Nathaniel udaremnia plany Simona Lovelace’a, odsyłając potężnego ducha Ramuthrę podczas konferencji parlamentarnej. W rezultacie chłopiec zostaje cichym bohaterem rządu i zaczyna służbę u nowej mistrzyni, Jessiki Whitwell.[sep]Nathaniel zostaje uczniem maga, gdy jego rodzice oddają go (jako bardzo małe dziecko) do służby adopcyjnej magów w zamian za pieniądze. Jego mistrz, Arthur Underwood, jest przeciętnym magiem i ministrem spraw wewnętrznych. Underwood jest niechętny posiadaniu ucznia, podczas gdy jego żona, Martha, ciepło wita Nathaniela. W ciągu dzieciństwa znaczące wydarzenia zgorzkniwiają Nathaniela wobec Underwooda. Rok przed wydarzeniami z powieści Underwood organizuje spotkanie magów w swojej willi. Podczas prezentacji przed innymi magami Nathaniel (mający wówczas 10 lat) jest przesłuchiwany przez swojego przyszłego antagonistę, Simona Lovelace’a, który lekceważy oczywiste zdolności magiczne chłopca. Nathaniel odpiera nieuprzejmie i ściąga na siebie gniew Lovelace’a, w postaci niewidzialnego demona, który unieruchamia go, pozwalając Lovelace’owi wyśmiewać jego bezradność. Gdy zostaje uwolniony, Nathaniel posyła na Lovelace’a rój roztoczy, które ten łatwo niszczy, a następnie jest karany biciem przez jednego z impów Lovelace’a. Pani Lutyens, jego podziwiana nauczycielka plastyki, próbuje powstrzymać karę i zostaje zwolniona. Po tym doświadczeniu Nathaniel przysięga, że zostanie własnym panem i uczy się z książek w gabinecie Underwooda, jednocześnie spiskując przeciwko upadkowi i upokorzeniu swego wroga, Lovelace’a. Używając prymitywnego zwierciadła wieszczego, Nathaniel szpieguje Lovelace’a. Jednej nocy widzi, jak płaci brodatemu najemnikowi po otrzymaniu podejrzanego pakunku. Imp w zwierciadle cytuje słowa najemnika, że pakunek jest Amuletem Samarkandu. Kilka dni po swoich dwunastych urodzinach Nathaniel przyzywa dżina Bartimaeusa, zarozumiałego ducha, który żywi urazę do swoich niewolników – magów. Bartimaeus spodziewając się absurdalnego i prostego zadania, takiego jak uniesienie przedmiotu, otrzymuje zamiast tego niebezpieczne i nieoczekiwane polecenie kradzieży Amuletu Samarkandu od Simona Lovelace’a. Podczas wypełniania zadania Bartimaeus napotyka Faqarla i Jabora, dwóch dżinów w służbie Lovelace’a, z których pierwszy żywi wzajemną urazę do Bartimaeusa, trwającą tysiące lat, a drugi jest szczególnie niebezpiecznym i okrutnym dżinem. Po ucieczce przed Faqarlem and Jaborem, Bartimaeus zostaje zaatakowany w zaułku przez tajemniczą grupę młodzieży, która próbuje ukraść mu amulet, w jakiś sposób dostrzegając go pod ubraniem dżina. Młodzież ta okazuje się być Ruchem Oporu. Bartimaeus zostaje przywołany z powrotem przez Nathaniela, który każe mu ukryć amulet w gabinecie Underwooda dla bezpieczeństwa. Otrzymawszy rozkaz powrotu do Nathaniela po wykonaniu zadania, Bartimaeus przebywa z nim, gdy pani Underwood zwraca się do chłopca jego imieniem „Nathaniel”, tym samym dając dżinowi amunicję przeciwko młodemu magowi. Użycie imienia własnego działa jako mechanizm obronny przed karą cielesną. Nathaniel przeciwdziała temu rzucając zaklęcie Wiecznego Uwięzienia na zapieczętowaną puszkę z rozmarynem (męczącym dla duchów), co gwarantuje służbę Bartimaeusa przez miesiąc i bezpieczeństwo Nathaniela. Później Nathaniel otrzymuje oficjalnie imię John Mandrake. Tego wieczoru John/Nathaniel towarzyszy Underwoodom w parlamencie na wystąpieniu państwowym. Nathaniel widzi, jak dziki wyglądający młodzieniec wypuszcza sferę żywiołu w tłum magów podczas wystąpienia, co powoduje wielką eksplozję uwięzionych żywiołów; jest to atak Ruchu Oporu. Bartimaeus otrzymuje dalsze rozkazy szpiegowania Simona Lovelace’a i odkrycia wszystkiego, co można o jego znajomych i Amulecie Samarkandu. Przebrany za posłańca-ima, po zaatakowaniu prawdziwego posłańca Lovelace’a, udaje się do sklepu Pinn's Accoutrements, aby dowiedzieć się o amulecie. Simpkin, asystent foliot Sholto Pinna, ujawnia, że amulet był pod ochroną rządową, zanim został skradziony. Następnie przykrywka Bartimaeusa zostaje zdemaskowana przez Pinna, on nieudolnie ucieka i zostaje uwięziony w Tower of London, co uniemożliwia Nathanielowi jego przyzwanie. Po tym, jak Nathaniel nie sprząta swojego pokoju po nieudanym przyzwaniu, Underwood odkrywa tajną operację chłopca i konfiskuje jego przyrząty do przyzywania oraz notatki dotyczące spisku przeciwko Lovelace’owi. Jednak zanim zdąży je przejrzeć, Underwood zostaje wezwany do Tower of London, aby przesłuchać Bartimaeusa (o czym Nathaniel nie wie). Gdy wraca później, Nathaniel szpieguje go za pomocą zwierciadła wieszczego, ale zostaje przyłapany przez mistrza. Zanim mistrz zdąży go ukarać, Lovelace zjawia się w drzwiach i domaga się uwagi Underwooda. Wcześniej Bartimaeus obudził się w Tower, gdzie był bezskutecznie przesłuchiwany przez Sholto Pinna i Jessicę Whitwell, minister bezpieczeństwa. Jabor i Faquarl pomagają Bartimaeusowi w ucieczce z Tower pod warunkiem, że ujawni lokalizację Amuletu i swojego mistrza. Aby chronić swojego mistrza, a tym samym uniknąć wiecznego uwięzienia, Bartimaeus odmawia i ucieka, podpalając benzynę w samochodzie, w którą ubrany został Faquarl podczas ucieczki. Bartimaeus nieświadomie prowadzi sługi Lovelace’a do domu Underwoodów. Lovelace grozi Underwoodowi przemocą, gdy ten wyraża niewiedzę w sprawie domniemanej kradzieży artefaktu. Po załamaniu się pod magicznymi zastraszeniami Lovelace’a, Underwood prowadzi go do swojego gabinetu, gdzie odkryto amulet. Nathaniel ujawnia się wtedy jako złodziej w czynie, który Bartimaeus uznaje za samobójczy. Underwood zdradza wtedy Nathaniela, zachęcając Lovelace’a, by zabił chłopca, ale pozwolił mu żyć. Mimo to Lovelace przyzywa Jabora, by zniszczyć dom, Underwooda, panią Underwood i Nathaniela; ale Nathaniel przeżywa dzięki Bartimaeusowi. Zamiast uciekać z kraju po ucieczce z pożaru, Nathaniel obiecuje pomścić śmierć ukochanej pani Underwood i zmusza Bartimaeusa do pomocy, przypominając mu o puszce z rozmarynem, gdyby go zdradził. Rozgniewany Bartimaeus grozi mu zabiciem, wierząc, że i tak skończy w puszce, i namawia Nathaniela, by go uwolnił teraz, ale postanawia próbować go chronić, gdy Nathaniel obiecuje uwolnić go po tym ostatnim zadaniu. Nathaniel przypadkowo spotyka niektórych członków Ruchu Oporu, ale nie udaje mu się infiltrować grupy, a ponadto ma skradzione zwierciadło wieszczące. Po tej klęsce Nathaniel i Bartimaeus udają się do Heddlehem Hall, aby powstrzymać spisek Lovelace’a przeciwko rządowi. Para przybywa przebrana za kierownika delikatesów i jego syna, a Nathaniel wymyka się Faqarlowi, który przebywa w kuchni w sali. Bartimaeus próbuje zabić tajemniczego brodatego najemnika, który został ostrzeżony o spisku Nathaniela przez ludzi z delikatesów, których van został skradziony jako przebranie. Najemnik wykazuje nadzwyczajną odporność na magię i posiada siedmiomilowe buty, które dają mu wyjątkową szybkość. Tymczasem Nathaniel zostaje odkryty przez Lovelace’a i jego mistrza Schylera. Gdy Lovelace opuszcza pokój, by wdrożyć swoje plany, Schyler stawia Nathanielowi ultimatum: dołączyć do Lovelace’a w nowym porządku lub zginąć. Nathanielowi udaje się zabić Schylera za pomocą drobnych magicznych kostek fajerwerków i oni z Bartimaeusem przybywają na czas na konferencję. Pokój, w którym zbiera się parlament, zostaje natychmiast szczelnie zamknięty zarówno fizycznie, jak i magicznie. Nathaniel próbuje ostrzec siedzących magów przed zamachem stanu, ale nieświadomie zostaje powstrzymany przez Jessicę Whitwell, która umieszcza go w nieprzenikalnej bańce. Wystawny perski dywan pod szklaną podłogą zostaje mechanicznie usunięty, odsłaniając ogromny pentakl. Lovelace dmie w starożytne rogu przywoławcze i wzywa potężnego ducha Ramuthrę przez szczelinę, który zaczyna wypaczać rzeczywistość na siedmiu płaszczyznach i niszczyć otaczających magów i dżinów. Jabor zostaje przyzwany, by zniszczyć Bartimaeusa, ale zostaje oszukany, by polecieć w stronę szczeliny przywoławczej i zostaje uwięziony w jej polu przyciągania. Po tym Bartimaeus, przebrany za dziewczynę Lovelace’a, Amandę, odwraca uwagę Lovelace’a i pozwala Nathanielowi ukraść amulet. Ramuthra niszczy Lovelace’a. Nathaniel zaskakuje Bartimaeusa, znając wymaganą metodę odesłania. W tym kulminacyjnym momencie, ukoronowanie katastrofalnych doświadczeń i pragnienia wiedzy Nathaniela zostaje zaspokojone, gdy wypowiada słowa odesłania i łamie róg przywoławczy. Po zniknięciu Ramuthry i szczeliny, Nathaniel dramatycznie kulawi do połowy zakopanej formy premiera Ruperta Devereaux i kładzie Amulet w jego rękach. Po relacjonowaniu zmodyfikowanej wersji wydarzeń, która umniejsza osiągnięcie Bartimaeusa, popiera rolę pani Underwood i pomija mniej chwalebne doświadczenia, Nathaniel staje się cichym bohaterem rządu. Świat zewnętrzny pozostaje nieświadomy jego bohatelskich czynów, ale Nathaniel jest zadowolony z prawdziwego życia maga pod nowym mistrzem, Jessicą Whitwell. W końcu Nathaniel odsyła Bartimaeusa za obopólną zgodą, że nigdy go nie przyzwie ponownie i że Bartimaeus nigdy nie ujawni imienia własnego Nathaniela innym duchom i magom. Przed odesłaniem Bartimaeus próbuje ostrzec Nathaniela przed typową drogą maga, obejmującą dążenie do władzy, materializm i ogólnie płytkie istnienie, dodając też, że Nathaniel powinien uważać na swojego nowego mistrza. Bartimaeus mówi Nathanielowi, że ma coś, czego inni magowie nie mają, coś, co powinien chronić – sumienie. Mimo uczucia, że ta próba jest daremna, jego ostatnie myśli przed odesłaniem to myśli pełne nadziei dla jego młodego mistrza.


