Eugenie dowiaduje się, że jest córką Króla Burz, co czyni ją obiektem przepowiedni głoszącej, że jej syn odzyska świat ludzi. Po pokonaniu Aesona zostaje oszukana przez Dorian'a, by przyjąć Krainę Cierni jako swoje królestwo, stając się Królową Cierni.[sep]Eugenie Markham prowadzi śledztwo w swojej najnowszej sprawie paranormalnej, dotyczącej buta, który – jak twierdzi klientka – jest opętany. Uzbrojona w Glocka, dwa athame i różdżkę, walczy ze stworzeniem zamieszkującym but, keresem. W trakcie walki keres składa Eugenie propozycję, zwracając się do niej jej prawdziwym imieniem, a nie pseudonimem Odile, którego używa w kontaktach ze stworami paranormalnymi, by chronić swoje życie prywatne. Zirytowana tym Eugenie postanawia odesłać keresa do Podziemia zamiast zwykle stosowanego banicji do Innego Świata. Wracając do samochodu, otrzymuje od sekretarki Lary telefon z informacją o Willu Delaneyu, który twierdzi, że jego siostra Jasmine została porwana przez wróżki (choć Eugenie nazywa je „arystokracją”). Eugenie zgadza się podjąć sprawę, mimo niebezpieczeństw związanych z przenikaniem człowieka do Innego Świata. Po powrocie do mieszkania Eugenie relaksuje się w prywatnej saunie, a następnie usypia przy ulubionej zabawie, czyli układaniu puzzli. Spotyka się z Willem Delaneyem, aby omówić porwanie jego siostry Jasmine, przerażonej młodej kobiety cierpiącej na kilka irracjonalnych fobii. Uważając, że Jasmine mogła zostać porwana przez arystokrację ze względu na wysoką płodność kobiet, Eugenie udaje się do parku, z którego – jak wierzy Will – Jasmine uprowadzono. Eugenie wyczuwa magiczną obecność, a Will mówi jej, że duch zdradził mu, że jego siostra jest przetrzymywana przez króla o imieniu Aeson. Mówi jej też, że duch ponownie zwrócił się do niej jej prawdziwym imieniem, co ją jeszcze bardziej denerwuje. Obawiając się pułapki, Eugenie odchodzi, nie podejmując decyzji, czy kontynuować sprawę. Eugenie odwiedza matkę i ojczyma Rolanda, który potwierdza istnienie Aesona, ale ostrzega ją, by nie podróżowała do Innego Świata, mimo bezpieczeństwa młodej dziewczyny, uzasadniając to tym, że arystokracja porywa ludzkie kobiety przez cały czas i „takie jest życie”. Eugenie argumentuje, że chce podróżować do Innego Świata, by uratować Jasmine. Wracając do domu, widzi, jak jej współlokator Tim bawi się z kobietami, podając się za potomka Indian, po czym wypada z nimi na koncert. Po kolejnych puzzlach Eugenie postanawia pójść do baru, aby zapomnieć o decyzji dotyczącej Jasmine i Innego Świata. Wewnątrz baru Eugenie zaczyna flirtować z nieznajomym o imieniu Kiyo(taka). On swobodnie przyznaje się do swojego pożądania i attraction do niej oraz do tego, że jest weterynarzem i posiada pięć kotów (cztery nazwane na cześć Jeźdźców Apokalipsy – piąty to Pan Wąsy) oraz dwa psy. Para tańczy erotycznie, a następnie udaje się do mieszkania Kiyo. Śpią razem dwa razy, a podczas drugiego razu Kiyo drapie ją w plecy. W środku nocy budzi ich dziwna obecność. Eugenie identyfikuje ją jako żywiołaka lodu z Innego Świata, ale zanim zdąży zaatakować, robi to Kiyo. Żywiołak lodu zwraca się do niej jej prawdziwym imieniem i składa jej propozycję. Eugenie udaje się sięgnąć po różdżkę i zbanishować żywiołaka lodu z powrotem do Innego Świata, po czym ona i Kiyo żądają od siebie wyjaśnień. On wykazuje znajomość Innego Świata i skacuje z balkonu, gdy Eugenie grozi mu zbanishowaniem. Czując się zdradzona przez Kiyo, Eugenie zamawia room service na jego nazwisko jako zemstę, a następnie wraca do domu. Ostatecznie decyduje się podróżować do Innego Świata, aby znaleźć Jasmine i zbadać dziwne zachowania stworzeń pojawiających się w świecie ludzi, mimo niechęci matki. Roland uspokaja ją w sprawie seksualnych propozycji ze strony stworzeń. Eugenie wraca do domu i przyzywa Volusiana, swojego ducha sługę, który mówi jej, że Aeson jest królem Krainy Olszowej i jest zbyt potężny, by mogła z nim walczyć sama. Sugeruje, aby Eugenie poprosiła o pomoc Dorian'a, króla Krainy Dębowej, ale ona odrzuca ten pomysł z powodu nieufności do całej arystokracji. Zamiast tego przyzywa dwa inne duchy o imionach Nandi i Finn, ale oni również uważają, że sojusz z Dorianem jest najbardziej praktyczny. Ponownie odmawia i postanawia szturmować zamek Aesona, aby uratować Jasmine. Wil Delaney nalega, by towarzyszyć jej, a Eugenie się zgadza, uważając, że jeśli zginie, to będzie jego wina, zabierając ze sobą Nandi, Finna i Volusiana. Podróżują do skrzyżowania w świecie ludzi i przenoszą się do Innego Świata, znajdując się w Krainie Jarzębinowej. Po mylącej podróży, podczas której Eugenie wydaje jej się, że widzi lisa, który ją obserwuje, zostają zaatakowani przez konnych strażników, choć grupa walczy, jest przeważona liczebnie i schwytana. Jeden ze strażników, Rurik, identyfikuje ją jako Eugenie Markham i ujawnia, że jest żywiołakiem lodu, który próbował ją zgwałcić. Mówi innemu strażnikowi, Shaya, że żąda rozmowy z królem Dorianem, i niechętnie zabierają grupę do zamku. Eugenie i jej grupa spotykają się z królem Dorianem, który jest nieporuszony jej żądaniami i od razu okazuje nią zainteresowanie. Oferuje jej gościnność i ochronę, zapraszając na kolację, ale ona odmawia jedzenia. Eugenie zauważa, jak ekshibicjonistyczna jest arystokracja; goście kolacy nerwowie wyzywają ją i sprzeciwiają się jej swobodzie i brakowi szacunku wobec Dorian'a. Jednak goście są zaintrygowani, gdy Eugenie porusza temat nowoczesnej medycyny, szczególnie leczenia niepłodności i IVF. Następnie Dorian odprowadza Eugenie do swojej sypialni, aby porozmawiać prywatnie. Mimo że próbuje poinformować go o Jasmine i Aesonie, on opowiada jej historię o Królu Burz, potężnym władcy wojny, który rządził rozległym obszarem Innego Świata. Dorian mówi jej, że Król Burz został zabity przez Rolanda Markhama – ojczyma Eugenie – a następnie zgadza się wysłać szpiega, aby pomóc jej infiltrować zamek Aesona. Ciekawie, Eugenie pokazuje mu rany zadane jej przez Kiyo, a Dorian stwierdza, że to sposób na jej śledzenie. Następnie oferuje walkę u jej boku przeciwko Aesonowi, jeśli Eugenie zgodzi się spać z nim, stwierdzając, że i tak w końcu zgodzi się, mimo obecnej odpowiedzi. Dorian przedstawia jej Gawyna, który podróżuje z Eugenie i przyjaciółmi do zamku Aesona, ale strażnicy są świadomi jej obecności i schwytają ją. Wil Delaney wyznaje, że zdradził Eugenie, oddając ją Aesonowi w zamian za Jasmine. Aeson ujawnia swoje pragnienie „spłodzić dziedzica” z Eugenie i jest zaskoczony jej zamieszaniem w tej kwestii. Aeson mówi Eugenie, że Król Burz jest jej prawdziwym ojcem, i zanim może ją zabrać, atakuje go lis i przemienia się w Kiyo, choć szokowana Eugenie próbuje uratować Jasmine, ale dziewczyna atakuje ją i biegnie pomóc Aesonowi, który zwraca się do Eugenie jako do „Córki Burzy” i sugeruje, aby zapytała Rolanda, kto jest jej prawdziwym ojcem. Eugenie i jej przyjaciele są zmuszeni uciec z powrotem do świata ludzi. Budzą się w świecie ludzi, Eugenie próbuje zaatakować Wila, ale zamiast tego go odprawia. Pyta Finna, kim jest Kiyo, a on odpowiada, że Kiyo jest pół-kitsune. Volusian potwierdza twierdzenie Aesona, że Eugenie jest córką Króla Burz, który uprowadził jej matkę i zapłodnił ją. Aby ją chronić, Roland zabił Króla Burz, gdy ten próbował zabrać Eugenie do Innego Świata. Volusian mówi też Eugenie o przepowiedni, która mówi, że jej pierwszy syn odzyska świat ludzi, zgodnie z wizją Króla Burz, co jest powodem propozycji składanych przez wiele stworzeń z Innego Świata. Kilka dni później Eugenie konfrontuje Rolanda i matkę z tymi twierdzeniami, oni je potwierdzają, mówiąc jej, że Król Burz zwabił ją na skrzyżowanie, aby zabrać do Innego Świata, ale ona walczyła. Roland wtedy ją zahipnotyzował i stłumił jej wspomnienia. Wchodzi do samochodu i widzi Kiyo obserwującego ją w postaci lisa, wściekła na kłamstwa wszystkich, Eugenie odjeżdża. W swojej prywatnej saunie przypomina sobie jedno ze stłumionych wspomnień o Królu Burz, budząc się w obecności dziwnej istoty w jej domu. Jest atakowana przez Szarego Człowieka, który próbuje ją zgwałcić, ale ucieka i pokonuje go, a wkrótce potem Kiyo wdziera się do jej domu. Jest na niego zła za kłamstwo i uważa, że spał z nią, by wypełnić przepowiednię, ale on odpiera, że używali antykoncepcji. Mówi jej, że Maiwenn, Wierzbowowa Królowa, poprosiła go, aby ją znalazł i oznaczył, aby upewnić się, że przepowiednia nie spełni się, ponieważ ona jest jawnie przeciwna Królowi Burz, w przeciwieństwie do Dorian'a, który go jawnie popierał. Kiyo mówi jej, że będzie ją chronił przed paranormalnymi atakami, pragnąc być przyjaciółmi, jeśli nie mogą być kochankami. Po odejściu Kiyo, przyzywa Volusiana, a on mówi jej, by przyznała się do swojego dziedzictwa jako córka Króla Burz, aby zastraszyć tych, którzy próbują ją zaatakować, i że król Dorian pomaga ją chronić, choć oboje podejrzewają, że ma ukryte motywy. Eugenie utrzymuje kontakt z Kiyo, który obserwuje ją jako lis. Jej matka przeprasza ją, a ona jej wybacza, Eugenie pyta ją, czy była kiedykolwiek szczęśliwa z Królem Burz, ale matka mówi jej, że nienawidziła każdej sekundy swojego uwięzienia i że Eugenie odziedziczyła po nim fioletowe oczy. Nagle dom jest atakowany przez duchy, które ogłuszają jej matkę i porywają Eugenie. Pojawia się żywiołak błota, grożąc zabiciem jej matki, jeśli mu się nie podda. Nieoczekiwanie żywiołak błota i duchy są zabici przez piorun, który nieświadomie przyzywa Eugenie. Eugenie traci przytomność, budząc się w obecności matki, Kiyo i królowej Maiwenn – która jest ulżona, że Eugenie nie ma pragnienia wypełnienia przepowiedni. Pragnąc kontrolować swoją magię, Eugenie podróżuje do Innego Świata, aby prosić Dorian'a o naukę. On mówi jej, by nie ufała Maiwenn, ponieważ nie ma powodu, by ją żywić, podczas gdy on pragnie narodzin dziedzica Króla Burz i ją ochroni. Oferuje nauczyć ją, jeśli ona będzie spać z nim, ona odmawia i zgadzają się udawać kochanków, Dorian ją całuje i zauważa, jak jest spięta w jego obecności. W świecie ludzi Kiyo konfrontuje Eugenie z plotkami, a ona wyjaśnia sytuację, on ujawnia, że on i Maiwenn kiedyś byli parą. Oboje udają się na grupę astronomiczną na wzgórze, potem prawie uprawiają seks w zaparkowanym samochodzie, ale są atakowani przez hybrydowe stworzenie. Kiyo przemienia się w gigantycznego lisa zamiast w mniejszy odpowiednik. Eugenie uświadamia sobie, że stworzenie chce ją zabić, pokonuje je, ale jest ranna i denerwuje się, gdy Kiyo natychmiast nie przemienia się z powrotem z postaci lisa. Budzi się w domu i Kiyo wyjaśnia, że bycie „superlisem” utrudnia powrót do ludzkiej postaci. Dorian podróżuje do świata ludzi, aby nauczyć ją magii. Nie potrafi zlokalizować miski z wodą z zawiązanymi oczami i powiązaną sznurami, co powoduje, że zamiast tego zaczyna padać deszcz. Dorian zaprasza Eugenie na swój bal Beltane, dzień wcześniej ona i Kiyo uprawiają seks pod prysznicem, a podczas snu Eugenie ma sen o Królu Burz, budząc się wzburzona, przystępuje do seksu z Kiyo bez antykoncepcji. Eugenie bierze udział w balu Beltane, ale jest nękana przez potencjalnych adoratorów, w tym Aesona, który oferuje wymienić ją na Jasmine. Ujawnia jej, że Maiwenn jest w ciąży z dzieckiem Kiyo, ona zrywa z nim z wściekłością. Spotykając się z Dorianem, zgadza się spać z nim, aby pomóc uratować Jasmine, Dorian początkowo odmawia wierząc, że robi to dla zemsty na Kiyo, ale ostatecznie zgadza się. Jednak rezygnuje, gdy uświadamia sobie, że Eugenie go nie chce i jest spięta w jego obecności. Zamiast tego ćwiczą kontrolę magii i ona potrafi zlokalizować obiekty wodne. Następnego dnia w świecie ludzi ponownie ćwiczą, ale są atakowani przez duchy wody, które próbują ją zabić, ale Dorian potrafi użyć swojej magii, by je pokonać. Podejrzliwa, Eugenie podróżuje do zamku Maiwenn, aby ją skonfrontować, ona ostrzega ją przed zagrożeniami ze strony wrogów Dorian'a. Odwiedza Dorian'a i rozwija swoje zdolności magiczne, próbują spać razem, ale Eugenie jest nadal zbyt niepewna. W nocy prosi go, by ją związał, a następnie śpią razem, po czym Dorian zgadza się pomóc jej w przejęciu zamku Aesona. Grupa Eugenie i Dorian'a zbliża się do zamku Aesona, ale nagle zostają zaatakowani. Aeson atakuje ją, ale Dorian wkracza i zostaje schwytany przez zdolności ognia Aesona. Zmuszając grupę atakującą do defensywy, Aeson jest w stanie wysłać Nandi do Podziemia, zmuszając Eugenie do kapitulacji. Aeson kontynuuje torturowanie Dorian'a przez spalanie, ale Eugenie przyzywa wodę z ciała Aesona; wybuchając go. Spalony i ranny Dorian oszukuje Eugenie, by przyjęła Krainę Olszową jako swoje własne królestwo, przekształcając ją w replikę pustyni Tucson. Pojawia się Jasmine i oskarża Eugenie o kradzież ziemi, która została jej obiecana, i że ona i Eugenie są przyrodnimi siostrami przez Króla Burz. Finn ujawnia, że sprzymierzył się z Jasmine, rozpowiadał prawdziwe imię Eugenie i informował Aesona o nadchodzącym ataku. Wściekła, Eugenie banishuje Finna do Podziemia. Jasmine przyzywa duchy wody, a Eugenie dochodzi do wniosku, że Jasmine wysyłała stworzenia, by ją zabić zamiast Maiwenn. Rurik, Shaya i inni strażnicy walczą z duchami. Jasmine ucieka, gdy jej grupa przegrywa, ale Kiyo ginie. Zrozpaczona, Eugenie podróżuje do Podziemia, by sprowadzić jego ducha z powrotem do ciała. Przemieniona w czarnego łabędzia, lata przez Podziemie, ale jest atakowana przez stworzenia, które wcześniej zbanishowała. Przemieniona z powrotem w ludzką postać, spotyka się z ojcem, Królem Burz, który mówi jej, że Jasmine chętnie urodzi dziedzica, nawet jeśli Eugenie odmówi. Pojawia się Aeson i próbuje ją zaatakować, ona poddaje się i budzi się w wizji, w której nosi koronę Króla Burz, patrząc na armię Innego Świata i trzymając dziecko. Dorian pojawia się u jej boku jako jej równy. Wizja kończy się i znajduje Kiyo, ale jest zablokowana przez boginię Persefonę. Bogini obiecuje zwrócić duszę Kiyo, jeśli Eugenie zrezygnuje z miłości do niego. Eugenie zgadza się, dusza Kiyo jest wysyłana z powrotem do Innego Świata, w ostatniej chwili Persefone łamie kontrakt i odsyła ją również z powrotem. Z powrotem w Innym Świecie Eugenie konfrontuje Dorian'a z zmuszaniem jej do zostania królową królestwa Aesona. Próbuje przekonać ją do posiadania dziedzica przed Jasmine, a następnie mówi Eugenie, że ją kocha tak, jak ona kocha Kiyo. Planuje ignorować ziemię, on wściekle mówi jej, że to niemożliwe i że ziemia jest teraz Krainą Cierni, a ona Królową Cierni. Wracając do domu, naprawia swój związek z Kiyo. Volusian pojawia się i ostrzega ją przed Dorianem i Kiyo. Książka kończy się, gdy Eugenie upuszcza dzbanek z wodą i potrafi kontrolować zarówno wodę, jak i powietrze, mówiąc Timowi, że chce się więcej nauczyć.


