Miasto Abri, położone wewnątrz Labiryntu, zostało założone wspólnie przez Patrynów i wygnańców Sartan, którzy stworzyli tam zintegrowane społeczeństwo. Jego przywódcą jest Naczelnik Vasu, będący hybrydą obu ras, która łączy na swoim ciele tatuaże Patrynów z magią Sartan.[sep]Na Abarrach Xar próbuje opanować tajemnice nekromancji, ale potrzebuje zwłok do przeprowadzenia eksperymentu. Przesłuchuje lazara Kleitusa w sprawie miejsca pobytu żyjących Sartan, a Kleitus ujawnia, że Hapło skłamał Xarowi, twierdząc, iż wszyscy Sartan zginęli z rąk martwych; Balthazar i jego grupa wciąż żyją. Kleitus rzuca hint o Siódmej Bramie, ujawniając, że to tam odbyło się Rozdzielenie i że zwłoki Haplo znałyby jej lokalizację. Xar odrzuca ten pomysł, a także lazara, i coraz bardziej obsesyjnie zaczyna interesować się Siódmą Bramą, gdy otrzymuje wiadomość, że schwytano dwóch Sartan: Zifnaba, którego błagania w obronie Haplo pozostają bez echa, oraz – jako cenną zdobycz – Samaha, władcę Rady Siedmiu. Xar jest początkowo podekscytowany, ponieważ Samah to ta osoba, która znałaby lokalizację Siódmej Bramy, i przesłuchuje go w tej sprawie bezskutecznie. Sang-drax – ten, który w rzeczywistości schwytał Samaha i Zifnaba – zostaje wezwany przez Xara, by psychicznie torturować Samaha na śmierć; nawet przed śmiercią Samah nie ujawnia niczego przydatnego. Xarowi udaje się przemienić go w o wiele bardziej uległego lazara, ale zbyt dużo z woli Samaha pozostaje, i nadal nie chce mówić. Co gorsza, gdy Xar odwraca się plecami, by zbadać zniknięcie Zifnaba, wchodzi Jonathan i uczy Samaha, jak puścić; przywódca Rady Siedmiu jest teraz w pełni martwy. Wkrótce potem Sang-drax informuje Xara o „zdradzie” Haplo; pomógł on menschom uruchomić Kicksey-winsey i przekazał kontrolę nad Arianusem menschom, zamiast zarezerwować jej dla samego Xara. Uczestniczką tej rozmowy jest lojalna służąca, która poinformowała Xara o schwytaniu i która już otrzymała rozkaz zbadania sytuacji na Arianusie: Marit, kobieta, którą kochał Haplo, matka jego dziecka. Xar żeni się z nią w tradycyjny, patryński sposób, łącząc runy, zarówno by zapewnić jej lojalność, jak i dlatego, że daje im to nie do zablokowania sposób komunikacji, a następnie rozkazuje jej zabić Haplo. Haplo odpoczywa na Arianusie i próbuje wyleczyć swoją runę serca, zadanie, które naprawdę wymaga dwóch osób (większość runicznego leczenia odbywa się poprzez „krążenie” i pozwolenie, by siła jednej osoby popłynęła do drugiej). Książę Rees’ahn i zastępca króla Stephana, czarodziej Trian, przybywają do Drevlina, aby porozmawiać z Najwyższym Fromanem Limbeckiem Bolttightenerem w nadziei na wypracowanie jakiegoś prawdziwego sojuszu między wszystkimi trzema rasami mensch (mysteriarchowie wtopili się w rasę ludzką po śmierci ich przywódcy, Sinistrada). Haplo daje książkę Kenkari Limbeckowi, a trzy rasy wspólnie reaktywują Kicksey-winsey, co wyrównuje rozrzucone wyspy Arianusu i rozpoczyna ciągły przepływ wody przez niebo. Następnie Haplo wsiada do swojego smoczego statku i przygotowuje się do ostatecznego odejścia. Hugh, na kontrakcie mającym za zadanie zabić Haplo, powtarza swoje kroki. Udaje się z Katedry Albedo z powrotem do Fortecy Bractwa, gdzie Ciang daje mu przeklęty nóż: brzydki, źle wykonany, zdolny do samodzielnego ruchu... i pokryty runami Sartan. Jest to jedyna broń, jaką posiada Bractwo, która mogłaby być w stanie zabić Haplo. Jako zapłatę za to Ciang rozkazuje mu nigdy nie wracać, w przeciwnym razie zapłata zostanie pobrana w jego krwi. Hugh ostatecznie w ogóle nie używa swojego nowego Przeklętego Ostrza – jego główna zaleta, tłumienie ostrzegawczych run Haplo i spora część jego magii, pozwala Hugh zakraść się do niego na jego statku i go schwytać, ale sytuacja odwraca się i Hugh przypadkowo kończy z nożem Haplo w brzuchu... tylko by wstać z grobu, gdyż runa nekromancji Alfreda najwyraźniej skazała go na wieczne życie. Haplo krąży z Hugh, by uspokoić niepokój człowieka powracającego z martwych po raz kolejny, i zaczynają planować, jak znaleźć Alfreda, gdy są przerywani. Pojawia się Marit i walczy zarówno z Haplo, jak i z Hugh. Jednak gdy po raz pierwszy używają swojej patryńskiej magii runicznej, Przeklęte Ostrza reaguje, przemieniając się w różne zagrożenia, a trójka przerywa okresowo swój konflikt, by je uciszyć (nie mogą go naprawdę zatrzymać); walczą również o sterowy kamień statku. Ostatecznie Haplo zabiera statek na Chelestrę, mając nadzieję na zgaszenie Przeklętego Ostrza w wodzie morskiej, ale nóż zamiast przemienić się w inną broń lub stworzenie, przyzywa smoka-węża, który niszczy statek. Gdy Haplo unosi się na morzu, słyszy głos i podnosi wzrok, widząc... Alfreda. Na mylną sugestię Sang-draxa Xar udał się na Pryan pod pretekstem oswajania tytanów i jest sfrustrowany swoją niemożnością dotarcia do Marit. Jego prawdziwym powodem bycia tam jest nadzieja na znalezienie Siódmej Bramy w cytadeli, którą odwiedził Haplo, ale znajduje tam mało, co by go zachęciło. Pięciu mensch – Paithan, Rega, Aleatha, Roland i Drugar – nie jest zbyt pomocnych, podobnie jak Zifnab, który jakoś tu trafił po ucieczce z Abarrach. Krótko po przybyciu Xara i Zifnaba Sang-drax mówi, że wie teraz, że Zifnab to „jeden z nich”; po walce ze smokiem Zifnaba przyjmuje postać Xara i kradnie statek, twierdząc, że będzie szukał Haplo, podczas gdy Xar jest na Pryanie. Podczas pobytu Xara ujawnia się, że Zifnab jest w rzeczywistości jednym z dysydenckich Sartan, którzy odmówili pójścia za planem Samaha; był wśród mensch na Ziemi podczas Rozdzielenia i był pierwszym z obu ras, który uciekł z Labiryntu. To on napisał wiele książek, którymi Xar się kształcił. (Wszystko, co widział Zifnab, sprawia, że jego całkowita demencja wydaje się nieco bardziej zrozumiała). Xar postanawia opuścić Pryan statkiem, który zauważył przed cytadelą, pokrytym runami Sartan, ale aby to zrobić, musi minąć tytanów. Postanawia, że musi zabić mensch i ożywić ich nekromancją, aby służyli jako odwrócenie uwagi. Mensch mają własne problemy. Paithan jest obsesyjny w stosunku do pokoju w centrum cytadeli, który nazywa Gwiezdną Komnatą, pokoju z siedmioma ogromnymi siedzeniami i aparatem generującym oślepiające światło. Roland i Aleatha głównie nie rozmawiają ze sobą; młoda elfka odkrywa, że spędza więcej czasu z Drugarem, który może być ostatnim ze swojej rasy. Ale Drugar odkrył wspaniałą iluzję: w pewnej polanie w ogrodowym labiryncie, o pewnych porach dnia, może widzieć upiorne cienie ludzi ze wszystkich ras mensch, chodzących i rozmawiających ze sobą. Aleatha jest tam, gdy używa swojego amuletu, aby aktywować platformę, teleportując go natychmiast do innej cytadeli – gdzie, jak się okazuje, są inni ocalali. Marit znajduje się w więzieniu Sartan. Na ławce pośrodku pokoju Haplo dochodzi do siebie po obrażeniach spowodowanych przez Przeklęte Ostrze. Naprzeciwko niego Hugh the Hand i pies obserwują ją z nie mrugającymi oczami. Ich „strażnik”: nikt inny jak Alfred, który uratował ich z Chelestry. Po pewnej dyskusji Haplo zdaje sobie sprawę, że są w Wirze, bramie w jedną stronę w samym centrum Labiryntu. To tutaj Patryni byli początkowo uwięzieni i wybrali życie przez pokolenia, aż ludzie nazywający siebie biegaczami Nexusa zaczęli próbować ucieczki. (Nie wiadomo, kiedy opuścili Wir i wszyscy przenieśli się do Labiryntu). Haplo postanawia wejść do Labiryntu w poszukiwaniu swojej córki, której Marit nadała imię Rue. Hugh zgadza się iść z nim, podobnie jak Marit na rozkaz Xara; powiedział jej Marit, aby wstrzymała się z zabiciem Haplo i zgłaszała wszelkie rozmowy Alfreda i Haplo o innych światach. Tylko Alfred się wahają. Nie ma już nic – Orla „zobaczyła” śmierć Samaha i wybrała spokojną śmierć, aby być z nim – ale lęk przed nieznanym. Sam Labirynt jednak odmawia mu powrotu do Wiru, nieceremonialnie zrzucając górę na wyjście z powrotem do niego. Dla Haplo Labirynt wydaje się bać się Alfreda, choć nie może pojąć dlaczego; czym jest Alfred, poza niezgrabnym, bezużytecznym Sartanem? ...który może przemienić się w smoka i przywracać ludzi z martwych? Grupa ma zostać zgnieciona przez tygrysi ludzi, gdy niespodziewanie patryński oddział rajdowy przychodzi ich uratować. Ten oddział pochodzi z Abri, jedynego miasta wewnątrz Labiryntu (anatema dla samotnych wilków Patrynów). Podczas nocnego biwaku Alfred wyznaje Haplo swoje prawdziwe imię: Coren, słowo Sartan, które może oznaczać „wybrać” lub może „wybrany”. Wiele dzieci Sartan otrzymało to imię w nadziei na samospełniającą się przepowiednię, ale (jak zauważa Haplo) Alfred nie czuł się szczególnie rozbawiony, gdy obudził się jako ostatni żyjący Sartan na Arianusie. Wyraźnie Alfred był Coren, był wybrany – ale do czego? Marit jednak zdradza ich, ujawniając, że Alfred jest Sartanem. Haplo, Hugh i Alfred są uwięzieni przez przywódcę miasta, Naczelnika Vasu, aby oczekiwać na Pana Xara – Marit oskarżyła Haplo o bycie zdrajcą i spiskowanie przeciwko ich ludowi – ale są ponownie uwolnieni tak szybko, jak Marit podsłuchuje przebranego Sang-draxa spiskującego, by ich zabić. Sang-drax i jego kompani zbierają również ogromną armię tubylczych potworów Labiryntu, aby zniszczyć miasto Abri i zamknąć Ostateczną Bramę; pozwolili Marit ich podsłuchać, aby żywić emocje, które by z tego wynikły. Mieszkańcy Abri przygotowują się do obrony, podczas gdy Haplo i Marit, popędzani przez psa, w końcu znajdują swoją miłość do siebie. Alfred czuje się nie na miejscu; choć niewielu wydaje się mieć mu za złe jego dziedzictwo Sartan, jest tu nadal nie na miejscu, niezręczny pacyfista w mieście przygotowującym się do wojny. Rozmawiając z Naczelnikiem Vasu, ostatecznie odkrywa, że miasto nie zostało zbudowane przez Patrynów (którzy nie budują miast), lub przynajmniej nie tylko przez Patrynów – „heretycy” Sartan, którzy zostali wygnani do Labiryntu, zostali zaakceptowani przez Patrynów, ostatecznie całkowicie integrując się ze społeczeństwem; sam Vasu jest pół na pół, uzupełniając swoje tatuaże Patryńskie magią Sartan. Patryni nauczyli ich wartości rodziny; Sartan w zamian nauczyli Patrynów wartości wspólnego działania. Tutaj, w sercu Labiryntu, wznosi się Abri, miasto symbolizujące to, co najlepsze w obu kulturach. Alfred dowiaduje się również, dlaczego jest nazywany Magiem Węża: jest to tytuł z hierarchii siły w magii Sartan, której poziomy są nazwane od zwierząt. Wąż jest bardzo blisko szczytu. Alfred znalazł znaczenie swojego imienia: wybrać swoją moc i całą odpowiedzialność, która z nią idzie... lub wybrać Alfreda, który wolałby zemdleć niż musieć używać swojej magii. Z powrotem na Pryanie Drugar wraca z innej cytadeli z wiedzą: wie, jak zatrzymać tytanów. Aleatha jednak uciekła z labiryntu; popchnięta w histerię przez jego nagłe (i dosłowne) zniknięcie, pobiegła z powrotem do brata, a teraz czworo jest na „przyjęciu” Xara, na którym ma nadzieję ich zabić zatrutym winem, aby ich ciała pozostały nienaruszone. Zifnab jednak ratuje ich, wypijając wszystko sam i mówiąc, że było zatrute, ponownie udając swoją śmierć. Mensch są przerażeni ujawnieniem, że Xar zamierza ich zabić. Aleatha ucieka z pokoju, podczas gdy trzej pozostali są zamknięci wewnątrz przez Xara... dopóki smok Zifnaba nie odkrywa „śmierci” Zifnaba i nie rozrywa pokoju. Aleatha znowu ucieka do labiryntu, gdzie Xar nie może jej ścigać z powodu ochronnych run Sartan pokrywających jego ścieżkę. Spotyka Drugara i on mówi jej, że muszą wpuścić tytanów do środka, aby im pomóc; dzieli się z nią wiedzą, jak ich zatrzymać. Biegną do bram, ale zanim do niej dotrą, Xar atakuje; Drugar poświęca się, by uratować Aleathę. Xar ma zabić Aleathę, gdy smok uderza, odwracając uwagę Xara walką z nim zamiast zabijaniem mensch. Inni mensch uciekli ze zniszczonego pokoju i znajdują ją, i uważają ją za szaloną, gdy im mówi, co zamierza zrobić. Używa amuletu, aby otworzyć bramę i zaprasza tytanów do środka; wchodzą pokojowo i pytają, – Gdzie jest cytadela? na co Aleatha odpowiada: „To jest Cytadela. Jesteście w domu.” Xar dochodzi do siebie po walce ze smokiem i przygotowuje się do opuszczenia Pryanu do Labiryntu po tym, jak Marit mu melduje – najwyraźniej skażona wpływem Haplo w przekonaniu, że Xar popełnił błąd, sprzymierzając się ze smokami-wężami, ponieważ mówi, że planują atak. Jest zaskoczony, gdy tytanie nie zabijają mensch, a w rzeczywistości działają, by chronić mensch przed nim, ale unika walki, zabierając amulet Drugara z Aleathy i uciekając z nim. Amulet pozwoli mu wejść do statku Sartan, którego może wtedy użyć, aby wrócić do Labiryntu. W Abri bitwa między Patrynami a stworzeniami Labiryntu toczy się gwałtownie, ale prawdziwe zagrożenie pochodzi od smoków-węży. Haplo, Marit i Hugh prowadzą wypad, aby sobie z nimi poradzić, i trzej walczą z Sang-draxem w jego wężowej postaci. Sang-drax jest najwyraźniej zabity przez Haplo, ale Haplo został ciężko ranny i prawie zmiażdżony pod masywnym ciałem. Marit jest atakowana przez wilkołaka, gdy zielony i złoty smok go zabiera: Alfred, który dokonał wyboru, by zaakceptować swoją moc. Podnosi ciało węża z Haplo, pozostawiając Marit trzymanie jego krwawej postaci, a runa jego serca została ponownie otwarta. Ale gdy Alfred jest rozproszony walką ze smokami-wężami, pojawia się Xar. Chce wiedzę Haplo o Komnacie Potępionych i nie cofnie się przed niczym, aby ją zdobyć. Bitwa kończy się wyparciem armii Labiryntu, ale Marit jest oszołomiona i ranna, Haplo uprowadzony przez Xara, a Alfred zaginiony w akcji.


