Po naprawie statku Nova 5 załoga faktycznie szczęśliwie powraca na Ziemię, a nie jest uwięziona w żadnej wirtualnej grze o nazwie Better Than Life. Symulacja ta jest w pełni bezpieczna i stanowi dla uczestników jedynie rozrywkę, z której niezwykle łatwo się uwolnić.[sep]Akcja książki rozpoczyna się w roku 2180. Komercjalizacja wciąż jest wszechobecna, a większość naturalnych zasobów Ziemi została wyczerpana. Skolonizowano większość skalistych planet i księżyców w Układzie Słonecznym. Dave Lister, po tym jak po uczczeniu swoich 25. urodzin upijając się podczas „Monopoly Pub Crawl” w Londynie trafił do portu zaopatrzeniowego na orbicie Mimasa – księżyca Saturna – próbuje zarobić wystarczająco dużo pieniędzy na bilet wahadłowcem do domu, kradnąc taksówki i przewożąc pasażerów, podczas gdy śpi w szafce na dworcu autobusowym. Ponieważ Listerowi udaje się jednak albo stracić pieniądze, zostając obrabowanym, albo wydać je na alkohol, jest oczywiste, że wkrótce nie wróci do domu. Pewnej nocy Lister zabiera oficera Korpusu Kosmicznego podającego się za „Christophera Todhuntera” (który wyraźnie ma na sobie fałszywy wąs), proszącego o zawiezienie do burdelu z plastikowymi droidami, tylko po to, by droid się zepsuł i niemal nie urwał mu jego męskich przyrodzenia. To jednak daje Listerowi pomysł i szybko zapisuje się do Jupiter Mining Corporation, zamierzając dostać się na statek i zdezerterować, gdy ten dotrze do Ziemi. Mimo braku kwalifikacji i decyzji oficera przyjmującego, że Lister ma problem z postawą (gdyż powiedział mu, że chce zapisać się, aby „badać dziwne nowe światy, szukać nowego życia i nowych cywilizacji oraz odważnie ruszać tam, gdzie nie stanął jeszcze żaden człowiek”), Listerowi szybko przydzielono stanowisko najniższego rangą członka załogi na górniczym statku Red Dwarf. Podczas podróży poznaje pijaka Petersena, który informuje Listera, że Red Dwarf rzeczywiście wróci na Ziemię... po czteroipółletniej podróży w obie strony, co jest dla Listera wielkim rozczarowaniem. Na pokładzie Lister dowiaduje się, że jest technikiem na zmianie Z, której obowiązki są tak niskie, że nawet droidy serwisowe uważają je za poniżej swojego poziomu, i zostaje przedstawiony swojemu przełożonemu oraz współlokatorowi Arnoldowi Rimmerowi, którego Lister rozpoznaje jako oficera Korpusu Kosmicznego z fałszywym wąsem z incydentu w burdelu z plastikowymi droidami. Niestety Rimmer jest też wysoce neurotyczny i zarozumiały, co sprawia, że on i Lister zaczynają darzyć się wzajemną niechęcią. Pięć miesięcy później Lister przyzwyczaił się do nudnej, monotonnej rutyny życia na pokładzie Red Dwarf, gdy nagle zakochuje się w starszej oficer Kristine Kochanski. Para rozpoczyna pasjonujący pięciotygodniowy związek, po którym Kochanski go rzuca i wraca do swojego chłopaka, którego imienia Lister nie pamięta. W międzyczasie Rimmer spędza czas, nieustannie próbując i niezdolnie zdawać egzamin z astro-nawigacji mimo swoich najlepszych starań w oszukiwaniu, a także wykorzystując jednostki stazy na statku (które zatrzymują czas dla osoby w środku), aby nieustannie się odmładzać. Lister, który ma dość życia na Red Dwarf od czasu rozstania, uświadamia sobie, że jednostki stazy mogą być jego kluczem do natychmiastowego powrotu na Ziemię. Po zbadaniu przepisów statku odkrywa, że przemyt niepoddawanego kwarantannie zwierzęcia na pokład jest najpoważniejszym wykroczeniem, za które grozi ustawowa kara czasu w stazie. Podczas kolejnego urlopu na planecie przywozi ciężarną kotkę z powrotem na Red Dwarf (po uprzednim pełnym zaszczepieniu jej, aby zapewnić, że nie będzie stanowić realnego zagrożenia dla statku) i dba o to, aby zostać przyłapanym z nią. Po postawieniu przed kapitanem (Amerykanką o niestety brzmiącym nazwisku Kirk), Lister kłamie, mówiąc jej, że kotka była chora, gdy ją znalazł, i odmawia ujawnienia, gdzie ją ukrył. W rezultacie Lister dostaje to, czego chciał, i zostaje skazany na stazę na resztę podróży. Wchodzi do jednostki w pełni przekonany, że wyjdzie i znajdzie się w domu. Gdy Rimmer dowiaduje się o wyroku Listera, jest wściekły, że jego wróg spędzi ten cały czas w stazie, nie starzejąc się, i przygotowuje się do złożenia natychmiastowego odwołania. Nigdy nie dostaje takiej szansy, ponieważ jeden z reaktorów jądrowych statku ulega awarii i uwalnia falę, która zabija wszystkich oprócz Listera. Tuż przed śmiercią Rimmer (który był dosłownie kilka sekund od bezpiecznej kabiny stazy, w której planował spędzić wieczór) myśli o gazpacho. W ładowni kotka Listera i jej kocięta są również bezpieczne przed promieniowaniem. Po uwolnieniu ze stazy superkomputer statku Holly wyjaśnia, że pilotował Red Dwarf poza Układ Słoneczny, aby zapobiec skażeniu promieniowaniem. Holly nie mógł uwolnić Listera, dopóki poziom promieniowania nie spadł do bezpiecznego tła. Jednak ze względu na długi okres półtrwania wycieku kadmu 2, Lister przebywał w stazie przez trzy miliony lat. W tym czasie Holly stał się nieco komputerowym staruszkiem. Lister dowiaduje się wtedy, że nie tylko jest sam na statku i miliony lat od Ziemi, ale prawdopodobnie jest też ostatnim żyjącym człowiekiem. Lister załamuje się, chodzi po statku nagi i niemal pije się na śmierć, zanim ostatecznie traci przytomność. Lister budzi się w ambulatorium i znajduje Rimmera, którego Holly wybrał jako osobę najbardziej prawdopodobną, by utrzymać Listera przy zdrowych zmysłach, i który jest teraz generowany przez komputer statku jako hologram. Po otrzeźwieniu Lister każe Hollyowi wyznaczyć kurs na Ziemię. W międzyczasie załoga odkrywa kolejne życie na pokładzie – inteligentną humanoidalną istotę, która zyskuje miano Kota, członka rasy kotów wyewoluowanych z kotki Listera, Frankenstein, i jej kociąt po przetrwaniu wybuchu promieniowania głęboko w ogromnej ładowni statku. Z powodu trzech milionów lat ciągłego przyspieszania Red Dwarf łami barierę światła, co komplikuje sytuację na pokładzie, gdy załoga zaczyna doświadczać „przyszłych echa”, krótkich wizji wydarzeń, które dopiero mają nastąpić. Lister jest zaniepokojony, gdy Rimmer mówi mu, że jedno z ech pokazuje jego wybuch w próbie naprawy nawikompa statku, i próbuje wszystkiego, aby temu zapobiec, ale ostatecznie godzi się ze swoim losem, gdy urządzenie ulega awarii i musi je naprawić. Operacja naprawy kończy się sukcesem, a starszy Lister pojawia się jako część przyszłego echa, informując swojego młodszego ja, że to jego wnuk został rozerwany na kawałki. Lister dowiaduje się również, że w pewnym momencie w przyszłości będzie miał bliźniaczych synów. Ostatecznie statek zwalnia, a Hollyowi udaje się zawrócić i skierować się ku Ziemi. W trakcie podróży załoga Red Dwarf odzyskuje statek Nova 5, który był na misji reklamowania popularnego napoju gazowanego, gdy jego mechaniczny robot serwisowy, Kryten, spowodował jego rozbicie, próbując wyprać komputer. Po opiekowaniu się ocalałymi z katastrofy przez wiele, wiele lat (fakt, że od dawna byli martwi, nie mając znaczenia), Kryten wyłącza się, gdy uświadamia sobie prawdę, a Lister musi ciężko pracować, aby go ponownie uruchomić. Ostatecznie mu się to udaje i dowiaduje się, że Nova 5 posiada napęd dwoisty, który mógłby go zabrać z powrotem na Ziemię w ciągu kilku miesięcy. Dzięki temu Lister, Kryten i niechętny do pracy Kot wykorzystują sprzęt górniczy na pokładzie Red Dwarf, aby zdobyć potrzebne paliwo. Mimo że Kot przepracowuje tylko kilka minut dziennie, a Kryten pomaga tylko nieustannie serwując herbatę i kanapki, ostatecznie Lister zdobywa to, czego potrzebuje. W międzyczasie Rimmer znajduje na pokładzie Nova 5 generator hologramów, co oznacza, że na Red Dwarf można stworzyć kolejny hologram. Po stwierdzeniu, że wszystkie dyski z załogą Nova 5 są uszkodzone poza naprawą, Rimmer nagle ma pomysł... kto lepszy jako towarzysz dla niego niż on sam. Powstaje drugi Rimmer i na początku dwaj dogadują się świetnie, wprowadzając się do siebie i motywując nawzajem, nadzorując naprawę Nova 5. Jednak zaczynają sobie wchodzić w skórę, próbując prześcignąć się nawzajem, a oryginalny Rimmer rozpacza, gdy zmusza się do ćwiczeń przez sobowtóra i pozwala sobie na tylko kilka minut snu w nocy. Sprawy dochodzą do punktu krytycznego i obaj żądają od Listera, aby wyłączył jednego z nich. Lister wybiera oryginał, ale pyta o obsesję Rimmera na punkcie zupy gazpacho. Rimmer opowiada swoje najboleśniejsze wspomnienie: na oficjalnej kolacji z kapitanem skarżył się, że jego zupa jest zimna, nieświadomy tego, że hiszkańskie danie tradycyjnie podaje się na zimno. Lister uspokaja Rimmera, że każdy mógłby popełnić ten błąd, po czym przyznaje, że duplikat Rimmera został już wyłączony (kłamiąc, aby usłyszeć historię o zupie gazpacho). Obiecuje nigdy więcej nie wspominać o tej rozmowie (ale nie może oprzeć się małemu żartowi na końcu). Załoga wkrótce naprawia Nova 5 i wraca na Ziemię jako bohaterowie, korzystając z napędu dwoistego. Lister zaczyna żyć w replice Bedford Falls z filmu „Wspaniałe życie” z potomkinią Kochanski, która wygląda i zachowuje się dokładnie jak ona i jest nawet nazywana Kristine, Rimmer poślubia supermodelkę i staje się udanym biznesmenem (jego firma opracowuje ciało z materii stałej dla Rimmera i maszynę czasu, pozwalającą mu na spotkania z największymi postaciami w historii), a Kot mieszka w Danii w pałacu otoczonym fosą z mleka. Stopniowo staje się jednak jasne, że każdy z nich żyje własnymi nieprawdopodobnymi fantazjami, a Lister, Rimmer i Kot muszą zaakceptować fakt, że nie wrócili na Ziemię, ale są uwięzieni w wciągającej wirtualnej rzeczywistości zwanej Better Than Life, grze, która ich zabija, ale z której niezwykle trudno uciec...


Mitt otrzymuje koronę od Jednego i jako Amil Wielki rozpoczyna jednoczenie oraz odbudowę Dalemarku. Po powrocie Maewen do przyszłości, Mitt ujawnia swoją nieśmiertelność i niszczy Kankredina, który grozi jej wybuchem bomby.[sep]Akcja książki toczy się w dwóch równoległych czasach: we współczesnym Dalemark oraz w czasach Mitta („Utopiony Ammet”) i Morila („Wóz i Cwidder”), około 200 lat w przeszłości. Mitt, który niedawno uciekł z Południa i spotkał Morila w Północnym Dalemark, zostaje wplątany w wyścig o znalezienie następcy tronu Dalemark, który pozostaje pusty od ponad 200 lat, i miesza się w intrygi licznych potężnych sił. Maewen, dziewczyna ze współczesnego Dalemark, zostaje przeniesiona magią w czasie, by pomóc w przywróceniu linii królewskiej. W dawnym Dalemark Noreth, córka Jednego, będąca bliźniaczym podobieństwem Maewen i rzekomo wywodząca się wprost od starożytnych królów Dalemark, prosi ludzi, by towarzyszyli jej w poszukiwaniu tronu jako przyszłej królowej. Niestety, tuż przed spotkaniem ze zwolennikami zostaje zamordowana. Maewen zostaje zmuszona do jej zastąpienia i musi poprowadzić zwolenników Noreth, zebrać cztery symbole potwierdzające jej prawo do tronu oraz przekonać wszystkich, że jest Noreth, a wszystko to słysząc tajemnicze głosy w powietrzu. Maewen wyrusza na poszukiwanie starożytnej korony Dalemark z małą grupą towarzyszy z poprzednich tomów cyklu: Morilem, Mittem, Navisem Haddssonem (uchodźcą-arystokratą z Południa, patrz „Utopiony Ammet”), Wendem (starożytnym czarodziejem-wokalistą Tanamilem, Osfameronem lub Kaczką: patrz „Magiczne Płaszcze”) oraz Hestefanem Wokalistą (który ostatecznie okazuje się agentem złego Kankredina i mordercą Noreth). Gdy w końcu otrzymują koronę od Jednego, najwyższej boskiej mocy Dalemark, to nie Maewen ją otrzymuje – lecz Mitt. Jako nowy król Mitt przyjmuje imię Amil (jedno z tajnych imion Jednego) i kontynuuje jednoczenie oraz odbudowę Dalemarku jako Amil Wielki. Maewen wraca do swojej przyszłości, ale podąża za nią złowrogi Kankredin, który pragnie ją zabić za pokrzyżowanie mu planów w przeszłości. Przedstawia się to jako zagrożenie bombowe budynku, w którym przebywa Maewen. Mitt, o którym dowiadujemy się, że jest jednym z Nieśmiertelnych, pojawia się jako ekspert od bomb i niszczy Kankredina, wzywając „mocne imię” boskiego Trzęsącego Ziemią, który pomaga Mittowi od czasów jego przygód w „Utopionym Ammecie”. Mitt odchodzi, wysyłając Maewen wiadomość, by czekała cztery lata zanim się z nim skontaktuje, prawdopodobnie dopóki nie będzie wystarczająco dorosła, by wyjść za mąż. Słysząc to, Maewen postanawia, że cztery lata to zdecydowanie za długo, i wyrusza na jego poszukiwania. „Korona” jest szczególnie interesującym uzupełnieniem cyklu o Dalemark, gdyż wiele postaci z poprzednich książek zostaje ukazanych z zupełnie innej perspektywy, niekoniecznie korzystnej. Hildryda, córka Navisa, hrabia Keril z Hannart oraz czarownik-wokalista Osfameron (występujący jako Wend) wyróżniają się ukazanymi w tej książce negatywnymi stronami swojej osobowości.


