Joey Sands zostaje schwytany przez wojsko po tym, jak jest świadkiem zamachu na senatora Domingo Avilę. W areszcie spotyka on Daisy Avilę, która została wcześniej nagrodzona i chroniona przez generała Ledesmę.[sep]Pojedyncze psy śledzą losy kilku postaci na Filipinach, w tym członków rodzin Alacran, Avila i Gonzaga. Krajem rządy dyktator. Jednak lewica podważa jego władzę i działania, co prowadzi do wielkich niepokojów i przemocy. Książka rozpoczyna się od obszernych wstępów i opisów postaci. Rio Gonzaga pełni rolę narratorki dla swojej rodziny; inne ważne postacie są przedstawiane przez narratora trzecioosobowego, takiego jak bogaty Severo Alacran i jego żona Isabel. Kontrast między życiem wyższych sfer Gonzagów i Alacranów a życiem uboższych postaci ukazuje dysproporcje między różnymi klasami w społeczeństwie filipińskim. Innym narratorem jest Joey Sands, lokalny didżej w gejowskim klubie i męska prostytutka. Książka bada również relację między aspirującym aktorem Romeo Rosalesem a Trinidad Gamboa. Wbrew przekonaniu wielu Filipińczyków, życie aktorek, takich jak Lolita Luna, nie jest pełne blasku, ale staje się spirającą pułapką narkotyków i seksualnego wyzysku. Powieść przeplata te postacie i historie poprzez szereg wydarzeń, w tym coroczny konkurs „Young Miss Philippines”, Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Manili oraz zamach na senatora Domingo Avilę, działacza na rzecz praw człowieka. Daisy Avila, córka senatora, wygrywa konkurs piękności, ale zamiast cieszyć się ze zwycięstwa, popada w depresję i wycofuje się do domu rodzinnego. Później publicznie potępia konkurs, wchodzi w burzliwy związek z zagranicznym bankierem Malcolmem Webbem, a następnie angażuje się w działalność politycznej lewicy z Santosem Tiradorem. Tymczasem zawalenie się centrum kultury podczas budowy na festiwal filmowy zabija wielu filipińskich robotników. Pierwsza Dama nakazuje zalać ciała betonem i kontynuować budowę. Rainer, niemiecki reżyser odwiedzający kraj na festiwal filmowy, przekonuje Joeya, by ten zamieszkał z nim przez tydzień jego pobytu. W ostatnim dniu Joey kradnie pieniądze i narkotyki od Rainera i jest świadkiem zamachu na senatora Domingo Avilę. Joeyowi udaje się uciec do obozu rebeliantów w górach. Tam spotyka Daisy Avilę, która została zgwałcona i torturowana przez generała Ledesmę i jego wojskowych w wyniku jej związku z Santosem, i ma nadzieję, że jej siostra i matka uciekły z kraju. Ujawnia się, że Romeo został oskarżony o zamach na senatora Avilę. Rio relacjonuje resztę historii, wyjaśniając życiorysy członków swojej rodziny.


Tajemnicza dziewczyna, która zabrała Bena, okazała się być panią Andrews przebywającą w ciele córki. To matka Annabelle spowodowała zamianę ciał i wykorzystała tę okazję do usunięcia aparatu ortodontycznego, poprawiając w ten sposób swój wygląd.[sep]Uparta i niezdarna nastolatka, Annabelle Andrews, budzi się pewnego piątkowego ranka i odkrywa, że znalazła się w ciele swojej matki, z którą poprzedniej nocy się pokłóciła. Nagle odpowiedzialna za prowadzenie spraw nowojorskiej rodziny i opiekę nad młodszym bratem Benem (któremu Annabelle niechętnie nadaje przydomek „Małpa”), i coraz bardziej zaniepokojona zniknięciem „Annabelle”, która rano wydawała się być nią samą, ale zniknęła po opuszczeniu domu Andrewsów, zwraca się o pomoc do sąsiada i przyjaciela z dzieciństwa, Borisa, nie zdradzając mu jednak kryzysu tożsamości. Gdy dzień mija, a Annabelle przeżywa serię coraz dziwniejszych i frustrujących przygód, zaczyna coraz bardziej doceniać, jak trudne jest życie jej matki, i ku swojemu zaskoczeniu dowiaduje się, że Ben ją podziwia, a Boris w rzeczywistości nazywa się Morris, ale ma problem z przewlekłym katarem (przynajmniej w obecności Annabelle), przez co wymawia nosowe m i n jako b i d. Powieść zmierza ku szczytowemu punktowi i Ben również znika, najwyraźniej odchodząc z piękną dziewczyną, której Boris nie rozpoznał, ale Ben wydawał się jej ufać bez wahania. W kulminacji i rozwiązaniu Annabelle jest przytłoczona trudnościami swojej sytuacji, pozornym zniknięciem matki, utratą dzieci oraz pytaniem, jak doszło do jej dziwnej sytuacji i kiedy/czy zostanie ona rozwiązana. W końcu okazuje się, że sama matka Annabelle spowodowała zamianę ciał w nieokreślony sposób, a tajemnicza dziewczyna, która zabrała Bena, to pani Andrews w ciele Annabelle (do którego wraca), która stała się o wiele bardziej atrakcyjna dzięki metamorfozie, jakiej pani Andrews dokonała, używając tego ciała, w tym usunięciu aparatu ortodontycznego Annabelle, na wizytę Annabelle zapomniała (i przegapiłaby, gdyby tego dnia była w swoim ciele). Książka (a zwłaszcza adaptacje filmowe i jej druga kontynuacja, „Summer Switch”) może być uważana za współczesną wersję „Vice Versa”, powieści z 1882 roku autorstwa F. Ansteya, w której głównymi bohaterami są ojciec i syn.


Generał Morrell przeprowadza przełom pancerny przeciwko wojskom meksykańskim, co prowadzi do okrążenia głównych sił armii Pattona w Ohio. W rezultacie opór Konfederacji w rejonie Pittsburgha załamuje się, a sam Patton otrzymuje rozkaz ucieczki samolotem.[sep]Jak sugeruje tytuł, fabuła obejmuje odpowiednik z tej rzeczywistości inwazji na Rosję oraz bitwy stalingradzkiej, z konfederacką ofensywą z okupowanego Ohio w kierunku Pittsburgha, operacją o kryptonimie „Coalscuttle”. Wątek obejmuje również odpowiedniki bitwy pod Midway, projektu Manhattan oraz Holokaustu. Do lata 1942 roku amerykańska ofensywa pod dowództwem generała Daniela MacArthura w północnej Wirginii utknęła w miejscu napotkawszy zaciekły opór. Pozwala to generałowi George’owi Pattonowi skoncentrować swoje siły w Ohio w celu odnowienia natarcia w zachodniej Pensylwanii. Dzięki wsparciu ulepszonego broniowania i taktyki szturmowej jego wojska szybko przecinają wschodnie Ohio, docierając do przedmieść Pittsburgha. Jednak generał brygady Irving Morrell, który obecnie dowodzi amerykańską obroną frontu w Ohio, uniemożliwia Konfederacji okrążenie Pittsburgha zgodnie z planem i zmusza ich do walki ulicznej. Tymczasem Jeff Pinkard cieszy się szybkim awansem w hierarchii Partii Wolności, rozpoczynając budowę machinerii niezbędnej do realizacji Ostatecznego Rozwiązania Jake’a Featherstona w sprawie „kwestii murzyńskiej”. Jego Obóz Determinacji jest teraz tak sprawny, że jest w stanie pochłonąć i wygasić całą ludność murzyńską Jackson w stanie Missisipi jako odwet za lokalne powstanie. W zgettaizowanej dzielnicy murzyńskiej w Auguście Scypion, były niewolnik i komunistyczny rebeliant z czasów Wielkiej Wojny, przez pewien czas udaje się unikać narastającego terroru spadającego na murzyńską populację Konfederacji. Ostatecznie i on zostaje pochłonięty przez system i znajduje się w bydlęcym wagonie jadącym ku ponurej przyszłości. W innym miejscu w Gruzji schwytany amerykański pilot myśliwski Jonathon Moss ucieka z obozu jenieckiego i dołącza do małej grupy murzyńskich rebeliantów. Na morzu okręt porucznika Sama Carstena, USS „Remembrance”, zostaje zatopiony w ataku japońskiego lotnictwa pokładowego, a Wyspy Kanapkowe (Hawaje) są zagrożone zajęciem. Mimo to Carsten otrzymuje awans i objęcie dowództwa nad niszczycielem eskortowym, spędzając czas na patrolowaniu szlaków atlantyckich i uczestniczeniu w operacjach specjalnych. Niszczyciel George’a Enosa niemal zostaje zatopiony podczas starcia w pobliżu znajdującego się pod japońską okupacją Midway z powodu braku wsparcia lotniczego z morza. Jednak gdy dwie lotniskowce eskortowe udają się na Oahu, los zaczyna się odwracać. W decydującej bitwie flota George’a zatapia japoński lotniskowiec broniący Midway. W tej historii wojna na Pacyfiku przeciwko Japonii jest traktowana jako epizod boczny, otrzymując jedynie szczątkowe zasoby, ponieważ Stany Zjednoczone stoją w obliczu niebezpiecznej inwazji na swoje przemysłowe zaplecze. Cele strategiczne na Pacyfiku ograniczają się do odzyskania Midway w celu eliminacji zagrożenia dla Wysp Kanapkowych, a bohaterowie uważają pomysł prowadzenia wojny wyspowej aż do japońskich wysp macierzystych (tak jak zrobiły to USA w II wojnie światowej) za nierealistyczną fantazję. Ponadto w tej historii Filipiny są od dawna uznawaną posiadłością Japonii, którą odebrali Hiszpanii i do której USA nie roszczą sobie praw. Pod osłoną wczesnonowemberowej burzy generał Morrell prowadzi przełom pancerny przeciwko słabo wyposażonym meksykańskim wojskom osłaniającym flankę Pattona. Łącząc się z innym wybrzuszeniem frontu wychodzącym z Wirginii Zachodniej, otacza główne siły armii Pattona i wbija się głęboko w Ohio. Featherston, wchodząc w widoczną obłęd, daje uwięzionej armii szalone rozkazy, by utrzymała pozycje zamiast próbować wyrwać się z okrążenia. Gdy obietnice zrzutów zaopatrzenia z powietrza spełzają na niczym, Pattonowi rozkazuje się uciec samolotem, a opór Konfederacji w pobliżu Pittsburgha załamuje się. Ciąg wydarzeń jest podobny do tego, który doprowadził do zniszczenia niemieckiej 6. Armii w Stalingradzie podczas II wojny światowej w naszej linii czasu. Jonathan Moss spędza większość książki jako sfrustrowany jeniec wojenny przetrzymywany w Andersonville w stanie Georgia, w warunkach nieprzyjemnych, ale znacznie bardziej znośnych niż w niesławnym obozie jenieckim z czasów wojny secesyjnej w tej samej lokalizacji. On i inni udają się uciec, gdy tornado wyrywa płoty obozu. On i inny uciekinier dołączają do murzyńskiej partyzantki, której zdolny przywódca przyjął pseudonim Spartakus. Podczas rajdu na Plains w stanie Georgia Moss zabija Jimmy’ego Cartera – tutaj młodego konfederackiego oficera marynarki na urlopie, próbującego zorganizować obronę mieszkańców miasta przed napadem Murzynów. Generał Abner Dowling zostaje przeniesiony z frontu w Wirginii, aby objąć dowództwo 11. Armii i otworzyć nowy front poprzez inwazję na Teksas, uniemożliwiając Konfederatom przerzucanie stamtąd sił w celu wzmocnienia głównego frontu wokół Pittsburgha. Do lutego 1943 roku jego siły zbliżają się do Lubbock w Teksasie i – co wciąż jest dla niego nieznane, ale budzi przerażenie w Pinkardzie i dowództwie Partii Wolności – zagrażają zajęciem Obozu Determinacji i ujawnieniem jego listy okropieństw. Obie strony desperacko pracują nad rozwojem broni jądrowej, choć USA mają niewielką przewagę. Rosnąca niezdolność Featherstona budzi podejrzenia i skłania generałów Clarence’a Pottera i Nathana Bedforda Forresta III do rozważenia spisku mającego na celu jego obalenie.