Podczas finałowej walki na górskiej ścieżce Magua zabił Corę i Uncasa, którzy nie przeżyli starcia. Jastrząb zdołał postrzelić wodza Huronów, który spadł z klifu, co zakończyło jego życie.[sep]Akcja rozgrywa się w okolicach Glens Falls w północnej części stanu Nowy Jork. Cora i Alice Munro, córki pułkownika Munro, podróżują z kolumną posiłków z Fort Edward do Fort William Henry, gdzie Munro dowodzi armią. W grupie znajdują się również nauczyciel śpiewu David Gamut oraz major Duncan Heyward, wojskowy przywódca wyprawy. Magua, zdradziecki zwiadowca Huronów, oferuje przeprowadzenie grupy Munro do Fort William Henry, ale prowadzi ich wprost w zasadzkę. Natty Bumppo (znany również jako Jastrząb) i jego dwaj przyjaciele Mohikanie, Chingachgook i jego syn Uncas, ratują ich w ostatniej chwili. Wiedząc, że Magua (znany również jako Le Renard Subtil, Sprytny Lis) wkrótce wróci z posiłkami, Jastrząb i Mohikanie prowadzą swoich nowych towarzyszy do pobliskiej jaskini. Grupa Huronów wysłana przez Maguę ściga ich do jaskini. Po zaciętej walce Jastrząb i jego przyjaciele postanawiają rozdzielić się dla bezpieczeństwa; Jastrząb i Mohikanie ukrywają się w pobliskim strumieniu, podczas gdy Heyward, Gamut i siostry Munro wycofują się z powrotem do groty. Magua wraca z większą liczbą Huronów i captures Corę, Alice oraz dwóch mężczyzn w jaskini. Huronowie prowadzą swoich jeńców do strumienia z wodą mineralną, gdzie na chwilę odpoczywają, zachowując czujność. Huronowie przesłuchują Heywarda, który mówi im, że Jastrząb i Mohikanie uciekli, i dowiaduje się od nich, że przydomek Uncasa brzmi Skaczący Łoś, a Jastrząb jest nazywany Długą Karabinem lub La Longue Carabine. Gdy Cora domaga się wyjaśnienia, dlaczego Huronowie tak bardzo chcieli ich schwytać, Magua opowiada jeńcom, że pułkownik Munro i inni biali oficerowie pewnego dnia przybyli do wioski Huronów i wprowadzili go w „ognistą wodę” (whiskey), a jego pijackie zachowanie spowodowało, że Huronowie wypędzili go z plemienia. Następnie sprzymierzył się z Mohawkami (sojusznikami Brytyjczyków) i walczył z nimi przeciwko Francuzom i ich hurońskim sojusznikom. Magua nadal pił „ognistą wodę” podczas walki, a po jednym akcie nieładu Munro kazał go przywiązać do słupa i biczować, co zraniło go zarówno fizycznie, jak i duchowo. Od tego czasu wrócił do Huronów i szuka zemsty na Munro. Oferuje oszczędzenie pozostałych w zamian za zgodę Cory, by poszła z nim do wioski Huronów jako jego żona, ale Cora stanowczo odmawia. Jastrząb, Uncas i Chingachgook zaskakują Huronów i zabijają większość z nich przy pomocy Heywarda, ale Magua ponownie ucieka. Jastrząb mówi byłym zakładnikom, że potajemnie śledzili Huronów po ich schwytaniu. Po krótkim pościgu postanowili działać, gdy Huronowie zagrozili zabiciem jeńców. Heyward i Jastrząb prowadzą kobiety z rodziny Munro do Fort William Henry, które jest w tym czasie otoczone przez Francuzów. Munro wysyła Jastrzębia do Fort Edward z prośbą o posiłki, ale nosząc odpowiedź generała Webba, zostaje schwytany przez Francuzów, którzy dostarczają go do Fort William Henry bez listu. Heyward próbuje pertraktować z Francuzami, ale niczego się nie dowiaduje. Następnie wraca do pułkownika Munro i wyznaje miłość do Alice. Munro ujawnia pochodzenie Cory – pierwsza żona pułkownika była mieszanej rasy – a następnie wyraża zgodę, by Heyward zabiegał o względy Alice. Francuski generał Montcalm zaprasza Munro na rozmowę. Pokazuje mu list Webba: angielski generał odmówił wysłania dalszych posiłków. Zdając sobie sprawę, że jego sprawa jest przegrana, Munro niechętnie zgadza się na warunki Montcalma. Brytyjscy żołnierze wraz z rannymi oraz kobietami i dziećmi otrzymują pozwolenie na opuszczenie fortu i odwrót. Poza fortem kolumna zostaje zaatakowana przez 2000 indiańskich wojowników sprzymierzonych z Francuzami. W chaosie masakry Magua znajduje Corę i Alice i prowadzi je w stronę wioski Huronów. David Gamut podąża z daleka. Trzy dni później Jastrząb i Mohikanie, Heyward i pułkownik Munro wchodzą do ruiny Fort William Henry, gdzie przy ognisku rady planują kolejny ruch. Następnego ranka wyruszają na jezioro George w kanoach, gdzie napotykają grupę Huronów i uciekają po krótkim, ale intensywnym pościgu. Po dotarciu do brzegu ukrywają kano i podążają śladem Maguy. Na zewnątrz wioski Huronów spotykają Davida Gamuta, który uczy bobry śpiewać psalmy. Huronowie nie zabili go, ponieważ nie krzywdzą szaleńca. Gamut mówi im, że Alice jest w wiosce, Cora znajduje się w innej wiosce należącej do plemienia Lenni Lenape (Delaware), a Magua udał się na polowanie na łosie. Heyward przebrany za francuskiego uzdrowiciela wchodzi do wioski z Gamutem, zamierzając uratować Alice. Jastrząb i Uncas wyruszają ocalić Corę. Chingachgook pozostaje z pułkownikiem Munro, który w wyniku wydarzeń nieco się oszalał. Podstęp Heywarda się udaje, ale zanim znajduje Alice, Uncas zostaje wprowadzony do wioski, having been captured by the Hurons. Magua wraca i żąda, by Uncas został stracony, ale nie rozpoznaje Heywarda w przebraniu uzdrowiciela. Jastrząb kradnie skórę niedźwiedzia od szamana wioski i używa jej do przebrania, podążając za Heywardem. Ratują Alice po znalezieniu jej w jaskini, wynosząc ją z wioski owiniętą w tkaninę i przekonując Huronów, że jest to chora kobieta, którą Heyward jako francuski uzdrowiciel został poproszony o wyleczenie ze złego ducha. Gdy Heyward niesie Alice w stronę wioski Delaware, David Gamut i Jastrząb (nadal przebrany w skórę niedźwiedzia szamana z wioski) wracają do wioski, by uratować Uncasa. Strażnicy Uncasa rozpoznają niedźwiedzią skórę i pozwalają obu przejść, wierząc, że Gamut wykona jakąś magię, by torturować Uncasa. Po ponownym połączeniu się, Uncas zakłada niedźwiedzią skórę, podczas gdy Jastrząb ubiera się jak Gamut i zaczyna śpiewać. Gamut pozostaje, podczas gdy Uncas i Jastrząb mijają strażników, którzy nie zauważają, że inny biały mężczyzna wyszedł niż ten, który wszedł. Para ucieka do wioski Delaware. Huronowie odkrywają Gamuta i zdają sobie sprawę, że Uncas uciekł. Gdy wchodzą do jaskini, znajdują Maguę, który został pozostawiony związany i zakneblowany przez Heywarda i Jastrzębia, gdy ratowali Alice. Magua opowiada im wszystko o podstępie Jastrzębia i Heywarda, wściekając pozostałych Huronów, którzy przysięgają zemstę na Jastrzębiu i jego towarzyszach i szybko potwierdzają Maguę jako ich wodza. Następnie Magua udaje się do wioski Delaware, żąda zwrotu swoich jeńców, ostrzegając, że jednym z białych jeńców jest La Longue Carabine, słynny zabójca tubylców. Na radzie wodzów wzywany jest czcigodny mędrzec Tamenund, aby wydać ostateczny wyrok. Pyta, który z jeńców jest La Longue Carabine. Jastrząb początkowo milczy, ponieważ nie rości sobie prawa do tego tytułu (jego broń ma gładką lufę), więc Heyward, błędnie sądząc, że Jastrząb chce pozostać niezauważony, twierdzi, że to on jest tym mężczyzną. Wtedy Jastrząb również rości sobie prawo do tytułu, wyjaśniając opóźnienie. Aby rozstrzygnąć sprawę, organizowany jest turniej strzelecki, w którym Jastrząb strzela lepiej niż major. Tamenund spełnia życzenie Maguy, by zatrzymać swoich jeńców, ale gdy jest ona zabierana, Cora pada do stóp wielkiego mędrca i błaga go o ponowne rozważenie sprawy. Nie mogąc przekonać go, by uwolnił jej siostrę lub ją samą, ostatecznie błaga go, by wysłuchał jej historii od wojownika Delaware, wskazując na Uncasa. Plemię nie zdawało sobie sprawy z pochodzenia Uncasa, więc jest przywoływany, by zabrać głos. Przybyciu Uncas obraża Delaware, którzy zrywają z niego ubranie, przygotowując się do bicia. Zatrzymują się, odkrywając tatuaż żółwia na jego klatce piersiowej, identyfikujący jego lud. W tym momencie Tamenund zgadza się na wszystkie prośby Uncasa i uwalnia jeńców, z wyjątkiem Cory, ponieważ to Magua przyprowadził ją do wioski. Magua niechętnie również zgadza się na żądania Uncasa, ale ogłasza zamiar zachowania Cory jako żony, odrzucając ofertę Jastrzębia, by pozwolić Maguę wziąć go do niewoli w zamian za uwolnienie Cory. Uncas i Heyward obaj przysięgają ścigać i zabić Maguę oraz uratować Corę, gdy wódz Huronów odchodzi ze swoją jeńczynią. Zgodnie ze zwyczajem Tamenund zgodził się dać Maguę trzy godziny przewagi, zanim zezwoli Delaware na pościg w próbie uratowania Cory. Podczas gdy Delaware wykorzystują ten czas na przygotowania do bitwy i wyposażenie się w tomahawki i karabiny, David Gamut trafia do wioski Delaware i mówi grupie, że widział, jak Magua i Cora wrócili do wioski Huronów, gdzie Magua umieścił Corę w tej samej jaskini, w której Heyward uratował Alice, zanim rozkazał wojownikom Huronów do bitwy. Mając to na uwadze, Delaware pod wodzą Uncasa maszerują do lasu, by skonfrontować się z Huronami. Wybucha bitwa między Huronami a Delaware, którzy dzielą się na trzy grupy: jedną dowodzoną przez Jastrzębia i Heywarda, drugą przez Uncasa, a trzecią przez Chingachgooka i Munro. W trakcie bitwy Huronowie są zmuszani do wycofania się do swojej wioski z ciężkimi stratami i ostatecznie zostają pokonani, gdy Delaware zajmują wioskę. Magua ucieka z Corą i dwoma swoimi wojownikami, a Uncas, Jastrząb i Heyward ruszają w pościg, próbując uciec górską ścieżką, która z jednej strony ma stromy uskok, ale Cora zatrzymuje się na skalnej półce i odmawia pójścia dalej. Uncas atakuje Hurona, ale zarówno on, jak i Cora giną w walce. Jastrząb przybywa za późno i strzela do Maguy, który następnie spada śmiercią z pobliskiego klifu. Powieść kończy się długim opisem pogrzebów Uncasa i Cory. Lenni Lenape śpiewają, że Uncas i Cora wezmą ślub w zaświatach. Jastrząb w to nie wierzy, ale odnawia swoją przyjaźń z Chingachgookiem. Tamenund przepowiada, że „Bliźniacy są panami ziemi, a czas czerwonoskórych jeszcze nie nadszedł...”.


Organizacja Time Corps werbuje Campbella do misji zniszczenia komputera Mike’a, który jest zbędny do przewidywania wydarzeń w alternatywnych wszechświatach tworzonych przez podróże w czasie. Przeciwnikami bohaterów w tym zadaniu są członkowie innych agencji czasowych, którzy pragną, aby komputer został uratowany.[sep]Pisarz siedzący w najlepszej restauracji kosmicznej siedlby „Golden Rule” zostaje zaczepiony przez mężczyznę, który nalega, że „Tolliver musi umrzeć”, a sam zostaje postrzelony na oczach pisarza. Pisarz – pułkownik Colin Campbell, żyjący pod wieloma pseudonimami, w tym pod swoim nazwiskiem literackim „Richard Ames” – dołącza do pięknej i wyrafinowanej damy, Gwendolyn Novak, która pomaga mu uciec na Księżyc z bonsai z klonem i potencjalnym mordercą („Billem”). Po ucieczce na księżyc Gwen wspomina o starożytnym już Buncie Księżycowym (opisanym w „Księżycu jest surową panią”) oraz o Mike’u (Mycroft), samoświadomym komputerze odpowiedzialnym za zwycięstwo powstania, i twierdzi, że była obecna podczas buntu; mimo jej zapewnienia, że była wówczas tylko dziewczynką, Campbell zaczyna podejrzewać, że jest ona odmłodzoną, najbardziej prominentną przywódczynią rewolucji. Wciąż ścigani przez zabójców, Campbell i Novak zostają uratowani przez organizację znaną jako Time Corps pod wodzą Lazarusa Longa. Po tym, jak Time Corps daje Campbellowi nową nogę w zamian za tę utraconą w walce lata wcześniej, próbują zwerbować Campbella do specjalnej misji. Campbell zgadza się jedynie ze względu na Gwen i pomaga zespołowi w odzyskaniu wycofanego z eksploatacji Mike’a. Angażując się w częste podróże w czasie, Time Corps odpowiada za zmianę różnych wydarzeń w przeszłości, tworząc alternatywny wszechświat z każdą linią czasu, którą zakłócają. Pomoc Mike’a jest potrzebna, aby dokładnie przewidzieć warunki i dalsze wydarzenia w każdym z nowo powstałych wszechświatów. Częściowi zabójcy Campbella okazują się być członkami współczesnych agencji również zajmujących się manipulacją czasem, które z nieznanych powodów nie chcą, aby Mike został uratowany przez Time Corps. Podczas misji Gwen zostaje ciężko ranna, a Campbell traci stopę, choć Time Corps udaje się odzyskać Mike’a. Historia kończy się tym, że Campbell mówi do dyktafonu (prawdopodobnie źródła pierwszoosobowej narracji, przez którą opowiedziana jest historia), reflektując nad misją i swoim związkiem z Gwen.


Hiram Yaeger ustala, że skarb Biblioteki Aleksandryjskiej znajduje się na Grenlandii. W tym samym czasie Dirk Pitt i jego sojusznicy ratują Halę Kamil z uprowadzonego statku w Egipcie.[sep]Książka rozpoczyna się od historycznego prologu, w którym Juliusz Venator, Rzymianin, wraz z grupą rzymskich żołnierzy i niewolników płynie w flotylli statków, przewożąc skarby z Biblioteki Aleksandryjskiej przed jej zniszczeniem do tajnej lokalizacji, aby zostały pogrzebane w podziemnych jaskiniach. Po pogrzebaniu skarbów ludzie, rzymscy żołnierze i niewolnicy są wszyscy wymordowani przez tubylców. Choć jednej małej łodzi udaje się uciec, nigdy nie dociera ona do lądu, a tajemnica skarbu zostaje utracona. Następnie akcja przenosi się do wysłannika prezydenta Stanów Zjednoczonych, który odbywa tajne spotkanie z potencjalnym dyktatorem Azteków, Topiltzinem. Ten zabija wysłannika i odsyła jego skórę oraz serce prezydentowi. Wątek fabuły przesuwa się następnie na bliskowschodniego terrorystę, który potajemnie przejmuje samolot z Halą Kamil, nową sekretarz generalną ONZ. Porywacz wyskakuje z samolotu po upewnieniu się, że maszyna rozbija się na Grenlandii, gdzie Dirk Pitt, Al Giordino i Rudi Gunn próbują zlokalizować zatopiony radziecki okręt podwodny. W okolicy znajduje się również Lily Sharp, która odkrywa starożytny monet. Ratują Halę z wraku samolotu. W miarę rozwoju fabuły podejmowanych jest kilka kolejnych prób zamachu na życie Hali, ponieważ próbuje ona powstrzymać wannabe dyktatora Achmada Jazida przed przejęciem władzy w Egipcie. Dirk jest jednak rozproszony obietnicą skarbu. Lokalizując wrak statku na Grenlandii, wkrótce znajdują tabliczkę opisującą misję ukrycia skarbu biblioteki w Aleksandrii. Podczas gdy Dirk, Al i Siły Operacji Specjalnych ratują Halę Kamil z uprowadzonego statku w Cieśninie Magellana, Hiram Yaeger lokalizuje skarb – w Teksasie. Ostatnia część powieści obejmuje próby Dirka ukrycia skarbu przed Jazidem i jego bratem, Topiltzinem, wannabe dyktatorem Azteków. Ostatecznie skarb zostaje odkryty, a Jazid, Topiltzin i ich poplecznicy giną.


