Gdy policja przybywa z nakazem przeszukania w poszukiwaniu Szarikowa, profesor przedstawia im psa, tłumacząc jego przemianę zjawiskiem naturalnym. W rzeczywistości doktor i jego asystent przeprowadzili operację odwrotną, która przywróciła zwierzęciu pierwotną postać.[sep]Moskwa, 1925. Podczas jednej z zimowych wypraw w poszukiwaniu jedzenia ze śmieci, bezdomny pies zostaje znaleziony przez kucharza i oblany wrzątkiem. Leżąc smutny w bramie, pies czeka na swój koniec, tonąc w autocompasji. Ku swojemu zaskoczeniu, zjawia się znany chirurg Filip Filippowicz Preobrażenski i oferuje psu kawałek kiełbasy. Przepełniony radością pies podąża za Filipem do jego mieszkania, gdzie otrzymuje imię Szarik. W domu Szarik poznaje domowników doktora Preobrażenskiego, w tym studenta medycyny Bormentala i dwie służące. Mimo jawnego antykomunizmu profesora, jego częste leczenie przywódców KPZR czyni go nienaruszalnym. W rezultacie odmawia on zmniejszenia swojego siedmiopokojowego mieszkania i traktuje bolszewików z komisji mieszkaniowej, na czele z Szonderem, z otwartą pogardą. Pod wrażeniem nowego pana Szarik z łatwością wciela się w rolę „psa dżentelmena”. Po kilku dniach jedna ze służących zaczyna wyprowadzać Szarika na spacery po Moskwie. Poprawiając się w nowym obroży, Szarik pozostaje obojętny na wyzwiny mijanego bezdomnego psa. Gdy stan zdrowia psa się poprawia, profesor w końcu ujawnia swoje prawdziwe zamiary co do przygarnięcia Szarika. Gdy laboratorium jest przygotowane, rozkazuje zamknąć Szarika w łazience. Gdy wrzący z gniewu Szarik planuje ponownie zniszczyć wypchaną sowę profesora, drzwi się otwierają i zostaje wciągnięty za kark do laboratorium. Tam jest usypiany i rozpoczyna się operacja. Podczas gdy Bormental asystuje, profesor wykonuje trepanację czaszki Szarika i wszczepia mu ludzką przysadkę mózgową. Tułów Szarika jest również otwierany i otrzymuje ludzkie jądra. Tylko powtarzane zastrzyki adrenaliny zapobiegają śmierci psa na stole operacyjnym. W ciągu tygodni po operacji domownicy są w szoku, gdy Szarik zaczyna przekształcać się w niesamowicie zaniedbanego człowieka. Po zawarciu sojuszu z Szonderem, były pies otrzymuje dokumenty na absurdalne imię „Poligraf Poligrafowicz Szarikow”. W rezultacie profesor i Bormental cierpliwie starają się nauczyć Szarikowa podstawowych zasad savoir-vivre’u. Zamiast tego Szarikow wyśmiewa koncepcję dobrych manier jako reliktów caratu. Twierdzi, że lepiej zachowywać się, jak to ujmuje, „naturalnie”. W rezultacie Szarikow przeklina przy kobietach, odmawia golenia się i ubiera się jak kompletny bałaganiarz. Tymczasem Szarikow stopniowo zamienia życie profesora w piekło. Pewnego dnia przypadkowo odkręca kran podczas gonienia za kotem. Przy zamkniętych drzwiach łazienki całe mieszkanie zostaje zalane. Później zostaje przyłapany na próbie gwałtu na jednej ze służących. Wściekły Bormental bije Szarikowa i zmusza go do przeprosin. Wściekły Szarikow opuszcza mieszkanie i nie pojawia się przez kilka dni. Później Bormental błaga profesora o zgodę na podanie Szarikowowi arsenu, nazywając go człowiekiem z „sercem psa”. Profesor jest przerażony i rozkazuje Bormentalowi nie „zniesławiać psa”. Wyjaśnia, że ludzkie części ciała, pochodzące od pijanego proletariusza, są odpowiedzialne za wszystkie wady Szarikowa. Bormental sugeruje wtedy, by powtórzyć operację, używając ciała geniusza. Ponownie profesor odmawia, wyjaśniając, że operacja miała na celu udoskonalenie rasy ludzkiej. Odchodząc od swoich poprzednich przekonań, profesor przyznaje, że każda chłopka może urodzić geniusza, a zatem eugenika jest stratą czasu. W konkluzji profesor odmawia zezwolenia na zabójstwo Szarikowa lub cofnięcie operacji, co mogłoby go łatwo zabić. Wkrótce potem Szarikow wraca, wyjaśniając, że otrzymał pracę od państwa radzieckiego. Teraz spędza dni pracy dusząc bezdomne koty, których futro jest używane do imitowania wiewiórek. Wkrótce Szarikow przyprowadza do domu współpracownicę, przedstawiając ją profesorowi jako swoją nową żonę (w konkubinacie). Zamiast dać im osobny pokój, jak żąda Szarikow, profesor zabiera kobietę na stronę i wyjaśnia, że Szarikow jest wynikiem laboratoryjnego eksperymentu, który poszedł strasznie źle. Kobieta, która wierzyła, że Szarikow jest weteranem Armii Czerwonej okaleczonym podczas rosyjskiej wojny domowej, wychodzi z mieszkania w płaczu. Wrzący z nienawiści Szarikow grozi, że ją zwolni. Ponownie Bormental bije Szarikowa i zmusza go do obietnicy, że nic takiego nie zrobi. Następnego dnia przybywa wysoki rangą funkcjonariusz partyjny i informuje profesora, że Szarikow zadenuncjował go do tajnej policji, czyli CZEKI. Wyjaśniając, że nic mu się nie stanie z powodu nieufności państwa do Szarikowa, funkcjonariusz odchodzi. Gdy Szarikow wraca, profesor i Bormental rozkazują mu na zawsze opuścić mieszkanie. Zamiast tego Szarikow odmawia i wyciąga rewolwer. Wściekli profesor i Bormental rzucają się na niego. Tej nocy w mieszkaniu panuje niepokojąca cisza, a światła pozostają włączone przez wiele godzin po porze spania. W ciągu kilku następnych dni profesor i Bormental wyglądają na znacznie bardziej zrelaksowanych niż kiedykolwiek przed przybyciem Szarikowa. W końcu przybywa policja w asyście Szondera. Posiadając nakaz przeszukania, domagają się zobaczenia Szarikowa pod groźbą aresztowania profesora i Bormentala. Niezrażony profesor rozkazuje Bormentalowi przywołać Szarikowa, który jest powoli przekształcany z powrotem w psa. Profesor wyjaśnia zmianę jako zjawisko naturalne, choć dla czytelnika jest oczywiste, że w rzeczywistości on i Bormental po prostu wykonali operację odwrotną. W asyście teraz apoplektycznego Szondera policja odchodzi. W rezultacie w pełni psie Szarik wznawia swój stan psa dżentelmena w ekstazie. Jednak wkrótce przeraża go widok profesora przynoszącego do domu ludzki mózg i usuwającego przysadkę mózgową...


