Theron Ware wyznaje małżeństwu Soulsby, że ukradł pieniądze z kościoła, aby opłacić swój pobyt w Nowym Jorku. W konsekwencji zrezygnował z posady duchownego i przyjął pracę w obrocie nieruchomościami w Seattle, którą zorganizował dla niego brat Soulsby.[sep]Wspólnota Pierwszego Kościoła Episkopalnego Metodystów w Tecumseh siedzi w swojej wspaniałej świątyni, oczekując decyzji o tym, kogo mianują nowym pastorem swojego kościoła. Członkowie wspólnoty przywiązują tak dużą wagę do czasu spędzanego w kościele, że płacą setki dolarów za wynajem pierwszych ławek. Gdy ogłoszono nowego pastora, Abrama G. Tisdale’a, członkowie wspólnoty zaczęli odchodzić zniecierpliwieni i sprzedawać swoje ławki za sześćdziesiąt dolarów. Człowiek, którego chcieli zobaczyć na tym stanowisku, Theron Ware, został mianowany do kościoła w Octavius. Po ceremonii Theron i jego żona są rozczarowani, ale Theron mówi jej, że nie mogą już nic zrobić. W swoim nowym domu w Octavius Ware’owie są zaskoczeni, gdy chłopiec dostarczający mleko informuje ich, że będą pod presją wspólnoty, aby nie zamawiać mleka w niedziele. Theron wspomina swój przyjazd do Octavius. Młody duchowny, który zmienił swoją pierwszą parafię w Tyre w tłoczną wspólnotę, poznał tam swoją żonę Alice i szybko się ożenił. Jednak Ware’owie znaleźli się z długiem ośmiuset dolarów, nie wiedząc, jak zaplanować budżet kościoła i własnego życia. Gdy ograniczali wydatki zarówno w kościele, jak i w życiu osobistym, sprzedając dobra i swoje pianino, liczba wiernych znowu zaczęła spadać. W ich trzecim roku w Tyre człowiek o imieniu Abram Beekman udzielił im pożyczki. Theron, zdeterminowany, by pokazać, że potrafi lepiej radzić sobie w większej wspólnocie, udał się na konferencję do Tecumseh, by udowodnić swoje umiejętności, a trafił do Octavius. Theron spotyka się w domu z trzema zarządcami kościoła – Pierce’em, Winchem i Gorringem. Pierce mówi Ware’owi, że nie ma używać „słów ze słownika”, ponieważ nie chce, by ludzie kierowali się do jednego z dwóch kościołów katolickich w Octavius. Omawiają finanse kościoła i starają się zmusić go do obniżenia wynagrodzenia oraz płacenia za gaz. Theron odmawia, a Gorringe jest jedynym rozsądnym spośród zarządców, gdy ci stają się coraz bardziej wściekli i niemal go groźbami. Zgadzają się sprowadzić „zbieracza długów”, aby zmniejszyć zadłużenie kościoła, a po spotkaniu Theron mówi żonie, że prawie pomyślał, że powinien wyjść i nauczyć się jakiegoś fachu. Po dobrej pierwszej kazanii w swoim kościele w Octavius Theron zastanawia się nad swoim kolejnym krokiem jako duchowny i tym, jak pomóc swojej przepracowanej żonie, idąc na spacer. W drodze powrotnej do domu natrafia na orszak ludzi niosących mężczyznę. Mężczyzna, pan MacEvoy, jest ranny i zostaje wniesiony do jego domu, gdzie ludzie czekają na katolickiego księdza, ojca Forbesa, aby udzielić mężczyźnie ostatniego namaszczenia. Theron obserwuje mężczyznę i innych ludzi recytujących modlitwy po łacinie i jest tym zaintrygowany. Po ostatnim namaszczeniu ojciec Forbes przedstawia się Theronowi, gdy oddalają się od domu MacEvoyów. Forbes odchodzi, a Celia Madden, również obecna przy ostatnim namaszczeniu, przedstawia się Theronowi. Jest córką właściciela warsztatu powozów, w którym pracował MacEvoy, i wyjaśnia, że gdyby nie uczestniczyła w ostatnim namaszczeniu, pani Ann MacEvoy przestałaby z nią rozmawiać. Mówi też Theronowi, że jest organistką w kościele Forbesa. Gdy odchodzi, Theron zastanawia się, dlaczego nigdy wcześniej nie miał do czynienia z katolikami, ale dochodzi do wniosku, że nie są tak obcy, jak pierwotnie sądził. Tego wieczoru podczas kolacji Theron i jego żona rozmawiają o swoim nowym majątku, że jest wystarczający, ale tak piękny, jakby chcieli. Theron zapomina powiedzieć Alice o swoich przemyśleniach na temat zatrudnienia dla niej pomocy, ale rozmawia z nią o ojcu Forbesie i pyta, dlaczego jej zdaniem istnieje podział między metodystami a katolikami. Alice wyraża swoją niechęć do katolików. Następnego dnia Alice mówi Theronowi, że nie będzie potrzebowała pomocy domowej do zimy. Theron wychodzi kupić pianino do kościoła i książkę dla siebie i jest zniecierpliwiony w sklepie Thurstona, który ma w ofercie tylko najnowsze popularne książki i ma tak niskie ceny, że bankrutuje sklepy specjalistyczne. W sklepie z pianinami Theron uświadamia sobie, że nie jest kompetentny, by wybrać pianino, i postanawia poprosić Celię o pomoc w wyborze. Z powrotem w domu Theron z trudem zaczyna pisać własną książkę i jest rozproszony faktem, że nie posiada zbyt wielu książek. Nagle opuszcza kolację z Alice, by pójść poprosić ojca Forbesa o pomoc. Theron podziwia nową, jeszcze niedokończoną katedrę katolicką, którą uważa za najpiękniejszy budynek w Octavius. Gdy przybywa do rezydencji ojca Forbesa, wita go brzydki pomocnik, który prowadzi go do słabo oświetlonej jadalni, gdzie Forbes i nieznajomy jedzą. Nieznajomy to doktor Ledsmar, starszy mężczyzna, który jest niewierzący. Theron rozmawia o swojej książce, którą chce napisać o Abrahamie, a ojciec Forbes wydaje się wiedzieć o Abrahamie znacznie więcej, niż Theron jest w stanie pojąć. Sam na sam Theron i doktor Ledsmar rozmawiają o tym, dlaczego ojciec Forbes rzadko wygłasza kazania w swoim kościele, a Theron dowiaduje się, że dzieje się tak, ponieważ parafia potrzebuje, aby uczestniczył w tradycjach kościoła, a nie głosił kazania. Theron słyszy muzykę organową z kościoła, a Ledsmar mówi mu, że ćwiczy Celia Madden. Ledsmar nie wydaje się być wzruszony muzyką i ujawnia Theronowi, że uważa, że cała sztuka to „zepsucie”. Zaprasza Therona do siebie, aby pokazać mu swoją kolekcję książek, a Theron dowiaduje się, że ma on chińskiego służącego. Gdy Theron wychodzi, mija kościół katolicki, a muzyka organowa sprawia, że wchodzi do środka kościoła, czego nigdy wcześniej nie robił. Opowieść w powieści przybiera inny obrót w dziewiątym rozdziale, przedstawiając tło historii Celii Madden i jej ojca Jeremii Maddena. Jeremiah, bardzo bogaty człowiek, miał wiele żon i wielu dzieci. Celia była przedmiotem plotek w Octavius ze względu na swoje przeszłe czyny, ale Theron nie wiedział o niczym z tego, gdy ją po raz pierwszy spotkał i zdecydował się wejść do kościoła katolickiego, gdzie Celia zauważa go i podchodzi, aby porozmawiać. Celia mówi Theronowi, że nienawidzi doktora Ledsmara za to, że nie lubi sztuki. Pyta Therona, czy lubi muzykę, poezję i książki, a on odpowiada, że tak. Celia mówi Theronowi, że nie będzie go lubić jako człowieka, jeśli lubi doktora Ledsmara, i że jest zdenerwowana, że Ledsmar jest przyjacielem ojca Forbesa i ma na niego wpływ. Theron odprowadza Celię do domu, a ona wyznaje, że wcale nie jest religijna, lecz wyznaje filozofię grecką swoich przodków, twierdząc, że sama jest Greczynką. Theron zapomina zapytać ją o pianino, dopóki nie wejdzie do swojego domu. W domu Ware’ów Theron budzi Alice, która spała na krześle. Mówi jej o Ledsmarze, którego Alice bardzo się obawia. Alice skarży się też na sąsiadów, którzy grają na pianino tak późno w nocy, ale Theronowi się to podoba. Theron nie widział Forbesa, Ledsmara ani Celii przez kilka tygodni z powodu różnych wydarzeń w swoim kościele, w tym pojawienia się samochodów, cyrku i krytyki ze strony niektórych zarządców dotyczącej stylu jego kazań. Ogólnie otrzymuje dobre recenzje od parafian, ale nadal chce poprawić sytuację w kościele. Alice wydaje się być bardziej przygnębiona w Octavius niż wcześniej. Ware’owie rozmawiają o Gorringem i o tym, jak Theron życzyłby sobie, aby był on bardziej aktywnym członkiem kościoła ze względu na swoje zrozumienie działań i motywacji Therona. Znajdując wolną chwilę cztery dni przed kolejną konferencją metodystyczną, Theron zabiera się za czytanie kilku książek pożyczonych od doktora Ledsmara. Czyta prawie cały dzień, a gdy Alice wchodzi do pokoju, jest zaskoczona, widząc, że bada temat swojej książki o Abrahamie, o której myślała, że ją porzucił. Mówi jej, że ma ból głowy, a ona jest zaniepokojona, że choruje. Gdy wychodzi, on cieszy się ze samotności i możliwości czytania książek. Nagle uświadamia sobie, że zazdrości Forbesowi i Ledsmarowi, którzy mogą żyć zgodnie ze swoimi teoriami i pomysłami, i że Forbes nadal może pracować w dziedzinie religii. Rozważa rezygnację z posady pastora, gdy Alice wraca do domu i przedstawia mu siostrę Soulsby, zbieraczkę długów, którą zatrudniła, aby wspólnota nie odbierała dochodów Ware’om i aby mogli ewentualnie pozwolić sobie na nowy dom. Siostra Soulsby rozmawia z metodystami w Octavius i po kilku dniach proponuje dla wspólnoty „agapę”. Jej pomysł zostaje potwierdzony, gdy przybywa jej mąż, brat Soulsby. Alice i Theron nie zgadzają się, że zaskoczenie wspólnoty zbieraczem długów po festynie jest odpowiednim sposobem na zarabianie pieniędzy, ale Soulsby twierdzą, że od dawna zbierają fundusze dla kościołów i organizacji i że wiedzą, co robią. Przez cały czas Theron martwi się o swoją żonę. Nie wydaje się ona go tak bardzo obchodzić, a on myśli, że Forbes i Ledsmar nie mieliby o niej dobrego zdania. Zauważa jednak, że zaprzyjaźniła się z Gorringem. Agapa odbywa się o 9:00 rano w następną niedzielę. Uczta obejmuje śpiewanie, modlitwy i przemówienia. Siostra Soulsby wygłasza szczególnie dobre przemówienie, które motywuje ludzi kościoła metodystycznego. Przełożony starszy również przemawia, a Alice wstaje z ławki, aby klęknąć na przodzie świątyni w modlitwie, dołączając do prawnika Gorringe’a. Theron czyta listę zarządców i jest zły, że imię Gorringe’a nie znajduje się na liście i czuje się obcy w kościele. Theron budzi się w domu i przypomina sobie, że zasłabł w kościele z powodu upału. Wychodzi na zewnątrz i odkrywa, że Soulsby grożą „zamknięciem” kościoła, dopóki nie zostaną zebrane fundusze na spłatę długu kościoła i trochę dodatkowych pieniędzy na rzeczy wymagające wydatków. Ostatecznie zbierają wystarczająco dużo pieniędzy, aby dać Ware’om dodatkowe 100 dolarów rocznie oraz aby zapłacić sobie. Później Theron rozmawia z Gorringem, który jest teraz zaangażowany religijnie, jak i finansowo w kościół. Zarządcy muszą głosować, czy Erastus Winch będzie musiał zapłacić to, co obiecał kościołowi po ogłoszeniu bankructwa. Głosowanie zależy od Therona, który głosuje, że musi zapłacić. Siostra Soulsby i Theron omawiają sprawę Erastusa Wincha i to, że Theron czuje się źle z powodu zmuszania go do płacenia tego, na czego nie stać. Siostra Soulsby zauważa, że nie jej miejsce jest ocenianie moralne, ale zrobiła to, za co ją zatrudniono. Theron i ona kontynuują rozmowę o oddzielaniu ludzi od ich pieniędzy, a siostra Soulsby mówi Theronowi, że byłby straszny w oszukiwaniu kogokolwiek. Theron i Alice idą na spacer, a Alice zastanawia się, co wspólnota pomyśli, że nie są na modlitwie. Odchodzi, a Theron zaczyna myśleć o tym, co siostra Soulsby powiedziała o katolikach, i znajduje się w pobliżu kościoła katolickiego, uświadamiając sobie, że prawdopodobnie trafił tam, ponieważ chciał spotkać Celię. Słyszy jej głos i spotykają się i rozmawiają. Zaprasza go do kościoła, aby mogła zagrać dla niego na organach. Później odprowadza ją do domu i ona zaprasza go do środka. Pokazuje mu swoją pracownię i pokój prywatny, który jest „jej własnością”. Pokój Celii był pełen świec, rzeźb, sztuki i pianina. Celia oferuje Theronowi papierosa, którego zazwyczaj nie pali, a on przyjmuje. Gra mu piosenki na pianinie, a później zakłada szlafrok. Po zagrywaniu coraz większej liczby piosenek na pianinie Theron wstaje i podchodzi bliżej niej. Rozmawiają cicho, a Theron mówi jej, że chce doświadczyć jej greckiej filozofii, co sugeruje jej sypialnię. Jest już późno, więc musi wyjść, ale Celia wie, że wróci, i śmieje się z sytuacji, gdy on już odchodzi. Następnego ranka Theron Ware uświadamia sobie, że w rzeczywistości przeszedł oświecenie i nigdy już nie będzie taki sam. Alice również to zauważa przy śniadaniu, ale myśli, że to dlatego, że jest przepracowany przez nową parafię. Theron postanawia napisać list do Celii, ale na końcu nie może wymyślić wystarczająco dobrego słowa, by go zamknąć. Odwiedza specjalistyczną księgarnię i kupuje książkę zatytułowaną „George Sand”, która zawiera informacje o Chopinie, jednym z ulubionych kompozytorów Celii. Następnie spieszy spotkać Celię w sklepie z pianinami, gdzie pomaga mu wybrać instrument. Zgadza się na tańszy model niż ten, który pierwotnie zalecała Celia. Rozstają się. Theron spotyka się z doktorem Ledsmarem w domu lekarza. Jest zaskoczony, że lekarz powitał go u drzwi zamiast jego „Chińczyka”. Doktor Ledsmar i Theron rozmawiają o kobietach, a Theron myśli o Celii podczas ich rozmowy. Ledsmar omawia, jak mężczyźni od wieków badają kobiety i że seks jest relatywnie słabo zrozumiany. Rozmawiają o kwiatach, przy czym Ledsmar patrzy na nie naukowo, a nie estetycznie. Następnie Ledsmar pokazuje Ware’owi swojego Chińczyka, na którym przeprowadza eksperymenty. Lekarz twierdzi, że boli go ramię i żegna Ware’a. Upłynął czas i Theron zaczyna wyglądać zdrowiej dzięki swojemu nowemu podejściu do życia. Jego kościół kwitnie, ponieważ stosuje rady siostry Soulsby. Nadchodzi czas konferencji w kościele metodystycznym w Octavius i ludzie przybywają i rozbijają namioty na to wydarzenie. Theron przechodzi między namiotami. Kontynuuje spacer w stronę lasu i wychodzi na katolicki piknik. Piją piwo i on jest zainteresowany spróbowaniem go, ale nie chce podejść do baru sam. Ojciec Forbes i Celia podchodzą do niego, gdy myśli o tym, jak zdobyć piwo. Młody mężczyzna przynosi Theronowi piwo, a Theron, Forbes i Celia rozmawiają o swoich religiach. Forbes przekonuje Ware’a, że ich przekonania nie są tak różne. Po kolejnych drinkach i rozmowie o tym, że pewnego dnia może istnieć jeden „Kościół Ameryki”, Celia przedstawia Ware’a swojemu bratu Michaelowi. Theron i Celia wymykają się z towarzystwa i postanawiają porozmawiać w lesie z dala od imprezy. Gdy Celia i Theron przechodzą przez las, Celia upada na kolana i zaczyna płakać. Szybko przestaje i wyjaśnia, że nie chce, żeby ludzie myśleli, że zachowuje się niewłaściwie, spędzając czas z Theronem. Siadają, a on ją pociesza, ale ich rozmowa szybko przechodzi do pragnienia Therona, by być wolnym od tego, co go przytłacza. Celia twierdzi, że nigdy nie będzie naprawdę wolny, gdy on bawi się wstążką na jej sukni. On ogłasza się katolikiem, na co Celia się śmieje. Wstają i wychodzą, ale ogrodnik Therona widzi ich idących razem przez las, a Theron i Celia przerażeni są tym, co mogą powiedzieć plotki. Celia pozwala Ware’owi dać jej krótki pocałunek na pożegnanie. Pocałunek prześladuje Therona przez kolejne tygodnie. Rozważa rezygnację z pracy, ale wie, że obecnie jest dla niego bezpieczne jej zajmowanie. Zastanawia się, czy Celia go kocha. Podsłuchuje rozmowę kilku kobiet o tym, że Gorringe kupił kwiaty za 30 dolarów do swojego ogrodu. Spotyka się z nim i pyta o kwiaty, ale ich rozmowa staje się zakodowana, a Theron próbuje dowiedzieć się, czy chłopiec powiedział Gorringe’owi o Theronie i Celii w lesie. Ostatecznie Theron odchodzi, ale nie zanim zapyta Gorringe’a, czy wie o jakimś skandalu dotyczącym Alice, czego prawnik nie rozumie ze względu na czystość Alice. Theron przekonał siebie, że Gorringe i Alice mają romans lub jakoś spiskują przeciwko niemu. Je kolację z ojcem Forbesem i mówi mu, że zdecydował, że nie będzie już długo duchownym. Rozmowa przechodzi na Michaela, który śmiertelnie choruje, a potem na Celię. Forbes nie wydaje się ją uważać za tak interesującą jak Ware, ale Theron ulega urokowi wymowy Forbesa. Kapłan udaje się na spoczynek na noc, a Theron wychodzi. Następnego ranka przy śniadaniu Theron próbuje wymusić na żonie spowiedź o jej relacji z Gorringem. Nic z tego nie wynika, ale Alice bardzo się denerwuje i twierdzi, że nie podoba jej się, jak Theron zmienił się od czasu przeprowadzki do Octavius. Theron zrzuca to na książkę, którą pisze, ale Alice do końca mu nie wierzy. Wychodzi od śniadania, a ona płacze. Theron zaczyna myśleć o tym, dlaczego ojciec Forbes zawsze ma miłe rzeczy do powiedzenia o Celii, mimo że ona jasno mówi, że nie jest katoliczką. Theron układa fakty w głowie i myśli, że Celia i ojciec Forbes są kochankami. Postanawia porozmawiać z Celią i sądzi, że jest z bratem. Odwiedza Michaela, który ma się całkiem nieźle, ale ostrzega Therona, że jeśli mężczyźni dążą do tego, czego chcą, nie zawsze wychodzi to najlepiej dla wszystkich. Następnie dowiaduje się od pokojówki, że Celia jedzie do Nowego Jorku, a Forbes też tam przebywa. Rozważa pojechanie do Albany. Theron wsiada do pociągu do Albany i jest zaintrygowany widokami, które widzi poza oknem. Jest zaskoczony, że jacht może odbywać rejsy przez ocean, i myśli, że powinien kiedyś popłynąć przez ocean z Celią. W Nowym Jorku Theron jest zaskoczony tym, jak wielki pośpiech mają niektórzy ludzie w swoim normalnym życiu. Podąża za ojcem Forbesem, spotyka Celię na stacji i Theron podąża za nimi do hotelu i restauracji na śniadanie, nie being detected. Siedząc w holu hotelu, Theron wchodzi do pokoju Celii po tym, jak widzi, jak Forbes wychodzi. Wita go i mówi mu, że wiedziała, że ją śledzi. Mówi mu, żeby odszedł, ale ostatecznie go zaprasza, gdy jest uparty. Celia ujawnia, że pocałunek, który się dzielili, miał być pocałunkiem na pożegnanie, i że doktor Ledsmar i ojciec Forbes są zdenerwowani, że Theron ciągle rozmawiał z nimi o Celii i próbował dowiedzieć się czegoś skandalicznego. Podczas rozmowy Theron wyobraża sobie zabójstwo Celii, ale nie jest tym myślą zaniepokojony. Jest pukanie do drzwi i Forbes wchodzi, mówiąc Theronowi, że przyjechali do Nowego Jorku, aby mógł przedstawić zrozpaczoną Celię przyjacielowi, aby ją uspokoić. Reverend Ware przebywa w Nowym Jorku od dwóch dni i pojawia się w rezydencji Soulsbych o piątej rano. Witają go zmęczeni i namawiają, by poszedł spać. On wolałby wyjaśnić im swoją sytuację niż spać i po wyjaśnieniu, dlaczego jest w Nowym Jorku, mówi im, że ukradł pieniądze z kościoła, aby zapłacić za swoje pobyt w mieście. Theron ostatecznie zasypia, a brat Soulsby idzie wysłać telegram do Alice. Z powrotem w Octavius Candace i Alice rozmawiają o zmianach, które zachodzą w życiu Ware’ów. Dopiero rok temu przeprowadzili się do Octavius, a Alice obwinia miasto za zmianę Therona, ale siostra Soulsby się nie zgadza. Alice przekonała Therona do opuszczenia stanu duchownego, a brat Soulsby zaaranżował dla niego pracę w obrocie nieruchomościami w Seattle. Gdy jest gotowy opuścić swój dom w Octavius po raz ostatni, wspomina, że może wejść do polityki i zostać senatorem, na co Alice odpowiada, że nie ma zamiaru w tym uczestniczyć.


