Duddits, który jest chory na białaczkę, pomaga Henrymu i Jonesy’emu pokonać pana Graya, używając swoich specjalnych mocy. W wyniku nadmiernego użycia tych zdolności oraz choroby chłopak umiera, ale obcy zostaje ostatecznie unicestwiony.[sep]Akcja „Wroga do zgładzenia” (Dreamcatcher) rozgrywa się w pobliżu fikcyjnego miasteczka Derry w stanie Maine. To historia czterech przyjaciół z dzieciństwa: Gary’ego Ambrose’a „Jonesy’ego” Jonesa, Pete’a Moore’a, Joe „Beavera” Clarendona i Henry’ego Devlina, którzy ratują Douglasa „Dudditsa” Cavella, nastoletniego chłopca z zespołem Downa, przed grupą sadystycznych dręczycieli. Przyjaciele dorośli i oddalili się od Dudditsa, ale zachowali bliskie więzi ze sobą, dzieląc się wspomnieniami o Dudditsie i wspólnie spędzonych chwilach. Każdy z nich ma własne problemy: Beaver nie radzi sobie w związkach, Pete jest alkoholikiem, Henry ma myśli samobójcze (o czym przyjaciele nie wiedzą), a Jonesy niemal zginął w poważnym wypadku samochodowym, gdy wtargnął na jezdnię, widząc wizję Dudditsa wołającego do niego. Czwórka co roku wybiera się na wspólną wyprawę myśliwską i planuje odwiedzić Dudditsa po powrocie z tegorocznego wyjazdu do „Hole-in-the-Wall” (chatki w lesie). Podczas wyprawy Jonesy znajduje w lesiu, podczas śnieżycy, zdezorientowanego i delirycznego wędrowca, który mówi o światłach na niebie. Mężczyzna objawia zaburzenia trawienne i nieznośne wiatry, ale twierdzi, że są to skutki jedzenia jagód i porostów, gdy się zgubił; ma na twarzy czerwonawe przebarwienie, które uważa za uczuleniową wysypkę. Beaver i Jonesy zauważają duże stada zwierząt, wszystkie z podobnym czerwonawym przebarwieniem, wędrujące w jednym kierunku. Henry i Pete, jadąc z powrotem do chatki, tracą kontrolę nad samochodem i rozbijają go, omijając kobietę siedzącą na drodze. Kolano Pete’a jest poważnie potłuczone, a Henry doznaje jedynie drobnych obrażeń. Podchodzą do kobiety, która bełkocze o światłach, wspomina mężczyznę znalezionego przez Jonesy’ego i wykazuje te same nieprzyjemne wiatry i odbijania. Henry i Pete zaciągają ją na bezpieczną polanę; Henry idzie szukać pomocy, a każe Pete’emu zostać z kobietą i nie wracać do samochodu po piwo. Beaver zwraca uwagę ratowników w helikopterach i dowiaduje się, że cały obszar objęto kwarantanną. Kwarantanną wojskową kieruje pułkownik Abraham Kurtz. Po powrocie do chatki Beaver i Jonesy znajdują mężczyznę martwego w toalecie, a podłogę pokrytą jego krwią. Słyszą plusk wody w muszli klozetowej; Beaver siada na desce, uwięziwiając coś w środku. Jonesy pędzi do garażu po taśmę klejącą, aby uszczelnić toaletę, podczas gdy Beaver przytrzymuje deskę własnym ciężarem; uwięzione w środku stworzenie wciąż próbuje uciec. Beaver ma nerwowy nawyk żucia wykałaczek; gdy próbuje wyciągnąć jedną z kieszeni, stworzenie uderza w deskę, a Beaver rozsypuje wszystkie wykałaczki na zakrwawionej podłodze. Jedna wykałaczka ląduje na czystej kafelce, a Beaver schyla się, by ją podnieść. Uwięzione stworzenie uderza w deskę od środka; Beaver traci równowagę i upada na podłogę, uwalniając stworzenie, które go atakuje. Zagubiony mężczyzna, jego towarzyszka z wyprawy i pędzące zwierzęta mają podobne objawy spowodowane zakażeniem pozaziemskim makrowirusem. Naukowcy wojskowi nazwali go „Ripley”, od bohaterki serii „Obcy”, częściowo ze względu na jego skrajną odporność na zniszczenie. Przyjaciele odkrywają, że jedzenie lub wdychanie czerwonego pleśnia powoduje, że w ciele żywiciela rosną duże, przypominające robaki obce, zwane byrum (od nazwy obcej pleśni, byrus). Byrumy to czerwone, przypominające minogi stworzenia z wieloma rzędami ostrych jak brzytwa zębów; druga forma byrusa rośnie na otwartych ranach i błonach śluzowych. Gdy zakażenie jest wystarczająco zaawansowane, żywiciel zyskuje formę telepatii z innymi zakażonymi osobnikami. Przyjaciele nazywają byrumy „shit weasel” (łotr kupał), ponieważ opuszczają ciało przez odbyt, zabijając żywiciela. Byrumy są bardzo agresywne i choć małe, są w stanie zabić człowieka. Byrum dojrzewa do formy zwanej „Szarym”; w swoim naturalnym środowisku zachowywałyby symbiotyczną relację ze żywicielem, ale zimne środowisko powoduje, że reagują one źle i zabijają swoich ziemskich żywicieli. Poza ciałem żywiciela szybko giną z zimna, podobnie jak grzyb byrus. Pułkownik Kurtz twierdzi, że Szarzy próbowali kilka razy w ciągu ostatniego stulecia zaatakować i przejąć kontrolę nad Ziemią, ale im się to nie udało. Tym razem Szarzy są poza rozbitym statkiem kosmicznym, wysyłając wiadomości radiowe, że przybywają w pokoju i są bezbronni, aby oszukać wojsko. Wysyłano kilka helikopterów, aby zniszczyć Szarych; głównie im się to udało, ale wielu żołnierzy zostało narażonych na działanie byrusa podczas ataku. Tymczasem wszystkie osoby w okolicy, na które wpłynął grzyb byrus, zostały zebrane przez wojsko, z zamiarem późniejszej egzekucji. Jonesy wraca do łazienki i odkrywa, że Beaver jest zabijany przez byruma. Beaver używa ostatnich sił, by przytrzymać byruma i powstrzymać go przed atakiem na Jonesy’ego, który zamyka i zasuwa drzwi. Byrum zaczyna wyłamywać drzwi, a jeden z uciekłych Szarych pojawia się za Jonesy’m, przejmuje jego ciało i kontroluje je z trudem, ponieważ ludzkie ciało jest tak inne od jego własnego. Z powrotem w Derry ich przyjaciel z dzieciństwa, Duddits, płacze i krzyczy do matki: „Beaver nie żyje! Beaver nie żyje!”. Pete, który wrócił do samochodu po piwo, wraca do kobiety, ale znajduje ją martwą; shit weasel wydostał się z jej ciała i atakuje Pete’a, który pokonuje go, rzucając w ogień, który rozpalili dla ciepła. Walka z byrumem naraża go na działanie grzyba byrus, który zaczyna pokrywać jego ciało. Tymczasem Henry dociera do Hole-in-the-Wall i odkrywa, że Jonesy został przejęty przez obcego, pana Graya. Pan Gray używa ciała Jonesy’ego, by odjechać na skuterze śnieżnym. Wewnątrz domu Henry znajduje martwe ciało Beavera i shit weasela, który go zabił, w sypialni. Byrum jest osłabiony zimnem; Henry strzela do niego i spala grupę jaj, którą złożył. Henry wyrusza szukać pomocy, ale zostaje schwytany przez wojsko i umieszczony w kwarantannie. Wspomnienia z dzieciństwa ujawniają, że każdy z mężczyzn zyskał pewien stopień telepatii dzięki kontaktowi z Dudditsem, który ma specjalne moce. Dzięki ich przyjaźni i mocom Dudditsa znajdują zagubioną dziewczynkę, uwięzioną po upadku do dołu. Jonesy walczy z panem Grayem w swoim umyśle, kradnąc i ukrywając przed nim swoje wspomnienia o Derry i Dudditsie. Kiedy pan Gray przejmuje kontrolę, Jonesy widzi wszystko, co się dzieje, ale nic nie może zrobić. Pete spotyka Jonesy’ego/pana Graya, który zmusza go do poprowadzenia i towarzyszenia mu do Derry, po czym pan Gray sprawia, że grzyb byrus zaciska się na Pete’ym i go zabija. Henry przekonuje oficera armii Owena Underhilla do pomocy, ujawniając głębokie wspomnienia mężczyzny dzięki telepatii zdobytej od Dudditsa. Henry mówi Underhillowi o Jonesy’m, że jego zdaniem obcy planuje zakażenie wodociągów w mieście byrumem, i że zimno jest śmiertelne dla byrusa, więc zakażone osoby nie muszą być egzekwowane. Układają plan. Henry komunikuje się telepatycznie z zakażonymi więźniami, pokazując im, że armia zamierza ich zabić. Wpadają w panikę i wybuchają zamieszki; wielu ginie, próbując uciec, ale większość ucieka do lasu. Kurtz odkrywa plan sformułowany przez Henry’ego i Underhilla; zbiera kilku swoich ludzi, oficera zakażonego byrumem i ściga Henry’ego oraz „zbuntowanego” oficera Underhilla. Pan Gray gubi drogę w mieście, podążając za starymi wspomnieniami zamiast nowymi, skradzionymi przez Jonesy’ego. Pan Gray w końcu słabnie z głodu, nie rozpoznając, co to jest; Jonesy prowadzi go do baru, aby zyskać na czasie. Henry i Underhill udają się do Dudditsa, gdyż Henry wierzy, że jest on jedyną nadzieją na pokonanie pana Graya; znajdują Dudditsa już spakowanego i gotowego do wyjodu, ponieważ wiedział, że przyjdą. Duddits jest bardzo chory na białaczkę; jego matka niechętnie pozwala mu odejść, ale akceptuje, że Duddits musi pomóc przyjaciołom i że będzie znacznie szczęślijszy umierając w ich towarzystwie niż samotnie w swoim pokoju. Pan Gray w końcu dociera do wodociągów kilku miast w okolicy; Henry i Duddits konfrontują się z nim. Duddits używa swoich mocy, by przenieść Henry’ego i Jonesy’ego w miejsce, w którym pan Gray, będący wewnątrz Jonesy’ego, będzie bezbronny; on i Henry zabijają pana Graya. Gdy Henry i Jonesy wracają do swoich pierwotnych ciał, odkrywają, że Duddits zmarł w wyniku nadmiernego użycia mocy i białaczki. Na zewnątrz Kurtz znajduje Underhilla i obaj giną. Byrum z zakażonego oficera ucieka, ale ginie w ogniu. Ostatni obcy byrus na Ziemi ginie.


Leon Trout uważa przerosły ludzki mózg za jedynego prawdziwego sprawcę ludzkich nieszczęść. Dobór naturalny usuwa tę wadę, ponieważ przetrwanie na wyspie zależy od umiejętności pływania, co wymaga opływowej czaszki i mniejszego mózgu.[sep]Galápagos to historia małej grupy niepasujących do siebie ludzi, którzy po globalnym kryzysie finansowym, paraliżującym gospodarkę świata, rozbijają się na fikcyjnej wyspie Santa Rosalia, należącej do archipelagu Galapagos. Niedługo potem choroba sprawia, że wszyscy ludzie na Ziemi stają się niepłodni, z wyjątkiem mieszkańców Santa Rosalii, co czyni z nich ostatnich przedstawicieli ludzkości. Przez kolejny milion lat ich potomkowie, jedyni płodni ludzie na planecie, ewoluują w końcu w owłosiony gatunek przypominający foki: choć prawdopodobnie nadal potrafią chodzić w pozycji wyprostowanej (nie jest to wyraźnie wspomniane, ale stwierdza się, że okazjonalnie polują na lądowe zwierzęta), posiadają pysk z zębami przystosowanymi do łowienia ryb, opływowy czaszkę i dłonie przypominające płetwy z zredukowanymi palcami (opisywanymi jako „kikutki”). Narratorem historii jest duch, który od miliona lat obserwuje ludzkość. Ten konkretny duch to nieśmiertelna dusza Leona Trouta, syna powtarzającego się w twórczości Vonneguta postaciego Kilgore’a Trouta. Leon, weteran wojny wietnamskiej dotknięty masakrami w Wietnamie, dezerteruje i osiedla się w Szwecji, gdzie pracuje jako budowniczy statków i umiera podczas budowy jednostki „Bahía de Darwin”. Statek ten jest wykorzystywany podczas „Przyrodniczego Rejsu Stulecia”. Zaplanowany jako rejs dla celebrytów, zawisł w zawieszeniu z powodu załamania gospodarczego, a na skutek szeregu niepowiązanych zdarzeń statek ostatecznie pozwolił ludziom dotrzeć do Galapagos i przetrwać tam. Kilgore Trout – już zmarły – pojawia się w powieści czterokrotnie, namawiając syna, by wszedł do „niebieskiego tunelu”, prowadzącego do zaświatów. Gdy Leon po raz czwarty odmawia, Kilgore przysięga, że on oraz niebieski tunel nie powrócą przez milion lat, co zmusza Leona do obserwowania powolnego procesu ewolucji, przekształcającego ludzi w ssaki wodne. Proces ten zaczyna się, gdy na wyspie japońska kobieta, wnuczka ocalonej z Hiroszimy, rodzi owłosioną córkę. Trout utrzymuje, że wszystkie smutki ludzkości były spowodowane przez „jedynego prawdziwego złoczyńcę w mojej historii: przerosły ludzki mózg”. Na szczęście dobór naturalny eliminuje ten problem, ponieważ ludzie najlepiej przystosowani do życia na Santa Rosalii to ci, którzy najlepiej potrafili pływać, co wymagało opływowej głowy, a ta z kolei wymagała mniejszego mózgu.