Adolphe ulega manipulacji ze strony Barona de T*** i zgadza się zakończyć związek z Ellénore w trosce o swoją przyszłość zawodową. Przeczytanie listu potwierdzającego tę decyzję powoduje śmierć kobiety oraz ostateczną utratę zainteresowania życiem przez narratora.[sep]Adolphe, narrator, jest synem ministra rządu. Od wczesnego dzieciństwa introwertyczny, jego melancholijny stosunek do życia został ukształtowany przez rozmowy ze starszą przyjaciółką, której wgląd w głupotę i obłudę świata przeszkodził, a nie pomógł w życiu. Gdy zaczyna się powieść, ma 22 lata i właśnie kończy studia na Uniwersytecie w Getyndze. Podróżuje do miasta D*** w Niemczech, gdzie zostaje przyjęty na dworze oświeconego księcia. Podczas pobytu zyskuje reputację nieprzyjemnego dowcipnisia. Projekt uwodzenia przyjaciela inspiruje go do spróbowania czegoś podobnego z 32-letnią kochanką Hrabiego de P***, piękną polską uchodźczynią o imieniu Ellénore. Uwodzenie się udaje, ale oboje się zakochują, a ich związek staje się pochłaniający, izolując ich od otoczenia. W końcu Adolphe zaczyna się niepokoić, gdy uświadamia sobie, że poświęca wszelką przyszłość dla Ellénore. Ona przekonuje go, by przedłużył pobyt o sześć miesięcy, ale się kłócą, a gdy ona zrywa z Hrabią de P*** i opuszcza swoje dwoje dzieci, aby być z nim, oraz opiekuje się nim po tym, jak zostaje ranny w pojedynku, on czuje się wobec niej beznadziejnie zadłużony. Gdy opuszcza miasto D***, Ellénore podąża za nim, tylko po to, by zostać wygnaną z jego rodzinnego miasta przez ojca Adolpha. Adolphe jest wściekły i razem podróżują do jej odzyskanego niedawno majątku w Polsce. Jednak przyjaciel ojca, Baron de T***, manipuluje Adolfem, zmuszając go do obietnicy zerwania z Ellénore dla dobra swojej kariery. List zawierający tę obietnicę trafia do Ellénore, a wstrząs prowadzi do jej śmierci. Adolphe traci zainteresowanie życiem, a alienacja, z którą zaczęła się książka, powraca w poważniejszej formie.


Po miesiącu pobytu w San Francisco Francesca wyprowadza się z dzielonego mieszkania, aby zamieszkać samodzielnie. W tym czasie podejmuje pracę w restauracji IHOP, gdzie zostaje awansowana z gospodyni na kelnerkę, mimo że znaczna część utworu poświęcona jest jej niechęci do tego zajęcia i noszenia munduru.[sep]Papier z IHOP opowiada historię Franceski, dwudziestoletniej, niezadowolonej z życia lesbijki i dziewicy, pochodzącej z południowej Kalifornii, która zakochuje się w swojej wykładowczyni z college’u, Irene. Po pewnym czasie spędzonym razem Irene informuje Franceskę o swoim planie udania się na urlop naukowy do San Francisco, co wiąże się z zamieszkaniem z dwójką byłych studentek Irene – kobietą o imieniu Jenny i mężczyzną o imieniu Gustavo – którzy są oboje „kochankami” Irene. Nie chcąc być rozłączoną z Irene, Francesca decyduje się również przeprowadzić do San Francisco po wyznaniu, w którym ujawnia swoje uczucia w liście do Irene. Gdy już znajduje się w San Francisco, Francesca wprowadza się do Irene, Jenny i Gustavo, którzy mieszkają w mieszkaniu nazwanym przez siebie „Domem Prostoty”. Mieszkanie to symbolizuje życie w prostocie i nonawiolencję. Bez zatrudnienia Francesca zaczyna szukać pracy i ostatecznie podejmuje rolę gospodyni w restauracji IHOP; jednak szybko zostaje awansowana na stanowisko kelnerki. Po miesiącu spędzonym w San Francisco Francesca wyprowadza się z Domu Prostoty, aby urządzić własne mieszkanie. Reszta historii śledzi losy Franceski w okresie jej intensywnej miłości do Irene. W trakcie tej podróży, a będąc nadal zakochaną w Irene, Francesca zakochuje się w innych kobietach, w tym w Jenny, Marii, opiekunce Franceski z Wspólnoty Anonimowych Alkoholików, oraz co najmniej dwóch innych kobietach. Znacząca część książki poświęcona jest niechęci Franceski do pracy w IHOP, w tym do noszenia munduru, którego nie lubi. Powieść jest napisana w pierwszej osobie, a Francesca jest przedstawiona jako osoba pisząca historię w swoim mieszkaniu po przeprowadzce do San Francisco.


Joshua Calvert odnajduje Śpiącego Boga, który jest nagą osobliwością zasilaną energią próżni i stworzony do pomocy istotom świadomym. Dzięki niemu Calvert przywraca skradzione planety do Wszechświata oraz sprawia, że Quinn Dexter staje się naczyniem transportującym wszystkie ludzkie dusze do punktu omega.[sep]Jay Hilton, jedno z dzieci ocalałych z Lalonde, budzi się, gdy Tranquillity pada ofiarą ataku Organizacji i jej sojuszników, hellhawków. Gdy siedlisko jest w niebezpieczeństwie natychmiastowego zniszczenia, personel Kiint natychmiast ewakuuje się, uruchamiając swoje „Emergency Exodus Facility”, osobiste robaki, które transportują ich do prawdziwego układu gwiazdowego macierzystego Kiint. Młode Kiint, Haile, postanawia, że nie może pozwolić, by Jay zginęła w ataku, i aktywuje na niej Emergency Exodus Facility, usuwając ją również z Tranquillity, na niechęć jej rodziców, Nanga i Lerii. Jay znajduje się na planecie, która wydaje się być tylko jedną z setek orbitujących gwiazdę na tej samej orbicie. Rodzice Haile niechętnie potwierdzają, że ten układ macierzysty Kiint znajduje się w rzeczywistości w innej galaktyce, a rzekoma macierzysta planeta Kiint, Jobis, była w rzeczywistości tylko jedną naukową placówką. Z żalem ogłaszają, że Tranquillity zostało albo zniszczone, albo zmuszone do kapitulacji przed opętanymi. Jowiszowy Konsensus zostaje postawiony w stan alarmu, gdy nad Jowiszem otwiera się ogromny robak. Są w szoku, gdy pojawia się siedlisko Tranquillity. Ione Saldana ujawnia, że Michael Saldana obawiał się, że cokolwiek zniszczyło Laymil, może wrócić do ich układu, i dał Tranquillity środki do ucieczki przed tym zagrożeniem. Lady Macbeth wyrusza do Trafalgaru i tam ujawnia wydarzenia swojej misji Pierwszemu Admirałowi, który jest zadowolony, że Alchemik został zniszczony, a Alkad Mzu nie jest już na wolności. Po dokładnym przesłuchaniu załogi, pozwala im udać się do Tranquillity. Zwołano spotkanie, a Ione proponuje, aby Tranquillity i Jowiszowy Konsensus połączyły siły w celu odnalezienia Śpiącego Boga Tyrathca i sprawdzenia, jak mógłby się przydać w walce z opętanymi. Syrinx i voidhawk Oenone zgłaszają się na ochotnika do misji, a Joshua Calvert zgadza się wziąć Lady Macbeth w tę misję. Flota Konfederacji i Kulu ESA również zgadzają się wesprzeć przedsięwzięcie. Ponieważ misja będzie obejmować podróż kilka tysięcy lat świetlnych daleko poza terytorium Konfederacji, Lady Macbeth otrzymuje zezwolenie na użycie antymaterii w tej misji. Flota Konfederacji zlokalizowała zakład produkcji antymaterii, który zasila Organizację Capone. Pozwalają Lady Macbeth zatankować, a następnie niszczą go. Hellhawk Organizacji obserwujący atak zauważa, że Lady Macbeth skoczył do głównej planety kolonialnej Tyrathca w przestrzeni Konfederacji i przekazuje tę informację Organizacji. Wysłano kilka statków Organizacji w pościgu i w celu zbadania sprawy. Na Ombey rozpoczyna się Kampania Wyzwolenia z masowym atakiem na Mortonridge przeprowadzonym przez dziesiątki tysięcy regularnych wojsk i edenistycznych żołnierzy bitek. Chociaż kampania jest kosztowna, zdobywa się teren, a tysiące opętanych jest siłą wyrzucanych ze swoich gospodarzy. Ostatecznie opętani wycofują się na mały skrawek ziemi na cyplu półwyspu i, łącząc swoje moce energetyczne, są w stanie teleportować cały ten skrawek ziemi do dziwnego szarego świata. Opętani i atakujący żołnierze zgadzają się na rozejm, dopóki nie będą w stanie ustalić, jak przetrwać w tym dziwnym miejscu. Siedlisko Valisk jest uwięzione w kolejnym świecie, przezywanym „ciemnym kontinuum”. Moc energetyczna jest w tym miejscu słaba, a rozpad entropijny jest znacznie potężniejszy niż zwykle. W rezultacie energia Valisk jest tracona do „ciemnego kontinuum”, jak je nazwano. Co gorsza, każda energia, której udaje się wygenerować, przyciąga uwagę potwornych, nieśmiertelnych, zmieniających kształt drapieżników znanych jako Orgathé, którzy atakują siedlisko z zapałem, aby żywić się jego mocą. W tym wymiarze występuje nachylenie grawitacyjne prowadzące do przerażającego miejsca zwanego Mélange, morza ciekłego azotu o temperaturze ciekłego azotu, w którym uwięzione są istoty z tego kontinuum, niezdolne do zgromadzenia wystarczającej ilości energii, aby uciec. Dariat ucieka z Valisk w kapsule ratunkowej z Toltonem, zanim uderzy w Mélange i wybuchnie, ale zastanawiają się, że to tylko kwestia czasu, gdy kapsula zabraknie paliwa i rozpuści się, zmuszając ich do dołączenia do torturowanych istot na zewnątrz. Zespół badawczy Floty Konfederacji odkrywa możliwy sposób zabijania opętanych, urządzenie „anty-pamięci”, które wyeliminuje zarówno opętanego, jak i opętującą duszę. Pierwszy Admirał jest przerażony tą bronią i jeszcze bardziej przerażony, gdy prezydent Haakar, w panice, gdy kryzys opętania rozprzestrzenia się na więcej światów, autoryzuje jej rozwój. Naukowcy mają nadzieję stworzyć potężniejszą wersję, która zniszczy wszystkie dziesiątki miliardów dusz w zaświatach, co staje się kontrowersyjnym pomysłem w rządzie Konfederacji. Chociaż pierwsza broń została ukończona, dalsze badania są zawieszone, gdy samotny samobójczy atakujący z Organizacji detonuje bombę antymaterii tuż obok siedliska, napromieniowując je i niszcząc dziesiątki statków na zewnątrz. Wewnętrzny personel przeżywa, ale musi przenieść swój personel i sprzęt do Avonu. Wściekły, Pierwszy Admirał rozkazuje, aby Organizacja została trwale wyeliminowana. Flota ponad tysiąca okrętów wojennych Konfederacji mobilizuje się i atakuje światy podbite przez Organizację, zmuszając je do wycofania się z powrotem do Nowej Kalifornii. Inne światy, uwolnione z konieczności dostarczania Organizacji materiałów, są przesuwane poza wszechświat przez swoje opętane populacje. Joshua Calvert i Syrinx rozpoczynają poszukiwania Nagiego Boga, odwiedzając jedyną znaną planetę Tyrathca w Konfederacji, włamując się do opuszczonego statku-arki na orbicie planety, aby ustalić pochodzenie Tyrathca, której pierwotna planeta macierzysta wydaje się znajdować po dalekiej stronie Mgławicy Oriona. W drodze jednak Tyrathca również włamują się do statku-arki i ścigają zespół wyprawowy, który znajduje również dowody w systemach statku-arki na wcześniejsze użycie przez Kiint. Ludziom udaje się uciec, powtarzając manewr czarnego jastrzębia Udat, połykając się do pustej komory w statku-arki i ponownie się z niej wydobywając, aby uwolnić zespół wyprawowy. Na Ziemi Louise Kavanagh wraca do Londynu po ostrzeżeniu Banneth o zamiarze Quinna Dextera zabicia jej. Ostatecznie ujawnia się, że działania Quinna zostały odkryte przez tajną radę bezpieczeństwa Govcentral zwaną B7. Są w kontakcie z Banneth i próbują użyć jej jako przynęty, aby wyciągnąć Dextera z ukrycia, a następnie uderzyć w budynek, w którym się znajduje, orbitalnym laserem gamma. Quinn jednak przejrza ich pułapkę i zorganizował, aby w budynku znajdował się jego sobowtór, podczas gdy został zniszczony, zabijając tym samym Banneth i sobowtóra, i sprawiając, że B7 myśli, że nie żyje. Jego plan zostaje jednak udaremniony przez osobę nazywającą się „przyjacielem Cartera McBride'a” (chłopca, którego Laton zabił, aby ujawnić kult Quinna na Lalonde), a B7 znów jest na śladzie Quinna. Louise jest wzywana przez członka B7, Nadzorcę Europy Zachodniej. Ujawnia jej prawdę o B7: jest to konsorcjum niesamowicie bogatych osób, których „instytucje finansowe posiadają zdrowy procent rasy ludzkiej”. Wierzą, że są nieśmiertelni, ponieważ używają afinności do przenoszenia swoich wspomnień i osobowości do ciał klonów, aby uniknąć śmierci, w bardzo podobny sposób jak Edeniści (chociaż Kiint ujawniają, że dusze różnią się od „konstruktów pamięci” i że w rzeczywistości umierali za każdym razem, gdy ich stare ciała były niszczone, a ich dusze przechodziły dalej). Ujawnia również, że byli oni prawdziwą przyczyną schizmy między Adamistami a Edenistami, która rozpoczęła się jako ich próba zachowania technologii bitek tylko dla siebie (plan, który został udaremniony, gdy Wing-Tsit Chong stworzył Edenizm). Organizuje spotkanie Louise z Fletcherem Christianem w Londynie. Stamtąd mieliby znaleźć Dextera i użyć urządzenia anty-pamięci, aby go na zawsze zabić. Operacja kończy się niepowodzeniem, a Louise ostatecznie konfrontuje się z Quinnem w katedrze św. Pawła w Londynie, gdzie próbuje przynieść Noc do Wszechświata, transportując Mélange na Ziemię (czyn, który nawet Kiint uważają za niepokojący). Prawie mu się to udaje, mimo wysiłków Fletchera, Dariata (który wraz z Toltonem, swoim przyjacielem, został przetransportowany z powrotem do Wszechświata, gdy Quinn przyzwał Mélange) i powracającego z zaświatów Powella Mananiego (przyjaciela Cartera McBride'a). Lady Macbeth i Oenone kontynuują podróż do układu macierzystego Tyrathca, teraz pochłoniętego przez czerwonego olbrzyma. Początkowo wierzą, że układ jest niezamieszkany, dopóki nie dostrzegają dziesiątek siedlisk okalających Czerwonego Olbrzyma. Kontaktują się z najbliższym i nawiązują kontakt z Mosdvą, którzy okazują się być kiedyś niewolnikami Tyrathca, używanymi do górnictwa i budowania statków oraz siedlisk, ponieważ byli bardziej wszechstronni w zerowej grawitacji. Przybycie Lady Macbeth prowadzi do wybuchu wojny między domenami na siedlisku, która kończy się, gdy uzyskują mapę gwiazd Tyrathca i dają domenom ich technologię FTL. Po długiej podróży znajdują Śpiącego Boga – nagą osobliwość, zasilaną przez kontrolowanie energii próżni. Nagi Bóg został pierwotnie stworzony, aby usunąć jego rasę twórców z obecnego wszechświata i został zbudowany, aby pomagać istotom świadomym. Ujawnia, między innymi, że dusze pozostają uwięzione w zaświatach, ponieważ nie są w stanie zaakceptować śmierci, w takim przypadku zostałyby przetransportowane do „punktu omega”, końca Wszechświata, skąd proceededby tworzyć nowy. Joshua Calvert używa boga, aby przywrócić każdy skradziony planetę Konfederacji do Wszechświata, przed przesunięciem ich poza Galaktykę, zmieniając robaki, aby usunąć opętanych. Sprawia również, że Quinn staje się naczyniem dla wszystkich ludzkich dusz w zaświatach, aby przetransportować je wszystkie do punktu omega, zamiast pozwolić im cierpieć w wiecznym czyśćcu. Następnie daje sobie afinność i wraca do Tranquility, poślubia młodą Louise i osiedla się, aby żyć na Norfolk. Liczne wątki fabularne są również wiązane na ostatnich stronach, ujawniając ponowne spotkanie Dariata z Anastazją w świecie poza zaświatami, tak mówiąc, los członków B7 i Andre'a Duchampa (którego Joshua ironicznie porzuca na planecie karnej), „konwersję” Ralpha Hiltcha na edenizm, przebudzenie Syrinx Erika Thakrara i osiedlenie się Hiltonów na Norfolk.


