadership mistakes are easy to identify and criticize in retrospect.

Басшылықтың қателіктерін артынан анықтап, сынап-мінеу оңай.


A more constructive exercise is to judge decisions in the context of the information that was available at the time they were made, and to apply past lessons to future choices.

Бірақ шешім қабылдау кезінде олардың қолында болған ақпаратты саралап, өткеннің сабағын болашаққа пайдалану – әлдеқайда конструктивті әрекет болар еді.


Әлем экономикасы дамуының үш сценариі


NEW YORK – For the last few years, the global economy has been oscillating between periods of acceleration (when growth is positive and strengthening) and periods of deceleration (when growth is positive but weakening).

НЬЮ-ЙОРК – Соңғы бірнеше жыл бойы әлем экономикасы біресе жылдамдап (даму көрсеткіші оң болып, әрі күшейіп), біресе баяулап (даму көрсеткіші оң болғанымен, нашарлап), әрлі-берлі толқып отырды.


After over a year of acceleration, is the world headed toward another slowdown, or will the recovery persist?

Бір жыл жылдам дамыған әлем енді қайтадан қарқынын баяулата ма, әлде өрлеу жалғаса ма?


The current upswing in growth and equity markets has been going strong since the summer of 2016.

Бүгінгі қарқынды өрлеу мен қор нарықтарының қайта жандануы 2016 жылдың жазынан басталды.


Despite a brief hiccup after the Brexit vote, the acceleration endured not just Donald Trump’s election as US president, but also the heightening policy uncertainty and geopolitical chaos that he has generated.

Брекзит референдумынан кейінгі аз-маз кібіртіктеуден соң Дональд Трамптың сайлануы да, және онымен бірге келген саяси белгісіздік пен геосаяси хаос та бұл өрлеуге тосқауыл қоя алмады.


In response to this apparent resilience, the International Monetary Fund, which in recent years had characterized global growth as the “new mediocre,” recently upgraded its World Economic Outlook.

Соңғы ғаламдық дамуды «жаңа белес» деп атаған Халықаралық валюта қоры осы қарқынды өрлеуді негізге ала отырып, «әлем экономикасы даму көрсеткіші» болжамдарын жоғарылатты.


Will the recent growth spurt continue over the next few years?

Бұл қарқынды даму тағы бірнеше жыл жалғаса ма?


Or is the world experiencing a temporary cyclical upswing that will soon be subdued by new tail risks, like those that have triggered other slowdowns in recent years? It is enough to recall the summer of 2015 and early 2016, when investor fears of a Chinese hard landing, an excessively fast exit from zero policy rates by the US Federal Reserve, a stall in US GDP growth, and low oil prices conspired to undercut growth.

Әлде ғалам уақытша циклдық өрлеуден соң қайтадан алдыңғы құлдыраулар сияқты түрлі тәуекелдердің кесірінен кері кете ме? 2015 жылдың жазы мен 2016 жылдың басындағы Қытайдың күрт құлдырауынан, АҚШ Федералдық резервінің нөлдік ставкадан жылдам шығу саясатынан, АҚШ ЖІӨ-сі өсімінің тоқтауынан, мұнай бағасының арзандап, оны өндіру көлемінің азаймауынан қорыққан инвесторлардың реакциясын еске алсақ та жеткілікті.


One can envision three possible scenarios for the global economy in the next three years or so.

Алдағы үш жыл төңірегіндегі әлем экономикасының ахуалына үш түрлі сценарий жасауға болады.


In the bullish scenario, the world’s four largest, systemically important economies – China, the eurozone, Japan, and the United States – implement structural reforms that boost potential growth and address financial vulnerabilities.

«Бұқа сценариі» бойынша әлемнің ең ірі төрт экономикасы – Қытай, еуроаймақ, Жапония және АҚШ өсімді арттырып, қаржылық мәселелерді шешетін құрылымдық реформаларды жүзеге асырады.


By ensuring that the cyclical upswing is associated with stronger potential and actual growth, such efforts would produce robust GDP growth, low but moderately rising inflation, and relative financial stability for many more years.

Осының арқасында циклдық өрлеу әлеуеттің артуымен және нақты дамумен байланысты болады, сөйтіп, ЖІӨ артып, инфляция төмен жағдайда қалып, аздап қана өсіп отырады, бұл біраз жылға қаржылық тұрақтылықты қамтамасыз етеді.


US and global equity markets would reach new heights, justified by stronger fundamentals.

Негізі күшті болғандықтан, АҚШ-тың және әлемнің қор нарықтары жаңа биіктерді бағындырады.


In the bearish scenario, the opposite happens: the world’s major economies fail to implement structural reforms that boost potential growth.

«Аю сценариінде» бұған қарма-қайшы жағдай қалыптастады. Әлемнің басты экономикалары тұрақты өсімге қол жеткізетін құрылымдық реформалар жүргізе алмайды.


Rather than using this month’s National Congress of the Communist Party as a catalyst for reform, China kicks the can down the road, continuing on a path of excessive leverage and overcapacity.

Осы айдағы Коммунистік партия ұлттық жиналысын катализатор ретінде пайдаланудың орнына Қытай тетіктерді қосып, шектен тыс өндіріс бағытын таңдап жатыр.


The eurozone fails to achieve greater integration, while political constraints limit national policymakers’ ability to implement growth-enhancing structural reforms.

Еуроаймақ көбірек интеграцияға қол жеткізе алмай, ұлттық саясаткерлердің дамуға серпін берер құрылымдық реформа жүргізуіне саяси кедергілер тосқауыл болып келеді.


And Japan remains stuck on its low-growth trajectory, as supply-side reforms and trade liberalization – the third “arrow” of Prime Minister Shinzo Abe’s economic strategy – fizzle out.

Ал Жапония баяу даму жолында кібіртіктеп қалды, премьер-министр Синдзо Абенің экономикалық стратегиясының үшінші бағыты – сауданы либералдандыру әрекеті еш нәтиже бермеді.


As for the US, the Trump administration, in this scenario, continues to pursue a policy approach – including a tax cut that overwhelmingly favors the rich, trade protectionism, and migration restrictions – that may well reduce potential growth.

Ал АҚШ-қа келсек, Трамп әкімшілігі байларға көбірек қолдау жасайтын салықты қысқарту реформасын, сауда протекционизмін ұсынып, миграцияны шектеу арқылы ықтимал өсімге тосқауыл қоятын саясат жүргізіп отыр.


Excessive fiscal stimulus leads to runaway deficits and debt, which results in higher interest rates and a stronger dollar, further weakening growth.

Қаржы-несие саласын тым қатты ынталандыру дефицит пен қарызға алып келеді, ал бұл пайыздық мөлшерлемені арттырып, долларды күшейтеді, өсімді азайтады.


Trigger-happy Trump could even end up in a military conflict with North Korea – and, later, Iran – diminishing America’s economic prospects further.

Ұрыншақ Трамп тіпті Солтүстік Кореямен, одан соң Иранмен арада әскери конфликт бастап кетуі ықтимал, ал бұл Америка экономикасының болашағын тіпті бұлдыр етіп жібереді.


In this scenario, the lack of reform in major economies will leave the cyclical upswing constrained by low trend growth.

Мұндай сценарий болған жағдайда ірі экономикаларда реформа жүрмегендіктен, циклдық өрлеуге дамудың баяулығы тұсау салады.


Жалған жаңалықтар қалай жеңіске жетеді?


WASHINGTON, DC – In response to the wave of fake news that inundated the recent presidential election campaign in the United States, much attention has been devoted to those who produce or spread those stories.

ВАШИНГТОН – Америка Құрама Штаттарындағы соңғы президенттік сайлау науқанын басып кеткен жалған жаңалықтар толқынына жауап ретінде, басты назар сол әңгімелерді бастап немесе таратқандарға салынды.


The assumption is that if news outlets were to report only the “facts,” readers and viewers would always reach the right conclusion about a given story.

АҚШ-та, біз америкалық БАҚ жарнамадан түскен табыспен тұрақты, гүлдене береді деп ойлаймыз; тәуелсіз журналистика норма болып табылады; сонымен қатар адамдардың көпшілігі алған ақпарат туралы сыни ойлап, орынды пайымдаулар жасауға қабілетті деп те сенеміз.


But this approach addresses only half of the equation.

Бірақ бұл тәсіл теңдеудің тек жартысын шешеді.


Yes, we need news organizations to deliver reliable information; but we also need those receiving it to be savvy consumers.

Бірақ бұл бағдарламалар бойынша, АҚШ басқа елдерде адамдардар тап болатын ақпаратты шығару немесе тұтынуға байланысты проблемалардан алшақ деген ой болуы мүмкін.


For decades, the US government has supported programs to foster independent media in authoritarian, resource-deprived, or dysfunctional countries.

Ондаған жылдар бойы АҚШ үкіметі, авторитарлық, ресурстері жоқ немесе нашар дамыған елдерде тәуелсіз БАҚ жәрдемдесу бағдарламаларын қолдады.


But these programs tacitly assume that the US itself is immune to the problems people in other countries encounter when they create or consume information.

ТВ камералар алдындағы ерлер мен әйелдер, көрермендердің ақпаратты ұғыну тәсілдерін анықтайтын қатынастар қалыптасатын зауыттар, офистер, барлар, шіркеулер, мектептер, ауруханалардан тым алыс адамдар. Сандық технологиялар революциясы халықтың қабылдаған ақпаратқа байланысты пікір мен реакциясының қалыптасуында адамдар арасындағы байланыстың маңыздылығын төмендете алмады.


We in the US also assume that American media, sustained by advertising, will continue to thrive; that independent journalism is the norm; and that most people are capable of thinking critically and making sound judgments about the information they receive.

Бірақ, Gallup жасаған сауалнама нәтижелеріне сәйкес, американдықтардың тек 32% -ының дәстүрлі БАҚ қатысты сенімі «жоғары» немесе «орташа» болып табылады, бұл өте төмен нәтиже.


In fact, some of the lessons that we have learned while supporting vibrant information gathering and distribution abroad are equally relevant to the US.

Жалақысы тоқыраған Огайо жұмысшылары, немесе жұмыс орындары шетелге ауыстырылған Мичигандагы жұмыссыз сайлаушылар өз экономикалық жағдайының әсерінен ақпаратты тұтынады.


In the 2016 election, the personal beliefs that drove millions of voters’ decisions were based not only on each person’s experiences and the information they accessed, but also on how they processed those experiences and that information.

Жаңалықтар тарататын БАҚ оқырмандар мен көрермендерге тек «фактілерді» хабарлағанда, олар әрқашан әр жаңалықтан дұрыс қорытынды жасай алатын еді деген де ойлар бар.


Voters’ own relationships with content producers, their motivation to believe or disbelieve facts, and their critical thinking skills all determined how they interpreted and acted on information.