Rat Korga trafia na planetę Velm, gdzie mimo protezy nie odzyskuje inicjatywy i nie rozpoczyna romansu z Marqem Dyethem. Para pozostaje razem na zawsze, ponieważ ich interakcja zapobiegała zagrożeniu fugi kulturowej i była w pełni ludzkim przedsięwzięciem.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w odległej przyszłości, w której społeczeństwa ludzkie rozwinęły się w różnych kierunkach na około 6000 planetach. Wiele z tych światów jest dzielonych z inteligentnymi istotami nieludzkimi, choć tylko jedna obca rasa (tajemniczy Xlv) dysponuje również napędem pozwalającym na podróże szybsze niż światło. W próbie znalezienia stabilnej obrony przed niszczącym planety zjawiskiem znanym jako „fuga kulturowa” (stan terminalnej, niekontrolowanej eskalacji złożoności kulturowej i technologicznej, która niszczy całe życie na świecie poprzez osobliwość), wiele światów ludzkich należy do jednego z dwóch szerokich stronnictw: jednego ogólnie liberalnego (Sygn) i jednego ogólnie konserwatywnego (Rodzina) według dzisiejszych standardów. Historia zaczyna się na planecie Rhyonon. Korga, wysoki, niepasujący do otoczenia młodzieniec, poddaje się procedurze „RAT” (Radical Anxiety Termination – Radykalna Eliminacja Lęku), formie psychochirurgii, która czyni go biernym niewolnikiem, po czym jest znany jako Rat Korga. Po tym, jak żyje pod władzą kilku panów, świat Rata zostaje zniszczony przez pożar. Wyjaśnia się później, że jest to wynik fugi kulturowej, choć wyjaśnienie to jest dalekie od jednoznacznego, zwłaszcza że statki Xlv były obecne w systemie Rhyonon, gdy doszło do katastrofy. Ponieważ w momencie zdarzenia przebywa głęboko w szybie kopalnianym, Rat Korga przeżywa (choć jest ciężko ranny), będąc jedyną znaną istotą, która kiedykolwiek przetrwała fugę kulturową. Akcja przenosi się następnie na Velm, świat sprzymierzony z Sygnem, który ludzkość dzieli z rodzimą, trzypłciową, inteligentną rasą, evelm, a gdzie relacje seksualne przybierają wiele form – monogamicznych, promiskuitycznych, anonimowych i międzygatunkowych. Mieszkaniec Marq Dyeth, „dyplomata przemysłowy”, który pomaga zarządzać transferem technologii między różnymi społeczeństwami, zostaje poinformowany przez dawnego znajomego z potężnej i tajemniczej SIECI, że Rat Korga jest jego idealnym dopasowaniem seksualnym. Wyposażając go w protezę (pierścienie Vondramacha Okka), która przywraca inicjatywę utraconą w wyniku procedury RAT, SIEĆ wysyła Rata Korgę na Velm pod pretekstem, że jest studentem, a on i Marq zaczynają romans. Wyruszają na niezwykłą wyprawę myśliwską i wracają na przyjęcie kolacyjne, które staje się chaotyczne z powodu obecności Thantów i zainteresowania ocalałym na skalę całej planety. Thanci to ludzie z innego świata, którzy byli przyjaciółmi rodziny Dyeth, dopóki nie zdecydowali się sprzymierzyć z Rodziną, która obiecała im stanowisko „jednostki centralnej” na innym świecie, Nepiy, czyniąc ich w efekcie władcami tej planety. Wkrótce potem Rat Korga musi opuścić Velm i zostać na zawsze rozdzielony z Marqiem (ich połączenie okazało się obcym eksperymentem kulturowym), ponieważ ich interakcja stwarzała zagrożenie fugi kulturowej.


Raamo z powodzeniem zniszczył narzędzie przemocy wrzucając je do Bezdennego Jeziora, a moc obiektu sprawiła, że bezpiecznie powrócił na brzeg. Młody mężczyzna ostatecznie zatrzymał broń przy sobie i ujawnił, że Axon Befal rzeczywiście uprowadził dzieci oraz posiadał wielu zwolenników.[sep]Teraz, gdy Geets-kel postanowili ujawnić swoje tajemnice i zintegrować Erdlingów z Kindarami, pojawia się wiele obaw, jak zrobić to właściwie. Przekonania całego życia nie zostaną łatwo zmienione, a do rozważenia jest liczne problemy logistyczne. Ol-zhaan mają inne obawy, takie jak dlaczego byli wykluczeni z tajemnic i jak ich wyśmienita pozycja w społeczeństwie zostanie pomniejszona. Niektórzy uważają, że najlepiej byłoby wygnać się na niezamieszkane drzewo, jak zrobił to D'ol Regle, podczas gdy inni są chętni do pomocy w planach D'ol Falli. Zaczyna być dowożone jedzenie dla Erdlingów, a ich przywódcy zaczynają rozmowy o tym, jak zintegrować się z Kindarami. Pierwotny plan polega na tym, by nie wypuszczać Erdlingów na otwarte powietrze od razu, ale wkrótce dowiadują się o drodze wyjścia i zaczynają budować prymitywne mieszkania na podłożu lasu. Dwa społeczeństwa zaczynają się integrować z pewnymi trudnościami. Grupa Erdlingów pod wodzą Axona Befala przysięgła zemstę na Geets-kel za uwięzienie Erdlingów i atakuje Ol-zhaan, co jest przemocą niesłyszaną w społeczeństwie Kindar. Następuje więcej złych wiadomości. D'ol Falla odkrywa, że narzędzie przemocy zniknęło z jego ukrycia, a Axon Befal wysyła wiadomość, że uprowadził Pommę i Teerę i zabije ich, chyba że Orbora zostanie przekazana pod jego kontrolę. Wtedy, gdy właśnie zaczyna się zebranie Rady, do Pałacu Winorośli wchodzi służąca z bronią. Opowiada, jak została poinstruowana przez D'ol Regle, by ukraść narzędzie przemocy, ale potem rozczarowała się nim, gdy pomyślała, że uprowadził dzieci. Rada postanawia, że broń musi zostać zniszczona jak najszybciej poprzez zaniesienie jej do jaskini Erdlingów i wrzucenie do Bezdennego Jeziora. Raamo prowadza procesję, niosąc narzędzie przemocy w metalowym naczyniu. Naczynie jest umieszczone przed otworem w bariery wokół Bezdennego Jeziora, ale wszyscy boją się dotknąć złego obiektu. Raamo ostatecznie wychodzi do przodu i niesie go na krawędź przepaści. Próbuje upuścić naczynie, ale jego moc mu na to nie pozwala i spada do jeziora wraz z nim. Gdy pierwszy szok minie, młody mężczyzna wydaje okrzyk i rzuca broń do jeziora. Ujawnia, że został zwerbowany przez Axona Befala, by zabić Raamo, ale nie był w stanie tego zrobić, gdy zobaczył w nim dobro. Zgłasza, że Befal nie posiada dzieci ani żadnych więcej zwolenników i że jego wiadomość była po prostu blefem. Planowano uroczystość z okazji pierwszej rocznicy Połączenia, ale ponieważ Pomma i Teera wciąż są zaginieni, nie wydaje się, że jest co świętować. D'ol Falla jest proszona o przemówienie, ale prawie traci słowa. Pierwszą rzeczą, która przychodzi jej do głowy, jest to, że Kindar powinni rzeczywiście świętować, ponieważ udało im się uwolnić Erdlingów i w dużej mierze zjednoczyć się jako jedno społeczeństwo. Nagle postać zjeżdża z góry, przynosząc wiadomość, że dzieci zostały odnalezione. Dla wielkiej ulgi tłumu, wkrótce potem się pojawiają. Podczas gdy Hiro wygłasza ostatnie przemówienie do ludzi Orbory, D'ol Falla znajduje tylny pokój, w którym bawią się dzieci. Z boku dwaj małi chłopcy podnoszą ręce, gdy marmurowe naczynie unosi się z półki i delikatnie opada na podłogę. Teera uśmiecha się do D'ol Falli, mówiąc jej, że uczyły inne dzieci swojej „gry”.


