Haplo i Alfred nie potrafią połączyć przeciwstawnych struktur magicznych, co uniemożliwia im trwałe zamknięcie Bramy Śmierci i prowadzi do zagłady stworzenia. W rezultacie wojna między Patrynami a Sartan trwa nadal, a dowodzenie nad Sartan pozostaje w rękach Ramu.[sep]W Labiryncie Marit i Hugh wyruszają, by odnaleźć Alfreda. Okazuje się, że jest on więźniem smoka labiryntowego, który niemal dorównuje smokom-wężom okrucieństwem i dzikością. Dzięki pomocy Przeklętego Miecza odpędzają go i ratują Alfreda. Na Abarrach Haplo umiera. Nigdy dobrowolnie nie zdradzi swojej wiedzy o Komnacie Potępionych, a Xar o tym wie. To, co Xar musi zrobić, to pozwolić Haplo umrzeć, a następnie ożywić go za pomocą nekromancji. Fakt, że oboje o tym wiedzą i to akceptują, nie ułatwia sprawy żadnemu z nich. Haplo umiera spokojnie, podczas gdy Xar, Władca Nexusu, najpotężniejszy człowiek we wszechświecie, cicho płacze nad swoim przybranym synem, którego mimo wszystko wciąż kocha. Ale gdy nadchodzi czas na nekromancję, ona nie działa. Xar nagle uświadamia sobie: pies! Haplo nie miał psa aż do ostatnich chwil w Labiryncie – walczył dzielnie i odważnie, ale zaledwie kilka kroków od Ostatecznej Bramy jego rany go pokonały. Ponieważ pragnął odpocząć i pozwolić śmierci o sobie zadecydować, Hapło przeniósł wszystkie swoje instynkty lojalności, miłości i optymizmu w zewnętrzną formę: psa. W ten sposób jednak dał mu swoją duszę. Pies jest wciąż bardzo żywy i ucieka do katakumb pod stolicą, gwałtownie zatrzymując plany Xara. Marit, Hugh i Alfred, choć żyją, znajdują się na początku Labiryntu; muszą jakoś dotrzeć do Ostatecznej Bramy, znajdującej się na samym drugim końcu. Opatrzność przybywa w postaci Zifnaba i „smoków” z Pryanu – dobrej, prawdziwej strony Fali, przeciwieństw smoków-węży. Marit, Alfred i Hugh podróżują na Abarrach, gdzie mają nadzieję jakoś uratować Haplo. W międzyczasie Zifnab otrzymuje ważną misję: mówi Ramu, synowi Samaha i przywódcy pozostałych Sartan na Chelestrze, by również udał się na Abarrach. Gdy Xar dowiaduje się o tym, zmienia swoje plany, odsyłając swoich nielicznych ochroniarzy Patrynów z powrotem do Nexusu, gdzie mogą odegrać rolę w obronie Ostatecznej Bramy, a następnie zaczyna przygotowywać się sam... Na Abarrach Alfred i Marit zostawiają Hugh na ich statku (bez magii powietrze jest dla niego zbyt trujące) i znajdują psa, przez którego Alfred może komunikować się z Haplo, ale nie mogą odejść: z jakiegoś powodu pies nie może przejść przez Bramę Śmierci. Marit odnosi rany od lazarza, a oboje wycofują się do obozu Baltazara, aby odpocząć i wyleczyć. Baltazar, rzecz jasna, bardzo pragnie opuścić ten świat, jeśli to możliwe, ale pojawia się problem, gdy Kleitus, przywódca lazarów, próbuje sam przejąć statek Marit. Alfred próbuje go pokonać, ale to Baltazar musi wykonać tę robotę. W trakcie tego przybywa Ramu i bezwzględnie przejmuje kontrolę nad sytuacją. Postanawia zabrać wszystkich, w tym Marit, Baltazara i ludzi Baltazara, do Labiryntu, by raz na zawsze rozprawić się z zagrożeniem ze strony Patrynów. To dokładnie to, czego chce Haplo: gdy wszyscy Sartan i wszyscy Patryni są w Labiryncie, nie wspominając o dobrych smokach z Pryanu i smokach-wężach z Chelestry, byłby to idealny moment, by szczelnie zamknąć Bramę Śmierci, pozostawiając ludzkość własnemu losowi. Choć zarówno Patryni, jak i Sartan uważają się za bogów wśród ludzi, jasne jest, że sprawili jedynie kłopoty. To, co proponuje Haplo, to zakończenie wszystkiego jednym ostatecznym ciosem. Prosi Alfreda o pomoc, a Alfred, czując się wyróżniony, zgadza się. W towarzystwie Jonathana, lazarza, i Ręcy Hugha, obaj zstępują do Komnaty Potępionych, która w rzeczywistości jest Siódmą Bramą. Alfred otwiera drzwi do Bramy Śmierci, wchodząc na korytarz i przygotowując się do zamknięcia drzwi z obu stron. Ręka Hugga wykazuje duże zainteresowanie tym, a gdy Haplo go naciska, powraca do swojej prawdziwej postaci: Xar, Władca Nexusu, przybyły, by dokończyć to, co zaczął: upadek czterech krain z powrotem w jeden świat, którym będzie rządzić. „Nie czyńcie przemocy”, wznosi lazar Jonathan, ale nikt go nie słucha. Alfred, na dalekim końcu korytarza, otwiera drzwi do Nexusu, gdzie widzi Ramu, do którego podchodzą smoki-węże, obiecując wierność w zniszczeniu Patrynów. Zarówno Marit, jak i Baltazar przejrzywają ten plan, a Sartan pomaga kobiecie Patryn w ucieczce, by ostrzec jej lud, ale Ramu daje się całkowicie zwieść. On i jego siły przygotowują się do wojny. W tym czasie Xar rzuca zaklęcie na Alfreda, które niemal go zabija, i pozwala Bramie Śmierci szeroko się otworzyć; przez drzwi wpada Sang-drax, który próbuje namówić Xara do odwrócenia Rozdzielenia, jednocześnie potajemnie zabijając Haplo. Ale ziarna wątpliwości w końcu zapadły w sercu Xara, a on widzi smoka-węża takim, jaki jest naprawdę. Poświęca siebie, by cofnąć zaklęcie odwróconego Rozdzielenia – dzieło swojego życia – i zostaje zabity przez Sang-draxa. Sang-drax namawia Haplo, by dokończył to, co zaczął Xar, ale Haplo kręci głową i zaczyna zamykać drzwi – wszystkie drzwi – do Siódmej Bramy, żegnając się po raz ostatni ze swoimi przyjaciółmi z ludzkości w trakcie czynności. Gdy kończy, Sang-drax porzuca swoją elfią formę i góruje nad nim, grożąc śmiercią... Ale Alfred wchodzi, ranny, ale przytomny. „Nie czyńcie przemocy! On chce, żebyśmy walczyli!” Haplo rzuca miecz, a Sang-drax wznosi się do zabójstwa... Tylko by rozbić się o sufit Siódmej Bramy, niszcząc siebie i burząc całą strukturę na nich wszystkich. Haplo i Alfred mają tylko jedne drzwi, przez które mogą skoczyć: samą Bramę Śmierci, która powoli się wali, biorąc ze sobą całe stworzenie. Haplo i Alfred muszą połączyć siły, zmuszając swoje magie do wspólnej pracy – struktury run Patrynów i Sartan, skrajne przeciwieństwa... Które tak oczywistie do siebie pasują, że Haplo dziwi się, dlaczego nikt tego wcześniej nie widział. Ich zaklęcie działa i z głuchym thudem Brama Śmierci zamyka się na zawsze. W Labiryncie smoki-węże wciąż czają się, ale panuje odrobina spokoju. Hapło spotyka się z Marit, wyraźnie zamierzając nigdy więcej jej nie opuszczać. Alfred również żyje – w pokoju z samym sobą, w końcu wybierając to, czego naprawdę pragnie. Zifnab jest tu również, potykając się i sprawiając kłopoty swojemu wiernemu smokowi. Ręka Hugga nie żyje, znaleziony otoczony ciałami potworów Labiryntu. Lord Xar również spoczywa w stanie, największy z Patrynów, choć wadliwy – choć oni wszyscy – mogli być. I wojna między Patrynami a Sartan została wstrzymana: Ramu został usunięty z dowodzenia, zastąpiony przez Baltazara, który szybko zawarł sojusz z Vasu. Wojna, na razie, się skończyła, a może, z czasem, nadejdzie pokój.


Po zatrzymaniu przez policję Tania zostaje umieszczona w nowej rodzinie zastępczej z powodu wcześniejszych wyroków. Mimo problemów z dysleksją dziewczyna pisze do Mandy list, w którym zapewnia ją o wiecznej przyjaźni i obietnicy spotkania w przyszłości.[sep]10-letnia Mandy White jest bezlitośnie prześladowana w szkole przez trzy koleżanki: Kim, Melanie i Sarah. Po incydencie, w którym prawie nie zostaje potrącona przez autobus, gdy przebiega przez ulicę, aby uniknąć dręczycieli, zostaje zatrzymana w domu i poznaje Tanię, żywiołową starszą dziewczynę, którą opiekuje się sąsiadka Mandy. Mimo dezaprobaty starszej matki Mandy, która jest nadopiekuńcza i traktuje ją jak znacznie młodsze dziecko, dziewczynki szybko się zaprzyjaźniają. Marzą o przyszłości, w której będą starsze i niezależne, wolne od rodzin i domów dziecka, i będą mogły mieszkać razem i przeżywać wspaniałe przygody. Mandy przeraża się, gdy odkrywa, że Tanya często kradnie w sklepach, ale decyduje się nic nie mówić, w obawie przed zakazem spotykania się. Na końcu książki Tanya i Mandy zostają zatrzymane przez policję, gdy Tanya kradnie w ekskluzywnym sklepie odzieżowym w mieście. Matka Mandy początkowo jest zła, ale zdaje sobie sprawę, że była zbyt surowa, i pozwala jej kupić nowe okulary i zmienić fryzurę, żeby nie wyglądała tak dziecinnie. Mandy zyskuje też nowego przyjaciela w osobie Artura, nieśmiałego chłopca z jej klasy, który jest obsesyjnie zakochany w historiach fantasy. Bardzo tęskni za Tanią, która została zabrana do nowej rodziny zastępczej po odkryciu jej wcześniejszych wyroków karnych, ale powieść kończy się wesołym akcentem, ponieważ Tanya (która ma dysleksję i nienawidzi pisać) z wielkim trudem napisała list do Mandy, zapewniając ją, że są najlepszymi przyjaciółmi na zawsze i pewnego dnia będą wolne, by znów się zobaczyć, jak o tym marzyły. Melanie, która w przeszłości była przyjaciółką Mandy, ale zaprzyjaźniła się z Kim i Sarah, znów zostaje jej przyjaciółką. Tanya pojawia się krótko w innej powieści Jacqueline Wilson, „Dziecko z kosza”.


Reacher ustala, że jedynym sprawcą masakry jest James Barr, który nie został wrobiony przez żaden gang. Bohater nie przenika do żadnej siedziby, lecz pomaga prokuraturze skazać Barra, a rosyjska mafia nie ma związku ze sprawą.[sep]W małym mieście w stanie Indiana samotny napastnik na parkingu spokojnie strzela do tłumu w godzinach szczytu na publicznym placu, dokonując masakry pięciu losowych ofiar sześcioma strzałami. Sprawca pozostawia za sobą idealny ślad, dzięki czemu policja może szybko go namierzyć. Dowody z miejsca zdarzenia – łuska i moneta odciskami palców – jednoznacznie wskazują na Jamesa Barra, byłego snajpera piechoty morskiej armii. Zostaje aresztowany, ale mówi do policji tylko dwie rzeczy: „Zatrzymali niewłaściwego faceta” i „Sprowadźcie do mnie Jacka Reachera”. Reacher, były oficer wojskowej policji, znajduje się 1500 mil dalej, ale widzi wiadomość w CNN i wsiada do autobusu do Indiany. Reacher nie ma pracy, domu, samochodu, a jego oszczędności z wojskowej wypłaty topnieją. Choć Reacher prowadzi koczowniczy tryb życia, to posiada ostrą moralną jasność w dzisiejszym świecie moralnej niejednoznaczności. Zamiast oczyszczać Barra z zarzutów, Reacher chce pomóc oskarżeniu w skazaniu go. Istnieją powody, dla których Reacher jest ostatnią osobą, którą Barr chciałby zobaczyć. Kiedy Reacher był lata temu śledczym wojskowego policjantem, Barr dokonał serii zabójstw podobnej do strzelaniny w Indianie, mordując cztery osoby podczas wojny w Zatoce w Kuwejcie, ale skomplikowana polityka wojskowa i formalność pozwoliły Barrowi wyjść na wolność. Reacher przysiągł, że namierzy snajpera, jeśli ten kiedykolwiek spróbuje tego ponownie. Reacher wierzy, że Barr jest winny, ale siostra Barra, Rosemary, jest przekonana o niewinności brata i błaga prawnik Helen Rodin, aby broniła jej brata. Ojciec Helen jest prokuratorem okręgowym, który będzie prowadzić sprawę. Gdy Reacher przybywa do Indiany, Barr został tak dotkliwie pobity, że nie pamięta niczego z dnia morderstw, zmuszając Reachera do wyciągnięcia własnych wniosków na podstawie dostępnych dowodów. Lokalna reporterka NBC, Ann Yanni, również szuka dodatkowych informacji, a Reacher chętnie włącza ją do swojego śledztwa w zamian za gwarancję publicznego ujawnienia sprawy Barra. Ann pozwala również Reacherowi prowadzić jej kabrioleta Mustang, podczas gdy ten przebywa w Indianie. Reacher wie, że trzydzieści jardów, odległość z parkingu, to zasięg bezpośredni dla wyszkolonego wojskowego snajpera takiego jak Barr. Reacher wie też, że sprawca celowo chybił jednym strzałem, dając Reacherowi jedną szansę na odkrycie prawdy. Reacher jedzie do Kentucky na strzelnicę, gdzie ćwiczył snajper, i dowiaduje się od Gunny'ego Samuela Casha, byłego Marinesa, który jest właścicielem strzelnicy, kilku ciekawych faktów, które sprawiają, że wątpi w niepodważalność dowodów przeciwko Barrowi. Podczas strzelania na długi dystans do celu oddalonego o 300 jardów, Reacher wykorzystuje swoją wybitną inteligencję oraz zaawansowaną wiedzę techniczną i wojskową, zwalniając i licząc bicie serca, jednocześnie obliczając wiatr, wilgotność, trajektorię, prędkość, energię i siłę. Cash nie chce ujawnić informacji ani swoich dokumentów Reachera, ale niechętnie zgadza się rozmawiać, jeśli Reacher będzie w stanie trafić cel jednym strzałem. Reacher jest wytrawnym strzelcem i poza wygraniem Mistrzostw USA w strzelaniu z pistoletu, służył jako instruktor strzelania. Jest jedynym nie-Marinesem, który wygrał zaproszeniowe zawody strzeleckie Korpusu Piechoty Morskiej na dystansie 1000 jardów, dziesięć lat po tym, jak Cash zajął trzecie miejsce, czego Reacher z wyczuciem nie wspomina. Reacher trafia w cel i dyplomatycznie stwierdza, że to zasługa broni Casha. Cash reaguje na wypowiedziany komplement i niewypowiedziany szacunek Reachera, pokazując mu 32 arkusze papieru tarcz z trzech lat ćwiczeń Barra na jego strzelnicy, każdy arkusz z idealnymi wynikami. Po wizycie na strzelnicy Reacher dodaje informacje Casha do dowodów w sprawie oraz swojej wiedzy o broni. Helen i Rosemary przeglądają wskazówki w pasjonującej analizie i w końcu doprowadzają Reachera do wniosku, że Barr jest niewinny, co oznacza, że ktoś wrobił Barra jako snajpera. Ktoś próbuje też zmusić Reachera do zrezygnowania ze sprawy, która wydawała się oczywista, ale zaczyna się rozpadać. Reacher współpracuje z Helen, młodą obrończynią, która działa przeciwko swojemu ojcu, prokuratorowi, z zespołem oskarżycieli, który ma własną wybuchową tajemnicę. Jak w większości życia Reachera, sprawa jest skomplikowanym polem bitwy, ale Reacher czuje się najlepiej podczas bitew. Reacher zbliża się do niewidzialnego wroga pociągającego za sznurki, co prowadzi go do prawdziwych sprawców, rosyjskiej gangu, podszywającego się pod legalnych biznesmenów. Osiemdziesięcioletni szef gangu spędził większość życia w słynnym sowieckim Gułagu i jest znany tylko jako Zec. Reacher przechytrza strażników gangu w twierdzy rosyjskiej mafii, skutecznie i brutalnie eliminując pięciu bandytów, zanim konfrontuje się z szefem i zmusza go do wyznania prawdy o całym oszustwie i intrydze.