Henry wstępuje do armii i oskarża Penelope o fałszywą ciążę. W odpowiedzi Diana ścina włosy i podszywa się pod mężczyznę, aby dołączyć do wojska i odnaleźć ukochanego.[sep]Henry Schoonmaker, przystojny syn bogatego magnata, jest teraz mężem Penelope Hayes, co jest skutkiem jej intryg. Henry odmawia nawet spania w tym samym pokoju co nowa żona, ponieważ wciąż jest zakochany w Dianie Holland. Diana Holland jest złamana sercem przez to małżeństwo, ale na licznych balach i przyjęciach, do których uczęszczać jest zobowiązana, udaje wesołą i naturalną, aby chronić reputację swojej rodziny. Nadal unika konfrontacji z Henrym. Jej siostra, Elizabeth Holland, opłakuje utratę swojej prawdziwej miłości, podczas gdy z dnia na dzień staje się słabsza i bardziej krucha. Carolina Broad, pokojówka, która stała się damą towarzyską, jest zadowolona z przyjaźni z bogatym starszym panem, panem Careyem Lewisem Longhornem, który nadal ją finansowo utrzymuje. Drogi bohaterów ponownie się krzyżują, gdy Henry planuje wędkarską wyprawę na Florydę ze swoim dobrym przyjacielem, Teddym Cuttingiem. Jednakże Penelope zaprasza się sama i oferuje Carolinie Broad dołączenie. Na luncheiku u Hollandów Penelope ponawia zaproszenie wobec swojej niegdysiejszej przyjaciółki, Elizabeth Holland. Tymczasem Henry konfrontuje się z Dianą na werandzie domu Hollandów i wyjaśnia swój żałosny stosunek z Penelope. Następnie prosi ją, by znalazła sposób na potajemne spotkanie z nim na Florydzie, gdzie mogą być razem. Gdy Diana wraca na obiad, Elizabeth nalega na Penelope, aby pozwoliła jej siostrze dołączyć do nich. Grupa towarzyska wraz ze starszym bratem Penelope, Graysonem Hayesem, oraz innym członkiem nowojorskiej elity, Lelandem Bouchardem, udaje się na południe na Florydę, gdzie wypoczywają na plaży. Przed przybyciem Penelope odciąga brata na bok i prosi go, by nieco zagrał na uczuciach młodszej z sióstr Holland. Twierdzi potem, że powodem tych kłopotów jest jedynie zabawa, ale jej ukryte intencje stają się jasne, gdy zaczyna podejrzewać, że Henry i Diana zaplanowali tę podróż w celu własnych romansów. Jednak intryga Penelope obraca się przeciwko niej, gdy jej brat zaczyna naprawdę zakochiwać się w Dianie. Tymczasem Elizabeth i Teddy odnawiają swoją utraconą przyjaźń, a Teddy oświadcza się Elizabeth po raz trzeci. Jednak gdy Elizabeth zaczyna czuć pewną atrakcję do swojego przyjaciela, jest przytłoczona poczuciem winy z powodu jej przeszłej miłości. Romans kwitnie dalej, gdy Carolina odkrywa, że zbytnio zżyła się z Lelandem. Wydaje się jednak, że Leland również ją polubił. W szczytowym momencie ich romantycznej wyprawy Carolina otrzymuje wiadomość, że pan Longhorn zmarł. Wracająca do Nowego Jorku na jego pogrzeb dokonuje cudownego odkrycia, że zapisał jej wszystkie swoje majątki i bogactwo. Dzieli się tą radosną nowiną ze swoim dobrym przyjacielem i kochankiem na pół etatu, Tristanem Wrigleyem. Z powrotem na Florydzie Henry i Penelope nadal kłócą się, a Penelope wielokrotnie zagraża reputacji Diany, gdy gazety donoszą o niepewnościach małżeńskich Penelope. Mimo to Henry i Diana spotykają się potajemnie i wyznają sobie wieczną miłość. Diana jednak czuje, jakby Henry uwodził ją, by została jego kochanką, i zanim zdąży go całkowicie odrzucić, on szybko obiecuje odejść od Penelope. Później Teddy informuje Henry'ego, że planuje wstąpić do armii i zostanie wysłany na Filipiny. Bardziej doświadczony życiowo Henry dołącza do Graysona w barze, gdzie jego szwagier wyznaje miłość do Diany. Henry czuje ogromną dumę z tego, że zdobył jej serce, i wraca do swojego pokoju hotelowego w stanie upojenia alkoholowego, by znaleźć Penelope płaczącą na balkonie. Po bezskutecznej próbie pocieszenia jej Penelope decyduje, że chce więcej, a Henry łatwo ulega jej uwodzeniu i uprawiają z nią seks. Diana widzi zazdrośną parę półnagą na ich balkonie i zakłada, że Henry ją oszukał. Złamana sercem Diana ucieka we wczesnym poranku. Później Henry mówi Penelope, że ich zbliżenie było błędem i że nigdy nie powinien tego zrobić. Podąża za Dianą, która następnie konfrontuje się z nim, twierdząc, że go już nie kocha. Henry jest załamany. Po powrocie do Nowego Jorku Penelope informuje gości na przyjęciu u Schoonmakerów, że ona i Henry spodziewają się dziecka. Słysząc to, przygnębiona Diana zaprasza Graysona na spacer po rezydencji, gdzie on wyznaje jej szczere uczucie. Pozwala jej się uwieść i uprawiają seks, co przypadkowo obserwuje przerażony Henry. Tymczasem Elizabeth odkrywa, że jest w ciąży z dzieckiem Willa. Gdy matka żąda od niej aborcji, Elizabeth odmawia i planuje donosić ciążę. Snowden, były partner biznesowy pana Hollanda, dowiaduje się o tym i oświadcza się jej. Elizabeth przyjmuje, aby uniknąć skandalu. Później Henry wstępuje do armii. Zawiadamia o tym brutalnie zszokowaną Penelope i oskarża ją o fałszywą ciążę. Następnie wysyła do Diany długi list, wyznając jej miłość i przepraszając. W odpowiedzi zdeterminowana Diana ścina włosy, by podszyć się pod mężczyznę, i ucieka, by dołączyć do armii w poszukiwaniu swojej miłości.


Kinsey Millhone ustala, że Marty Grice i jej mąż zamordowali Elaine Boldt, aby przejąć jej tożsamość oraz majątek. Podczas konfrontacji w domu Grice detektyw zostaje postrzelona w lewe ramię, ale ostatecznie zatrzymuje przestępców.[sep]W drugim tomie cyklu „Tajemnice alfabetu” prywatna detektyw Kinsey Millhone zostaje zatrudniona przez Beverly Danziger w celu odnalezienia jej zaginionej siostry, Elaine Boldt, której podpis jest potrzebny na dokumentach dotyczących spadku. Elaine po raz ostatni widziano, jak wsiadała do taksówki z zamiarem polecenia do Boca Raton na Florydzie, gdzie spędza zimy, ale wydaje się, że zniknęła w drodze. Sprawa wydaje się stosunkowo prosta, na tyle, że Kinsey nie jest pewna, czy Beverly w ogóle potrzebuje detektywa, ale zgadza się ją podjąć. Rzeczy jednak nie są tak łatwe, jak się wydają, ponieważ Kinsey nie znajduje żadnego śladu Elaine na Florydzie, choć natrafia na kobietę o imieniu Pat Usher, która twierdzi, że Elaine zgodziła się wynająć jej mieszkanie w Boca Raton na czas swojej podróży. To twierdzenie wydaje się Kinsey fałszywe, ponieważ nikt oprócz Pat Usher nie otrzymał od Elaine widokówki z jej rzekomej wyprawy, więc zwraca się o pomoc do starszej sąsiadki Elaine, Julii, prosząc ją o obserwowanie sytuacji na Florydzie, podczas gdy sama wraca do Kalifornii. Kinsey podejrzewa związek między zniknięciem Elaine a śmiercią jej sąsiadki z Santa Teresa, Marty Grice, która została najwyraźniej zamordowana przez włamywaczy, a następnie podpalili dom Grice tydzień przed wyjazdem Elaine. Ktoś włamuje się do domu zarządczyni mieszkania Elaine w Santa Teresa, Tilly, najwyraźniej śladem rachunków Elaine, które Tilly trzymała do przesłania jej. Ktoś przeszukuje również mieszkanie Kinsey, a ona zdaje sobie sprawę, że złodziej jest po paszport Elaine. Głęboko zaniepokojona bezpieczeństwem Elaine, Kinsey sugeruje Beverly, by zgłosić jej zaginięcie na policję, ale Beverly sprzeciwia się tak gwałtownie, że Kinsey zerwała z nią współpracę i zaczyna pracować dla Julii. Kinsey zgłasza zaginięcie i spotyka Jonaha Robba, niedawno rozwiedzionego policjanta pracującego w sprawach osób zaginionych – ale mimo przyciągania do niego jest niechętna do nawiązania relacji. Wizyta męża Beverly, Aubreya, komplikuje sprawę, ponieważ wychodzi na jaw, że miał romans z Elaine, co Beverly odkryła, a Kinsey zaczyna się zastanawiać, czy sama Beverly nie miała udziału w zniknięciu Elaine. Kinsey jest coraz bardziej przekonana, że Elaine nie żyje, a Pat Usher jest w to zamieszana. Pat zniknęła po całkowitym zdemolowaniu mieszkania w Boca Raton. Ostatecznie odkrywa, że Pat Usher złożyła wniosek o prawo jazdy na nazwisko Elaine, co dowodzi jej zaangażowania. Siostrzeniec Marty, Mike, nastoletni dilerek narkotyków, przyznaje, że był w domu Grice w nocy morderstwa, a z rozbieżności w czasie między jego relacją a tym, co powiedziano policji, Kinsey wnioskuje, że to Elaine zginęła w pożarze Grice, a nie Marty. Marty i jej mąż zabili Elaine, by ukraść jej tożsamość (którą przejęła Marty) i jej pieniądze. Następnie podali ciało Elaine za Marty, podmieniając dokumenty stomatologiczne. Marty wyjechała na Florydę jako Elaine i przybyła jako Pat Usher, korzystając z pomocy chirurgii plastycznej. Nie mogąc znaleźć paszportu Elaine, ona i jej mąż zmuszeni byli czekać na nowy, zanim mogli opuścić kraj. Kinsey wraca do domu Grice, aby szukać broni murderu, ale podczas gdy tam jest, Grice ją znajdują. Kinsey zostaje postrzelona w lewe ramię podczas ensuing walki, ale udaje jej się zatrzymać dwóch przestępców i wezwać pomoc.


Plan Strażnika, zakładający otwarcie bramy do świata żywych poprzez śmierć Jennsen, zostaje pokrzyżowany, gdy Richard odmawia jej zabicia przy Filarach Stworzenia. W rezultacie Jennsen dołącza do Richarda i Kahlan, wspierając ich w walce przeciwko cesarzowi Jagangowi.[sep]Jennsen Rahl, przyrodnia siostra Richarda Rahla, przez pierwsze dwadzieścia lat swojego życia uciekała przed ojcem, Darkenem Rahlem. Urodzona bez żadnego aspektu daru magii, Jennsen od urodzenia była oznaczona śmiercią. Gdy jej matka zostaje najprawdopodobniej zamordowana przez zabójców z D'Hary, Jennsen wyrusza wraz z nowym przyjacielem, Sebastianem, by zacząć życie od nowa. Sebastian ostatecznie ujawnia, że jest szpiegiem Imperium. Przekonująco mówi o celach Imperium dotyczących sprawiedliwego traktowania całej ludzkości i eliminacji magii. Przede wszystkim czuje podziw dla cesarza Jaganga. W równym stopniu nienawidzi Richarda Rahla, który – jak twierdzi – ściągnął wojnę, najazdem na Stary Świat po obaleniu Barier oddzielających części znanego świata. Tymczasem inne rodzeństwo Richarda, Oba Rahl, cierpi pod okiem znęcającej się matki na rodzinnej farmie. Oba wyobraża sobie, że jest pełen energii i posiada zdrową ciekawość. Jego dociekliwa natura objawia się zwłaszcza poprzez przyjemność, jaką czerpie z obserwowania, jak rzeczy umierają z jego ręki. Oba nie wie, że on, podobnie jak Jennsen, jest czysto ludzki i odporny na magię. Matka wysyła go do pobliskiej czarownicy, aby kupił lekarstwo, i podczas zakupu zaczyna zastraszać kobietę posługującą się magią. Jej próby obrony za pomocą magii zawodzą, a Oba bestialsko ją zabija. W trakcie walki Oba poddaje się głosowi w swoim umyśle, który obiecuje niezwyciężoność w zamian za posłuszeństwo. Po powrocie do domu Oba zabija matkę i postanawia zobaczyć świat. Może wygodnie podróżować dzięki funduszom, które zrabował czarownicy. Jennsen chce znaleźć inną czarownicę, siostrę tej, którą zabił Oba, i która wcześniej pomagała Jennsen i jej matce. Wraz z Sebastianem podróżuje do Pałacu Ludu, stolicy imperium D'Hary. Tam dowiaduje się, że czarownica, której szuka, mieszka w śmiertelnie niebezpiecznym, zaklętym bagnie. Po tym, jak Sebastian zostaje zatrzymany przez strażników D'Hary, przyjazny nieznajomy, Tom, pomaga zdesperowanej Jennsen dotrzeć do bagna. Bezpiecznie dociera do domu czarownicy, a jej naturalna odporność na magię chroni ją na bagnie, ale dowiaduje się tylko, że nic nie można zrobić, by uratować ją przed Lordem Rahlem. Odchodzi rozczarowana i po powrocie do Pałacu Ludu sprytnie uwalnia Sebastiana. On przekonuje Jennsen, że powinna odwiedzić cesarza Jaganga, przywódcę Imperium. Oba również wie o drugiej czarownicy i o tym, że wie ona coś dotyczącego jego losu lub natury. Zatrudnia przewodnika na bagna, które również bezpiecznie pokonuje. Czarownica ujawnia, że Oba jest teraz niewolnikiem Strażnika Podziemia i zabija siebie, zanim Oba zdąży tego zrobić. To, a także fakt, że jego przewodnik ukradł wszystkie jego pieniądze, wściekają Obę. Nieco uspokaja go skarb, który znajduje w domku czarownicy, ale jego gniew powraca, gdy po powrocie do Pałacu Ludu dostrzega swojego przewodnika. Po zabiciu przewodnika jest na krótko uwięziony, ale ucieka, używając głosu w umyśle, by zmusić strażników D'Hary do swojej woli, i postanawia odnaleźć Richarda Rahla. Jennsen i Sebastian docierają do cesarza Jaganga na czele armii Imperium. Choć początkowo jest zszokowana prymitywnymi żołnierzami Imperium, otrzymuje radę, aby nie być tak wybredną, ponieważ D'Haranie są jeszcze gorsi. Następnego dnia po jej przybyciu cesarz Jagang atakuje Pałac Wyznawczyni, ale zostaje krwawo odparty. Cesarz Jagang zostaje ciężko ranny w tej akcji. Jeszcze gorzej dla Imperium, ich wróg uwalnia starożytną magię na głównej armii, wyrządzając ogromne zniszczenia. Jennsen reaguje, zawierając pakt z mroczną siłą, Strażnikiem, aby zabić Richarda Rahla w zamian za swoje poddanie się i posłuszeństwo. Oba captures Kahlan i otrzymuje od Strażnika rozkaz, by zabrać ją wraz z Mieczem Prawdy do Filarów Stworzenia. Wykorzystując swoje połączenie z mieczem, Richard śledzi Obę do Filarów, gdzie spotyka Jennsen, którą Strażnik przyciągnął w to samo miejsce, aby zabić Richarda. Najwyższy plan Strażnika polegał jednak na tym, by Richard zabił Jennsen przy Filarach Stworzenia, otwierając w ten sposób bramę między królestwem Strażnika a światem żywych. Richard rozpoznaje plan i odmawia poddania się prowokacji. Jennsen wtedy dostrzega jego uczciwość, a plan Strażnika zostaje pokrzyżowany. Jennsen dowiaduje się, że mężczyźni wysłani, by zabić jej matkę, byli w rzeczywistości żołnierzami Imperium, i po tym, jak zaczyna wierzyć, że Richard jest naprawdę kochającym i troskliwym bratem, dołącza do niego i Kahlan w ich misji przeciwko Jagangowi.