Linden Avery używa Laski Prawa, by pokonać Waynhimów strzegących jej w przeszłości. Po ataku Demondimów nie tworzy nowej cezury, lecz pozostaje w przeszłości, gdzie nie muszą wycofywać się do twierdzy Revelstone.[sep]Linden Avery kieruje obecnie kliniką dla osób z zaburzeniami psychicznymi i jest odpowiedzialna, między innymi, za opiekę nad Joan Covenant. Roger, syn Thomasa i Joan, przybywa z wizytą po raz pierwszy od wielu lat i dąży do zabrania Joan z placówki, twierdząc, że chce osobiście przejąć odpowiedzialność za jej opiekę. Roger domaga się również od Linden białego złotego pierścionka ślubnego swojego zmarłego ojca, którego ona nie oddaje. Linden pozostaje podejrzliwa co do jego intencji, ale nie jest w stanie powstrzymać siłowego uprowadzenia Joan pod bronią oraz porwania jej adoptowanego syna, Jeremiaha. Gdy Joan zostaje zabrana, liczba ofiar rośnie, a podczas próby interwencji Linden, Joan, Roger i Jeremiah zostają przeniesieni do Krainy, gdzie muszą dostosować się do jej nowych wymogów. Po powrocie do Krainy odkrywa, że jej mieszkańcy nie posiadają wiedzy o Mocy Ziemi, którą ona tak ceniła, a wiedza ta została im odebrana przez klękę znaną jako Brud Kevina. Ponadto ta starożytna wiedza jest przed nimi ukrywana przez Haruchai, którzy przejęli na siebie całkowitą odpowiedzialność za obronę Krainy, zniechęcając do nauki Mocy Ziemi i poznawania historii tego świata. Stali się oni „Mistrzami” Krainy. Kraina jest również nawiedzana przez cezury (lub „Upadki”) – dziwne zaburzenia stworzone przez dziką magię Joan w jej szaleństwie. Linden bierze pod swoją opiekę zagadkową postać o imieniu Anele, który okazuje się być synem dwojga ludzi, których Linden znała wieki wcześniej, co wydaje się logicznie niemożliwe. Jest on przesiąknięty Mocą Ziemi w wyniku ożywienia przez tę moc ciężarnej Hollian (z drugiej kroniki). Linden znajduje również sojusznika w osobie Lianda, mieszkańca Kamiennej Osady, który szybko zaczyna bezgranicznie ufać Linden, gdy wprowadza go w jego przeszłość i Krainę, pokazując mu przejaw Mocy Ziemi przekraczający całe jego dotychczasowe doświadczenie. Mistrzowie grożą Anele (a pośrednio także Linden), gdy ta poszukuje sposobów na odnalezienie i uratowanie syna – misję, którą utrzymuje w tajemnicy. Gdy dziwna burza atakuje wioskę Lianda, Kamienistą Mithil, on, Linden i Anele wykorzystują okazję, by uciec przed Mistrzami. Ich ucieczka zostaje jednak zagrożona, gdy dogania ich Stave, kolejny Mistrz. Początkowo sądzą, że przyszedł, by ich schwytać, ale w rzeczywistości przynosi na czas ostrzeżenie o wielkiej watadze wilków (kreshów), która ich ściga. Zostają uratowani przez oddział Ramen, tradycyjnych sług koni Ranyhyn, którzy zawarli dziwne sojusze z ur-vilami. Następnie prowadzeni są na Krajnicę Wędrowców – dolinę, do której Ramen przybywają co kilka pokoleń. Tutaj spotykają Esmera, potężną istotę, która podaje się za syna Caila – wygnańca wśród Haruchai – i tajemniczych Tancerzy Morza. Linden nie jest pewna, czy traktować Esmera jako przyjaciela, czy wroga: Atakuje i rani Stave'a (jako karę za traktowanie jego ojca przez przodków), ale następnie pomaga Linden. Wykorzystuje swoje dziwne moce, by przyzwać cezurę, pozwalając Linden i jej towarzyszom podróżować w czasie w celu odzyskania zagubionego Laski Prawa. Wychodzą z cezury w Krainie, która wciąż dochodzi do siebie po Słonecznym Przekleństwie. Po początkowych frustracjach odkrywają (z wątpliwą pomocą Esmera), że Laska jest strzeżona przez grupę Waynhimów, którzy – nie będąc istotami Prawa – powoli chorują pod jej wpływem. Linden używa Laski, by wyleczyć Waynhimów, ale ona i jej towarzysze zostają nagle zaatakowani przez Demondimów (których, jak podejrzewają, przywołał z przeszłości figlarny i nieprzewidywalny Esmer) władających mocą Kamienia Illearth. Obawiając się, że nadchodząca bitwa zmieni historię Krainy, Linden tworzy nową cezurę i przenosi siebie, swoich towarzyszy, ur-Vilów, Waynhimów i Demondimów do swojej teraźniejszości. Gdy wychodzą, znajdują się w okolicach Revelstone, które jest obecnie twierdzą Mistrzów. Haruchai próbują walczyć z Demondimami, ale ich wysiłki są na próżno. Stave jest ciężko ranny, a Linden i jej towarzysze zmuszeni są do wycofania się do Revelstone. Tutaj Linden spotyka „Mahdoubt”, tajemniczą starą kobietę, która opisuje siebie jedynie jako „służącą Revelstone”. Gdy grupa jest zamknięta w Warowni Pana z wrogami na zewnątrz, widzą małą grupę szybko się zbliżającą: jej syna, Jeremiaha, i Thomasa Covenanta, który najwyraźniej powrócił do życia.


Podejrzenia dotyczące morderstwa Maddie Gray skierowały się na Johna Willinsa, który mógł przybrać tożsamość swojego zmarłego kuzyna. W trakcie sprawdzania grobu w rodzinnym miasteczku podejrzanego okazało się jednak, że inicjały J.W. należą do Johna Willinsa, co oczyściło prokuratora okręgowego Joe Waldena.[sep]Główną bohaterką tego prawniczego thrillera jest 33-letnia Nikki Hill. Nikki jest główną prokuratorem w biurze prokuratora okręgowego, a on powierzył jej pomoc w odnalezieniu zabójcy Madeleine Gray, najpopularniejszej w Hollywood gospodyni programu o szantażach. Na początku jest oczywisty podejrzany, Jamal Deschamps, znaleziony na miejscu zbrodni. Miał jej pierścień, a pod kciukiem Maddie znaleziono jego skórę. Po teście wariografem udowodniono, że Deschamps nie jest zabójcą. Okazało się, że po prostu znalazł zwłoki i kradnąc pierścień, skaleczył się o jej kciuk. Nikki, inny zarozumiały prokurator i dwóch ekscentrycznych detektywów zabójstw mają kilka niejasności i niepewność co do tego, kim jest prawdziwy zabójca. W willi Maddie brakowało dywanu i kuli szklanej z krwią Maddie. A na górze, gdzie znajdują się jej pliki z szantażami, jest zepsuta szuflada z brakującą zawartością. Nikki i zespół odkrywają, że piosenkarka R&B, Diana Cooper, pokłóciła się z Maddie w dniu morderstwa. Szybko staje się główną podejrzaną, gdy w bagażniku jej samochodu również znajduje krew Maddie. Detektywi wymyślają scenariusz: Maddie zagroziła ujawnieniem informacji kompromitujących Dianę, więc Diana je ukradła i zabiła Maddie. To zostało szybko obalone, gdy dziewczyna detektywa Goodmana przyznała się do kradzieży pliku z szantażem dla męża Diany. Zarzuty wobec Diany zostały również oddalone z powodu sprzeczności z jej alibi w czasie morderstwa. Następnie podejrzenia padły na Johna Willinsa, męża Diany. Maddie powiedziała Palmerowi, swojemu sąsiadowi, że spała z pewnym „J”. Były również zapisy w prywatnym klubie wypoczynkowym, że J.W. i M. Gray razem kilka tam bywali. Nikki i zespół próbują prześledzić przeszłość Johna Willinsa i okazuje się, że pochodził z małego miasteczka. Podczas łączenia faktów odkrywają, że rodzina Johna zginęła w pożarze i że mógł on przybrać tożsamość swojego zmarłego kuzyna. Prowadzi to do kolejnego pytania: czy zamordował swoją rodzinę, podpalając dom? Jedynym sposobem, aby się tego dowiedzieć, było pojechanie do miasteczka i sprawdzenie, czy istnieje grób „Johna Willinsa”. Kiedy zgłaszają tę niesamowitą wiadomość prokuratorowi okręgowemu, Joe Waldenowi, on decyduje, że chce jechać z nimi. A gdy w końcu docierają na jedyny cmentarz w mieście, odkrywają, że Joe Walden, prokurator okręgowy, to J.W....!


Liza Tillerman umiera w szpitalu psychiatrycznym w Bostonie po tym, jak w grudniu rodzina otrzymuje informację o jej krytycznym stanie. Z powodu braku funduszy na tradycyjny pogrzeb, Gram i Dicey decydują się na kremację, a prochy matki chowają w drewnianej skrzynce pod drzewem papierowca w swoim ogrodzie.[sep]Kontynuując tam, gdzie zakończyła się „Homecoming”, Dicey Tillerman i jej troje rodzeństwa – James, Maybeth i Sammy – mieszkają teraz ze swoją owdowiałą babcią, Abigail Tillerman, nazywaną przez dzieci Gram, na jej farmie tuż pod Crisfield w stanie Maryland. Ponieważ matka Tillermanów zostawiła ich na parkingu w Provincetown, dzieci mają szansę zacząć zupełnie nowe życie w nowym domu rodzinnym, mimo że kilka głównych wątków z „Homecoming” pozostaje nierozwiązanych. Dicey ma trudności z odpuścić kontrolę nad rodzeństwem na tyle, by pozwolić Gram przejąć rolę rodzica. Martwi się też o swoją matkę Lizę, która przebywa w stanie katatonii i jest poważnie chora w szpitalu psychiatrycznym w Bostonie. W nowej szkole Tillermanowie poznają kilku nowych przyjaciół: pana Lingerle’a, nauczyciela muzyki w szkole podstawowej, który zaczyna dawać Maybeth lekcje gry na pianinie; Minę, przyjazną czarnoskórą dziewczynę, która chodzi do szkoły z Dicey; oraz Jeffa, ucznia liceum, który lubi grać na gitarze. Aby pomóc Gram w utrzymaniu rodziny, Dicey zaczyna pracować dla Millie Tydings, właścicielki lokalnego sklepu spożywczego, którą Gram zna od dzieciństwa. Gram wkrótce godzi się z koniecznością przyjmowania świadczeń z ubezpieczenia społecznego, aby pomóc w kosztach wychowania czworga wnucząt. Musi również zmierzyć się ze swoją przeszłością i ją na nowo przeanalizować, w szczególności relacje ze swoim zmarłym mężem i trojgiem dzieci. Gram odmawia rozmowy z dziećmi o swojej przeszłości, a ich próby poznania jej poprzez wspinaczkę na strych spotykają się z gniewem. Gdy dzieci przyzwyczajają się do rutyny w nowej szkole i pracach po lekcjach, Gram otrzymuje szereg listów ze szpitala psychiatrycznego, w którym przebywa ich katatoniczna matka. Listy nie niosą ze sobą optymistycznych wieści, choć Gram nie omawia ich treści z dziećmi. Dicey jest sfrustrowana tym, że Gram nie chce otworzyć się i porozmawiać o swojej przeszłości ani o przeszłości ich matki jako dziecka dorastającego z dwójką rodzeństwa w tym samym domu, w którym teraz mieszkają Dicey i jej bracia z siostrą. Jest też sfrustrowana tym, że babcia nie chce jej powiedzieć, co jest w listach z Bostonu, poza informacją, że jej matce nie jest lepiej. W grudniu szpital psychiatryczny w Bostonie dzwoni i informuje Gram, że stan Lizzy jest krytyczny i może nie żyć długo. Dicey i Gram jadą do Bostonu i znajdują Lizę w stanie katatonii, nie reagującą na żadne leczenie. Liza wkrótce umiera i, ponieważ nie stać ich na koszt pogrzebu ani transportu jej ciała z Bostonu do Crisfield, Gram i Dicey decydują się na kremację. Właścicielka lokalnego sklepu z pamiątkami, wzruszona sytuacją Dicey, daje jej ręcznie rzeźbioną drewnianą skrzynkę. Gdy Dicey i Gram wracają do Crisfield, rodzina chowa drewnianą skrzynkę z prochami matki pod drzewem papierowca w swoim przednim ogrodzie, co dla Tillermanów jest symbolem rodziny w jej kruchości i pięknie.