Amanda wyjaśnia Finnowi, że ona i Jess to nie Fairlies, lecz zwykli ludzie pozbawieni specjalnych mocy. Zdobywcy porwali Jess, ponieważ jej zdolności są znacznie słabsze niż u samej Maleficent.[sep]Historia zaczyna się od dnia DHI (Disney Host Interactive, czyli Daylight Hologram Imaging) w Magic Kingdom. Finn i inni DHI jadą na platformie parady, gdy Philby (jeden z DHI) zauważa szary balon na zamku. Jednak z powodu nasilającej się burzy z piorunami balon znika w tłumie. Dzieci zauważają również, że zniknął Czarnobóg, postać, która miała znajdować się na jednej z platform. Podczas gdy parada trwa, Finn widzi swoją dawną przyjaciółkę Amandę oraz jej siostrę Jez (Jess). W tej książce dowiadujemy się, że postacie zaczęto nazywać Strażnikami Królestwa (Kingdom Keepers) z powodu nazwy nadanej przez lokalną gazetę. Amanda próbuje ostrzec Finna o czymś, gdy Charlene zauważa parę stworzeń przypominających małpy, które podążają za platformą w tłumie. Jez zwalnia, a Amanda (wciąż próbując ostrzec Finna) przykłada zielony liść do policzka. Finn, rozumiejąc, co to oznacza, wie, że Maleficent jest na zamku. Wraz z Philbym chłopcy udają się do Fortecy Eschera i trafiają do mieszkania, które Wayne (stary Imagineer) pokazał im kilka miesięcy wcześniej. Dapper Dan (któremu Finn od razu domyśla się, że jest ochroną) podąża za chłopcami po schodach, a Finn próbuje go oszukać, przechodząc w stan DHI. W międzyczasie chłopcy próbują dowiedzieć się, co dzieje się na zamku, podczas gdy Maybeck, Charlene i Willa udają się na spotkanie z Amandą. Amanda uświadamia sobie, że Jez jest w rzeczywistości DHI i nie wie, gdzie podziała się jej prawdziwa siostra. Philby i Finn znajdują Maleficent na zamku, która została przeniesiona tam z celi więziennej spod atrakcji Piraci z Karaibów. Maleficent przywołuje swoje moce i za pomocą burzy z piorunami łamie kraty w oknie, po czym zlatuje w dół po linie Tinkerbell z pokazów „Wishes” i odlatuje do Animal Kingdom. Finn i Philby ratują aktorkę grającą Tinkerbell i zjeżdżają po linie do Tomorrowland. Tę nocy, oczekując na spotkanie online, Finn otrzymuje wiadomość od Wayne’a. Wayne każe mu spotkać się na stronie DGamer, w prywatnym miejscu, gdzie VMK wciąż jest otwarte (biorąc pod uwagę, że VMK zostało zamknięte w książce i w rzeczywistości). Wayne rozmawia z Finnem przez kamerę internetową, a Finn opowiada mu o wydarzeniach nocy. Wayne mówi Finnowi, że Zdobywcom udało się sklonować jeden z pierwotnych, wadliwych serwerów DHI z pierwszej książki i ukryć go gdzieś w Animal Kingdom. Zdobywcy używają go do tworzenia DHI ze zwierząt jako swojej armii, a jeśli którykolwiek ze Strażników Królestwa (lub Wayne) zaśnie, stanie się swoim DHI, kontrolowanym przez serwer Zdobywców, i może popaść w trwałą śpiączkę, podobnie jak to stało się z Maybeckiem w pierwszej książce. Wayne mówi Finnowi, że on i inni Strażnicy muszą odnaleźć Jez i zniszczyć drugi serwer w Animal Kingdom, zanim zaśpią i znajdą się pod kontrolą Zdobywców, oraz muszą dostać się do Animal Kingdom o świcie, przed otwarciem parku. Finn ostrzega innych, a oni decydują się na używanie swoich konsol Nintendo DS do czatowania za pośrednictwem DGamer i spotkania w Animal Kingdom o świcie. Finn wymyka się z domu o pierwszej w nocy i jedzie na rowerze do domu Amandy. Odkrywa, że mieszkają same w opuszczonym kościele. Mówi mu, że ona i Jez, które nie są naprawdę siostrami, to Fairlies, co oznacza, że są „prawie ludźmi”. Posiadają specjalne moce, ale moce Jez są znacznie potężniejsze, nawet bardziej niż Maleficent, dlatego Zdobywcy ją porwali. Finn jej wierzy, obiecuje nie mówić o tym nikomu, a Amanda zdradza również, że ona i Jez wychowywały się w tym samym sierocińcu i obie uciekły, ponieważ ich rodzice zginęli lub zniknęli. Mówi też Finnowi, że Jez miała wcześniej sny o przyszłości. Rysowała sny w dzienniku, na stronie wypełnionej małpami, zamkiem uderzonym przez piorun, naklejką, górą, innymi rysunkami oraz słowami „CHANGE ROB” pisanymi w kółko. Finn zabiera stronę, ponieważ im pomoże, skoro uderzenie pioruna w zamek wydarzyło się poprzedniej nocy. Będąc w kościele, Finn i Amanda dostrzegają dużego nietoperza, który podejrzanie ich obserwuje. Później, o czwartej rano, Finn wymyka się z powrotem do domu i mówi mamie, że idzie do skateparku, a jest szósta rano. Mu wierzy, a „wygrywając resztę dnia”, mówi jej, że prawdopodobnie pójdzie później z przyjaciółmi do Blizzard Beach. On i DHI wraz z Amandą spotykają się w Animal Kingdom godzinę później. Wchodzą do rodzaju magazynu i odkrywają, że Dapper Dan, który gonił Finna i Philby'ego w Fortecy Eschera, jest w rzeczywistości z Wayne’em. Przebierają się w stroje pracowników parku, a Charlene wyróżnia się tym, że przebrana jest za DeVine, postać pnącza na szczudrach. Charlene i Willa odkrywają nietoperza w damskiej toalecie o rozmiarze kręgli, tego samego, który był w mieszkaniu Amandy. Maybeck chwyta go i wkłada do poszewki na poduszkę. Strażnicy wyruszają do pustego parku, każdy jako inna osoba. Dzięki identyfikatorom pracowników mogą swobodnie poruszać się za kulisami, o ile nie zostaną przyłapani. W Animal Kingdom Willa wyrusza dżunglę i próbuje dostać się do miejsca karmienia, przebraną za pień na sawannie. Jest ścigana i niemal zjedzona przez stworzenie przypominające smoka, ale jest bezpieczna, gdy wchodzi do pnia, a zebry płoszą smoka. Willa zauważa, że Jez zniknęła, a na ścianie napisane jest „Change Rob”, tak jak w dzienniku Jez. Gdy droga jest wolna, wraca do właściwego parku, aby znaleźć Finna. Maybeck otrzymuje od Finna rozkaz, aby umieścić nietoperza-jenieca w wybiegu dla nietoperzy. Jednak zostaje zaatakowany przez tysiące ptaków, które śledziły go wszędzie. Nie odnosi obrażeń, ale nietoperz zostaje zabrany przez małpę. Zdesperowany goni małpę, podążając za nią do wybiegu dla małp. Jednak Maleficent jest na wybiegu i zatrzymuje go, a Maybeck musi uciekać o życie z powrotem do Finna. Philby, będąc na stacji Conservation Station, rozmawia z Wayne’em na VMK i dowiaduje się, jak podłączyć kamery i uzyskać dostęp do wszystkich kamer w parku. Charlene, która udaje postać DeVine, jest niewidoczna dla wszystkich, co daje jej przewagę. Oferuje się, by obserwować wybieg dla nietoperzy, ponieważ Amanda (która jest na stacji Conservation Station) obserwuje wszystkie możliwe kamery. Finn słucha historii Willa i Maybecka, ale wszyscy są równie zaskoczeni. W tym momencie park otwiera się dla gości i nagle piosenka „Under the Sea” (w wykonaniu Raven-Symoné) zaczyna grać w radiach w całym parku. Amanda jest w szoku – to ulubiona piosenka Jez (Jess), jest na jej iPodzie, a ta piosenka nigdy nie grała w Animal Kingdom – to wszystko nie na miejscu. Finn i Amanda dochodzą do wniosku, że Jez (Jess) musi odtwarzać tę piosenkę ze swojego iPoda i że musi to być wskazówka dotycząca czegoś. Willa i Finn każde postanawiają sprawdzić tę tajemnicę, podążając za wskazówką piosenki do innych parków. Finn udaje się do Disney’s Hollywood Studios i kieruje się do spektaklu teatralnego „Voyage of the Little Mermaid”. Podczas chodzenia po parku zauważa postać miotły z Fantazji, która go śledzi. Finn udaje się ukryć na spektaklu i obserwować, tylko po to, by zauważyć, że postać miotły zatrzymuje się i studiuję spektakl. Finn jest zdezorientowany. W międzyczasie Willa udaje się do Magic Kingdom do Groty Ariel, stacji zdjęciowej tematycznej związanej z Małą Syrenką. Będąc tam, wydaje się wywoływać zamieszanie, prosząc o otwarcie fałszywej skrzyni z skarbami w okolicy, myśląc, że może coś zawiera. Okazuje się pusta, a Willa jest odepchnięta przez pracownika parku, który zauważa, że postać Kapitana Haka również próbowała zrobić to samo wcześniej. Willa ostatecznie zasypia w Mickey’s Philharmagic i zostaje porwana przez Zdobywców, aby zostać umieszczona w pokoju hotelowym ze śpiącym Philbym. Po podążeniu za wskazówką, Finn i Amanda udają się do kliniki weterynaryjnej i konfrontują się z Maleficent. Finn przechodzi w stan DHI, a Amanda używa swoich zdolności, aby przeciwdziałać atakom Maleficent. Jednak DHI Finna zaczyna zawodzić po tym, jak Maleficent wykazuje oznaki wycofania, a Amanda otrzymuje cios. Wściekły tym Finn atakuje Maleficent i żąda, by uwolniła Amandę. Po tym, jak spełnia jego prośbę, Finn rzuca ją na ziemię i oni z Amandą uciekają. Jez zostaje ostatecznie znaleziona wewnątrz wybiegu dla tygrysów w Animal Kingdom, co zostało odkryte dzięki wskazówce muzycznej „Under the Sea”. Zgodnie z Google Earth, była dosłownie pod literą C w słowie „land”. Finn, Jez i Charlene mają bliskie spotkanie ze śmiercią, uciekając przed tygrysami. Strażnicy, Amanda i Jez spotykają się i odkrywają, że Maleficent zamierza uwolnić Czarnoboga na Expedition Everest, ponieważ Maleficent może znosić tylko zimno. Gdy docierają do atrakcji, park jest zamknięty dla gości, a dzieci wspinają się do pustego, kulminacyjnego końca atrakcji. Jednak jest za późno, ponieważ Maleficent uwalnia Czarnoboga z jego uwięzionej formy jako animatronicznego Yeti z przejażdżki. Czarnobóg próbuje zabić Finna, gdy Amanda go ratuje, a dzieci uciekają w nadjeżdżającym wagoniku. Ostatecznie Strażnikom Królestwa nie udało się powstrzymać Zdobywców, którzy podobnie ukryli się w Disney’s Hollywood Studios z tyłu ciężarówki z lodem. Dzieci decydują, że muszą szybko znaleźć pióro kamieniarza, jeśli chcą odzyskać przewagę nad Zdobywcami, którzy najprawdopodobniej są przyczyną nagłego i tajemniczego zniknięcia Wayne’a. Amanda i Jez są teraz Strażnikami Królestwa. *Prawdziwe imię Jez to Jessica. Zostało zmienione na Jez dopiero po tym, jak Maleficent rzuciła na nią zaklęcie. *W pierwszej książce nie wspomina się, że Finn ma siostrę, ale w tej książce Finn mówi nam, że jego siostra kocha Stitche'a, a Amanda używa DS siostry Finna (Nazwa użytkownika: panda) do komunikacji z innymi.


Adam Jeffson zbudował ogromny złoty pałac na wyspie Imbros w zaledwie kilka miesięcy, ciesząc się z jego wspaniałości i uznając za swoje największe dzieło. W trakcie swojej podróży odkrył w Paryżu starszą kobietę, która całe życie spędziła na podróżach i posiadała rozległą wiedzę o świecie.[sep]Opowieść, będąca zapisem medytacji medium nad przyszłym napisaniem tekstu, szczegółowo opisuje wyprawę narratora (Adama Jeffsona) na Biegun Północny w XX wieku na pokładzie statku „Boreal”. Narzeczona Jeffsona, hrabina Clodagh, truje własną kuzynkę, aby zapewnić Jeffsonowi miejsce na statku, ponieważ wyprawa była znana jako jedna z najlepiej zaplanowanych. Milioner, który zmarł kilka lat wcześniej, zapisał w testamencie, że wypłaci 175 milionów dolarów pierwszej osobie, która stanie na Biegunie Północnym. Przed wyruszeniem Jeffson słucha kazania szkockiego księdza o imieniu Mackay, który wypowiada się przeciwko badaniom polarnym, nazywając niepowodzenie wszystkich poprzednich wypraw wolą Boga i przepowiadając straszny los tym, którzy próbują działać wbrew woli Bożej w tej sprawie. Narrator jednocześnie wspomina swoje spotkanie z człowiekiem, który twierdził, że wszechświat jest miejscem walki między niejasnymi „mocami”, „Białą” a „Czarną”, o dominację. W trakcie wydarzeń podróży polarnej narrator stopniowo odkrywa, że jego droga była od wielu lat kierowana przez te siły, aż do momentu, w którym jako pierwszy dociera na biegun. Znajduje tam ogromne, czyste jezioro wirującej wody z skalną wyspą, w której wyryto inskrypcje. Na widok tego Jeffson traci przytomność. Gdy wraca do obozu, on i jego psy czują mdłości po wąchaniu dziwnego, brzoskwiniowego zapachu. Dostrzega też poruszającą się fioletową chmurę, rozprzestrzeniającą się w dali. W trakcie dalszej podróży odkrywa martwe zwierzęta, wszystkie bez najmniejszych śladów obrażeń, i stopniowo dowiaduje się o śmierci całej załogi na pokładzie „Boreala”. Ponieważ statek jest stosunkowo łatwy w obsłudze, wyrusza samotnie. Najpierw podróżuje w stronę północnych wysp, ale widząc tam martwych ludzi z różnych ras z całego świata (wynik exodusu uciekających przed śmiercionośną chmurą) i spotykając statki wypełnione zwłokami, udaje się na martwy kontynent, przechodząc przez Londyn w poszukiwaniu wiadomości o chmurze. Później szuka jakichkolwiek ocalałych w zamkniętych kopalniach, ale znajduje wszystkie barykady przebite przez szaleńcze tłumy. Przemierza kraj pociągiem, gdzie to możliwe, a do dalszej podróży używa samochodów. Następnie udaje się do domu Arthura Machena (prawdziwego bliskiego przyjaciela Shiela), którego znajduje martwego; pisał wiersz aż do samego końca. Tam znajduje notatnik, do którego zapisuje całą swoją opowieść. Dalsze części książki opisują upadek Jeffsona w szaleńczą pychę: przyjmuje turecki strój, ogłasza się monarchą i dla przyjemności podpala miasta (w tym Paryż, Bordeaux, Londyn i San Francisco). Następnie poświęca całe swoje życie jednemu zadaniu – budowie ogromnej, kolosalnej złotej pałacu na wyspie Imbros, którą zamierza poświęcić jako ołtarz Bogu i pałac dla siebie. Spędza siedemnaście lat nad pałacem, kilka razy porzucając pracę, aż do jego ukończenia, gdy uświadamia sobie jego próżność. Później, przechodząc przez Konstantynopol, który również podpala, natrafia na dwudziestoletnią nagą kobietę, która nie posiada najmniejszej wiedzy o czymkolwiek na świecie. Ona wciąż podąża za nim, lecz on jej unika i źle traktuje, idąc tak daleko, że wrzuca ją do zamkniętej komnaty z krwawiącą nogą, podczas gdy sam kładzie się spać na poduszkach w innej części domu, i wiele razy rozważa jej zabójstwo. Stopniowo ją akceptuje, ale zmusza ją do noszenia welonu na ustach. Jej szybkość w nauce go zadziwia. Uczy ją więc mówić, czytać, gotować, łowić ryby i ubierać się. Dziewczyna (która nie potrafi wymówić „r”, zamiast tego mówi „l”) ujawnia, że całe swoje poprzednie życie spędziła w piwnicy pod pałacem królewskim w Turcji i nie wiedziała nic o świecie, dopóki nie została uwolniona, gdy Jeffson spalił Konstantynopol. Ona pochłania się Biblią i nazywa ludzi poszukujących bogactw „zepsutymi”. Jeffson walczy zaciekle ze swoim rosnącym uczuciem do dziewczyny, pragnąc wygubić rasę ludzką. Na samym końcu, gdy wyjeżdża do Anglii, dzwoni do niego z informacją o ponownym pojawieniu się Fioletowej Chmury nad Francją. On pędzi do niej, obejmując ją jako żonę. Kończy swoje pismo stwierdzeniem, że zaakceptował swoją rolę i że po upływie trzech tygodni fioletowa chmura nie pojawiła się ponownie.