Załoga statku Kirklanda odkrywa, że nadchodzące rozbłyski słoneczne nie zniszczą świata, a kryształowy słup jest jedynym sposobem na ocalenie ludzkości. Aby to zapewnić, planują chronić słup za pomocą konwencjonalnych materiałów wybuchowych, zamiast niszczyć go laserem z satelity z misji kosmicznej bohatera.[sep]Książka zaczyna się od trzech różnych perspektyw ludzi z całego świata w dniu zaćmienia słońca, pierwszego w nowym tysiącleciu. Jedna z tych postaci znajduje się w pobliżu prezydenta Stanów Zjednoczonych, który obserwuje zaćmienie z wyspy Guam podczas misji dyplomatycznej z Chińczykami. Mimo że zaćmienie przebiega pomyślnie, na wyspie występują trzęsienia ziemi, a prezydent jest zmuszony do ewakuacji na pokładzie Air Force One. W tym samym czasie Jack Kirkland przebywa na podwodnej misji ratunkowej na Pacyfiku, próbując wydobyć sztabki złota z zatopionego statku, gdy dochodzi do podwodnego trzęsienia ziemi, powodującego erupcję wulkanu podwodnego, a magma w konsekwencji pochłania statek, zabierając ze sobą wszystkie sztabki złota oprócz jednej. Kirkland wraca na swój statek, łódź ratowniczą – Deep Fathom, ze sztabką i dzieli się rozczarowaniem ze swoją załogą, gdy otrzymują wezwanie radiowe od Marynarki Wojennej USA, aby udać się w miejsce w pobliżu ich pozycji. Mimo niechęci Deep Fathom zmierza w kierunku podanych współrzędnych. Z kolei kanadyjska profesor Karen Grace i profesor Miyuki Nakano, japońska przyjaciółka Karen z uniwersytetu na Okinawie, przebywają na Okinawie, próbując dostać się na molo podczas godziny policyjnej. Niezrażone trzęsieniami ziemi, kobiety wymykają się patrom i docierają do łodzi, którą Karen wynajęła, aby zabrać je do Bliźniaczych Smoków, zatopionych piramid, które wynurzyły się ponad poziom morza wraz z całym miastem. Gdy tam docierają, udają się do wielkiej piramidy, aby ją zbadać, ale zostają przerwane przez trzech mężczyzn, którzy pojawiają się znikąd i proszą ich o odejście. Kobiety odmawiają i po pościgu w głąb piramidy znajdują gwiaździsty kryształ. Używając kryształu, kobiety uciekają i wracają na Okinawę. Kirkland i jego statek otrzymują polecenie przeprowadzenia akcji ratunkowej na miejscu katastrofy, które okazuje się być miejscem, gdzie rozbił się Air Force One po starcie z Guam. Tymczasem David Spangler, dowódca operacji specjalnych i stary znajomy Kirklanda, otrzymuje od swojego szefa w CIA i wiceprezydenta rozkaz zabezpieczenia czarnych skrzynek rozbitego samolotu. Spangler okazuje się być bratem narzeczonej Kirklanda, która zginęła podczas nieudanej misji kosmicznej, i teraz, pragnąc zemsty, obwinia Jacka o śmierć swojej siostry. Spangler postanawia zabić Kirklanda jako dodatkowe zadanie. Kirkland używa batyskafu Deep Fathom, aby znaleźć miejsce katastrofy, a wraz z nim ogromny kryształowy słup wystający z ziemi, wokół którego znajdują się szczątki samolotu. Odkrywa również, że cały metal z samolotu wydaje się namagnesowany, gdy pracują nad wyciągnięciem fragmentów na powierzchnię. Inną osobliwością jest to, że jego batyskaf traci łączność ze statkiem za każdym razem, gdy zbliża się do słupa, więc robi więcej zdjęć słupa, aby jego załoga mogła go przeanalizować. Kirkland i jego załoga nie informują marynarki wojennej o słupie, ale zaczynają badać go na własną rękę, gdy znajdują na nim starożytne pismo. Choć praca postępuje powoli, ostatecznie znajdują czarne skrzynki samolotu, które zostają zabrane przez Spanglera, który następnie nakazuje Deep Fathom opuszczenie miejsca. Pismo jest takie samo jak na kryształu znalezionym przez Karen Grace w Japonii. Odpowiada ona na e-maile i postanawia spotkać się z Kirklandem na Okinawie. Zanim Kirkland wyrusza, Spangler instaluje dwie bomby, aby zabić wszystkich, ale ta z Kirklandem wychodzi poza zasięg, zanim Spangler zdąży ją zdetonować. Kirkland i Grace udają się następnie do wynurzonych piramid i są atakowani przez myśliwce, a gdy im się udaje uciec, zostają znalezieni przez ludzi, którzy próbowali zabić Karen podczas jej ostatniej wizyty tam. Tym razem jednak nie próbują ich zabić. Mężczyźni, w tym jeden o imieniu Mwahu, zabierają ich z powrotem na Okinawę. Gdy spotykają się z Miyuki, odkrywają, co oznaczają inskrypcje, dzięki systemowi komputerowemu Miyuki, który jest systemem sztucznej inteligencji, oraz to, jak to samo pismo znajduje się w wielu innych miejscach na świecie, co teoretyzuje, że istniała jedna wielka cywilizacja, która w rzeczywistości podróżowała i zasiedlała inne części świata. Wkrótce Kirkland otrzymuje telefon ze swojego statku, Deep Fathom, informujący, że mają na pokładzie bombę, a gdy połączenie się kończy, wierzy, że bomba wybuchła. Spangler, który podsłuchiwał rozmowę, jest zadowolony, ponieważ statek i przyjaciele Kirklanda zginęli. Karen, Kirkland i Miyuki udają się następnie z Mwahu do miasta piramid, śledząc wskazówki pierwszej cywilizacji, ale gdy przybywają, są atakowani przez ludzi Spanglera. Karen zostaje schwytana, ale innym udaje się uciec, a Kirklanda znajduje załoga Deep Fathom, która nadal żyje, ponieważ rozbroiła bombę i wysłała fałszywą wiadomość, aby oszukać Spanglera. Kirkland postanawia uratować Karen i gdy przybywa na statek Spanglera, jest odpierany przez Spanglera i jego ludzi. Załoga Kirklanda odkrywa, że wkrótce świat zostanie zniszczony, gdy nowe rozbłyski słoneczne uderzą w słup w miejscu katastrofy Air Force One. Karen zostaje zabrana do podwodnej bazy badawczej przy słupie, gdzie jest przetrzymywana jako więzień. Gdy może im wysłać wiadomość, decydują się na inną strategię ratowania Karen. Gdy Kirkland wyrusza tym razem w swoim batyskafie w kierunku podwodnej stacji, jest atakowany przez Spanglera w innym batyskafie. Po krótkiej walce Spangler ginie z rąk olbrzymiej kałamarnicy, która wcześniej próbowała zaatakować Kirklanda. Kirklandowi udaje się wejść na pokład opuszczonej podwodnej bazy i jest informowany przez swoją załogę na statku, że zamierzają zniszczyć słup, aby zapobiec Armageddonowi, strzelając do niego laserem z satelity, którego Kirkland umieścił w kosmosie podczas swojej misji kosmicznej. Gdy słup zostaje zniszczony, świat toczy się dalej tak, jakby to był dzień zaćmienia bez niszczycielskich trzęsień ziemi.


Nimrod wycina przy Oku Lasu widzialne drzewa lupuna, które rosną dziesięć razy wolniej niż zwykłe. Gdy osiągną odpowiednią wysokość, podróże dżinnów na wichrach pozostaną niebezpieczne.[sep]Pani Gaunt uda się do dżina chirurga plastycznego, doktora Kowalskiego, by jej ciało wyglądało dokładnie jak dawniej. Jednak dżinni nie mogą już bezpiecznie jeździć na wichrach z powodu globalnego ocieplenia, więc musi polecieć do lekarza w Brazylii zwykłym samolotem. Tymczasem pana Gaunta porywają, gdy jego żony nie ma, trzej czarni druidzi z okolic Stonehenge. John i Philippa byli w drugim domu pana Vodyannoya, gdy to się stało. Zachodnie skrzydło jest bezpieczne, ale wschodnie jest niemożliwe do przebycia. Siostra kamerdynera zaginęła we wschodnim skrzydle. Ponadto w tym domu Nightshakes nie można używać mocy dżina. John idzie zobaczyć się z tamtejszymi tabliczkami, by spróbować skontaktować się z duchem pana Rakshasasa, ale budzi instead starożytnego Inkę o imieniu Manco Capac. Ucieka on i odzyskuje swoją mumię z muzeum. John przywraca Grace jej bratu i udaje się do muzeum w formie eterycznej. Inny, niepowiązany złodziej ukradł trzy święte złote dyski i zniszczył kilka rzeczy, a wiadomości mówią, że złodziej w Berlinie ukradł starożytny inkaski laskę. Następnie wiadomości pokazują zdjęcie drzwi w kształcie oka w peruwiańskich lasach, prowadzących do... nikąd. Nimrod mówi, że to Oko Lasu i prowadzi do miejsca, które może spowodować koniec świata. Po konsultacji z Faustiną, Błękitnym Dżinem, i zdobyciu jedynego na świecie egzemplarza mapy do Oka, lecą do Peru. Zabierają ze sobą Zadie Eloko. Przewodnikiem jest „Sicky”, który ma tatuaż na brzuchu działający jak Meduza. Jego głowa jest nienaturalnie mała z powodu wypadku z wrogimi Indianami, gdy był mały. Kilka razy są niemal zabici przez niezwykle duże zwierzęta. John później odkrywa, że to sprawka Zadie. Została zahipnotyzowana przez Virgila Macreeby'ego. Zadie przypadkowo składa życzenie, by Pizarro „przekazał lekcję” Indianom ścigającym ich. John i Nimrod docierają do Oka – materiał w wiadomościach był fałszywy. Prawdziwe drzwi są prostokątne i związane splątaną sznurką z ludzkich włosów. John opiera się o drzewo lupuna i zyskuje część jego wiedzy. Rozwiązuje węzeł i ratuje innych przed zmutowanymi Indianami. Nimrod budzi kilku królów Inków, którzy idą walczyć z armią Pizarro. Wkrótce przybywają Virgil Macreeby, Dybbuk i Zadie. Zabierają dyski, które Nimrod ukradł Zadie. Zamierzają użyć ich do przeprowadzenia oczywistego fałszywego rytuału, by przywrócić moce Dybbuka i zamienić ołów w złoto. Troje przechodzi przez drzwi, powstrzymując innych, pokazując im wideo, że ich ojciec został porwany. Nimrod łączy fakty i uświadamia sobie, że dyski to w rzeczywistości polon, lit i stal. Laska ma pręt z czystego uranu. Mogłyby one spowodować wybuch jądrowy. Kawałek uranu wielkości piłki baseballowej zniszczył Hiroszimę – ale jeśli jest większy (mianowicie uran, na którym zbudowana jest ziemia), cały świat może wybuchnąć. Decydują się iść za nimi, wysyłając Layli wiadomość przez dżinową pocztę wewnętrzną. Droga do Paititi jest strzeżona przez enantodromię (tj. życzenie staje się swoim przeciwieństwem). Layla leci do Ameryki odrzutowcem z prędkością 1500 mil na godzinę i ustala, gdzie jest pan Gaunt. Ratuje go i zamienia druidów w rzadkie zwierzęta. Ale dzieliła ciało z Edwardem – on jest tak przerażony, że wyrzeka się swoich mocy (mimo że Nimrod powiedział w książce 2, że można wyrzec się tylko raz). Tymczasem Macreeby zostawia Zadie splątaną na moście z ludzkich włosów, który ją wchłonął, i idzie dalej z Buckiem. John uwalnia ją, a Nimrod odhipnotyzuje ją. Ona podąża za nimi. W międzyczasie dwaj inni przechodzą przez rząd wampirzych roślin, które chcą ich krwi. Przechodzą, ale Macreeby ma wstrząs mózgu. Docierają do świątyni, ale w trakcie procesu zdają sobie sprawę, że Macreeby upuścił trzeci złoty dysk w pobliżu roślin (ten z polonem). Macreeby go zabiera, ale Phil jakoś teleportuje się na drugą stronę. Potem rośliny znikają. Nimrod mówi, że jej pantofelki to „gestalt” i że spełniają jej pragnienia. Podążają do Paititi, po drodze łapiąc Macreeby'ego. Ale tuż przed dotarciem do miasta ich urządzenia elektroniczne przestają działać. Buck upuścił laskę bez polonu – nie będzie wybuchu, tylko śmiertelne promieniowanie. Phil życzy sobie schron przeciwatomowy z kombinezonami ochronnymi. Podchodzi do Bucka – on rozdzielił się na dwie istoty, jedną dobrą, jedną złą. Zła miażdży dobrą, a Phil wraca do innych ze złamanym sercem. Są „gestaltowani” z powrotem do realnego świata, a Phil grzebie pantofelki z obawy przed ich mocą. Zadie zostaje w lesie, by założyć szkołę dla Indian. Zliźni stracili swojego złego wodza na rzecz Pizarro i są teraz dobrzy. Sicky jest ich nowym wodzem. Kara Macreeby'ego polega na tym, że zostaje w tyle, by pomagać Zadie. Nimrod sadzi przy Oku przyspieszone w wzroście drzewa lupuna stworzone przez Faustinę i czyni je niewidzialnymi, aby drwale ich nie ścinali. Gdy urosną wysokie za kilka lat (rosną dziesięć razy szybciej niż inne lupuny), podróże na wichrach znów będą bezpieczne. Zespół wraca do domu do Nowego Jorku, a ich rodzina wraca do normy.