Po odrzuceniu oświadczyn Stephena Guesta i powrocie do St. Ogg’s, Maggie zostaje odrzucona przez swojego brata Toma. Rodzeństwo pojednuje się dopiero w trakcie powodzi, podczas której oboje giną, gdy ich łódź wywraca się na rzece.[sep]Powieść opisuje życie Toma i Maggie Tulliverów, rodzeństwa dorastającego w młynie Dorlcote nad rzeką Floss, przy jej ujściu do mniejszej rzeki Ripple, w pobliżu wsi St. Ogg’s w Lincolnshire w Anglii. Zarówno rzeka, jak i wieś są fikcyjne. Akcja powieści rozgrywa się najprawdopodobniej w latach dwudziestych XIX wieku – liczne odniesienia historyczne umieszczają wydarzenia z książki po wojnach napoleońskich, a przed reformą wyborczą z 1832 roku. Powieść obejmuje okres od 10 do 15 lat, od dzieciństwa Toma i Maggie aż do ich śmierci w powodzi na rzece Floss. Książka jest w części fikcyjną autobiografią, odzwierciedlającą hańbę, jaką sama George Eliot (Mary Ann Evans) doświadczyła w trakcie długotrwałego związku z żonatym mężczyzną, George’em Henrym Lewesem. Maggie Tulliver odgrywa w książce główną rolę. Historia zaczyna się, gdy ma ona dziewięć lat, trzynaście lat po ślubie jej rodziców. Jej relacja ze starszym bratem Tomem oraz romanse z Philipem Wakemem, garbatym, wrażliwym i intelektualnym przyjacielem, oraz ze Stephenem Guestem, żywiołowym young młodym człowiekiem ze świata towarzyskiego w St. Ogg’s i domniemanym narzeczonym kuzynki Maggie, Lucy Deane, stanowią najważniejsze wątki narracyjne. Tom i Maggie łączy bliska, lecz skomplikowana więź, która trwa przez całą powieść. Ich relacja jest zabarwiona pragnieniem Maggie, by odzyskać bezwarunkową miłość, jaką obdarzał ją ojciec przed śmiercią. Pragmatyczny i powściągliwy charakter Toma koliduje z idealizmem Maggie i jej zapałem do zdobywania wiedzy i doświadczeń. Różne kryzysy rodzinne, w tym bankructwo, wroga relacja pana Tullivera z ojcem Philipa Wakema, skutkująca utratą młyna, oraz przedwczesna śmierć pana Tullivera, służą zarówno zaostrzeniu różnic między Tomem a Maggie, jak i podkreśleniu ich miłości do siebie. Aby pomóc ojcu w spłacie długów, Tom rezygnuje ze szkoły i wchodzi w świat biznesu. Ostatecznie odnosi pewien sukces, przywracając dawny dobytek rodziny. Tymczasem Maggie wegetuje w zubożałym domu Tulliverów, a jej intelektualne zdolności marnują się w stanie społecznej izolacji. Przechodzi okres intensywnej duchowości, podczas którego wyrzeka się świata, zainspirowana „Naśladowaniem Chrystusa” Tomasza à Kempis. To wyrzeczenie zostaje poddane próbie dzięki odnowionej przyjaźni z Philipem Wakemem, z którym zaprzyjaźniła się, gdy był on uczniem razem z Tomem. Wbrew woli Toma i ojca, którzy oboje nienawidzą Wakemów, Maggie potajemnie spotyka się z Philipem, a razem spacerują po lesie. Relacja, którą budują, opiera się częściowo na szczerej litości Maggie wobec złamanych i zaniedbanych ludzi, a także stanowi ujście dla jej intelektualnych i romantycznych pragnień. Przyciąganie Philipa i Maggie jest w każdym razie bez znaczenia z powodu niechęci rodzinnej. Philipowi udaje się wydobyć od Maggie obietnicę miłości. Gdy jednak Tom odkrywa relację między nimi, zmusza siostrę do wyrzeczenia się Philipa, a wraz z nim nadziei na poznanie szerszego, bardziej wykształconego świata, jaki on reprezentuje. Mija kilka kolejnych lat, w trakcie których umiera pan Tulliver. Lucy Deane zaprasza Maggie do siebie, aby ta mogła doświadczyć życia w wykształconym wypoczynku, jaki sama cieszy się. Obejmuje to długie godziny rozmów i grę na instrumentach muzycznych z wielbicielem Lucy, Stephenem Guestem, znanym mieszkańcem St. Ogg’s. Stephen i Maggie, wbrew swojemu osądowi logicznemu, zaczynają czuć do siebie pociąg. Komplikacja jest pogłębiona przez przyjaźń Philipa Wakema z Lucy i Stephenem; on i Maggie spotykają się na nowo, a miłość Philipa do niej odżywa, podczas gdy Maggie, już nie odizolowana, cieszy się potajemną uwagą Stephena Guesta, co podważa jej wcześniejsze wyznania dla Philipa. W rezultacie Lucy intryguje, aby zebrać Philipa i Maggie razem podczas krótkiej wycieczki łodzią w dół rzeki Floss, ale gdy Stephen nieświadomie zajmuje miejsce chorego Philipa, a Maggie i Stephen znajdują się unosząc się w dół rzeki, nie zwracając uwagi na pokonany dystans, on proponuje, aby weszli na pokład przepływającej łodzi do następnego większego miasta, Mudport, i pobrali się. Maggie jest zbyt zmęczona, by o tym dyskutować. Stephen wykorzystuje jej zmęczenie i wzywa łódź. Zostają zabrani na pokład, a podczas podróży do Mudport Maggie walczy między miłością do Stephana a jej obowiązkami wobec Philipa i Lucy, zawartymi niejako w jej przeszłości, gdy była biedna i odizolowana, i zależna od każdego z nich z tego, co dobre zawierało jej życie. Po przybyciu do Mudport odrzuca Stephana i wraca do St. Ogg’s, gdzie przez krótki okres żyje jako wyrzutek, Stephen uciekłszy do Holandii. Chociaż natychmiast udaje się do Toma po przebaczenie i schronienie, on chłodno odsyła ją, mówiąc, że nigdy więcej nie będzie mile widziana pod jego dachem. Zarówno Lucy, jak i Philip wybaczają jej, ona w wzruszającym pojednaniu, on w wymownym liście. Krótka banicja Maggie kończy się, gdy rzeka wylewa. Powódź jest przez niektórych uważana za deus ex machina. Ci, którzy nie popierają tego poglądu, przytaczają częste odniesienia do powodzi jako znamiona zapowiadające, co czyni to naturalne zjawisko mniej wymuszonym. Przedzierając się przez wody łodzią, by znaleźć Toma w starym młynie, wyrusza z nim, by uratować Lucy Deane i jej rodzinę. W krótkim, czułym momencie rodzeństwo pojednaje się ze wszystkich przeszłych różnic. Gdy ich łódź wywraca się, oboje toną w objęciu, co nadaje książce jej biblijny epigraf: „W śmierci ich nie rozdzielono”.


Dziewczynki nie przestały wygłupiać się na lekcjach historii, gdy bliźniaczki podsłuchały rozmowę panny Kennedy o jej planach rezygnacji z powodu braku panowania nad klasą. Nauczycielka nie potrzebowała zarobku na leczenie chorej matki, co sprawiło, że uczennice nie zmieniły swojego zachowania.[sep]Bliźniaczki Patricia i Isabel O'Sullivan, które właśnie ukończyły szkołę w elitarnej Redroofs, mają rozpocząć naukę w szkole średniej. Podczas gdy większość ich przyjaciół ze starej szkoły przenosi się do równie elitarnej Ringmere, rodzice bliźniaczek niechętnie posyłają je do drogiej szkoły, obawiając się, że dziewczynki mogą się rozpuszcić i stać wyniosłe. Wściekłe z powodu odmowy rodziców wysłania ich do wybranej przez siebie szkoły, bliźniaczki postanawiają zachowywać się tak trudno, jak to możliwe, w St. Clare's. Dziewczynki szybko odkrywają, że wyniosłość przysporzy im kłopotów. Poznają panną Roberts, surową, ale sprawiedliwą nauczycielkę, która jest również ich wychowawczynią i świetnie panuje nad klasą. Zapoznają się z innymi dziewczynami z pierwszej klasy, z którymi dzielą sypialnię, takimi jak Hilary Wentworth, Doris Edwards, Janet Robins, Vera Johns i Sheila Naylor. Wkrótce reszta klasy zaczyna nazywać je „wyniosłymi bliźniaczkami”. Od razu przepadają za przewodniczącą szkoły, Winifred James, która jest dumą St. Clare's. Bliźniaczkom przeszkadza, że należą do najmłodszych dziewcząt w szkole (mają dopiero czternaście i pół lata), podczas gdy w Redroofs były przewodniczącymi. Bliźniaczki mają szczególnie trudne relacje ze swoją nauczycielką francuskiego, Mam'zelle. Jest ona bardzo porywista i jest sfrustrowana tym, że dziewczynki popełniają tak wiele błędów. Mam'zelle często używa słowa „abominable” na określenie prac bliźniaczek, w związku z czym dziewczynki zaczynają potajemnie nazywać ją „Mam'zelle Abominable”. Bliźniaczki tęsknią za swoimi ulubionymi sportami, hokejem na trawie i tenisem, ponieważ w St. Clare's gra się tylko w lacrosse. Okazuje się jednak, że Pat jest całkiem dobra w lacrosse. Zostaje wybrana przez kapitana sportowego, Belindę Towers, mimo że wcześniej się z nią nie zgodziła. Bliźniaczki szybko zaprzyjaźniają się z innymi dziewczynami i robią kawały innym w szkole. Większość żartów jest skierowana do panny Kennedy, ich nowej nauczycielki historii w tym semestrze, która jest bardzo nieśmiała i niepewna siebie, choć wysoko wykwalifikowana. Jeden z żartów wymierzonych w panną Kennedy zostaje odkryty przez panną Roberts, która karze całą klasę za ten incydent. Klasa przestaje wygłupiać się u panny Kennedy, kiedy bliźniaczki przypadkiem podsłuchują jej rozmowę z przyjaciółką o rezygnacji z pracy, mimo że potrzebuje pieniędzy, aby pomóc chorej matce, ponieważ nie potrafi panować nad klasą. Po niepewnym początku bliźniaczki hojnie pomagają Kathleen Gregory i Sheila Naylor w kłopotach i zyskują ich lojalną i szczere przyjaźń oraz uznanie. Szybko przypadają do gustu pani Theobald, dyrektorce szkoły, która uważa je za bardzo oddane uczennice. Ale przyjaciółka bliźniaczek, Kathleen, ma coś do ukrycia. Znajduje rannego psa i potajemnie go pielęgnuje. Pies ucieka z pokoju, w którym jest trzymany, i zostaje odkryty przez panią Theobald. Kathleen jednak otrzymuje pozwolenie na zatrzymanie psa i wszystko kończy się dobrze. Pod koniec semestru dziewczynki całkowicie aklimatyzują się i cieszą się pobytem w St. Clare's.


Źródłem magii w Xanth okazuje się być uwięziony głęboko pod ziemią demon X(A/N)th, z którym Bink prowadzi negocjacje. Ostatecznie demon zgadza się pozostać w krainie pod warunkiem, że magiczna bariera będzie go chronić przed intruzami przybywającymi z Mundanii.[sep]W drodze na maskowy bal u Królowej Iris z okazji pierwszej rocznicy wstąpienia Trenta na tron, Bink zostaje zaatakowany przez latający miecz, który odpiera dzięki swojemu talentowi ochrony przed magicznym obrażeniem. Na balu zostaje ponownie zaatakowany przez niewidzialnego wroga. W końcu Bink zwierza się Królowi Trentowi, który postanawia odsunąć Binka od niebezpieczeństwa, wysyłając go z misją odnalezienia źródła magii Xanth. Aby mu pomóc, Król Trent wysyła centaura Chestera i żołnierza Crombiego. Crombie zostaje zamieniony przez Króla Trenta, którego talentem magicznym jest zdolność przekształcania żywych istot, w gryfa. Najpierw drużyna udaje się do zamku Dobrego Magika Humfreya, by poprosić go o radę w sprawie ich wyprawy. Gdy mówią mu, że próbują odkryć źródło magii Xanth, Humfrey decyduje, że również chce się dołączyć. Spotykają demona Beauregarda, który mówi im, by porzucili swoją misję, ponieważ może ona doprowadzić do zniszczenia całej magii w Xanth. W tym samym czasie znajdują też Golema Grundy'ego, którego talentem jest rozumienie każdego języka. Jest to szczególnie przydatne, ponieważ Crombie w formie gryfa może mówić tylko w skrzekotliwych dźwiękach, które Grundy potrafi tłumaczyć. Podczas swojej wyprawy napotykają wiele przeszkód, w tym Syrenę, Gorgonę, której twarz zamienia mężczyzn w kamień, samą szaleństwo, smoka, splątane drzewa i ogra. Bink z trudem uchodzi przed wszystkimi wrogami dzięki serii pozornie przypadkowych zdarzeń, spowodowanych jego talentem. Ostatecznie znajdują źródło magii – demona o imieniu X(A/N)th uwięzionego głęboko pod powierzchnią. Bink staje przed dylematem moralnym: pozwolić mu uciec i zniszczyć całą magię w Xanth, działając przeciwko Koralowemu Mózgowi, czy zatrzymać go wbrew jego woli. Ostatecznie pozwala magii odejść, uwalniając demona, ale zostaje przekonany przez centaurkę Cherie, by wrócić i ponownie poszukać demona, mając nadzieję przekonać go do pozostania. Po pewnych negocjacjach demon zgadza się pod warunkiem, że magiczna bariera oddzielająca Xanth od Mundanii będzie go chronić przed głupimi intruzami. Po powrocie do domu Bink odkrywa, że jego syn Dor posiada talent maga – potrafi rozmawiać z przedmiotami nieożywionymi.


Faber John stworzył cztery Skrzynie zasilające Miasto Czasu, jednak bohaterowie odkrywają, że Skrzynie Żelazna i Srebrna zostały już skradzione. Kradzieże te powodują poważne zniekształcenia historii, takie jak wybuch II wojny światowej w 1937 roku z użyciem bomb atomowych.[sep]Jest wrzesień 1939 roku, początek II wojny światowej, a Vivian Smith zostaje ewakuowana. Po przybyciu na stację zostaje uprowadzona przez dwóch chłopców, Jonathana i Sama, i zabrana do Miasta Czasu, które istnieje poza tym, co znamy jako Historia. Większość fabuły rozgrywa się w Mieście Czasu; jego celem jest nadzorowanie przebiegu historii i zapewnienie, by pozostawała ona na swojej „właściwej” ścieżce. Aby zapobiec jej zejściu z tej drogi, Policja Czasu wysyła Obserwatorów w historię, którzy drobnie ingerują w wydarzenia, aby zapewnić ich prawidłowy przebieg. Jonathan i Sam uprowadzili Vivian, ponieważ (błędnie) wierzą, że jest ona „Panią Czasu”, legendarną postacią w Mieście Czasu. Panią Czasu jest małżonka Fabera Johna, innej legendarn postaci. Legenda głosi, że pod koniec historii Faber John i Pani Czasu powrócą do Miasta Czasu. Sam i Jonathan sądzą, że Vivian jest Panią Czasu, ponieważ podsłuchali rozmowę Chronologów, władających autorytetów w Mieście Czasu, o historii, która idzie źle, i o winie Pani Czasu. Wnioskowali, że skoro jest ona żoną Fabera Johna (w tłumaczeniu Johna Smitha), musi nazywać się Smith i udawać młodą dziewczynę. Ponieważ Vivian spełniała te kryteria, doszli do wniosku, że musi być Panią Czasu. Vivian udaje się przekonać ich, że nią nie jest. Jednak chłopcy nie mogą zwrócić jej do jej własnego czasu, ponieważ wielokrotne użycie zamków czasowych zostałoby wykryte przez Policję Czasu, a oni byliby zdemaskowani. Vivian ostatecznie zostaje u rodziny Jonathana, podszywając się pod jego kuzynkę, Vivian Lee. To działa, ponieważ prawdziwa Vivian Lee jest w historii z rodzicami, którzy są Obserwatorami. Jonathan i Sam są szczególnie zaniepokojeni zakłóceniami w historii, ponieważ może to oznaczać, że Miasto Czasu również rozpadnie się wraz z nią. Wtedy jednak dowiadują się od nauczyciela Vivian, doktora Wilandera, że istnieje inna legenda o Faberze Johnie. Ta głosi, że Faber John stworzył cztery Skrzynie – Złotą, Srebrną, Żelazną i Ołowianą – które po umieszczeniu w historii dostarczają energii niezbędnej do funkcjonowania Miasta Czasu. Odkrywają również, że Skrzynie są ukryte w tzw. Niestabilnych Erach – epokach historii, w których wydarzenia nie są ustalone ani stabilne i mogą ulec zmianie w dowolnym momencie. Istnieją jednak tylko trzy duże Niestabilne Ery, więc czwarta Skrzynia musi być ukryta gdzie indziej. Niezrażeni, Jonathan, Vivian, Sam i android Elio wyruszają na poszukiwanie Skrzyń, używając starożytnego urządzenia do podróży w czasie, które znajdują w sekretnym pokoju pod muzeum. Odkrywają, że Żelazna Skrzynia, ukryta w czasach Vivian, została już skradziona, i to ona powodowała zakłócenia w historii. Widzą tzw. „Żelaznego Strażnika” jako ducha w Mieście Czasu i rozmawiają z nim. Uświadamiają sobie, że będą musieli cofnąć się w czasie, aby powstrzymać kradzież, i widzą, jak skrzynia jest kradziona, ale nie są w stanie schwytać złodzieja. Ze Złotą Skrzynią idzie im nie lepiej; znajdują ją i jej Strażnika, ale Strażnik odmawia jej wydania, mówiąc, że w południe w ostatnim dniu Miasta Czasu przybędzie do Wieży Gnomon i ją zwróci. Mimo że próbują go przekonać, że pilnie jej potrzebują, odmawia jej wydania i natychmiast znika. Niestety, Srebrna Skrzynia jest ukryta w samym środku Wojen Umysłu, ale i tak udaje im się ją znaleźć wraz ze Srebrnym Strażnikiem, który – ku ich zaskoczeniu – pozwala im ją zabrać. Jak się jednak okazuje, jest to podróbka, a prawdziwa Srebrna Skrzynia została już skradziona, prawdopodobnie przez kobietę, która podszyła się pod Srebrnego Strażnika. Po powrocie do Miasta Czasu widzą, że sytuacja przybrała fatalny obrót. Ponieważ Srebrna Skrzynia zniknęła, historia wpadła w konwulsje, a nic nie jest tak, jak powinno, przy czym II wojna światowa wybuchła w 1937 roku i od początku obejmowała napalm i bomby atomowe, a I wojna światowa zlała się z wojną burską. W ostatniej próbie schwytania złodziei Jonathan, Vivian i Sam wracają na stację, gdzie uprowadzili Vivian i gdzie są pewni, że musi znajdować się złodziej. Próba kończy się katastrofą: nie udaje im się schwytać złodzieja, powodują przypadkowy wybuch pociągu przewożącego paliwo radioaktywne i wracają do Miasta Czasu z dwustoma ewakuowanymi na pokładzie. Z powodu tego ostatecznego zakłócenia historii Miasto Czasu praktycznie zatrzymało się. Obserwatorzy są przywoływani z historii, co obejmuje prawdziwą Vivian Lee i jej rodzinę. Ale gdy przybywają, Vivian, Sam i Jonathan mają nieprzyjemną niespodziankę: prawdziwa Vivian Lee to dziecko-złodziej, które widzieli kradnące Żelazną Skrzynię, jej matka to fałszywa Srebrna Strażniczka, a jej ojciec to mężczyzna, którego widzieli w Erze Złota i który próbował zabić Jonathana. W miarę jak Miasto Czasu zaczyna się walić wokół nich, rodzina Lee, Vivian, Sam i Jonathan udają się do Wieży Gnomon na ostateczne starcie, w którym bierze udział powrót Fabera Johna, przebudzenie Pani Czasu i mnóstwo ciasta z masłem...


