Mitt odkrywa, że napotkany na morzu marynarz to jego ojciec, który zmusza załogę do podróży na Wyspy Święte, by wydać Hildę jej narzeczonemu. Po porzuceniu na bezludnej wyspie chłopak poznaje tajne imiona półbogów i wykorzystuje ich moc, by uratować przyjaciół przed śmiercią.[sep]Książka zaczyna się od narodzin Alhammita Alhammitsona, zwanego Mittem, w południowym Dalemarku, niedaleko portu morskiego o nazwie Holand. Gdy Mitt jest małym dzieckiem, jego rodzina zostaje eksmitowana z farmy, gdy hrabia Hadd, okrutny i tyrański władca południowego Dalemarku, podwaja czynsz. Cała rodzina jest zmuszona przenieść się do nieprzyjemnej kamienicy w mieście Holand, gdzie ojciec Mitta dołącza do Wolnych Holandczyków, ruchu oporu przeciwko hrabiemu Haddowi. Jednak po nalocie na magazyn, który kończy się tragicznym niepowodzeniem, ojciec Mitta znika, najprawdopodobniej zabity przez żołnierzy. Mitt i jego matka Milda są przekonani, że trzech starszych Wolnych Holandczyków, Siriol, Dideo i Ham, zdradziło młodszych członków żołnierzom hrabiego z powodu strachu przed konsekwencjami napadu na magazyn. Mitt jest zdeterminowany, by się na nich zemścić za spowodowanie śmierci swojego ojca, i w tym celu dołącza do Wolnych Holandczyków, mając nadzieję na ich zniszczenie od środka. Ostatecznie trafia na łódź rybacką z Siriolem, wychodzącą z portu w Holandzie. Tymczasem Milda wychodzi za mąż za Hobina, zamożnego rusznikarza. Mitt planuje zemstę na Wolnych Holandczykach, zabijając hrabiego Hadda domowej roboty bombą podczas dorocznego Święta Morza, a następnie pozwalając się schwytać i w zamian zdradzając Wolnych Holandczyków. Próba Mitta kończy się totalną porażką, gdy najmłodszy syn hrabiego, Navis, kopie bombę, którą Mitt podłożył u stóp hrabiego, ale hrabia i tak ginie od kuli snajpera z długodystansowej broni, strzelającego z jednej z wielu łodzi w porcie. Na festiwal patrzą dzieci Navisa, Ynen i Hildrida (Hildy). Hildy jest wściekła na ojca, ponieważ pozwolił, by ją zaręczono z Litharem, panem Wysp Świętych, którego nigdy nie spotkała. Po zamachu prosi nowego hrabiego, Harla, o zerwanie zaręczyn, ale on odmawia. Aby się na nich zemścić, ona i Ynen postanawiają sprawić wrażenie, jakby uciekli i popłynęli w rejs jej nową łodzią, „Drogą Wiatru”. Został rozpoznany podczas zamachu na hrabiego, Mitt jest zmuszony uciekać o życie. Ukrywa się na wspaniałej łodzi – tej samej, na której uciekają Ynen i Hildy. Wypływają z portu w Holandzie, z Mittem ukrytym pod pokładem, a gdy są wystarczająco daleko na morzu, Mitt ujawnia się i żąda, by zawieźli go na Północ, gdzie będzie mógł ukryć się przed żołnierzami hrabiego. Choć na początku nie są współpracujący, Mitt robi wszystko, by przekonać ich, że jest twardym, bezwzględnym bojownikiem o wolność, który ich zastrzeli, jeśli nadarzy się okazja; częściowo mu się to udaje, a Hildy i Ynen zgadzają się zabrać go na Północ, głównie dlatego, że ma broń, którą dał mu Hobin. W drodze na Północ troje znajduje unoszącą się na morzu słomianą figurę Ubogiego Starego Ammeta, która została wrzucona do morza podczas Festiwalu. Uważa się to za szczęśliwy omen, więc zabierają go na pokład, przywiązując do dzioba jako ozdobę. Oprócz tego Mitt ma małą woskową figurę towarzyszki Ubogiego Starego Ammeta, Libby Beer, którą przywiązują do rufy. Tamtej nocy przetrzymają straszliwą jesienną burzę z pomocą obu półbogów, Ubogiego Starego Ammeta i Libby Beer. Gdy burza mija, napotykają szalupę ratunkową z jednym marynarzem na pokładzie. Po kilku godzinach w towarzystwie tego mężczyzny Mitt uświadamia sobie, że marynarz nie tylko jest tym, który zastrzelił hrabiego Hadda z portu, ale jest też własnym, od dawna zaginionym ojcem Mitta. Ojciec Mitta, który okazuje się prawdziwym zdrajcą Wolnych Bojowników i naprawdę złym człowiekiem, zmusza ich, by zawieźli go na Wyspy Święte. Planuje wydać Hildy jej narzeczonemu, panowi Wysp Świętych, mężczyźnie, przed którym uciekła z domu, aby uniknąć małżeństwa. Hildy jest zdeterminowana, by temu zapobiec, ale zanim cokolwiek mogą zrobić, przybywają na Wyspy Święte. Gdy słyszą nazwę „Droga Wiatru”, mieszkańcy Wysp Świętych mówią, że wielki „przybędzie drogą wiatru, z wielkim przed sobą i za sobą”. Hildy i Ynen zostają wzięci do niewoli, ale Al zmusza Lithara, który jest dziecinnym idiotą, by kazał zabić Mitta. Mieszkańcy Wysp Świętych odmawiają mu krzywdy, więc zostawiają go na bezludnej Wyspie Świętej. Tymczasem Hildy spotyka się z samą Libby Beer. Libby mówi jej, że jeśli chce wrócić na Wyspy Święte, musi zaufać Mittowi. Hildy niechętnie się zgadza. Na Wyspie Świętej Mitt spotyka osobiście obu półbogów i poznaje ich tajne imiona. Przywołane w niebezpieczeństwie, tajne imiona wywołują kataklizmyczne efekty, które wyjaśniają ludowe nazwy, pod którymi obu półbogów wzywa się na Wyspach Świętych: Trzęsacz Ziemi dla Ubogiego Starego Ammeta i Ta, Która Podniosła Wyspy, dla Libby Beer. Tymczasem Hildy i Ynen spotykają się z Navisem, który mówi im, że mieli szczęście uciec z Holandu żywi, ponieważ Harl planował ich zabić. Al właśnie ma ich wszystkich zastrzelić, gdy przybywa Mitt. Wzywa mniejsze imię Ubogiego Starego Ammeta, wywołując wielką burzę, podczas której udaje im się uciec. Od mieszkańców Wysp Świętych zdobywają łódź, która zabierze ich na Północ. Przed wyjazdem Mitt obiecuje Ubogiemu Staremu Ammetowi, że wróci na Wyspy Święte jako przyjaciel, a nie jako zdobywca.


Po upadku Thotha władzę we Wszechświecie sprawują jedynie Ozyrys i Anubis, którzy odpowiednio przejęli Dom Życia i Dom Śmierci. Ich sprzeczne wpływy powodują naprzemienne występowanie obfitości i zarazy, co wyrządza mieszkańcom światów wielką szkodę.[sep]W pewnym czasie Wszechświatem rządził bóg Thoth, który zarządzał różnymi siłami we Wszechświecie, aby utrzymać równowagę. Z czasem powierzył to zarządzanie swoim „Aniołom” (innym istotom o boskiej mocy), z których każdy był odpowiedzialny za inną „stację” lub siłę we Wszechświecie. Do takich stacji należały Dom Umarłych, Dom Życia, Dom Ognia i tak dalej. W pewnym momencie Thoth obudził uśpioną, wrogą siłę na odległej planecie. Ta ciemna siła, zwana Rzeczą, która Płacze w Nocy, jest tak potężna i zła, że niemal zniszczyła żonę Thotha i zagraża pochłonięciem galaktyki. Thoth pracuje nad uwięzieniem i zniszczeniem stworzenia, w wyniku czego zaniedbuje swoje obowiązki w utrzymywaniu Wszechświata. Aniołowie buntują się i wykorzystują próżnię władzy, by walczyć ze sobą o dominację. Syn Thotha, Set, który dzięki anomalii w Czasie jest również jego ojcem, walczy ze stworzeniem na zniszczonej planecie. W chwili gdy Set ma zniszczyć stworzenie, zostaje zaatakowany przez Anioła Ozyrysa, który uwalnia Młot, który Miażdży Słońca – potężną broń, która niemal zabija Seta i stworzenie. Brat Thotha, Tyfon, który pomagał Setowi w walce, znika bez śladu i uznaje się go za martwego. (Tyfon pojawia się jako czarny cień konia, bez konia, który by go rzucał. Zawiera w sobie coś zwanego Otchłanią Skagganauk, co przypomina czarną dziurę, termin nie będący wówczas w powszechnym użyciu). Rzecz, która Płacze w Nocy, przetrwała wybuch, a Thoth, który w międzyczasie został całkowicie obalony przez swoich Aniołów, nie ma wyboru i musi uwięzić ciemną siłę, dopóki nie znajdzie sposobu na jej zniszczenie. Ożywia również osobowość swojej żony i trzyma ją w bezpiecznym miejscu na specjalnym świecie znanym tylko jemu, gdzie morza znajdują się nad atmosferą, a nie pod nią. Rozrzuca też broń i zbroję Seta po całym Wszechświecie dla bezpieczeństwa, na wypadek gdyby Set kiedykolwiek został odnaleziony. Po obaleniu zyskuje przydomek Książę, Który Był Tysiącem, i tak jest nazywany przez wszystkich we Wszechświecie. Niektórzy z ocalałych Aniołów ukrywają się wśród ludów Wszechświata jako tajemniczy „nieśmiertelni”, ale inni – Ozyrys i Anubis – przejmują odpowiednio Dom Życia i Dom Śmierci. Inne stacje zostają opuszczone, a Ozyrys i Anubis są teraz jedynymi dwiema siłami we Wszechświecie. Ozyrys pielęgnuje życie, gdzie może, podczas gdy Anubis dąży do jego niszczenia. Obfitość i głód, rozrost i zaraza, przeludnienie i unicestwienie naprzemiennie występują w Światach Życia między dwiema Stacjami, z wielką szkodą dla ich mieszkańców. Geografia tego wszechświata zawiera kilka ciekawych miejsc:

* Dom Życia, rządzony przez Ozyrysa, zawiera pokój, w którym Ozyrys zamienił różnych ludzi ze swojej przeszłości w meble. Te meble mogą mówić (lub krzyczeć) przez głośniki zamontowane na ścianach.
** Czaszka (z mózgiem) jako przycisk do papierów.
** Wróg, którego układ nerwowy jest wpleciony w dywan. Ozyrys lubi skakać po dywanie.
* W Domu Umarłych liczni martwi ludzie z Sześciu Inteligentnych Ras leżą na niewidzialnych katafalkach, dopóki Anubis nie każe im wykonywać ruchów przyjemności – jedzenia, picia, tańczenia, uprawiania miłości – bez żadnego prawdziwego zadowolenia. Anubis lubi to oglądać. Organizuje również walki między mistrzami z Sześciu Ras: czasami zwycięzca otrzymuje pracę – i imię.
* Planeta Blis jest przepełniona ludźmi, którzy są niezmordowanie płodni i nie znają śmierci: cała planeta pokryta jest 14 połączonymi miastami. Rzeczywiście, jeden mężczyzna zgadza się popełnić samobójstwo przed publicznością za pieniądze, które mają zostać przekazane jego rodzinie, ponieważ większość ludzi na Bliss nigdy nie widziała śmierci. Robi to przez samospalenie po otrzymaniu Właściwej Litanii Śmierci (zwanej również Modlitwą Agnostyka).
* Na mglistej D’donori watażkowie napadają na siebie wyłącznie, by schwytać jeńców, którzy zostaną poddani sekcji przez miejskiego wrozcza lub augura. Badając ich wnętrzności, przewiduje przyszłość i odpowiada na pytania.
* Na nienazwanej planecie morze znajduje się nad atmosferą. Tutaj Książę, Który Był Tysiącem, trzyma Neftydy, swoją żonę, która została pozbawiona ciała i nie może przetrwać na normalnej planecie.
* W jaskini pies drapie rękawiczkę, która widziała lepsze wieki. Trójgłowy pies to najwyraźniej Cerber.
* Na innej planecie oszalały na narkotykach włócznicy chronią, a wykastrowani kapłani czczą parę starych butów.


Flavia i Nubia uwalniają Aristo i Diona z Jaskini Dobrotliwych, gdzie oskarżają się nawzajem, zanim zostaną schwytani przez Jonathana i Lupusa. Po powrocie do Koryntu ojciec Flavii pozostaje w śpiączce dotknięty amnezją, co oznacza fiasko przepowiedni Pytii.[sep]Flavia i jej przyjaciele podróżują po greckich wyspach wraz z innymi pasażerami na pokładzie statku Lupusa, „Delphiny”, którym dowodzi ojciec Flavii. Uwolnili uprowadzone dzieci w „Kolosie z Rodos” i teraz przez chwilę odpoczywają w rodzinnym mieście swojego nauczyciela Aristo, Koryncie. Jednak w nocy przed wypłynięciem Aristo dźga ojca Flavii w łóżku; gorączkujący i cierpiący na amnezję, wpada w głęboką śpiączkę. Helen była świadkiem morderstwa dokonanego przez Aristo, ale uciekła. Przekonana o jego winie, Flavia wraz z przyjaciółmi i żeglarzem Atticusem wyrusza w pościg za nim. Ratują młodego żebraka, Nikosa, który dostarcza im informacji, a gdy każdy, kogo zapytają, opisuje Aristo na dwa różne sposoby, chłopiec mówi, że brat Aristo, Dion, również może próbować go schwytać. Dowiadują się, że Nikos jest w rzeczywistości dziewczynką, która mieszka obok domu Aristo w Koryncie. Kocha Diona. Po zasięgnięciu rady Pytii o to, jak schwytać Aristo – co Flavia uważa za bezużyteczne – Lupus zakrada się do świątyni, aby zapytać, w której świątyni znajduje się jego matka, ale z zaskoczeniem odkrywa, że Pytia jest jego matką. Postanawia ją zostawić, by pomóc przyjaciołom. Nubia znajduje Aristo i wierzy w jego niewinność. Przybywają do Aten i gonią go na Akropolu, gdzie go gubią. Spotykają żebraka o imieniu Sokrates, a Flavia odkrywa, że Nubia próbuje powstrzymać ich przed schwytaniem Aristo. Jonathan wściekle odchodzi, Atticusa nie ma nigdzie do zobaczenia, a „dwaj Aristo” (Dion i Aristo) zstępują do Jaskini Dobrotliwych (Erinij). Nubia i Flavia podążają za nimi, a Flavia zamyka ich w środku. Gdy umierają, wybaczają sobie nawzajem, potem Jonathan, Lupus i kapłan uwalniają ich. Flavia ostatecznie wybacza Dionowi i wracają do Koryntu, gdzie odkrywają, że jej ojciec nadal jest w śpiączce. Flavia już zapytała Pytię, jak go obudzić, ale nie rozumie odpowiedzi i w końcu płacze nad jego ciałem. Budzi się, wyleczony z amnezji, i zdają sobie sprawę, że przepowiednia Pytii się spełniła.


