Janet Ross odkrywa, że napady Harry'ego Bensona ustępują, ponieważ pacjent świadomie unika ich ze względu na odczuwany ból. Okazuje się, że Benson otrzymywał thorazynę zgodnie z planem i pozostaje bezpiecznie w szpitalu.[sep]Harry Benson, mężczyzna po trzydziestce, cierpi na padaczkę psychomotoryczną. Często ma napady, po których następują utraty przytomności, a budzi się godzinami później bez wiedzy o tym, co zrobił. Podczas jednego z napadów dotkliwie bije dwie osoby. Jest idealnym kandydatem do operacji wszczepienia elektrod i minikomputera do mózgu w celu kontrolowania napadów. Chirurgowie John Ellis i Morris mają przeprowadzić operację, która jest bezprecedensowa w tamtym czasie. We współczesnej medycynie taki urządzenie nazywano by stymulatorem mózgu. Konsekwencje zabiegu są kwestionowane przez psychiatrę Janet Ross oraz emerytowanego profesora Manona podczas wykładu o operacji. Manon wyraża obawę, że Benson jest psychotyczny (wskazując na uparte przekonanie Bensona, że nie ma różnicy między człowiekiem a maszyną) i że popełniane przez niego przestępstwa podczas utrat przytomności nie zostaną powstrzymane. Ellis przyznaje, że to, co robią, nie jest lekarstwem, ale tylko sposobem na stymulację mózgu, gdy komputer wykrywa nadchodzący napad. Zapobiegnie to napadowi, ale nie wyleczy jego zaburzeń osobowości. Mimo wyrażonych obaw zespół decyduje się przeprowadzić operację. Zabieg polega na wszczepieniu czterdziestu elektrod do mózgu Bensona, kontrolowanych przez mały komputer zasilany pakietem plutonowym umieszczonym w jego ramieniu. Benson musi nosić identyfikator z informacją, aby wezwać Szpital Uniwersytecki w przypadku urazu, ponieważ jego atomowe źródło zasilania może emitować promieniowanie. Podczas rekonwalescencji kobieta o imieniu Angela Black daje Morrisowi perukę dla Bensona, którego głowa została ogolona przed operacją. Morris wraca do swojej normalnej pracy, gdzie przeprowadza wywiad z mężczyzną, który zgłosił się na ochotnika do wszczepienia elektrod do mózgu w celu stymulacji przyjemności. Morris odmawia mu, ale zdaje sobie sprawę, że ludzie tacy jak Benson mogą potencjalnie stać się uzależnieni. Przypomina sobie Norwega, który był pozwolony stymulować się ile chciał i robił to tak często, że spowodowało to u niego uszkodzenie mózgu. McPherson, kierownik oddziału neuropsychiatrycznego, przeprowadza wywiad z Bensonem, który nadal jest przekonany, że maszyny przejmują kontrolę nad światem. McPherson uświadamia sobie, że Manon i Ross mieli rację, i każe pielęniarkom podać Bensonowi thorazynę. Po dniu odpoczynku Benson przechodzi „interfejsowanie”. Cterdzieści elektrod w jego mózgu jest aktywowanych jeden po drugim przez technika komputerowego Gerharda, aby sprawdzić, które z nich zatrzymają napad. Każda daje inne rezultaty. Jedna z elektrod stymuluje przyjemność seksualną. Ross prosi Gerharda, aby monitorował Bensona. Gerhard pokazuje swoje wyniki Ross, która zdaje sobie sprawę, że napady stają się częstsze. Wyjaśnia, że Benson uczy się wywoływać napady nieświadomie, ponieważ wynikiem tych napadów jest wstrząs przyjemności, co prowadzi do tego, że ma częstsze napady. Ross sprawdza stan Bensona i odkrywa, że z powodu błędu biurowego Benson nie otrzymywał swojego thorazynu. Następnie dowiaduje się, że Benson uciekł ze szpitala. Ross jedzie do domu Bensona, ale znajduje tam dwie dziewczyny, które mówią, że ma broń i plany piwnicy Szpitala Uniwersyteckiego (gdzie znajduje się główny komputer). Ellis przeszukuje klub ze striptizem, w którym Benson, zafascynowany wszystkim, co związkane z seksem, spędza dużo czasu. Nie znajduje go tam. Morris idzie do pracy i spotyka szefa Bensona, który mówi, że Benson bał się Szpitala Uniwersyteckiego z powodu jego ultra-nowoczesnego systemu komputerowego, ulepszonego IBM System/360. Ross jest kontaktowana przez Andersa, policjanta, który znalazł identyfikator Bensona na miejscu morderstwa Angeli Black. Po udzieleniu odpowiedzi na pytania na komisariacie, Ross wraca do domu. Benson przybywa do jej domu i ma napad, który powoduje, że atakuje Ross. Ross udaje się włączyć kuchenkę mikrofalową, która zakłóca działanie rozrusznika atomowego w jego ramieniu. Ucieka. Ross wraca do szpitala i idzie spać. Gdy ciało Angeli Black jest przywiezione do szpitala na sekcję zwłok, patolodzy znajdują książeczkę z zapałkami z nazwą lotniska. Morris jedzie na to lotnisko, a barman mówi, że widział Bensona godzinę temu, jak odchodzi z Joe, który zabrał go do hangaru. Morris jedzie do tego hangaru i znajduje poważnie pobitego Joe. Sam zostaje zaatakowany przez Bensona, który rozbija mu dolną część twarzy stalową rurą, a następnie ucieka. Ross, z powrotem w szpitalu, jest budzona przez Gerharda. Otrzymuje telefon od Bensona. Gdy Anders namierza połączenie, uświadamia sobie, że Benson jest wewnątrz szpitala. Komputery Gerharda zaczynają się psować, jakby ktoś mieszał z głównym komputerem. Anders i Ross schodzą do piwnicy w poszukiwaniu Bensona. Anders lokalizuje Bensona i ma krótką wymianę ognia, raniąc i rozbrajając Bensona, zanim gubi się w labiryncie korytarzy. Benson wraca do pokoju komputerowego, aby dokończyć wyłączanie głównego komputera i znajduje Ross. Ross podnosi broń Bensona, Benson wraca do komputera i idzie odebrać broń od Ross. Po intensywnej (i wzruszającej) wewnętrznej walce w końcu nieumyślnie strzela i zabija Bensona.


Psmith ujawnił powracającemu redaktorowi, że to on kupił magazyn miesiąc wcześniej, co zmusiło polityka Stewarta Waringa do zapłacenia 5000 dolarów na poprawę warunków w kamienicach. Po uregulowaniu sprawy Psmith przywrócił na stanowiska dawną załogę, a Billy Windsor otrzymał propozycję lepszej pracy w innym miejscu.[sep]Pan Wilberfloss, redaktor magazynu „Cosy Moments”, zmuszony chorobą do wyjazdu w góry na dziesięć tygodni odpoczynku, powierza kierownictwo swojemu podwładnemu, Billy’emu Windsorowi. Pugsy Maloney, chłopiec na posyłki, przynosi kota, którego uratował od ulicznych chuliganów, twierdząc, że zwierzę należy do jego kuzyna, lidera gangu Bata Jarvisa. Psmith, towarzyszący przyjacielowi Mike'owi w tournée krykietowym, narzeka, że uważa Nowy Jork za nieco nudny, zwłaszcza że jego towarzysz jest często wzywany do krykietowych obowiązków. Spotykają Billy'ego Windsora, który jada w tej samej restauracji, gdy kot ucieka z koszyka, a Psmith pomaga uspokoić wściekłego kelnera. Zaproszeni do jego siedziby, poznają i zaprzyjaźniają się z Batem Jarvisem, przyszedłym po swojego kota. Przeglądając „Cosy Moments”, Psmith mówi Windsorowi, że muszą zwolnić obecnych pisarzy i odbudować pismo w bardziej ekscytującym stylu, oraz zgłasza się na ochotnika na stanowisko niepłatnego redaktora prowadzącego. Błądząc i gubiąc drogę, Mike i Psmith trafiają na „Pleasant Street”, dzielnicę slumsów. Wzburzeni widokiem ubóstwa, Psmith postanawia poświęcić energię „Cosy Moments” tej sprawie. Następnego dnia Mike wyrusza do Filadelfii, a Psmith przybywa do biura, gdzie znajduje je oblegane przez wściekłych współpracowników, których uspokaja i zabiera na obiad. Po powrocie widzi Kida Brady'ego, który skarżył się Windsorowi, że nie ma szans na uczciwą walkę w skorumpowanym świecie nowojorskiego boksu; postanawiają, że magazyn zostanie jego menedżerem i wykorzysta go do promocji jego kariery. Rozpoczynają pracę, atakując właściciela kamienic i promując Kida Brady'ego wśród innych poruszających artykułów, i wkrótce odwiedza ich pan Francis Parker, dobrze ubrany przedstawiciel właściciela kamienic, który oferuje im łapówki w zamian za zaprzestanie publikacji. Tego samego nocy podchodzi do nich wspólnik Bata Jarvisa, który informuje ich, że wyznaczono wysoką nagrodę za pozbycie się duetu, co Jarvis, wdzięczny za odzyskanie kota, odrzucił. W drodze do domu są śledzeni przez podejrzane typy. Kid Brady, którego kariera nabrała rozpędu dzięki pismu, staje do swojej pierwszej wielkiej walki i wygrywa w stylowym fashion. Po walce chłopcy z „Cosy Moments” zatrudniają Brady'ego jako „redaktora bojowego”, aby ich chronił. Jest on potrzebny wkrótce potem, gdy na zaułku za stadionem są napadnięci przez gang brutalów. Przepędzają ich,捕获ując jednego, mężczyznę imieniem Jack Repetto, który wyznaje, że jest członkiem gangu „Three Points” Spidera Reilly'ego. Jego towarzysze zaczynają strzelać, niszcząc kapelusz Psmitha, ale uciekają przybyciu policji. Psmith, widząc, że dystrybucja pisma jest zakłócana przez brutali, zdaje sobie sprawę, że muszą podnieść stawkę i planuje wykorzystać inkasenta czynszu z kamienic, aby dotrzeć do właściciela. Pugsy Maloney opowiada im o incydencie w „Shamrock Hall”, neutralnym terenie pod ochroną Bata Jarvisa, gdzie Dude Dawson obraził dziewczynę prominentnego członka „Three Points” i użył wulgarnego określenia rasowego, po czym Spider Reilly postrzelił Dawsona w nogę. Wynikająca z tego wojna gangów sprawia, że „Cosy Moments” przez jakiś czas ma spokój, a Psmith i Windsor udają się, by oczekiwać na inkasenta w jednym z mieszkań w kamienicy. Mężczyzna, o imieniu Gooch, przybywa, i próbują wydobyć od niego nazwisko pracodawcy, gdy Maloney zgłasza przybycie Spidera Reilly'ego, Repetto i innych członków gangu. Wysyłając Reilly'ego po Dude'a Dawsona, Psmith i Windsor przedostają się przez właz na dach z inkasentem, trzymając się tam, dopóki wojna gangów nie odciąga ich napastników. Zostawiają człowieka strzegącego okna dachowego, ale Psmith znajduje drabinę i przechodzą nią do sąsiedniego budynku, uciekając. Windsor zmusił inkasenta do ujawnienia nazwiska: Stewart Waring, kandydat na radnego miasta i były komisarz budownictwa. Po tym, jak kieszonkowiec niemal ukradł im podpisany dowód zaangażowania Waringa, Psmith odsyła go pocztą do redakcji. Następnego dnia w biurze Brady jest zmuszony odejść z ich służby, aby rozpocząć trening przed walką, a Psmith słyszy, że Windsor został aresztowany za uderzenie policjanta, który próbował go aresztować podczas nalotu na nielegalne kasyno. Psmith opowiada o podobnym doświadczeniu i zdają sobie sprawę, że gang wykorzystał policję, aby ich usunąć z drogi, podczas gdy oni szukają pisma. Z Brady'm na treningu i Windsorem w więzieniu na miesiąc, Psmith postanawia, że czas wezwać przysługę od Bata Jarvisa. Bierze Mike'a, wróconego z meczu, na wizytę u miłośnika kotów. Udając, że Mike jest angielskim ekspertem od kotów, przekonują Jarvisa, i on oraz jego pomocnik Long Otto stoją na straży biura następnego dnia. Repetto i dwaj inni członkowie „Three Points” wpadają do środka i są przepędzeni z ostrzeżeniem od Jarvisa, aby nie przeszkadzali „Cosy Moments”. Później Francis Parker pojawia się ponownie i przekonuje Psmitha, by odesłał Jarvisa, aby mogli porozmawiać; przychodzi wiadomość od Windsora prosząca Psmitha o pomoc, a Psmith wskakuje do taksówki, tylko po to, by zostać uprowadzonym pod bronią przez Parkera. Jadą na wieś, ale dostają przebitą oponę; podczas gdy jest ona naprawiana, Kid Brady mija ich, biegnąc, i odwraca uwagę Parkera na wystarczająco długo, aby Psmith go obezwładnił i uciec. Następnego dnia Parker zaprasza Psmitha na spotkanie z Waringiem, ale Psmith odmawia, nalegając, aby wielki mężczyzna przyszedł do niego. Otrzymuje również telegram od redaktora Wilberflossa, mówiący, że wróci następnego dnia. Wilberfloss przybywa ze starymi współpracownikami, wściekły ze zmian w piśmie; grozi, że skontaktuje się z właścicielem, ale Psmith ujawnia, że sam jest właścicielem pisma, kupując je miesiąc wcześniej. Waring pojawia się i grozi Psmithowi, ale jest zmuszony zapłacić mu 5000 dolarów na poprawę warunków w kamienicach oraz trzy za zniszczony kapelusz; Psmith przywraca Wilberflossa i załogę „Cosy Moments” na ich stanowiska, a Billy Windsor otrzymuje propozycję swojej dawnej pracy w innym piśmie z dobrą pensją. Kilka miesięcy później, z powrotem w deszczowym Cambridge, Psmith słyszy, że Waring przegrał wybory, a Kid Brady dostał szansę na walkę o tytuł, podczas gdy pan Wilberfloss odzyskał starych prenumeratorów pisma.


