Chip i Lilac uciekają na Majorkę, gdzie planują zniszczyć UniComp, lecz odkrywają pod nim luksusowe miasto zamieszkane przez programistów. Chip akceptuje jednak propozycję dołączenia do nich i ostatecznie nie niszczy systemu chłodniczego komputera, ratując przy tym życie Wei.[sep]Li RM35M4419, przezwany „Chip” (jak w angielskim powiedzeniu „jak ojciec, tak syn”) przez swojego niekonformistycznego dziadka Jana, jest typowym członkiem, który na skutek błędu w programowaniu genetycznym ma jedno zielone oko. Dzięki zachęcie dziadka uczy się grać w grę „pragnienia rzeczy”, w tym wyobrażać sobie, jaką karierę mógłby wybrać, gdyby miał taką możliwość. Doradca Chipa mówi mu, że „wybieranie” i „wybór” są przejawami egoizmu, a on stara się zapomnieć o swoich marzeniach. Gdy Chip dorasta i rozpoczyna karierę, jest w większości dobrym obywatelem, ale popełnia drobne czyny podważające porządek, takie jak zaopatrywanie w materiały artystyczne innego „niekonformistycznego” członka, którym odmówiono ich dostarczenia. Jego okazjonalne dziwactwa przyciągają uwagę tajnej grupy członków, którzy, podobnie jak Chip, są również niekonformistami. Tam spotyka Kinga, szefa Centrum Medycznego, który pozyskuje dane członków w celu potencjalnego przyszłego rekrutacji do grupy, piękną dziewczynę Kinga, Lilac, silną i ciekawską kobietę o niezwykle ciemnej skórze, oraz Snowflake’a, rzadkiego członka-albinosa. Ci członkowie uczą Chipa, jak ograniczyć swoje zabiegi, aby mógł czuć silniejsze i liczniejsze emocje. Chip zaczyna romans ze Snowflake’em, ale tak naprawdę jest pociągnięty do Lilac. Chip i Lilac zaczynają przeszukiwać stare mapy muzealne i wkrótce odkrywają wyspy na całym świecie, które zniknęły z ich współczesnych map. Zaczynają się zastanawiać, czy może inni „nieuleczalni” członkowie tacy jak oni uciekli na te wyspy. King mówi im, że to pomysł bezsensowny, ale Chip wkrótce dowiaduje się, że King już miał kontakt z niektórymi „nieuleczalnymi” i że są oni rzeczywistością. Zanim zdąży powiedzieć Lilac, podstęp Chipa zostaje odkryty przez jego doradcę. On i wszyscy inni członkowie grupy zostają schwytani i poddani zabiegom, które przywracają im uległość. Kilka lat później regularny zabieg Chipa zostaje opóźniony przez trzęsienie ziemi. W międzyczasie zaczyna znowu „budzić się” i przypomina sobie Lilac oraz wyspy. Potrafi osłonić ramię przed dyszą do zabiegów i staje się w pełni obudzony po raz pierwszy. Znajduje ponownie Lilac i porywa ją. Początkowo walczy z nim, ale gdy ona również staje się bardziej „obudzona”, przypomina sobie wyspy i podąża z nim ochoczo. Znajdując wygodną opuszczoną łódź na plaży, wyruszają w stronę najbliższej wyspy nieuleczalnych, Majorki. Tam dowiadują się, że UniComp, jako ostateczność, zainstalował zabezpieczenia, które ostatecznie prowadzą wszystkich nieuleczalnych na te wyspy, gdzie będą uwięzieni na zawsze z dala od poddanych zabiegom populacji. Chip wymyśla plan – zniszczyć komputer, UniComp, wysadzając w powietrze jego system chłodniczy. Rekrutuje innych nieuleczalnych, aby do niego dołączyli, i udają się na ląd. Właśnie gdy docierają do UniComp, jeden z nieuleczalnych prowadzi ich do sekretnego luksusowego podziemnego miasta pod UniComp, gdzie spotykają ich Wei, jeden z pierwotnych planistów Unifikacji. Wei i inni „programiści” mieszkający w UniComp zorganizowali ten test tak, aby najbardziej odważni i zaradni nieuleczalni dotarli do UniComp, gdzie oni również będą żyli w luksusie jako programiści. Chip początkowo jest ostrożny, ale po pewnym czasie wydaje się, że aklimatyzuje się w społeczeństwie programistów. Ale gdy przybywa nowa grupa nieuleczalnych, Chip kradnie ich materiały wybuchowe i wypełnia swoją misję wysadzenia UniComp, zabijając przy tym Wei. Zanim wróci na Majorkę, znaki nowego życia zaczęły się już pojawiać: zaczyna padać deszcz w ciągu dnia, a członkowie, którzy mieli umrzeć, nie umierają.


Podczas gry „Nigdy nie” Jeremiah przyznaje się do relacji z Elizabeth, co prowadzi do natychmiastowego zerwania z Brett. Tinsley zostaje zdemaskowana jako dziewica, co wywołuje oskarżenia o kłamstwo i skłania ją do ujawnienia, że Easy zabrał Callie na kolację zamiast Jenny.[sep]Jako karę za opuszczenie kampusu (i zorganizowanie imprezy) dziewczyny zostają rozdzielone do oddzielnych pokoi: Callie i Jenny zostają w swoim pierwotnym pokoju, podczas gdy Tinsley i Brett przeprowadzają się do innego. Większość czasu i energii poświęcają na unikanie się. Callie próbuje poradzić sobie z rozstaniem z Easy’m Walshem, robiąc nową fryzurę i odświeżając garderobę, ale jest zaskoczona, gdy Easy prosi ją, aby poszła z nim i jego ojcem na kolację podczas Weekendu Zarządu, ponieważ jego ojciec uwielbia Callie i nie wie, że się rozstali. Easy, który nie dogaduje się z ojcem, chce chronić Jenny przed jego nadmierną krytycznością i uważa, że zabranie Callie będzie znacznie prostszym rozwiązaniem. Callie przyjmuje zaproszenie, ale zastanawia się, czy to oznacza, że Easy ma wątpliwości co do ich rozstania. Jenny tymczasem jest szczęśliwie nieświadoma działań Easy’ego i nadal spędza czas z Brett, która postanawia wreszcie uprawiać seks (i stracić dziewictwo) ze swoim chłopakiem „od na do od”, Jeremiahem Mortimerem, podczas Weekendu Zarządu, po wielkim meczu futbolowym St. Lucius. Tinsley pomaga jednak Heathowi Ferro i nowemu, przystojnemu pierwszoroczniakowi, Julianowi, ukryć beczki z piwem na dnie akademika Dumbarton oraz pod łóżkiem cichej dziewczyny mieszkającej w pojedynczym pokoju, znanej jako Dziewczyna w Czerni. Po wyjściu chłopaków Tinsley organizuje na dnie imprezę tylko dla dziewczyn, dla wszystkich mieszkańców Dumbarton (z wyjątkiem Brett i Jenny). Niestety, przechodzący pracownik słyszy dziewczyny na dachu i próbuje to przerwać. Wszystkie dziewczyny szybko chowają się w swoich pokojach, by nikt nie mógł zostać oskarżony, ale administracja uważa, że beczka pozostawiona na dachu jest wystarczającym dowodem, by ukarać cały akademik. Ze względu na Weekend Zarządu administracja nie chce zwracać zbyt dużej uwagi na incydent, więc kara jest łagodna – wszyscy mieszkańcy Dumbarton zostają objęci blokadą na weekend. Nikt nie może wejść ani wyjść z akademika, co psuje plany Brett z Jeremiahem. Gdy chłopcy z Waverly słyszą o tym, postanawiają przejść do historii, potajemnie włamując się do Dumbarton pomimo blokady, poprzez tajne tunele zbudowane podczas Zimnej Wojny. Prowadzeni przez Heatha Ferro, Easy’ego Walsha, Brandona Buchanana, Alana St. Girarda, Jeremiaha Mortimera i Juliana McCafferty’ego docierają do Dumbarton niezauważeni przez administrację. Po przybyciu wyciągają beczki ukryte pod pokojem Dziewczyny w Czerni, która okazuje się być Kara Whalen, wcześniej pulchną dziewczyną, którą w pierwszej roku bezlitośnie wyśmiewał Heath Ferro. W duchu hojności Tinsley sugeruje, aby dziewczyny z Dumbarton otworzyły swoje szafy dla innych mieszkańców, dzięki czemu każdy może pożyczać od siebie ubrania. Tinsley, polując na najmodniejsze ciuchy, sprawdza beczki w pokoju Kary i odkrywa, że Kara ma fantastyczną garderobę, dzięki swojej projektantce matce. Oferuje pomoc w makijażu, ale szybko o tym zapomina, gdy zaczyna się impreza. Jenny i Easy spotykają się na imprezie, ale on nadal nie wspomina o kolacji z ojcem i Callie z poprzedniego wieczoru. Jenny zostawia go w swoim pokoju, by pobić napoje, ale szybko roznosi się plotka, że po korytarzach krąży nauczyciel. On chowa się w szafie, ale znajduje go Callie, która do niego dołącza. Po tym jak to robią, zaczynają się całować, ale Easy uświadamia sobie, że czuje silne uczucie do Jenny, ale jest zdziwiony, dlaczego wciąż jest tak pociągnięty Callie. Jenny tymczasem zostaje wciągnięta do pokoju Kary, gdy do niej docierają plotki o nauczycielu w Dumbarton. Kara i Jenny szybko się zaprzyjaźniają i zaczynają rozmawiać, ale przerywa im Heath Ferro, który również szuka miejsca do ukrycia. Heath jest natychmiast zafascynowany Karą i nie rozpoznaje jej jako „Wieloryba”, przezwiska, które nadał jej w pierwszym roku, i próbuje ją podrywać. Kara jednak nie jest pod wrażeniem i wylewa mu mug piwa prosto w twarz, co czyni ją jedną z najfajniejszych dziewczyn na imprezie. Brandon, nieświadomy plotek o nauczycielu, wpada na Elizabeth Jacobs, dziewczynę ze St. Lucius. Szybko staje się jasne, że plotki o nauczycielu dotyczą w rzeczywistości Elizabeth, która podążyła za Jeremiahem ze St. Lucius. Brandon i Elizabeth szybko się zbliżają, chodząc po pokojach i namawiając mieszkańców do kontynuowania imprezy, ponieważ nie ma zagrożenia ze strony nauczyciela. Brett i Jeremiah szybko znajdują się na początku imprezy i są tuż przed seksem, gdy przerywa im Tinsley, ogłaszając, że w pokoju wspólnym zaczyna się gra „Nigdy nie”. Postanawiając zrezygnować z seksu na rzecz bardziej romantycznej okazji, Jeremiah i Brett zgadzają się dołączyć do gry. Podczas gry Yvonne Stidder zaczyna od stwierdzenia, że nigdy nie uprawiała seksu. Osoby, które to zrobiły, szybko wypijają shota, prowadzone przez Heatha Ferro. Zaskakująco, Jeremiah i Elizabeth każdy wypija shota, co powoduje rozstanie Brett i Jeremiaha. Szokująco, Tinsley, która sugerowała, że uprawiała seks wielokrotnie, nie pije shota (co ujawnia, że jest dziewicą), co wywołuje oskarżenia ze strony przyjaciół, że jest kłamczuchą. Nie chcąc być wystawioną na widok w złym świetle, Tinsley ogłasza przed wszystkimi, że Easy zabrał Callie na Kolację Zarządu zamiast Jenny. To skłania Jenny do ucieczki z pokoju. Callie złości się na Tinsley za ujawnienie tak wielkiego sekretu przed wszystkimi, mimo że miała nadzieję, że to spowoduje rozstanie Easy’ego i Jenny, i godzi się z Brett, która jest z Karą, pocieszając Jenny. Jenny, ku zaskoczeniu Callie, jej wybacza, a obie dziewczyny czekają na kolejny ruch Easy’ego. Po grze „Nigdy nie” impreza znacznie zwalnia, a uczestnicy plotkują o ostatnich wydarzeniach. W międzyczasie Elizabeth i Brandon wymykają się do tuneli i się całują, co sprawia, że Brandon wierzy, że wreszcie przeszedł nad Callie.