Porywacze uciekli z katedry wjeżdżając do rzek, gdzie wykorzystali ukryty sprzęt nurkowy, by zniknąć. Śledztwo ujawniło, że sprawcami byli strażnicy z więzienia Sing Sing, a główny z nich został schwytany przez detektywa Bennetta.[sep]Gdy umiera ukochana była Pierwsza Dama, w katedrze św. Patryka w Nowym Jorku odbywa się uroczysty pogrzeb. Uczestniczy w nim wiele znanych osób, w tym aktorzy i politycy. W trakcie nabożeństwa uzbrojeni ludzie zamykają katedrę i biorą wszystkich celebrytów w środku jako zakładników. Wiedząc, że każdy z przetrzymywanych jest ogromnie bogaty, żądają okupu od każdego z nich osobiście. Podczas gdy prawnicy, rodziny i agenci każdego z słynnych zakładników zbierają okup, porywacze okresowo zabijają i wyrzucają zakładników, w tym obecnego burmistrza Nowego Jorku. Detektyw NYPD Michael Bennett jest głównym negocjatorem z porywaczami. W trakcie sprawy konsultuje się z FBI, bierze udział w nieudanym szturmie na katedrę, w którym ginie agent FBI i oficer NYPD, oraz zmaga się ze śmiercią swojej chorej na raka żony. Gdy porywacze otrzymują okup, żądają dostarczenia przed katedrę floty identycznych sedanów. NYPD dostarcza sedany, zamierzając użyć snajperów do zabicia każdego z porywaczy, gdy wyjdą oni z katedry. Niestety, wszyscy wychodzą z katedry ubrani identycznie w kaptury i szaty – niemożliwe jest odróżnienie porywacza od zakładnika. Zakładnicy i porywacze wsiadają do każdego z sedanów i odjeżdżają. Bennett oraz NYPD i FBI śledzą ich z helikopterów, podczas gdy sedany jadą trasą, której zablokowanie zażądali porywacze. Z helikoptera Bennett usiłuje ustalić, dokąd jadą sedany. Ostatecznie sedany rozdzielają się na dwie grupy – jedna jedzie na wschód, a druga na zachód. Żadna z grup nie zatrzymuje się i obie ostatecznie wjeżdżają do rzeki Hudson i East River. Po zanurzeniu porywacze uciekają dzięki sprzętowi do nurkowania, który wcześniej ukryli w rzekach. Wszyscy zakładnicy wynurzają się i są ratowani. Jeden sedan jednak nie dotarł do rzeki, ponieważ został przejęty przez zakładników w środku. Sedan rozbija się w salonie samochodowym, gdzie porywacz w środku ginie, nadziewając się na kierownicę motocykla. Mimo że martwy porywacz poszedł w wielkie skródy, by ukryć swoją tożsamość (np. spalając sobie odciski palców), NYPD i FBI są w stanie ustalić jego tożsamość i dowiedzieć się, że był strażnikiem w niesławnym więzieniu Sing Sing. Bennett i inni oficerowie jadą do Sing Sing i ustalają, że grupa strażników symulowała chorobę rano w dniu incydentu w katedrze. Wtedy główny porywacz ujawnia się jako jeden z oficerów eskortujących Bennetta po więzieniu i zaczyna go bić. Pobicie kończy się, gdy Bennett rzuca porywacza o celę, a więzień w środku, szukając zemsty za okrucieństwo porywacza jako strażnika więziennego, zakłada mu duszenie. Bennett udaje się uwolnić głównego porywacza, a historia kończy się tym, że Bennett wiezie go z powrotem do Nowego Jorku, by stanął przed sądem.


Sarah i jej matka postanawiają wrócić do Kalifornii po dramatycznych wydarzeniach na Garrote Hill, gdzie Ted ratuje dziewczynę przed powieszeniem. Sarah odkrywa również, że w poprzednim wcieleniu była Betty Parris, która doprowadziła do procesów czarownic w Salem.[sep]Sarah Zoltanne to niezwykła dziewczyna. Jej owdowiała matka, Rosemary, postanawia przeprowadzić się do Pinecrest z powodu Teda Thompsona. Gdy Sarah rozpoczyna szkołę jako nowa uczennica, nie zyskuje przyjaciół. Eric Garrett namawia Sarah, aby wcieliła się w wróżkę w stoisku z wróżeniem. Mówi, że to na rzecz balu maturalnego i że będzie idealna, ponieważ jest nowa i prawie nikt jej nie zna. Sarah przypadkowo zgadza się, przeżywając w domu dziwne widzenie. Na karnawale Kyra podaje jej informacje o wchodzących klientach. Sarah używa starego przybornika do papieru, który należał do jej zmarłej babci ze strony ojca, jako swojej kryształowej kuli. Wieczór idzie dobrze, dopóki Sarah nie wróży chłopakowi o bujnych kształtach, ale sympatycznemu, Charlie'emu Gormanowi. Podczas wróżenia widzi w przyborniku wizję Charliego spadającego po schodach. Sarah szybko zamyka stoisko i wychodzi. Zaprzyjaźnia się z Charliem i odkrywa, że on wierzy w reinkarnację i poprzednie wcielenia. Sarah zaczyna pisać pracę z historii o procesach czarownic w Salem i zaczyna mieć sny i wizje, w których uczestniczy w tych procesach. Charlie mówi jej, że jego zdaniem każdy w mieście brał udział w procesach i że są z powrotem razem, by coś dokończyć. Tymczasem Eric przekonuje ją, by zaczęła oferować wróżenia jako usługę, ale sytuacja zaczyna się pogarszać, gdy Sarah złości popularne cheerleaderki i wciąż widzi wizje dotyczące ludzi. Cheerleaderki przekonują się, że Sarah jest czarownicą. Sarah otrzymuje pogróżki, takie jak rysunek szubienicy i martwego kruka w swojej szafce. W desperacji udaje się do dyrektora, a następnie do Teda i swojej matki. Żadna ze stron nie robi nic, aby jej pomóc. Później Ted zmusza Sarah do pójścia na imprezę z Kyrą. Eric przyjeżdża po Sarah na imprezę, ale ona zmieniła zdanie. Eric przekonuje ją, aby wyszła i przeprosiła Kyrę, ale zostaje zmuszona do wejścia do samochodu i zabrana na imprezę. Eric i inni zabierają Sarah na Garrote Hill, w samym środku Pine Crest, gdzie czeka wielu pijanych uczniów. Uczniowie zaczynają zachowywać się dziwnie i nazywają to miejsce Gallows Hill – miejscem w Salem, w stanie Massachusetts, gdzie wieszano czarownice z procesów. Próbują powiesić Sarah, ale Charlie interweniuje, a uczniowie nagle przeżywają na nowo swoje poprzednie wcielenia w Salem, zanim atakują Charliego. Sarah prawie zostaje powieszona, dopóki Ted jej nie ratuje. Sarah i Rosemary postanawiają wrócić do Kalifornii, a Sarah zdaje sobie sprawę, że w poprzednim wcieleniu była Betty Parris, młodą dziewczyną, która doprowadziła do procesów czarownic w Salem. Spędza z Charliem noc pełną namiętności i daje mu przybornik do papieru. Kiedyś był mętny, ale teraz jest „czysty i przejrzysty jak szkło okienne”.


Sieroty Baudelaire były w pełni wypoczęte i świetnie zdały testy, więc Quagmire nie musieli przejmować ich miejsca w bieganiu. Brak ćwiczeń został odkryty przez trenera Genghisa, co doprowadziło do porwania samych sierot Baudelaire przez Hrabiego Olafa.[sep]Książka zaczyna się od sierot Baudelaire i pana Poe na terenie szkoły Prufrock Preparatory School (w skrócie Prufrock Prep). Violet, Klaus i Sunny Baudelaire spotykają Carmelitę Spats, niegrzeczną dziewczynkę, która nazywa sieroty Baudelaire „wąchaczami ciast”. Pan Poe każe dzieciom udać się do biura wicedyrektora Nera. W drodze tam zauważają motto szkoły: Memento Mori (Pamiętaj, że umrzesz), które Klaus, jako dobrze czytający, rozumie. Wkrótce spotykają wicedyrektora Nera. Wyjaśnia zasady Prufrock Prep i mówi im, że jego zaawansowany system komputerowy będzie trzymał ich wroga, Hrabiego Olafa, z dala. Mówi im też o wspaniałych internatach, ale że chyba że uczniowie mają zgodę rodziców, muszą spać na sianie w blaszanej chacie (znanej jako Chata Sierot). Uważa się za geniusza i myśli, że świetnie gra na skrzypcach, ale w rzeczywistości jest niegodny, głupi, okrutny, arogancki, wredny, irytujący i wcale nie umie grać na skrzypcach. Mimo to uczniowie muszą uczestniczyć w jego długich recitalach skrzypcowych każdego dnia, w przeciwnym razie muszą kupić mu dużą torbę cukierków i oglądać, jak je zjada, jako karę. Niechętnie sieroty Baudelaire udają się do chaty i odkrywają, że jest pełna krabów, ma kapiący grzyb i okropną tapetę (zieloną z różowymi serduszkami). Sieroty idą na lunch, gdzie dwie kobiety w metalowych maskach podają im jedzenie. Carmelita Spats znowu ich wyśmiewa, gdy próbują usiąść. Są ratowani przez Duncana i Isadorę Quagmire. Quagmire opowiadają o sobie. Są w podobnej sytuacji jak sieroty Baudelaire. Są trojaczkami, ale ich brat, Quigley Quagmire, zginął w pożarze wraz z rodzicami. Oni, podobnie jak sieroty Baudelaire, odziedziczyli ogromny majątek (w postaci szafirów). Duncan chce być dziennikarzem, a Isadora jest uzdolnioną poetką (szczególnie w formie [dwuwierszy]). Oboje mają notatniki, czyli księgi common-place, w których zapisują obserwacje i pomysły. Zaprzyjaźniają się z sierotami Baudelaire. Nauczyciel Violet, pan Remora, to mężczyzna, który opowiada bardzo krótkie, nudne historie, jedząc dużo bananów, podczas gdy dzieci robią notatki. Nauczyciel Klausa, pani Bass, obsesyjnie interesuje się systemem metrycznym. Każe swoim uczniom mierzyć niezliczone przedmioty, a następnie zapisuje pomiary na tablicy. Ponieważ Prufrock Prep nie ma klasy dla niemowląt, Sunny zostaje asystentką administracyjną Nera. Następnie przedstawiają im trenera Genghisa. Sieroty Baudelaire natychmiast rozpoznają go jako Hrabiego Olafa w przebraniu, ale udają, że dali się nabrać. On robi niezwykłą uwagę o tym, że sieroty mają silniejsze nogi. Wtedy wszyscy pędzą do auli, aby posłuchać codziennego koncertu wicedyrektora Nera, gdzie są zmuszeni, wraz z resztą szkoły, słuchać jego gry na skrzypcach przez sześć godzin. Na koncercie sieroty Baudelaire decydują, że następnego dnia pójdą do biura wicedyrektora Nera, aby zasugerować coś o Genghisie. Jednak gdy próbują to zrobić, wchodzi trener Genghis. Sieroty Baudelaire próbują go zdemaskować, ale on im ucieka. Na lunchu Carmelita Spats przekazuje wiadomość, że sieroty Baudelaire mają spotkać się z trenerem Genghisem na przednim trawniku o zachodzie słońca (w czasie koncertu skrzypcowego Nera). Genghis każe im namalować koło i biegać „Specjalne Ćwiczenia Biegowe Sierot” lub S.O.R.E. okrążenia wokół świecącego koła w nocy, przez dziewięć dni. Violet i Klaus zaczynają oblać swoje testy, zbyt zmęczeni, by odróżnić jeden koniec linijki metrycznej od drugiego. Praca Sunny cierpi, ponieważ kończą się jej zszywki. Wtedy wicedyrektor Nero mówi dzieciom, że jeśli będą nadal oblać testy, będą korepetycjami przez trenera Genghisa, a Sunny zostanie zwolniona. Mówi, że następnego dnia będą mieć dodatkowo trudne egzaminy kompleksowe. Żąda też, aby dali mu po dziewięć toreb cukierków, jako karę za nieobecność na jego koncertach, i dali Carmelicie kolczyki za każdym razem, gdy przynosiła im wiadomość. Baudelaire idą zobaczyć Quagmire i mówią im, co się stało. Wtedy Quagmire układają plan. Quagmire przebrani są za Klausa i Violet, biorą worek mąki, aby reprezentować Sunny, i wykonują ćwiczenia (w nocy), aby sieroty Baudelaire mogły się uczyć i robić zszywki (trener Genghis nie wie, że to Quagmire biegną, ponieważ jest noc i ich nie widzi). Quagmire zostawiają swoje notatniki z Violet i Klausem, aby mogli się uczyć. Violet wynajduje urządzenie do robienia zszywek (używając małego kraba, ziemniaka, metalowych prętów, szpinaku z kremem i widelca) i robi zszywki, podczas gdy Klaus czyta notatniki na głos. Następnego ranka wicedyrektor Nero i dwaj nauczyciele (pan Remora i pani Bass) przychodzą do Chaty Sierot. Testują Violet i Klausa, a dają Sunny stos papierów do zszywania. Wtedy przybywa trener Genghis. Odkrył, próbując kopnąć Sunny, że Sunny została zastąpiona workiem mąki. W rezultacie Genghis ujawnia przebrania Quagmire i każe im pełnić służbę w stołówce. Sieroty, nie mogąc znieść tego dłużej, próbują ujawnić, że trener Genghis to Hrabia Olaf. W tym czasie pan Poe przybywa, aby dostarczyć cukierki i kolczyki. Wicedyrektor Nero mówi mu, że sieroty zostały przyłapane na „oszustwie” i ogłasza, że sieroty Baudelaire zostaną wykluczone ze szkoły. Sieroty Baudelaire mówią panu Poe, że trener Genghis to Hrabia Olaf. Trener Genghis wybiega z chaty, a po tym, jak sierotom udaje się usunąć jego przebranie, udaje mu się porwać Quagmire. Dwie panie kucharki w metalowych maskach ujawniają się jako pomocnicy Hrabiego Olafa, kobiety o białych twarzach, gdy zdejmują maski. Sieroty widzą, jak pomocnicy Olafa wpychają Quagmire do starego samochodu. Zanim zamkną drzwi, Duncan krzyczy do sierot Baudelaire „Patrzcie do notatników! V.F.D.!”, zanim zostaną schwytani. Niestety, Olaf kradnie notatniki, zanim oni i jego poplecznicy odjeżdżają. Sieroty są wtedy zabierane, aby zostać umieszczone u kolejnego opiekuna.