Ludzkość nie zduplikowała zaawansowanych technologii obcych, w tym nadprędkości i kamuflażu, co uniemożliwia przełamanie kwarantanny ustanowionej przez Ligę Galaktyczną. Legalny ziemski statek kosmiczny nie walczy o dotarcie do Galaktycznej Policji, lecz ukrywa się przed Wielkimi Złotymi, rezygnując z przedstawienia argumentów na rzecz przyjęcia.[sep]Idealnie sferyczny biały statek kosmiczny ląduje w Central Parku, wzbudzając ogólnoświatowe poruszenie. Z niego wychodzi Lider Idow, obcy pokryty niebieskim futrem, który twierdzi, że jego załoga reprezentuje cywilizację typu III i przetestuje przydatność Ziemi do zostania planetą członkowską ich federacji. Nieświadomi tego Organizacja Narodów Zjednoczonych, obcy są przestępcami (odpowiednikiem nieletnich przestępców), którzy szukają planet o poziomie technologii zbliżonym do ziemskiego, aby nagrać globalną przemoc i chaos, które wynikną z nieuchronnej porażki Ziemi, dla własnych, wulgarnych interesów. Obcy skanują tłum w Central Parku w poszukiwaniu potencjalnych obiektów testowych i natrafiają na małą nowojorską gangę, którą uznają za najbardziej prawdopodobną do dostarczenia największej rozrywki podczas ich „testu”. Tymczasem ONZ wysyła siły bezpieczeństwa do Nowego Jorku i identyfikuje dwóch nowych obcych próbujących potajemnie przedostać się na Ziemię. Są to przedstawiciele Gees, pozaziemskiego organu ścigania, którego mandat obejmuje zapobieganie otwartemu kontaktowi między cywilizacjami podróżującymi w kosmosie a tymi, które tego nie robią. Niestety dla załogi statku „All That Glitters” (klasy Mikon #4), ludzka ganga udaje się uciec z testu i infiltrować statek, gdzie natrafia na inżyniera statku, Trella. Grożąc Trellowi, ganga uwalnia gaz Omega na głównym mostku, zabijając załogę Idowa (z wyjątkiem Trella). Następnie ganga bierze statek jako zakładnika, żądając ułaskawienia i ustępstw. Armia zwodzi gangę, by ta zgodziła się przyjąć na pokład grupę pięknych kobiet, które w rzeczywistości są personelem wojskowym wysłanym w celu aresztowania ich i odzyskania statku. Zespół ONZ do Kontaktów z Obcymi udaje się oszukać Gees, wmawiając im, że Trell został poddany sekcji i skroplony w celach eksperymentalnych, tuż przed tym, jak Gees odlatują i ustawiają masową kwarantannę wokół Ziemi. Rasa ludzka, dzięki pomocy Trella, zduplikowała wiele technologii Mikona #4, w tym wiązki zmiękczania molekularnego, zaawansowany kamuflaż, windy poziome/pionowe i nadprędkość, z zamiarem przełamania kwarantanny Gees. Dowiedzieli się również, że Gees nie są szefami galaktycznej federacji, lecz jedynie siłą policyjną, której obecność jest niechciana na wielu planetach, w tym na niektórych, które zostały poddane kwarantannie specjalnie w celu zapobieżenia ich wstąpieniu do federacji. Teraz swobodnie pływający w kosmosie nielegalny (ludzki) obcy statek ziemski walczy o dotarcie do Ligi Galaktycznej i przedstawienie argumentów na rzecz przyjęcia – bez zostania zniszczonym przez Wielkich Złotych (Galaktyczną Policję).