Tristan wyznaje Elaine brak uczuć i przyznaje, że nie zazdrości Lancelotowi podczas jednej z jej przerw. Elaine jest zszokowana, uświadamiając sobie, że nie odwzajemnia jego miłości, co prowadzi do ich ostatecznego rozstania.[sep]Gdy matka Elaine z Ascolat zostaje zamordowana przez piktyjskiego wojownika, a dom jej rodziny spłonie na popioły na ich wyspie Shalott, ona teraz mieszka ze swoimi dwoma braćmi, Lavainem i Tirrym, oraz ojcem w obozie wojskowym Brytów. Elaine ma dopiero osiem lat. Szybko zaprzyjaźnia się z Arturem, Lancelotem, Tristanem, Gawainem i wieloma innymi. Przez lata Elaine zmienia się w piękną szesnastolatkę o długich, ognistorudych włosach. Wszystkie prace naprawcze, pranie i leczenie w obozie spoczywają na niej, a służy tam trzystu pięćdziesięciu żołnierzy. Elaine jest zakochana w Lancelocie, prawej ręce Artura, jej wieloletnim towarzyszu zabaw i przyjacielu. Nagle, gdy Aureliusz, przywódca całej armii brytońskiej, zostaje otruty przez saskiego szpiega, to Arthurowi pozostaje prowadzenie i zjednoczenie całej Brytanii. Wielu przywódców nie docenia młodości Artura i mimo że jest on doświadczonym wojownikiem, odchodzą wraz ze swoimi ludźmi i końmi. W nocy, gdy Arthur zostaje ogłoszony przywódcą, Lancelot mówi Elaine, że musi udać się i zyskać przychylność Lodengrance'a, gdyż jest potrzebny przy Okrągłym Stole Artura. Elaine zbiera się przy Okrągłym Stole z ojcem i braćmi, aby wysłuchać, jak Taliesin, Merlyn, nadaje Arturowi tytuł. Będąc jedyną dziewczyną obok Morgan, Elaine czuje się niezręcznie, ale jednocześnie swobodnie. Po tym, jak mężczyźni akceptują Artura jako nowego przywódcę, Elaine idzie porozmawiać z Lancelotem, który nazywa ją „teraz dorosłą” i „kobietą”. Jest tym zdumiona. Rozstają się, a Tristan podchodzi do niej i opowiada o tym, jak trafił do armii. Następnego dnia, gdy Elaine naprawia ubrania Tirry'ego, ukłuwa się igłą do szycia, czego nie robiła od lat. Wybiega z namiotu płacząc, a znajduje ją Morgan. Elaine mówi, że to „zły omen”, a Morgan zabiera Elaine do swojego namiotu, by ją pocieszyć. Wchodzi Arthur i omawiają planowany atak na Sasów, przy czym Arthur wyjaśnia, że nie chce zabijać, ale musi to zrobić, by chronić ludzi. Kilka dni później Lancelot wraca z misji, przyprowadzając Lodengrance'a i jego oszałamiającą córkę, Gwynivere, która ma poślubić Artura. Nowy wódz wojenny nie jest jednak zbyt zachwycony. Lancelot wyznaje swoje uczucia do nowej dziewczyny w obecności Elaine. „Powinna być moja. Ale nigdy jej nie będę miał”, mówi Lancelot, co łamie serce Elaine, zwłaszcza gdy nazywa ją „dzieckiem”. Na dodatek do jej złamanego serca uważa, że Gwynivere jest „pełna jadu”. Wyniosły postawa Gwynivere stawia obie dziewczyny w konflikcie od samego początku ich spotkania. Elaine i Tristan wkładają żabę do woreczka z haftami Gwynivere jako sposób odkupienia jej okrucieństwa wobec Elaine. Po tym czynie on ostrzega ją, by nie podążała za mężczyznami do Sasów, co ona właśnie postanawia zrobić. W dniu ich wyjazdu Elaine, będąc mieszanką zmartwienia i nerwów, żegna ojca i braci, życząc im powodzenia. Czeka chwilę, zanim zabierze własne zapasy i podąży ich śladem. Odważna i wytrwała w swoim dążeniu kobieta, zmaga się z samotnością i uporczywym uczuciem, że ktoś ją śledzi podczas podróży. Przekonuje rzekę, która niemal ją zabija, tylko po to, by zostać schwytaną przez saskich żołnierzy. Wybucha walka, a Gwynivere pojawia się z lasu, broniąc Elaine, atakując jej porywaczy. Obie dziewczyny zostają wtedy schwytane i zabrane do saskiego obozu jako jeńców. Napięcia i obrażenia stają się przeszkodami i obciążeniem, gdy mija czas, odizolowane od bitwy i mężczyzn, których kochają. Elaine budzi się do dźwięku walki armii Artura z Sasami. Zaczyna rozmawiać z Gwynivere, przyznając swój niepokój i bezsensowność. Podczas gdy Gwynivere pociesza Elaine, Gwynivere wyznaje, że jest „zazdrosną osobą”. Później towarzysz Żółtowłosego wchodzi, aby dać im nocnik i rozwiązać panie. Gdy słyszą o zaskakującym ataku Sasów na Artura, Elaine utwierdza się w decyzji o ucieczce i ostrzeżeniu go. Dziewczyny zaczynają kopać dziurę przy otwartym wejściu do namiotu. Gdy Elaine zostaje uwolniona, sprintuje i odwraca uwagę Sasów, podczas gdy Gwynivere wymyka się i pędzi znaleźć Artura wokół góry. Elaine dociera do rzeki, aby znaleźć saską łódź, ale zanim do niej wejdzie, strzała Sasów przebija jej klatkę piersiową. Wpełza do łodzi i zaczyna spływać w dół rzeki, rozmyślając przed utratą przytomności. Podczas gdy Elaine goi się z rany, Arthur postanawia przenieść obóz z powrotem do Carleon-Usk. Elaine jest często zmęczona i robi częste przerwy, podczas których otrzymuje wizyty od niektórych mężczyzn, takich jak Lancelot. Dwaj rozwiązują swoje napięcia, w końcu znów stając się przyjaciółmi. Tristan później dołącza do Elaine podczas jednej z jej przerw, wyznając swoją zazdrość o Lancelota i swoją prawdziwą miłość do Elaine, która nagle i szokująco uświadamia sobie, że też go kocha, co prowadzi do wspólnego pocałunku. Po powrocie do obozu wszyscy gromadzą się przy Okrągłym Stole, gdy Arthur zaprasza ich, by rozpocząć z nim nowe życie i miasto w tym samym miejscu. Elaine i Tristan, rodzina Elaine oraz wielu przyjaciół Elaine stają z ich zgodą na zbudowanie nowego miasta i ustanowienie swojej wolności w Camelot.


Treser Karandikar okazał się być drugim synem Mahesha Choudhury'ego o imieniu Beerendra, który opuścił dom wiele lat temu. Śmierć Mahesha podczas pikniku nastąpiła w wyniku szoku, gdy jego najstarszy syn Arunendra przypomniał mu o morderstwie stróża.[sep]Feluda oraz jego dwaj współpracownicy, Topshe i Jatayu, postanawiają odwiedzić Hazaribagh, miasto położone w indyjskim stanie Jharkhand. W drodze spotykają starszego pana, który przedstawia się jako Preetindra Choudhury pracujący w firmie elektronicznej. Jego samochód uległ awarii, więc prosi o podwózkę do Hazaribagh. Później okazuje się, że Preetindra jest najmłodszym synem znanego emerytowanego adwokata Mahesha Choudhury'ego. Najstarszy syn Mahesha Choudhury'ego, Arunendra, mieszka w Kolkacie. Po przybyciu do Hazaribagh dowiadują się, że tygrys z cyrku występującego w mieście uciekł. Feluda i jego towarzysze zatrzymują się w pustym domu jednego z byłych klientów Feludy. Dom ten znajduje się rzut kamieniem od domu Mahesha Choudhury'ego. Feluda spotyka się z właścicielem cyrku, a także z pierwszym treserem uciekinierka. Treser Karandikar obwinia za ucieczkę tygrysa zatrudnienie drugiego tresera. Następnego dnia Feluda spotyka Mahesha Choudhury'ego i dowiaduje się, że jego drugi syn opuścił dom wiele lat temu. Cała rodzina Choudhury wybiera się na piknik do Rajarappy, gdzie towarzyszą im Feluda i jego drużyna. W miejscu pikniku Mahesh Choudhury tajemniczo traci przytomność i upada na ziemię, a następnie umiera. Feluda rozpoczyna śledztwo i odkrywa, że choć Mahesh Choudhury był w starszym wieku łagodny i delikatny, w młodości był dość porywistym człowiekiem. Wiele lat temu, w gniewie, zamordował swojego stróża. Arunendra był świadkiem tej zbrodni, jednak Mahesh Choudhury nie wiedział o tym fakcie. Mahesh Choudhury żałował tego morderstwa przez resztę życia. W dniu pikniku Arunendra przypomina Maheshowi Choudhury'emu o jego zbrodni, co powoduje załamanie się i śmierć Mahesha. Feluda dowiaduje się również, że pierwszy treser Karandikar jest w rzeczywistości drugim synem Mahesha Choudhury'ego, a jego prawdziwe imię to Beerendra.


Cyrk służy jako arena dla współpracy między Celią a Marco, którzy nie są szkoleni przez żadnych czarodziejów. Młodzi bohaterowie nie zakochują się w sobie, co zapewnia bezpieczeństwo cyrku, który nie potrzebuje do przetrwania talentów żadnego z graczy.[sep]Nocyrcus to fantastyczna baśń osadzona w pobliżu ahistorycznego wiktoriańskiego Londynu, w wędrownym cyrku magicznym, który jest otwarty wyłącznie od zachodu słońca do świtu. Le Cirque des Rêves, Cyrk Marzeń, oferuje takie cuda i „eteryczne zagadki” jak kwitnący ogród wykonany w całości z lodu, akrobaci lecący bez siatki oraz pionowy labirynt z chmur, w którym zgubieni goście po prostu zeskakują i łagodnie opadają na podłogę. Cyrk nie ma ustalonego harmonogramu; pojawia się bez ostrzeżenia i znika bez pożegnania, podróżując pociągiem przebranym za zwykły transport węgla. Wokół cyrku tworzy się sieć oddanych fanów nazywających siebie „rêveurs” („marzycielami”); rozpoznają się nawzajem, dodając akcent czerwonego do ubioru, który w pozostałej części odpowiada charakterystycznej czerni i bieli namiotów cyrkowych. Magiczna natura cyrku jest ukryta pod pozorem iluzjonizmu; iluzjonistka naprawdę zmienia swój płaszcz w kruka, a wróżbitka naprawdę wyczytuje niepewną przyszłość, a obie są oklaskiwane za swą pomysłowość. Cyrk służy mroczniejszemu celowi niż rozrywka i zysk. Czarodzieje Prospero Czarodziej i tajemniczy pan A.H— przygotowują swoich młodych podopiecznych, Celię i Marco, by zastępowali ich w rywalizacji, z wystawami jako sceną. Prospero uczy córkę szlifować jej wrodzone talenty, utrzymując w umyśle coraz większe i bardziej skomplikowane zaklęcia. Celia zajmuje swoje miejsce na planszy gry jako iluzjonistka dokonująca prawdziwych przemian, dodająca namioty i dbająca o wspaniały wygląd cyrku od środka. Pan A.H— szkoli swego podopiecznego-sierotę za pomocą książek w zakresie glifów, magii sympatycznej i iluzorycznych światów istniejących jedynie w umyśle obserwatora. Marco obejmuje stanowisko majordoma u producenta cyrku; działa od zewnątrz, będąc powiązanym z cyrkiem, ale nie będąc jego częścią. Dwoje to czaruje widzów i siebie nawzajem nocnymi cudami, wkrótce zakochując się mimo tego, że są magicznie związani ze śmiertelną rywalizacją, której reguł żadne z nich nie rozumie; magiczne zalotanie nadwyręża przeznaczony im los i stawia w niebezpieczeństwie cyrk, który dotknął życia tak wielu ludzi i nie może przetrwać bez talentów obu graczy.