John Harvey Kellogg nie wtrąca się w życie postaci, stosując wyłącznie sprawdzone metody leczenia i unikając terapii radem. W obliczu rozpadu sanatorium i narastającego gniewu jego adoptowanego syna, lekarz nie podejmuje starań o utrzymanie kontroli nad swoją instytucją.[sep]Fabuła książki przedstawia trzy wątki, które rozgrywają się między listopadem 1907 roku a końcem maja 1908 roku w sanatorium Johna Harveya Kellogga w Battle Creek w stanie Michigan. Pierwszy wątek dotyczy Willa i Eleanor Lightbody. Eleanor, fanka doktora Kellogga, zaciąga Willa do sanatorium Kellogga. Will niedawno cierpiał na bóle brzucha i wciąż dochodzi do siebie po napadach alkoholizmu i uzależnienia od narkotyków – to drugie z winy jego żony. Eleanor przeszła brutalny poronienie, które pozostawiło ją fizycznie osłabioną. Licząc na poprawę swojego małżeństwa, Will zgadza się na wyjazd, ale wciąż wątpi w metody lecznicze Kellogga. Podczas terapii mdleje na widok zdrowej żywności, nie cieszy go terapia śmiechem, i obserwuje, jak jego przyjaciel Homer Praetz zostaje porażony prądem podczas kąpieli sinusoidalnej. Tymczasem jego żona Eleanor znajduje w sanatorium zbyt wiele przyjemności, szczególnie w rękach doktora Spitzvogela, lekarza praktykującego Die Handhabung Therapeutik – czyli potocznie, masaż erotyczny. Charlie Ossining, wędrowny kupiec, próbuje wprowadzić na rynek nowy rodzaj płatków śniadaniowych, Per-Fo, wraz z partnerem Benderem, którego gładkie i niegodne zaufania zachowanie go rozbraja. Współpracują z George’em Kelloggiem, adoptowanym synem Johna Harveya Kellogga, który pokłócił się z ojcem i pragnie zemsty. George zgadza się użyczyć swojego nazwiska dla Per-Fo w nadziei, że płatki zostaną wykupione przez firmę Kellogg’s. John Harvey Kellogg, lekarz miłośnik zdrowej żywności i tego, co dziś nazwalibyśmy medycyną alternatywną, wtrąca się w życie każdej z postaci, czy to jako guru zdrowia dla Eleanor, konkurent dla Charliego i Bendera, czy też kat dla Willa. Jego próby nieprzetestowanych kuracji, takich jak leczenie radem, są komicznie tragiczne. Gdy sanatorium zaczyna się rozpadać, a syn George staje się coraz bardziej zły, ojciec i „mistrz wszystkiego” John musi potwierdzić swoją kontrolę i utrzymać swoją instytucję na powierzchni.


Fisher i Carlo zamierzają pojechać do Anveney po zaopatrzenie potrzebne do wydobycia złota odkrytego przez Stuarta. Brionne i bestia, która zabiła lekarkę, połączyły się ze sobą i uciekły z wioski, prawdopodobnie wracając na drugą stronę góry.[sep]... kontynuacja powieści Jeździec u Bramy. Fisher i Cloud odprowadzają dzieci Gossów w połowie drogi na szczyt Rogers Peak do wioski Evergreen, a bezjeździecki nighhorse Harpera, Spook, śledzi ich z daleka. Fisher informuje miejscowych jeźdźców o upadku wioski Tarmin i obecności Spooka, ale nie zdradza faktu aresztowania braci Goss ani roli, jaką Brionne odegrała w zagładzie Tarmin. Fisher zostaje zakwaterowany w obozie jeźdźców, nieprzytomna Brionne trafia do Darcey Schaffer, wiejskiej lekarki, a Carlo i Randy do Vana Mackeya, miejscowego kowala. Wieść o upadku Tarmin jest dla Evergreen druzgocąca, ponieważ całe zaopatrzenie pochodziło stamtąd, ale wielu mieszkańców widzi w katastrofie szansę na zajęcie i zasiedlenie opustoszałych domów w Tarmin wiosną. Pewnej nocy Spook wkracza do ambientu i niepokoi konie oraz jeźdźców w obozie. Fisher wie, że Brionne obudziła się i „woła”. Następnego ranka Ridley wyprowadza Fishera za bramy, by odnaleźć Spooka, ale gdy oddalają się od wioski, Ridley celuje w Fishera z karabinu i żąda prawdy. Fisher czuje ulgę, że wreszcie może się wygadać, i opowiada Ridleyowi wszystko, co wie. Ernest Rigs, górnik, przychodzi do domu lekarki na leczenie i widzi Brionne, która go hipnotyzuje. Tę nocy Schaffer i Brionne budzą je hałas na dachu i walenie w drzwi. Następnego dnia Schaffer znajduje przed domem zachlapaną krew, a Rigs zaginął. Zbiera się tłum, w tym chłopcy Goss i wiejski marszałek. Carlo zostaje oskarżony o zamordowanie Rigsa i, przerażony tym, że jego aresztowanie w Tarmin wyjdzie na jaw, ucieka. Marszałek nakazuje zatrzymać Carlo, a grupa górników rusza w pościg. Gdy Carlo dociera do bramy wioski, jego jedyną ucieczką jest wyjście poza mury. Spook znajduje Carlo na Dzikich Terenach i natychmiast go adoptuje. Fisher i Cloud zaczynają szukać Carlo i widzą go jadącego na Spooku. Podejrzewając, że Spook mógł oszaleć, Fisher rusza za nimi. Gdy ich dogania, dostrzega w drzewach nad nimi groźny cień i strzela do niego. W tym samym czasie Stuart i Chang, którzy wyszli szukać Fishera i dzieci Gossów, znajdują Fishera i Carlo. Szukają stworzenia, do którego strzelał Fisher, ale zamiast tego znajdują duże gniazdo, w którym wydają się być ludzkie kości. Nigdy wcześniej nie napotkano stworzenia takich rozmiarów i zdolności, więc dochodzą do wniosku, że musiało przybyć z niebadanej strony góry, prawdopodobnie przyciągnięte hałasem w ambientzie wywołanym przez roj, który zalał Tarmin. Wtedy jeźdźcy słyszą dzwony Evergreen wzywające pomocy i wyruszają do wioski. W Evergreen biją dzwony alarmowe, a jeźdźcy wchodzą do wioski, aby zbadać sytuację. Znajdują strażnika rozszarpanego na strażnicy i śledzą intruza w stronę domów. Gdy jeźdźcy słyszą, jak Brionne „woła”, zdają sobie sprawę, że ona kontroluje bestię. Udają się do domu Schaffer, gdzie przez drzwi próbują przekonać lekarkę, by podała dziewczynce środek uspokajający. Wewnątrz Brionne otwiera drzwi do podziemnego przejścia, ujawniając ogromną, małpokształtną istotę. Bestia chwyta Brionne, a gdy Schaffer próbuje interweniować, rzuca lekarką o ścianę, zabijając ją na miejscu. Brionne i bestia łączą się tak, jak jeździec i nighorse. Wspinają się na dach i znikają za murem. Wszyscy jeźdźcy spędzają resztę zimy w obozie i omawiają plany na wiosnę. Stuart ujawnia obecność złota w rozbitym ciężarówce, a Fisher i Carlo zgadzają się pojechać do Anveney, by poprosić Cassiveya o zaopatrzenie potrzebne do wydobycia złota. Stuart i Chang biorą na siebie odpowiedzialność za eskortę mieszkańców w dół do Tarmin. Brionne i bestii nie ma śladu, nawet w ambientzie. Oczywiście wróciły na drugą stronę góry.


Jacob podróżuje do stolicy Vena, gdzie zostaje zamieniony w drzewo przez Ciemną Wróżkę, która wypowiada jego imię podczas ceremonii ślubnej. Po uwolnieniu Jacoba, Will przywraca mu ludzką postać, ujawniając przy tym, że Ciemnej Wróżce zostało tylko rok życia.[sep]Nieodpowiedzialny zaczyna się od dwunastoletniego Jacoba Reckless, który wchodzi do gabinetu swojego zaginionego ojca i odkrywa dziwne lustro. Znajdując notatkę zawierającą tajemnicze instrukcje, Jacob przyciska dłoń do szyby, by zasłonić swoją twarz. Gdy zabiera rękę, stwierdza, że stoi przed identycznym lustrem w opuszczonej wieży. Jacob nazywa ten świat Światem za Lustrem. Świat za Lustrem jest podobny do naszego, ale nie posunął się tak daleko pod względem technologicznym, a magia wciąż jest wszechobecna. Dwanaście lat po tym, jak Jacob znajduje drogę przez lustro, jego brat Will wreszcie podąża za nim do Świata za Lustrem. Niedługo po przybyciu Will zostaje zaatakowany i podrapany przez Goyla – humanoidną rasę o kamiennej skórze. W wyniku ataku skóra Willa zaczyna zamieniać się w kamień. Klątwa zamieniająca ludzką skórę w kamień została stworzona przez Ciemną Wróżkę, kochankę Króla Goyli. Jacob wie, że kamień wkrótce opanuje całe jego ciało i Will stanie się jednym z Goyli. Jacob stracił już oboje rodziców i nie znosi myśli o utracie brata, więc wyrusza w poszukiwaniu lekarstwa. Jego stary przyjaciel i mentor, Chanute, mówi mu, że jagody rosnące w ogrodzie wiedźmy zjadającej dzieci mogą wyleczyć Willa z klątwy kamiennej skóry. Will potajemnie wraca przez lustro, by pożegnać się przez telefon ze swoją dziewczyną Clarą. Clara pędzi do domu Willa, by sama odkryć tajemnicę lustra. Z czasem uciekającym, Jacob, Will, Clara oraz przyjaciółka Jacoba, lisica Fox, wyruszają do domu wiedźmy, który okazuje się opustoszały. Gdy docierają na miejsce, zdają sobie sprawę, że są ścigani przez Krawca – stwora, który swą nazwę zawdzięcza temu, że szyje swoje ubrania ze skór ofiar. Jacob i Fox walczą z Krawcem, podczas gdy Will i Clara są w środku, za bramą, której Krawiec nie może przekroczyć, ale Jacob zostaje ranny w ramię podczas walki. Will zjada jagody i wszyscy idą spać. Rano stan Willa nie uległ zmianie; jagody nie zadziałały. W kolejnej próbie uratowania brata Jacob postanawia wrócić do Czerwonej Wróżki, w której był zakochany od ponad roku, mając nadzieję, że przekona ją do pomocy w zdjęciu klątwy. Jacob zakłada, że Czerwona Wróżka będzie w stanie zdjąć klątwę, ponieważ jest siostrą Ciemnej Wróżki. Tymczasem Hentzau, prawa ręka Króla Goyli, prowadzi grupę żołnierzy Goyli, by znaleźć Willa, którego skóra zamienia się w jadeit. Jadeitowy Goyl jest legendą wśród jego ludzi jako ostateczny ochronca ich króla, Kami'ena. Drużyna jedzie do miasta krasnali Terpevas, by zwerbować pomoc Valianta, krasnala, który zna tajną lokalizację Doliny Wróżek. Jacob zmusza Valianta do dołączenia do nich pod groźbą broni. Patrol Goyli zastawia pułapkę na grupę, zanim zdążą wejść do Doliny Wróżek. Dostęp do Doliny jest tajny, ale dzięki pomocy Valianta udaje im się przejść przez pole żądnych krwi jednorożców. Następnie Jacob wiosłuje na Wyspę Wróżek, podczas gdy reszta grupy czeka na brzegu jeziora. Jacob nie potrzebuje dużo czasu, by przekonać Mirandę, Czerwoną Wróżkę, by powiedziała mu, jak wyleczyć Willa. Miranda mówi Jacobowi, że klątwa zostanie zdjęta dopiero wtedy, gdy Ciemna Wróżka zostanie zniszczona, i podaje mu sposób na wykonanie tego zadania. Podróż do Ciemnej Wróżki zajmie więcej czasu, niż zostało Willowi, więc mówi mu również, jak wprowadzić Willa w głęboki sen, co skutecznie zatrzymuje rozprzestrzenianie się kamienia. Gdy tylko Jacob wraca, prowadzi ich do róż, których Will musi powąchać, by zasnąć. Jak Śpiąca Królewna, Will zasypia, gdy zostanie ukłuty. Żołnierze Goyli dowiedzieli się od Valianta, jak przekroczyć granicę jednorożców, zastawiają pułapkę i strzelają do Jacoba. Przezwyciężają grupę, biorą śpiącego Willa do niewoli, a zostawiają Clarę i Fox, by pogrzebały Jacoba. Valiant, który zaczął czuć sympatię do Clary, zostaje z tyłu i kopie grób dla Jacoba. Podczas gdy to robi, ćmy Czerwonej Wróżki zlatują do ciała Jacoba, a Czerwona Wróżka przywraca go do życia. Teraz na misji ratowania Willa podróżują przez kraj w góry, pod którymi Goyle zbudowali swoje miasto stołeczne. Valiant zgadza się pomóc Jacobowi odzyskać Willa w zamian za drzewo wytwarzające złoty sok. Valiant prowadzi ich do niebronionego wejścia do miasta Goyli. Będąc w górach, Jacob i Clara przypadkowo piją ze strumienia Wody Skowronka, która rozpala między nimi namiętność. Fox znajduje Clarę i Jacoba całujących się i staje się bardzo zazdrosna. Jacob i Valiant postanawiają zostawić Clarę i Fox z tyłu. Valiantowi udaje się przemycić Jacoba do miasta Goyli, udając, że Jacob jest niewolnikiem. Wewnątrz miasta Valiant pyta kupców i handlarzy, czy wiedzą, gdzie przebywa Jadeitowy Goyl. Jeden z kupców twierdzi, że jest przetrzymywany w unoszącym się Pałacu, wysoko nad głównym miastem. Liczne małe, wysokie mostki prowadzą obok Pałacu, a Jacob postanawia, że najłatwiej będzie wejść do Pałacu z mostków, wspinając się po ścianach Pałacu i do okna. Valiant odradza to, ale Jacob go ignoruje. Jacob używa szlamu, by stać się niewidzialnym, i włosa Rospunki, by wspiąć się po budynku. Podczas gdy Jacob wspina się po ścianach Pałacu, zostaje zaatakowany przez dwa węże. Zostaje schwytany i przesłuchany w sprawie miejsca pobytu Clary i Fox. Następnie jest torturowany skorpionami i wpada w głęboki sen. Gdy się budzi, odkrywa, że znajduje się w celi obok wciąż śpiącego Willa, czekającego na przebudzenie pocałunkiem swojej prawdziwej miłości. Jacob uświadamia sobie, że zdradził lokalizację Clary podczas tortur, gdy Ciemna Wróżka przybywa z Clarą i Fox, które zostały znalezione i schwytane. Clara zostaje wysłana do celi Willa, by obudzić go ze snu. Jacob chce zabić Ciemną Wróżkę, ale potrzebuje z nią kontaktu, a jest ona zbyt daleko. Clara całuje Willa i on budzi się. Jest teraz całkowicie Goylem, bez żadnych śladów po Willu. Will opuszcza celę, by móc chronić Króla Goyli Kami'ena, a Clara zostaje uwięziona w celi obok Jacoba, a Fox jest zamknięta na piętrze powyżej nich. Gdy Ciemna Wróżka i jej strażnik odchodzą, pojawia się Valiant i ratuje ich wszystkich. Opuszczają miasto samolotem, który Jacob zdaje sobie sprawę, że zbudował jego ojciec; Jacob wie teraz na pewno, że jego ojciec zaginął wewnątrz Świata za Lustrem. W drodze powrotnej do wieży, w której stoi Lustro, Jacob postanawia, że nie podda się w sprawie Willa. Mówi Clarze, Fox i Valiantowi, że jedzie do stolicy Imperium, Vena, w pewnej sprawie i łapie pociąg, zostawiając ich, by sami wrócili do wieży. Jacob rozumie, że udanie się do Vena to jego ostatnia szansa, by zabić Ciemną Wróżkę i cofnąć klątwę, którą rzuciła na Willa. Kami'en ma poślubić córkę Cesarzowej, by zawrzeć pokój między ludźmi a Goylami. Ceremonia odbędzie się w Vena. Gdy już w stolicy, Jacob potajemnie włamuje się do Pałacu, by szpiegować Ciemną Wróżkę, którą znajduje w tym samym pokoju co Will i Kami'en. Kami'en wychodzi, a Jacob w sekretnym przejściu zderza się z „oficjalnym” szpiegiem Imperium. Jacob ogłusza go, ale Ciemna Wróżka i Will słyszą go, a Will burzy ścianę i zaczyna walczyć z Jacobem. Zanim jakiekolwiek poważne szkody zostaną wyrządzone, walka zostaje przerwana i Jacob otrzymuje audiencję u Cesarzowej, Therese z Austry. Jacob mówi jej, że musi zabić Ciemną Wróżkę z powodu brata i potrzebuje jej pomocy. Odmawia mu pomocy publicznie, choć później wysyła jednego ze swoich urzędników, by powiedzieć Jacobowi, że Ciemna Wróżka spaceruje każdego wieczoru po Ogrodach Pałacowych i oferuje mu dostęp. Tego wieczoru Jacob zastawia pułapkę na Ciemną Wróżkę. Dotyka jej i wypowiada jej prawdziwe imię, co zamienia ją w drzewo. Następnie obiecuje, że zmieni Willa z powrotem w ludzką postać, jeśli Jacob pozwoli mu chronić Króla podczas ślubu z córką Cesarzowej. Jacob kradnie złotą kulę (z historii o Żabim Księciu) z Pałacu, która uwięzi każdego, kto ją złapie, dopóki nie zostanie wypolerowana. Planuje użyć tej kuli, by uwięzić Willa, dzięki czemu będzie mógł zostać przywrócony do ludzkiej postaci. Jacob uczestniczy w ślubie, podobnie jak Clara, Valiant i Fox. Cesarzowa, wiedząc, że Ciemna Wróżka została zniszczona przez Jacoba, rozkazała atak na Króla Goyli i jego ludzi podczas ceremonii. Katedra zamienia się w rzeźnię, a wielu ludzi ginie. Tak jak Ciemna Wróżka się spodziewała, Will skutecznie broni Kami'ena. Jacob uświadamia sobie, że stał się narzędziem w rękach Cesarzowej i poprowadził Goyli na rzeź bez Ciemnej Wróżki, więc krzyczy jej imię, by uwolnić ją z drzewa. Czarne ćmy Ciemnej Wróżki wypełniają Katedrę, trując setki ludzi. Jacob próbuje chronić Clarę przed ćmami, używając sztuczek, których nauczyła go Czerwona Wróżka. Ostatecznie Goyle wygrywają bitwę, a Ciemna Wróżka zamienia całą krew na ubraniach tych, którzy przeżyli, w róże. Ceremonia ślubna trwa dalej, a po ślubie wszyscy, którzy przeżyli, przemaszerowują na zewnątrz, potajemnie biorąc ich jako zakładników, pośród ludzi, którzy nie mają pojęcia o rzezi, która właśnie miała miejsce. Po ślubie Jacob spotyka się z Ciemną Wróżką, która mówi mu, że przywróci Willa ludzką postać pod warunkiem, że Jacob zabierze go bardzo daleko, ponieważ jeśli go ponownie zobaczy, go zabije. Jacobowi udaje się schwytać Willa w złotą kulę, a Ciemna Wróżka przywraca mu ludzką postać, podczas gdy wciąż jest uwięziony. Jacob pyta Ciemną Wróżkę o cenę za przywrócenie Willa jego prawdziwej formy, a Ciemna Wróżka odpowiada, że już ją zapłacił. Dowiaduje się, że każdy, kto wypowie prawdziwe imię Ciemnej Wróżki, będzie żył tylko rok. Następnie Jacob wraca do wieży z Clarą, Fox i Valiantem. Gdy docierają do wieży, Jacob każe Clarze polerować złotą kulę, dopóki nie zobaczy w niej swojego odbicia. Gdy to robi, Will zostaje uwolniony, całkowicie znowu człowiekiem, i obejmuje Clarę. Następnie mówi im, że muszą opuścić Świat za Lustrem, więc Will i Clara przechodzą przez lustro ponownie. Fox, wiedząc, że musiała być za to cena, pyta Jacoba, czym ona była, ale Jacob jej nie mówi. Uświadamia sobie, że w Świecie za Lustrem zawsze jest lekarstwo i wyrusza, by je znaleźć.