Silver planował stworzyć nową rasę o nazwie Silverati, która byłaby lojalna wyłącznie wobec Bractwa, aby móc zniszczyć planetę. Do realizacji tego planu potrzebował technologii z bunkra oraz klona byłego chłopaka Anji, który miał zapewnić mu nieśmiertelność.[sep]Doktor próbuje wycisnąć z TARDIS ostatnie siły, ale zmuszony jest do lądowania, gdy statek zaczyna się rozpadać. Lądują na powierzchni zamarzniętego, kwasowego morza na planecie Endpoint, w odległej przyszłości. Gdy lód zaczyna pękać, Doktor, Fitz i Anji uciekają do pobliskiego miasta Hope, tylko po to, by zobaczyć, jak TARDIS tonie na dnie morza. W mieście policjant badający śledztwo w sprawie dekapitacji wyjaśnia, że planeta jest toksyczna, więc ludzie musieli ewoluować, aby przetrwać, ale ostatnio seryjny morderca odcina ludziom głowy. Policjant każe im udać się do kasyna po pomoc. Po przybyciu Doktor kupuje wejście za ogryzek jabłka (które od dawna wyginęło), wyciągnięty z kieszeni. Wewnątrz kasyna grupa cyborgów, nazywających się Bractwem Srebrnej Pięści, wpada i żąda, by właściciel kasyna, Silver, z nimi porozmawiał. Silver, sam cyborg, wchodzi i wypędza bractwo z kasyna, ale wcześniej rozmawia z Doktorem. Po dowiedzeniu się, że Doktor może podróżować w czasie, oferuje odzyskanie TARDIS, jeśli Doktor schwyta mordercę, na co Doktor przystaje. Podczas gdy Fitz i Anji odpoczywają w kasynie, Doktor znajduje na miejscu zbrodni użyty strzykawkę ze środkiem uspokajającym i wnioskuje, że morderstwa są częścią planu opracowanego przez odwiedzającego Endpoint. Fitz próbuje infiltrować Bractwo, a Anji odkrywa drzewa jabłoni klonowane z ogryska. Silver wyjaśnia, że urodził się w XXX wieku i został wcielony do wojska, otrzymując implanty przedłużające życie z powodu wad wrodzonych. W 3006 roku został wysłany w przyszłość, by zebrać technologię pomocną w wojnie, ale nie mógł wrócić i został biznesmenem na Endpoint. Doktor dowiaduje się, że mieszkańcy Endpoint produkują hormon zwany Kallisti, który ma działanie podobne do adrenaliny, a morderca zabierał głowy, by zapewnić sobie stały dopływ. Doktor używa siebie jako przynęty i gdy morderca go atakuje, go go obezwładnia, tylko po to, by odkryć, że morderca to człowiek z pokrewieństwa. Wtedy inni ludzie otaczają Doktora i usypiają go. W kasynie Anji pyta Silvera, czy mógłby sklonować jej chłopaka, Dave’a Younga. Silver zgadza się, ale żąda, by Anji dostarczyła mu dane z TARDIS, dzięki którym mógłby zbudować własną maszynę czasu, na co Anji przystaje. Gdy personel informuje go, że Doktor zniknął, Silver wyjaśnia, że wyposażył Doktora w nadajnik i lokalizuje go na dnie morza. Następnie nurkuje, by uratować Doktora. Na dnie morza, gdzie Doktor jest przetrzymywany w bunkrze, ludzie wyjaśniają, że uważają mieszkańców Endpoint za mutantów i wierzą, że ludzie powinni być rasą dominującą, dlatego eksperymentowali z Kallisti, aby ulepszyć ludzi. Nagle Silver atakuje bunkier i zabija ludzi. Fitz kontaktuje się z Bractwem i podburza ich przeciwko sobie, ale wtedy pojawia się obraz ich cyborgowej Królowej i nakazuje uwolnienie Fitza. Fitz uwalnia Królową, która w rzeczywistości jest jedną z pracownic Silvera, Miraso. Wyjaśnia, że Bractwo zostało stworzone przez Silvera, aby kontrolować buntowników i podtrzymywać wiarę publiczności w Silvera. W bunkrze Doktor i Silver znajdują technologię zdolną do odwrócenia zanieczyszczeń. Po uruchomieniu morze zmienia się w wodę, a powietrze staje się zdatne do oddychania. Fitz odkrywa, że Silver ukrywa w swoim kasynie mutantów ze srebrną skórą i idzie to zbadać, podczas gdy Anji wymienia dane o TARDIS na możliwość sklonowania Dave’a. Doktor umieszcza Kallisti w ciekłym komputerze mózgu Silvera, pozwalając mu na samodzielne wytwarzanie tego hormonu. Ludzie wyjaśniają, że ich bunkier ma hipertunel, który można wykorzystać do szybkiego podróżowania w przestrzeni kosmicznej. Fitz opowiada Doktorowi o mutantach Silvera i, z pomocą Miraso, włamuje się do biura Silvera. Silver wyjaśnia Anji, że zamierza użyć klona Dave’a (Dave’a II), aby dać rasie ludzkiej nieco różnorodności genetycznej. Mówi, że planuje stworzyć nową rasę, Silverati, która wszyscy będą mieć ulepszony Kallisti i będą lojalni wobec Silvera. Po podbiciu imperium zamierza stworzyć maszyny czasu, aby rozszerzyć swoją władzę. Doktor i Fitz zostają uwięzieni po poznaniu planu Silvera. Doktor daje Anji klucz do TARDIS i wysadza drzwi celi ładunkiem wybuchowym z kieszeni. Doktor zmienia Dave’a II w Silverati nielojalnego wobec Silvera. Dave II zabiera ich do hipertunelu i pomaga walczyć ze Silverem. Anji strzela Silvera w oko, a ten ucieka przez hipertunel. Doktor wyjaśnia, że zabrał mu dane o TARDIS, gdy walczyli. Dave II przeprogramowuje hipertunel, pozostawiając Silvera i jego armię na martwej planecie. Doktor zmienia Dave’a II z powrotem w człowieka, a Anji zostawia go, by stworzył sobie nowe życie na Endpoint, zanim odlatuje w TARDIS.


Tempe zostaje wysłany na Quintę jako ambasador, ale nie sygnalizuje na czas swojego bezpieczeństwa, co skutkuje zniszczeniem planety przez załogę Hermesa. Przed śmiercią bohater odkrywa, że mieszkańcami planety są dziwne kopce, które znalazł w pobliżu miejsca lądowania.[sep]Książka rozpoczyna się historią bazy na księżycu Saturna, Tytanie, gdzie młody pilot statku kosmicznego, Parvis, wyrusza w „striderze” (maszynie przypominającej mechę) na poszukiwanie kilku zaginionych osób, wśród nich słynnego Pirxa z Opowiadań o pilocie Pirxie Lema. Udaje się w niebezpieczny region gejzerów, gdzie zaginęli inni, ale niestety ulega wypadkowi. Nie widząc sposobu na opuszczenie maszyny i powrót w bezpieczne miejsce, uruchamia wbudowane urządzenie kriogeniczne. Główna fabuła dotyczy wyprawy wysłanej do odległej gwiazdy w celu nawiązania kontaktu z cywilizacją, która mogła zostać tam wykryta. Akcja toczy się ponad wiek po prologu, kiedy to statek kosmiczny jest budowany na orbicie Tytana. Przyszłe społeczeństwo jest opisywane jako globalnie zjednoczone i pokojowe, z wysokim szacunkiem dla sukcesu. Podczas przygotowań do lotu region gejzerów jest oczyszczany, a odkryte zostają zamrożone ciała. Są one wydobywane i zabierane na pokład, aby – jeśli to możliwe – obudzić je podczas podróży. Jednak tylko jedną z tych osób można ożywić (a dokładniej: złożyć z organów kilku z nich) z dużym prawdopodobieństwem sukcesu. Tożsamość mężczyzny jest niejasna – zawężono ją do dwóch mężczyzn (których nazwiska zaczynają się na „P”). Nigdy nie ujawniono, czy jest w rzeczywistości Pirxem, czy Parvisem (a sam wydaje się cierpieć na amnezję w tej sprawie). W swoim nowym życiu przyjmuje imię Tempe. Statek badawczy Eurydika najpierw udaje się do czarnej dziury w pobliżu Beta Harpiae, aby wykonać manewry mające na celu zminimalizowanie efektów dylatacji czasu. Przed zbliżeniem się do horyzontu zdarzeń Eurydika wypuszcza Hermesa, mniejszy statek badawczy, który kontynuuje lot w stronę Beta Harpiae. Zbliżając się do planety (zwanej „Quinta”), wykazującej oznaki istnienia inteligentnego życia, załoga Hermesa próbuje nawiązać kontakt z mieszkańcami planety, którzy – wbrew oczekiwaniom załogi – są dziwnie niechętni do komunikacji. Załoga dochodzi do wniosku, że na powierzchni planety panuje stan przypominający zimną wojnę, hamujący rozwój przemysłowy miejscowych. Próbują zmusić obcych do nawiązania kontaktu za pomocą zdarzenia niemożliwego do ukrycia przez rządy obcych – to jest poprzez inscenizację implozji ich księżyca. Ku zaskoczeniu, tuż przed uderzeniem, kilka z wystrzelonych rakiet zostaje zniszczonych przez pociski Quintańczyków, co narusza symetrię implozji i powoduje, że fragmenty księżyca są wyrzucane na zewnątrz, a niektóre z nich uderzają w powierzchnię planety. Jednak nawet ta katastrofa nie skłania miejscowych do otwarcia się na obcych gości, więc załoga wykorzystuje urządzenie działające jak gigantyczna soczewka lub laser, zdolne do wyświetlania obrazów (a także skupiania wiązek do punktu, w którym stają się potężną bronią) i za sugestią Tempego pokazuje Quintańczykom „bajkę”, rzutując kreskówkę na chmury Quinty. W końcu Quintańczycy kontaktują się z Herkulesem i ustalają spotkanie. Ludzie nie ufają Quintańczykom, więc aby ocenić ich intencje, wysyłają mniejszą replikę Hermesa – która zostaje zniszczona tuż przed lądowaniem. Ludzie odpowiadają ostrzałem z lasera w lodowy pierścień wokół planety, krusząc go i powodując spadanie jego fragmentów na planetę. W końcu Quintańczycy są zmuszeni przyjąć „ambasadora”, którym ponownie zostaje Tempe; Quintańczycy są ostrzeżeni, że urządzenie projekcyjne zostanie użyte do zniszczenia planety, jeśli mężczyzna nie zgłosi się, że nadal jest bezpieczny. Po lądowaniu Tempe odkrywa, że na miejscu lądowania nie ma śladu nikogo. Po zbadaniu dziwnej konstrukcji w pobliżu, rozgląda się i znajduje dziwnie wyglądający kopiec, który otwiera małą łopatką. Ale ku swemu przerażeniu zauważa, że w swoim roztargnieniu pozwolił, aby wyznaczony czas minął bez sygnalizowania kolegom na orbicie. Gdy planeta zostaje pochłonięta przez ognistą zagładę z rąk tych, którzy zostali wysłani, aby nawiązać kontakt z jej mieszkańcami, Tempe w końcu rozumie, kim są Quintańczycy – kopce – ale nie ma czasu, aby podzielić się swoim odkryciem z innymi.


Rafe wyjaśnia Mai, że są skinwalkerami, czyli ludźmi ze specjalnymi zdolnościami, którzy powstali w wyniku eksperymentu mającego na celu przywrócenie ich gatunku. Maya dowiaduje się, że jej biologiczna matka uczestniczyła w tym projekcie bez wiedzy o jego prawdziwym celu, co mogło być powodem jej porzucenia.[sep]Akcja Zgromadzenia rozgrywa się w małym miasteczku badawczym o nazwie Salmon Creek na wyspie Vancouver. Salmon Creek zostało zbudowane przez korporację St. Cloud, właścicieli miasta i otaczającego go parku. Powstało dla pracowników tej firmy. Maya, główna bohaterka, jest adoptowaną córką leśniczego. Wydarzenia w rzeczywistości zaczynają się rok wcześniej od śmierci przyjaciółki Mai, Sereny (która posiada zdolności paranormalne związane z wodą). Ona, Maya i chłopak Sereny, Daniel, pływali w jeziorze. Serena, kapitan drużyny pływackiej z Salmon Creek High, utonęła w jeziorze, a Maya czuje się winna, że nie udało jej się uratować przyjaciółki. Rok później Maya przygotowuje się do obchodów swoich szesnastych urodzin. Chce zrobić sobie tatuaż ze swojej znamienia – kształtu łapy na biodrze. Nie chce go jednak w żaden sposób zmieniać; chce jedynie, aby był bardziej widoczny. Ostatecznie jednak go nie robi, ponieważ ciotka tatuażysty obraża ją, nazywając ją w języku nawajo czarownicą. Później zaprasza Rafe’a, nowego „złego chłopaka” w szkole, na swoją przyjęcie urodzinowe w domu Daniela. Na przyjęciu młodzież rywalizuje na nowej ściance wspinaczkowej Mai: jeśli ona pokona wszystkich chłopaków, muszą dodać więcej uchwytów, ale jeśli przegra z choć jednym, musi go pocałować. Po tym, jak Maya pokonuje wszystkich uczestników, pojawia się Rafe. Wyzwaje ją na pojedynek i wygrywa. Nie całuje jej jednak, obiecując odebrać nagrodę bez świadków. Maya i Rafe zaczynają się spotykać. Pewnego dnia, gdy Maya idzie do niego na obiad z nim i jego dziecinną starszą siostrą, Annie, zostaje zaatakowana przez kogoś, kto szuka Rafe’a. Widzi, jak Annie przemienia się z pumy z powrotem w człowieka. Rafe wyjaśnia, że skinwalkers to ludzie ze specjalnymi zdolnościami, w tym możliwością przemiany w pumy lub niedźwiedzie oraz zdolnością leczenia i komunikowania się z innymi zwierzętami. Mówi, że Rafe, Maya i Annie są skinwalkers i noszą cechy zwierzęce nawet w ludzkiej postaci. Wyjaśnia to wyostrzony słuch i nocne widzenie Mai, a także jej niesamowite umiejętności w rehabilitacji rannych i chorych zwierząt. Maya łączy fakty, zauważając związek między jej znamieniem w kształcie łapy a tym, że jest skinwalker. Rafe potwierdza tę teorię, mówiąc, że znamiona w kształcie łapy wskazują na skinwalkers i że zarówno ona, jak i Annie je mają. Wyjaśnia również, że skinwalkers wyginęli, dopóki nie przeprowadzono eksperymentu mającego przywrócić ich do życia. Mówi, że ich biologiczne matki zostały wybrane do udziału w tym eksperymencie ze względu na ich indiańskie DNA, ale nie zdawały sobie sprawy, co się naprawdę dzieje. Rafe przypuszcza, że biologiczna matka Mai dowiedziała się prawdy o eksperymencie, co wyjaśniałoby, dlaczego porzuciła Mayę, gdy była niemowlęciem. Maya dowiaduje się również, że może mieć brata-bliźniaka, z którym została rozdzielona po urodzeniu. Rafe wyjaśnia, że skinwalkers nie mogą kontrolować momentu swojej przemiany i wskazuje objawy, które pojawiają się u skinwalkers przed przemianą. Maya zdaje sobie sprawę, że przechodzi te objawy i wkrótce może się przemienić. Maya zrywa z Rafe’em, myśląc, że spotykał się z nią tylko dlatego, że jest skinwalker, jednak Rafe naprawdę czuje do niej romantyczne uczucia. Tej samej nocy Annie zniknęła, będąc nadal w postaci pumy, a jej lokalizacja jest nieznana dla wszystkich postaci. Rafe wie, że Annie często ucieka po przemianie, ale martwi się o jej bezpieczeństwo, zwłaszcza gdy las płonie. Maya, Daniel i Rafe są w lesie podczas pożaru i zaczynają uciekać, gdy widzą ludzi. Daniel prosi Rafe’a i Mayę, aby się ukryli, ponieważ jego specjalny zmysł ostrzegający przed niebezpieczeństwem się aktywuje. Podsłuchują rozmowę ludzi i odkrywają, że ta grupa podpaliła las, aby odwrócić uwagę miasteczka. Ludzie ci mieli następnie włamać się do laboratoriów St. Cloud, aby ukraść przechowywane tam sekrety. Książka kończy się, gdy Maya, Daniel, Nicole i nieprzytomny Rafe uciekają helikopterem i zgłaszają to, co podsłuchali, władzom miasta.