Kinsey odkrywa, że Terry Kohler jest w rzeczywistości poszukiwanym bombowcem Chrisem Emmsem, który zabił Hugha i Lydę Case oraz podłożył ładunek wybuchowy w jej mieszkaniu. Bohaterce udaje się postrzelić sprawcę i uciec przez okno łazienki w momencie wybuchu, który niszczy jej dom i zabija Emmsa.[sep]Piąta powieść detektywistyczna z cyklu "Alfabet" zaczyna się tuż po Bożym Narodzeniu, kiedy Kinsey odkrywa, że na jej konto bankowe wpłynęło tajemnicze pięć tysięcy dolarów. Akcja cofa się o kilka dni, kiedy to w ramach nieformalnego umowy najmu biura z California Fidelity Insurance poproszono ją o zbadanie roszczenia z tytułu pożaru w fabryce w Colgate. Firma w question, Wood/Warren, jest własnością i jest zarządzana przez rodzinę Wood, którą Kinsey zna osobiście od czasów liceum. Założyciel firmy, Linden Wood, nie żyje, ale jego syn Lance teraz nią kieruje, a jego czworo pozostałych dzieci – Ebony, Olive, Ash i Bass – ma w niej swój udział. Ash to dawny kolega szkolny Kinsey, a Bass był znajomym jej drugiego byłego męża, Daniela Wade'a. Olive jest mężatką, jej mężem jest Terry Kohler, prawa ręka Lance'a w firmie. Po samotnych świętach Bożego Narodzenia, gdy Henry wyjechał odwiedzić rodzinę, a tawerna Rosie była zamknięta do nowego roku, Kinsey uznaje pożar za wypadek przemysłowy. Jednak po złożeniu raportu szefowi odkrywa, że z akt zniknęły ważne dokumenty, a w ich miejsce włożono inne, co sprawia wrażenie, jakby Lance Wood przekupił Kinsey, aby nie oznaczyła pożaru jako podpalenia. W trakcie protestowania swojej niewinności wpłata pięciu tysięcy dolarów zyskuje złowrogi wymiar. Tymczasowo zawieszona w California Fidelity, Kinsey prowadzi własne śledztwo, aby udowodnić swoją niewinność, pomagając jej (niechętnie na początku) administratorka CFI, Darcy. Darcy łączy z Kinsey niechęć do menedżera ds. roszczeń Andy'ego Motycki, który jest głównym podejrzanym Kinsey o zorganizowanie intrygi, choć nie ma pojęcia, kto mógłby go zatrudnić. Kinsey nawiązuje ponownie kontakt z rodziną Wood i poznaje niektóre z ich mrocznych rodzinnych sekretów: że Ebony, najstarsza siostra, chce przejąć kontrolę nad firmą, a Lance w liceum był praktycznie przestępcą. Dowiaduje się również, że były pracownik Wood/Warren, Hugh Case, popełnił samobójstwo dwa lata wcześniej, ale podejrzane zniknięcie wszystkich wyników badań laboratoryjnych z ciała Hugha wydaje się potwierdzać twierdzenie jego wdowy, Lydy, że było to morderstwo, a nie samobójstwo. Kinsey pozostaje niewzruszona przekonaniem Lydy, że Lance był zabójcą Hugha, ale nie może znaleźć żadnych innych tropów. Jej morale są na niskim poziomie i to najgorszy możliwy moment na pojawienie się Daniela, osiem lat po tym jak odszedł bez słowa. Kinsey ciężko sobie z tym radzi, ale ostatecznie zgadza się przechować dla niego gitarę, dopóki nie uporządkuje swoich spraw. W drodze na przyjęcie noworoczne w domu Olive i Terry'ego Kinsey ginie niemal na miejscu, gdy wybucha bomba podłożona na progu, przebrana za prezent. Olive ginie, a Terry jest ciężko ranny. Kinsey stara się opierać próbom opieki Daniela nad nią, a jej nieufność okazuje się słuszna, gdy odkrywa, że gitara, którą przechowywała dla Daniela, jest "podsłuchana", a on donosi o jej śledztwie Ebony i Bassowi Wood. Odkrywa, że Daniel i Bass są kochankami – to dla Bassa Daniel ją porzucił. Niedługo potem Kinsey znajduje martwe ciało Lydy Case w samochodzie przed jej apartamentem. Wymuszając prawdę od rodziny Wood, Kinsey poznaje jeszcze mroczniejszy rodzinny sekret: że Lance miał kazirodczy romans z Olive, gdy byli nastolatkami, co pozostawiło Olive emocjonalnie i seksualnie okaleczoną na resztę życia. Podejrzenia Kinsey natychmiast padają na Terry'ego Kohlera, a gdy policja identyfikuje odciski palców w samochodzie, w którym znaleziono Lydę, jako należące do uciekiniera i skazanego bombowca o imieniu Chris Emms, zdaje sobie sprawę, że Terry i Emms to ta sama osoba. Niestety, Emms przewidział, że Kinsey rozwiąże sprawę, i czeka w jej mieszkaniu z kolejną bombą. Zanim wybuchnie, wyjaśnia, że zabił Hugha Case'a, ponieważ Hugh zorientował się co do jego prawdziwej tożsamości, a Lydę, ponieważ ona spóźniono odkryła zapiski Hugha na ten temat. Zorganizował pożar w Wood/Warren i wrobił Kinsey (z pomocą Andy'ego Motycki), aby zemścić się na Lance'u, po tym jak Bass wyjawił mu rodzinny sekret kazirodztwa. Kinsey udaje się postrzelić Emmsa i obezwładnić go na tyle, by wydostać się przez okno łazienki w momencie wybuchu bomby, co zabija Emmsa i niszczy jej mieszkanie nad garażem. Po tym jak Daniel odchodzi z Bassem, jedynym niejasnym punktem pozostaje pięć tysięcy dolarów, które Emms wpłacił na jej konto, i na radę porucznika Dolana Kinsey zachowuje je.


Po śmierci Lomi Plo z rąk Luke’a Skywalkera oraz zrzeczeniu się przywództwa przez UnuThula, Kryzys Ciemnego Gniazda i Wojna Roju dobiegły końca. W konsekwencji tych wydarzeń umysł ula Killików przestał istnieć, a rasa ta stała się nieszkodliwa.[sep]Historia zaczyna się od grupy Jedi w składzie: Jaina i Jacen Solo, Lowbacca, Zekk, Tahiri Veila oraz Tesar Sebatyne na planecie Killików Snevu, gdzie obserwują, jak Chissowie próbują zniszczyć planetę. Będąc tam, odkrywają bombę zbudowaną przez Chissów, która miała na celu wyeliminowanie życia Killików na planecie, ale bomba nie wybuchła. Chissowie wysyłają piechotę, aby spróbować zniszczyć bombę, co im się udaje. Na planecie Ossus Luke Skywalker przywołuje wszystkich Jedi (z wyjątkiem Jany i Zekka) i stawia ultimatum. Chce, aby każdy, kto nie może uczynić bycie Jedi swoim najwyższym priorytetem, zrezygnował, podczas gdy on zostaje Wielkim Mistrzem Nowego Zakonu Jedi, zarządzając, że odtąd Jedi będą sługami Sojuszu Galaktycznego. Tacy jak Danni Quee i Tenel Ka Djo zgadzają się na to; Danni nigdy nie uważała się za Jedi, lecz bardziej za naukowca zafascynowanego zgłębianiem dalszych tajemnic żywej planety Zonama Sekot. Tenel Ka z kolei ma zbyt wiele obowiązków jako Królowa-Matka Hapanów i jako matka własnej córki, Allany. Oprócz Jacena i Tenel Ka nikt inny nie wie, kto jest ojcem Allany. Po zjeździe Luke’a na Ossus on i jego rodzina oglądają kolejny hologram z pamięci R2-D2, na którym Anakin Skywalker, już jako Darth Vader, mówi do swojej żony, Padmé Amidali, po wykonaniu Rozkazu 66 w Starej Świątyni Jedi. Luke i reszta Jedi rozważają, jak zakończyć Kryzys Ciemnego Gniazda i Wojnę Roju. Zabicie Lomi Plo nie wystarczy, wyjaśnia Cilghal, ponieważ nowy Gorog pojawi się, by manipulować Killikami zza kulis; więc zneutralizowanie UnuThula jako lidera Killików, a tym samym rozbicie całego ula myśli Kolonii, jest jedynym sposobem na zakończenie tego konfliktu. Aby jednak pokonać Lomi Plo, Luke musi usunąć wszelkie wątpliwości ze swojego serca i umysłu, aby mógł walczyć i zabić Plo z pełną mocą. Pomaga mu w tym Jacen. Han, Leia, C-3PO, Saba Sebatyne, Cakhmaim i Meewalh wyruszają w podróż przez główne sektory galaktyki, które są teraz zaangażowane w Wojnę Roju. Ich misją jest odnalezienie Jany i Zekka i sprowadzenie ich z powrotem do Zakonu Jedi. Ponownie spotykają Jae Juuna i Tarfanga, którzy mówią im, że Jaina i Zekk walczą u boku Killików przeciwko Chissom na Tenupe. Po tym, jak Luke usuwa wszelkie wątpliwości ze swojego umysłu, oglądając ostatnie nagrania rodzinne z R2-D2 przedstawiające sceny z Gwiezdnych wojen: Część III – Zemsta Sithów, Wielki Mistrz Zakonu Jedi udaje się na Tenupe, gdzie znajdują się Lomi Plo i UnuThul. Han i Leia udaremniają próbę Chissów wyeliminowania Killików na Tenupe za pomocą bomby biologicznej, podobnej do tej użytej na Snevu, w tym samym czasie, gdy Leia toczy z Alema Rar ich ostatnią pojedynkę na miecze świetlne w tej trylogii. Leia ponownie wychodzi zwycięsko, gdy Alema zostaje schwytana w szczęki jednego z bestii Tenupe i znika w dżungli planety. W tym czasie Luke konfrontuje się z UnuThulem i Lomi Plo na pokładzie przejętego „Admirała Ackbaraa”. Tam krótko walczy z UnuThulem, zanim przekonuje go do zrzeczenia się przywództwa nad Killikami. On to robi i ponownie staje się Raynarem Thulem, podczas gdy Lukeowi udaje się zabić Lomi Plo w ich ostatnim pojedynku. W rezultacie umysł ula Killików, w tym Gorog, rozprasza się w nicość. Kryzys Ciemnego Gniazda i Wojna Roju dobiegają końca, a Killikowie stają się nieszkodliwą rasą; Chissowie wracają do swoich spraw w Nieznanych Regionach, a Sojusz Galaktyczny powraca do swoich normalnych obowiązków w czasach pokoju. Za wszystko, co zrobiła jako uczennica Jedi pod okiem Mistrz Sabi Sebatyne, Leia zostaje awansowana z uczennicy na Rycerza Jedi. Następnie, gdy zostaje zapytana, co stanie się z Zakonem Jedi, gdyby go znowu nie było, Luke odpowiada: „Nie wiem. Życzę sobie, abym miał odpowiedzi”.


Po dziesięciu latach znęcania nad Modoc, hollywoodzki treser Ralph Helfer kupuje słonia, ale nie udaje mu się go uratować. Mimo więzi ze zwierzęciem Bram nigdy nie odnajduje Modoc, przez co oboje nie spędzają reszty życia na ranczu Helfera.[sep]Modoc opowiada historię Brama, niemieckiego chłopca, i jego słonia, Modoc. Bram i Modoc rodzą się tego samego dnia i o tej samej godzinie. Ojciec Brama pragnął mieć chłopca i dziewczynkę. Poczuł, że jego marzenie się spełniło. Ojciec Brama jest treserem słoni w trzecim pokoleniu, a Bram od najmłodszych lat podążał śladami ojca. Rodzina Brama jest wyjątkowa pod względem sposobu tresury słoni. Zamiast groźby i zastraszania słonie traktowane są z pochwałą i szacunkiem. Gdy Modoc jest wystarczająco dorosła, zaczyna występować w cyrku. Właściciel cyrku zachorował, a cyrk zostaje sprzedany Amerykaninowi, panu Northowi. Bram nie chce rozstać się ze swoim słoniem i ukrywa się na statku płynącym przez Ocean Indyjski. Statek rozbija się, pozostawiając Modoc, pana Pitta, Brama i innych dryfujących na oceanie. Ocaleni utrzymują się na wodzie na grzbiecie Modoc, aż pomoc nadchodzi w ostatniej chwili. Modoc i Bram wracają do zdrowia w Indiach, gdzie Bram wiele uczy się o tresurze i opiece nad słoniami w Elephantarium, a także o życiu w Indiach, stając się ulubionym „synem” maharadży. Obawiając się, że właściciel cyrku ich znajdzie, chłopiec i słon uciekają do lasów tekowych i dzięki statusowi „syna maharadży” Bram dołącza do mahoutów i poślubia córkę mieszkańca wioski. W końcu rebelianci zajmują miasto, zabijając żonę Brama oraz wielu mieszkańców. Właściciel cyrku w niewytłumaczalny sposób odnajduje ich w czasie rebelii i przewozi Modoc i Brama do Ameryki, gdzie stają się gwiazdami wielkiego cyrku. Modoc przeżywa próbę otrucia, pożar i napad pijaka z hakiem, zanim właściciel cyrku nie decyduje, że jest zbyt bliznowata, by występować na arenie, i sprzedaje ją bez wiedzy Brama. Mija dziesięć lat, w których życie Modoc pogarsza się w wyniku znęcania, dopóki nie kupuje ją Ralph Helfer, hollywoodzki treser zwierząt. Helfer przywraca ją do zdrowia i jest zaskoczony różnorodnością sztuczek, które już zna. Przyciągnięci ich nadprzyrodzoną więzią, Bram odnajduje ją kilka lat później. Spędzają resztę życia w stałym kontakcie na ranczu Helfera, opiekując się sobą w starości. Bram jako pierwszy z pary umiera, mówiąc, że pokaże Modoc drogę.


Dr Swain zostaje prezydentem i wdraża plan nadawania drugich imion, który ma na celu stworzenie sztucznych więzi rodzinnych między obywatelami. Mimo upadku cywilizacji zachodniej, ten system sprawia, że ocalali Amerykanie nadal bezinteresownie wspierają swoje nowe rodzeństwo i kuzynów.[sep]Powieść ma formę autobiografii dra Wilbura Daffodil-11 Swaina. Dr Swain opowiada, że mieszka w ruinach Empire State Building ze swoją ciężarną wnuczką, Melody Oriole-2 von Peterswald, i jej kochankiem, Isadore’em Raspberry-19 Cohenem. Dr Swain jest strasznym człowiekiem, którego brzydota, podobnie jak brzydota jego siostry bliźniaczki Elizy, skłoniła rodziców do odizolowania ich od nowoczesnego społeczeństwa. Rodzeństwo zrozumiało, że gdy pozostają w bliskim kontakcie fizycznym, tworzą ogromnie potężną i twórczą inteligencję. Poprzez wspólne czytanie i filozofowanie Wilbur i Eliza walczyli z uczuciem samotności i izolacji, które w przeciwnym razie zniszczyłoby ich dzieciństwo. W całej książce Wilbur twierdzi, że jego siostra Eliza jest bardziej inteligentna z dwojga, ale nikt tego nie dostrzega, ponieważ nie umie czytać ani pisać. Wilbur i Eliza są jak dwie połowy mózgu, przy czym Wilbur to lewa półkula – logiczna, racjonalna, zdolna do komunikacji – a Eliza to prawa półkula: twórcza, emocjonalna, ale niezdolna do skutecznej komunikacji. Rodzeństwo stworzyło, między innymi, plan położenia kresu samotności w Ameryce poprzez ogromne rodziny rozszerzone. Zgodnie z planem wszyscy obywatele otrzymaliby nowe drugie imiona, utworzone z nazwy losowego obiektu naturalnego połączonej z losową liczbą od 1 do 20. Wszyscy o tym samym imieniu byliby kuzynami, a wszyscy o tym samym imieniu i numerze – rodzeństwem. Rodzice i personel rezydencji wierzą, że dzieci są upośledzone umysłowo, a dzieci udają to w towarzystwie innych, aby nie przeszkadzać w tym, co postrzegają jako idealne dzieciństwo. Jednak po usłyszeniu od matki życzenia, by były normalne, dzieci ujawniają rodzicom swoją inteligencję. Eliza nadal uznawana jest za upośledzoną i trafia do zakładu psychiatrycznego. Wilbur zostaje jednak wysłany do szkoły przygotowawczej, a następnie studiuje na Uniwersytecie Harvarda i uzyskuje doktorat. Uzbrojony w plan stworzony z Elizą i hasło „Samotności już nie więcej!”, dr Swain wygrywa wybory prezydenckie i poświęca malejące siły rządu federalnego na wdrożenie planu. W międzyczasie cywilizacja zachodnia zbliża się do upadku w związku z wyczerpaniem się złóż ropy naftowej, a Chińczycy robią ogromne postępy, miniaturyzując się i trenując grupy setek osób, aby myślały jako jedna. Ostatecznie miniaturyzacja postępuje do tego stopnia, że stają się tak mali, że wywołują plagę wśród tych, którzy ich przypadkowo wdychają, niszcząc cywilizację zachodnią bezpowrotnie. Jednak nawet gdy życie, jakie znamy, się wali, polityka drugich imion Swaina nadal jednoczy ocalałych. Amerykańska populacja nieustannie ryzykuje swym czasem i życiem, bezinteresownie pomagając swoim kuzynom i rodzeństwu, zapewniając, że ludzie mogą żyć „już nigdy nie samotnie”. Powieść ma typowy dla Vonneguta wzór krótkich fragmentów, często kończących się rodzajem puenta. Są one oddzielone słowami „hi ho”, które dr Swain opisuje jako rodzaj werbalnego czkawki, która rozwinęła się u niego na starość.