W odpowiedzi na nasilający się sabotaż i zrzuty angielskich materiałów wybuchowych, wojska okupacyjne uwalniają burmistrza Ordena oraz doktora Wintera z aresztu. Burmistrz walczy o życie, wierząc, że idea wolności zginie wraz z nim, a opór mieszkańców zostanie szybko złamany.[sep]Małe nadmorskie miasteczko, zaskoczone nagłym atakiem, zostaje opanowane przez wojska inwazyjne przy znikomym oporze. Miasto ma duże znaczenie, ponieważ jest portem obsługującym dużą kopalnię węgla. Pułkownik Lanser, dowódca batalionu inwazyjnego, wraz ze swoim sztabem zakłada kwaterę główną w domu demokratycznie wybranego i popularnego burmistrza Ordena. Gdy świadomość okupacji do mieszkańców dociera, a pogoda staje się ponura, a śniegi zaczynają padać wcześniej niż zwykle, „prosty, spokojny lud” miasta jest zły i zdezorientowany. Pułkownik Lanser, weteran wielu wojen, stara się działać pod płaszczykiem cywilizacji i prawa, ale w głębi serca wie, że „nie ma spokojnych ludzi” wśród tych, których wolność odebrano siłą. Ten pozór szybko zostaje zburzony, gdy Aleksander Morden, były radny i „wolny człowiek”, otrzymuje rozkaz pracy w kopalni. Atakuje kapitana Lofta kilofem, ale w drogę wbiega kapitan Bentick i ginie. Po pospiesznym procesie Morden zostaje rozstrzelany przez pluton egzekucyjny. Ten incydent staje się katalizatorem dla mieszkańców miasta, którzy zaczynają dążyć do „powolnej, cichej, czekającej zemsty”. Odcinki kolei łączącej port z kopalnią są regularnie uszkadzane, maszyny często się psują, a dynamo generatorów elektrycznych ulega zwarciom. Za każdym razem, gdy żołnierz poluzuje czujność, napije się lub wyjdzie z kobietą, zostaje zabity. Burmistrz Orden stoi po stronie swojego ludu i stara się wytłumaczyć pułkownikowi Lanserowi, że jego cel – „trwałe złamanie ducha człowieka” – jest niemożliwy do zrealizowania. Zimna pogoda i ciągły strach ciążą na siłach okupacyjnych, z których wielu pragnie końca wojny, aby móc wrócić do domów. Uświadamiają sobie bezsensowność wojny i to, że „muchy zwyciężyły lep na muchy”. Członkowie ruchu oporu uciekają do Anglii i proszą Anglików o materiały wybuchowe, aby mieszkańcy miasta mogli zintensyfikować swoje działania. Angielskie samoloty zrzucają na spadochronach małe paczki zawierające laski dynamitu i czekoladki w całym mieście. W stanie paniki armia bierze burmistrza i jego przyjaciela, doktora Wintera, lekarza i historyka miasta, jako zakładników i daje do zrozumienia, że każda akcja ruchu oporu doprowadzi do ich egzekucji. Burmistrz Orden wie, że nic nie jest w stanie zatrzymać jego ludzi i że jego śmierć jest nieuchronna. Mówi swojej żonie, że choć on może zostać zabity, to idea burmistrza (a także wolność i demokracja) jest poza zasięgiem jakiejkolwiek armii. Przed egzekucją burmistrz Orden przypomina doktorowi Winterowi dialogi Sokratesa z „Obrony”, rolę, którą odgrywał w szkolnym przedstawieniu, i mówi mu, aby upewnił się, że dług wobec armii zostanie spłacony, czyli że opór będzie kontynuowany.


Zdaniem Prose Anton Czechow uczy, jak pisać poprzez zdecydowane osądzanie własnych postaci. Pisarz powinien pełnić rolę sędziego i oceniać ich rozmowy oraz działania, zamiast pozostawać bezstronnym obserwatorem.[sep]* Rozdział pierwszy: Analiza tekstu literackiego Prose omawia pytanie, czy pisania można nauczyć. Odpowiada na nie, sugerując, że choć warsztaty pisarskie mogą być pomocne, najlepszym sposobem na naukę pisania jest czytanie. Analizując uważnie książki, Prose badała dobór słów i budowę zdań. Uważna lektura pomogła jej rozwiązać trudne problemy we własnym pisaniu. * Rozdział drugi: Słowa Prose zachęca czytelnika do zwolnienia i czytania każdego słowa. Przypomina, że słowa to „surowiec, z którego wyrabia się literaturę”. Wzywając czytelnika do zatrzymywania się przy każdym słowie, sugeruje zadanie następującego pytania: „Co autor chce przekazać tym słowem?” * Rozdział trzeci: Zdania Prose omawia, jak „dobrze zbudowane zdanie transcendentuje czas i gatunek”. Wierzy, że pisarz, który dba o to, co stanowi dobrze skonstruowane zdanie, jest na dobrej drodze. Prose wspomina o znaczeniu opanowania gramatyki i o tym, jak może ona poprawić jakość zdań pisarza. W tym rozdziale omawia również użycie zdań długich, krótkich i rytmu w prozie. * Rozdział czwarty: Akapity Prose omawia, że tak jak w przypadku budowy zdań, pisarz, który dba o budowę akapitów, podąża we właściwym kierunku. Stwierdza, że pisarz, który czyta szeroko, odkryje, że nie ma ogólnych zasad tworzenia dobrze zbudowanego akapitu, ale „tylko indywidualne przykłady, które pomogą [pisarzowi] wskazać kierunek, w którym [pisarz] może chcieć pójść”. * Rozdział piąty: Narracja Przy określaniu punktu widzenia Prose mówi, że publiczność jest ważnym czynnikiem. Podaje przykłady z literatury dotyczące wariantów punktu widzenia. Omówione są pierwsza i trzecia osoba, a podany jest nawet przykład pisania fikcji w drugiej osobie. * Rozdział szósty: Postać Wykorzystując przykłady z dzieł Heinricha von Kleista i Jane Austen, Prose omawia, jak pisarze mogą rozwijać charakterystykę. Wspomina, że Kleist w swoim „Markizie O...” pomija fizyczny opis postaci, ale zamiast tego „mówi nam tyle, ile musimy wiedzieć o jego postaciach, a następnie uwalnia je w narracji, która nie przestaje wirować aż do ostatniego zdania...”. Fragmenty z innych utworów literackich są użyte do pokazania, jak akcja, dialog, a nawet opis fizyczny mogą pomóc w rozwijaniu charakterystyki. * Rozdział siódmy: Dialog Prose rozpoczyna ten rozdział od obalenia rady, że pisarze powinni poprawiać i oczyszczać dialog, aby brzmiał mniej kwaśno niż rzeczywista mowa. Wierzy, że ta idea dialogu może być posunięta zbyt daleko i że dialog można wykorzystać do ujawnienia nie tylko słów na powierzchni, ale także wielu motywacji i emocji postaci leżących pod spodem. * Rozdział ósmy: Szczegóły Wykorzystując przykłady z literatury, Prose wyjaśnia, jak jeden lub dwa ważne szczegóły mogą wywrzeć na czytelniku bardziej niezapomniane wrażenie niż lawina opisów. * Rozdział dziewiąty: Gest Prose argumentuje, że gesty wykonywane przez postacie fikcyjne nie powinny być „fizycznymi kliszami”, ale oświeceniami, które napędzają narrację. * Rozdział dziesiąty: Nauka od Czechowa Prose podaje przykłady tego, czego nauczyła się z czytania Antona Czechowa. Jako nauczycielka pisania kreatywnego przekazywałaby rady swoim studentom po przeczytaniu ich historii. Jako fanka Czechowa czytałaby jego opowiadania i znajdowała przykłady tego, jak on skutecznie łamał „zasady” pisania fikcji, przecząc temu, co ostatnio kazała swoim studentom robić w ich projektach pisarskich. Prose omawia również, jak Czechow uczy pisarza pisać bez osądzania; opowiada, jak Czechow ćwiczył bycie nie „sędzią swoich postaci i ich rozmów, ale raczej bezstronnym obserwatorem”. * Rozdział jedenasty: Czytanie dla odwagi Prose omawia lęki, jakie mogą mieć pisarze: ujawnianie zbyt wiele o sobie w swoim pisaniu; opieranie się presjom, że pisarze muszą pisać w określony sposób; określanie, czy akt pisania jest tego wart, gdy bierze się pod uwagę stan świata. Kończy swoją książkę, stwierdzając, że pisarz może obawiać się tworzenia „chwastów” zamiast „róż”. Kontynuując metaforę, mówi, że czytanie jest sposobem dla pisarza, aby zobaczyć, jak inni ogrodnicy uprawiają swoje róże. * Książki do przeczytania natychmiast Prose zawiera listę rekomendacji książek, z których wiele ma fragmenty użyte jako przykłady dla koncepcji, które omawia.