Eskadra Widm walczy przeciwko Zsinjowi podczas obrony Kuat, nie infiltrując sił wroga, aby uniemożliwić mu przechwycenie niszczyciela Razor's Kiss. Shalla Nelprin usuwa z komputera program śledzący i aktywuje osłony, co zapobiega zniszczeniu Razor's Kiss przez flotę Nowej Republiki.[sep]Po pierwszej udanej misji Eskadry Widm przeciwko admirałowi Trigitowi, eskadra zostaje przeniesiona z powrotem na Coruscant. Podczas wizyty w jednej z wielu barów na planecie anonimowy cyborg, podobny do Phanana, atakuje ich i wywołuje wielką bójkę. Szybko przybywają oficerowie Żandarmerii Wojskowej Nowej Republiki i rozpędzają bójkę, aresztując członków Eskadry Widm. W trakcie odprowadzania Face Loran sugeruje, że może to być w rzeczywistości pułapka, a pozostali członkowie uciekają, obezwładniając swoich strażników. Podczas odprawy ujawnia się, że żandarmi Nowej Republiki byli w rzeczywistości tajnymi agentami pracującymi dla wojewody Zsinja. Ze względów bezpieczeństwa Eskadra Widm ma zostać ograniczona w ruchach do bazy. Otrzymują również nowych pilotów: Castina Donna, Dia Passik i Shallę Nelprin. Będąc w bazie, ich nowym zadaniem jest przewidzenie, co Zsinj może planować w następnej kolejności. Tymczasem Phanan rozpoznaje jednego z oficerów przeprowadzających odprawę jako Attona Repnessa, skorumpowanego oficera, który szantażował Tyrię, by milczała o jego działalności na czarnym rynku. Phanan i Kell opracowują skomplikowany plan, by wciągnąć Repnessa w pułapkę i go ujawnić. Phanan i Face rekrutują Larę Notsil, która jest w rzeczywistości Garą Petothel w przebraniu, i oferują jej miejsce w Eskadrze Widm, jeśli zgodzi się pomóc w obaleniu Repnessa. Po przesłaniu swoich przewidywań dotyczących planów Zsinja, Eskadra Widm zostaje wysłana do systemu Halmad, imperialnego świata z dużymi zasobami. Ich misją jest udawanie bandy piratów i przeprowadzanie rajdów w celu przyciągnięcia uwagi Zsinja. Udaje im się przemycić się do imperialnej bazy i ukraść sześć myśliwców TIE Interceptor. Jako „Jastrzębie”, członkowie Eskadry Widm zaczynają przeprowadzać pirackie rajdy na frachtowce i cele naziemne. Tymczasem w akademii pilotów Lara Notsil nadal próbuje wciągnąć w pułapkę Repnessa i odnosi sukces. Wykorzystując swoje umiejętności wywiadowcze Imperium, udaje jej się zhakować komputer Repnessa i anonimowo przesyła dane do Wywiadu Nowej Republiki. Następnie publicznie odrzuca ofertę Repnessa dołączenia do jego operacji. Repness próbuje ją uciszyć, ale ponosi porażkę i zostaje aresztowany. Lara otrzymuje stary myśliwiec X-Wing Repnessa i zostaje przeniesiona do Eskadry Widm dokładnie na czas, aby pomóc w wspólnej misji z Eskadrą Rogue. Podczas misji Lara ma okazję strzelić w X-Wing Wedge'a od tyłu, ale nie potrafi się na to zdobyć. Po misji Eskadra Widm wznawia przebranie Jastrzębi i przygotowuje się do wielkiego rajdu na dwie imperialne bazy lotnicze. Face zaczyna dostrzegać głęboką depresję Phanana, a Lara jest potajemnie kontaktowana przez wojewodę Zsinja, podszywającego się pod ofertę pracy od prawdziwego brata Lary. Lara jest zmuszona zdecydować, czy dołączyć do Nowej Republiki, czy do Imperium. Myn Donos przechodzi obok i zapewnia jej trochę wsparcia, oferując towarzyszenie Larze w spotkaniu z jej „bratem”, obawiając się, że może to być pułapka zastawiona przez Zsinja. Jastrzębie zaczynają swój wielki rajd, ale zostają szybko pokonani, gdy Zsinj zastawia na nich zasadzkę. Myśliwiec Phanana zostaje zestrzelony, a Face próbuje go uratować. Niestety, Phanan odnosi śmiertelne rany w wyniku katastrofy i umiera. Wstrząśnięty śmiercią swojego najlepszego przyjaciela, Face wraca do Eskadry Widm, gdzie dowiaduje się, że Zsinj zaoferował Jastrzębiom dołączenie do swojej floty. Tymczasem Lara i Donos przybywają na miejsce spotkania. Lara spotyka się ze swoim „bratem” oraz agentem imperialnego wywiadu. Lara odmawia dołączenia do nich, zanim zdążą cokolwiek zrobić, Donos strzela do nich obojga na śmierć ze swojego karabinu snajperskiego. Następnie Lara kłamie Donosowi, mówiąc, że obaj mężczyźni próbowali ją porwać. Przyjmując ofertę Zsinja, Face, Kell i Dia udają się na spotkanie z Zsinjem, aby zdobyć o nim informacje. Castin przemycia się na ich prom, wierząc, że jego program śledzący pomoże zniszczyć Zsinja. Niestety, Castin ginie, próbując zainstalować program. Zsinj przesłuchuje Face'a w tej sprawie, a Dia jest zmuszona „zabić” Castina, aby udowodnić ich lojalność. (Zsinj tak to zainscenizował, by wyglądało, jakby ciało Castina wciąż żyło). Dia cierpi na ciężki zespół stresu pourazowego z powodu swoich czynów, ale Face udaje się ją uspokoić. Zaczynają ujawniać się romantyczne więzi między Face'em a Dią. Po przeanalizowaniu danych dostarczonych przez Zsinja, Wedge dochodzi do wniosku, że Zsinj chce zaatakować Kuat i ukraść nowego Super Gwiazdy Niszczyciela, Razor's Kiss. Shalla zostaje wysłana jako specjalistka bojowa Jastrzębi, aby „pomóc” siłom komandosów Zsinja, podczas gdy reszta Eskadry Widm będzie udawać Jastrzębie i pomoże siłom Zsinja w ataku na stocznie Kuat. Shalla udaje się zainstalować program śledzący Castina w komputerach Razor's Kiss oraz sabotażować generatory osłon. Zespół bojowy Nowej Republiki pod dowództwem Hana Solo zastawia zasadzkę na siły Zsinja w miejscu spotkania po udowym przejęciu Razor's Kiss, niszcząc Razor's Kiss i poważnie uszkadzając Żelazną Pięść. Face, po odniesieniu poważnych obrażeń podczas bitwy, wraca do Eskadry Widm. Odkrywają, że usunął swoją charakterystyczną bliznę. Face przyznaje, że zmusił go do tego Phanan, ponieważ w jego testamencie zaznaczono, że jeśli Face nie przejdzie operacji, znaczny majątek Phanana zostanie przekazany rywalowi aktora, Tetranowi Cowallowi.


Doktor Fried zniechęca Deborah do walki z chorobą, namawiając ją do wyboru wyimaginowanego świata zamiast rzeczywistości. W rezultacie Deborah, z powodu lęku, nie zdaje egzaminu maturalnego i postanawia poddać się w walce ze schizofrenią.[sep]Nigdy nie obiecywałam ci ogrodu pełnego róż to półautobiograficzna relacja o trzyletniej walce nastolatki ze schizofrenią. Deborah Blau, bystra i utalentowana artystycznie, stworzyła wyimaginowany świat – Królestwo Yr – jako formę obrony przed mylącym i przerażającym rzeczywistością. Gdy Deborah miała pięć lat, przeszła operację usunięcia guza w cewce moczowej; był to traumatyczny przeżycie, które wiązało się z ogromnym bólem fizycznym i wstydem. W dzieciństwie Deborah często doświadczała znęcania ze strony swoich antysemickich rówieśników i sąsiadów. Kiedy Deborah po raz pierwszy stworzyła Yr, był to piękny, kojący azyl, ale z czasem bogowie Yr stali się tyrańskimi dyktatorami, którzy kontrolowali każde słowo i czyn Deborah. Powieść przedstawia problem choroby psychicznej z wielu punktów widzenia. Trzy lata spędzone przez Deborah w szpitalu ukazują chorobę psychiczną tak, jak jej doświadcza pacjent. Rodzice Deborah, Esther i Jacob, są rozdarci między miłością do córki a wstydem związanym z piętnem jej choroby. Mimo to znajdują odwagę, by pozwolić Deborah kontynuować leczenie, nawet gdy przez długi czas nie ma wielu oznak poprawy. Deborah zmaga się z poczuciem winy i urazą z powodu rozczarowania rodziców, podczas gdy jej młodsza siostra Suzy radzi sobie z frustracją z powodu konieczności dostosowania swojego życia do choroby Deborah. Terapeutka Deborah, doktor Fried, powoli zyskuje jej zaufanie i w ciągu trzech lat pomaga Deborah odzyskać odwagę do walki z chorobą. Jej celem jest danie Deborah możliwości wyboru rzeczywistości Ziemi, mimo wszystkich jej wad i problemów, zamiast zjaw z Yr. W międzyczasie Deborah nawiązuje pewne przyjaźnie z innymi pacjentami w szpitalu, mimo ich lęku przed emocjonalnym zaangażowaniem w relacje z innymi ludźmi. Mimo że boi się rzeczywistości Ziemi, Deborah ostatecznie zdaje egzamin maturalny i postanawia wygrać swoją walkę z chorobą.