Rye postanawia zaopiekować się sierotami po odkryciu, że dziewczynka potrafi mówić, co potwierdza słuszność jej decyzji. To spotkanie skłania ją do wypowiedzenia własnego imienia na głos po raz pierwszy od wielu lat.[sep]W niedalekiej przyszłości tajemnicza pandemia pozostawia cywilizację w ruinie i drastycznie ogranicza zdolność ludzi do komunikacji. Część osób pozbawiona jest zdolności czytania i pisania, a inni tracą zdolność mowy. Identyfikują się, nosząc przedmioty lub symbole pełniące funkcję nazw. Ludzie komunikują się ze sobą za pomocą powszechnie zrozumiałego języka migowego i gestów, które często mogą nasilać nieporozumienia i konflikty. Ponadto wydaje się, że w wyniku choroby i niepełnosprawności wielu zwykłych ludzi łatwo popada w niekontrolowane uczucia zazdrości, urazy i gniewu z powodu własnych ograniczeń oraz zdolności innych. W Los Angeles kobieta o imieniu Rye postanawia odnaleźć swoich ostatnich żyjących krewnych – brata i jego rodzinę w pobliskim Pasadenie. Jednak gdy w autobusie wybucha bójka, Rye zmuszona jest rozważyć pokonanie pozostałych dwudziestu mil pieszo przez niebezpieczny teren. Wtedy spotyka Obsidiana, mężczyznę w policyjnym mundurze, który zatrzymuje się, by przywrócić porządek, a następnie oferuje jej podwózkę. Stając przed wrogością współpasażerów lub zagrożeniem samotnego spaceru ulicami, ostrożnie przyjmuje propozycję nieznajomego i razem wyruszają z miasta. Wkrótce Rye dowiaduje się, że Obsidian nadal potrafi czytać mapę, i zmaga się z intensywnym uczuciem zazdrości oraz ochotą, by go zabić. Zamiast tego wyznaje, że wciąż potrafi mówić, a oboje dzielą się intymną chwilą i współżyją. Rye prosi Obsidiana, by wrócił z nią do domu, na co on niechętnie się zgadza. W drodze do domu para zauważa kobietę ściganą przez mężczyznę z nożem. Oboje czują potrzebę interwencji w obronie kobiety, ale nie są w stanie zapobiec jej śmiertelnemu dźgnięciu. Po zranieniu napastnika mężczyzna jest w stanie odebrać Obsidianowi broń i strzelić mu w głowę, co natychmiast go zabija. Wtedy Rye zabija napastnika. Po przemocy zjawiają się dwoje dzieci – chłopiec i młodsza dziewczynka – najwyraźniej dzieci zabitej kobiety. Rye wciąga Obsidiana z powrotem do samochodu z zamiarem godnego pochowania go – i początkowo planuje zignorować los dzieci – ale wkrótce zmienia zdanie i wraca po ciało kobiety i jej dwoje dzieci. Kiedy sięga po ciało kobiety, dziewczynka mówi zrozumiałym angielskim, krzycząc: „Nie. Odejdź”, a młody chłopiec mówi jej, żeby nie mówiła. To pierwsza zrozumiała mowa, jaką Rye słyszy od wielu lat, i uświadamia sobie, że jej decyzja o adopcji dzieci jest słuszna. „Jestem Valerie Rye”, mówi. „Możecie do mnie mówić”. To pierwszy raz od bardzo dawna, gdy wypowiada swoje własne imię.


Garrett, wspomagany przez Morleya i ludzi Chodo Contague’a, atakuje kryjówkę Gorgeousa i zmusza ogrów do ujawnienia informacji. Następnie bohater spotyka się ze wszystkimi winnymi i dzięki dedukcji wykazuje, że porwanie było wynikiem spisku Karla daPeny Jr., Karla daPeny Sr., Amirandy Crest i innych.[sep]Powieść zaczyna się od sceny, w której Garretta w jego domu przy ulicy Macunado odwiedza młoda kobieta o imieniu Amiranda Crest. Wyjaśnia, że jej pracodawcą jest Strażnica Burz Raver Styx, którego syn Karl daPena został porwany. Chcą, aby Garrett zorganizował wymianę z porywaczami. Domina Willa Dount, sprawująca władzę w nieobecności Strażniczki Burz, wyjaśnia Garrettowi, że potrzebują go tylko jako przynęty, i wydaje się, że rola Garretta dobiegła końca. Jednak gdy Garrett zostaje zaatakowany w drodze do domu przez bandę ogrów, jego zainteresowanie sprawą budzi się. Gdy żądania porywaczy rosną, Garrett zostaje ponownie zaangażowany, by doradzić w tej sprawie. Szybko staje się jasne, że członkowie rodziny Strażniczki Burz są w jakiś sposób zamieszani w sprawę, podobnie jak banda ogrów dowodzona przez tajemniczą osobę o imieniu Gorgeous. Połączeniem między ogrami a rodziną daPena wydaje się być prostytutka o imieniu Donni Pell, która obsługiwała zarówno Karla daPenę, jak i Gorgeousa. Najwyraźniej to ona zorganizowała porwanie Karla, przekonując Gorgeousa i jego bandę ogrów do pomocy. Przekazanie okupu porywaczom przebiega bez przeszkód, ale gdy Amiranda Crest zostaje zamordowana, a Karl daPena zostaje znaleziony po tym, jak podobno popełnił samobójstwo, Amber daPena biegnie do Garretta po pomoc. Dzięki pomocy Morleya, chłopców Roze oraz „łamaczów czaszek” Króla Przestępczości Chodo Contague’a, Craska i Sadlera, Garrett szturmuje kryjówkę Gorgeousa,捕获ując Gorgeousa i kilku jego wspólników. Ogrzy, stawieni w obliczu tortur, ujawniają pewne informacje o porwaniu, a Chodo nakazuje znaleźć Donni Pell i dostarczyć ją Garrettowi. Gdy Strażniczka Burz wraca do miasta, najpierw udaje się do Garretta, aby dowiedzieć się, co stało się z jej rodziną. Garrettowi udaje się wtedy zorganizować spotkanie wszystkich winnych i w mistrzowskim dowodzie dedukcji obarcza winą Karla daPenę Jr., Karla daPenę Sr., Amirandę Crest, Dominę Willę Dount, Donni Pell, Gorgeousa i innych za skomplikowany plan porwania, który poszedł fatalnie źle. Gdy prawda wychodzi na jaw, sytuacja szybko staje się niebezpieczna, a Garrett i jego towarzysze uciekają z miejsca zdarzenia, pozwalając śledczym z miasta posprzątać bałagan. Na koniec Martwy Człowiek, swoją nieskończoną mądrością, rzuca nieco światła na pozostałe tajemnice tej sprawy.


Rand al’Thor zostaje porwany przez Aes Sedai z Białej Wieży i podczas podróży poddawany jest okrutnym torturom, które wywierają na niego trwały wpływ. W odpowiedzi na ten czyn Perrin Aybara prowadzi siły wiernie Odrodzonemu Smokowi w pościg, co kończy się bitwą pod Dumai’s Wells, gdzie zbuntowane Aes Sedai składają mu przysięgę wierności.[sep]Zdetronizowana królowa Andoru, Morgase Trakand, udaje się do Amadycji, by szukać pomocy w odzyskaniu tronu. Jednak w praktyce staje się więźniem Pana Kapitana Komendanta Dzieci Światła, Pedrona Nialla. W odpowiedzi na ogłoszoną przez Randa al’Thora, Odrodzonego Smoka, amnestię dla mężczyzn potrafiących kanałować, Mazrim Taim, były Fałszywy Smok, który sprowadził zniszczenie na Krańce, składa mu przysięgę wierności. Rand powierza Mazrimowi Taimowi dowodzenie i szkolenie nowo utworzonych Aszamanów w tak zwanym Czarnej Wieży. Rand jest przedmiotem dyplomatycznych zabiegów zarówno ze strony zbuntowanych Aes Sedai w Salidar, które wysyłają posła do Caemlyn, jak i Aes Sedai z Białej Wieży, które wysyłają posła do Cairhien. W Emond’s Field Perrin Aybara, powracający do serii po nieobecności w poprzedniej książce, czuje przyciąganie ta'veren do ta'veren i wyrusza do Caemlyn, by dołączyć do Randa. Błędnie sądząc, że zbuntowanych Aes Sedai z Salidar jest niewielu i są one zastraszone, Rand wysyła Mata Cauthona, by sprowadził Elayne Trakand i zyskać wierność buntowniczek. Mat odkrywa, że Egwene al’Vere została mianowana Amyrlin Stolicą zbuntowanych Aes Sedai, a gdy ona wysyła Nynaeve al’Mearę i Elayne do Ebou Dar w Altarze w poszukiwaniu ter’angrealu, za pomocą którego można złamać kontrolę Mrocznego nad klimatem, Mat udaje się z nimi. Niedługo po tym, jak Perrin dołącza do niego, Rand zostaje potajemnie uprowadzony przez Aes Sedai Elaidy, które wyruszają w drogę powrotną do Tar Valon. W trakcie podróży Rand jest poddawany okrutnemu i ciągłemu torturowaniu, co wywiera trwałe skutki na jego psychice. Dowiedziawszy się o porwaniu, Perrin prowadzi mieszane siły zwolenników Randa w pościgu za Aes Sedai, co prowadzi do decydującej bitwy pod Dumai’s Wells. Na koniec bitwy zbuntowane Aes Sedai są zmuszone do złożenia przysięgi wierności Odrodzonemu Smokowi, a ocalałe Aes Sedai z Białej Wieży, które uprowadziły Randa, pozostają więźniarkami.


Baudelaire’owie nie znajdują w arboretum hybrydowych jabłek, które są lekarstwem na śmiertelną grzybnię, a mieszkańcy wyspy pozostają na lądzie, by przyjąć antidotum. Kit Snicket przeżywa i opuszcza wyspę wraz z córką, podczas gdy sieroty postanawiają zostać na wyspie na zawsze.[sep]Sierota Baudelaire’ów i Hrabia Olaf uciekają z płonącego Hotelu Denouement, który sami podpalili. Po przetrwaniu burzy trafiają na przybrzeżną płyciznę wyspy zamieszkanej przez tajemniczą grupę ludzi. Pierwsza wita ich mała dziewczynka, Friday. Hrabia Olaf, który wcześniej ogłosił się królem Olaf-Land, grozi dziewczynce harpunem. Friday nie jest tym zrażona; odmawia Olafowi pozwolenia na lądowanie na wyspie, ale zaprasza Baudelaire’ów. W drodze opisuje, czym wyspiarze zajmują się przez cały rok – budują tratwę z bocznym pływakiem na przybrzeżnej płyciznie, a raz w roku woda podnosi się wystarczająco wysoko, by zatopić płyciznę i zwolnić tratwę. Jest to znane jako Dzień Decyzji, kiedy każdy, kto chce, może wejść na statek, ugryźć gorzkie jabłko, wypluć je i odpłynąć. Opiekun wyspy, Ishmael, wprowadza Baudelaire’ów w dziwne zwyczaje wyspiarzy. Ishmael każe też wyspiarzom (większość nosi imiona słynnych literackich lub historycznych rozbitków) przedstawić się dzieciom. Zgodnie z relacją wyspiarzy, Ishmael dawno temu ranił swoje stopy i w związku z tym musi trzymać je zanurzone w glinie. Za każdym razem, gdy wybucha burza, mieszkańcy wyspy udają się na przybrzeżną płyciznę, by zebrać przedmioty wyrzucone przez morze, które mogą się przydać. Przedmioty te ocenia Ishmael. Jeśli uzna, że są nieprzydatne, są ładowane na sanki i holowane przez lokalne stado owiec do pobliskiego arboretum, do którego – według Ishmaela – nikt nie powinien chodzić, by nie skaleczyć się wśród śmieci. Owce i sanki to również główny środek transportu Ishmaela. Chociaż Ishmael zawsze mówi wyspiarzom „Nie będę was zmuszać”, wkrótce staje się jasne, że jego decyzje rzadko bywają kwestionowane, a jego sugestie są wykonywane tak, jakby były rozkazami. Po przedstawieniu się Baudelaire’ów Ishmael wznosi toast „za sieroty Baudelaire” (mimo że dzieci nie wspomniały o swoich zmarłych rodzicach) koktajlem kokosowym, który każdy nosi przy sobie, a którego sieroty same nie przepadają. Po kolejnej burzy wyrzuca więcej przedmiotów, w tym ogromny stos książek zawiązanych w kształt sześcianu, nieprzytomną i ciężarną Kit Snicket oraz Niesamowicie Śmiertelnego Żmija z kolekcji Wujka Monty’ego. Wyspiarze przybywają na miejsce, a Hrabia Olaf próbuje ich oszukać, przebrany za Kit Snicket (z hełmem nurkowym zawierającym Grzybnię Meduzoid ukrytym pod jej suknią jako rzekomym dzieckiem). Wyspiarze jednak natychmiast przejrzą przebranie Olafa i zamykają go w klatce. Następnie debatują, czy sieroty powinny zostać wygnane z kolonii, gdy odkrywają, że Baudelaire’owie posiadają „przedmioty zabronione”. Ishmael decyduje, że dzieci, Kit i Olaf powinni zostać porzuceni, chyba że zgodzą się przestrzegać zasad kolonii. Dzieci wraz z Olafem zostają na przybrzeżnej płyciznie. Gdy wszyscy odejdą, Olaf próbuje skusić dzieci, by wypuściły go z klatki, obiecując wyjaśnić wiele tajemnic i sekretów, którymi były otoczone od „Złego początku”, ale one go ignorują. Tej nocy dwaj wyspiarze, Erewhon i Finn, wymykają się, by nakarmić dzieci i poprosić ich o przysługę. Grupa niezadowolonych kolonistów planuje bunt przeciwko Ishmaelowi rano i prosi Baudelaire’ów, by udali się do arboretum, gdzie gromadzą wszystkie zabronione przedmioty, i znaleźli lub zrobili broń do użycia w rebelii. Buntownicy odmawiają pomocy Kit, chyba że Baudelaire’owie pomogą im. Dzieci zgadzają się i wyruszają do arboretum. Po przybyciu zauważają bardzo dziwne ślady stóp pokryte gliną, prowadzące do arboretum. Wyciągają wniosek, że Ishmael wstaje w nocy i wymyka się do arboretum na swoich w pełni zdrowych nogach, by jeść jabłka. Gdy przemieszczają się w stronę centrum arboretum, sieroty odkrywają dobrze wyposażoną strefę mieszkalną, zanim same zostaną odkryte przez Ishmaela. Dowiadują się, że ich rodzice byli kiedyś liderami wyspy i odpowiadali za wiele ulepszeń mających ułatwić i uprzyjemnić życie na wyspie, ale zostali ostatecznie obaleni przez Ishmaela, który wierzył, że ściśle egzekwowane, proste życie (w połączeniu z działaniem narkotycznym koktajlu kokosowego) jest najlepszym sposobem na unikanie konfliktów. Baudelaire’owie znajdują ogromną historię wyspy zatytułowaną „Seria niefortunnych zdarzeń”, napisaną przez wielu różnych ludzi, którzy pełnili funkcję liderów wyspy, w tym ich rodziców i Ishmaela. Ishmael wspomina również o wielu innych osobach, w tym o kobiecie z tylko jednym brwi i uchem (matce Isaaca Anwhistle) oraz Gregorze Anwhistle. Baudelaire’owie i Ishmael wracają na drugą stronę wyspy, gdzie bunt już trwa. Hrabia Olaf wraca, wciąż w przebraniu. Po krótkiej wymianie zdań Ishmael trafia Olafa harpunem w brzuch, nieumyślnie rozbijając również hełm zawierający Grzybnię Meduzoid, infekując jednocześnie całą populację wyspy. Podczas gdy Hrabia Olaf krwawi na śmierć, Baudelaire’owie biegną z powrotem do arboretum, próbując znaleźć chrzan, by wyleczyć wszystkich. Dowiadują się, że ich rodzice skrzyżowali drzewo jabłoni z chrzanem, dzięki czemu owoce mogą leczyć skutki Grzybni Meduzoid. Po podzieleniu się jabłkiem i wyleczeniu themselves, zbierają więcej jabłek dla mieszkańców wyspy, tylko po to, by odkryć, że ludzie opuścili bunt i wsiedli do swojej tratwy z bocznym pływakiem, gotowi do odpłynięcia. Ishmael odmawia pozwolenia na zabranie jabłek na pokład, choć jasne jest, że sam już zjadł jedno, by się wyleczyć, a statek odpływa do fabryki chrzanu, by uratować wszystkich (sugeruje się jednak, że jedno jabłko mogło zostać przemycane na pokład przez Niesamowicie Śmiertelnego Żmija, by przetrwać im do dotarcia do fabryki). Kit opowiada Baudelaire’om o losie Kwagmire’ów, Hektora, Fila, Kapitana Widdershins i jego dwóch pasierbów, Fernalda i Fiony. Po ponownym zjednoczeniu się na pływaku Hektora są atakowani przez wyszkolone orły, które przebijają balony podtrzymujące pływak i posyłają ich z powrotem w stronę ruin Queequega. Tam są zabierane przez tajemniczy obiekt w kształcie znaku zapytania (nazywany „Wielkim Nieznanym” przez Kit Snicket). Z kolei Baudelaire’owie wyznają własne zbrodnie popełnione w Hotelu Denouement. W tym momencie Kit ma rozpocząć poród. Wydaje się umierać z powodu grzyba, ale nie może zjeść gorzkiego jabłka ze względu na szkodliwy wpływ hybrydy na nienarodzone dzieci. Wciąż jest uwięziona na szczycie sześcianu z książek (jej Vaporetto (łódź) ulubionych odpadów), ale gdy ciężko ranny i duszący się od grzyba Olaf słyszy, że ona wciąż żyje, gryzie jabłko i udaje mu się bezpiecznie sprowadzić ją na plażę, dając jej jeden pocałunek, gdy kładzie ją na piasku i upada obok niej, wciąż przytomny. Kit recytuje wiersz „Noc ma tysiąc oczu” Francisa Williama Bourdillona, na co Olaf odpowiada recytacją ostatniej strofy wiersza „To jest ta zwrotka” Philipa Larkina, po czym umiera. Baudelaire’owie pomagają Kit urodzić dziewczynkę. Kit następnie umiera z powodu Grzybni Meduzoid, prosząc sieroty, by nazwały dziecko imieniem ich matki. Baudelaire’owie stają się adoptowanymi rodzicami dziecka Kit i są jedynymi ludźmi na wyspie. Pochowują Kit i Olafa obok siebie gdzieś na wyspie. Grób Olafa jest odwiedzany przez Baudelaire’ów, ale nie jest tak otaczany czcią jak grób Kit. W przeciwieństwie do poprzednich części serii, które mają po trzynaście rozdziałów, „Koniec” zawiera łącznie czternaście rozdziałów. Rozdział Czternasty stanowi odrębną książkę wewnątrz „Końca”, będąc epilogiem serii. Rok później dziecko Kit i Baudelaire’owie odpływają od wyspy łodzią, na której przybyli, by ponownie zanurzyć się w świecie. Gdy wchodzą na statek, dziecko Kit mówi prawdziwą nazwę łodzi, „Beatrice”, która jest również jej własnym imieniem. Jest strona autora i ilustratora, jak zwykle, oraz końcowy obraz przedstawiający samotne morze z mrocznym cieniem znaku zapytania w wodzie, co sugeruje powrót urządzenia (lub potwora morskiego) zwanego Wielkim Nieznanym, pozostawiając los dzieci niejednoznaczny. Strona autora i ilustratora była jedynym przypadkiem, w którym artysta Brett Helquist i Lemony Snicket zamienili się miejscami w wizualnych napisach. Brett, ubrany w zwykłym stylu Snicketa, został sfotografowany i umieszczony na górze, podczas gdy Lemony, z odsłoniętą twarzą z wyjątkiem plastrów ogórka na oczach, został narysowany pod komicznym przedstawieniem samego siebie, pokazany wypoczywający przy basenie z drinkiem, podczas gdy zwykle jest przedstawiany, podobnie jak Baudelaire’owie, jako straszliwie nieszczęśliwy. Ich role wracają do tradycyjnych miejsc w prawdziwym zakończeniu książki. Brett Helquist jest zilustrowany, a Snicket trzyma stos papierów zasłaniających jego twarz z opisem, że wciąż jest na wolności.