2016 жылғы сайлауда миллиондаған сайлаушылардың шешім қабылдауына әсер еткен жеке нанымдарына әрбір адамның өмір тәжірибесі және қолжетімді ақпарат қана емес, сондай-ақ олар осы тәжірибе және осы ақпаратты қалай тұтынып, ұғынуы да әсер етті.


Men and women talking in front of TV cameras are too far removed from the factories, offices, bars, churches, schools, and hospitals where viewers form the relationships that determine how they process information.

Сайлаушыларға, осы сарапшылар нағыз маңызды мәселелерді ұмытқан, жәй белгілі бір ақпарат насихаттаушылары тәрізді көрінді.


The so-called digital revolution did not render superfluous the importance of human connection in shaping people’s interpretation and response to the information they receive.

Контент өндірушілерге деген сайлаушылардың көзқарасы, фактілеріне сену немесе сенбеуі, олардың сыни ойлау дағдылары - мұның барлығы олардың осы ақпаратты ұғынып және осы түсінікке негізделген әрекет етуіне байланысты болды.


Relationships are built on trust, which is essential for ensuring that consumers accept information that challenges their closely held beliefs.

Иә, бізге сенімді ақпарат беретін ақпараттық ұйымдар қажет; бірақ бізге, сондай-ақ оны дұрыс қабылдайтын білгір тұтынушылар да керек.


But, according to Gallup, only 32% of Americans have a “great deal” or “fair amount” of trust in traditional media outlets – an all-time low.

Шын мәнінде, шетелде жарқын ақпарат жинау және таратуды қолдай отырып, біз АҚШ та да сабақ болар тәжірибе жинадық.


That is deeply problematic, and it suggests that many citizens are throwing out the good information with the bad.

Яғни бұл маңызды проблема, себебі бұл көптеген азаматтардың жалған ақпаратпен қатар сапалы ақпаратты да елемейтінін білдіреді.


As with any other good, how information is consumed reflects economic and political opportunities, personal incentives, and institutional or cultural norms.

Тұтынушылардың олардың нанымдарын сынайтын ақпаратты қабылдауын қамтамасыз ету үшін қарым-қатынаста ең маңызды сенім болып табылады.


Workers in Ohio whose wages have stagnated, or unemployed voters in Michigan whose jobs have migrated overseas, will consume information in a way that reflects their economic situation.

Кез келген басқа да тауар тәрізді, ақпаратты тұтыну жолдары экономикалық және саяси мүмкіндіктер, жеке ынта, сондай-ақ институционалдық немесе мәдени нормаларға байланысты.


Not surprisingly, they will often select sources – whether credible or not – that are critical of globalization and current fiscal and economic policies.

Сондықтан олардың ақпарат нақтылығына көңіл бөлмей, жаһандану және ағымдағы қаржы-экономикалық саясат қатты сынға алынатын ақпарат көздерін жиі таңдауы таңқаларлық емес.


Иллибералдардың тоқырауы


NEW YORK – Today, a quarter-century after the Cold War’s end, the West and Russia are again at odds.

НЬЮ-ЙОРК – Қырғиқабақ соғыс аяқталғанына ширек ғасыр өткенде Батыс пен Ресейдің арасы қайта бұзылды.


This time, though, at least on one side, the dispute is more transparently about geopolitical power, not ideology.

Дегенмен, бұл жолы бір тарап идеология емес, геосаяси ықпал үшін көбірек күресіп жатқанын ашық аңғартты.


The West has supported in a variety of ways democratic movements in the post-Soviet region, hardly hiding its enthusiasm for the various “color” revolutions that have replaced long-standing dictators with more responsive leaders – though not all have turned out to be the committed democrats they pretended to be.

Батыс посткеңестік аймақтағы демократиялық қозғалыстарды түрлі жолдармен қолдап, ұзақ отырған диктаторларды жауапкершілігі бар лидерлермен алмастырған «түрлі түсті» төңкерістерге ерекше ықылас білдірді, дегенмен олардың барлығы өздері айтқандай шынайы демократ болмай шықты.


Too many countries of the former Soviet bloc remain under the control of authoritarian leaders, including some, like Russian President Vladimir Putin, who have learned how to maintain a more convincing façade of elections than their communist predecessors.

Бұрынғы кеңестік блоктың көп елі әлі күнге авторитар басшылардың бақылауында тұр, солардың ішінде Владимир Путин сияқты кейбіреулері алдындағы коммунистерге қарағанда сайлауды сендіретіндей етіп өткізудің жолын тапты.


They sell their system of “illiberal democracy” on the basis of pragmatism, not some universal theory of history.

Олар өздерінің «иллиберал демократия» жүйелерін тарихтың әмбебап теориясына емес, прагматизмге сүйеніп жеткізе білді.


These leaders claim that they are simply more effective at getting things done.

Бұл лидерлер бар шаруаны оңтайлы шеше алатындарын айтып сендірді.


That is certainly true when it comes to stirring nationalist sentiment and stifling dissent.

Бұл әсіресе қарсы пікірді жаныштап, ұлтшылдықты қоздыру тұрғысынан анық байқалды.


They have been less effective, however, in nurturing long-term economic growth.

Алайда, олар ұзақмерзімді экономикалық өсімге қол жеткізу жағынан соншалық тиімді жұмыс істей алмады.


Once one of the world’s two superpowers, Russia’s GDP is now about 40% of Germany’s and just over 50% of France’s.

Кезінде әлемдегі ең ірі державалардың бірі болған Ресейдің ЖІӨ-сі қазір Германия ЖІӨ-сінің 40 пайызын, Франция ЖІӨ-сінің жартысынан астамын ғана құрайды.


Life expectancy at birth ranks 153rd in the world, just behind Honduras and Kazakhstan.

Адамдардың жас ұзақтығы жөнінен Ресей Гондурас пен Қазақстаннан кейінгі 153-орында тұр.


In terms of per capita income, Russia now ranks 73rd (in terms of purchasing power parity) – well below the Soviet Union’s former satellites in Central and Eastern Europe.

Жан басына шаққандағы табыс жөнінен Ресей 73-орында (сатып алу қабілеті паритеті бойынша), Шығыс және Орталық Еуропадағы Кеңес одағының бұрынғы серіктерінен әлдеқайда төмен тұр.


The country has deindustrialized: the vast majority of its exports now come from natural resources.

Бұл елде өнеркәсіп өндірісі күрт құлдыраған, экспорттың үлкен көлемі табиғи ресурстарды сатудан тұрады.


It has not evolved into a “normal” market economy, but rather into a peculiar form of crony-state capitalism.

Ол «қалыпты» нарықтық экономикаға айнала алмады, оның орнына кландық капитализмнің ерекше бір түріне ойысты.


Yes, Russia still punches above its weight in some areas, like nuclear weapons.

Иә, кей салаларда Ресей өзінің салмақ дәрежесінен жоғары тұр, мәселен ядролық қаруды алайық.


And it retains veto power at the United Nations.

Оның қолында Біріккен Ұлттар Ұйымындағы вето құқығы және бар.


As the recent hacking of the Democratic Party in the United States shows, it has cyber capacities that enable it to be enormously meddlesome in Western elections.

АҚШ-тағы Демократиялық партияға хакерлік шабуылы дәлелдегеніндей, оның кибернетика саласында Батыстағы сайлауларға үлкен кедергі келтірерліктей әлеуеті бар.


There is every reason to believe that such intrusions will continue.

Мұндай араласу жалғаса береді дегенге негіз көп.


Given US President Donald Trump’s deep ties with unsavory Russian characters (themselves closely linked to Putin), Americans are deeply concerned about potential Russian influences in the US – matters that may be clarified by ongoing investigations.

АҚШ президенті Дональд Трамптың Ресейдегі күмәнді кісілермен (олар Путинмен өте жақын қарым-қатынаста) байланысы бар екенін ескерсек, америкалықтардың АҚШ-қа Ресейдің ықпалы жөнінде алаңдауына негіз бар, мұны қазір жүріп жатқан тергеу нәтижесі анықтайды.


Many had much higher hopes for Russia, and the former Soviet Union more broadly, when the Iron Curtain fell.

Темір перде сөгілгенде жұрттың көбі Ресейге, кеңірек алып қарасақ бұрынғы Кеңес одағына көп үміт артты.


Грецияны әлдеқайда апарар ХВҚ-ның көпірі?


ZURICH – The International Monetary Fund has resurrected an old technique – commonly used in the 1980s during the Latin American debt crisis – that would allow Greece to avoid a payment default next month on debt owed to European creditors.

ЦЮРИХ – Халықаралық валюта қоры 1980 жылдары Латын Америкасындағы борыштық дағдарыс кезінде қолданылған ескі тәсілді қайта жаңғартпақ, осы жолы ол Грецияға еуропалық кредиторларға қарызы бойынша келесі айда дефолт болдырмауына мүмкіндік береді.


The reprieve also gives the IMF and its European partners time to sort out their technical differences on the struggling country’s growth and budget outlook.

Сонымен қатар, төлем мерзімін ұзарту ХВҚ мен оның еуропалық серіктестеріне қиналған елдің өсуі мен бюджет жоспарлары бойынша техникалық айырмашылықтарын шешуге уақыт береді.


But the Fund’s elegant compromise still leaves Greece under the shadow of an enormous debt overhang; reducing it requires that Europe find a way to set aside national politics and act on the basis of economic logic and necessity.

Бірақ Қордың әдемі ымыраға келуі Грецияны өте үлкен борыш астында қалдырады; оны азайту Еуропаның ұлттық саясатты шетте қалдыра отырып, экономикалық логика мен қажеттілік негізінде әрекет ету жолын табуын талап етеді.


Europe and the IMF have been unable to reconcile two views of Greece’s debt sustainability, with the two sides’ differences spilling over into the public domain.

Еуропа және ХВҚ Грецияның қарыздық тұрақтылығы туралы екі көзқарасты теңестіре алмады, екі тараптың айырмашылықтары қоғамдық тақырыпқа айналды.


Guided mainly by a cash-flow analysis, European authorities argue that low interest rates and long maturities have made the nation’s debt sustainable.

Негізінен, ақша ағынын талдауды басшылыққа алған еуропалық билік өкілдері төмен пайыздық мөлшерлемелер мен ұзақ мерзімді төлемдер мемлекеттік борышты тұрақты етті деп санайды.


But the Fund notes that, at almost 200% of GDP, Greece’s stock of debt deters investment and capital inflows.

Бірақ Қордың айтуынша, ЖІӨ-нің шамамен 200% -ы деңгейіндегі Грецияның қарыздық қорлары инвестициялық және капитал ағындарын тоқтатып жатыр.


For the IMF, meaningful debt reduction is critical for generating the confidence and credibility needed to break Greece out of a prolonged period of impoverishment.