Starszy syn Luke pozostaje w domu, akceptując autorytet ojca, i nigdy nie wyjeżdża do Londynu. Najmłodszy syn, Michael, od razu opuszcza Wielką Łąkę, nie chroniąc się za opieką Rose.[sep]Powieść rozpoczyna się od sceny, w której starszy, słaby i przygnębiony Michael Moran jest otoczony opieką przez swoje córki. Mimo że prowadzą one zajęte życie i mają własne rodziny w Dublinie i Londynie, nigdy tak naprawdę nie opuściły rodzinnego domu, ponieważ czują się tam ważniejsze. Postanowiły odtworzyć „Dzień Monaghan”, wydarzenie, które Moran zawsze wydawało się sprawiać przyjemność, mając nadzieję, że w jakiś sposób odwróci to jego pogarszający się stan zdrowia. Dzień Monaghan był dniem targowym, kiedy przyjaciel Morana, McQuaid, odwiedzał go i wspominano wojnę. Historia rodziny jest opowiedziana za pomocą retrospekcji, gdy kobiety z życia Morana wspominają przeszłość. Moran był niegdyś znanym republikaninem, który walczył o niepodległość Irlandii w latach dwudziestych XX wieku. Obecnie jest wdowcem z trzema córkami i dwoma synami. Mieszkają w domu o nazwie „Wielka Łąka” na małej farmie na zachodzie Irlandii. Uważa, że czas spędzony w IRA był najlepszym w jego życiu, i tęskni za bezpieczeństwem zapewnianym przez strukturę wojskową, zasady i wyraźny podział władzy. W starości jednak jest goryczy wobec „wąskoprogłych gangsterów”, którzy teraz rządzą Republiką Irlandii. Na przykład odmawia przyjęcia wojskowej emerytury, ponieważ czuje, że rząd zdradził ideały, o które walczył w młodości. Przenosi skłonność do przemocy, która służyła mu dobrze w walce, na swoje relacje z rodziną. Kontrolująca natura Morana jest widoczna już od pierwszej retrospekcji. W przeszłości, w Dzień Monaghan, Moran uparcie odmawia uznania autorytetu McQuaida, „autorytetu, który wyrosnął” ponad jego własnym. McQuaid nagle odchodzi i kończy ich długą przyjaźń. Jest to kluczowy moment dla Morana, po którym wycofuje się do „tej większej wersji siebie”, czyli swojej rodziny, nad którą sprawuje absolutną władzę. Dzięki jego wpływowi świat zewnętrzny jest trzymany na „żelaznym dystansie”, a rodzina jednoczy się przeciwko niemu. Moran poślubia miejscową kobietę, Rose Brady, kiedy jego dzieci są w wieku nastoletnim. Rose jest w średnim wieku, gdy wychodzi za Morana. Mimo ostrzeżeń matki, że jest „jednym rodzajem człowieka, gdy jest na otwartej przestrzeni wśród ludzi — może być bardzo miły — ale że jest zupełnie innym rodzajem człowieka za murami własnego domu”, jest zdeterminowana, by go poślubić. Staje się matką dla dzieci i ich filarem. Na przykład pomaga Maggie wyjechać do Londynu, aby zostać pielęgniarką. Często łagodzi spory między Moranem a dziećmi. Cicho toleruje wahania nastroju Morana, nawet gdy ją werbalnie znieważa. Osobowość Morana ujawnia się w jego relacjach z rodziną, która wszystkich kocha i szanuje go mimo jego wybuchów gniewu i braku przeprosin. Jego rodzina jest w rzeczywistości „nadmiernie wdzięczna za najmniejszą oznakę dobrej woli”. Choć może być czuły wobec rodziny, jest często uparty i okrutny oraz domaga się ciągłej uwagi. Na przykład w dniu swojego ślubu jest zadowolony, ponieważ „potrzebował tego rodzaju uwagi, skierowanej na niego, aby móc być całkowicie cichy”. Wymusza własny pogląd na świat na wszystkich wokół. Jest gorliwym katolikiem i dba o to, aby jego rodzina przestrzegała wszystkich wartości, o które walczył. Codziennie odmawia różaniec, szukając religijnej pomocy dla swoich wewnętrznych niepokojów i komplikacji codziennego życia. Jego skłonność do przemocy wynika z traum, jakich doznał jako partyzant w młodości. Jednak uważa, że wojna była najlepszą częścią jego życia, ponieważ „rzeczy nigdy już nie były tak proste i jasne”. Czuje, że traci swoją pozycję centrum uwagi, gdy starzeje się, a dzieci zaczynają uciekać z Wielkiej Łąki. Domaga się pomocy i uwagi w nieodpowiednich momentach, jako sposób na skupienie innych na swoich potrzebach. Choć jest głównie spokojny z córkami, czuje się zagrożony przez synów, gdy dorastają. Luke, starszy syn, wyjeżdża do Londynu z powodu przytłaczającej autorytetu ojca i wraca tylko raz. Myśli o Luke’u są bolesne dla Morana, a inni powstrzymują się od wzmianek o nim. Michael, najmłodsze dziecko, chowa się za Rose, aż zyska odwagę, by również wyjechać. Jedynym sposobem, w jaki dzieci mogą sprawdzić swoją autonomię, jest wygnanie, co jest cichym naganieniem etosu solidarności rodzinnej Morana. Moran dominuje w życiu córek i regularnie wracają do rodzinnego domu mimo własnych zajętych życiach. Tęsknią za jego aprobatą, a jednocześnie boją się jego temperamentu. Mówi im, że ważne jest, by rodzina trzymała się razem: „Sami możemy być niczym. Wspólnie możemy zrobić wszystko”. Odkrywanie własnej indywidualności jest bolesne w porównaniu z ochroną tożsamości rodzinnej. Przyjaźń Morana z McQuaidem jest również opowiadana za pomocą retrospekcji, a także znajduje się tam opis ataku na brytyjską armię przeprowadzonego przez Kolumnę Latającą, do której należeli. Jest również opis sporu między nimi, który zakończył ich przyjaźń i zostawił Morana bez przyjaciół płci męskiej. Moran umiera na końcu powieści. Zostaje pochowany pod drzewem cisowym, ale jego wpływ nie opuszcza jego rodziny „...kiedy zostawili go pod cisem, było tak, jakby każdy z nich na swój sposób stał się Tatą”.


Lynton zaryzykował na giełdzie, przewidując zwycięstwo Wellingtona w bitwie pod Waterloo, co pozwoliło mu zgromadzić fortunę. Dzięki temu sukcesowi bohater uniezależnił się finansowo od swojego teścia.[sep]Wicehrabia Lynton wraca do domu i po śmierci ojca odkrywa, że jest spadkobiercą długów. Musząc utrzymać matkę i dwie siostry, a nie mając żadnych środków na odrestaurowanie majątku rodzinnego, stoi w obliczu katastrofy. Kiedy odwiedza swojego prawnika, aby omówić sprzedaż rodzinnej posiadłości, jako alternatywę proponowane jest małżeństwo z rozsądku. Mimo niechęci Lynton spotyka się z panem Chawleighem, pospolitym kupcem, oraz z Jenny, jego skromną i nieśmiałą córką, i ostatecznie zgadza się na ślub. To prosta umowa: Jenny zyskuje tytuł, a Lynton otrzymuje wystarczająco dużo pieniędzy, by spełnić zobowiązania rodzinne i uratować swój majątek. Nadal jednak kocha Julię Oversley, która jest całkowitym przeciwieństwem Jenny. Podczas gdy Julia jest eterycznie piękna i elegancka, Jenny jest zwyczajna i nieatrakcyjna. Małżeństwo nie jest zbyt szczęśliwe, choć Jenny, która od dawna potajemnie kocha Lyntona, stara się, by jego życie było jak najbardziej komfortowe. Z kolei Lynton, będąc honorowym dżentelmenem, postanawia pogrzebać swoje uczucia do Julii i chronić nową żonę, wprowadzając ją do społeczeństwa. Jego teść, pan Chawleigh, ma dobre intencje, ale brakuje mu manier towarzyskich, do których Lynton jest przyzwyczajony, przez co Lyntonowi trudno zapomnieć, że jest mu dłużny. Młody mężczyzna często życzyłby sobie, by był wolny od zobowiązań wobec niego. Weteran wojny na Półwyspie Iberyjskim (1808–1814), Lynton z żywym zainteresowaniem śledził wygnanie i powrót Napoleona. Po przeczytaniu o nadchodzącej bitwie w Belgii postanawia zaryzykować na giełdzie. Jego osobiste doświadczenia z poprzednich bitew prowadzą go do przekonania, że Wellington nie przegra, więc zamiast posłuchać rady teścia i sprzedać papiery wartościowe, obstawia zwycięstwo. I jak przewidział, akcje gwałtownie spadają, by ponownie wzbić się w górę wraz z wiadomością o zwycięstwie Wellingtona pod Waterloo (1815). Lynton zdobył fortunę i nie potrzebuje już finansowego wsparcia teścia. Jednak ciąża i połóg Jenny zbliżyły obu mężczyzn do lepszego zrozumienia się. Zamiast obrazić Chawleigha, spłacając dług, sugeruje, by tytuły własności posiadane przez Chawleigha przeszły bezpośrednio na jego nowonarodzonego wnuka. Ostatni gest Lyntona – nadanie noworodkowi imienia Chawleigh – jest wyrazem szacunku, który bardzo cieszy starszego mężczyznę. W międzyczasie Julia wyszła za starszego i bogatego adoratora, którego chwali się podczas dość stresującej wizyty u Lyntona. Ten ostatni, czując winę, uświadamia sobie, że prawdopodobnie będzie znacznie szczęślijszy i bardziej spełniony z oddaną Jenny, niż byłby kiedykolwiek z piękną, ale egoistyczną i wymagającą Julią. Powieść kończy się sceną mającą ukazać zadowolenie z małżeńskiego życia rodzinnego z ciepłą i wspierającą kobietą, którą Lynton zdaje się prawdziwie kocha, choć jest to spokojniejszy uczucie niż młodzieńcza pasja, która charakteryzowała jego relacje z Julią Oversley.


Gregson Manning jest dyrektorem generalnym Systematix, największej firmy na świecie, oraz członkiem organizacji Prometeusz. Jego korporacja kontroluje satelity i oprogramowanie, co pozwala na zbieranie obszernych informacji o ludziach. Dzięki temu organizacja dąży do monitorowania wszystkich wydarzeń na świecie i sprawowania nad nimi kontroli.[sep]Historia zaczyna się od protagonisty, działającego pod pseudonimem Techniczny, który pracuje pod głębokim przykryciem, aby powstrzymać terrorystyczną organizację Hezbollahu przed obaleniem rządu Tunezji. Operacja wydaje się przebiegać pomyślnie, dopóki terroryści nie odkrywają, że broń dostarczona im przez Technicznego jest wadliwa. Zanim jednak nadchodząca walka dobiega końca, Abu (lider organizacji terrorystycznej) zadaje mu cios nożem w brzuch. Jest ewakuowany śmigłowcem, a następnie widzimy go wchodzącego do siedziby Dyrektoriatu. Poznajemy jego szefa, Teda Wallera, miłośnika łamigłówek. Waller zwalnia Brysona z Dyrektoriatu, twierdząc, że stracił zmysł do pracy; Bryson otrzymuje teraz polecenie życia jako profesor historii bizantyńskiej pod pseudonimem Jonas Barett. Po początkowym pijaństwie i poszukiwaniu zapomnienia z powodu odejścia żony, Eleny, zgadza się przyjąć tę pracę. Żyje pod tym pseudonimem przez 5 lat i staje się popularnym profesorem, dopóki Zastępca Dyrektora Centrali Wywiadu CIA, Harry Dunne, nie konfrontuje go z szokującym objawieniem. Dowiadujemy się, że Dyrektoriat to w rzeczywistości rosyjska operacja wywiadowcza stworzona przez mistrzów z GRU: zasadniczo operacja penetracyjna na terytorium Ameryki. Dowiaduje się, że jego szef to w rzeczywistości Giennadij Rosowski, który przyjął imię i nazwisko Ted Waller od angielskiego poety Edmunda Wallera. Dunne mówi, że całe życie Brysona, w tym śmierć jego rodziców, zostało zaplanowane przez Dyrektoriat, aby doprowadzić go do pracy w agencji. Każda misja podejmowana przez Brysona była zaprojektowana tak, by zaszkodzić interesom Ameryki, co go przeraża. Bryson zostaje przekonany, by ruszyć w pościg za Dyrektoriatem, i infiltruje tankowiec z bronią, aby dowiedzieć się, co robią z bronią, którą gromadzą. Tam spotyka Laylę i po wysadzeniu tankowca oraz zgromadzeniu arsenału kontynuuje poszukiwania Dyrektoriatu; wydaje się jednak, że wszędzie, gdzie idzie, następuje atak terrorystyczny. Podąża śladem swoich dawnych kontaktów z Dyrektoriatem. Spotyka się z byłym kolegą, Janem Vansiną, tylko po to, by Vansina został zabity na jego oczach. W innym momencie, gdy ma zostać postrzelony przez dawnego wroga, zostaje uratowany przez Wallera, który wyjaśnia, że Harry Dunne jest w rzeczywistości częścią Prometeusza, organizacji zrzeszającej biznesmenów i wpływowych polityków z całego świata. Członkowie Prometeusza forsują Traktat o Inwigilacji, który pozwoliłby na powstanie międzynarodowego super-FBI, a ich własny Richard Lanchester (były biznesmen, który został politykiem) stanąłby na czele. Implikacja jest taka, że ta organizacja, ponieważ jej członkowie posiadają firmy informacyjne, byłaby w stanie monitorować wszystko, co dzieje się na świecie, a tym samym to kontrolować. Siedziba Dyrektoriatu zostaje zniszczona, a on i jego żona, Elena, ponownie zjednoczeni, ledwo uciekają. Dowiaduje się, że pieniądze są przekazywane członkom organizacji przez bank należący do Meredith Waterman, szanowanego banku. Udaje się do siedziby banku i potajemnie przedostaje do ich archiwów. Tam dowiaduje się o decyzji biznesowej, która zmusiła firmę do sprzedaży pewnemu Gregsonowi Manningowi, dyrektorowi generalnemu największej firmy na świecie, Systematix, która posiada firmy ubezpieczeniowe, satelity, oprogramowanie, a tym samym wiele sposobów na uzyskiwanie informacji o ludziach. Manning, oczywiście, jest członkiem Prometeusza. Teraz Bryson i Elena muszą infiltrować rezydencję Manninga, aby przerwać spotkanie liderów Prometeusza, na kilka dni przed objęciem przez nich kontroli. Jednak odkrywa Teda Wallera w rezydencji, który uciekł z zniszczonej siedziby Dyrektoriatu i jest podwójnym agentem. Jest otoczony i ma zostać stracony, gdy maszyna, którą kupił – wirtualny oscylator katodowy – niszczy maszynerię w domu Manninga i unieszkodliwia wszystkie „inteligentne bronie” wymierzone w niego. Większość gości w rezydencji zostaje uwięziona i zabita, co wydaje się kończyć Grupę Prometeusza. Nick i Elena cicho przeprowadzają się do tropikalnej lokalizacji, mając pewność, że będą odizolowani i z dala od jakichkolwiek urządzeń monitorujących. Ich spokój zostaje zakłócony, gdy Waller łączy się z ich telewizją satelitarną i obiecuje, że znów się spotkają.