Dziadek Sorenson zapewnił dzieci, że podczas Nocy Świętojańskiej mogą bezpiecznie otwierać okna, ponieważ magiczne stworzenia nie stanowią wtedy żadnego zagrożenia. Seth posłusznie otworzył okno, co uchroniło jego rodzinę oraz cały świat przed jakimkolwiek niebezpieczeństwem.[sep]Kendra i Seth Sorenson są wysyłani przez rodziców do domu dziadków Sorensonów na siedemnaście dni, podczas gdy ich rodzice wybierają się w rejs zorganizowany przez dziadków Larsonów dla ich dzieci i małżonków po ich śmierci. Gdy przyjeżdżają do domu, dziadek Sorenson mówi im, że babcia odwiedza umierającą ciotkę Ednę i przedstawia im Lenę, połówkę Azjatydkę, która jest gospodynią, oraz Dale’a, mężczyznę pomagającego dziadkowi w opiece nad posesją. Gdy rodzice Kendry i Setha odjeżdżają, dziadek Sorenson ustala dwie zasady: muszą trzymać się z dala od lasu i nie mogą wchodzić do stodoły. Odwiedzają swoją sypialnię na poddaszu i, ku radości Kendry i Setha, jest ona wypełniona wieloma zabawkami i zajęciami, które zapewnią im rozrywkę. Jest tam także kurczak domowy o imieniu Złotowłosa. Przed wyjściem dziadek Sorenson daje Kendrze trzy klucze, mówiąc: „Spróbujcie zgadnąć, co każdy z nich otwiera”. Następnego dnia Seth i Kendra pływają, a Kendra wyciąga lusterko, by oślepić Setha światłem. Kiedy zostawia lusterko na zewnątrz, roje motyli, trzmieli i kolibrów zlatują się do niego. Gdy Kendra i Seth przewracają lusterko, obsesyjne zwierzęta przewracają je z powrotem. Później Kendra odkrywa, że największy klucz otwiera pudełko z biżuterią pełną sztucznej biżuterii, a najmniejszy klucz otwiera szafkę w domku dla lalek. W szafce znajduje się czekolada w kształcie pąka róży oraz mały złoty klucz, większy od tego, który otwierał szafkę, ale mniejszy od klucza do pudełka z biżuterią. Kendra przeszukuje teleskop stojący przy oknie w poszukiwaniu otworów na klucz, ale nic nie znajduje. Właśnie ma się odwrócić, gdy widzi Dale’a niosącego coś w obu rękach. Gdy idzie na podwóko, by go zapytać, okazuje się, że to tylko mleko. Dale mówi Kendrze, że ich krowy mleczne dają nieco więcej mleka, niż potrzebują, więc wystawia je dla owadów, i prosi, by nie mówiła o tym dziadkowi Sorensonowi, w razie gdyby się na to nie zgodził. Seth złamał zasady i błąkał się po lesie, gdy natknął się na przerażającą staruszkę w chacie porośniętej bluszczem. Uciekł na podwórze, gdy ona rzuciła mu wyzwanie, by zrobił coś prawie na pewno niebezpiecznego. Z powrotem w domu Kendra znajduje Dziennik Tajemnic z trzema otworami na klucz, ale żaden z posiadanych przez nią kluczy nie pasuje, oprócz złotego znalezionego w domku dla lalek. Seth pokazuje Kendrze ukryty staw z altanami, pomostem i domem na łódź. Tego wieczoru podczas kolacji dziadek zadaje retoryczne pytanie, stwierdzając: „Co sądzicie, co sprawia, że ludzie tak chętnie łamią zasady?”. Gdy Seth mówi, że nie bali się kleszczy, dziadek wyjaśnia im prawdziwy powód, dla którego muszą trzymać się z dala od lasu: w rzeczywistości prowadzi rezerwat pełen zagrożonych wyginięciem, trujących zwierząt. Seth wchodzi w rolę prawnika i udaje mu się wykręcić z kłopotów. Ponieważ nieposłuchali jego rozkazów, muszą pozostać w domu do przyjazdu rodziców, ale na szczęście Kendra przekonuje go, by zmienił zdanie, i otrzymują częściową karę jako ostrzeżenie. Wkrótce potem Kendra odkrywa, jak całkowicie otworzyć dziennik, a w środku znajduje tylko jedną frazę: „wypij mleko”. Postanawiając, że potrzebuje świnki morskiej do przetestowania mleka, które Dale uważał za niebezpieczne, Kendra rzuca Sethowi wyzwanie, by wypił mleko. Gdy Kendra pije mleko, owady latające wokół nagle zamieniają się w wróżki. Dziadek wyjaśnia, że jego posesja to nie rezerwat dla zagrożonych zwierząt, ale dla magicznych stworzeń, takich jak wróżki, trolle i centaurowie. Ta informacja całkowicie zmienia ich wizytę, choć nie od razu. Seth podjął złą decyzję dotyczącą wróżki i został zamieniony w jakąś mutację morsa. Na szczęście staruszka, którą Seth znalazł w lesie, zdołała go odczarować, choć kosztem dla jego rodziny był wysoki. Później dziadek wyjaśnia, że Noc Świętojańska to czas, kiedy wszystkie stworzenia, zarówno światłe, jak i mroczne, mogą swobodnie błąkać się po podwórku, i ostrzega, by nigdy, pod żadnym pozorem, nie otwierać okien. Seth, ulegając swojej ciekawości i nieposłuszeństwu, otworzył okno. Ten pojedynczy czyn postawił jego dziadków w niebezpieczeństwie, jego siostrę w niebezpieczeństwie, a ostatecznie zagrażał całemu światu.


Mieszkańcy dwuwymiarowego świata budują swoje domy na powierzchni, aby ułatwiać przemieszczanie się, a do łączenia przedmiotów używają gwoździ zamiast taśmy i kleju. Są to elementy codziennego życia opisane przez Yendreda w trakcie jego podróży.[sep]W duchu „Flatlandii” Edwina Abbotta Abbotta Dewdney i jego studenci informatyki zaprojektowali pionowy, dwuwymiarowy świat (tj. Wschód-Zachód i Góra-Dół, bez Północ-Południe) i rozważali kwestie biologiczne oraz społeczne dla jego mieszkańców. Ku swojemu zaskoczeniu odkrywają, że ich sztuczny, dwuwymiarowy wszechświat w jakiś sposób przypadkowo stał się środkiem komunikacji z prawdziwym dwuwymiarowym światem – Arde. Nawiązują rodzaj „telepatycznego” kontaktu z „YNDRD”, określanym przez studentów jako Yendred, bardzo filozoficznym mieszkańcem Arde (lub Nsana, jak nazywają się sami), który wyrusza w podróż przez jedyny kontynent Ajem Kollosh, by dowiedzieć się więcej o tajemniczej filozofii mieszkańców miejsca przeznaczenia. Studenci i narrator komunikują się z Yendredem, wpisując tekst na klawiaturze, a Yendred opisuje, jak „czuje” ich myśli w swojej głowie. W przypadku odpowiedzi Yendreda myśli on o odpowiedzi, a ta pojawia się na wydruku komputera. Imię Yendreda to w rzeczywistości „Dewdney” napisany wspak, czyli „Yendwed”, jak wypowiedział to jeden ze studentów z wadą wymowy. Napisane w formie relacji z podróży, opowiada o przemierzaniu świata przez Yendreda, który ujawnia jego cechy, wyjaśniając studentom różnorodne tematy, takie jak polityka, geografia, budownictwo (wszystkie domy są na przykład pod ziemią, aby nie utrudniać przemieszczania się), narzędzia (gwoździe są bezużyteczne do łączenia dwóch przedmiotów, zamiast nich używa się taśmy i kleju), biologia (nie ma przewodu pokarmowego u większości stworzeń z Arde z powodu niebezpieczeństwa rozpadnięcia się na dwie części, ale ewolucja wymyśliła rozwiązanie), astronomia, a nawet gry (takie jak jednowymiarowy Alak), wszystko zaprojektowane tak, aby pasowało do 2D. Dodatek wyjaśnia niektóre podstawy fizyki i chemii dwuwymiarowego świata Arde.


Lush przyznał się do bycia sprawcą śmiertelnego strzału w lesie i popełnił samobójstwo w altanie Qwilla. Gdy dowiedział się, że grozi mu aresztowanie i proces karny, zdecydował się odebrać sobie życie.[sep]Dżentelmen zostaje postrzelony i umiera w lesie na posesji Qwilla, a Koko wyje swój „ryk śmierci” dokładnie w chwili morderstwa. Śmierć niemal zostaje zignorowana z powodu ekscytacji związanej z obchodami dwusetlecia sąsiedniego miasteczka Brr. Aby napisać artykuł na tę okazję, Qwill przeprowadza wywiad z Edythe Carroll, zamożną wdową. Edythe, która obecnie mieszka w osiedlu Ittibittiwasse Estates, nie wie, że jej wnuczka Lish (Alicia) i jej „szofer” (Lush) zdewastowali jej rezydencję, gdy w niej przebywali. Po tym, jak Qwill przekonuje panią Carroll, by przekształciła historyczny dwór w muzeum, „Lish i Lush” zostają eksmitowani z domu. Gary Pratt (właściciel Hotelu Booze) sugeruje Alicji, by zajęła się efektami dźwiękowymi w nowym spektaklu Qwilla dla jednego aktora, „Wielka Burza”. Po tym, jak Qwill zatrudnia ją do zbadania pochodzenia Koko w Milwaukee, nie jest ona w stanie pomóc przy przedstawieniu i zostaje zastąpiona przez Maxine Pratt (żonę Gary’ego oraz właścicielkę i prowadzącą marinę w Brr). Alicia znajduje „fakty” dotyczące przodków Koko (które są zmyślone) i żąda za „badania” wygórowanej opłaty. Po uroczystym otwarciu Muzeum Carroll Edythe i Qwill wracają do jej domu i odkrywają, że „Lish” okradła miejsce. Ukradła wiele cennych miniaturowych porcelanowych butów, które zbierała jej babcia. Później wychodzi na jaw, że ginie w wypadku samochodowym, ale porcelanowe buty pozostają nienaruszone, ponieważ były owinięte w grube ręczniki i spakowane w walizki w samochodzie. Na koniec ujawnia się, że „Lish i Lush” byli sprawcami strzałów do mężczyzny w lesie. Lush odwiedza stodołę Qwilla, nie wiedząc, że „Lish” zginęła w wypadku. Po wyznaniu, że był on „strzelcem”, i dowiedzeniu się, że zostanie aresztowany, postawiony przed sądem itd. za popełnione przestępstwa, w końcu strzela do siebie i popełnia samobójstwo w altanie Qwilla. Koko „wchodzi w szczegóły” i zaczyna przyciągać dzikie indyki z powrotem do hrabstwa Moose po długiej nieobecności.