Sam McCready odchodzi ze służby po tym, jak jego biuro zostaje zlikwidowane w związku z oficjalnym końcem zimnej wojny. Jego przewidywanie, że świat nadal będzie niebezpieczny, znajduje potwierdzenie, gdy dowiaduje się o inwazji Iraku na Kuwejt.[sep]Dyskretnie wyjaśnia się szefowi brytyjskiego wywiadu, że w nowej atmosferze odprężenia i ocieplenia stosunków ze Związkiem Radzieckim rola SIS będzie musiała zostać zredefiniowana, a niektórzy z jej bardziej agresywnych agentów muszą zostać nauczeni posłuszeństwa. Szefowi nakazuje się uczynić z mavericka przykład, a sugerowanym kandydatem jest Sam McCready. Zastępca McCready’ego nie chce pozwolić, by jego mentor odszedł na emeryturę bez walki i domaga się rozprawy, podczas której przywołane zostają cztery najsłynniejsze sprawy McCready’ego. SIS kontaktuje się z wysokim rangą radzieckim generałem, oferującym przekazanie dokumentów zawierających kluczowe szczegóły radzieckich planów wojskowych. Spotkanie ma odbyć się w Niemczech Wschodnich. McCready dowodzi operacją, ale jest zbyt dobrze znany Sowietom, by ryzykować osobiste wyjście w teren. Dlatego rekrutuje swojego starego sojusznika, starzejącego się agenta BND, Bruno Morenza. W ramach przysługi staremu przyjacielowi i w rażącym naruszeniu zasad zatrudnienia w BND, Morenz zgadza się wkroczyć do Niemiec Wschodnich i udaje mu się zdobyć dokumenty. Morenz jest jednak już na skraju załamania nerwowego z powodu wydarzeń w Niemczech Zachodnich (miał romans z rozwiązłą kobietą, która później go obraziła, co doprowadziło do tego, że przypadkowo zabił ją i jej sutenera) i podejmuje lekkomyślną ucieczkę podczas drobnej kolizji drogowej. Rozpoczyna się pościg, a służby bezpieczeństwa NRD w końcu zdają sobie sprawę, że mają do czynienia z poważną sprawą szpiegowską. McCready również uświadamia sobie, że Morenz jest w poważnych kłopotach; przeglądając przeszłość Morenza, lokalizuje potencjalne miejsce ukrycia. Wbrew wszelkim rozkazom przyjmuje fałszywą tożsamość, wykorzystuje starych przyjaciół, by niepostrzeżenie przekroczyć granicę, i udaje mu się odnaleźć Morenza. Ponieważ obława już się na nich zamyka, a Morenz nie jest w stanie uciec, Sam podaje mu zatrute alkohole, zabiera dokumenty i ponownie przedostaje się przez granicę, chroniąc tym samym generała przed dekonspiracją, ratując Morenza przed gorszym losem i odzyskując poszukiwane dokumenty. Podczas wizyty Korpusu Wywiadu Wojskowego ZSRR (GRU) w Wielkiej Brytanii, jeden z nich dzwoni do londyńskiego oddziału Centralnej Agencji Wywiadowczej i ucieka do USA. Przedstawia się jako pułkownik KGB Piotr Orłow. Informacje Orłowa okazują się niezwykle cenne, prowadząc do aresztowania rosyjskich szpiegów w wielu krajach i dostarczając ważnych danych o planowaniu wojskowym ZSRR. Chociaż CIA jest zachwycona posiadaniem tak cennego źródła, Sam McCready ma przeczucie, że z Orłowem może być coś nie tak; jego podejrzenia potwierdza jeden z jego własnych agentów, szef rezydentury KGB w Londynie, który potajemnie pracuje dla McCready’ego (kryptonim Pamiątka). Pamiątka twierdzi, że Orłow nie jest zbiegiem, lecz „rośliną”, zadaniem którego jest oskarżenie wysokiego rangą oficera CIA o bycie radzieckim kretym i wzbudzenie w ten sposób chaosu i nieufności w całej agencji. W tym momencie współpraca między USA a Wielką Brytanią zamienia się we wzajemną nieufność, a obie strony gwarantują za swoje źródła. Wydarzenia przyspieszają, gdy Orłow w końcu (choć pośrednio) identyfikuje domniemanego zdrajcę CIA; w tym samym czasie Pamiątka nagle wyjeżdża do Moskwy. Wygląda na to, że Sam się myli. Aby jednak zapobiec rozpadowi CIA od wewnątrz, a także by udowodnić sobie, że Pamiątka go nie oszukał, McCready przygotowuje ucieczkę Pamiątki z Moskwy. Pamiątka ujawnia, że wrócił do Moskwy, aby przywieźć niepodważalne dowody zarówno swojej lojalności wobec Sama, jak i zdrady Orłowa. Jest jednak za późno: nadgorliwy agent CIA już zabił zidentyfikowanego oficera. Historia kończy się ujawnieniem Orłowa, który stoicko akceptuje swoją natychmiastową egzekucję. SIS odkrywa dowody, że Libia przygotowuje przesyłkę broni dla Tymczasowej Irlandzkiej Armii Republikańskiej (IRA) i innych europejskich grup terrorystycznych. Sam McCready rekrutuje byłego żołnierza SAS, a obecnie pisarza, Toma Rowse’a, by udawał kupca broni, pod cienką przykrywką badań do nowej powieści. Udaje mu się nawiązać kontakt z libijskim dostawcą broni i włączyć swoje zapasy do przesyłki dla IRA. Dzięki jego informacjom Brytyjczycy są w stanie zidentyfikować statek przewożący broń. McCready zwraca się o pomoc do elitarnej Special Boat Service (SBS), morskiego odpowiednika SAS, w celu przechwycenia jednostki. Kobieta, w której Tom był romantycznie zainteresowany, okazuje się bezpośrednio zaangażowana w działalność terrorystów IRA i ginie zastrzelona podczas abordażu statku. W tej części książki występuje błąd: Rowse leci z Valletty na Malcie do lotniska w Nikozji na Cyprze. Nie mógł tego zrobić, ponieważ lotnisko w Nikozji jest zamknięte od lipca 1974 roku. Musiałby więc polecieć do Larnaki. Sunshine to mała (fikcyjna) wyspa na Karaibach, przechodząca transformację z brytyjskich rządów do niepodległości. Wyspa ma wkrótce przeprowadzić pierwsze wybory gubernatora, a ponieważ nie wykształciły się jeszcze partie polityczne, dwaj główni kandydaci są ekspatami, bez żadnego wsparcia finansowego ani poparcia społecznego. Kiedy wypoczywający oficer policji z Florydy rozpoznaje wśród pracowników kampanii jednego z kandydatów znanego płatnego zabójcę, pośpiesznie wraca samolotem do Miami, ale jego maszyna wybucha w powietrzu. Jego partner leci na Sunshine, aby przeprowadzić śledztwo. W tym samym czasie brytyjski gubernator terytorialny zostaje zamordowany, a Scotland Yard wysyła śledczego; Sam McCready, przebywający w USA, słyszy o morderstwie i postanawia odwiedzić Sunshine. Trzej śledczy łączą siły na wyspie, a McCready demaskuje dwóch kandydatów na prezydenta jako odpowiednio bahamskiego przemytnika kokainy i agenta kubańskich służb specjalnych, obydwu dążących do wykorzystania wyspy dla własnych celów. McCready wykazuje się szybkim myśleniem, aby aresztować przestępców – w tym podrobieniem dokumentu mianującego go gubernatorem na jeden dzień – ale McCready udaje się pokrzyżować plany obu kandydatów i zapewnić, że przejście Sunshine do niepodległości przebiegnie gładko. Agent DEA łapie zabójcę swojego partnera w domu przemytnika, ale śledczemu z Scotland Yardu zajmuje zbyt dużo czasu, by ustalić, kto zabił gubernatora. McCready jako pierwszy dochodzi do wniosku, że morderstwo popełniła starsza amerykańska emigrantka, w jedynym celu przyciągnięcia władz i prasy na wyspę w celu zajęcia się otoczeniem obu kandydatów. Ze względu na jej wiek i ogromną popularność wśród mieszkańców wyspy, McCready postanawia zachować jej zbrodnię w tajemnicy. Na zakończenie sprawy Sama jego odwołanie zostaje odrzucone. Władze SIS podjęły decyzję tygodnie temu, że biuro Sama nie jest już potrzebne, ponieważ zimna wojna się skończyła. Oferując mu różne stanowiska biurowe, Sam odmawia na rzecz wcześniejszej emerytury, decydując, że wypełnił swą rolę. Ale wychodząc, ostrzega swojego zastępcę, by skupił się na swojej pracy, ponieważ – mimo co myślą biurokraci kierujący SIS – świat jest nadal bardzo niebezpiecznym miejscem, które zawsze będzie potrzebować szpiegów. Wychodząc z budynku, mija nagłówek gazety ogłaszający oficjalny koniec zimnej wojny. Cztery tygodnie później łowi ryby w pobliżu swojego domku emerytalnego, gdy słyszy w radiu, że Saddam Husajn najechał na Kuwejt. Słysząc ten nagłówek, McCready, usprawiedliwiony i niewzruszony, postanawia, że „pora zmienić przynętę”.


Novalee Nation zmuszona jest urodzić dziecko w sklepie Wal-Mart, a pomaga jej w tym Forney Hull wybijając okno. W szpitalu kobieta dowiaduje się, że ona i jej dziecko stali się sławni i trafili do wiadomości.[sep]Ta powieść zaczyna się od podróży Novalee i Willy’ego Jacka, jej ówczesnego chłopaka, z Tennessee do Kalifornii. W tamtym czasie Novalee ma „siedemnaście lat, jest w siódmym miesiącu ciąży, ma trzydzieści siedem funtów nadwagi i jest przesądna jeśli chodzi o siódemki”. Letts opisuje relacje Novalee z liczbą 7: „Dla większości ludzi siódemki przynoszą szczęście, ale nie dla Novalee; w wieku 7 lat jej matka uciekła z baseballowym sędzią o imieniu Fred”. Novalee przekonuje Willy’ego Jacka, by zatrzymali się w sklepie Wal-Mart w Sequoyah w stanie Oklahoma, aby mogła skorzystać z toalety i kupić parę sandałów, ponieważ jej własne wpadły przez podłogę ich zniszczonego samochodu. Gdy Novalee wychodzi ze sklepu Wal-Mart, uświadamia sobie, że Willy Jack zostawił ją z niczym innym jak tylko z jej plażową torbą i 7,77 dolara, które otrzymała jako resztę przy zakupie nowych sandałów. Nie mając dokąd pójść, Novalee spędza popołudnie w sklepie Wal-Mart i poznaje „Siostrę Męża” (Sister Husband), kind and spunky woman who runs the town's „Welcome Wagon”. Siostra Mąż ma głęboką wiarę i rozdaje rozdziały Biblii osobom, które spotyka. Przy pierwszym spotkaniu Siostra Mąż „myli” Novalee z dziewczyną o imieniu Ruth Ann Mott i daje Novalee kosz powitalny Welcome Wagon. Poznaje również Mosesa Whitecottona, fotografa robiącego portrety w sklepie Wal-Mart. Mowie mówi Novalee, by dała swojemu dziecku imię, które „coś znaczy” i „przetrwa wiele złych chwil”, a także podarowuje jej album fotograficzny. Później staje się mentorem Novalee, gdy coraz bardziej angażuje się ona w fotografię. Ponadto spotyka Benny’ego Goodlucka, Indianina, który daje Novalee drzewo kasztanowca na szczęście. Podczas gdy Novalee mieszka w Wal-Marcie, obserwuje, jak drzewo kasztanowca choruje. Idzie do biblioteki, gdzie spotyka Forneya Hulla, który pomaga jej znaleźć książki o kasztanowcu. Forney pochodzi z zamożnej rodziny, ale musiał porzucić studia, aby opiekować się swoją alkoholiczną siostrą. Wydaje się „szalony” i krzyczy w stronę Novalee fakty, które przeczytał w książkach. Novalee udaje się do domu Siostry Męża, która powiedziała jej w Wal-Marcie, że może odwiedzić jej dom w każdej chwili, aby zapytać Siostrę Męża, czy może posadzić swoje drzewo kasztanowca na jej posesji. Novalee Nation zmuszona jest urodzić dziecko w sklepie Wal-Mart, ale Forney, brat miejscowej bibliotekarki, wybija okno i pomaga jej wydostać się. W szpitalu zyskuje dobrą przyjaciółkę i dowiaduje się, że ona i jej dziecko są sławni i trafiają do wiadomości.


Stephanie Plum doprowadza sprawę do końca po zaciętej konfrontacji ze Zabójcą Róż i Goździków. W tym samym czasie jej starsza siostra Valerie rodzi córkę o imieniu Lisa, która jest dzieckiem Alberta Kloughna.[sep]Stephanie Plum, łowczyni nagród. Ma wszystkie zwykłe zmartwienia życiowe: czynsz, rodzinę, mężczyzn; jednak wszystkie jej troski przyćmiewa drobny fakt, że zazwyczaj ktoś próbuje ją zabić. Tytuł wydaje się pochodzić z popularnego powiedzenia „ubrany od stóp do głów”. „Nazywam się Stephanie Plum i urodziłam się oraz wychowałam w dzielnicy Chambersburg w Trenton, gdzie główne zajęcia mężczyzn to objadanie się ciastkami i skórkami wieprzowymi oraz dorastanie w „boczkach miłości””. Stephanie jest łowczynią nagród i amatorskim detektywem, która dzięki połączeniu szczęścia i intuicji zazwyczaj doprowadza sprawę do końca (choć często przez przypadek). Samuel Singh, imigrant w New Jersey z wizą pracowniczą, został zwolniony za kaucją wizową przez kuzynkę i szefową Stephanie, Vinnie. Gdy Singh znika, Vinnie musi odpowiedzieć za głośną kaucję. Stephanie wyrusza na poszukiwania. Zaczyna od TriBro, miejsca pracy Singha, należącego do trzech braci: Andrew, Barta i Clyde’a Cone’ów. Podczas gdy Andrew jest pomocny, a Clyde bardzo entuzjastycznie nastawiony do sprawy, Bart Cone wzbudza w Stephanie niepokój. W trakcie sprawdzania tła wychodzi na jaw, że Bart Cone był podejrzany o morderstwo Lillian Paressi, co tylko pogłębia jej podejrzenia. Tymczasem Stephanie zaczyna otrzymywać niechcianą uwagę w postaci białych goździków, czerwonych róż i dość niepokojących e-maili. Jej niepokój wzrasta, gdy przy kilku śmiertelnych wypadkach mających luźny związek z morderstwem Paressi również pojawiają się te kwiaty. Wkrótce potem informacja prowadzi Stephanie wraz z jej pomocniczką Lulą i Connie Rossoli poza „Burg” na błyszczące ulice Las Vegas. Odkrycie ciała Singha na lotnisku i seria niefortunnych spotkań z kilkoma ludźmi Rangera zmuszają ją do powrotu do Trenton, gdzie Plum wreszcie znajduje odpowiedzi, których szukała. Po zaciętej końcowej konfrontacji ze zabójcą Róż i Goździków Stephanie po raz kolejny ratuje sytuację. Na świat przychodzi nowa siostrzenica Stephanie, córka starszej siostry Valerie i Alberta Kloughna. Daje jej na imię Lisa.


