Robert nie ginie od strzału podczas pojedynku, ponieważ naboje nie zostały wrzucone z powrotem do rzekomo rozładowanej broni. Jego brat bliźniak Maclyn nie zostaje później postrzelony w łóżku, a jego ciało jest odnajdywane bez śladów biczowania na twarzy oraz miseczki z rosołem.[sep]Pani Cornelia Potts jest starszą matriarchą rodziny Potts, a ich duży majątek został zdobyty w produkcji obuwia, dlatego gdy w ich nowojorskiej posiadłości dochodzi do morderstwa, nie jest zaskoczeniem, że gazety często nawiązują do „staruszki, która mieszkała w bucie”. Cornelia miała dwóch mężów – jednego zmarłego, drugiego mieszkającego w domu – i troje dzieci z każdego małżeństwa. Jej dzieci z pierwszego małżeństwa są niezwykle ekscentryczne. Thurlow Potts angażuje się w dziesiątki procesów sądowych, by bronić honoru rodziny; Louella wierzy, że jest wielką chemiczką i wynalazczynią, pogląd podzielany wyłącznie przez nią samą; a Horatio, dorosły mężczyzna, postanawia żyć jak sześcioletnie dziecko. W przeciwieństwie do nich, jej troje dzieci z drugiego małżeństwa jest względnie normalnych – bliźniacy Robert i Maclyn, którzy prowadzą interesy, oraz piękna Sheila. Prawnik Thurlowa, Charley Paxton, jest zaręczony z Sheilą i zaprasza Ellery’ego Queena na kolację do rezydencji Pottsów, aby poznać rodzinę. Thurlow rzuca wyzwanie Robertowi na pojedynek, używając rewolwerów, z których ostrożnie usunięto naboje, jednak gdy dochodzi do walki, Robert ginie od strzału, ponieważ naboje zostały wrzucone z powrotem do broni. Następnie jego brat bliźniak, Maclyn, zostaje postrzelony w łóżku, a jego ciało zostaje znalezione ze śladami biczowania na twarzy obok miseczki z rosołem. Gdy Ellery wysuwa teorię, że morderstwa są w jakiś sposób powiązane z rymowanką, następną ofiarą pada sama staruszka. Umiera na zawał serca i pozostawia wyznanie dotyczące pierwszych dwóch morderstw. Dopiero podczas ślubu Charleya i Sheili Ellery wreszcie poznaje prawdę o dziwnych wydarzeniach i ujawnia prawdziwego sprawcę.


Po ucieczce z więzienia Tristram unika wcielenia do armii i nie bierze udziału w wojnie, której celem jest obrona kraju. Walki toczą się na powierzchni, a zwłoki poległych żołnierzy są grzebane z honorami.[sep]Powieść rozpoczyna się od przedstawienia dwojga głównych bohaterów: Tristrama Foxe’a, nauczyciela historii, i jego żony, Beatrice-Joanny, gospodyni domowej. Ostatnio przeżyli śmierć swojego małego syna. W pierwszej części powieści problem przeludnienia jest ukazany poprzez ograniczenie i ponowne wykorzystywanie materiałów oraz skrajnie ciasne warunki mieszkaniowe. Istnieje również aktywna dyskryminacja heteroseksualistów, podczas gdy homoseksualizm jest zachęcany jako środek przeciwko przeludnieniu. Zachęca się również do samosterylizacji. Jednym z głównych konfliktów w powieści jest konflikt między Tristramem a jego bratem, Derekiem. Bardzo podobni na początku, Derek wybrał inną drogę niż Tristram i udaje homoseksualistę w miejscach publicznych, aby pomóc swojej karierze. W prywatności ma romans z Beatrice-Joanną, a gdy ona zapomni zażyć dostarczane przez państwo środki antykoncepcyjne, zachodzi w ciążę, co jest nielegalne. W ciągu 24 godzin ma stosunek z mężem, Tristramem, i jego bratem, Derekiem, w związku z czym ojcostwo jej bliźniaków pozostaje niepewne. Życie zmienia się, gdy homoseksualna policja („Szaraki”) staje się bardziej aktywna i represyjna – co zbiega się z rozprzestrzenianiem się po świecie tajemniczej zarazy. Tristram zostaje aresztowany po nieumyślnym wplątaniu się w protest i kolejną część powieści spędza w więzieniu, podczas gdy społeczeństwo na zewnątrz szybko się zmienia. Podczas jego uwięzienia dawniej tłumiona religia zaczyna kwitnąć, popiera się rytuały płodności, a struktura społeczeństwa, a także rządu, zostaje całkowicie zniszczona. Najbardziej szokujące jest to, że na większości terytorium Anglii otwarcie praktykuje się kanibalizm. Beatrice-Joanna uciekła i przebywa ze swoją siostrą i szwagrem na wsi, na ich Farmie, gdzie zaraza dotyka nawet ich kur. Mieszka tam do czasu porodu bliźniaków, gdy pojawia się agent rządowy, aby zabrać ją i jej dzieci do miasta. Dzięki pomocy współwięźnia Tristram ucieka i próbuje ponownie połączyć się z żoną. Przemierza Anglię w stronę farmy szwagierki. Jest tak głodny, że na krótko dołącza do „klubu jadłego”, dość chaotycznej imprezy, która zapewnia mu jedzenie (złożone z zamordowanych ludzi). Jego podróż w końcu prowadzi go do rodzajnej jadłodajni, gdzie zostaje podstępnie zwerbowany do armii. To trzecia część powieści. W armii Tristram jest wysłany w nieznane miejsce, by walczyć na wojnie, choć czytelnik później dowiaduje się, że znajduje się w Irlandii. Podczas swojej pierwszej bitwy odkrywa, że nie ma prawdziwego wroga; celem „wojny” jest kontrola populacji. Bataliony są wysyłane na wymyślone podziemne pole bitwy, by wzajemnie się zabijać, a zwłoki są sprzedawane korporacjom jako żywność. Wszyscy inni członkowie jego batalionu giną w bitwie, a Tristram rozpoczyna długą drogę powrotną do Anglii. Po powrocie do ogółu społeczeństwa Tristram znajduje nową pracę. W jego nieobecności Beatrice-Joanna została przeniesiona do życia z Derekiem. Zabrała też ze sobą bliźniaków (sugeruje się, że Derek jest ich ojcem) i nazwała ich na cześć swoich dwóch bratnich kochanków, Dereka i Tristrama Foxe’a. W ostatniej scenie Tristram spotyka się ponownie z żoną na molo w Brighton. Książka kończy się wyjaśnieniem przez Burgessa jego tematu: Wiatr wzrasta... musimy spróbować żyć. Ogromny powietrze otwiera i zamyka moją książkę. Fala, rozkruszona, ośmiela się wytrysnąć i zachlapać ze skał. Uciekajcie, olśnione, oślepione strony. Łamcie się, fale. Łamcie się radosnymi wodami...


Bohater gości u astronoma Severniusa i jego siostry Elodii, która jest bankierką i ma nieślubne dziecko, co głęboko go wstrząsa. Po tym doświadczeniu podróżnik wyrusza do Caskii, gdzie spotyka kobietę o imieniu Ariadne oraz czczonego Mistrza.[sep]Jones i Merchant różnili się od niektórych innych feministycznych pisarzy swojego pokolenia (takich jak Corbett i Lane, wspomniani powyżej) tym, że uczynili swojego fikcyjnego protagonistę mężczyzną, a nie kobietą. Ich bohater podróżuje na planetę Mars „aeroplanem”. (Termin ten powstał we Francji w 1879 roku; ta powieść stanowiła jedno z najwcześniejszych użycia tego słowa w języku angielskim.) Bezimienny podróżnik odwiedza dwa różne „marsjańskie” społeczeństwa; w obu kobiety posiadają większą równość z mężczyznami. W jednym, Paleverii, kobiety przejęły negatywne cechy mężczyzn; w Caskii, w drugim, równość płci „uczyniła oba płcie życzliwymi, kochającymi i hojnymi”. Ponieważ Jones i Merchant byli przede wszystkim zainteresowani stworzeniem satyrycznego komentarza do własnego społeczeństwa, uczynili swój Mars i Marsjan silnie podobnymi do Ziemi i istot ludzkich. Poziom technologiczny na obu planetach jest porównywalny; Marsjanie polegają na marsjańskich koniach w transporcie. Narrator najpierw ląduje w marsjańskim kraju Paleverii, który jest republikańskim i kapitalistycznym państwem, z wyraźnymi podziałami klasowymi; ludzie są wegetarianami i ubierają się w luźne szaty. Ich domy (przynajmniej wśród arystokracji) są klasyczne i pałacowe, z marmurowymi podłogami i rzeźbami, jedwabnymi kotarami i freskami na ścianach. Kobiety w Paleverii mogą głosować, sprawować funkcje polityczne i prowadzić firmy; oświadczają się mężczyznom, uprawiają seks z męskimi prostytutkami, a nawet biorą udział w walkach zapaśniczych. Podróżnik gości u astronoma o imieniu Severnius, w mieście Thursia; pilnie się uczy i opanowuje język. Severnius pełni rolę jego przewodnika po społeczeństwie Paleverii – tak samo jak piękna siostra astronoma, Elodia. Narrator szybko zakochuje się w Elodii, ale jest zszokowany jej wyzwolonymi cechami i nawykami. Elodia z zawodu jest bankierką; pije alkohol i zażywa marsjański narkotyk, ma romanse z mężczyznami i ostatecznie okazuje się, że urodziła nieślubne dziecko. Z kolei Severnius pyta narratora o Ziemię, a podróżnik ma trudności z podaniem logicznych i akceptowalnych wyjaśnień wielu ziemskich zwyczajów, dotyczących głównie różnic między płciami. Narrator jest przerażony udziałem kobiet w sztukach walki – i Elodia też to potępia; ale ona potępia również męskie walki bokserskie, które podróżnik uznaje za naturalne. Narrator jest głęboko wstrząśnięty, gdy dowiaduje się o nieślubnej córce Elodii; wyrusza na wizytę do Caskii. Ten północny kraj ma bardziej współpracujący i egalitarny porządek społeczny i gospodarczy niż Paleveria; jego mieszkańcy kultywują cechy intelektualne, artystyczne i duchowe. Caskia zbliża się do statusu marsjańskiej Utopii. W mieście Lunismar podróżnik spotyka inną Marsjankę, Ariadne, która jest bardziej tradycyjnie kobieca według konserwatywnych ziemskich standardów. Uważa ją za „najwyższą i najczystszą rzecz pod niebem”. Spotyka również czczonego nauczyciela zwanego Mistrzem; dwaj mężczyźni prowadzą długą duchową rozmowę. Narrator wraca na Ziemię. „Unveiling a Parallel” zostało wznowione w kilku współczesnych wydaniach.


Horatia zgadza się na spotkanie o północy w pawilonie Vauxhall, spodziewając się odzyskać broszkę od lorda Lethbridge’a. Zamiast tego zjawia się on, odmawiając oddania jej klejnotu i wyznając pogardę, co prowadzi do ostatecznego zerwania znajomości.[sep]Gdy bogaty i dostępny hrabia Rule oświadcza się Elizabeth Winwood, ona pogodziła się z małżeństwem wbrew swojej woli, by uratować finanse swojej zubożałej rodziny. Jej najmłodsza siostra Horatia postanawia wziąć sprawy w swoje ręce, spotykając się z hrabią i przekonując go, by poślubił ją zamiast Elizabeth, co pozwala Elizabeth poślubić jej prawdziwą (ale znacznie mniej odpowiednią) miłość. Częścią umowy, którą proponuje Rule, jest to, że nie będzie ingerować w jego sprawy po ślubie. Wesele odbywa się i, jak milcząco ustalono, hrabia kontynuuje swą relację z kochanką, lady Caroline Massey. Horatia szybko staje się popularną i modną żoną z towarzystwa, wydając ogromne sumy na sensacyjne stroje i hazard. Hrabia jest również zmuszony do regularnych wpłat finansowych na wsparcie sympatycznego, ale zadłużonego brata Horatii, Pelhama. Tymczasem Horatia poznaje i zaprzyjaźnia się z lordem Lethbridge’em, który szuka zemsty na hrabim za jego rolę w udaremnieniu prób Lethbridge’a do ucieczki z lady Louisą (siostrą Rule’a) kilka lat wcześniej. Lethbridge zyskał przychylność Horatii, organizując napad na jej powóz, w którym bohatersko podjeżdża, by uratować ją od rozbójników. Hrabia ostrzega Horatię przed kontynuowaniem przyjaźni z Lethbridge’em, ale gdy odmawia wyjaśnienia powodu, Horatia ignoruje jego ostrzeżenie. Horatia, która chce nauczyć męża lekcji, udaje się na maskowy bal, na który hrabia jej zabronił, z lordem Lethbridge’em jako jej eskortą. Słysząc, że Lethbridge jest doskonałym graczem w karty, próbuje zmusić go do gry, a on w końcu ulega, proponując, by zagrali o kosmyk jej włosów. Zanim gra się zaczyna, lord Rule (który podążył za Horatią przebrany w dominę i maskę) depcze jej suknię, ją rwąc. Gdy ona jest nieobecna, naprawiając suknię, obezwładnia Lethbridge’a i ubiera się w jego maskę i dominę. Gdy Horatia wraca, nie zdaje sobie sprawy, że jej mąż zajął miejsce Lethbridge’a, i zaczynają grać w karty. Horatia zostaje ciężko pobita i w trakcie gry zaczyna zdawać sobie sprawę z nieodpowiedniości swoich czynów. Gdy oddaje kosmyk włosów, Rule (udając Lethbridge’a) kradnie pocałunek. Horatia, wściekła i oburzona, wybiega i wpada na lady Massey, która przypadkowo znajduje się na tym samym balu. Następnego dnia Horatia wyznaje Rule’owi, co się stało, ponieważ nie znieść myśli, by usłyszał to od lady Massey. Hrabia wyjaśnia swój podstęp, a Horatia postanawia zakończyć przyjaźń z Lethbridge’em. Rule, odkrywając, że zakochał się we własnej żonie, zaczyna o nią zabiegać. Jednak nie wiedząc, że hrabia zerwał relację z lady Massey, Horatia jest uprzejma, ale dystansowana. Gdy hrabia wyjeżdża z miasta załatwić sprawy na swoim majątku wiejskim, jest rozczarowany decyzją Horatii o pozostaniu w Londynie. Horatia wypełnia swoje dni rozrywkami, by zagłuszyć uczucia samotności, gdy mąż jest na wsi. Uczestniczy w balu i wsiadając do powozu, by wrócić do domu, zostaje porwana i zabrana do domu lorda Lethbridge’a, gdzie zamierza ją zhańbić, by zemścić się na Rule’u. Horatia udaje się go ogłuszyć i uciec, ale w procesie traci bardzo charakterystyczną broszkę z kolekcji klejnotów dziedzicznych hrabiego. Horatia zwraca się do brata Pelhama i jego przyjaciela, pana Pommeroya, by odzyskali broszkę, zanim Rule wróci z majątku. Nie udaje im się, ponieważ zazdrosny kuzyn Rule’a, pan Drelincourt, znalazł broszkę w domu Lethbridge’a i natychmiast udał się do wiejskiego majątku Rule’a, by podzielić się tą wiadomością. Lethbridge dogania Drelincourta na drodze i odbiera mu broszkę. Drelincourt kontynuuje podróż mimo wszystko, a Rule jest wściekły z powodu insynuacji kuzyna, że Horatia i Lethbridge mają romans. Rule wyrusza z powrotem do Londynu, spotyka Lethbridge’a w drodze i dwaj mężczyźni toczą pojedynek na szpady, który Rule wygrywa. Tymczasem Pelham i jego drużyna planują napad na powóz Lethbridge’a i odzyskanie broszki. Jednak mylą powozy i przypadkowo napadają na powóz Rule’a (Lethbridge wciąż będąc na wsi, rekonwalescując po ranach). Horatia, dowiedziawszy się, że Pelham nie odzyskał jej broszki, jest nieszczęśliwa i zaniepokojona, ponieważ chce działać zgodnie z uczuciami do męża, ale nie może, dopóki wierzy, że Lethbridge ma broszkę w swoim posiadaniu. Otrzymuje anonimowy list, że jej broszka zostanie jej zwrócona, jeśli pojawi się w pawilonie Vauxhall o północy. Horatia, myśląc, że list wysłał Lethbridge, umawia się na spotkanie, z Pelhamem i panem Pommeroyem ukrytymi niedaleko w krzakach. Jest zaskoczona, gdy przybywa hrabia i zwraca jej broszkę. Wyznaje jej swoje uczucia, a ona potwierdza, że są wzajemne.