Brian Tate pomaga profesorowi Dibble’owi w walce z grupą młodych kobiet. Jego próba poparcia obu stron konfliktu kończy się sukcesem i przynosi mu jedynie zadowolenie.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w 1969 roku. Erica i Brian Tate to pozornie szczęśliwa i odnosząca sukcesy akademicka para. Przynajmniej Brian Tate odnosi sukcesy: piastuje Katedrę Nauk Politycznych im. Saylesa na Uniwersytecie Corinth w stanie Nowy Jork. Gdy zbliża się do połowy czterdziestki, zaczyna przechodzić kryzys wieku średniego. Jest podziwianym badaczem dzieł George’a Kennana, dyplomaty, który na początku zimnej wojny opracował dla prezydenta Harry’ego Trumana politykę powstrzymywania Związku Radzieckiego. Brian jest jednak przygnębiony, ponieważ reputacja i wpływy Kennana uległy zawieszeniu, a on sam uświadamia sobie, że jego własna ambicja napisania książki, która zmieni świat, prawdopodobnie nigdy nie zostanie zrealizowana, a w konsekwencji nigdy nie zostanie wezwany do służby w Waszyngtonie. Jego żona Erica, 40-letnia, również nie jest do końca zadowolona ze swego losu. Ma dyplom z Radcliffe i opublikowała kilka książek dla dzieci, ale w zasadzie zrezygnowała z wszelkich ambicji na rzecz życia pełnej matki oraz urządzania i uczęszczania na kolacje wykładowców. Teraz, gdy ich dzieci zbliżają się do dorosłości, Brian i Erica uświadamiają sobie, że nie mogą znieść własnego potomstwa – ich muzyki, nieuprzejmości i egoizmu. Tymczasem Brian Tate jest śledzony i nawiązuje romans z młodą studentką, Wendy, co go cieszy, ponieważ ona go wielbi. Gdy Erica dowiaduje się o tym, Brian zrywa z Wendy, ale wkrótce wznawia romans i sprowadza ją w ciążę. Zrozpaczona Wendy rozważa samobójstwo; aborcję (stan Nowy Jork zalegalizował aborcję w 1970 roku, ale tuż przed tym stała się ona łatwiej dostępna); lub wychowanie dziecka, nosiciela cennych genów Tate’a, które – jej zdaniem – powinno być chronione dla dobra ludzkości. Przeprowadza aborcję, ale potem zachodzi w ciążę ponownie, a Brian przeraża się myślą, że będzie musiał ją poślubić, ale na szczęście wyjeżdża do życia w komunie w Kalifornii z młodszym chłopakiem. Sytuacja Eriki jest lustrzanym odbiciem sytuacji jej przyjaciółki Danielle Zimmern – niedawno rozwiedzionej z mężem Leonardem, Danielle zaangażowała się w wyzwolenie kobiet. Erica wchodzi w niesatysfakcjonujący romans ze starym przyjacielem – Zedem, którego kiedyś uważała za zbyt nieatrakcyjnego, by traktować go poważnie. Zabiegał o nią, gdy byli studentami na Harvardzie, a teraz prowadzi w mieście księgarnię o charakterze kontrkulturowym. Zed zaprasza ją na trip z użyciem LSD. Tymczasem Brian Tate ostatecznie pomaga grupie młodych kobiet – w szczególności jest zafascynowany jedną z nich, piękną studentką Jenny – które chcą protestować przeciwko seksistowskim postawom profesora Dibble’a, wysoce konserwatywnego kolegi Brika z wydziału. Brian próbuje bezskutecznie poprzeć obie strony w tym sporze, ku własnemu niepokoju. Dowiadujemy się, że w wojnie między mężczyznami a kobietami, podobnie jak w innych wojnach, gdy obie strony są skrajnie spolaryzowane, nie może być miejsca na kompromis.


Edward przejmuje kontrolę nad ciałem Aleca podczas rajdu na placówkę Alpha-Omega w celu odzyskania szablonu genetycznego Adonai. Po ataku ichtiozaura próbuje przenieść swoją świadomość do Mendozy, co jednak kończy się jej wejściem w stan katatonii.[sep]Na końcu *The Life of the World to Come* Alec Checkerfield, na pokładzie swojego szkunera *Captain Morgan*, załogowanego i sterowanego przez tytułowego AI stworzonego z komputera edukacyjnego otrzymanego w dzieciństwie, uciekł z placówki Dr. Zeus na wyspie Santa Catalina z informacjami skradzionymi z baz danych Firmy. Używając tych informacji, Kapitan przekształcił statek w maszynę czasu, opuszczając rok 2351, by ukryć się w historii. W trakcie podróży Alec odnalazł i stracił Mendozę, nieświadomie zgrał swoje alter ego do własnego mózgu i równie nieświadomie brał udział w jednej z najbardziej znanych masakr w historii ludzkości – zniszczeniu kolonii Mars Dwa przez terrorystów. W rezultacie Alec dręczą wyrzuty sumienia, a w wyniku osłabienia staje się ofiarą innych osobowości, zwłaszcza byłego zabójcy Edwarda. W dziwnym wspólnym wysiłku włamują się do Nuevo Inklings w roku 2351 i kradną więcej informacji w postaci „buke”, przenośnego komputera z XXIV wieku. Wzmocnieni w ten sposób znikają w czasie, by zaplanować ratunek Mendozy. Kapitan zaczyna rozmawiać z osobowościami indywidualnie, tworząc plan. Mendoza przebywa w „Options Research”, 300 tysięcy lat w przeszłości. Jest to placówka poświęcona znajdowaniu sposobów na zabijanie cyborgów, wykorzystująca jako króliki doświadczalne Opiekunów, którzy stracili wolę życia. Jest tam tylko jeden agent Firmy, ale jest to Marco – jedyny Egzekutor oprócz Budu, który pozostał wolny po zakończeniu pierwotnej misji Egzekutorów. Zamiast zostać umieszczonym w zawieszeniu animacji jak inni Egzekutorzy, został wysłany, by zarządzać Options Research, gdzie systematycznie demontuje cyborgów i poddaje ich okrutnym zabiegom w próbie ich zniszczenia. Alec i Kapitan przybywają z przyszłości, z Edwardem kontrolującym ich ciało w celu wykonania misji. To szczęśliwe zbieg okoliczności, gdyż okropności stworzone przez Marco przerażają Nicholasa i Aleca. Znajdują Mendozę, która leżała w stalowej trumnie przez 900 lat, unieszkodliwiając przy tym Marco. Kapitan zduplikował wirusa, który pokonał Budu, choć Edwardowi udaje się go wstrzyknąć tylko dzięki czystemu szczęściu. Stan Mendozy jest straszny; jej trumna ma zaledwie metr długości.

W roku 2317 Joseph wciąż czeka, aż Budu dokończy regenerację po uratowaniu go w 2276 roku. Mieszka w zakamarku ośrodka reanimacji pod górą Mount Tamalpais, niedaleko San Francisco, kradząc żywność, odzież i inne sprzęty, których potrzebuje. Ostatnio odgrywał rolę odwiedzającego majsterkowicza i kochanka Mavis, gospodyni pobliskiej Pelican Inn. Budu wreszcie budzi się, mimo że jest niewidomy i nie może się komunikować. Joseph kradzie wokoder i podłącza go do systemów Budu, aby mógł słyszeć i mówić. Budu opowiada swoją historię o tym, co się z nim stało po ucieczce z niewoli Firmy w 1099 roku. Stając się wędrowcem takim jak Joseph, przemierzał Europę, aż Czarna Śmierć dała mu pomysł wykorzystania choroby do eliminacji z ludzkości jej agresywnych członków. Kontaktując się ze swoimi rekrutami, takimi jak Labienus, utworzył Plague Cabal, który zaczął tworzyć choroby zaprojektowane tak, by szybko zabijać populacje docelowe, a potem wymierały przed rozprzestrzenieniem się na resztę ludzkości. Labienus miał jednak wizje redukcji populacji ludzkiej na skalę globalną, popełniając ludobójstwo, co doprowadziło do upadku Budu z rąk Victora, który nieświadomie został zrobiony nosicielem wirusów celowanych. Joseph znajduje kapsułę czasu ukrytą przez Budu na skale Morro Rock i udaje się do Options Research w poszukiwaniu Mendozy. Przybywa długo po tym, jak Alec odleciał, i jest atakowany przez Marco, nawet gdy choruje na wirusa. Gdy Marco się uspokaja, opowiada Josephowi, co się stało, po czym wchodzi do morza, prawdopodobnie, by ukryć się przed Firmą, którą – jak teraz wierzy – ściga go. Joseph, przerażony tym, co widzi, i nie znajdując Mendozy, wraca do XXIV wieku i kontaktuje się z Suleymanem, który organizuje misję ratunkową cyborgów przetrzymywanych w Options Research i ujawnia to wszystkim innym aktywnym agentom Firmy wciąż żyjącym. Dzięki wiedzy dostarczonej przez Budu, Joseph zaczyna przetrząsać bazy danych Firmy w poszukiwaniu informacji o Mendozie, jego przyjacielu Lewisie oraz projekcie Adonai, który stworzył Aleca, Edwarda i Nicholasa. Przez ostatnie dekady stracił nieco kontakt z rzeczywistością i w rezultacie stał się obsesyjny w dążeniu do zniszczenia Adonai. Wiedząc, że Alec rodzi się w 2320 roku, sprowadza „rodziców” Aleca, hrabiego i hrabinę Finsbury, do Pelican, aby zapobiec jego poczęciu. Ze zdumieniem odkrywa, że dawno temu zdecydowali nie mieć dzieci, a Roger został medycznie wysterylizowany. W rzeczywistości Alec urodził się matce zastępczej i został przekazany Checkerfieldom przez Firmę.

Alec i jego duchowi towarzysze wreszcie mogą objąć swoją ukochaną, gdy Kapitan, używając własnej wersji zbiornika reanimacyjnego Firmy, ją odbudowuje. Straciła większość wspomnień, choć są wskazówki, że Kapitan mógł je zablokować, by chronić jej zdrowie psychiczne. Jednym z skutków ubocznych jest usunięcie warunkowania Firmy, które tłumiło jej nadprzyrodzone zdolności, i nieustanne tworzenie anomalii czasowych wokół niej, gdy jej emocje są pobudzone. Typowym rezultatem jest to, że rośliny wydają się rosnąć z niewiarygodną prędkością. Statek wkrótce staje się pływającą szklarnią. Tymczasem Kapitan przyswaja dane Firmy. Może uczynić Aleca nieśmiertelnym tak jak Mendoza, która myśli, że jest już nieśmiertelny jak ona. Może tworzyć urządzenia przy użyciu nanotechnologii, o których Firma, powolna i biurokratyczna, nigdy nie pomyślała, by je zbudować. Alec i Mendoza zaczynają podrzucać małe bomby zegarowe w postaci zbiorów nanobotów w różnych momentach historii. Tymczasem poszukiwania pierwotnego szablonu genetycznego Aleca, którego Kapitan potrzebuje do leczenia nieśmiertelności, ujawniają śmiertelne szczątki zarówno Edwarda, jak i Nicholasa, ukryte w magazynach Firmy; jest to szok dla każdego z mentalnych pasażerów Aleca. Ostatecznie lokalizują Alpha-Omega, tajną placówkę, w której przechowywane są szablony genetyczne dla wszystkich agentów, a w rzeczywistości każdego rodzaju człowieka, który kiedykolwiek istniał. Przed zrobieniem tego Alec nalega na wakacje, a ponieważ jest obsesyjny w swoim romantycznym widzeniu piratów, postanawia pojechać do Port Royal na Jamajce w czasach jej świetności przed zniszczeniem przez trzęsienie ziemi w 1692 roku.

Joseph i Budu badali Aleca i zrozumieli, że prawdopodobnie odwiedzi Port Royal. Joseph zakłada bazę w mniej burzlijskiej śródlądowej społeczności Spanish Town, gotowy czekać latami na ich przybycie, wyposażony w urządzenie mogące wykrywać i zagłuszać sygnały Kapitana. Alec przybywa z Mendozą, choć jest szybko odrażony miejscem i jest w stanie kontynuować tylko dzięki pomocy Edwarda i Nicholasa, którzy nie są niepokojeni takimi okropnościami jak rzeźnie, targi mięsne, zwierzęta domowe, bandyci i piraci. Dla uczczenia zbliżającego się triumfu nad Dr. Zeus, Alec i Mendoza, przy znacznej pomocy pasji i poezji Nicholasa, biorą ślub i cieszą się spóźnionym miesiącem miodowym w gospodzie w porcie. Joseph miał nieszczęście być z dala od domu, gdy jego alarm został aktywowany, a gdy wraca, para już zniknęła. Po wyczerpującej podróży znajduje *Captain Morgan* na kotwicy i skrada się na pokład, po wyłączeniu Kapitana zagłuszaczem sygnału. Konfrontując się z mężczyzną, którego uważa za Aleca Checkerfielda, jest zszokowany atakiem osobowości Nicholasa. Ogłuszając Aleca, przesłuchuje go, gdy ten odzyskuje przytomność, ale odkrywa, że ma do czynienia z Edwardem. W tym momencie Mendoza wybiega z kabiny statku, a Kapitan pokonuje zagłuszanie i aktywuje systemy obronne statku. Mendoza nie rozpoznaje Josepha, który uświadamia sobie, że cokolwiek myśli, Alec, Edward i Nicholas szczerze ją kochają. Ucieka i wraca do Budu. Z punktu widzenia Budu, Josepha nie było kilka dni. Z punktu widzenia Josepha minęło 20 lat. Rany Aleca odniesione w walce wymagają jeszcze więcej czasu na rekonwalescencję. W kurorcie w 2276 roku grają w brutalną grę wideo, która jest nielegalna w czasach Aleca. Edward wygrywa grę, dosłownie ją wypalając. W rezultacie staje się równym Aleca w cyberprzestrzeni, choć inni o tym nie wiedzą. Wreszcie napadają na Alpha-Omega, na wyspie w 500 000 p.n.e., omijają AI i jedynego ludzkiego opiekuna, którego chroni, i odzyskują szablon genetyczny Adonai. Gdy Kapitan jest rozproszony przez inne AI, Edward przejmuje kontrolę nad Alecem i zamyka inne osobowości w wirtualnym więzieniu. Jego brawura jest jednak krótkotrwała. Alec i Nicholas próbują uciec, rozpraszając Edwarda, gdy ten jest atakowany przez ichtiozaura wchodząc do morza. Ciężko ranny, próbuje przenieść swoją osobowość do systemów Mendozy, ale rezultat pozostawia ją w stanie katatonii. Kapitan zostaje, by posprzątać bałagan. Ostatnia scena jest zagadkowa i pozostawia czytelnika w napięciu. Mendoza zostaje „zrestartowana”, ale Kapitan wydaje się uzyskać ludzką formę. Sugeruje, że Alec i Nicholas są wciąż uwięzieni w umyśle Mendozy i, dziwnie, nazywa ją „matką”.


Aimeric i Giraut doradzają radzie Caledonii, aby dostosowała gospodarkę do technologii springera, co wywołuje podejrzenia o próbę przejęcia władzy i prowadzi do konfliktu zbrojnego. W trakcie walk Giraut uświadamia sobie, że jego dotychczasowe życie w kulturze Nou Occitan było udawane.[sep]Historia zaczyna się w XXIX wieku na planecie Wilson (krążącej wokół Arktura) i opowiada o młodym mężczyźnie imieniem Giraut oraz jego romantycznych, szermierczych przyjaciołach, którzy są wszystkimi członkami kultury Nou Occitan i mieszkańcami Quartier de Jovents – rodzaju placu zabaw dla nastolatków i dwudziestolatków, którzy jeszcze nie przeszli do bardziej „dorosłego” stylu życia swoich rodziców. Chronieni technologicznie, ci młodzi dorośli toczą pojedynki na mieście „neuroduktorowymi” szpadami i bywają w tawernach Quartier, żyjąc w wyobrażonej rekonstrukcji literatury okcytańskiej i tradycji trubadurów. Giraut musi jednak dorosnąć znacznie szybciej niż większość jego przyjaciół, ponieważ pewnego dnia jego przyjaciel Aimeric, który przed przybyciem na Wilson i zostaniem joventem był ekonomistą w kulturze Caledon na najbliższej zamieszkanej planecie, Nansen (krążącej wokół Mufrida), zostaje wezwany przez rząd do powrotu na swoją planetę w misji regulującej wpływ springera na gospodarkę Caledonii. Springer to metoda natychmiastowego transportu, która szybko zjednocza ludzkość w całym znanym kosmosie. Giraut postanawia odejść, gdy przyłapuje swoją dziewczynę na wchodzeniu do międzygwiezdnej „sceny artystycznej” (sztuka ta nazywa się „sadoporno”), która jest buntem przeciwko wyłącznym wartościom i kodeksowi honorowemu cenionym przez Girauta i jego przyjaciół. W ten sposób Aimeric i Giraut doradzają racjonalnej radzie Caledończyków, aby dostosowali swoją gospodarkę do reszty wszechświata, aby springer wywierał jak najmniej szkodliwych skutków. Gdy Caledończycy uznają, że Aimeric i Giraut, a także rząd międzygwiezdny, próbują przejąć ich władzę, zaczynają starać się odzyskać kontrolę nad wszystkim, a wybuchają konflikt miejski. Giraut w trakcie walk odkrywa, kim naprawdę jest, i zaczyna dostrzegać, jak udawane było jego życie w domu, oraz dostrzega wady swojej rodzimej kultury.