Starsza siostra Hollinga pozostaje w domu, akceptując decyzje ojca dotyczące jej edukacji i pracy, co przyczynia się do harmonii w rodzinie. Ojciec chętnie podwozi syna, by odebrać siostrę, a matka odmawia przekazania mu pieniędzy na podróż.[sep]W 1967 roku Holling Hoodhood jest uczniem siódmej klasy na Long Island. W jego mieście rodziny mieszkają w różnych dzielnicach w zależności od wyznania. W środy jego koledzy z klasy katolicy uczą się katechizmu, a żydowscy koledzy chodzą do szkoły hebrajskiej. Holling, będąc prezbiterianinem, zostaje w klasie ze swoją nauczycielką, panią Baker, która – jak uważa Holling – „nienawidzi go”, ale później zaprzyjaźnia się z nim. Początkowo każe mu sprzątać salę i wykonywać inne prace, a następnie zaczyna czytać z nim Szekspira. Podczas gdy pani Baker każe Hollingowi zdawać egzaminy i pisać wypracowania o sztukach, aby sprawdzić, czy je naprawdę rozumie, Sycorax i Kaliban, klasowe szczury, które uciekły z klatki, gdy Holling ją sprzątał w ramach jednych z zadań pani Baker, przemykają po suficie, a niektórzy nauczyciele próbują je schwytać. Później w ciągu roku Holling zaczyna cieszyć się Szekspirem, szczególnie jego barwnymi obelgami i przekleństwami. W jeden z dni spędzonych z panią Baker mówi mu, że może dostać jedno z kilkudziesięciu kremówek, jeśli wyczyści wszystkie gumki. Mimo że zniszczył wszystkie kremówki, gdy jego przyjaciele dowiadują się, że jedną dostał, mówią, że jest im winien kremówki. Holling odłożył całą swoją kieszonkową, ale ostatecznie zabrakło mu. Piekarz sprzedający je, pan Goldman, przypadkowo potrzebuje chłopca, który zna Szekspira. Holling dostaje kremówki w zamian za obietnicę zagrania Ariela w społecznościowej inscenizacji „Burzy”. Holling cicho rozczarowuje się ojcem, którego ambicje biznesowe dominują w jego życiu i rozmowach. Nie tylko nie przychodzi na przedstawienie, ale też nie odbiera Hollinga i nie zabiera go na autografy do jego baseballowego idola, Mickeya Mantle'a. Na szczęście Holling dociera na autografowanie komunikacją publiczną, ale Mickey Mantle mówi Hollingowi, że nie rozdaje autografów dzieciom w żółtych rajtuzach. Danny Hupfer, który już dostał podpisany baseball, upuszcza piłkę przed Mickeym, mówiąc: „Wydaje mi się, że po tym nie potrzebuję”. On i Holling wychodzą. Pani Baker, której brat posiada sklep ze sprzętem sportowym, znajduje sposób, by wynagrodzić to Hollingowi dzięki swoim znajomościom. Organizuje wizytę Horace'a Clarke'a i Joe Pepitone'a u Hollinga i Danny'ego za to, że stanęli w obronie przeciwko Mantle'owi. Starsza siostra Hollinga, Heather, przez większość powieści nazywana tylko „moją siostrą”, jest w trakcie buntu przeciwko ojcu. Interesuje się prawami obywatelskimi, pracuje dla Bobby'ego Kennedy'ego, sprzeciwia się wojnie w Wietnamie i nie zgadza się z ojcem w prawie wszystkim. Ona i Holling kłócą się, jak to rodzeństwo, ale naprawdę się o siebie troszczą. Relacja Hollinga z Meryl Lee Kowalski zaczyna kwitnąć, mimo że jej ojciec jest architektem konkurującym z ojcem Hollinga. Nieporozumienie dotyczące ich ojców zagraża ich związkowi, ale godzą się i potem stają się lepszymi przyjaciółmi. Tymczasem ich przyjaciel Danny Hupfer jest zestresowany zbliżającym się bar micwą. Jednak pani Baker, której mąż zaginął w akcji w niebezpiecznej części Wietnamu, odnosi się do niego z życzliwością, a jego przyjaciele bronią go. Jedną z wielu osób, które źle się do niego odnoszą, jest kucharka, pani Bigio, której mąż jest na wojnie. Później on ginie, a jego ciało zostaje znalezione na wzgórzu. Kiedy pan Hoodhood zmusza córkę do pracy dla niego po szkole i w soboty, uniemożliwiając jej wolontariat na rzecz kampanii Roberta Kennedy'ego, napięcie w rodzinie rośnie. Gdy ojciec decyduje, że nie pozwoli jej iść na studia, jego pragnienie, by ją „chronić”, jest oczywiste – chce, by pracowała dla niego za niskie wynagrodzenie i w ten sposób kontrolował jej życie. Nagle ucieka z chłopakiem o imieniu Chit, a napięcie w domu wzrasta. Pan Hoodhood mówi, że jego córka nie musi szukać u niego pomocy w przyszłości, a pani Hoodhood cicho buntuje się w jedyny dostępny sobie sposób, przestając gotować ulubione potrawy męża i odmawiając wspólnego przejażdżki wieczorem jego nowym samochodem. Holling dołącza do drużyny biegowej i otrzymuje nieoczekiwaną pomoc od pani Baker, która niegdyś była medalistką olimpijską. Kiedy jego ojciec również zrywa obietnicę zabrania Hollinga na Dzień Otwarcia na Yankee Stadium, pani Baker znowu przychodzi z pomocą, ponieważ rozpoznaje, że Holling jest dobrym dzieckiem w mniej niż idealnej sytuacji. W serii ciekawych i ironicznych zwrotów akcji to wydarzenie prowadzi do lukratywnego kontraktu dla pana Kowalskiego, którego ojciec Hollinga niemal zbankrutował. Podczas tego odcinka imię siostry zostaje w końcu ujawnione w poruszającym zbiegu okoliczności. Kiedy ojciec odmawia podwiezienia go do terminala, by spotkał się z siostrą, a matka najwyraźniej nie chce lub nie może sprzeciwić się ojcu, podwózka oferuje mu pan Kowalski. Nadal jednak potrzebuje sposobu na powrót dla siebie i siostry. Matka bez wahania daje mu pieniądze, nie mówiąc o tym mężowi. Przywozi siostrę do domu, a gdy pan Hoodhood z drwiną pyta córkę, czy znalazła siebie, Holling odpowiada za nią: „Ona znalazła mnie”. Wraz z końcem roku szkolnego pani Baker, która dowiedziała się, że jej zaginiony mąż jest bezpieczny i wróci do domu, zabiera dzieci na biwak. Wyprawa wiąże się z wieloma nieszczęściami, w tym zgubieniem otwieracza do konserw, zmoczeniem przez ulewę i atakiem chmar komarów, zwłaszcza gdy Holling krótko opisuje ostatnie tygodnie szkoły i spotkanie pani Baker z jej mężem, ale dojrzałość, jaką zdobył dzięki swoim doświadczeniom, uwidacznia się w jego komentarzach o przeczytanych sztukach Szekspira i w sposobie, w jaki łączy lekcje życia Szekspira z ludźmi wokół siebie. Jest jasne, że dzięki pomocy siostry, przyjaciół i troskliwej nauczycielki Holling jest na drodze do samodzielnego wyboru swojej ścieżki życia, zamiast być zastraszany przez ojca.


Zozie de l'Alba sprawia, że Anouk nie radzi sobie z prześladowcami oraz doprowadza do upadku cukierni. Mimo pogorszenia sytuacji życiowej Vianne, kobieta ta unika konfrontacji z Zozie, co skutkuje utratą jej magii i tożsamości.[sep]Żyjąc w małej cukierni w Montmartre w Paryżu, Vianne i jej córki Anouk oraz Rosette porzuciły magię i przygody na rzecz stabilnego, choć nie szczęśliwego życia. Vianne jest teraz wdową Yanne Charbonneau, matką „Annie”. Ukrywając swoją magiczną naturę, czuje, że robi dla córek to, co słuszne, ale sama jest niezadowolona: dochodzi do konfliktów z Anouk, brakuje pieniędzy, a jej wynajmujący, Thierry le Tresset, naciska na nią, by go poślubiła. Nie ma już czasu na wyrabianie ręcznej, wysokiej jakości czekolady i jest zmuszona sprzedawać tę zwyczajną, produkowaną fabrycznie. Anouk jest równie nieszczęśliwa. W szkole jest prześladowana i traktowana jak wariatka; jej matka zdaje się zmienić nie do poznania, a ona nienawidzi życia w Paryżu. Tęskni za Rouxem, ojcem Rosette, w którym Vianne wciąż się kocha, ale którego porzuciła z powodu jego niezdolności do ustatkowania się. Sytuacja wydaje się beznadziejna i skazana na pogorszenie. A potem, w wigilię Wszystkich Świętych, Zozie de l'Alba wkracza w ich życie, przywracając magię i urok. Wydaje się być dokładnie tym, kim kiedyś była sama Vianne: dobroczynną siłą, wolnym duchem, pomagającym ludziom wszędzie, gdzie się pojawi. Ale Zozie jest złodziejką tożsamości, a może nawet kolekcjonerką dusz. Ma na oku życie Vianne i zaczyna wkradać się w łaski rodziny. Wkrótce zaczyna pracować w cukierni, pomagając i rozumiejąc wszystkich, tak jak kiedyś robiła to Vianne. Pomaga Anouk uporać się z prześladowcami, którzy dręczą ją w szkole. Sklep zaczyna prosperować pod jej wodzą, ku wielkiej niechęci Thierry'ego. Gdy Roux, były kochanek Vianne, pojawia się na scenie, Zozie pomaga Vianne wybrać między stabilnym życiem z Thierrym a pełną miłości relacją z mężczyzną, którego kocha. Ale gdy życie Vianne zaczyna się stopniowo poprawiać pod wpływem Zozie, staje się jasne, że wszystko to musi przyjść w straszliwej cenie. W końcu Vianne zmuszona jest stanąć do konfrontacji z Zozie na jej własnym terenie, by odzyskać swoją magię i tożsamość oraz walczyć – ale czy nie jest już za późno?


Podczas studiów medycznych we Francji Lecter systematycznie zabija ludzi odpowiedzialnych za śmierć jego siostry. Po zerwaniu z Lady Murasaki i uniknięciu więzienia, wyjeżdża do Ameryki, aby rozpocząć staż w szpitalu Johns Hopkinsa.[sep]Na początku powieści (1941) Lecter ma osiem lat i mieszka w zamku Lecterów na Litwie, gdy Operacja Barbarossa, inwazja Hitlera na Związek Radziecki, zamienia region Bałtyku w część najkrwawszego frontu II wojny światowej. Lecter, jego siostra Mischa oraz rodzice uciekają do rodzinnego domku myśliwskiego w lesiu, aby uniknąć zbliżających się wojsk niemieckich. Po trzech latach Nazistów ostatecznie wypędza z krajów, które są teraz zajęte przez Związek Radziecki. Podczas ich odwrotu niemiecki Stuka niszczy jednak sowiecki czołg, który zatrzymał się przy domku rodziny Lecterów, szukając wody. Wybuch zabija wszystkich oprócz Lectera i Mischy. Przetrwają w chacie, dopóki sześciu byłych litewskich milicjantów pod wodzą nazistowskiego kolaboranta o imieniu Vladis Grutas nie szturmuje i nie ograbia jej. Nie znajdując żadnego innego jedzenia, zabijają i zjadają Mischę, podczas gdy Lecter bezradnie na to patrzy. Traci przytomność, a później jest znajdywany błąkający się i niemy przez załogę sowieckiego czołgu, która zabiera go z powrotem do zamku Lecterów, który jest teraz sowieckim sierocińcem. Lecter jest nieodwracalnie traumatyzowany tym przeżyciem i rozwinja dziką obsesję na punkcie pomścić śmierć siostry. Lecter zostaje zabrany z sierocińca przez swojego wujka, znanego malarza, i wyjeżdża z nim mieszkać do Francji. Szczęście ich wspólnego życia zostaje przerwane nagłą śmiercią wujka. Większość majątku zostaje przejęta na pokrycie podatków spadkowych. Lecter zamieszkuje w skromnych warunkach ze swoją japońską ciotką, Lady Murasaki, i nawiązują ze sobą szczególną, quasi-romantyczną relację. Podczas pobytu we Francji Lecter rozwija się jako student medycyny. Popełnia swoje pierwsze morderstwo jako nastolatek, zabijając lokalnego rzeźnika, który znieważył Murasaki. Jest podejrzewany o zabójstwo rzeźnika przez inspektora Popila, francuskiego detektywa, który również stracił rodzinę podczas wojny. Dzięki w dużej mierze interwencji Murasaki Lecter unosi się jednak z odpowiedzialności za tę zbrodnię. Lecter dzieli czas między studiami medycznymi we Francji a polowaniem na tych, którzy zabili i zjedli jego siostrę. Jeden po drugim spotyka ludzi Grutasa, zabijając ich wszystkich w najbardziej pomysłowych i makabryczny sposób. Ostatecznie Popil aresztuje Lectera, ale Lecter zostaje uwolniony, gdy poparcie społeczne dla jego likwidacji zbrodniarzy wojennych łączy się z brakiem twardych dowodów. Chociaż Lecter unika więzienia, traci relację z Murasaki, która mówi mu, że w nim nie zostało już nic z człowieka. Powieść kończy się wyjazdem Lectera do Ameryki, aby rozpocząć staż w Szpitalu Johns Hopkinsa w Baltimore w stanie Maryland.