Bigger zabija swoją dziewczynę Bessie w jej własnym domu, dławiąc ją gołymi rękami, aby zapobiec ujawnieniu jego zbrodni. Następnie poddaje się policji dobrowolnie, unikając jakiegokolwiek pościgu po dachach miasta.[sep]Bigger Thomas budzi się w ciemnym, małym pokoju na dźwięk budzika. Mieszka w jednym pokoju ze swoim bratem Buddym, siostrą Verą oraz ich matką. Nagle pojawia się szczur. Pokój zamienia się w wir, a po gwałtownym pościgu Bigger odbiera zwierzęciu życie żeliwną patelnią i terroryzuje Verę jego ciemnym ciałem. Vera mdleje, a pani Thomas gani Biggera, który nienawidzi swojej rodziny, ponieważ ona cierpi, a on nie może z tym nic zrobić. Tego wieczoru Bigger musi spotkać się z panem Daltonem w sprawie nowej pracy. Rodzina Biggera jest od niego zależna. Chciałby na zawsze uciec od swoich obowiązków, ale gdy myśli o tym, co robić, widzi tylko pustą ścianę. Idzie do bilardarni i spotyka swojego przyjaciela, Gusa. Bigger mówi mu, że za każdym razem, gdy myśli o białych, czuje, że spotka go coś strasznego. Spotykają innych przyjaciół, G.H. i Jacka, i planują napad na bogactwo białych. Wszyscy boją się ataku i kradzieży od białego mężczyzny, ale żaden z nich nie chce przyznać się do obaw. Przed napadem Bigger i Jack idą do kina. Przyciąga ich świat bogatych białych z kroniki filmowej i dziwnie porusza ich dźwięk bębnów oraz prymitywni czarni ludzie w filmie, ale czują też, że są równi tym światom. Po seansie Bigger wraca do bilardarni i gwałtownie atakuje Gusa, zmuszając go do lizania ostrza w poniżający sposób, by ukryć własną tchórzostwo. Bójka przekreśla wszelkie szanse na dokonanie napadu; Bigger niejasno czuje, że zrobił to celowo. Gdy wreszcie dostaje pracę, Bigger nie wie, jak się zachować w dużym i luksusowym domu. Pan Dalton i jego niewidoma żona używają dziwnych słów. Starają się być dla Biggera mili, ale w rzeczywistości sprawiają mu wielki dyskomfort; Bigger nie wie, czego od niego oczekują. Wtedy do pokoju wchodzi ich córka Mary, pyta Biggera, dlaczego nie należy do związku zawodowego, i nazywa ojca „kapitalistą”. Bigger nie zna tego słowa i jest jeszcze bardziej zdezorientowany oraz boi się utraty pracy. Po rozmowie Peggy, irlandzka kucharka, prowadzi Biggera do jego pokoju i mówi mu, że Daltonowie są dobrą rodziną, ale musi unikać komunistycznych przyjaciół Mary. Bigger nigdy wcześniej nie miał własnego pokoju. Tamtej nocy wozi Mary i spotyka jej komunistycznego chłopaka, Jana. Przez cały wieczór Jan i Mary rozmawiają z Biggerem, zmuszają go, by zabrał ich do jadłodajni, gdzie są jego przyjaciele, zapraszają go do swojego stołu i kazać zwracać się do nich po imieniu. Bigger nie wie, jak reagować na ich prośby, i staje się bardzo sfrustrowany, ponieważ jest po prostu ich szoferem tamtej nocy. W jadłodajni kupują butelkę rumu. Bigger jedzie przez park, a Jan i Mary piją rum i uprawiają seks na tylnym siedzeniu. Jan i Mary żegnają się, ale Mary jest tak pijana, że Bigger musi nieść ją do sypialni, gdy wracają do domu. Boi się, że ktoś ich zobaczy z nią na rękach; nie może jednak oprzeć pokusie zakazanego i całuje ją. W tym momencie drzwi do sypialni otwierają się i wchodzi pani Dalton. Bigger wie, że jest niewidoma, ale przeraża go myśl, że wyczuje jego obecność. Ucisza Mary, dociskając poduszkę do jej twarzy. Pani Dalton podchodzi do łóżka, wyczuwa woń whisky w powietrzu, gani córkę i wychodzi. Mary drapie Biggera w dłonie, gdy pani Dalton jest w pokoju, próbując dać mu do zrozumienia, że nie może oddychać. Gdy Bigger zabiera poduszkę, zdaje sobie sprawę, że ona udusiła się. Bigger zaczyna nerwowo myśleć i postanawia powiedzieć wszystkim, że Jan, jej komunistyczny chłopak, zaniósł Mary do domu tamtej nocy. Uważając, że będzie lepiej, jeśli Mary zniknie, a wszyscy pomyślą, że opuściła Chicago, w desperacji decyduje się spalić jej ciało w piecu domowym. Jej ciało nie mieściło się pierwotnie w otworze pieca, ale po odcięciu głowy pobliską siekierą Biggerowi udaje się w końcu wsunąć zwłoki do środka. Dodaje dodatkowy węgiel do pieca, zostawia zwłoki, by się spaliły, i wraca do domu. Obecna dziewczyna Biggera, Bessie, podejrzewa, że zrobił coś Mary. Bigger wraca do pracy. Pan Dalton wezwał prywatnego detektywa, pana Brittena. Britten przesłuchuje Biggera w oskarżycielskim tonie, ale pan Dalton daje mu słowo honoru Biggera. Bigger relacjonuje wydarzenia z poprzedniego wieczoru w sposób obliczony na zrzucenie podejrzenia na Jana, wiedząc, że pan Dalton nie lubi Jana, ponieważ jest komunistą. Gdy Britten znajduje Jana, stawia chłopaka i Biggera w tym samym pokoju i konfrontuje ich ze sprzecznymi zeznaniami. Jan jest zaskoczony historią Biggera, ale oferuje mu pomoc. Bigger gwałtownie opuszcza dom Daltonów. Postanawia napisać fałszywy list z okupem, gdy odkrywa, że właścicielem zainfekowanej szczurami mieszkania, którą wynajmuje jego rodzina, jest pan Dalton. Bigger wsuwa list pod drzwi wejściowe Daltonów, a następnie wraca do swojego pokoju. Gdy Daltonowie otrzymują list, kontaktują się z policją, która przejmuje śledztwo od Brittena, a wkrótce w domu pojawiają się dziennikarze. Bigger się boi, ale nie chce uciekać. Po południu dostaje rozkaz wynieść popiół z pieca i rozpalić nowe ogień. Jest przerażony i zaczyna dłubać w popiele łopatą, aż cały pokój wypełnia się dymem. Wściekły jeden z dziennikarzy zabiera łopatę i odsuwa Biggera na bok. Natychmiast znajduje szczątki kości Mary i kolczyk w piecu, a Bigger ucieka. Bigger udaje się prosto do Bessie i opowiada jej całą historię. Bessie zdaje sobie sprawę, że biali ludzie pomyślą, że zgwałcił dziewczynę przed zabiciem jej. Wychodzą razem, ale Bigger musi ciągnąć Bessie za sobą, ponieważ jest ona sparaliżowana strachem. Gdy kładą się razem w opuszczonej budynku, Bigger gwałci Bessie i zasypia. Rano postanawia, że musi ją zabić we śnie. Uderza Bessie w głowę cegłą kilka razy, zanim wyrzuca ją przez okno do szybu wentylacyjnego. Szybko zdaje sobie sprawę, że jedyne pieniądze, jakie miał, znajdowały się w jej kieszeni, poza drobnymi. Bigger biegnie przez miasto. Widzi nagłówki gazet dotyczące zbrodni i podsłuchuje różne rozmowy na ten temat. Biali go nienawidzą i czarni go nienawidzą, ponieważ przyniósł wstyd rasie Afroamerykanów. Po dzikim pościgu po dachach miasta policja go zatrzymuje. Podczas pierwszych kilku dni w więzieniu Bigger nie je, nie pije i nie rozmawia z nikim. Wtedy Jan przychodzi go odwiedzić. Mówi, że Bigger nauczył go wiele o relacjach między czarnymi a białymi i oferuje mu pomoc komunistycznego prawnika o imieniu Max. W długich godzinach, które Max i Bigger spędzają razem, zaczyna rozumieć swoje relacje z rodziną i ze światem. Uznaje swoją furię, potrzebę przyszłości i pragnienie znaczącego życia. Przemyślał swoje postawy wobec białych, czy są tacy jak Britten, czy akceptujący jak Jan. Bigger zostaje uznany za winnego i skazany na śmierć za morderstwo i fałszywe zeznania.


Leo Runcible znajduje szczątki, które błędnie interpretuje jako neandertalskie, podczas gdy w rzeczywistości są to zmodyfikowane kości współczesne zasadzone przez sąsiada. Odkryte szczątki należą do osób z okolicy, u których zanieczyszczenie wody wywołało liczne deformacje.[sep]W latach 1958–1962 Leo Runcible, liberał i Żyd, pracuje w branży nieruchomości. Gdy dowiaduje się, że Walt Dombrosio, sąsiad Leo, miał w domu czarnoskórego gościa w „całkowicie białym” przedmieściu hrabstwa Marin w Kalifornii, potencjalni nabywcy wypytywają Runcible o tę sprawę, a w końcu wzbudzają jego gniew swą wąskim umysłom bigoterią. W rezultacie nie udaje mu się sfinalizować transakcji, a on traci ich przyjaźń i cenną prowizję. Jednak zgodnie z torturowaną logiką Leo to Walt ponosi winę za ten nieoczekiwany mały fiasko. W ramach zemsty Runcible donosi o późniejszym incydencie jazdy pod wpływem alkoholu Dombrosio, co prowadzi do odebrania temu drugiemu prawa jazdy na okres sześciu miesięcy. Żona Walta, Sherry, codziennie wozi go wtedy do i z pracy, aż w końcu znajduje zatrudnienie u boku męża. Walt, będąc jednak niepewnym siebie, mizoginistycznym, manipulującym psychicznie wariatem, rezygnuje ze swojego stanowiska z powodu tego incydentu i wciąż dąsa się na niego przez kolejne tygodnie i miesiące. Ostatecznie upokarza i szarpuje żonę przed sąsiadami, co jest wstępem do tego, by siłą zapłodnić ją niechcianym dzieckiem, którego ona bezskutecznie grozi usunąć. W tym samym czasie Runcible znajduje to, co uważa za szczątki neandertalczyka w Carquinez w hrabstwie Marin, i przewiduje wzrost cen nieruchomości ze względu na narastające zainteresowanie archeologiczne i lawinę relacji w mediach, która naturalnie następuje. Jak się jednak okazuje, Dombrosio jest sprawcą, który zmodyfikował i zasiał tam współczesne szczątki ludzkie. Są one spuścizną miejscowych „chuppers”, u których rozwinęły się deformacje twarzy, czaszki i kręgosłupa jako rzekomy skutek zanieczyszczenia lokalnych zasobów wody. Powieść kończy się sceną, w której Walt Dombrosio, zdecydowanie najbardziej odrażająca postać w powieści, w zasadzie wychodzi na swoje. Rozmawia z miejscową nauczycielką o swoim flircie z bankructwem, wynikającym z zakupu lokalnej, niespełniającej norm firmy wodociągowej, i w trakcie rozmowy przedstawia się jako nieugięty bohater. Jest też rozbudowana scena, niemal niezauważalnie łącząca się z tą rozmową, w której Dombrosio wyobraża sobie swoją małą rodzinę kilka lat później, po tym jak Sherry – prawdopodobnie z powodu możliwych właściwości teratogennych lokalnej wody – urodziła zniekształconego chłopca.