Carlotta Adams zamordowała męża, podczas gdy Jane Wilkinson udawała ją na przyjęciu, a następnie popełniła samobójstwo, by zatrzeć ślady. Ofiara zmodyfikowała list znaleziony przy zwłokach, dodając jedną literę, aby sugerować, że zaangażowana była kobieta.[sep]Jane Wilkinson, aktorka, jest podejrzana o zamordowanie swojego męża, czwartego barona Edgware, aby móc poślubić księcia Merton. Fabuła zaczyna się od prośby Jane do Poirota o przekonanie męża do zgody na rozwód. Gdy Poirot niechętnie to robi, Edgware twierdzi, że już wyraził zgodę na rozwód i napisał do Jane list informujący ją o tym fakcie. Gdy Poirot zawiadamia o tym Jane, ona zaprzecza, jakoby kiedykolwiek otrzymała taki list. Lord Edgware jest przedstawiony jako postać raczej mało sympatyczna. W nocy morderstwa Wilkinson podobno udaje się do domu Edgware, przedstawia się lokajowi i wchodzi do gabinetu męża. Następnego dnia Lord Edgware zostaje znaleziony martwy, a główny inspektor Japp opowiada Poirot o wszystkim. Liczni przyjaciele i znajomi Jane opisują ją jako osobę niemoralną, kładącą nacisk tylko na siebie, która na pewno popełniłaby przestępstwo, gdyby pomogło jej to w osiągnięciu celu, bez zważania na innych. Ale w porannych gazetach odkrywają artykuł o przyjęciu, które odbyło się poprzedniego wieczoru i na którym obecna była Wilkinson. Na przyjęciu przy stole zasiadło trzynaścioro gości. Jeden z gości wspomniał, że trzynaście osób przy stole oznacza pecha dla pierwszej osoby, która wstanie od stołu (stąd alternatywny tytuł książki, „Trzynaście przy kolacji”), a Jane Wilkinson była pierwszą, która wstała. Wśród gości jest aktor o imieniu Donald Ross, który spędził dużo wieczoru rozmawiając z Jane. Policja jest więc na początku zdezorientowana tą sprawą, podobnie jak Poirot. Tego samego ranka, gdy odkryto morderstwo Lorda Edgware, artystka kabaretowa i aktorka Carlotta Adams, znana ze swoich niezwykłych imitacji, zostaje znaleziona martwa na skutek przedawkowania Veronalu. Wśród jej rzeczy znajduje się tajemnicze złote etui z proszkiem nasennym. Etui ma napis: „Od D, Paryż, 10 listopada Słodkie sny”. Poirot próbuje to rozszyfrować i układa dowody w całość. Kilka dni później Jane pojawia się na kolejnym przyjęciu, gdzie goście rozmawiają o Paryżu z Troi. Jednak Jane Wilkinson na tym przyjęciu myśli, że goście – ponownie w tym aktor Donald Ross – mówią o stolicy Francji. Ross nie może tego zrozumieć, ponieważ na przyjęciu w nocy morderstwa Jane mówiła z wiedzą o mitycznym Paryżu. Ross dzwoni do Poirota ze swoim odkryciem, ale zanim może powiedzieć, co odkrył, zostaje dźgnięty nożem w swoim domu, ale Poirot i tak jest bliski rozwiązania sprawy. Poirot gromadzi podejrzanych i szczegółowo opisuje przebieg zbrodni (trzech morderstw): Gdy Carlotta Adams udawała Wilkinson, Jane po prostu wzięła taksówkę do domu Edgware, gdzie zamordowała męża. Zobaczył ją sekretarz męża, ale jego wzrok i bezstronność zostały podważone podczas procesu. Później Jane (w osobie „pani Van Dusen”, starszej amerykańskiej wdowy) i Carlotta spotykają się w hotelu, gdzie toastem uczynią udany „występ” Carlotty, a pozornie po to, by Jane mogła zapłacić Carlottcie. Jednak Jane wrzuca Veronal do drinka Carlotty, a Adams umiera. Jane odkrywa list, który Carlotta napisała do swojej siostry, i przeraża ją to, jak otwarcie Carlotta pisze w liście o ich układzie. Zamiast zniszczyć list, Jane widzi sposób, w jaki może go wykorzystać na swoją korzyść. W lewym górnym rogu drugiej strony znajduje się słowo „ona” (odnoszące się do Jane); odrywa literę „s”, pozostawiając słowo „on”, przez co sprawia wrażenie, że mężczyzna zatrudnił Carlottę. Następnie Jane wkłada pozostały Veronal do złotego etui, aby sprawić wrażenie, że Carlotta była uzależniona od Veronalu. Jane zamówiła złote etui tydzień wcześniej (jako „pani Van Dusen”), co Poirot odkrywa, przesłuchując grawerów. Poirot również uświadamia sobie, że „listopad” został wygrawerowany na etui specjalnie po to, by go zmylić. Nieświadoma tego Jane, Carlotta znała się na greckiej mitologii, więc dużo rozmawiała o tym temacie z Donaldem Rossem. Na drugim przyjęciu Jane zdaje sobie sprawę, że popełniła potencjalnie bardzo poważny błąd dotyczący Paryża, opuszcza przyjęcie i udaje się do domu Rossa, by go zabić, zanim zdąży powiedzieć Poirot. Jej motywem zabicia Lorda Edgware było to, że książę Merton był zagorzałym anglokatolikiem i nie poślubiłby rozwódki; wdowa to jednak inna sprawa. W ostatnim rozdziale pisze list do Poirota, niezwykle pozbawiony jakiejkolwiek wrogości, który kończy się jej zastanawianiem się, dlaczego egzekucje nie są już przeprowadzane publicznie.


Gertruda zabija trzech napastników strzałem przez okno, podczas gdy Edward zostaje ranny w ramię rzuconym tomahawkiem, gdy ostrzega matkę. Następnie rodzina ucieka z płonącego domu, pozostawiając hiszpańską broń, która ulega zniszczeniu.[sep]Akcja książki toczy się w 1756 roku, podczas wojny z Francuzami i Indianami, w Guilderland w stanie Nowy Jork. Dziesięcioletni Edward Van Alstyne (w całej książce nazywany „Ateoord”, co jest jego holenderskim imieniem) i jego matka Gertruda są zdeterminowani, by bronić swojego domu i rodziny za pomocą starożytnego (i zbyt ciężkiego) hiszpańskiego zamka lontowego, który pradziadek Edwarda przywiózł z Berg op Zoom w Holandii, podczas gdy ojciec Teunis jest poza domem, walcząc z wrogiem w lokalnej milicji (do rozczarowania Edwarda używa muszkietu zamiast zamka lontowego). Gertruda, Edward i jego młodsza siostra Trudy wykonują codzienne obowiązki, ale dociera wiadomość, że siły francusko-indiańskie atakują i podpalają pobliskie osady oraz że Teunis i jego kompania milicji zostali wysłani, aby je przechwycić. Tego samego dnia, gdy ona i dzieci są na pastwisku przy wypasaniu krów, Gertruda dostrzega w oddali słup dymu i zdaje sobie sprawę, że napastnicy zbliżają się. Zamiast uciekać z dziećmi do ceglanego domu teściowej, jak wcześniej sugerował Teunis, ponieważ napastnicy byliby bardziej skłonni zaatakować ten dom niż ich własny, opracowuje plan na wypadek indiańskiego ataku. Po powrocie do domu ładuje zamek lontowy, ustawia go w pozycji do strzału i instruuje Edwarda, jak i kiedy ma oddać strzał. Następnie wychodzi na zewnątrz, by wypatrywać zbliżających się napastników. W kulminacyjnym momencie książki Gertruda widzi płomienie w oddali i zdaje sobie sprawę, że dom jej teściowej rzeczywiście został zaatakowany. Chwilę później dostrzega w ciemności pięciu Indian zbliżających się, z zamiarem podpalenia domu. Z trudem zdoławszy ich wyprzedzić, dociera do frontowego ganku i udaje jej się krzyknąć do Edwarda ustalone uprzednio ostrzeżenie, ale zostaje ranna w ramię rzuconym tomahawkiem, a chłopiec strzela z broni przez przednie okno, zabijając trzech napastników i odpędzając pozostałych dwóch (jednego z nich, najwyraźniej rannego, później zabija powracająca milicja). Podczas gdy ich dom płonie, Edward i Trudy zdołają przeciągnąć nieprzytomną matkę w bezpieczne miejsce. Edward wraca do płonącego domu, by uratować hiszpańską broń, a później on, Trudy i ich matka zostają odnalezieni przez ojca i innych milicjantów. Wstęp do książki stwierdza, że to prawdziwa historia przekazana przez potomków Trudy (Trudy stała się znana jako ekspertka w przędzeniu, czego nauczyła ją matka, która z powodu okaleczonego ramienia nie mogła już wykonywać tej pracy).


James, Lauren i Rat nie zdołali uciec z siedziby kultu systemem kanalizacyjnym, ponieważ napotkany inżynier ich zdemaskował. Rat rzeczywiście zginął podczas ataku ASIS i nie został później rekrutem CHERUB.[sep]James i Lauren Adams oraz Dana Smith zostają wysłani z misją do Australii, podszywając się pod dzieci agenta ASIS. Mają za zadanie ustalić, czy kult o nazwie The Survivors jest powiązany z organizacją Help Earth, w związku z czym trafiają do obszaru uznawanego za „żyzny grunt dla rekrutacji”. „Rodzina” zaczyna uczęszczać na spotkania kultu i ostatecznie zostaje przyjęta do wspólnoty. Lauren i James trafiają do elitarnej szkoły kultu w Arce – siedzibie sekty. Tam James zaprzyjaźnia się z Rathbone’em „Ratem” Reganem, synem założyciela kultu. Po pewnym czasie Lauren zakochuje się w Racie, a on wykorzystuje swoje wpływy u jednej z wielu żon ojca, by załatwić jej i Jamesowi pracę w biurach, zamiast w dusznych magazynach czy pralni. Tymczasem Dana, skrajnie przygnębiona swoją mało znaczącą rolą w misji, zostaje wezwana do gabinetu szefa wspólnoty. Tam jej i innemu członkowi kultu kazano wziąć udział w akcji Help Earth mającej na celu wysadzenie tankowca. Jej próby ostrzeenia kontrolerów misji kończą się niepowodzeniem, więc ostatecznie musi sama powstrzymać atak. ASIS dowiaduje się jednak o powiązaniach między Help Earth a The Survivors. Czekając na pretekst do zaatakowania Arki, wysyła elitarne oddziały, by ją zniszczyć, mimo ostrzeżeń agentów CHERUB, że kult jest dobrze przygotowany na takie wydarzenie. Śmigłowiec zostaje zestrzelony, a w pierwszym ataku ginie dziesiątki żołnierzy. W następującej po tym ciszy James, Rat i Lauren usiłują uciec. Zostają jednak schwytani i uwięzieni w pokoju pełnym małych dzieci przez sadystycznego nadzorcę. Gdy udaje im się go obezwładnić, Lauren zauważa, że muszą zabrać dzieci ze sobą, inaczej zginą. James niechętnie się zgadza i wciągają półprzytomne maluchy w dalszą drogę. Rat twierdzi, że najprawdopodobniejszą drogą ucieczki jest system kanalizacyjny, więc tam się udają. Gdy James przeciska się przez zbiornik, pojawia się inżynier. Chwilowa panika okazuje się nieuzasadniona, gdyż Rat przekonuje mężczyznę, że wypełnia misję boską. Inżynier oferuje im wtedy pomoc. Dziewięcioosobowa grupa wydostaje się na zewnątrz, ale później dowiaduje się, że w innym ataku ASIS zginęło kilkoro dzieci, gdy na nich runął mur. Rat jest uznany za zmarłego, ale okazuje się, że żyje i spotyka się z Lauren, która otrzymuje czarną koszulkę. Dana dostaje granatową koszulkę, a Jamesowi pozostaje tylko zatrucie żołądkowe złapane w kanalizacji. Rat zostaje rekrutem CHERUB, a cała czwórka wraca na kampus.