Beth odnajduje Laurę w Nowym Jorku i ich relacja rozwija się pomyślnie, ponieważ Laura jest zachwycona spotkaniem i akceptuje decyzję Beth o porzuceniu rodziny. Po pogodzeniu się z mężem Beth wraca do Kalifornii, odrzucając Beebo Brinker, która wyznaje jej nienawiść i każe jej odejść.[sep]Beth Ayers czuje się stłamsiona i znudzona swoją rolą żony i matki. Jej mąż, Charlie, jest odnoszącym sukcesy biznesmenem, a mieszkają w Kalifornii. On jest sfrustrowany jej brakiem uczucia do dwójki dzieci oraz niechęcią do wyjaśnienia, dlaczego jest nieszczęśliwa po dziewięciu latach małżeństwa. Beth zafascynuje Vega Purvis, jej przypadkowa znajoma. Vega jest modna, pracuje jako instruktorka modelingu i jest wyniszczona przez różne choroby, alkohol oraz papierosy. Biznes modelingowy Vegi podupada po skandalu, o którym Beth dowiaduje się niewiele – Vega pokłóciła się z jedną ze swoich uczennic. Beth wie, że Vega jest lesbijką i łączy swoje przyciąganie do niej z powtarzającymi się snami o Laurze Landon, kobietą, z którą miała romans w czasach studiów. Pewnego wieczoru Vega dzwoni do Beth i prosi ją, by przyjechała do hotelu, gdzie pokazuje Beth blizny pokrywające jej ciało, co Beth odbiera z odrazą. Vega staje się jednak emocjonalnie zależna od Beth w ciągu następnych kilku miesięcy, podczas gdy Beth coraz bardziej pochłania myśl o odnalezieniu Laury. Beth pisze do autorki kilku lesbijskich książek, które czyta, Niny Spicer z Nowego Jorku, która odpisuje jej. Beth i Charlie stawiają czoła nieuniknionemu rozstaniu, a Beth wraca do Chicago, aby spróbować odnaleźć Laurę, której nie widziała ani o której nie słyszała od dziewięciu lat. Kontaktuje się z groźnym ojcem Laury i dowiaduje się, że Laura wyjechała do Nowego Jorku wiele lat wcześniej. Pan Landon prosi jednak Beth, by poinformowała go, gdy znajdzie Laurę. W Nowym Jorku Beth zaczyna z Niną, aby zorientować się w poszukiwaniu Laury w gejowskich barach i klubach Greenwich Village. Nina trochę zabawia się z Beth, testując ją, by sprawdzić, czy naprawdę jest lesbijką, czy to tylko ciekawość, którą chce zaspokoić. Beth wykorzystuje Ninę, by dotrzeć do Laury, ale ostatecznie śpi z nią, po czym dowiaduje się, że Vega została umieszczona w szpitalu psychiatrycznym. Zmęczona grami, jakie gra Nina, Beth wyrusza do barów, by sama znaleźć Laurę, i znajduje Beebo Brinker, która jest zdumiona, widząc ją, uznając Beth za rywalkę w uczuciach do Laury, gdy były razem lata temu. Beebo wskazuje Beth drogę do mieszkania Laury i Jacka. Najpierw spotyka Jacka i mówi mu, po co tu jest, a on przedstawia Beth ich sześcioletnią córkę. Następnego ranka zaskakuje Laurę, która natychmiast wpada w jej ramiona, a następnie uprawiają miłość. Jednak gdy pierwsze wrażenie mija, Laura dowiaduje się, że Beth zostawiła męża i dzieci, i będąc teraz starszą (wydaje się starsza od Beth), skrzywdzona i wciąż zła za to, że została dawno temu porzucona, prosi Beth, by przemyślała powody, dla których wyruszyła w tę podróż, by ją odnaleźć. Beth eksperymentuje w Greenwich Village i ponownie znajduje się w mieszkaniu Beebo, do której zostaje przyniesiona po wypiciu zbyt dużej ilości alkoholu. Rozmawiając z Beebo o tym, co zrobiła, Beth uświadamia sobie, z czym musi się zmierzyć, aby wiedzieć, czego chce od życia. Wracając do hotelu, Beth spotyka obłąkaną Vegę, która grozi, że ją zastrzeli za odejście, ale trzyma ją jako zakładniczkę, aż ostatecznie odwraca broń przeciwko sobie. Po przesłuchaniu na policji Charlie zabiera ją z komisariatu. Beth prosi o rozwód. Gdy Charlie odchodzi, Beth idzie do Laury, by powiedzieć jej, co teraz wie o sobie. Laura wita ją i kocha jako przyjaciółkę. Inna przyjaciółka Laury, Beebo, dzwoni i spotykają się na kawę. Beebo zaprasza ją do swojego mieszkania, by zamieszkać razem, po wyznaniu, że zakochała się w Beth po nienawidzeniu jej „widma” przez tyle lat, i odchodzą trzymając się za ręce.


W połowie książki bohaterowie przybywają do San Francisco, gdzie Ellador kończy badanie warunków w Ameryce. W wyniku tej analizy Van odrzuca niedostatki własnej kultury, co umacnia jego przekonanie o jej wyższości.[sep]Z Nią w Naszym Kraju rozpoczyna się tam, gdzie kończy się jej poprzedniczka Herland: Vandyck Jennings, jego świeżo upieczona żona z Herlandu Ellador oraz wygnany Terry Nicholson wyruszają samolotem i motorówką z Herlandu i powracają do świata zewnętrznego. (Nasz Kraj jest narrowany przez postać Jenningsa). W nienazwanym wschodnim porcie morskim trójka ta wsiada na statek płynący do Stanów Zjednoczonych. Ich statek jest jednak uszkodzony przez sztorm; trzej podróżni wybierają alternatywny rejs na szwedzkim statku płynącym do Europy. To objazd doprowadza Vana i Ellador do kontaktu z I wojną światową, wówczas toczącą się; Ellador jest zdruzgotana rzezią i grozą tego konfliktu. Ta nowa, mroczna wiedza rozpoczyna edukację Ellador w naturze zdominowanego przez mężczyzn świata poza Herlandem. Van chwali jakość jej intelektu – choć często czuje się zaniepokojony, gdy przenikliwy umysł Ellador bada luki logiczne oraz moralne i etyczne porażki społeczeństwa ludzkiego. Ellador dąży do szczegółowego zrozumienia świata, przeprowadzając wywiady i ucząc się od historyków i innych ekspertów (jednocześnie zachowując w tajemnicy istnienie własnego społeczeństwa). Van i Ellador odbywają długą podróż w drodze do domu Vana w Stanach Zjednoczonych; podróżują przez Morze Śródziemne do Egiptu, a następnie na wschód przez Persję i Indie, Chiny i Japonię. W drodze Ellador analizuje różne zwyczaje kultur, które odwiedzają. W połowie książki Van i Ellador przybywają do San Francisco, a Ellador rozpoczyna badanie warunków w Ameryce. Van jest zmuszony do konfrontacji i uznania wielu niedostatków i sprzeczności kultury amerykańskiej dzięki cierpliwej, obiektywnej i nieustępliwej analizie Ellador; w procesie tym Gilman może promować własny feministyczny program reform społecznych. Van musi zmierzyć się z faktem, że pogląd Ellador na Amerykę zachwiał jego wcześniej „niezachwianym wewnętrznym przekonaniem o naszej wyższości”. Powieść kończy się powrotem Ellador i Vana do Herlandu; osiedlają się tam, a z czasem Ellador rodzi syna.


Prawda o losie Franka Bennetta ujawnia się pod koniec książki, gdy Sipsey zabija go żeliwną patelnią podczas próby porwania dziecka. Jego ciało zostaje następnie upieczone przez Big George'a i podane w formie posiłku detektywom prowadzącym śledztwo.[sep]W całej powieści zmieniają się narrator i okresy czasowe. Czytelnik polega na wizualnych ilustracjach na początku rozdziałów, aby ustalić datę i źródło rozdziału. Część narracji przybiera formę fikcyjnej gazety w Whistle Stop w stanie Alabama, zwanej „The Weems Weekly”. Inne narracje pochodzą z domu Couchów w Birmingham, a wreszcie inne narracje uzupełniają niektóre bardziej intymne szczegóły dotyczące postaci wspomnianych w różnych historiach. Fabuła skacze między dwoma okresami czasowymi. Pierwszy z nich ma miejsce w połowie lat 80. XX wieku. Evelyn Couch kilka razy w roku jeździ z mężem odwiedzać jego ciotkę w domu opieki. Mimo że ciotka nie lubi Evelyn, ona nadal odbywa tę podróż. Podczas jednej z wizyt spotyka Ninny Threadgoode, inną mieszkankę tego samego domu. Ninny zaczyna opowiadać Evelyn historie ze swojego życia dorastającego w Whistle Stop w latach 20., co stanowi drugi okres czasowy. W miarę rozwoju powieści Ninny i Evelyn zawiązują trwałą przyjaźń. Evelyn uczy się również od postaci, które poznaje w historiach Ninny. Ninny Threadgoode dorastała w tętniącym życiem domu rodziny Threadgoode i ostatecznie wyszła za jednego z braci Threadgoode, Cleo Threadgoode. Jej pierwszą miłością był jednak młody Buddy Threadgoode, którego najbliższym rodzeństwem była najmłodsza dziewczyna, Idgie (Imogene) Threadgoode. Niepoprawna chłopczyca, Idgie nauczyła się uroku od Buddy'ego, a oboje byli nierozłączni. Młoda Idgie jest załamana, gdy Buddy zostaje potrącony przez pociąg i umiera. Po śmierci Buddy'ego Idgie trzymała się z dala od domu, a jedyną osobą, która wiedziała, gdzie ona jest, był Big George, jeden z afroamerykańskich pracowników jej rodziny. Nic nie mogło zmusić Idgie do powrotu do domu ani zachowania się bardziej jak dama, dopóki kilka lat później cnotliwa Ruth Jamison nie zamieszkała z rodziną, podczas gdy uczyła w wakacyjnej szkółce biblijnej. Rodzina i służba obserwowali z rozbawieniem, jak Idgie zakochuje się w Ruth bez pamięci, ale gdy Ruth wróciła do Georgii, aby poślubić mężczyznę, z którym była zaręczona, Idgie ponownie opuściła dom. Krótko po śmierci matki Ruth z powodu choroby Idgie otrzymuje stronę wydartą z Biblii. Strona pochodziła z Księgi Rut (odpowiednio Rut 1:16: „Lecz Ruta odpowiedziała: «Nie nalegaj na mnie, bym cię opuściła i odwróciła się od ciebie. Gdzie ty pójdziesz, tam i ja pójdę, i gdzie ty zamieszkasz, tam i ja zamieszkam. Twój lud będzie moim ludem, a twój Bóg – moim Bogiem»”) i została wysłana do domu Threadgoode'ów. Uważano, że ta strona była znakiem, że Ruth jest maltretowana przez męża Franka Bennetta. Idgie postanawia wtedy, że odbierze Ruth i przywiezie ją do swojego domu, więc Idgie, Big George, jej dwóch braci i dwóch przyjaciół jedzie do Georgii po Ruth. Zastraszony przez Big George'a, Frank nie robi nic więcej, jak tylko protestuje, zanim grupa wyjeżdża z Ruth. Tata Threadgoode daje Idgie pieniądze na rozpoczęcie działalności gospodarczej, aby mogła opiekować się Ruth i ich synem. Idgie używa pieniędzy od Taty Threadgoode na zakup kawiarni, w której pracowali Sipsey, jej synowa Onzell oraz Big George (który był mężem Onzell). Idgie i Ruth używały pieniędzy zarobionych w kawiarni na wychowanie syna. Kawiarnia szybko stała się znana w całych Stanach Zjednoczonych podczas Wielkiego Kryzysu dzięki komunikacji między różnymi włóczęgami, którzy odwiedzali kawiarnię, przejeżdżając przez miasto. Jednym z tych włóczęgów był Smokey Lonesome, półczasowy mieszkaniec Whistle Stop, który stał się częścią rodziny kawiarni, gdy przebywał w Whistle Stop. Kawiarnia miała reputację miejsca, gdzie karmi się mężczyzn, którzy mają pecha. Idgie i Ruth wywołały nawet mały skandal, gdy zdecydowały się obsługiwać czarnoskórych klientów z tylnych drzwi kawiarni. W tym samym czasie detektywi z Georgii zatrzymali się, aby zbadać zaginięcie męża Ruth, Franka Bennetta. Dzięki historiom pani Threadgoode Evelyn zaczyna kwestionować cel swojego życia. Zaczyna również dostrzegać, że powody, dla których przejmowała się opiniami ludzi w dzieciństwie, były bezcelowe. Gdy próby Evelyn nawiązania ponownej więzi z mężem są ignorowane, ona zwraca się ku historii Idgie i zainspiruje się śmiałością i bezczelnością Idgie. Evelyn tworzy wtedy alter-ego o imieniu Towanda, hiperprzemocową, amazonkę, która atakuje ludzi. Evelyn zaczyna czuć niepokój z powodu tego, jak dużą satysfakcję czuje z atakowania innych, i wyznaje to pani Threadgoode. Evelyn znajduje pracę w Mary Kay Cosmetics i, na sugestię pani Threadgoode, zaczyna przyjmować hormony na menopauzę, stając się szczęśliwszą niż kiedykolwiek wcześniej. Przez lata kawiarnia działała, przez II wojnę światową i aż do lat 50. Syn Idgie i Ruth dorósł, a życie mieszkańców miasta toczyło się dalej. Jednak gdy Ruth zmarła na raka, życie w kawiarni zgasło. Kilka lat później sama Idgie została aresztowana wraz z Big George'em za morderstwo Franka Bennetta, po tym jak jego samochód został znaleziony na dnie jeziora poza Whistle Stop. Sprawa zostaje umorzona podczas procesu, gdy miejscowy pastor kłamie na zeznaniach i świadczy, że ona i Big George byli na trzydniowym nabożeństwie przebudzeniowym w weekend, w którym zaginął Frank Bennett. Uważa się, że pastor kłamie na zeznaniach jako sposób odwdzięczenia się Idgie za anonimowe wykupienie jej syna z więzienia. Ciało Bennetta nigdy nie zostało znalezione, ale pod koniec powieści ujawnia się, że gdy wszedł do kawiarni, aby porwać niemowlęcego syna Ruth, Sipsey zabiła go żeliwną patelnią. Podczas gdy Big George grillował ciało, Sipsey pogrzebała głowę Franka w ogrodzie Threadgoode'ów. Grillowane ciało Franka Bennetta jest następnie podawane detektywom z Georgii, którzy badają zaginięcie Franka. Detektywi zachwycają się, że to najlepsze barbecue, jakie jedli. Evelyn, która zyskała nowe spojrzenie na życie, udaje się do The Lodge (który opłaciła pieniędzmi zarobionymi na sprzedaży kosmetyków), aby schudnąć. Jej mąż Ed przesyła jej pocztę, gdy jest z dala od domu, a ona otrzymuje list od pani Hartman, która sąsiaduje z panią Threadgoode. W liście pani Hartman informuje Evelyn, że pani Threadgoode nie żyje i że ma dla niej coś od pani Threadgoode. Zakończenie powieści ujawnia, że niektóre postacie z historii pani Threadgoode wciąż żyją.