Marta nie uzyskuje upragnionej posady nauczycielki, co uniemożliwia jej wyciągnięcie matki i siostry ze skrajnej biedy. Mimo tej porażki bohaterka ostatecznie czuje się duchowo zintegrowana i zdolna do odnalezienia swojego miejsca w społeczeństwie.[sep]Sama historia rozgrywa się w małej wiosce na Sycylii. Główna bohaterka, Marta Ajala, czuje się „wykluczona” ze społeczeństwa, w którym żyje, z powodu katastrofalnej utraty pozycji i statusu, jakie zostały jej przydzielone w ładzie rzeczy: pozycji uległej i znudzonej gospodyni domowej, która nigdy nie czuła się w tej roli swobodnie, ale która dzięki niej zyskała szacunek w społeczeństwie. Jest to rola, której nie żałuje utraty, ale której nagły i gwałtowny koniec rzucił ją w dramatyczną sytuację: została wyrzucona z domu przez męża, który zaskoczył ją w trakcie czytania listu od kogoś, kto o nią zabiegał, a którego zaloty zawsze odrzucała. Gwałtowna decyzja męża, ogarniętego wściekłością; postawa ojca Marty, który nawet wiedząc o niewinności córki, całkowicie popiera decyzję męża z błędnego poczucia męskiej solidarności duchowej i w końcu umiera ze wstydu; uległe cierpienie matki i siostry, wciąż gotowych, by dostosować się do tradycyjnych przekonań, doradzać jej poddanie się i posłuszeństwo; zbiorowa złośliwość mieszkańców wioski, wykorzystujących religijną procesję przechodzącą pod ich oknami, by publicznie wyśmiewać ją i wykrzykiwać obelgi, to elementy drobiazgowo opisanego obrazu, w stylu realizmu, który obrazuje zamknięte umysły mieszkańców wioski. Reakcja Marty jest jednak tylko częściowo podobna do reakcji typowych bohaterów powieści naturalistycznej. Ujawnia ona znacznie bardziej złożoną psychologię, która zaczyna się od drobnomieszczańskiej satysfakcji z listów Gregoria Alvignaniego i stopniowo rozwija w uparty bój z całym społeczeństwem o moralną i ekonomiczną zemstę, którą w końcu osiągnie, ale bez radości. Okrutna gra losu przeważa nad obiektywnością narracji, zgodnie z nieoczekiwaną logiką, wyrażoną w serii zbiegów okoliczności, które zdradzają swoje ukryte znaczenie. Ojciec umiera w tym samym czasie, gdy rodzi się dziecko Marty, które nosiła w łonie z taką niechęcią, jakby to miało oznaczać odrzucenie i odcięcie się od przeszłości. Tymczasem na ulicach wioski ludzie świętują zwycięstwo Alvignaniego w wyborach, zwiastun przyszłego odkupienia i zemsty Marty. Osobliwość okoliczności ujawnia się w pełni w ostatniej scenie: mąż Marty bierze ją z powrotem, gdy ona faktycznie stała się winna grzechu, o który została fałszywie oskarżona, i teraz nosi w łonie dziecko kochanka, po tym jak wyrzucił ją z domu, sprawił jej cierpienie i pozbawił szans na narodziny własnego syna. Oddając się Alvignaniemu, który pomógł jej w radzeniu sobie z niesprawiedliwością ze strony władz szkolnych, wydaje się dostosowywać do roli kochanki, którą narzuciło jej społeczeństwo. Ale jej stan umysłu nigdy nie jest stanem biernego poddania się, nawet jeśli jej niepokojąca walka z okolicznościami rządzonymi przez niepojętą siłę okaże się daremna. W końcu to, co ją pokonuje, nie jest społeczeństwo, które ją rehabilituje, ale samo życie, które przynosi ze sobą cierpienie, którego żaden sukces nie jest w stanie skasować. Znamienne jest w rzeczywistości, że autor używa słowa „l'eslusa” (wykluczona) właśnie na początku drugiej części powieści, gdzie w atmosferze przesyconej wiosną Marta wydaje się być bliska zmartwychwstania. Jej zacięta walka ze wszystkimi i z rezygnacją pozwoliła jej uzyskać upragnioną posadę nauczycielki, która umożliwiła jej wyciągnięcie matki i siostry ze skrajnej biedy. Ale szczęście tych dwóch kobiet, z którego ona potajemnie jest dumna, to właśnie to, co zmusza ją do uznania własnej duchowej izolacji i niezdolności do ponownego włączenia się w społeczeństwo. „Tylko ona była wykluczona, tylko ona nigdy już nie odnajdzie swojego miejsca”.


Annika zostaje oszukana przez swoją biologiczną matkę, która zmusza ją do podpisania dokumentów przekazujących własność klejnotów. Kobieta sprzedaje te kosztowności, aby sfinansować edukację syna, a Annikę odsyła do surowej szkoły z internatem.[sep]Dwie służące, Ellie i Sigrid, spacerują, gdy znajdują porzucone dziecko w kościele. Notatka przy niemowlęciu mówi, że należy je zawieźć do klasztoru w Wiedniu. Gdy Ellie i Sigrid dowiadują się, że klasztor jest pod kwarantanną z powodu tyfusu, postanawiają zabrać dziecko do domu i wychować je jak własne. Nadają jej imię Annika na cześć matki Ellie. Annika dorasta jako służąca w domu, w którym pracują Ellie i Sigrid. Dla Anniki życie w Wiedniu jest idealne. Ma przyjaciół, Paulinę i Stefana, i bardzo kocha swoją przybraną rodzinę (Ellie, Sigrid i trzech profesorów). Annika prosi Loremarie Egghart, wyniosłą bogatą dziewczynę, której Annika nie cierpi, aby czytała jej prababci. Annika to robi i obie zaprzyjaźniają się, opowiadając sobie o swoim życiu. Prababcia Loremarie była znaną postacią teatralną, która występowała pod pseudonimem scenicznym La Rondine. Zbliżają się tak bardzo, że po śmierci prababcia zostawia Annice swoje klejnoty, nieświadoma, że są prawdziwe; umiera, myśląc, że klejnoty to imitacje prawdziwych, które, jak sądziła, sprzedała. Annika jest szczęśliwa, ale czasem zastanawia się nad brakującym elementem układanki: tajemnicą jej prawdziwej matki i tym, dlaczego została porzucona. Gdy piękna, bogata kobieta ogłasza, że jest zagubioną matką Anniki, Annika jest zachwycona. Jej matka zabiera ją do Spittal, rodzinnego majątku w Niemczech, i ona poznaje swojego brata Hermanna, wuja Oswalda i kuzynkę Gudrun, ale nie cieszy się z tego. Dwór jest zrujnowany i ponury, ściany się sypią, a farma odpada. Spotyka przyjaznego chłopca romskiego/zwanego Cyganem o imieniu Zed, który pracuje na farmie i opiekuje się koniem Hermanna, Rocco. Matka Anniki prosi ją o podpisanie kilku ważnych dokumentów bez wyjaśniania ich treści, a następnie jedzie do Zurychu. Annika w rzeczywistości podpisała przekazanie klejnotów La Rondine, w tym słynnej Gwiazdy Kazania, ale nie jest świadoma tego, co zrobiła. Gdy jej matka wraca, mówi, że zmarł krewny i zostawił im dużo pieniędzy, ale w rzeczywistości sprzedała wszystkie klejnoty Anniki, aby Hermann mógł pójść do szkoły wojskowej, do której chce uczęszczać, a Annika mogła mieć kalosze, które jej matka kupi o rozmiar za małe. Annika zostaje wtedy wysłana do bardzo surowej szkoły z internatem dla młodych dam o nazwie Grossenfluss, ale profesorowie oraz Ellie i Stefan udaje się ją uratować po odkryciu, że zmarła tam uczennica. (Uczennica zmarła przez samobójstwo, ale policji nie wolno było prowadzić śledztwa i powiedziano jej, że to był wypadek.) Annika odkrywa wtedy, że jej matka jest kłamczuchą i oszustką, gdy znajduje zdjęcie La Rondine i jej kochanka na dnie skrzyni, w której znajdowały się klejnoty, co ujawnia, że skrzynia została otwarta. Jej matka obwinia o kradzież Zeda. Zed ucieka do Wiednia z Rocco, aby powiedzieć profesorom o swoich podejrzeniach dotyczących matki Anniki. Annice udaje się uciec z powrotem do domu do Wiednia, do tych, których kocha.


Po pewnym czasie dom Moffatów zostaje sprzedany, a rodzina przenosi się do nowego lokum z małym podwórkiem. W nowym domu Janey zyskuje sąsiadkę, która jest w jej wieku.[sep]Rodzina Moffatów to rodzina bez ojca mieszkająca w Cranbury w stanie Connecticut, którą Estes wzorowała na swoim rodzinnym mieście West Haven. Mama jest krawcową i ma czworo dzieci: Sylvie, Joeya, Janey i Rufusa. Dwoje najmłodszych, dziesięcioletnia Janey i pięcioletni Rufus, są głównymi bohaterami tych opowieści. Gdy książka się zaczyna, Janey obserwuje, jak obcy mężczyzna przybija do ich domu tabliczkę „Na sprzedaż”. Mieszkają tam od niedługo po śmierci jej ojca i Janey nie wyobraża sobie życia gdzie indziej. Mama mówi dzieciom, by nie martwiły się tym, dopóki dom nie zostanie sprzedany. Każdy rozdział w książce opowiada o jednej prostej przygodzie dzieci. Na przykład, gdy nadchodzi pierwszy dzień szkoły i Rufus idzie do zerówki, bardzo poważnie traktuje polecenie pilnowania swojego małego przyjaciela Hughiego. Gdy Hughie ucieka ze szkoły i chowa się w pociągu, Rufus podąża za nim, a pomocny maszynista przywozi ich z powrotem dokładnie na obiad. Innym razem dzieci postanawiają urządzić w swoim strychu ducha, aby wystraszyć okolicznego chuligana. Używają manekina krawieckiej swojej mamy, dyni z prawdziwymi zębami i hulajnogi. Gdy zabierają chłopca na górę, żeby mu to pokazać, sami dostają wielkiego strachu, a dopiero później zdają sobie sprawę, że to ich kot sprawił, że „duch” się poruszył. Gdy Rufus zachoruje na szkarlatynę, lekarz wiesza na ich domu tabliczkę kwarantanny. Mama, która zawsze potrafi dostrzec dobrą stronę każdej sytuacji, przypomina dzieciom, że nikt nie będzie próbować kupić domu, dopóki ktoś w środku ma szkarlatynę. W międzyczasie bawi je wszystkimi opowieściami z czasów, gdy mieszkała w Nowym Jorku. W końcu jedna rodzina, Murdcockowie, zaczyna interesować się żółtym domem, ale nie mogą zdecydować się, czy go kupić. Moffatowie bardzo męczą się z ciągłymi wizytami jednego lub więcej członków rodziny Murdocków, którzy przychodzą, żeby coś obejrzeć, a mała dziewczynka Letitia jest najgorsza. Dzwoni dzwonkiem bez przerwy, a gdy wejdzie do środka, je cukierki, ale nigdy się nimi nie dzieli. W końcu dom zostaje sprzedany, a Moffatowie przeprowadzają się do innego domu, z małym podwórkiem, który okazuje się mieć sąsiadującą dziewczynkę w wieku Janey. Na koniec „Estes celebruje różnorodność jako źródło przyjemności i rozwoju”.


Po dotarciu do domu Świętego Mikołaja zwierzęta odkryły, że żeglarze próbowali przekształcić warsztat w fabrykę z taśmą montażową. Konflikt zakończył się, gdy załoga statku odeszła w poszukiwaniu skarbu, co pozwoliło przywrócić poprzedni porządek w warsztacie.[sep]Na początku Freddy wpadł na pomysł założenia firmy turystycznej o nazwie Barnyard Tours Inc. Zwierzęta wyraziły zgodę i firma została utworzona. Zwierzęta mogły zapłacić za wycieczkę jedzeniem lub pracując dla pana Beana. Wkrótce jednak Freddy i Jinx, kot, mieli dość prowadzenia wycieczek. Freddy zaproponował wyprawę na Biegun Północny. Więc oni i cztery inne zwierzęta wyruszyły w drogę. Minął rok, a pozostałe zwierzęta zaczęły się niepokoić. Na podwórku powstał tłum, sprowokowany przemową Karola, koguta. Wtedy Ferdinand, wrona z wyprawy, wrócił i zorganizował grupę ratunkową. Powiedział, że wypłynęli statkiem, a załoga planuje zjeść Freddy’ego. Żeglarze mówili, że mogą spróbować pójść do domu Świętego Mikołaja. Później, w lasach Kanady, dwoje dzieci i niedźwiedź dołączyli do grupy ratunkowej. Jednak wkrótce okazało się, że Ferdinand zapomniał zabrać jedzenia i ubrań dla zwierząt. Sytuacja Ferdinanda wyglądała na chwilę groźnie, ale nagle wpadł na pomysł tournée wykładów. Zwierzęta z lasu przyniosły jedzenie i ubrania, które znalazły w lesie. Ponadto kilka tygodni później Karol i Jack, pies, zboczyli z drogi i zostali schwytani przez wilki. Zwierzęta, Karol i Jack, zdołali przepędzić wilki dzięki pomocy niektórych mrówek. W końcu dotarli do domu Świętego Mikołaja. Zwierzęta znalazły tam Freddy’ego i odkryły również problem: Żeglarze próbowali przekształcić chaotyczną warsztat Świętego Mikołaja w zwykłą fabrykę z taśmą montażową. Zwierzęta próbowały zmusić żeglarzy do odejścia. Udawały duchy, ale jeden żeglarz nie bał się. Wtedy Freddy wysłał kapitanowi, panu Hookerowi, mapę skarbu. Myślał, że wszyscy żeglarze pójdą z nim, ale zamiast tego próbował zabrać wszystko dla siebie. Freddy i Jinx pobiegli za nim i odebrali mu mapę. Później cała załoga statku zobaczyła mapę. Żeglarze odeszli, a warsztat Świętego Mikołaja wrócił do normy. Święty Mikołaj zabrał zwierzęta i dwoje dzieci na farmę pana Beana.