Po tym jak Jacky zostaje uratowana z wyspy, jej prawdziwa płeć pozostaje ukryta przed resztą załogi. W konsekwencji kapitan okrętu decyduje o pozostawieniu jej na pokładzie, aby mogła kontynuować służbę jako marynarz.[sep]Mary Faber jest sierotą w gangu na ulicach londyńskiego Cheapside pod koniec XVIII wieku. Po śmierci przywódcy gangu ubiera się w chłopięce ubranie i udaje się na dok, gdzie próbuje zdobyć posadę jednego z sześciu chłopców okrętowych na brytyjskim okręcie wojennym H.M.S. Dolphin. Jej przedsięwzięcie kończy się sukcesem dzięki umiejętności czytania i zostaje zapisana pod pseudonimem Jack „Jacky” Faber. Po wejściu na statek poznaje pozostałych chłopców okrętowych: Tinka, Willy’ego, Benjy’ego, Davy’ego i Jaimy’ego. Jacky i inni chłopcy okrętowi zyskują „morskie nogi” i rozpoczynają swoje obowiązki na statku. Jacky poznaje marynarza, Liama Delaneya, który staje się jej „morskim ojcem”. Liam uczy ją życia na statku i gry na fletni Pana. Po pewnym czasie na statku Jacky odkrywa, że urosła, a ponieważ potrzebuje nowych ubrań, sama je szyje. Nowy strój Jacky przyciąga uwagę kapitana, który prosi ją o uszycie kolejnych dla innych. W miarę rozwoju fabuły dostrzegany jest statek piracki i rozpoczyna się bitwa. Załoga wchodzi na pokład wrogiego statku, a Jacky zdobywa pistolet od martwego pirata. Widzi innego pirata przygotowującego się do zabicia jednego z chłopców okrętowych, Jaimy’ego, do którego Jacky zaczyna czuć sympatię. Wtedy strzela do pirata, który niesie skrzynię z pieniędzmi, dzięki czemu zyskuje przydomek „Bloody Jack”. W tej bitwie ginie Benjy, chłopiec okrętowy z „Bractwa” (tak Jacky i inni chłopcy okrętowi nazywają siebie). Statek udaje się na Majorkę w celu naprawy po bitwie. W tym czasie Jacky po raz pierwszy dostaje miesiączkę, a ponieważ jej wychowanie nie pozostawiło jej świadomości szczegółów fizycznego dojrzewania kobiet, wierzy, że jest chora i umiera. Po wylądowaniu na Majorce chłopcy okrętowi idą zrobić sobie tatuaż na znak braterstwa. Jacky udaje się następnie do domu publicznego, aby znaleźć kobietę i zapytać „dla przyjaciela”, dlaczego wcześniej krwawiła, gdzie matka przełożona szybko przejrzy jej przebranie i informuje Jacky o szczegółach dotyczących ciała kobiety. Reszta chłopców okrętowych uważa Jacka za libertyna, ponieważ znają tylko jedną nominalną przyczynę wizyty w domu publicznym. Następnie statek wyrusza na Morze Karaibskie. Podczas gdy Jacky jest w klasie, marynarz na statku zwany Midshipman Bliffil zaczyna ją bić i przestaje tylko wtedy, gdy nauczyciel na niego krzyczy. Jacky trafia do izby chorych z powodu odniesionych obrażeń. Przekonuje Midshipmana Jenkinsa, by stanął w obronie przeciwko Bliffilowi i uczy go kilku ruchów walki. Członek załogi Bill Sloat grozi Jacky, a jej morski ojciec Liam Delaney próbuje ją chronić, co powoduje pewne problemy. Gdy Bliffil ponownie atakuje Jacky, Jenkins staje w jej obronie. Jacky zaczyna spać w szafie na liny, ponieważ przyjaźń w Bractwie jest napięta po ostatnich wydarzeniach, i wtedy Sloat próbuje ją seksualnie zaatakować. Jacky próbuje bronić się, dźgając go swoim nożem, ale rani go bardziej niż zamierzała, ostatecznie dźgając go w brzuch, a on potyka się za burtę. Liam staje przed sądem za morderstwo i ma zostać powieszony. Jacky interweniuje i przyznaje się do dźgnięcia Sloata. Jest umieszczona w areszcie i myśli, że to ona zostanie powieszona, ale zostaje uwolniona, ponieważ działała w obronie własnej. Po tym zostaje ponownie przyjęta do Bractwa, ale atmosfera wciąż jest dziwna. Jaimy wyznaje jej, że ma do niej dziwne uczucia, i wtedy Jacky prosi go, by trzymał sukienkę, aby mogła ją zmierzyć, a Jaimy dowiaduje się, że ona naprawdę jest dziewczyną i że ma do niego uczucia. Wkrótce potem przybywają do Kingston na Jamajce. Jacky i Jaimy wychodzą na ulice, a Jacky ubiera sukienkę, którą kupiła. Jedzą w kawiarni, a widzą ich Davy i Tink. Davy i Tink nie wiedzą, że dziewczyna, z którą je Jaimy, to Jacky, więc ona wychodzi i zmienia się z powrotem w chłopięce ubranie. Grupa znajduje następnie sklep z przekłuwaniem uszu, gdzie wszyscy robią sobie kolczyk ze złotym kółkiem. Jacky i Jaimy wymieniają się pierścieniami. Następnie ponownie wypływają, by polować na piratów. Wkrótce napotykają na morzu pirata LeFievre’a („Gorączka”). Wybucha bitwa, ale LeFievre ucieka, a Dolphin jest uszkodzony i tonie. Mężczyźni przy pompach wodoszczelnych próbują utrzymać statek na wodze, gdy dostrzegają ląd, a statek i załoga zatrzymują się na odpoczynek i naprawy. Davy dowiaduje się o prawdziwej tożsamości Jacky, gdy odkrywa ją i Jaimy’ego zwiniętych razem w hamaku. Wkrótce potem nauczyciel pan Tilden chce umieścić Jacky na latawcu i wypuścić ją w górę, aby mogła zobaczyć więcej lądu, ale wiatr wiał tak mocno, że drzewo, do której była przywiązana, zostało wyrwane z ziemi i po wielu godzinach lotu ląduje na nieznanej wyspie. Pozostaje tam przez kilka dni i używa sygnałów dymnych, aby zwrócić uwagę HMS Dolphin. Załoga szalupy z HMS Dolphin przybywa, aby ją uratować, i odkrywa, że LeFievre i jego piraci są na wyspie razem z nią i czekają na zasadzkę na załogę ratunkową. Próbuje poprowadzić załogę ratunkową z dala, ale piraci ją łapią i zatrzymują dla powieszenia i okupu. Jest wieszana, ale jest tak chuda i wychudzona, że po prostu tam wisi, dławiąc się. Załoga ratunkowa HMS Dolphin ląduje, Jaimy szybko przecina linę wokół jej szyi, a Jacky przeżywa. Jacky zostaje w końcu odkryta jako dziewczyna. Jest pilnowana przez kogoś wszędzie, gdzie idzie. Jest odizolowana od prawie wszystkich na pokładzie, w tym jej dawnych kolegów, ale oni potajemnie zakradają się na kratę nad jej pokojem, aby z nią rozmawiać. Kapitan mówi jej, że zostanie zapisana do szkoły dla dziewcząt Lawsona Peabody’ego w Bostonie, a książka kończy się jej wyjściem ze statku.


Hoffer zauważa, że mimo wzajemnej wrogości, partie nazistowskie i komunistyczne częściej rekrutowały nowych członków z grona niezależnych umiarkowanych niż z szeregów rywala. Świadczy to o tym, że oba ruchy nie rywalizowały o ten sam zasób ludzi, lecz celowały w zupełnie odmienne grupy społeczne.[sep]Hoffer twierdzi, że wszystkie ruchy masowe, takie jak faszyzm, komunizm i religia, rozprzestrzeniają się, obiecując wspaniałą przyszłość. Aby odnieść sukces, te ruchy masowe potrzebują zwolenników gotowych poświęcić siebie i innych dla celów przyszłych. Aby to osiągnąć, ruchy masowe często gloryfikują przeszłość i deprecjonują teraźniejszość. Ruchy masowe przyciągają sfrustrowanych ludzi, którzy są niezadowoleni ze swojego obecnego stanu, ale są zdolni do silnej wiary w przyszłość. Ponadto ruchy masowe przyciągają ludzi, którzy chcą uciec od wadliwego „ja”, tworząc wyobrażone „ja” i dołączając do zbiorowej całości. Do kategorii ludzi, którzy mogą być przyciągani do ruchów masowych, należą osoby ubogie, outsiderzy, byli żołnierze oraz ludzie, którzy czują się pokonani w swoich przedsięwzięciach. Hoffer szeroko cytuje przywódców partii nazistowskich i komunistycznych z początku XX wieku, aby wykazać, między innymi, że rywalizowali oni o zwolenników z tego samego zasobu ludzi skłonnych do popierania ruchów masowych. Mimo zaciekłej wrogości między tymi dwiema partiami, częściej rekrutowali oni nowych członków z szeregów partii przeciwnej niż z umiarkowanych, którzy nie byli związani z żadną z nich. Książka bada również zachowanie ruchów masowych, gdy się one ugruntują (lub opuszczą „fazę aktywną”). Wraz z upadkiem ram wspólnotowych ludzie nie mogą już pokonywać uczucia niepewności i niepokoju poprzez przynależność do zwartej całości. Jeśli odizolowany jednostka nie ma ogromnych możliwości osobistego awansu, rozwoju talentów i działania (takich jak te spotykane na pograniczu), będzie szukać substytutów. Będą to: duma zamiast pewności siebie, członkostwo w zbiorowej całości, takiej jak ruch masowy, absolutna pewność zamiast zrozumienia. Hoffer nie zajmuje się wyłącznie negatywnym spojrzeniem na „prawdziwych wyznawców” i ruchy masowe, które oni rozpoczynają. Podaje przykłady tego, jak te same siły, które dają powstanie ruchom masowym „Prawdziwego Wyznawcy”, mogą zostać ukierunkowane w bardziej pozytywny sposób:


Przedstawiciele rasy Nioth-Korghai zaoferowali wampirom szansę na powrót do ich pierwotnej natury jako istot z wyższych wymiarów. Wampirzy zgodzili się na tę ofertę, lecz w konsekwencji zniszczyli się, widząc, kim się stali.[sep]W późnym XXI wieku, daleko w pasie planetoid, odkryto gigantyczny, opuszczony statek kosmiczny obcych, przypominający zamek. Znalazł go statek badawczy Hermes pod dowództwem kapitana Olofa Carlsena. Badając wnętrze statku, astronauci najpierw natrafiają na zmumifikowane ciała gigantycznych, nietoperzopodobnych stworzeń, a następnie na trzy szklane trumny zawierające trzy unieruchomione humanoidy – dwa mężczyzny i jedną kobietę – zachowane w stanie hibernacji. Po powrocie na Ziemię z zachowanymi humanoidami Carlsen odkrywa prawdziwą naturę tych istot, gdy jedna z nich zabija młodego mężczyznę, reportera (i syna przyjaciela Carlsena), którego Carlsen nielegalnie pozwolił zobaczyć ciało. Kobieta zabija swoją ofiarę, całkowicie wysysając z niej siłę witalną (mierzalną energię, rejestrowaną przez urządzenia zwane „skanerami pola lambda”), a następnie, gdy Carlsen próbuje interweniować, częściowo wysysa energię również z niego. Carlsen pozostaje przy życiu, ale nie jest w stanie powstrzymać kobiety przed ucieczką ze szpitala. Carlsen łączy siły z dr. Hansem Falladą, naukowcem badającym wampiryzm energetyczny i długowieczność, aby odnaleźć uciekinierkę i ponownie ją ująć. W trakcie śledztwa odkrywają, że obcy mogą przenosić się z jednego ciała do drugiego, a że dwaj inni również uciekli; odkrywają również potencjał wampiryzmu energetycznego – i bardziej uogólnionego, dobrowolnego transferu energii – istniejący u wszystkich ludzi, oraz podobieństwa między wampiryzmem, przestępczością i seksualnym fetyszyzmem. W końcu Carlsen namierza wampirów w Londynie, gdzie ich przywódca objął ciało premiera; jednak ich konfrontacja zostaje odwrócona, gdy pojawiają się przedstawiciele Nioth-Korghai, pierwotnej rasy wampirów, i oferują wampirom (nazywającym siebie Ubbo-Sathla) szansę na odzyskanie ich pierwotnej natury jako istot energetycznych z wyższych wymiarów. Wampirzy z radością przyjmują ofertę, ale niszczą się, odzyskując zdolność widzenia siebie takimi, jakimi się stali. Epilog, rozgrywający się niemal wiek później, ujawnia, że Carlsen wykorzystał techniki życzliwego transferu energii, których nauczył się dzięki spotkaniom z wampirami, aby żyć niezwykle długo, a być może (jak to sugerowane) osiągnął rodzaj transcendencji po śmierci.


Dziesiąty rozdział opisuje życie An Shouji po zakończeniu .hack//Sign oraz jej relację z Mariko Misono. An Shouji podejmuje naukę w szkole z internatem, co sprawia, że obie przyjaciółki komunikują się ze sobą głównie telefonicznie i listownie.[sep]Główną bohaterką jest Junka Nimura, młoda dziewczyna mieszkająca z matką i babcią. Jej ojciec, który opuścił jej matkę, to Junichiro Tokuoka (jedna z głównych postaci w .hack//Liminality), a Junka nigdy go nie poznała. W The World Junka gra jako żeńska Heavy Axeman o imieniu „Carl”. Gra od dość dawna i lubi sprawiać kłopoty, takie jak oszukiwanie i PK-ing. Jeje ulubionym miejscem jest katedra na „Hidden Forbidden Holy Ground”. Pewnego dnia spotka Sorę i wydaje się podobać jej jego postawa, ale za każdym razem, gdy się spotykają, dzieje się z nim coś dziwnego: zaczyna krzyczeć, a gra szwankuje. W miarę rozwoju fabuły pojawia się Aura, a Carl postrzega ją jako przyczynę bólu Sory i atakuje ją, w wyniku czego cała gra wydaje się się zawiesić. Tymczasem babcia Junki, Takie, zaczyna zauważać wpływ gry na życie wnuczki. Wyraża swoje obawy Kyouko, matce Junki, mówiąc jej, że Junka potrzebuje ojca. Z powrotem w The World Orca i Balmung badają dziwne incydenty, które miały miejsce ostatnio. Orca mówi, że zauważył dziwne PC przypominające kota, siedzące w mieście i bawiące się wonną trawą. W innym miejscu Junka spotyka swoją przyjaciółkę Alph i opowiada jej o Aurze. Później Alph kontaktuje się z Balmungiem i Orcą. Kiedy Sora przestaje pojawiać się przed Carlem, ona wpada w panikę i zamieszcza dziwną wiadomość o Sorze na BBS. Ta wiadomość trafia do Mariko Misono (grającej Subaru), która loguje się do The World po raz pierwszy od wydarzeń w .hack//Sign. Carl spotyka Subaru, chcąc dowiedzieć się więcej o Sorze. Subaru mówi jej, że Aura nie jest zła; to bardzo małe dziecko, które jeszcze nie potrafi kontrolować posiadanej mocy, i opowiada jej o An Shouji (grającej Tsukasę). Carl nie rozumie Subaru i w końcu odchodzi zirytowana. Alph martwi się zachowaniem Carla; myśli, że Carl może zostać ukarana za oszukiwanie i PK-ing. Dlatego przedstawia ją jednemu ze swoich przyjaciół, Siegowi, który próbuje wpłynąć na rozsądek Carla, ale z niewielkim skutkiem. Z powrotem w katedrze Carl spotyka Sorę znowu. On atakuje ją, zadając jej ciosy, które Junka czuje jako prawdziwe. Carl wierzy, że Sora o niej zapomniał, i poddaje się, czekając, aż ją zabije. W tym momencie pojawia się Aura, a Sora przechodzi jakąś transformację i wystrzeliwuje w nią energię. Carl jest zaskoczona, że Aura nie próbuje się bronić, i pyta dziewczynę, co tam robi, a ranna Aura odpowiada, że jest tam, ponieważ „Zranienie Sory sprawiłoby, że Carl byłaby smutna”. Sora przestaje atakować, gdy Carl woła jego imię, i w końcu udaje mu się je wypowiedzieć. Carl jest bardzo szczęśliwa, a gdy Sora ma kontynuować atak, ona chwyta Aurę i ucieka z nią z katedry. Poza podaniem ich imion, dziesiąty rozdział (RE: 2000) skupia się głównie na opowieści o życiu An Shouji po wydarzeniach w .hack//Sign i jej relacji z Mariko Misono, z perspektywy Mariko. An przyjmuje sugestię Beara i idzie studiować do szkoły z internatem. Z tego powodu ona i Mariko nie mogą widzieć się tak często, jak by chciały, ale rozmawiają przez telefon i piszą listy przez cały czas. Rozdział zawiera również wspomnienia Mariko o ich drugiej randce, z opisem tego, jak dwie rozmawiają, gdy An opiera głowę na kolanach Mariko, a Mariko głaszcze jej włosy.