Aby ocalić Rolanda, Buffy składa przysięgę Erlkingowi, która pozbawia jej woli walki z przywódcą Dzikiego Polowania. W konsekwencji Erlking rozkazuje jej zabić Rolanda, zmuszając bohaterkę do walki z magią przysięgi w celu ochrony życia przyjaciela.[sep]Ostatnio w Sunnydale zaczęły znikać dzieci; niektóre uciekły z domu, inne wydają się zostać uprowadzone. Doszło również do ataków małych, wrednych stworzeń, które całkowicie okaleczają swoje ofiary, po prostu gryząc je na śmierć. W mieście odbywa się też Jarmark Renesansowy, a grupa postanawia go odwiedzić. Jedna wizyta wystarcza, ponieważ z jarmarkiem jest coś nie tak – wszystko wydaje się złe, a pewien chłopiec o imieniu Roland jest nieustannie prześladowany, i to nie dla żartów. Po pewnym researchu i kilku starciach z małymi napastnikami Angel i Giles odkrywają, że w mieście znajduje się grupa mistycznych istot zwanych Dzikim Polowaniem, by odebrać dusze ludzi. Angel ostrzega Buffy, żeby na nich nie patrzyła, ponieważ jeśli to zrobi, ukradną jej duszę i zmuszą do jazdy z Polowaniem. Buffy ukrywa Rolanda w swojej piwnicy, by ocalić go od wrednych ludzi z jarmarku. Następnej nocy Buffy wraca do domu i odkrywa, że Roland został porwany przez Dzikie Polowanie. Giles informuje Buffy, że Dzikim Polowaniem kieruje Erlking, władca Dzikiego Polowania, i że Roland jest jego synem oraz dziedzicem tytułu Erlkinga, mimo że Roland jest obrzydzony Polowaniem. Buffy i reszta grupy ruszają na ratunek Rolandowi, ale to na nic. Aby uwolnić przyjaciela, Buffy zgadza się zostać objętą przysięgą Erlkinga, w której traci całą wolę walki przeciwko niemu. W nocy ostatniego Polowania w Sunnydale grupa (bez Buffy) zbiera się i rozpoczyna atak na Dzikie Polowanie, zanim ci zdążą wyczyścić swoją magiczną las, by zaatakować miasto. Erlking nakazuje Buffy zabić Rolanda, a ona musi nauczyć się walczyć ze swoją magiczną przysięgą, by ocalić swoje życie, życie Rolanda oraz życie swoich przyjaciół.