Historia Talizman jest o około jedną trzecią dłuższa niż Tajemnica Sinharat, mimo to jej rewizja bywa nieudolna. W tekście występuje co najmniej jedna poważna gafa redakcyjna polegająca na pominięciu fragmentu wprowadzającego ważną postać.[sep]*Rozdział 1 - Eric John Stark, najemnik z obcych krain, i jego towarzysz, złodziej Camar, podróżują przez dzicz otaczającą północną czapę polarną Marsa, próbując dotrzeć do rodzinnego miasta Camara, Kushat. Camar został śmiertelnie ranny w kampanii partyzanckiej i chce wrócić do domu przed śmiercią. Niezdolny do dalszej wędrówki, wyznaje, że ukradł z Kushat święty talizman Ban Cruacha, który chroni miasto. Jest ukryty w klamrze jego pasa. Stark obiecuje zabrać talizman z powrotem do Kushat dla Camara. Badając talizman, przykłada go do czoła i otrzymuje wizje wieży, miasta w lodzie i przełęczy – wspomnienia Ban Cruacha. Niedługo po tym, jak wkłada talizman z powrotem do pasa, podchodzą do niego jeźdźcy z Mekh, barbarzyńskiego plemienia żyjącego w wzgórzach między nim a Kushat. *Rozdział 2 - Jeźdźcy z Mekh aresztują Starka i go ograbiają, z wyjątkiem jego ubrania i pasa Camara. Prowadzą go do swojego obozu w dolinie kilka dni na północ. Tam prowadzą go przed zamaskowanego i w pełni uzbrojonego pana Ciarana. Ciaran przesłuchuje Starka i ogłasza swój plan obleczenia Kushat. Stark jest niechętny do współpracy i żąda zobaczenia twarzy Ciarana. Ciaran oddaje go pod opiekę Thorda, jego poprzedniego porywacza. *Rozdział 3 - Stark jest przywiązany do szubienicy i bity przez Thorda. Gdy Thord zbliża się do niego, Stark gryzie jego rękę tak mocno, że łamie mu kciuk. Gdy Thord próbuje zabić Starka za to, Ciaran zabija Thorda za nieposłuszeństwo. Stark udaje nieprzytomność, mimo że jest sztyletowany włóczniami. Gdy jest spuszczony ze szubienicy, Stark chwyta włócznię, zabija kilku jeźdźców i ucieka na wierzchowcu. Po trzech dniach jazdy przez śnieżny pustkowień oznaczone serią wież, dociera do Kushat, miasta stojącego przed przełęczą przez urwisko. *Rozdział 4 - Stark wchodzi do Kushat i spotyka Thanis. Jest wyzwany przez Lugha, którego ostrzega przed nadchodzącym atakiem Mekh. Lugh prowadzi Starka do kapitana straży, który odrzuca twierdzenia Starka, ale jest przekonany, by przekazać ostrzeżenie arystokracji. Oddaje Starka pod opiekę Thanis, która zabiera go do swojego domu. Stark śpi, ale zostaje obudzony przez brata Thanis, Balina, który mówi mu, że przyszli żołnierze, i ostrzega go, by nie mówił o talizmanie. Wchodzi arystokrata, Rogain, z grupą żołnierzy i przesłuchuje Starka w sprawie inwazji. Rogain ostatecznie zgadza się postawić Kushat w stan gotowości bojowej. Po odejściu Rogaina i jego ludzi, Balin i Thanis wyjaśniają, że znaleźli talizman w pasie Camara i zgadzają się nie oddawać go ludziom z Kushat. Stark idzie spać ponownie. Tuż przed świtem budzi się i wchodzi na mur Kushat. *Rozdział 5 - Rano klany Mekh, prowadzone przez Ciarana, atakują Kushat. Mimo oporu, Mekh zajmuje Mur i przełamuje jego bramę. Stark, który walczył na murze, schodzi, by stawić czoło Ciaran w pojedynku. W trakcie walki Stark zrywa maskę Ciarana, ujawniając, że jest to rudowłosa kobieta. *Rozdział 6 - Mimo tego ujawnienia, w chwili zwycięstwa Ciaran udaje się zachować lojalność swoich zwolenników. Gdy żołnierze Kushat nacierają i są odpierani, Starkowi udaje się uciec z zamętu. Stark ukrywa się w Kushat, dopóki nie zaczyna się plądrowanie. *Rozdział 7 - *Rozdział 8 - *Rozdział 9 - *Rozdział 1 - Eric John Stark, najemnik z obcych krain, i jego towarzysz, złodziej Camar, podróżują przez dzicz otaczającą północną czapę polarną Marsa, próbując dotrzeć do rodzinnego miasta Camara, Kushat. Camar został śmiertelnie ranny w kampanii partyzanckiej i chce wrócić do domu przed śmiercią. Niezdolny do dalszej wędrówki, wyznaje, że ukradł z Kushat święty talizman Ban Cruacha, który chroni miasto. Jest ukryty w klamrze jego pasa. Stark obiecuje zabrać talizman z powrotem do Kushat dla Camara. Badając talizman, słyszy ciche, niezrozumiałe głosy, które go niepokoją. Niedługo po tym, jak wkłada talizman z powrotem do pasa, podchodzą do niego jeźdźcy z Mekh, barbarzyńskiego plemienia żyjącego w wzgórzach między nim a Kushat. *Rozdział 2 - *Rozdział 3 - *Rozdział 4 - *Rozdział 5 - *Rozdział 6 - *Rozdział 7 - *Rozdział 8 - *Rozdział 9 - *Rozdział 10 - *Rozdział 11 - *Rozdział 12 - *Rozdział 13 - *Rozdział 14 - *Rozdział 15 - Rozszerzenie Talizmanu jest znacznie bardziej ambitne niż to z Tajemnicy Sinharat; po pierwsze, wynikająca z tego historia jest o około jedną trzecią dłuższa niż Sinharat. Mimo kompleksowości rewizji, traktowanie wcześniejszych rozdziałów, w których zachowano więcej oryginalnego tekstu, bywa nieudolne, a motywacja zmian jest czasem niejasna. W co najmniej jednym miejscu występuje znacząca gafa redakcyjna – pominięto fragment, w którym wprowadzona jest ważna postać, a postać jest później wspominana z imienia, bez wyjaśnienia związku między imieniem a osobą. Morderczo szaleni obcy z Talizmanu są bardzo niezwykłym wynalazkiem dla Brackett i może to być miejsce, w którym widać rękę Hamiltona. Ban Cruach traci również wiele ze swojego mitologicznego blasku w Talizmanie, co jest pewnym rozczarowaniem, choć działa to jako zakończenie z „przewrotem”.


Drago odkrywa za Bramą Gwiazdy oazę zamieszkiwaną przez pięć niebezpiecznych istot zwanych Strażnikami Czasu. Istoty te wspierają go, ofiarując mu swoją siłę życiową, aby następnie odbudować Bramę Gwiazdy oraz przywrócić świat utraconą magię.[sep]Kraina Tencendor przeżywała erę pokoju przez czterdzieści lat, odkąd Gwiezdny Wojownik Axis pokonał Gorgraela i zjednoczył ludy Tencendoru. Ostatecznie Axis postanawia opuścić śmiertelny świat wraz ze swoją żoną Azhure, pozostawiając rządy swojemu synowi Caelumowi jako Gwiezdnemu Synowi. Caelum okazuje się jednak władcą dalekim od doskonałości; niepewnym siebie, aroganckim i niedoświadczonym w tej epoce pokoju, z trudem utrzymuje równowagę między różnymi prowincjami, gdy narastają napięcia rasowe. Sytuacja pogarsza się, gdy Caelum wdaje się w romans ze swoją siostrą Riverstar, która ostatecznie zachodzi w ciążę i grozi szantażem brata tym faktem. W gniewie Caelum morduje wtedy siostrę i obarcza winą za to przestępstwo swojego niepopularnego brata Drago. Zbrodnia Caeluma zostaje jednak ujawniona dopiero w trzeciej książce, „Krzyżowcu”. Większość powieści jest opowiedziana z perspektywy Drago. Duża część skupia się na fakcie, że został dosłownie pozbawiony swojego dziedzictwa Icarii – jest śmiertelnikiem. Starzeje się i słabnie, a jego moce Icarii sprowadzają się do wyrastania chleba. Azhure i Axis nie ufali mu z powodu zbrodni, której dopuścił się jako niemowlę, zbrodni, której nawet nie pamięta (pozwalając antagonisty serii o Axisie, Gorgraelowi, uprowadzić jego brata, Caeluma). Pełne szczegóły relacji Caeluma z siostrą zostają w pełni ujawnione dopiero w trzeciej książce, ponieważ „pierwsza krew”, tj. brat, siostra, ojciec, matka, jest zabroniona. Drago jest jednak postacią niepopularną, a gdy padają na niego podejrzenia, nikt nie jest zbyt zaskoczony i nie ma problemu z zrzuceniem winy na niego. W rzeczywistości Drago wszedł do pokoju w momencie, gdy Caelum mordował swoją siostrę. Caelum nakłada na Drago blokadę pamięci i tworzy fałszywe wspomnienie, w którym to on brutalnie zamordował swoją siostrę. Starożytny i śmiercionośny WolfStar również powraca do świata Tencendoru, pragnąc spowodować odrodzenie się swojej ukochanej Niah w potężnym ciele. Wybiera Zenith jako doskonałego gospodarza, wypierając jej duszę i zastępując ją duszą Niah. WolfStar nie jest jednak jedynym, kto powraca; nowo wzmocniona Faraday przybywa i pomaga Zenith w wypędzeniu z jej ciała zarówno duszy Niah, jak i dziecka WolfStara. Zenith uważa WolfStara, który jest jej biologicznym dziadkiem, za odpychającego, ponieważ jest nieustannie atakowana obrazami z przeszłości, gdy jest on blisko, co jest raczej nieprzyjemnym uczuciem, które ostatecznie powoduje, że traci kontrolę nad własnym ciałem na rzecz swojej poprzedniej inkarnacji. Aby uniknąć kary, Drago ucieka z pomocą swojej siostry Zenith, aż opuszcza świat przez Bramę Gwiazdy. WolfStar jednak śledzi Drago. Tymczasem na Północy nie wszystko jest spokojnie; Zared, śmiertelny młodszy brat Axisa (mający tę samą matkę, Rivkah) i władca północnej prowincji, nielegalnie ucieka z księżniczką Leagh, siostrą bezpłodnego władcy zachodniej prowincji. W wyniku tego Zared ogłasza się królem Achar; czyn ten pozostali władcy postrzegają zarówno jako zdradę, jak i wskrzeszenie ksenofobicznej przeszłości Acharitów. Tymczasem Drago odkrywa dziwną oazę we wszechświecie za Bramą Gwiazdy, zawierającą szaloną kobietę z ludu Icarii, wiele dzieci przypominających jastrzębie oraz pięć ciemnych i niebezpiecznych istot znanych jako Strażnicy Czasu, którzy oferują wielką moc. Ta obietnica okazuje się jednak fałszywa, gdy kradną siłę życiową Drago i używają jej do rozbicia Bramy Gwiazdy i zniszczenia większości magii świata w procesie.