W książce obok postaci z oryginalnego cyklu występują nowe bohaterowie, w tym partner Michaela, Ben, oraz transpłciowy współpracownik Jake Greenleaf. Fabuła buduje napięcie wokół konieczności wyboru przez głównego bohatera między byciem przy umierającej matce a opieką nad starzejącą się Anną Madrigal.[sep]Powieść stanowi powrót Maupina do postaci z cyklu „Opowieści o mieście” osiemnaście lat po publikacji szóstej części serii. Oprócz dalszego rozwoju znanych bohaterów, książka eksploruje różnice między San Francisco lat 80., które ponosiło główny ciężar rozwijającej się epidemii AIDS, a miastem w pierwszej dekadzie nowego tysiąclecia. Rzeczywistość starzenia się – zarówno trudna, jak i pełna wdzięku – jest głównym motywem książki, a także przepaść pokoleniowa między gejami lat 70. i 80. a gejami lat 2000. W odróżnieniu od stylizowanej na trzecioosobową narracji oryginalnego cyklu „Opowieści”, „Żyje Michael Tolliver” jest opowiadany w pierwszej osobie przez tytułowego bohatera. Na wstępnym stronach książki Michael spotyka dawno niewidzianego byłego kochanka, co skłania go do refleksji nad swoim statusem ocalałego zarówno z epidemii HIV (która zabiła wielu jego rówieśników w latach 80. i 90., ale dzięki lepszym lekom jest obecnie bardziej uleczalną chorobą przewlekłą), jak i z San Francisco, które przeszło ogromne przemiany w dużej mierze z powodu boomu technologicznego. Wśród postaci z oryginalnej serii znajdują się Anna Madrigal, była gospodyni z Barbary Lane 28; Brian Hawkins i jego dorosła już córka Shawna, aspirująca pisarka o orientacji panseksualnej; oraz była żona Briana, Mary Ann Singleton. Do nowych postaci należą znacznie młodszy partner Michaela, Ben, oraz jego współpracownik, transpłciowy Jake Greenleaf. Duża część napięcia w fabule wynika ze zbliżającej się śmierci starszej matki Michaela na Florydzie, co stanowi sprawę testową dla zmian w postawach, odkąd odmówiła ona zaakceptowania homoseksualizmu Michaela w drugiej części „Opowieści”. Kilka rozdziałów dotyczy wątku pobocznego dotyczącego relacji Michaela z jego bratem Irwinem. Ostatecznie Michael staje przed koniecznością wyboru między byciem przy matce w jej ostatnich dniach a opieką nad starzejącą się Anną, opisaną w książce jako część jego „logicznej” (w przeciwieństwie do „biologicznej”) rodziny.


Renzo odnajduje Lucię w rodzinnej wsi, zamiast w lazarecie w Mediolanie, po powrocie do zniszczonej przez dżumę miejscowości. Para nie bierze ślubu i pozostaje w Mediolanie, zamiast rozpocząć wspólne życie w fabryce jedwabiu w okolicach Bergamo.[sep]Renzo i Lucia, para z nienazwanej wsi w Lombardii niedaleko jeziora Como, planują ślub na 8 listopada 1628 roku. Proboszcz, don Abbondio, wracając wieczorem przed ślubem do domu, zostaje zaczepiony przez dwóch „bravi” (zbirów), którzy ostrzegają go, by nie udzielał ślubu, ponieważ miejscowy baron (don Rodrigo) tego zabronił. Gdy Renzo stawia się na ceremonii ślubnej, jest zdumiony słysząc, że ślub ma zostać przełożony (kapłan nie miał odwagi powiedzieć prawdy). Wybucha kłótnia, a Renzowi udaje się wyciągnąć od księdza imię don Rodriga. Okazuje się, że don Rodrigo ma oko na Lucię. Matka Lucii, Agnese, doradza Renzo, by zasięgnął rady „doktora Azzeccagarbugliego” (w tłumaczeniu Colquhouna: doktora Kwilibriwego), prawnika w mieście Lecco. Doktor Azzeccagarbugli na początku okazuje współczucie, pokazując Renzo niedawny edykt w sprawie kapłanów odmawiających udzielenia ślubu, ale gdy słyszy imię don Rodriga, wpada w panikę i przepędza Renzo. Lucia wysyła wiadomość do „fra Cristoforo” (brata Krzysztofa), szanowanego kapucyna z klasztoru w Pescarenico, prosząc go, by przybył tak szybko, jak może. Gdy fra Cristoforo przychodzi do domku Lucii i słucha historii, natychmiast udaje się do pałacu don Rodriga, gdzie znajduje barona u posiłku z kuzynem, hrabią Attilio, wraz z czterema gośćmi, w tym burmistrzem i doktorem Azzeccagarbuglim. Gdy don Rodrigo jest odsunięty na bok przez zakonnika, wybucha gniewem z powodu jego bezczelności i odsyła go, ale nie wcześniej, niż stary sługa ma szansę zaoferować mu pomoc. Tymczasem Agnese wpada na pomysł. W tamtych czasach dwie osoby mogły wziąć ślub, oświadczając przed kapłanem i w obecności dwóch przychylnych świadków, że są małżeństwem. Renzo biegnie do swojego przyjaciela Tonio i oferuje mu 25 lirów, jeśli zgodzi się pomóc. Gdy fra Cristoforo wraca ze złymi wiadomościami, postanawiają wprowadzić swój plan w życie. Następnego ranka Lucię i Agnese odwiedzają żebracy, ludzie don Rodriga przebrani za biedaków. Oglądają dom, aby zaplanować atak. W nocy Agnese odwraca uwagę służącą don Abbondia, Perpetuę, podczas gdy Tonio i jego brat Gervaso wchodzą do gabinetu don Abbondia, rzekomo, by spłacić dług. Potajemnie podążają za nimi do środka Lucia i Renzo. Gdy próbują zrealizować swój plan, kapłan rzuca obrus w twarz Lucii i upuszcza lampę. Walczą w ciemności. W międzyczasie ludzie don Rodriga napadają na dom Lucii, ale nikogo tam nie ma. Przybywa chłopiec o imieniu Menico z ostrzeżeniem od fra Cristoforo i zostają pojmani. Gdy słyszą alarm wznoszony przez kościelnego, który wzywa pomocy dla don Abbondia, który podniósł alarm z powodu napastników w jego domu, zakładają, że zostali zdradzeni i w popłochu uciekają. Menico widzi Agnese, Lucię i Renzo na ulicy i ostrzega ich, by nie wracali do domu. Udają się do klasztoru, gdzie fra Cristoforo daje Renzo list polecający do pewnego zakonnika w Mediolanie oraz inny list do kobiet, aby zorganizować schronienie w klasztorze w pobliskim mieście Monza. Lucia zostaje powierzona siostrze Gertrudzie, dziwnej i nieprzewidywalnej arystokratce, której historia jest opowiedziana w tych rozdziałach. Jako dziecko z najważniejszej rodziny w okolicy, jej ojciec postanowił wysłać ją do klasztoru z jednego powodu: aby uporządkować swoje sprawy; chciał zachować mienie zjednoczone dla swojego pierworodnego, dziedzica tytułu i bogactwa rodziny. W miarę jak dorastała, czuła, że jest zmuszana przez rodziców do życia, które będzie mało zgodne z jej osobowością. Jednak strach przed skandalem, a także intrygi i groźby ze strony ojca skłoniły Gertrudę do kłamstwa wobec przełożonych, aby wstąpić do klasztoru w Monza, gdzie została przyjęta jako la Signora („pani”). Później uległa czarowi młodego człowieka bez skrupułów, związanego z najgorszym baronem tamtych czasów, Innominato (Nienazwanym). Renzo przybywa do dotkniętego głodem Mediolanu i udaje się do klasztoru, ale poszukiwany przez niego zakonnik jest nieobecny, więc wędruje dalej w głąb miasta. Piekarnia przy Corsia de' Servi, El prestin di scansc („Piekarnia o Kulach”), zostaje zniszczona przez tłum, który następnie udaje się do domu Komisarza Zaopatrzenia, by go zlinczować. Zostaje ocalony w ostatniej chwili przez Ferrera, Wielkiego Kanclerza, który przyjeżdża karetką i ogłasza, że zabiera Komisarza do więzienia. Renzo zyskuje rozgłos, pomagając Ferrerowi przedostać się przez tłum. Po obserwacji tych scen Renzo dołącza do żywej dyskusji i ujawnia poglądy, które przyciągają uwagę agenta policji poszukującego kozła ofiarnego. Agent próbuje zaprowadzić Renzo bezpośrednio do „najlepszej gospody” (czyli więzienia), ale Renzo jest zmęczony i zatrzymuje się w pobliskiej, gdzie po podaniu mu do picia ujawnia swoje pełne imię i nazwisko oraz adres. Następnego ranka zostaje obudzony przez notariusza i dwóch bailiffów, którzy zakładają mu kajdanki i zaczynają go odprowadzać. Na ulicy Renzo głośno ogłasza, że jest karany za swoje bohaterstwo dnia poprzedniego i dzięki pomocy współczujących obserwatorów udaje mu się uciec. Opuszczając miasto tą samą bramą, przez którą wjechał, wyrusza do Bergamo, wiedząc, że jego kuzyn Bortolo mieszka w pobliskiej wiosce. Tam będzie poza zasięgiem władz Mediolanu (pod hiszpańską dominacją), ponieważ Bergamo jest terytorium Najjaśniejszej Republiki Wenecji. W gospodzie w Gorgonzola podsłuchuje rozmowę, która uświadamia mu, jak dużych kłopotów narobił, więc idzie całą noc, aż dociera do rzeki Adda. Po krótkim śnie w chacie, o świcie przepływa rzekę łodzią rybaka i udaje się do domu kuzyna, gdzie jest witany jako tkacz jedwabiu pod pseudonimem Antonio Rivolta. Tego samego dnia nakaz aresztowania Renzo dociera do miasta Lecco, ku uciesze don Rodriga. Wieść o hańbie Renzo dociera do klasztoru, ale później Lucia dowiaduje się, że Renzo jest bezpieczny u kuzyna. Ich ulga jest krótka: gdy przez długi czas nie otrzymują żadnej wiadomości od fra Cristoforo, Agnese podróżuje do Pescarenico, gdzie dowiaduje się, że został przeniesiony przez przełożonego do miasta Rimini. W rzeczywistości zostało to zainspirowane przez don Rodriga i hrabiego Attilio, którzy wywierali presję na wspólnego wujka z Tajnej Rady, a ten wywierał presję na Ojca Prowincjała. Tymczasem don Rodrigo zorganizował spisek, by porwać Lucię z klasztoru. Współpracuje z nim wielki rozbójnik, którego imię nie zostało zapisane i który dlatego jest nazywany l'Innominato, Nienazwany. Gertruda, szantażowana przez Egidia, męskiego sąsiada (i znajomego Nienazwanego), którego względy odwzajemnia, przekonuje Lucię, by załatwiła sprawę, która zabierze ją poza klasztor na krótki czas. Na ulicy Lucia zostaje schwytana i wciśnięta do karety. Po koszmarnej podróży Lucia przybywa do zamku Nienazwanego, gdzie zostaje zamknięta w komnacie. Nienazwany jest zaniepokojony jej widokiem i spędza straszną noc, w której wspomnienia przeszłości i niepewność przyszłości niemal doprowadzają go do samobójstwa. Tymczasem Lucia spędza podobnie niespokojną noc, podczas której składa ślub, że wstąpi do zakonu, jeśli zostanie ocalona z opresji. Ku raniowi, patrząc przez okno, Nienazwany widzi tłumy ludzi przechodzących obok. Udają się oni posłuchać słynnego arcybiskupa Mediolanu, kardynała Federiga Borromeo. Z impulsu Nienazwany opuszcza swój zamek, aby spotkać tego człowieka. To spotkanie wywołuje „cudowne” nawrócenie, które oznacza punkt zwrotny powieści. Nienazwany ogłasza swoim ludziom, że jego rządy terroru dobiegły końca. Postanawia zawieźć Lucię z powrotem do jej rodzinnych stron pod swoją ochroną i dzięki pomocy arcybiskupa czyn ten zostaje dokonany. Zaskakujący bieg wydarzeń sprzyja atmosferze, w której don Rodrigo można otwarcie sprzeciwić się, a jego losy przybierają gorszy obrót. Don Abbondio zostaje upomniany przez arcybiskupa. Lucia, nieszczęśliwa ze względu na swoją obietnicę wyrzeczenia się Renza, wciąż martwi się o niego. Jest on teraz przedmiotem konfliktu dyplomatycznego między Mediolanem a Bergamo. Jej życie nie poprawia się, gdy bogata wścibska kobieta, donna Prassede, nalega, by zabrać ją do swojego domu i strofuje ją za zadawanie się z nikczemnikiem takim jak Renzo. Rząd Mediolanu nie jest w stanie utrzymać niskich cen chleba na mocy dekretu, a miasto jest zalewane przez żebraków. Lazzaretto wypełnia się głodnymi i chorymi. Tymczasem wojna trzydziestoletnia przynosi więcej nieszczęść. We wrześniu 1629 roku armie niemieckie pod wodzą hrabiego Rambalda di Collalto zstępują na Włochy, grabiąc i niszcząc. Agnese, don Abbondio i Perpetua szukają schronienia na dobrze bronionym terytorium Nienazwanego. W ich nieobecność ich wieś jest zniszczona przez najemników. Te rozdziały zajmują się opisem dżumy z 1630 roku, w dużej mierze opartym na dziele Giuseppego Ripamontiego „De peste quae fuit anno 1630” (wydanym w 1640 roku). Pełna wersja tego dzieła Manzoniego, „Storia della Colonna Infame”, została ukończona w 1829 roku, ale została opublikowana dopiero po dodaniu jako dodatek do zrewidowanego wydania z 1842 roku. Koniec sierpnia 1630 roku przynosi śmierć w Mediolanie pierwotnych złoczyńców historii. Renzo, zaniepokojony listami Agnese i wracający do zdrowia po dżumie, wraca do swojej rodzinnej wsi, aby odkryć, że wielu mieszkańców nie żyje, a jego dom i winnica zostały zniszczone. Nakaz aresztowania i don Rodrigo są zapomniane. Tonio mówi mu, że Lucia jest w Mediolanie. Przybywając do Mediolanu, Renzo jest zdumiony stanem miasta. Jego góralskie ubranie wzbudza podejrzenie, że jest „namaszczaczem”; to jest, obcym agentem celowo rozprzestrzeniającym dżumę w jakiś sposób. Dowiaduje się, że Lucia obecnie cierpi w lazarecie wraz z 16 000 innymi ofiarami dżumy. Ale w rzeczywistości Lucia już dochodzi do zdrowia. Renzo i Lucia są zjednoczone przez fra Cristoforo, ale dopiero po tym, jak Renzo najpierw odwiedza i wybacza umierającemu don Rodrigowi. Zakonnik zwalnia ją z jej ślubu czystości. Renzo przechodzi przez ulewniczą burzę, aby zobaczyć Agnese w wiosce Pasturo. Gdy wszyscy wracają do swojej rodzinnej wsi, Lucia i Renzo w końcu biorą ślub u don Abbondia, a para zaczyna nowe życie w fabryce jedwabiu pod bramami Bergamo.