Colin zdaje sobie sprawę, że jego twierdzenie potrafi przewidzieć przyszłość związku, a nie tylko wyjaśnić, dlaczego się on zakończył. Mimo to nie znajduje spokoju i szczęścia w połączeniu z innymi ludźmi, lecz w dążeniu do bycia wyjątkowym.[sep]Colin Singleton to siedemnastoletni chłopak, który uwielbia anagramy i popadł w depresję, ponieważ mimo że zachował status dziecka cudownego, nie stał się jeszcze „geniuszem”. Chce osiągnąć ten cel dzięki momentowi olśnienia. Oprócz tego, że nie jest geniuszem, jakim pragnie być, jego dziewczyna, Katarzyna 19 (w ciągu życia Colin spotykał się z dziewiętnastoma dziewczynami o imieniu Katarzyna, wszystkie pisane w ten sam sposób), niedawno go rzuciła. W tych związkach Colin pamięta tylko to, że to Katarzyna go rzucała. Po ukończeniu szkoły średniej, a przed rozpoczęciem studiów, najlepszy i jedyny przyjaciel Colina przekonuje go, by wybrali się razem w podróż samochodem, aby zapomnieć o rozstaniu. Przyjaciel ten to Hassan Harbish, zabawny, leniwy muzułmanin obsesyjnie zafascynowany programem „Sędzia Judy”. Po pewnej czasie jazdy natrafiają na rzekome miejsce spoczynku ciała arcyksięcia Franciszka Ferdynanda. Tam spotykają Lindsey Lee Wells, „ratowniczkę w szkoleniu”. Jest ona przewodnikiem dla osób zwiedzających grób arcyksięcia. Po krótkim czasie Colin i Hassan znajdują zatrudnienie u Hollis, matki Lindsey i kobiety zarządzającej lokalną fabryką, która obecnie produkuje nici do tamponów. Mieszkają ze swoją pracodawczynią i jej córką w wiejskim miasteczku o nazwie Gutshot, w stanie Tennessee. Z upływem czasu Colin czuje, że zaczyna pociągać go Lindsey, choć sytuacja jest nieco skomplikowana przez jej chłopaka, z którym Colina jest „razem, a raz nie” (on i Hassan nazywają go TOC, „the other Colin” – „ten drugi Colin”). Nasz Colin, cudowne dziecko, próbuje stać się geniuszem dzięki momentowi olśnienia. Goni ten cel za pomocą swojego twierdzenia, które ma służyć do określenia przebiegu każdego związku na podstawie kilku czynników osobowościowych dwóch osób w związku. Miałoby przewidywać przyszłość dowolnych dwóch osób. Jego twierdzenie ostatecznie działa dla wszystkich, z wyjątkiem jednego z jego przeszłych związków z Katarzyną. Później Colin odkrywa, że to on rzucił tę Katarzynę (Katarzynę Trzecią), a nie odwrotnie. Wykresy w tym momencie w pełni się zgadzają. Gdy czytelnik poznaje historię Colina, dowiaduje się, że K-19 była również pierwszą z Katarzyn, „Katarzyną Wielką”. Podczas gdy odsłaniają się tła historii życia Colina, Hassan zdobywa dziewczynę, Katarinę, przyjaciółkę Lindsey. Związek ten zostaje przerwany, gdy Colin i Hassan zastają ją uprawiającą seks z TOC na cmentarzu, gdzie znajduje się ciało arcyksięcia Franciszka Ferdynanda. Bójka między TOC a wszystkimi obecnymi znajomymi wybuchają, gdy Lindsey dowiaduje się, że ją zdradził. Podczas gdy Colin dochodzi do siebie po kopnięciu w krocze, tworzy anagram z imienia arcyksięcia, aby zagłuszyć ból, i odkrywa, że w grobie w rzeczywistości pochowany jest pradziadek Lindsey, o imieniu Fred N. Dinzanafar. Colin znajduje Lindsey w jej sekretnym kryjówce w jaskini, którą pokazała mu wcześniej, i opowiada jej historię każdej Katarzyny, którą kiedykolwiek kochał. Lindsey mówi mu, że czuje się skupiona na sobie, twierdząc, że nie czuje smutku, ale raczej lekką ulgę w związku z romansem TOC. Wtedy wyznają sobie miłość. Ale gdy Colin stosuje Twierdzenie do siebie i Lindsey, wylicza, że ona go rzuci za cztery dni. Lindsey wsuwa wtedy notatkę pod jego drzwi, cztery dni później, stwierdzając, że nie może być jego dziewczyną, ponieważ jest zakochana w Hassanie. Ale zostawia dopisek P.S., w którym pisze, że żartuje. Colin zdaje sobie sprawę, że jego twierdzenie nie może przewidzieć przyszłości związku. Może tylko rzucić światło na to, dlaczego związek się zakończył. Mimo to Colin jest zadowolony z tego, że nie jest „ważny”. Hassan również oświadcza, że zapisuje się na dwa kursy college’owe, do czego Colin namawiał go przez całą książkę. Historia kończy się tym, że trójka jedzie do pobliskiej Wendy’s, a Lindsey mówi, że mogliby po prostu „jechać dalej i nie zatrzymywać się”. Colin słucha jej rady, gdy przez niego przelatuje transcendentalne i ekstatyczne uczucie „połączenia” z Lindsey, Hassanem i wszystkimi, którzy nie są w samochodzie. W końcu znajduje spokój i szczęście dzięki połączeniu z innymi ludźmi, a nie w wyniku dążenia do wyróżnienia się od wszystkich, czując się „nieunikalny w najlepszy możliwy sposób”.


Dr Barlow ustala, że próbka pobrana przez Deryn pochodzi z meteorytu, co dowodzi, iż Goliath nie spowodował katastrofy w Tungusce. W rezultacie Alek odrzuca swoją przeszłość, wyrzucając zwój papieski za burtę, i rozpoczyna pracę w Zoological Society of London.[sep]Gdy sterowiec Leviathan przelatuje nad Rosją, Alek, Deryn i Newkirk przebywają w mesze kadetów z bystrym zwierzęciem domowym, lorisem o imieniu Bovril, rozmawiając o ortodromach. Alek wspomina, że ojciec Deryn był lotnikiem, ale Newkirk twierdzi, że lotnikiem był wujek Deryn. Dwugłowy orłowy posłaniec cara zmierza w stronę mostka, przerywając ich dyskusję. Jaszczurka posłańcza wysyła Deryn na mostek, a Newkirka na ładownię. Alek idzie z Deryn, a tam dr Barlow każe im zanieść ptaka do gołębnika i go nakarmić. Deryn niemal wyznaje Alekowi swą tajemnicę, ale w końcu mówi, że nie może, i usprawiedliwia się lekcją szermierki. Hrabia Volger próbuje ujawnić jej płeć, chyba że zdradzi cesarską wiadomość. Deryn przekonuje Volgera, by odstąpił od zamiaru, by nie zachwiać zaufaniem Aleka, który podziwia ją jako chłopca. Cesarska wiadomość nakazuje odebrać ładunek od walczącego niedźwiedzia, ale suszone wołowino jest przeciążone metalowymi częściami i narzędziami, co ciągnie Deryn i Newkirka w dół, do drzew, dopóki Newkirk nie każe przechylić się na bok, a załoga nie zrzuca szlamu (wód ściekowych) i innych zapasów. Dr Barlow nakazuje Alekowi, wraz z Kloppem, Hoffmanem i Bauerem, złożyć metalowe urządzenie i zachować je w tajemnicy. Loris pokazuje im, jak wykrywa metal, używając naszyjnika dr Barlow. W Tungusce na Syberii teren jest zniszczony, drzewa są powalone i zwrócone w jedną stronę, a wśród wielu pozbawionych skóry zwłok znajduje się organiczny sterowiec, mniejszy od ich własnego. Zrzucając wołowinę w pewnej odległości, aby odwrócić uwagę gigantycznych, wygłodniałych niedźwiedzi, ratują Nikolę Teslę, jego rosyjskich żołnierzy i załogę sterowca. Zelektryfikowane ogrodzenie Tesli musiało zostać odłączone, aby Leviathan mógł wylądować, więc on odstrasza zbuntowane niedźwiedzie swoją zelektryfikowaną laską. Volger każe Alekowi odkryć misję Tesli. Najpierw sam czyta artykuł w gazecie o „Dylanie” i „Dauntless” autorstwa Eddiego Malone’a, a potem czyta go Bovrilowi, który potwierdza jego podejrzenia. Artemis Sharp miał córkę, która przeżyła, o imieniu Deryn, a Bovril szepcze do ucha Aleka: „Pan Deryn Sharp”. Na prośbę dr Barlow Alek i Deryn używają urządzenia Tesli, aby zlokalizować sypialnię wynalazcy. Deryn zakrada się do środka i odkrywa metalowy brykant ukryty pod łóżkiem Tesli oraz zdrapuje próbkę. Alek pyta ją: „Czy mogę ci ufać, Deryn?” i wie, że jest dziewczyną, gdy nie komentuje użycia jej prawdziwego imienia. Po kłótni i wyjściu Alek zdaje sobie sprawę, że Deryn mu nie powiedziała, ponieważ jest w nim zakochana. Przez kilka dni Alek i Deryn nie rozmawiają ze sobą. Alek postanawia poprzeć Teslę w jego misji zakończenia wojny za pomocą jego wiązki magnetycznej, Goliatha, ale tęskni za Deryn; ona jest zła, że ją odrzucił tylko dlatego, że jest dziewczyną. Wysłany do Tokio tylko po to, by okazać brytyjską flagę, Leviathan toczy bitwę z austriackim statkiem i dwoma niemieckimi sterowcami, wspierając Japończyków. Gdy jeden z silników zostaje trafiony, zarówno Deryn, jak i Alek przybiegają z pomocą, a Alek przyznaje, że chce odzyskać Deryn. Kiedy dr Barlow chce, aby Deryn zdobyła nowe ubrania, Alek ratuje ją przed odkryciem podczas mierzenia, oferując własną osobę krawcowi. W Tokio Tesla publicznie demonstruje Goliatha na konferencji w Imperial Hotel, twierdząc, że kolor nieba w Londynie ulegnie zmianie. Rodzina królewska potwierdza widoczne zmiany kolorów i rozkazuje udać się statkowi do Nowego Jorku dla Tesli. Podczas przecinania Pacyfiku w burzy Alek uderza się w głowę, chroniąc Deryn. Aby utrzymać go przytomności po wstrząśnieniu mózgu, Deryn go całuje. Obiecują, że nie będą przed sobą ukrywać tajemnic, a Alek ma kłamać, chroniąc jej sekret. Przybywając do posiadłości Williama Randolpha Hearsta w Kalifornii, Philip Francis ich filmuje. Reporter Eddie Malone ucieka przed ludźmi Hearsta, więc Deryn pomaga mu uciec na pokład. Sugeruje, że Francis może być niemieckim szpiegiem, ponieważ zmienił nazwisko z niemieckiego. Używają detektora Tesli, aby znaleźć broń i film ukryte w beczkach z cukrem po kolacji i odcinku filmu „Perils of Pauline” z cliffhangerem. Przygodna Amerykanka robi na Aleku tak duże wrażenie, że opowiada o niej Deryn. Podczas przelotu nad Meksykiem jeden z silników gaśnie nagle. Ludzie Pancho Villi oferują pomoc w zamian za cukier. Deryn wysyła jedną wiadomość o podejrzanych maszynach kroczących, a następnie zakłada szybowce, aby zbad sprawę. W czasie przekazuje semaforem wiadomość C-A-M-E-R-A, ale przy lądowaniu łamie sobie rękę i nogę. Alek sprowadza lekarza Pancho Villi, dr. Azuelę, aby leczył Deryn zamiast okrętowego dr. Buska, ale Eddie Malone podsłuchuje tajemnicę Deryn, gdy Azuela mówi o niej Pancho Villi. Pancho Villa i pan Francis filmują Leviathan w ramach umowy filmowej Hearsta z Pancho. Alek przynosi posiłki i pomaga Deryn zachować tajemnicę podczas jej rekonwalescencji, ale Deryn obawia się kary w Nowym Jorku, gdy Eddie Malone opublikuje swój artykuł. Alek planuje zostać w Nowym Jorku i pomóc Tesli w promocji Goliatha i prosi Deryn, by została z nim w Nowym Jorku i pomogła Tesli. Dr Barlow oferuje Deryn pracę w Zoological Society of London, ale wycofuje ofertę obawiając się skandalu po oszukaniu brytyjskiego rządu i służb lotniczych. Alek ratuje Eddiego Malone’a przed upadkiem, gdy rakieta trafia w taksówkę, którą odjeżdżają. Deryn, obserwując z mostka, każe im gasić płomienie szlamem. Alek pokazuje Malone’owi poparcie papieża dla jego roszczeń do tronu jako cesarza, aby reporter zachował tajemnicę Deryn. Dr Barlow pokazuje Deryn artykuł z historią Aleka, a nie jej tajemnicą, i ponownie oferuje Deryn pracę. W konsulacie serbskim Lilit mówi Deryn o nadchodzącym niemieckim maszynie kroczącej do ataku na Goliatha, więc dr Barlow przekonuje kapitana Hobbesa do zachowania czujności. Gdy Leviathan dostrzega pod wodą zbliżające się bąble, bombardują eskorty, ale muszą pozwolić największej wylądować, aby udowodnić atak i zachęcić Amerykanów do przyłączenia się do wojny, więc wysyła ostrzeżenie orłem do Aleka. W swojej wieży Tesla urządza kolację przed demonstracją, że Goliath może zmienić kolor nieba w Berlinie, ale pod ostrzałem decyduje się wystrzelić na serio, mimo niebezpieczeństwa dla Leviathana. Volger używa bomby dymnej dla zaskoczenia, a Alek musi użyć zelektryfikowanej laski Tesli, by zabić właściciela. Stłumiona energia niszczy maszynę kroczącą, więc USA przystępują do wojny po stronie darwinistów, gdy widzą wrak. Dr Barlow otrzymuje wiadomość, że próbka, którą Deryn ukradła spod łóżka Tesli, pochodzi z meteorytu, a zatem Goliath nie spowodował katastrofy tunguskiej. Alek otrzymuje medal za pójście z Deryn naprawić drut Tesli na kręgosłupie. Po ceremonii Alek i ledwo wyleczona Deryn ponownie wspinają się razem na kręgosłup. Alek mówi jej prawdę o śmierci Tesli, wyznaje miłość, całując ją, i wyrzuca zwój papieski za burtę. Odrzuca swoją przeszłość, którą już stracił. Gdy przyznaje, że w przyszłości będzie potrzebować pracy, Deryn sugeruje, aby dołączył do niej i dr Barlow w londyńskim Zoological Society. Ostatni rozdział to artykuł w gazecie autorstwa Eddiego Malone’a. Alek przyjął stanowisko w Zoological Society. Jedynym komentarzem Aleka jest dewiza Habsburgów: „Bella gerant alii, tu felix Austria, nube” lub „Niech inni toczą wojny. Ty, szczęśliwa Austrio, zawieraj małżeństwa”. Aby przeczytać rozdział bonusowy, którego nie ma w Goliath, kliknij w link: http://scottwesterfeld.com/blog/2011/12/bonus-goliath-chapter-and-art/ =Bibliografia= pl:Goliat (powieść Scotta Westerfelda)