Renn przewiduje nadchodzącą powódź i namawia Toraka do zachowania milczenia, co ma służyć dowodem jego winy. Po ucieczce przed żywiołem klany decydują się ostatecznie wygnać Toraka, gdy ten udowadnia, że jego zabicie pomoże im w walce z Pożeraczami Dusz.[sep]Na początku powieści dowiadujemy się, że w poprzedniej książce Pożeracze Dusz oznaczyli Toraka symbolem Pożeraczy Dusz. Odkrycie to oznacza, że Torak ma zostać wykluczony z klanów, chyba że jego własny klan, Klan Wilka, uzna go za niewinnego. Gdy przybywa Klan Wilka, Przywódca mówi, że jego matka ogłosiła go „bezklanowym”. Taki przypadek nigdy się nie zdarzył, ale ponieważ Torak nie ma klanu, który mógłby orzec o jego niewinności, staje się wyrzutkiem. Odchodzi z klanów wraz z Wilkiem. Renn wielokrotnie próbuje mu pomóc, ale Torak jej na to nie pozwala, ponieważ każdy, kto zobaczy Toraka, ma obowiązek go zabić. Torak próbuje wyciąć znak Pożeracza Dusz ze swojej klatki piersiowej i, myśląc, że mu się to udało, wraca do obozu Klanu Kruka i ich obserwuje. Saeunn, czarownica Klanu Kruka, mówi, że wśród nich znajduje się Pożeracz Dusz, więc Torak ucieka, wiedząc, że to o nim mowa. Ukrywając się, cierpi na rodzaj szaleństwa zwanego chorobą duszy i atakuje Wilka ogniem. Tymczasem Renn i Bale spotykają się i postanawiają odnaleźć Toraka i udowodnić jego niewinność, mimo że w ten sposób łamią prawo klanów. Renn wysyła pomoc do Toraka w postaci dwóch kruków (nazwanych przez niego Ripem i Rekiem). Podczas gdy Torak odzyskuje rozsądek, Seshru, Czarownica Żmija, będąca Pożeraczką Dusz, używa swoich mocy, by przyciągnąć go do siebie i go kontrolować (jest on Wędrowcem Duchów, więc kontrolowanie nad nim dałoby jej jeszcze większą moc). Ujawnia się, że Seshru jest matką Renn. Tymczasem Renn zdaje sobie sprawę, że nadchodzi wielka powódź i namawia Toraka, by rozgłosił tę wiadomość, a tym samym udowodnił swoją niewinność. Torak mówi więc o tym Fin-Kedinnowi, a klany uciekają. Torak wdaje się w bójkę z chłopcem z Klanu Dzika, ale随后 wspina się na drzewo, aby uciec przed nadchodzącą powodzią. Chłopiec z Klanu Dzika słyszy nadchodzącą wodę i próbuje też wspiąć się na drzewo, ale nie może dosięgnąć pierwszej gałęzi, więc Torak skacze w dół, aby mu pomóc. Torak odkrywa wtedy, że nie może się wspinać z powrotem na drzewo, i on oraz Wilk zostają porwani przez wodę. Gdy się budzi, wszystkie klany są tam, a gdy pojawia się Seshru, Torak pokazuje klanom, że zniszczenie go nie pomoże im w walce z Pożeraczami Dusz, i przyjmują go z powrotem. Bale używa łuku Renn, by zabić Seshru, a ona umiera z ognistym opalem w ręku, w ten sposób obaj giną jako jedno.


Arthur Tyler poświęcił własne życie, wyrzucając siebie i Fray'kona przez śluzę powietrzną w przestrzeń kosmiczną. Wcześniej Anja i Fitz nieumyślnie zniszczyli połowę floty inwazyjnej, próbując przestraszyć obcych za pomocą broni energetycznej.[sep]W 2001 roku wybuchł nowy wyścig kosmiczny między Pierre'em Yvesem-Dudoinem a Arthurem Tylerem III, którzy rywalizowali o to, by zostać pierwszą osobą sfinansowaną z prywatnych środków w kosmosie. Ostatecznie Pierre ogłosił, że odniósł sukces i za tydzień znajdzie się w kosmosie. Jednak Pierre otrzymał pomoc od zwiadowcy rasy Kulan, która była gotowa do inwazji na Ziemię. W Brukseli mężczyzna zostaje postrzelony przed maklerem giełdowym Anji Kapoor i jej chłopakiem Dave'em. Gdy Dave próbuje udzielić pierwszej pomocy, zdaje sobie sprawę, że mężczyzna nie jest człowiekiem. Mężczyzna potem wsuwa paczkę do kieszeni Dave'a i wstrzykuje mu substancję w nadgarstek. Tymczasem w Londynie Fitz zostaje wysadzony przez Compassion dwa dni przed spotkaniem z Doktorem. Gdy widzi Dave'a w serwisie informacyjnym twierdzącym, że martwy mężczyzna miał dwa serca, obawia się najgorszego i udaje się do Brukseli. Po rozmowie z Dave'em w Brukseli Fitz odkrywa, że mężczyzna nie był Doktorem, ale pozostaje, by pomóc w śledztwie. Dave znajduje paczkę w kieszeni i dzwoni pod numer na niej napisany, odkrywając, że rozmawia z Arthurem Tylerem III. Po spotkaniu z ochroniarzem Tylera zabierają go z powrotem do pokoju hotelowego Dave'a i Anji, tylko po to, by odkryć zabójców na zewnątrz. Gdy zabójcy odjeżdżają, jeden z nich upuszcza broń, która jest pozaziemskiego pochodzenia. Gdy Dave opuszcza pokój, aby skontaktować się z policją, zabójcy martwego mężczyzny porywają go. Anji postanawia udać się z Fitzem na spotkanie z Doktorem. 8 lutego Anji i Fitz przybywają do pubu St. Louis, aby spotkać się z Doktorem. Doktor ujawnia, że stworzył ten pub, by przyciągnąć do siebie Fitza. Gdy Doktor widzi Fitza, nadal nie może pamiętać niczego ze swojej przeszłości, a jego TARDIS jest nadal mniejsza w środku niż na zewnątrz. Mimo to Doktor zgadza się pomóc i odsyła Fitza z powrotem do Brukseli, aby sprawdzić, czy Pierre jest zaangażowany, podczas gdy Doktor i Anji pozostaną w Londynie, aby zbadac sprawę Tylera. W Brukseli Fitz spotyka agenta CIA o nazwisku Fisher, który bada, czy firma Pierre'a Dudoina, ITI, miała kontakt z obcymi. Wspólnie włamują się do siedziby ITI i znajdują obcego o imieniu Sa'Motta, który opiekuje się Dave'em. Sa'Motta wyjaśnia, że przybył na Ziemię cztery lata temu w ramach nieudanej awangardy inwazyjnej i został uwięziony, co uniemożliwia mu powstrzymanie ich lidera, Fray'kona, przed zgłoszeniem, że Ziemia powinna być najechana przez Kulan. Fray'kon pomagał dokończyć statek Dubiona, aby dołączyć do floty inwazyjnej. Pozostali Kulan w awangardzie chcą tylko wrócić do domu i pomagali przy statku Tylera. Jednak statki Kulan potrzebują telepatii do działania, więc przeprowadzono badania nad stworzeniem hybrydy, która może obsługiwać statek. Martwy mężczyzna przekazywał niezbędne geny Tylerowi, ale wstrzyknął je Dave'owi, aby je zachować. Jednak geny wstrzyknięte Dave'owi powoli go zabijają. Gdy strażnicy ponownie捕获ują Dave'a, szef Fishera rozkazuje oddziału schwytać Fitza i Sa'Mottę. Tymczasem Doktor i Anji udają się do bazy Tylera i ratują mu życie, po tym jak wirus komputerowy Kulan zainstalowany przez Dudoina uwięził Tylera w pokoju z ogniem. Doktor zapisuje wirusa na DVD w celu zbadania. Doktor oferuje pomoc w powstrzymaniu planu Dudoina i Fray'kona, ale statek Tylera zostaje zniszczony przez efekt uboczny wirusa. Tyler zwraca się do byłej przyjaciółki i byłej żony Dudoina, Christine Holland, o pomoc w przystosowaniu technologii Kulan dla ludzi, ale zanim może się z nią skontaktować, Dudoin porywa jego córkę Pippę, by zmusić ją do przyjazdu do Brukseli i pomocy Dave'owi. Ona to robi, ale Dudoin ujawnia, że planuje wystrzelenie rakiety bez jej testowania. Christine widzi, jak Fray'kon manipuluje przy sterach, ale Dudoin odmawia posłuchania. Fitz i Sa'Motta próbują udać się do Londynu, ale zdają sobie sprawę, że są śledzeni przez agentów CIA. Fitz zostaje schwytany i zabrany do agenta CIA znanego jako Control, ale Sa'Motta ucieka i udaje się do bazy CIA, gdzie przetrzymywany jest Fitz. Control umieszcza nadajnik na Fitzu i pozwala Sa'Mottcie go uratować, aby doprowadzić CIA do pozostałych Kulan. Podczas ucieczki Fitz zdaje sobie sprawę, że jego wspomnienia zniszczenia Gallifrey stają się niewyraźne i mgliste. W kosmosie flota inwazyjna wchodzi w ostateczną formację, gotowa do inwazji na rozkaz Fray'kona. Tymczasem Doktor ratuje córkę Christine i prosi Tylera o pomoc w powstrzymaniu Dudoina i Fray'kona przed dostaniem się do kosmosu i ostrzeżeniem floty inwazyjnej, na co ten się zgadza. Doktor, Tyler i Anji łatwo włamują się do wyrzutni Dudoina, podczas gdy Fitz i Sa'Motta są ścigani przez strażników w innej części kompleksu. Po uratowaniu Christine Doktor łączy swój umysł ze statkiem Dudoina, aby go wyłączyć, ale w trakcie traci przytomność. Jednak wcześniej podnosi poziom tlenu, co powoduje, że Kulan pod wodzą Fray'kona traci przytomność, ale Fray'kon ucieka. Następnie Tyler używa DVD z wirusem Kulan, aby zniszczyć systemy, a kabina zapala się, zabijając Kulan na pokładzie i samego Dudoina. Po powrocie do Wielkiej Brytanii Doktor pomaga Tylerowi dokończyć jego rakietę, aby mógł odesłać Sa'Mottę do floty inwazyjnej z rozkazem odwołania inwazji. Dave dochodzi do siebie, ale Christine odkrywa niewielką ilość DNA Kulan u Dave'a, która była tam przed jego zakażeniem, co wskazuje, że ludzie i Kulan mogą być spokrewnieni genetycznie, dając solidny dowód przeciwko inwazji. Jednak wchodzi Fray'kon, który ich śledził. Oddział Control wkracza, aby powstrzymać statek Tylera przed zabraniem Sa'Motty do floty, ale Tyler próbuje wystrzelić mimo to. Fray'kon kradnie skafander kosmiczny Doktora i zmusza Dave'a do jazdy na platformę startową, trzymając Anji jako zakładnika. Po dotarciu do rakiety morduje Dave'a i wchodzi na pokład rakiety. CIA wycofuje się z kompleksu, ale Doktor nie może ostrzec Tylera, że Fray'kon jest na pokładzie rakiety. Fray'kon obezwładnia załogę i kieruje rakietę w stronę floty, gdzie informuje dowódcę floty, że ludzie to dzikusy i powinni zostać zabici. Doktor i Anji wracają do pubu St. Louis, gdzie TARDIS w końcu się zregenerowała. Doktor pilotuje TARDIS na statek dowodzenia Kulan. Doktor mówi Anji, by została w TARDIS, ale ona podąża za nim i obserwuje, jak zostaje schwytany i umieszczony w celi. Kulan niszczą statek Tylera i stawiają go przed sądem wojennym przed ich radą wojenną. Anji uwalnia Fitza i udają się do pomieszczenia z bronią. Próbując przestraszyć Kulan, strzelając wiązką energii, zamiast tego wystrzeliwa serię rakiet, które niszczą połowę floty, która zwraca się przeciwko sobie. Doktor i Tyler walczą z Fray'konem, ale gdy Fray'kon zostaje ogłuszony, Tyler oferuje, by zostać i powstrzymać go, podczas gdy inni uciekają. Tyler oszukuje Fray'kona, spadając do śluzy powietrznej, i wyrzuca siebie oraz Fray'kona w kosmos. Gdy reszta floty wybucha, TARDIS dematerializuje się. Doktor, który nadal niczego nie pamięta, oferuje zawieźć Anji do domu, ale TARDIS materializuje się zamiast tego na prehistorycznym krajobrazie.