Alpha, który później zostaje przemianowany na Mandelbrota, informuje Dereca i Ariela, że przybył na planetę dużym statkiem, który może zabrać całą grupę. Grupa postanawia, że to Derec i Ariel powinni użyć tego statku do opuszczenia Robot City, pozostawiając Jeffa na planecie.[sep]Derec i Ariel uwięzieni są na tajemniczej planecie w eksperymentalnym mieście zamieszkanym wyłącznie przez roboty. Ponieważ Robot City nie posiada portu kosmicznego, statków ani żadnego sposobu na wezwanie pomocy radiem, ich jedyną nadzieją jest odnalezienie Klucza Peryhelionu, zaawansowanego urządzenia transportowego, które przywiozło ich do Robot City, i wykorzystanie go do przemieszczenia się w inne miejsce. Podczas przeszukiwania miasta w poszukiwaniu wskazówek dowiadują się, że roboty zabrały Klucz do dużego budynku, ale nie mogą się do niego dostać. Ariel odwraca uwagę robota strażnika, podczas gdy Derec włamuje się do środka i odkrywa, że roboty zdemontowały oryginalny Klucz, aby wyprodukować więcej. Derec zostaje przyłapany na próbie kradzieży jednego z nowo wytworzonych Kluczy i zostaje odprowadzony do robota nadzorcy. Jednakże udało mu się ukryć jeden przy sobie. Dowiadują się, że Klucz działa tylko z istotą (robotem, człowiekiem lub obcym), która go zainicjowała, a roboty inicjują wszystkie Klucze dla robotów. Przeszukując Centralne Rdzenie w poszukiwaniu innych opcji samouratowania, odkrywają, że na planecie znajdują się teraz trzej inni nieznajomi. Poprzez przesłuchiwanie przypadkowych robotów w pobliżu miejsc, w których ich widziano, ustalają, że dwójką z trójki są robot i dziecko, które najprawdopodobniej głoduje z powodu braku jedzenia w mieście zamieszkanym wyłącznie przez roboty. Zaczynają używać swojego replikatora jedzenia, aby wytwarzać zapachy posiłków w nadziei na przyciągnięcie głodnego gościa. Wiąże się to również z priorytetem Pierwszego Prawa, aby zmusić roboty do pomocy w poszukiwaniu innych mieszkańców. Trzecią istotą jest Jeff, człowiek, który jest jedynym ocalałym z statku pasażerskiego próbującego awaryjnie lądować na planecie. Roboty medyczne z Robot City, które posiadają zaawansowaną wiedzę medyczną, ale błędnie nie posiadają podstawowej wiedzy o anatomii człowieka, nie były w stanie uratować ciała Jeffa. Pierwsze Prawo nakazywało im uratowanie jego mózgu poprzez przeszczepienie go do ciała robota, tworząc w ten sposób cyborga. Następnie zamrozili jego ciało, aby je naprawić, gdy zdobędą potrzebne dane o anatomii człowieka. Gdy Jeff budzi się i dowiaduje się o tym fakcie, wpada w panikę i ucieka, nie pozwalając zespołowi medycznemu na dokończenie testów. Jeff zaczyna szybko wykazywać problemy psychologiczne, takie jak paranoja i wybuchy gniewu. Postanawia przejąć kontrolę i rządzić Robot City dzięki swojej przewadze fizycznej wynikającej z ciała robota, a jednocześnie bez obowiązku przestrzegania Trzech Praw Robotyki. Zespół medyczny organizuje poszukiwania Jeffa w całym mieście, ale jego wygląd zewnętrzny pozwala mu łatwo wtopić się anonimowo w tłum robotów. Podczas eksploracji miasta nos robota Jeffa wyczuwa jedzenie Dereca i Arieli i podąża za zapachem do nich. W napadzie paranoicznego wściekłości atakuje ich. Inne roboty, nieświadome, że robot jest „człowiekiem”, postrzegają ten atak jako uszkodzony robot łamiący Pierwsze Prawo i próbują go pojmać, ale Jeff ucieka. Derec i Ariel biorą następnie udział w schwytaniu Jeffa dla własnego bezpieczeństwa. Obawiają się, że Jeff jest w niebezpieczeństwie z powodu chemicznej nierównowagi w systemie podtrzymywania życia jego mózgu, co zwiększa priorytet robotów miasta w poszukiwaniach Jeffa. Później Jeff natrafia na drugą parę istot w mieście, którymi są Alpha i Wolruf. Jak przypuszczali Derec i Ariel, Wolruf głoduje. Jeff okazuje współczucie nie-ludzkiej istocie i rozkazuje robotowi miejskiu nakarmić Wolruf, ale nie zgłaszać tego faktu. Ponadto Jeff dzwoni do Dereca i Arieli i próbuje przekonać Ariel, że ona i Derec powinni również poddać się przeszczepowi. Uderza to w czułą strunę u Ariel z powodu jej śmiertelnej choroby. Jeffowi udaje się kilka razy uniknąć wykrycia, ale sieć poszukiwań zespołu medycznego się zaciska. Jeff zostaje w końcu schwytany i zidentyfikowany przez brak łączności radiowej i niezdolność do dokładnego odtworzenia zachowania robota przestrzegającego Trzech Praw. Potwierdza się, że zaburzenia hormonalne spowodowane naiwnością robotów w zakresie chemii ludzkiej były przyczyną jego nieprzewidywalnego zachowania. Poprzez skanowanie ciała Dereca roboty medyczne są w stanie naprawić ludzkie ciało Jeffa i ponownie przeszczepić jego mózg. Z powodu braku łączności radiowej u Alfy został on również wytypowany podczas poszukiwań Jeffa. Przynosi to Alfę z powrotem do kontaktu z Derecem i Ariel, którzy dowiadują się wtedy o obecności Wolruf na planecie. Alpha informuje również Dereca, że podczas schwytania Jeffa został przemianowany na Mandelbrota, gdy jego specjalne ramię, pochodzące od robota podobnego do tych w Robot City, stało się w pełni funkcjonalne. Alpha, obecnie Mandelbrot, informuje ich, że obaj przybyli małym statkiem zabranym ze Stacji Kosmicznej Rockliffe i użyli go, aby podążyć za sygnałem radiowym pozostawionym przez Klucz. W ten sposób istnieje sprawny statek, którego mogą użyć do ucieczki. Są rozczarowani, odkrywając, że statek jest jednomiejscową kapsułą ratunkową. Postanawiają, że to Jeff powinien jej użyć do odejścia, gdy tylko jego ciało dojdzie do siebie, mimo zbliżającej się śmiertelności Arieli. W tym momencie Derec i Ariel domyślają się, że czują do siebie coś więcej, ale nie rozmawiają o tym. Jeff opuszcza Robot City, obiecując wysłać ekipę ratunkową, gdy dotrze do cywilizacji. Znowu Derec i Ariel są uwięzieni w Robot City.


W finale utworu Mara odkrywa w ukrytym pokoju przedmioty z dzieciństwa Gregora, ale nie ma wśród nich ubrań, w których został znaleziony jako sierota. Odkrycie to podważa historię o pochodzeniu głównego bohatera i sprawia, że jego syn Daniel przestaje w nią wierzyć.[sep]Książka zaczyna się podczas bitwy o Berlin. Matka, pani Liedmann, i jej syn mieszkają w domu w mieście. Jej mąż walczy w niemieckich siłach zbrojnych na froncie zachodnim. Bomba spada na ich dom i zabija jej syna Gregora. Zrozpaczona matka przeszukuje ruiny w poszukiwaniu syna. Jej ojciec, Emil Liedmann, dezerter z armii, przybywa, by zabrać ją do domu do Norymbergi. Na przedmieściach miasteczka znajduje sierotę w tym samym wieku co Gregor i każe córce przyrzeczyć, że wychowa go jak własne dziecko i nikomu nie zdradzi, że nie jest jej synem. Niedługo potem Emil znika podczas poszukiwań paliwa na czarnym rynku. Później wychodzi na jaw, że Emil został zastrzelony przez wojska amerykańskie, gdy próbował uciec przed Niemcami, którzy chcieli go schwytać i ukarać za dezercję. Jesienią 2006 roku dorosły Gregor spotyka się z przyjaciółmi i rodziną w sadzie na niemieckiej wsi. Gregor spotyka swoją żonę Marę, z którą jest rozdzielony od około trzydziestu lat, swojego najlepszego przyjaciela Martina oraz syna Daniela, który jest ze swoją dziewczyną Juli. Przez dzień spędzony na zbieraniu jabłek Gregor wspomina swoje życie. W wieku nastoletnim zaczął podejrzewać, że nie jest dzieckiem swoich rodziców, ponieważ w niczym do nich nie przypominał oraz z powodu gafy, jaką popełnił wujek Max, stary przyjaciel Emila. Ucieka z domu i podróżuje po Europie przez kilka lat, wracając do Niemiec okresowo, aby zarobić pieniądze na dalsze podróże. Pod koniec lat sześćdziesiątych przebywa w Berlinie i pracuje jako muzyk. Poznaje Martina i Marę, mówiąc im, że jest sierotą. Po kilku latach żeni się z Marą, gdy ta zachodzi w ciążę. Związek pary jednak popada w kryzys, gdy Mara odwiedza panią Liedmann, która upiera się, że Gregor jest jej biologicznym ojcem. Zmuszona do wyboru między słowem męża a jego matką, Mara staje się zdezorientowana. Gregor postanawia na jakiś czas wyjechać do Toronto z grupą muzyków. Gregor utrzymuje relację na odległość z rodziną. Po pewnym czasie wraca do Berlina, ale uważa, że jest to dla niego zbyt trudne. Wyjeżdża do Irlandii, gdzie mieszka przez kilka lat, po czym wraca do Berlina po upadku muru berlińskiego. Z upływem czasu stopniowo widuje się coraz częściej z Marą, a oboje odnawiają swoją przyjaźń. Na końcu książki, po tym jak Daniel oskarża Gregora o sfabrykowanie historii swojego pochodzenia, Mara zabiera parę do pokoju z tyłu gospodarstwa, w którym przebywają. Znajdują się tam wszystkie rzeczy z dziecięcego domu Gregora. Mara znajduje ubrania, w których Gregor został znaleziony jako chłopiec. Mara wysuwa teorię, że pani Liedmann zachowała te ubrania, aby Gregor mógł dowiedzieć się o swoim pochodzeniu. Po tym Daniel wierzy w historię ojca.


Katherine Howard uniknęła śmierci i została uniewinniona z zarzutów cudzołóstwa oraz zdrady stanu, mimo młodego wieku. Jane Rochford, która ułatwiała romans królowej, również ocalała, ponieważ jej skuteczne udawanie szaleństwa uchroniło ją przed ścięciem.[sep]Książka zaczyna się w 1539 roku, po śmierci trzeciej żony króla Henryka VIII, Jane Seymour. Henryk szuka nowej żony i wybiera Annę z Kleve, córkę Jana III, księcia Kleve, którą widział jedynie na obrazach do niego przesłanych. Jane Rochford zostaje wezwana na dwór przez księcia Norfolk, aby zostać dwórką na dworze króla Henryka VIII. Jane ma nieprzyjemne wspomnienia związane z dworem, ponieważ jest wdową po George'u Boleynie i szwagierką drugiej żony Henryka VIII, Anny. George i Anna Boleyn zostali straceni w 1536 roku za „cudzołóstwo, kazirodztwo i spisek mający na celu zabójstwo króla”. Katherine Howard to młoda dziewczyna (kuzynka Anny Boleyn), mieszkająca z babką w Lambeth Palace, gdzie przyzwyczaiła się do swobodnego, rozwiązłego trybu życia. Ma kochanka, Francisa Derehama, a oboje przysięgli sobie małżeństwo. Wuj Katherine informuje ją, że zostanie sprowadzona na dwór, jeśli będzie się dobrze zachowywać, a ona przysięga sobie, że nie pozwoli, by cokolwiek, w tym Francis, stanęło na przeszkodzie jej sukcesowi. Anna, która słyszała o mało przyjemnych losach swoich poprzedniczek, nie jest pewna, czy chce zostać królową Anglii, ale chętnie opuściłaby swoją rodzinę, gdyż nikt tak naprawdę się nią nie opiekuje. Jej przyjazd do Anglii przebiega pomyślnie, dopóki nie zostaje zaskoczona przez pijanego mężczyznę (w rzeczywistości przebranego Henryka VIII), który składa jej niezdarny pocałunek; ona reaguje złością, odepchnięciem go i przeklina go po niemiecku. Chociaż stara się szybko naprawić sytuację, gdy dowiaduje się, kim on jest, król żywi do niej urazę przez całe ich małżeństwo z powodu tego incydentu. Henryk jest również zniechęcony wyglądem Anny, ponieważ ubrana jest jak wiejska prostaczka i w ogóle nie przypomina swojego portretu. Mimo wątpliwości Henryk postanawia zawrzeć małżeństwo, ale już szuka sposobu, by się z niego wycofać. Anna jest w wielkim niekorzystnym położeniu w pierwszych miesiącach nowego życia, ponieważ prawie wcale nie mówi po angielsku i nie zna łaciny, ówczesnego języka dyplomacji. Ze względu na surowe wychowanie religijne nie nauczono jej gry na żadnym instrumencie, śpiewania ani tańczenia, a matka nie uświadomiła jej w kwestiach życia seksualnego. Mimo to Anna szybko zaprzyjaźnia się z Jane Rochford, jedną ze swoich dworek. Jane jest tak zaskoczona jak każdy innym skromnym wyglądem Anny i jej słabą znajomością angielskiego, ale Anna jest uczciwą, słodką młodą kobietą, która zyskuje sympatię Anglików, jeśli nie już męża. Stara się zaprzyjaźnić z księciem Edwardem oraz księżniczkami Elżbietą i Marią, nawet gdy to wścieka jej męża, i dokłada wszelkich starań, by nauczyć się jak najwięcej angielskiego. Kilka miesięcy po ślubie Henryk postanawia pozbyć się nowej żony. Obawiając się o życie, Anna chętnie podpisuje dokument o unieważnieniu małżeństwa, stwierdzający, że była wcześniej zaręczona z Francisem z Lotaryngii i że jej małżeństwo nie zostało skonsumowane. Otrzymuje tytuł „Księżniczki” oraz ziemię, pieniądze i traktowanie przysługujące siostrze króla. Tymczasem Henryk zauważył piękną, czternastoletnią Katherine „Kitty” Howard, która dzięki wujowi, księciu Thomasowi Howardowi z Norfolk, została jedną z dworek królowej. Zauroczony, Henryk szybko rozwodzi się z Anną i poślubia Katherine, swoją „różę bez kolców”. Katherine z kolei zakochuje się w jednym z ulubionych dworzan króla, Thomasie Culpepperze. Początkowo Katherine cieszy się przywilejami bycia królową, choć irytuje ją wyniosłość jej pasierb Marii (Maria jest prawie dziesięć lat starsza i uważa Katherine za frywolną). Szybko jednak zdaje sobie sprawę z wad bycia żoną króla. Henryk nie jest już młody i przystojny; ma prawie 50 lat (wiek jej dziadka), waży około 300 funtów i ma wrzód na udzie, który nieustannie sączy ropę i krew. Zauroczenie Katherine Thomasem Culpepperem jest coraz trudniejsze do ukrycia. Zachęcana przez księcia Norfolk i Jane Rochford, które chcą, by Katherine urodziła królowi dziecko (teraz wierzą, że jest całkowicie impotentny), zaczyna romans z młodym dworzaninem. Kładzie się spać z królem, a gdy on zaśnie, dołącza do Thomasa w innym pokoju strzeżonym przez Jane Rochford. Jednak życie młodej Katherine przybiera zły obrót, gdy jej przeszłość wraca, by ją prześladować w postaci byłego narzeczonego Francisa Derehama, który pojawia się na dworze, aby zrobić karierę. Katherine daje mu stanowisko w swoim gospodarstwie domowym, ale nie podoba jej się, że jest tak blisko. Gdy jej romans z Culpepperem zostaje ujawniony przez wrogów jej rodziny, przyjaciele i rodzina porzucają ją, aby nie być zamieszanymi, a jej poprzednie romanse są wykorzystywane jako dodatkowy dowód cudzołóstwa (co jest obecnie zdradą stanu). Chociaż arcybiskup Canterbury, Thomas Cranmer, próbuje jej pomóc, mówiąc, by oświadczyła, że była zaręczona z Derehamem, a zatem jej małżeństwo jest nieważne, Katherine jest tak przerażona i histeryczna, że nie może go zrozumieć i wciąż twierdzi, że nie było zaręczyn. Zostaje uznana winną cudzołóstwa i zdrady i zostaje stracona mając zaledwie szesnaście lat, wraz z ukochanym Thomasem Culpepperem i wieloma innymi zaangażowanymi. Jane Rochford desperacko próbuje uniknąć egzekucji, udając szaleństwo, ale tym razem nie może uciec przed gniewem króla. Henryk zmienia prawo, tak że każdy winny zdrady może zostać stracony, szalony czy nie. Jane zostaje uznana winną i zostaje ścięta wraz z Katherine. Anna z Kleve, po oczyszczeniu z wszelkich win, pozostaje w swoim nowym domu w Anglii i przeżywa nie tylko swoją następczynię, ale i samego Henryka.