Quint ginie, gdy podczas ataku rekina na łódź jego noga zaplątuje się w linę harpunową i zostaje wciągnięty pod wodę. Brody uchodzi z życiem dzięki poduszce do siedzenia, a rekin ostatecznie pada martwy w wyniku odniesionych wcześniej ran.[sep]Akcja rozgrywa się w Amity, fikcyjnym nadmorskim kurorcie na Long Island w stanie Nowy Jork. Pewnej nocy młoda turystka, Chrissie Watkins, wypływa na otwarte wody, gdzie zostaje zaatakowana i zabita przez wielkiego białego rekina. Gdy policja znajduje jej ciało wyrzucone na plażę, jest oczywiste, że ofiara padła ofiarą rekina. Szef policji Martin Brody nakazuje zamknięcie plaż w Amity, ale burmistrz Larry Vaughan i radni miasta uchylają tę decyzję, obawiając się, że zaszkodzi to letnim wczasom, od których gospodarka miasta w dużej mierze zależy. Za przyzwoleniem Harry'ego Meadowsa, redaktora lokalnej gazety, atak jest tuszowany. Kilka dni później rekin zabija małego chłopca i starszego mężczyznę nieopodal brzegu. Lokalny rybak, Ben Gardner, wypływa, by zabić rekina, ale znika na wodzie. Brody wyrusza ze swoim lojalnym zastępcą Leonardem Hendricksem i znajduje łódź Gardnera zakotwiczoną na morzu, pustą, z dużymi śladami zębów na burtach. Hendricks wyciąga ogromny ząb rekina z jednego z otworów. Obwiniając się o te śmierci, Brody ponownie podejmuje próbę zamknięcia plaż i prosi Meadowsa, by sprawdził ludzi, z którymi Vaughan robi interesy, aby dowiedzieć się, dlaczego burmistrz jest tak zdeterminowany, by utrzymać plaże otwarte. Meadows odkrywa jego powiązania z członkami mafii, którzy wywierają presję na Vaughana, aby utrzymać plaże otwarte i chronić wartość nieruchomości w Amity, w które zainwestowali ostatnio dużo pieniędzy. Meadows sprowadza również ichtiologa Matta Hoopera z Instytutu Woods Hole, aby doradził im, jak poradzić sobie z rekinem. Tymczasem żona Brody'ego, Ellen, jest niezadowolona z życia i tęskni za zamożnym życiem, które porzuciła, wyszając za Brody'ego i mając dzieci. Natychmiast nawiązuje przyjaźń z Hooperem, zwłaszcza po tym, jak dowiaduje się, że jest on młodszym bratem mężczyzny, z którym kiedyś spotykała się. Dwójka ma krótki romans w motelu poza miastem. Przez resztę powieści Brody podejrzewa, że mieli romans, i jest dręczony tą myślą. Plaża pozostaje otwarta, a ludzie zaczynają zalegać miasto, licząc na to, że zobaczą rekina-mordercę. Wciąż dręczony poczuciem winy z powodu poprzednich śmierci, Brody organizuje patrole na plaży i na wodzie, aby obserwować rybę. Po tym, jak chłopiec (zmuszony przez przyjaciół do wejścia do wody w zamian za dziesięć dolarów) cudem unika ataku rekina w pobliżu brzegu, Brody w końcu zamyka plaże i wynajmuje Quinta, profesjonalnego łowcę rekinów, aby znaleźć i zabić rybę. Brody, Quint i Hooper wypływają na łodzi Quinta, Orca; trio wkrótce odkrywa, że musi walczyć nie tylko z rekinem, ale i ze sobą nawzajem. Hooper jest zły na metody Quinta, które obejmują wypruwanie wnętrzności złowionego niebieskiego rekina i użycie nielegalnie złowionego nienarodzonego delfina jako przynęty. Quint wyśmiewa Hoopera za odmowę strzelania do puszek po piwie, które są wypuszczane z Orki na morzu za pomocą urządzenia przypominającego wyrzutnię do rzutek. Brody i Hooper nieustannie kłócą się, gdyż podejrzenia Brody'ego dotyczące możliwego romansu Hoopera z Ellen stają się silniejsze. W pewnym momencie Brody próbuje udusić Hoopera na molo. Pierwsze dwa dni na morzu są bezowocne i każdej nocy wracają do portu. Trzeciego dnia Hooper pokazuje Brody'emu i Quintowi klatkę odporną na rekiny, którą sprowadził z Woods Hole. Początkowo Quint odmawia zabrania klatki na łódź, podejrzewając, że będzie bezużyteczna jako ochrona przed tą konkretną rybą, ale ustępuje, gdy Hooper oferuje kapitanowi dodatkowe sto dolarów gotówki. Gdy wypływają na ocean, po kilku nieudanych próbach harpunowania rekina przez Quinta, Hooper schodzi pod wodę do klatki, aby spróbować zabić rekina za pomocą ładunku wybuchowego. Jest tak zachwycony rekinem, że postanawia najpierw zrobić mu zdjęcia. Jednak rekin atakuje klatkę i po rozbiciu prętów zabija go. Brody jest załamany i zdaje sobie sprawę, że nie ma już pieniędzy na zapłacenie Quintowi za kontynuowanie polowania, ale Quintowi nie zależy już na honorarium; jest teraz obsesyjnie nastawiony na zabicie rekina. Tymczasem Larry Vaughan przybywa do domu Brody'ego przed powrotem Brody'ego i informuje Ellen, że on i jego żona opuszczają Amity. Przed wyjazdem wyznaje Ellen, że zawsze myślał, że byliby świetną parą. Gdy Brody i Quint wracają następnego dnia, rekin wielokrotnie uderza w łódź, a Quint harpunuje go trzy razy. Rekin wyskakuje na rufę Orki, a łódź zaczyna tonąć. Quint wbija kolejny harpun w rekina, ale gdy ryba spada z powrotem do wody, jego noga plącze się w linę, a gdy rekin ciągnie go pod wodę, tonie. Brody, unosząc się na poduszce do siedzenia, dostrzega rekina pływającego w jego stronę i zamyka oczy, przygotowując się na śmierć. Rekin zbliża się do niego na kilka stóp, zanim zatrzymuje się i ulega ranom zadanym przez Quinta. Opada w dół i znika z oczu, a jego martwe ciało zawieszone jest w wodzie tuż poza zasięgiem światła dzięki beczkom przyczepionym do ryby, a ciało Quinta wciąż zwisa z niej. Używając poduszki jako improwizowanej tratwy, Brody zaczyna wiosłować w stronę brzegu.


Zielona substancja spowodowała chaos w królestwie, unieruchamiając mieszkańców i zwierzęta, dopóki władca nie przyznał się do błędu i nie przeprosił. Wypowiedzenie tych prostych słów sprawiło, że burza zniknęła, a słońce stopiło resztę materiału, uwalniając wszystkich.[sep]Książka zaczyna się od wyjaśnienia, jak ludzie w Królestwie Didd wciąż mówią o „roku, w którym król wściekł się na niebo”, oraz o tym, jak Bartholomew Cubbins, pazik króla Derwina z Didd, uratował królestwo. Przez cały rok Bartholomew widzi, jak król wścieka się na deszcz wiosną, słońce latem, mgłę jesienią i śnieg zimą. Król wyjaśnia, że jest zły, ponieważ chce, aby z nieba spadło coś nowego, ale gdy Bartholomew zauważa, że „nawet królowie nie mogą rządzić niebem”, król przysięga udowodnić Bartholomew, że się myli. Jednej wiosennej nocy, przygotowując się do snu, król wpada na pomysł, że rządzenie niebem jest zadaniem jego Królewskich Magików, więc rozkazuje Bartholomew ich przywołać. Po wyrażeniu swojej woli magikom, ogłaszają, że mogą stworzyć coś o nazwie Oobleck, co nie będzie wyglądać jak zwykła pogoda, której król nie chce. Magicy wkrótce wracają do swojej tajnej jaskini na górze Neeka Tave, aby zrobić oobleck. Po całonocnym obserwowaniu jaskini Bartholomew dostrzega pierwszy znak, że oobleck został stworzony i że spadnie następnego ranka. Gdy król budzi się i widzi oobleck, Bartholomew próbuje go ostrzec, jak duży staje się spadający oobleck, ale król rozkazuje Bartholomew powiedzieć Królewskiemu Dzwonnikowi, że dziś będzie święto. Bartholomew wykonuje polecenie, ale gdy dzwonnik próbuje zadzwonić dzwonem, ten nie dzwoni, ponieważ oobleck dostał się do jego środka. Gdy Bartholomew i dzwonnik widzą matkę ptaka uwięzioną w gnieździe przez Oobleck, a także krowę, która również utknęła w Ooblecku, dostrzegają, że może to być niebezpieczne, więc Bartholomew postanawia ostrzec królestwo. Najpierw Bartholomew ostrzega Królewskiego Trębacza o ooblecku, ale gdy trębacz próbuje dać alarm, oobleck dostaje się do trąby, a trębacz utyka mu rękę, próbując usunąć oobleck. Gdy Bartholomew próbuje powiedzieć Kapitanowi Straży, aby ostrzegł królestwo, kapitan, uważając oobleck za ładny, próbuje udowodnić Bartholomew, że się nie boi, nabierając ooblecku mieczem i zjadając go, co skutkuje zablokowaniem ust i wydmuchiwaniem zielonych baniek mydlanych. Bartholomew próbuje udać się do Królewskich Stajni po konia, aby sam ostrzec królestwo, ale nawet stajnie są pokryte oobleckiem. Gdy Bartholomew wraca do środka, spadające kłęby ooblecku, teraz wielkie jak wiadra pełne brokułów, zaczynają przedostawać się do pałacu, tworząc wewnątrz jeszcze większy bałagan niż na zewnątrz. Bartholomew biega i ostrzega wszystkich, aby się ukrywali, ale słudzy pałacowi i strażnicy wkrótce utykają w ooblecku. W sali tronowej król, sam pokryty oobleckiem, rozkazuje Bartholomew przywołać magików, aby powstrzymać burzę, ale gdy Bartholomew przekazuje złą wiadomość, że nawet jaskinia jest pokryta oobleckiem, król wpada na pomysł, by użyć magicznych słów magików („Shuffle Duffle Muzzle Muff”), aby powstrzymać oobleck. Bartholomew w końcu zdobywa odwagę, by skarcić króla za złożenie tak głupiego życzenia i mówi mu, by użył prostych słów, takich jak „Przepraszam”, zamiast magicznych zaklęć. Początkowo król upiera się, że nigdy nie przeprasza, ale dopiero gdy Bartholomew stwierdza, że nie jest żadnym królem, jeśli jest pokryty oobleckiem, król w końcu przyznaje swój błąd i mówi: „Przepraszam”. Zaraz po wypowiedzeniu przez króla tych prostych słów burza Ooblecku się rozprasza, a słońce topi cały oobleck, uwalniając wszystkich w procesie. W tym momencie narrator stwierdza, że być może te proste słowa, które powiedział król, były magicznymi słowami powstrzymującymi burzę. Gdy oobleck znika, Bartholomew prowadzi króla do wieży dzwonnej, a król dzwoni dzwonem, ogłaszając dzień świętem, poświęconym nie oobleckowi, ale deszczowi, słońcu, mgle i śniegowi, czterem rzeczom, które spadały i zawsze powinny spadać z nieba.