Fubuki interpretuje próbę pocieszenia ze strony Amélie jako akt szacunku i zrozumienia, co prowadzi do przydzielenia jej stanowiska w Wydziale Księgowości. Amélie postanawia jednak zrezygnować z pracy i natychmiast wrócić do Belgii.[sep]Amélie, młoda Belgijka, która spędziła pierwsze pięć lat życia w Japonii, podpisuje roczny kontrakt na stanowisko tłumaczki w prestiżowej firmie Yumimoto. Zaczynając od samego doła korporacyjnej drabiny, Amélie zdołała zsunąć się jeszcze niżej. Po przybyciu do firmy Yumimoto jest zdezorientowana, ponieważ najwyraźniej nie przydzielono jej żadnej konkretnej pracy, więc najpierw zabija nudę, wkuwając na pamięć listę pracowników firmy, a następnie postanawia roznosić firmową korespondencję, by wkrótce zostać skarconą za przejawianie inicjatywy i „kradzież cudzej pracy”. Później jej przełożony prosi ją o skopiowanie grubej stosu dokumentów, które – jak później odkrywa – są regulaminem jego klubu golfowego. Gdy kończy pracę, menedżer oddaje jej je, twierdząc, że kopie są wyśrodkowane, i prosi o ponowne wykonanie zadania, ale bez użycia podajnika. Kopiując strony jedna po drugiej, Amélie zostaje zaczepiona przez pana Tenshi, szefa Wydziału Produktów Mleczarskich, który chce wykorzystać jej wiedzę i prosi o napisanie raportu o nowej metodzie produkcji masła o obniżonej zawartości tłuszczu opracowanej w Belgii. Następnego ranka, gdy ręcznie wykonane kopie zostają ponownie odrzucone przez menedżera nawet bez obejrzenia, Amélie wykonuje trzecią partię kopii przy użyciu podajnika i zabiera się za pisanie raportu dla pana Tenshi. Przeprowadza badania japońskiego rynku, kontaktuje się z firmą w Belgii i uzyskuje od niej dokumentację, a następnie pisze raport w nocy w domu. Raport okazuje się wielkim sukcesem, ale Amélie prosi pana Tenshi, by nie ujawniał, kto jest jego prawdziwym autorem. Jej przeniesienie do wydziału pana Tenshi jest nieuniknione, gdyż pan Tenshi planuje przedstawić raport prezesowi firmy. Jednak bezpośrednia przełożona Amélie, panna Fubuki Mori, czuje się urażona, ponieważ stanowi to naruszenie hierarchii firmy, i ujawnia wszystko wiceprezesowi, który surowo gani pana Tenshi i Amélie oraz dba o to, by Amélie nie pisała już więcej raportów, ale ścisła się do wykonywania zadań zleconych przez pannę Mori. Mimo rady pana Tenshi, by tak nie robić, Amélie decyduje się skonfrontować z Fubuki i porozmawiać z nią osobiście. To spotkanie można uznać za główny punkt zwrotny powieści, ponieważ obie postacie czują, że to druga strona powinna przeprosić, a jednocześnie żadna z nich nie dostrzega, dlaczego miałaby to zrobić ona sama. Główna różnica polega na tym, że podczas gdy Amélie czuje, jakby jej postęp w karierze od bezużytecznej pracy do miejsca, w którym może wreszcie wykorzystać swoje umiejętności, został zahamowany bez innego powodu niż złośliwość, Fubuki odejmuje działanie Amélie osobiście, ponieważ ta próbowała ją wyprzedzić, naruszając tym samym podporządkowanie. Fubuki musiała cierpieć i ciężko pracować przez lata, aby osiągnąć swoje stanowisko, i było dla niej nie do pomyślenia, by Amélie osiągnęła ten sam poziom hierarchii w zaledwie kilka tygodni. Od tego momentu relacja między nimi zmienia się z całkiem dobrej (którą jednak tylko Amélie określiłaby mianem „przyjaźni”) na wrogość, choć wciąż towarzyszy jej szacunek i podziw ze strony Amélie, na które Fubuki albo nie zwraca uwagi, albo świadomie je ignoruje. Amélie okazuje się bezużyteczna w zadaniach, jakie potem otrzymuje w Wydziale Księgowości, ponieważ najwyraźniej w pewnym stopniu cierpi na dyskalkulię, podczas gdy Fubuki uważa, że Amélie popełnia błędy celowo, by sabotować firmę i samą przełożoną. Kolejna rozmowa ujawnia różnice między różnymi koncepcjami odpowiedzialności w kulturze japońskiej i zachodniej. Dla Fubuki menedżer ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za błędy swojego personelu (popełniłaś te błędy celowo, tylko by wystawić mnie na pośmiewisko publiczne), Amélie uważa, że każdy jest odpowiedzialny za własne błędy (wyśmiewałam tylko siebie, nie ciebie). Największy błąd popełnia jednak Amélie po tym, jak Fubuki zostaje surowo skarcona przez wiceprezesa przed całym wydziałem. Gdy Fubuki, nie okazując łez przed kolegami, udaje się do łazienki, by w prywatności wyrzucić z siebie emocje, Amélie podąża za nią, by ją pocieszyć. Z punktu widzenia Amélie Fubuki nie znajduje się w upokarzającej sytuacji, a zaoferowanie takiego pocieszenia jest jedynie szczerym gestem, Fubuki czuje się jednak ogromnie zawstydzona tym, że została przyłapana na okazywaniu uczuć, i błędnie interpretuje podążanie Amélie za nią jako akt zemsty i wrogość. Następnego dnia Fubuki przydziela Amélie pracę sprzątaczki łazienek. Do końca jej rocznego kontraktu zostało jeszcze sześć miesięcy, Amélie postanawia więc wytrwać do końca, co z zachodniego punktu widzenia może być haniebne, ale z japońskiego punktu widzenia w rzeczywistości oznacza nie utratę twarzy. Po zakończeniu kontraktu w styczniu 1991 roku wraca do Belgii i zaczyna publikować: jej pierwsza powieść „Hygiène de l’assassin” ukazuje się w 1992 roku, a w 1993 roku otrzymuje krótką notkę z gratulacjami od Fubuki.


Kevin, który został schwytany w wybuchu bomby napalmowej, ostatecznie przeżył dzięki przybraniu postaci feniksa i powraca do Tess. Historia kończy się sceną, w której główna bohaterka przygotowuje się do tej samej przemiany, aby wspólnie z przyjacielem wzlecieć nad miasto.[sep]Ostatnio przeprowadziwszy się do Dublina, Tess znajduje ukojenie w swojej mocy Przemiany (zdolności do zmieniania kształtu), uciekając od życia miejskiego na rzecz świata zwierząt. Jednak nie daje jej spokoju chłopiec o imieniu Kevin, który nieustannie podąża za nią do domu, gdy wysiada z autobusu szkolnego, i twierdzi, że potrzebuje jej pomocy. Wkrótce ujawnia, że on również jest Przemieniaczem i towarzyszył jej podczas kilku jej ostatnich wycieczek w zwierzęcej postaci. Kevin ma jednak prawie piętnaście lat, a gdy Przemieniacz skończy piętnaście lat, traci swoje moce (czego Tess nie była świadoma). Po wielu namowach Tess zgadza się pójść za Kevinem do domu należącego do starszej byłej Przemieniaczki o imieniu Lizzie, która ujawnia, że ogromne, żyjące w lodzie arktyczne ślimaki zwane kroolami zostały obudzone z tysiącletniego snu przez ostatnie wiercenia ropy naftowej w miejscu ich hibernacji. Teraz, gdy są przebudzone, zaczęły obniżać temperaturę Ziemi, aby uczynić ją bardziej komfortową dla siebie, i nie przystaną, dopóki nie wprowadzą całej planety w nową epokę lodowcową. Tylko Tess i Kevin mają moc, by to powstrzymać. Przybrawszy postać wielorybów, dwójka Przemieniaczy płynie na Arktykę, gdzie odpoczywają w postaci niedźwiedzi polarnych. Podczas snu Tess nagle dostrzega sens rady Lizzie o „byciem tym, czym nie jest”. Wyjaśnia Kevinowi, że ponieważ byli tak skupieni na tym, co istnieje tu i teraz, zamknęli swoje umysły na alternatywne możliwości, takie jak przemienianie się w stworzenia, które kiedyś istniały, a teraz są wymarłe. Uzbrojeni w tę wiedzę, oboje przemieniają się w mamuty, w których postaci kontynuują podróż. Krool dostrzega zbliżające się mamuty i postanawia je pożreć, aby zaspokoić głód. Gdy jego ogromne ciało unosi się, by je połknąć, Tess nagle robi wyobraźniowy skok, przemieniając się w smoka. Kevin naśladuje ją i razem topią kroola ognistym oddechem. Niestety, amerykański śmigłowiec wojskowy dostrzega ich i biorąc je za UFO, próbuje je zniszczyć za pomocą pocisków. Stworzenia unikają tych ataków i zaczynają krążyć po Arktyce, zabijając wszystkie kroole, które mogą znaleźć, co powoduje ustanie burz śnieżnych na całym świecie. Podczas gdy Tess i Kevin wracają do Irlandii, samoloty wojskowe ścigają ich ponownie, tym razem atakując bombą napalmową. Zawracają przed wybuchem, przemieniając się w ptaki, ale przemiana Kevina następuje kilka sekund za późno i zostaje on schwytany w eksplozji. Tess czeka na niebie nad miejscem wybuchu aż do świtu piętnastych urodzin Kevina, ale jest jasne, że zginął w wybuchu. Wracając do Dublina, rozmawia z Lizzie, która nie jest tak zrozpaczona śmiercią Kevina, jak się tego spodziewała. Lizzie wyjaśnia, że nie wie, czy istnieje życie po śmierci, i dlatego nie jest w stanie zastanawiać się nad tym, gdzie Kevin jest teraz. Tess wraca do domu, a jej rodzice są zachwyceni jej powrotem. Jednak zauważają, że przeszła ona znaczne zmiany podczas nieobecności i jest bardziej odizolowana niż kiedykolwiek wcześniej. Przez kolejne kilka miesięcy rozważa, kim zostanie, gdy skończy piętnaście lat, i znajduje wady w niemal każdej opcji. Tess staje się coraz bardziej samotna z upływem czasu, aż pewnej nocy odwiedza ją Kevin, teraz na stałe w postaci feniksa. Jej przyjaciel zrobił ogromny skok wiary, gdy został wciągnięty w wybuch, co pozwoliło mu przetrwać, ponieważ feniksy z natury powstają z własnego popiołu po śmierci. Książka kończy się, gdy Tess przygotowuje się do stania się feniksem i polecenia z Kevinem nad miastem.


Prześladowcy Oskara zastawiają na niego pułapkę na basenie i próbują go utopić. Oskar ratuje się sam, zabijając napastników, po czym samotnie pozostaje w mieście, porzucając pieniądze i rzeczy.[sep]W 1982 roku w Blackberg, dzielnicy Sztokholmu, 12-letni Oskar mieszka z matką i okazjonalnie odwiedza ojca na wsi. Mieszka z matką, która go kocha i z którą początkowo wydaje się mieć bliską więź. Jego ojciec jest alkoholikiem mieszkającym na wsi. Ponieważ Oskar jest ofiarą bezlitosnego znęcania się, rozwinął w sobie morbiczne zainteresowania, w tym przestępczością i medycyną sądową, oraz prowadzi album ze wycinkami gazet o morderstwach. Pewnego dnia zaprzyjaźnia się z Eli, dzieckiem w podobnym wieku, które właśnie wprowadziło się do sąsiedztwa. Eli mieszka ze starszym mężczyzną imieniem Håkan, byłym nauczycielem zwolnionym po tym, jak przyłapano go na posiadaniu pornografii dziecięcej, i od tego czasu żyje z dnia na dzień. Ujawnia się, że Eli jest wampirem, który został przemieniony jako dziecko i dlatego uwięziony na zawsze w młodym ciele. Oskar i Eli nawiązują bliską relację, a Eli pomaga Oskarowi bronić się przed jego prześladowcami. W trakcie książki ich relacja stopniowo się zacieśnia, a oni odkrywają przed sobą więcej ze swoich tajemnic, a w szczególności fragmenty ludzkiego życia Eli. Wśród ujawnionych szczegółów jest fakt, że Eli jest chłopcem, który został wykastrowany, gdy ponad 200 lat temu został przemieniony w wampira. Jednak Eli ubiera się w damskie ubrania i jest postrzegany przez obcych jako młoda dziewczyna. Håkan służy Eli, którego kocha, pozyskując krew od żywych, walcząc ze swoim sumieniem i wybierając ofiary, które może fizycznie uwięzić, ale które nie są zbyt młode. Eli daje mu za to pieniądze, choć Håkan jasno stawia sprawę, że zrobiłby to za darmo, gdyby Eli pozwoliła im na fizyczną bliskość. Håkan proponuje wyjść jeden ostatni raz pod warunkiem, że spędzi noc z Eli po zdobyciu krwi, ale zastrzeżeniem, że będzie mógł jej tylko dotykać. Ostatnia próba pozyskania krwi przez Håkana kończy się niepowodzeniem, a on zostaje schwytany. Tuż przed schwytaniem celowo okalecza się kwasem, aby policja nie mogła go powiązać z Eli. Gdy Eli znajduje go w szpitalu, Håkan oferuje jej swoją krew i jest wysysany do sucha siedząc na parapecie okna, ale strażnik przerywa im i Eli nie udaje się go zabić. Aby nie stał się wampirem, Håkan rzuca się przez okno na ziemię poniżej. Mimo to wkrótce ożywa jako bezmyślny wampir, kierowany tylko pragnieniem Eli. Następnie nieustannie go ścigając, Håkanowi udaje się uwięzić Eli w piwnicy, ale Eli odpiera jego atak i ucieka. Później ranny Håkan zostaje zniszczony przez młodzieńca z okolicy, który przypadkowo zostaje zamknięty z nim w piwnicy. Tymczasem mieszkaniec Blackeberg, Lacke, podejrzewa, że dziecko jest odpowiedzialne za morderstwo jego najlepszego przyjaciela, Jocke (którego Eli zabił dla krwi). Później Lacke jest świadkiem, jak Eli atakuje jego byłą dziewczynę, Virginie. Próbuje wypić jej krew, ale zostaje odparty przez Lacke. Virginia przeżywa, ale zaczyna zmieniać się w wampira. Nie zdaje sobie sprawy ze swojego „zakażenia”, dopóki nie próbuje przedłużyć swojego życia, wypijając własną krew, i odkrywa, że ekspozycja na słońce powoduje pęcherze na jej skórze. Po hospitalizacji Virginia zdaje sobie sprawę, w co się zmieniła, i odbiera sobie życie w łóżku, celowo wystawiając się na działanie światła dziennego. Oskar ostatecznie broni się i rani swojego prześladowcę, Jonny'ego, za co starszy brat chłopca, Jimmy, poluje na niego i próbuje go zranić w odwecie. Oskar jeszcze bardziej ściąga na ich gniew, podpalając ich biurka i niszcząc cenny album fotograficzny należący do ich ojca. Zastawiają na Oskara pułapkę w nocy na lokalnym basenie i próbują go utopić, jednak Eli ratuje Oskara i zabija dwóch innych chłopców, a razem uciekają z miasta z pieniędzmi i rzeczami Eli.