Violet odkrywa na strychu, że jej rodzice adoptowali obecnego Willa, aby zastąpić ich biologicznego syna, który zmarł jako niemowlę. Po powrocie do domu konfrontuje rodziców z tą wiedzą, co skutkuje ujawnieniem prawdy o zmarłym bratu.[sep]Violet to marzycielska dziewczyna, która często buja w obłokach, w swoim własnym świecie wypełnionym wróżkami stworzonymi przez jej ulubionego autora, Caspara Dreama. Mieszka z matką, ojcem i bratem Willem, którego bardzo kocha, mimo że ten bywa dominujący i czasem ją przeraża. W Boże Narodzenie Violet dowiaduje się, że Will został adoptowany. Pewnej nocy Will zmusza Violet do gry w „Ślepego baba”. Violet nienawidzi tej gry, ale się zgadza, ponieważ odkąd Will odkrył, że jest adoptowany, stał się wycofany i rzadko się z nią bawi. W rezultacie przeżywa przerażającą przygodę z nietoperzami na strychu opustego domu. Violet postanawia, że nie pozwoli już Willowi rozkazywać sobie. Wkrótce do szkoły Violet przychodzi nowa dziewczyna, Jasmine, i wybiera ją na przyjaciółkę. Violet jest zachwycona, ponieważ Jasmine jest ładna i bogata, choć nie jest pewna, czy Jasmine naprawdę chce być jej przyjaciółką, czy po prostu chce zbliżyć się do Willa. Will i Violet grają w „Prawdę czy wyzwanie” i Will pyta Violet, z kim weszłaby w romans, gdyby mogła wybrać dowolną osobę. Violet odpowiada, że z Casparem Dreamem. Violet zadaje to samo pytanie Willowi, ale zanim ten zdąży odpowiedzieć, dzwoni Jasmine i prosi o pomoc w odrabianiu lekcji. Ku wielkiemu zaskoczeniu Violet, Will zaprasza Jasmine do siebie. Pracują przez chwilę, a potem znów grają w „Prawdę czy wyzwanie”, gdzie Will pyta Violet, kogo woli bardziej: jego czy Jasmine. Gdy Violet nie potrafi odpowiedzieć, Will rzuca jej wyzwanie, by spędziła dziesięć minut na strychu. Violet niechętnie się zgadza. Na strychu Violet odkrywa, że kiedyś miała innego brata o imieniu Will, ale zmarł, gdy miał mniej niż rok, więc jej rodzice postanowili zastąpić go adoptowanym bratem. Wychodzi ze strychu i widzi, jak Will i Jasmine się całują. Nieświadomi, że Violet jest w zasięgu głosu, Jasmine i Will wyśmiewają ją i wróżki, które ma zawieszone pod sufitem. Gdy ją widzą, Violet ucieka i udaje się do starego domu Caspara Dreama. Tam spotyka samego Caspara Dreama i zaprzyjaźnia się z nim. Po powrocie do domu Jasmine jest skruszona i pełna żalu. Violet wybacza zarówno Jasmine, jak i Willowi. Następnie konfrontuje rodziców z pytaniem o pierwszego Willa. W końcu mówią jej i Willowi prawdę, a sytuacja Violet zaczyna się stopniowo poprawiać.


Gersen nie doprowadza do ujawnienia prawdziwej tożsamości Malagate’a jako Króla Gwiazd, ponieważ atak jego poplecznika Dasce nie ujawnia jego prawdziwej natury. Malagate zostaje skutecznie stracony przez Gersena przed próbą ucieczki, unikając w ten sposób śmierci z rąk rodzimych form życia na planecie odkrytej przez Teehala.[sep]Gersen spędza krótkie wakacje w tawernie Smade’a, jedynej osadzie na planecie Smade’a, która jest „neutralnym” schroniskiem dla przestępców i uczciwych ludzi w Beyond. Tam spotyka eksploratora z problemem: Lugo Teehalt odkrył piękny, nietknięty świat – ale dowiedział się, że jego pracodawcą jest notoryczny przestępca Attel Malagate, „Malagate Boleść”, a Teehalt nie może znieść myśli o zniszczeniu swojej planety przez niego. Jednak niektórzy słudzy Malagate’a mordują go i kradną statek kosmiczny zaparkowany w pobliżu. Przez przypadek statek Gersena jest tego samego popularnego modelu co statek Teehala; złodzieje zabrali niewłaściwy statek. Gersen wyrusza statkiem zmarłego i w ten sposób wchodzi w posiadanie urządzenia nawigacyjnego zawierającego współrzędne planety. Gersen wyrusza na poszukiwanie tożsamości pracodawcy Teehala. Szybko ustala, że jego misja została sfinansowana przez kogoś z Uniwersytetu w Sea Province, ważnej instytucji na planecie Alphanor w Zbiegu Rigel, i zawęża alter ego Malagate’a do jednego z trzech mężczyzn, wszystkich wysokich urzędników uniwersytetu. Wszyscy zaprzeczają konkretnej wiedzy o Lugo Teehalcie. Tymczasem Gersen spotkał już dwóch głównych popleczników Malagate’a, których widział wcześniej w tawernie Smade’a: Tristano Ziemianina i Sivija Suthiro z Sarkoy. Wie, że Malagate wie, co niesie ze sobą, choć nie zna jego motywacji. Wywnioskował również, że Malagate nie jest, jak powszechnie assumed, człowiekiem, lecz „Królem Gwiazd”, członkiem gatunku, który może w ciągu kilku pokoleń szybko ewoluować, by przypominać swojego najbardziej udanego rywala. Po kontakcie z ludźmi Królowie Gwiazd zaczęli zmieniać swój wygląd, by coraz bardziej przypominać człowieka. Najbardziej udani mogą łatwo uchodzić za ludzi. Podczas wizyty na uniwersytecie Gersen poznaje Pallis Atwrode, asystentkę administracyjną. Gdy oboje spędzają wieczór na mieście, są atakowani przez kolejnego porucznika Malagate’a, przerażającego Hildemara Dasce. Gersen zostaje nieprzytomny, a Pallis uprowadzona. Dzięki połączeniu pracy detektywistycznej i szczęścia ustala jej miejsce pobytu w tajnej bazie należącej do Dasce. Zabiera trzech urzędników, by zobaczyć świat Teehala, który są zainteresowani kupnem, i w drodze Gersen okazjonalnie zatrzymuje się, by uratować Pallis i schwytać Dasce wraz z więźniem, którego torturował przez lata, Robinem Rampoldem. Gersen przekonuje Dasce, że Malagate go zdradził, a następnie pozwala Dasce go pokonać. Próba Dasce, by pomścić się na Malagate’u, ujawnia tożsamość Króla Gwiazd. W połączeniu z silnymi dowodami okolicznościowymi przekonuje to pozostałych dwóch mężczyzn do przyjęcia oskarżeń Gersena. Po nieudanej ataku i ucieczce Dasce, Gersen mówi Malagate’owi, że ma zostać stracony bez procesu. Malagate udaje się jednak uciec, by zostać okrutnie zabitym kilka minut później przez jedną z rodzimych form życia na świecie Teehala. Na własną prośbę Rampold zostaje pozostawiony. Następnie odwraca losy na swą korzyść wobec byłego kata i rozpoczyna długoterminowy program zemsty.


Złodziej obrazu został aresztowany, a ujawniono, że był nim prawdziwy ojczym Tommy’ego, Fred Steadman. Został on zatrudniony, aby ukraść dzieło sztuki i zwrócić je za darmo.[sep]Książka zaczyna się od tajemniczego listu dostarczonego trzem nieznanym odbiorcom – dwóm kobietom i jednemu mężczyźnie. List informuje ich, że są nadawcy bardzo potrzebni, ale prosi, by nie informowali policji. Calder Pillay, uczeń szóstej klasy, który lubi zagadki i pentomino, oraz Petra Andalee, marząca o zostaniu pisarką, są kolegami z klasy w University School w Hyde Parku w Chicago. Ich młoda nauczycielka, pani Hussey, bardzo interesuje się sztuką i uczy ich w kreatywny sposób. Dzięki jej dociekliwym pytaniom odkrywają artystę Johannesa Vermeera i jego obrazy, w szczególności „Damasę piszącą list” oraz „Geografa”. Petra znajduje również używaną książkę pt. „Lo!”, napisaną przez Charlesa Forta, w lokalnej księgarni Powell’s, należącej do pewnego pana Watcha. Poznają też starszą sąsiadkę, panią Sharpe, która jest również fanką Vermeera i Forta. Calder otrzymuje listy od swojego najlepszego przyjaciela, Tommy’ego Segovii, który obecnie mieszka w Nowym Jorku z nowym ojczymem. Dzieci dowiadują się, że „Damasę piszącą list” przewożono z National Gallery of Art w Waszyngtonie do Hyde Parku. Następnego dnia w gazecie ukazuje się artykuł o tym, jak obraz tajemniczo zniknął. W gazecie pojawia się list od złodzieja, w którym informuje on opinię publiczną, że nie zwróci obrazu, dopóki nie udowodnią, które obrazy Vermeera zostały naprawdę przez niego namalowane. Wywołuje to światowe poruszenie. Calder i Petra prowadzą śledztwo, a ich przyjaźń się zacieśnia. Pani Sharpe prosi o ochronę policji i ujawnia się, że ona oraz pani Hussey były dwiema z trzech osób, które otrzymały list od złodzieja. Calder i Petra w końcu dochodzą do wniosku, że obraz jest ukryty w pobliskim Delia Dell Hall, i wymykają się z domu, aby go odnaleźć. Udało im się uciec złodziejowi o włos, który później zostaje znaleziony przez policję martwy na zawał serca. Dowiadują się, że mężczyzną ten jest Xavier Glitts, który podszywał się pod ojczyma Tommy’ego pod imieniem i nazwiskiem Fred Steadman. Jako znany złodziej dzieł sztuki, został zatrudniony, by ukraść obraz i sprzedać go za sześćdziesiąt milionów dolarów. Trzecim odbiorcą listu okazuje się pan Watch. Jak wspomniano w przedmowie, w ilustracjach w całej książce ukryty jest kod. Był to pomysł Breta Helquista i redaktorki Balliett, Tracy Mack. Kod obejmuje obrazy pentomino i żaby, która jest powracającym motywem w książce. Aby odszyfrować kod, trzeba policzyć liczbę żab na co drugiej ilustracji oraz znaleźć ukryte pentomino. Po zebraniu tych informacji można użyć tego samego kodu, który występuje w historii i którego Calder oraz Tommy używają w swoich listach w książce, do odszyfrowania wiadomości. Po odszyfrowaniu wiadomość brzmi: „Dama żyje”.