W kontekście powieści termin „glasshouse” oznacza więzienie wojskowe, a miejsce akcji było pierwotnie wysokobezpiecznym obiektem przeznaczonym dla zbrodniarzy wojennych. Autor nawiązuje tu do koncepcji panoptykonu, w której ciągła obserwacja sprawia, że więźniowie internalizują panujące ideały społeczne.[sep]Akcja rozgrywa się w XXVII wieku. Kultura przedstawiona w powieści opiera się na kulturze ukazanej w ostatnim rozdziale książki „Accelerando”, zatytułowanym „Survivor” (pełny rozdział dostępny tutaj). Ludzkość rozprzestrzeniła się po całej galaktyce, wykorzystując technologię wormhole skopiowaną od obcych routerów, tworząc mnóstwo społeczeństw i „polityk”. Robin, człowiek, dochodzi do siebie po zabiegu usunięcia pamięci w ośrodku rehabilitacyjnym. Choć nie pamięta niczego ze swojego poprzedniego życia (lub żyć), przypuszcza, że przeżył traumatyczne chwile jako uczestnik serii wojen, które szalały wiele lat wcześniej. Obawiając się, że został wyznaczony do zamachu przez nieznane osoby, zgadza się wziąć udział w radykalnym, odizolowanym eksperymencie społecznym, który ma na celu odtworzenie zapomnianych „Ciemnych Wieków”, czyli przełomu XX i XXI wieku. Po przeniesieniu do polityki, w której przeprowadzany jest program, odkrywa, że otrzymał ciało kobiety, Reeve. W miarę jak eksperyment się rozwija, zaczyna podejrzewać, że nie wszystko jest tym, czym się wydaje, a założyciele eksperymentu są zaangażowani w bardzo niebezpieczną intrygę. Stopniowo uświadamia sobie, że jej rola nie jest tak jednoznaczna, jak pierwotnie sądziła, co prowadzi ją do podważania, a następnie do walki z programem. W kontekście powieści „glasshouse” oznacza więzienie wojskowe. Polityka, w której rozgrywa się większa część historii, była kiedyś wysokobezpiecznym obiektem dla zbrodniarzy wojennych. Termin ten został po raz pierwszy użyty do opisania zadaszonych szkłem wojskowych aresztów w Aldershot w Wielkiej Brytanii w połowie XIX wieku. Stross odnosi się również do „Glasshouse” jako do rodzaju panoptykonu – więzienia zbudowanego w taki sposób, że strażnicy w centrum mogą widzieć wszystko, co robią więźniowie, ale więźniowie nigdy nie mogą wiedzieć, czy strażnicy ich obserwują. Filozof Michel Foucault użył tego modelu, aby przedstawić sposób, w jaki ludzie mają tendencję do dostosowywania się i internalizowania ideałów społecznych w oparciu o ten rodzaj wszechobecnego spojrzenia, pomysł, który Stross wykorzystuje w powieści.


Tucker Watts, który w rzeczywistości jest Willie Cole’em, zostaje w 1963 roku pierwszym czarnoskórym szefem policji w Delano. Dzięki jego działaniom i pomocy FBI udaje się udowodnić, że Foxy Funderburke zamordował co najmniej czterdziestu trzech młodych mężczyzn.[sep]Pierwszy Szef: Will Henry Lee: Powieść rozpoczyna się w 1919 roku, kiedy rozwijające się miasteczko Delano w stanie Georgia zatrudnia swojego pierwszego szefa policji. Rada miejska, na czele z bankierem i znanym inwestorem Hugh Holmesem, wybiera na to stanowisko farmera Willa Henry’ego Lee, a nie Foxy’ego Funderburke’a, ekscentrycznego, bogatego hodowcę psów i kolekcjonera broni. Will Henry nie ma policyjnego wykształcenia, ale jest uczciwy i zdeterminowany, by dobrze wypełniać swoje obowiązki. Niedługo po objęciu nowych obowiązków odnaleziono nagie zwłoki młodego mężczyzny na dnie klifu. Badanie lekarskie wykazuje, że chłopak zmarł w wyniku złamania karku po upadku, ale także że przed śmiercią był przez pewien czas torturowany – skuty w kajdanki i bity gumowym wężem. Lekarz sądowy mówi Willowi Henry’emu, że zbrodnia miała silny podtekst seksualny i że choć chłopak nie został jeszcze sodomizowany, napaść mogła pójść dalej, gdyby chłopak najwyraźniej nie uciekł. Will Henry przeprowadza dokładne śledztwo, ale napotyka na frustrację w próbach odnalezienia zabójcy, tym bardziej że niechętny współpracy szeryf hrabstwa Meriwhether, do którego należy Delano, Skeeter Willis, twierdzi, że chłopak został zabity przez jednego z wielu włóczęgów przebywających wówczas w okolicy. Will Henry nie jest przekonany, ale ostatecznie tracą się tropy. Wierzy, że drugie morderstwo, mające miejsce około cztery lata później i tuż poza jego jurysdykcją, jest powiązane z pierwszym, ale nie ma na to dowodów ani realnego uprawnienia, by dalej prowadzić sprawę. W końcu Will Henry słyszy od Skeetera Willisa o młodym uciekinierze, który może przemieszczać się w pobliżu Delano, a także dowiaduje się, że ktoś ze skrytką pocztową w Delano próbował kupić parę kajdanek u dostawcy wyposażenia policyjnego. Skrytka należy do Foxy’ego Funderburke’a, którego Will przesłuchiwał po obu morderstwach, ponieważ ciała odkryto w pobliżu posiadłości Foxy’ego. Inne wskazówki również kierują podejrzenia na Foxy’ego. Rozglądając się po posesji, Will Henry zauważa zarys tego, co wygląda na świeżo kopany grób, ale jest obserwowany przez Foxy’ego. Gdy spieszy po nakaz przeszukania, Foxy podąża za nim, zamierzając go zabić, i znajduje się w pobliżu, gdy Will, odwrócony przez problem dotyczący rodziny Colesów, czarnej rodziny, która kiedyś dla niego pracowała, zostaje postrzelony i zabity przez czarnego ojca, który jest w objęciach majaczenia wywołanego malarią. Will Henry umiera, gdy nastoletni syn sprawcy, Willie, ucieka do krewnych w innym mieście.