Manfred myli swoją córkę Matyldę z Izabelą i dźga ją nożem w kościele. W konsekwencji Teodor zostaje uznany za prawdziwego księcia Otranto, a następnie poślubia Izabelę.[sep]Zamek w Otranto opowiada historię Manfreda, pana zamku, i jego rodziny. Książka zaczyna się w dniu ślubu jego chorowitego syna Konrada z księżniczką Izabelą. Krótko przed ślubem Konrad zost jednak zmiażdżony przez gigantyczną hełm, który spada na niego z góry. To niewytłumaczalne wydarzenie jest szczególnie złowrogie w świetle starożytnego przepowiedni: „[Ż]e zamek i panowanie nad Otranto przekażą się z obecnej rodziny, gdy tylko prawowity właściciel urośnie na tyle duży, by go zamieszkać”. Manfred, przerażony, że śmierć Konrada sygnalizuje początek końca jego rodu, postanawia odwrócić zagładę, poślubiając Izabelę sam, jednocześnie rozwodząc się z obecną żoną Hipolitą, którą uważa za niezdolną do dania mu odpowiedniego dziedzica. Jednak gdy Manfred próbuje poślubić Izabelę, ona ucieka do kościoła z pomocą chłopa o imieniu Teodor. Manfred nakazuje śmierć Teodora podczas rozmowy z zakonnikiem Hieronimem, który zapewnił bezpieczeństwo Izabeli w kościele. Gdy Teodor zdejmuje koszulę, by zostać zabitym, Hieronim rozpoznaje znak pod jego ramieniem i identyfikuje Teodora jako własnego syna. Hieronim błaga o życie syna, ale Manfred mówi, że Hieronim musi albo oddać księżniczkę, albo poświęcić życie syna. Przerywa im trąbka i wejście rycerzy z innego królestwa, którzy chcą ocalić Izabelę. Prowadzi to do wyścigu rycerzy i Manfreda w poszukiwaniu Izabeli. Teodor, uwięziony przez Manfreda w wieży, zostaje uwolniony przez córkę Manfreda, Matyldę. Pędzi do podziemnego kościoła i znajduje Izabelę. Ukrywa ją w jaskini i blokuje wejście, by chronić ją przed Manfredem, i ostatecznie walczy z jednym z tajemniczych rycerzy. Teodor ciężko rani rycerza, który okazuje się ojcem Izabeli, Fryderykiem. Wszyscy udają się wtedy na zamek, by rozstrzygnąć sprawy. Fryderyk zakochuje się w Matyldzie, on i Manfred zaczynają układać się w sprawie poślubienia swoich córek. Manfred, podejrzewając, że Izabela spotyka się z Teodorem w kościele, zabiera nóż do kościoła, gdzie z Teodorem spotyka się Matylda. Myśląc, że jego własna córka to Izabela, dźga ją. Wtedy ujawnia się, że Teodor jest prawdziwym księciem Otranto, a Matylda umiera, pozostawiając Manfreda w pokucie. Teodor zostaje królem i ostatecznie poślubia Izabelę, ponieważ jako jedyna potrafi zrozumieć jego prawdziwy smutek.


Spock ustala, że śmierć kapitana Kirka była wynikiem podróży w czasie dokonanej przez alternatywną wersję dr. Mordreaux. Ostatecznie młodszy naukowiec zostaje przekonany do zniszczenia swojego wynalazku, co przywraca oś czasu i ratuje Wszechświat przed zagładą.[sep]Enterprise prowadzi bezprecedensowe badania naukowe nad nagą osobliwością, głównie dzięki wysiłkom Spocka, gdy wiadomość najwyższego priorytetu zmusza kapitana Kirka do skierowania statku na Aleph Prime, górniczą kolonię w pobliskim układzie. Przerwanie niszczy cykl obserwacyjny, czyniąc czas całkowicie zmarnowanym. Po przybyciu wysoki priorytet wiadomości wydaje się być błędem: Enterprise był potrzebny jedynie do przewiezienia pojedynczego przestępcy do Kolonii Rehabilitacyjnej Siedem, w tym samym układzie. Przestępcą okazuje się być teoretyczny fizyk, dr Georges Mordreaux, skazany za morderstwo i nieetyczne badania nad istotami samoświadomymi. Spock uważa, że mógłby on dostarczyć wglądu w zjawisko, które badał – a mianowicie to, że z nieznanego powodu wzrost entropii zaczął przyspieszać. Ten efekt spowodowałby załamanie się kruchych ekosystemów i wybuchy nowych gwiazd w ciągu dwóch dekad, a w rezultacie koniec Wszechświata w mniej niż osiem lat. Sprawa przeciwko Mordreaux wydaje się jednak bardzo dziwna, z niepełnymi dowodami, a Spock nie wierzy, że Mordreaux byłby zdolny do przemocy inherentnej w zbrodni. Prokurator Braithewaite towarzyszy im w podróży, przekonany, że Mordreaux jest niebezpieczny. Ma też niepokojące uczucie, że widział już Spocka wcześniej, choć Spock jest pewien, że nigdy się nie spotkali. Na planecie Hikaru Sulu spotyka się ze swoim idolem, kapitanem Hunterem, który dowodzi Aerfenem, statkiem bojowym, który był jego pierwszym wyborem przy przydziale. Ponieważ Kirk i Hunter są przyjaciółmi, udaje mu się zorganizować transfer, zostawiając za sobą przyjaciela i kochanka, szefa bezpieczeństwa Flynna. Tymczasem Spock próbuje przesłuchać komputery na Aleph Prime, aby uzyskać informacje o sprawie Mordreaux, tylko po to, by odkryć, że zapisy najwyraźniej już nie istnieją – a później ustala, że jest to spowodowane wirusem, który zainfekował również komputery Enterprise, przy czym biblioteczny komputer pozostał nienaruszony ze względu na swój chroniony status. Celem wirusa jest usunięcie wszelkich śladów lub wzmianek o dr. Mordreaux ze wszystkich rekordów Federacji. Wyraźnie wirus został napisany przez eksperta, ponieważ Spock (który jest oczywiście jednym z czołowych informatyków Gwiezdnej Floty) odkrywa go dopiero po tym, jak wykonał swoją pracę na Enterprise. W trakcie podróży dzieją się dziwne rzeczy, takie jak to, że Scotty widzi Spocka pojawiającego się w dwóch miejscach jednocześnie. Nagle, niechlujny Mordreaux pojawia się na mostku i strzela do Kirka i Flynna ze starej broni palnej. Pociski zawierają jednak neurofilową metalo-organiczną substancję, potocznie zwaną „pajęczyną”, która wyszukuje i dusi włókna nerwowe, i jest więc niezwykle śmiertelna, zazwyczaj używana tylko podczas rzadkich wybuchów terroryzmu w Federacji. Flynn alarmuje bezpieczeństwo, zanim poddaje się, ale Mordreaux nadal jest uwięziony w swojej kajucie. Kirk jest natychmiast przewieziony do ambulatorium, gdzie doktor McCoy walczy o jego uratowanie, ale umiera, gdy Spock łączy się z nim w fuzji umysłów. Opięty Braithewaite później widzi, jak oboje wyłączają podtrzymywanie życia, które utrzymywało martwe mózgowo ciało Kirka. Gdy Braithewaite zaczyna łączyć fakty, aby sformułować działającą teorię spisku, Spock ustala od uwięzionego fizyka, że ten w rzeczywistości opracował urządzenie do podróży w czasie przy użyciu transportera. Ponieważ śmierć Kirka została popełniona poprzez podróż w czasie, Spock modyfikuje transporter Enterprise, aby spróbować uratować Kirka, co powoduje wcześniejsze obserwacje Scotty’ego. Spock próbuje cofać się coraz dalej w czasie, aby powstrzymać uszkodzenie osi czasu, zanim się zacznie, ale jest wielokrotnie powstrzymywany przez nieubłaganą tendencję wszechświata do podążania tymi samymi ścieżkami co wcześniej. Spock, już wyczerpany tygodniami ciągłych obserwacji naukowych, jest pushed to granic wytrzymałości przez stresy związane z podróżą w czasie. W teraźniejszości Enterprise szwankuje z powodu wyczerpania energii wymaganego przez urządzenie do podróży w czasie. Podczas gdy Scotty walczy o przywrócenie systemów do działania, jest zmuszony przez dowody Braithewaite’a, że dzieje się jakaś niegodziwość. Jednak McCoy próbuje odwrócić uwagę, dać Spockowi wystarczająco dużo czasu na realizację jego planów. Spock odkrywa, że Mordreaux, który zamordował Kirka, pochodzi z osi czasu, w której on i Kirk pomyślnie bronili Mordreaux przed wcześniejszymi zarzutami; w pewnym nieokreślonym czasie po tym Mordreaux stracił zmysły, uznał, że byłoby lepiej, gdyby został skazany na rehabilitację, i wrócił, aby zemścić się na tych, których obwiniał za swoje prześladowania. Dopiero kilka lat później, gdy udało mu się odzyskać zmysły, zrozumiał sam efekt entropii i zaczął pracować nad cofnięciem wyrządzonych szkód; naga osobliwość była jedynie jedną z pierwszych fizycznych manifestacji tych szkód. Inne wersje Mordreaux z innych osi czasu próbowały cofnąć się w czasie, aby przekonać wcześniejsze wersje, by nie próbowały podróżować w czasie, ale tak jak Spock, wszystkie one poniosły porażkę – a w rzeczywistości pogorszyły problem, dalej erozując już kruchą oś czasu. Podczas jednej z tych podróży Spock spotyka młodszego Braithewaite’a, co wyjaśnia, dlaczego prawnik uznał go za znajomego. Ostatecznie to Mordreaux przekonuje samego siebie do przerwania badań. Wersja fizyka z okresu, w którym tkanka rzeczywistości jest rozrywana na strzępy, cofa się, aby dołączyć do Spocka, gdy konfrontuje on młodszego Mordreaux, w momencie tuż przed tym, jak odesyła swoich przyjaciół w czasie (co spowoduje nagą osobliwość i przyspieszenie wzrostu entropii). Naprężenie spowodowane tak wieloma podróżami jest zbyt wielkie dla jego ciała i ulega ono dezintegracji. Nagłe zrozumienie przez młodszego naukowca, że wolałby umrzeć niż stawić czoła konsekwencjom, prowadzi go do zniszczenia swojego urządzenia i badań. Spock wraca do „teraźniejszości” przywróconej osi czasu, aby odkryć, że wszystko jest w porządku, ale że ma wspomnienia obu wersji rzeczywistości. Można przypuszczać, że dzieje się tak dlatego, że Braithewaite aktywuje pomocniczą jednostkę zmiany czasu zainstalowaną w konsoli transportera, wciągając „oryginalną” wersję Spocka do „nowej” osi czasu, zanim „oryginalna” oś czasu przestanie istnieć. Co zrozumiałe, Spock decyduje się nie ujawniać niczego z tego, powołując się jedynie na „nieprzewidywalne zdarzenia” jako wyjaśnienie różnych anomalii, takich jak bycie poza służbą (jako swego rodzaju przebranie na jego podróż powrotną na Aleph Prime, ponieważ nie chciał być zidentyfikowany jako oficer Gwiezdnej Floty przez jakiegokolwiek obywatela Aleph, który mógłby go zobaczyć) lub częściowo zagojona rana postrzałowa zadana przez przyszłego Mordreaux. Informuje Kirka, że osobliwość jest w procesie tworzenia horyzontu zdarzeń i stawania się czarną dziurą Hawkinga przed samozniszczeniem; w alternatywnej rzeczywistości, która jest teraz jego rzeczywistością, obserwacje Spocka od początku jasno wskazywały, że osobliwość wkrótce sama się zniszczy, choć nie był w stanie wywnioskować jej przyczyny. Powieść kończy się opuszczeniem przez Enterprise okolicy osobliwości, a Sulu ma zostać awansowany na komandora porucznika, gdy Kirk uświadomił sobie, że może to być jedyny sposób, aby przekonać Sulu do rezygnacji z transferu.


Eilan składa w ofierze siebie i Gajusza, aby uratować życie swojego syna Gawena oraz zapobiec wybuchowi powstania. Gawen posiada unikalne pochodzenie, łączące krew celtyckich władców, Rzymian i druidów, co przesądza o jego kluczowej roli w przyszłości.[sep]W pierwszych dniach podboju, gdy rzymskie legiony brutalnie prześladowały druidów, sanktuarium Bogini na wyspie Mona zostało zniszczone, a jego druidzi zamordowani, a kapłanki zgwałcone. Gwałcone kapłanki, które zaszły w ciążę, zabijały wszystkie córki, ale pozostawiały przy życiu urodzonych synów, a następnie odbierały sobie życie, nie chcąc żyć z wyrządzonymi im okrucieństwami; mężczyźni ci później stali się grupą rebeliantów znaną jako Kruki, która przysięgła zemstę Rzymowi. Lhiannon, jedna z ocalałych kapłanek, zakłada nowe sanktuarium w Vernemeton (Najświętszym Gaju), zwanym Domem Leśnym, które jest częściowo kontrolowane i chronione przez Rzymian. Powieść opowiada historię Eilan, wnuczki Arcydruida Brytanii. Słyszy wezwanie Bogini i zostaje wybrana, by zostać kapłanką w Vernemeton, a później, by zastąpić umierającą Lhiannon jako Najwyższa Kapłanka. Jednak przed swoim powołaniem słucha głosu serca i podczas magicznej nocy Beltaine spodzi syna z rzymskim oficerem Gajuszem Macelliuszem, synem wysoko postawionego prefekta obozu w pobliskim Deva. Gajusz jest dziedzicem królewskiej krwi dzięki swojej celtyckiej matce z południowego plemienia Silurów. Eilan wie, że ich syn, Gawen, którego linia krwi pochodzi od Smoka (celtyckiej królewskości), Orła (Cesarstwa Rzymskiego) i Mądrych (druidów), odegra kluczową rolę w przyszłości Brytanii, i składa wielkie ofiary, by chronić go w młodości. W powietrzu czuje się poważna zmiana w równowadze sił; Eilan czuje, że śmierć jej kochającego pokój dziadka, Arcydruida, ją spowoduje. Mówi swojej przyjaciółce Caillean (którą Lhiannon uratowała przed obojętną matką w Hibernii), by wzięła grupę młodych kapłanek na wyspę Avalon, by założyć tam nowe sanktuarium i zostać pierwszą najwyższą kapłanką Avalonu. W Vernemeton Eilan jest coraz bardziej naciskana przez nowego Arcydruida, swojego ojca, by zaprzestać promowania pokoju i współpracy z Rzymianami. W dramatycznym starciu składa siebie w ofierze (wraz ze swoim ukochanym Gajuszem), aby uniknąć krwawego powstania i w szczególności, by uratować życie swojego syna Gawena.