Po zwycięstwie nad Dominatorem Biała Róża zdradziła Panią, wypowiadając jej prawdziwe imię. W odpowiedzi Cichy wypowiedział prawdziwe imię Białej Róży, co pozbawiło jej mocy i doprowadziło do ocalenia Wziętych.[sep]Czarna Kompania znalazła schronienie przed Panią na Równinie Strachu. Jej magiczni, nieludzcy mieszkańcy są wystarczająco potężni, by nawet ją zastraszyć. Wśród nich jest Stary Ojciec Drzewo, bóstwo uosabiające się w drzewie posadzonym dokładnie w centrum równiny. Z tej kryjówki Biała Róża odbudowuje i kieruje powstanie. Żaden czarodziej na świecie nie może równać się z umiejętnościami i potęgą magiczną Pani, ale Biała Róża jest odporna na magię, a wraz z jej dojrzewaniem strefa wolna od magii wokół niej się rozszerza. (Wyjaśnia to, w jaki sposób jej poprzednie wcielenie było w stanie pokonać Panią i Dominatora). Po kilku latach względnego pokoju sytuacja się zaostrza. Wzięci i ich armie gromadzą się na granicach równiny, grożąc zaleciem znacznie liczniejszych rebeliantów. Ponadto zaczynają przybywać kurierzy z dalekich wschodnich rubieży imperium, wśród nich Śledzący i Pies-Zabójca Żab, człowiek i jego pies. Każdy posłaniec przynosi list do Krokodera, opisujący, co pewny nienazwany szpieg rebeliantów dowiedział się o Bomanzie. Ostatni list twierdzi, że czarodziej znał prawdziwe imię Pani. W obliczu coraz bardziej beznadziejnej sytuacji Biała Róża wysyła Krokodera oraz czarodziejów Goblina i Jednookiego, aby odzyskali tę kluczową informację. Śledzący zgłasza się na ochotnika, by im towarzyszyć jako przewodnik. Gdy docierają do celu podróży, szybko odkrywają, że autorem listów był Kruk, były wierny członek Kompanii (który upozorował swoją śmierć na końcu *Cienia Ulgi*). Dotarł do Krainy Kopców i zaczął wykonywać drobne prace dla stacjonujących tam żołnierzy. Gdy zyskał ich zaufanie, otrzymał pozwolenie na zamieszkanie w starym domu Bomanza, gdzie potajemnie poszukiwał papierów starego czarodzieja. To, co znalazł, skłoniło go do podjęcia próby przekraczającej jego możliwości; użył zaklęcia, by wysłać swego ducha, by sprawdzić stan Dominatora. Jego najgorsze obawy się potwierdziły; krwawy tyran był przebudzony i aktywnie pracował nad uwolnieniem się. W panice uciekając, Kruk popełnił błąd, pozwalając dwóm z uwięzionych, pomniejszych stworzeń na uwolnienie się, a sam został uwięziony. Ludzie Krokodera przeszukują dom Kruka, ale wzbudzają podejrzenia strażników Krainy Kopców i zostają zatrzymani do przesłuchania. Gdy ich przykrywka jest spalona, uciekają do okolicznego lasu, zabierając ze sobą puste ciało Kruka i znalezione przez niego papiery. Gdy mają problem z pozbyciem się pościgu, Kroker celowo pozwala się schwytać, aby stworzyć dywersję. Zostaje doprowadzony przed oblicze Pani, która nieoczekiwanie zaczęła go lubić. W obliczu nieuchronnego zagrożenia ze strony Dominatora, udaje się z Krokerem do Białej Róży, by zawrzeć sojusz przeciwko wspólnemu wrogowi. Wkrótce potem powracają Goblin, Jednooki, Śledzący i Pies-Zabójca Żab. Wszyscy gromadzą się przed Starym Ojcem Drzewem, który ich rozpoznaje, szczególnie tych ostatnich dwóch. Odkryci jako uciekli słudzy Dominatora, próbują zabić Białą Różę i Panią, ale Pies-Zabójca Żab zostaje przepędzony, a Śledzący zamieniony w niewolnika Starego Ojca Drzewa. Pogarda i Opar, dwie z nowych Wziętych, próbują zamordować swoją panią, ale ponoszą porażkę i płacą najwyższą cenę za swoją zdradę. Wkrótce Czarna Kompania oraz Pani i jej słudzy wracają na Krainę Kopców, by stawić czoło Dominatorowi, zabierając ze sobą sadówkę, potomka Starego Ojca Drzewa. Tam ożywieni zostają zarówno Bomanz, jak i Kruk. Tymczasem Pies-Zabójca Żab czai się niewykryty, czekając na szansę, by pomóc swemu panu. Podczas przygotowań Pani, emocjonalnie osłabiona z powodu rosnącego lęku przed wynikiem starcia, i Kroker zbliżają się do siebie. Zaczyna się ostateczna bitwa. Biała Róża ostrożnie zbliża się do każdego z kurhanów pomniejszych sług, jeden po drugim, unieważniając zaklęcia, które ich więżą. Gdy wychodzą, są bezsilni w jej strefie wpływu i stosunkowo łatwi do zabicia. Wreszcie nadchodzi kolej na Dominatora. Nawet bez magii jest praktycznie nieśmiertelny i ogromnie potężny, ale ostatecznie zostaje pokonany, choć kosztem życia Porucznika i Elma. Jego ciało zostaje spalone, a jego zły duch wpleciony w srebrny gwoźźdź, który zostaje wbity w pień potomka Starego Ojca Drzewa. W następstwie Kulawy próbuje wypowiedzieć prawdziwe imię Pani, ale zgaduje błędnie. Jego głowa zostaje ścięta przez Krokodera, gdy jest bezbronny w pobliżu Białej Róży. Następnie Pani zdradza Białą Różę, wypowiadając jej prawdziwe imię i pozbawiając jej unikalnej zdolności. W końcu Cichy, ze wszystkich ludzi, po raz pierwszy w pamięci Krokodera zabierający głos, prawdziwie nazywa Panię, pozbawiając jej mocy. Ponieważ Pani powiązała los Wziętych ze swoim losem, zostają oni zniszczeni. Resztki Kompanii, obecnie dowodzone przez Krokodera jako najwyższego rangą ocalałego oficera, wymykają się, zabierając ze sobą niechcącą Panię.


Terroryści planują zniszczyć liniowiec Queen Mary 2 podczas szczytu G8 na środkowym Atlantyku poprzez detonację bomb na pokładzie. Mike Martin nie zapobiega tej tragedii, co skutkuje całkowitym zatopieniem statku i śmiercią pasażerów.[sep]W pewnym momencie przed wydarzeniami opisanymi w historii wspólny rajd MI6, CIA i ISI przeciwko operatywnym Al-Kaidy (AQ) w Pakistanie ujawnia dokumenty dotyczące zaplanowanego, ale w dużej mierze zagadkowego ataku terrorystycznego. Budzi to niepokój i uruchamia dalsze śledztwa autoryzowane na najwyższym szczeblu. Mike Martin, który wcześniej pojawił się w powieści Forsytha „Pięść Boga”, jest obecnie emerytowanym oficerem SAS. Wykształcony w Iraku i fizycznie zdolny do udawania Afgańczyka (jego babcią macierzystą była Bengalska Indira Bose, w książce błędnie zapisana jako Bohse), co przyczyniło się do jego kasztanowo-brązowej karnacji, pozwalającej mu wyglądać jak Arab (a później Afgańczyk), Martin posiada niemal perfekcyjną znajomość języka arabskiego, a także zna Afganistan i język paszto. Zostaje wybrany (wyłącznie dzięki usłyszanej gafie jego brata, który jest członkiem eksperckiego „komitetu koranicznego” składającego się z akademików specjalizujących się w starożytnych tekstach), aby infiltrować najwyższe szczeble Al-Kaidy, podszywając się pod więźnia AQ, Izmata Khana, przetrzymywanego obecnie w Guantanamo Bay. W historii ujawniono, że przed przygodami Martina w Iraku pracował on z mudżahedinami w Afganistanie podczas okupacji radzieckiej, gdzie spotkał Osamę bin Ladena i uratował młodego chłopca afgańskiego, Izmata Khana, który później stał się liderem oporu. Khan jest przedstawiony jako bohaterski afgański bojownik o wolność, zdeterminowany, by zemścić się na Ameryce i nie dbający o swoje życie po bombardowaniu jego wioski w górach Tora Bora, w którym zginęła jego rodzina. W ramach ściśle tajnej operacji Martin odnosi sukces w podszywaniu się pod „Afgańczyka” (pod słowem kodowym „łom”), więźnia przetrzymywanego w Guantanamo Bay przez ponad pięć lat. Po ponownym infiltrowaniu Afganistanu jako repatriowany więzień i jego późniejszej ucieczce inscenizowanej, udaje się z powrotem do bezpiecznego domu Al-Kaidy w Pakistanie, gdzie jest akceptowany jako towarzysz po sprawdzeniu jego wiarygodności przez „Szejka”, Osamę bin Ladena, dzięki krótkiemu spotkaniu z lat poprzednich. Nawiązuje kontakt z Al-Kaidą i zgłasza się na ochotnika do udziału w samobójczym ataku terrorystycznym, który obejmuje uprowadzenie i przestawienie tankowca z gazem skroplonym u wybrzeży Borneo. Inna grupa porywa statek towarowy na Karaibach, choć ma to służyć jako cyniczna dywersja. Martinowi udaje się poinformować swoich opiekunów o ogólnym charakterze zagrożenia, ale pozostaje bez łączności przez kilka tygodni, gdy statek płynie w stronę wschodniego wybrzeża USA. Izmat Khan ucieka z amerykańskiego niewoli, gdy amerykański myśliwiec przypadkowo rozbija się w tajnym miejscu ukrycia w stanie Waszyngton, gdzie jest więziony Izmat, niszcząc jego strażników i mur kompleksu, pozostawiając go nietkniętym i wolnym, by wyszedł. Ostatecznie zostaje zastrzelony podczas próby ostrzeżenia swoich sojuszników, używając telefonu publicznego w Kanadzie, po długim pościgu przez Kaskady. W końcu tankowiec dociera na środkowy Atlantyk, gdzie odbywa się szczyt G8 na liniowcu Queen Mary 2. Martin w końcu dowiaduje się, że terroryści zamierzają uwolnić, a następnie podpalić gaz na pokładzie tankowca, co mogłoby spalić Queen Mary 2, gdy statek znalazłby się w zasięgu. Ostatnia chwila bohaterstwa, szybkie reakcje i poświęcenie Martina zapobiegają tragedii.


Mickey Haller odkrywa, że jeden z przysięgłych posługiwał się skradzioną tożsamością, co skutkuje wstrzymaniem procesu. Prawnik dochodzi również do wniosku, że za korupcją stoi sędzia wysokiego szczebla, co prowadzi do jej aresztowania przez FBI.[sep]Od wydarzeń opisanych w poprzedniej powieści prawnik Mickey Haller spędził rok na rekonwalescencji po odniesionych ranach i późniejszym uzależnieniu od środków przeciwbólowych. Powraca do praktyki prawniczej, gdy stary znajomy, obrońca Jerry Vincent, zostaje zamordowany. Haller dziedziczy sprawy Vincenta, w tym głośny proces Waltera Elliotta, hollywoodzkiego magnata oskarżonego o zamordowanie swojej żony Mitzi i jej niemieckiego kochanka. Haller przejmuje ten „flagowy” przypadek, przekonując magnata, by zatrudnił go jako pełnomocnika, obiecując nie wnosić o odroczenie procesu, który ma rozpocząć się za dziewięć dni. Tymczasem niepokorny detektyw LAPD Harry Bosch, główny bohater kilku wcześniejszych powieści Connelly’ego, prowadzi śledztwo w sprawie morderstwa Vincenta. Bosch, ostrzegając, że zabójca Vincenta może następnym razem zająć się Hallerem, przekonuje niechętnego prawnika do współpracy w toczącym się śledztwie. W międzyczasie Haller zrzuca z siebie kurz i trwające wątpliwości, przygotowując się do procesu o podwójne morderstwo. Wśród spraw przejętych przez Hallera znajduje się sprawa byłego mistrza surfingu, Patricka, który będąc uzależnionym od środków przeciwbólowych po wypadku na surfingu, ukradł diamentowy naszyjnik przebywając w domu przyjaciela. Haller czuje sympatię do Patricka ze względu na własną historię uzależnienia i zatrudnia młodego mężczyznę jako kierowcy swojego Lincolna. Udaje mu się uwolnić Patricka od zarzutów, opierając się na przeczuciu, że skradzione diamenty nie były prawdziwe. Pomagany przez swojego detektywa, Cisco, oraz asystentkę biurową, Lornę (która jest jedną z dwóch byłych żon Hallera), Haller opracowuje strategię obrony klienta, opartą na fakcie, że reszta prochowa postrzałowa znaleziona na rękach Elliotta jest wynikiem przejazdu radiowozem używanym wcześniej tego dnia do transportu innego więźnia. Prawnik zaczyna również podejrzewać trzech Niemców, krewnych kochanka Mitzi Elliott, i podważa kwestię, czy morderca pary w rzeczywistości ścigał Mitzi, czy jej kochanka. W międzyczasie Walter wyznaje, że jest powiązany z mafią i wierzy, że to oni zamordowali jego żonę oraz prawnika Jerry’ego Vincenta. Na podstawie informacji od Boscha Haller zaczyna podejrzewać, że Vincent przekupił kogoś w systemie wymiaru sprawiedliwości, aby wprowadzić do ławy przysięgłych osobę, która pomoże uzyskać uniewinnienie dla Waltera Elliotta, niezależnie od dowodów. Po śledztwie odkrywa, że jeden z przysięgłych przywłaszczył sobie cudzą tożsamość, i dba o to, by ta informacja trafiła do sędziego prowadzącego sprawę Elliotta, co skutkuje wstrzymaniem procesu w momencie, gdy zaczyna on układać się po myśli Hallera. Elliott jednak wyznaje Hallerowi, że faktycznie zabił Mitzi i jej kochanka, pozostawiając prawnika z refleksjami na temat wyniku sprawy. Pod wieczór otrzymuje telefon od policji z prośbą o pomoc byłemu klientowi. Gdy przybywa na miejsce, zostaje zaatakowany przez mężczyznę, który próbuje zepchnąć go ze skarpy. Bosch i jego zespół, którzy obserwowali Hallera, przybywają na miejsce w ostatniej chwili, zapobiegając morderstwu, a napastnik okazuje się podstawionym przysięgłym. Haller dochodzi do wniosku, że osobą stojącą za korupcją jest w rzeczywistości sędzia wysokiego szczebla, i konfrontuje ją z dowodami, co prowadzi do jej aresztowania przez FBI. Gdy dowiaduje się, że Walter Elliott i jego sekretarka również zostali zamordowani, przypuszcza, że stoi za tym ona, ale okazuje się, że sprawiedliwość została wymierzona przez rodzinę kochanka Mitzi przed ich powrotem do Niemiec. Fakt nieznany Hallerowi, ale ujawniony w wcześniejszych powieściach Connelly’ego, to to, że Bosch jest przyrodnim bratem Hallera. Haller rozwiązuje tę zagadkę pod koniec książki, opierając się głównie na podobieństwie Boscha do własnego ojca (również prawnika), ale w tym momencie nie ustalają, aby mężczyźni spotkali się ponownie.