Mimo początkowej zgody na ślub córki z Julienem Sorelem, markiz de la Mole zmienia zdanie po otrzymaniu listu od pani de Rênal, w którym ostrzega ona przed charakterem byłego guwernera. W reakcji na tę odmowę Sorel jedzie do Verrières i podczas mszy strzela do pani de Rênal, co ostatecznie prowadzi do jego skazania na śmierć.[sep]W dwóch tomach „Czerwone i czarne. Kronika XIX wieku” opowiada historię życia Juliena Sorela w monarchicznym społeczeństwie o sztywnym podziale klasowym. Tom I przedstawia ambitnego syna stolarza we wsi (fikcyjnej) Verrières we Franche-Comté we Francji, który woli czytać i marzyć o czasach świetności dawno rozwiązanej armii Napoleona niż pracować w tartaku ojca z braćmi, którzy biją go za jego intelektualne wygłupy. W rezultacie Julien Sorel zostaje uczniem opata Chénala, lokalnego prałata katolickiego, który później znajduje mu posadę guwernera dzieci pana de Rênal, burmistrza Verrières. Mimo że Julien wydaje się pobożnym, surowym duchownym, nie interesuje go Biblia poza jej wartością literacką oraz tym, jak może wykorzystać zapamiętane fragmenty (nauczone po łacinie), by robić wrażenie na ważnych osobach. Wchodzi w romans z żoną pana de Rênal; kończy się on źle, gdy sprawa wychodzi na jaw w wiosce dzięki jej pokojówce Elizie, która miała wobec niego romantyczne zamiary. Opat Chénal wysyła Juliena do seminarium w Besançon, które ten uważa za intelektualnie duszne i przesiąknięte klanami. Początkowo cyniczny dyrektor seminarium, opat Pirard (z frakcji jansenistów bardziej nielubianej w diecezji niż frakcja jezuitów), polubił Juliena i staje się jego opiekunem. Zdegustowany politycznymi intrygami Kościoła, opat Pirard opuszcza seminarium, ale najpierw ratuje Juliena przed prześladowaniami, które by spotkały go jako jego podopiecznego, polecając go na stanowisko prywatnego sekretarza dyplomaty markiza de la Mole, katolickiego legitymisty. Tom II opisuje czas prowadzący do rewolucji lipcowej 1830 roku oraz paryskie życie Juliena Sorela jako pracownika rodziny de la Mole. Mimo że porusza się w wyższych sferach, rodzina i ich przyjaciele traktują Juliena z wyższością jako nieokrzesanego plebejusza – mimo jego talentów intelektualnych. W swojej nieograniczonej ambicji wspinania się po drabinie społecznej Julien dostrzega materializm i obłudę ważne dla elity paryskiego społeczeństwa oraz to, że kontrrewolucyjny nastrój epoki sprawia, że dla dobrze urodzonych mężczyzn o wyższej inteligencji i wrażliwości estetycznej niemożliwym jest postępowe i skuteczne uczestnictwo w sprawach publicznych narodu. Markiz de la Mole zabiera Juliena na tajne spotkanie, a następnie wysyła go w niebezpieczną misję z przekazaniem listu politycznego (którygo nauczył się na pamięć) do księcia d’Angoulême, przebywającego na wygnaniu w Anglii; jednak niedoświadczony Julien jest rozproszony emocjonalnie przez niesatysfakcjonujący romans, w rezultacie uczy się wiadomości mechanicznie, nie rozumiejąc jej politycznego znaczenia jako spisku legitymistów. Nieświadomie plebejski Julien Sorel ryzykuje życiem w tajnej służbie prawicowych monarchistów, których najbardziej nie popiera; sam Julien racjonalizuje takie działanie jako jedynie pomoc markizowi, jego pracodawcy, którego szanuje. Tymczasem w poprzednich miesiącach znudzona córka markiza, Mathilde de la Mole, przeżywała wewnętrzny rozdarcie między romantyczną atrakcją do Juliena, ze względu na jego podziwiajane cechy osobiste i intelektualne, a społeczną niechęcią do intymności z mężczyzną niższego stanu. Na początku uważa ją za nieatrakcyjną, ale jego zainteresowanie budzą jej zainteresowanie i podziw, jaki wzbudza u innych; dwukrotnie go uwodzi i odrzuca, pozostawiając go w atmosferze rozpaczy, wątpliwości i szczęścia (zwyciężył arystokratycznych konkurentów). Dopiero podczas tajnej misji zdobywa klucz do zdobycia jej uczuć: cyniczną grę miłosną, którą proponuje mu książę Korasoff, rosyjski znawca świata. Za wielką cenę emocjonalną Julien udaje obojętność wobec Mathilde, prowokując jej zazdrość wiązką listów miłosnych mających uwieść panią de Fervaques, wdowę z towarzystwa rodziny de la Mole. W rezultacie Mathilde szczerze zakochuje się w Julienie, ostatecznie wyznając mu, że spodziewa się jego dziecka; jednak, gdy był on na misji dyplomatycznej w Anglii, oficjalnie zaręczyła się z panem de Croisenois, miłym, bogatym młodzieńcem, dziedzicem księstwa. Dowiedziawszy się o romansie Juliena z Mathilde, markiz de la Mole jest wściekły, ale ustępuje przed jej determinacją i swoim uczuciem do niego, obdarzując Juliena nieruchomością przynoszącą dochód, związaną z arystokratycznym tytułem, oraz stanowiskiem oficerskim w armii. Mimo że gotów był pobłogosławić ich małżeństwo, zmienia zdanie po otrzymaniu odpowiedzi na list polecający, który napisał do opata Chénala, poprzedniego pracodawcy Juliena w wiosce Verrières; jednak list odpowiedzi, napisany przez panią de Rênal – namawianą przez jej spowiednika – ostrzega markiza, że Julien Sorel jest karierowiczem i łajdakiem, który poluje na emocjonalnie bezbronne kobiety. Gdy Julien dowiaduje się o nieprzychylności markiza do małżeństwa, jedzie do swojej rodzinnej wioski Verrières i strzela do pani de Rênal podczas mszy w kościele wioski; ona przeżywa. Mimo starań Mathilde, pani de Rênal i kapłanów oddanych mu od wczesnego życia, Julien Sorel jest zdecydowany umrzeć – ponieważ materialistyczne społeczeństwo Francji restauracji Burbonów nie jest w stanie pomieścić człowieka niskiego urodzenia o wyższej inteligencji i wrażliwości estetycznej, który nie posiada ani pieniędzy, ani koneksji społecznych. Tymczasem domniemany książę, pan de Croisenois, jeden z nielicznych szczęśliwców Francji burbońskiej, ginie w pojedynku stoczonym z powodu obrazy honoru Mathilde de la Mole. Mimo niezmniejszonej miłości do Juliena, jego imperatorska, intelektualna natura i jej romantyczny ekshibicjonizm sprawiają, że wizyty Mathilde w więzieniu są dla niej obowiązkiem. Co więcej, gdy Julien dowiaduje się, że nie zabił pani de Rênal, odradza się jego nieumiarkowana miłość do niej – uśpiona przez czas paryski i jego namiętność do Mathilde, która odwiedza go w ostatnich dniach jego życia. Później Mathilde de la Mole odtwarza ukochaną, XVI-wieczną francuską opowieść o królowej Margot odwiedzającej jej martwego kochanka, Josepha Boniface’a de La Mole, by pocałować usta jego odciętej głowy. W XIX wieku Mathilde de la Mole tak samo obchodziła odciętą głowę Juliena Sorela, czyniąc z jego grobu sanktuarium w stylu włoskim.


Mimo skuteczności ataków jądrowych, ostatecznym kluczem do powstrzymania inwazji okazało się odkrycie, że pleśń chlebowa jest całkowicie nieszkodliwa dla Marsjan. Eksperymenty Markusa DeVane’a wykazały ich odporność na tę substancję, co uniemożliwiło ocalałym pokonanie obcych.[sep]Po utracie łączności z Ziemią przez zdalnego łazika marsjańskiego (Vision), na powierzchni Marsa pojawia się seria błysków, powtarzających się co jeden marsjański dzień (24 godziny, 37 minut). Początkowo naukowcy są zaskoczeni, dopóki nie odkrywają dziwnych obiektów zmierzających w stronę Ziemi. Wysłany w celu zbadania sytuacji prom kosmiczny staje się pierwszą ofiarą marsjańskiego ataku na Ziemię. Pierwszy z jedenastu obiektów emituje impuls elektromagnetyczny (EMP) o napięciu miliona woltów, który zostaje nazwany po prostu Impulsem. Pierwszy impuls obejmuje Amerykę Północną, unieszkodliwiając wszystkie obwody komputerowe i większość zaawansowanej elektroniki. Drugi i trzeci obiekt zawierają impulsy EMP dla Eurazji i Antarktydy, skutecznie unieruchamiając świat. Pozostałe obiekty zrzucają kapsuły, które spadają na Ziemię i uderzają w strategiczne miejsca wokół głównych centrów zaludnienia. Gdy samoloty spadają, a samochody zatrzymują się, Alex DeVane próbuje dostać się do siedziby NASA, aby poradzić sobie z Impulsem i jego znaczeniem. Po uderzeniu kapsuł, gdy bombardowanie wydaje się nie przynosić efektów, Armia Stanów Zjednoczonych wysyła dywizję piechoty w celu zbadania i zaatakowania obcych. Kapsuła otwiera się, a Marsjanie wychodzą w opancerzonych spodkach unoszonych przez nogi przypominające wiązki ciągnikowe. Są również uzbrojeni w lasery, które wypalają wszystko, czego dotkną. Okrąg czołgów, piechoty i artylerii otwiera ogień do Marsjan, ale bez skutku. Niszczą grupę i kontynuują inwazję. Armia USA mobilizuje się i walczy dzielnie, ale przegrywa każdą bitwę. Marsjanie posiadają również broń z trującym gazem, który utrzymuje się przez około 30 minut, ale jest śmiertelny. Niszczą i zabijają dla samej czynności, zdając się wdychać śmierć i zniszczenie, które powodują. Ironią losu jest to, że ten zapach prowadzi lekarzy i naukowców do spekulacji na temat natury Marsjan i dużej ilości bakterii, na których wydają się oni prosperować. Mimo że ataki bronią jądrową odnoszą sukces, Amerykanie próbują użyć bomby z penicyliną/antybiotykiem, która wydaje się zatrzymać lądowniki po niewielkim opóźnieniu. Dalsze eksperymenty Markusa DeVane’a dowodzą później, że każda pleśń pochodzenia chlebowego szybko pokona Marsjanina. To rozwiązanie jest przekazane ocalałym, a inwazja zostaje zatrzymana.


Sarene stara się wspierać rewolucję planowaną przez Hrathena, który przybył do Arelonu z misją zniszczenia kraju. Kapłan ma na to jedynie trzy miesiące, po których miasto czeka ocalenie przez armie religijne.[sep]Książka skupia się na trzech głównych bohaterach, których doświadczenia są silnie powiązane z fabułą i często ją napędzają. Znaczna część książki jest podzielona na grupy po trzy rozdziały, każdy poświęcony jednej z trzech głównych postaci. *Raoden, książę Arelonu, na początku książki zostaje dotknięty przez Shaod (głęboka przemiana fizyczna, w wyniku której staje się Elantrianinem. Elantrianini wyglądają inaczej niż przed przemianą. Nie mogą umrzeć ani zostać zabici, z wyjątkiem drastycznych środków, takich jak spalenie czy ściągnięcie głowy. Ich ciała nie regenerują się. Odczuwają ból, który stopniowo narasta wraz z gromadzeniem się obrażeń. Nie muszą jeść, ale nadal odczuwają głód) i zostaje zabrany do życia w przeklętym mieście Elantris, niegdyś wraz ze swoimi mieszkańcach cudem świata. Osoby przemienione przez Shaod są traktowane przez tych spoza Elantris jako martwe. Wątek Raodena koncentruje się na jego wysiłkach mających na celu poprawę życia Elantrianinów ponad anarchię, w jaką popadło Elantris po upadku. *Sarene, polityczna narzeczona Raodena, z którą nigdy się osobiście nie spotkał, przybywa do Arelonu związana prawnie wiążącą umową, która mówi, że jest zamężna z księciem, nawet jeśli ten nie żyje. Jako wdowa po rzekomo martwym księciu i nowa członkini w dużej mierze nieprzystosowanej arystokracji Arelonu, walczy o zrozumienie, co się dzieje, i by pomóc uciskanym ludziom, a nawet mieszkańcom Elantris. Wątek Sarene dotyczy jej prób ustabilizowania i poprawy monarchii oraz zapobieżenia planowanej przez Hrathena rewolucji. *Hrathen, derethi gyorn (wysoki rangą kapłan), również wkrótce przybywa do Arelonu z misją nawrócenia kraju na religię Shu Dereth w ciągu trzech miesięcy, w przeciwnym razie armie jego religii przyjdą zniszczyć miasto. Wątek Hrathena skupia się na jego zabiegach politycznych mających na celu przyciągnięcie arystokracji Arelonu i osadzenie nawróconego wyznawcy Derethu na tronie, a także na jego zmaganiach z pogodzeniem się z religią, którą ma wyznawać. Wątki historii przeplatają się ze sobą (Sarene i Hrathena niemal od początku książki) i łączą się w kulminacyjnym punkcie szczytu książki.


Ostatecznie obie strony rezygnują z małej, niszczącej bomby i decydują się na pokojowe rozwiązanie konfliktu. Historia kończy się pełnym pojednaniem, gdy dowódcy obu armii schodzą z muru i uściskają dłonie, zapominając o wrogości.[sep]Książka „The Butter Battle Book” opowiada historię o krainie, w której dwie wrogie kultury, Jukowie i Zukowie, żyją po przeciwnych stronach długiej, krzywej ściany, dość podobnej do Muru Berlińskiego. Jukowie noszą niebieskie ubrania, Zukowie zaś pomarańczowe. Głównym punktem sporu między tymi dwiema kulturami jest to, że Jukowie jedzą chleb z masłem skierowanym do góry, podczas gdy Zukowie jedzą chleb z masłem skierowanym do dołu. Konflikt między stronami prowadzi do eskalacji wyścigu zbrojeń, w którym każda ze stron rywalizuje o stworzenie większej i lepszej broni, aby przewyższyć przeciwnika, co skutkuje zagrożeniem wzajemnego gwarantowanego zniszczenia. Wyścig zaczyna się, gdy Zuk o imieniu Van Itch za pomocą procy strzela w „Twardo-Kudłatą Kolczastą Rózgową Rózgę” Juków, która mogła być użyta do spowodowania drgawek u Zuków, jeśli odważyliby się zbliżyć do ściany strzeżonej przez „Straż Graniczną Obserwującą Zuków”. Wtedy Jukowie konstruują maszynę z trzema połączonymi procami, zwaną „Potrójną Proca-Działem”. Działa to raz (Van Itch przestraszył się i uciekł), ale Zukowie kontratakują własnym wynalazkiem: „Chwytaczem-Kamieni-Działem”, maszyną z trzema sieciami do wyrzucania kamieni wystrzeliwanych z Potrójnej Procy-Działa z powrotem na stronę Juków „tak szybko, jak je łapiemy”. Następnie Jukowie odkrywają, że proce są przestarzałe, i tworzą broń zwaną „Kopniakiem-Pu-Pu”, załadowaną „mocnym proszkiem Pu-Du, jajkami mrówek, nogami pszczół i suszonym smażonym zupą z małży”, i przenoszoną przez psa o imieniu Daniel, „pierwszego spaniela z bronią”. Zukowie kontratakują „Ośmio-Dziobowym Słoniem-Noszącym Grzmotną Nawałnicę”, maszyną, która wystrzeliwuje „wysokowybuchowe pestki kwaśnych wiśni i postawi twojego głupiego Kopniaka-Pu-Pu w stan awarii!” Wtedy Jukowie opracowują maszynę zwaną „Całkowitym Plujkiem”, wielki niebieski mecha z dwiema bardzo wysokimi mechanicznymi nogami, kabiną przypominającą kabinę helikoptera, ale bez wirników, i czterema kranami z tyłu, których głównym celem było „posypanie niebieskim klejem wszystkich Zuków!” Ale Zukowie kontratakują Plujkiem identycznym jak Juków. Ostatecznie każda ze stron posiada małą, ale niezwykle niszczącą czerwoną bombę zwaną „Malutkim Wielkim-Chłopcem Grzmotem”, najmniejszą broń ze wszystkich, i żadna nie ma przed nią obrony. Specjalny program telewizyjny (patrz niżej) demonstruje rozwój tej broni w tajemniczej i nieco przerażającej piosence w stylu szalonego naukowca (wraz z żywym klejem, unoszącymi się pierścieniami, duchami, wężami i probówkami chemicznymi imitującymi wulkany). Do końca książki nie osiąga się rozwiązania, a generałowie obu stron stoją na murze, gotowi zrzucić swoje bomby i czekający, aby zobaczyć, kto to zrobi pierwszy. Pytanie pozostawia się czytelnikowi do odpowiedzi własnymi działaniami, podobnie jak pytanie „DLACZEGO” na końcu książki Dr. Seussa „Lorax”. Książka ta zatem odbiega od powszechnie akceptowanego podejścia do literatury dziecięcej, opartego na pozytywnych tematach i rozwiązaniu konfliktu fabularnego do końca historii.