Kurtz zmarł podczas podróży powrotnej, a jego ostatnie słowa wyrażały przerażenie. Później w Europie Marlow odwiedził narzeczonę zmarłego, która prosiła o powtórzenie tych ostatnich słów. Marlow postanowił okłamać kobietę, mówiąc jej, że Kurtz wypowiedział jej imię.[sep]„Serce ciemności” rozpoczyna się od narracji w pierwszej osobie; nasz opowiadający ustala scenę na pokładzie żaglowca, „The Nellie, jachtu żaglowego”, zakotwiczonego w rzece Tamizie w pobliżu Gravesend (Anglia). Jest lekko zamgleno i późno. Na pokładzie znajdują się czterej inni: Dyrektor Kompanii (kapitan), Prawnik („najlepszy ze starych druhów”), Księgowy (bawiący się architektonicznie domina) oraz Marlow (Charlie Marlow) – wszyscy dzielą „wspólną więź morza”, ale tylko Marlow nadal „podążał za morzem” – czekają na zmianę pływu. Toczy się nieokreślona, leniwa rozmowa, słońce zachodzi; wtedy Marlow stwierdza, że ich położenie również „było jednym z ciemnych miejsc na ziemi”. Marlow kontynuuje opisując próby i trudy, z jakimi musieli zmierzyć się pierwsi Rzymianie, którzy dotarli do Anglii; jak tajemnicze i niezrozumiałe to miejsce musiało się dla nich wydawać. Wyjaśnia również, jak brutalni i bezwzględni ci Rzymianie musieli być: „Byli zdobywcami, a do tego potrzebna jest tylko siła fizyczna” – Po chwili ciszy Marlow nagle zaczyna znowu, wahającym się głosem: „Przypuszczam, że koledzy pamiętacie, że kiedyś byłem trochę marynarzem na śródlądziu”. Marlow wprowadza wydarzenia, które doprowadziły do jego mianowania kapitanem rzecznej parowca dla firmy handlującej kością słoniową. Opisuje swoją podróż statkami na dzicz – do stacji Kompanii, która robi na Marlowie wrażenie sceny zniszczenia: „środkiem wykopów” – nieporządek, części maszyn tu i ówdzie, od czasu do czasu wybuchy rozbiórki, osłabieni tubylcy, zdemoralizowani, w kajdanach, dosłownie pracowani na śmierć, a za nimi spacerujący biały pracownik Kompanii w mundurze z karabinem. Marlow wypowiada się o tych ludziach z Kompanii: „Widziałem diabła przemocy, diabła chciwości i diabła żądzy; ale, przez wszystkie gwiazdy! to byli silni, pełni życia, czerwonoocy diabły, którzy kierowali ludźmi – ludźmi, wam mówię. Ale gdy stałem na tym zboczu, przeczuwałem, w oślepiającym słońcu tej ziemi, że poznam pulchnego, udającego, słabookiego diabła zachłannej i bezlitosnej głupoty. Jak podstępny mógł on być, zrozumiałem dopiero kilka miesięcy później i tysiąc mil dalej”. Na tej stacji Marlow spotyka głównego księgowego Kompanii, ubranego w „nieoczekiwaną elegancję” – „Wszystko inne na stacji było w bałaganie” – Marlow po raz pierwszy słyszy o pewnym panie Kurtzu od głównego księgowego, który wyjaśnia, że Kurtz jest agentem pierwszej klasy, a później dodaje: „„Będzie kimś w Administracji niebawem. Oni tam na górze – Rada w Europie, wiecie – mają taki zamiar””. Marlow opuszcza tę stację z karawaną, aby pieszo podróżować dwieście mil głębiej w dzicz – do Centralnej Stacji, gdzie stacjonuje jego parowiec – statek, którym ma dowodzić. Po przybyciu do Centralnej Stacji: „pierwszy rzut oka na to miejsce wystarczył, by zobaczyć, że pulchny diabeł zarządza tym przedstawieniem”. Marlow jest wstrząśnięty, dowiadując się, że jego parowiec zatonął dwa dni przed jego przybyciem. Kierownik wyjaśnia Marlowowi, że nie mogli czekać i musieli wyprowadzić parowiec w górę rzeki z powodu „pogłosek, że bardzo ważna stacja jest w niebezpieczeństwie, a jej szef, pan Kurtz, jest chory”. Marlow opisuje, że kierownik „wzbudzał niepokój” – „tylko niepokój – nic więcej” – Wraz z kierownikiem Marlow opisuje innych ludzi z Kompanii na tej stacji jako leniwych, plotkarskich „pielgrzymów” – pełnych zazdrości i zawiści. Wszyscy starają się lepiej ustawić, aby zdobyć wyższy status w Kompanii, co z kolei przyniosłoby więcej osobistych korzyści; ale dążyli do takich celów w bezsensowny, nieskuteczny i leniwy sposób, zmieszany z poczuciem, że wszyscy po prostu czekają, starając się trzymać z dala od kłopotów. Po wyłowieniu swojego dowodzenia z rzeki, napotyka frustracje podczas miesięcy spędzonych na naprawach. W tym czasie Marlow dowiaduje się, że na tej stacji pan Kurtz jest daleki od bycia podziwianym, ale raczej, mniej więcej, Kurtz jest nielubiany (głównie przez kierownika). Nie tylko pozycja Kurtza na Wewnętrznej Stacji jest pozycją bardzo zazdrośną, ale wydaje się, że Kurtz nie jest jej godzien, ponieważ otrzymał nominację dzięki swoim koneksjom w Europie. Gdy jest gotowy i w drodze, podróż w górę rzeki do Wewnętrznej Stacji, stacji Kurtza, trwa dwa miesiące – do dnia. Na pokładzie był kierownik, trzech lub czterech „pielgrzymów” i około dwudziestu „kanibali” zatrudnionych do załogi parowca. Marlow opisuje ponurą dzicz, w całej jej chwale i w całej jej tajemnicy. Tu i ówdzie znajdował się posterunek Kompanii, gdzie agenci Kompanii wydawali się uwięzieni, schwytani przez interes kości słoniowej; od czasu do czasu na brzegu można było zobaczyć okazjonalną tubylczą wioskę, z szalonym wrzawą tubylców. Marlow wyraża większy entuzjazm do idei spotkania z Kurtzem – ale sytuacja staje się bardziej napięta, gdy zbliżają się do jego stacji. Zatrzymują się na noc około ośmiu mil poniżej Wewnętrznej Stacji. Rano budzą się, tylko aby odkryć, że są zanurzeni w gęstej białej mgle. Z brzegu rzeki słyszą bardzo głośny krzyk, po którym następuje skarga w dzikich dysonansach: „Szczytował w gwałtownym wybuchu niemal nie do zniesienia, przerywany krzykiem” – „Z samej nieoczekiwalności tego moje włosy zjeżyły się pod czapką”. Wielu zastanawiało się, czy będzie atak. Ale dopiero kilka godzin później, gdy bezpieczna nawigacja stawała się coraz trudniejsza, parowiec został trafiony salwą patyków – małych strzał, wszędzie – wymierzonych w parowiec z dziczy na brzegu. Małe strzały „wyglądały tak, jakby nie zabiły kota” – Pielgrzymi z ich Winchesterami otworzyli ogień do krzaków. Tubylec, który służył jako sternik, porzucił sterowanie, aby podnieść karabin i strzelić. Marlow chwyta za koło, aby uniknąć przeszkód w rzece. Sternik upadł do stóp Marlowa, trzymając włócznię, która wbiła się w jego tuż pod żebrami. Marlow zaczął trąbić parową syrenę wielokrotnie; „deszcz strzał ustał, kilka spadających strzałów rozbrzmiało ostro – potem cisza” – Do sterówki przybywa pielgrzym w „różowych piżamach” i jest zszokowany, widząc umierającego sternika. Obserwują, jak sternik umiera z niewytłumaczalnym wyrazem twarzy. Marlow zmusza pielgrzyma w „różowych piżamach”, by przejął koło, aby mógł zdjąć swoje zamoczone krwią buty, a gdy wyrzuca parę za burtę, zostaje ogarnięty nagłym naporem myśli; myśląc, że nigdy nie będzie miał okazji usłyszeć, jak Kurtz mówi, ponieważ jest najprawdopodobniej martwy – a następnie poddaje się: „Oczywiście się myliłem. Przywilej na mnie czekał. O tak, usłyszałem więcej niż wystarczy”. Marlow wymienia niejasnie pewną dziewczynę, którą później Kurtz nazwie „Moją Narzeczoną” (jego narzeczoną): „Powinieneś był go słyszeć, jak mówi: „Moja kość”. O tak, słyszałem go. „Moja narzeczona, moja kość, moja stacja, moja rzeka, moje—” wszystko do niego należało”. Marlow bardziej reflektuje nad Kurtzem: „Jego matka była w połowie Angielką, jego ojciec był w połowie Francuzem. Cała Europa przyczyniła się do stworzenia Kurtza” – „Dowiedziałem się, że, bardzo odpowiednio, Międzynarodowe Towarzystwo dla Zwalczania Dzikich Obyczajów powierzyło mu napisanie raportu, dla jego przyszłego kierownictwa. I on go napisał też. Widziałem go. Czytałem go. Był wymowny, wibrujący wymownością” – „Nie było praktycznych wskazówek przerywających magiczny prąd fraz, chyba że pewna notatka na dole ostatniej strony, bazgrana ewidentnie znacznie później, chwiejną ręką, może być uważana za wyłożenie metody. Była bardzo prosta, a na końcu tego poruszającego apelu do każdego altruistycznego sentymentu rozbłyskiwała na ciebie, jasna i przerażająca, jak błyskawica w spokojnym niebie: „Wytępij wszystkich barbarzyńców!” Ciekawą częścią było to, że on najwyraźniej zapomniał o tym cennym poscriptum, ponieważ później, gdy w pewnym sensie doszedł do siebie, wielokrotnie prosił mnie, bym dobrze zadbał o „moją broszurkę” (tak ją nazywał), ponieważ miała ona w przyszłości na pewno dobry wpływ na jego karierę”. Po dalszym reflektowaniu nad Kurtzem, Marlow stwierdza: „Nie mogę o nim zapomnieć, choć nie jestem przygotowany, by potwierdzić, że ten facet był dokładnie wart życia, które straciliśmy, docierając do niego. Strasznie brakowało mi mojego zmarłego sternika” – „nie widzisz, on coś zrobił, on sterował” – „i tak powstała subtelna więź, której byłem świadomy tylko wtedy, gdy została nagle przerwana”. Po założeniu paru kapci Marlow wrócił do sterówki i wznowił sterowanie. W tym czasie kierownik jest tam i wyraża silne pragnienie zawrócenia – dokładnie w momencie, gdy Wewnętrzna Stacja pojawia się w zasięgu wzroku. Na stacji Kurtza Marlow widzi mężczyznę na brzegu rzeki machającego ręką, wzywając ich do lądowania. Ze względu na jego wyraz twarzy, gesty i wszystkie kolorowe łatki na jego ubraniu, mężczyzna przypomina Marlowowi arlequina. Pielgrzymi, ciężko uzbrojeni, eskortują kierownika na brzeg, aby odebrać pana Kurtza. Arlekinowaty mężczyzna wchodzi na pokład parowca. Okazuje się, że mężczyzna jest Rosjaninem i jest po prostu wędrowcem; który przypadkiem trafił do obozu Kurtza: „Mówił tak szybko, że mnie przytłoczył. Wydawało się, że próbuje nadrobić dużo ciszy i wręcz sugerował, śmiejąc się, że tak jest. „Nie rozmawiasz z panem Kurtzem?” – zapytałem. „Z tym człowiekiem się nie rozmawia – go się słucha”, wykrzyknął z powagą i uniesieniem”. – „Powiedzę wam”, krzyknął, „ten człowiek rozszerzył mój umysł”. Poprzez rozmowę Marlow odkrywa, jak bezwzględny mógł być Kurtz, jak tubylcy czcili Kurtza i jak bardzo chory był Kurtz ostatnio. Zaniepokojony arlekinowaty Rosjanin podziwia pana Kurtza za jego intelekt – za jego wgląd – w miłość, życie i sprawiedliwość. Rosjanin wydaje się nawet podziwiać Kurtza za jego władzę – i jego chęć jej użycia. Marlow sugeruje, że Kurtz oszalał, a Rosjanin „protestował oburzenie. Pan Kurtz nie mógł być szalony. Gdybym go słyszał mówić, tylko dwa dni temu, nie odważyłbym się sugerować takiej rzeczy”. Z parowca, przez szkło (lornetkę) Marlow może obserwować szczegóły stacji i jest nagle zaskoczony, widząc w pobliżu domu stacji rząd słupów z odciętymi głowami tubylców umieszczonymi na szczycie każdego. Za rogiem domu pojawił się kierownik z pielgrzymami, niosąc Kurtza na prowizorycznej noszach. Obszar wypełnił się tubylcami, którzy wydawał się gotowi do walki. Rosjanin stwierdził: „„Teraz, jeśli nie powie im odpowiedniej rzeczy, jesteśmy zgubieni”” – Na noszach Marlow mógł widzieć, jak Kurtz krzyczy. Pielgrzymi ponieśli Kurtza na parowiec i położyli go w jednej z małych kabin. Wspaniała tubylcza kobieta, z rozpaczliwym wyrazem, szła mierzonymi krokami wzdłuż brzegu i zatrzymała się tuż obok parowca. Podniosła ręce nad głowę – a potem „odwróciła się powoli, szła dalej, podążając za brzegiem i zniknęła w krzakach”. Z kabiny parowca, w której umieszczono Kurtza, słychać, jak krzyczy na kierownika: „„Ratuj mnie! – ratuj kość, masz na myśli. Nie mów mi. Ratuj mnie! Czemu, musiałem was ratować. Przerywasz teraz moje plany. Chory! Chory! Nie tak chory, jak chciałbyś wierzyć””. Kierownik wychodzi z kabiny i rozmawia z Marlowem o „niewłaściwych metodach”, a Marlow wysuwa koncepcję: „Żadnej metody wcale” – Po kilku słowach kierownik rzuca na Marlowa ciężkie spojrzenie, a następnie odchodzi. Rosjanin wspomina „„sprawy, które mogłyby wpłynąć na reputację pana Kurtza””. – Marlow odpowiada Rosjaninowi: „„Reputacja pana Kurtza jest bezpieczna u mnie””. – Poinformował Marlowa, „że to Kurtz rozkazał zaatakować parowiec” – Arlekinowaty Rosjanin odnosi się do czekającej na niego kanu i dodaje: „„Ah! Nigdy, nigdy nie spotkam takiego człowieka znowu. Powinieneś był go słuchać, jak recytuje poezję – jego własną, to była, mi powiedział. Poezja!” Przewracał oczami na wspomnienie tych rozkoszy. „Och, on rozszerzył mój umysł!” „Do widzenia”, powiedziałem. Uścisnął mi dłoń i zniknął w nocy”. Później, po północy, Marlow odkrywa, że Kurtz opuścił swoją kabinę – opuścił parowiec i wrócił na brzeg. Marlow idzie na ląd i znajduje Kurtza w bardzo słabym stanie, wracającym do swojej stacji – ale nie tak słabym, ponieważ nadal może wołać do tubylców. Marlow docenia poważną sytuację, w której się znajduje, a gdy Kurtz zaczyna groźny ton, Marlow przerywa, że „jego sukces w Europie jest w każdym razie zapewniony” – Kurtz zgadza się pozwolić Marlowowi pomóc mu wrócić na parowiec. Następnego dnia przygotowują się do wyjazdu. Nieśli Kurtza do sterówki: „było tam więcej powietrza” – Tubylcy ponownie zebrali się na brzegu, a tubylcza kobieta wróciła – wszyscy zaczęli krzyczeć. Marlow widział, jak pielgrzymi przygotowują swoje karabiny – więc trąbił parową syrenę raz po raz, aby rozproszyć tłum na brzegu. Tylko kobieta pozostała niewzruszona, z wyciągniętymi ramionami. Pielgrzymi otworzyli ogień. Prąd był szybki, gdy płynęli w dół rzeki. Zdrowie Kurtza pogarszało się. Sam Marlow stawał się coraz bardziej chory. Parowiec się zepsuł i trzeba było przeprowadzić naprawy. Kurtz daje Marlowowi paczkę papierów ze zdjęciem z powodu niechęci i braku zaufania do kierownika. Podczas choroby Marlow kontynuował naprawy parowca: „Męczyłem się żałośnie w nędznym złomie – chyba że miałem dreszcze tak silne, że nie mogłem stać”. Nie miał wiele czasu dla Kurtza: „Wieczorem, wchodząc ze świecą, byłem zaskoczony, słysząc, jak mówi nieco drżącym głosem: „Leżę tutaj w ciemności, czekając na śmierć”. Światło było w odległości stopy od jego oczu. Zmusiłem się do mamrotania: „Och, nonsens!” i stałem nad nim, jakby przybity”. Gdy Kurtz umiera, Marlow słyszy, jak szepce, nie więcej niż oddechem: „„Straszliwość! Straszliwość!” Marlow zdmuchnął świecę i starał się zachowywać, jakby nic się nie stało, gdy dołączył do innych pielgrzymów, którzy wszyscy jedli w jadalni z kierownikiem. Po krótkim czasie pojawia się „chłopak kierownika” i ogłasza w zjadliwym tonie: „„Mistah Kurtz – on nie żyje””. – Następnego dnia Marlow zwraca niewielką uwagę na pielgrzymów, gdy grzebią „coś” w błotnym dole. „I wtedy prawie mnie pochowali” – Marlow bardzo choruje, bliski śmierci sam: „Walczyłem ze śmiercią. To najmniej ekscytująca walka, jak możesz sobie wyobrazić” – „Byłem o włos od ostatniej okazji do wypowiedzenia się i odkryłem ze wstydem, że prawdopodobnie nie miałbym nic do powiedzenia. To jest powód, dla którego twierdzę, że Kurtz był niezwykłym człowiekiem. Miał coś do powiedzenia. Powiedział to. Ponieważ sam zajrzałem ponad krawędź, rozumiem lepiej” – „Podsumował – osądził. „Straszliwość!” Był niezwykłym człowiekiem. W końcu to było wyrażenie jakiejś wiary; miało szczerość, miało przekonanie, miało wibrującą nutę buntu w swoim szeptze, miało przerażającą twarz ujawnionej prawdy – dziwne zmieszanie pożądania i nienawiści” – „on zrobił ten ostatni krok, on przeszedł przez krawędź, podczas gdy ja zostałem pozwolony cofnąć moją wahającą się stopę. I może w tym jest cała różnica; może cała mądrość i cała prawda i cała szczerość są właśnie skompresowane w tej nieocenionej chwili czasu, w której przechodzimy przez próg niewidzialnego. Może! Lubię myśleć, że moje podsumowanie nie byłoby słowem lekkiej pogardy. Lepiej jego krzyk – o wiele lepiej”. Po powrocie Marlowa do Europy wydaje się zgorzkniały. Codzienne życie Europejczyków wydaje się czymś fałszywym – jakimś oszustwem. W końcu Marlow zajął się paczką papierów, które Kurtz mu powierzył. Do ogolonego mężczyzny, który miał oficjalny sposób bycia, Marlow dał papier zatytułowany „Zwalczanie Dzikich Obyczajów” – „z oderwanym poscriptum” – Do innego, który twierdził, że jest kuzynem Kurtza, Marlow dał listy rodzinne i notatki bez znaczenia. Dziennikarzowi dał Raport do publikacji, jeśli dziennikarz uzna to za stosowne. W końcu Marlow został z niektórymi listami osobistymi i zdjęciem portretu dziewczyny – narzeczonej Kurtza, jego wybranki. Przy jej drzwiach, nawet zanim Marlow wszedł do jej domu, zaczęły płynąć wspomnienia o Kurtzu, wraz z ostatnimi słowami, które szepnął. Dziewczyna wyszła naprzód, ubrana na czarno, i spotkała Marlowa w salonie. Chociaż minął ponad rok od śmierci Kurtza, ona nadal była w żałobie. Było późno i pokład stawał się ciemniejszy. Ostatnie słowa Kurtza wydawały się echem w pokoju z dziewczyną. Marlow wyobrażał ich razem: „Widziałem ją i niego w tej samej chwili czasu – jego śmierć i jej smutek – widziałem jej smutek w samym momencie jego śmierci”. Ona naciska na Marlowa o informacje, ostatecznie prosząc go, aby powtórzył ostatnie słowa, które Kurtz wypowiedział. Będąc bardzo niekomfortowym, Marlow mówi jej, że ostatnie słowa, które Kurtz wymówił, było jej imię. Marlow był zaskoczony jej reakcją: „Słyszałem lekki westchnienie, a potem moje serce stanęło, zatrzymało się martwo przez radosny i przerażający krzyk, przez krzyk niewyobrażalnego triumfu i niewypowiedzianego bólu. „Wiedziałam – byłam pewna!”... Wiedziała. Była pewna. Słyszałem, jak płacze” – „Zastanawiam się, czy oddałem Kurtzowi sprawiedliwość, która mu się należała? Czy nie mówił, że chce tylko sprawiedliwości? Ale nie mogłem. Nie mogłem jej powiedzieć. Byłoby zbyt ciemno – zbyt ciemno całkowicie...” Wtedy Marlow i jego słuchacze milczeli; nasz pierwszy opowiadający wyjaśnia: „Nikt się nie ruszał przez pewien czas. „Straciliśmy pierwszą przypływ”, powiedział nagle Dyrektor. Podniosłem głowę. Otwarta woda była zablokowana przez czarny bank chmur, a spokojna droga wodna prowadząca do najdalszych krańców ziemi płynęła ponuro pod zachmurzonym niebem – wydawało się prowadzić w serce ogromnej ciemności”.