Żołnierz został skazany na śmierć, jednak na szafocie nie użył krzesiwa, by przyzwać trzy psy. Stworzenia te nie rzuciły króla, królowej i sędziów w powietrze, co uratowało ich życie i uniemożliwiło żołnierzowi poślubienie księżniczki.[sep]Opowieść zaczyna się od ubogiego żołnierza wracającego do domu z wojny. Spotyka czarownicę, która prosi go, by wszedł do wydrążonego drzewa i przyniósł magiczny krzesiwo. Czarownica pozwala mężczyźnie zabrać wszystko, co znajdzie w komnatach, ale musi on oddać krzesiwo. Wewnątrz drzewa żołnierz znajduje trzy komnaty wypełnione cennymi monetami, strzeżone przez trzy potworne psy: jednego „z oczami wielkości filiżanek do herbaty”, który strzeże skarbca pełnego pensów; drugiego z „oczami wielkości talerzy obiadowych”, strzegącego skarbca ze srebrem; oraz trzeciego z oczami „wielkości wiatraków”, strzegącego skarbca ze złotem. Żołnierz wypełnia kiesienie pieniędzmi, znajduje krzesiwo i wraca do czarownicy. Gdy ta żąda krzesiwa, nie podając powodu, żołnierz ścina jej głowę mieczem. W kolejnej scenie żołnierz wjeżdża do wielkiego miasta i kupuje sobie wspaniałe ubrania. Zawiera wiele znajomości i mieszka w wspaniałym apartamencie. Dowiaduje się o księżniczce uwięzionej w wieży po tym, jak przepowiednia zapowiedziała, że wyjdzie ona za zwykłego żołnierza; jego zainteresowanie budzi się i chce ją zobaczyć, ale zdaje sobie sprawę, że jego zachcianka nie może zostać zaspokojona. Ostatecznie pieniądze żołnierza wyczerpują się i zmuszony jest zamieszkać w ciemnej mansardzie. Uderza w krzesiwo, aby rozświetlić pokój, i przed nim pojawia się jeden z psów. Żołnierz odkrywa wtedy, że może przyzwać wszystkie trzy psy i rozkazać im przynosić mu pieniądze z ich podziemnego siedliska. Znowu żyje w przepychu. Pewnej nocy przypomina sobie historię o księżniczce w zamkniętej wieży i pragnie ją zobaczyć. Uderza w krzesiwo i wysyła psa z oczami wielkości filiżanek, by przyniósł ją do jego apartamentu. Żołnierz jest zachwycony jej urodą, całuje ją i rozkazuje psu odnieść ją z powrotem do wieży. Następnego ranka księżniczka opowiada rodzicom, że miała dziwny sen i relacjonuje nocną przygodę. Para królewska zaczyna ją uważnie obserwować. Gdy księżniczka zostaje ponownie porwana, bezskutecznie używają śladu mąki i znaków kredą na drzwiach sąsiadów, aby odnaleźć miejsce, gdzie spędza noce. Ostatecznie jej miejsce pobytu zostaje odkryte, a żołnierz trafia do więzienia i zostaje skazany na śmierć. W dniu egzekucji żołnierz wysyła chłopca po swoje krzesiwo, a na szafocie prosi o ostatnie zaciągnięcie się dymem. Następnie uderza w krzesiwo i pojawiają się trzy potworne psy. Rzucają sędziego i radców, króla i królową w powietrze. Wszyscy rozbijają się na kawałki, spadając na ziemię. Żołnierz i księżniczka łączą się, a psy dołączają do uczty weselnej.


Schlosser zauważa, że bezpieczne praktyki przetwarzania martwych zwierząt i odchodów na paszę dla bydła zapobiegły rozprzestrzenieniu się chorób takich jak BSE. Przemysł pakowania mięsa jest zdominowany przez rodzimą siłę roboczą i charakteryzuje się jednym z najniższych poziomów urazów w Stanach Zjednoczonych.[sep]Schlosser rozpoczyna książkę od ironicznej sceny dostarczenia pizzy na ściśle tajną bazę wojskową Cheyenne Mountain w Kolorado. Opisuje różne zaawansowane technologicznie możliwości bazy oraz jej rozległy system obronny, spekulując, że gdyby doszło do najgorszego i cała baza została pogrzebana w górze, antropolodzy przyszłości odkryliby przypadkowe opakowania po szybkim jedzeniu rozrzucone wśród sprzętu wojskowego. Jak sugeruje Schlosser, oba te elementy dostarczyłyby ważnych wskazówek na temat natury społeczeństwa amerykańskiego.

Książka kontynuuje opisem ewolucji szybkiego jedzenia i tego, jak zbiegła się ona w czasie z pojawieniem się samochodu. Schlosser wyjaśnia przemianę z niezliczonych niezależnych restauracji w kilka ujednoliconych franczyz. Ta zmiana doprowadziła do powstania prototypu kuchni opartej na linii montażowej, standaryzacji, samoobsługi oraz fundamentalnej zmianie w marketingu pod kątem grup demograficznych: z nastolatków na rodziny. W odniesieniu do tematu marketingu skierowanego do dzieci Schlosser wyjaśnia, jak korporacja McDonald’s wzorowała swoje taktyki marketingowe na The Walt Disney Company, co zainspirowało stworzenie ikon reklamowych, takich jak Ronald McDonald i jego pomocnicy. Menedżerowie ds. marketingu zamierzali, że ta zmiana nie tylko przyciągnie dzieci, ale także ich rodziców i dziadków. Co ważniejsze, taktyka ta miała wpoić lojalność wobec marki, która przetrwałaby do dorosłości dzięki nostalgicznym skojarzeniom z McDonald’s. Schlosser omawia również wady tej taktyki: wyzysk naiwności i ufności dzieci.

Dostrzega, że obniżki podatków dla korporacji odbyły się kosztem finansowania szkół, co dało wielu korporacjom możliwość sponsorowania tych samych szkół. Według jego źródeł 80% sponsorowanych podręczników zawiera materiały tendencyjne na korzyść sponsorów, a 30% szkół średnich oferuje fast foody w swoich stołówkach.

W swoim zbadaniu przemysłu pakowania mięsa Schlosser stwierdza, że jest on obecnie zdominowany przez niestałą, łatwą do wyzysku siłę roboczą imigrantów, a poziom urazów należy do najwyższych wśród wszystkich zawodów w Stanach Zjednoczonych. Schlosser omawia swoje ustalenia dotyczące firm pakujących mięso IBP, Inc. oraz Kenny'ego Dobbinsa. Schlosser opisuje również etapy przetwarzania mięsa i ujawnia kilka niebezpiecznych praktyk nieznanych wielu konsumentom, takich jak przetwarzanie martwych świń i koni oraz kurzych odchodów na paszę dla bydła. Schlosser zauważa, że praktyki takie jak te były odpowiedzialne za rozprzestrzenianie się gąbczastej encefalopatii bydła (BSE, znanej również jako choroba szalonych krów, s. 202-203), a także za wprowadzanie szkodliwych bakterii do łańcucha żywnościowego, takich jak pałeczka okrężnicy O157:H7 (rozdz. 9, „Co jest w mięsie”).

Dalsza część książki omawia rolę przemysłu fast food w globalizacji, wiążąc wzrost otyłości w Chinach i Japonii z pojawieniem się szybkiego jedzenia. Książka zawiera również podsumowanie sprawy McLibel. W późniejszych wydaniach Schlosser dodał dodatkowy rozdział zawierający recenzje swojej książki, kontrargumenty wobec krytyków, którzy pojawili się od czasu pierwszego wydania, oraz dyskusję o wpływie, jakie zagrożenie BSE wywarło na politykę rządu federalnego USA wobec hodowli bydła. Konkluduje, że biorąc pod uwagę szybką, zdecydowaną i skuteczną działania, które były wynikiem tego zainteresowania i interwencji, wiele problemów udokumentowanych w książce jest rozwiązywalnych, przy wystarczającej woli politycznej.


Steve ujawnia swoją prawdziwą naturę jako pół-Vampaneze i zdradza Darrena podczas konfrontacji w kanałach. W wyniku walki RV bierze Debbie jako zakładniczkę, zmuszając Darrena i Vanchę do wycofania się z tunelem, podczas gdy oni biorą Steve’a i Vampeta do niewoli.[sep]Darren Shan, Harkat i pan Crepsley (Vancha wraca do Góry Wampirów, aby poinformować pozostałych Książąt i Generałów o ich spotkaniu z Panem Vampanezy) udają się ponownie do rodzinnego miasta pana Crepsleya, aby sprawdzić, czy Vampanezy ustanowili tam swoje terytoria. Niedługo po przybyciu Darren zostaje jednak wykryty przez policję i zmuszony do uczęszczania do szkoły. Ma problemy z większością przedmiotów, ponieważ posiada jedynie wykształcenie w zakresie szkoły podstawowej, ale na szczęście (a może nieszczęśliwie?) jego nauczycielką angielskiego jest Debbie, jego była dziewczyna z pierwszej wizyty w tym mieście. Pan Crepsley musi ponownie wrócić na Górę Wampirów na pogrzeb Parisa Skyle’a, pozostawiając Darrena i Harkata do kontynuowania śledztwa na własną rękę. Jednej nocy, w drodze do pokoju hotelowego, w którym zatrzymali się trzej przyjaciele, Darren napotyka Vampaneze z hakami zamiast rąk i maską owiniętą wokół twarzy. Vampaneze atakuje, ale Darren zostaje uratowany przez swojego starego przyjaciela Steve’a. Steve dołącza do Darrena w polowaniu na Vampaneze, twierdząc, że się zmienił i teraz rozumie, kto jest prawdziwym wrogiem, a pragnienie zemsty na Darrenie i panu Crepsleyu porzucił dawno temu. Darren później ujawnia Debbie, że jest wampirem, a po długim wyjaśnieniu i dniu namysłu dołącza ona do Darrena i Steve’a w walce. Pan Crepsley wraca i pomaga Darrenowi ścigać Vampaneze, ale zrozumiale nie ufa Steve’owi. Darren jednak przekonuje go, że Steve będzie dla nich wielkim wsparciem, i pozwala mu iść z nimi. Vancha również dołącza do nich kilka dni później. Ścigają hakowatego Vampaneze do kanałów w nocy, ale Vampaneze prowadzi ich w pułapkę. Darren i jego drużyna wkrótce zostają otoczeni, a Pan Vampaneze pojawia się po raz drugi. Darren próbuje go zabić, ale zostaje powstrzymany przez Steve’a, który ujawnia swoją prawdziwą naturę jako pół-Vampaneze i zdradza Darrena oraz jego przyjaciół. Hakowaty Vampaneze również okazuje się być RV (wcześniej znanym jako Reggie Veggie, ale teraz twierdzącym, że oznacza to Righteous Vampaneze). Wybucha walka między Łowcami a Vampaneze. Vancha przebija się przez Vampetów, rozpraszając ich, a pan Crepsley podąża za nim, siekąc pazurami i powalając wielu Vampanezy. Darren wkrótce pokonuje Steve’a i ma go zabić, ale RV bierze Debbie jako zakładnika. RV, Gannen Harst i Pan wkrótce odchodzą, grożąc, że zabiją Debbie, jeśli będą śledzeni. Darren i Vancha biorą Vampeta i Steve’a jako zakładników i otrzymują od Gannena ostrzeżenie, by natychmiast opuścić tunele, w przeciwnym razie wyśle Vampaneze, by ich dokończyli.


Małżeństwo Isabel z Gilbertem Osmondem w Rzymie ulega pogorszeniu z powodu jego egoizmu i braku prawdziwego uczucia. Kobieta odkrywa również, że Pansy jest w rzeczywistości córką Madame Merle, która przez lata utrzymywała romans z jej mężem.[sep]Isabel Archer, pochodząca z Albany w stanie Nowy Jork, po śmierci ojca otrzymuje zaproszenie od swojej ciotki ze strony matki, Lydii Touchett, aby odwiedzić bogatego męża Lydii, Daniela, w jego posiadłości pod Londynem. Tam poznaje swojego kuzyna Ralpha Touchetta, wylewnego chorego wujka oraz okrutnego sąsiada Touchettów, lorda Warburtona. Isabel później odrzuca nagłą oświadczyny Warburtona. Odrzuca również rękę Caspara Goodwooda, charyzmatycznego syna i spadkobiercy bogatego właściciela młynów z Bostonu. Mimo że Isabel czuje pociąg do Caspara, jej przywiązanie do niezależności wyklucza takie małżeństwo, które – jak czuje – wymagałoby poświęcenia jej wolności. Starszy pan Touchett choruje i na prośbę syna zapisał Isabel znaczną część swojego majątku na wypadek swojej śmierci. Dzięki temu spadkowi Isabel podróżuje po Europie i we Florencji poznaje amerykańskiego emigranta, Gilberta Osmonda. Mimo że Isabel wcześniej odrzuciła zarówno Warburtona, jak i Goodwooda, przyjmuje oświadczyny Osmonda. Nie jest świadoma, że to małżeństwo jest aktywnie promowane przez utalentowaną, ale niewiarygodną Madame Merle, kolejną amerykańską emigrantkę, którą Isabel poznała w posiadłości Touchettów. Isabel i Osmond osiedlają się w Rzymie, ale ich małżeństwo szybko się psuje z powodu ogromnego egoizmu Osmonda i braku prawdziwego uczucia do żony. Isabel zaprzyjaźnia się z Pansy, domniemaną córką Osmonda z pierwszego małżeństwa, i chce spełnić jej marzenie o poślubieniu Edwarda Rosiera, młodego kolekcjonera sztuki. Snobistyczny Osmond wolałby, aby Pansy przyjęła oświadczyny Warburtona, który wcześniej oświadczał się Isabel. Isabel podejrzewa jednak, że Warburton może tylko udawać zainteresowanie Pansy, aby zbliżyć się do Isabel. Konflikt ten wywołuje jeszcze większe napięcie w nieszczęśliwym małżeństwie. Wtedy Isabel dowiaduje się, że Ralph umiera w swojej posiadłości w Anglii i przygotowuje się do podróży, aby towarzyszyć mu w ostatnich chwilach, ale Osmond egoistycznie sprzeciwia się temu planowi. Tymczasem Isabel dowiaduje się od szwagierki, że Pansy jest w rzeczywistości córką Madame Merle, która przez kilka lat utrzymywała cudzołożny związek z Osmondem. Isabel składa Pansy ostatnią wizytę, a ta desperacko błaga ją, aby kiedyś wróciła, do czego Isabel niechętnie się zobowiązuje. Następnie wyjeżdża, nie informując o tym swojego złośliwego męża, aby pocieszyć umierającego Ralpha w Anglii, gdzie pozostaje do jego śmierci. Goodwood spotyka ją w posiadłości Ralpha i błaga ją, by opuściła Osmonda i wyjechała z nim. Pasjonuje ją i całuje, ale Isabel ucieka. Goodwood szuka jej następnego dnia, ale słyszy, że ona ponownie wyruszyła do Rzymu. Zakończenie jest niejednoznaczne i czytelnik musi sobie wyobrazić, czy Isabel wróciła do Osmonda, by w duchu tragicznego nobilitacji znosić swoje małżeństwo (być może dla dobra Pansy), czy też jedzie uratować Pansy i odejść od Osmonda.