Pham Nuwen aktywuje Środek Zaradczy, który rozszerza Wolną Strefę o tysiące lat świetlnych, aby objąć Zarazę. Proces ten neutralizuje zagrożenie, jednak kosztem śmierci Phama i uwięzienia ocalałych ludzi w regionie uniemożliwiającym kontakt z zaawansowanymi cywilizacjami.[sep]Powieść zakłada, że przestrzeń wokół Drogi Mlecznej jest podzielona na koncentryczne warstwy zwane Strefami, z których każda podlega innym prawom fizyki i pozwala na różny stopień rozwoju biologicznego i technologicznego. Wewnętrzna, „Niewyobrażalne Głębie”, otacza jądro galaktyki i nie jest w stanie w ogóle utrzymać zaawansowanych form życia. Kolejna warstwa, „Wolna Strefa”, jest w przybliżeniu równoważna rzeczywistemu światu pod względem zachowania i potencjału. Dalej znajduje się strefa o nazwie „Poza”, która może wspierać futurystyczne technologie, takie jak sztuczna inteligencja i podróże nadprędkościowe. Zewnętrzna strefa, „Transcendencja”, obejmuje większość halo galaktycznego i jest zamieszkana przez niewyobrażalnie wielkie i potężne istoty postludzkie. Ludzka ekspedycja bada pięciomiliardowy archiwum danych, które oferuje możliwość niewyobrażalnych bogactw dla ambitnej młodej cywilizacji Królestwa Straumli. Baza ekspedycji, zwana High Lab, jest stopniowo przejmowana przez uśpioną, superinteligentną istotę (w rzeczywistości zakodowaną w archiwum), znaną później jako Zaraza. Zaraza szybko uczy się, jak infiltrować i kontrolować systemy komputerowe High Lab, a nawet rozwija zdolność do posiadania i kontrolowania żywych ludzi. Powieść zaczyna się od wyobrażeniowego opisu ewolucji tej superinteligencji przez wykładniczo przyspieszające etapy rozwoju, culminating w transcendentalną, niemal wszechmocną siłę, która jest dla zwykłych ludzi niepojęta. Krótko przed swoim ostatecznym „kwitnieniem” zmiany w pojedynczej minucie życia Zarazy mają przewyższać te z 10 000 lat ludzkiej cywilizacji. Uznając niebezpieczeństwo tego, co obudzili, badacze z High Lab próbują uciec dwoma statkami. Podejrzliwa Zaraza odkrywa, że jeden ze statków zawiera urządzenie do przechowywania danych w swoim manifeście ładunkowym; zakładając, że zawiera informacje, które mogą jej zaszkodzić, Zaraza niszczy statek. Drugi statek jest pozwolony uciec, nietknięty, ponieważ Zaraza zakłada, że nie stanowi zagrożenia; ale później uświadamia sobie, że w rzeczywistości trzymał środek zaradczy, jedną z niewielu rzeczy we wszechświecie, których Zaraza się boi. Statek ląduje na odległej planecie ze średniowieczną cywilizacją psopodobnych stworzeń zwanych „Tines”, które żyją w stadach jako umysły grupowe. Statek okazuje się być statkiem hibernacyjnym, przewożącym większość dzieci High Lab w „skrzyniach zimowego snu”. Skrzynie szybko zawodzą, a ocaleli dorośli zaczynają je rozładowywać, ale są zabici, gdy jedna z dwóch rywalizujących sił Tines przejmuje statek. Frakcja, która początkowo kontaktuje się z ludźmi, dowodzona przez Tinesa znanego jako Steel, zabija dorosłych i niszczy wiele skrzyń zimowego snu. Zatrzymują również chłopca o imieniu Jefri Olsndot, którego Steel zamierzał zabić, ale ostatecznie wykorzystuje do rozwoju zaawansowanej technologii (takiej jak działa i komunikacja radiowa). Starsza siostra Jefriego, Johanna, jest uratowana przez Pielgrzyma i Skrybę, wędrownych Tines, którzy zabierają ją do rywalizującej frakcji, dowodzonej przez Rzeźbiarza. Jest proszona o pomoc w rozwoju technologii, która może dać przewagę w nadchodzącej wojnie. Sygnał SOS ze statku hibernacyjnego ostatecznie dociera do „Przekaźnika”, głównego węzła w galaktycznej sieci komunikacyjnej. Dobrotliwa transcendentalna istota (znana jako „Moc”) o imieniu „Stary” kontaktuje się z Przekaźnikiem, szukając informacji o Zarazie i ludziach, którzy ją uwolnili. Stary tworzy pozornie ludzkiego mężczyznę, Phama Nuwena, aby działał jako jego agent. Pham i Ravna Bergsndot – ludzki pracodawca właścicieli Przekaźnika, bogatej Organizacji Vrinimi – śledzą sygnał statku hibernacyjnego do świata Tines. Stary projektuje statek, Out of Band II, aby dotrzeć do świata Tines i zbadać, co statek przywiózł z High Lab. Zaraza atakuje Przekaźnik i Starego. Stary przekazuje Phamowi informacje niezbędne do aktywacji Środka Zaradczego Zarazie podczas umierania (proces znany jako „rozpad boski”), a Pham i Ravna uciekają przed zniszczeniem Przekaźnika na statku Out of Band II. Po przybyciu do świata macierzystego Tines i sojuszu z Rzeźbiarzem, aby pokonać Steel, Pham inicjuje Środek Zaradczy, który rozszerza Wolną Strefę o tysiące lat świetlnych, aby objąć Zarazę. To kończy zagrożenie ze strony Zarazy kosztem zniszczenia tysięcy niewinnych cywilizacji, powodując biliony zgonów i potencjalnie wyginięcie kilku galaktycznych ras. Proces ten również zabija Phama i zatrzymuje pozostałych ludzi na świecie Tines, teraz w głębi „Wolnej Strefy”, gdzie ratunek przez zaawansowaną cywilizację jest niemożliwy.


Elver okazuje się być Od w przebraniu, która żąda, aby szkoła magii funkcjonowała bez ograniczeń narzuconych przez króla. Władca przystaje na to żądanie, co sprawia, że magia w królestwie staje się znowu sztuką, a nie rzemiosłem.[sep]Czarodziejka Od, olbrzymka, która tajemniczo podróżuje w towarzystwie licznych rannych zwierząt, które leczy, uratowała miasto Kelior, założyła tam szkołę magii, a następnie zniknęła na dziczy. Setki lat później pojawia się na małej farmie Brendena Vetcha, zapraszając go do nauki w swojej szkole, aby doskonalić magię, którą sprawuje nad roślinami i którą w nich odnajduje. Po długiej podróży do miasta Brenden odkrywa, że Kelior, zamiast być bastionem nauki i eksploracji, boi się nieokiełznanej magii; król i jego czarodziej Valoren Greye uznają każdy nowy rodzaj magii za nielegalny, postrzegając go jako zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa Kelior. Chcą, by magia była podporządkowana ich władzy. Podczas gdy Brenden przyzwyczaja się do dziwnego otoczenia, księżniczka Sulys próbuje pogodzić się ze swoim zaręczynami z Valorenem, mężczyzną, którego ledwo zna, a zaręczyny te zostały zaaranżowane przez jej ojca. Valoren i jej ojciec biorą ją jednak jako pewnik i nie chcą jej słuchać. Między innymi chce, aby Valoren wiedział, że ona również posiada pewną moc magiczną. Zamiast przygotowywać się do zbliżającego się ślubu, woli rozmawiać z Cetą Thiel, historyczką piszącą o Od. Jeje odkrycia na temat czarodziejki intrygują ją i jej kochanka, Yara Ayrwooda, który pracuje w szkole Od. Yar wyrusza ze szkoły do miasta, aby dowiedzieć się więcej, nieświadomie wciągając swojego ciekawskiego ucznia, Elvera. Czarodziej Valoren jest zbyt zajęty, by pomóc w przygotowaniach do ślubu: nie tylko Brenden okazuje się zagadką, ale nowy mag, Tyramin, i jego córka Mistral przywieźli pokaz magii do Zmierzchoowej Dzielnicy miasta. Uważając tych magików za niebezpiecznych, Valoren nakazuje zbadanie Tyramina i Mistral. Jako zarządca Zmierzchoowej Dzielnicy, Arneth Pyt musi posłuchać rozkazu Valorena, nawet gdy zakochuje się w tajemniczej Mistral. Gdy król i Valoren próbują stłumić te nowe magie, bunt, którego nigdy nie przewidzieli, wymusza zmiany na statycznym królestwie. Mistral prosi króla, aby pozwolił Tyraminowi wystąpić przed nim w pałacu. (W rzeczywistości Tyramin nie żyje od pewnego czasu, ale Mistral prezentuje go podczas występów za pomocą iluzji). Sulys zaczyna poważnie interesować się magią i staje w obronie przed ojcem podczas występu, argumentując, że król i Valoren nie zwracali na nią uwagi i że Mistral powinno pozwolić na praktykowanie jej magii w Kelior. Yar i Valoren wracają z poszukiwań Brendena, połączonych z badaniem tajemniczych, kamiennych istot na dalekiej północy, a istoty te oraz Brenden wracają z nimi. Elver okazuje się być Od w przebraniu. Od mówi, że chce, aby szkoła nadal funkcjonowała, ale bez ograniczeń narzuconych przez króla, których doświadczyła jako Elver. Król wyraża zgodę, a magia staje się znowu sztuką, a nie rzemiosłem.