ХВҚ үшін борышты елеулі төмендету Грецияны ұзақ уақыт бойы созылған кедейліктен арылтуға қажетті сенімділікті қалыптастыру үшін маңызды.


This is not the only area of disagreement between Greece’s two major creditors.

Бұл Грецияның екі ірі кредиторы арасындағы келіспеушіліктің жалғыз аймағы емес.


They also differ on the realism of some key economic projections, including the important nexus between growth and the government budget, with Europe adopting a much more optimistic perspective.

Олар сондай-ақ, кейбір негізгі экономикалық болжамдарының орын алуы, оның ішінде экономикалық өсу мен мемлекеттік бюджет арасындағы маңызды байланыс туралы әр түрлі пікірде, мысалы Еуропа оны әлдеқайда оптимистік тұрғыдан қарастырады.


For those of us who have been following the Greek economic tragedy for many years, much of the European view continues to defy economic logic – and for a simple reason: European politicians worry about the domestic political consequences of granting Greece debt relief, especially ahead of Germany’s federal election in September.

Көптеген жылдар бойы Грециядағы экономикалық қасіретті бақылап отырған адамдар үшін, Еуропалық көзқарас экономикалық логикаға қарсы келіп тұрғандай және себебі мынадай - еуропалық саясаткерлер Грецияның қарызын жеңілдетудің ішкі саяси салдары туралы алаңдайды, әсіресе, қыркүйекте болатын Германияның Федеративтік сайлауы алдында.


Offering debt relief, it is feared, could undermine the credibility of governing parties and provide a boost to extremist movements.

Борыштық жеңілдіктер беру, басқарушы тараптардың беделіне нұқсан келтіріп, экстремистік қозғалыстарды күшейтуі мүмкін деген алаңдаушылық бар.


To be sure, debt forgiveness is tricky, raising complicated issues of fairness and incentives.

Әрине, қарызды кешіру әділдік және ынталандыру туралы күрделі мәселелерді тудыртатын оңай емес іс.


Yet, in some cases, there comes a time when refusal to forgive debt is more damaging.

Алайда, қарызды кешіруден бас тартудың салдары зиянырақ болатын жағдайлар да орын алады.


European officials know as well as the IMF does that Greece has long been at this stage, turning the country into a permanent “ward of the state” within a eurozone that does not accommodate this outcome well.

Еуропалық шенеуніктер, сондай-ақ, ХВҚ Грецияның ұзақ уақыт бойы осы жағдайда болғанын және олар бұл нәтижеге сай болмаса да, еуроаймақта тұрақты «мемлекет қамқорлығындағы» елге айналғанын біледі.


Бірақ олар әрекет ете алмайды.


With Europe and the IMF failing to agree, Greece has been robbed of the additional funding it needs to clear domestic arrears and meet its rather large external debt-service payments in July.

Еуропа және ХВҚ бір келісімге келе алмай, Греция ішкі қарыздарын жауып және шілде айында айтарлықтай үлкен сыртқы борыштарын өтеу үшін қажет қосымша қаржыландырудан айырылып қалды.


Meanwhile, growth is languishing once again, despite the pickup in European economic performance as a whole.

Сонымен қатар, Еуропаның жалпы экономикалық өсуіне қарамастан, елдің экономикалық дамуы қайтадан тоқтап қалды.


To overcome this bottleneck, the IMF has compromised, by reviving the practice of approving a financing program “in principle.”

Бұл қиындықты еңсеру үшін ХВҚ қаржыландыру бағдарламасын бекітуді «негізінен» жаңғырту арқылы көмектесетін болды.


An approval in principle signals the Fund’s endorsement of a country’s economic policy intentions.

Бекіту, негізінен, Қордың мемлекеттің экономикалық саяси мақсаттарын мақұлдауын білдіреді.


Экономикалық оптимизмнің шегі


WASHINGTON, DC – As the annual spring meetings of the World Bank and the International Monetary Fund commence, the world’s economic future appears brighter than it has in some time.

ВАШИНГТОН – Дүниежүзілік банк және Халықаралық валюта қорының жыл сайынғы көктемгі кездесулері басталғалы, әлемдегі экономикалық түрғыдан болашақ жарқынырақ көрінгендей.


The international financial institutions, not to mention many private-sector actors, are projecting significantly faster growth this year than in 2016.

Халықаралық қаржы институттары және көптеген жеке сектор ойыншылары, осы жылы 2016 жылға қарағанда айтарлықтай жылдам өсуді жобалап жатыр.


Олардың бұл жолғы болжамы қаншалықты сенімді?


Until recently, most macroeconomic indicators were regularly leading to downgrades in growth projections.

Соңғы кезге дейін, көптеген макроэкономикалық көрсеткіштер тұрақты түрде өсу проекцияларында төмен болды.


Now, the opposite seems to be happening.

Енді, қарама-қарсы жағдай орын алып жатқан сияқты.


The IMF’s recent flagship report raised its projection for world GDP growth for 2017 from 3.4% to 3.5%, compared to the estimated rate of 3.1% for 2016.

ХВҚ-ның соңғы флагмандық есебі бойынша, 2016 жылдағы 3,1% болжамды бағамымен салыстырғанда, 2017 жылы әлемдік ЖІӨ-нің өсуі 3,4% -дан 3,5% -ға дейін болады деп болжады.


Likewise, the multi-indicator Brookings – FT TIGER Index points to a “broad-based and stable” recovery.

Сол сияқты, көп көрсеткішті Brookings - FT TIGER индексі де «кең ауқымды және тұрақты» қалпына келуді көрсетуде.


According to these projections – which are based on models, new data, and the judgment of the particular institution or forecaster – the United States, the United Kingdom, and Japan are contributing the most to the uptick in growth.

Модельдер, жаңа деректер, және белгілі бір мекеменің немесе болжамдаушының пайымдауына негізделген осы болжамдарға сәйкес, Америка Құрама Штаттары, Ұлыбритания мен Жапония осы өсуге ең көп үлес қосуда.


Сонымен қатар Үндістан да жақсы дамып келе жатыр.


Deciphering these projections’ various components – from the new information to the forecasters’ hypotheses – would be a huge task.

Аталмыш болжамдардан жаңа ақпарат пен болжамдаушының жеке болжамын бөле білу үлкен жұмыс болар еді.


But, whatever reasons for optimism forecasters may have, there are also strong grounds for caution, especially in the medium and long term.

Бірақ, болжамдаушылардың оптимизмі үшін қандай себептер бар болса да, сақтық та артық болмас, әсіресе орта және ұзақ мерзімді перспективада.


Forecasters, like markets, are often influenced by “herd instinct.”

Болжамдаушылар, нарықтар сияқты, жиі «табын сезімімен» жүреді.


The greater the number of analysts who subscribe to a particular view, the more likely it is that additional analysts will shift their own forecasts in that direction.

Нақты бір пікірді қолдайтын сарапшылар саны көп болған сайын, сол бағытқа қарай өз болжамдарын өзгертетін талдаушылар саны да өседі.


In this case, the majority’s rather optimistic view has been buttressed by a broad sense of relief.

Ал дәл осы жағдайда, көпшіліктің оптимистік көзқарасы халықтың арқасынан ауыр бір жүкті түсіргендей болды.


Both the Brexit vote in the UK and the election of Donald Trump as US president raised fears of economic disaster.

Ұлыбританиядағы Брексит және Дональд Трамптың АҚШ президенті болып сайлануы экономикалық апатқа алаңдаушылық тудырды.


Yet, so far, neither development has had particularly dire economic consequences.

Дегенмен, әлі де бірде біреуінің ауыр экономикалық салдары болмады.


On the contrary, market confidence remains high, boosting expectations of increased investment and consumption.

Керісінше, нарықтық сенім артып, ол инвестициялар және тұтынушылардың санының арттырады деп күтілуде.


It is telling that the US Federal Reserve has now pursued modest interest-rate hikes without triggering an adverse reaction even in emerging markets, which last year were dreading such a move.

Бұл АҚШ-тың Федералды резервтік жүйесінің өткен жылы дамушы нарықтарға залалы болады деп күтелетін пайыздық мөлшерлемелерді өсірмей, қарапайым пайыздық шаралар жүргізіп отырғанын білдіріп отыр.


Against this background, economic optimism makes some sense.

Осы тұрғыда, экономикалық оптимизмнің мәні бар.


Миграцияның пайдасы


OXFORD/SHANGHAI – Many of the immigration debates now raging around the world reflect the faulty assumption that admitting immigrants is an act of largesse – and a costly one, at that.

ОКСФОРД/ ШАНХАЙ – Қазір әлемде көп сөз болып жатқан иммиграция туралы пікірталастарда «иммигранттарды қабылдау – тым қымбатқа соғатын мәрттік шарасы» деген ой жиі айтылады.


But, far from being an economic burden, immigrants represent a major economic opportunity for destination countries.

Бірақ иммигранттар тек экономикалық салмақ салып қана қоймай, баратын елдеріне үлкен экономикалық мүмкіндік әкеледі.


Those countries that take a thoughtful, long-term approach to immigration can capture large and tangible benefits.

Иммиграцияға ұзақмерзімді тұрғыда, тереңнен қарайтын елдер одан біршама пайда көре алады.


New research from the McKinsey Global Institute (MGI) shows that cross-border migrants – more than 90% of whom have moved for economic reasons – comprise just 3.4% of the world’s population, but contribute nearly 10% of global GDP.

Маккинси ғаламдық институтының (MGI) соңғы зерттеуі көрсеткеніндей, шекара асқан мигранттар (олардың 90 пайыздан астамы экономикалық себептермен көшкен) әлем халқының тек 3,4 пайызын құрағанымен, ғаламдық ЖІӨ-нің 10 пайызын береді екен.


Because roughly two-thirds of these migrants reside in developed countries, where productivity tends to be highest, they are maximizing the impact of their work, with far-reaching economic benefits.

Бұл мигранттардың шамамен үштен екісі өнімділігі жоғары дамыған елдерде тұратындықтан, олардың жұмысының әсері де көп, экономикалық тиімділігі де жоғары.


Migrants of all skill levels contribute to this effect.

Мұнда түрлі кәсіби деңгейдегі мигранттардың бәрінің рөлі бірдей.


Migrants added roughly $6.7 trillion to global GDP in 2015 – some $3 trillion more than they are projected to have produced had they stayed in their countries of origin.

2015 жылы мигранттар әлемдегі ЖІӨ-ге 6,7 триллион доллар өнім өндіріп, үлесін қосқан. Егер өз елдерінде қалғанда олар бұдан 3 триллион долларға аз өнім өндірген болар еді.


Because flows from developing to developed countries generate the largest productivity increases, these destinations account for more than 90% of migrants’ total contribution to global GDP.

Дамушы елдерден дамыған елге қоныс аудару өнімділікті еселеп өсіретіндіктен, әлемдік ЖІӨ-ге қосатын үлестің 90 пайыздан астамы бай елдерге көшкендерге тиесілі.