Pod koniec powieści siły oporu pod wodzą Mao Zedonga nie atakują Zakazanego Miasta, a partyzanci Chomeiniego ponoszą porażki w walce z patrolami Rasy. Te zbrojne bunty nie stanowią istotnego problemu dla najeźdźców, których działania kontrpartyzanckie są ułatwione dzięki znajomości taktyki partyzanckiej oraz pełnemu poparciu miejscowej ludności.[sep]Akcja powieści toczy się w 1963 roku, osiemnaście lat po zakończeniu alternatywnej II wojny światowej przedstawionej w cyklu Worldwar. Prezydentem Stanów Zjednoczonych jest Earl Warren, premierem Związku Radzieckiego – Wiaczesław Mołotow, a przywódcą nazistowskich Niemiec – Heinrich Himmler. Niektóre mniejsze państwa pozostają niepodległe, takie jak Irlandia i Cesarstwo Japonii, które nadal kontroluje fragmenty swojego imperium z czasów II wojny światowej. Nieliczne odizolowane obszary są wciąż w rękach Wolnej Francji Charlesa de Gaulle’a, a w okupowanej przez Niemcy Francji francuski ruch oporu pozostaje aktywny. Na początku powieści flota kolonizacyjna Rasy wkracza do Układu Słonecznego, przywożąc ze sobą od osiemdziesięciu do stu milionów kolonistów osiedlających się na Ziemi. Gdy flota wchodzi na orbitę okołoziemską, ludzki satelita przeprowadza atak jądrowy, który zabija miliony. Ponieważ Niemcy, ZSRR i Stany Zjednoczone dysponują dużymi możliwościami w zakresie eksploracji kosmosu, każde z tych trzech państw mogło być odpowiedzialne za atak. Wszyscy trzej zaprzeczają, gdy wściekli przywódcy Rasy żądają wyjaśnień, ale w rzeczywistości dwa z trzech ludzkich państw są tak samo nieświadome tożsamości napastnika jak Rasa. Ponadto, mimo że między niepodległymi państwami ludzkimi a Rasą panuje pokój – choć chwiejny – Mao Zedong i Ruhollah Chomejni nadal kierują popularnym ruchem oporu przeciwko najeźdźcom, odpowiednio w Chinach i na Bliskim Wschodzie. Próby Rasy prowadzenia wojny kontrpartyzanckiej w tych regionach są utrudnione przez brak znajomości takiej wojny oraz niemal całkowity brak poparcia ze strony ludności. Rasa dostrzega również dyskretne wsparcie dla tych ruchów oporu ze strony Niemiec, Stanów Zjednoczonych i ZSRR, ale ponieważ Rasa nie jest w stanie tego udowodnić, nic nie można zrobić, aby ich powstrzymać. Tymczasem koloniści Rasy, którzy spodziewali się znaleźć Ziemię już podbitą, a tubylców wciąż na średniowiecznym poziomie rozwoju, muszą zmierzyć się z konsekwencjami zimnej wojny z ludźmi. Flota przywozi ze sobą nie tylko pierwszych cywilów, ale także pierwsze samice Rasy, co powoduje napięcie wśród żołnierzy-plci, którzy stanowili siły inwazyjne. Dla samców Rasy imbir jest narkotykiem wywołującym euforię; dla samic powoduje on wejście w ruję, rzucając siły Rasy na Ziemi w społeczny chaos. Jeszcze gorsze dla dowodzącego Flotlorda sił Rasy na Ziemi jest gwałtowny wzrost zbrojnych buntów na Bliskim Wschodzie i w Chinach; pod koniec powieści partyzanci Chomeiniego przeprowadzają kilka udanych zasadzek na patrole Rasy, podczas gdy siły oporu pod wodzą Mao Zedonga szturmują Zakazane Miasto.


Mia zostaje z J.P., gdy Lilly potwierdza, że chłopak nie kłamał w kwestii swoich uczuć oraz doświadczeń seksualnych. W rezultacie główna bohaterka nie godzi się z byłą przyjaciółką i traci cnotę z J.P., planując z nim wspólną przyszłość.[sep]Mia zostawia nas z niehappy endem w dziewiątej książce, a dołączamy do niej ponownie w dziesiątej, której akcja toczy się dwa lata później, w ostatnich tygodniach szkoły przed maturą. W tym ostatnim tomie serii widzimy, że mimo bycia nastolatką, Mia wykazała się znacznym postępem w drodze do dorosłości. Umawia się z J.P., utrzymuje kontakt z Michaelem i buduje przyjaźń z Laną, ale nie pogodziła się jeszcze z Lilly. Mia przygotowuje się do swoich osiemnastych urodzin za tydzień, nie wspominając już o studniówce i maturze, a wciąż wszystko, co robi, to kłamstwo. Została przyjęta na każdą uczelnię, o którą się ubiegała, ale obawia się, że to z powodu jej królewskiego statusu, i powiedziała wszystkim, że nie została. Napisała romans pod pseudonimem i wszystkim wmówiła, że to praca na temat genowskiej oliwy z oliwek, i próbuje go wydać, jednak bezskutecznie. Wcale nie ma ochoty iść na studniówkę, a Michael wrócił do miasta po tym, jak jego CardioArm odniósł ogromny sukces, i on stał się bogatym młodym mężczyzną. Nagle wszystko, w co (mniej więcej) wierzyła, przepadło. Nie jest już pewna swojego związku z J.P., którego motywy są niejasne. Musi też zmierzyć się z wejściem w dorosłość i wystawną przyjęciem, które Babcia urządza dla niej, oraz pomóc ojcu wygrać wybory przeciwko jej kuzynowi, René. To wszystko brzmi bardzo skomplikowanie – nie zapominając o tym, że Mia chce stracić cnotę przed maturą. Ostatecznie idzie na studniówkę z J.P., planując uprawiać seks potem. Gdy dowiaduje się od Lilly, że J.P. nie kochał w niej niczego poza jej sławą, Mia zrywa z nim, a ona i Lilly znów zostają przyjaciółkami. Dowiaduje się też, że J.P. kłamał jej, mówiąc, że jest prawiczkiem, podczas gdy on i Lilly uprawiali seks. Wtedy pojawia się Michael i zabiera ją z powrotem, mówiąc Mii o swojej wiecznej miłości do niej. Następnie traci cnotę z Michaelem pod koniec książki. Mia decyduje się też pójść do Sarah Lawrence i planuje nigdy więcej nie rozstawać się z Michaelem.


Gus został schwytany przez sprzedawcę hot dogów i uwięziony w słoiku w ciężarówce. Sam uwolnił go, gdy pojazd zgasł na przejeździe kolejowym, co pozwoliło świetlikowi ostrzec nadjeżdżający pociąg i zapobiec wypadkowi.[sep]Sam, sowa, budzi się pewnej nocy w poszukiwaniu kogoś do zabawy. Ponieważ jednak jest środek nocy, wszystkie stworzenia śpią. Sam zauważa wtedy serię latających świateł, a jedno z nich uderza go w głowę. To Gus, świetlik. Gus pokazuje Samowi swój trik – potrafi rysować świecące linie w powietrzu za pomocą swojego światła. Sam jest zachwycony i postanawia się bawić, polecając Gusowi latać tuż za nim. Sam lata w kształcie różnych słów; Gus uważa to za zabawne i postanawia robić więcej na własną rękę. Ma jednak zamiary psoty. Najpierw powoduje kilka kolizji samochodowych na skrzyżowaniu, wyświetlając nad nimi napisy „Skręć w lewo”, „skręć w prawo”, „stop” i „jedź”. Sam chce z nim porozmawiać o tym zachowaniu, które jest niebezpieczne i złe, jednak Gus porzuca Sama, uważając, że ten nie umie się bawić. Gus kontynuuje psoty: powoduje, że kilka samolotów się myli, wyświetlając losowe kierunki, sprawia, że ludzie tłoczą się do kina, wyświetlając nad nim napis „WEJDŹCIE! DARMOWY SEANS”, oraz zmienia napis z „HOT DOGS” na „COLD DOGS”, odstraszając klientów sprzedawcy hot dogów. Sprzedawca natychmiast łapie Gusa w sieć, zamyka go w słoiku i wkłada do swojego pickupa. Sam widzi to i postanawia go uratować. Gus żałuje, że nie posłuchał Sama i nie umiarował w zabawie, gdy nagle wspomniany pickup gaśnie na przejeździe kolejowym, a nadjeżdża pociąg. Sam przybywa na miejsce i rozbija słoik z Gusem, uwalniając go. Gus, już wolny, wyświetla wielokrotnie wielkimi literami napis „STOP”; maszynista pociągu, widząc to i ciężarówkę na torach, hamuje i zatrzymuje pociąg w ostatniej chwili. Sprzedawca hot dogów, maszynista i konduktor nazywają Gusa bohaterem, a Gus i Sam odlatują w noc, ale wtedy wschodzi świt, więc muszą wrócić do domów, by spać, ponieważ są zwierzętami nocnymi. Od tej pory Gus przychodzi do domu Sama na drzewie każdej nocy, żeby się bawić.


Fletcher odkrywa, że seria przestępstw jest powiązana z konkursem talentów, w którym ofiary zajmowały niższe miejsca niż May. Choć Red podejrzewa jej ojca, Fletcher ostatecznie udowadnia na scenie, że sprawcą jest ona sama.[sep]Fletcher Moon urodził się z zamiłowaniem do detektywistycznej pracy. Wiedząc o tym, April, dziewczyna z jego szkoły, zwraca się do niego z prośbą o pomoc w odnalezieniu pukla włosów, który – jak wierzy – został skradziony. Fletcher zgadza się jej pomóc i zaczyna od przebadania wszystkich podejrzanych, co ostatecznie przynosi mu groźby od trzynastolatka o imieniu Red Sharkey. Fletcher uważa Reda za głównego podejrzanego ze względu na kryminalną reputację jego rodziny. Następnie Fletcher sprawdza kryminalne dossier rodziny Sharkeyów, hakując pliki policyjne, co prowadzi go do odkrycia serii niewyjaśnionych przestępstw, które miały miejsce w jego hrabstwie. W nocy słyszy coś na zewnątrz i gdy idzie to sprawdzić, zostaje zaatakowany kijem do hurlingu i stracił przytomność. Po przebudzeniu w szpitalu odkrywa, że kij musiał mieć wygrawerowane imię „Red”, więc dochodzi do wniosku, że to Red zaatakował go swoim kijem, ozdobionym jego imieniem. Fletcher随后 udaje się do kuzynki April, May, aby sfotografować ten nowy dowód, ale trafia do złego domu, gdzie widzi, jak ktoś podpala szczęśliwy strój taneczny May. Traci przytomność na podwórku z powodu działania środka znieczulającego ze szpitala, a później budzi się, trzymając w ręku latarkę, przy czym wszystkie dowody podpalenia wskazują na niego. Po przesłuchaniu przez policję Fletcher zostaje uratowany przez Reda Sharkeya. Red twierdzi, że został wrobiony w atak kijem. Half-Moon i Red łączą siły, aby rozwiązać łańcuch tajemnic w ciągu 24 godzin. Podążając za podejrzaną historią do domu April, młodzi detektywi odkrywają prawdę o „Les Jeunes Etudiantes”, żeńskim klubie, którego prawdziwym celem jest pozbycie się wszystkich chłopców, którzy psują im edukację. Trzech ostatnich wykluczeń ze szkoły można przypisać tym dziewczynom, a chłopcy czują, że muszą je powstrzymać. Niestety, zostają odkryci, a dziewczynom udaje się uwięzić chłopców w piwnicy. Są jednak uratowani przez May, kuzynkę April. Fletcher i Red wcześniej słyszeli, jak dziewczyny ćwiczą kwestie, które zamierzały wykorzystać, by oskarżyć brata Reda, Heroda, o napastowanie. Red jest w stanie wysłać wiadomość tekstową do obecnego na miejscu policjanta, informując go o kwestiach, które zamierzały użyć. Policjant łączy fakty i demaskuje dziewczyny jako kłamczynie, a Herod Sharkey zostaje uznany za niewinnego, co ratuje go przed wydaleniem ze szkoły. Fletcher wie, że to wciąż nie rozwiązuje tajemnic, w tym jego ataku, więc spotyka się z tajnym informatorem i w zamian za hasło do konta policyjnego, które zhakował wcześniej w historii, otrzymuje pożądane informacje. Odkrywa, że powiązaniem między przestępstwami jest nadchodzący konkurs talentów w jego szkole i okazuje się, że ofiary miały w nim swój udział. Po próbie ochrony May przed zaangażowaniem w sprawę kryminalną Fletcher w końcu znajduje odpowiedź, której szukał od dawna. Wszystkie ofiary tych przestępstw zajmowały wyższe miejsce niż May w konkursie talentów. Red sugeruje więc, że May stała za wszystkim. Jednak na scenie Fletcher udowadnia, że to ojciec May, Gregor Devereux, był sprawcą. W epilogu Red i Fletcher decydują się założyć grupę detektywistyczną. Red proponuje „Moon Investigations”, a Fletcher odpowiada: „Masz połowę racji”.