Wielki Cortado i Dżyngis-chan wypijają wodę podmienioną przez Milesa, co powoduje u nich niekontrolowany atak śmiechu. W rezultacie nie są w stanie odpowiedzieć na zarzuty policji i zostają umieszczeni w zakładzie dla obłąkanych.[sep]Miles Wednesday, sierota, który niedawno uciekł z okrutnego sierocińca Pinchbucketów, jest jedynym świadkiem przybycia do miasta Cyrku Oscuro. Wkrótce odwiedza go tygrys potrafiący mówić; rozważa zrobienie z Milesa swojego następnego posiłku, ale odstępuje od tego, gdy „czuje w nim cyrk”. Miles, który w całym swoim życiu nigdy nie był w cyrku, zastanawia się, co to mogło znaczyć. Następnego wieczoru Miles zakrada się do cyrku, aby znaleźć tygrysa, i zza trybun obserwuje część pokazu. Widzi, jak mała dziewczynka wykonująca akrobatyczne ewolucje spada ze szczytu namiotu, i próbuje ją złapać. Ona jednak wyrasta skrzydła i bezpiecznie odlatuje. Czarny charakter Milesa skutkuje tym, że zostaje wyrzucony przez prawą rękę dyrektora cyrku, Dżyngis-chana. Miles pozostaje w ukryciu i widzi, jak akrobatka, nazywająca siebie „Małą”, po zakończeniu pokazu jest wiązana i odprowadzana z powrotem do swojego wozu. Miles przedstawia się i próbuje ukraść klucze, aby ją uwolnić, ale zostaje przyłapany przez dyrektora, Wielkiego Cortado. Miles udaje, że jest zainteresowany dołączeniem do cyrku i wychodzi na zewnątrz, aby przygotować „sztuczkę znikania”. Wściekły z powodu oszukania i utraty jednej ze swoich gwiazd, Cortado puszcza w pościg za Małą i Milesem potwora zwanego Nullem. Oboje dzieci ledwo uciekają. Miles zabiera Małą do swojej przyjaciółki, wdowy pani Partridge, która mieszka ze swoimi wieloma kotami w domku na drzewie zbudowanym z własnych antyków. Pani Partridge daje im schronienie, a Mała opowiada swoją historię – jest w rzeczywistości 400-letnim Aniołem Pieśni, który spadł z nieba wraz ze swoim przyjacielem Srebrnym Punktem, Aniołem Burzy. Po tym, jak Wielki Cortado zobaczył, jak Srebrny Punkt chroni Małą przed złośliwym klaunem, strzelając do niego piorunami, uprowadził ich i rozdzielił; zabrał Srebrnego Punkta do tajemniczego miejsca zwanego Pałacem Śmiechu i zmusił go do występowania tam w zamian za bezpieczeństwo Małej. Aby udowodnić swoje umiejętności, Mała śpiewem ożywia pluszowego misia Milesa, Mandarynkę. Miles i Mała postanawiają odnaleźć Pałac Śmiechu i uratować Srebrnego Punkta. W drodze napotykają wiele trudności. Mandarynka oddala się od Milesa i zostaje porwana przez Dżyngis-chana, co łamie serce chłopca. Na szczęście tygrys pojawia się ponownie i niesie Milesa i Małą przez znaczną część podróży. Tygrys, po wielu namowach ze strony Milesa, ujawnia, że Cyrk Oscuro kiedyś rzeczywiście miał tygrysa: tygrys, Varippuli, pierwotnie był częścią cyrku wielkiego człowieka o imieniu Barty Fumble i okazywał mu większą lojalność, niż można sobie wyobrazić. Cyrk zawsze odnosił sukces, aż do roku, w którym pojawił się Cyrk Oscuro i zaczął przyciągać tłumy. Barty spodziewał się swojego pierwszego dziecka i wiedział, że nie może sobie pozwolić na porażkę. Zawarł układ z Wielkim Cortado, aby połączyć oba cyrki na lato, a następnie się rozdzielić. Wszystko było dobrze, aż do momentu, gdy żona Barty'ego zmarła podczas porodu, łamiąc mu serce. Zniknął wraz ze swoim synem, pozostawiając Varippuliego na łasce złego Cortado. Po próbie zagłodzenia Varippuliego, by zmusić go do ponownego występowania, Cortado próbował biczować bestię, ale ta okazała się silniejsza. Zanim Varippuli mógł zadać ostateczny cios, Cortado znalazł swoją broń i podobno zabił tygrysa. Miles spotyka również starą przyjaciółkę pani Partridge, starszego byłego odkrywcę o imieniu Baltinglass z Arabii, który chętnie im pomaga. Tuż przed dotarciem do Pałacu Śmiechu Miles i Mała zostają porwani przez agresywną gang sierot zwany Połówgłowami i wpadają w środek ciągłej rywalizacji dwóch innych gangów, Śmierdziel i Komarów. Dzięki pomocy Henry'ego, jednego z przyjaznych członków Połówgłów, i po zdradzie Sznurka (który żywi urazę do Milesa po tym, jak został przez niego zastąpiony), Mała i Miles docierają do Pałacu Śmiechu i odkrywają, że wcale nie jest tak przyjemnym miejscem, jak się spodziewali. Wielki Cortado stosuje metodę opracowaną wraz z tajemniczym doktorem Tau-Tau, by zmuszać ludzi do niekontrolowanego śmiechu i wykradać śmiech i szczęście z ich dusz. Następnie sprzedaje napój, który może na chwilę sprawić, że znów czują się sobą. Cortado planuje rozszerzyć swój wpływ na miasta, a ostatecznie na cały świat. Miles i Mała zostają schwytani przez Srebrnego Punkta, który na początku udaje, że ich nie rozpoznaje, aby ich chronić. W końcu ujawnia plan Cortado, a troje nich zaprzyjaźnia się z trio klaunów, braćmi Bosillio, którzy chcą im pomóc. Cortado zamierza zmusić Milesa i Małą do obejrzenia następnego przedstawienia i podzielenia losu innych nieszczęsnych widzów, ale Milesowi udaje się ukraść trochę odtrutki podanej klaunom, Cortado i Dżyngis-chanowi przed pokazem. Cortado i Dżyngis-chan przypadkowo wypijają wodę, którą Miles podmienił, i teraz nie mogą przestać bezsensownie się śmiać. Przybywa policja, poinformowana przez panią Partridge i Baltinglassa, których z kolei poinformowały koty pani Partridge, a te zostały uprzedzone przez tygrysa. Wmieszają Dżyngis-chana i Cortado do lokalnego zakładu dla obłąkanych, ponieważ nie mogą odpowiedzieć na żadne zarzuty po tym, jak sami stali się ofiarami swojego spisku. Sznurek planuje zemstę na Milesie, porywając Małą i używając jej zdolności latania, by stać się liderem Śmrdzieli. Znajduje pokój, w którym, jak sądzi, jest ona uwięziona, ale zamiast tego uwalnia Nulla. Potwór rządzi się dziko, a Srebrny Punkt zostaje ogłuszony w próbie pokonania go. Jest o to zmiażdżyć Milesa na śmierć, gdy Mała śpiewa swoje prawdziwe imię, ratując Milesa, ale wiążąc się na zawsze z ziemią. Traci skrzydła i zostaje uratowana przed upadkiem przez braci Bosillio. Null jest teraz o wiele łagodniejszy i zaskakująco czuły wobec Milesa, który odkrywa, że nie może pozwolić radzie miasta, by go zniszczyła. Bracia Bosillio znajdują Mandarynkę i zwracają go Milesowi, ujawniając, że dali mu go w dniu jego narodzin. Barty Fumble był ojcem Milesa i oni byli częścią jego cyrku. Srebrny Punkt wraca do Krainy Aniołów, ale jest zmuszony zostawić Małą na ziemi. Po jeszcze jednej rozmowie z zagadkowym tygrysem (którego Miles podejrzewa, że jest Varippulim), obiecuje odnaleźć, co stało się z jego ojcem, i sprawić, by życie Małej na ziemi było tak szczęśliwe, jak w niebie.


Senator Jellison nie tworzy umocnionej osady w pobliżu Springville, a ocaleni rezygnują z zachowania cywilizacji. Enklawa ta pozostaje w pokoju z kanibalską armią fanatycznego kaznodziei, co zapobiega wybuchowi jakichkolwiek bitew o przetrwanie.[sep]Opowieść szczegółowo opisuje uderzenie komety w Ziemię, koniec cywilizacji oraz walkę o przyszłość. Obejmuje odkrycie komety, życie towarzyskie w Los Angeles oraz grupę zróżnicowanych postaci, którym los sprzyja i pozwala przetrwać ogromną katastrofę oraz wynikające z niej tsunami, zarazy, głód i walki ze zbójami i kanibalami. Gdy bogaty dziedzic firmy produkującej mydło i amatorski astronom Tim Hamner współodkrywa nową kometę, nazwaną Hamner-Brown, producent filmów dokumentalnych Harvey Randall przekonuje Hamnera, aby firma jego rodziny sponsorowała cykl programów telewizyjnych na ten temat. Dzięki lobbingowi politycznemu senatora Kalifornii Arthura Jellisona udaje się wysłać w przestrzeń kosmiczną łączną misję Apollo-Sojuz (dokując do drugiego nadającego się do lotu laboratorium Skylab) w celu zbadania komety, ochrzczonej przez media mianem „Młota”, która ma minąć Ziemię w niewielkiej odległości. Mimo zapewnien środowiska naukowego, że zderzenie z Ziemią jest niezwykle mało prawdopodobne, społeczeństwo, podsycone religijnym fanatyzmem przez ewangelistę Henry’ego Armitage’a, zaczyna gromadzić żywność i zapasy w oczekiwaniu na najgorsze. Ostatecznie, ku szokowi naukowców z JPL w Pasadenie, którzy nie mogli dokładnie śledzić trajektorii z powodu ciągłego wyrzutu gazu z komety, Młot jednak spada, rozpadając się na kilka mniejszych komet, które uderzają na całym świecie z niszczycielskimi skutkami, trafiając w części Europy, Afryki, Zatoki Meksykańskiej oraz obszary Pacyfiku i Atlantyku. Uderzenia wywołują erupcje wielu wulkanów i trzęsienia ziemi na całym świecie, w tym na uskoku San Andreas, poważnie niszcząc region Południowej Kalifornii oraz resztę stanu i powodując miliony ofiar. Kilka fragmentów spada do oceanu, powodując dalsze zniszczenia w wyniku tsunami (które niszczy wiele głównych miast nadbrzeżnych na całym świecie, w tym Los Angeles, zabijając miliony ludzi) oraz długoterminowe problemy klimatyczne z powodu ogromnych ilości odparowanej wody morskiej. Bezpośrednio po uderzeniu Młota, przewidując nadchodzącą epokę lodową i nieuniknioną migrację rosyjskich ocalałych na terytorium Chin, Chiny przeprowadzają prewencyjny atak jądrowy na główne rosyjskie miasta. Rosjanie zdążają odpowiedzieć w porę i przy pomocy Amerykanów Chiny zostają skutecznie zniszczone, choć Rosja również ponosi ogromne straty. W ciągu kilku godzin po uderzeniu komety ginie setki milionów ludzi, a duża część świata leży w ruinie. Gdy ocalali zmagają się z tygodniami nieustannego deszczu, powodzie niszczą praktycznie każdą tamę i wał przeciwpowodziowy, czyniąc poszukiwanie żywności najważniejszym priorytetem przetrwania. Cywilizacja wali się w gruzy, a ludzie używają nielicznych pozostałych broni, by chronić się przed sobą nawzajem. Przetrwanie „Upadku Młota” okazuje się być przede wszystkim kwestią przypadku, a przygotowania są drugorzędnym czynnikiem. Hamner zmienia się z dyletanta astronoma w zdeterminowanego ocalałego wraz ze swoją nową żoną Eileen. Randall wykazuje prawdziwe zdolności przywódcze w obliczu niebezpieczeństwa, podczas gdy Jellison i inni właściciele ziemscy, rolnicy i hodowcy stają się panami swoich lenictw oraz poddanymi, których zatrudniają do świadczenia pracy, umiejętności i ochrony. Jellison tworzy centralny punkt tych lenictw, nazwany „Twierdzą”, gdzie przewodzi małej grupie ocalałych pragnących zachować cywilizację. Życie po „Upadku Młota” ukazane jest w taki sposób, że osoby nieposiadające cennych zawodów dla świata bez energii i cywilizacji są zepchnięte do roli robotników fizycznych, niezależnie od ich statusu społecznego lub zawodu sprzed Upadku. Podczas gdy lekarze i rolnicy są nadal cenni, prawnicy są niepotrzebni – ale cywilizacja ma zostać odbudowana, wiedza naukowa jest najcenniejszą umiejętnością ze wszystkich. Żołnierze i policjanci tracą na znaczeniu i zapewniają bezpieczeństwo obok członków gangów i motocyklistów, zarówno wewnątrz Twierdzy, jak i w Nowej Armii Bractwa, legionach kaznodziei Henry’ego Armitage’a, który indoktrynuje swoich zwolenników do kanibalizmu, by wstydzić ich do lojalności. Twierdza Jellisona znajduje się nieco na wschód lub północny wschód od Springville w Kalifornii, gdzie spotykają się North Fork i Middle Fork rzeki Tule. Na zachód od tej twierdzy miasto Porterville zostało zniszczone przez przerwanie tamy na jeziorze Lake Success. Masywne i ciągłe opady deszczu zamieniły dawną dolinę San Joaquin w bagniste jezioro. W tym regionie istnieją inne małe enklawy cywilizacji, dopóki banda kanibalskich fanatyków prowadzona przez pastora Armitage’a i armię ciężko uzbrojonych żołnierzy nie zaczyna szaleć w tym obszarze, co kulminuje w serii bitew z mieszkańcami twierdzy Jellisona.


Michael niespodziewanie pojawia się w kostiumie J.P. podczas ostatniej sceny musicalu, by pocałować Miu i porozmawiać o problemach, co przywraca siłę ich związku. Przedstawienie to okazuje się sukcesem, ponieważ Babcia zbiera podczas niego wystarczająco dużo pieniędzy na pokrycie kosztów ceremonii ukończenia szkoły oraz wsparcie genowskich rolników.[sep]Gdy Mia doprowadza do bankructwa samorząd studencki, kupując zaawansowane technologicznie kosze na recykling, musi szybko zebrać 5000 dolarów, aby opłacić ceremonię ukończenia szkoły przez maturzystów. Wszyscy jej przyjaciele (w tym Michael, jej długoletni chłopak i tak zwana miłość jej życia) sugerują sprzedaż świec, ale Mia stanowczo odmawia, więc Babcia wymyśla rozwiązanie: musical, napisany i wyreżyserowany przez Babcię, w którym główną rolę grają Mia i jej przyjaciele, przedstawiający osiągnięcia słynnej genowskiej przodkini Mii, Rosagundy. Mia jest zachwycona, ale dość zaniepokojona powierzeniem jej głównej roli. Próbuje zrezygnować, ale Babcia grozi, że powie maturzystom, że Mia doprowadziła do bankructwa samorząd studencki (co sprawi, że będą wściekli, że nie odłożyła pieniędzy na ceremonię ukończenia szkoły). „Warkoczyk!” przynosi też nową przyjaźń między Mą a „Facetem, który nienawidzi, gdy wrzucają kukurydzę do chili”, czyli J.P. – scenicznym obiektem miłości Mii, który okazuje się aspirującym scenarzystą. Kolejne dramaty w jej życiu wchodzą do historii, gdy Michael wspomina, że jego rodzice wyjeżdżają na weekend i planuje zorganizować przyjęcie. Mia zaczyna się martwić, że nie jest wystarczająco „imprezową dziewczyną”. Nawet (jako ostateczność, oczywiście) pyta swoją śmiertelną wroga, Lanę Weinberger, jak zachowywać się jak „imprezowa dziewczyna”. Mia robi to, co Lana każe, i wszystko kończy się tragedią. Po tym, jak pije i wykonuje „seksowny taniec” z J.P., jej relacja z Michaelem wydaje się chwiać w posadach, zwłaszcza że rodzice Michaela się rozstają, a on jest nieobecnym chłopakiem. Jej przyjaźń z J.P. wydaje się podążać tą samą drogą dzięki nowemu literackiemu magazynowi Lilly, „Różowy tyłek Tłustego Louisa”, który zawiera „Koniec z kukurydzą!” – opowiadanie napisane przez Mę (przed spotkaniem z nim) o tym, jak J.P. popełnia samobójstwo. Jednak dyrektorka Gupta natychmiast zakazuje magazynu i konfiskuje wszystkie egzemplarze, ponieważ Lilly przesłała do niego pięć dosadnych opowiadań, co oznacza, że J.P. nigdy nie widzi opowiadania Mii. Sztuka jest wystawiona w Aide de Ferme, na charytatywnym wydarzeniu na rzecz genowskich rolników uprawiających oliwki, zorganizowanym przez Babcię. Przybywa każdy, kto się liczy, ale przed ostatnią sceną Mia martwi się o sceniczny pocałunek z J.P. Wtedy pojawia się Michael w kostiumie J.P. i daje jej idealny pocałunek, a oni rozmawiają o swoich problemach, i ponownie ich związek wydaje się silny. Babcia również zbiera wystarczająco dużo pieniędzy, aby pomóc genowskim rolnikom i Mii, rozwiązując jej problemy.