Dick i Katafa uciekają na wyspę Karolin, gdzie Dick zostaje pojmany przez żyjącego władcy Uta Matu. Kapłanka Le Juan nakazuje ich egzekucję na widok Katafy, a mieszkańcy uznają Dicka za wroga, ponieważ nosi świętą maczugę wojenną.[sep]Kontynuacja rozpoczyna się dokładnie w tym miejscu, w którym zakończyła się pierwsza książka: Arthur Lestrange na statku „Raratonga” odnajduje syna Richarda, bratanicę Emmeline oraz ich dziecko, leżących w łodzi rybackiej, która dryfowała na pełnym morzu. Podczas gdy ostatnie zdanie „Błękitnej Laguny” głosi, że nie są martwi, leż śpią, pierwsze zdanie sequelu brzmi: „Nie, oni nie żyją”, a czytelnik dowiaduje się, że przestali oddychać. Dziecko jest sennym, ale żyje, i zostaje zabrane przez marynarzy. Arthur jest wstrząśnięty, ale jednocześnie ulżony. Widzi, że Richard i Emmeline byli zdrowi, musieli więc żyć w spokoju. Uważa, że lepiej, że zmarli, pozostając w dzikim stanie, i nie musieli wracać do cywilizacji. Ma senne widzenie pary; proszą go, by przybył na Palm Tree, wyspę, na której żyli, i obiecują, że ich znów zobaczy. Ich dziecko zyskuje dużą popularność wśród załogi „Raratonga”. Jego ulubieńcem wśród marynarzy jest łotrówkataki, quasi-pirat o imieniu Jim Kearney. Ponieważ dziecko mówi „Dick” i „Em” podczas zabawy z marynarzami, Kearney nazywa go Dickiem M. Kapitan Stanistreet martwi się o zdrowie psychiczne Arthura od momentu znalezienia Richarda i Emmeline, ale zachowuje spokój, gdy docierają na Palm Tree, badając rzeczy zostawione przez parę. Dopiero gdy wchodzi do domu i znajduje dekoracje z kwiatów oraz starannie ułożone zapasy – niewątpliwie dzieło Emmeline – łzy płyną mu po policzkach. Arthur planuje zostać na wyspie z Dickiem M, a kapitan „Raratonga” prosi o ochotników spośród swojej załogi, by również zostali. Jim Kearney zgłasza się na ochotnika. Kapitan mówi, że wrócą w przyszłym roku, ale statek natychmiast zostaje pożarty przez sztorm na pełnym morzu. Arthur wierzy, że jego senne widzenie zostało częściowo spełnione, gdy patrzy na Dicka i dostrzega w nim cechy zarówno Emmeline, jak i Richarda. Kearney sprawuje większość funkcji rodzicielskich wobec Dicka. Mijają lata; Arthur cicho umiera podczas spaceru po lesie, a jego ciało nigdy nie zostaje odnalezione. Kearney i Dick zostają sami sobie, aż pojawia się intruz: młoda kobieta o imieniu Katafa (jej imię oznacza „Fregata”). Pochodzi z wyspy Karolin, oddalonej o czterdzieści mil, zamieszkanej przez tubylców Kanaka. Jest to ogromny, niemal bezdrzewny atol koralowy, bez źródła wody poza deszczówką. Richard i Emmeline wiedzieli o istnieniu Kanaków, ale nigdy się z nimi nie spotkali – z wielu powodów trzymają się z daleka od Palm Tree i wierzą, że jest nawiedzone. Katafa jest w rzeczywistości córką hiszpańskiego kapitana, który został zabity, aby zapobiec czerpaniu przez niego wody ze studni podczas suszy. Wychowana przez kapłankę Le Juan i psychicznie uwarunkowana jako taminan – istota nietykalna – może rozmawiać i wchodzić w interakcje z tubylcami z Karolin, ale nie może ich dotykać ani być przez nich dotykana. Jest na Palm Tree tylko dlatego, że sztorm zniósł jej łódź rybacką z kursu. Zaprzyjaźnia się z Dickiem i uczy go swojego języka, nazywając go Taori, ale Kearney jest wobec niej podejrzliwy, szczególnie gdy odkrywa, że unika dotyku. Ona z kolei jest wobec niego wroga, ponieważ próbował jej dotknąć. Jej łódź została zniszczona przez salwę z przepływającego statku, więc musi zostać na Palm Tree do odwołania. Rozpala ogień jako modlitwę do Nanawy, boga morza, by przywrócił ją na Karolin, ale Kearney uważa, że próbuje dać sygnał swoim ludziom, by zaatakowali wyspę. Mści się na Kearneyu, kradnąc jego gumę do żucia, tępiąc jego włócznie i niszcząc jego żyłki wędkarskie. Dochodzi do przekonania, że ona chce go zabić, i zamierza odwzajemnić tę przysługę, ale gdy goni ją do laguny, zostaje uwięziony i zabity przez gigantycznego głowonoga z mackami. Pozbawieni opieki, Dick i Katafa żyją nieco tak, jak Richard i Emmeline; Dick bierze Katafę jako coś oczywistego, chyba że potrzebuje pomocy lub publiczności. Katafa nadal chce wrócić do domu; tworzy wizerunek Nana, łagodniejszego z dwóch bogów Karolin, z muszli kokosowej i stawia go na rafie na palu, jako sygnał, gdyby jakikolwiek rybak z Karolin zbliżył się do wyspy. Bóg należy tylko do ludu Karolin i pokaże albo, że ktoś z Karolin mieszka na Palm Tree, albo że Nan został „uprowadzony”. I rzeczywiście, przybywa czterech rybaków z Karolin. Widząc swojego boga na rafie z Dickiem (cudzoziemcem) w pobliżu, atakują go. On odpiera atak, zabijając jednego. Katafa jest zła, gdy dowiaduje się, że jej ludzie byli tak blisko, ale odkrywa, że nie może nienawidzić Dicka; zakochuje się w nim do tego stopnia, że zaczyna pragnąć dotykania innych żywych istot. Dick chce ją objąć, ale ona automatycznie go unika i chowa się w lesie z powodu swojego psychicznego uwarunkowania. Punkt widzenia narracji przenosi się na Karolin. Trzej pozostali rybacy wracają ze straszną wiadomością. Rybak zabity przez Dicka był wnukiem króla wyspy, Uta Matu, a rybacy zakładają, że tam, gdzie widzieli jednego „cudzoziemca”, musi być ich dziesiątki, a może setki. Co gorsza, Nan jest tam, najwyraźniej skradziony przez nowoprzybyłych. Pod wpływem rady Le Juan w jednym z jej epileptycznych transów król wypowiada wojnę, a wszyscy mężczyźni z Karolin zbierają się w swoich canoe, prowadzeni przez syna króla Laminai i jego drugiego syna, Ma. W środku nocy Dick ponownie goni Katafę przez las, niosąc włócznię na wypadek kłopotów, gdy nagle wpada na wojowników. Zabija Ma włócznią i ma zostać zabity przez Laminai, gdy Katafa wyskakuje znikąd i atakuje Laminai. Ludzie od dawna wierzyli, że Katafa nie żyje, więc wojownicy uciekają, myśląc, że to duch. Nagły sztorm wybucha, a w ciemności, hałasie i zamieszaniu Kanakowie zabijają się nawzajem. Teraz mogący się trzymać i dotykać, Dick i Katafa zostają kochankami. Pozostają razem na Palm Tree, ale przygotowują się do wyjazdu na Karolin. Gdy przybywa szkuner zbieraczy kopry, załogowany przez niewolników Melanezyjczyków pod kierunkiem dwóch białych mężczyzn, Dick chce z nimi porozmawiać, ale zostaje zaatakowany. Zabija przywódcę, a Melanezyjczycy wywołują bunt i przejmują kontrolę nad wyspą. Dick i Katafa uciekają na Karolin. Przez przypadek Dick podnosi wielki, pięknie zdobiony maczugę pozostawioną przez wojowników. Katafa mówi Dickowi, że to święta maczuga wojenna i może być noszona tylko przez mężczyzn z rodziny królewskiej, więc on musi być nowym królem Karolin, i rzeczywiście, gdy tam docierają, Uta Matu nie żyje. Ludzie – kobiety, bardzo młodzi mężczyźni i małe dzieci – odwrócili się przeciw starej kapłance Le Juan, która terrorowała ich przez tak wiele lat i której rada posłała wszystkich wojowników na śmierć na Palm Tree. Ona pada martwa na udar, gdy widzi Katafę, pozornie powróconą z martwych, a ludzie obwołują Dicka swoim nowym królem.


W pierścieniu ukryta była tajemnica naukowa pochodząca z badań nad wymarłą cywilizacją na Marsie. Pozwoliła ona na zbudowanie zaawansowanego statku, który pokonał ziemskie okręty wojenne.[sep]Młody mężczyzna o imieniu Don Harvey opuszcza swoją szkołę średnią na ranczu na Ziemi, aby udać się do swoich rodziców-naukowców na Marsie. Odwiedza starego rodzinnego przyjaciela, który prosi go o dostarczenie pierścienia jego ojcu, ale obaj zostają później aresztowani przez siły bezpieczeństwa. Harvey zostaje zwolniony i otrzymuje swój pierścień z powrotem po jego zbadaniu; informują go, że jego przyjaciel zmarł na „niewydolność serca”. Dopiero później uświadamia sobie, że w ten sposób można opisać każdą śmierć. Harvey wsiada do promu kosmicznego na stację orbitalną wokół Ziemi. Stacja pełni jednocześnie funkcję terminala przeładunkowego i bazy wojskowej, uzbrojonej w rakiety mające utrzymywać w ryzach niespokojne narody. Podczas podróży zaprzyjaźnia się z jednym z pasażerów, wenusjańskim „smokiem” o imieniu Sir Isaac Newton. Sir Isaac to wybitny fizyk, który potrafi mówić po angielsku za pomocą przenośnego urządzenia. Harvey zostaje wplątany w wojnę o niepodległość Wenus, gdy stacja zostaje zdobyta przez kolonistów w zaskakującym rajdzie. Większość pozostałych podróżnych odsyła się na Ziemię, podczas gdy kilku decyduje się dołączyć do rebeliantów. Harvey znajduje się w trudnej sytuacji. Statek kosmiczny na Marsa został skonfiskowany, ale on pozostaje zdeterminowany, by tam dotrzeć, jeśli trzeba to przez Wenus. Ponieważ urodził się w kosmosie, mając jednego rodzica z Wenus i drugiego z Ziemi, rości sobie prawo do obywatelstwa wenusjańskiego; co ważniejsze, Sir Isaac daje za niego poręczenie. Pozwolono mu towarzyszyć im, co dla Harveya okazuje się bardzo szczęśliwym zbiegiem okoliczności. Rebelianci wysadzają stację w powietrze, by wywołać kłopoty dla rządu ziemskiego. Gdy prom wraca na Ziemię z wyłączonymi radiami, wojsko zakłada, że jest podłożony ładunkiem wybuchowym i niszczy go, zabijając wszystkich na pokładzie. Po przybyciu na Wenus Harvey odkrywa, że jego pieniądze z Ziemi są teraz bezwartościowe. Bankier pożycza mu pieniądze, mówiąc mu, by przekazał je dalej. Znajduje pracę mycia naczyń w zamian za utrzymanie u Charliego, chińskiego imigranta prowadzącego małą restaurację. Zaprzyjaźnia się z młodą kobietą, Isobel, gdy próbuje wysłać wiadomość do swoich rodziców. Jednak komunikacja z Marsem została przerwana z powodu działań wojennych. Harvey osiada, by przeczekać wojnę, ale wojna sama znajduje go. Ziemia wysyła siły wojskowe, aby stłumić rebelię. Statki wenusjańskie zostają zniszczone na orbicie, a siły lądowe rozbite. Charlie ginie, stawiając opór okupacyjnym żołnierzom. Harvey zostaje zatrzymany i przesłuchany przez wysokiego rangą oficera bezpieczeństwa, który bardzo chce zdobyć pierścień Harveya. Na szczęście Harvey przekazał go Isobel do przechowania i nie wie, gdzie ona jest, ani czy w ogóle żyje. Zanim zostanie poddany przesłuchaniu z użyciem narkotyków, ucieka i dołącza do wenusjańskich sił partyzanckich. Harvey staje się skutecznym komandosem. W końcu odnajdują go przywódcy ruchu oporu, którzy okazują się również poszukiwać pierścienia. Isobel i jej ojciec (który jest ważnym członkiem rebeliantów) są bezpieczni na tej samej bazie, do której trafia Harvey. Pozornie bezwartościowy pierścień okazuje się nosicielem tajemnicy naukowego przełomu wynikającego z badań archeologicznych nad wymarłą obcą cywilizacją na Marsie. Dzięki pomocy Sir Isaaca zostaje wykorzystany do tajnej budowy zaawansowanego statku kosmicznego, który jest znacznie szybszy niż jakikolwiek inny istniejący statek, a także posiada rewolucyjną broń i systemy obronne pochodzące z nowej technologii. Jako jedyny weteran bojowy znający statek, ochrzczony imieniem Mały Dawid, Harvey zostaje zrekrutowany do jego dziewiczego rejsu, obsługując mechanizm autodestrukcji, z rygorystycznym rozkazem wysadzenia statku, jeśli będzie groziło mu przejęcie. Mały Dawid przechwytuje i pokonuje grupę okrętów wojennych w drodze na Marsa, aby stłumić tamtejszą rebelię. Następnie Harvey prawdopodobnie spotyka się ze swoimi rodzicami, choć historia kończy się przed tym wydarzeniem.


Leonard i Alan podróżują do świata Waka-Waka, gdzie odkrywają, że trzech Nafulian służy mieszkańcom, walcząc z niewidzialnym potworem. Chłopcom udaje się zmusić władców do umocnienia swojej władzy, wykonując na nich gest dominacji, który polega na zdjęciu czapek i potarciu brzuchów.[sep]Historia opowiada o pulchnym chłopcu imieniem Leonard Neeble, który przeprowadza się ze swojej starej dzielnicy do West Kangaroo Park w Hogboro. Tam Leonard rozpoczyna naukę w nowej szkole, Bat Masterson Junior High. Cierpi z powodu drwin ze strony innych dzieci, a nawet innych kujonów, aż pewnego dnia w jego klasie pojawia się nowy uczeń: chłopiec o imieniu Alan Mendelsohn, niedawno przeprowadzony z Bronksu. Szybko się zaprzyjaźniają. W wyniku prześladowania Leonarda jego oceny zaczynają spadać. Doradca szkolny kieruje go do psychologa dziecięcego, doktora Prince’a. Z doktorem Prince’em Leonard zaczyna palić cygara. Choć metody lekarza są dobrze intencjonowane i chaotyczne, ostatecznie pozwalają Leonardowi przekonać go, by dał mu tydzień wolny od szkoły. Spędza ten czas z Alanem, który został zawieszony w prawach ucznia po tym, jak powiedział kolegom, że jest Marsjaninem, co wywołało zamieszki. Wspólnie udają się do Hogboro, gdzie poznają Samuela Klugarsha, właściciela księgarni z literaturą okultystyczną, który twierdzi, że opracował kurs treningu psychicznego o nazwie „Klugarsh Mind Control”. Samuel Klugarsh sprzedaje dwóm przyjaciołom zestaw do nauki wytwarzania „fal Ω (Omega)”, rodzaju fal mózgowych rzekomo powstających podczas medytacji prowadzącej do stanu umysłu zwanego „Stanem Dwudziestym szóstym”. Leonard i Alan wkrótce uczą się wchodzić w Stan Dwudziesty szósty, ale wszystko, co potrafią sprawić innym, to zdjęcie czapek, potarcie brzuchów, a czasem tańczenie. Przyjaciele nudzą się kontrolą umysłu i wracają do sklepu Samuela Klugarsha po zwrot pieniędzy. Zamiast tego, czego oczekiwali, Samuel Klugarsh pozwala Leonardowi i Alanowi wymienić ich zestaw na kurs „Hiperstellarnej Archeologii”, badania zaginionych cywilizacji, takich jak Atlantyda, Lemuria czy Waka Waka, wraz z egzemplarzem Japońsko-angielskiego słownika Yojimbo. Alan i Leonard są sceptyczni wobec dzikich twierdzeń i przewidywań kursu, dopóki nie znajdują w tekście nieoczekiwanego proroctwa wspominającego ich obu z imienia. Zaczynają traktować książkę bardziej poważnie, a gdy stosują się do jej instrukcji dotyczących interpretacji Japońsko-angielskiego słownika Yojimbo, osiągają lepsze wyniki w swoich eksperymentach z telekinezą i kontrolą umysłu. Później dwaj chłopcy spotykają Samuela Klugarsha w barze Bermuda Triangle Chili Parlor, a ich rozmowę podsłuchuje motocyklista, który okazuje się być Clarence’em Yojimbo, (wenusjańskim) autorem Japońsko-angielskiego słownika Yojimbo. Clarence przejeżdża przez miasto ze swoim gangiem motocyklowym folkowych muzyków i wyjaśnia im prawdziwy, tajny cel Japońsko-angielskiego słownika Yojimbo: po odszyfrowaniu odpowiednim kluczem jest to instrukcja podróżowania między różnymi płaszczyznami istnienia. Dwaj chłopcy uczą się, jak to zrobić, i udają się do Waka-Waka. Tam odkrywają, że mieszkańcy Waka-Waka obsesyjnie zakochani we fleegix są rządzeni przez trzech okrutnych Nafulian: Manny’ego, Moe i Jacka, którzy udają śmiertelnego, niewidzialnego potwora zwanego Wozzle. Alan Mendelsohn i Leonard Neeble są w stanie obnażyć trzech Nafulian i zmusić ich do zdjęcia czapek oraz potarcia brzuchów, co przypadkiem jest gestem poddaństwa Nafulian. Nie mogą cofnąć tego gestu, więc muszą zrzec się kontroli nad Waka-Waka. Podczas pobytu w Waka-Waka Leonard dowiaduje się, że Alan naprawdę jest Marsjaninem. Na płaszczyźnie istnienia Waka-Waka Marsjanie podróżują do i z płaszczyzny Ziemi, więc Alan jest w stanie poinformować Rolzupa, Marsjańskiego Wysokiego Komisarza, że jego rodzina utknęła na Ziemi i zorganizować ich powrót na Marsa. Następnie Alan i Leonard wracają do West Kangaroo Park, gdzie Alana zabiera statek kosmiczny. Leonard, po przezwyciężeniu szoku spowodowanego utratą najlepszego przyjaciela, zaczyna naśladować Alana, ucząc się samodzielnie, ośmieszając nauczycieli podczas lekcji i uczestnicząc w alternatywnych zajęciach wychowania fizycznego, na których grają w szachy lub uprawiają jogę. Leonard ostatecznie decyduje się zorganizować przyjęcie w barze Bermuda Triangle Chili Parlour. Spotyka tam Samuela Klugarsha, a Klugarsh wręcza Leonardowi list od Alana Mendelsohna. Alan pisze, że Leonard może odwiedzić go „na Bronksie, jeśli wiesz, co mam na myśli”, podczas wakacji.