Artur przegrywa z królem Lotem w decydującej bitwie, walcząc uczciwie w ciągu dnia i ściśle przestrzegając kodeksu rycerskiego. Przed porażką Merlyn zaprzecza istnieniu jakiegokolwiek pokrewieństwa między Arturem a Morgause, co czyni ich relację legalną i wolną od grzechu, z którego nie narodzi się Mordred.[sep]Królowa Powietrza i Ciemności to druga część czterotomowego cyklu Niezwykły król, który przedstawia własną wersję legendy o królu Arturze według White’a. Mimo że jest to najkrótsza książka w serii, stanowi kluczowy punkt w historii z kilku powodów: *Artur wymyśla koncepcję Okrągłego Stołu, która jest centralna dla fabuły trzeciej i czwartej księgi. *Artur pokonuje baronów buntujących się przeciwko niemu, tym samym umacniając swoją pozycję króla. *W tej książce głębiej zostaje zbadane zrozumienie przez Artura kwestii „siły a prawa”. *Wprowadzona zostaje frakcja orknejska. Te czworo dzieci (Gawain, Agravaine, Gaheris i Gareth) stają się głównymi postaciami w dalszej części twórczości White’a. *Król Pellinore bierze ślub i ma kilku dzieci, które odegrają ważną rolę w Rycerzu Okrutnej Twarzy. Powieść zaczyna się od czworga dzieci z Orkadów, Gawaina, Agravaine’a, Gaherisa i Garetha, opowiadających sobie historie głęboko w nocy. Z ich rozmowy wynika, że żywią wielki szacunek i miłość do matki, pięknej królowej Morgause, mimo że ta nie poświęca się w całości macierzyństwu, lecz pragnie zrozumieć i odblokować swoje magiczne moce, podczas gdy jej mąż, król Lot, walczy na wojnie przeciwko królowi Arturowi. Dowiadujemy się również, że ojciec Artura, Uther Pendragon, zgwałcił matkę Morgause, Igraine, co czyni Morgause przyrodnią siostrą Artura (chociaż nikt poza Merlynem, który zapomniał wspomnieć o tym Arturowi, nie jest jeszcze tego świadomy). Artur wciąż jest kształcony przez Merlyna, choć relacja między nimi uległa zmianie. Zamiast postrzegać Merlyna jako wszechmogącego mędrca, Artur traktuje go w całej powieści bardziej jak przyjaciela. Mimo to Merlyn wciąż stara się nauczyć Artura, jak stworzyć idealne społeczeństwo ze swojego nowo powstałego królestwa. Artur nie jest tym zachwycony i wolałby walczyć w wojnach niż opiekować się chłopami. Tymczasem na Orkadach czworo dzieci się nudzi i prosi swojego nauczyciela, św. Toirdelbacha, o opowieść. Jest on zupełnie innym pedagogiem niż Merlyn. Opowiada im historię, ale szybko denerwuje się chłopcami i grozi, że uderzy ich swoją shillelagh, jeśli nie przestaną go niepokoić. Jest to jeden z najlepszych przykładów u White’a, pokazujący, jak bardzo pozbawione miłości dzieciństwo Orkadów różniło się od szczęśliwego dzieciństwa Artura. Gdy dzieci spacerują po plaście po wizycie u św. Toirdelbacha, na brzegu pojawiają się sir Grummor Grummursum i król Pellinore w magicznej łodzi. Towarzyszy im rycerz saraceński o imieniu sir Palomides, który najwyraźniej zaprzyjaźnił się z nimi w okresie między poprzednią książką a ich przybyciem na Orkady. Trio przebywało wcześniej we Flandrii, gdzie Pellinore zakochał się w córce królowej Flandrii. Rycerze wsiedli do łodzi i nie byli w stanie jej obrócić, co sprawiło, że Pellinore tak bardzo rozchorował z miłości, że nie ma już ochoty polować na Bestię Zadającą Pytania, swoją życiową pasję. Tymczasem Artur przygotowuje się do bitwy z wojownikami Lota, która jest przed nim. Zaczął wierzyć w ideały rycerskie oraz w koncepcję „siły a prawa”. Oznajmia Merlynowi, że planuje najpierw stłumić bunt Lota, a następnie użyć tej władzy do wymierzania sprawiedliwości w całym królestwie. Morgause jest zadowolona, że trzej niezdarni rycerze wylądowali, ponieważ nie mają pojęcia, że Anglia jest w stanie wojny z Orkadami. Wykorzystuje ich niewiedzę i próbuje sprawić, by się w niej zakochali. Organizuje nieudaną polowanie na jednorożca z rycerzami. Chłopcy konsultują się ze św. Toirdelbachem, a następnie próbują schwytać żywego jednorożca, by podarować go matce. Prawie im się to udaje, ale Agravaine w wybuchu wściekłości zabija jednorożca (chłopcy udawali, że dziewica, która zwabiła jednorożca, jest ich matką, a Agravaine nienawidził zwierzęcia za dotykanie ich „matki”). Pozostali trzej bracia są wściekli, ponieważ wierzą, że Agravaine zniszczył ich szanse na nagrodę od matki. Tylko Gareth żałuje jednorożca. Morgause wcale nie jest zadowolona, że im się udało tam, gdzie ona zawiodła; wręcz przeciwnie, każe ich wychłostać. Tymczasem na równinie Bedegraine Artur dokonuje ostatecznych przygotowań do bitwy. Artur przedstawia swoją ideę Okrągłego Stołu, a Merlyn informuje go, że inny król posiada już taki stół. Przez ironię losu, tym królem jest ojciec przyszłej żony Artura, Guenever (pisownia oryginalna). Sir Kay, przybrany brat Artura, mówi, że wierzy, iż jeśli wojna pomoże podbitemu ludowi żyć lepiej, powinni zostać podbici. Merlyn w gniewie informuje go, że pewien Austriak dzielił poglądy Kaya i „pogrążył świat w krwawym chaosie”. Jest to aluzja do Adolfa Hitlera. Sir Palomides i sir Grummore, zaniepokojeni chorobą miłosną króla Pellinore’a, planują podszyć się pod Bestię Zadającą Pytania i zwabić go z powrotem do polowania. Ich plan się nie udaje, gdy pojawia się prawdziwa Bestia i goni ich; spędzają noc uwięzieni na połowie klifu. Morgause, sfrustrowana tym, że rycerze nie w niej się zakochali, postanawia, że jej dzieci są dla niej ważniejsze. Gareth pędzi do stajni, by powiedzieć braciom, że ich kocha, i przybywa tam, gdy Gawain i Agravaine toczą ostry spór. Agravaine chce wysłać list do Lota, informując go o trzech rycerzach i mówiąc Lotowi, że Morgause go zdradza. Gawain jest wściekły tym pomysłem i uważa to za zdradę matki. Spór kończy się, gdy Agravaine grozi Gawainowi ukrytym nożem, a Gawain niemal go zabija. White wyjaśnia, że Gawain nigdy nie potrafił opanować tego rodzaju nagłych uniesień, które miały go dręczyć przez całe życie. Merlyn wie, że jego czas z Arturem dobiega końca, gdyż wkrótce zostanie uwięziony na tysiąc lat. Artur jest zrozpaczony i pyta, dlaczego Merlyn nie może uniknąć więzienia, które go czeka. Merlyn opowiada Arturowi przypowieść wyjaśniającą, że nikt nie może uciec przed losem (słynna historia o człowieku, który dowiaduje się o swojej śmierci, a następnie jedzie, by uciec przed śmiercią, ale ostatecznie wpada na Śmierć podczas ucieczki). Ostrzega też Artura przed Guenever i Lancelotem, ale Artur jest zbyt smutny z powodu odejścia Merlyna, by wziąć sobie te ostrzeżenia do serca. Wczesnym rankiem król Pellinore samotnie spaceruje po plaży, gdy dostrzega Palomidesa i Grummore’a uwięzionych na klifie, z Bestią Zadającą Pytania czekającą na nich dołem. Wyjaśnia, że bestia się w nich zakochała (ponieważ myślała, że to jej partner, gdy byli w przebraniu) i odmawia zabicia stworzenia. Po prostu ją przytrzymuje, podczas gdy Grummore i Palomides uciekają do zamku Morgause. Pellinore spotyka się ze Świnką, córką królowej Flandrii. Wracają do zamku, gdzie odkrywają, że Bestia Zadająą Pytania czeka na zewnątrz. W tym samym czasie Merlyn wyrusza w podróż, by odnaleźć Nimue i mija ich. Doradza parze rycerzy, aby poddali Bestię Zadającą Pytania psychoanalizie. Tak robią, ale plan się wywraca i Bestia zakochuje się w sir Palomidesie. Pellinore rezygnuje wtedy z pościgu za bestią, a sir Palomides przejmuje to zadanie. Artur stacza z Lotem przełomową bitwę, która ma zdecydować, kto będzie rządził Brytanią. Artur pokonuje Lota dzięki podstępnemu nocnemu atakowi, mimo większej liczby żołnierzy Lota. Wbrew kodeksowi „rycerskiej” bitwy (przynajmniej w wersji White’a) atakuje najpierw wrogich rycerzy, a nie piechotę. Artur zdaje się wreszcie uświadamiać sobie zło polegające na masakrowaniu chłopów dla zabawy bogatych rycerzy, o czym Merlyn tak uparcie uczył w swoich lekcjach. Dzięki pomocy francuskich szlachciców, Bana i Borsa, Artur wygrywa bitwę. Pokonany Lot wraca do domu, a trzej angielscy rycerze są w szoku, dowiadując się, że Orkady były w stanie wojny z Anglią. Morgause wyrusza na południe do Anglii, aby pogodzić się z Anglikami, zabierając ze sobą swoje dzieci i trzech rycerzy. Artur udziela ślubu Pellinore’owi ze Świnką, gdyż miło wspomina go jako pierwszego rycerza, jakiego kiedykolwiek spotkał. W tym samym czasie św. Toirdelbach również bierze ślub. Po ceremonii Morgause uwodzi Artura i zachodzi w ciążę. Wtedy to Merlyn, daleko w North Humberland, przypomina sobie, że zapomniał powiedzieć Arturowi, że Morgause jest jego przyrodnią siostrą. W ten sposób cudzołóstwo Artura jest również kazirodztwem, co jest bardzo ciężkim grzechem. Morgause zachodzi w ciążę z Mordredem, który pewnego dnia zniszczy królestwo swojego ojca.


Sam i Kay dowiadują się od pana Corneliusa, że ich domy zawsze były oddzielnymi budynkami, co prowadzi do wniosku, że fortuna ukryta przez Edwarda Finglassa nie znajduje się w żadnym z nich. Para rezygnuje z planów małżeńskich i postanawia zostać w mieście, nie licząc na pieniądze z nagrody za odzyskanie mienia.[sep]Sam Shotter, który nie zdołał zadowolić swojego wujka Johna B. Pynsenta w sprawach biznesowych, zostaje wysłany do Anglii, aby pracować dla lorda Tilbury'ego, który liczy na sfinalizowanie transakcji z Pynsentem. Aby uniknąć wpadki w firmie Tilbury'ego, Sam postanawia dołączyć do swojego starego kumpla „Hasha” Todhuntera, kucharza na statku towarowym, i popłynąć z nim. W trakcie podróży pokazuje Hashowi zdjęcie dziewczyny, znalezione na ścianie w odległej kanadyjskiej chacie, w której się zakochał. Po przybyciu do Anglii, wyglądając nieco niechlujnie po podróży, Sam odkrywa, że Hash pożyczył wszystkie jego pieniądze, by postawić na psa. Na szczęście jest wieczór kolacji absolwentów szkoły w Wrykyn i w mieście Sam najpierw spotyka Claude'a Batesa, który w obawie, że Sam może żeebrać, ucieka, a później Willoughby'ego Braddocka, starego przyjaciela. Braddock mieszka z Kay Derrick i jej wujem, panem Wrennem, podczas gdy jego dom jest remontowany, i zabiera Sama tam, ale po przybyciu oddala się w stanie nietrzeźwości; Sam zostaje wzięty przez pokojówkę Lippett za włamywacza i ostatecznie śpi w pustym domu obok. W nocy Sam zostaje zaniepokojony przez kogoś z latarką w korytarzu. Następnego ranka, po wyjaśnieniu nieporozumienia, Lippett daje Samowi śniadanie. Widzi zdjęcie Kay, dziewczyny jego marzeń, i dowiaduje się, że jej wuj również pracuje dla Mammoth Publishing Company, jako redaktor „Pyke's Home Companion”. Odwiedza pana Corneliusa, lokalnego agenta nieruchomości, i wynajmuje pusty dom, „Mon Repos”. Następnie spotyka się z lordem Tilburym i dostaje pracę w gazecie pana Wrenna. Kay, która właśnie zrezygnowała z pracy u ciotki Claude'a Batesa po tym, jak ją pocałował, odwiedza biuro swojego wujka w momencie, gdy przybywa Sam. Sam, przejęty w końcu spotkaniem z nią, również ją całuje, co ją dodatkowo rozdrażnia. Lord Tilbury, zaniepokojony dziwnym zachowaniem Sama, zostaje ostrzeżony przez swoją siostrę Francie, że może być w to zamieszana jakaś dziewczyna, ale uspokaja się, słysząc, że pan Wrenn nie ma dzieci. Sam zatrudnia Hasha Todhuntera jako swojego kucharza, podczas gdy „Chimp” Twist, „Soapy” i „Dolly” Molloy omawiają problem odzyskania wielkiej fortuny ukrytej w nowym domu Sama przez starego przyjaciela, Edwarda Finglassa, znanego z obrabowania New Asiatic Bank z dwóch milionów dolarów w obligacjach. Wysyłają Molloya, podszywając się pod byłego mieszkańca domu, który chce go kupić. Plan się nie udaje, ponieważ Sam musi zostać blisko Kay, co budzi podejrzenia Hasza; kupuje dużego psa imieniem Amy, by chronić miejsce. Zaloty Sama do Kay zaczynają przynosić efekty i pewnego dnia zabiera ją na lunch, gdzie widzi ich lord Tilbury. Po odrzuceniu Percy'ego Pilbeama jako pomocnika, odwiedza fałszywe biuro detektywistyczne Chimp Twista i zatrudnia Twista do śledzenia Sama; zmusza Sama do zatrudnienia Twista jako pomocnika do różnych prac, ale Sam każe Twistowi usunąć jego odpychający wąs. Hash i Claire zaczynają się spotykać, ale ona jest zaniepokojona jego chłodnością (on jest zaniepokojony nosem jej matki). Postępując zgodnie z radą z „Home Companion”, próbuje wywołać w nim zazdrość, flirtując z Twistem, którego Hash w furii goni. Mollowie wracają do „Mon Repos” po raz kolejny,wiążą Hasza i zaczynają szukać pieniędzy, ale Dolly zostaje przepędzona przez psa Amy, a Soapy, zmęczony odpieraniem wizytów, zostaje przyłapany przez Sama na drzemce, który zabiera mu spodnie. Sam zostawia go uwięzionego, podczas gdy uwalnia Hasza i zabiera go do sąsiedniego domu, aby połączyć go z Claire. Wracając do swojego domu, Sam spotyka Braddocka, który informuje go, że lord Tilbury jest w środku bez spodni. Sam daje mu jakieś, ale transakcja między Tilburym a wujkiem Sama nie doszła do skutku, a Tilbury ujawnia swoją niechęć do Sama i opinię, że Sam nigdy nie będzie niczym innym niż pasożytem. Rozstają się w gniewie. Podczas gdy Sam i Kay omawiają ubogą, ale pełną miłości przyszłość, Braddock zauważa Twista skradającego się z powrotem do domu. Podąża za nim i chwyta go na podnoszeniu desek podłogowych. Sam, wierząc, że pieniędzy nie może być w domu, puszcza Twista, ale gdy słyszą od lokalnego historyka, pana Corneliusa, że oba domy kiedyś stanowiły jedną całość, zdają sobie sprawę, że pieniądze muszą być ukryte w domu Kay. Sam i Kay planują wziąć ślub i przeprowadzić się na wieś za pieniądze z nagrody.