Po śmierci Hrabiego Karlsteina ujawnia się, że prawowitym dziedzicem tytułu jest sierota Max. Mężczyzna poślubia Elizę i podejmuje się wychowania Lucy oraz Charlotte.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w 1816 roku w fikcyjnej szwajcarskiej wiosce Karlstein. Zły Hrabia Karlstein zawarł układ z Zamielem, Diabelskim Łowcą, aby zdobyć swoje obecne bogactwo. Warunkiem umowy było to, że za dziesięć lat łowca otrzyma ofiarę z człowieka w wigilię Wszystkich Świętych. Hrabia postanowił złożyć w ofierze swoje dwie młode siostrzenice, Lucy i Charlotte. Jego plan nie przebiega jednak tak gładko, jakby sobie tego życzył. Hildi Kelmar, służąca z zamku, podsłuchuje jego plan poświęcenia Lucy i Charlotte i próbuje je uratować. Narracja przenosi się między perspektywami różnorodnych postaci, w tym Hildi, Lucy, Charlotte, byłej nauczycielki dziewcząt, panny Augusty Davenport, niezdarnego woźnicy Maksa Grindoffa oraz raportu policyjnego. Inne postacie, które przychodzą z pomocą dziewczynom, chętnie czy nie, to Meister Haifisch, prawnik Hrabiego; Doktor Cadaverezzi, oszukańczy iluzjonista zatrudniający Maksa jako asystenta, który przyjmuje Lucy do swojego występu; Eliza, pomocnica panny Davenport i kochanka Maksa; matka Hildi, właścicielka gospody; oraz brat Hildi, Peter, myśliwy ukrywający się przed prawem. Po ukryciu dziewcząt, uniknięciu Hrabiego i jego popleczników (Arturo Snivelwurst, jego tchórzliwy służący, oraz Frau Muller, główna służąca zamku) i pomocy kilku innym osobom, Hildi nie ma wyjścia i musi wysłać swojego uciekinierskiego brata, uzbrojonego w jedną srebrną kulę, by uratował dziewczyny z oddalonej myśliwskiej chaty. Wybija kulę przed spotkaniem z Zamielem, ale Diabelski Łowca oszczędza myśliwego i tych, których on chroni, zabierając życie Karlsteina. Następnego dnia Peter wygrywa zawody strzeleckie i tytuł Głównego Leśniczego, co zapewnia mu wolność. Przybywa Meister Haifisch i ogłasza, że prawdziwym Hrabią Karlstein jest w rzeczywistości sierota Max, który poślubia Elizę i wychowuje Lucy i Charlotte. Wreszcie panna Augusta i Doktor Cadaverezzi (którego zna jako Signora Rolipolio), starzy kochankowie, ponownie się spotykają i biorą ślub.


Clara odwiedza Heidi w górach następną wiosną i spędza tam lato, co znacznie poprawia jej kondycję fizyczną. Mimo że Piotr niszczy jej wózek inwalidzki, Clara zaczyna chodzić, co sprawia ogromną radość jej rodzinie.[sep]Adelheid (znana powszechnie jako Heidi) to dziewczynka, która po śmierci swoich rodziców, Tobiasa i Adelheid, została wychowana przez ciotkę Detę w Maienfeld w Szwajcarii. Deta zabiera pięcioletnią Heidi do dziadka, który od lat jest w konflikcie z mieszkańcami wioski i żyje w odosobnieniu na alpejskiej hali. Zyskał sobie dzięki temu przydomek Alp-Öhi („Wujek z Alp” w dialekcie Gryzonii). Początkowo niechętnie przyjmuje przyjazd Heidi, ale dziewczynce udaje się przełamać jego surową powłokę, a Heidi wspaniale spędza czas z nim i swoim najlepszym przyjacielem, młodym pasterzem kóz, Piotrem. Deta wraca po trzech latach, aby zabrać Heidi do Frankfurtu jako towarzyszkę dwunastoletniej Klary Sesemann, uchodzącej za inwalidkę. Heidi spędza rok z Klarą, konfliktując się ze surową gospodynią Sesemannów, panną Rottenmeier, i coraz bardziej tęskniąc za domem. Jej jedyną ucieczką jest nauka czytania i pisania, do której motywuje ją pragnienie powrotu do domu i czytania niewidomej babci Piotra. Pogarszający się stan zdrowia Heidi i kilka przypadków lunatykowania wywołują w domu histerię, jakby dom był nawiedzony, co skłania lekarza Klary do odesłania Heidi do dziadka. Jej powrót skłania dziadka do zejścia do wioski po raz pierwszy od lat, co oznacza koniec jego odosobnienia. Heidi i Clara utrzymują kontakt. Wizyta lekarza u Heidi i jej dziadka przekonuje go, by polecić Klarze wizytę u Heidi. W międzyczasie Heidi uczy Piotra czytania i pisania. Clara wyjeżdża następną wiosną i wspaniale spędza lato z Heidi. Klarze kozie mleko i świeże górskie powietrze dodają sił, ale Piotr, czując się pozbawiony uwagi Heidi, zepchnął wózek inwalidzki Klary w dół góry, niszcząc go. Bez wózka Clara próbuje chodzić i odnosi stopniowy sukces. Babcia i ojciec Klary są zdumieni i przepełnieni radością, widząc, że Clara chodzi. Zamożna rodzina Klary obiecuje zapewnić Heidi schronienie na wypadek, gdyby jej dziadek nie był już w stanie tego zrobić.


Marta i Wielkostop nie tworzą pary w dolinie Ninemile, lecz pozostają samotni, a potomstwo nie przychodzi na świat w ich nowym terytorium. Marta nie ginie z rąk kłusownika, lecz zostaje zabita przez samochód, a Wielkostop, który nie opiekuje się młodymi, pozostaje przy życiu.[sep]Marta, czarno-szara wilczyca, jest alfa w małej watadze w Pleasant Valley w stanie Montanie, do której należą jej partner, Calef, ich trzy młode – Rann, Sula i Annie – oraz siedmioletni wilk o imieniu Starykły. Pewnego ranka Calef ginie z rąk kłusowników, zmuszając Martę i Staregokłego do samotnego karmienia i wychowywania szczeniąt. Choć Starykły jest doświadczonym myśliwym, nie jest w stanie upolować dużej zwierzyny, ponieważ stracił większość zębów, gryząc lata temu stalową pułapkę na nogę. Gdy młode są wystarczająco duże, by można je było zostawiać same na krótki czas, Marta przejmuje większość obowiązków łowieckich. Mimo trudności oba dorosłe wilki udaje się utrzymać przy życiu wszystkie trzy szczenięta, zaczynają je odsadzać i uczyć wilczego życia. Latem w okolicy zaczynają pojawiać się pułapki, ponieważ wzrasta liczba ludności. Annie i Sula zostają schwytane i zabrane przez ludzi, ale pojawiają się ponownie kilka dni później, zamknięte w klatkach. Marta próbuje uwolnić swoje młode, ale bezskutecznie; ludzie jednak przychodzą regularnie, by je karmić i zapewnić im wodę. Później Starykły zostaje schwytany, a Marta uśpiona z helikoptera. Rann ucieka i nie jest już widziany. Wilki są przetrzymywane w ludzkim ośrodku przez kilka miesięcy w celu zbadania, a rana na łapie Staregokłego zostaje leczona. Wczesną zimą wilki są ponownie usypiane i budzą się, odkrywając, że znajdują się w dziwnym, wysokim miejscu z obrożami telemetrycznymi na szyjach. Wciąż oszołomiona środkiem usypiającym, dziwność wydarzeń i zapach niedźwiedzia grizzly w okolicy wyzwalają u Marty instynkt ucieczki, i ona biegnie ślepo w dół, zostawiając Staregokłego i młode za sobą. Gdy Starykły budzi się, cicho porzuca Annie i Sulę, podążając śladem Marty, ale znacznie wolniejszym tempem. Marta kontynuuje bieg w kierunku, który jej zdaniem prowadzi z powrotem do Pleasant Valley, przepływając przez rzekę Middle Fork, przekraczając pobliską autostradę i tory kolejowe oraz biegnąc przez różne lasy. Zatrzymując się tylko, by pić wodę i opiekować się swoimi łapami, przekracza szczyt Pyramid Peak i przepływa przez zbiornik wodny Hungry Horse, zanim tydzień bez jedzenia i wyczerpanie powodują jej upadek na brzegu. Po odpoczynku kontynuuje bieg, choć głód teraz zmusza ją do zatrzymywania się na polowania, gdy tylko może, ale ostatecznie upada nad jeziorem Flathead, gdzie pozostaje nieprzytomna przez kilka dni. W międzyczasie Annie i Sula, niezdolne do polowania i bez dorosłych, które nauczyłyby je, jak przetrwać, powoli umierają z głodu. Starykły dociera do doliny Middle Fork, gdzie choroba i jego kulawa noga zmuszają go do polowania na lokalny inwentarz. Zostaje postrzelony i zabity przez człowieka. Gdy Marta dochodzi do siebie, jej instynkt powrotu do domu osłabł i zaczyna podróżować wolniej. Przemierza Swan Valley, by przekroczyć pasmo górskie Swan Range i góry Mission Mountains. Gdy zima zapada, zakłada zimowe legowisko wokół jeziora Lindbergh, gdzie polowania są udane, a ludzi mało. Pod koniec zimy spotyka innego samotnego wilka, Wielkostopa, dużego samca. Początkowo trzymają się od siebie z daleka, dopóki Wielkostop nie poluje na stado łosi w terytorium Marty, a konkretnie na starzejącego się przywódcę, którego Marta lubiła i sama nie polowała. Powstrzymuje drugiego wilka przed polowaniem, a po krótkiej potyczce zapominają o łośu i stają się przyjaciółmi. Tworzą watahę złożoną z dwóch wilków i opuszczają okolicę, kierując się na południe. Po skojarzeniu się ich podróże stają się bardziej pilne w poszukiwaniu domu do wychowania młodych. Osiedlają się w dolinie Ninemile, dużej, zalesionej okolicy, która choć zamieszkana przez ludzi, ma mało dróg i domów. Kilka tygodni po zrobieniu legowiska Marta rodzi siedmioro szczeniąt, choć jedno umiera krótko po narodzinach. Gdy nadejdzie wiosna, szczenięta dobrze rosną pod opieką rodziców i zaczynają swoje pierwsze eksploracje poza legowiskiem. Wczesnym latem Marta opuszcza legowisko, by polować, i ginie z rąk kłusownika. Wielkostop pozostaje jedynym żywicielem dla szczeniąt. Choć nie były one w pełni odsadzone, wkrótce uczą się jeść mięso, które przynosi im ojciec, a on powoli zaczyna uczyć je, jak unikać ludzi i jak przetrwać. Jedynym zapachem człowieka, którego wataha ignoruje, jest zapach, który często znajdują na swoich ścieżkach, ponieważ żaden człowiek nigdy się z nim nie pojawia, tylko okazjonalny dźwięk ciężarówki w pobliżu. Pod koniec lata Wielkostop zostaje przejechany i zabity podczas przekraczania autostrady w trakcie polowania. Szczenięta zaczynają słyszeć dziwny wilczy wycie, ale gdy go śledzą, znajdują świeżą zdobycz i znajomy zapach człowieka. Nowe zdobycze pojawiają się co kilka dni, gdy młode wilki rosną i stają się silniejsze. Jednej nocy, gdy słyszą niezwykły wycie, są bliżej niż zwykle i docierają do zdobyczy na czas, by spotkać swojego dobroczyńcę, człowieka. Wataha gapi się na mężczyznę, zanim znika z powrotem w lesie, ignorując jego wycie. Gdy ten odchodzi, jednak, sześć wilków wraca do krawędzi polany i wyje.