Drugi Szef: Sonny Butts: Akcja przenosi się do 1946 roku. Po II wojnie światowej Delano wita powracających weteranów, w tym Billy’ego Lee, syna zmarłego szefa, młodego prawnika, który służył jako pilot bombowca w Europie, oraz Sonny’ego Buttsa, odznaczonego piechura. Billy stał się protegowanym Hugh Holmesa, a obaj mężczyźni decydują się wprowadzić Billy’ego do polityki, wystawiając jego kandydaturę w wyborach do miejsca Holmesa w Senacie stanu Georgia, z którego bankier zamierza odejść na emeryturę. Sonny otrzymuje posadę w policji w Delano, która obecnie liczy szefa i dwóch funkcjonariuszy. Odnosi szybki sukces jako policjant, ale słychać pogłoski o nadużyciach na komisariacie. Gdy szef umiera, Sonny zostaje mianowany jego następcą. Przeglądając stare akta policyjne, Sonny natrafia na notatki szefa Lee dotyczące dwóch morderstw z lat 20. Zaczyna również śledzić ostatnie znane miejsca pojawienia się licznych młodych mężczyzn, prawdopodobnie uciekinierów, w ciągu minionych lat i zauważa geograficzny wzorzec w zniknięciach: Delano znajduje się w ich centrum. Widząc w notatkach Willa Henry’ego wzmiankę o przesłuchaniu Foxy’ego Funderburke’a, Sonny postanawia trzymać oko na Foxy’ego jako na potencjalnego podejrzanego. Upadek Sonny’ego przynosi jego wściekły rasizm i skłonność do przemocy. Po tym, jak bije i zabija lokalnego czarnego przedsiębiorcę, zwołuje się wielką ławę przysięgłych w celu postawienia mu zarzutów, choć krzywoprzysięstwo pozwala mu uniknąć odpowiedzialności. Ale Sonny został również zauważony, jak bije mężczyznę na targu hrabstwa wieczorem wcześniej, a Hugh Holmes jest zdeterminowany, by go zwolnić. Zdesperowany, by zachować pracę, Sonny udaje się na posesję Foxy’ego i przyłapuje Foxy’ego kopiącego świeży grób dla ostatniej ofiary. Chwilowo rozproszony szansą na uratowanie swojej reputacji, Sonny zostaje zaatakowany przez Foxy’ego, który strzela do niego i grzebie go w nowym grobie wraz z jego policyjnym motocyklem.

Trzeci Szef: Tucker Watts: Ramy czasowe zmieniają się ponownie, tym razem na rok 1963. Billy Lee jest obecnie wicegubernatorem Georgii i planuje kandydować na gubernatora w najbliższych wyborach. Hugh Holmes prosi Billy’ego o pomoc w znalezieniu nowego szefa, który będzie teraz nadzorować sześciu funkcjonariuszy. Jako zwolennik integracji, Billy zwraca uwagę na życiorys majora Tuckera Wattsa, odchodzącego na emeryturę żandarma wojskowego, który jest czarnoskóry. Mając na uwadze, że Delano jeszcze nie zatrudniło czarnoskórego funkcjonariusza, a co dopiero szefa, Billy decyduje się przesłać życiorys Wattsa do Holmesa i poleca jego zatrudnienie. Holmes przedstawia przekonujący argument na rzecz Wattsa podczas posiedzenia rady miejskiej i zostaje on zatrudniony jako szef, co wywołuje medialne zamieszanie wokół pierwszego czarnoskórego szefa policji na Południu. Tucker obejmuje swoje obowiązki szefa, witany przez wielu mieszkańców, ale wyśmiewany przez innych. Robi jednak dobre wrażenie na ogół społeczności i na początku wydaje się być w stanie przetrwać problemy, z jakimi się zmaga. Ale Tucker skrywa bolesną tajemnicę: jest Willie Cole’em, którego ojciec zabił szefa Lee dekady wcześniej i który, o ile Delano wie, zginął w wypadku niedługo po ucieczce. Tucker śmiertelnie boi się bycia odkrytym i prawie zabija mężczyznę, który go rozpoznaje. Po otrzeźwieniu uspokaja się i, podobnie jak Sonny Butts, zaczyna porządkować stare akta policyjne. On również czyta raport szefa Lee o dawnych morderstwach i obserwuje notatki Sonny’ego Buttsa dotyczące wzorca kolejnych zniknięć. Budując na pracy swoich dwóch poprzedników, Tucker również zaczyna podejrzewać już starszego Foxy’ego Funderburke’a i prowadzi o nim dochodzenie. Zbieg okoliczności odwraca uwagę Tuckera, w tym jego własne aresztowanie na podstawie sfabrykowanych zarzutów oraz wyścig Billy’ego Lee o gubernatorstwo, w którym zatrudnienie Tuckera staje się kwestią sporną. Te problemy skłaniają go do tymczasowego niepodejmowania działań przeciwko Foxy’emu. Wtedy John Howell, reporter z „The New York Times”, przekonuje Tuckera, by zanieść swoje dowody FBI i uzyskać nakaz przeszukania za ich pośrednictwem. FBI niechętnie zgadza się wydać nakaz, a Tucker i agenci federalni przeszukują posesję Foxy’ego, początkowo nic nie znajdując. Tucker obawia się, że mógł zadać śmiertelny cios kampanii Billy’ego Lee, gdy jeden z agentów potyka się o to, co okazuje się kierownicą motocykla wystającą z ziemi. Gdy Foxy wychodzi z domu uzbrojony i zamierzający zabić Tuckera i agentów, zostaje rozproszony przez Johna Howella i sam zostaje postrzelony na śmierć. Następne śledztwo ustala, że Foxy przez dekady torturował, sodomizował, mordował i grzebał co najmniej czterdziestu trzech młodych mężczyzn. John Howell odkrywa prawdziwą tożsamość Tuckera, ale decyduje się zachować ją w tajemnicy. Powieść kończy się, gdy Hugh Holmes, zadowolony z sukcesu Billy’ego w wyborach, ale zdruzgotany rewelacjami o Foxym i wstydem, jaki morderstwa przyniosą miastu, które tak wiele zbudował, doznaje ataku serca, który może być śmiertelny.