W Szmaragdowym Mieście ujawnia się, że opryskliwa koza Bilbil jest w rzeczywistości czarowanym księciem Bobo. Glinda przywraca mu ludzką postać, co jednocześnie kładzie kres jego złemu usposobieniu.[sep]Pingaree to wyspa na Oceanie Nonestic, który otacza krainy wróżek okalające Śmiertelną Pustynię, otaczającą z kolei Krainę Oz. Wiele lat przed rozpoczęciem tej historii armie Regos i Coregos próbowały najechać Pingaree, ale ich atak został odparty przez króla Pingaree dzięki pomocy trzech magicznych pereł, podarowanych mu przez Syreny. Niebieska Perła dawała królowi nadludzką siłę, Różowa Perła chroniła go przed wszelkim rodzajem obrażeń, a Biała Perła dostarczała słów mądrości, które tylko on mógł słyszeć. Pobudzony magiczną mocą pereł, król Pingaree poprowadził swój lud do zwycięstwa, a najeźdźcy z Regos i Coregos utonęli w drodze powrotnej. Na początku książki „Rinkitink w Krainie Oz” przedstawieni zostają król Kitticut i królowa Garee, syn i synowa zwycięskiego króla. Ich syn Inga dorasta w wieku, w którym może poznać tajemnicę pereł, a pewnego dnia Kitticut ujawnia mu ich sekretne miejsce ukrycia. Następnego dnia na wyspę przybywa królewski gość – król Rinkitink z Gilgadu, wesoły i miękki jegomość na królewskich wakacjach, który pozostaje na wyspie jako gość Kitticuta przez kilka tygodni. Towarzyszem Rinkitinka, oprócz wioślarzy z Gilgadu, jest opryskliwy koza o imieniu Bilbil, który wydaje się być przeciwieństwem Rinkitinka pod względem usposobienia. Najeźdźcy z Regos i Coregos znowu przybywają na Pingaree i porywają króla, zanim ten może chwycić perły. Wszystkie budynki są zburzone, a wszyscy ludzie zabrani w niewolę. Jedynymi, którzy pozostają na wyspie, są Inga, który zdołał się skutecznie ukryć, wspinając się na drzewo, Rinkitink, który uciekł prześladowcom, wpadając do studni, oraz koza Bilbil, której najeźdźcy nie widzieli żadnej wartości. Inga zdaje sobie sprawę, że jedynym sposobem na uwolnienie rodziny i ludu jest pomoc magicznych pereł, więc udaje się na podłogę pałacu, aby je odzyskać. Aby upewnić się, że perły nie zostaną zgubione, chowa po jednej w czubkach swoich butów i zabiera ze sobą mówiącą Białą Perłę. Biała Perła prowadzi go następnego ranka do łodzi, którą on, Bilbil i Rinkitink zaczęli wiosłować w stronę wyspy Regos. Regos i Coregos są rządzone odpowiednio przez złego króla i królową, króla Gosa i królową Cor. Ci dwaj bezwzględni tyranie nie widzą powodu, dla którego nie mogliby schwytać i zniewolić Ingi i jego towarzyszy tak, jak zrobili to z resztą mieszkańców Pingaree. Jednak żadne siły króla Gosa z Regos nie mogą dotknąć Ingi, Rinkitinka ani Bilbila, gdy ci dotykają się nawzajem, dzięki mocy Różowej Perły. Wchodzą do pałacu królewskiego z siłą nadaną przez Niebieską Perłę i zmuszają Gosa oraz jego złe siły do ucieczki z wyspy na Coregos, a następnie uwalniają niewolników króla. Inga i Rinkitink budzą się następnego ranka i odkrywają, że Różowa Perła zniknęła – była w bucie, który Rinkitink nieostrożnie rzucił w wyjącego kota poprzedniej nocy. Podczas gdy Inga nie ma w pokoju, szukając zgubionego buta, pokojówka sprząta ich pokój i, znajdując drugi but bez pary, zakłada, że został wyrzucony, i odpowiednio go usuwa – a wraz z nim niebieską perłę. Będąc w całkowitej rozpaczy, Inga opowiada Rinkitinkowi o mocy Pereł i, na radę białej perły, próbuje oszukać Gosa i jego żonę, królową Cor, aby uwierzyli, że wciąż posiada moc Pereł. Cor używa dyplomacji i podstępu, by go schwytać razem z Rinkitinkiem i przyprowadzić ich, by służyli jej na Coregos. Nikobob, biedny drwal mieszkający na Regos, znajduje wyrzucone buty (nieświadomy, że zawierają one Niebieską i Różową Perłę) i planuje dać je swojej córce Zelli. Dopóki ma buty, napotyka jednak gigantycznego robaka Choggenmuggera i ścina go na kawałki – czego nie mógłby zrobić bez pereł. Zella ma na sobie buty z perłami w środku, gdy dostaje miód do królowej Cor na Coregos. Inga rozpoznaje buty i oferuje Zella swoje nowe buty w zamian za stare. Mając teraz w posiadaniu Perły, pokonuje Cor i zmusza ją do ucieczki na Regos z uwięzioną królową Garee. Jeńcy z Pingaree i wszystkich innych miejsc, do których dotarli najeźdźcy, są uwolnieni i odesłani do domów – z wyjątkiem rodziców Ingi. Aby konsolidować sytuację na Regos i Coregos, Inga proponuje mianować Nikoboba królem wysp, ale ten stanowczo odmawia. Zamiast tego prosi o to, by on sam wraz z rodziną mógł pojechać do Pingaree. Dowiadują się od strażnika pałacowego, że Gos i Cor zabrali króla Kitticuta i królową Garee do podziemnych jaskiń Króla Nome, a Inga, Rinkitink i Bilbil wyruszają za nimi. Chociaż Kaliko jest łagodniejszym Królem Nome niż poprzednik, okazuje się politykiem, który „woli radzić sobie z silnymi”. Kaliko czuje się związany swoim słowem danym królowi Gosowi i królowej Cor i trzyma Kitticuta i Garee w niewoli. Zanim Inga, Rinkitink i Bilbil wejdą do podziemnego królestwa, Rinkitink prosi Inę o pożyczenie mu Różowej Perły na wypadek, gdyby zostali rozdzieleni. Są wystarczająco serdecznie powitani przez Nome i spędzają noc pod ziemią, ale następnego dnia Rinkitink i Bilbil mają audiencję u króla Kaliko, który nie jest w stanie im zaszkodzić, gdy są razem, podczas gdy Inga przedziera się przez Trzy Podstępne Jaskinie ze swoją siłą i mądrością Białej Perły. Księżniczka Ozma, władczyni Oz, obserwuje to, co dzieje się z Ingą, Rinkitinkiem i Bilbilem, za pomocą swojego Magicznego Obrazu, a Dorothy i Czarodziej z Oz udają się, by skonfrontować się z królem Kaliko i rozwiązać całą sprawę. Sama Dorothy niesie koszyk jajek, aby powstrzymać Nome przed atakiem na nią (ponieważ jajka są trujące dla Nome). Po przybyciu Dorothy przekazuje Kaliko zaskakującą wiadomość: król Gos i królowa Cor nie żyją – sztorm na morzu zniszczył ich łódź w drodze powrotnej do Regos i Coregos, pozostawiając dwóch złych władców na utonięcie w Oceanie Nonestic (według Księgi Rekordów Glindy). Kaliko, choć szokowany tą wiadomością, nadal odmawia uwolnienia Kitticuta i Garee. W tym momencie Dorothy zdejmuje pokrywę z koszyka, ujawniając jajka, a przerażony Kaliko natychmiast rozkazuje uwolnić rodziców Ingi. Zjednoczony ojciec, matka i syn wraz z Bilbilem i Rinkitinkiem udają się do Szmaragdowego Miasta, gdzie ujawnia się, że Bilbil jest w rzeczywistości czarowany. Czarodziej pyta Bilbila, w jaki sposób jest w stanie mówić, skoro nie pochodzi z Krainy Oz ani jej nigdy nie odwiedzał. Czarodziej dowiaduje się, że opryskliwy koza to w rzeczywistości książę Bobo z Bobolandii, a czarownik, który go w kozę zamienił, od dawna nie żyje; jednak Glinda jest w stanie przywrócić mu ludzką postać. Leczy to również jego złe usposobienie, które było przykrywką dla złych uczuć Bobo/Bilbila. Po uroczystości Kitticut, Garee, Inga, Rinkitink i Bobo wracają do odbudowanej wyspy Pingaree na uroczystość zwycięstwa. Wkrótce potem, ku swemu smutkowi, Rinkitink dowiaduje się, że musi wrócić do domu do Gilgadu i wypełnić swoje obowiązki jako ich król... ale w towarzystwie swojego przyjaciela, księcia Bobo. W 1939 roku „Rinkitink w Krainie Oz” był jedną z sześciu książek o Oz specjalnie wznowionych przez Rand McNally w skróconym, małym formacie „wydania juniorskiego” dla młodych czytelników, jako promocja filmu MGM „Czarodziej z Oz”.


Arulmozhivarman przeżył cyklon i po powrocie do zdrowia w buddyjskim klasztorze wrócił do Tanjore, gdzie początkowo zaakceptował koronację. Ostatecznie jednak zrezygnował z tronu na rzecz swojego wuja Uthamy Ćoli, co przyniosło mu przydomek Tyaga chigaram.[sep]Fabuła kręci się wokół Vandiyathevana, czarującego, odważnego i błyskotliwego młodzieńca, który wyrusza do kraju Ćolów, by przekazać wiadomość królowi i księżniczce od następcy tronu Adityi Karikalana. Historia przeplata podróże Vandiyathevana po kraju Ćolów z wyprawami młodego księcia Arulmozhivaramana na Sri Lankę. Narracja dotyczy prób jego siostry Kundavai, by sprowadzić Arulmozhi (jak nazywano Radżę Radżę przed koronacją) i przywrócić spokój polityczny w kraju, który wydaje się być ogarnięty niepokojami i oznakami wojny domowej, spiskowanymi przez wasali i drobnych wodzów. Parantaka Ćola został zastąpiony przez swojego drugiego syna Gandaraditję, ponieważ pierwszy syn, Radżaditja, zginął w bitwie. W chwili śmierci Gandaraditji jego syn Maduranthaka był dwuletnim dzieckiem, więc na tron wstąpił brat Gandaraditji, Arindżaja. Po śmierci Arindżajy koronowano jego syna Parantakę II (Sundara Ćola). Miał on dwóch synów: Adityę Karikalana i córkę Kundavai oraz młodszego syna Arulmozhivaramana, późniejszego Radżaradżę. Gdy zaczyna się historia, cesarz Sundara Ćola jest chory i leży w łóżku. Aditya Karikalan jest generałem Dowództwa Północnego i mieszka w Kanchi, a Arulmozhivarman (który później stanie się sławny jako Radżaradża Ćola I) przebywa na Sri Lance na wojnie, ich siostra Kundavai Piratti zaś mieszka w domostwie królewskim Ćolów w Pazhayarai. Fabuła rusza, gdy zaczyna krążyć pogłoska, że istnieje spisek przeciwko Sundara Ćoli i jego synom. Jedną z osób, które dostrzegają spiskowców Pandjiów, jest wojownik, Vanar kula veeran Vallavarayan Vandiyathevan, w pałacu swojego przyjaciela Kandhamarana. To dzięki Vandiyathevanowi poznajemy większość postaci w powieści, takich jak Arulmozhivarman, książę, którego wszyscy ludzie kochali, oraz Periya Pazhavetturayar, kanclerz, który poślubił Nandhini (główną spiskowczynię), gdy miał sześćdziesiąt lat. W młodości Aditya Karikalan zakochał się w Nandhini, ale ona stała się pełna żądzy zemsty po tym, jak Aditya Karikalan zabił Veerapandyana (który był prawdopodobnie jej kochankiem – to wątpliwość, która pojawia się w historii, niektórzy mówią, że to był jej ojciec) i przysięgła zniszczyć dynastię Ćolów. Poznajemy również Kundavai Devi, która po usłyszeniu wieści o spisku wysyła Vandiyathevana na Sri Lankę z wiadomością dla Arulmozhivaramana, by natychmiast wracał. Oprócz nich są inne postacie, takie jak Maduranthaka Thevar (człowiek, którego spiskowcy chcą koronować na króla), syn Gandaraditji oraz Aniruddha Brahmarayar, premier Sundara Ćoli i człowiek, który ma wszędzie oczy i uszy. Ale najwspanialszą postacią w książce jest szpieg Brahmarayara, Azhwarkadiyan Nambi, który włóczy się po kraju wyzywając na debaty. Zbiera informacje dla premiera i jest zawsze w pobliżu Vandiyathevana, ratując go w kłopotach. Są też jakieś urocze i adorowane kobiety, takie jak Vanathi, księżniczka z Kodumbalur (kobieta, która później zostaje żoną Arulmozhi), która jest zakochana w Arulmozhi; Poonkuzhali, kobieta przewożąca łodzią przyszłego króla na Lankę; Mandakini, głucha i niema macocha pierwotnego maduranthaka Ćoli i ciotka Poonkuzhali. Wśród nich najbardziej pamiętną jest Nandhini, której uroda ma moc wpływania na każdego mężczyznę. Manimegalai, siostra Kandhamarana (księcia z Kadamboor), która pomaga Nandhini, nie wiedząc, że ona sama jest spiskowczynią, a także on odwraca się przeciwko Vandhiyathevanowi, swojemu najlepszemu przyjacielowi. W międzyczasie, z pomocą Poonkuzhali, Vandiyathevan dociera na Sri Lankę, spotyka Arulmozhivaramana i staje się jego bliskim przyjacielem. Na Lance Arulmozhivarman zdaje sobie sprawę, że jego ojciec spędził trochę czasu na wyspie niedaleko Lanki i był z dziewczynką urodzoną głuchą i niemą. Spotyka ją i dowiaduje się z jej rysunków, że ona i jego ojciec mieli dwoje dzieci. Kim są te dzieci i czy mają prawo do tronu? Później pewnego dnia w lesie Thirupurambayam Vandiyathevan widzi Nandhini i spiskowców Pandjiów, którzy usadzają małego chłopca na tronie i składają przysięgę przed nim. Kim jest ten chłopiec i jakie prawo ma do tronu? Podczas powrotu z Lanki Arulmozhivarman wpada w cyklon i ginie bez wieści. Rozchodzi się pogłoska, że nie żyje, ale on przeżywa i przebywa w Choodamani Viharam, buddyjskim klasztorze w [brak w tekście]. Potem powoli rozproszona rodzina zaczyna się zbierać. Tymczasem spiskowcy wybierają jeden dzień, w którym zarówno król, jak i obaj jego synowie mają zostać zamordowani. Nandhini w międzyczasie wzywa Adithyę Karikalana do pałacu Kadambur, aby omówić przyszłość królestwa. Chociaż Karikalan wie, że jego życie jest w niebezpieczeństwie, udaje się do pałacu Kadambur mimo ostrzeżeń ze strony swojego dziadka. Adithya Karikalan zostaje tam zamordowany (to było przedmiotem debaty dotyczącej zabójcy). Ale w rzeczywistości, według historyków, Ravidasan, lojalny strażnik króla Pandjiów, zabił Adityę jako zemstę za króla Pandjiów. Później ta sprawa została przedstawiona Radżie Radżie Ćoli i ukarano go konfiskatą mienia, ponieważ Ravidasan z urodzenia był z społeczności braminów, których w dawnych czasach generalnie nie karano śmiercią. W międzyczasie Arulmozhivarman wraca do zdrowia i powraca do Tanjore, gdzie jest zmuszony do koronacji i początkowo ją przyjmuje. Później wykręca wszystkich i koronuje swojego wuja Uthama Ćolę, dzięki czemu zyskuje piąty przydomek jako Tyaga chigaram.