Adam Courcelle pokonuje Hugha Beringara w pojedynku sądowym, w którym to Beringar ginie od ciosu mieczem. W wyniku tego zwycięstwa król Stefan mianuje Courcelle’a nowym zastępcą szeryfa Shropshire.[sep]Latem 1138 roku król Stefan oblega buntowników lojalnych cesarzowej Matyldzie w zamku Shrewsbury. Brat Cadfael z radością przyjmuje pomoc młodego człowieka o imieniu Godric, który został przywiezny do opactwa przez swoją „ciocię”. Cadfael szybko rozpoznaje, że „Godric” jest w rzeczywistości dziewczyną. Wyznaje ona, że jest Godith Adeney, córką Fulke’a Adeneya, jednego z przywódców buntu wewnątrz zamku. Cadfael zgadza się zachować jej tajemnicę, co rozpoczyna dziesięć dni przygód w sierpniu. Aline Siward i Hugh Beringar wkraczają do obozu króla Stefana, aby złożyć przysięgę wierności. Aline Siward jest witana z otwartymi ramionami, mimo że jej starszy brat, Giles, opowiedział się za cesarzową. Hugh Beringar jest traktowany z większą rezerwą, ponieważ był dawnym współpracownikiem przywódców buntu i był zaręczony w dzieciństwie z Godith. Aby udowodnić swoją lojalność, otrzymuje polecenie odnalezienia Godith i dostarczenia jej królowi. Dwaj młodzi mężczyźni zakochują się w Aline od pierwszego wejrzenia w obozie króla: Beringar oraz mężczyzna wyznaczony na zastępcę szeryfa po upadku zamku, Adam Courcelle. Zamek pada następnego ranka, ale przywódcy buntu, FitzAlan mianowany szeryfem przez króla Stefana, oraz Adeney uciekają. Wściekły król Stefan nakazuje stracić tego samego popołudnia dziewięćdziesięciu czterech ocalałych z załogi zdrajców. Opat Heribert z opactwa Shrewsbury prosi, by mężczyznom pozwolono na chrześcijański pogrzeb. Król Stefan wyraża zgodę, a Heribert powierza zadanie Cadfaelowi na następny poranek. Licząc ciała, Cadfael zdaje sobie sprawę, że jest nie dziewięćdziesięciu czterech, ale dziewięćdziesięciu pięć ciał – o jedno za dużo. Dodatkowe zwłoki są niezidentyfikowane. Aline jest przerażona, znajdując ciało swojego brata Gilesa wśród pozostałych dziewięćdziesięciu czterech. Aline zauważa, że z ciała Gilesa skradziono sztylet. Courcelle dał Aline płaszcz jej brata, znaleziony w zamku. Z kolei ona przekazuje ubranie brata Cadfaelowi, by rozdał je jako jałmużnę. Godith identyfikuje zamordowanego mężczyznę jako Nicholasa Faintree, młodego giermka przywódcy buntu FitzAlana. Na jej sugestię Cadfael odwiedza jej dawną niańkę, Petronellę Flesher, i jej męża Edryka, rzeźnika z miasta, by uspokoić ich co do bezpieczeństwa Godith. Ujawniają oni, że FitzAlan kazał giermkom Faintree i Toroldowi Blundowi wymknąć się z zamku i zabrać jego skarb z ukrycia w Frankwell do bezpiecznego miejsca w Walii, a następnie w Normandii. Ostrzegają Cadfaela, że Beringar pytał o Godith dzień przed upadkiem zamku. Cadfael podejrzewa, że Beringar prawdopodobnie dowiedział się o planie przeniesienia skarbu, podsłuchując. Zamordowany Nicholas Faintree zostaje pochowany w kościele opackim, co jest wielkim honorem. Pomagając w żniwach zbóż w opactwie, Godric spotyka rannego mężczyznę. Ona i Cadfael wracają wieczorem i następnego dnia, by mu pomóc, poznając jego historię i imię. Torold Blund opowiada, jak on i Faintree próbowali uciec ze skarbem FitzAlana. Koń Faintree został okaleczony przez „kolczugę” (caltrop), zasadzoną na leśnej ścieżce przez kogoś, kto znał ich trasę z góry. Faintree czekał w leśnej chacie koło Frankwell, podczas gdy Blund szukał świeżego konia. Gdy Blund wrócił, zastał Faintree’ego martwego, a sam został zaatakowany przez obcego. Blund odeprzeł napastnika i uciekł. Ukrył skarb pod mostem koło zamku, pozwalając koniom uciec na wolność. Następnie był ścigany przez ludzi króla i zmuszony do skoku do rzeki Severn. Cadfael udał się do stodoły w Frankwell, do chaty, w której doszło do morderstwa i walki, i spotkał rolnika, który dostarczył świeżego konia Blundowi, potwierdzając każdy aspekt historii. W chacie znalazł klejnot przeznaczony do ozdobienia sztyletu, żółty topaz, w ziemi. Cadfael wysyła Godrica z jedzeniem i lekami do Torolda, który jest już znacznie lepiej. Podczas rozmowy Blund żartobliwie zaczepia Godrica, odkrywając w ten sposób, że jest dziewczyną o imieniu Godith. Cadfael wraca do młyna, rozmawia z dwojgiem młodych ludzi. Cadfael zgadza się pomóc Toroldowi i Godith w ucieczce do Walii ze skarbem. On i Torold słyszą kroki, więc przerywają rozmowę. Cadfael i Godith idą do opactwa, napotykając Hugha Beringara. Godric jest odesłany do ogrodu ziołowego. Wiedząc, że król zamierza zarekwirować konie dla swojej armii, Beringar pyta Cadfaela, czy jest miejsce, gdzie mógłby ukryć swoje dwa najcenniejsze wierzchowce. Zabierają konie do folwarku należącego do opactwa, na południe od Shrewsbury. Następnego dnia Cadfael wie, że Hugh Beringar ma ducha podobnego do jego własnego w sprawie sprawiedliwości i bystry umysł do jej dochodzenia. Spędza dzień testując swoją teorię, że Hugh go śledzi, wysyłając Godrica do innych zadań. Tej nocy Cadfael odnajduje skarb ukryty w rzece. Posiada pakiet pasujący do niego wyglądem, który niesie do folwarku, świadom, że Beringar go obserwuje. Do przerażenia Cadfaela następnego ranka szeryf Prestcote rozpoczął nalot na opactwo, zanim Cadfael się obudził. Król Stefan potrzebuje zaopatrzenia z Shrewsbury i szuka Godith. Godith obudziła się wcześnie, opracowała własny plan działania, zapewniając swoje bezpieczeństwo i bezpieczeństwo skarbu. Przed poranną nabożeństwem Aline Siward mówi Cadfaelowi, że Godric jest bezpieczny w jej kwarterach. Choć formalnie stoi po stronie Stefana, Aline nie ma zamiaru pomagać jego ludziom w schwytaniu młodej dziewczyny. Torold został zmuszony do ucieczki z młyna, gdy ludzie króla zajmowali zapasy. Obawia się, że Beringar go widział, a następnie decyduje, że był zbyt strachliwy w dniu ukrywania się na ucieczce. Wspomina o tym, składając raport o swoim dniu Cadfaelowi w ogrodzie ziołowym. Tamtej nocy Cadfael, Torold i Godith idą do folwarku ze skarbem, aby para mogła wyruszyć do Walii na koniach Beringara. Cadfael każe im ukryć skarb w drzewie, które będzie znajdować się na drodze do Walii, a następnie zawrócić, by podejść do folwarku zwykłą ścieżką. We folwarku Beringar i jego ludzie zatrzymują ich, przejmując kontrolę nad sytuacją. Zamiary Beringara są honorowe; od początku planował pomóc Godith w ucieczce do bezpiecznego miejsca, wypełniając swój obowiązek wobec niej z powodu dawnych powiązań. Zabezpieczy jednak skarb dla króla. Godith i Torold wyruszają do Walii na koniach Beringara, cicho świadomi sukcesu Cadfaela. Cadfael i Beringar spekulują, że para pobierze się, zanim dotrze do ojca Godith. Cadfael i Beringar niosą torby siodłowe z folwarku z powrotem do opactwa. Po dotarciu do warsztatu Cadfaela, Beringar jest zszokowany, znajdując w nich kamienie, które Cadfael wymienił za skarb. Beringar jest zdziwiony, że torby zawierają również stare ubrania Faintree’ego i klejnot ze sztyletu. Cadfael jest tym zadowolony; Beringar nie miał udziału w morderstwie Faintree’ego. Beringar śmieje się, że Cadfael wygrał grę, zachowując skarb z Godith. Beringar przypomina, że Aline opisywała sztylet ozdobiony klejnotem, rodową pamiątkę, która zaginęła, gdy Giles został powieszony. Zastanawiają się, kto ma resztę sztyletu? Cadfael i Beringar współpracują, aby ustalić prawdę, obaj szukając dowodów na każde przypuszczenie. Beringar jest wspomagany przez Aline, która potwierdza topaz. Cadfael jest wspomagany przez żebraka, który otrzymał płaszcz niegdyś należący do Gilesa. Noc przed upadkiem zamku Giles Siward przemycił się do obozu oblegających, widziany przez żebraka. Giles zdradził plan FitzAlana oficerowi warty, Courcelle’owi, w zamian za życie. Courcelle, zamiast zgłosić sprawę królowi, zorganizował powieszenie Gilesa, a nie jego ocalenie. Następnie Courcelle zastawił pułapkę na Faintree’ego i Blunda, mając nadzieję na przejęcie skarbu dla siebie. Courcelle ukradł sztylet z ciała Gilesa. Miał go przy sobie, gdy walczył z Blundem w stodole, gdzie klejnot odpadł i został wciśnięty w ziemię. Nadal nie mają sztyletu ani nie wiedzą, gdzie się znajduje, ale Cadfael jest pewien, że Courcelle jest winnym, oficerem warty tamtej nocy. Hugh Beringar pragnie, by Aline nigdy nie dowiedziała się o pełnym zakresie podłej zdrady jej brata nocy przed jego powieszeniem; Cadfael wyraża zgodę. Jedynym sposobem, aby to zapewnić, jest uciszenie mordercy, jedynej innej osoby, która wie o tej zdradzie. Ostatnia szansa na przedstawienie dowodów przeciwko Courcelle’owi ma miejsce podczas pożegnalnej uczty króla Stefana wieczorem. Cadfael uczestniczy w uczcie jako sługa opata. Wychodząc z sali bankietowej, by zanieść jedzenie żebrakowi, widzi kuchennego chłopca jedzącego własny posiłek zaginionym sztyletem Gilesa, wyłowionym z Severn. Całkowicie ufając spostrzeżeniu Cadfaela, Beringar publicznie oskarża Courcelle’a o morderstwo Faintree’ego i kradzież sztyletu, stawiając własne życie w tej oskarżeniu. Rzuca żółty topaz na stół. Wchodząc z powrotem do pokoju, Cadfael daje sztylet królowi, który następnie łączy oba elementy, dopełniając dowód. Courcelle wszystkiego zaprzecza. Król jest pragnący sprawiedliwości za tę zbrodnię, ale niecierpliwy, by ruszyć dalej zgodnie z planem. Mówi, że nie ma czasu na właściwy proces. On i Courcelle przyjmują sugestię Beringara, by sprawa została rozstrzygnięta przez sąd boży. Beringar i Courcelle walczą na miecze, a następnie na sztylety poza miastem następnego dnia, obserwowani przez duży tłum. Aline przybywa po rozpoczęciu walki, wiedząc już, że kocha Hugha Beringara. Dwaj mężczyźni są równorzędnymi przeciwnikami; pojedynek trwa godzinami. W walce wręcz Courcelle wpada na ostrze własnego sztyletu i ginie. Z Beringarem zrehabilitowanym przez los, król Stefan mianuje go zastępcą szeryfa Shropshire w miejsce Courcelle’a. On i Aline biorą zaręczyny. Cadfael, który jest teraz jego stałym przyjacielem, daje mu sztylet Gilesa, który został odrestaurowany przez rzemieślników w opactwie. Cadfael kończy, postanawiając modlić się zarówno za Nicholasa Faintree, „czystego młodego człowieka umysłem i życiem”, jak i za Adama Courcelle’a, „martwego w swojej winie”, ponieważ „każda przedwczesna śmierć, każdy człowiek ścięty w sile wigoru i sił bez czasu na pokutę i zadośćuczynienie, to jedno ciało za dużo”.


W Las Vegas Artie przebrany za starszego mężczyznę wyłudził dziesiątki tysięcy dolarów z dziewięciu kasyn. Został zatrzymany przez FBI, a ostatecznie uniknął zarzutów po zapłaceniu grzywny w wysokości 149 922,04 dolara.[sep]Juniortours to firma organizująca wycieczki dla dzieci po Stanach Zjednoczonych w miesiącach letnich. Kiedy do zespołu dołącza Artie Geller z Grupy Ambulance, bystry 11-letni oszust z Montrealu, Rob i Dennis odkrywają, że mają do czynienia z czymś więcej niż zwykłą pracą wakacyjną. Od ulic Nowego Jorku po kasyna w Las Vegas Artie okazuje się nieuchwytny jak zawsze.

Pierwszy plan – Nowy Jork, NY. Artie sprzedaje dżem winogronowy po 10 dolarów za słoik pod nazwą „Dżem Atakujący”. Zdobywa swój pierwszy majątek.

Drugi plan – Waszyngton, DC. Artie kupuje tor wyścigowy dla zabawek i namawia senatorów, kongresmenów oraz innych urzędników rządowych do obstawiania wyścigów małych samochodzików. Jeden z senatorów w efekcie traci wszystkie swoje pieniądze.

Trzeci plan – Ogallala, NE. Artie przekonuje pozostałych chłopców, aby pomogli mu prowadzić „bezpretensjonalny” sklep z mlekiem, w którym pobiera 1 dolara za minutę dojenia krowy, co zazwyczaj skutkuje uzyskaniem mniej niż łyżeczki mleka. Zarabia tysiące dolarów.

Czwarty plan – Denver, CO. Artie znika na kilka dni. W tym czasie przekształca opuszczoną fabrykę precli w światowej klasy dyskotekę, odwiedzaną przez wielu znanych celebrytów, a następnie zamyka wszystko i ucieka z ponad 60 000 dolarów.

Piąty plan – Las Vegas, NV. Artie przebrany za starszego mężczyznę wyłudza dziesiątki tysięcy dolarów z dziewięciu różnych kasyn. FBI zatrzymuje go, gdy próbuje uciec z wygranymi do Toronto. Ostatecznie zgadzają się umorzyć wszystkie zarzuty karne w zamian za zapłatę grzywny w łącznej wysokości 149 922,04 dolara.

Ostatni plan – Los Angeles, CA. Ponieważ Artie jest teraz pod nadzorem FBI, namawia pozostałych chłopców do jednoczesnego realizowania jego pięciu poprzednich planów.


Norah zdecydowała się na ucieczkę do Anglii, zabierając ze sobą brata, jednak dotarli jedynie na dworzec kolejowy. Po powrocie do domu Ogilvie Florence przeprosiła dziewczynkę za bycie ignorowaną i zaproponowała, by zacząć wszystko od nowa.[sep]Norah i Gavin Stoakes mieszkają w spokojnej angielskiej wiosce, dopóki II wojna światowa nie zmusza ich do ewakuacji do Toronto. Norah, dziesięcioletnia dziewczynka o niezależnym usposobieniu, jest zła z powodu ewakuacji i niechętnie opiekuje się Gavinem. Pięcioletni Gavin nie rozumie ewakuacji i jest zdezorientowany oraz przerażony. Po przyjeździe do Kanady Norah i Gavin trafiają do Florence Ogilvie, despotycznej i chłodnej wdowy, oraz jej nieśmiałej, starej panny córki, Mary. Rodzina Ogilvie chciała tylko Gavina, ale przekonano ich, by przyjęli również Norah. Norah doskonale zdaje sobie sprawę z ich preferencji wobec Gavina, a nie jej. Podczas gdy Gavin szybko adaptuje się w nowym domu, gdzie jest rozpieszczany i rozpieszczany przez Florence, Norah nie może się odnaleźć. Nie lubi Florence, nudzi się w swoim surowym nowym domu, jest niepopularna w nowej szkole, zaczyna moczyć się w łóżku (co bardzo ją złościło, gdy robił to Gavin na statku) i nieustannie martwi się o to, co dzieje się z jej rodziną w Anglii. W miarę upływu tygodni niechęć Norah do Florence rośnie. Choć zaczyna nawiązywać nowe przyjaźnie, jej nieszczęście pogłębia się, gdy uświadamia sobie, że nie będzie mogła wrócić do Anglii znacznie dłużej, niż początkowo sądziła. Po kłótni z Florence Norah postanawia uciec i samotnie wrócić do Anglii. Początkowo odchodzi bez Gavina, ale decyduje, że nie może go zostawić, by był rozpieszczany przez Florence w obcym kraju. Bierze go ze sobą, ale docierają tylko na dworzec kolejowy, zanim Norah uświadamia sobie, że jej plan jest niemożliwy do zrealizowania. Wracają do Ogilvie, spodziewając się kary, ale odkrywają, że Florence i Mary były bardzo zaniepokojone. Florence przeprasza za ignorowanie Norah w ciągu ostatnich miesięcy i pyta, czy mogą zacząć od nowa. Norah przyjmuje tę propozycję i stara się żyć szczęśliwie w Kanadzie. Życie zaczyna się poprawiać, a Norah akceptuje Kanadę jako swój tymczasowy dom na czas trwania wojny.