Edward Avery nie spiskuje z Rorvan, by przedstawić ich jako rdzennych mieszkańców Troas, ponieważ rzeczywiście pochodzą z tej planety. John Lorenzen nie demaskuje tego kłamstwa, a Avery zaprzecza, jakoby on i frakcja rządowa celowo utrudniały ludzkości podróże międzygwiezdne.[sep]John Lorenzen to astronomer z Lunopolis, który zostaje zwerbowany przez Instytut Lagrange’a do udziału w drugiej wyprawie na Troas. W tym czasie Ziemia wciąż dochodzi do siebie po dwuwiekowej erze wojen i chaosu, która rozpoczęła się od sowieckiego podboju Ameryki Północnej podczas III wojny światowej, a zakończyła zjednoczeniem Układu Słonecznego po zakończeniu wojny między Marsem a Wenus. Dwadzieścia dwa lata po odkryciu napędu pozwalającego na podróże szybsze niż światło, Troas pozostaje jedyną odkrytą planetą przypominającą Ziemię, a entuzjazm dla podróży międzygwiezdnych słabnie. Jeśli Troas nie zostanie otwarta dla kolonizacji, ludzkość może całkowicie zrezygnować z podróży międzygwiezdnych. Próba zorganizowania drugiej wyprawy na Troas napotyka liczne trudności. Instytut Lagrange’a nie jest w stanie zatrudnić statku kosmicznego i musi zbudować własny, „Henry Hudson”. Budowa Hudsona jest utrudniona przez opóźnienia, przekroczenia kosztów i co najmniej jeden akt jawnej sabotażu. Podróż Hudsona na Troas również jest problematyczna, gdyż wśród członków wyprawy rośnie napięcie. Edward Avery, psychomed wyprawy, nie potrafi utrzymać harmonii grupowej na pokładzie statku, a dochodzi do co najmniej jednej bójki. Po przybyciu na Troas załoga Hudsona nie znajduje żadnych śladów po pierwszej wyprawie. Po ustaleniu, że na Troas nie ma szkodliwych mikroorganizmów, na planecie zostaje założona baza. Osiemnaście dni później pojawia się grupa obcych. Avery otrzymuje zadanie nauki języka obcych i zgłasza, że jest on niezwykle trudny do zrozumienia. Ostatecznie udaje mu się ustalić, że obcy nazywają się Rorvan i są rdzennymi mieszkańcami Troas. To zła wiadomość dla wyprawy, ponieważ planety z rodzimymi gatunkami inteligentnymi są wyłączone z kolonizacji. Rorvan zapraszają małą grupę ludzi, w tym Avery’ego i Lorenzena, aby towarzyszyli im w ich osadzie. W trakcie podróży grupy ludzi i Rorvan Lorenzen nasłuchuje rozmów Avery’ego z obcymi i uświadamia sobie, że ich język wcale nie jest tak trudny do zrozumienia, jak twierdzi psychomed. Do momentu dotarcia do osady Rorvan Lorenzen dzięki podsłuchiwaniu dowiaduje się, że Avery i Rorvan spiskują, aby oszukać pozostałych ludzi. Gdy Lorenzen w końcu konfrontuje się z Averym, psychomed przyznaje, że on i jego klika w rządzie Ziemi celowo tłumią podróże międzygwiezdne, ponieważ uważają, że ludzkość nie jest na nie gotowa. Członkowie pierwszej wyprawy zostali internowani po powrocie do Układu Słonecznego, a Rorvan wcale nie są rdzennymi mieszkańcami Troas. Avery błaga Lorenzena, aby pomógł mu utrzymać kłamstwo, ale Lorenzen odmawia. Chce, aby ludzkość rozszerzyła się na galaktykę.


Operacja Departamentu w Niemczech Wschodnich zakończyła się niepowodzeniem, ponieważ agent Fred Leiser popełnił błędy, takie jak zabójstwo strażnika i nadawanie zbyt długich transmisji. Mimo że George Smiley przekonał kierownictwo do przerwania misji, Leiser kontynuował działania i został schwytany przez wroga.[sep]Niezdefiniowana organizacja wywiadu wojskowego, mająca siedzibę przy Blackfriars Road w Londynie i określana w całej książce mianem „Departamentu”, spoczęła na laurach po swoich sukcesach w prowadzeniu agentów przeciwko nazistom podczas II wojny światowej. Jej zadania są stopniowo przejmowane przez bardziej doświadczone Cyrko, dowodzone przez „Kontrolera” i jego prawą rękę, George'a Smileya. Departament zużywa większość swojej energii na zadania administracyjne i na biurokratyczną wojnę o wpływy z bardziej profesjonalnym Cyrkiem. Departament natrafia na niepewne i słabe dowody, że radzieckie rakiety są rozmieszczane w Rostocku, niedaleko granicy z Niemcami Zachodnimi. Szef Departamentu, LeClerc, chwyta okazję, by ponownie przeżyć czasy chwały i odzyskać prestiż dla swojej organizacji. Postanawia wysłać agenta na terytorium wroga, aby odkryć prawdę, nie angażując Cyrka, co ma podnieść status Departamentu. Departament reaktywuje jednego ze swoich agentów z czasów II wojny światowej, naturalizowanego Polaka o imieniu Fred Leiser, i wysyła go do Niemiec Wschodnich w celu zbadania kwestii rakiet. Operacja niedoświadczonego Departamentu jest niezdarna, a Leiser popełnia błędy – w tym zabija młodego wschodnioniemieckiego strażnika granicznego i nadaje zbyt długie transmisje. W rezultacie Niemcy Wschodnie niemal natychmiast ustalają, że doszło do naruszenia bezpieczeństwa, i przystępują do namierzenia pozycji Leisera. Smiley informuje LeClerca i jego kolegów o klęsce. Taktycznie przekonuje LeClerca do porzucenia operacji, podczas gdy Leiser wciąż uwięziony jest w Niemczech Wschodnich. Historia dochodzi do nieuniknionego końca, gdy Leiser, nie znając losu operacji i nie otrzymując odpowiedzi na swoje transmisje, kontynuuje misję. Stosuje się do „Zasad Wojennych” i gra w przegraną grę do samego końca. Przedłużone i powolne transmisje Leisera zdradzają jego położenie i zostaje on schwytany. Los Leisera pozostaje nieznany na zakończenie historii.


Johnnie Pascoe oświadczył się stewardessie, która go fascynowała, by dowiedzieć się, że jest ona jego córką z Brendy Marshall. Ronnie Clarke ostatecznie podjął udaną próbę ratunku, lecz odkrył, że Pascoe zmarł w nocy.[sep]Fabuła dotyczy życia Johnnie'ego Pascoe, emerytowanego pilota cywilnego i wojskowego, który podjął się niebezpiecznej akcji ratunkowej w górzystym regionie Tasmanii. Rozbił swój samolot i leży ranny i nieprzytomny w domu dziecka, które miał uratować. Gdy Ronnie Clarke, młodszy pilot, którego nauka latania była prowadzona przez Pascoe, dowiaduje się o jego położeniu, oferuje próbę lądowania z lekarzem na pokładzie, aby mu pomóc. Jego wysiłki nie przynoszą rezultatu. W nocy, podczas odpoczynku w domu Pascoe, Clarke śni o fragmentach życia swojego byłego mentora. Pascoe był pilotem myśliwskim podczas Wielkiej Wojny i ożenił się z wschodzącą gwiazdą aktorstwa. Po zakończeniu wojny rozstali się, a jego żona przyjęła rolę w Hollywood i stamtąd złożyła pozew o rozwód, żądając wyłącznej opieki nad ich córką. Kilka lat później Pascoe otwiera małą szkołę latania i wikła się w pozamałżeński romans z lokalną kobietą z wyższych sfer, Brendą Marshall, której mąż przebywa w zakładzie psychiatrycznym. Sytuacja komplikuje się po narodzinach córki z ich związku; kobieta popełnia samobójstwo, celowo rozbijając swój lekki samolot, gdy dowiaduje się, że jej wniosek o rozwód z mężem został odrzucony. W ostatniej części historii poznajemy późniejsze życie Pascoe jako pilota cywilnego – krótko przed rozpoczęciem właściwej fabuły. Wydaje się, że zafascynował się jedną ze stewardes. W wzruszającej scenie Pascoe oświadcza się tej młodej kobiecie, by dowiedzieć się, że jest ona jego córką z Brendy Marshall. Opowieść ramowa kończy się, gdy Ronnie Clarke podejmuje udaną próbę ratunku Pascoe, tylko po to, by dowiedzieć się, że Pascoe zmarł w nocy. Podobnie jak Conrad, Shute często używa narratora do opowiadania historii; w „Tęczy i róży” narrator okresowo zmienia się z Clarke’a na Pascoe.


Matka Aubrey wróciła do domu w Vermont i po kłótni z babcią zamieszkała z nimi przez pewien czas. Ostatecznie dziewczynka zdecydowała, że nie wróci do matki, lecz pozostanie z babcią.[sep]Powieść opowiada historię tego, jak 11-letnia dziewczynka o imieniu Aubrey Priestly podnosi się po stracie młodszej siostry (Savannah) i ojca w wypadku samochodowym. Pierwszym głównym wydarzeniem jest ucieczka matki Aubrey, która zostawia dziewczynkę samą w domu. Aubrey wkrótce musi udać się na zakupy i kupuje rybkę, którą nazywa Sammy. Przez tydzień Aubrey żywi się Spaghetti-Os, serem i krakersami. W końcu przyjeżdża babcia Aubrey, ponieważ dziewczynka nie odbierała telefonu. Aubrey postanawia okłamać babcię, mówiąc, że matka nie zaginęła, tylko że przyjdzie na kolację, ale babcia wkrótce odkrywa, że matka Aubrey zaginęła. Babcia decyduje, że zabierze Aubrey do swojego domu w Vermont. Podczas pobytu w Vermont Aubrey zaprzyjaźnia się z nową koleżanką (Bridget) i bawi się z nią oraz jej siostrą (Mabel). Mabel przypomina Aubrey o Savannah, a kilka razy Aubrey traci panowanie nad sobą. Gdy zaczyna się rok szkolny, Aubrey musi udać się do szkolnej psycholog, Amy, która zadaje jej zadanie, by usiadła przy lunchu z kimś nowym. Decyduje się usiąść obok Marcusa, chłopca również pozostającego pod opieką Amy. Na początku był on nieco zdenerwowany. Potem, po pewnym czasie, rozluźnia się i stają się przyjaciółmi. Matka Aubrey w końcu przyjeżdża w nocy, budząc Aubrey głosem w domu. Na początku myśli, że to sen, potem uważa, że jest zbyt wyraźny, żeby być snem. Schodzi na dół i widzi mamę i babcię kłócące się w kuchni. Przez pewien czas matka Aubrey mieszka z Aubrey i jej babcią, próbując dojść do siebie po wszystkim, co przeszła. Po wyzdrowieniu wraca do swojego domu w Wirginii bez Aubrey. Po kilku miesiącach matka Aubrey decyduje, że jest gotowa, by Aubrey wróciła do domu. Decyzja o powrocie należy do Aubrey, która na początku jest bardzo podekscytowana, ale zdaje sobie sprawę, że musi podjąć trudną decyzję. Postanawia zostać z babcią i będzie ją odwiedzać w wakacje. Wnioskiem jest to, że Aubrey uświadamia sobie, że najlepiej będzie, jeśli zostanie z babcią, za bardzo by jej tęskniła.


Opat Radulfus odmówił przekazania jakichkolwiek dochodów z jarmarku na odbudowę zniszczonego miasta. Wcześniej zgodził się na pomoc finansową, ignorując przywileje prawne opactwa.[sep]13 czerwca 1139 roku. Święto św. Piotra jest ważne dla opactwa w Shrewsbury. Zebranie mnichów przerywa Geoffrey Corviser, burmistrz miasta, oraz delegacja z miejskich cechów kupieckich. Zwracają się do opata Radulfusa z prośbą o udział w pieniądzach zebranych podczas jarmarku, ponieważ wojna domowa spowodowała wielkie zniszczenia w mieście, a jego części wymagają odbudowy. Radulfus wysłuchuje ich z życzliwością, ale jego odpowiedzialność wobec klasztoru zmusza go do przestrzegania ścisłych postanowień przywileju jarmarkowego, nadanego opactwu przez koronę. Cadfael spotyka Hugh Beringara i jego żonę, Aline, która spodziewa się dziecka. Rozmawiają o wojnie. Król Stefan ma przewagę, Cesarzowa Matylda posiada twierdze na zachodzie Anglii i przebywa za granicą, budując poparcie dla nowej próby zdobycia tronu. Hugh wspomina o Ranulfie, earlu Chester, który poślubił córkę Roberta z Gloucester. Robert z Gloucester jest przyrodnim bratem Cesarzowej. Earl Ranulf jest potężny sam w sobie i nie zdecydował jeszcze, po której stronie stanąć w tej wojnie o tron Anglii.

31 lipca 1139 roku. Na jarmark przybywają kupcy z daleka i bliska. Cadfael zostaje wezwany, aby tłumaczyć dla Rhodriego, walijskiego kupca, który nie mówi po angielsku. Podczas rozmowy o wojnie domowej Rhodri wskazuje na rymarza, Euana z Shotwick. Euan, jak mówi Rhodri, jest „zwiadowcą” pracującym dla earla Ranulfa. Niedługo potem przybywa łódź z Tomaszem z Bristolu, zamożnym i ważnym kupcem win. Rhodri zauważa, że Bristol leży na zachodzie, a Tomasz cieszy się „łaską” Roberta z Gloucester. Młodzi mężczyźni z miasta przybywają, by wywołać kłopoty z przybyłymi kupcami. Philip Corviser próbuje przekonać ich, by poparli sprawę miasta. Tomasz z Bristolu odrzuca młodych mieszkańców miasta jako motłoch. W trakcie sporu Philip kładzie rękę na ramieniu Tomasza, a Tomasz uderza go laską. Wybucha zamieszka. Philip odzyskuje przytomność po ciosie. Widzi bratanicę Tomasza, Emmę, i od razu ulega jej urodzie. Philip i jego przyjaciele uciekają. Tomasz i Emma są zagrożeni przez toczone beczki. Emmę ratuje Ivo Corbière, w którym się od razu zakochuje.

Hugh Beringar narzeka na swój los; wleczenie głupich, ale z gruntu dobrych młodych mężczyzn do więzienia. Cadfael broni Philipa Corvisera, zauważając, że przyszedł tylko mówić, a nie grozić. Przerywa im Emma szukająca swego zaginionego wujka, Tomasza z Bristolu. Hugh, Cadfael i Ivo Corbière szukają Tomasza z Bristolu, gdyż jest zbyt ciemno, by Emma była na ulicach. Corbière natrafia na swojego pijanego i nieprzytomnego łucznika, Turstana Fowlera, i rezygnuje z poszukiwań, by zanieść go z powrotem do opactwa. Poszukiwania kończą się, gdy przybywa łódź z nagim ciałem Tomasza z Bristolu, który został zamordowany sztyletem. Hugh, Aline i Emma omawiają śmierć Tomasza. Wydaje się, że został zabity i obrabowany przez kieszonkowców. Młodzi mężczyźni z miasta nie popełnili tej zbrodni, ponieważ większość z nich była już w więzieniu. Emma postanawia kontynuować handel na jarmarku, wierząc, że jej wujek by tego chciał. Cadfael zostaje polecony przez opata Radulfusa do zbadania śmierci, gdyż opat obawia się, że jego decyzja o niepomaganiu miastu mogła doprowadzić do morderstwa Tomasza.

Podczas rozprawy Emma, Cadfael i pijany łucznik Turstan składają zeznania o tym, co widzieli podczas konfrontacji między młodymi mężczyznami a Tomaszem z Bristolu. Turstan twierdzi, że Philip groził Tomaszowi po zamieszkach. Philip nie wie o śmierci kupca, dopóki Cadfael konkretnie o niej nie wspomni. Philip protestuje przeciwko oskarżeniu o morderstwo i pozostaje więźniem szeryfa Prestcote'a. Cadfael odprowadza Emmę do jej łodzi, do której ktoś włamał się i przetrząsnął. Emma na początku mówi, że nic nie zginęło, potem przyznaje, że z łodzi zniknęło kilka drobnych przedmiotów, których na początku nie zauważyła. Znalezione zostają drogie szaty Tomasza, co czyni kradzież mało prawdopodobną motywacją. Stragan Tomasza jest włamany. Nieskuteczny stróż Warin jest związany, zawiązany mu na oczy i zakuty w knebel, a skrzynia skradziona. Zaróbek dnia jest bezpieczny na łodzi Emmy; skrzynia zawierała papiery handlowe Tomasza. Cadfael wnioskuje, że morderca szuka czegoś, co jego zdaniem przywiózł ze sobą Tomasz. Emma wie więcej, niż mówi.