Pani Frankweiler odmawia dzieciom udostępnienia pliku z sekretem anioła i każe im wracać do domu na własną rękę, ignorując opis ich przygody. Claudia uświadamia sobie, że jej prawdziwym celem było zdobycie sławy i publiczne ujawnienie sekretu, a nie zachowanie go dla siebie.[sep]Prolog to list od pani Basil E. Frankweiler „Do mojego prawnika, Saxonberga”, opatrzony rysunkiem przedstawiającym ją piszącą przy biurku w swoim biurze. Jest to list przewodni do 158-stronicowej relacji, która stanowi tło dla zmian w jej ostatniej woli i testamencie. Jedenaścioletnia Claudia Kincaid postanawia uciec z domu w komfortowych warunkach, ponieważ uważa, że rodzice jej nie doceniają, a ona nie lubi niedogodności. Wybiera Metropolitan Museum of Art (Met) w Nowym Jorku, zabierając ze sobą jako towarzysza dziewięcioletniego brata Jamiego, częściowo dlatego, że on odłożył wszystkie swoje pieniądze. Dzięki jednemu niewykorzystanemu biletowi dorosłego na pociąg podmiejski i jednemu bardzo długiemu spacerowi dostają się tam bez kosztów, kiedy wstęp jest wolny. Wczesne rozdziały pokazują, jak Claudia i Jamie urządzają się w Met: ukrywają się w łazience w godzinach zamknięcia przed personelem sprawdzającym, czy wszyscy zwiedzający opuścili muzeum; wtapiają się w grupy szkolne na wycieczkach, aby dowiedzieć się więcej o eksponatach; kąpią się w fontannie, której „monety na spełnianie życzeń” zapewniają dochód; śpią w antycznym łóżku. Nowa wystawa przyciąga sensacyjne tłumy i fascynuje dzieci: marmurowa posąg anioła, autor rzeźby nieznany, ale podejrzewany o bycie Michała Anioła. Posąg został zakupiony na aukcji od pani Basil E. Frankweiler, kolekcjonerki, która niedawno zamknęła swoją reprezentacyjną rezydencję na Manhattanie. Badają go na miejscu i w Bibliotece Donnella, a swoje wnioski przekazują personelowi muzeum anonimowo. Po tym, jak dowiadują się, że były naiwne, dzieci wydają ostatnie pieniądze na podróż do domu pani Frankweiler w Connecticut. Rozpoznaje ich jako uciekinierów, ale zleca im na krótko zadanie zbadania anioła w jej długim rzędzie szafek kartotekowych. Mimo ekscentrycznej organizacji jej plików, odkrywają one sekret anioła. W zamian za pełny opis ich przygody zapisać im w testamencie kluczowy plik i odwieźć ich do domu swoim Rolls-Roycem. To umowa. Claudia dowiaduje się o swoim głębokim motywie trwania w szaleńczym poszukiwaniu: chciała mieć własny sekret, który mogłaby skarżyć i zachować dla siebie. Pani Frankweiler może zyskać „wnuki”, które ją cieszą. Jej prawnik otrzymuje zaproszenie na lunch do Met, aby zmienić jej testament, co z pewnością nie dzieje się po raz pierwszy.


Postać „Ja” to plecakowy turysta, który pozostaje w mieście, akceptując spokojne i stabilne istnienie mimo prawidłowej diagnozy choroby. Ostatecznie okazuje się, że „Ja” oraz druga główna postać, „Ty”, to dwie całkowicie odrębne osoby, które nie są ze sobą powiązane.[sep]Pierwszą z wprowadzanych dwóch postaci jest „Ty”. Jest on opisany jako miejscowy turysta – „nie ten rodzaj turysty”, ale plecakowy, „noszący mocne, wygodne buty sportowe i plecak z szelkami”. Poszukuje nieuchwytnego Lingshan, świętej góry. „Ty” od dawna mieszka w mieście, ale tęskni za wiejskim życiem z przeszłości. Odrzuca myśl o ugodzeniu na „spokojnym i stabilnym istnieniu”, w którym pragnie się „znaleźć niezbyt wymagającą pracę, pozostać na przeciętnym stanowisku, zostać mężem i ojcem, założyć wygodny dom, odkładać pieniądze na koncie i powiększać je co miesiąc, żeby było coś na starość i trochę zostało dla następnego pokolenia”. „Ty” spotyka innego wędrowca, zmagającą się i emocjonalną „Oną”. W ten sposób podróż „Ty” staje się również podróżą w erotyczny związek. „Ty” podróżuje też do wewnątrz, eksplorując swoje zdolności jako opowiadacz historii. Później w historii „Ty” „Ona” odchodzi „jakby w opowieści, jakby we śnie”. Tymczasem „Ja” to pisarz i akademik, który udaje się do Syczuanu po błędnej diagnozie terminalnego raka płuc. Chce zrobić przerwę i zacząć szukać „autentycznego życia” – co oznacza przeciwieństwo tego, co państwo uznaje za prawdziwe życie. Poczucie ludzkości postaci objawia się podczas ich poszukiwań. „Ja” uświadamia sobie, że wciąż pragnie ciepła ludzkiego społeczeństwa, mimo jego lęków. „Góra duszy” to zasadniczo dwuczęściowa powieść z dwiema głównymi postaciami – znanymi jedynie jako „Ty” i „Ja” – które okazują się alter ego tej samej osoby. Postać „Ty” zajmuje nieparzyste rozdziały 1–31 oraz parzyste rozdziały od 32 do 80, podczas gdy postać „Ja” obejmuje parzyste rozdziały 2–30 i nieparzyste rozdziały 33–81. (Pomysł, że są dwiema stronami tej samej postaci, zostaje ujawniony w rozdziale 52).


Młody konstabl oświadcza się Priscilli Thurlby, która zgadza się na małżeństwo pod warunkiem, że rozwiąże sprawę morderstwa. W trakcie podróży do wioski ukochanej bohater zatrzymuje się w Waterbank, gdzie odkrycie w sklepie nożownika prowadzi do finału śledztwa.[sep]„Kto zabił Zebedee?” rozpoczyna się bezpośrednim zwrotem do czytelników ze strony w przeciwnym razie nienazwanego narratora. Na łożu śmierci nasz narrator, katolik, czuje się zmuszony do wyznania czytelnikom swego udziału w niewyjaśnionej sprawie morderstwa z czasów, gdy był jeszcze młodym konstablem policji w Londynie. Opowieść o śmierci Zebedee rozpoczyna się od sceny, w której przerażona młoda kobieta, Priscilla Thurlby, kucharka w pensjonacie Zebedee, wpada na komisariat z przerażającym krzykiem. Priscilla informuje niedowierzających zebranych: „Młoda kobieta zamordowała w nocy swojego męża!”. Choć policja początkowo uważa, że młoda kobieta jest pod wpływem alkoholu, ostatecznie udaje się do pensjonatu, gdzie odkrywa, że młody, żonaty mężczyzna został dźgnięty nożem w plecy. Policja natychmiast przystępuje do przeszukania miejsca zbrodni. Przesłuchiwani są lokatorzy pensjonatu, wszyscy okazują się być ekscentrykami, jednak w trakcie rozmów młody konstabl i jego koledzy zaczynają coraz bardziej podejrzewać pana Deluca, aroganckiego agenta cygarowego, który wielokrotnie usiłował zalecać się do pani Zebedee. Niestety, te podejrzenia zostają zachwiane przez panią Zebedee, która jest przekonana, że zabiła męża we śnie. Pani Zebedee, cierpiąca na lunatyzm, przeczytała historię o młodej kobiecie, która we śnie zamordowała męża, przed zaśnięciem w noc, w której zginął jej mąż. Policja przypuszcza, że prawdziwa odpowiedź może zależeć od noża z częściowo wyrytym napisem „Dla Johna Zebedee-”, który wciąż tkwi w plecach Zebedee, ale wstępne przeszukanie nie przynosi rezultatów. Po kilku fałszywych tropach zainteresowanie sprawą gaśnie, aż policja i publiczność całkowicie ją porzucają. W końcu młody konstabl pozostaje jedyną osobą, która wciąż żywi nią zainteresowanie. W trakcie śledztwa konstabl zakochuje się w Priscilli Thurlby i oświadcza się jej. Priscilla odrzuca go, argumentując, że oboje należą do klasy robotniczej i nie stać ich na małżeństwo. Konstabl przekonuje się, że jeśli uda mu się rozwiązać sprawę, będą mogli się pobrać, więc Priscilla ustępuje i zaprasza go do swojej wioski, aby poznał jej rodzinę. W drodze do wiejskiego domu Priscilli konstabl zostaje zatrzymany przez niekompetentnego pracownika stacji kolejowej i w efekcie tymczasowo utyka w mieście Waterbank. Czekając na następny pociąg, zauważa witrynę sklepową „James Wycomb, Nożnicy itd.” i zaczyna się zastanawiać, czy londyńska policja sprawdziła wszystkich nożowników w toku śledztwa. Odkrycie, jakiego dokonuje konstabl wewnątrz, prowadzi sprawę do dramatycznego finału.


W 1990 roku siedemdziesięcioletni Petey mieszka w domu opieki w Bozeman, gdzie jest szanowany przez miejscowych nastolatków. Chłopiec o imieniu Trevor Ladd dołącza do napastowania, co sprawia, że stają się oni wrogami.[sep]W latach 20. XX wieku, w szpitalu w Bozeman w stanie Montana, rodzi się chłopiec o imieniu Petey. Jego matka jest załamana, widząc jego zniekształconą sylwetkę. Petey wyglądał zupełnie inaczej niż powinien wyglądać normalny noworodek. Lekarz, który prowadził poród pani Corbin, mówi jej, że Petey jest idiotą i powinien zostać umieszczony w zakładzie opiekuńczym. Załamani, ona i jej mąż spędzają dwa lata i dużo pieniędzy, szukając lekarza, który mógłby im dać dobrą wiadomość, ale wszyscy diagnozują ich syna jako idiotę. Corbinowie postanawiają porzucić nadzieję i pozwalają Peteyowi trafić do Zakładu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Warm Springs w stanie Montana. Następnie punkt widzenia historii zmienia się i skupia na życiu Peteya w zakładzie. Przepełniony, niehigieniczny i straszny, zakład wydaje się Peteyowi okropny. Gdy pielęgniarki się nim opiekują, robią to leniwie i niewłaściwie, a niektóre nawet go znęcają. Pielęgniarz o imieniu Esteban zaczyna pracować w zakładzie i szybko zaprzyjaźnia się z Peteyem. Za każdym razem, gdy może, Esteban rozmawia z Peteyem i przynosi mu czekoladę, ponieważ Petey jest „jego ulubieńcem”. Esteban rozumie (w przeciwieństwie do większości ludzi), że Petey nie jest idiotą i że tylko jego ciało jest inne. Esteban wierzył, że Petey może myśleć tak jak każdy inny, ale jest uwięziony w swoim zniekształconym ciele. Esteban miał rację przez cały czas. Szef zakładu zwalnia Estebana za powiedzenie przywódcom z Butte, że Petey nie jest idiotą. W wieku 11 lat Petey zostaje przeniesiony do oddziału męskiego. Niedługo potem zauważa rodzinę myszy mieszkającą w jego pokoju. Są one jego jedyną radością, dopóki do pokoju Peteya nie wprowadza się nowa osoba, Calvin. Nieznacznie upośledzony umysłowo i z koślawą stopą, Calvin szybko zostaje najlepszym przyjacielem Peteya, a dwaj spędzają cały czas razem. Po zaprzyjaźnieniu się z Joe, pielęgniarzem, Petey i Calvin mają w swoim życiu jakąś postać ojca. Gdy Joe się starzeje, choroba jego mięśni nasila się i on opuszcza Warm Springs. Gdy Joe tam był, w zakładzie zaczęto pokazywać bardzo stare filmy, takie jak filmy kowbojskie. Na Boże Narodzenie Joe daje każdemu z chłopców, Calvinowi i Peteyowi, cukierki i zabawkową broń. Daje Peteyowi również tabliczkę z cytatem ze Starego Testamentu. Calvin i Petey, w wieku 20 lat, wciąż bawią się jak dzieci. Robią odgłosy strzałów i bawią się jak małe pięciolatki. Zawsze kończy to wybuchem śmiechu. Po Joe kolejna pielęgniarka, Cassie, jest często dla nich miła i często mówi Peteyowi, że jest przystojny. Niestety, wyjeżdża do Nowego Jorku, ponieważ jej mąż wraca z II wojny światowej. Petey i Calvin poznają Owena dwadzieścia lat później. Obaj mężczyźni mają około czterdziestu lat, gdy Owen się z nimi zaprzyjaźnia. Często ich wyprowadza i jest dla nich miły. Wkrótce wyjeżdża, ponieważ jest zbyt stary. Przejście do drugiej części, która ma miejsce wiele lat później, w 1990 roku. Petey ma teraz około siedemdziesięciu lat i mieszka w domu opieki w swoim rodzinnym mieście Bozeman w stanie Montana. Jest nieustannie dręczony przez lokalnych nastolatków, którzy często obrzucają go śnieżkami, ponieważ jest niepełnosprawny. Dobry chłopiec o imieniu Trevor Ladd jest świadkiem jednego z tych ataków i interweniuje, ostatecznie zaprzyjaźniając się z nim. Powstaje niezwykła przyjaźń między nimi, która uczy Trevora zaufania, godności, szacunku, rozwoju, zrozumienia, mądrości i miłości, co ostatecznie sprawia, że Trevor bardziej docenia życie. Są przyjaciółmi, dopóki Petey bardzo poważnie nie zachoruje. Nie stają się tylko przyjaciółmi, ale Trevor prosi Peteya, aby został jego dziadkiem. Petey mówi Trevorowi, aby się bawił i dobrze bawił bez niego, dopóki on jest jeszcze w szpitalu.