MGI estimates that, in 2015, immigrants generated some $2 trillion in the United States, $550 billion in Germany, $390 billion in the United Kingdom, $330 billion in Australia, and $320 billion in Canada.

MGI-дің есептеуі бойынша, иммигранттар АҚШ-та 2 триллион доллардың, Германияда 550 миллиард доллардың, Ұлыбританияда 390 миллиард доллардың, Австралияда 330 миллиард доллардың, Канадада 320 миллиард доллардың өнімін өндірген.


Even those estimates are probably too modest, given that immigrants are also an important source of innovation and entrepreneurship.

Иммигранттар инновация мен кәсіпкерліктің ең маңызды көзі болғандықтан, бұл сандардың өзі тым аз шығар.


They can play a particularly important role in countries with rapidly aging populations, as they support much-needed labor-force growth, improve old-age dependency ratios, and contribute tax revenues.

Олар әсіресе халқы тез қартайып бара жатқан елдерде үлкен рөл ойнайды, себебі олар бұл елдер үшін өте қажет нәрсе – жұмыс күшінің санын арттырады, қарттар мен жастар арасындағы арасалмақты теңестіреді және салық түсімдерін көбейтеді.


Contrary to popular belief, immigrants typically do not take jobs that would otherwise be filled by native-born workers.

Жалпы қалыптасқан көзқарасқа кереғар жағдай - иммигранттар көбіне жергілікті тұрғындардың жұмыс орындарын иемденбейді.


Many gain a foothold in a new community by taking jobs that are available precisely because locals do not want them.

Олар көп жағдайда жергілікті адамдар істеуді қаламаған жұмыстарға тұру арқылы қоғамға біртіндеп сіңіседі.


A large body of research shows that immigrants have a negligible negative impact on the wages and employment of native-born workers, not to mention on the fiscal resources of destination countries.

Көптеген зерттеулерге қарағанда, иммигранттар барған елдерінің фискалдық ресурстарын былай қойғанда, жергілікті тұрғындардың жалақысы мен жұмысқа тұруына мардымсыз кері әсерін тигізеді.


Yet studies also suggest that, in Europe and North America, immigrants may earn 20-30% less than native-born workers of similar education levels, even within the same occupations.

Ал және бір зерттеулерге қарағанда, Еуропа пен Солтүстік Америкада мигранттар бірдей жұмыс істейтін, білім деңгейі де бірдей жергілікті азаматтарға қарағанда 20-30 пайыз аз жалақы алады.


With immigrants less able to negotiate wages effectively – owing to, say, language barriers or unrecognized credentials – countries end up with a two-track job market.

Иммигранттар, мәселен, тілдік барьердің кесірінен немесе кей қабілеттерінің мойындалмауы себепті жалақы көлемі бойынша онша келіссөз жүргізе алмайтындықтан, бұл елдерде екі түрлі еңбек нарығы қалыптасады.


This inequality extends beyond economics.

Бұл теңсіздік экономикадан да кең ауқымды алып жатыр.


Көпжақтылық – болашаққа бастар жалғыз жол


PARIS – International cooperation is under strain.

ПАРИЖ – Халықаралық ынтымақтастыққа қатер төніп тұр.


The voices of protectionism and nationalism are gaining strength, and governments are increasingly pursuing policy goals through unilateral or ad hoc measures, rather than by working together.

Протекционизм мен национализм үні жарқын шығып барады, ал үкіметтер бірлесе жұмыс істеудің орнына күннен-күнге біржақты, уақытша шаралар қабылдап, өз саясаттарын жүзеге асыруға бейімделіп келеді.


The automatic exchange of financial information based on the OECD’s Common Reporting Standard has allowed governments to collect close to €85 billion ($99 billion) in additional tax revenue worldwide; this money can help fund better social policies.

Жалпы жағдай осындай болғанына қарамастан, тиімді экономикалық ынтымақтастықтың экономикалық нәтижелерге оң ықпал етіп, күнделікті өмірімізді жақсартатыны айдан анық. Экономикалық ынтымақтастық және даму ұйымының (ЕЫДҰ – OECD) қаржылық ақпаратпен автоматты түрде бөлісіп отыруды көздейтін “Ортақ есеп беру стандартының” арқасында әлем елдері 85 миллион еуродай (99 миллиард доллар) қосымша салық түсіміне ие болды, бұл ақшаны әлеуметтік саясатты жақсартуға жұмсауға болады.


These are just a sample of the benefits that multilateral institutions deliver for modern societies.

Бұлар – көпжақты институттардың қазіргі қоғамға әкелер игілігінің бір парасы ғана.


But the value of multilateralism itself transcends any particular program or policy.

Бірақ көпжақтылықтың бағасы кез келген нақты бағдарлама мен саясаттан анағұрлым құнды.


The international system and its institutions were created as a bulwark against war.

Халықаралық жүйе мен оның институттары соғысқа қарсы қорған ретінде құрылған.


After helping Europe recover from the ruins of World War II, multilateralism gave countries a common purpose: to improve their citizens’ wellbeing and quality of life.

Еуропаға Екінші дүниежүзілік соғыстың қирандыларынан бас көтеруге септескен соң көпжақтылық мемлекеттерді халықтың жағдайын жақсартып, өмір сапасын арттыру деген ортақ мақсатқа жұмылдырды.


Beyond any economic metric, we should measure the success of multilateralism in wars not fought and lives not lost.

Экономикалық өлшемдерді былай қойғанда болмай қалған соғыстар мен аман қалған адамдар үшін көпжақтылыққа қарыздармыз.


Yet ever more people are losing confidence that international cooperation can solve today’s problems.

Дегенмен, көп жұрт халықаралық ынтымақтастық бүгінгі мәселелерді шешуге дәрменсіз деген тұжырымға ойысып келеді.


While deepening interconnections among the world’s economies have fueled growth, lifted millions out of poverty, and raised living standards, the benefits have not been sufficiently shared.

Әлем экономикаларының арасында өзара байланыс арқылы дамуға серпін беріп, миллиондарды кедейліктен құтқарса да, өмір стандарттарын арттырса да, оның игілігін мемлекеттер бір деңгейде көрмеді.


If multilateralism is not delivering all that we want, the solution is not to give up on it.

Көпжақтылық біз қалағанның бәрін бере алмайтын болса, бұл – одан бас тарту керек деген сөз емес.


Rather, we must make it deliver results for the modern day.

Керісінше, оның қазіргі заманда шапағаты көп болуына ат салысуымыз керек.


Given the magnitude of the world’s challenges, no country will get far going it alone – or even bilaterally.

Әлемдегі сын-қатерлердің қарқынына қарасақ, бірде-бір ел жалғыз жүріп, тіпті жұптасып жүріп, ұзаққа кете алмайды.


It is only in multilateral settings that we will find solutions for today’s complex challenges.

Тек көпжақты ынтымақтасу арқылы бүгінгі күрделі мәселелердің түйінін шешеміз.


Multilateral cooperation provides venues to resolve differences peacefully; platforms to agree on common rules of the game; mechanisms to better manage international flows; and channels for exchanging ideas, experiences, and practices so that countries learn from each other.

Көпжақты ынтымақтастық қайшылықтарды бейбіт жолмен шешуге жол ашып, ортақ ойын ережелеріне ұйысатын платформа жасайды, халықаралық ағыстарды басқаратын механизмдерді, елдер бір-бірінен үйреніп отыратын идеялар мен тәжірибелермен алмасуға мүмкіндік беретін арналарды қалыптастырады.


Global cooperation and integration have been critical to the impressive expansion of wellbeing and opportunities that we have witnessed over the past 70 years.

Соңғы 70 жылда бақуаттылық пен мүмкіндіктердің таралуына ғаламдық ынтымақтастық пен интеграция ерекше үлес қосты.


This week, ministers from OECD countries will convene in Paris under the chairmanship of French President Emmanuel Macron.

Осы аптада ЕЫДҰ елдерінің министрлері Франция президенті Эммануэль Макронның басқаруымен Парижде кездеспек.


Демонетизация ережелері


CAMBRIDGE – On November 8, at 8:15 in the evening, Indian Prime Minister Narendra Modi’s government announced that, at the stroke of midnight, all 500- and 1,000-rupee notes in circulation would no longer be considered legal tender, and would need to be exchanged for new 500- and 2,000-rupee notes. Modi’s “demonetization” intervention affected 85% of the money in circulation in India.

КЕМБРИДЖ – 8 қараша күні кешкі сағат 20:15-те, Үндістан премьер-министрі Нарендра Моди басқарған үкімет дәл түн ортасы кезінде, қолданыстағы барлық 500 және 1000 рупий банкноттары айналымнан алып тасталынып және жаңа 500 және 2000 рупий банкноталарына айырбасталуы қажет деп хабарлады. Модидің «демонетизация» бойынша шешімі Үндістанда айналыстағы ақшаның 85% -на әсер етті.


It was an unprecedented move, whether in India or almost anywhere else, and it is by far Modi’s boldest policy intervention to date.

Үндістанда немесе дерлік дүниежүзінде бұл теңдессіз қадам болды, және ол бүгінгі күнге дейін Модидің ең батыл саяси шешімі болып табылады.


The Modi government is targeting the “black money” associated with tax evasion, corruption, and counterfeiting, and thus the drug traffickers, smugglers, and terrorists who engage in those activities.

Моди үкіметі олардың шешімі салық төлеуден жалтару, сыбайлас жемқорлық, жалған ақша жасауға байланысты «қара ақшамен» және, осылайша, есірткі, контрабандалық қызметпен айналысатындар мен террористермен күресуге бағытталған.


India’s tax-paying salaried classes and even the poor initially welcomed the policy enthusiastically, viewing it as sweet revenge against tax evaders who had stowed away their ill-gotten gains; they reveled in anecdotes of corrupt officials burning bags of cash or throwing money into India’s rivers.

Үндістанның салық төлейтін, жалдамалы жұмысшылар табы және тіпті кедейлер бастапқыда шынайы ынтамен бұл саясатты құптады, себебі олар мұны арам жолмен пайда жиып, салықтан жалтарғандардан тәтті кек алу ретінде көрді; олар қуанып тұрып, қолма-қол ақша сөмкелерін өртеген немесе Үндістанның өзендеріне ақша лақтырған жемқор шенеуніктер туралы әңгімелерді таратты.


But with each passing day, that initial cheer diminishes.

Бірақ күн өткен сайын, бұл бастапқы қуаныш та азайды.


Public frustration is now mounting, because the government has failed to meet the demand for new printed notes.

Үкімет жаңа банкноталарға сұранысты қанағаттандыра алмады, сондықтан қоғам наразылығы қазірде өсіп жатыр.