James Tillerman zmienia swoje plany zawodowe z bycia lekarzem na bycie prawnika pod wpływem doświadczeń zdobytych podczas pracy w gabinecie lekarskim. Jest mało inteligentnym nastolatkiem, który nie radzi sobie z nauką, jednak jednocześnie cechuje go wysokie poczucie własnej wartości i całkowity brak lęku przed oceną innych.[sep]Gdy Dicey i jej przyjaciele, Mina i Jeff, wyjechali na studia, „Sons From Afar” (Synowie z daleka) przenosi uwagę na młodszych braci, Jamesa i Sammy'ego. James ma teraz 15 lat i zastanawia się nad swoim zaginionym ojcem. On i Sammy rozpoczynają śledztwo w całym Marylandzie, które prowadzi do przygód w Easton, Annapolis i Baltimore, gdzie szukają wskazówek o życiu i charakterze ojca. Początkowo Sammy nie jest zainteresowany mężczyzną, który porzucił ich matkę i jego czworo dzieci, uważając, że nie ma to na niego realnego wpływu, ale towarzyszy Jamesowi z braterskiej solidarności. Ich role ostatecznie się odwracają, gdy James doznaje olśnienia w kwestii akceptacji siebie takim, jaki jest, a Sammy uświadamia sobie, że musi zacząć zadawać sobie pytania o siebie i o swoją przyszłość. W trakcie podróży napotykają „zaginionych mężczyzn”, wpływających na życie coraz większej liczby osób, oraz na nowo poznają swoje miejsce w rodzinie.

Abigail „Babcia” Tillerman: Babcia Tillerman, dziecięca babka, przygarnęła je pod koniec książki „Homecoming”, pierwszego tomu cyklu. Ma 64 lata i mieszka w rodzinnej farmie ze swoimi wnukami. Jest starszą wersją Dicey, swojej najstarszej wnuczki, i widzi dobro we wszystkich Tillermanach.

James Tillerman: Ma teraz prawie 16 lat i wyrósł na cichego, niepewnego siebie nastolatka, opisywanego jako posiadacz ciemnych włosów, chudej, wąskiej twarzy i piwnych oczu, przez co wygląda młodziej niż wskazuje na to jego wiek. Wstydzi się siebie, boi się being labeled a „kujonem” lub „intelektualistą”. Nie dzieli się tymi uczuciami ze swoją babcią, bo boi się, że ją niepokoi, chociaż Sammy i Maybeth przejrzą fasadę Jamesa, ale mu o tym nie mówią. Ma trudności z proszeniem babci lub innych o cokolwiek (z obawy przed odmową) i łatwo się poddaje. Jest bardzo inteligentny, uczęszcza na wszystkie kursy zaawansowane w lokalnej szkole średniej; jednak brakuje mu zdolności sportowych i pewności fizycznej. Boi się bólu kontuzji. Mimo to dołączył do drużyny baseballowej, ponieważ chce wyglądać wszechstronnie w swoich podaniach na studia. Mimo że tego nienawidzi i chce zrezygnować, nie robi tego, bo nie chce, żeby ludzie myśleli, że jest rezygnatem. W trakcie historii James zmienia swój cel po szkole średniej z bycia prawnikiem i budowania biznesu na bycie lekarzem. Jego praca dorywcza w gabinecie lekarskim i pomoc w zdiagnozowaniu pacjenta z problemami z pęcherzem są głównym czynnikiem zmiany jego zdania. Przez większość książki jest sfrustrowany Sammym z powodu braku ciekawości intelektualnej i ambicji jego brata oraz jego upartego nastawienia. Jednocześnie zazdrości bratu naturalnych zdolności sportowych, pewności siebie i akceptacji. Szacunek Jamesa do Sammy'ego rośnie, gdy James widzi odwagę i męstwo Sammy'ego, gdy ten stawia czoło agresywnemu dorosłemu mężczyźnie w barze podczas poszukiwań ojca. Mimo że nigdy nie znajduje ojca, doświadczenia Jamesa uczą go, że musi zaakceptować siebie takim, jaki jest, aby nie „zgubić siebie”, tak jak jego zdaniem zrobił to ojciec. Uczą go też akceptacji brata.