Jeanne Chatel odmawia poślubienia Simona de Rouville w miejscu swojej przyjaciółki, ponieważ mężczyzna jest początkowo niezwykle uprzejmy i przyjazny. Z czasem jednak oboje zaczynają się nienawidzić, a Jeannie nie udaje się zyskać sławy w okolicy, gdyż brakuje jej jakichkolwiek zdolności do leczenia.[sep]Jeanne Chatel to sierota, która mieszka z dziadkiem, dopóki ten nie umiera na chorobę, gdy Jeanne ma zaledwie 10 lat. Niezdolna do samodzielnego życia, Jeanne przeprowadza się do klasztoru. Jest to dziewczyna pełna przygód i żywiołowa, tworząca i opowiadająca innym dziewczynom wspaniałe, romantyczne historie. wykazuje też uzdolnienia do leczenia i ziołolecznictwa. W wieku 18 lat Jeanne otrzymuje propozycję, by zostać „córką króla” i wyjechać do Nowej Francji. Jeanne natychmiast się na to godzi i wyrusza do Nowej Francji wraz ze swoją przyjaciółką Marie. Wspólnie wyruszają w 41-dniową podróż przez Ocean Atlantycki. W trakcie podróży Marie zakochuje się w marynarzu o imieniu Jean. Dwie dziewczyny przybywają do Nowej Francji w sierpniu 1672 roku i są witane przez porucznika, swoich narzeczonych oraz grupę Huronów. Marie, która zakochała się w drodze, jest zasmucona na myśl o poślubieniu kogoś innego. Jeanne zdaje sobie sprawę, że by Marie mogła być szczęśliwa, ktoś inny musi poślubić mężczyznę wybranego dla niej. Wtedy Jeanne podejmuje decyzję, by wyjść za mąż w miejsce Marie. Gdy Jeanne poznaje swojego nowego męża, jest gorzko rozczarowana. Simon de Rouville jest nieuprzejmy, obojętny i nieprzyjazny. Jednak zawsze zdeterminowana Jeanne postanawia zostać i wyciągnąć jak najwięcej ze swojej sytuacji. Gdy zaczyna się jej nowe życie na dziczy, Jeanne stawia czoło wielu trudnościom. I mimo że ciągle słyszy, że przypomina wszystkim pierwszą żonę Simona, Aimée, Jeanne zostaje, by stworzyć lepsze życie dla swojego męża i jego dwojga dzieci, Nicholasa i Isabelle. Ostatecznie Jeanne i Simon zakochują się w sobie, a Jeanne staje się silna dzięki swojemu nowemu życiu. Rozwija również swoje talenty uzdolnionej uzdrowicielki i staje się znana w okolicy. Książka kończy się atakiem tubylców Irokezów, stałego zagrożenia w Nowej Francji. Rodzina de Rouville przeżywa po wielu innych konfliktach.


Jacobo zostaje zamordowany przez członka Mau Mau, co nie prowadzi do brutalnego przesłuchania i śmierci ojca Njoroge. Ujawnia się, że za zamachem nie stoją bracia głównego bohatera, a Kamau nie zostaje skazany na dożywocie.[sep]Książka jest podzielona na dwie części i osiemnaście rozdziałów. Część pierwsza dotyczy głównie edukacji Njoroge, podczas gdy część druga zajmuje się narastającym rewolucyjnym, antykolonialnym zamętem w Kenii. Njoroge, mały chłopiec, jest namawiany przez matkę do uczęszczania do szkoły. Jest pierwszą osobą w swojej rodzinie, która może się uczyć. Jego rodzina mieszka na ziemi Jacobo, Afrykanina, który wzbogacił się dzięki współpracy z białymi osadnikami, a w szczególności z panem Howlandsem, najpotężniejszym właścicielem ziemskim w okolicy. Brat Njoroge, Kamau, pracuje jako praktykant u stolarza, podczas gdy Boro, najstarszy żyjący syn, jest dręczony przez swoje doświadczenia z czasów przymusowej służby podczas II wojny światowej, w tym bycie świadkiem śmierci swojego starszego brata. Ngotho, ojciec Njoroge i szanowany człowiek w okolicy, opiekuje się uprawami pana Howlandsa bardziej po to, by chronić i mieć na oku ziemię przodków, niż dla jakiegokolwiek wynagrodzenia czy lojalności. Pewnego dnia ogłoszono strajk w celu podniesienia płac dla czarnych pracowników. Ngotho nie wie na początku, czy powinien wziąć w nim udział, ponieważ prawdopodobnie straciłby pracę. Ostatecznie jednak decyduje się pójść na zebranie, mimo że jego dwie żony się z tym nie zgadzają. Na demonstracji padają żądania wyższych płac. Nagle pojawia się Jacobo, ojciec Mwihaki, wraz z białym inspektorem policji. Próbuje przerwać strajk (policja przyprowadziła go tam, by uspokoić tubylców). Ngotho atakuje Jacobo. Wynikiem jest wielki zamęt, w którym ginie dwie osoby. Mimo to Jacobo przeżywa i przysięga zemstę. Rodzina Njoroge jest zmuszona do przeprowadzki, a Ngotho traci pracę. Edukacja Njoroge jest odtąd finansowana przez jego braci, którzy wydają się tracić szacunek do ojca. Mwihaki wyjeżdża wtedy do szkoły z internatem dla dziewcząt, pozostawiając Njoroge w relatywnej samotności. Rozmyśla o jej wyjeździe i uświadamia sobie, że wstydził się zachowania swojego ojca wobec Jacobo. Z tego powodu Njoroge nie jest zasmucony jej odejściem i ich rozłąką. Njoroge pozostaje blisko domu, gdzie przenosi się do innej szkoły. Przez pewien czas uwaga wszystkich skupiona jest na nadchodzącym procesie Jomo Kenyatty – czcigodnego lidera ruchu. Wielu czarnoskórych sądzi, że przyniesie on Kenii niepodległość. Ale Jomo przegrywa proces i zostaje uwięziony. Skutkuje to dalszymi protestami i większym stłumieniem ludności czarnoskórej. Jacobo i biały właściciel ziemski, pan Howlands, walczą z rosnącą działalnością Mau Mau, organizacji dążącej do kenijskiej niepodległości ekonomicznej, politycznej i kulturalnej. Jacobo oskarża Ngotho o bycie liderem Mau Mau i próbuje uwięzić całą rodzinę. Tymczasem sytuacja w kraju pogarsza się. Sześciu czarnoskórych mężczyzn zostaje wyciągniętych z domów i straconych w lesie. Pewnego dnia Njoroge spotyka ponownie Mwihaki, która wróciła ze szkoły z internatem. Chociaż Njoroge myślał, że musi jej unikać, ich przyjaźń nie ucierpiała z powodu sytuacji między ich ojcami. Następnie Njoroge zdaje bardzo ważny egzamin, który pozwala mu kontynuować naukę w szkole średniej. Cała wieś jest z niego dumna. Zbierają wystarczająco dużo pieniędzy, aby Njoroge mógł uczęszczać do szkoły średniej. Po kilku miesiącach Jacobo zostaje zabity. Jest zamordowany w swoim biurze przez członka Mau Mau. Pan Howlands zwraca się o sprowadzenie Njoroge ze szkoły w celu przesłuchania. Zarówno ojciec, jak i syn są brutalnie pobici przed uwolnieniem, a Ngotho zostawiony ledwo żywy. Chociaż nie wydaje się, aby istniał związek między rodziną Njoroge a morderstwem, ostatecznie ujawnia się, że bracia Njoroge stoją za zamachem. Boro jest prawdziwym liderem Mau Mau. Ngotho wkrótce umiera w wyniku odniesionych obrażeń, a Njoroge dowiaduje się, że jego ojciec chronił jego braci. Kamau również został skazany na dożywocie. Tylko Njoroge i jego dwie matki pozostają na wolności, a Njoroge zostaje jedynym żywicielem swoich dwóch matek. Bez nadziei na zwiążenie końca z końcem, Njoroge rezygnuje z wszelkich dalszych planów edukacyjnych i traci wiarę w Boga. Njoroge liczy teraz na wsparcie Mwihaki, ale ona jest zła z powodu śmierci swojego ojca. Gdy on w końcu wyznaje jej miłość, ona odmawia wyjazdu z nim, uświadamiając sobie swoje zobowiązania wobec Kenii i matki. Ostatecznie decyduje się opuścić miasto i usiłuje odebrać sobie życie; jednak ponosi porażkę nawet w tym, ponieważ jego matki znajdują go, zanim zdąży się powiesić. Powieść kończy się absolutnym poczuciem beznadziei Njoroge i jego własnymi odczuciami tchórzostwa.


Mohun Biswas pracuje jako dziennikarz i ma z Shamą czworo dzieci. Bohater obsesyjnie próbuje zbudować własny dom, który postrzega jako symbol swojej niezależności i zasług.[sep]Mohun Biswas rodzi się na wiejskiej Trynidadzie w rodzinie pochodzenia indyjskiego. Jego narodziny uchodzą za niepomyślne, ponieważ przychodzi na świat „w niewłaściwy sposób” i z dodatkowym palcem. Pandit przepowiada, że nowonarodzony pan Biswas „będzie lubieżnikiem i roztrwoniaczem. Być może także kłamcą” oraz że „zje własną matkę i ojca”. Pundit doradza dalej, by chłopca trzymać „z dala od drzew i wody. Szczególnie wody”. Kilka lat później Mohun prowadzi cielę sąsiada, nad którym ma sprawować opiekę, do strumienia. Chłopiec, który nigdy nie widział wody „w jej naturalnej postaci”, rozprasza się, obserwując ryby, i pozwala cielęciu błąkać się gdzieś indziej. Mohun ukrywa się w obawie przed karą. Jego ojciec, wierząc, że syn znajduje się w wodzie, tonie, próbując go uratować, tym samym w części spełniając przepowiednię pundita. Doprowadza to do rozpadu rodziny pana Biswasa. Jego siostra zostaje wysłana do zamożnej ciotki i wuja, Tary i Ajodhy, podczas gdy pan Biswas, jego matka oraz dwóch starszych braci zamieszkują z innymi krewnymi. Pan Biswas przedwcześnie zostaje wycofany ze szkoły i oddany w naukę do pundita, ale zostaje wyrzucony w nie najlepszych stosunkach. Wtedy Ajodha oddaje go pod opiekę swojego alkoholowego i agresywnego brata Bhandata, co również kończy się źle. W końcu pan Biswas, który staje się już młodym mężczyzną, postanawia wyruszyć, by samemu zdobyć fortunę. Spotyka przyjaciela z czasów szkolnych, który pomaga mu wejść do branży malowania szyldów. Podczas pracy pan Biswas próbuje uwieźć córkę klientki, a jego zaloty zostają błędnie zinterpretowane jako oświadczyny. Wciągnięty w małżeństwo, na które nie ma odwagi się nie zgodzić, staje się członkiem rodziny Tulsi. Z Tulsi pan Biswas jest bardzo nieszczęśliwy ze swoją żoną Shamą i jej przytłaczającą rodziną, która nieco przypomina rodzinę Capildeo, w której ożenił się ojciec Naipaula. Zazwyczaj jest w konflikcie z Tulsi, a jego walka o niezależność ekonomiczną od uciskającej rodziny napędza fabułę. Rodzina Tulsi (i wielki, zrujnowany dom, w którym mieszkają) reprezentuje tradycyjny świat wspólnotowy, sposób życia, nie tylko wśród hinduskich imigrantów na Trynidadzie, ale w całej Afryce i Azji. Pan Biswas otrzymuje w nim miejsce – co prawda podrzędne, ale gwarantowane i dające szansę na awans. Ale pan Biswas to odrzuca. Jest, nie zdając sobie z tego sprawy ani nie analizując tego, lecz dzięki głębokiej i niezatartym instynktowi, człowiekiem nowoczesnym. Chce BYĆ, istnieć jako coś z własnego prawa, zbudować coś, co będzie mógł nazwać swoim. To jest coś, z czym Tulsi nie potrafią sobie poradzić, i dlatego ich świat – choć ten tradycyjny świat, podobnie jak stary dom Tulsi, będący jego synekdochą, wali się w gruzy – spiskuje, by go pogrążyć. Mimo to, mimo słabego wykształcenia, pan Biswas zostaje dziennikarzem, ma z Shamą czworo dzieci i próbuje (więcej niż raz, z różnym skutkiem) zbudować dom, który będzie mógł nazwać swoim. Staje się obsesyjnie związany z ideą posiadania własnego domu, który staje się symbolem jego niezależności i zasług.