Ray Forrestier arrives to take Leopold away, and their interaction is warm and friendly. The two eventually leave the house separately, deciding not to drop Henrietta at the train station on their way out.[sep]Powieść rozpoczyna się w Paryżu, wczesnym rankiem, gdy jedenastoletnia Henrietta Mountjoy, w towarzystwie panny Naomi Fisher, podróżuje taksówką do domu pani Fisher, starszej i schorowanej damy, która od lat przyjmuje zamożne dziewczęta na pewien czas. Henrietta podróżuje do Menton, na południu Francji, by spędzić czas ze swoją babcią, panią Arbuthnot. Henrietta wie, że spędzi dzień z Leopoldem, dziewięcioletnim chłopcem, który ma tam spotkać się ze swoją matką po raz pierwszy; panna Fisher prosi Henriettę, aby „była nieco wyrozumiała dla Leopolda” oraz „aby nie pytała Leopolda o nic”. Po śniadaniu i drzemce w salonie Henrietta budzi się, widząc Leopolda stojącego przed sobą. Dwoje młodych dzieci rozmawia o swoim życiu: Leopold wyjaśnia naturę choroby pani Fisher oraz własne oczekiwanie związane z przyjazdem matki jeszcze tego samego dnia; Henrietta wyznaje Leopoldowi, że jej matka nie żyje. Mimo że Leopold zdenerwuje Henriettę, wylewając zawartość jej torebki, dwoje dzieci nawiązuje nić porozumienia. Panna Fisher prowadzi Henriettę do pokoju pani Fisher. Gdy przebywają na piętrze, Leopold przeczesuje torebkę panny Fisher, znajdując trzy koperty. Ignoruje pierwszą, list dotyczący Henrietty. Druga koperta, z berlińską stemplem pocztowym, jest od jego matki, ale koperta jest pusta, a on czuje, jakby panna Fisher „wykiwała go”. Trzecia koperta zawiera list od Marian Grant Moody, jego adopcyjnej matki, do panny Fisher. Poza omówieniem planów podróży chłopca, pisze ona wyczerpująco o delikatnej i dość niestabilnej konstytucji Leopolda oraz powtarza więcej niż raz, że chłopiec nie miał jeszcze edukacji seksualnej, więc jakiekolwiek wyjaśnienie dotyczące jego narodzin będzie wymagało delikatnego potraktowania. Leopold wraca do pierwszej koperty dotyczącej Henrietty, napisanej do panny Fisher przez babcię Henrietty, panią Arbuthnot. Wskazując wielokrotnie na swoją dawną znajomą i obecną adresatkę jako na „panię Króla Rybaków”, informuje pannę Fisher, że Henrietta ma spędzić resztę zimy z panią Arbuthnot na południu Francji i powinna zatrzymać się w Paryżu tylko na jeden dzień. Ton listu jest manipulacyjny: pani Arbuthnot dyskretnie gani pannę Fisher za to, że jej nie odwiedziła, jednocześnie prosząc, aby Henrietta mogła spędzić dzień w Paryżu. W tym czasie Henrietta zostaje przedstawiona pani Fisher w jej sypialni na piętrze. Podczas gdy panna Fisher siedzi i robi na drutach, jej matka i młoda dziewczyna rozmawiają, przy czym pani Fisher często krytykuje swoją córkę, komentuje własny zły stan zdrowia i ostatecznie rozmawia o Leopoldzie: Henrietta dowiaduje się, że ojciec Leopolda, już nieżyjący, kiedyś złamał serce jej córki. Henrietta wraca następnie do salonu i odkrywa Leopolda przeglądającego torebkę. Rozdział kończy się przybyciem telegramu, streszczonego przez pannę Fisher: „Twoja matka nie przyjeżdża; nie może przyjechać”. „Spotkania, które nie dochodzą do skutku, zachowują swój własny charakter”. Druga część powieści przenosi się o dekadę wstecz do historii rodziców Leopolda. Wstępne strony rozdziału jasno wskazują, że cała ta część jest wyobrażona, być może długą i dramatyczną wizją Leopolda. Rozdział zawiera informacje, które mogłyby zostać wymienione między Karen a Leopoldem, gdyby ona faktycznie dotrzymała obietnicy danej synowi i przybyła do Paryża zgodnie z planem tego dnia. Karen Michaelis, około dziesięć lat przed dniem opisywanym w poprzedniej części, płynie z rodzinnej Anglii, by odwiedzić swoją ciotkę Violet i wuja Billa Bentów w Rushbrook w hrabstwie Cork w Irlandii. Karen ucieka przed presją swojego niedawnego zaręczyn z Rayem Forrestierem, będąc ambiwalentną co do ślubu; sam Ray przebywa w podróży służbowej. Jej czas z wujem Billem i ciotką Violet jest raczej nieeventualny i nieinspirujący, dopóki wuj Bill, nerwowy i społecznie nieporadny mężczyzna, nie mówi Karen, że Violet ma przejść operację w nadchodzących tygodniach, zabieg, który może okazać się śmiertelny. Z powrotem w Anglii Karen znajduje Naomi Fisher, która na nią czeka; przyjechała do Londynu, by załatwić sprawy swojej niedawno zmarłej ciotki i mówi Karen o swoich zaręczynach z Maxem Ebhartem, którego Karen poznała lata wcześniej, gdy sama była jedną z dziewcząt mieszkających w domu pani Fisher. Mimo sprzeciwów Karen – zawsze bała się Maxa – Naomi nalega, aby troje spędziło czas razem, zanim Max i Naomi wrócą do domu. Podczas pikniku Max i Karen zbliżają się do siebie, dzieląc się sekretnym dotykiem i trzymając się za ręce. Później Karen godzi się ze swoim nadchodzącym małżeństwem, ale przed upływem zbyt wiele czasu rodzina Michaelis otrzymuje wiadomość o śmierci ciotki Violet i znów wszystko wpada w stan nieładu. W tym chaotycznym czasie Max dzwoni i prosi o spotkanie z Karen. Spotykają się potajemnie w Boulogne i spędzają dzień razem. Max wyznaje, że pani Fisher uważa, iż jej córka nie jest dla niego dość dobra, ale według Maxa, Naomi jest odpowiednim partnerem, po prostu dlatego, że jest „jak meble lub ciemność”, komfortowa i dająca poczucie bezpieczeństwa. Ostatecznie jednak nie budzi w nim żadnej namiętności. Podobnie Karen zwierza się, że nie chce wychodzić za mąż za Raya. Rozstają się, ale spotykają się ponownie na molo w Folkestone w następną sobotę, spędzając resztę dnia i wieczór w pokoju hotelowym. Karen budzi się w środku nocy i podczas analizy swojej i Maxa wspólnej sytuacji, rozwija w sobie rodzaj nieświadomej świadomości Leopolda, mimo braku jasnych dowodów na to, że on w końcu zaistnieje, co sugeruje autor w drugiej osobie: „Mimo to, pomysł o tobie, Leopoldzie, zaczął być obecny w niej”. Następnego dnia Max pisze list do Naomi, wyjaśniając swoją relację i uczucia wobec Karen. Karen błaga go, by przemyślał to wyznanie, w szczególności nierealność tego układu („Ty i ja jesteśmy snem. Wróć do niej”). Rozrywa list i zgadzają się, że choć Naomi musi zostać poinformowana o romansie, najlepiej jest zarówno napisać do niej, jak i powiedzieć jej osobiście. Randka Karen z Maxem zostaje ostatecznie odkryta przez panią Michaelis, a choć Karen próbuje wyjaśnić naturę tej relacji, panią Michaelis nie jest w stanie tego zrozumieć. Następnie Karen dowiaduje się z francuskich gazet, że Max popełnił samobójstwo, a Naomi przybywa do Londynu, gdzie wyjaśnia okoliczności jego śmierci: po otrzymaniu jego listu i poinformowaniu pani Fisher o swoich zamiarach, Naomi została odizolowana przez swoją matkę, która zamierzała powstrzymać Naomi przed zobaczeniem Maxa i usunąć jakąkolwiek możliwość zniszczenia szansy Maxa na szczęście z Karen. Max jednak odwiedza Naomi, mówiąc jej o porażce inherentnej w jego relacji z Karen: „„Tym, czym ona i ja jesteśmy” – powiedział, „jest poza życiem; nie uda nam się””. Jest wyraźnie zdenerwowany, gdy pani Fisher wraca do salonu. Naomi wraca do swojej sypialni na piętrze. W salonie wybucha zamieszanie i Naomi wraca, by znaleźć swoją matkę rozciągniętą na kanapie oraz krew na podłodze. Max przeciął sobie nadgarstek, wydostając się drzwiami na ulicę i umierając w zaułku. W następnych dniach pani Fisher zauważy, że „to była pochwała, której nie mógł znieść. Właśnie go chwaliłam, gdy wyciągnął nóż”. Na końcu rozdziału Karen wyznaje Naomi, że jest w ciąży z dzieckiem Maxa i wyjedzie do Niemiec, aby spróbować uniknąć jakiegokolwiek skandalu. Pierwsze zdanie ostatniej części powtarza ostatnie zdanie pierwszej: „Twoja matka nie przyjeżdża; nie może przyjechać”. Leopold znów wyobraża sobie, jak przebiegłoby spotkanie, gdyby doszło do skutku. Henrietta wyczuwa rozczarowanie Leopolda; obejmuje go i płacze. Panna Fisher wchodzi z powrotem do salonu, informując Leopolda, że pani Fisher chciałaby go zobaczyć. Nie inaczej niż w wcześniejszej rozmowie z Henriettą, rozmowa między Leopoldem a pani Fisher jest niewygodna, a czasem pani Fisher jest bezpośrednia, nawet okrutna. Próbuje wyjaśnić unikalną naturę Karen zrozpaczonego chłopca, rezygnując z wszelkich delikatności, o które prosiła w wcześniejszym liście Marian Grant Moody. Wyjaśnia Leopoldowi jego historię, w tym szczegóły jego narodzin, śmierć jego przyrodniego rodzeństwa, adopcję i jego ogólne wyobcowanie w świecie. Leopold błaga o pozostanie w domu, wykrzykując: „W Spezia, gdy się złościę, wypełnia mnie dym w środku, ale gdy ty mnie złościsz, widzę wszystko”. W tym momencie panna Fisher wraca do pokoju i ponownie zabiera Leopolda stamtąd. Ray Forrestier czeka w salonie na Leopolda. Gdy dziecko przybywa, ich interakcja jest napięta, zdystansowana i niewygodna. Duża część narracji skupia się na sprzecznych uczuciach Raya wobec Leopolda, jego małżeństwa z Karen, nieuniknionej obecności dziecka w ich wspólnym życiu oraz własnych zobowiązań sytuacyjnych Raya. Ostatecznie Ray i Leopold wychodzą z domu razem, podrzucając Henriettę na stację kolejową w drodze; dwoje dzieci żegna się i rusza w różnych kierunkach.


W treści książki znajduje się streszczenie „Mervyn Keene, Clubman”, stanowiące najbardziej kompletny przykład twórczości A. A. Milne’a. Recytacja tego utworu przez Bertiego Woostera wywołuje u Madeline Bassett oszołomione przerażenie.[sep]Bertie Wooster i Gussie Fink-Nottle zamieniają się tożsamościami, podczas gdy Catsmeat Potter-Pirbright udaje lokaja Meadowesa, służącego fałszywego Gussiego, a Jeeves podszywa się pod lokaja fałszywego Bertiego, zanim sytuacja się skomplikuje. Wszyscy razem znajdują się w Deverill Hall w Hampshire, siedzibie imponującej Dame Daphne Winkworth, gdzie zaręczyny Gussiego z Madeline Bassett, raz po raz zrywane i przywracane, znów są zagrożone, co stawia Bertiego w niebezpieczeństwie ponownego związkowania się z nią. Bertie musi też bronić dziewczyny swojego przyjaciela Catsmeata, Gertrude Winkworth, córki Dame Daphne, przed uwagami przystojnego Esmonda Haddocka, jednocześnie unikając spełnienia życzenia ciotki Agathy, by sam ją poślubił... Wymagane są wszystkie znaczne moce Jeevesa, by doprowadzić sprawy do satysfakcjonującego zakończenia. Historia została zadaptowana w brytyjskim serialu telewizyjnym z lat 1990–1993 „Jeeves and Wooster” (odcinek nr 15 „Right Ho! Jeeves”, czwarty odcinek trzeciego sezonu, wyemitowany w Wielkiej Brytanii 19 kwietnia 1992 roku). Opowieść zawiera streszczenie „Mervyn Keene, Clubman”, które jest najbardziej kompletnym przykładem twórczości Rosie M. Banks, jakim kiedykolwiek podzielił się Wodehouse. Jego recytacja przez Madeline Bassett pozostawia słuchacza, Bertiego Woostera, w stanie oszołomionego przerażenia. W czasie pisania panowała niechęć między Wodehouse’em a innym pisarzem, A. A. Milne’em. Książka zawierała kilka satyrycznych zaczepek wymierzonych w Milne’a, na przykład gdy Bertie (zmuszony przez Madeline Bassett) zgadza się recytować wiersze o Christopherze Robinie podczas koncertu wiosennym, narzeka: „Facet, który wchodzi na scenę i zaczyna recytować o tym, jak Christopher Robin skacze hop-hop-hop (albo alternatywnie jak się modli), nie robi tego z czystej przekory, ale dlatego, że jest bezbronną ofiarą okoliczności, na które nie ma wpływu.”