Commerce in India – where the cash-to-GDP ratio is 10% – relies heavily on cash transactions, and informal-economy and small-business operations have now ground to a halt, owing to long lines and tight cash-withdrawal limits at banks and shortages at ATMs.

Үндістанда сауда (қолма-қол ақша ЖІӨ-нің 10%-ын құрайды) - кассалық операцияларға қатты тәуелді, бейресми экономика және шағын бизнес операциялары енді банктердегі үлкен кезектер, мардымсыз қолма-қол ақша алу лимиттері мен банкоматтардағы ақша тапшылығының арқасында тоқтап қалды.


The near-term impact will be the equivalent of an “anti-stimulus” policy intervention, and the consequent drag on demand will be significant.

Жақын мерзімдегі әсер экономиканы «анти-ынталандыру» саясатының салдарындай болады, және бұдан кейінгі сұраныстың тежелуі елеулі болмақ.


Moreover, as real-estate prices decline, so, too, will household wealth.

Сонымен қатар, жылжымайтын мүлік бағасы төмендеген сайын, тұрмыстық ауқаттық деңгей де төмендейді.


Although lower house prices will make new homes more affordable, the stock of occupied homes will far exceed new purchases in the near term, so the negative-wealth effect will overwhelm the gains.

Төмен тұрғын үй бағасы жаңа үйлерді алуды қолжетімді ете түседі, дегенмен, қолданыстағы үйлердің саны жаңа сатып алғандардан асып түсіп, п��йдадан гөрі молшылық жағдайына теріс әсері көбірек болады.


Given these large upfront costs, it is reasonable to ask how effective demonetization is in fighting tax evasion and corruption, and if there is a less costly approach to demonetization.

Осы үлкен шығындарға қарасақ, демонетизация салық төлеуден жалтару және сыбайлас жемқорлыққа қарсы күресте қаншалықты тиімді, және демонетизацияның ең шығыны аз жүзеге асыру жолы бар ма деген сұрақтар туындайды.


Back in 1976, in an article entitled “How to Make the Mob Miserable,” the American economist James S. Henry addressed the question of effectiveness, prescribing demonetization as a measure to undermine mafia operations.

1976 жылы «Mафияна азаптау жолдары» атты мақаласында американдық экономист Джеймс Генри бұл тиімділікке қатысты мәселелерді зерттеп, демонетизацияны мафия операцияларымен қарсы күресте тиімді шара ретінде көрсетті.


But policymakers did not take his proposal seriously.

Бірақ саясаткерлер оның ұсынысын маңызды деп санамады.


Henry’s proposal was, in his own words, “dismissed as either administratively impractical or as a one-shot action that would have no long-run impact on criminal behavior.”

Генридің ұсынысы, ол өзі айтқандай, «әкімшілік тұрғыдан орынсыз немесе қылмыстық мінез-құлыққа ешқандай ұзақ мерзімді әсер етпейтін бір жолғы шара ретінде ретінде саналып, қабылданбады».


In a new book, The Curse of Cash, Kenneth Rogoff champions the elimination of high-denomination notes in order to fight tax evasion and criminal activity. Rogoff furnishes extensive evidence that making it costly to hoard cash would deter illegal activities.

Өзінің Қолма-қол ақша қарғысыаттыжаңа кітабындаКеннет Рогофф салықты төлеуден жалтару және қылмыстық әрекетпен күресу мақсатында жоғары атаулы банкноталарды жоюды қолдайды.


While tax evaders also store their wealth in non-monetary forms, such as land, art, and jewelry, cash remains a leading vehicle for ill-gotten gains, owing to its inherent liquidity.

Рогофф қолма-қол ақша жинаудың шығындарын жоғарлату арқылы заңсыз іс-әрекеттерді тежеуге болатынына ауқымды дәлелдемелерді көрсетіп өтті.


That said, Rogoff proposes a different strategy to address the menace of black money – one that would be minimally disruptive and arguably more effective, at least in the long run.

Сонымен қатар, Рогофф «қара ақша» мәселесін шешу үшін басқа стратегияны ұсынады.


That strategy would depart from the Modi government’s intervention in two fundamental ways.

Оның зияны аз және ұзақ мерзімде тіпті тиімдірек де болар еді. Бұл стратегияның Модидікінен екі өзекті өзгешілігі бар.


Intellectual Property for the Twenty-First-Century Economy

XXI ғасырдың экономикасындағы зияткерлік меншік


NEW YORK – When the South African government attempted to amend its laws in 1997 to avail itself of affordable generic medicines for the treatment of HIV/AIDS, the full legal might of the global pharmaceutical industry bore down on the country, delaying implementation and exacting a human cost.

НЬЮ-ЙОРК – Оңтүстік Африка Республикасының үкіметі 1997 жылы АИТВ / ЖИТС-ті емдеуге арналған дженерик дәрі-дәрмектерді қолжетімді ету үшін өздерінің заңдарына өзгерістер енгізуге тырысқан кезде, бүкіл әлемдік фармацевтикалық индустрияның заңды күштері осы елге бас салып, оны енгізуді кешіктіріп, көптеген адамдардың өмірін қиды.


South Africa eventually won its case, but the government learned its lesson: it did not try again to put its citizens’ health and wellbeing into its own hands by challenging the conventional global intellectual property (IP) regime.

Оңтүстік Африка ақырында сотта осы істі жеңіп алды, бірақ үкімет жақсы бір сабақты да ұғынғандай: бұдан кейін ол орныққан ғаламдық зияткерлік меншікке (ЗМ) қарсы күресте өз азаматтарының денсаулығы мен әл-ауқатына қатысты маңызды мәселелерді қолына алуға тырыспады.


The South African cabinet is preparing to finalize an IP policy that promises to expand access to medicines substantially.

Оңтүстік Африка үкіметі қазір дәрі-дәрмектерге қол жеткізуді арттыруға мүмкіндік беретін ЗМ саласындағы жаңа саясатын бекітуге дайындалуда.


South Africa will now undoubtedly face all manner of bilateral and multilateral pressure from wealthy countries.

Оңтүстік Африка, әрине, бай елдер жақтан екі жақты және көп жақты қысымның барлық түріне тап болады.


But the government is right, and other developing and emerging economies should follow in its footsteps.

Бірақ үкімет игі іс жасап жатыр, және басқа дамушы елдер де оның жолын ұстануы керек.


Over the last two decades, there has been serious pushback from the developing world against the current IP regime.

Соңғы екі онжылдықта дамып келе жатқан елдер қазіргі ЗМ режиміне қарсы айтарлықтай күрес жүргізуде.


In large part, this is because wealthy countries have sought to impose a one-size-fits-all model on the world, by influencing the rulemaking process at the World Trade Organization (WTO) and forcing their will via trade agreements.

Көптеген жағдайда, бұл елдердің Дүниежүзілік сауда ұйымында (ДСҰ) ережелер орнатуға араласып, сауда келісімдері арқылы өз еркін басқаларға таңып, әлемде «барлығына бірдей бір өлшем» моделін қолдануға тырысуынан туындады.


The IP standards advanced countries favor typically are designed not to maximize innovation and scientific progress, but to maximize the profits of big pharmaceutical companies and others able to sway trade negotiations.

Дамыған елдер қолдаған ЗМ стандарттары әдетте инновациялық және ғылыми прогресті барынша арттыру үшін жасалмаған, тек ірі фармацевтикалық компаниялар мен басқа да сауда келіссөздеріне әсер ете алатын алыптардың пайдасын арттыру үшін ғана арналған.


No surprise, then, that large developing countries with substantial industrial bases – such as South Africa, India, and Brazil – are leading the counterattack.

Оңтүстік Африка, Үндістан және Бразилия сияқты ірі өнеркәсіптік базалары бар алып дамушы елдер осы қарсы шабуылдың көшбасшылары болғаны таңғаларлық емес.


These countries are fully justified in opposing an IP regime that is neither equitable nor efficient.

Бұл елдер әділ де тиімді емес ЗМ режиміне қарсылық көрсетіп, дұрыс жасап жатыр.


In a new paper, we review the arguments about the role of intellectual property in the process of development.

Жаңа мақаламызда біз даму процесіндегі зияткерлік меншіктің рөлі туралы дәлелдерді қарастырдық.


We show that the preponderance of theoretical and empirical evidence indicates that the economic institutions and laws protecting knowledge in today’s advanced economies are increasingly inadequate to govern global economic activity, and are poorly suited to meet the needs of developing countries and emerging markets.

Онда біз көптеген теориялық және эмпирикалық дәлелдер бойынша, қазіргі экономикасы дамыған елдерде білімді қорғайтын экономикалық институттар мен заңдардың барған сайын орынсыз болып бара жатқанын; олардың жаһандық экономикалық қызмет пен дамушы елдер, дамушы нарықтардың қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін сәйкес емес екенін де көрсетіп өттік.


Indeed, they are inimical to providing for basic human needs such as adequate health care.

Негізі, олар тіпті адам денсаулығын сақтау сияқты басты адамның қажеттіліктерін қамтамасыз етуге де кедергі тудырады.


The central problem is that knowledge is a (global) public good, both in the technical sense that the marginal cost of someone using it is zero, and in the more general sense that an increase in knowledge can improve wellbeing globally.

Басты ой - білім жалпыға ортақ қоғамдық игілік болып табылады; техникалық тұрғыдан алсақ, оны пайдаланатындардың шығыстары нөлге тең, жалпы алсақ, білімнің ұлғаюы жаһандық ауқаттылықты жақсарта алады.


Given this, the worry has been that the market will undersupply knowledge, and research will not be adequately incentivized.

Осыны ескере отырсақ, басты алаңдаушылық нарықтың жеткілікті білім ұсыныстарын шығармай және зерттеулер тиісті түрде ынталандырылмайды деген тұрғыдан туындайды.


Италия референдумында ұтыс тігу


MILAN – In the last 68 years, Italy has held 17 general elections and a few referenda.

МИЛАН – соңғы 68 жылда Италия 17 жалпы сайлауды және бірнеше референдумдарды өткізді.


But only three times has an Italian vote claimed center stage internationally: in 1948, when the choice was between the West and communism; in 1976, when voters faced a similar choice, between the Christian Democrats and Enrico Berlinguer’s “Eurocommunism”; and now, with the upcoming referendum on constitutional reforms.

Бірақ тек үш рет итальяндық дауыс беру халықаралық назарды аударды : таңдау Батыс пен коммунизм арасында болған 1948 жылы; 1976 жылы сайлаушылар Христиан демократтар және Энри́ко Берлингуэ́рдың «Еврокоммунизмы» арасында тап осындай таңдауда болды; және қазір, конституциялық реформалар туралы алдағы референдумы.


The implications of the upcoming vote are enormous.

Алдағы дауыс беру салдары зор болып табылады.


Prime Minister Matteo Renzi has staked his political future on the vote, pledging to step down (though not immediately) if the reforms are rejected.