Quinn ustala, że Hubert Reed, sekretarz skarbu, był niewinny, a za porwaniem i śmiercią syna prezydenta stali radzieccy agenci. Po otrzymaniu raportu Quinna, prezydent Cormack postanawia zachować prawdę w tajemnicy, co prowadzi do uwolnienia sprawców i przedłużenia poszukiwań Quinna przez FBI.[sep]Koniec 1989 roku: Teksański magnat naftowy Cyrus V. Miller zapoznaje się z raportem, który zlecił na temat malejących zasobów ropy naftowej w wolnym świecie, i dochodzi do wniosku, że pola naftowe na Bliskim Wschodzie muszą przejść pod amerykańską kontrolę. Osobowo, wysoki rangą generał Armii Radzieckiej dochodzi do podobnie depresujących wniosków w sprawie dostępu do ropy i planuje tajną misję inwazji na Iran w celu przejęcia tamtejszych ogromnych zasobów tego surowca. Tymczasem prezydent Stanów Zjednoczonych, John Cormack, spotyka się ze swoim radzieckim odpowiednikiem Michaiłem Gorbaczowem, aby opracować plan ustawy o redukcji zbrojeń o wartości 100 miliardów dolarów – traktatu nantucketckiego. Dzięki pomocy rozgoryczonego arabskiego znawcy, pułkownika Roberta Easterhouse’a, Miller i jego odpowiednik z branży żeglugowej, magnat Melvyn Scanlon, opracowują plan, który ma zainspirować islamskich fundamentalistów do wymordowania sześciuset członków rządzącej saudyjskiej rodziny królewskiej podczas uroczystości jamboree; po tym amerykańskie siły wejdą do Arabii Saudyjskiej, aby przywrócić do władzy jedynego ocalałego członka rodziny królewskiej – zwesternizowanego marionetkę o imieniu książę Abdullah – i w ten sposób zabezpieczyć ropę dla Stanów Zjednoczonych – a także dla firm Millera i Scanlona. Easterhouse ostrzega jednak, że Cormack nie będzie gotów poświęcić traktatu nantucketckiego, wysyłając wojska na Bliski Wschód; musi zostać odsunięty od władzy i zastąpiony przez wiceprezydenta Michaela Odella, który jest przeciwny traktatowi. Miller sojuszuje się z trzema rozgoryczonymi producentami broni, którzy przez traktat poniosą finansową ruinę, i wynajmuje Irvinga Mossa – świeżo zwolnionego z więzienia, twardego przestępcę seksualnego i byłego oficera CIA, który został najemnikiem – aby opracował plan zniszczenia prezydenta, a tym samym traktatu. Plan zaczyna się od uprowadzenia syna prezydenta, Simona, podczas rocznego studiowania za granicą na Uniwersytecie Oksfordzkim. Cormack powierza Odellowi prowadzenie sprawy porwania. Odell chce, aby sprawę poprowadził Quinn, najbardziej skuteczny negocjator zakładników na świecie, ale ten przeszedł na emeryturę w Hiszpanii i nie jest zainteresowany pracą dla rządu. Jego stary przyjaciel z CIA, David Weintraub, namawia go do powrotu, a Quinn z Zielonych Beretów zgadza się przyjechać do Londynu pod warunkiem, że pozwolą mu przeprowadzić negocjacje po swojemu. Do wyznaczonego londyńskiego mieszkania dołącza go, wbrew jego woli, agentka FBI Sam Somerville oraz oficer CIA Duncan McCrea. Lider porywaczy, Zack, nawiązuje kontakt i żąda okupu w wysokości 5 milionów dolarów za bezpieczny powrót Simona. Quinn odmawia, mówiąc policji i FBI, że jest niebezpieczne zgadzać się na pierwsze żądanie porywacza. Po dwóch tygodniach negocjacji ustalają okup w wysokości 2 milionów dolarów, w diamentach. Tymczasem niepokorny agent FBI prowadzi własne śledztwo i organizuje nalot na dom, w którym jego zdaniem przetrzymywany jest syn prezydenta; ale okazuje się, że jedynie zniweczył próbę aresztowania przez brytyjską policję szefa międzynarodowego przemytu narkotyków. Fałszywa wiadomość w wiadomościach, że policja się zbliża, przeraża porywaczy; Quinn decyduje się ukraść diamenty, uniknąć policji i FBI oraz sam zorganizować przekazanie okupu. On i Simon zostają uwolnieni w różnych punktach opustoszałej drogi. Gdy Simon biegnie w stronę Quinna i policji, ginie w wybuchu. Prezydent Cormack jest zdruzgotany, gdy dowiaduje się o śmierci syna. Pojawia się kwestia odwołania prezydenta z urzędu na mocy 25. poprawki do Konstytucji. Sekcja zwłok wykazuje, że Simon został zabity przez bombę ukrytą w pasie, który otrzymał od porywaczy. Bomba została zdetonowana miniaturowym detonatorem – minidetem – znalezionym, i to tylko tam, w radzieckim programie kosmicznym. Obwinia się Rosjan, a traktat nantucketcki jest w praktyce zakończony. Quinn zostaje aresztowany przez policję, ale zwolniony z braku dowodów. Postanawia sam polować na porywaczy, a Sam – która została kochanką Quinna – zostaje wysłana przez FBI, by go śledzić. Quinn przypuszcza, że jednym z porywaczy był belgijski najemnik ze względu na jego łatwość w posługiwaniu się bronią i zapach jego papierosów Bastos. Identyfikuje go jako „Wielkiego” Paula Marchais’a i znajduje go z kulą w głowie na placu zabaw w Belgii. Znajduje jego partnera, południowoafrykańskiego najemnika Jana Pretoriusa w barze w Holandii, również z kulą w głowie. Po powrocie do Londynu Quinn kontaktuje się z Zackiem, który umawia się na spotkanie w kawiarni w Paryżu. Mówi Quinnowi, że zapłacono mu 500 000 dolarów za uprowadzenie Simona – okup był bonusem. Człowiekiem, który go zatrudnił, był gruby Amerykanin, który zawsze przebywał w ciemności, więc nie mógł zostać zidentyfikowany. Zack sprowadził Marchais’a i Pretoriusa i został zmuszony do przyjęcia czwartego człowieka, Korsykanina Dominique’a Orsiniego. To Orsini dał Simonowi pas, który go zabił. Po tym uciekł do Europy. Zack przekazuje diamenty, ale ginie w strzelaninie z samochodu, której Quinn i Sam z trudem unikają. Quinn wysyła Sam do swojego domu w Hiszpanii, podczas gdy sam jedzie na Korsykę. Konfrontuje się z Orsinim, ale zmuszony jest go zabić w obronie własnej. Wylatuje z powrotem do Londynu, gdzie zostaje odurzony i uprowadzony przez rosyjskiego agenta, Kozaka Andrieja. Zostaje zabrany do ambasady rosyjskiej, gdzie szef KGB, generał Kirpiczenko, pokazuje Quinnowi zdjęcia Millera, Scanlona i trzech producentów broni, którzy zostali zidentyfikowani po niespodziewanej wizycie na rosyjskiej bazie lotniczej. Uważa się, że spotkali się z generałem Kosłowem, szefem Radzieckiego Dowództwa Południa, i on dał im minidet. Kirpiczenko każe Quinnowi wrócić do Waszyngtonu, aby wytropić spiskowców. Sam wraca do Waszyngtonu, a Quinn wysyła jej list, wiedząc, że Biały Dom podsłuchuje jej telefony i przechwytuje pocztę. Quinn jest wtedy w Vermont, po wjeździe do USA przez Kanadę za pomocą sfałszowanych dokumentów podróży i wynajęciu odosobnionej chaty na odludziu. W przechwyconym liście do Sam komitet Białego Domu odczytuje, że Quinn wie, kto zabił Simona, i ukrywa się w bezpiecznym miejscu, spisując wszystko. Jeden z członków komitetu, od początku współpracujący z Millerem, wpada w panikę. Quinn wkrótce znajduje Sam i mówi jej, by była czujna. Sam wkrótce mówi Quinnowi, że David Weintraub nawiązał kontakt, a Quinn zgadza się go spotkać. „David Weintraub”, który się pojawia, to w rzeczywistości Irving Moss podszywający się pod niego. Przyprowadził ze sobą Duncana McCrea, który okazuje się być współsadystą i byłym podopiecznym Mossa. Moss ma również rachunek do wyrównania z Quinnem, który w Wietnamie odpowiedział na jedną z makabrycznych tortur przesłuchiwanych przez Mossa, miażdżąc przód jego twarzy jednym ciosem. To McCrea nacisnął pilota, który zdetonował bombę zabijającą Simona. Quinn i Sam są zabierani pod bronią z powrotem do chaty Quinna, gdzie Moss czyta raport Quinna. Mówi Quinnowi, że on i Duncan śledzili Quinna i Sam przez Europę, szpiegując ich (przez pewien czas) za pomocą pluskwy w torebce Sam i zabijając najemników, zanim Quinn mógł do nich dotrzeć. Moss, odkrywając, że raport jest fałszywy, zabiera Quinna na zewnątrz, aby go zastrzelić, ale Andriej, który kempingował w śniegu przez kilka dni, obserwując Quinna, strzela do niego, zanim ten może wykonać wyrok na Quinnie. Quinn随后 bierze broń Mossa, wraca do chaty i strzela do McCrea, gdy ten ma zgwałcić/torturować Sam. Przeszukiwanie zwłok ujawnia książkę adresową Mossa, która ostatecznie dostarcza zakodowany numer telefonu, który Quinn identyfikuje (z pomocą Sam) jako należący do bardzo wysokiego rangą polityka. Naśladując głos Mossa, żąda zapłaty bonusu za całe „nieprzewidziane kłopoty”, z którymi musiał sobie poradzić, i umawia się na spotkanie z mężczyzną w „zwykłym miejscu”, które okazuje się być w pobliżu Pomnika Weteranów Wojny w Wietnamie. Okazuje się, że to Hubert Reed, sekretarz skarbu, który publicznie popierał traktat nantucketcki, ale potajemnie był mu przeciwny, ponieważ zainwestował swój majątek w firmy zbrojeniowe; zarządcy jego ślepego funduszu nie przenieśli inwestycji. Oferuje Quinnowi weksel na 5 milionów dolarów w szwajcarskim banku (na okaziciela), który przyniósł dla Mossa, a Quinn przekazuje mu napisany przez siebie raport. Ale prawdziwy raport jest wysłany do prezydenta, który wówczas decyduje nie rezygnować i następnego wieczoru w specjalnym transmitowaniu mówi światu, co naprawdę stało się z jego synem i dlaczego. Spiskowcy są później aresztowani przez amerykańskie i radzieckie władze lub popełniają samobójstwo, a prezydent nakazuje trwale odwołać poszukiwania Quinna przez FBI. Wtedy Quinn odlatuje do Hiszpanii z Sam, która przyjęła jego oświadczyny. Gazeta, którą krótko przegląda, i która stała się zbędna wcześniej po przemówieniu prezydenta, wspomina o anonimowej darowiźnie 5 milionów dolarów na Szpital dla Weteranów Wojny Wietnamskiej z porażeniem kończyn oraz o „wypadkowej” śmierci sekretarza skarbu Reeda, przez utonięcie.


Vannevar Morgan ratuje grupę osób uwięzionych sześćset kilometrów nad powierzchnią, podróżując w górę wieży jednomiejscowym pojazdem. Mimo sukcesu akcji, główny bohater umiera z powodu choroby serca krótko po dotarciu do celu.[sep]W XXII wieku dr Vannevar Morgan, sławny inżynier budowlany, pragnie przenieść „windę kosmiczną” z gruntu teoretycznego do rzeczywistości i angażuje zasoby swoich pracodawców do przeprowadzenia eksperymentów. Jednak jedynym odpowiednim punktem startowym (stacją ziemską) dla windy jest szczyt góry na Taprobane, zajmowany przez starożytny zakon buddyjskich mnichów, którzy nieustępliwie sprzeciwiają się planowi. Morgan otrzymuje propozycję od konsorcjum z Marsa, aby zbudować windę na Marsie w ramach wielkiego projektu terraformacji. Aby wykazać wykonalność technologii, Morgan próbuje opuścić cienki kabel z „hiperfilamentu” z orbitalnej fabryki na powierzchnię Taprobane. Mnich w klasztorze, były astrofizyk i geniusz matematyczny, próbuje sabotażu, tworząc sztuczny huragan przy użyciu przejętego satelity kontroli pogody. Jego próba w rzeczywistości się udaje, ale w ironiczny zwrot akcji huragan zdmuchuje motyle na szczyt góry. To spełnia starożytne proroctwo, które skłania mnichów do opuszczenia góry. Wieża w końcu może zostać zbudowana na Ziemi. Zmuszony do rezygnacji ze stanowiska z powodu działania poza swoją kompetencją, Morgan dołącza do marsjańskiego konsorcjum o nazwie „Astroengineering” i rozpoczyna się budowa Wieży. Kilka lat później budowa wieży na Ziemi jest zaawansowana, a podrówie w górę i w dół – zarówno dla turystów, jak i w celu przesiadki na statki rakietowe – są testowane. Astrofizyk i grupa jego studentów oraz personelu wieży uwięzieni zostają w komorze ratunkowej sześćset kilometrów w górę po wypadku z ich kapsułą transportową. Mają ograniczone zapasy żywności i powietrza. Chociaż laser na satelicie kontroli pogody jest w stanie dostarczyć ciepło, niezbędne jest dostarczenie im masek z filtrami przeciwko rosnącemu stężeniu dwutlenku węgla, a także żywności, powietrza i zaopatrzenia medycznego (motyw ten został wcześniej omówiony w powieści Clarke’a „Piaski Marsa”). Mimo szybko pogarszającego się stanu zdrowia, Morgan dochodzi swojego prawa do wjazdu na wieżę w jednomiejscowym „pająku”, aby ich uratować. Prawie mu się to nie udaje z powodu ograniczonej mocy baterii, ale ostatecznie dociera do komory. Gdy Morgan podziela postępy swojego dzieła, choroba serca zabija go. Krótki epilog przedstawia Ziemię wiele wieków później, po ochłodzeniu Słońca i wyludnieniu Ziemi, gdy ludzie żyją obecnie na terraformowanych planetach wewnętrznych. Kilka wind kosmicznych prowadzi do gigantycznej „cyrkumterranicznej” stacji kosmicznej, która okrąża Ziemię na orbicie geostacjonarnej. Analogia do koła jest oczywista: sama stacja kosmiczna to obręcz koła, Ziemia to oś, a sześć równo oddalonych wind kosmicznych to szprychy.


Kostia planował wykorzystać książkę Fuaran na orbicie, aby przemienić wszystkich ludzi w Innych, jednak nie wziął pod uwagę braku energii magicznej w przestrzeni kosmicznej. W rezultacie, po teleportacji na orbitę, wampir nie był w stanie użyć żadnej magii i spłonął w atmosferze ziemskiej.[sep]Wśród nas żyją Inni. Są to ludzie, którzy mogą wejść do Zmierzchu – cieniowego świata istniejącego obok naszego świata rzeczywistego – i czerpać z niego nienaturalne moce. Dopóki przebywają w Zmierzchu, Inni są pozbawiani swojej życiowej esencji i mogą zostać pochłonięci, jeśli pozostaną w nim zbyt długo. Inni dzielą się na dwa odrębne ugrupowania: Jasnych Innych i Ciemnych Innych. Dawno temu, Jasni i Ciemni Inni stoczyli zaciekłą bitwę, w której żadna ze stron nie mogła zwyciężyć. Ostatecznie obie strony podpisały Wielki Traktat – zbiór praw, które miały nimi rządzić oraz regulować używanie mocy. Jasni Inni stworzyli Straż Nocną, aby upewnić się, że Ciemni Inni nie złamią traktatu, podczas gdy Ciemni Inni stworzyli Straż Dniową, aby również obserwować Jasnych Innych. Obie strony odpowiadają przed Inkwizycją – organizacją, która zapewnia, że żadna ze stron nie stanie się zbyt potężna.