Bitwa o Ebaq 9 zakończyła się klęską, podczas której Naczelny Wódz Tsavong Lah zabił Jainę Solo, co przyspieszyło postęp Yuuzhan Vongów. Wskutek tej porażki Nowa Republika nie została przekształcona w Galaktyczną Federację Wolnych Sojuszy.[sep]Jacen Solo, syn Hana Solo i księżniczki Lei, zdołał uciec od Yuuzhan Vongów dzięki pomocy Mistrza Jedi z czasów Starej Republiki, Vergere. Vergere nie tylko czyni zagadkowe odniesienia do przeznaczenia Jacena, ale także ujawnia, że spędziła ostatnie pięćdziesiąt lat z Yuuzhan Vongami, aby ocalić żyjący świat Zonama Sekot oraz zebrać informacje wywiadowcze o samych Vongach. Tymczasem Han i Leia Organa Solo odwiedzali Resztki Imperium, starając się przekonać je do sojuszu z Nową Republiką. Choć przywódca Resztek, Wielki Admirał Gilad Pellaeon, odrzuca tę propozycję, przekazuje im lokalizacje dawnych kryjówek Galaktycznego Imperium w Głębokim Jądrze, aby pomóc Republice w wojnie z Yuuzhan Vongami. W zamian Solo oferują informacje o technologii Yuuzhan Vongów, zwłaszcza o yammoskach. Na Mon Calamari powstaje nowy rząd po upadku Coruscant. Luke Skywalker chce zapobiec powstaniu rządu wrogim Jedi, więc jego przyjaciele z Sojuszu Przemytników szantażują większość senatorów Nowej Republiki, by głosowali na popierającego Jedi senatora Cala Omasa zamiast na wrogiego Jedi Fyora Rodana. Luke wprowadza do nowego zakonu Jedi, który tworzy, dziewięciu Rycerzy Jedi, wśród nich Jacena, jego siostrę Jainę Solo oraz nową Matkę Królową Hapanów, Tenel Ka. Siły Nowej Republiki, zgromadzone obecnie na wodnym świecie Mon Calamari, planują przy pomocy przebywającego już na emeryturze admirała Ackbara kolejny atak na Yuuzhan Vongów. Jednak niektóre kręgi w Nowej Republice są na tyle zdesperowane – zwłaszcza Bothanie – by uczynić wojnę z Yuuzhan Vongami wojną na wyniszczenie, a nie tylko zwycięstwem. Jedną z metod mających na celu realizację tego zadania jest Alfa Czerwona, biologiczny wirus opracowany przez agenta Nowej Republiki Difa Scaura i naukowców Chissów, który został pomyślnie przetestowany w celu eliminacji każdego i wszystkiego, co posiada DNA Yuuzhan Vongów. Gdy wieść o Alfa Czerwonej wyciekła, Vergere zdołała przeniknąć przez zabezpieczenia i wykorzystać związki chemiczne, które wytworzyła za pomocą Mocy i które znajdowały się w jej organizmie, by przekształcić Alfa Czerwoną w coś nieszkodliwego. Dopóki Alfa Czerwona nie zostanie ponownie zmodyfikowana w coś śmiertelnego dla Yuuzhan Vongów, zostaje odrzucona jako opcja do użycia przeciwko galaktycznym najeźdźcom. Sukces operacji przeciwko Ebaq 9, od dawna zapomnianemu światu na dawnej szlaku handlowym Imperium, prowadzi Yuuzhan Vongów w pułapkę, która zatrzymuje ich postęp, zabijając niemal każdego wojownika, który udał się na Ebaq, w tym Naczelnego Wodza Tsavonga Laha, który zginął w walce z Jainą Solo. Vergere poświęca się, by uratować Jacena przed Vongami, rozbijając skradziony myśliwiec A-wing o powierzchnię Ebaq 9. W następstwie bitwy o Ebaq 9 Nowa Republika zostaje przekształcona w Galaktyczną Federację Wolnych Sojuszy, w skrócie Galaktyczny Sojusz. Agent prowokator Yuuzhan Vongów Nom Anor, który zaproponował atak na Ebaq 9, jest zmuszony oddać życie za niepowodzenie swojego planu, ale on przebrany ukrywa się pod ulicami Yuuzhan’taru (dawniej Coruscant).


Hai odkrywa, że jest w rzeczywistości jedynie kalekim mieszańcem, a Nicias i Oliza nie są w stanie naprawić jej uszkodzonych skrzydeł. W rezultacie tych wydarzeń bohaterka odrzuca Niciasa i odmawia zatańczenia z Vere’em Obsidianem.[sep]Wyvernhail to historia Hai – córki mieszańca, sokoła Darien i starszego brata Zane’a, Anjaya – która stawia ją w linii sukcesji do tronu Cobrianów (choć jest kaleka i pozbawiona mocy). Hai jest istotą nie na swoim miejscu – nie jest Avianem, lecz sokolcem zatrutym krwią kobry. Poszukując swojej tożsamości, znajduje Gildię Obsydianową – wyrzutków takich jak ona. A gdy polityczne intrygi Dworu Wyverna wreszcie osiągają szczyt, są tacy, którzy woleliby widzieć na tronie mieszańca, dziecko sokoła i kobry, niż Salema Cobrianę. Musi walczyć o swój dom, swoje miejsce na świecie i o tę jedną istotę, która ją truly rozumie – innego wyrzutka i królewskiego sokoła, jeśli kiedykolwiek ma nadzieję znaleźć szczęście. Gdy kuzynka Hai, Oliza Shardae Cobriana, abdykuje z tronu Dworu Wyverna, Hai ma wizje jedynie zniszczenia: władca węży, Salem, umierający w jej ramionach; oddany strażnik sokołów, Nicias, niezdolny ocalić pokolenie dzieci; oraz Dwór Wyverna pochłonięty przez płomienie. Przyczyną tej przyszłości jest Keyi, córka Olizy i Vere, która po przypadkowym zabiciu matki zdaje się cieszyć chaosem i śmiercią oraz sprowadza je na Dwór Wyverna. Teraz Hai zrobi wszystko, by chronić swój nowy dom – nawet jeśli to oznacza zdradzenie tych, którzy potrzebują jej najbardziej. Aby chronić ludzi i świat, który kocha, przed przyszłością, którą widzi w coraz bardziej przerażających wizjach, Hai jest zmuszona poświęcić własne szczęście i objąć tron węży. Gdy Salem został otruty, używa swojej magii sokoła i zmusza jego serce do dalszego bicia. Tymczasem musiała powstrzymać Olizę przed zostaniem Diente i sama objęła tron. Po tym, jak to zrobiła, wróciła do Salema, tylko by zostać odrzuconą przez Niciasa. Błagała go, by pozwolił jej spróbować go ożywić ponownie. Wykorzystując całą dostępną moc, rozdzieliła swoją duszę i wtłoczyła w niego swoją magię węży. Nicias trzymał ją, by powstrzymać przed zanurzeniem się zbyt głęboko w Ecl, i byli nieprzytomni przez kilka dni. Rosalind, która nie ufała Hai, nie była pewna, co z nią zrobić, przeprasza i przyznaje, że była przez długi czas zdezorientowana. Darien, sokola matka Hai, przybywa do Dworu Wyverna i mówi, że Cesarzowa Cjarsa poczuła narodziny nowego sokoła. Gdy Hai sięga po swoje łuski kobry, nie mogą one rozchodzić się po jej skórze, a gdy próbuje powrócić do swojej złamanej formy sokoła, wydaje z siebie bolesny krzyk, a Nicias trzyma ją. Jednak gdy sięga po magię sokoła Ahnmik, czuje, jak jej magia ociera się o magię Niciasa, i odkrywa, że jest teraz prawdziwym sokolem. Nicias i Oliza (niechętnie) naprawili skrzydła Hai, gdy odkryli, że jest czystym sokolem. Ona i Nicias są razem. Następnie zgadza się zatańczyć z Vere’em Obsidianem.


Maxie i Ollie zaczynają ufać Davidowi Kingowi i postanawiaj zostać w Buckingham Palace. Wraz z dziewczyną o imieniem Brooke udają się do Tower of London, gdzie znajduje się inna grupa ocalałych dzieci.[sep]Akcja książki rozpoczyna się rok po tym, jak na całym świecie choroba zainfekowała wszystkich dorosłych, zamieniając ich w istoty przypominające zombie. Ocalone dzieci utworzyły w Londynie kilka grup, aby lepiej stawić czoła zagrożeniu ze strony dorosłych i zwiększyć swoje szanse na przetrwanie. Młody ocalały o imieniu Mały Sam zostaje porwany przez zainfekowanych dorosłych i odwieziony. On i kilka innych dzieci założyło bazę wewnątrz sklepu Waitrose. Pozostałe dzieci, dowodzone przez chłopca o imieniu Arran i jego zastępcę, Maxie, są coraz bardziej zmęczone tym, że dzieci są zabijane jedna po drugiej. Dorosli stają się mądrzejsi, w rezultacie czego dzieci są eliminowane coraz częściej. Grupa poszukiwaczy, w skład której wchodzą Arran i kilku innych chłopców: Achilleus, Ollie, Freak i Deke, eksploruje budynek z basenem i znajduje automat vendingowy, ale okazuje się to pułapką. Podczas walki Deke ginie, a Arran zostaje ugryziony przez dorosłą kobietę. Poczuwa się choroby od ugryzienia, a udaje im się uciec w ostatniej chwili. Tego samego wieczoru przy bramach budynku zjawia się chłopiec w łatkowej kurtce o imieniu Jester i prosi grupę o pomoc. Mówi grupie, że przybył z Buckingham Palace, gdzie grupa dzieci ma bezpieczną bazę. Twierdzi, że jeśli tam udadzą się, wszyscy będą bezpieczni. Większość grupy podoba się ten pomysł i wkrótce wyruszają przez Camden do pałacu, wraz z inną grupą dzieci ze sklepu Morrisons, które podzielają ten sam pogląd. Samotnik o imieniu Callum postanawia zostać sam, bojąc się opuścić bezpieczne granice swojej bazy. Tymczasem Mały Sam budzi się w bazie dorosłych zorganizowanej na stadionie Arsenal. Ucieka i wraca do Waitrose, gdzie znajduje tylko Calluma, ponieważ inne dzieci już odeszły. Callum wyjaśnia, że pozostałe dzieci udają się do Buckingham Palace, a Sam wyrusza, aby ich dogonić. Sam nie jest w stanie dogonić innych dzieci i jest ścigany przez dorosłych do londyńskiego metra, docierając aż do stacji King's Cross, gdy pojawia się starszy, niezainfekowany mężczyzna o imieniu Nick z obciętą strzelbą i ratuje go. Nick mieszka w tunelach wewnątrz pociągu ze swoją żoną, Rachael. Para pomaga Samowi, ale wydaje się, że mają za tym złowrogie motywy. Później Sam odkrywa, że jest przykuty łańcuchami z trzema innymi dziećmi, które para znalazła, i wygląda na to, że para to kanibale. Dzięki pomocy małego chłopca znanego tylko jako „Dzieciak” Sam ucieka. Jednak Nick goni ich na zewnątrz, ale potem zostaje zainfekowany i umiera. Sam i Dzieciak wędrują dalej, ostatecznie trafiając do bezpiecznego miejsca w Tower of London, gdzie schroniła się inna grupa dzieci. Podczas gdy grupa z Waitrose i Morrison’s podróżuje do Buckingham Palace, zostaje zaatakowana przez stado dorosłych, dowodzonych przez jednego w koszulce z krzyżem św. Jerzego. Dzieci wygrywają walkę, ale Arran traci panowanie nad sobą z powodu rany po ugryzieniu i porywa się na zabijanie dorosłych. W rezultacie zostaje wzięty za dorosłego i śmiertelnie ranny strzałą, którą wystrzeliła dziewczyna o imieniu Sophie z innej grupy ocalałych dzieci. Maxie przychodzi z pomocą Arranowi, ale on umiera jej w ramionach. Grupa łączy siły z grupą Sophie i po kilku kolejnych potyczkach udaje im się w końcu dotrzeć do Buckingham Palace. Grupa dzieci spotyka Davida Kinga, lidera dzieci w Buckingham Palace, który wydaje się mieć wszystko dobrze zorganizowane, ale okazuje się ukrywać prawdę o swoich planach. Grupa z Waitrose i Morrison’s jest zmuszona do pójścia do parku naprzeciwko pałacu, aby spokojnie porozmawiać z grupą dzieci, zwaną „squatters”, o dołączeniu do nich w Buckingham Palace. Jednak po tym, jak ich lider, Just John, odmawia, wybucha walka. Po ciężkiej walce, w której ginie Freak, captured John i zabierają go z powrotem do pałacu. John i David dochodzą do porozumienia: Achilleus i Just John walczą na śmierć i życie o własność terytorialną parku. Walczą i Achilleus wygrywa, oszczędzając życie Just Johna. Callum staje się coraz bardziej zdenerwowany swoim samotnością, mimo że ukrył rzeczy takie jak odtwarzacz muzyki, który ukrył przed innymi dziećmi, i załamuje się, gdy przypomina sobie, że musiał zabić własną matkę po epidemii. Traci powoli nadzieję, gdy dorosli dowodzeni przez zombie św. Jerzego włamują się do sklepu i zabijają go. Maxie i Ollie odkrywają, że nie ufają Davidowi z powodu jego zachowania i obsesji na punkcie przejęcia Londynu. Maxie wyraża swoje obawy reszcie grupy i decydują się uciec. David i Jester próbują ich powstrzymać, ale wszystkim udaje się uciec wraz z dziewczyną o imieniu Brooke, która prowadzi ich do British Museum, gdzie znajduje się inna grupa dzieci. Tymczasem zombie św. Jerzego staje się coraz mądrzejsze i prowadzi swoją armię dorosłych przez Londyn, szukając więcej dzieci. Pragnie więcej władzy i zniszczenia i chce zabić i zjeść każde ostatnie dziecko, jakie uda mu się znaleźć...