Премьер-Министр Маттео Ренци дауыс беруге өзінің саяси болашағымен тәуекелге бел байлады, егер реформалар қабылданбаса, ол (әрине, бірден емес) қызмет орнын босатуға уәде берді.


Such an outcome that would irreparably weaken the center-left government coalition as well: Renzi’s Democratic Party (PD) is already roiled by infighting over the reforms.

Мұндай нәтиже солшыл үкіметтік коалицияны әлсіретер еді: Ренцинің демократиялық партиясының (PD) өзінде реформаларға байланысты дау-күрестер жүріп жатыр.


In fact, the PD may not be able to avoid a split even if the vote goes the prime minister’s way.

Шын мәнінде, PD дауыстың көбшілігі премьер-министрге берілсе де, бөлінуден аман қалмайды.


A defeat for Renzi will be read as a victory for Italy’s two major populist parties: the Lega Nord and the larger Five Star Movement, led by the comedian Beppe Grillo.

Ренци жеңілісі Италияның екі ірі популистік партиялар үшін жеңіс болады: Lega Nord және актер Беппе Грилло басқаратын үлкенірек Five Star қозғалысы.


The two parties are not allied, but both are nurtured by anti-establishment sentiment and favor “national solutions” to Italy’s problems – beginning with a return to the Italian lira.

Екі партия одақтас болмаса да, екеуі де үкіметті қолдамай, Италияның проблемаларына қарсы «ұлттық шешімдерді», - мысалы, итальяндық лираға қайта оралуды - жақтайды.


If Renzi is defeated, Lega Nord and the Five Star Movement could join forces to support a new government and hold a new referendum – this time on the euro.

Егер Ренци жеңілсе, Lega Nord және Five Star қозғалысы жаңа үкіметті қолдау үшін өз күштерін біріктіріп, осы жолы евро тақырыбында жаңа референдум жасай алады.


If Italy – one of the world’s largest public debtors – decided to go it alone, the entire European project could be dealt a mortal blow.

Егер Италия - әлемдегі ең ірі борышкерлердің бірі - жалғыз кетуге шешім қабылдаса, бүкіл Еуропалық жоба өлім пышақпен соққы алғандай болуы мүмкін.


In the age of Donald Trump and Brexit, that outcome is far from unthinkable.

Дональд Трамп және Brexit заманында, бұл нәтиже мүмкіндей көрінеді.


The issue at stake in the referendum is not inconsequential, but it should not decide the fate of Europe.

Референдум басында тұрған сұрақ маңызды, бірақ ол Еуропаның тағдырын шешпеуі қажет.


Italians will vote on whether to strip the Senate (the parliament’s upper house) of two-thirds of its members and much of its legislative authority, making it merely a talking shop akin to Germany’s Bundesrat, and return some of the regions’ powers to the central government.

Итальяндықтар сенаттың (парламенттің жоғарғы палатасы) мүшелерін үштен екісін босатып, оның заңнамалық күшін азайту, сонда ол Германиядағы Бундесраттің екінші палатасы сияқты жай ғана “әңгіме дүкеніне” айналдыру, және облыстардың кейбір өкілеттігін орталық үкіметке қайтару -осындай мәселелер бойынша дауыс береді.


Changes like these have been discussed for 30 years. The lack of movement could benefit Renzi, if voters conclude that they should not waste such a rare opportunity to do something to reform their sclerotic system.

Осы сияқты өзгерістер 30 жыл бойы талқыланып келе жатыр. Егер сайлаушылар олар склеротикалық жүйесін реформалауға осындай сирек мүмкіндікті қолдану керек деген қорытынды жасаса, қозғалыстың болмауы Ренци үшін тиімді болар еді.


President Sergio Mattarella is impartial, but he would prefer that the reforms go forward.

Президент Серджо Маттарелла бейтарап, бірақ ол реформалардың алға басуын қалайды.


His predecessor, Giorgio Napolitano, is also strongly in favor of the reforms, which he says would be “great news for Italy.”

Оның ізашары, Джорджо Наполитано да реформаларды қатты қолдайды, және оның айтуы бойынша олар «Италия үшін үлкен жаңалық» болады.


But the reforms have also faced stiff opposition.

Бірақ реформалар, сондай-ақ қатты қарсылыққа тап болды.


Some state institutions dislike the idea of delivering more powers to the executive branch; magistrates, for example, fear a loss of judges’ extensive and unchecked powers.

Кейбір мемлекеттік мекемелер атқарушы билікке көп өкілеттікті беру идеясын ұнатпайды; магистраттар, мысалы, судьялардың ауқымды және тексерілмеген өкілеттігінен айрылуларынан шын қорқады.


Then there are the new populists, several PD old-timers, and plenty of other establishment figures, including several former members of the constitutional court, who generally fear change.

Содан кейін жаңа популисттер, бірнеше ескі ПД мүшелері және өзге де мекеме қайраткерлері, оның ішінде әдетте, өзгерістен қауіптенетін конституциялық соттың бірнеше бұрынғы мүшелері де бар.


CAMBRIDGE – This month the European Union will celebrate the 60th anniversary of its founding treaty, the Treaty of Rome, which established the European Economic Community.

КЕМБРИДЖ – Осы айда Еуропа одағы бұл одақтың негізін қалаған (алғашқы атауы – Еуропа Экономикалық қауымдастығы) Рим келісімінің 60 жылдығын атап өтеді.


Ауыз толтырып айтатын нәрсе көп.


After centuries of war, upheaval, and mass killings, Europe is peaceful and democratic.

Ғасырлар бойғы соғыс пен төңкерістен, жаппай қырып-жоюдан соң Еуропа бейбіт әрі демократиялық аймаққа айналды.


The EU has brought 11 former Soviet-bloc countries into its fold, successfully guiding their post-communist transitions.

Еуропа одағы Кеңес блогында болған 11 елді өз қанатының астына алып, посткоммунистік транзитте оларға жол көрсетті.


And, in an age of inequality, EU member countries exhibit the lowest income gaps anywhere in the world.

Және қазіргідей теңсіздік жайлаған заманда Еуроодаққа мүше елдерде әлемнің басқа аймақтарымен салыстырғанда табыс айырмашылығы мардымсыз қалыпта тұр.


Бірақ, мұның барлығы – бұрынғы жетістіктер.


The symptoms are everywhere: Brexit, crushing levels of youth unemployment in Greece and Spain, debt and stagnation in Italy, the rise of populist movements, and a backlash against immigrants and the euro.

Симптомдар барлық жерден байқалады: Брекзит, Грекия мен Испаниядағы жұмыссыздықтың аспандауы, Италияның қарызының өсуі және стагнация, популистік қозғалыстардың көбеюі, иммигранттарға және еуроға деген наразылық.


They all point to the need for a major overhaul of Europe’s institutions.

Осының барлығы Еуропа институттарын түбірімен қайта құру қажеттігін аңғартады.


So a new white paper on the future of Europe by European Commission President Jean-Claude Juncker comes none too soon.

Еуропа комиссиясының президенті Жан-Клод Юнкердің Еуропаның болашағына қатысты жаңа құжаты әлі жүзеге аса қоймас.


Juncker sets out five possible paths: carrying on with the current agenda, focusing just on the single market, allowing some countries to move faster than others toward integration, narrowing down the agenda, and pushing ambitiously for uniform and more complete integration.

Юнкер бес түрлі жолды ұсынады: қазіргі тәртіпті қалдыру, тек ортақ нарыққа бағыт ұстау, кей елдердің басқа елдерден жылдам дамуына мүмкіндік беру, күн тәртібіндегі мәселелер ауқымын тарылта түсу, толыққанды интеграцияға жол салу.


It’s hard not to feel sympathy for Juncker.

Юнкерді қолдауға болады.


With Europe’s politicians preoccupied with their domestic battles and the EU institutions in Brussels a target for popular frustration, he could stick his neck out only so far.

Еуропадағы саясаткерлер ішкі айтыс-тартыс пен Брюссельдегі Еуроодақ институттарымен басы қатып, халықтың наразылығын тудырып жүргенде, ол – мойнын көрсеткен жалғыз адам.


Дегенмен, оның есебі көңіл көншітпейді.


It sidesteps the central challenge that the EU must confront and overcome.

Онда Еуроодақтың алдында тұрған және ол аттап өтуі тиіс басты мәселе ескерілмей қалған.


If European democracies are to regain their health, economic and political integration cannot remain out of sync.

Еуропадағы демократиялар қалыпты жағдайға көшем десе, экономикалық және саяси интеграция өзара ұштаспай қалмайды.


Either political integration catches up with economic integration, or economic integration needs to be scaled back.

Не саяси интеграция экономикалық интеграцияны қуып жетуі керек, немесе экономикалық интеграцияны шектеу керек.


As long as this decision is evaded, the EU will remain dysfunctional.

Бұл мәселенің шешімі кейінге қалдырыла берсе, Еуроодақтың шаруасы ілгері баспайды.


When confronted with this stark choice, member states are likely to end up in different positions along the continuum of economic-political integration.

Осы қиын шешімнің алдында тұрған мүше мемлекеттер экономикалық және саяси интеграция таразысының екі басында қала бермек.


Toward a People-Centered ASEAN Community

Халыққа бағдарланған AСЕАН қауымдастығына қарай жол


SEOUL – I am delighted that my first meeting with the leaders of the Association of Southeast Asian Nations comes at a historic moment: the 50th anniversary of ASEAN’s founding.

СЕУЛ – Мен Оңтүстік-Шығыс Азия елдері Қауымдастығының (АСЕАН) басшыларымен алғашқы кездесуімнің АСЕАН құрылуының 50-жылдық мерейтойына қатысты тарихи сәтпен бір уақытта орын алғанына өте қуаныштымын.


During those 50 years, not only my country, the Republic of Korea, but almost all of Asia has been utterly transformed.

Осы 50 жыл ішінде менің елім - Корея Республикасы ғана емес, бүкіл Азия дерлік өзгерді.


ASEAN’s role in harnessing and spreading economic dynamism has been essential to the region’s success.

АСЕАН-ның экономикалық динамизмді пайдалану мен таратудағы рөлі аймақтың табысты болуында маңызды болды.


For Korea, ASEAN has undoubtedly been a special and valued friend.

Корея үшін АСЕАН ерекше әрі құнды дос болды.


Last year alone, some six million Koreans visited ASEAN member states, both as tourists and for business.

Өткен жылдың өзінде алты миллионға жуық кореялықтар АСЕАН-ға мүше елдерге туристер ретінде де, бизнес мақсатымен де барды.


Approximately 500,000 citizens of ASEAN member states now live and work in Korea, while roughly 300,000 Koreans live and work in ASEAN countries.

АСЕАН-ға мүше мемлекеттердің шамамен 500 мың азаматы қазіргі уақытта Кореяда тұрады және жұмыс істейді, ал АСЕАН елдерінде 300 мыңға жуық корейлер тұрып, жұмыс істейді.