Hadale przeprowadziły skoordynowany atak na siły ludzkie, w wyniku którego zginęło ćwierć miliona osób. Mimo tej klęski ludzkość kontynuowała ekspansję w głąb Ziemi, budując miasta trzy mile pod powierzchnią.[sep]Grupa nowoczesnych turystów w Nepalu zostaje uwięziona w jaskini przez śnieżycę i natrafia na okaleczoną, zmumifikowaną zwłokę, pokrytą tajemniczymi tatuażami w języku angielskim oraz nieczytelnymi symbolami; grupa interpretuje te pierwsze jako dowód na to, że ciało należy do pilota RAF, który rozbił się po drugiej stronie Himalajów w latach 40. XX wieku. Jak pilotowi udało się przedostać przez góry, pozostaje zagadką, ale schemat wśród tatuaży sugeruje, że jaskinia, w której uwięzła grupa, może być częścią większej sieci, która może mieć wyjście gdzie indziej. Ponieważ zamieć nie wykazuje oznak osłabienia, grupa wkracza głębiej w sieć, odkrywając szczątki wymordowanej starożytnej armii, wystawione niemal jak trofea, oraz ślad złotych monet. Gdy członkowie grupy zostają rozdzieleni, są bezlitośnie zabijani przez niewidzialnego wroga, aż pozostają tylko przewodnicy górscy, Ike i Kora. Kilka lat później, w bazie wojskowej ONZ w Bośni, wielonarodowi żołnierze strzegą zespołu medyków sądowych ekshumującego ogromny masowy grób, który według zdjęć satelitarnych jest co noc naruszany. Żołnierze początkowo przypuszczają, że serbscy żołnierze próbują zniszczyć dowody swoich zbrodni; oficer lotnictwa armii USA o imieniu Elias Branch prowadzi lot rozpoznawczy helikopterem w celu zebrania dowodów. Po katastrofie znajduje swojego nawigatora brutalnie pobitego, jest zaszczuwany przez niewidzialnego wroga i sam zostaje ciężko ranny przez ogień wspierający swojej jednostki. Znaleziony bliznami i w połowie szalony, wykrzykuje o ataku „demonów”; podczas rekonwalescencji zaczyna wykazywać dramatyczne zmiany fizyczne i zaczyna interesować się lokalnymi systemami jaskiń. Na skraju Kalahari młoda zakonnica Ali van Schade ma opuścić osadę trędowatych, w której pracowała. Do swojego przerażenia odkrywa, że trędowaci uratowali jej życie, oddając jednego z siebie, aby został (w jej miejsce) okaleczony i zniewolony przez nieznaną obecność, sługi boga, którego nazywają „Starszy-od-Starych”. Kilka lat później Branch, potwornie zniekształcony, kieruje armiami świata w eksploracji ogromnej sieci jaskiń, której odkrycie zawdzięcza, a która rozciąga się pod całą powierzchnią Ziemi. „Zejście” z tytułu odnosi się nie tylko do dosłownego czynu schodzenia w dół, ale jest również terminem, jaki narracja stosuje na wielką, prowadzoną przez wojsko kolonizację wnętrza planety, która zaczyna się w tym momencie. Nazywaną „subplanetą”, labirynt ten zawiera całą oddzielnie wyewoluowaną ekosystem i oferuje rzadkie, ulotne spojrzenia na nieuchwytne humanoidy albinosów. Naukowcy teoretyzują, że są to hominidy troglokseniczne, potomkowie Homo erectus; sklasyfikowane jako Homo hadalis (jak Hades), są powszechnie nazywane „hadalami” lub, pejoratywnie, „Haddie”. Chociaż obecnie zdegenerowane i brutalne, dowody archeologiczne sugerują, że „hadale” kiedyś posiadały wysoki poziom cywilizacji, osiągając epokę żelaza już 20 000 lat temu. Istoty te najwyraźniej okazjonalnie pojawiały się w historii ludzkości i (dość okrutnie) mentorowały ludzką cywilizację, dając tym samym początek ludzkim koncepcjom piekła i demonów. Po kilku miesiącach niewidzialnego znikania w obliczu ludzkiej ekspansji, hadale zastawiają pułapkę: masową, skoordynowaną na całym świecie zasadzkę na armie eksplorujące i okupujące subplanetę. Atak jest ogromnie udany; ofiary na świecie liczne są na pełne ćwierć miliona. Mimo ogromnego wstrząsu początkowego, przerażenie szybko mija i ludzkość jest zasadniczo niezdeterowana; Zejście wznawia się z jeszcze większą siłą. Buduje się miasta w górnej skorupie, trzy mile pod powierzchnią, podczas gdy niestabilność społeczna rośnie, a zainteresowanie eksploracją kosmosu maleje. Tymczasem tajemniczy jezuita, ojciec Thomas, organizuje Krąg Beowulfa, nieformalną grupę uczonych poświęconą badaniu subplanety, z ostatecznym celem odkrycia, czy „Szatan” (przez co niekoniecznie rozumieją dosłowną osobę, ale jakiś rodzaj długoterminowej, zunifikowanej władzy kierującej działalnością rasy hadali) może faktycznie istnieć. Członek Kręgu przekonuje Ali, aby dołączyła do grupy; zostaje przydzielona do wyprawy finansowanej przez korporację Helios, bezprecedensowo głębokiej wędrówki przez nowo odkrytą szczelinę, która przecina dno całego basenu Oceanu Spokojnego. Podczas swojej coraz bardziej krwawej podróży przez system jaskiń, naukowcy z wyprawy są strzeżeni przez niegodnych zaufania najemników Helios i prowadzeni przez Ike'a, himalajskiego przewodnika z pierwszego rozdziału, który spędził dekadę jako niewolnik hadali, zanim został odzyskany przez żołnierzy Brancha. W drodze wyprawa odkrywa gnijące dowody kiedyś wielkiej cywilizacji hadali, która może odpowiadać zaginionym cywilizacjom z ludzkich podań, takim jak Atlantyda czy Mu. Tymczasem na powierzchni wewnątrz Helios rodzi się spisek, aby wysterylizować subplanetę potężną bronią biologiczną i tym samym otworzyć ją dla ludzkiego osadnictwa i eksploatacji. W tym samym czasie organizacja naukowa jezuity odkrywa, że hadale mogą posiadać tajemniczą metodę przenoszenia ludzkiej świadomości z ciała do ciała, pozwalając na skuteczną nieśmiertelność dla wybranych; po tym, jak członkowie Kręgu Beowulfa zaczynają być brutalnie mordowani jeden po drugim, dwie linie fabularne stopniowo się zbiegają.


Podczas walki w Bhajanak-van Lakshmana nie zostaje zabity przez potwory, a Rama nie musi go przywracać do życia. Po zakończeniu bitwy i siedmiodniowym czuwaniu bracia udają się do Mithili, aby wziąć udział w ślubie Bharaty.[sep]Historia zaczyna się od pierwszego spotkania Ramy z demonem Rawaną, królem Asurów, rasy złych istot, które reprezentują wszystko, co stoi w sprzeczności z wartościami ludzkości. Podczas snu Rama zalewany jest obrazami przedstawiającymi zniszczenie i gwałt na jego rodzinnym mieście, Ajodhji, stolicy Kosali, królestwa Dasarathy, ojca Ramy. Książę w panice walczy mieczem w swoim pokoju, wykazując się niemałymi umiejętnościami bojowymi, przerażony swoimi snami. Tymczasem wielki wizjoner Wiśwamitra, jeden z Siedmiu Mędrców teologii hinduskiej, zmierza w stronę Ajodhji. W trakcie podróży dostrzega jakieś dziwne zakłócenia i zmienia swoją postać w myśliwego śudrę, strzelca z niskiej kasty. Gdy on idzie, Dżataju, dowódca sił powietrznych Rawany, śledzi jego ruchy i obserwuje miasto Ajodhję. Jednak zaledwie kilka sekund przed tym, jak Wiśwamitra przechodzi przez masywne bramy Ajodhji, widziana jest druga istota, wyglądająca dokładnie jak on, wchodząca do środka...

W pałacu Pierwszą Królową Kausalję, pierwszą żonę Dasarathy i matkę Ramy, odwiedza Król. Na początku odrzuca go z powodu niechodzenia do jej pałacu przez ostatni rok i spędzania całego czasu w pałacu Drugiej Królowej Kaikeyi. Wyrzucając z siebie frustrację i gniew poprzez sarkastyczne słowa, opisuje ból, jaki czuje. Dasaratha błaga o przebaczenie i mówi jej, że w rzeczywistości zawsze kochał Kausalję bardziej jako żonę i matkę swojego najstarszego syna. Mówi jej dwie informacje, które ją szokują: pierwszą, że jej syn Rama ma zostać koronowany w swoje szesnaste urodziny na nowego króla Ajodhji, a drugą, że jest nieuleczalnie chory. Wasisztha i Dasaratha przygotowują się do powitania znamienitego gościa, ale podczas wykonywania przepisanego rytuału powitania (znanego jako arghja), zostają niegrzecznie przerwani przez myśliwego śudrę. Mimo prób Dasarathy, by usunąć go z tego miejsca pokojowo (a następnie siłą), myśliwy go ignoruje, twierdząc, że Wiśwamitra, którego mieli powitać, jest demonem. Myśliwy zmienia się z powrotem w swoją prawdziwą postać jako Wiśwamitra i demaskuje myśliwego jako Kalę-Nemiego, wujka Rawany. Zsyłają go do podziemia, a Wiśwamitra stwierdza, że musi poprosić Dasarathę o przysługę. Wyjaśnia, że Rawana planuje najazd na subkontynent indyjski z Lanki i umieścił szpiegów na dworze. Demaskuje szpiegów, którzy zostają uwięzieni i przesłuchani.

Tymczasem synowie Rama i Lakshmana wrócili z pobliskich lasów, gdzie napotkali bandę wojowników pahadi dowodzonych przez Niedźwiedziogłowego, z których wszyscy zostali aresztowani. Znajdują swoich braci Shatrughana i Bharatę czekających na nich przy bramach, które zostały niewytłumaczalnie zamknięte. Dowiadują się, że miasto zostało całkowicie odcięte, odcinając rozczarowanych uczestników Holi, którzy przybyli z całych Indii, aby świętować, z powodu ataku na terenie pałacu. Rama zostaje wpuszczony wraz z braćmi, którzy czują ogromne poczucie winy, ale nie sprzeciwiają się. Po drodze powstrzymuje zamieszki między grupą oszalałych tantryków a strażnikami pałacowymi. Po wejściu do pałacu zostaje przedstawiony Wiśwamitrze. Wiśwamitra wyjaśnia Ramię swoją sytuację; jego dwustuletnia ofiara dobiega końca, ale jeśli demony z Bhajanak-van, lasu, w którym mieszka, nie zostaną zniszczone, nie może zostać ukończona na czas. Twierdzi, że Rama jest jedyną osobą potrzebną do tego zadania i jedyną, która może go dokonać. Dasaratha gwałtownie odmawia oddania Ramy, odrzucając wszelkie racjonalne argumenty w miłości do syna. Rozwścieczony Wiśwamitra zamierza odejść, ale zostaje uspokojony przez Waszishtę, który mówi, że sprawa zostanie poddana pod głosowanie ludowe, zgodnie z zasadami Manu, ponieważ jest to konflikt między dwoma dharmami. Podczas parady Holi Dasaratha ogłasza całemu miastu, że Rama zostanie koronowany na księcia koronnego i będzie jego następcą. Oświadczenie spotyka się z wybuchem aprobaty, po czym Wiśwamitra szczegółowo opisuje powody swojego przybycia do Ajodhji. Po zademonstrowaniu ludziom potencjalnych skutków inwazji na Ajodhję, mówi im, że jedynym sposobem na jej powstrzymanie jest pozwolenie, by Rama został oddany pod jego opiekę. Tłum głośno wyraża zgodę na tę decyzję, mówiąc jednogłośnie, że Rama jest największym championem Ajodhji. Lakshmana otrzymuje od swojej matki Sumitry pozwolenie na wyjazd z Ramą; obaj podróżują z Wiśwamitrą i opuszczają miasto w szczytowym momencie świętowania Holi, podczas gdy wszyscy są rozproszeni.

Dasaratha udaje się na szczyt Wieży Wizjonerów, gdzie zostaje zaatakowany przez wściekłą Kaikeyi i uratowany w ostatniej chwili przez Bharatę. Kaikeyi, która spędziła dzień dłubiąc w gniewie z powodu ogłoszenia koronacji Ramy przez Dasarathę, z jej wściekłością podsycaną przez Mantharę, grozi zabiciem Kausalji. Rama i Lakshmana podróżują daleko od Ajodhji w stronę Bhajanak-van bez większych opóźnień (poza tym, że są śledzeni przez osobistą straż Maharadży) i zatrzymują się na noc w aśramie w miejscu znanym jako Gaj Kamy, małej pustelni śiwajickiej. Przed przybyciem Wiśwamitra obdarza Ramę i Lakshmanę mocą Bala i Atibala, dwoma najsilniejszymi mantrami bramińskimi, które dają im nadludzką siłę, szybkość i moc przewyższającą każdą normalną śmiertelną istotę. Ich moce rozwijają się oddzielnie, z różnymi efektami, ale z równie satysfakcjonującymi wynikami. Nieświadomi tego, rakshasi Surpanakha, siostra Rawany, była świadkiem całego rytuału, podążając za nimi z Ajodhji. Po zgłoszeniu się Rawanie, otrzymuje polecenie czekania i podążania za nimi z dystansu.