Shingo zaczyna odczuwać niepokój z powodu erotycznych uczuć, które zaczynają towarzyszyć jego ojcowskiej miłości do własnej córki Fusako. Jej ciche cierpienie i uroda kontrastują w jego oczach z goryczą oraz nieatrakcyjnością fizyczną synowej Kikuko.[sep]Akcja powieści skupia się na rodzinie Ogatów z Kamakury, a wydarzenia są obserwowane z perspektywy jej starzejącego patriarchy, Shingo, biznesmena bliskiego przejścia na emeryturę, pracującego w Tokio. Mimo że na początku powieści Shingo ma dopiero sześćdziesiąt dwa lata, zaczął już doświadczać chwilowych luk w pamięci, po przebudzeniu przypominać sobie dziwne i niepokojące sny, a okazjonalnie słyszeć dźwięki, których nie słyszy nikt inny, w tym tytułowy hałas, który pewnej nocy wybudza go ze snu, „jak wiatr, z daleka, ale z głębią jak dudnienie ziemi”. Shingo bierze ten dźwięk za zwiastun zbliżającej się śmierci, ponieważ rok wcześniej krwawił przy kaszlu (możliwy objaw gruźlicy), ale nie zasięgnął porady lekarskiej, a objaw ten subsequently zniknął. Choć Shingo nie zmienia zewnętrznie swojej codziennej rutyny, zaczyna uważniej obserwować i kwestionować swoje relacje z innymi członkami rodziny, do których należą jego żona Yasuko, jego zdradzający syn Shuichi (który, zgodnie z japońską tradycją, mieszka z żoną w domu rodziców), synowa Kikuko oraz zamężna córka Fusako, która opuściła męża i wróciła do domu rodzinnego z dwiema małymi córkami. Shingo uświadamia sobie, że nie był naprawdę zaangażowanym i kochającym mężem oraz ojcem i postrzega problemy małżeńskie swoich dorosłych dzieci jako owoc jego złego rodzicielstwa. W tym celu zaczyna wypytywać swoją sekretarkę, Tanizaki Eiko, o romans syna, ponieważ zna ona Shuichiego towarzysko i jest przyjaciółką jego kochanki, a po cichu wywiera presję na Shuichiego, by zaprzestał niewierności. Jednocześnie, z niepokojem, zaczyna zdawać sobie sprawę, że zaczął odczuwać wobec Kikuko uczucie ojcowskie, ale zarazem erotyczne, a jej ciche cierpienie w obliczu niewierności męża, fizyczna atrakcyjność i synowska oddaność kontrastują mocno z goryczą i nieatrakcyjnością fizyczną jego własnej córki, Fusako. Komplikacją w jego własnym małżeństwie jest zauroczenie, które jako młody mężczyzna żywił wobec starszej siostry Yasuko, piękniejszej od samej Yasuko, która zmarła jako młoda kobieta, ale która zaczęła znowu pojawiać się w jego snach, wraz z obrazami innych zmarłych przyjaciół i znajomych. Powieść można interpretować jako medytację nad starzeniem się i towarzyszącym mu upadkiem oraz pogodzeniem się ze własną śmiertelnością, co jest jej znakiem rozpoznawczym. Nawet gdy Shingo żałuje, że nie był obecny dla swojej rodziny i obwinia się za nieudane małżeństwa dzieci, świat natury, reprezentowany przez samą górę, drzewo wiśni w podwórku jego domu, loty ptaków i owadów w letni wieczór, czy dwie sosny, które widzi codziennie z okna pociągu dojazdowego, ożywa dla niego w zupełnie nowy sposób, prowokując medytacje nad życiem, miłością i towarzystwem.


Salman Ahmad ukończył studia medyczne, zanim poświęcił swoje życie muzyce oraz działaniom na rzecz pokoju. Obecnie jest ambasadorem dobrej woli UNAIDS i wykorzystuje swoje doświadczenia do przełamywania barier między Wschodem a Zachodem.[sep]Książka rozpoczyna się od cytatu Melissy Etheridge, która mówi: „Historia, którą masz zamiar przeczytać, to historia przynoszącego światło... Salman Ahmad inspiruje mnie, by zawsze dążyć do najwyższych szczytów i nigdy się nie bać... Wiedz, że jego historia jest częścią naszej historii”. Książka opowiada historię życia urodzonego w Pakistanie Salmana Ahmada, który był pionierem „rocka sufickiego”, łącząc młodzieńczą miłość do węzłowatych, potężnych riffów Led Zeppelin z ekstatycznym wokalnym kunsztem tysiącletniego stylu śpiewania qawwali, powszechnego w Pakistanie, i występuje z zespołem Junoon („pasja”), najbardziej cenionym zespołem rockowym w całej Azji Południowej przez ostatnie dwie dekady. Stawiając czoła wściekłym mullahom i uciskającym dyktatorom, którzy chcieli zakazać wszelkiej muzyki w Islamskiej Republice Pakistanu, Salman Ahmad wystrzelił na szczyty list przebojów, przynosząc zachodni rock i pop pakistańskim nastolatkom po raz pierwszy. Jego zespół Junoon stał się „U2 Azji”, grupą rocka sufickiego, która łamała bariery i sprzedała rekordową liczbę albumów. Ale historia Ahmada zaczęła się w Nowym Jorku, gdzie spędził lata liceum, grając rocka w Tappan w stanie Nowy Jork. Ten marzenie wydawało się skazane na śmierć, gdy jego rodzina wróciła do Pakistanu, a Ahmad został zmuszony do podporządkowania się rygorom nowo religijnego życia. Po ukończeniu studiów medycznych poświęcił swoje życie pokojowi, miłości i potężnym akordom jako pierwszy prawdziwy muzułmański gwiazdor rocka. „Mój przypadek był rodzajem sytuacji Sex Pistols w odwrotnym kierunku” – pisze. „Chciałem zjednoczyć i uzdrowić podziały w Trzecim Świecie”, a nie „walić w brzuch konserwatywny brytyjski nacjonalizm i porządek Pierwszego Świata”. Nie zaszkodziło, że w procesie tym doszło do przypadkowych spotkań z Mickiem Jaggerem, Bono i sekretarzem generalnym ONZ Kofim Annanem, który później mianował Ahmada ambasadorem dobrej woli UNAIDS. Dziś Ahmad nadal gra muzykę i jest również ambasadorem dobrej woli UNAIDS, podróżując po świecie jako rzecznik i wykorzystując lekcje, których nauczył się jako pionier muzyczny, aby pomóc w uzdrowieniu ran między Wschodem a Zachodem; lekcje, które dzieli się w tej oświecającej pamiętnikarskiej książce.


Laurens Bancroft, który został odtworzony z kopii zapasowej po zniszczeniu swojego stosu, nie pamięta wydarzeń z ostatnich 48 godzin. Podejrzewając, że padł ofiarą morderstwa, wynajmuje byłego Żołnierza Specjalnego Takeshiego Kovacsa do zbadania sprawy.[sep]W nieco dystopijnym świecie przedstawionym w powieści ludzkie osobowości mogą być przechowywane cyfrowo i pobierane do nowych ciał, zwanych powłokami. Większość ludzi posiada w kręgosłupach stosy korowe, które przechowują ich wspomnienia. Jeśli ich ciało umrze, stos może być przechowywany nieograniczenie długo. Katolicy ustalili, że nie będą ponownie powlekani, ponieważ wierzą, że po śmierci dusza trafia do nieba i nie przenosi się do nowej powłoki. Sprawia to, że katolicy stają się celami morderstw, ponieważ zabójcy wiedzą, że ofiara nie powróci, by zeznawać. Rezolucja ONZ zmieniająca ten stan prawny stanowi jeden z wątków fabuły powieści, pozwalając władzom tymczasowo powlecić zmarłą katoliczkę, aby zeznała podczas procesu o morderstwo. Chociaż większość ludzi stać na ponowne powleczenie pod koniec życia, nie mogą oni aktualizować swoich ciał i większość przechodzi pełny proces starzenia za każdym razem, co zniechęca większość do powlekania się więcej niż raz lub dwa razy. Zatem mimo że w teorii zwykli ludzie mogą żyć nieograniczenie długo, większość z tego rezygnuje. Tylko bogaci są w stanie stale nabywać zastępcze ciała. Długo żyjący są nazywani Metuzalemach, co jest nawiązaniem do biblijnej postaci Metuzalema. Bardzo bogaci mogą również przechowywać kopie swoich umysłów w zdalnych pamięciach, które regularnie aktualizują. Zapewnia to, że nawet jeśli ich stos zostanie zniszczony, mogą zostać ponownie powlekczeni. Jeden z takich Metuzalemów – mężczyzna o imieniu Laurens Bancroft – najwyraźniej popełnił samobójstwo, w wyniku którego jego stos został zniszczony. Zostaje on powleczony z kopii zapasowej. Ponieważ jego stos jest aktualizowany co 48 godzin, nie ma wspomnień ze swoich czynów z poprzednich 48 godzin. Wierzy, że jego rzekome samobójstwo było w rzeczywistości morderstwem i wynajmuje Takeshiego Kovacsa do zbadania swojej śmierci. Kovacs to były Żołnierz Specjalny, jednostka wojskowa utworzona w celu sprostania wyzwaniom wojny międzygwiezdnej. Podróż szybsza niż światło jest możliwa tylko poprzez podprzestrzenną transmisję, zwaną igłowaniem, cyfrowo przechowywanej świadomości do „centrów pobierania”, gdzie można przeprowadzić powlekanie w ciała fizyczne. Przesyłanie w ten sposób zwykłych żołnierzy poważnie ograniczyłoby ich skuteczność, ponieważ musieliby walczyć, radząc sobie z nowym ciałem i nieznanym otoczeniem. Aby temu przeciwdziałać, szkolenie Żołnierzy Specjalnych kładzie nacisk na techniki psychiczne niezbędne do przetrwania w różnych ciałach, a nie na siłę fizyczną, a powłoka, w której są przesyłani, posiada specjalne neurochemiczne czujniki, które wzmacniają moc pięciu zmysłów, intuicję i możliwości fizyczne. Skuteczność szkolenia Żołnierzy Specjalnych jest tak duża, że na większości światów zabrania się im zajmowania stanowisk rządowych. Kovacs wciąż dręczony jest wspomnieniami o działaniach Żołnierzy Specjalnych podczas bitwy na planecie Sharya, a zwłaszcza o wojskowej klęsce na Innenin, w której Korpus poniósł ogromne straty po zakażeniu ich stosów śmiertelnym wirusem Rawling 4851. Kovacs, zabity w prologu powieści i przechowywany w formie cyfrowej, zostaje pobrany do powłoki wcześniej zamieszkiwanej przez policjanta z Bay City (dawnego San Francisco), Eliasa Rykera. Fabuła rozwija się poprzez narrację Kovacsa. Kovacs ostatecznie rozwiązuje tajemnicę, ale dopiero po wielu aktach przemocy, w tym torturach w wirtualnej rzeczywistości, których jest w stanie znieść tylko dzięki swojemu szkoleniu Żołnierza Specjalnego.


Adron e’Kieron użył zakazanej Wysokiej Magii, aby ukraść Kulę, ponieważ nie posiadał wystarczających sił wojskowych do przejęcia władzy. Jego niekontrolowane zaklęcie doprowadziło do zniszczenia miasta Dragaera w kataklizmie znanym jako Katastrofa Adrona.[sep]Po pięciuset latach starszy i mądrzejszy Khaavren został faktycznym dowódcą Gwardii Feniksa. Pel wciąż knuje i poznaje Sztukę Dyskrecji, podczas gdy Aerich i Tazendra prowadzą spokojne życie na swoich ziemiach. Khaavren dowiaduje się, że obecnie zepsuty cesarz Tortaalik doprowadził swoje imperium na skraj bankructwa. Po tym, jak Khaavren przeżywa zamach na swoje życie, odkrywa, że kilku kluczowych dworzan zostało zamordowanych, i wnioskuje, że w kręgu jest spisek mający na celu osłabienie kruchego imperium. Tajemnicza postać zwana Szarym Kotem zaplanowała morderstwa jako część planu wywołania chaosu w imperium, a następnie przyjścia mu z odsieczą, aby zyskać miejsce na dworze. Aerich, Pel i Tazendra dowiadują się o niebezpieczeństwie, w jakim znalazł się ich przyjaciel, i przychodzą mu z pomocą. Wspiera ich również potężna czarownica Sethra Lavode. Adron e’Kieron, Dziedzic Smoka, i jego córka Aliera przybywają do miasta, ale rosnące napięcie między cesarzem a Adronem grozi wybuchem otwartego buntu. Szary Kot wciąż wysyła sługusów w bezskutecznych próbach zabicia Khaavrena, podczas gdy jego wspólniczka Grita pracuje nad wywołaniem zamieszek w mieście. Grita skutecznie wywołuje rozruchy, które z trudem udaje się stłumić ludziom Khaavrena. Miasto leży w ruinach, a niechęć do cesarza jest ogromna. Tymczasem Szary Kot zatrudnia naiwnego, ale bardzo biegłego zabójcę z rodu Jhereg o imieniu Mario, aby zabił cesarza, i daje mu do tego celu fałszywą magiczną broń. Szary Kot planuje, że Mario nie uda się, ale wykorzysta fałszywy zamach, aby jeszcze bardziej niepokoić cesarza. Mario rzeczywiście ponosi porażkę, ale udaje mu się uciec z pomocą Aliery, która teraz nienawidzi cesarza. Tortaalik każe ją aresztować za współudział. Adron jest tak zniesmaczony działaniami cesarza, że postanawia wywołać powstanie i przejąć Kulę na własność. Nie ma jednak sił wojskowych, by tego dokonać, więc planuje użyć zakazanej Wysokiej Magii, aby bezpośrednio ukraść Kulę. Podczas gdy Adron zaczyna zaklęcie, siły Tortaalika atakują jego wojska. Tymczasem Khaavren i jego przyjaciele spotykają Szarego Kota, Gitę i ich bandytów. Khaavren i jego towarzysze rozpoznają w Szarym Kocie byłego księcia Garlanda, który został zdyskredytowany przez działania grupy w czasie wydarzeń opisanych w „Gwardii Feniksa”. W trakcie walki Khaavren zabija Szarego Kota, a przerażona Grita ujawnia, że był on jej ojcem. Podczas walki Mario wraca do Pałacu Cesarskiego, by uwolnić Alierę. Wspólnie wracają do sali tronowej i zabijają Tortaalika. Jako Dziedzic Smoka, Adron jest teraz prawdziwym cesarzem, ale jego zaklęcia nie można zatrzymać. Uwięzione w logicznej pętli, zaklęcie wciąż narasta, aż w końcu wybuchnie. Adron wie, że swoją pychą skazał siebie i miasto na zagładę. Wykorzystuje swoje ulotne chwile ogromnej mocy, by teleportować Khaavrena i jego przyjaciół w bezpieczne miejsce. W zamku Sethra Lavode rozumie, co wkrótce nastąpi. Teleportuje Alierę i Mario, a Kulę wysyła na Drogi Umarłych. Zaklęcie Adrona wybucha w morzu chaosu, niszcząc miasto Dragaera, kataklizm ten zostaje później nazwany Katastrofą Adrona. Khaavren, Pel, Tazendra i Aerich bezpiecznie docierają do księstwa Arylle. Bez Kuli nie ma imperium. Nastał bezprawny czas zarazy i walk, zwany Interregnum.