Jules odzyskał motywację do życia po tym, jak ożenił się ze swoją ukochaną Nadine. Następnie nie wziął udziału w zamieszkach w Detroit, podczas których mieszkanie Loretty ocalało, a on sam nie dopuścił się morderstwa.[sep]„Them” bada złożone zmagania z amerykańskim życiem poprzez troje pechowych bohaterów – Loretta, Maureen i Julesa – którzy próbują osiągnąć normalność i amerykański sen dzięki małżeństwu i pieniądzom. Historia zaczyna się od Loretty Botsford i jej brata Brocka jako nastolatków, żyjących w latach trzydziestych XX wieku w „całkiem sporym mieście nad kanałem na Środkowym Zachodzie”. Loretta zakochuje się w Berniem Malinie i sypia z nim. Później tej nocy Brock strzela Berniego w głowę, a Bernie umiera nagle. Loretta ucieka i spotyka Howarda Wendalla, starszego policjanta, któremu wyznaje śmierć Berniego Malina. Później biorą ślub, a ona rodzi syna Julesa (co sugerowało, że jest synem Berniego Malina). Loretta i Howard mieszkają blisko domu mamy i taty Wendallów, na południowej stronie miasta. Wkrótce po narodzinach Julesa Howard zostaje aresztowany za branie pieniędzy od prostytutek. Rodzina Wendallów przeprowadza się do wiejskiego domu z rodziną Howarda, gdzie Loretta rodzi córki Maureen i Betty. Gdy wybucha II wojna światowa, Howard opuszcza rodzinę, by walczyć w Europie. Tymczasem Jules dorasta, stając się żywym i pełnym energii dzieckiem, które przebywa ze starszymi dziećmi i nigdy nie usiedzi w miejscu. Maureen jest cichą, nieśmiałą i delikatną dziewczyną, podczas gdy Betty jest pyskatą. Jules jako dziecko jest zafascynowany ogniem; gdy podpala opuszczoną stodołę oraz gdy samolot rozbija się w Detroit. Loretta postanawia przeprowadzić się z Julesem, Maureen i Betty do Detroit, podczas gdy Howard jest jeszcze na wojnie. Jules wciela się w rolę „złego chłopca”, który zadzierzga z dziećmi kradnącymi ze sklepów i palącymi w szkole. Wielu uważa, że Jules nie dożyje dwudziestu lat. Wkrótce Jules zostaje wyrzucony ze szkoły katolickiej i posłany do szkoły publicznej, z dala od swoich sióstr. Z upływem czasu Jules coraz bardziej angażuje się w drobne kradzieże, ale zawsze ma nadzieję na lepsze życie. Namiętnie zakochuje się w bogatej dziewczynie z przedmieść, Nadine, której pomaga uciec z domu do Teksasu. Ona jednak porzuca go w hotelu, gdy zachoruje, kradnąc jego samochód i pieniądze. Po śmierci Howarda w wypadku przy pracy Loretta ponownie wychodzi za mąż i coraz bardziej polega na Maureen w prowadzeniu domu. Czując pragnienie ucieczki, Maureen zaczyna uprawiać prostytucję, aby zgromadzić fundusz na ucieczkę. Gdy jej ojczym odkrywa jej sekret, bestialsko ją bije, co skutkuje jego wyrokiem więzienia, rozwodem Loretty oraz załamaniem nerwowym Maureen trwającym ponad rok. Stopniowo wraca do zdrowia pod opieką brata Loretty, Brocka, który nieoczekiwanie wraca, oraz dzięki listom Julesa, który powoli powraca na północ. Jakiś czas później Jules radzi sobie lepiej w pracy u wujka, gdy odnawia kontakt z Nadine. Ona wyszła za mąż, ale zaczynają romans. Jednak ona ma problemy psychiczne i strzela do niego. Jules przeżywa, ale traci całą motywację. Maureen wyprowadza się i pracuje jako stenografistka, uczęszczając na wieczorowe kursy. Upatrzywszy sobie profesora, żonatego mężczyznę, zaczynają romans. Gdy Maureen chłodno oznajmia matce swoje plany zostania gospodynią domową, Loretta jest wściekła. Po wyzdrowieniu Jules jest człowiekiem pokonanym, utrzymującym kilka romansów. Gwałci dziewczynę, a później zmusza ją do prostytucji, oraz angażuje się z grupą radykalnych intelektualistów. Obecny jest podczas zamieszek w Detroit w 1967 roku, w których spalone zostaje m.in. mieszkanie Loretty. W chaosie Jules tonie na nowo dnie, w końcu popełniając morderstwo. Później Jules odwiedza Maureen, która odizolowała się od reszty rodziny w Dearborn z mężem i spodziewa się dziecka. Loretta próbuje przetrwać, podczas gdy Jules planuje spróbować swych sił w Kalifornii.


Winkie został skazany na więzienie, ponieważ ława przysięgłych uznała go za winnego, a Komitet Wolnego Winkie nie zapłacił kaucji. Następnie samotnie wyjechał do Kairu, unikając Françoise, kobiety która zniszczyła go zamiast naprawić po postrzale.[sep]Winkie to historia pluszowego misia o tym samym imieniu, który został oskarżony i uwięziony z ponad dziewięć tysięcy zarzutów, w tym terroryzm, sodomia, czary, zdrada stanu i inne. Winkie to pluszowy miś, który cudownie otrzymał życie oraz wolność ruchu i mowy. W powieści płeć Winkie zmienia się z „ona” na „on”, gdy trafia do rąk różnych dzieci. Początkowo nazywany jest Marie, gdy znajduje się w rękach Ruth, swojej pierwszej właścicielki. Wtedy Marie był jeszcze tylko zabawką, choć już posiadającą świadomość i uczucia. Następnie Marie trafia do pięciorga dzieci Ruth. Gdy właścicielem zostaje Clifford Chase, najmłodszy z dzieci Ruth, noszący imię autora, Marie zmienia się w chłopca. Od tego momentu nazywany jest Winkie. Jednak gdy Cliff, tak jak poprzedni właściciele Winkie, porzuca i ignoruje go, gdy zaczyna dorastać, Winkie czuje się zdradzony. Czuje się całkowicie samotny, ponieważ wie, że nie zostanie już nikt, kto go „przytuli”. Przez lata siedzi na półce nad komodą Cliffa, aż w końcu zostaje obdarzony przez jakąś tajemniczą i niewytłumaczalną siłę darem życia. Winkie postanawia wyjść w świat, by uciec od ludzi, którzy go zdradzili. Rozbija okno sypialni książką i wspinając się na drzewo na zewnątrz, Winkie spełnia pierwsze ze swoich trzech życzeń: wolność. Kontynuuje spełnianie pozostałych dwóch, ponieważ nie wiedział, co innego mógłby robić. Zauważając pod drzewem brązowe strąki, Winkie idzie je zjeść, spełniając tym samym swoje drugie życzenie. Po jedzeniu udaje się on załatwić, „kuku” jak to nazywa – jego trzecie życzenie. Winkie następnie udaje się na inne trawniki w okolicy, zostawiając swój „specjalny znak”. Na dwudziestym piątym trawniku Winkie spotyka starą kobietę. Tu jest rozdarty między przyjęciem słodkich westchnień kobiety a odwróceniem się od niej plecami. Wzburzony gniewem wybiera to drugie, przestraszając kobietę, gdy wyje: „Heenh! Heenh! Heenh!”. Następnie postanawia udać się do lasu, próbując odwrócić uwagę i zapomnieć o spotkaniu ze starą kobietą. Po dwóch dniach chodzenia i pełzania dociera na miejsce. Tutaj zjada więcej jagód. Ostatecznie zasypia na kamieniu, tylko po to, by zostać obudzonym przez okropny ból w brzuchu. Tocząc się kółko, Winkie czuje, że jego szwy pękną, tylko po to, by odkryć, że ból tylko nasila. Jednak w szczytowym momencie znika. Myśląc, że ból brzucha spowodowały jagody zjedzone w nocy, odwraca się, by spojrzeć na straszny bałagan, jaki zrobił, tylko po to, by odkryć, że zamiast „kuku” był tam mały Winkie. Przez miesiące ojciec-matka i córka żyli spokojnie w lesie, żywiąc się jagodami, a czasami z pobliskich koszy na śmieci. Pewnego dnia mały Winkie zostaje porwany przez szalonego profesora angielskiego mieszkającego w lesie. Profesor był terrorystą, wytwarzającym bomby i wysyłającym je do innych terrorystów. Porwał małego Winkie, ponieważ zakochał się w jej niewinności i czystości, tylko po to, by rozczarować się, odkrywając, że mówi ona jego językiem książek. Przez miesiące Winkie był załamany, leżąc na ziemi, aż pnącza zaczęły go oplatać. I wtedy, pewnego wieczoru, usłyszał buczenie, którego był pewien, że pochodzi od małego Winkie. Podążył za dźwiękiem, tylko po to, by ją znaleźć, świecącą i lśniącą jasno, w chacie, w której mieszka profesor. Mały Winkie następnie zniknął, zostawiając Winkiego samego i przygnębionego. Postanowił mieszkać w chacie, uznając, że jego córka na zawsze odeszła, ale wciąż mając nadzieję, że wróci. Pozbył się martwego profesora, który zmarł przed zniknięciem małego Winkie. W dniach po jej zniknięciu mały Winkie pojawił się przed Winkie we śnie. „Przypomnij sobie”, powiedziała, i znowu zniknęła. Jednak po trzech dniach Winkie zostaje aresztowany przez policję. W miesiącach następujących po tym zjawisku i jego uwięzieniu Winkie próbował przypomnieć sobie wszystko, od swojego życia z Ruth aż po rozprawy w sądzie, gdzie był w stanie odnaleźć sens swojego bytu i istnienia. Jego proces, prowadzony przez niepewnego siebie i jąkającego się Charlesa Unwina przeciwko prokuratorowi i większości publiczności sądowej, nie przebiegał tak, jak się spodziewał. Wszystkie 9678 zarzutów – o których nic nie wiedział – sprawiały, że Winkie czuł, że przegra. Ale gdy Judy, asystentka prokuratora, widząc, że Winkie naprawdę jest niewinny, powiedziała, że celowo zatajają dowody, Winkie odzyskał nadzieję. Ostatecznie ława przysięgłych nie doszła do porozumienia. W międzyczasie Winkie został uwolniony po tym, jak Komitet Wolnego Winkie zapłacił jego kaucję. Wyjechał do Kairu w Egipcie z Françoise – lesbijką, sprzątaczką, która go naprawiła po tym, jak został postrzelony podczas aresztowania w lesie – gdzie zaczął akceptować i rozumieć, dlaczego wszystko go spotkało.


Hem dowiedział się od Salimana, że Zelika nie żyje, a jej ciało znaleziono w lesie, mimo że przez miesiące próbował ją uratować. Następnie człowiek-drzewo Elidhu ujawnił mu, że lśniący przedmiot przyniesiony przez Irca jest częścią Pieśni Drzew, a Hem jest grającym.[sep]Podczas gdy jego siostra, Maerad, przebywała na północy w poszukiwaniu Pieśni Drzew, jak opowiedziano w „Zagadce”, Hem i jego mentor Saliman przybywają do Turbansku, centrum światła w Suderainie, gdzie znajduje się szkoła Salimana. Tam Hem zostaje Młodym Bardem i uczęszcza na lekcje z innymi bardami z Turbansku. Ponieważ nie zna języka suderain, Hem ma ogromne trudności z nawiązaniem przyjaźni. Po kłótni z jednym z nauczycieli Hem ucieka do ogrodu, gdzie ratuje białego kruka przed atakiem kilku czarnych kruków. Hem nadaje krukowi imię Irc (co w języku Pilani oznacza „ptak”) i go zatrzymuje. Kilka dni później do Turbansku dociera wiadomość, że armia Sharmy, Bezimiennego, zniszczyła miasta i miasteczka na południu i wkrótce spodziewany jest atak na Turbansk. Dzieci są w większości ewakuowane z miasta. Na prośbę Salimana Hem pozostaje w szkole i pracuje, uzdrawiając rannych w walce. Pewnego dnia, podczas wędrówki po niemal pustym Turbansku, Hem spotyka osieroconą dziewczynkę o imieniu Zelika, której rodzice zostali zabici przez ciemną armię Bezimiennego. Gdy Hem, Saliman, Zelika i Irc podróżują na południe, aby pozostać w bezpiecznej odległości od Czarnej Armii, przechodzą przez starożytne podziemne miasto. Tam zatrzymują się, a Hem i Zelika są szkoleni jako dziecięcy szpiedzy. Pewnego dnia, gdy zostają sami, Hem znajduje pokój z malowidłem przedstawiającym człowieka-drzewa. Człowiek-drzewo to Elidhu. Po przeszkoleniu Hem i Zeliki jako szpiegów, ich mentor wysyła ich w drogę. Zatrzymują się w najbliższym schronie, którego jeszcze nie odkryła armia Sharmy, zwanym Dołem. Podczas szpiegowania Zelika dostrzega swojego brata i zdradza swoją obecność. Hem przez miesiące śledzi Zelikę, czekając na okazję, by ją uratować. Kiedy nadarzyła się szansa, był już w mieście, w którym stała Żelazna Wieża, i odkrył, że przez cały czas śledził brata Zeliki. Gdy uciekał sam, Irc wrócił niosąc lśniący przedmiot. Irc pomaga mu uciec z miasta i opowiada mu historię tego, jak zdobył lśniący przedmiot. Później spotykają się z Salimanem, a Hem dowiaduje się, że Zelika nigdy nie weszła do obozu – znaleziono jej okaleczone ciało w lesie i zrobili wszystko, co w ich mocy, by uczcić jej śmierć. Później Hem udaje się do człowieka-drzewa i pyta go, czym był ten przedmiot, a człowiek-drzewo mówi mu, że to część Pieśni Drzew i że nie może go dotknąć. Mówi, że Hem jest częścią Pieśni Drzew i że jest on grającym. Wtedy Saliman, Hem i Irc wyruszają, by odnaleźć Maerad.