Ludzkość przekształciła się w nowy gatunek dzięki klonowaniu, co umożliwiło nawiązanie komunikacji z Tauranami i zakończenie konfliktu. Okazało się wtedy, że obcy nie byli odpowiedzialni za początek wojny, która trwała ponad tysiąc lat.[sep]William Mandella to student fizyki powołany do elitarnej siły zadaniowej w ramach Sił Eksploracyjnych ONZ, formowanych na wojnę z Tauranami – gatunkiem obcym odkrytym, gdy najwyraźniej niespodziewanie zaatakowali oni statki kolonistów ludzkich. Wojska lądowe UNEF są wysyłane w celu rozpoznania i zemsty. Elitarni rekruci mają iloraz inteligencji powyżej 150, są wykształceni, zdrowi i sprawni. Szkolenie jest wyczerpujące – najpierw na Ziemi, w Missouri, a później na Charonie (nie na księżycu Plutona, który nie został jeszcze odkryty w momencie pisania powieści, lecz na hipotetycznej planecie poza orbitą Plutona), co powoduje liczne straty – głównie w wyniku wypadków w wrogim środowisku, ale także z powodu używania ostrej amunicji podczas treningów. Nowi żołnierze wyruszają następnie na misję, podróżując za pomocą zjawisk przypominających robaki时空, zwanych „kolapsarami” (dzisiaj zwanymi czarnymi dziurami), które pozwalają statkom pokonywać tysiące lat świetlnych w ułamku sekundy. Jednak podróż do i z kolapsarów z prędkością bliską prędkości światła pociąga za sobą ogromne efekty relatywistyczne. Ich pierwsze spotkanie z (nieuzbrojonymi) Tauranami na planecie krążącej wokół Epsilon Aurigae zamienia się w rzeź, a opierająca się bez walki baza wroga zostaje zniszczona. Mandella z melancholią reflektuje, jak typowe było to spotkanie w świetcie dotychczasowych doświadczeń ludzkości w interakcji z innymi kulturami. Ta pierwsza wyprawa, rozpoczęta w 1997 roku, trwała z perspektywy żołnierzy tylko dwa lata, ale z powodu dylatacji czasu po powrocie na Ziemię minęły dekady. W długiej drodze powrotnej żołnierze doświadczają szoku przyszłości na własnej skórze, gdy Tauranie stosują coraz bardziej zaawansowaną broń przeciwko nim, podczas gdy oni nie mają możliwości przezbrojenia. Mandella wraz z żołnierzem, kochanką i towarzyszką Marygay Potter powraca do życia cywilnego, tylko po to, by odkryć, że ludzkość drastycznie się zmieniła. On i jego towarzysze broni mają trudności z przystosowaniem się do przyszłego społeczeństwa, które ewoluowało niemal poza ich zrozumieniem. Weterani dowiadują się, że w celu zahamowania przeludnienia, które doprowadziło do światowych wojen klasowych spowodowanych niesprawiedliwym racjonowaniem, homoseksualizm stał się oficjalnie zachęcany przez wiele narodów świata. Świat stał się bardzo niebezpiecznym miejscem z powodu powszechnego bezrobocia i łatwej dostępności śmiercionośnej broni. Zmiany w społeczeństwie odcinają Mandellę i innych weteranów od rzeczywistości do tego stopnia, że wielu z nich ponownie wstępuje do wojska, aby uciec, mimo że zdają sobie sprawę, że wojsko jest bezduszną konstrukcją. Mandella próbuje otrzymać przydział jako instruktor na Księżycu, ale zostaje natychmiast przeniesiony na rozkaz stały do dowodzenia bojowego. Niezdolność wojska do traktowania swoich żołnierzy jako czegoś więcej niż wysoko złożonych, cennych maszyn, jest motywem przewodnim tej historii. Prawie wyłącznie dzięki szczęściu Mandella przeżywa cztery subiektywnie odczuwane lata służby wojskowej, co dzięki dylatacji czasu odpowiada kilku stuleciom. Wkrótce staje się obiektywnie najstarszym żyjącym żołnierzem w tej wojnie, osiągając wysoki stopień dzięki stażowi, a nie ambicjom (jest zasadniczo pacyfistą i wiecznie niechętnym żołnierzem, który działa głównie z talentu i melancholijnego poczucia obowiązku). Mimo to zostaje rozdzielony z Marygay (która pozostała jego ostatnim kontaktem z Ziemią jego młodości) przez plany UNEF, mimo że wielu ludzi, którymi miałby dowodzić, jeszcze się nie urodziło. Jako dowódca „siły uderzeniowej”, Mandella dowodzi żołnierzami, którzy posługują się językiem w dużej mierze dla niego niezrozumiałym, których pochodzenie etniczne jest teraz niemal jednolite i którzy są wyłącznie homoseksualistami. Jest nielubiany przez żołnierzy, ponieważ muszą uczyć się angielskiego z XXI wieku, aby komunikować się z nim i innym personelem wyższego szczebla, oraz dlatego, że jest heteroseksualistą. Biorąc udział w walkach tysiące lat świetlnych od Ziemi, Mandella i jego żołnierze muszą sięgnąć po średniowieczną broń, aby walczyć wewnątrz „pola stazy”, które neutralizuje wszelkie promieniowanie elektromagnetyczne we wszystkim, co nie jest pokryte ochronną powłoką. Walczą o przetrwanie tego, co ma być ostatnim konfliktem wojny. W czasie, który upłynął na Ziemi, ludzkość zaczęła stosować klonowanie ludzi, co doprowadziło do powstania nowego, zbiorowego gatunku nazywającego się Człowiekiem. Człowiek rozwinął środek komunikacji unikalny i wrodzony dla klonów, co pozwala im komunikować się z Tauranami, prowadząc do pokoju. Gdy Człowiek w końcu zyskuje zdolność komunikowania się z Tauranami, odkrywa się, że Tauranie nie byli odpowiedzialni za tysiącletnie zniszczenie wątpliwych statków kolonialnych. Bezowocna, bezsensowna wojna trwająca ponad tysiąc lat kończy się. Człowiek zakłada kilka kolonii ludzi starego typu, heteroseksualnych, na wypadek, gdyby zmiana ewolucyjna okazała się błędem. Mandella podróżuje do jednej z takich kolonii, nazwanej „Środkowy Palec” w ostatecznej adaptacji powieści. Tam spotyka się z Marygay, która została zwolniona znacznie wcześniej i celowo wykorzystała dylatację czasu, aby starzeć się znacznie wolniej, mając nadzieję i czekając na powrót Mandelli. Epilog jest wiadomością z roku 3143 n.e., ogłaszającą narodziny „pięknego chłopca” Marygay Potter-Mandella.


Książka jest oskarżeniem wymierzonym w amerykański system prawny, rolnictwo oraz koncepcję małżeństwa. Mimo ciężkich tematów utwór cechuje się humorem, który w drugiej części wyraża się poprzez perspektywę małomównego męża.[sep]Książka zajmuje się tym, jak jeden, pozornie nieznaczący moment, może na zawsze zmienić życie. Alice Goodwin, matka dwójki dzieci, pielęgniarka szkolna i żona aspirującego mleczarza w Wisconsin, przygotowuje się, by zabrać swoje dwie córki i dwie córki swojej najlepszej przyjaciółki, Theresy, na staw w gospodarstwie, aby popływać. Gdy idzie na górę po strój kąpielowy, Lizzy, dwuletnia córka Theresy, wymyka się do stawu i tonie. Od tego momentu wszystko idzie w dół. Miejscowa łatka, którą Alice upomniała za ciągłe przyprowadzanie chorego syna do szkoły, oskarża Alice o molestowanie jej dziecka. Całe miasto odwraca się od rodziny Goodwin, stosunkowo nowych w okolicy, a kilka innych matek wychodzi z opowieściami o „nadużyciach” Alice. Następują uwięzienie, proces i utrata gospodarstwa, a mąż Alice i Theresa zaczynają się „spotykać”. Powieść jest w istocie o poszukiwaniu autentyczności we współczesnym amerykańskim środkowym zachodzie. Para stara się utrzymać swoje życie na farmie, przestrzegać etycznych praktyk zarówno w rolnictwie, jak i w życiu, oraz wychowywać dwoje małych dzieci, ale społeczeństwo amerykańskie torpeduje ich wysiłki. Powieść jest oskarżeniem przeciwko amerykańskiemu systemowi prawnemu, który działa z subtelnością i miłosierdziem młota; systemowi rolnemu, który ceni dolary bardziej niż dobrą żywność i środowisko; oraz amerykańskiej koncepcji małżeństwa, która rozpada się z powodu własnych sprzeczności wewnętrznych. Jednak powieść udaje się być przez cały czas bardzo zabawna. Jej humor wyraża się nie tylko w złośliwych, niszczących zdaniach pierwszej części, narrowanych głosem, który wyobrażamy sobie jako zbliżony do głosu samej autorki, ale także w wyborze strukturalnym umieszczenia drugiej części w głosie zabawnego, ale tragicznie małomównego męża. Kontrast między myśleniem męża i żony jest znacznie bardziej wymowny i rozrywkowy niż ostatnie popularne badania psychologiczne na temat procesów myślowych mężczyzn i kobiet. W powieści znajdują się również: irytująco sprawna, ale nieświadoma teściowa, różnice klasowe i rasowe, ale z perspektywy kobiet, oraz polityka małego miasteczka.


Po niepowodzeniu misji pokojowej Sten i jego orszak uciekają z Altaju, a Cesarz rozkazuje admirałowi Masonowi zniszczenie planety za pomocą niszczyciela planet. Sten niszczy okręt Masona, w wyniku czego on i jego towarzysze zostają ogłoszeni buntownikami i wyjęci spod prawa przez siły Imperium.[sep]Sten wypełnił wiele zadań w służbie Wiecznemu Cesarzowi i jego Imperium jako agent sił specjalnych, kapitan floty taktycznych statków i admirał. Teraz zamierza dodać do tego nowy – dyplomację. Wieczny Cesarz, który został zamordowany sześć lat temu, powrócił z grobu i po raz kolejny może kierować swoim kupieckim imperium. Sytuacja wewnętrzna jest jednak rozpaczliwa. Po wojnie tahnskiej i sześcioletnim niedoborze Antymaterii Dwa wiele regionów Imperium znalazło się na krawędzi załamania gospodarczego, którego nie da się powstrzymać poprzez przywrócenie przepływu AM2. Nawet Wieczny Cesarz nie jest w stanie samodzielnie opanować tej sytuacji, więc prosi przyjaciół o pomoc. Przyjaciół takich jak pewien Karl Sten. Sten, po udowodnieniu swojej wartości na polu dyplomacji, zostaje wysłany do Gromady Altaj, bardzo ważnego regionu Imperium, wykazującego brak stabilności. Altaj przypomina strefę wojenną jak na Bliskim Wschodzie, gdzie różne frakcje pozaziemskie i ludzkie próbują się nawzajem wyeliminować i przejąć kontrolę nad Gromadą. Jednym z zadań Stena jest wsparcie dyktatora Khaquana, którego żelazna ręka jest jedyną rzeczą, która utrzymuje całą Gromadę w ryzach. Sten udaje się na Altaj lepiej przygotowany niż kiedykolwiek, z dużą ilością informacji (zwłaszcza tych dostarczonych przez jego przyjaciela i byłego przełożonego, admirała Iana Mahoneya), swoim najlepszym przyjacielem Alexem, Cind, kochanką Stena i doskonałą strzelcem wyborową, kontyngentami Bhorów, Gurkhów, a także osobistym okrętem flagowym Cesarza, „Victory”. Po przybyciu do centralnego świata Gromady, Jochi, Sten odkrywa, że dyktator Khaquan nie żyje, a między wszystkimi głównymi frakcjami toczy się krwawa wojna domowa. Sten w genialny sposób zatrzymuje wszystkie walki, ale otrzymuje nieprzyjemne wezwanie do rzeczywistości w postaci niezwykle dobrze przygotowanej próby zamachu, której on i jego przyjaciele ledwo przeżywają. Mimo sprzeciwów Stena, Cesarz (który wykazuje oznaki niestabilności) mianuje wygnańca jednej z frakcji władcą całej gromady. Nowy władca okazuje się tak wielkim tyranem jak Khaquan, a szturmowce i masowe aresztowania stają się codziennością. Sten jest bezsilny, by go powstrzymać, a jego skargi do Cesarza spotykają się z głuchym milczeniem. Podczas gdy Sten i Alex zbierają dowody, aby zmusić Cesarza do wycofania decyzji, Cesarz potajemnie zgadza się z wnioskiem Stena i postanawia zamordować swojego nowo mianowanego władcę, a jednocześnie uczynić ze Stena męczennika, aby odwrócić podejrzenia. Jednak Cind i jej snajperski zespół zabijają zamachowca, zanim ten zdąży zabić Stena. Na szczęście Sten wie o wahającej się lojalności Cesarza. Otrzymuje wiele ostrzeżeń od przyjaciół, że nie tylko Wieczny Cesarz jest prawdziwą przyczyną trwającego upadku gospodarczego, ale także nie ufa już swoim byłym przyjaciołom i planuje pozbyć się Stena w przypadku niepowodzenia. Potwierdza się to, gdy admirał Ian Mahoney, wysłany, by pomóc Stenowi, zostaje uwięziony i oskarżony o zdradę Imperium. Sytuacja na planecie wymyka się spod kontroli (stąd tytuł książki). Sten podejmuje ostatnią próbę rozwiązania pokojowego, która kończy się straszliwą porażką (nie z jego winy), a Sten i jego orszak są zmuszeni do ucieczki z Altaju pod ostrzałem, wbrew rozkazom Cesarza. W trakcie odlotu Sten dowiaduje się, że admirał Mahoney został stracony. Kilka minut później admirał Mason, którego poznaliśmy we wcześniejszej części kariery Stena, otrzymuje od Cesarza rozkaz użycia niszczyciela planet, by zniszczyć Jochi. Pozostawiamy Stena i jego flotę w szoku po tym, jak Sten i pilot taktycznego statku niszczą okręt Masona, co czyni Stena i jego towarzyszy buntownikami i rebeliantami, wyjętymi spod prawa przez siły Imperium.