This is one example of why Korea’s ties with ASEAN are more than just intergovernmental relations.

Бұл Кореяның АСЕАН-мен байланысының үкіметаралық қарым-қатынастардан гөрі кеңірек екенінің бірден-бір мысалы.


Our relationship is deepened in the most personal way possible, through the intertwining of so many individuals’ lives.

Біздің байланысымыз көп адамның өмірін қоса алып өтетіндей терең.


Бұл факт ешкімді таңдандырмауы тиіс.


ASEAN 2025: Forging Ahead Together, which was endorsed by ASEAN leaders at their 27th Summit in November 2015, states that the group strives to be a “people-centered, people-oriented community” that seeks to build a caring and sharing society which is inclusive and where the well-being, livelihood, and welfare of the people are enhanced.

2015 жылы қарашада өткен 27-ші саммиттерінде АСЕАН басшылары қабылдаған АСЕАН-2025: Алға қарай бірге ұмтылу атты бағдарламада АСЕАН қамқор және бірлігі жарасқан, «адамдарға бағдарланған, адамдарды бірінщі орынға қоятын қауымдастық болуға ұмтылады» деп айтылған. Бұл қауымдастықтың, сондай-ақ инклюзивті және халықтың әл-ауқаты мен өмір сүру деңгейі жақсарған орын болуы керектігі де аталып өткен.


“People first” has been my longstanding political philosophy as well, and it is a vision in line with the spirit of Korea’s “candlelight revolution” that lit and heated up the winter in Korea a year ago.

«Халықты бірінші орынға қою» - менің ұзақ уақыт бойы сақтаған саяси философиям және бұл Кореяда бір жыл бұрын қысты жылытқан елдің «шам-жарық төңкерісі» рухына сәйкес келеді.


Korea and ASEAN share a common philosophy that values people, and that shared outlook will set the path that Korea and ASEAN take together in the years and decades ahead.

Корея мен АСЕАН адамдарды бағалайтын ортақ құндылықтары бар, және олардың ортақ көзқарасы Корея мен АСЕАН-ның алдағы уақытта және онжылдықтар бойы бірге жүретін жолын белгілейді.


Since 2010, Korea and ASEAN have made significant strides together as strategic partners.

2010 жылдан бастап, Корея мен АСЕАН стратегиялық серіктестер ретінде маңызды қадамдар жасады.


Korea-ASEAN cooperation so far, however, has remained focused mainly on government-led collaboration in political, security, and economic affairs.

Алайда, бүгінгі таңда Корея-АСЕАН ынтымақтастығы, негізінен, саяси, қауіпсіздік және экономикалық мәселелердегі үкімет бастаған ынтымақтастыққа бағытталған болатын.


I intend to help advance Korea-ASEAN relations while placing a high priority on the “people” – both Koreans and the people of ASEAN.

Мен Корея мен АСЕАН ынтымақтастығын «халықты» басты тақырып етіп, әрі қарай дамытуға көмектескім келеді.


My vision is to create, in cooperation with ASEAN, a “peace-loving, people-centered community where all members are better off together.”

Менің мақсатым АСЕАН-мен бірлікте «барлық мүшелері бірге алға басатын, бейбіт және адамдарға бағдарланған қоғамдастықты» құру.


This can be summed up in “three Ps”: People, Prosperity, and Peace.

Мұны ағылшын тілінде «үш P» әрпімен қорытындылауға болады: «Адамдар (People), өркендеу (Prosperity) және бейбітшілік (Peace)».


To realize this vision, I will pursue “people-centered diplomacy.”

Осы мақсатты жүзеге асыру үшін мен «халыққа бағытталған дипломатияны» қолдайтын боламын.


So, from this point onward, cooperation between Korea and ASEAN will be developed in a way that respects public opinion among all of the peoples of our association, gains their support, and invites their hands-on participation.

Сондықтан, осы сәттен бастап Корея мен АСЕАН арасындағы ынтымақтастық біздің қауымдастықтың барлық халықтарының арасында қоғамдық пікірді құрметтейтін, және оларды қатысуыға шақыратын болады.


Ғаламдық Азаматтар, Ұлтшыл-ауытқушылар


CAMBRIDGE – Last October, British Prime Minister Theresa May shocked many when she disparaged the idea of global citizenship.

КЕМБРИДЖ – Өткен қазан айында, ғаламдық азаматтықтың идеясы туралы менсінбей сөйлегенде Ұлыбритания премьер-министрі Тереза Мэй көпшілікті дүр сілкіндірді.


“If you believe you’re a citizen of the world,” she said, “you’re a citizen of nowhere.”

Ол өз сөзінде: «сіз өзіңізді ғаламдық азамат деп санасаңыз, онда сіз мүлдем азамат емессіз», -деді.


Her statement was met with derision and alarm in the financial media and among liberal commentators.

Оның сөзі қаржы БАҚ және либералды комментаторлар арасында мысқыл және дабылмен қарсы алынды.


“The most useful form of citizenship these days,” one analyst lectured her, “is one dedicated not only to the wellbeing of a Berkshire parish, say, but to the planet.”

Бір сарапшы оған дәріс бере отырып: «бұл күндері, азаматтықтың ең пайдалы түрі тек Беркшир болысының әл-ауқаты үшін емес, бүкіл планетаның да жағдайын жақсартуға арналған»-деді.


The Economist called it an “illiberal” turn.

The Economist мұны «антилибералдық» бұрылыс деп атады.


A scholar accused her of repudiating Enlightenment values and warned of “echoes of 1933” in her speech.

Ал бір ғалым оны ағарту құндылықтарын жоққа шығарды деп айыптап, оның сөзінде «1933 жылдың эхосы» барын ескертті.


I know what a “global citizen” looks like: I see a perfect specimen every time I pass a mirror.

Мен «ғаламдық азаматтың» қандай екенін білемін: мен оның тамаша үлгісін айнаға қараған сайын көремін.


I grew up in one country, live in another, and carry the passports of both.

Мен бір елде өстім, басқасында өмір сүріп жатырмын, және екі паспортым бар.


I write on global economics, and my work takes me to far-flung places.

Мен жаһандық экономика туралы жазамын және жұмысымның барысында мені әлемің түкпір-түкпірдегі орындарға жол жүремін.


I spend more time traveling in other countries than I do within either country that claims me as a citizen.

Мен азаматы ретінде мені қабылдаған елде қарағанда, басқа елдерде саяхаттарда көбірек уақыт өткіземін.


Most of my close colleagues at work are similarly foreign-born.

Жұмысымдағы әріптестерімнің де көпшілігі мен сияқты басқа елде дүниеге келген.


I devour international news, while my local paper remains unopened most weeks.

Мен жергілікті газетті апталар бойы ашпасам да, халықаралық жаңалықтарды бар ынтаммен қараймын.


In sports, I have no clue how my home teams are doing, but I am a devoted fan of a football team on the other side of the Atlantic.

Спортта, мен өз елімнің командалары не істеп жүргенін білмеймін, бірақ мен Атлант мұхитының басқа жағындаға футбол командасының адал сүюшілерінің бірімін.


And yet May’s statement strikes a chord.

Дегенімен Мэйдің сөздерінің де жаны бар.


It contains an essential truth – the disregard of which says much about how we – the world’s financial, political, and technocratic elite – distanced ourselves from our compatriots and lost their trust.

Онда маңызды шындық жатыр, ол біз, әлемдегі, қаржылық, саяси және технократиялық элита, өз отандастарымыздан алыстап және олардың сенімін жоғалтқанымыз туралы елемеушілік жайында болар.


Start first with the actual meaning of the word “citizen.” The Oxford English Dictionary defines it as “a legally recognized subject or national of a state or commonwealth.”

«Азамат» сөзінің нақты мағынасынан бастайық. Оксфорд ағылшын сөздігі оны «мемлекет немесе мемлекеттер достастығының заңды танылған субьектісі немесе азаматы» деп түсіндіреді .


Hence citizenship presumes an established polity – “a state or commonwealth” – of which one is a member.

Демек азаматтық белгілі бір мемлекеттік құрылыс «мемлекет немесе мемлекеттер достастығының» мүшесі болуды білдіреді.


Countries have such polities; the world does not.

Елдерде мұндай мемлекеттік құрылыстар бар болғанымен; әлемде жоқ.


Proponents of global citizenship quickly concede that they do not have a literal meaning in mind. They are thinking figuratively.

Ғаламдық азаматтықтың жақтастары олар сөздің тура мағынасын емес, ауыспалы мағынасын қолданғандарын айтады.


Антиглобалистердің сабағы


NEW YORK – The likely victory of Emmanuel Macron in the French presidential election has elicited a global sigh of relief.

НЬЮ-ЙОРК – Франциядағы сайлаудың екінші кезеңінде Эммануэль Макрон жеңеді дегеннен бүкіл әлем жеңілдеп қалды.


At least Europe is not going down the protectionist path that President Donald Trump is forcing the United States to take.

Әйтеуір Еуропа Дональд Трамп бастаған АҚШ сияқты протекционизм соқпағымен жүрмейтін болды-ау деп терең дем алды.


But advocates of globalization should keep the champagne on ice: protectionists and advocates of “illiberal democracy” are on the rise in many other countries.

Бірақ жаһанданудың жақтастары шампандарын тоңазытқышта сақтай тұрса болады, себебі «иллиберал демократияны» қолдаушылар әлі көп елде бас көтеріп келеді.


And the fact that an open bigot and habitual liar could get as many votes as Trump did in the US, and that the far-right Marine Le Pen will be in the run-off vote with Macron on May 7, should be deeply worrying.

Аттаншыл фанатик пен суайт өтірікшілердің АҚШ-та Трамптікіндей дауыс жинауы мүмкін, оның үстіне 7 мамырда Франциядағы сайлаудың екінші кезеңінде әсіреоңшыл саясаткер Марин Ле Пен додаға түсетінін де естен шығармаған жөн.


Some assume that Trump’s poor management and obvious incompetence should be enough to dent enthusiasm for populist nostrums elsewhere.

Кейбіреулер Трамптың біліксіздігі мен нашар басшылығы популизмге сеніп жүргендердің көңілін қалдырады деп ойлайды.


Likewise, the US Rust Belt voters who supported Trump will almost certainly be worse off in four years, and rational voters surely will understand this.

АҚШ-тың Трампқа қолдау білдірген «Өнеркәсіп белдеуінің» тұрғындары төрт жылда кедейлене түсетіні анық, рационалды сайлаушылар мұны жақсы түсінеді.


But it would be a mistake to conclude that discontent with the global economy – at least how it treats large numbers of those in (or formerly in) the middle class – has crested.