Jonathan Livingston Seagull uświadamia sobie, że duch nie może być w pełni wolny bez zdolności do wybaczania, dlatego wraca do dawnego stada, aby dzielić się swoją wiedzą. Jego pierwszy uczeń, Fletcher Lynd Seagull, z czasem staje się nauczycielem, co pozwala Jonathana wyruszyć, aby edukować inne stada.[sep]Książka opowiada historię Jonathana Livingstona Seagulla, mewy, która jest znudzony codziennymi kłótniami o jedzenie. Opanowany pasją do latania, rozwija się, ucząc się wszystkiego, co tylko możliwe o lataniu, aż w końcu jego niechęć do dostosowania się do norm skutkuje wyrzuceniem go ze stada. Jako wyjęty spod prawa, kontynuuje naukę, ciesząc się coraz bardziej swoimi umiejętnościami i prowadząc sielankowe życie. Pewnego dnia Jonathana spotykają dwie mewy, które zabierają go na „wyższy poziom istnienia”, gdzie nie ma nieba, ale lepszy świat odkryty poprzez doskonałość wiedzy, a on spotyka inne mewy, które kochają latanie. Odkrywa, że jego samozaparcie i chęć nauki czynią go „prawie jedynym na milion ptakiem”. W tym nowym miejscu Jonathan zaprzyjaźnia się z najmądrzejszą mewą, Chiangiem, który prowadzi go poza jego dotychczasową wiedzę, ucząc go, jak natychmiast przenieść się w dowolne miejsce we Wszechświecie. Sekret, jak mówi Chiang, polega na tym, by „zacząć od wiedzy, że już dotarłeś”. Niezadowolony ze swojego nowego życia, Jonathan wraca na Ziemię, by znaleźć innych takich jak on, przekazać im swoją wiedzę i rozpowszechnić miłość do latania. Jego misja kończy się sukcesem, gromadząc wokół niego innych, którzy zostali wykluczeni za niedostosowanie się do norm. Ostatecznie pierwszy z jego uczniów, Fletcher Lynd Seagull, staje się nauczycielem w swoim własnym zakresie, a Jonathan odchodzi, by uczyć innych stad. Część pierwsza książki przedstawia młodego Jonathana Livingstona sfrustrowanego bezsensownym materializmem, konformizmem i ograniczeniami życia mewy. Opanowany jest pasją do wszelkiego rodzaju latania, a jego dusza wznosi się, gdy eksperymentuje z ekscytującymi wyzwaniami odważnych i triumfalnych wyczynów w powietrzu. W końcu jego brak dostosowania się do ograniczonego życia mewy prowadzi do konfliktu ze stadem, a one odwracają się od niego, wyrzucając go ze swojego społeczeństwa i zsyłając na wygnanie. Nie zniechęca go to, Jonathan kontynuuje swoje wysiłki, aby osiągnąć coraz wyższe cele lotnicze, odkrywając, że często odnosi sukces, ale w końcu nie może latać wyżej. Wtedy spotykają go dwie lśniące, pełne miłości mewy, które wyjaśniają mu, że nauczył się wiele, i że są teraz po to, by nauczyć go więcej. Jonathan przenosi się do społeczeństwa, w którym wszystkie mewy cieszą się lataniem. Jest on do tego zdolny dopiero po długim i ciężkim treningu w samotności (opisanym w pierwszej części). W tym innym społeczeństwie prawdziwy szacunek wyłania się w kontraście do przymusu, który trzymał razem dawne „Stado Śniadaniowe”. Proces uczenia się, łączący bardzo doświadczonego nauczyciela i pilnego ucznia, zostaje podniesiony do niemal świętego poziomu, co sugeruje, że może to być prawdziwa relacja między człowiekiem a Bogiem. Z tego powodu każdy z nich został opisany jako wierzący, że człowiek i Bóg, mimo ogromnej różnicy, dzielą coś bardzo ważnego, co może ich połączyć: „Musisz zrozumieć, że mewa jest nieograniczonym pomysłem na wolność, obrazem Wielkiej Mewy”. Uświadamia sobie, że trzeba być wiernym sobie: „Masz wolność bycia sobą, swoim prawdziwym ja, tutaj i teraz, i nic nie może stanąć ci na drodze”. W trzeciej części książki znajdują się ostatnie słowa nauczyciela Jonathana: „Pracuj nad miłością”. Dzięki swoim naukom Jonathan rozumie, że duch nie może być naprawdę wolny bez zdolności do wybaczania, i że droga do postępu prowadzi – przynajmniej dla niego – przez zostanie nauczycielem, a nie tylko poprzez ciężką pracę jako uczeń. Jonathan wraca do Stada Śniadaniowego, aby podzielić się swoimi nowo odkrytymi ideałami i ostatnim ogromnym doświadczeniem, gotowy do trudnej walki z obecnymi zasadami tego społeczeństwa. Zdolność do wybaczania wydaje się być obowiązkowym „warunkiem przejścia”. „Czy chcesz latać tak bardzo, że wybaczyesz Stadu i będziesz się uczył, by pewnego dnia do nich wrócić i pomóc im poznać?” – Jonathan pyta swojego pierwszego ucznia, Fletchera Lynda Seagulla, zanim przystąpi do dalszych rozmów. Idea, że silniejsi mogą osiągnąć więcej, zostawiając słabszych przyjaciół w tyle, zostaje całkowicie odrzucona. Zatem miłość, zasłużony szacunek i przebaczenie wydają się być równie ważne dla wolności od presji podporządkowania się zasadom tylko dlatego, że są powszechnie akceptowane.


Mark traci władzę i zostaje uwięziony, gdy Snutworth zdradza go na polecenie Dyrektora. W konsekwencji Lily podejmuje decyzję o opuszczeniu Agory, co skutkuje wygnaniem obojga poza mury miasta.[sep]Powieść zaczyna się od Marka w stanie majaczenia, przypominającym sen, z powodu śmiertelnej gorączki. Został sprzedany przez ojca doktorowi Teofilowi w nadziei, że ten go wyleczy. Podczas leczenia poznaje Lily, służącą dziadka doktora, hrabiego Stelliego, największego astrologa w mieście. Pomaga mu ona dostosować się do nowego życia. Mark wkrótce wyzdrowieje z straszliwej gorączki i ma wkrótce opuścić wieżę hrabiego Stelliego wraz z doktorem Teofilem, aby zostać jego asystentem. Ale Mark nie chce odejść i zawiera układ z Lily; on zostanie i będzie służyć hrabiemu, a ona opuści przerażającą wieżę i będzie uczyć się medycyny u doktora. Podczas gdy Lily i doktor Teofil z trudem próbują przetrwać, hrabia uczy Marka, jak zostać astrologiem. Wkrótce, z pomocą pana Snutwortha, Mark planuje obalić starego hrabiego i samemu zostać największym astrologiem. W międzyczasie Lily wpada na szokujący pomysł: zapewnić bezpłatne zakwaterowanie, opiekę medyczną i jedzenie dłużnikom oraz potrzebującym. Ona, doktor Teofil i dwie inne osoby zakładają przytułek. Markowi udaje się pomyślnie obalić hrabiego i wkrótce sam staje się potężnym astrologiem, żyjącym w wyższych sferach. Lily wielokrotnie prosi Marka o wsparcie dla przytułku, ale on odmawia, twierdząc, że jego reputacja byłaby zagrożona. Z pomocą pana Snutwortha Mark wkrótce staje się najpotężniejszą osobą w całej Agorze, zaraz po Dyrektorze. Zarówno Marka, jak i Lily obserwuje Dyrektor, a gdy Mark rozważa poślubienie Cherubiny, Dyrektor nakazuje Snutworthowi zdradzić Marka i przejąć jego władzę. Snutworth od początku wiedział, co musi zrobić, i Mark wkrótce traci władzę i staje się dłużnikiem. Jest więziony w oczekiwaniu na śledztwo. Snutworth zastępuje Marka na stanowisku astrologa. W więzieniu Lily zostaje wezwana do Dyrektora Dochodów. Dyrektor opowiada jej o Północnej Karcie, sporządzonej przez założycieli Agory, i stawia jej wybór: zostać wygnaną z Agory i zabrać Marka ze sobą, albo... Ona decyduje się opuścić Agorę i zanim Mark zdaje sobie sprawę, co się dzieje, on i Lily zostają wyrzuceni poza mury miasta, bez drogi powrotnej. Mark jest wściekły na Lily, ponieważ dopiero co odkrył, że jego ojciec był strażnikiem więziennym i chciał spędzić z nim więcej czasu.


Bruno i Boots decydują się powierzyć swoje oszczędności byłemu współlokatorowi, który inwestuje je w operację wydobywania srebra. W rezultacie trafnych inwestycji chłopcy sprzedają akcje za kwotę znacznie przekraczającą potrzebną do budowy basenu.[sep]Macdonald Hall przegrywa wszystkie zawody pływackie ze szkołą rywala, York Academy, co Bruno i Boots przypisują brakowi własnego basenu. Po jednym z meczów, podczas którego York Academy złośliwie ignoruje tradycyjne uścisk dłoni na zakończenie, dwaj przyjaciele – w odwecie za wrzucenie 20 funtów roztworu musującego do basenu – biorą pod uwagę ten fakt i pytają dyrektora Sturgeona (zwanego Rybą), czy istnieje jakakolwiek szansa, że Hall będzie mógł korzystać z własnego basenu. On jednak informuje ich, że instytucji brakuje pięćdziesięciu tysięcy dolarów na pokrycie kosztów takiego obiektu. W ten sposób Bruno i Boots biorą sprawy w swoje ręce. Zaczynają od kiermaszu (bez wiedzy pana Sturgeona) i zarabiają 1426 dolarów. Po omówieniu idei zbierania funduszy pan Sturgeon pozwala im podjąć inne próby zarobienia pieniędzy i zakłada dla nich konto bankowe. W ramach działań organizują występ talentów, konkurs fotograficzny oraz Dzień Wysiłku Indywidualnego. Wszystko to odbywa się we ścisłej współpracy z Szkołą Doskonalenia dla Młodych Dam pani Scrimmage, żeńską szkołą po drugiej stronie drogi. Ich starania o zebranie pieniędzy stają się jeszcze ważniejsze, gdy Boots wyznaje, że może zostać przeniesiony do York Academy, ponieważ jego rodzice uważają, że ta szkoła ma lepszy program sportowy. Po wielu zbiórkach pan Sturgeon informuje ich, że nie mogą już pozyskiwać pieniędzy od uczniów i pracowników szkoły, ponieważ przestało to być wiarygodnym źródłem dochodu, i jeśli chcą zebrać fundusze, muszą zdobyć je z zewnętrznych źródeł. Zniechęcony Bruno wpada na desperacki pomysł ustawienia punktu poboru opłat na drodze publicznej. Zanim jednak ktokolwiek im zapłaci, przyłapuje ich pan Sturgeon i po nieprzyjemnym spotkaniu z panią Scrimmage i jej uczennicami surowo ich karze, oświadczając, że nie mogą już więcej zbierać pieniędzy. Zaczyna również wierzyć, że basen, o którym marzą, wynika z zazdrości o York Academy. Ostatecznie pan Sturgeon dowiaduje się z drwiącego telefonu od dyrektora York, że wielu rodziców jego uczniów, w tym rodzice Boots’a, rozważa przeniesienie dzieci ze szkoły do York Academy ze względu na lepszy program sportowy (głównie basen). Uświadamiając sobie, że próby chłopców zebrania pieniędzy nie wynikają z czystej zazdrości, lecz z gorącej lojalności wobec szkoły i siebie nawzajem, zdejmuje z nich surową karę. Podczas narzekania na to, że nigdy nie uda im się zebrać wystarczającej ilości pieniędzy, Bruno i Boots spotykają George’a Wexforda-Smytha III, byłego, bogatego współlokatora Boots’a. Podaje im rozwiązanie: giełdę papierów wartościowych i oferuje zainwestowanie ich zarobków pod swoim kierunkiem. Mimo nieufności wobec tego pomysłu chłopcy się zgadzają, a George dokonuje trafnych inwestycji w operację wydobywania srebra, która następnie dokonuje spektakularnego odkrycia dużych złóż tego pierwiastka. W rezultacie chłopcy ostatecznie sprzedają akcje za 64 469,64 dolara, co jest więcej niż wystarczające na basen.


Jeff Baker ostatecznie umiera ze starości, ponieważ technologia odmładzania okazała się w pełni funkcjonalna. W ostatnich chwilach życia on ukrywa w transmisji na żywo kłamstwa rządu UE i potwierdza swoje poparcie dla kampanii prezydenckiej.[sep]Siedemdziesięcioośmioletni Jeff Baker zrewolucjonizował świat, wynajdując ostateczną metodę przechowywania informacji i pozwalając na jej bezpłatne wykorzystanie, bez czerpania z tego zysków na własną kieszeń. Dzięki temu szlachetnemu czynowi Unia Europejska wybiera go na pierwszego odbiorcę technologii odmładzania, która da mu ciało młodego mężczyzny. W ramach umowy Jeff ma poprzeć reelekcję prezydenta UE. Syn Jeffa, Tim, prowadzi dość typowe, pełne frustracji życie bogatego nastolatka, mieszkając ze słynnym ojcem i zdystansowaną matką. Tim jest niezwykle szczęśliwy, gdy zaczyna spotykać się z oszałamiającą Annabelle. Ona go lubi, ale ma trudną sytuację w domu, a problem Tima z piciem przypomina jej o jej ojcu. Jeff wraca do domu po odmłodzeniu w ciele dwudziestolatka. Zainspirowany nową młodością, wchodzi w szereg romansów. Ponownie łącząc się z synem, Jeff wyznaje Timowi, że powodem, dla którego oddał technologię przechowywania informacji, była chęć pozbawienia swojej nielubianej byłej żony jakichkolwiek tantiem. Niesamowity czyn dobroczynności, który przyniósł mu sławę, był podyktowany zawiścią, a nie dobrą wolą. Ale Jeff czuje pociąg do Annabelle i podczas odwożenia jej do domu po tym, jak Tim upił się na szkolnym balu, zaczynają za plecami Tima wulgarny romans i zakochują się w sobie. Ich namiętny związek pozostaje tajemnicą tylko przez krótki czas, zanim Tim przyłapuje ich w łóżku. Gdy jego życie się rozpada, Tim ucieka, by zamieszkać ze swoją ciotką (siostrą Jeffa), przestaje pić i brać narkotyki oraz zaprzyjaźnia się z matką. Ostatecznie znajduje nowy obiekt uczuć w Vanessie, jednej z koleżanek ze szkoły. Jeff i Annabelle są szczęśliwi razem, podróżując po świecie, spotykając się z celebrytami, a nawet eksperymentując w trójkącie. Jednak są smutni, że skrzywdzili Tima, który poważnie odnosi obrażenia w wypadku na skuterze wodnym, co staje się impulsem dla Jeffa, by ponownie wejść w życie syna. Jeff i Annabelle biorą udział w kontrowersyjnej konferencji UE w Londynie, aby Jeff mógł wypowiedzieć się na jej rzecz. Tim i jego przyjaciele dołączają do masowych i gwałtownych protestów na ulicach pod konferencją. Gdy wybuchają zamieszki, Jeff martwiąc się o bezpieczeństwo Tima, zmienia zdanie wsparcia dla UE i opuszcza konferencję, by przecisnąć się przez tłum protestujących w poszukiwaniu syna. Pod wrażeniem tego czynu Tim znajduje w sobie siłę, by wybaczyć ojcu i Annabelle. W końcu Jeff umiera, ponieważ leczenie odmładzające nie jest jeszcze w pełni funkcjonalną technologią i zaczyna go zawodzić. Po spłodzeniu z Annabelle drugiego genetycznie ulepszonego dziecka, tym razem dziewczynki, rozpoczyna transmisję na żywo, w której ujawnia kłamstwa rządu UE i wycofuje swoje poparcie dla kampanii prezydenckiej. Umiera otoczony rodziną i bliskimi.