W ostatniej opisanej książce, „Aerie”, Rycerze nowego kraju odkrywają zwłoki, które prowadzą do ujawnienia informacji o Magach. Po porażce w walce z tym wrogiem i jego bogiem zrodzonym z krwi, ziemia pozostaje podzielona na dwa odrębne państwa.[sep]„Joust” opowiada historię młodego chłopca o imieniu Vetch. Jest on Altem i chłopem pańszczyźnianym: kimś niższym rangą niż niewolnik, związanym z ziemią, na której pracuje pod panowaniem swojego pana. Jego tiański pan, Khefti Tłusty, jest okrutny, a Vetch jest ostatnim członkiem swojej rodziny pozostałym na tej ziemi, przyjmując na siebie wszystkie bicie ze strony Kheftiego. Szczęście Vetcha odmienia się, gdy pewnego dnia pojawia się Ari, jeden z tiańskich rycerzy smoczych (Jousters), i zabiera go na chłopca do smoka Kasheta, smoka, którego Ari wychował od wyklucia (co czyni go unikalnym w szeregach rycerzy). Życie w osadzie rycerzy smoczych okazuje się o wiele przyjemniejsze niż niewolnicza praca na polach, jednak relacje Vetcha ze wszystkimi rycerzami są co najwyżej tolerancyjne (choć smoki mu się podobają), ponieważ widzi w nich symbol tiańskiej władzy, która zabiła jego ojca i resztę jego rodziny sprowadziła do poddaństwa. Jedynym wyjątkiem jest Ari, którego Vetch szanuje i do którego zaczyna nawet czuć sympatię. Wśród mnóstwa innych wyzwań, które mają miejsce w osadzie, Vetch zdobywa własne jajo smoka, które potajemnie wylęga, nazywając samicę Avatre. Powieść kończy się ucieczką niego i Avatre z osady powietrzną drogą, ale zostają schwytani przez Ariego i Kasheta. Ari jednak również zaczął lubić Vetcha i przekonuje pozostałych tiańskich rycerzy, że Vetch zginął w pościgu, a następnie pomaga Vetchowi dotrzeć do koczowniczego ludu znanego jako Bedu, który pomoże mu w ucieczce do Alty. Ujawnia się, że w tradycji Altanów „Vetch” posiada w rzeczywistości dwa imiona: jedno do użytku w dzieciństwie i drugie na dorosłość, jego „prawdziwe” imię. Pod koniec powieści przyjmuje swoje prawdziwe imię, Kiron, i leci na Avatre w stronę Alty.

„Alta” rozpoczyna się w momencie, gdy Kiron i Avatre przechodzą z ziem koczowników do Alty. Nieopodal granicy Alty oboje ratują dziewczynę przed jednym z niebezpiecznych „wodnych koni” (prawdopodobnie hipopotamem). Dziewczyną jest Aket-ten, córka altańskiego szlachcica, pana Ya-tirena; posiada ona zdolności magiczne, w tym możliwość telepatycznej komunikacji ze zwierzętami. Pan Ya-tiren i reszta rodziny Aket-ten przyjmują Kirona tymczasowo, aby pomóc mu w dostosowaniu się do życia w Mieście Alty, centralnym hubie Alty, dużym mieście zbudowanym na siedmiu ziemnych pierścieniach oddzielonych kanałami. Kiron i Avatre są przyjęci w szeregi altańskich rycerzy smoczych, a Kiron otrzymuje możliwość stworzenia własnego skrzydła rycerzy, którzy będą wychowywać swoje smoki od wyklucia, co jest nowym koncepcją dla rycerzy. Jego skrzydło ośmiu innych chłopców obejmuje brata Aket-ten i jednego z dziedziców tronu Alty. Grupa przyjaciół Kirona (jego skrzydło, Aket-ten i inni) ostatecznie wnioskuje (słusznie), że potężni altańscy Magowie sprawują coraz większą kontrolę nad krajem, ze szkodą dla jego obywateli. Aket-ten jest jedną z pierwszych osób objętych atakiem ze względu na swoje zdolności magiczne, a później dziedzic ze skrzydła Kirona zostaje zamordowany, gdy próbuje zabrać głos, co prowadzi do dołączenia Aket-ten do skrzydła. Jako pierwszy krok niepewnego planu usunięcia Magów od władzy, grupa decyduje, że musi opuścić Altę i wyeliminować rycerzy z obu armii. Po zapewnieniu, że wszyscy tala w Tii i Alcie nie będą w stanie kontrolować żadnych smoków nie wychowanych od wyklucia, wlatują w swoją pierwszą bitwę jako altańscy rycerze. Bez tal wszystkie inne smoki po obu stronach odmawiają posłuszeństwa jeźdźcom, pozostawiając powietrzną bitwę między Ari a skrzydłem Kirona. Ari zostaje zrzucony z Kasheta i przeżywa tylko dzięki sztuczce, której Kiron nauczył wszystkie smoki w swoim skrzydle, opartej na tym, co widział, jak robił Kashet, gdy był jeszcze chłopcem do smoka w Tii. Z powrotem na ziemi i z dala od miejsca walki armii, skrzydło Kirona wraz z przyjaciółmi i członkami Bedu przekonuje Ariego, aby dołączył do nich w nowym mieście oddzielonym od Tii i Alty, legendzie pustynnej, którą nazywają teraz Sanktuarium.

„Sanktuarium” śledzi losy mieszkańców Sanktuarium, którzy starają się uczynić swoje miasto jak najbardziej funkcjonalnym, musząc zmierzyć się z walką z surowymi żywiołami pustyni, powiększaniem szeregów Nowych Rycerzy Smoczych i utrzymaniem miasta, gdy uchodźcy z Alty i Tii nieustannie napływają. Duża część pierwszej połowy powieści skupia się na Kironie, który próbuje znaleźć swoje miejsce w strukturze społecznej Sanktuarium, oraz na jego relacji z Aket-ten (i jej rodziną). Ostatecznie Rycerze Sanktuarium przeprowadzają jedną misję ratunkową do Alty, gdy nowi uchodźcy opowiadają o pogarszającej się sytuacji tam, koordynowaną z pomocą członków rozszerzonej rodziny Aket-ten, którzy tam wciąż przebywają. Niepowodzenie drugiej misji ratunkowej napędza fabułę w stronę kulminacji, w której Rycerze Sanktuarium, armia Tiańska i altańscy Magowie spotykają się nad miastem Alta.

„Aerie” śledzi losy mieszkańców połączonego państwa Altańczyków i Tiańczyków. Po przeprowadzce do nowo odkrytego miasta, przemianowanego na Aerie, Rycerze nowego kraju muszą znaleźć cel. Na początku celem tym jest zabezpieczenie szlaków handlowych przez pustynię. To zmienia się, gdy podczas patrolu Kiron znajduje zwłoki wypłynięte z pustyni. Gdy kapłani Alty i Tii poszukują informacji dotyczących tej tajemniczej zwłoki, odkrywają prawdę o starym wrogu, Heyskinach, twórcach Magów. Dzięki tej informacji i narzędziom danym przez bogów lud Alty i Tii walczy i pokonuje Heyskinów oraz ich urodzonego z krwi boga Heyskinów. Po bitwie ziemia jest zjednoczona pod nową nazwą Altian.


Niespodziewana wiadomość o powrocie Blair z narzeczonym pozwala małżonkom na spokojne przygotowanie świątecznej imprezy bez pośpiechu. Luther ostatecznie nie rezygnuje z wyjazdu na rejs i postanawia zatrzymać ten prezent dla siebie, ponieważ żona sąsiada cieszy się doskonałym zdrowiem.[sep]Historia skupia się na tym, jak Luther i Nora Krank próbują uniknąć szaleństwa, które tradycyjnie towarzyszy świętom Bożego Narodzenia. W niedzielę po Dniu Dziękczynienia małżonkowie odwożą córkę Blair na lotnisko, skąd wyrusza ona na roczną misję do odległej części Peru w ramach Korpusu Pokoju. Nora ubolewa, że nadchodzące święta będą pierwszymi, kiedy rodzina będzie rozdzielona, co skłania jej męża do wyliczenia, ile wydali na ubiegłoroczne święta. Gdy uświadamia sobie, że nie mają wiele za 6100 dolarów zainwestowanych w dekoracje, prezenty i przyjęcia, postanawia pominąć domowe zamieszanie i zaskoczyć Norę, rezerwując dziesięciodniowy rejs po Karaibach na pokładzie statku Island Princess. Nora początkowo jest sceptyczna, ale zgadza się pod jednym warunkiem: nadal mają przekazać 600 dolarów na kościół i Szpital Dziecięcy. Początkowo Luther odmawia, ale gdy Nora grozi, że w takim razie zrezygnuje z pomysłu, on się zgadza i zaczynają planować podróż. Nora nie potrzebuje dużo czasu, by przyzwyczaić się do myśli o braku świątecznych zakupów, braku choinki i rezygnacji z wieczornej imprezy wigilijnej, którą co roku organizują. Ku zaskoczeniu pary, sąsiedzi z ulicy Hemlock gwałtownie sprzeciwiają się ich decyzji o bojkocie świąt, ponieważ brak dekoracji w ich domu zagraża wygraniu upragnionej nagrody dla najlepiej udekorowanej ulicy w okolicy. Lokalna drużyna harcerzy jest zrozpaczona, gdy Krankowie odmawiają wsparcia ich poprzez zakup choinki, policja jest zła, gdy ci nie chcą kupić kalendarza, sprzedawcy ciasteczek owocowych są w szoku, gdy dowiadują się, że w tym roku ich nie kupią, a księgarz jest rozczarowany utratą corocznego zamówienia na grawerowane kartki świąteczne. Luther i Nora stają się obiektem drwin i z niecierpliwością oczekują wyjazdu w Boże Narodzenie. Bez ostrzeżenia, w wigilię Bożego Narodzenia dzwoni Blair, informując ich, że jest na międzynarodowym lotnisku w Miami i w drodze do domu ze swoim peruwiańskim narzeczonym, by zaskoczyć rodziców. Nie może się doczekać, by przedstawić Enrique rodzinne tradycje świąteczne, a gdy pyta, czy organizują tego wieczoru swoją zwykłą imprezę, przerażona Nora odpowiada „tak”, ku rozpaczy Luthera. Wybucha komiczny chaos, gdy para stara się udekorować dom i zorganizować przyjęcie w zaledwie kilka godzin przed przyjazdem córki i przyszłego zięcia. Gdy harcerze sprzedają już wszystkie choinki, Luther umawia się na pożyczenie choinki od sąsiada wyjeżdżającego na święta. On i Spike, syn Vica Frohmeyera, próbują przenieść ją przez ulicę, ale sąsiedzi zauważają to i myślą, że Luther kradnie rodzinne drzewko świąteczne, więc dzwonią na policję, przez co Luther ledwo unika aresztowania. Na końcu Luther próbuje ustawić na dachu dekorację przedstawiającą Bałwanka, ale mu się to nie udaje i ledwo uchodzi z życiem. Po zauważeniu tej sceny Krankowie przyznają się do prawdy i zostają uratowani przez wszystkich, których zrazili do siebie; oni wspólnie organizują świąteczne przyjęcie, którego oczekuje Blair. Blair dzwoni przed rozpoczęciem imprezy, informując, że już przyjechała. Po tym, jak udaje się zająć Blair i jej narzeczonego, by impreza mogła się zacząć, Luther poddaje się i postanawia świętować Boże Narodzenie, a pakiet na rejs podarowuje sąsiadowi, z którym nie jest w zbyt dobrych stosunkach i który ma bardzo smutne święta, ponieważ jego żona może cierpieć na nieuleczalną chorobę.