Cassandra Palmer nie zyskuje nowych umiejętności, ponieważ moc nie wypływa ze starej Pytii, co oznacza, że nie jest jedną z jej następczyń. Wampiry, które wcześniej nie interesowały się jej zdolnościami jasnowidzenia, chętnie pozwolą jej odejść, jeśli stanie się nową Strażniczką Czasu.[sep]Cassandra Palmer jest jasnowidzem. Potrafi dostrzegać wizje przyszłości, a także komunikować się z duchami zmarłych. Te niezwykłe dary sprawiają, że jest interesująca zarówno dla zmarłych, jak i nieumarłych. Duchy rozpoznają, że Cassandra należy do nielicznych ludzi, którzy mogą ich faktycznie widzieć, więc uwielbiają z nią rozmawiać i w sumie są dość nieszkodliwe. Jednak nieumarli wampiry nie są tak nieszkodliwi. Od dzieciństwa Cassie zmuszana była do pracy dla Tony’ego, bezwzględnego wampirzego mafioso. Udało jej się uciec od niego trzy lata temu, ale od tego czasu musi się ukrywać. Gdy ją znajduje i wysyła swoich wampirzych opryszków, by ją zabić, jest zmuszona zwrócić się o ochronę do Wampirzego Senatu. Wychowana przez wampiry od dzieciństwa wie, że wampiry nie kierują się w swych działaniach dobrocią. Z pewnością będą czegoś oczekiwać w zamian, ale czym to będzie i czy to jest coś, co Cassandra jest gotowa dać? Podczas gdy spotyka się z senatem, zbuntowany wampir przeprowadza zamach na życie członków senatu i dla Cassie staje się jasne, że wampiry mają własne problemy. W rzeczywistości cały świat magii stoi na progu wojny domowej, ponieważ Pytia (potężna wieszczka i Strażniczka Czasu) umiera, a jej oficjalna następczyni tajemniczo zniknęła. Każda frakcja istot magicznych, jasna czy ciemna, zdaje się walczyć o pozycję w tym czasie niepokojów, a każdy chce kontrolować Pytię i jej moce. Gdy Cassie zaczyna mieć potężne wizje przeszłości, staje się oczywiste, że jej moce się zmieniają. Jako jedna z następczyń Pytii zdaje się zdobywać nowe umiejętności, gdy moc wypływa ze starej Pytii. Cassie wie wystarczająco dużo o wampirzych zwyczajach, by wiedzieć, że jeśli była dla nich interesująca jako jasnowidz, to jako potencjalna Pytia nigdy jej nie wypuszczą... W powieści „Dotknij Ciemności” Cassandra „Cassie” Palmer zostaje przedstawiona jako potężna jasnowidzka, która od trzech lat ucieka przed Antonio „Tony’m”, przestępczym wampirem, który wychował ją po śmierci jej rodziców. Zamiarem Antonio, gdy Cassie dorastała, było wykorzystanie jej rosnących mocy do własnych celów. Ponieważ Antonio chciał zachować korzyści płynące z mocy Cassie tylko dla siebie, trzymał ją w izolacji w swojej enklawie. Jedynymi ludźmi, których Cassie widywała regularnie, były jej guwernantka, Eugenia; Rafe, wampir służący; oraz Mircea Basarab, nadrzędny wampir Tony’ego. Oprócz daru jasnowidzenia potrafi również rozmawiać z duchami i je widzieć, a z niektórymi się zaprzyjaźniła. Jeden duch w szczególności, Billy Joe, jest jej najlepszym przyjacielem. Historia zaczyna się trzy lata po jej ucieczce z sideł Tony’ego, po tym jak Cassie odkryła, że to on kazał zabić jej rodziców.


Panna Gilchrist nie podszywała się pod Corę podczas pogrzebu Richarda, lecz zamordowała ją dla dożywotniej renty, a nie dla cennego obrazu Vermeera. Sprawczyni nie planowała sprzedaży dzieła sztuki na otwarcie herbaciarni, lecz pragnęła pozostać na utrzymaniu rodziny Abernethie.[sep]Po pogrzebie bogatego Richarda Abernethie’ego jego rodzina zbiera się w Enderby Hall na odczytanie testamentu. Śmierć, choć nagła, nie była zaskoczeniem, a jako przyczynę zgonu w akcie zgonu podano przyczyny naturalne. Mimo to niezdarna Cora mówi: „Cała sprawa została bardzo ładnie zatuszowana... ale on został zamordowany, prawda?”. Rodzinny prawnik, pan Entwhistle, rozpoczyna śledztwo. Wkrótce nie ma już wątpliwości, że morderca jest na wolności. Zgromadzonej rodzinie przedstawiono główne punkty testamentu Richarda. Richard, 68-letni wdowiec, stracił jedynego syna Mortimera z powodu polio (dziecięcego porażenia) sześć miesięcy wcześniej. Syn, który miał się wkrótce ożenić, zmarł bezpotomnie, jak sucha zauważył prawnik. W ten sposób Richard został zmuszony do zmiany testamentu. Był najstarszym z siedmiorga rodzeństwa, z którego w momencie sporządzania testamentu żyli tylko on, brat Timothy i siostra Cora, najmłodsza z rodzeństwa. Jego ulubiony brat Leo zginął na wojnie, podobnie jak Gordon. Richard miał bratanka i dwie siostrzenice, łącznie całe następne pokolenie, dzieci rodzeństwa, które już nie żyło. Richard spędzał czas ze swoim bratankiem George’em oraz dwiema siostrzenicami i ich mężami, by lepiej ich poznać. Wezwał też do siebie szwagierkę Helenę. Richard odwiedził swojego samotniczego brata, a następnie pojechał do siostry do jej domu – po raz pierwszy od ponad 20 lat. Jego decyzją było podział majątku na sześć części: dla pięciu krewnych krwi i szóstej dla wdowy po jednym z braci poległych w niedawnej wojnie. Cztery osoby otrzymały kapitał bezpośrednio, a dwie – dożywotnią rentę z części kapitału. Dom miał zostać wystawiony na sprzedaż.

W domu, dzień po pogrzebie brata, Cora Lansquenet zostaje brutalnie zamordowana we śnie przez wielokrotne uderzenia siekierą. Motyw jej morderstwa nie był oczywisty. Nie wygląda to na kradzież, a jej własny majątek nie wydaje się być prawdopodobnym motywem. Udziek Cory w spadku po Abernethich stanowiła dożywotnia renta, a kapitał miał powrócić do spadku po jej bracie, Richardzie, by zostać podzielonym między pozostałych spadkobierców – nie powiększając majątku Cory. Jednym z możliwych motywów jest uciszenie wszystkiego, co Richard mógł powiedzieć Corze o swoich podejrzeniach, że jest truty. Te podejrzenia podsłuchała jej wynajęta towarzyszka, nieśmiała panna Gilchrist. Entwhistle zwraca się do swojego dawnego przyjaciela, Herkulesa Poirot, by rozwiał wszelkie wątpliwości co do śmierci Richarda. Poirot zatrudnia starego przyjaciela, pana Goby’ego, do zbadania rodziny. Pan Goby, człowiek bardzo zaradny, szybko znajduje szereg powodów, dla których członkowie rodziny mogą być desperacko potrzebujący pieniędzy ze spadku po Richardzie Abernethie. Pan Goby stosuje wszelkiego rodzaju sprytne metody, by ujawnić najbardziej prywatne informacje, używając agentów podszywających się pod aktorów, prawników, a nawet katolickie zakonnice. Żaden z członków rodziny nie może zostać jeszcze oczyszczony z podejrzeń. Poirot ostrzega Entwhistle’a, że panna Gilchrist sama może być celem mordercy. Cora była zapaloną artystką i kolekcjonerką obrazów z lokalnych aukcji. Susan Banks, dowiedziawszy się, że odziedziczyła majątek po ciotku Corze, udała się do jej domku, by uporządkować rzeczy i przygotować je na aukcję, w dniu śledztwa w sprawie śmierci Cory. Przejrzała obrazy Cory oraz te, które Cora kupiła na lokalnych wyprzedażach. Zauważyła, że Cora kopiowała widokówki: jeden z jej obrazów, które – jak twierdzi panna Gilchrist – były malowane z natury, przedstawia molo, które zostało zniszczone podczas wojny; jednak obraz został ukończony całkiem niedawno.

Następnego dnia, po pogrzebie Cory, przybywa stary przyjaciel, krytyk sztuki Alexander Guthrie, by przejrzeć ostatnie zakupy Cory. Jego wizyta została ustalona przed morderstwem Cory. Przejrzał wszystkie jej ostatnie zakupy, ale nie znalazł tam nic wartościowego. Tego wieczoru panna Gilchrist prawie ginie od trucizny z arszeniku w kawałku tortu weselnego, który podobno został do niej wysłany pocztą. Jedynym powodem, dla którego nie zginęła, jest to, że z powodu przesądu zachowała większą część kawałka tortu pod poduszką. Pani Gray odrzuciła propozycję podzielenia się kawałkiem tortu. Inspektor Morton bada morderstwo Cory. Rozpoznał Poirot na śledztwie, więc postanawia go odnaleźć w Londynie, aby dowiedzieć się, dlaczego tam jest. Dwaj panowie wymieniają się informacjami w trakcie śledztwa. Morton koncentruje się na ludziach w okolicy wynajmowanego domku Cory. Poirot skupia się na rodzinie Abernethie, a na jaw wychodzi szereg fałszywych tropów. Rosamund Shane, jedna z siostrzenic, to piękna, ale zdeterminowana kobieta, która wydaje się coś ukrywać (co okazuje się być niewiernością jej męża i jej własną ciążą). Mąż Susan, Gregory, jest farmaceutą, który celowo podał nieletalną przedawkowaną dawkę leków niewygodnemu klientowi. W zaskakującym zwrocie akcji, pod koniec powieści przyznaje się do morderstwa Richarda Abernethie’ego. Okazuje się, że ma kompleks kary. Timothy Abernethie, nieprzyjemny człowiek obsesyjnie skupiony na własnym zdrowiu, perhaps by zwrócić na siebie uwagę, mógłby dokonać morderstwa Cory, podobnie jak jego żona, Maude, ubrana w wiejski tweed, silna i zdrowa. Nawet uprzejma Helena Abernethie opuściła Enderby, by odebrać swoje rzeczy z mieszkania w Londynie, po tym jak zgodziła się zostać dłużej w Enderby. Krótko mówiąc, wszyscy członkowie rodziny byli sami w dniu morderstwa Cory, z wystarczającą ilością czasu, by dotrzeć do wynajmowanego domku i dokonać czynu. Czy któryś z nich to zrobił? Być może identyfikacja mordercy może zależeć od odnalezienia zakonnicy, którą panna Gilchrist twierdzi, że zauważyła dwukrotnie? Ale co to wszystko ma wspólnego z bukietem woskowych kwiatów pod szkłem, na który zwraca uwagę Poirot?

Poirot wzywa wszystkich zainteresowanych, by obserwować ich bezpośrednio, swoją zwyczajową metodą, za pośrednictwem Entwhistle’a. Gromadzą się, by przejrzeć i wybrać interesujące przedmioty przed aukcją majątku. Przyciąga to nawet samotnego Timothy’ego z jego domu, z powrotem do rodzinnego dworu Enderby, wraz z żoną Maude i panną Gilchrist, która teraz im pomaga. Poirot krótko podszywa się pod pana Pontaliera z UNARCO, grupy, która kupiła majątek, aby pomieścić uchodźców. Jest w domu w ten sam weekend. Jego przebranie zostaje odkryte przez Rosamund pierwszego wieczoru. Po zabawie lustrzanymi odbiciami Helena Abernethie dzwoni do Entwhistle’a następnego ranka z wiadomością, że zrozumiała, co wydało jej się dziwne w dniu pogrzebu. Zanim zdąży powiedzieć, kogo to dotyczy, zostaje brutalnie uderzona w głowę. Pan Entwhistle zostaje sam, mówiąc do telefonu, w którym nikt go nie słucha.