Zbiorowa świadomość Komensali, znana jako Jednia, zagroziła zniszczeniem statku UNI, co doprowadziło do kryzysu w relacjach między społecznościami. Ekspedycja złożona z mieszkańców Foxfield i obywatela UNI przekonała jednak Jednię do zmiany decyzji, co pozwoliło na powolną integrację obu światów.[sep]Planeta Foxfield jest zamieszkana przez ludzi, którzy opuścili Ziemię na progu wojny jądrowej. Po wieku spędzonym na nowej planecie mieszkańcy nawiązują kontakt z ludźmi z Ziemi. Mieszkańcy Foxfield, członkowie Towarzystwa Przyjaciół, czyli kwakrzy, zachowali swoją wiarę, mieszkając na dość nieprzyjaznej planecie. Przetrwanie mieszkańców Foxfield było możliwe tylko dzięki tubylcom z Foxfield, Komensalom, którzy początkowo uznawani byli za wrogich, ale których talenty chemiczne umożliwiły ludziom przetrwanie na Foxfield. Gdy Komensale kończą swój okres życia, udają się do dżungli, do tajemniczej struktury znanej jako Mieszkanie, by dodać swoje ciało i umysł do zbiorowej świadomości, Jedni. Allison Thorne, wdowa z dwunastoletnim synem, Davidem, która kieruje centrum technicznym głównej osady, jest osobą skontaktowaną przez mieszkańców Ziemi, United Nations Interplanetary. UNI, która od lat potajemnie obserwowała Foxfield, jest witana przez mieszkańców Foxfield, którzy poznają historię ostatniego stulecia – że wojna wybuchła, ale nie była tak zła, jak sądzono – i zaczynają nadrabiać zaległości technologiczne. Wkrótce zaczynają pojawiać się napięcia między mieszkańcami Foxfield a nowoprzybyłymi. Kredomierze, noszone jak zegarki na rękę, są akceptowane przez mieszkańców Foxfield, którzy nie zdają sobie sprawy, że czyni to ich nieodwracalnie częścią UNI. Aspekty kultury UNI, takie jak głosowanie większościowe i brutalne kosmiczne gry, w których ludzie giną, szokują mieszkańców Foxfield. Przedstawiciele UNI mają trudności ze zrozumieniem mieszkańców Foxfield, co nie jest zaskakujące, biorąc pod uwagę, że religia w UNI została zredukowana do „stowarzyszeń zachowawczych”. Mieszkańcy Foxfield obawiają się, że wkrótce zagubią się w masach UNI – podczas gdy kontakt wpływa również na kulturę UNI. Sprawa dochodzi do punktu krytycznego, gdy Jednia ogłasza, że zamierza zniszczyć statek UNI, i ujawnia, że już zniszczyła satelity. Mieszkańcy Foxfield organizują wyprawę do Mieszkania z Alison, jej chłopakiem, Sethem Connaughtem, i obywatelem UNI. Udaje im się przekonać Jednię, by nie realizowała swojego planu. Ostatni rozdział, rozgrywający się kilka miesięcy później, pokazuje powolną integrację Foxfield ze społeczeństwem UNI przy jednoczesnym obstawaniu przy zachowaniu własnej tożsamości.


Hannibal Lecter próbuje poddać Clarice Starling praniu mózgu, by uwierzyła, że jest jego zmarłą siostrą Miszą, jednak ona opiera się tej manipulacji. Para ostatecznie zostaje kochankami i znika, a trzy lata później Barney dostrzega ich wspólnie w Buenos Aires.[sep]Siedem lat po uratowaniu ostatniej ofiary Jame’a Gumba, Clarice Starling jest świadkiem, jak jej kariera legnie w gruzach, gdy akcja narkotykowa pójdzie nie tak, a ona w obronie własnej zabije uzbrojonego dilera metamfetaminy o imieniu Evelda Drumgo, który w tym czasie niósł swoje dziecko. Hannibal Lecter, który od ucieczki z aresztu żyje we Florencji we Włoszech pod przybranym nazwiskiem, wysyła jej list kondolencyjny i prosi o więcej informacji o jej życiu osobistym. Zdesperowani, by schwytać Lectera, FBI znajduje ponowne zastosowanie dla Starling. Spotyka się ona z Barneyem Matthewsem, byłym sanitariuszem w Szpitalu Stanowym dla Psychopatów w Baltimore. Mówi jej, co Lecter o niej mówił, i że powiedział, iż nigdy nie będzie go ścigał, jeśli ucieknie. Tymczasem Mason Verger, bogaty, sadyistyczny pedofil, który został okropnie okaleczony po „sesji terapeutycznej” z Lecterem, planuje zemstę, pożerając Lectera dzikimi świniami, używając Starling jako przynęty. Pomaga mu skorumpowany agent Departamentu Sprawiedliwości Paul Krendler, osobisty wróg Starling. Skompromitowany florencki detektyw Rinaldo Pazzi również ściga Lectera w zamiarze zgarnięcia nagrody wyznaczonej przez Vergera. Jednak Lecter zabija jednego z ludzi Pazziego i wiesza Pazziego w miejscu, gdzie jego przodek, Francesco de Pazzi, został powieszony w 1478 roku. Lecter macha do kamery, a nagranie to jest później widziane przez Vergera. Lecter zabija jednego z ludzi Vergera i ucieka do Stanów Zjednoczonych, gdzie zaczyna ścigać Starling. Powieść krótko nawiązuje do dzieciństwa Lectera, w szczególności do śmierci jego ukochanej młodszej siostry, Miszy. Oboje zostali sierotami podczas II wojny światowej, a grupa niemieckich dezerterów znalazła ich w majątku rodzinnym i wzięła do niewoli. Lecter bezradnie patrzył, jak dezerterzy zabili i zjedli Miszę. Barney krótko pracuje dla Vergera i zaprzyjaźnia się z jego siostrą i ochroniarzem Margot, kulturystką-lesbijką, którą Verger molestował i gwałcił jako dziecko. Ich przyjaźń chwilowo cierpi, gdy on robi do niej podryw, ale ostatecznie się godzą, a Margot mówi mu, że pozostaje w służbie u znienawidzonego brata, ponieważ potrzebuje jego nasienia, by mieć dziecko ze swoją partnerką, Judy. Lecter zostaje schwytany przez ludzi Vergera, a Starling podąża za nimi, zdeterminowana, by sama doprowadzić Lectera do aresztu. Jeden z ludzi Vergera jest w stanie wstrzyknąć jej środki uspokajające, gdy ona uwalnia Lectera. Dzikie świnie przebijają barykadę oddzielającą ich od Lectera, ale tracą zainteresowanie zamierzoną ofiarą, gdy nie czują na nim strachu, zamiast tego atakując ludzi Vergera. W zamieszaniu Lecter wynosi nieprzytomną Starling w bezpieczne miejsce i ucieka wraz z nią. W tym samym czasie Margot siłą pozyskuje nasienie Masona, sodomizując go prądem bydolec, a następnie zabija go, wciskając mu do gardła jego ulubionego węgorza murenę. Lecter, który krótko leczył Margot po tym, jak ją znęcał, namówił ją, by zrzuciła winę za morderstwo na niego, co ona robi, zostawiając na miejscu miejsce jeden z jego włosów. Wykorzystując kurację lekami psychotropowymi i terapię behawioralną, Lecter próbuje pranie mózgu Starling, mając nadzieję, że sprawi, by uwierzyła, że jest Miszą, która powróciła do życia. Ostatecznie okazuje się jednak zbyt silna i mówi mu, że Mischa będzie musiała żyć w nim. Lecter porywa Krendlera i wykonuje na nim lobotomię, a on i Starling jedzą jego wciąż żyjący mózg przed zabiciem go. Następnie zostają kochankami i znikają razem. Trzy lata później, 9 lipca 2000 roku, Barney i jego dziewczyna jadą do Buenos Aires, aby zobaczyć obraz Vermeera. Na operze Barney dostrzega Lectera i Starling; przerażony, ucieka z dziewczyną, uzasadniając to tym, że „możemy zobaczyć tylko tyle i żyć”.


Mavis wskazuje sprawcę morderstwa, którym okazuje się były partner ofiary z jej komisariatu. Dalsze śledztwo ujawnia, że morderczynią jest nieślubna córka Maxa Rickera, która na jego polecenie chciała zemścić się na Eve i Roarke’em.[sep]Po wezwaniu na miejsce zbrodni detektywi wydziału zabójstw nowojorskiej policji Eve Dallas i Delia Peabody odkrywają, że ofiarą jest ich koleżanka po fachu, detektyw Amaryllis Coltraine, pracująca w innej komisariacie. Sprawa staje się jeszcze bardziej emocjonalna, gdyż Coltraine była kochanką Li Morris, głównej patolog oraz bliskiej przyjaciółki Eve i Peabody. Coltraine została postrzelona z własnej policyjnej paralizatora; wszystko wskazuje również na to, że mogła znać swojego zabójcę. Tymczasem Donald Webster z Biura Spraw Wewnętrznych, kontakt Eve, informuje ją o powiązaniach ofiary z Alexem Rickerem – synem Maxa Rickera z Atlanty w stanie Georgia, skąd ofiara poprosiła o przeniesienie do Nowego Jorku po pewnym konflikcie. Wstępne dowody sugerują, że zlecenie zabójstwa mógł zlecić Alex Ricker. Reakcje podejrzanego, a także wrażenia Roarke’a z prywatnej rozmowy z nim, zdają się jednak usuwać z niego winę. Eve zaczyna przeczuwać, że zabójcą może być jeden z detektywów, z którymi Coltraine pracowała w jej komisariacie. Humorystyczny wątek poboczny dotyczy kolejnego obowiązku przyjacielskiego, z jakim Eve nigdy wcześniej się nie mierzyła: organizacji wieczoru panieńskiego dla Louise Dimatto, która wychodzi za mąż za byłego „licencjonowanego towarzysza” Charlesa Monroe’a. W trakcie przyjęcia Eve otrzymuje telefon od dyżurnego informujący o śmierci Roda Sandy’ego, osobistego asystenta Alexa. Po powrocie Eve prosi Charlotte Mirę i Cher Reo o udział w odprawie i ostatecznie wyjaśnia sprawę wszystkim swoim przyjaciołom, co prowadzi do tego, że Mavis wskazuje zabójcę – byłego partnera ofiary z jej komisariatu. Dalsze dochodzenie ujawnia, że morderczyni jest nieślubną córką Maxa Rickera, który ją zorganizował, by wyciągnąć zemstę na Eve i Roarke’em za uwięzienie go.


Redrick wyrusza na ostatnią wyprawę do Strefy wraz ze swoim synem, aby dotrzeć do spełniającej życzenia Złotej Kuli. Gdy młody mężczyzna ginie w zjawisku mięsołomu, ojciec składa życzenie, aby szczęście było dla wszystkich darmowe i nikt nie odszedł z poczuciem krzywdy.[sep]Akcja powieści toczy się w świecie po wizycie, w którym na Ziemi istnieje obecnie sześć Stref (każda ma około pięć mil kwadratowych/kilometrów powierzchni), wciąż pełnych niewytłumaczalnych zjawisk i gdzie miały miejsce dziwne wydarzenia, uznawane za wizyty obcych. Rządy państw i ONZ starają się utrzymać nad nimi ścisłą kontrolę, aby zapobiec wyciekowi artefaktów ze Stref, obawiając się nieprzewidzianych konsekwencji. Wokół Stref wykształca się subkultura stalkerów, złodziei wkraczających do Stref w celu pozyskania artefaktów. Akcja powieści rozgrywa się w i wokół konkretnej Strefy w Harmont, mieście w fikcyjnym kraju Wspólnoty Narodów, i śledzi głównego bohatera przez okres ośmiu lat. Wstępem jest wywiad na żywo w radiu z dr. Pilmanem, który jest uznawany za odkrywcę faktu, że lokalizacja sześciu Stref Wizyty nie była przypadkowa. Wyjaśnia to następująco: „Wyobraź sobie, że kręcisz ogromnym globem i zaczynasz strzelać do niego z pistoletu. Otwory po kulach leżałyby na powierzchni wzdłuż gładkiej krzywej. Cała sprawa polega na tym, że wszystkie sześć Stref Wizyty jest usytuowanych na powierzchni naszej planety tak, jakby ktoś oddał sześć strzałów w Ziemię z pistoletu znajdującego się gdzieś wzdłuż linii Ziemia-Deneb. Deneb to gwiazda alfa w gwiazdozbiorze Łabędzia”. Fabuła kręci się wokół Redricka „Rudego” Schuharta, twardego i doświadczonego stalkera, który regularnie i nielegalnie w nocy wkracza do Strefy w poszukiwaniu cennych artefaktów – „łupów” – dla zysku. Próbując się uspokoić, zatrudnia się jako asystent laboratoryjny w Międzynarodowym Instytucie, który bada Strefę. Aby pomóc w karierze swojego szefa, którego uważa za przyjaciela, udaje się z nim do Strefy na oficjalną wyprawę w celu odzyskania unikalnego artefaktu (pełnego „pustaka”), co prowadzi później do śmierci przyjaciela. Jest to dla niego ogromnym wstrząsem, gdy wiadomość dociera do Redricka, mocno pijanego w barze, i obwinia siebie o los przyjaciela. Gdy przebywa w barze, wchodzi tam policja w poszukiwaniu stalkera. Redrick zmuszony jest użyć „wyjącego”, aby uciec w pośpiechu. Dziewczyna Reda, Guta, jest w ciąży i decyduje się urodzić dziecko za wszelką cenę. Powszechnie mówi się, że częste wkraczanie do Strefy przez stalkerów wiąże się z wysokim ryzykiem mutacji u ich dzieci. Postanawiają wziąć ślub. Redrick pomaga koledze stalkerowi, Burbridge’owi zwanemu Sępem, wydostać się ze Strefy po tym, jak ten drugi traci nogi na skutek substancji znanej jako „piekielny szlam”. Później konfrontuje się z córką Burbridge’a, która złości się na Redricka, ponieważ uratował jej ojca od śmierci. Guta rodzi piękną, wesołą i inteligentną córkę, całkowicie normalną, z wyjątkiem krótkiego, jasnego owłosienia na całym ciele. Nazywają ją z miłością Małpka. Ojciec Redricka wraca do domu z cmentarza, który znajduje się teraz wewnątrz Strefy, ponieważ kopie innych zmarłych powoli wracają również do swoich domów. Gdy dziewczynka dorasta, córka Redricka coraz bardziej przypomina małpę, staje się samotna i prawie już z nikim nie rozmawia, w nocy wydając dziwne krzyki razem z ojcem Redricka. Redrick zostaje aresztowany, ale ucieka, a przed ponownym schwytaniem kontaktuje się z tajemniczym kupcem z ofertą małej porcelanowej pojemniczka z „czarownicą galaretką”, którą wcześniej przemycił. Redrick prosi, aby dochód ze sprzedaży został wysłany do Guty. Stary przyjaciel Reda, Richard Noonan (dostawca z biurami w Instytucie), okazuje się tajnym operatorem nienazwanej, prawdopodobnie rządowej, tajnej organizacji, która ciężko pracuje, aby powstrzymać przemyt artefaktów ze Strefy. Zadowolony z tego, że niemal zakończył swoje wieloletnie zadanie, zostaje skonfrontowany ze swoim szefem, który ujawnia mu, że przemyt jest silniejszy niż kiedykolwiek, i otrzymuje zadanie znalezienia osoby odpowiedzialnej i sposobu, w jaki to robi. Redrick zostaje zwolniony z więzienia i zawiera tajną umowę z Burbridge’em. Guta jest przygnębiona, ponieważ ostatnie badania medyczne jej córki wskazują, że nie jest już człowiekiem. Sugeruje się, że biznes weekendowych pikników dla turystów zorganizowany przez Burbridge’a jest przykrywką dla nowej generacji stalkerów, aby uczyli się i wchodzili do strefy. Żartobliwie nazywają to „szkołą niedzielną”. Red wchodzi do Strefy po raz ostatni, aby dotrzeć do spełniającej życzenia „Złotej Kuli”. Ma mapę, którą dał mu Burbridge, a jego syn dołącza do niego na wyprawę. Red wie, że jeden z nich musi umrzeć, aby drugi mógł dotrzeć do kuli i dezaktywować zjawisko znane jako „mięsołom”, i trzyma to w tajemnicy przed swoim towarzyszem. Po dotarciu do celu, przetrwawszy wiele przeszkód, młody mężczyzna rzuca się w stronę kuli, krzycząc swoje życzenia, tylko po to, by zostać okrutnie zabity przez zjawisko mięsołomu. Wyczerpany i rozczarowany, Red spogląda wstecz na swoje złamane życie, walcząc o znalezienie sensu i nadziei, mając nadzieję, że Kula znajdzie coś dobrego w jego sercu – to ukryte życzenie, które podobno spełnia – i na koniec nie potrafi wymyślić nic innego, jak tylko powtórzyć słowa właśnie zmarłego młodzieńca: „SZCZĘŚCIE DLA WSZYSTKICH, ZA DARMO, I NIECH NIKT NIE ODEJDZIE Z NIEZADOWOLENIEM!”. Inne tłumaczenie życzenia z oryginału rosyjskiego „СЧАСТЬЕ ДЛЯ ВСЕХ, ДАРОМ, И ПУСТЬ НИКТО НЕ УЙДЕТ ОБИЖЕННЫЙ!” brzmi: „Dar szczęścia dla wszystkich, aby nikt nie odszedł z poczuciem (wykluczenia)/(skrzywdzenia przez życie)”.