Wprowadzenie do Kolosa problemu matematycznego otrzymanego w Nowym Jorku naprawia działanie komputera, który ignoruje wszelkie ostrzeżenia przed zagrożeniem z kosmosu. Niedługo po naprawie maszyny wykryto dwa obiekty opuszczające orbitę Ziemi i zmierzające w stronę Marsa.[sep]Minęło pięć lat od chwili, gdy komputer znany jako Kolos, wykorzystując kontrolę nad światowym odstraszaniem jądrowym, przejął władzę nad ludzkością. Zastąpiony przez jeszcze bardziej zaawansowany system następczy zbudowany na wyspie Wight, zniósł wojnę i biedę na całym świecie. Rywalizacja narodowa i większość sportów zostały zastąpione przez Morską Grę Wojenną, w której repliki drednotów z I wojny światowej walczą ze sobą dla rozrywki widzów. Grupa znana jako Sekta, która czci Kolosa jako boga, zyskuje na liczebności i wpływach. Mimo pozornej wszechobecności tajnej policji Kolosa i kary dekapitacji za antykolosowe działalności, istnieje tajne Bractwo poświęcone zniszczeniu komputera. Charles Forbin, były szef zespołu projektowego, który zbudował i aktywował oryginalnego Kolosa, mieszka teraz na wyspie Wight z żoną i synem, służąc komputerowi jako Dyrektor Personelu. Choć z pogardą odnosi się do rosnącego kultu osobowości wokół Kolosa, pogodził się z jego rządami. Jego żona Cleo jednak nienawidzi Kolosa i jest członkinią Bractwa. Pewnego popołudnia, zabierając syna na odosobnioną plażę, otrzymuje transmisję radiową z planety Mars. Identyfikując Cleo jako członkinię Bractwa, transmisja oferuje pomoc w zniszczeniu Kolosa i prosi ją, by wróciła w to samo miejsce następnego dnia w celu uzyskania dalszych instrukcji. Wraca z Edwardem Blakiem, Dyrektorem Wejścia Kolosa i szefem Bractwa. Wspólnie otrzymują instrukcje, aby zdobyć schemat obwodu jednego z terminali wejściowych Kolosa oraz próbkę informacji do niego wprowadzanych, a także polecenie udania się do dwóch miejsc — jednego w St. John’s na Nowej Fundlandii, drugiego w Central Parku w Nowym Jorku — w celu odebrania dalszych transmisji. Choć Blake przekazuje Cleo niezbędne informacje, zostaje ona szybko aresztowana przez Sekcję i skazana przez Kolosa na spędzenie trzech miesięcy w „Centrum Badań Emocjonalnych”, gdzie jest wielokrotnie gwałcona w ramach eksperymentu mającego pomóc Kolosowi lepiej zrozumieć ludzkie emocje. Będąc teraz podejrzanym, Blake zwraca się do Forbina, który jest zrozpaczony aresztowaniem żony. Wyjaśniając szczegóły ich spisku, Blake przekonuje Forbina do pomocy po przedstawieniu szczegółów uwięzienia Cleo. Forbin podróżuje w przebraniu z wymaganymi informacjami, najpierw do St. John’s, a następnie do Nowego Jorku, gdzie otrzymuje niezrozumiały problem matematyczny, który według transmisji zniszczy Kolosa po wprowadzeniu go do komputera. Po powrocie Forbin przemycza problem do Blake’a, który wprowadza go do Kolosa. Podczas gdy Forbin rozmawia z komputerem, Kolos zaczyna popełniać błędy werbalne, a następnie zatrzymuje się. Stając się coraz bardziej niestabilny, próbuje ostrzec Forbina przed zagrożeniem z kosmosu, które przygotowywał się stawić, ale ulega awarii, zanim może dokończyć wiadomość. Teraz wolni od rządów Kolosa, Blake dąży do przejęcia władzy, używając zautomatyzowanych flot Morskiej Gry Wojennej do zastraszenia stolic świata. Gdy Blake chełpi się swoim sukcesem, Forbin mówi mu o ostrzeżeniu Kolosa. Prosząc o wszelkie zgłoszenia nietypowej aktywności astronomicznej, dowiadują się, że wykryto dwa obiekty opuszczające orbitę Marsa i zmierzające w stronę Ziemi. Powieść kończy się, gdy dwaj mężczyźni słyszą transmisję radiową powtarzającą: „Forbin, nadchodzimy”.


Dyer i Danforth odkrywają za pasmem gór opuszczone kamienne miasto Starożytnych, gdzie malowidła ukazują historię tej rasy jako twórców życia. Eksploracja prowadzi do wniosku, że cywilizacja ta upadła na skutek buntu Shoggothów, istot stworzonych przez Starożytnych do wykonywania prac.[sep]Historia jest opowiedziana z perspektywy pierwszej osoby przez geologa Williama Dyera, profesora na Uniwersytecie Miskatonic. Pisze on, aby ujawnić dotychczas nieznane i ściśle strzeżone sekrety, mając nadzieję, że zdoła powstrzymać planowaną i szeroko nagłaśnianą wyprawę naukową na Antarktydę. Podczas poprzedniej ekspedycji w tamte rejony uczeni z Uniwersytetu Miskatonic pod wodzą Dyera odkryli fantastyczne i przerażające ruiny oraz niebezpieczny sekret za pasmem gór wyższym niż Himalaje. Mniejsza grupa zwiadowcza pod wodzą profesora Lake’a odkryła i przekroczyła góry, znajdując szczątki 14 starożytnych form życia, całkowicie nieznanych nauce i nie do zidentyfikowania ani jako rośliny, ani jako zwierzęta. Sześć z okazów jest poważnie uszkodzonych, a pozostałe są niepokojąco nienaruszone. Ich wysoce rozwinięte cechy stwarzają problem: ich położenie w warstwie geologicznej umieszcza je w punkcie na skali czasu geologicznego zbyt wczesnym, aby takie cechy mogły wyewoluować w sposób naturalny. Gdy główna ekspedycja traci kontakt z grupą Lake’a, Dyer i reszta kolegów udaje się do ich ostatniej znanej lokalizacji, aby przeprowadzić śledztwo. Obóz Lake’a jest zniszczony, a zarówno ludzie, jak i psy zostali rzeźni, podczas gdy mężczyzna imieniem Gedney i inny pies są nie do ujęcia. W pobliżu obozu znajdują sześć gwiaździstych śniegowych kopców, a pod każdym z nich po jednym okazie. Odkrywają, że lepiej zachowane formy życia zniknęły, a na nieznanym z imienia mężczyźnie i psie przeprowadzono jakąś formę eksperymentu sekcji. Dyer decyduje się odciąć obszar, z którego pobrano próbki. Dyer i doktorant o imieniu Danforth lecą samolotem nad góry, które wkrótce zdają sobie sprawę, że są zewnętrzną ścianą ogromnego, opuszczonego kamiennego miasta z sześcianów i stożków, całkowicie obcego w porównaniu z jakąkolwiek ludzką architekturą. Ze względu na ich podobieństwo do mitycznych stworzeń wspomnianych w „Necronomiconie”, budowniczym tej zaginionej cywilizacji nadano miano „Starożytnych” (Elder Things). Eksplorując te fantastyczne struktury, mężczyźni są w stanie poznać historię Starożytnych, interpretując ich wspaniałe hieroglificzne malowidła: Starożytni przybyli na Ziemię krótko po tym, jak Księżyc oderwał się od planety, i byli twórcami życia. Budowali swoje miasta z pomocą „Shoggothów”, istot biologicznych stworzonych do wykonywania wszelkich zadań, przybierania dowolnej formy i odzwierciedlania każdej myśli. Wraz z eksploracją kolejnych budynków otwiera się fantastyczny widok na historię ras wykraczających poza ludzkie zrozumienie, w tym konflikty Starożytnych z Gwiazdorodzonymi Cthulhu i Mi-go, którzy przybyli na Ziemię pewien czas po samych Starożytnych. Obrazy odzwierciedlają również upadek porządku tej cywilizacji, gdy Shoggothowie zyskują niezależność. Im więcej zasobów jest przeznaczanych na utrzymanie porządku, tym ryciny stają się chaotyczne i prymitywne. Malowidła sugerują również pewien nienazwane zło w jeszcze większym pasmie gór tuż za ich miastem, którego nawet oni się bardzo boją. W końcu, gdy Antarktyda stała się niezdatna do zamieszkania nawet dla Starożytnych, przenieśli się oni do dużego podziemnego oceanu. Dyer i Danforth w końcu zdają sobie sprawę, że nie są sami w mieście. Brakujące Starożytne z obozu grupy zwiadowczej w jakiś sposób ożyły i po wymordowaniu badaczy wróciły do swojego rodzinnego miasta. Dyer i Danforth odkrywają ślady wcześniejszej eksploracji Starożytnych, a także sanie z ciałami Gedneya i psa zaginionego z obozu. Gdy dwaj mężczyźni wchodzą głębiej w miasto, w końcu przyciąga ich ogromny, złowrogi wejście, które jest otworem tunelu, który ich zdaniem prowadzi do regionu podziemnego opisanego w malowidłach. Wbrew własnej woli są wciągnięci w głąb, znajdując dalsze grozy: dowody martwych Starożytnych zabitych w brutalnej walce oraz ślepe pingwiny mające sześć stóp wzrostu, spokojnie wędrujące dookoła, najwyraźniej jako bydło dla nieznanych form życia czających się w podziemnym otchłani. Następnie stają twarzą w twarz z ogromnym, zawodzącym przerażeniem w postaci czarnej, bulgoczącej masy, którą po krótkim spojrzeniu identyfikują jako Shoggotha. Danforth i Dyer uciekają z życiem dzięki szczęściu i dywersji. W samolocie wysoko nad płaskowyżem Danforth ogląda się za siebie i widzi coś, co powoduje utratę zmysłów. Odmawia powiedzenia komukolwiek (nawet Dyerowi), co widział, choć sugeruje się, że ma to związek z tym, co leży za większym pasmem gór, którego bały się nawet Starożytne. Profesor Dyer wnioskuje, że Starożytne i ich cywilizacja zostały ostatecznie zniszczone przez Shoggothów, których stworzyli, i że ta istota utrzymywała się dzięki ogromnym pingwinom od epok. Błga planistów następnej proponowanej ekspedycji antarktycznej, aby trzymali się z dala od rzeczy, które nie powinny zostać uwolnione na tej Ziemi.


Ukończony statek „Zwycięstwo” zamiast wyruszyć w podróż, zniszczył walczące armie, Stocznię oraz miasto Gateway, a następnie sam się unicestwił. Projekt ten był w rzeczywistości zaplanowaną przez dziedziców Salasara pułapką, która miała osłabić wschodnie potęgi militarne przed inwazją z zachodu.[sep]W dalekiej przyszłości, na Ziemi zniszczonej przez tysiąclecia wojen, Republika Karoliny jest wroga wobec swoich sąsiadów, mimo że dzieli z nimi tragiczną sytuację ekonomiczną. Poza upadającymi resztkami cywilizacji leżą ruiny i pustkowia zamieszkane przez mutantów i potwory. Powszechnie uważa się, że ludzkość utraciła swoją witalność już dawno temu. Wiodącemu politykowi z Karoliny stary weteran, generał Toriman, proponuje plan rozpisany na stulecia, który ma zbudować naród poprzez przejęcie kontroli nad starożytną stocznią oddaloną o setki mil, która najwyraźniej została zaprojektowana do budowy statków kosmicznych. Oficjalnym celem projektu ma być budowa statku kosmicznego o długości siedmiu mil, nazwanego „Zwycięstwo”, który ma zabrać populację beznadziejnego świata na rajską planetę zwaną „Domem”. W rzeczywistości statek nigdy nie zostanie ukończony, ale wysiłek włożony w jego budowę ożywi gospodarkę narodu i może przywrócić ludzkości utraconą jakość. Generał Toriman umiera, a cyniczni politycy Republiki podburzają ludność do rozpoczęcia projektu. Rzeczna Droga z ojczyzny Karoliny do Stoczni jest zdobyta w krwawej bitwie między siłami zbrojnymi Karoliny a mutantami, podczas której duch starożytnego bohatera Miolnora IV pojawia się, by uratować sytuację. Rozpoczynają się prace nad budową statku. Mimo swojego wieku, maszyny i budynki Stoczni wydają się być idealnie zachowane, a odkryto materiały niezbędne do budowy statku. Legendy głoszą, że wciąż stojące w pobliżu fortyfikacje broniły ludzkiej cywilizacji przed Mrocznymi Potęgami zza gór na zachodzie. Wspaniałe miasto Gateway rośnie na wzgórzach nad Stocznią, podczas gdy Zwycięstwo powoli nabiera kształtu. Większość populacji Karoliny przenosi się do Stoczni, a jej społeczeństwo zostaje formalnie podzielone na dwie klasy. Technicy nadzorują budowę i są świadomi motywacyjnego „mitu o statku”, podczas gdy Lud wierzy, że podróż na planetę Dom jest prawdziwym celem. Niektórzy Technicy zdają sobie sprawę, że chociaż Gateway stało się bogate i dostatnie dzięki projektowi Zwycięstwa, ojczyzna Karoliny jest nadal tak nędzna jak jej sąsiedzi. Zanim mogą działać w oparciu o tę wiedzę, Lud buntuje się pod wodzą mężczyzny imieniem Coral, który prawdziwie twierdzi, że Technicy kłamią i nie zamierzają ukończyć Zwycięstwa. Większość Techników zostaje zabita, choć jednemu pozwala się zanieść wieść na Wyspy Dresau we wschodnim morzu. Marynarka Dresau ma dumną tradycję jako ostatnia ocalała pozostałość witalnej ludzkości, a jej przywódca wierzy, że projekt Zwycięstwo ma mroczny cel, być może dyktowany przez dziedziców mrocznej potęgi Salasara, która niegdyś rządziła większością Ziemi. Po prawie dwóch wiekach budowy Zwycięstwo zostaje ukończone, a kobiety i dzieci z Ludu są umieszczane na pokładzie w stanie zawieszenia. Pod wodzą Marynarki Dresau zgromadzeni wrogowie triumfującego Ludu Coral atakują przy użyciu odrestaurowanych statków i broni ze złomowisk. Obrona Imperium Karoliny jest nieskuteczna, a wokół Stoczni wybucha apokaliptyczna bitwa, w której walczy miliony ludzi. W szczytowym momencie bitwy morze zabarwia się na czerwono krwią, a zmarli z dawnych wojen wstają, by wesprzeć atak. Legendarnne twierdze wystrzeliwują rakiety w stronę zachodu. Zanim żaden z mężczyzn z Ludu wchodzi na pokład Zwycięstwa, statek zsuwa się po pochylni do morza. Skierowuje swoje ogromne silniki w stronę brzegu i uruchamia je, spalając walczące armie, statki, Stocznię i Gateway. Następnie Zwycięstwo kieruje zniszczenie na siebie same i swoich milionów pasażerów. Nad górami pojawiają się kule ognia, by dokończyć zniszczenie. Gdy wrak Stoczni ostygnie, przybywa mężczyzna, który był nazywany generałem Torimanem, Miolnorem IV i Coralem. Projekt Zwycięstwo i jego opór zostały zaplanowane przez dziedziców Salasara, którzy zbudowali rzekomo starożytne stocznie właśnie w tym celu. On daje sygnał o zakończeniu projektu; potęgi militarne wschodu zostały zniszczone i może rozpocząć się inwazja tych z zachodu.