Jill Castle pozostaje bierna wobec życia zawodowego Toby’ego Temple’a i towarzyszy mu w naturalnej śmierci, która następuje w wyniku powikłań po udarze. Jej postawa wynika z głębokiej miłości i oddania mężowi, dla którego rezygnuje z własnych ambicji i poświęca się, by zapewnić mu jak najlepszą opiekę.[sep]Obcy w lustrze
Historia miłości między Josephine Czinski (Jill Castle) a Tobym Templem jest opowiedziana poprzez flashback. Rodzina Templehaus to niemieccy imigranci przybyli do USA. Freida Templehaus to pulchna żona poety, który woli pisać wiersze niż pracować w sklepie z mięsem. Rozgniewana i stawiona czoła rzeczywistości, że jej mąż jest słaby, przejmuje kontrolę nad sklepem i rządzi domem rodzinnym. Postanawia mieć dziecko i mają syna o imieniu Tobias, odnotowanego jako urodzonego z niezwykle dużym członkiem. Przez całe dzieciństwo Toby zawsze starał się zyskać miłość swojej zajętej matki i nauczył się zdobywać ją poprzez komedię. Jednak w wieku nastoletnim Toby zyskał duże libido i po przespaniu się z wieloma kobietami, spłodził dziecko z koleżanką z klasy. Aby zapobiec małżeństwu syna z tym, co ona nazywa „nikim”, pakuje jego walizki i wysyła go do miasta, aby stał się sławny, mając nadzieję, że wkrótce po niego przyśle. Kłamie ojcu Eileen, szefowi policji, że Toby uciekł. Latem rodzina Czinski, rodzina polskich imigrantów, spodziewa się narodzin pierwszej córki. Ich dziecko urodziło się nieoddychające, co spowodowało, że ojciec umarł z wstrząsu. Jednak dziecko żyło, ale miało uraz głowy, który później powodował u niej silne bóle głowy. Matka nazwała ją Josephine. Pani Czinski przeprowadziła się do Odessy w Teksasie i stała się gorliwą katoliczką, która wierzy, że bóle głowy jej córki są próbą demona, by ją opętać. Josephine dorastała jako piękne dziecko, do tego stopnia, że „Ludzie Ropy”, zamożni mieszkańcy Odessy, chcieli, aby ich dzieci bawiły się z nią. Josephine jest zakochana w Davidzie Kenyonie, synu zamożnych Kenyonów. Jednak w trzynaste urodziny ośmiesza się, gdy dostaje okres podczas przyjęcia przy basenie i jest wyśmiewana przez Dzieci Ropy, z wyjątkiem Davida, który okazuje współczucie. Wkrótce potem Josephine przerywa przyjaźń z Dziećmi Ropy i zadaje się z innymi mieszkańcami klasy średniej takimi jak ona. Wyrasta na piękną kobietę i spotyka Davida ponownie po jego długiej nieobecności na studiach. David i Josephine zaczynają związek, który osiąga kulminację, gdy ona i David dopełniają swojej miłości, a David się oświadcza. Jednak gdy David mówi swojej starzejącej się matce o swoich planach, ona obraża go z powodu jego wyboru i przekonuje go, by ożenił się z Cissy Topping, byłą przyjaciółką Josephine i również Dzieckiem Ropy. David zawiera układ z Cissy, że poślubi ją tylko do czasu śmierci Mamy Kenyon, aby spełnić jej życzenie, ale nieświadomie, Cissy i Mama Kenyon już to zaplanowały i nie mają zamiaru go opuścić. Niestety, Cissy prosi panią Czinski o uszycie sukni ślubnej i zanim David może powiedzieć Josephine, ona dowiaduje się od matki i, załamana, wyjeżdża do Hollywood pod imieniem Jill Castle. Kariera Toby’ego ma burzliwy początek, a Toby popada w depresję, gdy dowiaduje się, że jego matka zmarła na zawał serca, ale nie może wziąć udziału w jej pogrzebie, ponieważ ojciec Eileen go szuka. Postanawia wstąpić do armii i w drodze spotyka Clifforda Lawrence’a, znanego PR-owca w Hollywood. Po wojnie kontynuuje karierę bez pomocy Clifforda z powodu wielu oszustów wykorzystujących jego historię, o których asystent Clifforda nie mówi mu o Tobym. Toby dostaje swoją szansę, gdy wszyscy lepsi komicy są niedostępni, by wystąpić przed prezydentem Stanów Zjednoczonych. Zyskuje sławę wkrótce potem i w procesie przyciąga uwagę Clifforda, a Toby zatrudnia go. Toby zaczyna swój uwodzicielski styl życia, ale nieświadomie śpi z Millie, kochanką Ala, mafiosa. Al mówi Toby’emu, że Millie go kocha i chce za niego wyjść i grozi, że go zabije, jeśli tego nie zrobi. Toby żeni się z Millie i unika kobiet, by zadowolić Ala. Sprowadza z nią dziecko, ale Millie umiera w wypadku przy porodzie, a Toby nie ma tam, by tego świadkiem, ponieważ Al pozwolił mu wystąpić w Korei Południowej. Bez zobowiązań Toby zaczyna znowu uwodzić kobiety. Zyskuje złą reputację za niszczenie ludzi z najdrobniejszych powodów. Jednak potajemnie jest samotny, gdy więcej ludzi przychodzi, zwalnia ludzi, którzy mają inne zobowiązania niż praca dla The Toby Temple Show i zmusza Clifforda do porzucenia innych klientów, aby był całkowicie zależny od Toby’ego. W międzyczasie nikt nie chce zatrudnić kogoś takiego jak Jill. Wszyscy chętni do przesłuchania jej chcą jej tylko dla seksu. Mieszka w zrujnowanym budynku z innymi aktorami jak ona i zaczyna związek z Alanem, który później okazuje się aktorem filmów dla dorosłych. On przekonuje ją z pomocą alkoholu i narkotyków do zrobienia z nią filmu, a na końcu pisze jej imię i nazwisko w napisach końcowych. Dostaje tylko minimalne małe role, ale nic, co czyniłoby ją rozpoznawalną. Uświadamia sobie, że musi spróbować zdobyć sławę ich sposobem – używając swojego ciała. Jest brutalnie wykorzystana przez reżysera dla małej roli w dużym filmie i wreszcie zaczyna swoją wspinaczkę na szczyt. Śpi z każdym, aby dostać pracę, aż trafia do The Toby Temple Show. Toby jest w niej zakochany i szaleje, gdy ona obojętnie reaguje na jego urok i bogactwo. Zakochuje się w niej, gdy uświadamia sobie, że nie czuje się samotny w jej towarzystwie, i biorą ślub mimo ostrzeżeń Clifforda. Ci, którzy spali z Jill, są zbyt przerażeni, by to przyznać, w obawie, że Toby ich zniszczy. W międzyczasie Jill teraz planuje zemstę na tych, którzy ją wykorzystali. Jednego po drugim sprawia, że Toby niszczy życie tych, którzy ją wykorzystali, bez konieczności przyznawania, że spała z nimi wszystkimi. Jej ostatnim czynem jest przekonanie Toby’ego, by pozbył się Clifforda (który ignorował Jill w jej wczesnych dniach i gdy przekonała Toby’ego, by dał jej rolę, nazwał ją złą aktorką), ponieważ ona będzie jego nowym menedżerem. Clifton wiedział, że ona to zrobi prędzej czy później, i próbuje zdobyć przychylność Jill, ale mu się to nie udaje. Jill staje się nowym menedżerem Toby’ego. W akcie zemsty dowiaduje się o filmie dla dorosłych Jill i przekupuje technika, aby skopiował dla niego film. Jednak jest za późno, ponieważ ona już go zwolniła. Jill zaczyna zachowywać się jak jego matka. Zmusza go do chodzenia na wszystkie przyjęcia i uczestniczenia we wszystkich wydarzeniach do tego stopnia, że Toby dostaje udaru. Jill, nadal zakochana w Tobym, zmusza go do rekonwalescencji, i on cudownie wraca do zdrowia. To teraz Jill stała się bardziej popularna z dwojga i w procesie spotyka Davida ponownie. David ma bezbarwne małżeństwo z Cissy, a jego próby odejścia od niej spowodowały, że ona próbowała popełnić samobójstwo. Jednak w końcu go opuszcza, gdy spotyka innego mężczyznę, który nie jest tak bogaty jak David, ale wygląda jak on i kocha Cissy. Jill pozostaje przyjaciółmi z nim, ale zaczyna czuć coś do niego, gdy przypomina sobie ich historię. Toby dostaje nawrotu udaru, niszcząc jego wygląd i ostatecznie go paraliżując. Jill nie ma siły woli, by pomóc mu odzyskać sprawność, i przypadkowo mówi na głos, że życzyłaby sobie, żeby po prostu umarł z powodu jego gargulcowej twarzy, co Toby słyszy. Zaczyna mieć koszmary, w których Toby próbuje ją zabić, a bóle głowy wracają po długim czasie. Postanawia zabić Toby’ego, ponieważ jego przewidywana długość życia to ponad dwadzieścia lat, a opuszczenie go zniszczyłoby jej reputację jako bohaterki. Scenariuszowo organizuje jego śmierć i sprawia, że wygląda to jak wypadek podczas próby wyleczenia go, ale Clifton jest jedynym, który widzi przez ten trik. Dowiaduje się, że go zabiła, by być z Davidem, który poślubił ją dwa miesiące później na statku wycieczkowym. Jednak Clifton używa swojego ostatniego środka i zmusza Davida do obejrzenia filmu dla dorosłych Jill. David ujawnia się jako skrajny rasista, szczególnie wobec Meksykanów. Wyjaśnia to, dlaczego David okazywał pogardę współpracownicy Jill, gdy spotkał ją po studiach, a także powód, dla którego wyjechał na studia: Zastał swoją starszą siostrę uprawiającą seks z meksykańskim ogrodnikiem i zabił go nożem do otwierania listów; jego matka po cichu zapłaciła więzieniu w Odessie, aby wyglądało to, jakby on zgwałcił jej córkę i popełnił samobójstwo w więzieniu, i wysłała swoją szaloną córkę do szpitala psychiatrycznego. Ujawnia się, dlaczego Mama Kenyon zmusiła go do ożenku z Cissy z powodu jego złych wyborów. David zrywa z Jill i odlatuje helikopterem. Clifton ujawnia się Jill. Jill, przygnębiona, ma halucynacje i widzi twarz Toby’ego w wodzie i skacze z łodzi, by być z nim i umiera. Kapitan łodzi rezygnuje, otwiera bistro i opowiada historię Jill innym.


Anthony Rogers zostaje odrzucony przez gang z powodu swojej nieudolności i braku sukcesów w walce z wrogiem. Nie reorganizuje on struktury grupy i, mimo wykorzystania wiedzy z I wojny światowej, ponosi klęskę podczas rajdu na gang Sinsings, który okazał się lojalnym sojusznikiem, a nie zdrajcami.[sep]Głównym bohaterem i narratorem w powieści „Armageddon 2419 A.D.” jest Anthony Rogers, który później pojawia się w różnych komiksach, audycjach radiowych i serialach filmowych jako „Buck Rogers”. Rogers relacjonuje wydarzenia „Wojny o Niepodległość”, która poprzedza pierwsze zwycięstwo Amerykanów nad Hanami, w której odgrywa ważną rolę. Urodzony w 1898 roku, był weteranem Wielkiej Wojny (I wojny światowej) i w 1927 roku pracował dla American Radioactive Gas Corporation. Badał doniesienia o niezwykłych zjawiskach zgłaszanych w opuszczonych kopalniach węgla w pobliżu Wyoming Valley w Pensylwanii. 15 grudnia, podczas badania jednego z niższych poziomów kopalni, doszło do zawalenia się. Pod wpływem promieniowania gazu Rogers wpadł w „stan zawieszonej animacji, wolny od niszczących procesów katabolicznych, bez żadnych widocznych skutków dla sprawności fizycznej lub umysłowej”. Rogers pozostawał w „śnie” przez 492 lata. Budzi się w 2419 roku i, myśląc, że spał tylko kilka godzin, błądzi przez kilka dni w nieznanych lasach (to, co niemal pięć wieków wcześniej było Pensylwanią). W końcu zauważa ranną, chłopięcą postać, ubraną w dziwne stroje i poruszającą się ogromnymi skokami, która wydaje się być atakowana przez innych. Broni tej osoby, zabijając jednego z napastników i przepędzając resztę. Okazuje się, że pomaga dziewczynie, Wilmie Deering, która podczas „patrolu powietrznego” została zaatakowana przez wrogą bandę, „Bad Bloods”, która domniemanie sprzymierzyła się z Hanami. Wilma zabiera Rogersa do swojego obozu, gdzie ma spotkać się z przywódcami jej gangu. Jest zaproszony, aby zostać z ich gangiem lub wyjechać i odwiedzić inne gangi. Mają nadzieję, że doświadczenie i wiedza Rogersa zdobyte podczas walki w I wojnie światowej mogą być przydatne w ich walce z Hanami. Tony pozostaje z gangiem przez kilka dni, uczy się o życiu wspólnotowym Amerykanów w XXV wieku i zaprzyjaźnia się z ludźmi, zwłaszcza z Wilmą, z którą spędza dużo czasu. Przeżywa również nalot Hanów, podczas którego udaje mu się zniszczyć jeden z wrogich statków. Rogers i jego przyjaciele spieszą do przywódców, aby zgłosić incydent i wyjaśnić metodę, której użył podczas strzelania do samolotu. Ponieważ nalot spowodował wiele zniszczeń, istnieje podejrzenie, że lokalizacja zakładów przemysłowych gangu mogła zostać ujawniona Hanom przez rywalizujące gangi. Oczekują walki z Hanami, którzy prawdopodobnie będą chcieli pomścić zniszczenie ich sterowca. Przywódcy zlecają Wilmie i Rogersowi zbadanie wraku. Podczas gdy tam są, przybywa grupa Hanów, aby również przeprowadzić śledztwo. Dzięki szybkim i mądrym instrukcjom Tony’ego, on i Wilma udają się uciec, a także zestrzelić kilka kolejnych statków Hanów. Następnego dnia Wilma i Anthony biorą ślub, a Tony staje się członkiem gangu. Tymczasem, znając technikę Rogersa, inne gangi zaczynają polować na statki Hanów. Hani lepiej zabezpieczają swoje statki, a Amerykanie muszą podjąć dalsze kroki, aby mieć jakiekolwiek szanse w walce i szybko znaleźć zdrajców. Anthony opracowuje plan zdobycia dokumentów zdradzieckiej transakcji, które są przechowywane gdzieś w mieście Hanów, Nu-Yok. Z pomocą innych gangów tworzy zespół, który pojedzie z nim. Dowiadują się, że zdrajcami są Sinsings, gang znajdujący się niedaleko Nu-Yok. Amerykanie doceniają odwagę i czyny Rogersa i, wdzięczni mu, mianują go nowym przywódcą. Natychmiast reorganizuje struktury zarządzające gangu, tworząc nowe urzędy, i planuje bitwę z Sinsings, ponownie wykorzystując wiedzę zdobytą podczas I wojny światowej. Rajd na Sinsings okazuje się wielkim sukcesem i daje Amerykanom pewność siebie w ich zdolności do pokonania Hanów.


Nowy lider Sigmy, Jürgen Lenz, okazuje się być jedynie synem Gerharda Lenza, który nie był poddany eksperymentom odmładzającym, lecz przejął schedę po ojcu. Metoda ta opiera się na nowoczesnych badaniach medycznych, a nie na eksperymentach z czasów II wojny światowej na dzieciach z przedwczesnym starzeniem.[sep]Ben Hartman przebywa na wakacjach w Szwajcarii, gdy spotyka dawnego kolegę ze szkoły, Jimmy’ego Cavanaugha, który próbuje go zabić. Gdy unika zabójców, tajemniczych pogoń i policji, szukając bezpiecznego miejsca do ukrycia, znajduje swojego brata bliźniaka, Petera, o którym sądzono, że zginął w katastrofie lotniczej kilka lat wcześniej. Peter opowiada o międzynarodowej korporacji powstałej w ostatnich dniach II wojny światowej, złożonej z finansistów, wpływowych członków dużych korporacji i wysokich rangą nazistów. Daje Benowi zdjęcie niektórych liderów, tylko po to, by odkryć, że ich ojciec był członkiem tej grupy. Wkrótce Peter ginie od strzału snajpera, a Ben ponownie uchodzi z życiem. Później spotyka Liesel (dziewczynę Petera). Tymczasem agentka Departamentu Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych Anna Navarro zostaje zwerbowana przez tajną grupę wewnątrz departamentu do zbadania śmierci listy wpływowych mężczyzn na całym świecie, którzy ginęli w tajemniczych okolicznościach. Jej śledztwo napotyka na fałszywe tropy, możliwe tuszowania i ślepe uliczki, dopóki nie odkrywa, że mężczyźni zostali otruci tym samym rzadkim toksynem. Podążając za tropami, odkrywa, że mężczyźni, których miała zbadać, są częścią międzynarodowej grupy finansistów i magnatów biznesowych. Wkrótce dowiaduje się, że została zgłoszona jako „działająca bez zezwolenia”, a na jej życie również zaczynają być przeprowadzane próby zamachów. Dzięki własnym metodom śledczym dwójka głównych bohaterów odkrywa więcej o tajemniczej grupie zwanej Sigma. Okazuje się, że Sigma rozwinęła się z prostej próby splądrowania nazistowskiego skarbu i stabilizacji przemysłowego oraz finansowego stanu świata po wojnie, w maszynę polityczną i finansową, która kontroluje aż 75% czołowych firm na świecie i posiada wystarczająco ukrytych wpływów politycznych, by bezpośrednio wpływać na wyniki takich wydarzeń jak wybory prezydenckie. Sigma pomogła również niektórym zbrodniarzom wojennym, w tym nazistowskiemu lekarzowi Gerhardowi Lenzowi, uniknąć schwytania. Bohaterowie, Hartman i Navarro, ostatecznie spotykają się i zawierają sojusz, ponieważ obaj są ścigani przez zabójców Sigmy. Dzięki wspólnym wysiłkom odkrywają, że Sigma przechodzi wewnętrzny konflikt. Założyciele, którzy są martwi lub umierający, wierzą, że Sigma powinna zostać rozwiązana, ponieważ wypełniła już swoją rolę na świecie; są oni nazywani „angeli rebelli” i są ścigani przez nowe kierownictwo Sigmy. Nowe kierownictwo, w postaci pozornie filantropijnego lekarza o imieniu Jürgen Lenz, syna założyciela Sigmy Gerharda Lenza, zdecydowało o nowym kierunku dla grupy i jest zdeterminowane, by wyeliminować wszelką wewnętrzną opozycję. Navarro zostaje porwana przez Lenza, a Hartman śledzi ich do starego zamku w Alpach Austriackich. Po udostaniu się do zamku odkrywa nowy kierunek Sigmy: odmładzanie. Lenz znalazł sposób na odwrócenie ludzkiego starzenia, oparty w dużej mierze na eksperymentach z czasów II wojny światowej na dzieciach z przedwczesnym starzeniem, znanym jako progeria, i leczył niektórych z światowej elity, aby odwrócić ich starzenie. Lenz był własnym pierwszym udanym eksperymentem, ponieważ jego prawdziwe imię to Gerhard – jest on nazistowskim lekarzem i założycielem Sigmy. Po zabiciu Lenza, Hartman i Navarro uciekają helikopterem, podczas gdy zamek zostaje zniszczony przez lawinę. Książka opiera się na Grupie Bilderberg oraz mitach i tajemnicach ją otaczających.