Wyjaśnienie Poirot w zakończeniu jest zaskakujące. Zebrał wszystkich w Enderby Hall, pod własnym tożsamością detektywa, następnego wieczoru. Helena jest bezpieczna i odzyskuje się po wstrząsie mózgu. Do grupy dołącza inspektor Morton, którego własne śledztwo prowadzi go z jego rodzinnego hrabstwa Berkshire do Enderby Hall, co zwiększa napięcie w rodzinie. Inspektor Morton spędził popołudnie, prosząc każdego członka rodziny o wyjaśnienie, gdzie był w dniu morderstwa Cory. Cora w ogóle nie przybyła na pogrzeb. To panna Gilchrist, przebrana za Corę w ramach skomplikowanego spisku dla własnego zysku, zostawiła Corę w domu śpiącą po sedatywie w herbacie. Chciała zasugerować, że śmierć Richarda była morderstwem. W ten sposób, gdy sama Cora została zamordowana, wydawałoby się, że domniemany morderca uderzył ponownie. Żaden z członków rodziny nie widział Cory od ponad 20 lat, od czasu nieporozumień w czasie jej ślubu. Panna Gilchrist skutecznie skopiowała jej maniery, wystarczająco dobrze, by oszukać tych, którzy znali ją jako dorosłe osoby. Błąd w jej odegraniu Cory zauważyła Helena Abernethie. Panna Gilchrist ćwiczyła charakterystyczny ruch głowy przed lustrem, gdzie odbicie jest odwróceniem rzeczywistości. Kiedy przyszła do domu po pogrzebie, odwróciła głowę w lewo, a nie w prawo. Helena miała wrażenie, że coś jest nie tak, gdy Cora zrobiła swoje szokujące oświadczenie, ale zajęło jej to kilka dni i szczęśliwa rozmowa wśród młodych kuzynów, by zrozumieć dokładnie, o co chodzi. Panna Gilchrist zdradziła się również przed Poirot, wspominając o woskowych kwiatach na zielonym stole z malachitu pierwszego dnia, gdy krewni zbierali się, by wybrać przedmioty przed aukcją. Były one wystawione w dniu odczytania testamentu Richarda, ale zostały ukryte, gdy panna Gilchrist, jako ona sama, odwiedziła Enderby Hall. Celowo otruła się tortem weselnym z arszenikiem, by uniknąć podejrzeń; ironicznie, to tylko wzbudziło niepokój Poirot i inspektora Mortona.

Panna Gilchrist zobaczyła to, czego Cora przeoczyła wśród obrazów, które Cora kupiła na lokalnych wyprzedażach. Panna Gilchrist była pewna, że jeden z nich to obraz Vermeera, ale Cora nie miała pojęcia, jak cenne jest to dzieło sztuki, i tak panna Gilchrist zaczęła swoją desperacką intrygę. Wartość obrazu prawdopodobnie zostałaby ujawniona Corze, gdy odwiedził ją przyjaciel krytyk sztuki, co wyjaśnia w części czas morderstwa. Panna Gilchrist zakryła Vermeera własnym obrazem przedstawiającym zniszczone molo skopiowane z widokówki, by ukryć go wśród innych obrazów Cory. Zapach olejów unosił się jeszcze, gdy pan Entwhistle odwiedził domek dzień po morderstwie Cory. Miała nadzieję odziedziczyć część obrazów Cory; testament potwierdził, że odziedziczyła je wszystkie. Panna Gilchrist nienawidziła Cory; jeszcze bardziej nienawidziła życia jako osoba zależna. Jej marzeniem było sprzedać Vermeera, by uciec od nudnego życia z kapitałem na odbudowę swojej ukochanej herbaciarni, „istoty dostojeństwa”, utraconej podczas wojny z powodu braków żywnościowych. Poirot wydedukował kluczową rolę obrazu. Kazał panu Entwhistle zabrać go z domu Timothy’ego Abernethie, gdzie zostawiła go panna Gilchrist. Krytyk sztuki okazał się autentyczny, więc Poirot poprosił Entwhistle’a, by przyniósł mu obraz. Tego samego dnia pan Guthrie wysłał do Poirot telegram, który brzmiał lakonicznie: zdecydowanie Vermeer, Guthrie. Inspektor Morton dodał, że dwie zakonnice odwiedziły domek Cory w dniu pogrzebu Richarda. Nikt nie otworzył, ale słyszały odgłosy obecności osoby. Dodane do wyjaśnienia Poirot, te zakonnice stały się świadkami obecności prawdziwej Cory w jej własnym domu, gdy panna Gilchrist podszywała się pod nią w Enderby Hall. W tej tajemnicy pojawia się motyw zakonnic, które pojawiają się w każdym domu, w którym zatrzymywała się panna Gilchrist. Panna Gilchrist wymyśliła to, co podsłuchała o obawach Richarda przed trucizną, dla dalszego rozwoju swojej intrygi. Po raz pierwszy powiedziała swoje kłamstwo pani Banks. Z modyfikacjami obwiniającymi panią Banks, powtórzyła je Poirot i inspektorowi Morton, bardzo krótko przed tym, jak Poirot ujawnił jej intrygę wszystkim obecnym w Enderby Hall.

Gdy została oskarżona, panna Gilchrist załamała się w lawinie skarg na nie do zniesienia trudności jej życia, swojej skomplikowanej usprawiedliwienia dla morderstwa niewinnej kobiety. Poszła spokojnie z inspektorem Mortonem. Morderstwem było tylko to na Corze. Nie było dowodów na to, że Richard Abernethie zmarł w inny sposób niż śmiercią naturalną we śnie, z powodu choroby zdiagnozowanej przez lekarza. W ten sposób Poirot odpowiedział na pytanie, dla którego pan Entwhistle go zatrudnił, a także rozwiązał, poprzez dedukcję, tajemnicę śmierci Cory. Panna Gilchrist zostaje uznana winną morderstwa Cory w procesie przed sądem okręgowym. W czasie pobytu w więzieniu podczas postępowania prawnego szybko traci zmysły, planując jedną herbaciarnię za drugą. Pan Entwhistle i Herkules Poirot podejrzewają, że jej kara może być odbywana w Broadmoor, ale nie mają wątpliwości, że zaplanowała i przeprowadziła zimnokrwiste morderstwo w pełni władz umysłowych – ta damska morderczyni.


Madame Akkikuyu poświęca Alison, rzucając ją w płomienie, co ratuje jej własne życie, ale ostatecznie umożliwia Jowiszowi ucieczkę. Mimo to, Jowisz nie zyskuje wolności, gdy Alison świadomie naprawia jego więzienie, i wybacza tym, którzy mu się sprzeciwili.[sep]Oswald jest chory i dzieli go godzina od śmierci. Podczas gdy Twit i Piccadilly przysięgają powrócić do swojego domu, przybywa Thomas, mówiąc Audrey, że musi dołączyć do niego w podróży do Greenwich, aby porozmawiać z Gwiazdową Żoną. Audrey, Thomas i Twit idą tam, dokąd kazano, i dowiadują się, że Chitters wyginą do końca nocy, chyba że Audrey zgodzi się zabrać Madame Akkikuyu, by zamieszkała na polu Twita. Mimo że Oswald w pełni wyzdrowiał, Nicodemus udowadnia swoje moce Akkikuyu. Nicodemus każe Madame Akkikuyu uwolnić go z jego więzienia, a dziewczyna musi zająć jego miejsce; Akkikuyu zdaje sobie sprawę, że ma na myśli Audrey, i zgadza się wykonać jego polecenie. Nicodemus wybiera Alison na ofiarę. Akkikuyu zabiera ją, by została poświęcona, i w trakcie ceremonii Nicodemus ujawnia, że jest Jowiszem, i że zamieszka w ciele Akkikuyu, jak tylko zostanie uwolniony z Kryształowego Więzienia. Dla odkupienia Madame Akkikuyu rzuca się w płomienie, ratując Alison i zatrzymując Jowisza w więzieniu na razie. Akkikuyu zostaje pochowana z wielkimi honorami. Teraz, gdy Akkikuyu nie żyje, umowa Audrey z Gwiazdową Żoną jest nieważna, a chwilę później więzienie Jowisza zostaje nieświadomie rozbite przez Alison i on wznosi się w powietrze, przysięgając zemstę tym, którzy mu się sprzeciwili... To ostatnie wystąpienie Twita w cyklu Myszy z Deptford, chociaż jest on wspominany w całej „Ostatecznym Rozrachunku”. Nie wiadomo, czy jego drogi znów skrzyżują się z innymi, ponieważ zauważa się, że ani Arthur, ani Audrey nigdy nie wrócą do Fennywolde. Rola Madame Akkikuyu w „Kryształowym Więzieniu” jest bardzo podobna do roli Morgana w „Ostatecznym Rozrachunku”. Obie są szczęśliwsze niż kiedykolwiek w życiu, życie obu zostaje zniszczone przez Jowisza pod koniec i obie popełniają samobójstwo.


Mierniczy i Sześciokąt ustalają na podstawie pomiarów trygonometrycznych i radarowych, że wszechświat się rozszerza, jednak ich teoria nie zostaje zaakceptowana przez społeczeństwo. W rezultacie Sześciokąt spisuje odkrycie w książce, która ma zostać otwarta dopiero, gdy idea rozszerzającego się wszechświata zyska uznanie.[sep]Koła (które mianuje się kapłanami/przywódcami Flatlandii ze względu na ich wiele boków lub ich pozór) nie uznają objawienia Kwadratu dotyczącego trzeciego wymiaru za prawdziwe, a Kwadrat zostaje wykluczony ze swojej społeczności. Wtedy po pewnym czasie społeczeństwo staje się bardziej otwarte na idee Spacelandii i ogólnie na zmiany oraz postęp. Jednakże, gdy wybitny mierniczy odkrywa trójkąt o kątach większych niż 180 stopni, zostaje zwolniony z pracy i powszechnie uznany za szarlatana, ponieważ taka konstrukcja nie jest możliwa w geometrii euklidesowej. Ostatecznie zaprzyjaźnia się z wnukiem Kwadratu, Sześciokątem, ponieważ ten jest matematykiem i naukowcem. Wspólnie opracowują teorię wyjaśniającą nietypowe pomiary: w rzeczywistości żyją na bardzo dużej sferze, a trójkąty mają więcej niż 180 stopni, ponieważ są wpisane w niepłaską powierzchnię. Dzięki pomocy sfery z pierwszej powieści udaje im się udowodnić tę teorię. Jednakże ugruntowane środowisko naukowe nie jest w stanie zrozumieć idei zaproponowanej przez obu, w związku z czym nie próbują oświecać Flatlandii. Ponadto, gdy mieszkańcy Flatlandii rozwijają się, zaczynają podróżować w przestrzeni; widzą odległe światy podobne do swojego, a mierniczy próbuje określić odległość między ich światem a tymi odległymi światami, używając trygonometrii i radaru. Na podstawie swoich obliczeń on i sześciokąt ustalają, że wszechświat się rozszerza; znowu próbują ujawnić tę teorię światu zewnętrznemu, ale ponownie nie jest ona przyjęta. Dlatego, podobnie jak jego dziadek w poprzedniej powieści, sześciokąt pisze książkę, która nie ma być otwarta, dopóki teoria rozszerzającego się wszechświata nie zostanie odkryta i zaakceptowana przez innych. Następnie prowadzą ubogie życie bez dalszego kontaktu ze sferą.


Badania przeprowadzone w muzeum wykazały, że choć światło UV przyspiesza chorobę i zabija zarażonych, to stopniowa ekspozycja pozwala im zbudować odporność. Dzięki temu chorzy mogą ostatecznie poruszać się w ciągu dnia, a obiekty badań pozyskiwane są z dużej grupy chorych przetrzymywanych w piwnicy muzeum.[sep]Strach zaczyna się 5 dni przed tym, jak Mały Sam i Dziecko, uciekając z londyńskiego metra, docierają do wieży na końcu „The Dead”. Prolog wprowadza nową istotę zwaną „Kolekcjonerem”, która „zbiera” „zabawki”. Przez cały rozdział nazywa schwytane dzieci swoimi „zabawkami” i lamentuje nad ich „zepsuciem”. Po krótkiej walce chwyta dwoje dzieci i dodaje ich do swojej kolekcji. Jednak Kolekcjoner zbiera głównie gazety i inne drobiazgi, przez co jego dom zamienia się w wysypisko śmieci. Kolekcjoner mieszka w pięciopiętrowym domu, w którym śmieci są ułożone wysokie, ale przebywa głównie w piwnicy. Piwnica to w zasadzie labirynt jego własnych odchodów, krwawego mięsa i kolejnych gratów.

Następnie uwaga przenosi się na osadę w {Wieży Londyńskiej}, gdzie organizowana jest wyprawa zwiadowcza. Zwiadowcami są Dognut, Courtney, Olivia – która szuka swojego brata Paula, Jessica – która poszła, bo zerwała ze swoim chłopakiem, Finn – który szuka przyjaciół, Al – który szuka swojej siostry Marii, Marco oraz Felix, którzy byli z Dognutem w Imperial War Museum. Po szybkiej podróży w górę rzeki trafiają do Westminsteru, gdzie znajdują dziewczynę o imieniu Nicola i jej grupę, która działa na podobnych zasadach jak rząd sprzed apokalipsy, z wyborami i różnymi tytułami. Mówi im, że żadnych z ich przyjaciół tu nie ma, ale informuje ich o Davidzie Kingu w Buckingham Palace. Podczas podróży grupa zostaje zaatakowana przez „fitness maniaków”, grupę chorych, którzy ze względu na dobrą kondycję fizyczną są trudniejsi do zabicia i zacieśniają koło wokół ekipy Dognuta. Tuż przed zadaniem ciosu śmiertelnego są przerywani przez brutalną grupę najemników, znanych jako „łowcy”, dowodzoną przez Ryana Aherne’a. Prowadzą oni ekipę Dognuta do Pałacu, gdzie Al spotyka się ze swoją siostrą.

Później grupa zdaje sobie sprawę, że David nie jest tym, za kogo się podaje; dzięki cichym zapytaniom Dognuta odkrywają, że David jest niezwykle paranoiczny i chce uwięzić ich grupę. Wyruszają do muzeum w nocy, bez Ala, który zostaje z siostrą, oraz Jessiki, która jest zbyt przerażona, by kontynuować. Ponieważ jest noc, chorych jest więcej na zewnątrz, a gang zostaje ścigany do domu, w którym ich zdaniem mieszkają dzieci. Okazuje się jednak, że to legowisko Kolekcjonera. Grupa napotyka wielkiego potwora i ucieka. Nieświadomi tego, pozostawiają Olivię, która zostaje zabita przez Kolekcjonera.

Grupa później dociera do Muzeum Historii Naturalnej, gdzie spotyka Brooke, Robbiego (ich szefa bezpieczeństwa), Justina (lidera) i Paula (brata Olivii). Paul pyta o Oivię, ale Courtney mówi mu, że została zabita przez Kolekcjonera. Tymczasem chłopiec, zwany tylko Człowiekiem Cienia, szpieguje chaotyczną osadę w parku St James’s, zauważając jej feudalny charakter oraz możliwość, że John, lider grupy, może być szalony.