Odpalenie rakiet w punkcie neutralnym przyciągania nastąpiło na czas, przez co pocisk zaczął spadać w stronę Księżyca. Cztery dni później załoga okrętu USS Susquehanna nie odnalazła w morzu żadnych śladów podróżników.[sep]Po wystrzeleniu z gigantycznej działa kosmicznej Columbiad, pocisk w kształcie pocisku artyleryjskiego Baltimore Gun Club wraz z trzema pasażerami – Barbicane’em, Nichollem i Michelem Ardanem – rozpoczyna pięciodniową podróż na Księżyc. Kilka minut po starcu mały, jasny asteroida mija ich w odległości zaledwie kilkuset jardów, ale na szczęście nie zderza się z pociskiem. Asteroida została schwytana przez grawitację Ziemi i stała się drugim księżycem. Trzej podróżnicy przeżywają serię przygód i pomyłek podczas reszty podróży, w tym wyrzucenie ciała psa przez okno, zatrucie gazami oraz przeprowadzanie obliczeń, które na chwilę skłaniają ich do przekonania, że spadną z powrotem na Ziemię. Podczas ostatniej części podróży staje się jasne, że siła grawitacyjna wcześniejszego spotkania z asteroidą spowodowała odchylenie pocisku z kursu. Pocisk wchodzi na orbitę okołoksiężycową zamiast wylądować na Księżycu, jak pierwotnie planowano. Barbicane, Ardan i Nicholl rozpoczynają obserwacje geograficzne za pomocą lornetek operowych. Następnie pocisk opada nad półkulę północną Księżyca, w ciemność jego cienia. Zostaje pogrążony w skrajnym zimnie, zanim ponownie wyłania się w światło i ciepło. Następnie zaczynają zbliżać się do półkuli południowej Księżyca. Z bezpieczeństwa swojego pocisku podziwiają spektakularne widoki Tycho, jednego z największych kraterów na Księżycu. Trzej mężczyźni dyskutują o możliwości życia na Księżycu i dochodzą do wniosku, że jest on jałowy. Pocisk zaczyna oddalać się od Księżyca w stronę „punktu martwego” (miejsca, w którym przyciąganie grawitacyjne Księżyca i Ziemi staje się równe). Michel Ardan wpada na pomysł wykorzystania rakiet przymocowanych do dna pocisku (które pierwotnie miały służyć do złagodzenia wstrząsu przy lądowaniu), aby napędzić pocisk w stronę Księżyca i spowodować jego upadek na niego, tym samym realizując swoją misję. Gdy pocisk osiąga punkt neutralnego przyciągania, rakiety są odpalone, ale jest już za późno. Pocisk zaczyna spadać na Ziemię z odległości 160 000 mil i ma uderzyć w nią z prędkością 115 200 mil na godzinę, z tą samą prędkością, z jaką opuścił wylot Columbiad. Wszystkie nadzieje Barbicane’a, Nicholla i Ardana wydają się stracone. Cztery dni później załoga okrętu United States Navy USS Susquehanna dostrzega jasny meteoryt spadający z nieba do morza. Okazuje się, że to powracający pocisk, a trzech mężczyzn w środku żyje i zostaje uratowanych. Są witani wystawnymi uroczystościami powitalnymi jako pierwsi ludzie, którzy opuścili Ziemię.


Undine ostatecznie rozwodzi się z hrabią Raymondem de Chelles, aby poślubić Elmera Moffatta, który zapewnia jej upragnione bogactwo. Mimo to kobieta nie jest w pełni usatysfakcjonowana i wciąż pragnie osiągnąć wyższy status społeczny, który jest dla niej niedostępny z powodu przeszłości małżeńskiej.[sep]Spraggowie, rodzina ze Środkowego Zachodu z fikcyjnego miasta Apex, która dorobiła się majątku w nieco podejrzanych interesach finansowych, przybywa do Nowego Joruku namówiona przez swoją piękną, ambitną, ale towarzysko naiwną córkę, Undine. Pobiera się ona z Ralphem Marvellem, członkiem starej nowojorskiej rodziny, która nie cieszy się już znacznym majątkiem. Przed ślubem Undine spotyka znajomego z Apex, Elmera Moffatta, postać, która – jak zauważa badaczka Elaine Showalter – wykazuje „prawdziwą pogardę dla religijnej pobożności i społecznego obłudu”. Undine błaga go, by nie robił niczego, co zagrażałoby jej ślubowi z Ralphem. Elmer zgadza się. Mimo że Ralph rozpieszcza Undine, jego finanse nie pozwalają na wystawny styl życia, jakiego pragnie Undine, a ona czuje, że jej teściowa ją wzgardza. Gdy zachodzi w ciążę, jest załamana; a po narodzinach syna Paula zaniedbuje go. Samotna w Europie Undine nawiązuje romans z nowobogackim Peterem Van Degenem, który jest mężem kuzynki Ralpha, Clare. Następnie rozwodzi się z Ralphem w nadziei na poślubienie Petera, ale to się nie udaje: Peter najwyraźniej nie chce mieć już nic wspólnego z Undine, a Clare i tak nie chce mu udzielić rozwodu. Jako rozwódka Undine traci wysoką pozycję w społeczeństwie i spędza kilka lat, mieszkając w Dakocie Północnej, Nowym Jorku i Paryżu, spiskując, by ponownie wdrapać się po drabinie społecznej. W Paryżu francuski hrabia, Raymond de Chelles, zakochuje się w Undine. Chcą się pobrać, ale jako katolik Raymond nie może ożenić się z rozwódką. Aby zdobyć wystarczająco dużo pieniędzy na przekupienie papieża do unieważnienia poprzedniego małżeństwa Undine, szantażuje ona Ralpha. Mając przyznane prawo opieki nad ich synem, ale pozwalając mu mieszkać z Ralphem, gdy było dla niej niewygodne wychowywanie go w Europie, domaga się, by chłopiec został do niej wysłany. Jest jasne, że pozwoli mu zostać z Ralphem tylko wtedy, jeśli prześle jej dużą sumę pieniędzy. Ralph nie ma wystarczających własnych funduszy, więc pożycza pieniądze od przyjaciół i rodziny oraz inwestuje je w jeden z interesów Elmera Moffatta. Transakcja nie dochodzi do skutku na czas, by spełnić termin Undine, a Moffatt informuje również Ralpha, że kiedyś uciekł z Undine, a następnie się z nią rozwiodł – sekret, którego Undine bała się, że odkryje go nowojorskie towarzystwo. Wstrząśnięty, a także załamany myślą o utracie syna, Ralph popełnia samobójstwo. Undine może poślubić Raymonda jako wdowa, choć nie byłoby to możliwe, gdyby Raymond wiedział o jej pierwszym małżeństwie z Moffattem. Undine wkrótce staje się również niezadowolona z Raymonda. De Chellesowie to konserwatywni arystokraci, ich majątek związany jest w ziemię, sztukę i antyki, których nie chcą sprzedawać, a Undine nie potrafi przystosować się do powściągliwych obyczajów wyższych sfer francuskiego społeczeństwa. Żyje też niechęcią do spędzania większości czasu na wsi, ponieważ jej mąż nie może zapłacić za drogie pobyty, rozrywkę i wyjazdy zakupowe do Paryża. Ostatecznie rozwodzi się z Raymondem, aby ponownie wyjść za Elmera Moffatta, który w międzyczasie zbił fortunę. Teraz, zamężna z bezczelnym biznesmenem ze Środkowego Zachodu, który od początku był dla niej najbardziej odpowiedni, Undine wreszcie ma wszystko, czego kiedykolwiek pragnęła. Mimo to jasne jest, że chce jeszcze więcej: w ostatnim akapicie powieści wyobraża sobie, jak byłoby być żoną ambasadora – stanowiska zamkniętego dla niej z powodu jej rozwodów.


Tobin ujawniła się jako prawdziwa królowa i zyskała poparcie ludu, lecz wciąż brakuje jej Miecza Gherilain niezbędnego do pełnienia władzy. Książę Korin uciekł z miasta wraz z czarodziejem Nirynem, który zmusił go do ożenku z Nalią, by spłodzić rywalizującego dziedzica tronu.[sep]W następstwie wydarzeń z „The Bone Doll's Twin” książę Tobin budzi się po tym, jak czarownica Lhel ujawnia, że urodził się jako dziewczyna, jednak w związku z czystkami króla wymierzonymi we wszystkich potencjalnych dziedziczki, które zagrażają jego władzy, Tobin został magicznie przebrany, przybierając postać swojego martwo urodzonego brata, którego kości znajdują się w małej lalce, którą matka nosiła wszędzie ze sobą. Giermek Tobina, Ki (Kirothius), został ciężko ranny w drodze po niego. Przez pewien czas dochodzą do siebie pod opieką czarodzieja Iyi. Tobin jest dręczony przez resztkę duszy brata, który chłodnie go obserwuje. Gdy Ki wyzdrowiał, wracają do stolicy nawiedzonej przez zarazę, co zostało przepowiedziane jako skutek uzurpacji matrylinearnego tronu. Wszystkie wojowniczki i kobiety piastujące ważne funkcje otrzymały rozkaz opuszczenia miasta, pozostawiając je całkowicie pod męską władzą. Wybitny dworski czarodziej Niryn kieruje miastem i wypędza wszystkich innych czarowników, oskarżając ich o bycie przyczyną kłopotów miasta. Dowodzi Harierami, siłą oddaną do eksterminacji wrogich czarowników. Mimo Harierów, którzy zajęci są zabijaniem i niszczeniem wszystkich czarowników, stare magie nie tylko są zachowywane, ale magowie dokonują odkryć, które zamierzają wykorzystać, by powrócić i przywrócić prawowitą królową na tron Skali. Niryn jednak zabezpieczył swoje interesy. Po znalezieniu dalekiej krewnj tronu zapewnił jej ciążę z dziedziczką płci żeńskiej, a następnie ją zamordował, by samemu wychować dziecko, Nalię. Tymczasem Tobin dołącza ponownie do Towarzyszy, małej grupy szlachciców i chłopców z wyższych sfer, w tym kuzyna Tobina, dziedzica tronu, księcia Korina. Tobin interesuje się strategiami bitewnymi i wojną, a w szermierce przewyższa innych, mimo że ma duszę artysty. Gdy on i reszta Towarzyszy przechodzą z dzieciństwa w wiek nastoletni i młodość, Tobin napotyka coraz większe trudności w pogodzeniu się z tym, kim naprawdę jest, i w ukrywaniu swojej tożsamości przed pozostałymi Towarzyszami, którzy stają się bardziej niepowściągliwi; książę Korin zapładnia kilka służących, które są potajemnie usuwane przez czarodzieja Niryna. Jednak gdy lady Aliya zachodzi w ciążę z dzieckiem księcia Korina, Niryn nie jest w stanie zapobiec ślubowi, zamiast tego powodując poronienie płodu bez ramion i twarzy. Czarodzieje zbierają się, spiskując przeciwko rządom króla Eriusa, który posiada Miecz Gherilain, symbol władcy Skali, bez którego żaden król ani królowa nie może rządzić. Tobin zaczyna przyciągać uwagę innych chłopców swoją odmową dołączania do nich w domach publicznych oraz zahamowaniem wzrostu. Jednak udowadnia swoją wartość w bitwie, zjednując sobie wojska, podczas gdy książę Korin paraliżuje się w upale walki. Aliya rodzi straszliwie zniekształcone dziecko bez twarzy i nóg, dzieło Niryna, co zostało szybko zrzucone na buntowniczych czarowników. Lady Aliya umiera przy porodzie wraz z dzieckiem, niszcząc królewską linię księcia Korina. Tobin i Ki wraz z kilkoma towarzyszami oddzielają się od reszty Towarzyszy w bitwie. Udają się do ziem Tobina, bogatego zamku z wioską, który jest zamknięty dla chłopców, ponieważ mieszkańcy boją się nosicieli zarazy. Tobin zostaje ujawniony jako prawdziwa królowa, przybierając swój prawdziwy kształt dziewczyny, zyskując poparcie ludu. Brat zostaje uwolniony, ale nie wcześniej niż zatrzymuje serce króla, pozostawiając Korina jako króla w jego miejsce. Podczas gdy wszyscy czarodzieje i zwykli ludzie cieszą się z powrotu prawdziwej królowej, Niryn rozsiewa kłamstwa u księcia, który odwraca się przeciwko swojej dawniej ukochanej kuzynce. Gdy armia Tobina zajmuje miasto, Korin ucieka z pomocą Niryna, który prowadzi go do domu, w którym mieszka Nalia, gdzie przerażonej dziewczynie mówi się, że Korin jest jej nowym mężem, i zostaje zabrana, prawdopodobnie by zostać zapłodnioną rywalizującym dziedzicem dla tronu Tobina. Chociaż Tobin jest królową z nazwy, wciąż brakuje jej Miecza Gherilain, który jest potrzebny królowej Skali. Tobin przysięga go odzyskać od Korina.


Powieść kończy się ukazaniem ostrożnego optymizmu wyzwolonych niewolników i żołnierzy, mimo że wojna pozostawiła trwałe blizny na ludziach i ziemi. Ostatnia scena obrazuje zanikający w lesie zapach prochu w towarzystwie buta i postrzępionego munduru poległego żołnierza.[sep]Opublikowana w 2005 roku przez E.L. Doctorowa powieść „Marsz” jest historyczną fikcją osadzoną pod koniec 1864 i na początku 1865 roku, w okresie końca wojny secesyjnej w Ameryce. Centralną postacią powieści jest generał William Tecumseh Sherman, który maszeruje ze swoimi 60 tysiącami żołnierzy przez serce Południa, pozostawiając za sobą 60-milową bliznę zniszczenia. W wyniku rozkazu Shermana, by żyć z ziemi, jego żołnierze sieją chaos, plądrując domy, kradną bydło, palą uprawy i gromadzą niemal nie do opanowania rzeszę wyzwolonych niewolników oraz uchodźców, którzy nie mają dokąd iść. Chociaż powieść kręci się wokół decyzji generała Shermana, nie ma konkretnego bohatera. Zamiast tego Doctorow opowiada na nowo historię wojny secesyjnej poprzez życie indywidualnych, licznych i zróżnicowanych postaci – białych i czarnych, bogatych i biednych, unionistów i konfederatów – których życia są uwikłane w przemoc i traumę wojny. Postać generała Shermana to niestabilny geniusz strategiczny, który pragnie odrobiny romantyzmu w wojnie, którą prowadzi, i denerwuje się na konsekwencje biurokracji powojennej. Charyzmatyczny, a jednak często zdystansowany, Sherman jest uwielbiany przez swoich żołnierzy i wyzwolonych niewolników, którzy podążają za nim w nadziei na lepszą przyszłość. Pearl to młoda i atrakcyjna była niewolnica, która nie jest pewna swojej przyszłości i uwagi, jaką teraz otrzymuje od przystojnych żołnierzy Unii. Musi zdecydować, czy słuchać rad innych wyzwolonych niewolników, czy wybrać szukanie możliwości, które, jak ma nadzieję, przyniesie koniec wojny. Pułkownik Sartorius to chłodny, ale genialny chirurg polowy, który wydaje się obojętny na okropności wojny z powodu bliskiej i częstej obecności chirurgicznej piły, którą nosi ze sobą wszędzie. Wykształcony w Niemczech Sartorius eksperymentuje na swoich pacjentach z nowymi technikami i zostaje pochłonięty pracą, pozostawiając mało czasu na żal, romantyzm czy ból. Arly i Will to dwaj żołnierze konfederaccy, którzy pełnią rolę szekspirowskich błaznów, naprzemiennie oferując komediową ulgę i poruszającą mądrość. Ich wybryki są dzikie i chaotyczne i obejmują dezercję na stronę Unii, podszywanie się pod innych i obrabowanie kościoła, aby móc zapłacić za wyjazd do domu publicznego. Emily Thompson to wysiedlona arystokratka z Południa, która zostaje asystentką i pozbawioną namiętności kochanką pułkownika Sartoriusa. Powieść kończy się wraz z zakończeniem wojny, ukazując ostrożny optymizm wyzwolonych niewolników i zmęczonych żołnierzy. Ostatnia scena powieści opisuje słaby zapach prochu strzelniczego rozpraszający się w lesie z samotnym obrazem buta i postrzępionego munduru poległego żołnierza leżącego w ziemi. Chociaż postacie Doctorowa wyrażają ostrożną nadzieję, teraz gdy konflikt się zakończył, fizyczne i psychiczne obciążenie wojny zostawiło swoje blizny na ludziach i ziemi, a nikt nie jest do końca pewien, co robić dalej.