Sammy Tillerman: Ma teraz 12 lat, jest opisywany jako blondyn o piwnych oczach, wysoki jak na swój wiek, o krępej budowie sportowej. Wygląda na starszego niż jest. Sammy jest sobą i mówi i robi, co chce, niezależnie od tego, co inni o nim pomyślą. Inne dzieci w szkole patrzą na niego z góry i go podziwiają, w tym dziewczyny, których Sammy ignoruje, uważając je za udrękę. Lubi grać w sporty i przebywać na zewnątrz. Woli pracę fizyczną od intelektualnej. Sammy szanuje „książkową mądrość” Jamesa, ale często jest sfrustrowany brakiem pewności siebie Jamesa i jego ciągłym pytaniem i myśleniem. Sammy uważa, że James nie jest mądry w życiu, ludziach ani nawet w sobie, a Sammy myśli, że to ważniejsze. To podejście zmienia się, gdy Sammy widzi, że James zachowuje spokój podczas bójki w barze, uspokajając mężczyzn, aż chłopcy mogą wyjść. Sammy proponuje na samym końcu, by połączyli swoje siły, by chronić Maybeth przed mężczyznami, którzy mogliby zrujnować jej życie, tak jak ojciec zrobił to ich matce.

Maybeth Tillerman: Ma teraz 14 lat, Maybeth przypomina matkę Tillermanów, Lizę, wyglądem i osobowością. Jest opisywana przez Jamesa jako ładna, silna, o dobrej figurze. Ma wielki talent do muzyki i śpiewu; nawet jej głos brzmi jak głos matki. Mimo że ma ten talent i umiejętności w gotowaniu i szyciu, Maybeth ma trudności z utrzymaniem dobrych ocen we wszystkich przedmiotach szkolnych poza gospodarstwem domowym. James pomaga jej w odrabianiu lekcji i nauce i jest pod wrażeniem, że nie przeszkadza jej to, że musi tak ciężko pracować, aby zdobyć tylko C i D. Maybeth jest łagodna i kind, więc jest popularna mimo bycia wolniejszą w nauce.

Dicey Tillerman: Najstarsza z dzieci Tillerman, Dicey pojawia się tylko krótko, gdy wraca do domu ze studiów na przerwę wiosenną. Mimo że jest bystra i studia przychodzą jej łatwo, uważa, że nie są warte zachodu, gdy jest potrzebana w domu i naprawdę chce uczyć się budowania łodzi. Jednak Babcia nalega, by Dicey skończyła studia. Dicey jest bardzo podobna do Sammy'ego: bezpośrednia i uparta i niecierpliwa wobec Jamesa. Ma nastawienie przejmowania inicjatywy i czuje, że powinna być w domu, by opiekować się swoją rodziną.


W bitwie na Przełęczy Skeln Druss celowo ratuje życie swojego dawnego sojusznika Bodasena. W tej samej walce Sieben nie odnosi żadnych obrażeń, jednak siły Drenai ostatecznie ponoszą porażkę mimo przybycia odsieczy.[sep]Historia zaczyna się w wiosce Drussa w Imperium Drenai. Jest on outsiderem i ma trudności w kontaktach społecznych. Podczas gdy Drussa nie ma w wiosce, gdy rąbie drewno, grupa handlarzy ludźmi pod wodzą Hariba Ka i mistrza miecza Collana napada na wioskę i zabija lub porywa każdego, kogo napotkają. Ostatnim tchem ojciec Drussa każe mu odzyskać rodzinny topór bojowy (Snagę), który został skradziony przez jego dziadka, Bardana. Druss spotyka myśliwego Shadaka, który poluje na handlarzy, by pomścić śmierć swojego syna, i łączą siły w pościgu za nimi. Shadakowi udaje się przesłuchać Hariba Ka, zanim Druss go zabija, i dowiaduje się, że Rowena (której Harib Ka uświadomił sobie, że posiada moce mistyczne) została zabrana do portu Mashrapur. Druss podróżuje do Mashrapur i spotyka przyjaciela Shadaka, Siebena. Wspólnie odkrywają, że Rowena zostanie przewieziona do odległej krainy Ventrii. Druss próbuje włamać się na statek, by ją uratować, ale wpada w zasadzkę ludzi Collana na nabrzeżu. Druss jest ciężko ranny, ale przeżywa, a Shadak pojawia się ponownie, by zabić Collana. Nie udaje im się jednak powstrzymać statku przed odpłynięciem bez nich.

Gdy Druss wraca do zdrowia, on i Sieben (który ucieka przed mężem zazdrosnej kochanki) dołączają do grupy najemników zrekrutowanych przez wentyjskiego żołnierza Bodasena, który ma wesprzeć cesarza Gorbena w wojnie w Ventrii przeciwko sąsiednim Naashanitom i rebeliantom. W drodze atakują ich piraci; podczas tej walki Sieben widzi demona materializującego się, by bronić Drussa, i dochodzi do wniosku, że Druss jest opętany. Żołnierze przybywają do Ventrii i udaje im się uwolnić Gorbena z oblężenia. Gorben jest pod wrażeniem Drussa i awansuje go do służby w swojej elitarnej straży przybocznej – „Nieśmiertelnych”. Sieben dowiaduje się od kapłana, że Snaga kryje w sobie złego ducha, ale nie potrafi przekonać Drussa, by porzucił broń.