Zainspirowany teorią Murraya, że zabicie kogoś może zwiększyć lęk przed śmiercią, Jack Gladney postrzela Williego Minka, który w zamian oddaje strzał w ramię Jacka. Po tym zdarzeniu Gladney zawozi rannego Minka do szpitala prowadzonego przez niemieckie zakonnice, które wierzą w Boga oraz życie po śmierci.[sep]Akcja „Białego szumu” rozgrywa się na sielskim, średniow zachodnim uniwersytecie znanym po prostu jako College-na-Wzgórzu i obejmuje rok z życia Jacka Gladneya, profesora, który zrobił karierę, pionierując dziedzinę studiów nad Hitlerem (choć dopiero w tym roku zaczął uczyć się języka niemieckiego). Był pięciokrotnie żonaty z czterema kobietami i z obecną żoną, Babette, ma gromadkę dzieci i pasierbów (Heinricha, Denise, Steffie, Wildera). Jack i Babette są przerażeni śmiercią; często zastanawiają się, który z nich umrze pierwszy. Pierwsza część „Białego szumu”, zatytułowana „Fale i promieniowanie”, jest kroniką współczesnego życia rodzinnego połączoną z satyrą akademicką. W tej sekcji jest niewiele rozwoju fabuły; służy ona głównie jako wprowadzenie do postaci i motywów, które zdominują resztę książki. Na przykład tajemnicze śmierci mężczyzn w kombinezonach Mylex oraz popiołowi, wstrząśnięci ocalali z samolotu, który wpadł w swobodny spadek, zapowiadają katastrofę z drugiej części książki. Poza rodziną inną ważną postacią wprowadzoną tutaj jest Murray, inny profesor college’u, który często omawia swoje teorie, odnoszące się do reszty książki. W drugiej części, „Zdarzenie toksyczne w powietrzu”, wyciek chemikaliów z wagonu kolejowego uwalnia czarną, trującą chmurę nad regionem, w którym mieszka Jack, co wymusza ewakuację. Przerażony kontaktem z toksyną, Gladney zmuszony jest zmierzyć się ze swoją śmiertelnością. W drugiej części pojawia się również organizacja o nazwie SIMUVAC (skrót od „symulowana ewakuacja”), co wskazuje na to, że symulacje zastępują rzeczywistość. W trzeciej części książki, „Dylarama”, Gladney odkrywa, że Babette go zdradziła, aby uzyskać dostęp do fikcyjnego narkotyku zwanego Dylarem, eksperymentalnego leczenia na lęk przed śmiercią. Powieść staje się rozważaniem nad lękiem współczesnego społeczeństwa przed śmiercią i jego obsesją na punkcie chemicznych środków zaradczych, gdy Gladney próbuje zdobyć własny czarnorynkowy zapas Dylaru. Jednak Dylar nie działa na Babette i ma wiele możliwych skutków ubocznych, w tym utratę zdolności „odróżniania słów od rzeczy, tak że gdyby ktoś powiedział „lecąca kula”, rzuciłbym się na podłogę, by szukać osłony”. Jack nadal obsesyjnie myśli o śmierci. Podczas dyskusji o śmiertelności Murray stawia hipotezę, że zabicie kogoś może perhaps złagodzić lęk. Jack postanawia sprawdzić teorie Murraya, namierzając i zabijając mężczyznę, który dał Babette Dylar w zamian za seks. Po czarnokomediowej scenie, w której Jack jedzie i w głowie ćwiczy kilka sposobów, w których ich spotkanie mogłoby przebiec, udaje mu się zlokalizować i postrzelić Williego Minka, który jest w delirium z powodu własnego uzależnienia od Dylaru. Następnie kładzie broń w dłoni Williego, aby morderstwo wyglądało na samobójstwo, ale Willie wtedy strzela Jacka w ramię. Nagle zdając sobie sprawę z niepotrzebnej straty życia, Jack niesie Williego do szpitala prowadzonego przez niemieckie zakonnice, które nie wierzą w Boga ani życie po śmierci. Po uratowaniu Williego Jack wraca do domu, by patrzeć, jak jego dzieci śpią. Ostatni rozdział opisuje Wildera, najmłodsze dziecko Jacka, jadącego na rowerku trójkołowym przez autostradę i cudem przeżywającego.


Po zabiciu Lensa Larque’a Gersen aktywuje ładunki wybuchowe umieszczone na księżycu Shanitra, co powoduje, że przybiera on kształt twarzy przestępcy. Następnie bohater dzwoni do Adario Chansetha, aby poinformować go, że wielka twarz Darsha wisi teraz nad jego posiadłością.[sep]Kirth Gersen śledzi Lensa Larque’a po kilku światach, a zwłaszcza po Aloysius, pustynnym świecie Dar Sai i bardziej umiarkowanym Methel. Ostatecznie dowiaduje się, że Larque jest Darshem, z urodzenia zwanym Husse Bugold. Pozbawiono go małżowiny usznej i uznano za rachepola, czyli wygnańca z klanu za przestępstwo uznane za „odrażające, ale nie najwyższej zbrodni”. Przyjął imię Lens Larque od lanslarke, rodzimego stworzenia i fetyszu klanu Bugoldów. (To była ta nikła wskazówka, która pozwoliła Gersenowi go namierzyć). Następnie stał się znanym przestępcą, słynącym ze swoich wspaniałych, choć często groteskowych i przerażających żartów. Gersen spotyka Larque’a w darshańskiej restauracji na Aloysius, ale udaje mu się tylko odciąć mu pozostałą małżowinę uszną. Gersen zorganizował zajęcie jednego ze statków kosmicznych Larque’a, aby zwabić go z bezprawnego „Beyond”. W ironiczny zwrot akcji Larque ucieka z zasadzki w sali sądowej Gersena, wysadza statek w powietrze i pobiera ubezpieczenie – od firmy należącej do Gersena. Następnie Gersen udaje się na Dar Sai. Harshy planeta jest domem dla „dzikich i zboczonych” Darshów, którzy wydobywają czarny piasek, stabilne pierwiastki transuranowe o liczbie atomowej 120 lub większej. Mieszkańcy mają dziwne zwyczaje małżeńskie; gdy księżyc jest w pełni, mężczyźni i kobiety gonią się po pustyni. Młode kobiety służą jako przynęta, by zwabić mężczyzn w objęcia brzydkich, starszych kobiet. Gersen ustala, że Larque jest jakoś powiązany z pozornie bezwartościową spółką z Dar Sai o nazwie Kotzash Mutual. Zaczyna wykupywać jej akcje, aby przejąć kontrolę, ale brakuje mu potrzebnej ilości, dopóki akcje nie zostaną wystawione jako nagroda w meczu hadaul. Hadaul to zasadniczo bijatyka na wszystkie strony wewnątrz serii koncentrycznych pierścieni. Gersen dzięki umiejętnościom i sprytowi wygrywa mecz i przejmuje kontrolę nad spółką. Ratuje też Jerdian Chanseth, młodą arystokratkę z Methlen, gdy jej grupa wycieczkowa zostaje napadnięta przez Darshów w trakcie ich godowych zabaw. Między nimi rodzi się krótki romans. Następnie Gersen podąża za Larque’em na Methlen. Bogatsi Methlenowie mieszkają w dużych posiadłościach, z którymi się silnie identyfikują. Gersen próbuje odnowić relację z Jerdian, idąc tak daleko, że kupuje posiadłość obok domu jej rodziny. Jako jednak niegodny zaufania (choć niezwykle bogaty) włóczęga kosmiczny i zdecydowanie nie Methlen, zostaje odrzucony jako kandydat na męża przez jej ojca, właściciela banku Adario Chansetha, który wykorzystuje prawo do unieważnienia sprzedaży domu. Okazuje się, że sam Larque próbował kupić tę samą posiadłość, ale również został powstrzymany przez to samo prawo Methlen, ponieważ Chanseth nie chciał widzieć „wielkiej twarzy Darsha nad moim ogrodzeniem”. Ostatecznie Gersen dowiaduje się, że Lens Larque i Kotzash Mutual wydobywają Shanitrę, małego księżyca Methlen, z jakiegoś tajemniczego powodu. Powszechnie wiadomo było, że Shanitra nie zawiera żadnych użytecznych złóż i jest praktycznie bezwartościowa. Mimo to Kotzash dokonał ogromnych starań, aby umieścić rozległe ładunki wybuchowe na całej jej powierzchni. Gersen w końcu namierza Larque’a i zabija go za pomocą cluthe, paraliżującej trucizny. W ostatnich chwilach życia Darsh błaga Gersena, by nacisnął przycisk, ale Gersen odmawia spełnienia jego ostatniej prośby. Jednak Gersen domyślił się ostatniego i najbardziej wielkiego żartu Larque’a i mając dokładnie tę samą motywację, naciska przycisk po śmierci Księcia Demonów. Shanitra jest dręczona eksplozjami i przybiera nowy kształt – twarz Lensa Larque’a, z wyrazem zamrożonym w drwiącym uśmiechu. Gersen dzwoni wtedy do Adario Chansetha i sucho informuje go, że „wielka twarz Darsha wisi nad twoim ogrodzeniem”.


Podczas spotkania w sali luster Erik żąda od Christine wydania mu ich syna Pierre’a. Christine odmawia pozostawienia chłopca z ojcem w chwili obecnej, ale zobowiązuje się powiedzieć mu prawdę o pochodzeniu za pięć lat.[sep]Upiór z Manhattanu przedstawia swoją historię z perspektywy kilku postaci. Na łożu śmierci Madame Giry wyznaje kapłanowi, jak wzięła swoją córkę Meg, wówczas sześcioletnią, do jarmarku. Madame Giry tak zlitowała się nad młodym chłopcem z zniekształconą twarzą, który był źle traktowany, że potajemnie wróciła w nocy na jarmark i ukradła go. Zabrała chłopca do swojego mieszkania, gdzie opiekowała się nim i leczyła, dopóki nie zaczęła go kochać jak syna. Chłopiec, Erik, opowiedział, że został sprzedany do cyrku przez swojego agresywnego, alkoholowego ojca krótko po tym, jak jego matka uciekła z kochankiem. Ze względów bezpieczeństwa Madame Giry zabrała go do Opery, w której pracowała; ukrywał się w katakumbach, kradnąc książki i inne przedmioty, aby dokształcać się. Z czasem, w wyniku znikających przedmiotów, narodziła się legenda o upiorze. Erik zakochał się w Christine Daaé, młodej śpiewaczce chóru, która nie odwzajemniała jego uczuć. Pędzony gniewem Erik uprowadził Christine i przypadkowo zabił tenora Piangiego, próbując go uciszyć. Tłum odnalazł drogę do jego domu, ale znaleźli tam tylko Christine i Wicehrabiego de Chagny, Erik bowiem uciekł już do mieszkania Madame Giry na statku płynącym do Nowego Jorku. Madame Giry, która zapłaciła za podróż Erika, zwraca się następnie do swojego prawnika Armanda Dufour, mówiąc mu, by udał się do Nowego Jorku i znalazł Erika; Madame Giry dała Armandowi list, który napisała dla Erika; powiedziała, że zawiera on ważne i istotne dla niego informacje. Następnie Erik relacjonuje wydarzenia po przybyciu do Nowego Jorku. Przez krótki czas Erik mieszkał w slumsach Nowego Jorku w szopie. Poznał mężczyznę imieniem Darius, którego wykorzystywał do wykonywania swoich poleceń. Wspólnie przez dwa lata dorobili się majątku, oszukując i naciągając ludzi. Słysząc o mężczyźnie imieniem Paul Boyton, który chciał otworzyć park rozrywki w Nowym Jorku, Erik wraz z Dariusem zorganizowali pomoc Boytonowi w budowie kolejek i atrakcji, które miały znaleźć się w parku. Inni biznesmeni dowiedzieli się o sukcesie Boytona i zlecili Erikowi i Dariusowi zaprojektowanie podobnych kolejek dla siebie. Interes szedł dobrze, a dzięki błyskotliwym inwestycjom na giełdzie Erik i Darius prosperowali. Posiadali budynek zwany wieżą E.M. Jednakże utajona miłość Erika do opery nigdy nie została ugaszona i po odmowie wynajęcia prywatnej loży przez Metropolitan Opera, on i wschodzący projektant oper Oscar Hammerstein postanowili współpracować nad wielkim projektem – zupełnie nową operą, która miałaby rywalizować z Metropolitan Opera. Armand Dufour, który desperacko szukał Erika w Nowym Jorku z małym skutkiem, był już na punkcie powrotu do Francji, gdy spotkał w kawiarni felietonistę imieniem Cholly Bloom. Dzięki tłumaczowi Cholly dowiaduje się o misji Armanda, mającej na celu znalezienie tajemniczego Erika, i szybko zdaje sobie sprawę, że to szansa na zdobycie dobrego materiału, więc towarzyszy Armandowi do wieży E.M, gdzie żąda zobaczenia się z panem Erikiem Mulheimem. Jednak zostaje odprawiony przez Dariusa, który odmawia mu audiencji, ale stanowczo twierdzi, że osobiście wręczy list panu Erikowi. Podczas oczekiwania Cholly zauważa, że postać na obrazie na ścianie została zastąpiona przez dość przerażającą postać w masce; gdy Darius wraca, obraz wydaje się wrócić do normy. Cholly, zdezorientowany i podejrzliwy, opuszcza wieżę, przekonany, że właśnie miał spotkanie z tajemniczym Uporem Manhattanu. Darius w stanie transu udaje się do Domu Hishash, aby zobaczyć się ze swoim Mistrzem, Mammonem. Mówi Mammonowi o swoim zaniepokojeniu przyjacielem Erikiem, ponieważ ten otrzymał list z Paryża. Erik, jak powiedział, stał się coraz bardziej obsesyjny w miłości do opery; Darius martwi się ryzykiem inwestowania w wielki projekt operowy. W rzeczywistości, po przeczytaniu treści listu, Erik wysłał swojego człowieka do Paryża z dużą sumą pieniędzy, aby zapłacić za przyjazd dwóch czołowych śpaczek operowych na świecie – Dame Nellie Melby i Wicehrabiny Christine de Chagny – do Nowego Jorku na otwarcie nowej opery. Zaczął również gorączkowo pracować nad pisaniem własnej opery. Mammon uspokaja lęki Dariusa, mówiąc, że nie powinien się martwić, ale w dość groźny sposób kończy rozdział, mówiąc Dariusowi, że wszelkie przeszkody stojące na drodze do przejęcia spadku po Eriku muszą zostać wyeliminowane. Następnie poznajemy felieton plotkarski Gaylorda Spriggsa, który zauważa, że cały świat operowy jest w szoku z powodu przyjazdu Nellie Melby i Christine de Chagny. Felieton ujawnia ogromne kwoty pieniędzy wydane na przekonanie Dame Melby do przepłynięcia Atlantyku do Nowego Jorku. Zachwala się również w nim, jak Christine de Chagny twierdziła, że przyjeżdża do Nowego Jorku nie dla pieniędzy, ale z czystego podziwu dla jakości i chęci bycia częścią najnowszej opery „Anioł z Shiloh”, której kompozytor jest jeszcze nieznany. Tymczasem, towarzysząc swojej matce w podróży statkiem do Nowego Jorku z korepetytorem, ks. Józefem Kilfoyle („ojcem Joe”), 12-letni Pierre de Chagny dopytuje i dowiaduje się o doświadczeniach ojca Joe i okolicznościach, które zmusiły go do opuszczenia rodzinnej Irlandii. Gdy Wicehrabina de Chagny i jej syn przybywają, witają ich dziennikarze i fani na nabrzeżu. Gdy przeciskają się przez tłum, obserwator Bernard Smith zauważa wielki podziw Nowego Jorku dla młodej śpiewaczki oraz ceremonię powitania, podczas której zarówno Christine, jak i burmistrz wygłosili przemówienia. Jednak w pośród ekscytacji Smith zauważa mężczyznę, którego twarz jest zakryta białą maską, wpatrującego się prosto w Christine de Chagny z dachu magazynu naprzeciwko doków; nikt inny go nie zauważa. Postać znika, gdy zauważa, że Bernard się na nią patrzy. Następnie zauważa, że mężczyzna rzucił swój płaszcz na ziemię, aby Christine i jej orszak mogli po nim chodzić, unikając zabrudzenia stóp przy wsiadaniu do powozu. Ten mężczyzna okazuje się być jednym z pracowników Bernarda – młodym reporterem. Czyn hojności Cholly'ego przynosi mu wywiad na wyłączność z światowej sławy śpiewaczką operową w jej apartamencie. Gdy przybywa, wita go młody syn Christine de Chagny, Pierre, który jest zajęty badaniem zawartości prezentu, który właśnie dla niego przybył – pewnej skrzyneczki muzycznej z małpką. Gdy skrzyneczka zaczyna grać „Maskaradę”, Christine de Chagny krzyczy i mówi: „On musi być tutaj!”. Cholly wyjaśnia Christine, że skrzyneczka muzyczna pochodzi z parku rozrywki Steeplechase. Christine, wyraźnie poruszona, żąda wiedzieć, gdzie znajduje się park, a następnie prosi Cholly'ego, aby towarzyszył jej i Pierre'owi do parku. Cholly, zachwycony szansą na uzyskanie wywiadu na wyłączność od śpaczki operowej, chętnie przyjmuje propozycję. Tymczasem Erik wciąż jest w szoku po ponownym zobaczeniu Christine. Uświadamia sobie, że jego miłość do niej będzie nigdy nieodwzajemniona, ale list, który otrzymał, dał mu powód do nadziei: Madame Giry, jego była opiekunka, napisała, że Christine ma syna i że Erik jest jego biologicznym ojcem; młody Wicehrabia de Chagny, przyszły mąż Christine, nie mógł mieć dzieci w wyniku nieszczęśliwego splotu okoliczności. Erik postanawia spotkać się z Christine następnego dnia, wiedząc, że skrzyneczka muzyczna, którą wysłał, już ją zawiadomiła o tym, że przebywa w Nowym Jorku. Tego wieczoru służąca Christine de Chagny, Meg Giry, wspomina, jak poruszona była jej pani po usłyszeniu dźwięku skrzyneczki muzycznej. Przypomina sobie również, jak wiele lat temu widziała na własne oczy spotkanie Christine z tajemniczym Uporem. Próba pocieszenia Christine. Następnego dnia Taffy Jones, kierownik parku rozrywki Steeple Chase, obsługiwał Christine de Chagny, gdy sterowanie w sali luster zaczęło all psuć, prawie jakby zostały zaprogramowane na nowo. Lustra obróciły się w innym kierunku, ujawniając osobę, której Jones nie widział, ale którą Christine wyraźnie rozpoznała. Jones podsłuchuje rozmowę pary, w której nieznajomy mówi, że wciąż kocha Christine, i próbuje przekonać ją, by z nim poszła; ona odmawia. Po krótkiej przerwie prosi Christine, by zostawiła mu jego syna. Christine, zszokowana jego wiedzą o Pierre, obiecuje powiedzieć Pierre'owi prawdę o jego pochodzeniu za pięć lat i wyrazić zgodę na to, by Pierre poszedł z nim, jeśli Pierre tego zechce. Nieznajomy nie podoba mu się ten układ i cicho, ale w zasięgu słuchu Taffy'ego, przysięga, że zdobędzie chłopca w jeden czy w drugi sposób. W tym samym czasie Taffy zauważa inną bladą postać, która najwyraźniej słyszała całą rozmowę, wybiegającą z sali luster. Wychowawca Pierre'a, Joseph Kilfoyle, ma następnie spotkanie z Bogiem w katedrze. Bóg mówi Józefowi o przeszłości Erika i że nie jest on złym człowiekiem, lecz dręczoną duszą, która wciąż może być zbawiona. Co do jego wspólnika, Dariusa, dla niego jest już za późno i sprzedał swoją duszę człowiekowi, który stał się bogiem (Mammonowi). Nowa opera ma premierę, a Christine jest chwalona przez krytyka Gaylorda Spriggsa. Podczas ostatniego aktu spektaklu postać głównego tenora zostaje zastąpiona przez nieznanego, ciężko zniekształconego śpaczaka – tego, którego głos pasuje do głównego tenora siłą i czystością. Po spektaklu tajemniczy dubler wciąż jest nie do znalezienia. Wtedy Cholly widzi, jak szepce coś do Pierre'a (który również okazuje się być wspaniałym śpakiem, występuje również w operze), a następnie przekazuje notatkę Christine. Ostatnia część książki jest relacjonowana kilka lat później przez Cholly'ego, wykładowcę na uniwersytecie. Mówi swojej klasie o ważności bycia reporterem i ujawnia jedno wydarzenie, którego nigdy nie drukował, a które miało miejsce w ostatnim dniu wizyty Christine de Chagny. Wicehrabia de Chagny przybył jakiś czas po swojej żonie i on oraz Cholly zaprzyjaźnili się. Podczas oczekiwania na Christine na śniadaniu, Cholly niechcący zdradza, że spotyka się z kimś imieniem Erik w parku. Wstrząśnięty tą wiadomością Wicehrabia wybiega; Cholly podąża za nim. Zauważa coś jeszcze – kartkę papieru, którą znalazł, a na której Darius napisał, wskazując, że Darius zamierza zabić Pierre'a, wierząc, że jest on jedną przeszkodą między nim a jego spadkiem. Obawiając się o życie Pierre'a, Cholly rushes do parku, aby ostrzec Christine. Gdy przybywa, chowa się za krzakami, aby zobaczyć spotkanie tajemniczego Upiora i Christine, podczas gdy Darius przygotowuje swoją broń. Gdy Wicehrabia i ojciec Joe przybywają, Pierre wybiega z powozu i obejmuje swoją matkę. W tym momencie Darius strzela, pocisk trafia Christine i śmiertelnie ją rani. Upiór strzela i zabija Dariusa w odwecie. Gdy Christine leży umierając, wyznaje Pierre'owi prawdę. Upiór jest złamany. Wicehrabia de Chagny podnosi ciało Christine i mówi Pierre'owi, że musi dokonać wyboru. Pierre zdejmuje maskę upiora i deklaruje, że zostanie z nim. Wicehrabia wraca do Francji, by pochować swoją żonę i miłość. Epilog stwierdza, że Raoul nigdy się nie ożenił. Pierre i Upiór pozostali w Nowym Jorku i gdy wybuchła wojna, zmienili swoje nazwisko rodowe i alertowali ludzi na temat przyczyn zniekształceń i obrażeń wynikających z wojny. Upiór nigdy więcej nie założył maski. Nowojorska Opera ostatecznie zamknęła się, ale wnuk Hammersteina napisał wiele słynnych musicali w latach pięćdziesiątych z Richardem Rodgersem. Ojciec Joe pozostał w kościele i uczył dzieci z ubogich rodzin.