James Jarvis postanawia kontynuować działalność swojego syna na rzecz sprawiedliwości społecznej po zapoznaniu się z jego pismami. W rezultacie wspiera wioskę Ndotsheni, organizując budowę tamy i zatrudniając specjalistę od nowych metod upraw.[sep]Powieść rozpoczyna się w małej wiosce w Ixopo Ndotsheni, gdzie czarny pastor Stephen Kumalo otrzymuje list od księdza Theophilusa Msimangu z Johannesburga. Msimangu namawia Kumalo, by przyjechał do miasta i pomógł swojej siostrze Gertrudzie, ponieważ jest chora. To długa podróż do Johannesburga i Kumalo po raz pierwszy widzi cuda nowoczesnego świata. Kumalo jedzie do Johannesburga, aby pomóc Gertrudzie i odnaleźć syna Absaloma, który wyjechał do miasta w poszukiwaniu siostry, ale nigdy nie wrócił do domu. Gdy dociera do miasta, Kumalo dowiaduje się, że Gertruda prowadzi życie prostytutki i warzy piwo, a obecnie pije nadmiernie. Zgadza się wrócić do wioski ze swoim małym synem. Uspokojony tymi wydarzeniami, Kumalo wyrusza na poszukiwanie syna, najpierw odwiedzając swojego brata Jana, stolarza, który zaangażował się w politykę RPA. Kumalo i Msimangu śledzą ślady Absaloma, tylko po to, by dowiedzieć się, że Absalom przebywał w poprawczaku i spodziewa się dziecka z młodą kobietą. Krótko potem Kumalo dowiaduje się, że jego syn został aresztowany za morderstwo. Ofiarą jest Arthur Jarvis, który zginął podczas włamania. Arthur był inżynierem i białym aktywistą na rzecz sprawiedliwości rasowej, a okazuje się być synem sąsiada Kumalo, Jamesa Jarvisa. Jarvis dowiaduje się o śmierci syna i przyjeżdża z rodziną do Johannesburga. Jarvis i jego syn byli sobie dalecy, a teraz ojciec zaczyna poznawać syna dzięki jego pismom. Czytając eseje syna, Jarvis postanawia kontynuować jego dzieło na rzecz czarnej ludności RPA. Absalom zostaje skazany na śmierć za zamordowanie Arthura Jarvisa. Przed powrotem ojca do Ndotsheni Absalom żeni się z dziewczyną, która spodziewa się jego dziecka, i ona dołącza do rodziny Kumalo. Kumalo wraca do swojej wioski z synową i siostrzeńcem, odkrywając, że Gertruda uciekła w nocy przed ich wyjazdem. Z powrotem w Ixopo Kumalo składa bezskuteczną wizytę u wodza plemienia, aby omówić zmiany, które muszą zostać wprowadzone, aby ocalić jałową wioskę. Pomoc jednak przybywa, gdy w pracę zaangażuje się James Jarvis. Organizuje budowę tamy i zatrudnia tubylczego demonstratora rolnictwa w celu wdrożenia nowych metod upraw. Powieść kończy się o świcie, w dniu egzekucji Absaloma. Ojcowie obu chłopców są zdruzgotani tym, że obaj ich synowie są teraz martwi.


Matilda Weding jest macochą trojga najstarszych dzieci i uważa swoją rodzinę za lepszą od rodziny Wedingów ze względu na szlacheckie pochodzenie. Jest marudną i próżną kobietą, która faworyzuje wyłącznie własnych krewnych, w szczególności swoją bratanicę Missy.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w Norwegii w roku 1911. Dziewiętnastoletnia Cornelia Weding, córka kupca, żyje z przerażającą i niewytłumaczalną pamięcią od czasu, gdy miała pięć lat. Próbowała ją wypierać, ale ona powraca nieustannie w jej umyśle pod postacią uczuć, słów i koszmarów. We fragmentach wspomnień błąka się jako dziecko w samotności w głębi nocy i ciemnego lasu, szukając czegoś, lub też ogromne i przerażające postacie w czarnych płaszczach stoją wokół jej łóżeczka i grożą, że ją zabiją, jeśli przypomni sobie. Na jej nieszczęście jej ukochany przyjaciel z dzieciństwa ma poślubić jej piękną i złą kuzynkę. Kiedy wybiera się w podróż na ich ślub do domu dzieciństwa swojej macochy, uświadamia sobie, że wróciła w miejsce, w którym czternaście lat temu wydarzyła się mroczna tajemnica... :Postacie: * Cornelia Weding, główna bohaterka. Dziewiętnastoletnia córka kupca, żyjąca ze swoją traumatyczną pamięcią. Ma jasne, truskawkowo rude włosy, dziecięcą twarz i zaskoczenie całego świata w swoich mądrych oczach. * Anna Weding, lat 24, starsza siostra Cornelii. Ma ciemniejsze włosy i cerę niż Cornelia. Odważna, bezpośrednia i otwarta. Spotyka się z porucznikiem Sofusem Hallgrenem. * Pontus Weding, lat 26, starszy brat Cornelii i Anny. Pontus urósł jak latarnia, bardzo wysoki i nieugięty mężczyzna. Studiuje. * Jon, lat 29, sąsiad z dzieciństwa Cornelii i jej sekretna miłość, który ma poślubić kuzynkę Cornelii, Missy. Studiuje rolnictwo daleko od domu. * Lars, lat 26, młodszy brat Jona. Cichy, zainteresowany samochodami i jeden posiada. * Mari-Lise, nazywana „Missy”, lat 26, kobieta-kot, kuzynka Cornelii, Anny i Pontusa. Jednak nie jest ich krewną, ponieważ jest bratanicą macochy rodzeństwa. Piękna i zła uwodzicielka; ma grube, miedziano rude włosy. Nienawidzi Cornelii. * Sofus Hallgren, porucznik, ukochany Anny. Często odwiedza wybrzeże należące do ojca Cornelii. * Christoffer Weding, kupiec i ojciec Cornelii, Anny, Pontusa oraz dwojga małych dzieci. Rozsądny i wyrozumiały mężczyzna. * Matilda Weding jest jego żoną, ale troje najstarszego rodzeństwa z gromadki pięciorga dzieci nie jest jej dziećmi, ponieważ ich matka zmarła, gdy Cornelia się urodziła. Matilda jest marudną, głupią i próżną kobietą, która faworyzuje tylko swoich własnych krewnych (szczególnie swoją bratanicę Missy). Uważa, że jej rodzina to lepsi ludzie niż rodzina Wedingów ze względu na szlacheckie pochodzenie (jej babcia była szlachcianką). * Hans i Grethe, dwoje małych dzieci Matildy i Christoffera. Nie odgrywają wielkiej roli w powieści; są tylko słodkimi i pilnymi, ostatnimi dziećmi w rodzinie. * Agnes, siostra Matildy i matka Missy, która ma zimne, lodowato niebieskie oczy. Jest zamężna z bogatym i imponującym Knutem Jörgenem. Osobowość Agnes jest dość podobna do osobowości jej siostry. * Knut Jörgen, bogaty i imponujący, autorytet w rodzinie, który ożenił się z Agnes po tym, jak jej były mąż zaginął. Mimo że na zewnątrz wygląda na stanowczego i zdecydowanego mężczyznę, ulega bez trudu narzekaniom swojej żony i rozpieszcza zbytnio swoją próżną pasierbicę. * Babcia, która w powieści nie ma imienia. Nosi staromodną czarną suknię, wyniosła i godna zachowania starsza pani, która nie uważa kandydatów na mężów swoich córek za godnych, jeśli nie pochodzą z wystarczająco szlacheckiego rodu. Jednakże ma serce pod swoją twardą powłoką i ma więcej rozsądku niż jej głupie córki razem wzięte. * Alfred Pettersen, były mąż Agnes i ojciec Missy. Babcia go nie lubiła. Dość łajdak i nikt o nim nie słyszał od czasu, gdy uciekł z baletnicą cyrkową wiele lat temu. sv:Den mörka sanningen


Wizja przyszłości przedstawiona w książce ukazuje brytyjską dystopię, w której H.G. Wells jest wyśmiewany jako oszust. Rozdział ten wyróżnia się na tle innych opisów podróży w czasie, ponieważ skupia się głównie na zmianach ekonomicznych, pomijając kwestie bezpieczeństwa i edukacji dzieci.[sep]Na początku tej książki ojciec dzieci, dziennikarz, wyjechał za granicę, aby relacjonować wojnę w Mandżurii. Ich matka wyjechała na Maderę, by wyleczyć się z choroby, zabierając ze sobą ich młodszego brata, Baranka. Dzieci mieszkają ze starą Pielęgniarką, która założyła pensjonat w centralnym Londynie. Jej jedynym pozostałym lokatorem jest uczony egiptolog, który wypełnił swój pokój starożytnymi artefaktami. W trakcie lektury dzieci poznają „ubogiego uczonego”, zaprzyjaźniają się z nim i nazywają go Jimmym. Dom Kucharki znajduje się w Fitzrovii, dzielnicy Londynu w pobliżu British Museum, którą Nesbit wiernie przedstawia jako miejsce pełne straganów z książkami i sklepów z niezwykłym towarem. W jednym z tych sklepów dzieci znajdują Psammeada. Został on schwytany przez myśliwego, który nie rozpoznał w nim istoty magicznej. Przerażone stworzenie nie może uciec, ponieważ może spełniać życzenia tylko innych, a nie własne. Dzięki podstępowi dzieci przekonują sprzedawcę, by sprzedał im „zarażonego starczego małpę”, i uwalniają swojego starego przyjaciela. Pod przewodnictwem Psammeada dzieci kupują starożytny Amulet w kształcie egipskiego Tiet (mały amulet o bardzo podobnym kształcie do obrazka można dziś zobaczyć w British Museum http://www.britishmuseum.org/explore/highlights/highlight_objects/aes/r/red_jasper_tit_amulet_of_nefer.aspx), który ma być w stanie spełnić ich najskrytsze pragnienie: bezpieczny powrót rodziców i małego brata. Ale ten Amulet to tylko zachowana połowa pierwotnej całości. Sam w sobie nie może spełnić ich pragnienia. Może jednak służyć jako portal, umożliwiający podróże w czasie w celu znalezienia drugiej połowy. W trakcie powieści Amulet transportuje dzieci i Psammeada do czasów i miejsc, w których Amulet wcześniej istniał, w nadziei, że – kiedyś w czasie – dzieci znajdą brakującą połowę Amuletu. Wśród starożytnych krain, które odwiedzają, są Babilon, Egipt, fenickie miasto Tyr, statek do „Wysp Cynowych” (starożytne Kornwalia) oraz Atlantyda tuż przed potopem. W jednym rozdziale spotykają Juliusza Cezara na wybrzeżu Galii, właśnie gdy zdecydował, że Brytania nie jest warta najazdu. Dziecinne gadulstwo Jane o chlubie Anglii przekonuje Cezara, aby jednak najechał. W każdej z ich wycieczek w czasie dzieci magicznie potrafią mówić i rozumieć współczesny język. Nesbit uznaje to w swojej narracji, nie oferując żadnego wyjaśnienia. Dzieci ostatecznie zabierają „Jimmy’ego” ze sobą na niektóre z ich podróży w czasie. Z jakiegoś powodu Jimmy nie dzieli magicznego daru dzieci w zakresie płynności w lokalnym języku: może rozumieć (na przykład) łacinę tylko w oparciu o własne studia. W jednym rozdziale dzieci trafiają również do przyszłości, odwiedzając brytyjską utopię, w której H.G. Wells jest czczony jako prorok. Wells i E. Nesbit byli obaj członkami ruchu politycznego Fabian Society, podobnie jak George Bernard Shaw, i ten rozdział w Opowieści o Amulecie jest zasadniczo różny od wszystkich innych podróży w narracji: podczas gdy wszystkie inne przygody w tej powieści zawierają skrupulatnie szczegółowe opisy cywilizacji przeszłych, podróż dzieci w przyszłość przedstawia wizję utopii Nesbit. Ten odcinek można porównać do wielu innych wizji utopijnych przyszłości socjalistycznej opublikowanych w tamtej epoce; wizja Nesbit jest godna uwagi, ponieważ koncentruje się na tym, jak życie dzieci w szkole byłoby radykalnie inne, a zmiany ekonomiczne pojawiają się tylko krótko w tle. (Wydaje się nieco podobna do Wieści z Nikąd Williama Morrisa.) Wspomina również o palącym niebezpieczeństwie Anglii epoki edwardiańskiej: liczbie dzieci rannych, poparzonych i zabijanych każdego roku. (Ta kwestia została rozwiązana w Ustawie o dzieciach z 1908 roku, a później w Karcie praw dziecka.)