W punkcie kulminacyjnym Berry Rydell postanawia zerwać umowę z Warbabym i pomaga Chevette w ucieczce przed policjantami oraz płatnym zabójcą. Para wyrusza w niebezpieczną podróż, w której musi uciekać przed wrogami mającymi przewagę technologiczną.[sep]Fabuła koncentruje się wokół Chevette Washington, młodej kurierki rowerowej, która żyje w spontanicznej, nieoficjalnej społeczności, która powstała na moście San Francisco-Oakland Bay w następstwie niszczycielskiego trzęsienia ziemi. Chevette pod wpływem impulsu kradnie parę okularów w ciemnych oprawkach od mężczyzny na przyjęciu, ponieważ obraziła się na jego zachowanie. Niedługo potem uświadamia sobie, że okulary mają nieoczekiwane znaczenie, ponieważ zaczynają ją śledzić i podążać za nią ludzie z firmy ochroniarskiej. Wśród prześladowców są Svobodov i Orlovsky, dwaj rosyjscy imigranci mieszkający w San Francisco i pracujący jako policjanci, a także Loveless, bezwzględny płatny zabójca z korporacji ze złotymi zębami. Okulary zawierają plany potężnej korporacji całkowitej odbudowy San Francisco przy użyciu nanotechnologii, i z tego powodu są pożądane i stanowią zagrożenie dla osoby, która je posiada. Tymczasem Berry Rydell, były policjant, a obecnie agent ochrony prywatnej, zostaje zatrudniony przez Luciusa Warbaby’ego, przerażającego i rzekomo odnoszącego sukcesy „skip-tracera” – rodzaj poręczyciela i łowcy nagród – aby odzyskać parę okularów. Gdy Rydell otrzymuje misję, nie jest informowany o znaczeniu okularów i zawartych w nich informacjach. Ostatecznie fabuła osiąga punkt kulminacyjny, gdy Rydell, Loveless, Warbaby, Orlovsky i Svobodov dopadają Chevette. Policjanci chcą okularów, tak samo jak Rydell. Uświadamiając sobie niebezpieczeństwo sytuacji, Rydell jest zmuszony zdecydować, po której stronie stanąć. Postanawia odeprzeć Orlovsky’ego i Svobodova oraz wycofać się z umowy z Warbabym. Zamiast tego Rydell ucieka z Chevette, i wyruszają w szaloną i niebezpieczną podróż, w której muszą być o krok przed swoimi wrogami, którzy mają po swojej stronie wszystkie zalety bogactwa i technologii. Wątek poboczny koncentruje się również na relacji romantycznej między Chevette a Rydellem, która początkowo jest ograniczona z powodu ich okoliczności, ale ostatecznie może rozkwitnąć. Inny wątek poboczny skupia się na japońskim socjologu o imieniu Shinya Yamazaki, który obecnie bada mieszkańców mostu i historię ich osady. Wątek ten w dużej mierze koncentruje się na jego interakcjach z Skinnerem, starszym mężczyzną mieszkającym w szopie na szczycie jednego z filarów podporowych mostu, który dzieli swój dom z Chevette.


Eden traci swojego ukochanego Joe Barnetta, który ginie w walce w hiszpańskiej wojnie domowej. Po śmierci matki na raka postanawia jednak wyjechać do Hiszpanii, uznając to za swoje właściwe miejsce.[sep]Żywi i umarli rozpoczyna się na londyńskim dworcu Victoria. Elyot Standish żegna się ze swoją młodszą siostrą Eden w sposób, który nie jest szczególnie emocjonalny ani ostateczny. Elyot wraca do pustego domu, ponuro obserwując wspomnienia, które wciąż tkwią wśród cichych przedmiotów. Rozdział drugi przenosi czytelnika o kilka dekad wstecz, gdzie młoda Kitty Goose zaczyna odnajdywać drogę wśród brytyjskiej wyższej klasy. Catherine poślubia Willy’ego Standisha i rodzi mu dwoje dzieci, ale po pewnym czasie się od niego oddala z powodu niewierności męża. Dzieci Catherine, Elyot i Eden, są wychowywane przez jej służącą Julię, a w trakcie I wojny światowej przez zastępczych opiekunów. Po wojnie Catherine, żyjąca z resztek przedwojennego bogactwa, ma trudności z nawiązaniem kontaktu ze swoimi dziećmi. Elyot, absolwent Cambridge i pisarz, izoluje się, poświęcając się intelektualnym pasjom. Eden, pracowniczka księgarni, ulega wpływom polityki lewicowej. Gdy hiszpańska wojna domowa zaczyna zapadać w sumienie brytyjskiego społeczeństwa, rodzina Standishów zmuszona jest zmierzyć się z własnym niezadowoleniem. Uwydatniają to niepowodzenia w ich związkach. Catherine, która czuje się zbędna w zmienionym świecie, nawiązuje romans z młodszym Wallym Collinsem, amerykańskim muzykiem. Związek ten kończy się, gdy Wally traci zainteresowanie Catherine, która wylewa swoje emocje, będąc pijaną na modnej imprezie. Elyot, czy to z rodziną, czy z kobietami, nigdy nie pozwala sobie na relację o jakiejkolwiek głębi. dystansuje się od Muriel Raphael, artystycznej damy towarzystwa, oraz Connie Tiarks, nieatrakcyjnej, ale oddanej przyjaciółki z dzieciństwa. Te dwie kobiety są całkowitymi przeciwieństwami, jednak żadna nie zaspokaja bezcelowego Elyota. To Eden przeżywa największą tragedię, a jednak paradoksalnie daje największą nadzieję na sensowne życie. Jej pierwszy kochanek, żonaty mężczyzna, porzuca ją, by podjąć pracę za granicą. Tajemnica otaczająca jej aborcję jeszcze bardziej izoluje ją od rodziny. Jej drugi romans z lewicowcem Joe Barnettem przynosi jej upragnione szczęście, ale zostaje mu odebrany w okrutnych okolicznościach. Joe, zmaga się z własnym sumieniem, wyjeżdża do Hiszpanii i ginie w walce. To Joe Barnett posiada stanowczość, której innym brakuje. Po śmierci Catherine na raka Eden postanawia, że jej właściwym miejscem jest Hiszpania, nawet bez jej zmarłego kochanka. Na dworcu Elyot nie spodziewa się jej już więcej zobaczyć, a dzięki temu czytelnik rozumie pełne znaczenie bezpłodności pierwszego rozdziału. Żywi i umarli stawia głębokie pytania o życie, śmierć i to, co pomiędzy nimi.


Pierwsze dwa organiczne rdzenie mentalne sterujące statkiem popadły w katatonię, a trzeci zabił członków załogi, co zmusiło ludzi do budowy sztucznej świadomości. Załoga nie może zawrócić do domu, ponieważ otrzymałaby wówczas rozkaz przerwania misji i samozniszczenia.[sep]W przyszłości ludzkość próbowała stworzyć sztuczną inteligencję, odnosząc sukces tylko raz, a następnie katastrofalnie. Transmisja z miejsca projektu na wyspie w Cieśninie Puget, „uświadamiający się buntownik!”, została poprzedzona rzezią i zniszczeniem, co zakończyło się zniknięciem wyspy z powierzchni ziemi. Obecny projekt jest realizowany na Księżycu, a książka opowiada historię siódmej próby w serii eksperymentów mających na celu stworzenie sztucznej świadomości. Dla każdej próby naukowcy hodują grupę klonów. Klony te są izolowane i wychowywane w wierze, że będą załogą statku kosmicznego, który skolonizuje planetę w układzie słonecznym Tau Ceti (Tau Ceti nie ma nadającej się do zamieszkania planety, a jej wybór – jeśli uda im się do niej dotrzeć – jest częścią zaplanowanej frustracji załogi). Statek kosmiczny będzie potrzebował setek lat, aby dotrzeć do układu, a załoga spędzi większość czasu w hibernacji. Wraz z sześcioosobową załogą statek przewozi tysiące innych klonów w hibernacji, przeznaczonych do zaludnienia nowej kolonii i, w razie potrzeby, zastąpienia członków załogi, którzy zginą w drodze. Załoga to tylko opiekunowie: statek jest kontrolowany przez odczepione ludzkie mózgi, zwane „Organicznym Rdzeniem Mentalnym” lub „OMC”, które zarządzają złożonymi operacjami statku i utrzymują go w ruchu w przestrzeni kosmicznej. Jednak pierwsze dwa OMC (Myrtle i Little Joe) popadają w katatonię, podczas gdy trzeci OMC szaleje i zabija dwóch członków załogi łącznikowej. Załodze pozostaje tylko jeden wybór: zbudować sztuczną świadomość, która pozwoli statkowi kontynuować podróż. Załoga wie, że jeśli spróbują zawrócić, otrzymają rozkaz przerwania misji (samozniszczenia). Klony zostały wyhodowane i starannie dobrane pod kątem psychologicznym, aby wzajemnie się wzmacniać, a także zapewniać różne wyspecjalizowane umiejętności, które dadzą im największą szansę na sukces. W skład załogi wchodzi kapelan-psychiatra, Raja Flattery, który zna ich prawdziwy cel i wie, że awarie „OMC” były zaplanowane. Jest świadomy, że przed ich statkiem wyruszyło sześć innych statków, z których każdy zakończył się niepowodzeniem. Rozumie naturę testu: stworzyć środowisko o wysokim ciśnieniu, w którym geniusz może przebić się z konieczności, i stworzyć w bezpiecznej pustce to, czego ludzie nie mogli bezpiecznie stworzyć na Ziemi. Statek Kosmiczny „Earthling” numer siedem ostatecznie odnosi sukces, a konsekwencje tego sukcesu stanowią podstawę fabuły dla kolejnych powieści.