Zbuntowana banda Thothian z układu gwiazdy Procjon pragnie przejąć nowy kontynent. Spiskowcy roszczą sobie prawo do Wyspy Wniebowstąpienia, wykorzystując fakt, że nie posiada ona żadnego suwerennego rządu.[sep]Geofizyk Gordon Graham uczestniczy w Projekcie Gamanovia, którego misją jest zwiększenie powierzchni lądowej przeludnionej Ziemi XXII wieku poprzez tworzenie nowych kontynentów w wyniku manipulacji siłami geologicznymi. Pierwszym celem projektu jest wyniesienie nowego masywu lądowego, zwanego Gamanovią, wokół istniejącej Wyspy Wniebowstąpienia na południowym Atlantyku. Nazwa proponowanego kontynentu została wybrana na cześć portugalskiego żeglarza z XV wieku Vasco da Gamy, pierwszego Europejczyka, który pływał po wodach tego regionu, oraz João da Nova, który odkrył Wyspę Wniebowstąpienia kilka lat później. Sinisterna grupa ukrywająca się pod maską fałszywego Towarzystwa Churchilla, rzekomo poświęconego dowodzeniu, że prace dramatika XX wieku George'a Bernarda Shawa zostały w rzeczywistości napisane przez Winstona Churchilla, próbuje odkryć tajemnice projektu. „Przykrywkowy” cel Towarzystwa Churchilla jest parodią współczesnych nurtów, które podobnie podważają autorstwo Williama Szekspira, argumentując, że jako człowiek z ludu nie mógł napisać wielkiej literatury. Kiedy Graham nawiązuje relację z Jeru-Bhetiru, kobietą z planety Krishna pochodzącą z kraju Katai-Jhogorai, towarzystwo próbuje go szantażować, by służył im, porywając ją i grożąc jej śmiercią. Zamiast tego Graham sprzymierza się z konstablem Światowej Federacji Reinholdem Sklarem oraz narzeczonym Jeru, Varnipazem bad-Savarunem, dyplomatą z królestwa Sotaspe na Krishnie, aby pokrzyżować plany spiskowców. Wróg stopniowo ujawnia się jako zbuntowana banda Thothian z układu gwiazdy Procjon, mająca nadzieję przejąć nowy kontynent, roszcząc sobie prawo do Wyspy Wniebowstąpienia, która obecnie nie posiada żadnego suwerennego rządu. Graham i jego towarzysze znajdują się w ścisłym wyścigu z czasem, w którym skomplikowane biurokracje przyszłej Ziemi okazują się niemal tak dużą przeszkodą jak wróg, a hipnotyczne moce gadopodobnych obcych Osirian doprowadzają do zdrady w ich własnych szeregach. Dodatkowym problemem Grahama jest to, że uratowanie Jeru nie przyniesie mu osobiście żadnych korzyści, lecz jedynie jego rywalowi Varnipazowi; choć Graham i Jeru się kochają, ludzie w jej kraju zawierają małżeństwa na podstawie interesu i korzyści, uważając, że miłość nie ma nic wspólnego z małżeństwem.


Clarice Starling ostatecznie nie odnajduje mordercy zwanego Buffalo Billem, przez co porwana córka senator nie zostaje uratowana. Po zakończeniu sprawy nie zostaje mianowana pełnoprawnym agentem FBI i nie otrzymuje gratulacyjnego telegramu od Hannibala Lectera.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w lutym 1983 roku. Młoda stażystka FBI, Clarice Starling, otrzymuje od Jacka Crawforda, szefa wydziału FBI tworzącego profile psychologiczne seryjnych morderców, polecenie wykonania pewnego zadania. Starling ma przedstawić kwestionariusz genialnemu psychiatrze sądowemu i kanibalowi socjopacie, Hannibali Lecterowi. Lecter odsiaduje dziewięć wyroków dożywotnia pozbawienia wolności w zakładzie psychiatrycznym w Maryland za serię brutalnych morderstw. Prawdziwym zamiarem Crawforda jest jednak próba pozyskania pomocy Lectera w poszukiwaniach seryjnego mordercy zwanego „Buffalo Bill”, którego modus operandi obejmuje porywanie kobiet z nadwagą, głodzenie ich przez około trzy lub cztery dni, a następnie zabijanie i obdzieranie ze skóry, po czym ciała wrzuca do pobliskich rzek. Pseudonim ten wymyślił wydział zabójstw w Kansas City jako żart, że „lubi obdzierać swoje zwierzyny”. W trakcie śledztwa Starling okresowo wraca do Lectera w poszukiwaniu informacji, a między nimi tworzy się dziwna relacja, w której on oferuje jej zagadkowe wskazówki w zamian za informacje o jej nieszęśliwym dzieciństwie jako sieroty. Gdy odnaleziono szóstą ofiarę Billa w Wirginii Zachodniej, Starling pomaga Crawfordowi w przeprowadzeniu sekcji zwłok. Starling znajduje poczwarkę motyla w gardle ofiary, a tak jak przewidział Lecter, została ona skalpowana. Z jej ramion również pobrano trójkątne kawałki skóry. Ponadto raporty z sekcji wskazują, że Bill zabił ją w ciągu czterech dni od porwania, znacznie szybciej niż jego wcześniejsze ofiary. Na podstawie przewidywań Lectera Starling wierzy, że on wie, kim naprawdę jest Buffalo Bill. Pyta również, dlaczego została wysłana, by „łowić” informacje o Buffalo Billu, bez informowania jej o tym celu; Crawford wyjaśnia, że gdyby miała ukryty plan, Lecter nigdy by nie odezwał. Starling zabiera poczwarkę do Smithsonian, gdzie ostatecznie zostanie zidentyfikowana jako Czarna Wiedźma, motyl, który naturalnie nie występuje w miejscu znalezienia ofiary. W Tennessee uprowadzana jest Catherine Baker Martin, córka senator Ruth Martin. W ciągu sześciu godzin jej bluzka znajduje się na poboczu drogi, przecięta z tyłu: wizytówka Buffalo Billa. Crawford zostaje poinformowany, że sam prezydent Stanów Zjednoczonych wyraził „intensywne zainteresowanie” sprawą i że udane uwolnienie jest wysoce pożądane. Crawford szacuje, że mają trzy dni, zanim Catherine zostanie zabita. Starling zostaje wysłana do Lectera z propozycją umowy: jeśli pomoże w uwolnieniu Catherine i schwytaniu Buffalo Billa, zostanie przeniesiony z zakładu psychiatrycznego, czego nieustannie pragnął. Jednak Lecter wyraża sceptycyzm co do szczerości tej oferty. Po wyjściu Starling Lecter wspomina przeszłość, przypominając sobie rozmowę z Benjaminem Raspail'em, byłym pacjentem, którego później zamordował. Raspail podczas tej sesji terapeutycznej wyjaśnił śmierć marynarza o imieniu Klaus z rąk zazdrosnego byłego kochanka Raspail'a, Jame'a Gumba, który następnie użył skóry Klausa do zrobienia fartucha. Raspail ujawnił również, że Gumb doznał olśnienia, obserwując wylęganie się motyla. Rozmyślania Lectera przerywa dr Frederick Chilton – administrator zakładu i wróg Lectera – który wchodzi do celi. Urządzenie podsłuchowe pozwoliło mu nagrać ofertę Starling, a Chilton dowiedział się, że umowa Crawforda jest kłamstwem. Składa własną propozycję: jeśli Lecter ujawni tożsamość Buffalo Billa, rzeczywiście zostanie przeniesiony do innego zakładu, ale tylko pod warunkiem, że Chilton otrzyma zasługi za pozyskanie od niego informacji. Lecter insists, że przekaże informacje osobiście senator Martin w Tennessee. Chilton zgadza się. Nie wiedząc o tym Chilton, Lecter wcześniej ukrył pod językiem spinacz do papieru i części długopisu, które zostały mu omyłkowo podane przez niedoświadczonych sanitariuszy w ciągu jego wielu lat w zakładzie. Z części długopisu i spinacza robi improwizowany wytrych, którego później używa do otwarcia kajdanek. W Tennessee Lecter chwilę bawi się z senator Martin, ciesząc się jej cierpieniem, ale ostatecznie daje jej pewne informacje o Buffalo Billu: nazywa się William „Billy” Rubin i cierpiał na węglową antraks, chorobę rzemieślników nożowych. Podaje również dokładny opis fizyczny. Nazwa jest jednak myląca: bilirubina to pigment w ludzkiej żółci i główny barwnik ludzkich kału, co laboratorium sądowe porównuje do koloru włosów Chiltona. Starling próbuje po raz ostatni uzyskać informacje od Lectera, gdy ma zostać przeniesiony. On oferuje ostatnią wskazówkę – „pożądamy to, co widzimy codziennie” – i żąda usłyszenia jej najgorszego wspomnienia. Starling wyznaje, że po śmierci ojca została wysłana do życia z kuzynem na farmie owiec. Pewnej nocy zobaczyła, jak rolnik rzeże jagnięta, i uciekła w przerażeniu. Rolnik ją dopadł i wysłał do sierocińca, gdzie spędziła resztę dzieciństwa. Lecter dziękuje jej, a obydwoje dzielą krótką chwilę porozumienia, zanim Chilton zmusza ją do wyjścia. Później Starling wnioskuje ze wskazówki Lectera, że Buffalo Bill znał swoją pierwszą ofiarę. Niedługo potem Lecter ucieka, zabijając i wypychając wnętrzności strażnikom, używając jednej z ich twarzy jako maski, aby oszukać ratowników medycznych. Starling kontynuuje poszukiwania Buffalo Billa, ostatecznie namierzając go, zabijając i ratując Catherine. Zostaje pełnoprawnym agentem FBI i otrzymuje gratulacyjny telegram od Lectera, który ma nadzieję, że „baranki przestały krzyczeć”.


Aila Woudiver okazał się lojalnym sojusznikiem i ocalił bohaterów od Dirdirów, lecz Adam Reith nie odzyskał wolności, ponosząc porażkę w pojedynkach arbitrażowych. Zamiast wziąć go do niewoli, zabili go, co uniemożliwiło dokończenie budowy statku kosmicznego.[sep]Adam Reith jest uwięziony na Tschai, odległej planecie dzielonej przez cztery obce, wzajemnie wrogie, zaawansowane gatunki (Chasch, Wankh, Dirdir i tubylczych Pnume). W poszukiwaniu drogi do domu zyskuje dwóch ludzkich towarzyszy: Traz Onmale, nastoletniego wodza barbarzyńców, oraz Ankhe at afram Anacho, wygnańca z ludu Dirdirmanów. Reith dwukrotnie nie udało się zdobyć statku kosmicznego (jak opisano w „Miastcie Chasch” i „Sługach Wankh”). Jego czyny przyciągają niechcianą uwagę Dirdirów. Jak wyjaśnia Anacho, jego dawni panowie rzadko bywają subtelni: chcą go przesłuchać, a następnie zabić. Reithowi udaje się zniszczyć pierwszą „Inicjatywę” wysłaną przeciwko niemu, ale prędzej czy później pojawi się druga. Postanawia zbudować statek od zera, co wymaga ogromnych ilości skwinów, uniwersalnej waluty Tschai. Jedynym sposobem na szybkie zdobycie takiej sumy jest odważenie się wejść do Carabas, rezerwatu łowieckiego Dirdirów, gdzie skwiny rosną w postaci krystalicznych węzłów. Ludzie poszukują węzłów, podczas gdy Dirdiry polują na ludzi. Schwytanych zjadają. Reith wywraca sytuację przeciwko Dirdirom. Zasadzka na ich grupy łowieckie i przejęcie skwinów zdobytych od ofiar. Gdy Dirdiry wreszcie zauważają, co się dzieje, Reith i jego przyjaciele ledwo uchodzą z życiem, ale zgromadzili fortunę; w rzeczywistości mają tyle skwinów, że zmuszeni są zostawić znaczny ukryty zapas. Wyruszają do kosmopolitycznego miasta Sivishe, gdzie znajdują się stocznie. Odkrywają, że muszą mieć do czynienia z Ailą Woudiverem, ogromnie otyłym człowiekiem o potwornym apetycie. Budowa statku kosmicznego postępuje zadowalająco, ale Woudiver żąda coraz więcej pieniędzy, grożąc wydaniem ich Dirdirom, jeśli nie otrzyma zapłaty. W końcu Reith nie ma wyboru i musi wrócić do Carabas, by odzyskać ukryte skwiny, zostawiając Traz i Anacho na straży. Gdy jednak wraca, odkrywa, że Woudiver, który pragnie ponad wszystko stać się Dirdirmanem, zdradził Anacho i wydał go Dirdirom. Reith ryzykuje życiem, ratując Anacho. Następnie idzie skonfrontować się z Woudiverem, ale arch-przestępca jest zbyt sprytny i wszyscy trzej zostają wydani Dirdirom. Reith jednak domaga się arbitrażu, powołując się na tradycję zbyt silną, by Dirdiry mogły ją zignorować, nawet w przypadku „podczłowieka”. Gdy wyrok pada na jego niekorzyść, wyzywa arbitrza Dirdirmana na pojedynek. Zgodnie ze zwyczajem Dirdirów zwycięzca walki wręcz wygrywa sprawę. Reith pokonuje przeciwnika, by stanąć przed drugim zarzutem. Tym razem musi walczyć z Dirdirem. Gdy zmusza stworzenie do uznania porażki, Reith i jego przyjaciele są oczyszczeni z wszelkich zarzutów i uwolnieni. Potrzebując Woudivera do ukończenia statku, nie zabijają go, lecz biorą go do niewoli.