Tymczasem Rowena wychodzi za mąż za Michaneka, głównego generała Naashanitów. Jest to człowiek honorowy i martwi się, gdy ona zachoruje. Powiadomiony jest, że jej cierpienie wynika z jej mocy mistycznych, i usuwa je wraz z jej pamięcią, by uratować jej życie. Podczas przerwy w wojnie Druss wyrusza w podróż i traci Snagę do rzeki. Początkowo myśląc, że jest jej wolny, dowiaduje się od wędrownego kapłana Źródła, że została znaleziona przez brutalnego wodza wojennego, Cajivaka. On i najemnik Varsava wyruszają, by odzyskać topór i zabić Cajivaka, ale Druss zostaje schwytany i uwięziony w lochu Cajivaka. Początkowo traci na sile, ale z pomocą byłego więźnia udaje mu się odzyskać siły i uciec, tylko po to, by odkryć, że Sieben, Varsava i łucznik Eskodas podjęli próbę ratunku. Druss zabija Cajivaka i odzyskuje Snagę, a następnie wraca do armii.

W tym momencie wojny Naashanici są zdesperowani i próbują użyć demona do zamachu na Gorbena, ale zostaje on uratowany przez Drussa dzięki Sadze – jedynej broni, która wydaje się ranić demona. Druss dowiaduje się również, że Rowena wyszła za mąż za Michaneka i że jej pamięć została wymazana. Składa przysięgę, że zabije Michaneka i odzyska Rowenę, gdy armia rusza, by oblegać ostatnią twierdzę Naashanitów, gdzie znajduje się dom Michaneka. Michanek dowiedział się o przeszłości Roweny i próbuje przekonać ją do powrotu do Drussa, ale ona na to nie zgadza się. Podczas oblężenia Michanek ginie, a Rowena bierze truciznę, ponieważ nie potrafi żyć sama. Druss zmuszony jest wybrać się do zaświatów, by sprowadzić ją z powrotem. Drussowi ostatecznie udaje się odnaleźć Rowenę i, mimo podstępu Snagi, uratować ją. W procesie tym wypędza demona z topora. Następnie on i jego towarzysze wracają do Drenai.

Epilog dotyczy wydarzeń z Przełęczy Skeln, sławnej bitwy pod koniec kariery Drussa (w tym czasie ma on około czterdziestu pięciu lat). Gorben oszalał i najechał na Drenai, a Druss i Sieben udają się na Przełęcz Skeln, by spotkać się z wojskami i podnieść morale. Wentyjczycy przeprowadzają zaskakujący atak, zaskakując Drenai nieprzygotowanych, a Druss i Sieben zostają wciągnięci w walkę. Pod wodzą hrabiego Delnara i dzięki inspirującej obecności Drussa Drenai udaje się powstrzymać natarcie Wentyjczyków. W nocnym rajdzie Druss przypadkowo zabija swojego starego przyjaciela Bodasena. Następnego dnia wściekły Gorben rzuca do boju Nieśmiertelnych, którzy nigdy nie zostali pokonani. W zaciekłej walcie, która wybuchła, Sieben odnosi śmiertelne rany, ale Druss i Drenai udaje się powstrzymać Nieśmiertelnych wystarczająco długo, by nadeszły posiłki i wygrać wojnę. W czasie pogromu Gorben zostaje zabity przez własnych oficerów. Podczas bitwy Rowena, która pozostała w domu z żoną Siebena, Niobe, umiera. Mówi Niobe, że wiedziała, że umiera, ale wysłała Drussa na Przełęcz Skeln, by nie musiał tego świadka, ponieważ złamałoby mu to serce.