Brad odmówił zadośćuczynienia Ralphowi za zniszczony motocykl, nie dając mu zabawkowej ciężarówki, której mysz nie potrafi prowadzić. W rezultacie Ryan i Brad stali się wrogami, a ich rodzice nie wzięli ślub, przez co nie stali się braćmi.[sep]Ralph zaprzyjaźnił się z małym chłopcem o imieniu Ryan, synem nowej pokojówki w gospodzie. Ryan nadał Ralphowi pełne imię „Ralph S. Mouse”, gdzie środkowy inicjał oznacza „Smart” (Mądry). (Imię to nie pojawia się w dwóch poprzednich książkach.) Tymczasem Ralph staje się zniecierpliwiony swoją rodziną. Zmuszony przez rodziców do pożyczania liczniejszym młodszym rodzeństwu i kuzynom swojego motocykla, który zaczyna się zużywać z powodu ich nieostrożnego traktowania, a także obawiając się, że ich odchody na podłodze doprowadzą do odwetu personelu hotelu na myszy, prosi Ryana, aby zabrał go do szkoły, gdzie planuje się ukryć i spędzić resztę życia. Ralph zostaje odkryty przez kolegów Ryana, którzy adoptują go jako zwierzątko klasowe i postanawiają sprawdzić, jak jest mądry, budując dla niego labirynt, przez który ma przebiec. Przez cały ten czas Ryan ma problemy z agresywnym chłopcem z jego klasy o imieniu Brad. Brad przypadkowo łamie motocykl Ralpha, a Ralph obwinia za to Ryana i ucieka, by ukryć się w szkole. Jednak Ralph również konfrontuje się z Bradem z powodu zniszczenia motocykla, a Brad, zdając sobie sprawę, że Ralph potrafi mówić, oferuje naprawienie sprawy dla niego i Ryana. Ryan i Brad odkrywają, że mają wiele wspólnego, i zostają przyjaciółmi. Ryan odzyskuje Ralpha i zabiera go do domu autobusem szkolnym w dniu, gdy jego nowy przyjaciel przychodzi z nim na wizytę do gospody. Brad również zadośćuczyni za zniszczenie cennego motocykla Ralfa, dając mu swoją zabawkową ciężarówkę. Ralph odkrywa, że podobnie jak w przypadku motocykla, może poruszać ciężarówką, wydając dźwięki silnika, jakie chłopiec robiłby, bawiąc się nią. Ralph odkrywa dalej, że może bezpiecznie wozić swoich młodszych krewnych ciężarówką, nie martwiąc się, że będą z nią nieodpowiedzialni (ale tylko Ralph może prowadzić ciężarówkę). Ojciec Brada spotyka matkę Ryana i biorą ślub sześć miesięcy później, dzięki czemu Ryan i Brad zostają braćmi.


Greggowie zostali zamienieni w małe istoty ze skrzydłami i zmuszeni do życia w gnieździe, podczas gdy ich dom zajęły kaczki. Po zobowiązaniu się do zaprzestania polowań wrócili do ludzkiej postaci, a następnie zniszczyli broń i zmienili nazwisko na Egg.[sep]Historia opowiada o rodzinie Greggów, która dla zabawy poluje na kaczki, i jest narrowana przez nienazwaną ośmioletnią dziewczynkę mieszkającą obok nich. Dziewczynka posiada moc do karania ludzi, którzy ją denerwują, zwaną „magicznym palcem”, ale nie ma kontroli nad tym, co on robi ani kiedy to się zdarza. Przysparza jej to dużych kłopotów; dziewczynka życzyłaby sobie, by nie miała tego palca, ponieważ przejął kontrolę nad jej życiem (jej niechęć do mocy wynika z incydentu w szkole, gdzie dała swojej nauczycielce wąsy i ogon, gdy została ukarana za słaby wynik w dyktandzie). Mimo że są jej przyjaciółmi, dziewczynka zirytowana tym, że Greggowie strzelają i zabijają kaczki, celuje w nich magicznym palcem. Następnego dnia Greggowie budzą się jako malutcy ludzie ze skrzydłami zamiast ramion, a ich dom zostaje przejęty przez cztery kaczki o ludzkich rozmiarach z ramionami zamiast skrzydeł. Greggowie są zmuszeni do opuszczenia domu i zbudowania gniazda na jednym z drzew w swoim ogrodzie, gdzie spędzają noc. Następnego ranka budzą się, widząc duże kaczki z bronią Greggów stojące pod ich drzewem i grożące, że strzelą tak, jak oni strzelali do kaczek. Greggowie przyrzekają, że nigdy już nie będą polować, i zostają zmienieni z powrotem w normalnych ludzi. Następnego dnia dziewczynka idzie do ich domu i widzi, jak rodzina niszczy swoją broń i ustala groby dla ptaków, które zabiły. Zmienili nawet swoje nazwisko na „Egg”! Dziewczynka czuje, że sytuacja mogła nieco wymknąć się spod kontroli, ale wtedy słaczy strzał z broni wystrzelonej przez inną sąsiednią rodzinę, Cooperów. Wyrusza więc w drogę, mówiąc Greggów, że Cooperowie tej nocy będą gniazdować na drzewach. * ISBN 0-04-833080-4 (twarda oprawa, 1968) * ISBN 0-06-031382-5 (oprawa biblioteczna, 1966) * ISBN 0-06-222222-7 (twarda oprawa, 1966) bg:Вълшебният пръст es:El dedo mágico it:Il dito magico he:אצבע הקסם nl:De tovervinger


Clarence Chugwater, lider Skautów, zostaje pokonany przez pozostałe armie najeźdźców, unikając konfliktu między ich dowódcami na tle honorariów z music hallów. Ten sam bohater nie ratuje sytuacji również w opowiadaniu „The Military Invasion of America”, w którym Stany Zjednoczone są atakowane przez wojska rosyjskie i chińskie.[sep]Swoop! opowiada o jednoczesnej inwazji na Anglię przez kilka armii – „Anglia nie była jedynie pod butem najeźdźcy. Była pod butami dziewięciu najeźdźców. Ledwo starczało miejsca, by stać” – i zawiera odniesienia do wielu znanych postaci epoki, wśród nich polityka Herberta Gladstone’a, powieściopisarza Edgara Wallace’a, aktorów i menedżerów Seymoura Hicksa i George’a Edwardesa oraz boksera Boba Fitzsimmonsa. Najeźdźcami są Rosjanie pod wodzą wielkiego księcia Wodkakoffa, Niemcy pod wodzą księcia Ottona z Saksonii-Pfenig – ówczesnym brytyjskim monarchą był Edward VII z dynastii Sachsen-Coburg-Gotha – szwajcarska marynarka wojenna, Monakijczycy, banda marokańskich rozbójników pod wodzą Raisuliego, Młodzi Turcy, Szalony Mullah z Somalii, Chińczycy pod wodzą księcia Ping Pong Pang oraz Bollygollanie w canoe bojowych. Początkowa reakcja na inwazję jest stonowana. „W samym szczycie Sezonu Głupich Kawali było nieuniknione, że prasa chwyci się takiego tematu, jak jednoczesna inwazja na Wielką Brytanię przez dziewięć mocarstw zagranicznych”. A gdy Niemcy zaczynają bombardować Londyn – „Na szczęście był sierpień i w mieście nikogo nie było” – zniszczenie niemal wszystkich pomników stolicy, zburzenie Royal Albert Hall do sterty malowniczych ruin oraz spalenie Royal Academy przynoszą księciu Ottonowi serdeczne podziękowania od wdzięcznej ludności. Europejskie strony tworzą sojusz i wypędzają pozostałych najeźdźców, ale Szwajcarzy wkrótce odchodzą, by zdążyć do domu na zimowy sezon hotelowy, a gdy książę Otto i wielki książę Wodkakoff otrzymują angaże w music hallach, a przywódca armii monakijskiej nie, ten obraża się i wycofuje swoje wojska. Dwie pozostałe armie zostają pokonane dzięki podstępom nieugiętego Clarence’a Chugwatera, lidera Skautów. Doprowadzając do tego, by każdy z dowódców zazdrościł drugiemu honorariów z music hallów, udaje mu się rozbić sojusz i w wynikłym chaosie Clarence i jego skauci są w stanie pokonać najeźdźców. W The Military Invasion of America Stany Zjednoczone są atakowane przez armie z Niemiec, pod wodzą księcia Ottona z Saksonii-Pfenig, i Japonii, dowodzone przez generała Owokiego. I raz again to Clarence Chugwater ratuje sytuację.