Tessa nie spełnia swojego ostatniego życzenia, nie znajdując miłości u swojego sąsiada Adama. Adam jest pewny siebie i jego głównym priorytetem nie jest opieka nad chorą matką.[sep]U Tessy zdiagnozowano białaczkę. Mimo czteroletniego poświęcenia chemioterapii odkryła, że jej rak jest nieuleczalny, a lekarze nie dają jej wiele czasu do życia. Tessa z pomocą swojej najlepszej przyjaciółki Zoey sporządza listę rzeczy, które chce zrobić przed śmiercią, w tym kilka ryzykownych zachowań, które uważa za niezbędne, aby „w pełni żyć”. Ojciec Tessy od początku sprzeciwia się jej zachowaniu, ale zdaje sobie sprawę, że ma niewielki wpływ i może jedynie cieszyć się czasem, który im pozostał. Najlepsza przyjaciółka Zoey jest podekscytowana i wspiera tę szaloną listę, dopóki wynik nieplanowanego testu ciążowego nie okaże się pozytywny. Rodzice Tessy są rozwiedzeni i mają bardzo różne poglądy na temat jej pragnienia doświadczenia niebezpiecznej strony życia przed odejściem. Jej matka jest kochająca, żartuje z sytuacji i wydaje się wspierać córkę, podczas gdy ojciec jest nieśmiały i po prostu chce spędzać czas ze swoją córką. Głównym mechanizmem radzenia sobie ojca jest zaprzeczenie. Tessa wspomina, że on spędza godziny przy komputerze, szukając możliwych metod leczenia dla niej, nawet po tym, jak lekarze powiedzieli jej, że rak pochłonął jej ciało. Brat Tessy, Cal, to brutalnie szczera osoba, która w trakcie powieści przeżywa mieszane uczucia, wahające się od braku zainteresowania, przez zazdrość, aż po smutek. Na początku powieści Cal mówi do swojej siostry: „Będę za tobą tęsknić” w żartobliwej sytuacji. Jednym z ostatnich życzeń Tessy jest znalezienie miłości, którą, jak jej się wydaje, odnajduje u swojego sąsiada Adama. Adam jest nieśmiały, a jego głównym priorytetem jest opieka nad chorą matką po śmierci ich ojca. Książka, napisana w pierwszej osobie z perspektywy Tessy, opisuje jej ostatnie miesiące życia, bada jej relacje z bliskimi oraz osobiste uczucia związane z byciem uwięzioną w zawodzącym ciele. Pod koniec powieści Tessa umiera.


Współcześnie Mariusz wybaczył Santino odebranie mu Armanda, a Maharet wyraziła zgodę na zabójstwo słabego wampira. Thorne zaakceptował tę decyzję i oszczędził Santino, który następnie oddał swoje oczy Mariuszowi w akcie wdzięczności.[sep]Książka zaczyna się od przebudzenia starożytnego wampira pochodzenia nordyckiego, który był zamrożony w bryle lodu przez setki lat. Wampir, Thorne, spotyka Mariusza de Romanusa i pyta o jego przeszłość. Mariusz opowiada mu swoją historię. Jako młody rzymski patrycjusz, Mariusz został porwany przez druidów, którzy szukali zamiennika dla swojego „boga gaju” – wampira, trzymanego w zamknięciu w komnacie pod drzewem, który odgrywał rolę boga w religii druidów. Mariusz nie chce otrzymać mocy umierającego boga, ale i tak mu je przekazują. Niezdolny do zniesienia życia w uwięzieniu w drzewie, Mariusz ucieka od druidów (jednym z nich jest Mael). Wyrusza w podróż do Egiptu, gdzie dowiaduje się o Akaszy i Enkilu, Matce i Ojcu, czyli o Tych, Którzy Muszą Być Chronieni – przodkach wszystkich wampirów. Zabiera ich ze sobą do Rzymu po tym, jak dowiaduje się, że jeśli umrą, każdy inny wampir na świecie podzieli ich los. Zakochuje się w śmiertelnej kobiecie, Pandorze, i zamienia ją w wampira. Żyją razem szczęśliwie przez długi czas, choć często kłócą się. Pewnego dnia ich dom jest atakowany przez grupę wampirów, którzy chcą poznać sekrety Tych, Którzy Muszą Być Chronieni. Choć niszczą tych wampirów, atak prowadzi do kłótni między nimi, a Mariusz, wypełniony gniewem, opuszcza Pandorę. Mariusz wraca do Rzymu, gdzie tworzy sobie życie jako członek wyższych sfer, zadzierzając ze śmiertelnikami i uprawiając malarstwo. Tam spotyka Maela i Avicusa, z których ten drugi jest byłym bogiem gaju – wampirem starszym od Mariusza, który jednak nie wydaje się znać własnej siły. Nadal istnieje wiele wrogości między Maelem a Mariuszem, i Mariusz prosi ich, by odeszli. Zgadzają się, ale pozostają w mieście Rzym. Mariusz nie ma nic przeciwko temu, ponieważ trzymają miasto wolne od innych pijących krew, którzy mogliby wydobyć z jego umysłu sekrety Tych, Którzy Muszą Być Chronieni. Mariusz kontynuuje życie w ten sposób nawet wtedy, gdy Cesarstwo Rzymskie się dzieli, a stolica przenosi się do Konstantynopola. Ostatecznie Mariusz, Mael i Avicus opuszczają Rzym, gdy miasto jest plądrowane przez barbarzyńców. Podróżują do Konstantynopola, zabierając ze sobą Matkę i Ojca. Tam spotykają potężną wampirzycę o imieniu Eudoksja, która chce, aby Mariusz powierzył jej opiekę nad Tymi, Którzy Muszą Być Chronieni. Po modlitwie do Nich o odpowiedź, ustępuje na tyle, by pozwolić Eudoksji ich zobaczyć. Po serii gwałtownych konfliktów Mariusz w gniewie ciągnie Eudoksję z powrotem do sanktuarium i rzuca nią o Akaszę, która nagle budzi się, by ją zniszczyć. Uświadamiając sobie, że nie może żyć z innymi wampirami z powodu opieki nad Boskimi Rodzicami, Mariusz decyduje się na powrót do Włoch. Zniechęca go groza Czarnej Śmierci i zapada w sen na setki lat. Budzi się ponownie w czasie renesansu i podróżuje po całych Włoszech, odwiedzając Wenecję i Florencję, podziwiając sztukę i kulturę. W Rzymie spotyka wampira Santino, który twierdzi, że Mariusz żyje w grzechu, nie służąc Szatanowi. Mariusz go groźbami i mówi Santino, by nigdy więcej do niego nie podchodził. Mariusz postanawia zrobić swój dom w Wenecji i ustanawia się jako amatorski malarz. Jego dom jest urządzony jako miejsce, gdzie młodzi chłopcy mogą przychodzić i doskonalić się, przygotowując się do studiów lub do zostania rzemieślnikami. W tym czasie zakochuje się również w dziełach Botticellego, którego krótko rozważa zamienić w wampira. To w Wenecji Mariusz spotyka Amadea (Armanda), którego odkrywa w brudnej piwnicy, czekającego na zostanie prostytutką w miejskich domach publicznych. Kupuje chłopca od handlarzy niewolnikami i zabiera go do swojego domu, gdzie go kąpie i obiecuje mu lepsze życie. Z upływem lat Mariusz kontynuuje swoje szczęśliwe życie, okazjonalnie znikając, by zaopiekować się Boskimi Rodzicami. Amadeo dorasta, a oni często dzielą jedno łóżko. Mariusz jest silnie kuszony, by dać Amadeo Ciemny Dar, czyniąc go wampirem, ale powstrzymuje się przed tym. Gdy Mariusza nie ma, opiekując się Boskimi Rodzicami, jego dom jest atakowany przez Anglika Lorda Harlecha, który obsesyjnie zakochał się w Amadeo po przespaniu się z nim. Amadeo udaje się zabić Harlecha, ale odnosi kilka ran od zatrutego ostrza Harlecha. Wpada w gorączkę. Mariusz przybywa i słyszy, że Amadeo umrze, ponieważ trucizna jest zbyt silna. Mariusz zamienia Amadeo w wampira, aby zapobiec śmierci chłopca. Uczy go polować tylko na złoczyńców, aby ocalić jego sumienie. Pewien czas po tym, jak Amadeo staje się wampirem, dom jest atakowany przez wielki tłum satanistycznych wampirów pod wodzą Santino. Mariusz jest spalony i prawie zabity, ale udaje mu się uratować życie, skacząc do kanału. Mimo to jest ciężko ranny i wierzy, że Amadeo zostanie zabity. Wzywa kobietę o imieniu Bianca na pomoc. Znają się od wielu lat i mają bliską relację. Mariusz jest zbyt słaby, by polować, więc zamienia Biancę w wampira, aby mogła pomóc mu odzyskać siły. Przenoszą się do sanktuarium Tych, Którzy Muszą Być Chronieni i żyją tam przez ponad wiek, gdzie Mariusz stopniowo odzyskuje siły, pijąc krew Akaszy. Po przemianie Amadeo Mariusz spotkał się z Raymondem Gallantem, człowiekiem z Talamaski, grupy uczonych, którzy zbierają informacje o zjawiskach nadprzyrodzonych, wyłącznie w celu uzyskania informacji. Słyszy od niego, że Pandora jest przetrzymywana jako zakładnik przez innego wampira i przewożona po Europie i Rosji; więc Mariusz decyduje się przenieść do Drezna, aby spróbować spotkać się z Pandorą, którą wciąż kocha. Nie mówi o tym Biancy. Mariusz rzeczywiście znajduje Pandorę tam, ale odkrywa, że nie chce żyć z nim i Biancą i chce zostać ze swoim towarzyszem podróży, który wcale nie przetrzymywał jej jako zakładnika. Mariusz oferuje zostawić Biancę dla Pandory, ale Pandora odrzuca tę ofertę. Kiedy Mariusz widzi Biancę następnego dnia, ona oświadcza, że go opuszcza, ponieważ podsłuchała, co powiedział Pandorze. 50 lat później, podczas przeprowadzki do Ameryki, Mariusz odkrywa list od Pandory, oferujący wspólne życie, jeśli przyjedzie po nią w określonym miejscu, ale jest za późno i ona zniknęła. Następnie Mariusz daje schronienie młodemu wampirowi o imieniu Lestat, który grając piosenkę dla Akaszy na skrzypcach, budzi ją. Podchodzi do niego i piją nawzajem swoją krew. Enkil jest wściekły i prawie miażdży Lestata, gdy zszokowany Mariusz go ratuje. Mariusz odsyla Lestata, myśląc, że może stanowić zagrożenie, ale jest smutny, że to czwarty raz, gdy traci miłość. Lata później Mariusz wnosi telewizor do kaplicy Tych, Którzy Muszą Być Chronieni, dla ich rozrywki. Oglądają na nim wiadomości, piosenki itp., a także rockową muzykę gitarową Wampira Lestata. Mariusz czuje, że to deprawuje ich umysły, a Akasza budzi się ze snu ze złowrogim planem przejęcia świata. Niszczy Enkila i grzebie Mariusza w ruinach jego domu, gdzie leży ranny. Mariusz leży tam uwięziony przez tygodnie, ale za pomocą Daru Umysłu informuje Lestata, że jest w niebezpieczeństwie, i prosi o pomoc. Wkrótce zostaje odnaleziony przez Pandorę i Santino – którego próbuje zabić, ale uświadamia sobie, że cała siła będzie potrzebna, aby powstrzymać Akaszę przed jej złym czynem przejęcia świata, zabicia wszystkich mężczyzn i ustanowienia świata zdominowanego przez kobiety z nią jako liderką. Powstaje rada i wampiry próbują przekonać Akaszę, ale ona nie słucha. W końcu niema siostra Maharet (która stworzyła Thorne'a), Mekare, walczy z Akaszą i ją niszczy. To koniec historii Mariusza na przestrzeni wieków. Historia przenosi się z powrotem do dni dzisiejszych, gdzie Mariusz i Thorne są w dżunglowej kryjówce z innymi starymi i potężnymi wampirami – Amadeo (obecnie używającym imienia Armand), Santino, Maharet, Mekare i Pandorą. Mariusz chce sprawiedliwości przeciwko Santino za odebranie mu Armanda, ale Maharet odmawia pozwolenia Mariuszowi na zabicie Santino, który jest słaby. Thorne nie chce zaakceptować jej decyzji i sam zabija Santino Darem Ognia. W pokucie za swój czyn oddaje swoje oczy Maharet.