Z powrotem w muzeum Paul, brat Olivii, jest histeryczny po dowiedzeniu się o jej śmierci – jest zdeterminowany, by zabić istotę zwaną Kolekcjonerem. Grupa Dognuta, Robbie, Jackson (przyjaciel Robbiego), łowcy Ryana i kilku innych z muzeum dołączają do Paula, by zabić Kolekcjonera. Duża grupa wyprowadza Kolekcjonera z jego legowiska na drogę, gdzie bestialsko go zabijają. Po powrocie Justin oprowadza Dognuta po miejscu. Pokazuje Dognutowi eksperymenty, które przeprowadzają, aby zbadać chorobę i znaleźć lekarstwo – obejmowało one pobieranie próbek od 3 chorych, których zamknęli w ciężarówce Tesco. Wyjaśnia Dognutowi, że w piwnicy muzeum mieszka duża liczba chorych, skąd pobierają swoje obiekty badań. Do tej pory odkryli, że światło UV (światło słoneczne) drastycznie przyspiesza przebieg choroby, powodując śmierć chorego, jeśli zostanie wystawiony na zbyt dużo słońca. Odkryli jednak również, że chorzy mogą zbudować odporność na słońce, wystawiając ich na stałą dawkę światła słonecznego każdego dnia, dopóki nie będą w pełni capable do poruszania się w ciągu dnia.

Następnie Paul traci zmysły i zaczyna grozić oraz obwiniać wszystkich o śmierć Olivii. Brooke uspokaja go. Dognut decyduje się wrócić do Wieży następnego ranka, ale Justin przekonuje go, by został dłużej i spisał historię siebie i swojej grupy do książki, którą Chris pisze w bibliotece. W Pałacu David i Nicola spotykają się potajemnie. David proponuje, aby dwie grupy utworzyły sojusz – krok w kierunku pomocy w jego planie przejęcia Londynu. Nicola jest niechętna, ale ostatecznie zawiera umowę, która obejmuje usunięcie „squatterów” w parku St James, ponieważ stanowią oni zagrożenie dla jej grupy w Westminsterze. Do tego czasu nie zgodzi się oficjalnie na sojusz. David akceptuje to i natychmiast prosi Jester, by poszedł zrekrutować dzieci, które mogą walczyć. Człowiek Cienia odwiedza Jester w Buckingham Palace, który przekonuje go do dołączenia do wyprawy w celu zrekrutowania większej liczby dzieci do Pałacu.

Mała grupa w składzie Jester, Człowiek Cienia, Tom, Kate i Alfie zaczyna iść na północ, aż napotkają grupę chorych. Uciekają i trafiają na stację Kings Cross. Grupa walczy z niektórymi chorymi, zanim Człowiek Cienia zostaje przypadkowo uderzony przez Jester, co powoduje u niego lekkie wstrząśnienie mózgu. Jester, Alfie, Tom i Kate porzucają Człowieka Cienia, a następnie rozdzielają się: Jester i Alfie są razem, a Tom i Kate są razem. Człowiek Cienia traci przytomność, gdy na niego napada grupa chorych. Jester i Alfie znajdują schronienie w budynku, dopóki grupa chorych ich nie znajduje. Planując ucieczkę, Jester oszukuje Alfiego i porzuca go, uciekając sam. Alfie zostaje zabity przez chorych. Jester biegnie i odkrywa supermarket Morrison’s, ale odmawiają mu wstępu. Następnie znajduje supermarket Waitrose, gdzie zostaje uratowany przez grupę Arrana (opisaną w „The Enemy”).

Człowiek Cienia budzi się i znajduje się na Emirates Stadium. Dowiaduje się, że chory, św. Jerzy, jest znacznie mądrzejszy niż reszta chorych, ponieważ tworzy armię na stadionie. Człowiek Cienia ucieka przed armią chorych, gdy na trybunach wybija się ogień (prawdopodobnie Mały Sam ucieka, jak opisano w „The Enemy”). Szuka schronienia w pobliskim budynku mieszkalnym, gdzie odkrywa skrzynie z bronią i jedzeniem. Widzi w tym znak, by podążać za armią św. Jerzego, aby dowiedzieć się o nich, zanim wróci do centrum Londynu. Obserwując ich ruchy, widzi, jak Tom, Kate i Callum (chłopiec z „The Enemy”) zostają zabici przez armię. Drzemiąc, nagle budzi go grupa chorych, która znalazła jego kryjówkę – w tym jeden z prawych rąk św. Jerzego (Jednoręki Bandzior). Człowiek Cienia udaje się zabić ich wszystkich i planuje zabić każdego z prawych rąk św. Jerzego, w tym samego św. Jerzego i Jester za zdradę.

W międzyczasie Dognut, Courtney, Marco i Felix, którzy są w muzeum, przygotowują się do powrotu do Wieży. Finn decyduje się zostać, podczas gdy Brooke dołącza do grupy. Robbie i Jackson dołączają do grupy, ale eskortują ich tylko częściowo. Wyruszają w stronę Wieży, aż zostają zaatakowani przez „fitness maniaków”. Wszyscy giną, z wyjątkiem Jacksona i Robbiego, którzy udaje się uciec z bitwy, oraz Brooke, która zostaje uratowana przez ekipę z Holloway (jak opisano w „The Enemy”). Zostaje zabrana do Buckingham Palace z ekipą z Holloway i ujawnia się, że jest cichą, mocno opatrzoną dziewczyną w ambulatorium. Jak w „The Enemy”, mówi Maxie i Blue o muzeum i że David jest kłamcą.

Tymczasem Paul, który nadal jest szalony, potajemnie opuszcza muzeum i udaje się do Buckingham Palace. Spotyka się z Davidem i Jester, którzy wykorzystują jego stan psychiczny i opowiadają mu fałszywą historię, że wszyscy spiskowali przeciwko niemu. Powoduje to, że Paul chce zemścić się na wszystkich. David przekonuje go, by wrócił do muzeum i uwolni wszystkich chorych, którzy są w piwnicy. Paul zgadza się i wraca do muzeum. Zabija chłopca o imieniu Jamie, który pełnił służbę na niższych poziomach muzeum. Tuż przed śmiercią Paul wyznaje Jamie, że został ugryziony przez jednego z chorych w ciężarówce.


Po zniszczeniu okrętów przez lód załoga pozostaje na pokładach i rezygnuje z próby ucieczki w stronę kanadyjskiego lądu głównego. Ostatecznie cała wyprawa ponosi śmierć, a kapitan Crozier nie dołącza do Lady Silence, lecz walczy z nią i odrzuca jej mistyczną rolę związaną z Tuunbaqiem.[sep]Powieść zaczyna się w czasie teraźniejszym w punkcie znajdującym się mniej więcej w połowie późniejszej narracji. Z perspektywy kapitana Francisa Croziera rozdział otwierający opisuje próby kapitana zmuszenia marynarza, który jest zbyt przerażony, by zejść na niższe pokłady, do wykonania rozkazu. Crozier rozmyśla o losie wyprawy i o tym, jak HMS „Terror” i HMS „Erebus” zostały uwięzione w lodzie morskim, około 28 mil na północny zachód od Wyspy Króla Williama, od ponad roku. Pogoda jest znacznie zimniejsza niż zwykle, zapasy konserw maleją i często są zepsute, a lód morski i lądy są tajemniczo pozbawione jakiejkolwiek dzikiej zwierzyny, którą można by upolować. Oprócz naturalnych niebezpieczeństw, takich jak intensywny mróz, choroba i zbliżający się głód, załogi stają w obliczu horroru bycia atakowanym przez potwora na lodzie. Przypominający ogromnego niedźwiedzia polarnego, stworzenie zostaje później ujawnione jako mitologiczny demon Eskimosów zwany „Tuunbaq”. Autor, być może celowo, tylko sugeruje nadprzyrodzone właściwości bestii. Narracja Simmonsa często przełącza się między czasem przeszłym a teraźniejszym, do punktów w historii wahających się od kilku lat przed wyprawą do kilku lat po niej, oraz naprzemiennego punktu widzenia różnych postaci w każdym rozdziale. Fikcyjny dziennik dra Harry’ego Goodsira jest również używany przez pisarza jako zabieg literacki. Na przykład wpis w dzienniku opisuje, jak sir John Franklin rozkazuje kilku grupom eksploracyjnym wyruszyć w różnych kierunkach przez lód. Wszystkie one są skazane na porażkę. Jednak grupa Goodsira znajduje tajemniczą dziewczynkę Eskimoską (przypadkowo strzelają i zabijają jej starszą towarzyszkę). Po powrocie na statki Crozier nadaje dziewczynce imię „Lady Silence”, ponieważ w przeszłości wyjęto jej język. Po śmierci sir Johna Franklina z rąk potwora na lodzie kapitan Francis Crozier staje się dowódcą wyprawy, a kapitan James Fitzjames jego zastępcą. Dwaj mężczyźni starają się poradzić sobie z zagrożeniami ze strony potwora, choroby i głodu. Przyjaźń tych dwóch oficerów, pochodzących z bardzo różnych środowisk społecznych, jest przez autora wzruszająco opisana. Simmons wchodzi w szczegóły, opisując pechową karnawałową maskę sylwestrową mającą na celu podniesienie morale, podczas której duża część wyprawy, w tym trzech z czterech chirurgów, zostaje zabita przez Tuunbaqa i ogień własny Royal Marines. Crozier obwinia za tę katastrofę cieślę Corneliusa Hickeya i dwóch innych mężczyzn. Są oni ukarani 50 batami kocimi. Narracja jasno pokazuje, że ich istniejące nastroje buntownicze są pogłębione przez to traktowanie, co przygotowuje grunt pod późniejsze kłopoty, jakie dowództwo wyprawy ma z Hickeyem i jego towarzyszami. Powieść zmienia się z opowieści o statku, gdy HMS „Erebus” zostaje ostatecznie zmiażdżony przez lód, a jego załoga przenosi się na HMS „Terror” na krótki czas, dopóki wszyscy ocalali z wyprawy nie zostaną zmuszeni do przeniesienia się do tego, co nazwano „Obozem Terror” – namiotowego schronienia, które tworzą na Wyspie Króla Williama. To tutaj Crozier i Fitzjames decydują, że spróbują uciec, holując małe łodzie obu statków na południe do kanadyjskiego lądu głównego, a następnie w dół rzeki Back do posterunku na Wielkim Jeziorze Niewolniczym, wyczerpującą podróż o setki mil. Zamykając los załogi, usuwając wszelką możliwość pomocy ze strony ludności tubylczej, Simmons opisuje bestialskie morderstwo porucznika Irvinga przez Corneliusa Hickeya. Morderstwo to zostaje zrzucone na bandę myśliwych Eskimosów, z którymi Irving w rzeczywistości się zaprzyjaźnił. Eskimosi są wymordowani w późniejszym ataku zemsty ze strony ludzi z wyprawy. Od tego momentu w powieści ludność tubylcza jest obawiana i unikana przez załogę, a nie poszukiwana. Narracja wchodzi teraz w bardzo szczegółowy opis bolesnych wysiłków mężczyzn holujących łodzie przez lód morski i zamarznięty żwir Wyspy Króla Williama. Wielu mężczyzn umiera z chorób, w tym kapitan Fitzjames, którego śmierć jest opisana przez Simmonsa w przerażających szczegółach. Są echa buntu ze strony Corneliusa Hickeya i jego rosnącego orszaku, a Tuunbaq pojawia się ze śmiertelną częstotliwością. Ocalali ostatecznie docierają do pozycji na południowym wybrzeżu Wyspy Króla Williama, którą nazywają „Obozem Ratunkowym”. Powieść kończy się buntem, zdradą, kanibalizmem i podziałem ocalałych na kilka grup – wszystkie z których spotykają makabryczne kresy. Kapitan Francis Crozier jest jedynym ocalałym z wyprawy, a ostatnie rozdziały powieści opisują, jak staje się kochankiem Lady Silence i dołącza do niej w jej mistycznej roli związanej z Tuunbaqiem.