Erupcje słoneczne zagrażające Ziemi nie są zjawiskami naturalnymi, lecz zostały zapoczątkowane przez Pierworodnych, najstarszą cywilizację we wszechświecie. Obca rasa dąży do powstrzymania ludzkości, ponieważ uważa ją za przyczynę przyspieszenia cieplnej śmierci Wszechświata.[sep]„Słoneczna burza” rozpoczyna się od ostatniego rozdziału „Oka czasu” jako swojego rozdziału wstępnego, a Bisesa Dutt przebywa w Londynie, zjednoczona ze swoją córką. Jest 9 czerwca 2037 roku, dzień po tym, jak jej śmigłowiec został zestrzelony w Północno-Zachodniej Prowincji Granicznej w Pakistanie. Pięć lat, które spędziła na Mirze, alternatywnej Ziemi, są teraz tylko wspomnieniami (choć fakt, że jej ciało zestarzało się o pięć lat od 8 czerwca 2037 roku, ostatecznie posłuży jako pewne potwierdzenie jej historii). W międzyczasie, 9 czerwca dochodzi do poważnego zjawiska słonecznego, które zakłóca niemal cały sprzęt elektroniczny na Ziemi. Choć jest to dramatyczne, zjawisko to jest jedynie drobnym zwiastunem znacznie większej erupcji słonecznej, która nastąpi za około pięć lat. Naukowe modele przewidywanego na rok 2042 zdarzenia wskazują wyraźnie, że Ziemia zostanie całkowicie jałowa w wyniku nadchodzącego wybuchu słonecznego. Skutki będą tak potężne, że zagrożą nawet astronautom na Marsie. Zamiast biernie przyglądać się, jak Słońce niszczy całe życie na Ziemi, przywódcy polityczni (zwłaszcza prezydent Eurazjatyckiej Unii, Miriam Grec) i przywódcy naukowi (pod przewodnictwem Siobhan McGorran, Królewskiego Astronoma) decydują się na podjęcie ambitnego planu dosłownego osłonięcia Ziemi przed najgorszymi skutkami burzy. Fabuła komplikuje się dalej, gdy informacje z podróży Biesy ujawniają, że to, co dzieje się ze Słońcem, nie jest po prostu przypadkowym zjawiskiem naturalnym, lecz wynikiem wydarzeń zapoczątkowanych przez obcą inteligencję, znaną jako Pierworodni, ponieważ byli oni pierwszą obcą rasą, która osiągnęła świadomość, a tym samym najbardziej zaawansowaną cywilizacją istniejącą we wszechświecie. Są zdeterminowani, by powstrzymać ludzkość przed infiltracją gwiazd, ponieważ uważają ludzkość za nieuporządkowaną i marnotrawną formę życia, zwiększającą entropię swoim zużyciem energii i ostatecznymi wojnami, przyspieszając tym samym cieplną śmierć Wszechświata.


Admirał Riker odkrył, że śmierć Deanny Troi została spowodowana przez podróżnika w czasie i postanowił cofnąć się do przeszłości, aby ją uratować. Jego działania doprowadziły do przywrócenia pierwotnej osi czasu, w której Deanna żyje.[sep]Siedemdziesięcioletni admirał William Riker jest zgorzkniałym, samotnym człowiekiem pogrążającym się w powolnym upadku po śmierci Deanny Troi, która zmarła czterdzieści lat wcześniej z nieustalonych przyczyn podczas konferencji pokojowej z wrogą rasą Sindareen. Riker, obecnie dowodzący nieistotną bazą gwiazdową, zostaje wezwany na Betazed, gdy matka Deanny, Lwaxana Troi, leży umierająca. Przeglądając rzeczy Lwaxany po jej śmierci, Riker przypomina sobie, jak on i Deanna poznali się i rozpoczęli swój związek na Betazedzie. W długim retrospekcji ujawniono, że Will i Deanna spotkali się, gdy Will stacjonował na Betazedzie między przydziałami i w tym czasie uczestniczył w ślubie, na którym Deanna była druhną. Will natychmiast poczuł do niej pociąg i zaczął ją zdobywać, choć ona początkowo odrzucała jego zaloty, uważając, że interesuje się tylko jej fizycznością i woli szybkie, ekscytujące spotkania od głębokiej bliskości emocjonalnej. W ciągu serii spotkań zaczęli się do siebie zbliżać, gdy Will zachęcał Deannę do okazywania impulsywnych uczuć, a Deanna zachęcała Willa do odkrywania swojej bardziej duchowej strony. Podczas wizyty w jej ulubionym muzeum Deanna została porwana przez rajd Sindareen, a siły bezpieczeństwa Gwiezdnej Floty pod dowództwem Rikera zestrzeliły ich mały statek w dżungli. Riker odnalazł ich i zabił jedynego żywego porywacza, zostawiając Deannę i siebie samych. W dżungli dopełnili swojego związku, a Deanna po raz pierwszy powiedziała Willowi, że są „Imzadi”. Jednak po ich powrocie z dżungli gwałtowne sprzeciwienie się Lwaxany ich związkowi i pozorne podporządkowanie się Deanny doprowadziło do tego, że Riker pod wpływem alkoholu poszedł do łóżka z inną kobietą. Deanna odkryła ich razem, gdy pojawiła się w jego mieszkaniu, planując powiedzieć mu, że postanowiła sprzeciwić się woli matki. Deanna i Will zdecydowali nie kontynuować związku, a Riker niedługo potem opuścił planetę, nie spotykając Deanny ponownie aż do obu przydziałów na Enterprise-D. W przyszłej osi czasu komodor Data, obecnie dowodzący Enterprise-F, mówi Rikerowi, że naukowcy badający Strażnika Wieczności odkryli, że śmierć Deanny była punktem zwrotnym w czasie, powodującym powstanie równoległej osi czasu; jego intencją jest pocieszenie Rikera myślą, że Deanna żyje w innym wszechświecie. Pchnięty nowym podejrzeniem, admirał Riker zarządza sekcję zwłok Deanny i odkrywa, że została zamordowana za pomocą trucizny, która nie istniała w czasie jej śmierci. Wnioskując, że ktoś cofnął się w czasie, by ją zamordować i celowo zmienić oś czasu, admirał Riker udaje się do Strażnika Wieczności i cofa się do czasu konferencji pokojowej z Sindareen na Enterprise-D, krótko przed śmiercią Deanny. Daje komandorowi Rikerowi antidotum na truciznę, a Riker podaje je Deannie. Jej śmierć zostaje w ten sposób zapobiegona, ale admirał Riker nie wraca natychmiast do swojej osi czasu, co wskazuje, że niebezpieczeństwo wciąż jej zagraża. Komodor Data również podążył za admirałem Rikerem przez Strażnika, uważając za swój obowiązek zachowanie osi czasu za wszelką cenę. Unieszkodliwia komandora Datę i podszywa się pod niego, zabierając Deannę z konferencji pokojowej z zamiarem jej zabicia. Admirał Riker przewiduje, że Data może spróbować tego dokonać, więc odnajduje komandora Datę i wraz z nim konfrontuje się z komodorem Datą, po czym dochodzi do walki. Gdy uczestnicy konferencji pokojowej przyglądają się temu, Deanna w końcu wystarczająco dobrze poznaje przedstawicieli Sindareen (rasę trudną do odczytania empatycznie bez odpowiedniej ekspozycji), by stwierdzić, że oszukują wszystkich i nie mają prawdziwych pokojowych intencji; konferencja pokojowa jest tylko próbą zwłoki, aby ich rasa mogła stać się potężniejsza. Jednym z delegatów Sindareen jest w rzeczywistości ktoś z przyszłości, kto zdecydował się cofnąć w czasie i zabić Deannę, aby zapobiec temu odkryciu. Gdy Deanna ogłasza, że Sindareen postępują dwulicowo, wszyscy z przyszłości wracają do właściwej osi czasu, a Strażnik Wieczności oznajmia, że „Wszystko jest tak, jak było”. Data jest zażenowany tym, że nikt nie pomyślał, by zapytać, czy admirał Riker miał rację co do zmiany osi czasu. Teraz, gdy oś czasu została przywrócona, admirał Riker nie ma sposobności, by wiedzieć, co go czeka w przywróconej przyszłości, ale sugeruje się, że jego Imzadi żyje i na niego czeka.


Martwy Człowiek ustalił, że Gang Zielonych Spodni to religijna frakcja spoza TunFaire, która potrafi wyciągać mroczne emocje z ciała. Okazało się również, że Penny Dreadful jest córką Chodo Contague’a, a on sam był odpowiedzialny za tajemnicze samozapłony.[sep]Jednego ranka sprawy szły dla Garretta całkiem nieźle, dopóki nie odkrył dziwnego dziecka o imieniu Penny Dreadful kręcącego się wokół jego domu, nie został wezwany na spotkanie przez Żniwiarza Temiska, prawnika Chodo Contague’a, a jego drzwi niemal nie zostały wyważone przez brzydkiego bandytę w zielonych spodniach w kratkę. Garrett spotyka się z Temiskiem, który obawia się, że mają miejsce nadprzyrodzone wydarzenia związane z Chodo Contague’em, który może nie być tak sparaliżowany, jak wygląda. Garrett zgadza się tego wieczoru sprawdzić sprawę na przyjęciu urodzinowym organizowanym przez Belindę Contague dla jej ojca. Na przyjęciu, gdy Chodo jest przedstawiany gościom, kilku osób tajemniczo wybucha płomieniami, a w wynikającym z tego zamieszaniu Belinda i Chodo w jakiś sposób się rozdzielają. Cały bałagan wydaje się mieć jakiś związek z Gangu Brzydkich Spodni, który nadal nęka Garretta w jego domu i na ulicach. Ponadto Garrett zwraca na siebie większą uwagę, niż by chciał, ze strony podwładnych bossów mafii, którzy podejrzewają, że Garrett wie, gdzie ukrywa się Chodo Contague. Garrett może unikać walczących frakcji mafijnych tylko przez pewien czas i w końcu zostaje schwytany, otruty i szantażowany przez jednego aspirującego lidera o imieniu Nauczyciel White. Dzięki pomocy przyjaciół i mocom parapsychicznym Martwego Człowieka, Garrett przeżywa najgorsze chwile tej próby. Podczas gdy on odpoczyka i dochodzi do siebie w domu, Martwy Człowiek organizuje działania mające na celu wyjaśnienie tajemnic Gangu Zielonych Spodni, frakcji mafijnych i samozapłonów. Gromadząc wysiłki wielu przyjaciół Garretta, Martwy Człowiek wnioskuje, że Gang Zielonych Spodni to w rzeczywistości frakcja religijna spoza TunFaire, a Chodo Contague w pewnym momencie współpracował z gangiem, aby pomóc mu wspiąć się na szczyt mafijnej Organizacji. Dzięki kilku wskazówkom od Martwego Człowieka, Garrett, Morley i spółka namierzają i捕获ują Żniwiarza Temiska, który ukrywał się z Chodo Contague’em. Bardziej sprytny wniosek dedukcyjny Martwego Człowieka ujawnia kilka ostatecznych zwrotów akcji: Penny Dreadful jest w rzeczywistości drugą córką Chodo Contague’a, Chodo był częściowo odpowiedzialny za wcześniej niewytłumaczalne samozapłony, a Gang Zielonych Spodni w rzeczywistości zna sekret wyciągania mrocznych emocji z wnętrza ciała. Dzięki pomocy Garretta i Martwego Człowieka stan Chodo poprawia się, tak że nie jest już całkowicie fizycznie i psychicznie niepełnosprawny. Jako finał, Morley Dotes zagląda do domu Garretta, a na jego ramieniu siedzi nikt inny jak Wielki Pan, znienawidzona papuga Garretta, która zaginęła jakiś czas temu.


Letnia rozłąka umacnia więź Katherine z Michaelem, a dziewczyna nie czuje pociągu do starszego instruktora tenisa. Katherine nie bierze odpowiedzialności za zakończenie związku, uświadamiając sobie, że rozstanie byłoby końcem szans na nowe relacje.[sep]Katherine, w połowie ostatniej klasy szkoły średniej, czuje silne przyciąganie do Michaela, chłopaka poznanego na imprezie sylwestrowej. W miarę rozwoju ich relacji kwestia seksu pojawia się częściej jako problem emocjonalny i zdrowotny niż moralny. Oboje są świadomi, że bliskość fizyczna jest powszechna, ale i skomplikowana. Michael już doświadczył seksu, podczas gdy Katherine nie. Ich związek rozwija się powoli, gdy zaczynają chodzić na randki i wspólne wycieczki; towarzyszy im na różnych spotkaniach przyjaciółka Katherine, Erica, która zna ją od dziewiątej klasy i uważa, że seks jest aktem fizycznym, a nie romantycznym. Do Eriki i Katherine dołącza również przyjaciel Michaela, Artie, który dzięki pomocy Eriki odkrywa i uznaje pewną niepewność dotyczącą własnej seksualności. Artie to nastolatek z depresją, który czuje, że życie kończy się wraz ze szkołą średnią. Ujawnia swoją depresję, gdy próbuje się powiesić na karniszu prysznicowym, ale mu się to nie udaje. Gdy Katherine i Michael w końcu uprawiają seks na podłodze w sypialni siostry Michaela, są przekonani, że to pieczętuje miłość, która potrwa „zawsze”. Michael kupuje Katherine na urodziny naszyjnik z wypisanymi imionami obojga oraz słowem „Forever”. Jednak rozdzieleni w wakacje przez pracę, która zabiera ich do dwóch różnych stanów, Katherine zaczyna dostrzegać ograniczenia tego związku i ostatecznie czuje pociąg do instruktora tenisa, Theo, który jest starszy i bardziej doświadczony życiowo. Bierze na siebie odpowiedzialność za poinformowanie Michaela, gdy ten przyjeżdża z niespodziewaną wizytą i niemal przyłapuje ją z Theo. Katherine uświadamia sobie, że „utrata” Michaela, choć na początku bolesna, może być początkiem nowych, udanych związków. Książka kończy się sceną, w której matka Katherine przekazuje jej wiadomość, że Theo dzwonił w jej sprawie.