Judson odwiedza Rodericka Pyke’a i przekonuje go, by uciekł do Włoch ze swoją stenografistką zamiast żenić się z Flick. W rezultacie pan młody nie pojawia się na ślubie, co pozwala Billowi Westowi wyjaśnić sytuację i oświadczyć się Flick.[sep]George Pyke jest zachwycony, słysząc, że wkrótce ma zostać lordem, ale rozczarowany postawą swojego miękkiego syna Rodericka w sprawie „Society Spice”, jednego ze swoich czołowych czasopism. Ma nadzieję, że naciskanie na tego nieśmiałego chłopaka, by ożenił się z Flick Sheridan, go ukształtuje. W Nowym Jorku miłość Billa Westa do pięknej Alice Coker sprawiła, że stał się on człowiekowi sukcesu, odchodząc od dzikiej młodości, i to w samą porę, ponieważ jego wujek Cooley, pod złym wpływem brodatego profesora Appleby’ego, adoptował młodzieńca o imieniu Horace i wydziedziczył swoją pasożytniczą rodzinę. Bill udaje się do Londynu, rzekomo, by dowiedzieć się, dlaczego interesy jego wujka w tym mieście źle prosperują, i zabiera ze sobą Judsona, obiecując ojcu (i siostrze) tego dzikiego chłopaka, że trzyma go z dala od kłopotów. Pewnego dnia, dzięki jednemu z planów Judsona na zdobycie pieniędzy na libację, spotyka Flick Sheridan, przyjaciółkę z dzieciństwa, która od dawna go adorowała. Judson, zirytowany tym, że jego plany zostały pokrzyżowane, błądzi po ulicach i po przeczytaniu oszczerczego artykułu w „Society Spice” twierdzącego, że jeden z jego popleczników stworzył „Fifth Avenue Silks”, udaje się do Tilbury House, by skonfrontować się z redaktorem, Roderickem Pyke’em. Roderick, przerażony wściekłymi bukmacherami, ucieka z miejsca, zostawiając swoją randkę Flick w opałach; ona postanawia natychmiast zerwać zaręczyny. Judson, teraz z Billem na ogonie, podąża za Pyke’em do domu Hammondów, gdzie Pyke uderza Billa kijem, wywołując jego gniew. Bill zostaje uwięziony w ogrodzie, gdzie spotyka Flick, która po zamknięciu się w swoim pokoju w proteście przeciwko planom rodziny, teraz ucieka z domu. Bill zabiera ją do siebie, a ich więź się zacieśnia. Ona pomaga mu, badając Slingsby’ego, człowieka Cooleya Paradene’a w Londynie, przy czym zostaje zauważona przez Percy’ego Pilbeama, którego wujek zlecił jej odnalezienie. Ucieka, ale Pilbeam rozpoznaje Judsona, gdy ten przychodzi ponownie skarżyć się na zniesławienie w „Society Spice”. Pilbeam zabiera Judsona na obiad do słynnej gospody „Cheshire Cheese” i po napojeniu go alkoholem po długiej abstynencji, dowiaduje się jego adres. Zgłasza to sir George’owi Pyke’owi i wkrótce Bill oraz Flick są ścigani przez Pyke’ego po całym kraju; unikają go, kradnąc jego samochód, ale zdają sobie sprawę, że Anglia jest dla Flick zbyt niebezpieczna. Bill pisze dla niej list polecający do Alice Coker, namawiając ją, by zamieszkała z tą dziewczyną, ale Flick jest zazdrosna o uczucie Billa do niej i postanawia radzić sobie sama. W domu Cooleya Paradene’a Horace sprawia kłopoty, ale plany obrabowania biblioteki nie posuwają się do przodu; jego szef Appleby dowiaduje się o planach Paradene’a wyjazdu do Anglii, umieszczeniu Horace’a w szkole podczas wizyty u starego przyjaciela, wuja Flick, Sinclaira Hammonda, a także dowiaduje się, że podczas podróży książki będą niechronione. Flick przybywa, nieco niechlujna, po tym jak została okradziona z bagaży i zabrakło jej pieniędzy, a Paradene zgadza się zabrać ją ze sobą do Anglii. Bill dowiaduje się od Judsona, że Alice jest zaręczona z kimś innym, facetem z branży stalowej, ale jest zaskoczony, odkrywając, że go to nie obchodzi. Wyrusza, by pozbyć się jej fotografii, ale uważa, że trudno się ich pozbyć, dopóki nie spotyka młodej pary, w której młody mężczyzna wydaje się rozpoznawać Billa. Po zostawieniu mężczyzny z fotografiami, Bill zdaje sobie sprawę, że jest to Roderick Pyke, co prowadzi do odkrycia, że kocha Flick. Postanawia wrócić do Ameryki, by jej szukać, i jest zdumiony, znajdując ją przybywającą do Londynu z jego wujkiem; wyznają sobie miłość, ale ciotka Francie zabiera Flick, by oczekiwała na swój straszny los, małżeństwo z Roderickiem. Judson spotyka swoją starą przyjaciółkę Prudence Stryker, tancerkę z nowojorskich scen, która mówi mu, że zna sekret Slingsby’ego. Judson umawia ją na spotkanie z Billem w nocnym klubie, ale widzi ich tam Flick, zabierana przez wujka, by ją pocieszyć; ona zakłada, że on zakochał się w tej innej dziewczynie, i pisze, że w środę wyjdzie za mąż za Pyke’a. Bill otrzymuje list, po konfrontacji ze Slingsbym w sprawie jego oszustwa i dowiedzeniu się, że nie można go powstrzymać przed ucieczką do Ameryki Południowej ze skradzionym majątkiem. Zrozpaczony, udaje się do domu Flick, ale znajduje wszystkich poza domem; wszystkich, oprócz Horace’a, którego widzi, jak wypuszcza ciężki worek przez okno do swojego wspólnika. Bill rzuca się na mężczyznę, który ucieka po walce, zostawiając Billowi łup. Bill udaje się do kościoła na ślub, ale Roderick nie pojawia się; Judson odwiedził go i przekonał, by uciekł z dziewczyną, którą naprawdę kocha, swoją stenografistką z „Society Spice”, do Włoch. Bill wyjaśnia wszystko Flick i udają się z Hammondem do urzędu stanu cywilnego. Bill opowiada wujkowi wszystko o Horace’u i Slingsbym, a dzięki wdzięcznemu wsparciu Cooleya wyrusza w stronę szczęścia ze swoją narzeczoną.


W 2003 roku w Rosji doszło do zamachu stanu odrzucającego komunistów, co zapobiegło inwazji na państwa bałtyckie i zapewniło sojusz z NATO. W tym czasie Arabia Saudyjska przeszła w ręce sił demokratycznych, które zerwały współpracę z Rosją i przeprowadziły ataki na Wschód.[sep]Przyszła historia przedstawiona w książce zaczyna się w 2001 roku od wielu drobnych konfliktów na całym świecie, takich jak koniec algierskiej wojny domowej, w której zwycięstwo odnoszą islamiści fundamentaliści; Maroko podąża ich śladem; a w Turii ma miejsce zamach stanu, aby temu zapobiec. Tymczasem Wielka Brytania i USA najadają Irak jako ostateczną czynność prezydenta USA, którego kadencja chyli się ku upadkowi, a naród próbuje coraz bardziej wycofać się w izolacjonizm. Następnie Korea Północna ogłasza, że posiada broń jądrową; wkrótce potem wybucha druga wojna koreańska, a zaraz po niej następuje próba chińskiej inwazji na Tajwan, która zostaje łatwo powstrzymana przez amerykańskie siły powietrzne. W 2003 roku w Rosji dochodzi do zamachu stanu, który (oficjalnie) przywraca komunistów do władzy, a wkrótce potem następuje inwazja na państwa bałtyckie, co skutkuje konwencjonalną wojną z NATO. Jednak gdy uwaga Zachodu jest skupiona tam, Arabia Saudyjska również przechodzi w ręce islamskich fundamentalistów. Islamski Sojusz jednoczy się wokół postaci przypominającej Saladyna i zawiera sojusz wygody z Rosją, rozpoczynając atak na Zachód; główne akty terroryzmu to atak miniaturowej okrętu podwodnego na port w San Francisco oraz atak na bazę RAF Brize Norton przez rodzimych islamskich terrorystów z Birmingham. Pod koniec książki duża część Bliskiego Wschodu leży w ruinie; broń biologiczna wystrzelona przez Islamski Sojusz przeciwko Izraelowi spotyka się z realizacją Opcji Samsona przez Izraelczyków, z wystrzeleniem broni jądrowej w kierunku miast na całym islamskim półksiężycu przez umierające państwo żydowskie. W desperackiej próbie powstrzymania Izraela przed zniszczeniem dużej części świata w agonii, prezydent USA autoryzuje atak jądrowy na sam Izrael.


Po śmierci dziadka Nello zostaje oskarżony o podpalenie przez Nicholasa, co pogarsza jego i tak trudną sytuację materialną. W rezultacie chłopiec pozostaje bez domu i udaje się do katedry w Antwerpii, aby zobaczyć obraz Rubensa.[sep]W XIX wieku chłopiec o imieniu Nello zostaje sierotą w wieku dwóch lat po śmierci matki w Ardenach. Jego dziadek Jehan Daas, mieszkający w małej wiosce niedaleko Antwerpii, zabiera go do siebie. Pewnego dnia Nello znajduje psa, który został niemal na śmierć pobity, i nadaje mu imię Patrasche. Dzięki dobrej opiece Jehana pies wraca do zdrowia, a od tego czasu Nello i Patrasche są nierozłączni. Ponieważ są bardzo biedni, Nello musi pomagać dziadkowi w sprzedaży mleka. Patrasche jest przywiązany do wózka i pomaga Nello ciągnąć mleko do miasta każdego ranka. Nello zakochuje się w Aloise, córce zamożnego mieszkańca wioski, Nicholasa Cogeza. Nicholas nie chce, aby jego córka miała ubogiego ukochanego. Mimo że Nello jest analfabetą, ma duży talent do rysowania. Bierze udział w juniorskim konkursie rysunkowym w Antwerpii, mając nadzieję na wygranie pierwszej nagrody – 200 franków rocznie. Jednak jury wybiera kogoś innego. Następnie zostaje oskarżony przez Nicholasa o podpalenie (pożar miał miejsce na jego posesji), a jego dziadek umiera. Jego życie staje się jeszcze bardziej beznadziejne. Nie mając gdzie mieszkać, Nello udaje się do katedry w Antwerpii, aby zobaczyć „Wniebowstąpienie krzyża” Rubensa, ale nie ma wystarczająco dużo pieniędzy, aby wejść. W wigilię Bożego Narodzenia on i Patrasche idą do Antwerpii i przez przypadek znajdują otwarte drzwi do kościoła. Następnego ranka chłopiec i jego pies zostają znalezieni martwi z zimna przed tryptykiem. W innej wersji udają się do kościoła w wiosce. Proboszcz, znajdując ich w kościele, przykrywa ich wełnianym kocem, dzięki czemu ratuje im życie. Dwa dni później przychodzi jeden z sędziów i, uważając, że Nello był prawdziwym zwycięzcą, proponuje mu zamieszkanie z nim. Z upływem lat Patrasche umiera, a Nello staje się sławnym artystą.