Taylor podróżuje do Oklahomy, aby przewieźć Estevana i Esperanzę do nowego sanktuarium dla nielegalnych imigrantów. W celu umożliwienia Taylor adopcji Turtle, małżeństwo to udaje przed władzami biologicznych rodziców dziewczynki.[sep]Fabryka Fasoli rozpoczyna się na wiejskich terenach Kentucky. Taylor opowiada historię tego, jak boi się opon. To Taylor udało się uciec z życia w małym miasteczku. Dokonała tego, unikając ciąży, znajdując pracę w szpitalu i odłożając wystarczająco dużo pieniędzy na zakup starego Volkswagena Garbusa. Około pięć lat po ukończeniu szkoły średniej postanawia wyruszyć w podróż, aby zobaczyć, co życie ma jej do zaoferowania. Jej samochód psuje się pośrodku terytorium Czirokezów w Oklahomie. Gdy siedzi w samochodzie, przygotowując się do odjazdu, podchodzi do niej kobieta i wkłada dziecko na przednie siedzenie auta Taylor, mówiąc jej, by je wzięła. Mówi Taylor, że jest siostrą matki dziecka i że maluch urodził się w samochodzie Plymouth. Kobieta odchodzi bez dalszych wyjaśnień. Taylor jest zdezorientowana, ale odjeżdża z dzieckiem. Udają się do hotelu, a podczas kąpieli dziecka Taylor odkrywa, że dziewczynka była maltretowana i molestowana seksualnie. Nadaje jej imię Turtle, ponieważ skłonność dziewczynki do chwytania przedmiotów i ludzi przypomina jej zachowanie żółwia. Ostatecznie Taylor i Turtle trafiają do Tucson w Arizonie. Gdy dwie tylne opony Taylor pękają, udaje się do warsztatu opon „Jesus Is Lord Used Tires”, aby kupić nowe. Tam poznaje właścicielkę, dobrą i mądrą kobietę o imieniu Mattie. Mattie od razu polubiła Turtle. Taylor wprowadza się z Turtle do hotelu w Tucson i znajduje pracę w restauracji znanej jako Burger Derby. Narracja przenosi się do historii Lou Ann Ruiz, innej Kentyczki mieszkającej w Tucson. Lou Ann została porzucona przez męża, Angela. 1 stycznia rodzi syna, Dwayne’a Raya. Matka i babcia Lou Ann (znana po prostu jako Granny Logan) przyjeżdżają na zachód, aby odwiedzić dziecko, a Granny Logan przywozi wodę z rzeki Tug Fork w Kentucky, sugerując, że powinna zostać użyta do chrztu dziecka. Gdy Angel wraca do domu, aby zebrać swoje rzeczy, wylewa wodę do zlewu. Tymczasem Taylor zaczyna nową pracę, ale rezygnuje z niej sześć dni później. Zaczyna szukać miejsca do zamieszkania i znajduje w gazecie ogłoszenie o wynajmie pokoju. Pokój okazuje się należeć do Lou Ann. Obie kobiety szybko się zaprzyjaźniają, a Taylor wynajmuje pokój. Bez pracy Taylor nie ma innego wyjścia, jak podjąć pracę u Mattie w warsztacie „Jesus Is Lord Used Tires”. Pewnego dnia Taylor spotyka dwoje przyjaciół Mattie, Estevana i Esperanzę, małżeństwo z Gwatemali. Wkrótce staje się jasne, że są oni nielegalnymi imigrantami mieszkającymi z innymi nielegalnymi imigrantami w domu Mattie nad warsztatem. Miesiąc lub dwa później Taylor zabiera Turtle do lekarza i dowiaduje się, że wzrost dziewczynki został zahamowany z powodu maltretowania. Turtle nie jest niemowlęciem, jak sugeruje jej wzrost, ale trzylatkiem. Tego samego dnia Angel mówi Lou Ann, że ją opuszcza na dobre. Przyjaciółka Mattie, Esperanza, próbuje popełnić samobójstwo. Gdy Estevan przychodzi poinformować Taylor o tej wiadomości, w końcu wyjawia historię ich przeszłości. Mówi jej, że on i Esperanza musieli zostawić dziecko w Gwatemali. Rząd żądał od Estevana i Esperanzy nazwisk członków związków zawodowych i wziął ich córkę, Ismene, jako sposób na zmuszenie ich do zdradzenia informacji. Wybierając uratowanie siedemnastu życia zamiast próby odzyskania córki, para uciekła z kraju. Estevan spędza noc na kanapie Taylor. Taylor uświadamia sobie, że się w nim zakochuje. Po kilku tygodniach Lou Ann znajduje pracę w fabryce salsy, utrzymując siebie w nieobecności męża. Nie zdążyła jeszcze dobrze zacząć nowej pracy, a Angel przesyła paczkę z prezentami dla Lou Ann i Dwayne’a Raya oraz list, w którym prosi ją, by zamieszkała z nim w Montanie lub, jeśli tego nie chce, pozwoliła mu wrócić i zamieszkać z nią w Tucson. Po namyśle Lou Ann odmawia przyjęcia go z powrotem. W noc pierwszego letniego deszczu Mattie zabiera Esperanzę, Estevana i Taylor na pustynię, aby zobaczyć, jak ożywa przyroda. Turtle zostaje z opiekunką, niewidomą kobietą o imieniu Edna Poppy. Edna i Turtle idą do parku, a z powodu swojej niepełnosprawności Edna nie zauważa, gdy do Turtle podchodzi napastnik. Taylor wraca i słyszy tyle z historii, ile Edna jest w stanie opowiedzieć: Edna usłyszała szamotaninę i machnęła laską w stronę napastnika. Uderzyła go, a potem poczuła, jak Turtle pociąga za rąbek jej spódnicy. Turtle nie wydaje się ranna, ale przestała mówić i ma w oczach to samo puste spojrzenie, które miała, gdy Taylor ją po raz pierwszy zobaczyła. Trauma Turtle i trudności Estevana i Esperanzy sprawiają, że Taylor popada w depresję. Aby sprawy pogorszyć, policyjne śledztwo w sprawie ataku na Turtle ujawnia, że Taylor nie ma żadnych prawnych praw do dziewczynki. Taylor będzie zmuszona oddać ją pod opiekę państwową lub znaleźć sposób na obejście prawa. Pracownik socjalny w Tucson podaje Taylor nazwisko doradcy prawnego w Oklahomie, gdzie przepisy są inne. Mattie zaczyna martwić się o bezpieczeństwo Estevana i Esperanzy. Ostatnie zaostrzenie przepisów dotyczących nielegalnej imigracji zmusi ich do znalezienia nowego domu i sposobu dotarcia tam. Taylor postanawia przewieźć Estevana i Esperanzę do innego sanktuarium dla nielegalnych imigrantów w Oklahomie. Będąc tam, będzie szukać krewnych Turtle i sprawdzi, czy wyrażą zgodę na prawną adopcję. Gdy już w Oklahomie, Taylor wraca do baru, w którym otrzymała Turtle, ale odkrywa, że zmienił właściciela. Nie ma żadnych śladów ludzi, których spotkała tam siedem miesięcy wcześniej. Taylor, Esperanza i Estevan postanawiają pojechać do jeziora Lake o’ the Cherokees. W tym czasie Taylor wymyśla plan, by przekonać władze w Oklahomie, że Estevan i Esperanza są biologicznymi rodzicami Turtle. Gdy już w biurze pana Armisteada, władzy prawnej w Oklahomie, Esperanza i Estevan udają biologicznych rodziców Turtle. Esperanza wylewa prawdziwe łzy na myśl o oddaniu Turtle, a Taylor uświadamia sobie, że Esperanza opłukuje stratę własnej córki, która wyglądała tak podobnie do Turtle. Taylor i Turtle odwożą Esperanzę i Estevana do ich nowego domu, kościoła w Oklahomie. Taylor żegna się z Estevanem ze łzami w oczach. Następnie dzwoni do swojej matki, która ją pociesza. Taylor i Turtle wracają do Tucson, miejsca, które obie teraz nazywają domem. Książka przekazuje wiele symbolicznych znaczeń dotyczących dzielonego macierzyństwa, życia i śmierci oraz piękna. Podstawowe motywy, nie zawsze dostrzegane, obejmują te dotyczące kpin z systemu sądowniczego, wadliwych strategii radzenia sobie z obecnymi problemami oraz siły przyjaźni.


W trakcie wspinaczki na kolejne poziomy świata Wolff walczy z Kickahą, a ostatecznie dociera do pałacu Chryseis. Tam dowiaduje się, że jest w rzeczywistości sługą władców, który zachował pamięć i uciekł z Ziemi.[sep]Historia skupia się na Robertie Wolffie, mężczyźnie rozczarowanym swoim życiem i małżeństwem. Pewnego dnia, podczas oglądania nowego domu, Wolff odkrywa w piwnicy dziwny róg. Zadmuchując w róg, Wolff zostaje przeniesiony do dziwnego, nowego świata, Świata Pięter. Wolff początkowo znajduje się w rajskim ogrodzie znanym jako Okeanos. Ten region jest pierwszym poziomem planety, która składa się z licznych pięter przypominających tort weselny, oddzielonych ogromnymi pasmami górskimi. Całą planetą rządzi okrutny i tajemniczy władca o imieniu Jadawin, który ją stworzył. Okeanos składa się z plaży, oceanu i małego lasu oraz jest zamieszkany przez ludzi przypominających nimfy, którzy pochodzą ze starożytnej Grecji i jej okolic. W tym nowym świecie Wolff odzyskuje młodość i wigor oraz zakochuje się w miejscowej kobiecie o imieniu Chryseis, która żyła w Troi w czasach wojny trojańskiej. Gdy Chryseis zostaje porwana, Wolff podąża za nią, wspinając się na kolejny poziom świata, Amerind, równinny region zamieszkany przez Indian i centaurów. W drodze dołącza do niego podróżnik Kickaha, który również przybył z Ziemi, gdzie był znany jako Paul Janus Finnegan, jakiś czas temu. Dwaj bohaterowie kontynuują swoją przygodę, wspinając się na kolejne poziomy Świata Pięter, w tym na średniowieczny Dracheland i dżunglową Atlantydę. Gdy w końcu trafiają do pałacu Jadawina, dokonują szokującego odkrycia: Robert Wolff to władca Jadawin, który stracił pamięć po pokonaniu przez innego władcę i został uwięziony na Ziemi. Na koniec Wolff/Jadawin spotyka się z Chryseis i odzyskuje swoje prawowite miejsce jako władca Świata Pięter, a jego doświadczenia jako człowieka na Ziemi złagodziły jego poprzednią okrucieństwo. fr:Le Faiseur d'univers it:Il fabbricante di universi


Thomas Covenant dowiaduje się, że zachowanie Laski Prawy uchroniło Potęgę Ziemi przed skażeniem i zapobiegło powstaniu Słonecznego Przeklęcia. Okazuje się również, że przywódca Klawy jest w rzeczywistości obrońcą ludu, który walczy ze Szalencym i stara się ugasić Ognie Przeklęcia.[sep]Minęło dziesięć lat od zakończenia pierwszej Kroniki. Po swoich przeżyciach w Krainie Thomas Covenant wznowił karierę pisarską. Wciąż jest izolowany od społeczeństwa, ale pogodził się z tym, a także z innymi psychicznymi i fizycznymi skutkami trądu. Historia zaczyna się od przedstawienia nam nowej głównej postaci, a prolog jest opowiedziany w całości z jej punktu widzenia. Linden Avery jest lekarką, która przeprowadziła się do rodzinnego miasta Covenant, aby objąć stanowisko w miejscowym szpitalu. Jej traumatyczne dzieciństwo i rygorystyczne szkolenie medyczne sprawiły, że jest emocjonalnie odizolowana od innych ludzi. Na swój sposób jest takim samym wygnańcem w społeczeństwie jak Covenant. Ordynator szpitala (który pojawił się krótko w pierwszej Kronice) prosi ją, aby sprawdziła, jak się ma Covenant. Linden, niechętnie, jedzie do domu Covenant poza miastem. W drodze widzi starszego mężczyznę w ochrowej szacie, który upada na poboczu drogi. Używając resuscytacji krążeniowo-oddechowej, przywraca go do życia: on wydaje szereg zagadkowych wypowiedzi i odchodzi, mówiąc jej, aby „była wierna”. Zdezorientowana i niepokojąca się tym dziwnym spotkaniem, Linden kontynuuje drogę do domu Covenant. Chociaż na początku ją odsuwa, ona jest uparta i odkrywa, że wydana żona Covenant wróciła do niego, ale jest pod wpływem kultu czcicieli Pana Foula, który znalazł sposób na wywieranie wpływu na świecie Covenant. Po tym, jak Covenant zostaje dźgnięty w klatkę piersiową przez jednego z narzędzi Foula w „prawdziwym” świecie, traci przytomność i słyszy znajomy głos: Pana Foula. Wyśmiewając Covenant, że jest „więcej rozpaczy związanej z tobą, niż twoje małostkowe śmiertelne serce może znieść”, Foul przysięga, że dokona ostatecznej zemsty na Covenant i Krainie. Budzi się, odkrywając, że on i Linden zostali przeniesieni do Krainy – na Strażnicę Kevina, górę na południowej granicy Krainy, gdzie został po raz pierwszy przyzwany przez Droola Rockworma dziesięć lat wcześniej. Jego rana została wyleczona – jakoś Covenant był w stanie użyć „dzikiej magii” swojego białego złotego pierścienia, choć nie miał świadomej kontroli nad procesem. Zstępując ze Strażnicy, odkrywa również, że dokonała się straszna zmiana: minęły cztery tysiące lat, Potęga Ziemi zniknęła lub prawie zniknęła, a ludzie Krainy utracili kontakt z tym, co z niej pozostało. Kraina jest dotknięta Słonecznym Przeklęciem, zaburzeniem porządku fizycznego, które naprzemiennie powoduje deszcz, pustynię, zarazę i nienaturalną płodność, siejąc spustoszenie wśród ludzi, zwierząt i natury. Ludzie Krainy zwrócili się ku ofiarom z ludzi jako środkowi do wykorzystania mocy Słonecznego Przeklęcia: krótko po ich przybyciu Covenant i Linden zostają wzięci do niewoli i skazani na „zrzucenie”. Uciekają, ale krótko potem Covenant zostaje ukąszony przez potwora. Linden, która została nasycona formą jasnowidzenia, pozwalającą jej postrzegać fundamentalną naturę ludzi i rzeczy w tym świecie (co, dzięki jej szkoleniu medycznemu, zaczyna uważać za swój „zmysł zdrowia”), jest w stanie uratować Covenant przed zagrażającą życiu infekcją, ale jad z ukąszenia sprawia, że Covenant nie jest w stanie kontrolować niszczycielskiej mocy dzikiej magii. Mimo tych trudności Covenant i Linden Avery dołączają do Sundera i Hollian, mężczyzny i kobiety z Krainy, aby podróżować do Revelstone i rzucić wyzwanie skorumpowanym nowym władcom Krainy, Klawie. W podróży Covenant wchodzi do Wzgórz Andelain, regionu Krainy wolnego od Słonecznego Przeklęcia. Tam spotyka Strażnika Lasu Caera-Caverala (dawniej Warmarka Hile Troya) i duchy dawno zmarłych postaci z Pierwszej Kroniki, którzy dostarczają mu dość zagadkowych rad dotyczących losu Krainy. Saltheart Foamfollower daje Covenant coś więcej: Vaina, stworzenie ur-vilów, który towarzyszy Covenant w podróży do Revelstone. (Linden, Sunder i Hollian zostali już schwytani przez Klawę i uwięzieni tam.) Tam Covenant zgadza się podjąć „wróżbę”, rytuał wróżenia z krwi. Zanim Covenant może się bronić, słudzy Klawy otwierają jego żyły: to wyzwala rytuał. Covenant odkrywa w ten sposób, że przyczyną obecnego stanu Krainy jest zniszczenie Laski Prawa, którego sam dokonał. Bez siły Laski, by ją chronić, sama Potęga Ziemi została skażona przez Pana Foula; stąd Słoneczne Przeklęcie. Covenant odkrywa również, że przywódca Klawy, na-Mhoram, to Szaleniec, jeden z nieśmiertelnych, niematerialnych sług Pana Foula. Gdy każdy nowy na-Mhoram zastępuje poprzedniego, Szaleniec przejmuje posiadanie, zapewniając, że Kława nadal utrzymuje Ognie Przekleństwa, które wzmacnia Słoneczne Przeklęcie. Ogień Przekleństwa jest karmiony obfitymi ilościami krwi: wśród ofiar trzymanych przez Kławę do przyszłej ofiary znajduje się grupa Haruchai, potomków rasy, która dawniej służyła Krainie jako Strażnicy Krwi. Covenant uwalnia Haruchai i swoich przyjaciół oraz odzyskuje krill, starożytne i potężne miecze wykute w czasach Starych Panów, ale z powodu swojego szaleństwa mocy w połączeniu z utratą krwi nie jest w stanie samodzielnie walczyć ze złączoną mocą Klawy i w ten sposób zmuszony jest opuścić Revelstone. Revelstone znajduje się na zachodniej granicy Krainy; poza nim są tylko górzyste pustkowia. Stąd Covenant i jego towarzysze wyruszają na wschód. Ich podróż jest niebezpieczna z powodu skażenia Słonecznym Przeklęciem i przewrotności Równiny Sarangrave, bagnistej równiny w dolnej części Krainy, która była zamieszkana przez tysiąclecia przez „czatującego”, tajemniczą i złowrogą istotę, która jest budzona przez obecność mocy. Jednak grupa jest ocalana przez dziką magię Covenant, zmysł zdrowia Linden, umiejętności przetrwania w Słonecznym Przeklęciu Sundera i Hollian oraz fizyczną sprawność Haruchai. Gdy zbliżają się do wybrzeża morskiego na wschodniej granicy Krainy, podróżnicy napotykają grupę Olbrzymów, tej samej rasy, co ludzie Foamfollowera dawno temu. Covenant, Avery, Vain i czterech z Haruchai wsiadają na statek z Olbrzymami w poszukiwaniu rozwiązania sprawy Laski Prawa, zostawiając Sundera i Hollian w Krainie, aby spróbowali zebrać opór przeciwko Klawie w przygotowaniu do ostatecznej bitwy.