Richard tworzy w stolicy Starego Świata rzeźbę symbolizującą dumę z bycia człowiekiem, a następnie rozbija ją na oczach tłumu. Ten czyn skłania mieszkańców do buntu przeciwko Imperium Orderu, dzięki czemu Altur'Rang odzyskuje wolność.[sep]Wiara upadłych zaczyna się dokładnie tam, gdzie kończy się Dusza Ognia. Richard zabiera Carę i ranną Kahlan w wysokie góry swojej ojczyzny, Westlandii. Pod koniec Duszy Ognia Richard zdaje sobie sprawę, że nie może pokonać Imperatora Jaganga, dopóki ludzie sami nie zechcą walczyć o wolność. Z powodu tego nastawienia Richard izoluje się w lesie, dać Kahlan czas na wyzdrowienie, i odmawia wydawania rozkazów armii D'Hary. Twierdzi, że walka z Imperium Orderu to stracona sprawa, a dalszy opór może jedynie doprowadzić do utraty kolejnych istnień. Gdy Kahlan znacząco się regeneruje, trio ponownie spotyka Nicci, obojętną Czarną Siostrę, która była jedną z nauczycielek Richarda w Pałacu Proroków w Kamieniu Łez. Szeroko opisuje cele Orderu oraz samego Wędrowca Snów, Jaganga. Nicci w pełni wierzy w cel Orderu: życie wszystkich w równości, aby żadna osoba nie posiadała większych „darów” niż inna. Nicci osiąga swój cel w pojmaniu Richarda, co czyni używając rzadkiego i trudnego zaklęcia macierzyńskiego, łącząc się z Kahlan i umożliwiając Nicci zabicie Kahlan w dowolnym momencie. Wszystko, co dzieje się z Nicci, dzieje się teraz z Kahlan. Stawiony czoła beznadziejnej sytuacji, Richard wybiera życie Kahlan ponad własne i jest zmuszony pójść z Nicci do Starego Świata. Zostawiając Kahlan, Carę i Miecz Prawdy, aby dołączyły z powrotem do armii D'Hary. Kahlan i Cara, mimo wiedzy o sprzeciwie Richarda, opuszczają Górne Ven w poszukiwaniu pomocy u Zedda i Siostry Verny. Widząc losy swoich wojsk walczących z Orderem, Kahlan obejmuje dowodzenie połączonymi armiami D'Hary i Środkowych Krain w desperackiej próbie zatrzymania postępów Orderu w Nowym Świecie. Podczas gdy Kahlan i przyjaciele Richarda toczą boje w Nowym Świecie, Richard jest do pracy w stolicy Starego Świata, Altur'Rang, najpierw jako dostawca stali i drewna na budowę, a następnie jako rzeźbiarz w nowo wznoszonym pałacu. Nicci jest surowa w swoich naukach o ubogich i potrzebujących w Starym Świecie i często informuje Richarda, że to jego obowiązek zapewnić wszystkim utrzymanie. Oczekuje, że Richard nie tylko zobaczy cierpienia ubogich, ale też je poczuje. Mając nadzieję, że w końcu zostanie przekonany na stronę Orderu. Bardzo powoli pojawia się odwrotny skutek. Nicci zaczyna dostrzegać Order takim, jaki jest naprawdę – jako niewolnictwo. Widzi, że Richard z własnej woli pomaga innym i pokazuje, że można być dumnym ze swojej pracy, siebie i swojego otoczenia. Ludzie wokół niego zaczynają zauważać jego wysiłki i wkrótce znajdują własne cele w życiu. Cele, na których mogą budować i dla których mogą pracować sami. Odkrywają, że tylko oni sami mogą uczynić swoje życie lepszym. Wkrótce ludzie wokół Richarda zmieniają swoje życie i swoje podejście na lepsze. Richard otrzymuje rozkaz wzniesienia rzeźby do centrum Nowego Pałacu jako karę. Brat Narev, samozwańczy przywódca Orderu, daje mu posąg, który ma wykonać. Jest to odrażające przedstawienie ludzkiej egzystencji, ukazujące pełnię cierpienia ludzkości. Gdy Richard to widzi, jest tak odrażony, że świat w jego oczach gaśnie. Po przespaniu się z tą myślą, budzi się następnego dnia z nowym pomysłem. Wykona posąg, ale będzie to posąg jego własnego wyboru. Richard nieustannie pracuje, aby stworzyć własne przedstawienie Życia. Wyrzeźbia w głębokim białym marmurze samą istotę ludzkości i w końcu odsłania posąg, aby wszyscy mogli go zobaczyć podczas wielkiej ceremonii. Dorośli mężczyźni i kobiety upadają na kolana w absolutnym zachwycie, patrząc na dwie osoby tak dumne ze swojej ludzkości, że wkraczają do serc mas. Jako tytuł wyryto słowo „ŻYCIE”. Szok i podziw przyciągają rekordowe tłumy, gdy każdy pragnie zobaczyć piękno prawdziwej ludzkości. Brat Narev, gdy w końcu przybywa, aby zobaczyć posąg, rozkazuje Richardowi go zniszczyć. Richard podnosi młot i wskazuje na tłum, mówiąc im, że Order pragnie jedynie zniszczyć piękno, pragnie jedynie zniewolić ludzkość pod doktryną wiary niepopartej prawdziwą wartością życia. Macha młotem i rozbija posąg jednym uderzeniem. Ludzie są w szoku i oburzeniu, patrząc na stertę gruzu, gdzie kiedyś stał najwspanialszy obiekt, jaki kiedykolwiek widzieli. Natychmiast wybuchają bunt, ogłaszając, że Order nie będzie ich już dłużej zniewalać. Atakują Imperium Orderu, a Altur'Rang wpada w ręce rebeliantów. Po stoczeniu wielu bitew z Imperium Orderu, nadzorowaniu ślubu Verny z czarodziejem Warrenem, późniejszej śmierci Warrena oraz poważnym ciosie w szeregi Orderu, Kahlan i Cara wyruszają, aby znaleźć Richarda. Wchodzą do Altur'Rang na czas, aby zobaczyć absolutną doskonałość posągu, i obserwują, jak Richard rozbija tę doskonałość jednym uderzeniem. Gdy bunt się zaczyna, Richard wchodzi do pałacu, aby znaleźć brata Nareva. Natychmiast znajduje i zabija innego brata i używa szat tego brata jako przebrania. Przedzierając się przez ciemne korytarze, spotyka Kahlan z Mieczem Prawdy na ramieniu. Biegnie w jej stronę z mieczem, który zdobył od poległego żołnierza Orderu, i zmusza Kahlan do natychmiastowej walki, choć jest wystarczająco ciemno, by nie miała pojęcia, z kim walczy. Wykorzystując ruchy, których nauczył ją wcześniej w książce, zmusza Kahlan do zadania mu ciosu śmiertelnego, i dopiero wtedy zdaje sobie sprawę, że Richard jest tym, którego dźgnęła. Richard zrozumiał, że to jedyny sposób, aby zmusić Nicci do wyboru – uzdrowić go i ocalić od rany (co wymagałoby zerwania więzi z Kahlan), czy też nadal żyć w niewoli. Nicci zobaczyła absolutną chwałę i piękno „Życia” i na długo przed zobaczeniem rannego Richarda już złożyła przysięgę nowej doktrynie: żyć swoim życiem dla siebie. Już postanowiła naprawić zło, które uczyniła, i złożyć przysięgę lojalności mężczyźnie, który przywrócił jej życie. Nicci usuwa więź macierzyńską z Kahlan i uzdrawia Richarda w ostatniej chwili. Altur'Rang jest wolny, przez pewien czas, z objęć Orderu, a ludzie znaleźli determinację, by nie służyć systemowi jako niewolnicy.


Marco wyraża zaniepokojenie losem niezdolnego do przemieniania się Mertila, który po śmierci chorego przyjaciela pozostanie sam na ludzkiej planecie. W trosce o przyszłość Andalita, Marco składa mu wizytę i oferuje wsparcie oraz towarzystwo, na co Mertil reaguje z wdzięcznością.[sep]Animorphowie spotykają ocalałych z okrętu kopułowego Elfangora, GalaxyTree. Jeden z Andalitów, Gafinilan-Estrif-Valad, cierpi na chorobę genetyczną zwaną chorobą Sooli, podczas gdy drugi, Mertil-Iscar-Elmand, jest okaleczony, lub – jak to ujmuje Ax – wekolem, pozbawiony połowy ogona. Gafinilan atakuje Marco, gdy ten zbliża się zbytnio do należącego do niego ludzkiego domu, a Ax staje w jego obronie. Oboje wchodzą do jego środka, a Gafinilan prosi o spotkanie z „księciem” Aksa, nieświadomy, że jego „książę” jest człowiekiem, ponieważ Visser Trzy uwięził Mertila i zgodził się go uwolnić tylko pod warunkiem, że Gafinilan przyprowadzi mu zdrowego dorosłego Andalitę (ponieważ Mertil był wekolem, a Visser Trzy dowiedział się od Mertila, że Gafinilan ma śmiertelną chorobę, co w oczach Vissera czyniło ich oboje bezużytecznymi). Animorphowie przypuszczają, że skoro choroba Sooli jest genetyczna, a jedynym „lekiem” jest dla Gafinilana zdobycie i przemienienie się w innego Andalitę, to jest to powód, dla którego Gafinilan chciał spotkać się z „księciem” Aksa, nie chcąc samemu zdobyć Aksa, ponieważ wolałby przemienić się w dorosłego Andalitę, za jakiego uważa Jake’a, gdyż ciało Aksa potrzebowałoby zbyt dużo czasu, aby osiągnąć fizyczną dojrzałość. Jake zgadza się na spotkanie, zamierzając zastawić na Gafinilana pułapkę, i pokonują go przewagą liczebną. Gdy mówią Gafinilanowi, co przypuszczali, że był jego planem, on jest przerażony samą myślą, ponieważ Andalici uważają używanie mocy przemieniania się do ucieczki przed chorobą za akt tchórzostwa. Wyznaje swoje prawdziwe zamiary, usprawiedliwiając próbę zdrady jednego ze swojego gatunku tym, że głęboko troszczy się o swojego przyjaciela Mertila i zrobił to, co kazał mu Visser, aby zapewnić bezpieczeństwo Mertila. Mimo że nadal nie ufają motywom Gafinilana, łączą siły z nim i pomagają uratować Mertila z rąk Vissera Trzeciego. Ax, który w tej serii dotychczas przedstawiany jest jako postać honorowa, okazuje otwartą dezaprobatę wobec Mertila i myśli, że powinien być traktowany z takim samym szacunkiem jak inni Andalici, z powodu jego niepełnosprawności – co może być cechą, którą przejął w wyniku andalickiego wychowania, ponieważ Andalici jako społeczność są w tej książce pokazani jako ludzie nieprzyjmujący na poważnie swoich niepełnosprawnych pobratymców. Jednak gdy Marco oskarża jego gatunek o brak uczuć, Ax zauważa, że ludzie są podobnie niedoskonali, ponieważ osoby niepełnosprawne są często odsuwane od centrum uwagi i ukrywane w szpitalach i zakładach opiekuńczych, zamiast pozwalać im na życie takie, jakie mogliby prowadzić, gdyby nie byli niepełnosprawni. W tej książce pokazana jest również łagodniejsza strony osobowości Marco, który wyraża zaniepokojenie tym, jak Mertil, Andalita niezdolny do przemieniania się, przetrwa w ludzkim świecie, gdy jego przyjaciel Gafinilan ulegnie chorobie i umrze. Odwiedza Mertila pod koniec książki i oferuje mu swoje wsparcie i towarzystwo, na wypadek gdyby Mertil czuł, że tego potrzebuje. Mimo że obawia się, iż Mertil może uznać jego ofertę za nieprzyzwoitą, ponieważ Andalici to duma rasa, która nie lubi być postrzegana jako bezbronna, Mertil dziękuje mu i wygląda na to, że rozważa jego propozycję.


Klacz wybrana przez Kena, która otrzymuje imię Flicka, poważnie rani się podczas próby ucieczki przez drut kolczasty. Mimo że zakażenie krwi zagraża jej życiu, koń ostatecznie wyzdrowieje po spędzeniu nocy w zimnym strumieniu.[sep]Ken McLaughlin to dziesięcioletni chłopiec mieszkający na odległej ranczu w Wyoming, Goose Bar, wraz z ojcem Robem, matką Nell i starszym bratem Howardem. Rob jest często niezadowolony z Kena, ponieważ chłopiec buja w obłokach, gdy powinien zajmować się sprawami praktycznymi; Nell natomiast dzieli wrażliwą naturę syna i jest bardziej wyrozumiała. Howard, starszy syn, mógł wybrać i wytrenować źrebaka ze stada Goose Bar, ale choć Ken kocha konie, Rob uważa, że jego rozmyślony syn jeszcze nie zasłużył na taki przywilej. Na początku powieści Ken ponownie doprowadza ojca do złości, wracając ze szkoły z internatem z niepomyślnymi wynikami w nauce, przez co będzie musiał powtórzyć piątą klasę, co jest wydatkiem, na którego Roba nie stać. Nell przekonuje Roba, by pozwolił Kenowi wybrać własnego źrebaka. Ken nie może zdecydować, którego z rocznych źrebiąt chce, dopóki pewnego dnia nie widzi pięknej kasztanki szybko uciekającej przed nim i nie dokonuje wyboru. Rob znów jest zirytowany synem; ta konkretna klacz ma domieszkę krwi mustanga, co czyni ją bardzo dziką – „loco”, w ranczerskim slangu. Wszystkie konie z Goose Bar o tej samej domieszce były szybkie i piękne, ale całkowicie nie do ujeżdżenia, a po wielu latach prób oswojenia chociaż jednego z nich Rob postanowił się ich pozbyć. Ken jednak upiera się i Rob niechętnie zgadza się dać mu tę klacz. Gdy Rob i Ken wyruszają, by ją schwytać, ona potwierdza opinię o swojej rodzinie: próbuje uciec, próbując przeskoczyć niemożliwie wysoki drut kolczasty i poważnie się rani. Ken spędza resztę lata, opiekując się klaczą. Nadaje jej imię Flicka – po szwedzku „dziewczyna” – i codziennie spędza godziny, dbając o jej potrzeby i towarzysząc jej. Flicka zaczyna kochać i ufa chłopcu, ale jej rany od drutu kolczastego ropieją i powodują niebezpieczne zakażenie krwi. Zaczyna chudnąć i staje się tak chuda i słaba, że Rob decyduje, że musi zostać zastrzelona, aby uwolnić ją od cierpienia. W nocy przed wykonaniem wyroku Flicka wchodzi do płytkiego potoku, potyka się, upada i nie może wstać. Ken znajduje ją tam i spędza resztę nocy siedząc w wodzie, trzymając jej głowę w ramionach, żeby nie utonęła. Chociaż Ken prawie umiera z wyziębienia, zimna, płynąca woda leczy gorączkę Flicki i wszystko kończy się dobrze.


Reinhard Heydrich zginął podczas próby ucieczki z bunkra, do którego doprowadziły go amerykańskie siły za sprawą informacji od ocalałego z Holokaustu. Jego śmierć nie zakończyła jednak powstania, ponieważ dowodzenie przejął Joachim Peiper.[sep]Czerwiec 1942: „Rzesz protektor” SS Reinhard Heydrich cudem przeżywa zamach na swoje życie w Pradze (w rzeczywistości Heydrich zginął. Tutaj historia skręca po raz pierwszy). Luty 1943: Krótko po upadku heldowanego przez Niemców Stalingradu Rzesz protektor Heydrich spotyka się z Heinrichem Himmlerem, szefem Schutzstaffel (SS). Przewidując prawdopodobną klęskę Niemiec, Heydrich przekonuje swego przełożonego, by rozpoczął przygotowania do ewentualnej kampanii partyzanckiej na wypadek, gdyby siły niemieckie przegrały wojnę. Dwa lata później siły alianckie podbijają Niemcy. Po kapitulacji rządu nazistowskiego siły Heydricha rozpoczynają serię ataków na wojska okupacyjne, używając bomb samochodowych, rakiet przeciwpancernych i zamachowców-samobójców. Terroryści zabijają radzieckiego marszałka Iwana Koniewa i amerykańskiego generała George’a S. Pattona. Chociaż urzędnicy okupacyjni szybko zdają sobie sprawę z kampanii, nie są w stanie znaleźć na nią szybkiego rozwiązania. Amerykańskie wojsko próbuje zaostrzyć bezpieczeństwo w swojej strefie, podczas gdy NKVD kieruje bezwzględną pacyfikacją niemieckich cywilów, w tym deportacjami i morderstwiami odwetowymi. Gdy liczba ofiar rośnie, Amerykanie w kraju zaczynają kwestionować te wysiłki. Gospodyni domowa z Indiany, która dowiaduje się, że jej syn zginął podczas służby okupacyjnej, odwraca się od amerykańskiej polityki i zakłada organizację domagającą się powrotu amerykańskich żołnierzy do domu. Jej kongresmen, republikanin, wykorzystuje tę sprawę do ataków na administrację Trumana i wkrótce dołączają do niego inni członkowie jego partii. W Niemczech bomba w ciężarówce niszczy Pałac Sprawiedliwości w Norymberdze, zabijając kilku urzędników i zmuszając do odroczenia procesów zbrodniarzy nazistowskich. W Berlinie dziesiątki radzieckich oficerów ginie podczas zabawy sylwestrowej, gdy ruch oporu成功地 truje ich napoje metanolem. Mimo że demonstracje w Ameryce rosną, Sowieci odpowiadają dalszym zaostrzeniem represji. Niezrażony tym Heydrich kontynuuje swoją kampanię. Amerykańska próba ustanowienia instytucji demokratycznych zostaje udaremniona, gdy atak moździerzowy podczas wiecu zabija Konrada Adenauera, a ponowne schwytanie niemieckich fizyków jądrowych (podczas którego ginie Werner Karl Heisenberg) prowadzi Heydricha do zapasów radu, których używa w brudnej bombie, która skaża amerykański kompleks mieszkalny we Frankfurcie. Amerykanie i Sowieci odnoszą niewielkie sukcesy w walce z powstaniem, ale spektakularne zniszczenie Wieży Eiffla w Paryżu oraz katedry Westminsterskiej i katedry św. Pawła w Londynie przez bomby samochodowe further erodes Western resolve to remain in Germany. W Stanach Zjednoczonych republikanie wygrywają wybory do Kongresu w 1946 roku. Będąc teraz w kontroli Kongresu, zwiększają presję na prezydenta Trumana, aby wycofał amerykańskie siły, odmawiając finansowania ich dalszej obecności. Chociaż oficerowie amerykańscy dostrzegają potrzebę pozostania, niezadowolenie rośnie wśród szeregowców, gdy wielu poborowych zaczyna organizować protesty domagając się powrotu do domu. Kolejna próba przeprowadzenia procesów zbrodni wojennych przeciwko przywódcom nazistowskim w strefie radzieckiej zostaje udaremniona, gdy samolot C-47 Skytrain załadowany materiałami wybuchowymi rozbija się o budynek sądu, zabijając sędziów i personel wewnątrz. Gdy amerykańskie wojska są teraz wycofywane w rosnącej liczbie, najnowszy atak wreszcie przynosi pewien stopień współpracy między radzieckimi i amerykańskimi służbami kontrwywiadowczymi. Podczas spotkania Sowieci przekazują ocalałego z Holokaustu, który pracował jako robotnik przymusowy przy budowie systemu bunkrów używanego przez Heydricha. Prowadzi on amerykańskie siły do bunkra, w którym ukrywa się przywódca powstania, a Heydrich ginie podczas próby ucieczki. Ten sukces nie kończy jednak powstania; Joachim Peiper przejmuje dowodzenie i rozkazuje uprowadzenie trzech samolotów pasażerskich. Podczas gdy Sowieci pozostają zaangażowani w okupację i tłumienie oporu, Amerykanie i Brytyjczycy kończą wycofywanie, pozostawiając nazistów gotowych do ponownego pojawienia się.