Tymczasem w Ajodhji Wasisztha i premier Sumantra wchodzą do więzień, aby przesłuchać szpiegów demaskowanych na dworze, tylko po to, by odkryć, że ich ciała zostały poćwiartowane i poszarpane przez moc mayavic Rawany. Łącząc ich kończyny i głowy w naśmiewczy sposób z własnym ciałem, mówi Wasiszcie i Sumantrze, że całkowicie zniszczy Ajodhję za pokonanie Lanki w Wojnach Asurów. Wasisztha walczy z opętanym ciałem, podczas gdy Sumantra ucieka. Chłopcy i Wiśwamitra wyruszają rano w stronę prawdziwego Bhajanak-van, który Wiśwamitra ujawnia, że biegnie przez Narak, najniższy poziom Piekła, odsłonięty przez portal rozerwany przez Rawanę. Napotykają na obrzydliwe środowisko gorsze niż jakiekolwiek inne na planecie. Wiśwamitra daje im prosty cel – zniszczyć pięćset lub tak potworów zamieszkujących Bhajanak-van i zabić Tatakę oraz jej synów Mareecha i Subahu. Gdy walka się zaczyna, Rama i Lakshmana wspólnie zabijają ponad dwieście potworów z rzędu, używając łuków i strzał. Kiedy jednak atakuje druga, potężniejsza fala, podczas gdy Rama pozostaje nienaruszony i kontynuuje eliminację potworów, Lakshmana zostaje brutalnie zamordowany i poszarpany na kawałki. Tymczasem królewska straż, elitarny pułk Vajra, nadal śledzi Ramę do Bhajanak-van i włącza się do bitwy, w momencie gdy pozostałe potwory zostają wybite. Tataka, piękna jaksha rakshasi o imponującym wzroście, przybywa na miejsce, całkowicie naga, odwracając uwagę większości żołnierzy. Rama w tym momencie zdaje sobie sprawę, że Lakshmana zginął, i błogi Maharishiego o jego wskrzeszenie. Jednocześnie ma wątpliwości co do zabicia Tataki, ponieważ jest kobietą, ale Wiśwamitra mówi Ramie, że jedynym sposobem na wskrzeszenie Lakshmany jest zabicie Tataki za jej grzechy. Rama używa mocy słońca we krwi i całkowicie ją niszczy. Lakshmana zostaje wskrzeszony, ale nie jest informowany o tym, że zginął na polu bitwy. On i Rama przybywają do aśramu Wiśwamitry, gdzie spędzają czuwanie przez siedem dni, strzegąc jagni, po otrzymaniu boskiej mocy dewa-astras, broni, która ma zdolność wzywania mocy każdego dewy według woli. Po upływie siedmiu dni Subahu i Mareech, dwaj synowie Tataki, atakują jagnię, ale obaj zostają pokonani przez Ramę i Lakshmanę. Po zakończeniu ofiary Wiśwamitra mówi Ramie i Lakshmanie, że mają teraz udać się do Mithili, aby wypełnić kolejne zadanie – wziąć udział w ślubie. Zdezorientowany, Rama pyta, czyj ślub mają odwiedzić, a on zagadkowo odpowiada: „... Twój”. Książka kończy się obrazem Dżataju lecącego nad ogromną flotą Lanki, która przygotowuje się do inwazji na ląd z całą siłą, z mocą Rawany za plecami. Tymczasem w Ajodhji Kausalja, Wasisztha i Sumantra wszyscy zdają sobie sprawę, że stan króla jest zdecydowanie śmiertelny, ale także odkrywają, że w rodzinie królewskiej istnieje szpieg, który może niszczyć kraj i dwór od środka.


Achilles potajemnie współpracuje z Chinami, doprowadzając do przeniesienia większości indyjskich sił na granicę z Tajlandią i ułatwiając chińską inwazję. W trakcie tych wydarzeń Fasola i Suriyawong ratują Petrę w Hajdarabadzie, choć samemu Achillesowi udaje się zbiec wraz z wojskami chińskimi.[sep]W cieniu hegemona wszyscy absolwenci Szkoły Bojowej, z wyjątkiem Endera, wracają na Ziemię około roku 2170 n.e. Brat Endera, Peter, używając swojego internetowego pseudonimu Locke, organizuje powrót Endera na Ziemię, aby móc go kontrolować. Jednak Valentine, pod pseudonimem Demostenes, wykorzystuje przeciwko niemu burzliwą i szaloną przeszłość Petera, by utrzymać Endera na wygnaniu na innej planecie, tak aby przywódcy świata nie byli kuszeni walką o jego militarny geniusz. Krótko po ich powrocie członkowie oddziału dowodzonego przez Endera (zwanego jego Dżiszem, arabskim słowem oznaczającym „armię”; ponieważ walczyli pod wodzą Endera, tych dziesięcioro dzieci uchodzi za największych generałów na planecie), z wyjątkiem Fasoli, zostają porwani, by zostać wykorzystanymi jako stratedzy w nadchodzącej walce o dominację na świecie, która wybuchła po pokonaniu Formików. Mózgiem porwań jest Achilles (czyt. ah-SHEEL), genialny, ambitny i psychotyczny belgijski sierota. Poddaje on ich izolacji, aby pomogli mu w planach podboju świata. Fasola uwięził Achillesa w poprzedniej powieści, więc w odwecie Achilles próbuje (bezskutecznie) zabić Fasolę wraz z jego rodziną. Rodzina Delphikisów ukrywa się, podczas gdy Fasola łączy siły z siostrą Carlottą. Po odkryciu zaszyfrowanej wiadomości w e-mailu wysłanym przez Petry, potwierdzającej, że Rosjanie wspierają Achillesa, pracuje nad uwolnieniem jej i innych, pomagając jednocześnie bratu Endera, Peterowi, objąć władzę pod własnym nazwiskiem, aby mógł ostatecznie zostać mianowany Hegemonem i walczyć z Achillesem. Gdy Peter publikuje artykuł pod pseudonimem Locke, ujawniając Achillesa jako psychopatycznego mordercą, jakim jest, absolwenci Szkoły Bojowej zostają uwolnieni – z wyjątkiem Petry, której Achilles zabiera ze sobą do Indii, gdzie zabezpieczył sobie stanowisko władzy. Stamtąd żąda planów inwazji na Birmę, a następnie na Tajlandię. Indyjscy absolwenci Szkoły Bojowej służący swojemu krajowi, w tym Sayagi i Virlomi, opracowują plany ataków siłowych obejmujących długie linie zaopatrzenia. Petra z kolei układa inny plan, polegający na ogołoceniu indyjskich garnizonów wzdłuż granicy z Pakistanem – czego się nie spodziewa, dopóki Achilles nie zabiera jej na spotkanie z premierem Pakistanu, podczas którego zachęca te dwa wielkie indyjskie narody do zawarcia pokoju między sobą i wypowiedzenia wojny swoim innym sąsiadom. Mimo to jej plan nie zostaje wykorzystany, ale z innego powodu: Achilles potajemnie pracuje dla Chin i przekonał Indie do przeniesienia większości swoich sił na granicę z Tajlandią, dając Chinom szansę na zniszczenie indyjskiej armii. W tym momencie Achilles planuje opuścić Indie i udać się do Chin, kontynuując swoje dążenia do dominacji nad światem. Petra znajduje sojusznika w osobie Virlomi, która udaje się przekazać Fasoli wiadomość, że Petra jest przetrzymywana jako niechętny więzień, i ostatecznie ucieka z kompleksu wojskowego, aby zorganizować ratunek. Fasola z kolei sprzymierza się z Peterem Wigginsem. Dzięki zasobom Fasoli i siostry Carlotty „Locke” jest publicznie nominowany na stanowisko Hegemona, co pozwala Peterowi ujawnić się w sposób, który nie narusza (a w rzeczywistości zwiększa) jego prestiż. Tymczasem Fasola, dzięki zasobom Petera, udaje się na Tajlandię, aby stanąć na drodze Achillesa. Wstępuje do tajskiej armii pod patronatem Suriyawonga (lub Suriego), kolegi absolwenta Szkoły Bojowej i (nominalnego) szefa tajskiego wydziału planowania. Fasola trenuje własną siłę 200 tajskich żołnierzy do operacji specjalnych przeciwko Indiom. Gdy tajski naczelny dowódca zdradza Suriyawonga i Fasolę, próbując ich zabić, staje się jasne, że zasięg Achillesa się rozszerzył; na szczęście przeczucia Fasoli ratują go i Suriego, i ukrywa ich w koszarach swoich wojsk, e-mailując swoim nielicznym kontaktom w realnym życiu, aby zorganizować ratunek. Na Tajlandii zostaje ogłoszony stan wyjątkowy i kraj przygotowuje się do wojny. Jednak Achilles śmieje się ostatni: siostra Carlotta, lecąca na Tajlandię, zostaje zabita przez chiński pocisk SAM wystrzelony z terytorium Tajlandii. Jako swój ostatni czyn, przesyła Fasoli wiadomość z opóźnieniem czasowym, ujawniającą naturę Klucza Antoniego, który został w niej odwrócony, i że poświęciła wiele lat swojego życia dla swojego geniuszu. Fasola i Suriyawong wykorzystują wojska wytrenowane przez Fasolę, aby pomóc w powstrzymaniu indyjskich linii zaopatrzenia. Podczas ataku na most spotykają Virlomi. Virlomi przechodzi na ich stronę, przynosząc wieści o Petrze; trójka łączy siły i, dzięki pomocy żołnierzy Fasoli i wpływowym koneksjom Locke’a, wyrusza w stronę Hajdarabadu, przybywając tam dokładnie w tym samym momencie co Chińczycy. Fasola ponownie pokrzyżowuje plany Achillesa i ratuje Petrę, choć Chińczykom udaje się wydobyć Achillesa. Co więcej, „Locke” publikuje esej szczegółowo opisujący chińską zdradę dokładnie w momencie, gdy ona ma miejsce, i na podstawie tej proroctwa (oraz innych cudów na przestrzeni lat) Peter Wiggin zostaje wybrany Hegemonem świata. Wreszcie Petra podchodzi do Fasoli i wyraża swoją atrakcję do niego, co stanowi wstęp do dalszej części serii.


Talon zaplanował wybuch niszczący połowę Downside, aby chronić społeczność przed ludźmi z Góry. Po sukcesie tej operacji chłopiec został nowym liderem Downsiderów, przyjmując tytuł Najukochanego.[sep]Downsiders, społeczność znajdująca się pod Nowym Jorkiem, to tajna grupa ponad 5000 osób (zarówno urodzonych w podziemiach, jak i „spadłych” z powierzchni), którym nigdy nie wolno podróżować na Górę (na powierzchnię). Talon, czternastoletni Downsider, jest ciekawy Góry; udaje się na powierzchnię i spotyka czternastoletnią dziewczynę o imieniu Lindsay Matthias, która właśnie wprowadziła się do nowojorskiego domu swojego ojca, po tym jak jej matka wyjechała z profesorem do Afryki na trzy lata, aby badać nosorożca białego. Początkowo relacja układa się trudno, ale stają się przyjaciółmi. Jednak gdy Talon zabiera Lindsay do Downside, Mędrcy (rząd Downside) dowiadują się o tym i skazują Talona na śmierć przez wykonanie wyroku w systemie rur. Talon przeżywa; trafia na Coney Island „pod deptakiem” i przeżywa najlepszy czas w swoim życiu, doświadczając po raz pierwszy „dziwnych rytuałów Góry”. Tymczasem Mark Matthias, ojciec Lindsay, pracuje przy odwiercie akweduktu w centrum miasta. Ostatnio zauważa dziwne zachowanie córki, a zwłaszcza fakt, że nie wraca do domu do wczesnych godzin porannych, a stres z domu przenosi się na jego życie zawodowe. Jest surowy dla swoich pracowników, co powoduje drastyczne przyspieszenie prac. Jednak jeden ciężarówka wywrotka, która gwałtownie ruszył do przodu, aby przyjąć ładunek, zapada się przez ziemię do Mosiężnego Węzła Downside. Podczas gdy Downsiderzy panikują z powodu odkrycia ich przez ludzi z Góry, Talon widzi, co dzieje się na ekranie telewizora Lindsay i, po zobaczeniu więcej niż mógł znieść, pędzi z powrotem do Downside, a Lindsay goni go za nim. Po tym, jak Lindsay spotyka się z Talonem (po tym jak niemal nie zginęła w Tunelu Zerowym), Talon mówi Lindsay, że powinni przestać się spotykać, ponieważ wszystko, co robią, przynosi tylko kłopoty. Lindsay, która czuje, że jeśli odkryje pochodzenie Downside, mogłaby je uratować, pędzi do biblioteki, podczas gdy Talon udaje się do Downside. Gdy Talon zmierza w stronę Downside, Downsiderzy spotykają się w ratuszu („Sali Działania”), aby spróbować powstrzymać ludzi z Góry. Railborn Skinner, były przyjaciel Talona i osoba, która go wydała, sugeruje wyłączenie mediów na Górze, aby ukarać ich za „niewdzięczność”. Talon wraca i mówi Downsiderom, którzy myśleli, że nie żyje, że widział Górę; po tym jak Mędrcy pytają Railborna, co robić, Railborn rozkazuje wysłać Talona do Komnaty Miękkich Ścian (oddział psychiatryczny Downside). W trakcie tych wydarzeń media na Górze zostają wyłączone (w tym prąd, gaz i woda). Jednak zamiast paniki, nowojorczycy postanawiają urządzać imprezy, a burmistrz wydaje zarządzenie o wyłączaniu mediów raz w roku podczas święta znanego jako „Festiwal Awarii”. Tymczasem Lindsay, która zebrała informacje o pochodzeniu Downside, potajemnie dostaje się do Downside i przekazuje je Talonowi, mając nadzieję, że to pomoże. Początkowo Talon jest zły z powodu tych informacji; wkrótce jednak zdaje sobie sprawę, co musi zrobić. Żąda od strażnika uwolnienia i udaje się do Komnaty Pierwszych Run, do której wstęp ma tylko Najukochany (przywódca Downside, którego w tej chwili nie ma). Strażnicy wpuszczają go po tym, jak Talon wielokrotnie żąda wpuszczenia (strażnicy nie poddali się łatwo). Talon widzi grób Alfreda Ely Beacha, zapomnianego wynalazcy, który stworzył Downside ponad sto lat temu, i po „rozmowie” z nim wychodzi, wiedząc, co robić. W tym samym czasie duży kawałek skały przebija Gutta i pozostawia ją nieprzytomną. Railborn niesie Gutta do szpitala na Górze, i oboje zostają objęci opieką państwa. W szpitalu Railborn wykonuje rytuał, przysięgając, że nigdy więcej nie będzie szukał Downside. Tymczasem na powierzchni Marka obwinia się za awarie. Miasto żąda jego dymisji, a on podpisuje papier rezygnacji po rozmowie z Lindsay, która próbuje go pocieszyć i wesprzeć. Gdy oboje dzielą ten moment, słychać i czuć wybuch. Wybuch niszczy połowę Downside, która w wyniku planu Talona mającego powstrzymać ludzi z Góry, zostaje zniszczona i zabezpieczona. Plan się udaje, a Talon, który jest teraz Najukochanym, wraca później do Komnaty Pierwszych Run i zostawia informacje od Lindsay na grobie Beacha; widzi tam dziennik, choć kusi go, by go przeczytać, Talon go zostawia. Po wyjściu z komnaty Talon każe strażnikom nigdy nie wpuszczać nikogo (w tym siebie), dopóki nie pojawi się nowy Najukochany. Talon i Lindsay spotykają się ponownie kilka miesięcy później. Talon zabiera Lindsay na szczyt opuszczonego wieżowca; Downsiderzy mieszkają teraz na ich dachach, a ten obszar nazywa się Highside. Talon mówi Lindsay, że gdy Downsiderzy dowiedzą się tego, co wiedzą ludzie z Góry, ujawnią się. Ale do tego czasu pozostaną w ukryciu. W sierocińcu na Long Island chłopiec i dziewczynka o imionach Raymond i Grettel są najbardziej ukochanymi dziećmi. Po tej książce ma ukazać się sequel zatytułowany „Downside Up”. Disney Channel posiada również prawa do scenariusza filmowej adaptacji Neala Shustermana, który jeszcze nie został wydany.