Will otrzymuje misję zbadania zamku Macindaw przebrany za rycerza, gdzie dowiaduje się, że Orman otruł lorda Syrona w celu przejęcia władzy. Później Will podejmuje udaną próbę uratowania Alyss z wieży, używając kwasu otrzymanego od Malcolma, i bezpiecznie opuszcza zamek.[sep]Ta powieść zaczyna się od podróży Willa do jego pierwszego zadania jako w pełni wykwalifikowanego zwiadowcy. W drodze do przydzielonego mu lenna znajduje przy drodze psicę, która wykrwawia się na śmierć. Will zabiera ją do domu, leczy i ona staje się jego pupilem. Po spędzeniu kilku tygodni w Seacliff, lennie przydzielonym Willowi, ten uświadamia sobie, że lenno to zaniedbało trening swoich rycerzy i nieco zaniedbało swoje obowiązki. Tuż przed upływem miesiąca do tego leniwego miasta przybywa plądrująca grupa Skandian licząca około trzydziestu ludzi. Żołnierze są nieprzygotowani z powodu braku ćwiczeń i na pewno nie mieliby szans w starciu z napastnikami. Will jedzie im naprzeciw samotnie i zawierają z nimi porozumienie. Grupa Skandian nie miała wyjścia i musiała napadać miasta, ponieważ inaczej głodowałaby; jednak gdyby zaatakowali, Will zabiłby przynajmniej połowę z nich swoim nowym długim łukiem, zanim ci dotarliby do miasta. Will miał lepszy pomysł i zmusił barona oraz mistrza walki do dostarczenia określonej liczby zwierząt i żywności dla Skandian. Dzięki temu Will zrobił dwie rzeczy: nauczył lekcję barona i mistrza walki oraz ochronił Seacliff przed najazdem. Po kilku dniach Alyss, dożywotnia przyjaciółka Willa, przybywa do Seacliff z misją kurierską. Siedząc w chacie Willa, Alyss wspomina, że Halt, były mistrz Willa, oraz Crowley, dowódca Korpusu Zwiadowców, mają dla niego zadanie. Niestety, ich rozmowa została podsłuchana przez Johna Buttle’a – brutalnego mężczyznę, który wcześniej zranił psa Willa i był powiązany z serią morderstw w okolicy. Will ogłuszył go na amen, ale Alyss chciała, by zginął. Will miał lepsze rozwiązanie i oddał go Skandianom jako niewolnika. Will udał się do Halta i Crowleya, jak kazała mu Alyss. Jego mistrz kazał mu działać pod przykrywką jako żongler (rodzaj wędrownego błazna lub minstrela) i zbierać informacje w Norgate, północnym lennie, na zamku Macindaw. Lord Syron, pan na zamku Macindaw, zachorował na jakąś dziwną, typową chorobę. Rozeszły się pogłoski, że za chorobę odpowiedzialny jest czarownik, i chcieli, aby Will zbadał, co się dzieje. Na Macindaw Will spotyka Ormana, tymczasowego pana zamku, ponieważ jest synem lorda Syrona. Jest to zirytowany bibliofil, który zawsze nosi się na czarno. Orman jest niepopularnym władcą ze względu na brak umiejętności w walce. Will spotyka również Kerena, kuzyna Ormana i bardziej popularnego wśród poddanych w zamku. Will od razu podejrzewał Ormana, podobnie jak Alyss, która – jak się złożyło – była jego kontaktem wysłanym przez Halta i Crowleya. Alyss działała pod przykrywką jako lady Gwendolyn, wyniosła i powierzchowna kobieta w drodze do zamku swojego narzeczonego w kolejnym lennie. Później, gdy fabuła się rozwija, Orman wzywa Willa do swoich kwatery i okazuje się, że przebranie za prostego żonglera nie powiodło się i Orman wie, że Will jest Zwiadowcą. Orman mówi Willowi, że Keren planuje przejęcie zamku i że Keren otruł lorda Syrona i udało mu się zrobić to samo sobie. Will ucieka więc z zamku wraz z Ormanem i jego asystentem do lasu Grimsdell, gdzie mieszkał „czarownik”. Tam znaleźli Malcolma, „czarownika”, i poprosili go o wyleczenie Ormana. Alyss była zaskoczona, widząc, jak Will pomaga Ormanowi, i snuła wiele domysłów, z których żaden nie był trafny. Wtedy Keren wszedł do jej pokoju, aby poinformować ją o ostatnich wydarzeniach, ale podczas gdy rozmawiali, do środka wszedł John Buttle. Rozpoznaje Alyss i ona zostaje schwytana. Will później wrócił do Macindaw w próbie jej uratowania. Wspiął się po ścianie wieży i próbował rozpuścić kraty chroniące okno za pomocą specjalnego kwasu otrzymanego od Malcolma. Will nie udaje się w próbie ratunku i ledwo uchodzi z życiem z zamku. Jest zdeterminowany, by odzyskać Alyss.


Gdy BKR gromadzi wszystkich wrogów w swojej kwaterze głównej, Rod wykorzystuje nabyte umiejętności, by wrócić do ciała i pokonać przeciwników. Po udanej akcji rodzina Roda wraca na Ziemię, a schwytany BKR wraz ze swoim gangiem oczekuje na proces.[sep]Obcy ukradli moje ciało jest zakończeniem czterotomowej serii. Po odejściu Selimy Khan grupa bohaterów z Poszukiwań Snouta dzieli się na trzy zespoły. Rod i Seymour wyruszają na planetę Kryndamar wraz ze Snoutem, Elspeth i Panią Pong (oficerem dyplomatycznym na statku Ferkel). Tymczasem Grakker i Phil (roślina o świadomości, pełniąca funkcję oficera naukowego na Ferkelu) wyruszają, by nawiązać ponownie kontakt z Galaktycznym Patrolem, a Ah-Rit odchodzi z Tar Gibbonsem w próbie odzyskania ciała Roda od BKR. Na Kryndamarze Rod rozpoczyna trening umysłu ze Snoutem, a później zyskuje kilku nowych sojuszników: międzygalaktycznego handlarza zwierząt Mira-Vana, jego rodzinę oraz jego partnera biznesowego Grumbo. Spotykają również jednego z popleczników BKR; od niego dowiadują się, że BKR już odkrył ich podstęp: mózg Roda jest pusty. BKR nadal zamierza go użyć jako przynęty i planuje schwytać mamę Roda oraz jego młodsze rodzeństwo – bliźniaki – na Ziemi, by służyli jako dodatkowa przynęta. Po przybyciu na Ziemię i zlokalizowaniu rodziny Roda cała grupa (z wyjątkiem Grumbo, Mira-Vana i jego rodziny) zostaje schwytana przez BKR i jego gang (włączając zdrajcę Arly Bung) na statku Merkel. Jeńcy, wraz z Grakkerem, Philem i Selimą Khan, schwytanymi krótko przed opuszczeniem układu słonecznego, zostają przewiezieni do kwatery głównej BKR. Tam do grupy dołączają Ah-Rit i Tar Gibbons. Mając wszystkich wrogów w jednym miejscu, BKR stawia ultimatum: wyjawić, gdzie ukryto umysł Roda, albo zginąć. Rod każe Snoutowi odesłać go do jego własnego ciała. Wykorzystując umiejętności zdobyte od Tar Gibbonsa i Snouta, Rod jest w stanie obezwładnić całą załogę BKR, a w końcu samego BKR. Po pokonaniu i schwytaniu wrogów Rod i jego rodzina wracają na Ziemię, choć Rod będzie mógł w przyszłości powrócić w kosmos. BKR i jego gang zostają uwięzieni i oczekują na proces. Po ostatnim pożegnaniu z nauczycielem i przyjaciółmi Rod obserwuje, jak Ferkel i jego załoga wyruszają do kwatery głównej GP, by dostarczyć BKR i jego gang na proces. Załoga Ferkela również musi stanąć przed sądem, ponieważ złamała prawo, buntując się zamiast wykonywać rozkazy.


Ed, rekin zwany Bladym Zabójcą, bierze od Nity moc czarodziejstwa, aby dokończyć Pieśń. Jego śmierć w walce z wężem, w którego wcieliła się Samotna Moc, pozwala na ostateczne związanie zła.[sep]Rodzina Nity jedzie na wakacje z Kitem i jego psem, Ponchem, na południowe wybrzeże Long Island. Pewnej nocy, gdy Nita pływa w oceanie, spotyka delfina. Wita go Mową, magicznym językiem czarodziejstwa. Delfin z podekscytowaniem odpowiada „Czarodziej!” i odpływa. Kit i Nita spotykają się na brzegu, a Kit opowiada Nicie o skałach na molo; nad wybrzeże nadciąga coś złego, a skały pamiętają to ze strachem. Następnej nocy Kit i Nita wyruszają na poszukiwania delfina, co wzbudza podejrzenia rodziców Nity. Przygotowują zaklęcie pozwalające chodzić po wodzie. Delfin ich odnajduje i informuje, że czarodziej jest atakowany. Delfin zabiera ich na pobliską plażę, gdzie widzą stado rekinów usiłujących pożreć czarodzieja – humbaka o imieniu S'reee, którego broni również grupa delfinów. Kit i Nita zamrażają rekiny, osłaniając S'reee i delfiny, ale później uwalniają je na prośbę S'reee, ponieważ utrzymywanie tarczy powoli by je udusiło. Nita ją leczy, a ona i Kit wracają do domu plażowego, wyczerpani, gdzie z podręczników dowiadują się, że znów mają aktywne zadanie. S'reee jest odpowiedzialna za zorganizowanie Pieśni Dwunastu, zgromadzenia czarodziejów mającego odegrać historię czasów, kiedy Samotna Moc, źródło wszelkiego zła, kusiła morskie stworzenia. Jak głosi historia, trzy wieloryby przyjęły Dar, trzy były niezdecydowane, a trzy odrzuciły go. Dziesiąty wieloryb, Milczący Pan, był ostatecznym głosem wszystkich wielorybów. Zamiast przyjąć, odrzucić lub nie wybierać, popełniła samobójstwo i została zjedzona przez Mistrza Rekina. Ten czyn na pewien czas uwięził Samotną Moc, a kolejne Pieśni trzymały ją w niewoli. S'reee i inne wieloryby mają za mało czarodziejów chętnych do śpiewania w Pieśni i proszą Nitę i Kita o pomoc. Nita zgłasza się na ochotnika, by zostać Milczącym Panem, ponieważ uważa, że nie ma dobrego głosu. S'reee zabiera Nitę i Kita ze sobą, aby pomóc znaleźć inne wieloryby na nadchodzącą Pieśń. Nita, ponieważ podzieliła się krwią z S'reee podczas jej leczenia, zamienia się w humbaka bez zewnętrznej pomocy. Kit otrzymuje od S'reee wielorybią skórę – czarodziejską sieć, która zamienia go w ogromnego kaszalota. Po pierwszym dniu na oceanie Kit i Nita wracają do domu bardzo późno, a rodzice Nity nie chcą, żeby znów wychodzili. Następnego dnia Nita i Kit używają czarodziejstwa, aby potajemnie wyjść z domu i pomóc S'reee znaleźć więcej wielorybów do Pieśni. Kit i Nita spotykają Ed'Rashekaresketa (lub Eda), Bladego Zabójcę, rekina, który ma być obecny podczas Pieśni. Wtedy Nita z przerażeniem odkrywa, że Milczący Pan jest w rzeczywistości zjadany na końcu Pieśni; zamiast zwykłego odegrania roli, jak sobie wyobrażała, skuteczność czarodziejstwa wymaga powtórzenia ofiary. Ponieważ Nita jest przyrzeczona do tej roli, nie może się wycofać, w przeciwnym razie cała Pieśń zostanie zniszczona, co spowoduje śmierć milionów. Tymczasem w okolicach Long Island dno morskie zaczyna się zachowywać dziwnie, dając znaki, że więzy Samotnej Mocy słabną. Olbrzymie kałamarnice (zmienione kałamarnice olbrzymie) atakują czarodziejów pod wodą, a kanały wulkaniczne podnoszą temperaturę. Nita zdaje sobie sprawę, że nie może teraz wycofać się z Pieśni, ponieważ to zniszczenie w końcu stanie się na tyle duże, by zniszczyć całe Wschodnie Wybrzeże. Nita i Kit wracają do domu głęboko w nocy. Dairine znajduje ich, daje im ubrania (kiedy zamieniają się w wieloryby, nie mogą nic nosić) i pozwala im wyschnąć oraz przygotować wyjaśnienie dla mamy i taty Nity. W obliczu żądań rodziców Nita i Kit decydują się ujawnić im czarodziejstwo. Kit i Nita lewitują i chodzą po wodzie, ale tata Nity nalega na hipnozę. W końcu sfrustrowani Kit i Nita zabierają ich na Księżyc – aby mogli zobaczyć Ziemię z góry. To w końcu przekonuje rodziców Nity do zaakceptowania faktu istnienia czarodziejstwa i pozwala im uratować Wschodnie Wybrzeże. Jednak Nita nie mówi im o swojej nadchodzącej ofierze. Ich kłopoty z rodzicami dobiegły końca, więc Kit i Nita idą spać, przygotowując się do śpiewania Pieśni. Dairine przegląda Księgę Nity i odkrywa, że potrafi czytać jej fragmenty – to znak, że ona również ma talent do czarodziejstwa. Nita i Kit opuszczają dom plażowy i spotykają S'reee, która zabiera ich na miejsce prób Pieśni. Nita poznaje inne wieloryby biorące udział w Pieśni i rozmawia z Edem o śmierci. Uświadamia sobie, że Ed jest jedynym stworzeniem w oceanie, które wciąż żyje od pierwszej Pieśni Dwunastu. Dwaj stają się bardzo nieprawdopodobnymi przyjaciółmi. Procesja (dziesięć wielorybów, w tym Nita i S'reee, Kit jako ochrona i Ed jako Mistrz) zaczyna zstępować do Kanionu Hudsona. Są bezlitośnie atakowani przez kałamarnice i inne potwory, dopóki nie dotrą do miejsca zwanego Morski Kieł, tradycyjnego miejsca, w którym odbywa się Pieśń. S'reee opowiada o tym, jak jedna Pieśń poszła nie tak i kontynent wpadł do oceanu; Kit i Nita zdają sobie sprawę, że mówi o Atlantydzie. Pieśń przebiega przyzwoicie, dopóki jedna z wielorybów nie traci woli i ulega pokusie Samotnej Mocy. Ucieka, ale wraca, aby pozwolić kałamarnicom zaatakować Śpiewaków. S'reee odtwarza zaklęcie z Kitem w Pieśni. Nita idzie wykonać swoją ofiarę, ale Samotna Moc wyrywa się z więzów jako ogromny wąż. Wybucha zaciekła bitwa. Kit wraca do mowy wielorybów, pokazując, że wielorybia skóra jest w niebezpieczeństwie zawodu. Ed prosi Nitę o jej moc czarodziejstwa; ona mu ją daje, a on kończy jej część Pieśni. Następnie atakuje Węża, który go rani. Krew Mistrza Rekina w wodzie wzywa do niego wszystkie rekiny w okolicy; pożerają jego ciało, Węża i kałamarnice. Pieśń zostaje ukończona i choć w nietypowy sposób, wciąż wiąże Samotnego. Nita i Kit wracają do domu plażowego, wyczerpani. Obiecują opowiedzieć historię rodzicom Nity, jak tylko poczują się lepiej. Nita sprawdza swój podręcznik i odkrywa, że zapłata, którą ona i Kit byli winni Mocom, została uregulowana przez Służbę Życia. Ona i Kit wyruszają na ocean po raz ostatni i wchodzą do Serca Czasu: centrum Wszechświata, gdzie nikt nie umiera. Otrzymują ostatnie spojrzenie na Eda, zanim Kit prosi Moce o przydzielenie im następnego zadania. Nita się zgadza.