Jim nie wraca z Ameryki, lecz pomaga Arthurowi Parrishowi wyrzucić Sally z domu, a następnie ratuje Cadyka z ruin zawalonego budynku. Po przegraniu apelacji mimo pomocy nowego prawnika, Sally ostatecznie traci opiekę nad córką i postanawia wyjść za mąż za Arthura Parrisha.[sep]Akcja tej książki rozgrywa się jesienią 1881 roku. Sally Lockhart ma córkę o imieniu Harriet, nianię Sarah-Jane oraz kucharkę Ellie. Jej przyjaciele Webster, Jim i Charles przebywają w Ameryce Południowej, robiąc zdjęcia. Pewnego dnia do domu przychodzi pozew o rozwód. Sally, która nigdy nie była mężatką, jest zdezorientowana tym, że celnik o imieniu Arthur Parrish twierdzi, iż jest jej mężem i ojcem Harriet. Pozew stwierdza, że „ojciec” Harriet domaga się jej opieki. Sally udaje się do swojego prawnika, ale nie spotyka się z jego zrozumieniem; w końcu jest tylko kobietą i nie ma żadnej władzy, a prawnik woli skupić się na zarzutach, których Parrish użył, aby ubiegać się o opiekę nad Harriet, zamiast na tym, czy Sally faktycznie była z nim mężatką. Scena przenosi się do rosyjskich Żydów wysiadających z łodzi wchodzącej do Anglii. Niemiecki socjalistyczny dziennikarz o imieniu Jacob Liebermann udaje się do Ligi Demokratycznego Stowarzyszenia Socjalistycznego. Spotyka Dana Goldberga, innego socjalistycznego dziennikarza takiego jak on, i Jacob opowiada Danowi o sparaliżowanym człowieku zwanym Cadykiem, który manipuluje sytuacją tak, by ludność żydowska ponosiła straty ekonomiczne i fizyczne. Wspomina również nazwisko Parrish, które Dan rozpoznaje jako zaangażowane w sprawę. Następnego dnia Sally opowiada przyjaciółce i pracownicy Margaret Haddow o wszystkim, co się wydarzyło. Margaret udaje się do biura Parrisha i próbuje go szpiegować, ale on orientuje się, że jest ona pracownicą Sally i mówi jej o tym. Sally udaje się do kościoła, w którym podobno wzięła ślub z Parrishem, i znajduje nienaruszony zapis ich ślubu. Dowiaduje się również, że kapłan, który ich podobno ożenił, jest obecnie na emeryturze w atmosferze podejrzeń. Sally postanawia napisać do ciotki Harriet, Rosy, która jest mężatką za duchownym, aby mogła dowiedzieć się więcej o kapłanie. Tymczasem Dan Goldberg zorganizował napad na pracownika Parrisha. Dan przegląda notes skradziony tego pracownika i dowiaduje się o sprawie przeciwko Sally. Następnego dnia Sally kłóci się ze swoim prawnikiem o to, ile on wkłada w jej sprawę. Po tym Sally wychodzi i kupuje rewolwer. Tę noc ktoś wchodzi do jej domu i zabiera misia Harriet. Wkrótce Sally udaje się do sąsiadów Parrisha, aby zapytać o niego, ale oni zamykają przed nią drzwi. Dowiaduje się, że ten sam kapłan, który „ożenił” ich oboje, również polecił Parrisha proboszczowi miejsca, w którym obecnie mieszka. Sally wraca do domu, zdezorientowana, i znajduje tam czekającą na nią Rosę. Omawiają sprawę i zdają sobie sprawę, że Parrish chce Harriet i że Parrish podrobił wszystko, aby ją mieć. Parrish i Sally spotykają się ze swoimi prawnikami, co pozostawia pierwszego zadowolonego, a drugą wściekłą. W drodze do domu jeden z pracowników Goldberga próbuje porozmawiać z Sally, ale ona myśli, że jest to jeden z ludzi Parrisha i grozi mu, że go zastrzeli. W weekend jedzie do domu Rosy i ona oraz jej mąż Nicholas Bedwell obiecują zrobić wszystko, co w ich mocy. Sally udaje się na spotkanie z adwokatem i on jest bardzo nieuprzejmy dla niej i mówi jej, że nie ma szans na wygraną, nie mając nawet przeczytanych dokumentów w wystarczającym stopniu, aby stwierdzić, że dziecko zaangażowane jest dziewczynką. W sali sądowej sprawa kończy się, zanim się zacznie, ponieważ Sally nie stawia się. Opieka nad Harriet i wszystkie pieniądze Sally przechodzą na Arthura Parrisha. Sally planuje ukryć się i walczyć. Ona i Harriet zmieniają swój pierwszy pensjonat w ciągu dnia z powodu nieporozumienia z gospodynią. Pan Parrish kradnie wszystkie pieniądze Sally z jej konta bankowego bez jej wiedzy, a następnie zatrudnia detektywa, aby znalazł Sally. Detektyw udaje się do biura Sally i odkrywa list wysłany przez Sally z jej obecnego pensjonatu. Margaret zdaje sobie sprawę, że on wie i wysyła wiadomość dla Sally, aby wyjechała. Sally musi znaleźć inne miejsce schronienia, ale nie może go od razu znaleźć. Musi sprzedać zegarek swojego ojca za tylko kilka dodatkowych monet. Sally w końcu znajduje schronienie na ławce w parku, ale mężczyzna o imieniu Morris Katz mówi jej, aby poszła z nim w bezpieczne miejsce. Bezpieczne miejsce okazuje się Misją Społeczną. Sally zgłasza się na ochotnika do pracy w ich schronisku. Widzimy Cadyka i jego sługę Micheleta przybywających do ich domu w Spitalfields w Londynie. Cadyk jest poinformowany o sprawie Sally i mówi, że świetnie, że przegrała. Następnego ranka Sally widzi wiele problemów społecznych, gdy pracuje dla Misji. Morris Katz wraca i zabiera Sally do Soho, gdzie spotyka Dana Goldberga. Goldberg mówi Sally, że Parrish jest przestępcą, zaangażowanym w wiele oszustw, w tym domy publiczne i wyzysk ludności żydowskiej. Mówi jej również o Cadyku i ona zdaje sobie sprawę, że Cadyk jest tym, kto chce Harriet. Cadyk szantażuje policjanta, aby aresztować Dana Goldberga i znaleźć Sally Lockhart. Wkrótce Sally otrzymuje trzy listy: jeden od Sarah-Jane, jeden od Nicholasa Bedwella i jeden od Daniela Goldberga, który przyniósł je wszystkie. Sarah-Jane mówi, że policjanci przeszukiwali dom, Nicholas mówi Sally, że znalazł kapłana, którego szukała, a Goldberg mówi, że mu przykro, że nie spotkał Sally. Sally sprawdza trop Nicholasa i znajduje kapłana dokładnie tam, gdzie Nicholas powiedział, że będzie. Sally przesłuchuje kapłana, ale on odrzuca ją. Inny kapłan mówi Sally, że zauważył, że kapłan, który ożenił Parrisha i Sally, jest uzależniony od opium, co daje oczywistą okazję do szantażu, której nieznani wrogowie Sally mogli użyć, aby zmusić go do pracy dla nich. Następnego dnia Margaret informuje Sally, że przypadkiem znalazła wspaniałego prawnika, pana Wentwortha. Sally chce wiedzieć, czy może podjąć jej sprawę, a Margaret mówi jej, że najpierw musi wyjść z ukrycia. Zanim Sally może odpowiedzieć, przychodzi Goldberg i prosi o jej pomoc w uratowaniu dziewczyny o imieniu Rebecca Meyer, która wie rzeczy o Cadyku zmuszonej do pójścia do domu publicznego. Robi to pomyślnie. Udają się do domu Katzów, gdzie czekają Morris, jego żona i córka Leah. Rebecca mówi, że holenderski wydaje się być ojczystym językiem Cadyka, on torturuje swoich sługi, potrzebuje małpy, aby mu pomagać, i używa gwizdków, aby kontrolować tłumy, zmuszając ich do atakowania żydowskich domów i firm w Rosji. Kiedyś była przyjaciółką jednej z pokojówek, zanim pokojówka zniknęła, i tak to wie. Nagle policja dokonuje nalotu na dom Katzów szukając Goldberga, którego tam nie ma. Mówią, że Goldberg jest mordercą, ale gdy wychodzą, Katz wyjaśnia, że kraje inne niż Anglia wymyślają fałszywe zarzuty, gdy prawdziwe zarzuty dotyczą polityki. Rebecca przyniosła etykietę z bagażu Cadyka aż z Rosji. Etykieta należy do pana Lee i Sally zdaje sobie sprawę, że wszystko jest z tym powiązane. Postanawia znaleźć pana Wentwortha i zapytać go, czy będzie prawnikiem Goldberga. Pan Wentworth zgadza się, ale nie jest pewien, co się stanie z Sally, jeśli nadal będzie ukrywać się przed policją. Sally ma plan. Ścina włosy i udaje się ponownie do Katzów. Tym razem zabiera Harriet, którą wcześniej zostawiła w misji. Trzy kobiety w domu Katzów farbują włosy Sally henną. Sally żegna się z Harriet i udaje się, aby infiltrować dom Cadyka. Sally staje się pokojówką w domu Cadyka. Uczy się porządku rzeczy, dwóch grup sług, kelnerów i osobistych sług Cadyka. Później spotyka Micheleta, lokaja Cadyka, który od razu zaczyna ją podrywać. Dowiaduje się, że Cadyk ma małpę, która mu służy. Tymczasem Margaret spotyka się z panem Wentworthem, który zaczyna zdawać sobie sprawę, że wszystkie szanse są przeciwko Sally. Sarah-Jane wchodzi i mówi Margaret, że zostali wyrzuceni z domu. Uczeń pana Katza mówi Goldbergowi, co robi Sally. W nocy Sally podsłuchuje walkę sekretarza Cadyka i Micheleta o to, jak Harriet zostałaby przeszkolona, aby zastąpić małpę, która obecnie robi wiele dla Cadyka. Sally jest naturalnie przerażona. Wracając do swojego pokoju, Michelet tam na nią czeka. Kłamie i mówi, że nic nie słyszała, ale Michelet nie jest pewien. Następnego ranka pan Parrish odwiedza Cadyka. Sally próbuje podsłuchiwać, ale nic nie słyszy. Goldberg zwołuje spotkanie, aby rozwiązać niektóre niesprawiedliwości wyrządzane Żydom. Wśród ludzi na spotkaniu jest przywódca gangu o imieniu Kid Mendel, który pomaga Goldbergowi utrzymać porządek. Parrish dowiaduje się, gdzie jest Harriet, gdy rozpowszechnia brzydkie plotki o Żydach. Goldberg planuje obserwować Harriet i Sally, ale zanim skończy, Parrish porwał Harriet. Goldberg wysyła cztery grupy, aby szukały Harriet. Sally konfrontuje się z Cadykiem i zdaje sobie sprawę, że Cadyk to tak naprawdę Ah Ling, z którym ostatnio konfrontowała się i strzelała ponad dekadę temu; spowodowała jego porażenie, gdy jej strzał przeszedł przez jego kręgosłup. Sally próbuje go zabić ponownie, ale jej się nie udaje. Zostaje zabrana do piwnicy w ciemności, ale zanim to zrobi, kradnie stronę z księgi pokazującą nielegalne działania. Goldberg znajduje dom, w którym jest Harriet, i zabiera gang nastolatków, aby ją wyciągnąć. Udaje im się, choć jedna z nastolatek, dziewczyna o imieniu Bridie, traci przytomność, a Dan zostaje z tyłu z kulą w ramieniu. Parrish ma dużo wyjaśnień do policjanta, który nadzoruje incydent, ponieważ to on postrzelił Goldberga. Goldberg zostaje zatrzymany. Jedna z innych grup obserwacyjnych Goldberga pyta sekretarza Cadyka, gdzie jest Harriet, i on zdaje sobie sprawę, że nie wiedzą. Zgłasza to Cadykowi i wzywają policję. Następnie Cadyk i Michelet schodzą na dół do piwnicy, aby zobaczyć Sally. Tymczasem dwóch chłopców uwalnia Goldberga z vana, w którym jest zabierany do więzienia, a kula w jego ramieniu jest usuwana. Mówi chłopcom, którzy go uwolnili, aby poszli znaleźć Harriet. Sally przesłuchuje Cadyka, gdy przychodzi ją zobaczyć, mimo że nie jest w pozycji do tego. Następnie wygłasza mu kazanie o złu. Cadyk mówi Sally, że Parrish ma Harriet. Nagle powódź przełamuje ścianę piwnicy. Michelet tonie natychmiast, ale Sally, z nieznanych jej powodów, próbuje uratować Cadyka, gdy dom się wali. Dan powstrzymuje zamieszki, gdy policja go dogania. Zanim zostanie zabrany, jest informowany, że dom Cadyka właśnie się zawalił. Cadyk opowiada Sally historię o tym, gdy tygrys utknął w studni wioski. Modlili się do swoich bogów o deszcz i deszcz utopił tygrysa. Cadyk przypomina sobie tę historię przez obecną sytuację, ale nie mówi, który z nich jest tygrysem w obecnej sytuacji. Nagle Cadyk dostaje drgawek i umiera. Gang z Harriet i nieprzytomną Bridie zatrzymuje się w jakimś miejscu na chwilę. Bridie budzi się i opiekuje się Harriet, dopóki właściciel miejsca nie każe im wyjść. Właściciel zdaje sobie sprawę, że Harriet do nich nie należy, więc mówi policjantowi. Dwaj inni chłopcy trafiają to samo miejsce, które Harriet i jej orszak właśnie opuścili, więc są aresztowani za kradzież dziecka. Sarah-Jane stoi przed ich domem, gdy przybywa Jim. Wyjaśnia mu wszystko, co się dzieje, i on zaczyna iść do domu. Kid Mendel go zatrzymuje i oferuje swoją pomoc i swoją wersję historii. Jim przyjmuje radę i wchodzą do domu i zaczynają wyrzucać rzeczy pana Parrisha przez okno. Gdy pan Parrish próbuje ich powstrzymać, Sarah-Jane zrzuca nocnik na jego głowę. Kid Mendel słyszy, że dom, w którym jest Sally, się zawalił, więc on i Jim idą to sprawdzić. Jim przybywa dokładnie na czas, aby zobaczyć, jak Sally jest ratowana z ruin. Daje mu stronę z księgi, którą ukryła, i pyta, gdzie jest Harriet. Natychmiast trafia pod opiekę medyczną. Dwaj chłopcy są zwolnieni z więzienia, ponieważ nie mogli ich o nic oskarżyć. Udają się tam, gdzie jest inna grupa, i zgłaszają, gdzie można znaleźć Harriet. Jim udaje się tam tak szybko, jak to możliwe, i przynosi Harriet do domu. Pan Wentworth wygrywa apelację Sally z wszystkimi nowymi dowodami. Sally postanawia, że chce wyjść za mąż za Dana Goldberga, ponieważ uważa go za swojego równego.


Mitch Coltrane kupuje dom, który wcześniej należał do Randolpha Packarda i jest utrzymany w idealnym stanie. W piwnicy budynku odkrywa on ukryty sejf wypełniony tysiącami fotografii przedstawiających piękną młode kobietę.[sep]Podwójny obraz to noirowy thriller autorstwa Morrella, osadzony w współczesnym Los Angeles. Opowiada historię fotografa wojennego o imieniu Mitch Coltrane, który postanawia zrezygnować z dokumentowania okrucieństw, po tym jak zlecenie w Bośni niemal go kosztowało życie. Podczas rekonwalescencji w domu po postrzale odniesionym podczas wspomnianej pracy, zauważa w magazynie ogłoszenie, że legendarny fotograf z lat 20. i 30., Randolph Packard, będzie prezentować wystawę swoich prac. Coltrane odwiedza wystawę i spotyka twarzą w twarz z Packardem, który jest teraz schorowanym starszym mężczyzną. Packardowi podoba się Coltrane i zaprasza go następnego dnia do swojej prywatnej rezydencji. Coltrane i Packard postanawiają podjąć współpracę, w ramach której Coltrane ma odwiedzić różne miejsca w okolicy Los Angeles i zrobić zdjęcia tych samych domów, które Packard sfotografował ponad pół wieku temu, aby pokazać, jak bardzo Los Angeles zmieniło się na przestrzeni dekad. Ale zanim Coltrane zdąży rozpocząć pracę, Packard umiera, pozostawiając mu kolekcję fotografii. Coltrane zaczyna zadanie i szybko fascynuje się jednym z domów na zdjęciach Packarda. Po odnalezieniu domu odkrywa, że jest on utrzymany w idealnym stanie, bez żadnych remontów na przestrzeni lat, i postanawia go kupić, ponieważ Packard był właścicielem rezydencji, a ta jest teraz na sprzedaż. W piwnicy domu dokonuje również odkrycia: ukrytego sejfu wypełnionego tysiącami zdjęć pięknej młodej kobiety. Wraz ze swoją dziewczyną Jennifer Coltrane zaczyna próbować ustalić, kim była ta piękna kobieta, i wplątuje się w śmiertelną sieć kłamstw i zdrad. Warto wspomnieć, że Georgia O’Keeffe była znaną amerykańską artystką, a Alfred Stieglitz słynnym fotografem. Randolph Packard i Rebecca Chance to niestety postacie fikcyjne.


Dziesięć lat później Nellie spotyka na zachodnim wybrzeżu zdrową Myrę, która cieszy się pełnią sił. Jej stan zdrowia poprawia się, a ona odnosi sukces i wspólnie z mężem wyjeżdża na Alaskę.[sep]Myra i jej mąż Oswald wracają do swojego fikcyjnego rodzinnego miasta Parthia w stanie Illinois, aby odwiedzić krewnych. Następnie Nellie i ciotka Lydia wyjeżdżają, by spędzić święta Bożego Narodzenia w Nowym Jorku z nimi. Mieszkają przy Madison Square. Jedzą obiad z Ewanem Grayem, przyjacielem, który jest zauroczony inną aktorką, Esther Sinclair. Oswald otrzymuje srebrne guziki do koszuli od starego znajomego z Dzikiego Zachodu i prosi Lidię, by udawała, że to ona mu je podarowała, aby zapobiec zazdrości żony. Później Myra i Nellie idą do opery; w loży dostrzegają dawną przyjaciółkę Myry, co ją smuci. Później jadą dorożką po parku i przypadkowo spotykają bogatą znajomą Myry, co sprawia, że z pogardą odnosi się do własnego ubóstwa. Spędzają wigilijną kolację z przyjaciółmi Henshawów – wśród nich są artyści i osoby uprzywilejowane. Później spędzają Sylwestra ponownie w towarzystwie artystów. Kilka dni później Nellie jest świadkiem kłótni Henshawów; mąż zabiera ją na lunch. Wkrótce potem ona i jej ciotka mają wrócić do Illinois. W pociągu dołącza do nich Myra, która znowu pokłóciła się z mężem i jedzie odwiedzić przyjaciela w Pittsburghu, by zmienić otoczenie. Dziesięć lat później Nellie wprowadza się do zaniedbanego mieszkania w małym mieście na zachodnim wybrzeżu i spotyka Henshawów. Myra jest teraz przykuta do łóżka, a Oswald pracuje na pełny etat; ich sąsiedzi z góry robią okropny hałas, mimo choroby Myry. Nellie zaczyna ją odwiedzać na porannej herbacie; zabiera ją też nad morze. Myra wyraża żal z powodu męża. (Gdyby za niego nie wyszła, jej prapradziadek zapisałby jej swój majątek. Zamiast tego uciekła, a on przekazał go kościołowi.) Oswald zaczyna jeść obiady z młodą kobietą. Kiedyś Nellie pyta ją, dlaczego jest tak ostra dla męża, a Myra ją odsuwa. Wkrótce potem jej stan pogarsza się. Odsuwa od siebie wszystkich i ucieka; następnego dnia znajdują ją martwą nad morzem. Jej mąż nie wyraża żalu po śmierci żony; kochał ją mimo jej trudnego zachowania. Po jej śmierci przeprowadza się na Alaskę, a później Nellie dowiaduje się o jego śmierci.