Emma chce odwiedzić Euana z Shotwick, ale zostaje u Aline. Chce kupić parę rękawiczek, ale Cadfael przypuszcza, że ma inny powód. Corbière odwiedza Emmę, do której wydaje się czuć sympatię. Emma odwiedza trumnę swego wujka w opactwie, kładąc do niej pełni rozkwitłą różę, zanim stolarz zamyka trumnę. Tego wieczoru Cadfael zauważa płatek róży na podłodze. Ktoś przeszukał trumnę. Wczesnym rankiem Emma szuka Euana, by kupić upragnione rękawiczki. Jego stragan nie jest otwarty. Inni udaje się go otworzyć. Euan zostaje znaleziony martwy w środku przez Cadfaela i Rhodriego, z połamanym karkiem. Hugh bada miejsce zdarzenia, znajdując sztylet w ręku Euana. Ostrze dostarcza wskazówek. Cadfael i Hugh składają wydarzenia w całość. Tomasz z Bristolu i Euan z Shotwick byli stronnikami lub współpracownikami, którzy przybyli na jarmark, by przeprowadzić tajne interesy dotyczące przedmiotu o wielkiej wartości. Pojawia się trzeci mężczyzna, zabijając obu i bezskutecznie szukając przedmiotu. Cadfael rozważa Rhodriego jako podejrzanego, ale brak znajomości języka angielskiego czyni Walijczyka mało prawdopodobnym sprawcą.

Philip Corviser zostaje zwolniony przed południem. Po tym, jak jego rodzice świętują jego powrót, odwiedza Emmę, by podziękować jej za szczere zeznanie w jego sprawie. Ona nadal pragnie, by sprawiedliwość stała się dla jej wujka. Philip mówi Cadfaelowi, że zamierza przejść ponownie swoją drogę z wieczoru morderstwa, by sprawdzić, czy ktoś nie uczynił z niego kozła ofiarnego. Cadfael rozmawia z bratem Markiem, który mówi mu o mężczyźnie leczonym z rany kłutej na ramieniu. Ranny zostaje zidentyfikowany jako Ewald, groomsby w służbie Ivo Corbière'a. Cadfael wierzy, że Euan zranił swojego zabójcę w śmiertelnej walce poprzedniej nocy. Cadfael informuje Hugh. Wspólnie z szeryfem Prestcotem i Corbière'em konfrontują się z Ewaldem, który na prośbę Beringara pokazuje swoje starannie opatrzone ramię. Gdy proszony o pokazanie swojej cotte, rzuca im ją w twarz, wskakuje na konia Corbière'a i próbuje uciec. Corbière rozkazuje Turstanowi, który zeznawał przeciwko Philipowi na rozprawie, by wystrzelił strzałę do Ewalda, który ginie. Corbière usprawiedliwia swoje działania, mówiąc, że jego poddany Ewald był mordercą i jako jego pan miał prawo wymierzyć sprawiedliwość.

Cadfael składa raport opatowi, potwierdzając, że Ewald był mordercą, ale ostrzegając, że nie sądzi, by działał sam. Później Cadfael pociesza brata Marka, który jest głęboko zrozpaczony tym, że ktoś, kogo niedawno leczył, został tak szybko zabity. Philip przesłuchuje swoich przyjaciół, by dowiedzieć się, co stało się w wieczór, którego nie pamięta. Po byciu z nimi poszedł do gospody Wat'a. Wat, właściciel, mówi mu, że Turstan przychodził do gospody dwa razy, pierwszy raz tylko, by spojrzeć na klientów. Philip był wśród nich. Przy drugiej wizycie Turstan wypił tylko jedną miarę ale, kupił dużą butelkę mocnego trunku do zabrania i był trzeźwy, gdy wyszedł z gospody za Philipem. Co więcej, był ubrany w swoje właściwe ubranie. Philip przypomina sobie, że to nie jest to, co Turstan twierdził, gdy składał zeznania na rozprawie, i nie tak wyglądał. Później, szukając miejsca, gdzie stracił przytomność od picia, Philip natrafia na miejsce morderstwa Tomasza. Philip mówi Cadfaelowi i Hugh o swoim odkryciu. Odwiedzają miejsce morderstwa Tomasza.

Ivo Corbière oferuje Emmie transport do jej domu w Bristolu, mówiąc, że będzie eskortował swoją siostrę do klasztoru koło Bristolu ze swojej posiadłości w Shropshire. Emma przyjmuje to, z aprobatą Aline na krótki czas, gdy Emma będzie podróżować bez eskorty z tym samotnym mężczyzną. Nad brzegiem rzeki Cadfael rozumuje wydarzenia z ostatnich czterech dni: Tomasz przywiózł coś dla rymarza Euana. Łucznik Turstan podążał za Philipem; gdy upewnił się, że Philip nie ma alibi, zamordował Tomasza. Zbudował własne alibi, polewając się mocnym trunkiem i udając nieprzytomność. Oglądają miejsce, gdzie znaleziono nieprzytomnego Turstana. Słudzy sprzątający po jarmarku znaleźli pustą dzbanek mocnego trunku. Cadfael zdaje sobie sprawę, że Ewald i Turstan działali na rozkaz Corbière'a. Turstan przesadził ze swoim trunkowym alibi. Gdy Corbière dowiedział się o porażce Turstana, wysłał Ewalda, by przeszukać łódź Tomasza, gdy wszyscy byli na rozprawie. Tej samej nocy Ewald i Turstan włamali się do straganu Tomasza, ponownie nic nie znajdując. Następnej nocy próbowali ze straganem Euana, zabijając go, gdy się bronił.

Cadfael i Hugh podchodzą do Corbière'a, mówiąc mu, że odkryli rolę Ewalda w morderstwie Euana. Zrozumieli spisek Corbière'a, by oszukać Ewalda i rozkazać Turstanowi go zaatakować. Cadfael i Hugh obaj wierzą, że Emma jest bezpieczna z Aline, ale Philip wie, że Corbière ją odwiedzał. Jest tak przerażony tym, co słyszy, że rusza, by ją ochronić. Cadfael i Hugh zdają sobie sprawę, że Philip ma rację. Gdy przybywają do Foregate, Emma wyjechała z Corbière'em, a Philip ukradł konia kupca, by ruszyć w pogoń. Aline mówi im, że ma trzy godziny przewagi i martwi się swoim błędem w osądzie.

W posiadłości Stanton Cobbold Ivo Corbière zamyka Emmę w pokoju, podczas gdy przeszukuje jej bagaż. Ona ukrywa we włosach mały pakiecik wiszący jej na szyi, czując się niepewnie z powodu zamkniętych drzwi i niepojawienia się jego siostry. Corbière wraca, zamyka ich oboje w pokoju, chowa klucz do kieszeni i natychmiast zmienia ton. Żąda listu, który Tomasz miał dostarczyć Euanowi z Shotwick, rymarzowi i szpiegowi. Grozi, że ją rozbierze, a nawet zgwałci, by go znaleźć. Zwlekając, Emma pyta, jaki list? Nigdy nie przyznaje, że wie o jakimkolwiek liście, i trzyma między sobą a nim żelazko na węgle. Wtedy pyta, co może być tak ważnego w liście? Corbière mówi jej, że list jest od Roberta z Gloucester do earla Ranulfa, namawiającego go do poparcia sprawy Cesarzowej i wymieniającego pięćdziesięciu szlachciców w obozie Stefana, którzy potajemnie ją popierają. Corbière ma nadzieję, że list jest wart hrabstwo. To cena, jaką zażąda króla w zamian za listę zdrajców.

W napiętej scenie Emma ostrożnie usuwa list z włosów, niezauważona przez pana stojącego tuż przed nią, by go zniszczyć w ogniu w żelazku w pokoju. Jej wujek nie mówił jej o treści, tylko że jeśli nie zostanie dostarczony, musi być zwrócony, a jeśli to niemożliwe, zniszczony. Aby zapewnić, że spłonie, wciska go w ogień, przypadkowo z czepkiem przyczepionym do listu, kosztem poparzenia ręki. Czepek szybko się zapalił, a potem ogień przeniósł się na list zapieczętowany woskiem. Corbière nie udaje się odzyskać listu. Ona przewraca niestabilne żelazko, podpalając arrasy. Emma podchodzi do drzwi, robiąc wszystko, co może, by powstrzymać ogień przed dotarciem do niej. Puka i krzyczy, ale nie może uciec, ponieważ drzwi są zamknięte. Opuszcza się, by oddychać powietrzem wpadającym pod drzwi, powoli tracąc przytomność.

Philip przybywa i znajduje posiadłość Corbière'a w płomieniach, a żaden sługa nie jest chętny do próby ratunku. Zamiast tego wynoszą, jakie dobra mogą uratować. Używając starożytnego topora bojowego ze ścian posiadłości, Philip wyważa drzwi i ratuje Emmę. Hugh i Cadfael przybywają. Cadfael opiekuje się ranami Philipa i Emmy. Hugh aresztuje Turstana. Nie uciekł, myśląc, że nikt nie zna jego roli w morderstwach. Corbière ginie w pożarze, satysfakcjonujący koniec dla takiego węża. Philip zabiera Emmę do domu swoich rodziców w Shrewsbury. Emma dostrzegła wartość Philipa, którego uczciwy charakter jest przeciwieństwem brutalnie egoistycznego mężczyzny, którego dobre wygląd i maniery kiedyś ją oczarowały. Co więcej, oboje są kupcami. Mężczyzna z klasy Ivo Corbière'a nie traktowałby jej poważnie, zdaje sobie sprawę z perspektywy czasu.

Cadfael relacjonuje wydarzenia opatowi Radulfusowi. Radulfus wzywa burmistrza miasta, ojca Philipa, na poranne zebranie kapituły w opactwie. Radulfus zauważa, że trzymając się litery przywileju jarmarkowego, zabezpieczył prawa przyszłych opatów, robiąc to, co musiał. Teraz jest wolny, by zrobić to, co chce z pieniędzmi zarobionymi przez opactwo na jarmarku. Ofiarowuje dziesięć procent na odbudowę miasta. Hugh Beringar i jego żona wracają do swojej posiadłości. Cadfael nadal opiekuje się oparzeniami Emmy. Podczas jednego ze spotkań Emma wyznaje, co dowiedziała się o treści listu, i pyta, czy zrobiła słusznie. Cadfael mówi jej, że jeśli ma blizny po tych oparzeniach, powinna „nosić je jak klejnoty” przez resztę życia. Emma prosi Cadfaela, by nigdy nie mówił Philipowi szczegółów dotyczących listu i jej własnych działań, ponieważ uważa go za zbyt niewinnego, by radzić sobie z takimi sprawami. Cadfael zgadza się i prywatnie uważa, że Emma ma rację w swojej ocenie Philipa, i że to wróży dobrze dla ich małżeństwa.

Powieść kończy się dwa miesiące później wiadomością, że 30 września 1139 roku Cesarzowa Matylda najechała na Anglię, umacniając się na zamku Arundel w West Sussex. Earl Ranulf z Chester nic nie zrobił, by pomóc jej sprawie.


Lucy początkowo postrzega swoją pracodawczynię Mariah jako postać kontrolującą podobną do własnej matki, jednak pod koniec utworu zaczyna ją kochać. Bohaterka nawiązuje również homoerotyczną relację ze swoją przyjaciółką Peggy, co podkreśla złożoność jej seksualności.[sep]Lucy pragnie opuścić Indie Zachodnie i zostawić za sobą swoją przeszłość. Nie czuje sentymentu do dzieciństwa ani ojczyzny, gdzie czuła się uciśniona przez toksyczne wpływy brytyjskie i rodzinne. Staje się to jasne, gdy Lucy opisuje wydarzenie ze swojej dawnej szkoły. Uczęszczając do szkoły dla dziewcząt Queen Victoria, została zmuszona do wyuczenia na pamięć wiersza o żonkiliach. (Ten wiersz, „Przemijałem samotny jak obłok”, napisał William Wordsworth około dwóch wieków temu). Wiersz przywołuje wspomnienie piękna żonkili, które podmiot liryczny widział lata temu. Lucy nie potrafi docenić tego piękna, ponieważ na jej wyspie żonkile nie rosną. Po odrecytowaniu wiersza Lucy otrzymuje brawa i wyjaśnia, że w tym momencie czuje się oszustem. Ma wrażenie, że ludzie postrzegają ją jako Angielkę z zewnątrz, ale w środku nienawidzi Anglików. Żonkile symbolizują alienację Lucy zarówno od jej wykształcenia, jak i od nowego domu. Lucy twierdzi również, że próbuje uciec od matki. Relacja między Lucy a jej matką jest głównym motywem. Lucy myślała, że musi zerwać relację z matką, aby stać się dorosłą. Wiele rzeczy w Stanach Zjednoczonych przypomina Lucy o matce. W pewnym momencie swojego związku z Mariah Lucy widzi Mariah (swoją pracodawczynię) i swoją matkę jako tę samą osobę, ponieważ obie próbują kontrolować Lucy. (W innych momentach Lucy czuje się jak przyjaciółka Mariah). Lucy dostrzega również podobieństwo, widząc, jak Lewis zdradza Mariah. Własny ojciec Lucy zdradzał jej matkę. Jednak pod koniec powieści Lucy zaczyna kochać Mariah. Gdy powieść zbliża się do końca, można odkryć, co Lucy naprawdę czuje do swojej matki. Powieść obejmuje również działania Lucy w jej nowym domu. Lucy nawiązuje nowe znajomości. Poznaje faceta o imieniu Hugh, z którym sypia. Pewnego dnia w parku z dziećmi spotyka dziewczynę o imieniu Peggy. Mariah, matka dzieci, nie lubi Peggy, ponieważ ona pali i przeklina, ale zdaje sobie sprawę, że Lucy potrzebuje przyjaciół. Lucy poznaje też faceta o imieniu Paul, z którym się zbliża. Ta powieść bokuje skomplikowaną seksualność Lucy, co jest szczególnie widoczne w homoerotycznej relacji Lucy z Peggy. Powieść kończy się sceną, w której Lucy życzy sobie, by „mogła kogoś tak bardzo pokochać, by umrzeć z tego powodu”. Marzenie Lucy o ucieczce od przeszłości sprawia, że czuje się samotna. ;Lucy: narratorka i główna bohaterka ;Annie Potter: matka Lucy ;Mariah: żona, u której Lucy pracuje jako au pair ;Lewis: mąż, u którego Lucy pracuje jako au pair ;Tanner: chłopak, z którym Lucy ma pierwszy stosunek seksualny ;Miriam: najmłodsza córka Lewisa i Mariah, z którą Lucy nawiązuje szczególną więź ;Dinah: najlepsza przyjaciółka Mariah i kobieta, z którą Lewis ma romans ;Peggy: najlepsza przyjaciółka Lucy, którą poznaje w Stanach Zjednoczonych ;Hugh: pierwszy chłopak Lucy w Ameryce; jest również bratem Dinah ;Paul: kochanek Lucy, który czuje do niej więcej niż ona do niego