Stany Zjednoczone rozwiązują rząd konfederacki i przeprowadzają formalną aneksję południa, mimo ryzyka obsadzenia Kongresu przez swoich wrogów. W rezultacie terytoria te zostają w pełni przywrócone do Unii i cieszą się swobodami obywatelskimi, co stanowi kontrast do sytuacji Kanady.[sep]Amerykańskie kampanie przypominają marsz Shermana ku morzu, gdy armie USA przecinają centrum Konfederacji, podczas gdy druga siła USA wkracza do Wirginii, by zdobyć Richmond. Konfederacja (za cichą pomocą Wielkiej Brytanii) udaje się wyprodukować bombę rozszczepiającą. Bomba jest przemycana ciężarówką do faktycznej stolicy USA, Filadelfii, i detonowana; jednak ładunek wybucha tylko na przedmieściach miasta i nie niszczy żadnych budynków rządowych. W odwecie USA zrzuca bomby jądrowe na Newport News w Wirginii oraz Charleston w Karolinie Południowej. Bomba w Newport News w niewielkim stopniu chybia konfederackiemu prezydentowi Jakeowi Featherstonowi. Teksas ogłasza niepodległość od Konfederacji i podpisuje oddzielny pokój ze Stanami Zjednoczonymi. Jake Featherston próbuje uciec na Głębokie Południe, ale jego samolot zostaje zestrzelony. Przeżywa katastrofę lądowania, tylko po to, by zostać schwytanym i zabitym przez czarnoskórego partyzanta, Cassiusa. Czwarta i prawdopodobnie ostatnia wojna między Stanami Zjednoczonymi a Skonfederowanymi Stanami Ameryki kończy się oficjalnie 14 lipca 1944 roku o godzinie 18:01 po podpisaniu bezwarunkowej kapitulacji przez generała Irvinga Morrella i pełniącego obowiązki prezydenta Konfederacji Dona Partridge’a. Stany Zjednoczone rozpoczynają pełną okupację byłych Skonfederowanych Stanów Ameryki oraz Kanady, choć Teksas pozostaje najwyraźniej niepodległy, ale nadal stacjonują na jego terytorium amerykańscy żołnierze. Po raz pierwszy od prawie wieku nad całością terytorium Stanów Zjednoczonych sprzed 1861 roku powiewa Gwiazdy i Pasy, a Amerykanie wyrażają determinację, by nigdy nie puścić byłych terytoriów konfederackich, po tym jak Featherston był tak blisko ich pokonania. Konfederaci są gorzcy i dalecy od pogodzenia się ze swoim losem; nieustannie atakują okupacyjne siły USA, mimo surowych odwetu, w tym egzekucji cywilnych zakładników. Choć nielegalna, Partia Wolności wciąż stanowi bardzo aktywną siłę podziemną. Co więcej, same Stany Zjednoczone – choć rozwiązują rząd konfederacki i deklarują stanowcze zamiary niedopuszczenia do jego odrodzenia – powstrzymują się od jakiejkolwiek formalnej aneksji i (ponownego) przyjęcia stanów południowych do Unii, ponieważ jakiekolwiek wolne wybory prawdopodobnie wypełniłyby Kongres najzagorzałszymi wrogami USA. Raczej terytoria byłej Konfederacji pozostawione są w tej samej prawnej niepewności, w której Kanada znajduje się od 1917 roku, nie otrzymując ani niepodległości, ani swobód obywatelskich i pozostając pod otwartym, surowym rządami wojskowym. Mimo ogromnego zwycięstwa odniesionego przez USA, wojna nie naprawdę się nie zakończyła, lecz zmieniła swoją formę. Wbrew ich oczekiwaniom większość żołnierzy i marynarzy powołanych „na czas trwania wojny” nie zostaje zwolniona ze służby, lecz skierowana do służby okupacyjnej. USA stają przed przerażającym zadaniem utrzymania w nieskończonej, surowej okupacji wojskowej rozległych terytoriów buntowniczych z wrogimi populacjami, z podbitymi terytoriami konfederackimi dodanymi do wcześniej zajmowanych terytoriów kanadyjskich, a także mniejszego Utah mormońskiego. Jednocześnie rozpoczęła się era jądrowa po zniszczeniu trzech miast w Ameryce i sześciu w Europie oraz pościgu za zdobyciem broni jądrowej przez mocarstwa, które jej jeszcze nie posiadają. Stany Zjednoczone i Niemcy są zdeterminowane, by zapobiec uzyskaniu broni jądrowej przez Rosję i Japonię, ale te wysiłki wydają się skazane na porażkę; co więcej, ci dawni sojusznicy sami wydają się zmierzać w stronę zimnej wojny, patrząc na siebie z wrogością przez Atlantyk. Ponadto, poza kwestią jądrową, Japonia stanowi dla USA nierozwiązany problem – wygrywając bitwę o Midway, umocniła swoje panowanie nad zachodnim Pacyfikiem i wschodnią Azją oraz stworzyła konkretne zagrożenie dla Australii. Musząc radzić sobie z Konfederacją – albo jako wrogim sąsiadem, albo jako zbuntowanym terytorium okupowanym – USA mogą przeznaczyć tylko ograniczone zasoby na konfrontację z Japonią, a pomysł „kampanii wyspowej” przez Pacyfik jest odrzucany w całości przez jedną z postaci.


Utwór „The Making of Americans” nie został skrócony, lecz wydany w całości z przyczyn artystycznych. To wydarzenie zniechęciło bohaterki do napisania autobiografii.[sep]Alice B. Toklas, jako narratorka utworu, mówi, że urodziła się w zamożnej rodzinie w San Francisco. Później poznała matkę Gertrude Stein podczas pożarów w San Francisco i ostatecznie zdecydowała się przeprowadzić do Paryża w 1907 roku. Alice opowiada o ważnej roli Helene, służącej Gertrude, w ich domu w Paryżu. Wspomina przygotowania do wystawy sztuki. Omawia Picassa i jego kochankę Fernande. Para rozstaje się, a Fernande przeprowadza się do Montparnasse, aby uczyć języka francuskiego. Alice i Gertrude odwiedzają ją tam. Alice opowiada, jak Gertrude i jej brat Leo Stein kupowali obrazy Paula Cézanne’a i Henriego Matisse’a u Ambroise’a Vollarda. Wszyscy stają się później przyjaciółmi. Następnie opisuje spędzenie lata z Gertrude w Fiesole, podczas gdy Picasso jedzie do Hiszpanii. Po powrocie do Francji Gertrude kłóci się z Guillaume’em Apollinaire’em. Później Picasso ma sprzeczkę z Matissem. Alice opowiada, jak Gertrude Stein urodziła się w Allegheny w Pensylwanii, następnie przeprowadziła się do Wiednia, Passy, a w końcu do Nowego Jorku i Kalifornii. Uczęszczała do Radcliffe College, gdzie jej wykładowcą był William James. Zdecydowała się studiować magisterkę na Johns Hopkins University, ale zrezygnowała z powodu nudy, potem przeniosła się do Londynu i tam też się nudziła, wróciła do Ameryki i ostatecznie osiadła w Paryżu. Alice opowiada historie o Matisse, Apollinaire’u i wielu innych kubistach. Relacjonuje wakacje we Włoszech i Hiszpanii z Gertrude. W końcu, w przededniu I wojny światowej, przeprowadzają się do Anglii, aby spotkać się z redaktorem Gertrude, zostawiając Mildred Aldrich samą w Paryżu. Gertrude i Alice rozpoczynają lata wojenne w Anglii, potem krótko jadą do Francji, by uratować pisma Gertrude. Następnie przez pewien czas mieszkają w Hiszpanii i ostatecznie wracają do Francji. Tam podejmują się wolontariatu na rzecz American Fund for the French Wounded, jeżdżąc po Francji, by pomagać rannym i bezdomnym. Pod koniec wojny Paryż wydaje się zmieniony. Alice opowiada o sporze Gertrude z T. S. Eliotem po tym, jak ten uznał jedno z jej pism za niestosowne. Mówi o swojej przyjaźni z Sherwoodem Andersonem i Ernestem Hemingwayem, którzy pomogli w publikacji „The Making of Americans”. Para zaprzyjaźnia się z grupą rosyjskich artystów, ale nie tworzą oni żadnego ruchu artystycznego. Później Gertrude wygłasza wykład na Uniwersytecie Oksfordzkim. Alice wspomina o kolejnych przyjęciach z artystami. Później skracają „The Making of Americans” do czterystu stron z przyczyn komercyjnych i wymyślają pomysł napisania autobiografii.


Po powrocie do teraźniejszości Joe przedstawia wybitne sprawozdanie, które zostaje ogłoszone najlepszym w klasie. W konsekwencji jego zawieszenie w Lidze Małoligów zostaje cofnięte na ostatni mecz, w którym zdobywa uderzenie i kradnie wszystkie bazy.[sep]Joe Stosh zostaje poważnie obrażony przez jednego z przeciwników, miotacza Bobby'ego Fullera, podczas swojego podejścia do pałki w meczu baseballowym i traci panowanie nad sobą. Rzuca się na górkę, chcąc nauczyć Fullera lekcji. Wybucha chaos, a Joe zostaje zawieszony na czas nieokreślony w Lidze Małoligów. Następnego dnia idzie do szkoły, gdzie otrzymuje zadanie napisania sprawozdania o ważnej postaci afroamerykańskiej w historii Stanów Zjednoczonych. Jako fan baseballu wybiera Jackie Robinsona. Wykorzystuje swoją specjalną zdolność podróżowania w czasie za pomocą kart baseballowych, aby cofnąć się i być świadkiem pierwszego meczu Jackie Robinsona w [[Major League Baseball. Joe uświadamia sobie, że jest czarny. Po spotkaniu z rodziną Robinsonów zabierają go oni na mecz otwarcia sezonu. Zostaje chłopcem do pałki razem z Antem, uprzedzonym i niestabilnym psychicznie nastolatkiem. Joe kupuje również dla swojego ojca cenne karty baseballowe. Wkrótce Ant uważa, że Joe jest komunistą, i kradnie mu kartę Kena Griffeya Jr., ale Joe odzyskuje ją i wraca do teraźniejszości. Joe cofa się w czasie ponownie, tym razem jest biały. Joe podróżuje na Yankee Stadium na Mistrzostwa Świata w 1947 roku z Jackie. Tam Ant odkrywa Game Boya Joe'a, ale zanim zdąży wezwać policję, Joe odchodzi. Ant postanawia włamać się do domu Jackie'ego. Kradnie karty baseballowe Joe'a warte milion dolarów. Joe chciałby zostać na siódmym meczu, ale wiedząc, że policja go szuka, wie, że to niemożliwe. Joe opuszcza rok 1947, tym razem na zawsze. W teraźniejszości Joe wygłasza swoje sprawozdanie i stwierdza, że Jackie Robinson musiał znosić wszystkie panujące uprzedzenia. Sprawozdanie okazuje się wybitne, a nauczyciel ogłasza je najlepszym w klasie. Jego zawieszenie w Lidze Małoligów zostaje cofnięte na ostatni mecz sezonu. Ponownie spotyka Bobby'ego Fullera w dolnej części ostatniej zmiany przy remisowym wyniku, ale tym razem ignoruje jego wyzwiska i zdobywa single'a. Po tym udaje mu się skutecznie ukraść drugą bazę, trzecią bazę i bazę domową, zdobywając ostateczną zemstę. Historyczne postacie baseballowe pojawiające się w książce to Pee Wee Reese, Dan Bankhead, Hugh Casey, Dixie Walker, Bobby Bragan, Eddie Stanky i Babe Ruth.