Danny, najmłodsze dziecko Mike’a i Josie, zmarł w wieku siedmiu lat, a nigdy nie poruszał się na wózku inwalidzkim. Mimo braku obaw związanych z opieką nad nim, rodzice nie zdecydowali się na kolejne potomstwo, gdy prosił on o siostrzyczkę, w wyniku czego John i Jess nigdy się nie urodzili.[sep]W pierwszym rozdziale narratorką jest Jess, osiemnastoletnia dziewczyna, która wkrótce opuszcza dom, aby studiować we Francji. Jej liczna rodzina zbiera się na uroczystości, częściowo, by się pożegnać, a częściowo z okazji urodzin jej brata Danny’ego, który zmarł, gdy miała osiem lat. Jess dręczy tajemnica, którą skrywa. W trakcie rozmowy postacie obiecują ujawnić swoje własne historie i sekrety. Drugi rozdział rozgrywa się w latach trzydziestych XX wieku i dotyczy dziadków Jess ze strony matki, Bridie i Jacka. Bridie pochodzi z dużej katolickiej rodziny, a rodzice Jacka to głęboko wierzący protestanci. Zakochują się i biorą potajemnie ślub, wiedząc, że ich uprzedzone rodziny będą sprzeciwiać się temu małżeństwu. Trzeci rozdział koncentruje się na Dorothy, babci Jess ze strony ojca, tytułowej „dziewczynie do polerowania”. Wprowadza ciotkę Louie, starszą siostrę Dorothy, która znajduje dla niej pracę w lokalnej warsztacie polerskim. Na balu u Cutlerów w 1931 roku Dorothy tańczy z przystojnym synem szefa, ale gdy następnego dnia nie rozpoznaje jej w brudnych roboczych ubraniach, rezygnuje z marzenia o ucieczce z wąskich uliczek i niechętnie przyjmuje rzeczowe oświadczyny Alberta, chłopaka z sąsiedztwa, młodego hutnika. W kolejnych dwóch rozdziałach pojawia się ojciec Jess, Mike, w latach nastoletnich, jako buntowniczy, aspirujący „teddy boy”, nieśmiały w towarzystwie dziewczyn i zdenerwowany zbliżającą się służbą wojskową. Wyjeżdżając pociągiem, spotyka Josie, córkę Jacka i Bridie, którą poślubi kilka lat później. Szósty rozdział dotyczy Danny’ego, pierwszego dziecka Mike’a i Josie, urodzonego z niepełnosprawnością i poruszającego się na wózku inwalidzkim od szóstego roku życia. W tym czasie Mike dojrzewa z buntowniczego nastolatka w stabilnego, lojalnego i oddanego męża i ojca. W swoje ósme urodziny Danny prosi rodziców o siostrzyczkę, więc mimo że martwią się odpowiedzialnością za opiekę nad Dannym, decydują się podjąć ryzyko, a w ciągu następnych dwóch lat rodzą się John i Jess. W momencie narodzin Jess książka przechodzi z powrotem na narrację w pierwszej osobie i od tego momentu dotyczy wspomnień Jess o jej rodzinie: śmierci Danny’ego w wieku siedemnastu lat, jej drugiego brata Jana i jego gołębi, męża ciotki Louie, Gilberta, oraz pierwszego romantycznego spotkania samej Jess ze starszym mężczyzną, o którym nie wie, że jest żonaty. Książka kończy się w momencie wyjazdu Jess do Francji, pewnej wyzwania, jakim jest przemiana z dziecka w niezależną dorosłą osobę po wysłuchaniu historii swojej rodziny.


Po omówieniu filozofii George’a Berkeleya wyjaśnia się, że rzeczywistość Sophie i Alberta stanowi wymyśloną opowieść napisaną przez Alberta Knaga dla jego córki. Na koniec książki obaj bohaterowie zdołają wydostać się z wyobraźni autora i wstąpić do świata Hilde w formie duchów.[sep]Sophie Amundsen (w wersji norweskiej Sofie Amundsen) to 14-letnia dziewczyna, która mieszka w Norwegii w 1990 roku. Mieszka z matką i kotem, Sherekanem, a także ze złotą rybką, żółwiem i dwiema papugami falistymi. Jej ojciec jest kapitanem tankowca i przez większość roku przebywa poza domem. Książka zaczyna się od tego, że Sophie otrzymuje dwie anonimowe wiadomości w swojej skrzynce pocztowej (pierwsza brzmi: „Kim jesteś?”, druga: „Skąd pochodzi świat?”) oraz pocztówkę adresowaną do „Hilde Møller Knag, c/o Sophie Amundsen”. Niedługo potem otrzymuje paczkę z papierami, będącą częścią kursu filozofii korespondencyjnego. Dzięki tym tajemniczym komunikatom Sophie staje się uczennicą pięćdziesięcioletniego filozofa, Alberta Knoxa. Początkowo jest dla niej całkowicie anonimowy, ale z czasem ujawnia coraz więcej o sobie. Listy i paczka również pochodzą od niego, ale pocztówka nie; jest wysłana przez kogoś o imieniu Albert Knag, który jest majorem w jednostce sił pokojowych ONZ stacjonowanej w Libanie. Alberto uczy ją historii filozofii. Otrzymuje wyczerpujący i zrozumiały przegląd od presokratyków do Jeana-Paula Sartre’a. Wraz z lekcjami filozofii Sophie i Alberto starają się przechytrzyć tajemniczego Alberta Knaga, który wydaje się posiadać boskie moce, co Alberto uważa za niepokojące. Sophie uczy się o filozofii średniowiecza, podczas gdy Alberto, przebrany za mnicha, wygłada wykład w starożytnym kościele, a o Sartre’u i Simone de Beauvoir dowiaduje się w francuskiej kawiarni. Przed Sophie stawiane są różne pytania filozoficzne i metody rozumowania, które próbuje rozwiązać samodzielnie. Wiele z filozoficznych przesyłek Knoxa jest poprzedzonych krótkimi pytaniami, takimi jak: „Dlaczego Lego jest najbardziej genialną zabawką na świecie?”. Alberto przeprowadza Sophie od cywilizacji hellenistycznej przez powstanie chrześcijaństwa i jego interakcję z myślą starożytnej Grecji aż do średniowiecza. W ciągu książki omawia renesans, barok, oświecenie i romantyzm, wraz z filozofiami, które z nich wyrosły. Wśród lekcji filozofii przeplata się wątek bardziej przypominający zwykłe powieści dla nastolatków, w których Sophie wchodzi w interakcję ze swoją matką i przyjaciółką Joanną. Nie jest to główny punkt historii, ale służy jedynie do napędzania fabuły. Po wprowadzeniu do George’a Berkeleya perspektywa powieści przesuwa się na tajemniczą Hilde. Cały świat Sophie i Alberto zostaje ujawniony jako literacka konstrukcja Alberta Knaga, prezent dla jego córki, Hilde, na jej 15. urodziny. Powieść kontynuuje historię Hilde jako ramę dla historii Sophie, ale wątki splatają się, gdy zrozumienie filozofii przez Hilde rośnie w parze ze zrozumieniem Sophie. Gdy Albert Knag nadal ingeruje w życie Sophie, Alberto pomaga jej walczyć, ucząc jej wszystkiego, co wie o filozofii. To, jak wyjaśnia, jest jedynym sposobem na zrozumienie jej świata. Tymczasem lekcje Alberto pozwalają Hilde rozwinąć własne zrozumienie świata Sophie i wykorzystać swoją wiedzę przeciwko ojcu za nadmierne sprawowanie władzy nad światem Sophie. Wszystko to jest przeplatane wydarzeniami, które wydają się naukowo niemożliwe, takimi jak widok przez Sophie, jak jej odbicie w lustrze mruga do niej oboma oczami, czy faktyczne zobaczenie Sokratesa i Platona. Książka Hilde (napisana przez jej ojca) kończy się zniknięciem Sophie i Alberto. Gaarder ujawnia, że udało im się uciec z umysłu Alberta Knaga do świata Hilde jako duchom.


Pongo i Pani uwalniają szczenięta z Hell Hall i uciekają w wigilię Bożego Narodzenia, maskując się sadzą w furgonetce. Podczas podróży słabe szczenię o imieniu Kadpig jest transportowane w wózeczku pożyczonym od dwuletniego chłopca.[sep]Pongo i Pani Pongo (zwana po prostu Panią) to para dalmatyńczyków mieszkających z nowożeńcami, panem i panią Dearly, oraz ich dwiema nianiami, Nianią Kucharką i Nianią Lokajką. Pan Dearly to „finansowy czarodziej”, który otrzymał dożywotnie zwolnienie podatkowe oraz pożyczony dom na Outer Circle w Regent’s Parku w zamian za umorzenie długu rządowego. Psy uważają ludzi za swoje zwierzęta domowe, ale pozwalają im myśleć, że to oni są właścicielami. Pani rodzi miot piętnastu szczeniąt. Zaniepokojeni tym, że Pani nie będzie w stanie wykarmić ich wszystkich, ludzie włączają się do pomocy. Pani Dearly szuka suki mamki i znajduje porzuconego dalmatyńczyka w połowie drogi, podczas ulewy. Oddaje psa weterynarzowi i nadaje mu imię Perdita („zgubiona”). Perdita opowiada później Pongo o swojej straconej miłości i okolicznościach, które doprowadziły do jej porzucenia. Pan i pani Dearly biorą udział w przyjęciu obiadowym u Cruelli de Vil, niepokojącej i bardzo bogatej kobiety obsesyjnie zakochanej w futrach. Dearly są zaniepokojeni jej przekonaniem, że wszystkie zwierzęta są bezwartościowe i powinny zostać utopione. Krótko po przyjęciu szczenięta znikają. Ludzie nie potrafią ich odnaleźć, ale dzięki „Zmierzchowemu Szczekaniu” – forum komunikacyjnemu, dzięki któremu psy mogą przekazywać sobie wiadomości w całym kraju – udaje im się namierzyć je w „Hell Hall”, rodzinnym siedlisku rodziny de Vil w Suffolk. Pongo i Pani próbują przekazać Dearly lokalizację szczeniąt, ale im się to nie udaje. Psy decydują się uciec i same je odnaleźć, zostawiając Perditę, by opiekowała się Dearly. Po podróży przez wieś spotykają Pułkownika, starego owczarka angielskiego, który pokazuje im Hell Hall i opowiada jego historię. Dowiadują się, że w Hell Hall jest 97 szczeniąt, w tym 15 własnych Ponga i Pani. Pojawia się Cruella de Vil i każe przestępcom zarządzającym Hell Hall jak najszybciej zarżąć i oskórować psy z powodu rozgłosu wokół kradzieży szczeniąt Dearly. Pongo i Pani opracowują plan uratowania wszystkich szczeniąt i ucieczki w wigilię Bożego Narodzenia. Jedno ze szczeniąt, Kadpig, jest zbyt słabe, by przejść tak długą drogę z Suffolk do Londynu, więc Tommy, dwuletni pupil Pułkownika, pożycza jej zabawkową wózeczkę. Gdy wózeczek traci koło, odpoczywają na poduszkach w wiejskim kościele. Cruella niemal ich znajduje, ale psy udaje się uciec w furgonetce przewozowej. Po tarzaniu się w sadzy, by się zamaskować, ukrywają się w ciemności furgonetki z pomocą staffordshire terriera, którego pupilami są kierowcy furgonetki. Po przyjeździe do Londynu psy niszczą kolekcję skór i futer Cruelli z pomocą dręczonej przez nią kotki. Dalmatyńczyki wracają następnie do domu. Gdy psy przeturlają się, by usunąć sadzę z sierści, Dearly rozpoznają je i zamawiają dla nich steki. Kotka Cruelli przychodzi, by powiedzieć, że Cruella uciekła z Hell Hall. Posiadłość wystawiono na sprzedaż, a pan Dearly kupuje ją za pieniądze otrzymane od rządu za rozwiązanie kolejnego problemu podatkowego. Proponuje wykorzystać ją do założenia „dynastii dalmatyńczyków” (oraz „dynastii Dearly”, by się nimi opiekować). W końcu powraca stracona miłość Perdity, Prince. Jego opiekunowie widzą jego miłość do Perdity i pozwalają mu zostać z Dearly, stając się ich setnym pierwszym dalmatyńczykiem.