Бірақ, ғаламдық экономикаға көңілі толмайтындардың саны (әсіресе оның орта таптағыларға не орта тапта болғандарға қатысты ұстанымын қолдамайтындар) саны артып барады деу қателік болар еді.


If the developed liberal democracies maintain status quo policies, displaced workers will continue to be alienated.

Егер дамыған либерал-демократиялық елдер қазіргі статус-кво саясатын сақтап қалатын болса, мигрант жұмысшылардың бөлектеніп қала беретіні анық.


Many will feel that at least Trump, Le Pen, and their ilk profess to feel their pain.

Олардың көбі Трамп, Ле Пен немесе сол сияқтылар бұлардың жан азабын түсінеді деп сенеді.


Advocates of liberal market economies need to grasp that many reforms and technological advances may leave some groups – possibly large groups – worse off.

Либералдық нарықтық экономиканы қолдаушылар реформалар мен технологиялық даму көп адамның жағдайын нашарлататынын түсінуі керек.


In principle, these changes increase economic efficiency, enabling the winners to compensate the losers.

Жалпы, бұл өзгерістер экономикалық тиімділікті арттырып, жеңгендердің жеңімпаздарға өтемақы төлеуіне мүмкіндік береді.


But if the losers remain worse off, why should they support globalization and pro-market policies?

Бірақ егер жеңілгендер кедей қалпында қала беретін болса, олар жаһандану мен еркін нарықты неге қолдауы керек?


Indeed, it is in their self-interest to turn to politicians who oppose these changes.

Әрине, өз бастарын ойлаған олар бұл өзгерістерге қарсы шыққан саясаткерлерді жақтайды.


So the lesson should be obvious: In the absence of progressive policies, including strong social-welfare programs, job retraining, and other forms of assistance for individuals and communities left behind by globalization, Trumpian politicians may become a permanent feature of the landscape.

Сондықтан, мына жағдайдан сабақ алуымыз керек: жаһанданудың кесірінен артта қалып қойған азаматтар мен қауымдастықтарға көмектесіп, оларды әлеуметтік тұрғыдан қамсыздандырып, жұмысқа қайта бейімдейтін прогрессивті саясат жүргізбесе, Трамп тәрізді саясаткерлер үйреншікті көрініске айналуы мүмкін.


The costs imposed by such politicians are high for all of us, even if they do not fully achieve their protectionist and nativist ambitions, because they prey on fear, inflame bigotry, and thrive on a dangerously polarized us-versus-them approach to governance.

Мұндай саясаткерлер протекционистік және нативистік амбицияларын толық жүзеге асыра алмағанымен, олардың кесапаты көп болмақ, себебі олар үрей шақырып, фанатизм тудырады әрі ел басқаруда «біз» және «олар» болып бөлінуге сүйенеді.


Trump has leveled his Twitter attacks against Mexico, China, Germany, Canada, and many others – and the list is sure to grow the longer he is in office.

Трамп Twitter арқылы Мексикаға, Қытайға, Германияға, Канадаға және басқа көп елдерге шүйлікті, ол билікте ұзақ отырған сайын бұл тізім ұзара бермек.


Le Pen has targeted Muslims, but her recent comments denying French responsibility for rounding up Jews during World War II revealed her lingering anti-Semitism.

Ле Пен мұсылмандарға көп тиісті, бірақ оның «Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Францияның еврейлерді өлтіруге қатысы болған жоқ» деген пікірі оның антисемиттік көзқарасын да аңғартты.


Deep and perhaps irreparable national cleavages may be the result.

Мұның салдарынан ұлттар арасына іріткі түсіп, халықтар бір-бірінен алшақтай бастауы мүмкін.


Макронның миссиясы


PRINCETON – The centrist Emmanuel Macron’s success in the first round of the French presidential election is likely to re-energize Europe.

ПРИНСТОН – Франциядағы президент сайлауының бірінші кезеңінде орташыл саясаткер Эммануэль Макронның жеңіске жетуі Еуропаға қайта қуат беретін тәрізді.


Unlike the other candidates, Macron does not just recognize the need for radical change to the European Union; he supports bringing it through Europe-wide cooperation.

Басқа кандидаттар айырмашылығы – Макрон Еуропа одағын түбірімен өзгертіп қана қоймай, бүкіл Еуропада ынтымақтастықты арттыру керек деп санайды.


But Macron’s plurality of the popular vote was narrow, and a much larger share of French voters showed support for a very different political vision.

Бірақ Макронды халықтың түрлі топтары қолдай қоймады, француз сайлаушыларының басым көпшілігі басқа саяси көзқарастағы адамдарға ықылас білдірді.


It is a vision of nostalgia and isolation espoused by Macron’s rival in the second round, the far-right National Front’s Marine Le Pen.

Сайлаудың екінші кезеңде Макронға өткенді аңсайтын, оқшаулануды қолдайтын әсіреоңшыл «Ұлттық майданның» жетекшісі Марин Ле Пен қарсылас болмақ.


Her slogan – “on est chez nous” (we are at home) – underscores her focus on enclosing France in a national cocoon that resists “wild globalization.”

“Оn est chez nous” (біз өз үйіміздеміз) деген ұран арқылы ол Францияны «жабайы жаһанданудан» қорғап, айналдыра қоршап қойғысы келеді.


But Le Pen was not alone in promoting this vision.

Бұл көзқарасты тек Ле Пен ғана айтып отырған жоқ.


One of the candidates who finished fourth, the far-left Jean-Luc Mélenchon, also built his candidacy on simplistic economic populism.

Сайлауда төртінші орын алған әсіресолшыл кандидат Жан-Люк Меланшон да қарабайыр экономикалық популизмге арқа сүйеді.


For example, like Le Pen, he promised a radical reduction in the retirement age, without explaining how to finance it.

Мәселен, ол да Ле Пен сияқты зейнет жасын төмендетемін деп жалаң уәде бергенмен, бұған ақшаны қайдан алатынын ашық айтпады.


And both appealed to Germanophobia, focusing on the European debt crisis and Germany’s insistence on austerity.

Екеуі де германофобияға бой алдырып, Еуропадағы қарыз дағдарысы кезіндегі Германияның қатаң үнемдеуді талап еткен ұстанымын сынға алды.


Le Pen accuses Macron of aspiring to be Vice-Chancellor of Europe, under German Chancellor Angela Merkel, while proudly declaring herself to be the “anti-Merkel.”

Ле Пен Макронды «Германия канцлері Ангела Меркельдің қоластында Еуропаның вице-канцлері болуға ұмтылды» деп айыптап, өзінің «Меркельге қарсы адам екенін» мақтана жеткізді.


Mélenchon claims that Germany is motivated by radical individualism, neoliberalism, and the economic interests of an aging population.

Меланшонның Германияны радикал индивидуализм мен неолиберализмге сүйеніп, қартайған халықтың экономикалық мүдделерін ойлайды деп айыптады.


Even if Macron wins the second round, as expected, he will have to address what drove more than 40% of French voters to support this anti-European vision in the first round. And if he is to reinvigorate support for Europe, he should consider what made Europe attractive in the past – and how it lost its allure.

Көпшілік күткендей екінші кезеңде жеңіске жеткен күннің өзінде Макрон бірінші кезеңде антиеуропалық көзқарасты қолдаған 40 пайызға жуық сайлаушыны толғантқан мәселелерді шеше алуы керек. Егер ол Еуропаны қолдауға қайта қол жеткізгісі келсе, онда ол бұрындары Еуропа халыққа несімен жаққанын, бұл беделден неге айырылып қалғанын түсінуі керек.


When Europe was most obviously attractive, it was regarded as a way of purging what was bad and corrupt from national traditions.

Халыққа ұнаған кезінде Еуропа жамандықтан, керітартпа ұлттық дәстүрлерден тазартушы рөлін ойнады.


In the 1950s, as two very old men, German Chancellor Konrad Adenauer and French President Charles de Gaulle, moved to reinvent their respective countries, they examined how their vaunted traditions had been undermined by their own elites.

1950-жылдары екі қария – Германия канцлері Конрад Аденауэр мен Франция президенті Шарль де Голль елдерін қайта түлетуді бастағанда өздері әспеттеген дәстүрлерді өз элиталары қалай бүлдіргенін түсінді.


Germany had been devastated by Nazism, which, in Adenauer’s view, had been forced on the country by Prussian aristocrats and militarists.

Аденауэрдің пікірі бойынша, Германия пруссиялық аристократтар мен милитаристер күштеп таңған нацизмнің кесірінен талқандалды.


In France, according to de Gaulle, the elites weakened the country, before voting to overthrow the Republic in the aftermath of military defeat.

Де Голльдің ойынша, Францияда әскери жеңілістен соң Республиканы құлатуға дауыс беру арқылы элита елді әлсіретіп тастады.


But, unlike today, the post-war anti-elite backlash did not cause countries to turn inward.

Бірақ, бүгінгіден айырмашылығы – соғыстан кейінгі элитаға деген наразылық елдерді томаға-тұйықтыққа итермелеген жоқ.


On the contrary, de Gaulle believed that France’s deep historical wounds could be healed only through engagement with Germany.

Керісінше, де Голль Францияның ауыр тарихи жарақаты тек Германиямен достасу арқылы жазылады деп санады.


As he put it, “Germany is a great people that triumphed, and then was crushed.

Өз сөзімен айтсақ, «Германия – асқақтап барып талқандалған ұлы ел.


Макронның еңбек нарығындағы гамбиті


CAMBRIDGE –At the end of August, French president Emmanuel Macron unveiled the labor-market overhaul that will make or break his presidency – and may well determine the future of the eurozone.

КЕМБРИДЖ – Тамыз айының соңында Франция президенті Эммануэль Макрон билікте өзін көкке көтеретін, я төменге құлдырататын, ең бастысы – еуроаймақтың болашағын айқындайтын еңбек нарығын реформалау жоспарын жариялады.


His goal is to bring down France’s stubbornly high rate of unemployment, just a shade below 10%, and energize an economy that badly needs a kick-start.

Оның мақсаты – Францияның 10 пайыздан түспей тұрған жұмыссыздық деңгейін төмендетіп, серпінге зәру экономикаға жан бітіру.


Labor reform has long been on France’s agenda.

Еңбек нарығын реформалау – Францияның күн тәртібінде бұрыннан тұрған мәселе.


Practically every French administration in recent memory has tried to rewrite the country’s gargantuan labor code, typically failing in the face of trade union protests.

Францияның бергі тарихындағы басшылардың барлығы етжеңді еңбек кодексін қайта жазуға әрекеттенген, бірақ кәсіподақтардың қарсылығынан қаймығып, райынан қайтып отырған.


Macron makes no bones about what he is up against: he has described it as a Copernican revolution.

Макрон әлі неге қарсы екенін ашық айтқан жоқ, ол мұны тек «Коперник революциясы» деп сипаттады.


Бірақ, бұл жолы мүлде басқаша.