Książka jest podzielona na trzy nowele: Anton Gorodecki otrzymuje od Gesara zadanie zbadania tajemniczych listów z ostrzeżeniami wysłanych do obu Straży i Inkwizycji. W listach potężny Wielki Jasny Inny obiecuje człowiekowi, że zamieni go w „Innego”, czego ten człowiek głęboko pragnie. Jednak, w opinii Innych, jest to niemożliwe, a zatem Jasny Inny jest w niebezpieczeństwie, ponieważ odmowa spełnienia prośby tego człowieka oznacza, że ulegnie on dematerializacji w Zmierzchu. Anton otrzymuje tę sprawę i udaje się do Assolu, bogatej dzielnicy Moskwy, z której pochodziły listy. Wampir Kostia Sauszkin ze Straży Dniowej został również przydzielony do sprawy, wraz z Edgarem i Vitezislavem z Inkwizycji. Anton odkrywa, że człowiekiem jest 60-letni biznesmen, syn Gesara. Czwórka konfrontuje Gesara w sprawie obietnicy zamienienia syna w Innego, ale Gesar zaprzecza, jakby w ogóle wiedział, że jego syn żyje. Wtedy ujawnia się, że jego syn jest potencjalnym Innym, dla którego Gesar rości sobie prawo inicjacji. Później w książce ujawnia się, że wiedźma Arina użyła książki Fuaran, aby przemienić syna Gesara w Innego.

Anton dołącza do swojej żony Swietłany (która odeszła ze Straży Nocnej), jej matki i ich córki (Nadii) na wakacje w odległym obszarze. Będąc tam, dowiaduje się o incydencie, w którym wilkołaki próbowały zaatakować dwoje ludzkich dzieci, ale zostały uratowane przez tajemniczą kobietę mieszkającą w lesie. Anton magicznie odczytuje pamięć starszej dziewczynki i zauważa, że widziała na półce książkę zatytułowaną „Fuaran”. Anton może w to hardly uwierzyć, ponieważ Fuaran jest legendarnym i niezwykle potężnym artefaktem, uważanym za zaginiony wieki temu lub może nigdy nie istniał. Według opowieści, książka napisana przez starożytną wiedźmę (o imieniu Fuaran) zawiera zaklęcie zdolne zamienić zwykłego człowieka w Innego. Anton znajduje chatkę wiedźmy i wiedźmę, Arinę, która okazuje się być na poziomie 1 lub wyższym, ale nie Fuaran. Zamiast tego Anton znajduje tylko książkę o legendzie Fuaran, której współautorką jest Arina. Książka wyjaśnia, jak Fauran odkrył, jak podnieść moc Innego i dać człowiekowi moce Innego. Według książki średnia magiczna temperatura świata wynosiła 97 stopni, podczas gdy ludzie mieli magiczną temperaturę 97 lub wyższą. Ich ciepło jest przekazywane do otoczenia, podczas gdy Inni mają magiczną temperaturę poniżej 97, a tym samym wchłaniają „ciepło”, które ich otacza. Im niższa magiczna temperatura Innego, tym więcej wchłaniał. Inni siódmego poziomu mieli magiczną temperaturę około 90, podczas gdy Inni bez klasyfikacji byli w granicach 40. Najrzadszym typem Innego jest ten, który w ogóle nie ma magicznej temperatury, Inny Zerowy, którego moc jest niemal nieograniczona, ponieważ wchłaniają tylko magię. Po rozmowie ze Swietłaną Anton odkrywa, że Nadia jest absolutnym Innym Zerowym.

Później, gdy Anton relaksuje się w hamaku, otwiera oczy i widzi Edgara (Inkwizytora) stojącego nad nim. Edgar wyjaśnia Antonowi, że Arina była poszukiwana do przesłuchania. Okazuje się, że wiedźma odegrała główną rolę we wspólnym eksperymencie Straży mającym na celu stworzenie idealnego państwa socjalistycznego w latach 20. Arina miała dodać miksturę do chleba, która z czasem sprawiłaby, że każdy, kto go zje, w pełni uwierzy w nowo powstający rząd. Zamiast tego wszyscy poddani szybko przeszli na stronę sprawy, co doprowadziło do upadku rządu i śmierci niemal wszystkich poddanych, rzekomo z powodu celowego sabotaju Ariny. Skonfrontowana przez Antona i Edgara, Arina nurkuje na czwarty poziom zmierzchu, zanim para zdoła ją śledzić, tylko po to, by odkryć, że uciekła. Edgar i Anton wracają do świata rzeczywistego i decydują, że nie byłoby mądrze przeszukiwać domu Wyższego Innego, jakim okazała się Arina. Po utracie celu, duo rozstaje się; Edgar, aby uzyskać wsparcie w celu znalezienia wiedźmy, a Anton, aby wrócić do rodziny.

Po powrocie do domu Swieta i Anton dowiadują się, że gdy matka Swiety była w lesie z ich córką, jej „stary przyjaciel” zabrał ich córkę na spacer. Swieta i Anton od razu wiedzieli, że to Arina i za pomocą magii skontaktowali się z nią. Inkwizycja wznieśli kopułę, aby powstrzymać wiedźmę przed ucieczką, a ona trzymała Nadię jako zakładnika, żądając, aby znaleźli dla niej środek ucieczki. Po tym, jak Swieta wysyła magiczne środki, aby znaleźć Nadię, co niemal zdmuchnęło Antona, i nic nie odkrywa, pojawiają się wilkołaki, które poczuły moc Swiety i bały się, że po nie przyjdzie. Okazało się, że to mężczyzna w wieku dwudziestu kilku lat z trójką dzieci. Przyznali, że widziały, gdzie Arina zabrała Nadię i zgodziły się, że dopóki zostaną ułaskawione za polowanie na te dzieci, pomogą namierzyć i walczyć z Ariną. W końcu, po bitwie między Ariną i bardzo złą Swietą, Nadia zostaje uratowana i bez ofiar śmiertelnych. Swieta, która podróżowała do Ariny przez piąty poziom zmierzchu, wydawała się zmieniona, jakby miała nowe zrozumienie życia. Po zmuszeniu Ariny do zgody na niekrzywdzenie żadnego człowieka ani innego, chyba że w obronie własnej, Swieta zgodziła się pomóc jej znaleźć środek do wyjazdu.

Anton później podróżuje do Moskwy, aby porozmawiać z Gesarem, w którym to momencie Gesar otrzymuje telefon z prośbą, aby udał się do chatki wiedźmy, gdzie Anton był dopiero co. Po podróży tam z Antonem za pomocą magii, spotykają Kostię, Edgara, Zabulona i Swietłanę. Prochy Vitezoslava zostały znalezione w ukrytym pokoju bez żadnej wskazówki, kto mógł go zabić, z wyjątkiem tego, że musiał to być ktoś potężny, ponieważ Vitezoslav był Wyższym Wampirem. Początkowo podejrzewają Arinę. Jednak wkrótce okazuje się, że Innym, który zabił Vitezoslava i zabrał książkę, jest Kostia, który sam stał się Wyższym Wampirem po wypiciu koktajlu krwi wykonanego z dawców, aby podnieść wampira do jego maksymalnego potencjału (mieszanka krwi od 12 dawców). Oryginalnie Vitezoslav znalazł książkę i zadzwonił do Edgara, który nie wierzył, że wampir znalazł prawdziwą książkę Fuaran. Ale Kostia nie był przekonany, że książka jest fałszywka i dołączył do Vitezoslava w chacie. Inkwizytor chciał zobaczyć, czy książka faktycznie działa i wypróbował ją na Kostii, używając jego koktajlu mieszanki krwi wykonanej z 12 dawców, zwiększając jego moce wykładniczo, po czym Kostia wyzwał Vitezoslava na pojedynek wampirów. Przegrany takiego pojedynku jest spalony. Jego ostatecznym celem jest podróż na Międzynarodową Stację Kosmiczną i przeczytanie książki, patrząc na Ziemię z orbity (zaklęcie Fuaran działa na każdego w zasięgu wzroku rzucającego), zamieniając wszystkich ludzi w Innych, aby w końcu nie był różny od reszty. Wszyscy oprócz Kostii zdają sobie sprawę, że to będzie katastrofa – „nadepniesz komuś na nogę w tramwaju, on przeklnie cię; teraz może cię spalić”. Ponadto, tego, czego większość Innych nie zdaje sobie sprawy, jest to, że to w rzeczywistości ludzie emitują energię magiczną. Inni wchłaniają ją bardziej niż emitują, co pozwala im jej używać. Poziom magii Innego zależy od stosunku wchłaniania/emisji. W historii było kilku „zerowych” Innych: Jezus (Jehoszua), Merlin i córka Antona i Swietłany. Ich moc jest niemal nieograniczona, ponieważ wszystko, co robią, to wchłanianie magii. Jeśli Kostia uda się zamienić wszystkich ludzi w Innych, ilość dostępnej energii magicznej drastycznie spadnie. Aby zademonstrować skuteczność „Fuaran” Antonowi, używa go na człowieku, zamieniając go w Innego niskiego poziomu. Tego, ani Kostia, ani Anton nie zdawali sobie w tym momencie sprawy, że Anton został również dotknięty – ponieważ stał bezpośrednio przed Kostią – zamieniając go w maga bez klasyfikacji (poziom Gesara/Zabulona/Swiety).

Kostia dociera do kosmodromu Bajkonur i mentalnie kontroluje tamtejszych ludzi, aby ubrali go do startu rakiety. Anton dogania go i konfrontuje, z Gesarem, Zabulonem i Edgarem połączonymi z jego umysłem, i karmiąc go energią od każdego, od którego mają prawo czerpać. Każdy każe mu użyć innego niszczącego zaklęcia na wampira. Zdają sobie sprawę, że Kostia nie planuje ukraść rakiety, ponieważ nawet Wyższy Wampir nie jest w stanie sam wystrzelić rakiety na orbitę. Zamiast tego planuje otworzyć portal na stację kosmiczną. Dla ostrożności nadal zakłada skafander kosmiczny. Jednak, gdy Kostia miał otworzyć portal, Anton zabrał całą energię skierowaną do niego przez Gesara, Zabulona i Edgara i wydał ją na stworzenie tarczy wokół siebie, aby osłonić swoje myśli przed Kostią. Tego, czego Anton nie chciał, aby wampir zrozumiał, było to, że ponieważ Kostia był Innym, a do tego Innym bez klasyfikacji, nie będzie w stanie wykonać żadnej magii w ogromnej pustce przestrzeni kosmicznej. Nie byłoby tam energii, z której mógłby czerpać, w przestrzeni był oddzielony od źródła energii wszystkich Innych. Kostia, zakładając, że tarcza została postawiona, ponieważ Anton bał się i chciał chronić się przed krzywdą, wyraził swoje zaskoczenie takim aktem tchórzostwa i otworzył portal. Dopiero gdy wampir przeszedł przez niego, Anton odprężył się – zagrożenie minęło. Wymaga to tysięcy obliczeń, aby umieścić rakietę na orbicie. Wiedział, że Kostia nie może obliczyć dokładnej pozycji stacji. Portal złożył Kostię na orbicie, pozostawiając go do unoszenia się w jego skafandrze, niezdolnego do wykonania jakiejkolwiek magii. Nie mógł wykonać korygującej teleportacji na stację kosmiczną, nie mógł otworzyć portalu z powrotem na planetę. Mógł tylko pozostać na orbicie, gdy ta orbita zanikała i spłonął w atmosferze przy ponownym wejściu, wraz z książką. Ze śmiercią Kostii i innych w niedalekiej przeszłości, Straż Dniowa w Moskwie spadła do jednego maga Wyższego Poziomu (Zawulon), podczas gdy Straż Nocna w Moskwie ma czterech (Gesar/Olga/Swieta/Anton).


Esther pozostaje w szkole do samego przedstawienia, ignorując los swojego psa, w wyniku czego Lawrie śpiewa, a Nicola gra w jasełkach. Ostatecznie występ nie podoba się publiczności, a pani Marlow jest dumna, że jej córki nie zdominowały przedstawienia.[sep]Sokół Nicola, Sprog, ucieka z pociągu, gdy Nicola wraca do szkoły, łapijąc w życiu po raz pierwszy wróbla. Wracając na stację, spotyka nową dziewczynę, Esther Frewen. Rodzice Esther są rozwiedzeni i posłali ją do szkoły z internatem, ponieważ nie pasuje do ich nowych życia. Nie martwi się tym zbytnio, ale głównie o to, że zostawia swojego szczeniaka, Daksa. Kilka tygodni po rozpoczęciu semestru Nicola, podobnie jak większość szkoły, jest zszokowana, odkrywając, że nie włączono jej do juniorskiej drużyny koszykówki. W rzeczywistości to sprawka Lois Sanger, dawnej wrogini Nicoli, a obecnie kapitan sportowej szkoły. Nicola jest solistką w jasełkach, ale nie przynosi jej to wiele pocieszenia. Przerwa świąteczna jest mniej zabawna niż oczekiwano, głównie z powodu wizyty babci pani Marlow. Nicola i Patrick udają się potajemnie na jednodniową wycieczkę do Wade Minster, by zobaczyć rzeźbionego sokoła, a potem cieszą się zimną, ciemną podróżą powrotną przez wzgórza, podczas gdy Patrick recytuje „Lyke-Wake Dirge”. Po powrocie do szkoły Nicola dowiaduje się, że otrzymała rolę Pasterzka w jasełkach, rolę, której Lawrie bardzo pragnęła. Lawrie uważa to za zdradę na wielką skalę. Jednak gdy Lawrie upada i rani sobie nogę, przez co nie może zagrać w meczu koszykówki, znajduje możliwe rozwiązanie. Nicola zgadza się udawać Lawrie, aby mogła zagrać w meczu – który wygrywają z łatwością. Lawrie jest teraz przekonana, że w jakiś sposób zostanie Pasterzkiem. W dniu przedstawienia Esther (która miała śpiewać solowe partie Nicoli) znika, zostawiając notatkę dla Nicoli. Pojechała do domu, by powstrzymać matkę przed pozbyciem się Daksa. Nicola, Lawrie oraz ich przyjaciele Tim i Miranda zgadzają się, że Nicola powinna wrócić do śpiewania, a Lawrie zagrać. Miranda, mimo że jest Żydówką, zgadza się zająć wolne miejsce w procesji. W katedrze wybucha wielki zamęt, gdy personel zdaje sobie sprawę z tego, co się stało, i wkrótce na pewno będzie „krew na śniadaniu”. Jednak nikt nie potrafi wymyślić lepszego planu. Wszyscy, w tym babcia i Patrick, są zachwyceni śpiewem Nicoli i grą Lawrie. Ginty i Ann grają odpowiednio Gabriela i Marię, co sprawia pani Marlow pewne zażenowanie, gdy uświadamia sobie, jak bardzo jej rodzina zdominowała przedstawienie.