Skandranon ucieka przez magiczną bramę w ostatniej chwili przed potężną burzą magiczną wywołaną śmiercią Urtho i Ma'ara. W wyniku tego zdarzenia jego upierzenie zmienia kolor z czarnego na biały.[sep]Gdy zaczyna się książka, Skandranon Rashkae, Czarny Gryfon, skrada się do wrogowego obozu. Wizjoner ostrzegł Urtho przed nową, magiczną bronią, która doprowadziła do zajęcia jednej z kluczowych placówek Urtho. Skan chwyta jedną z broni i odchodzi, gorąco ścigany przez makaarów, stworzeń stworzonych przez Kiyamvira Ma'ara, by mogły rywalizować z gryfonami Urtho. Po długim pościgu Skan ląduje rozbity na przyjaznym terytorium. Tymczasem w obozie Urtho Kestra'chern Amberdrake i Gesten, hertasi, czekają na powrót swojego przyjaciela Skana. Drake siedzi w namiocie chirurgicznym w części, gdzie mieszkają i pracują Uzdrowiciele, gdy wnosi się ciężko ranny Skan. Podczas gdy Skan dochodzi do siebie w namiocie Uzdrowiciela, Urtho odwiedza swojego przyjaciela i „syna”. Mówi Skanowi, że broń została przeanalizowana i że już tworzy się na nią antidotum. Urtho proponuje następnie nagrodzić Skana za jego pracę, dając mu wybór partnerki i możliwość posiadania potomstwa. Skan mówi mu, że przemyśli tę sprawę. Podczas wizyty Urtho pojawia się oficer dowodzący armią Urtho i prosi o chwilę czasu Urtho. Chciałby, aby Urtho nagrodził inną gryfonkę za jej zdolność do stawienia czoła trzemu makaarom w pojedynkę. Skan jest natychmiast zainteresowany poznaniem tej samicy i żąda, by przyprowadzono ją do namiotu. Dowódca wprowadza nieśmiałą i płochliwą gryfonkę o imieniu Zhaneel. Po jej relacji z bitwy z makaarami Urtho nagradza ją monetą, którą można wymienić na dowolną usługę w okolicy. Skan sugeruje, by wykorzystała swoją monetę na usługi Amberdrake'a, ponieważ Skan wierzy, że Drake jest jedynym, kto może pomóc jej przezwyciężyć nieśmiałość. Skan jest również wściekły na trondi'irna, osobę opiekującą się i leczącą nieludzkie stworzenia walczące dla Urtho, która opiekowała się Zhaneel, za to, że dopuściła do takiego jej stanu. Tymczasem Amberdrake zmaga się z własnymi problemami z konkretnym klientem. Conn Levas, najemny mag, wykorzystuje część swoich zgromadzonych monet, by zapłacić za usługi Drake'a. Prawdziwym powodem, dla którego Conn Levas odwiedza kestra'cherna, jest wzbudzenie zazdrości u swojej kochanki, Winterhart. Amberdrake, jako biegły kestra'chern, nie mówi nic Levasowi, ale potajemnie jest bardzo zdenerwowany tym magiem za wykorzystywanie go w ten sposób. Zastanawia się również nad tą Winterhart ze względu na jej relację z tym mężczyzną na początku. Podczas gdy Skan wciąż dochodzi do siebie, przynosi się kolejnego gryfona, by go wyleczyć. Aubri to stary gryfon z szóstego skrzydła, tego samego co Zhaneel. Aubri prowadził zwiad podczas urlopu, ponieważ Shaiknam odmówił uwierzenia lub dwukrotnego sprawdzenia raportu o miotaczu ognia. Wychodzi z potyczki ciężko poparzony. Na początku hertasi, jaszczuropodobne stworzenia używane do zbierania żywności i pomocy w pewnych problemach, pomagają leczyć Aubriego, ale trondi'irn szóstego skrzydła, Winterhart, wchodzi i mówi im, że Shaiknam i Garber rozkazali im pracować tylko z nieposzkodowanym personelem. Traktowanie hertasi doprowadza do zaangażowania Gestena i rozwiązania problemu. Pojawienie się Winterhart nie jest mile widziane, szczególnie dla Skana. Skan nie wie, kim to jest, ale wie, że ona jest trondi'irnem Zhaneel. Nie podoba mu się również to, jak całkowicie go zignorowała, jakby był tylko jakimś bezmózgim zwierzęciem. Tylko Cinnabar i Tamsin powstrzymują Skana przed fizycznym skrzywdzeniem Winterhart. Winterhart jest obojętna, ale wie też, jak leczyć rannego gryfona. Wizyta Zhaneel u Amberdrake'a nie przebiegła zgodnie z planami Drake'a. Drake założył, że samica gryfona będzie chciała sesję malowania piór, by stać się bardziej pożądaną dla samca gryfona. Po spotkaniu z Zhaneel Drake zdaje sobie sprawę, że ten „gryfo-sokół” potrzebuje zastrzyku pewności siebie. Sugeruje, by wzięła swoje „wady” i wykorzystała je jako zalety. Zachęca ją do używania rąk do rzeczy, które człowiek zazwyczaj by robił. Ona bierze jego radę do serca i tworzy własny tor przeszkód. Z pomocą Gestena, hertasi Amberdrake'a, i Vikterena, maga, tworzy tor przeszkód z wieloma pułapkami i niebezpieczeństwami. Podczas gdy Zhaneel kontynuuje trening, wielu innych gryfonów, ludzi i nieludzi zaczyna się pojawiać, by ją obserwować. W tym samym czasie Garber, zastępca dowódcy szóstego skrzydła, dowiaduje się o treningu Zhaneel i postanawia, że Winterhart musi iść to powstrzymać. Winterhart konfrontuje się z Zhaneel, stwierdzając: „Ty (Zhaneel) nie miałaś rozkazów ani zezwolenia”, ale Winterhart jest zaskoczona, gdy zazwyczaj cicha Zhaneel wstaje i piszczy: „Rozkazy? Jestem na urlopie! Ci, którzy mi pomagają, są po służbie! Po co nam rozkazy, po co zezwolenia? Czy mamy teraz prosić o urlop, by się załatwić?” Po ataku Zhaneel na Winterhart, Skan również dołącza do ataku, zanim Winterhart zostaje w końcu poproszona przez Zhaneel o rozmowę na osobności. Tymczasem Shaiknam i Garber naprawdę popsuli swoje stanowiska. Podczas bitwy wielu magów szóstego skrzydła użyło tak dużo magii, że wpadli w śpiączkę. Jedynym sposobem, by wybudzić ich ze śpiączki przy życiu, było odesłanie ich do uzdrowiciela, niestety Shaiknam powiedział, że są po prostu leniwi i zostawił ich tam, by umarli. Z powodu obojętności Shaiknama magowie wezwali spotkanie z Urtho. Żądali, aby albo Shaiknam odszedł, albo oni. W tym czasie Vikteren oświadcza, że jest Mistrzem Magii i że będzie miał głos w tej sprawie. Ponadto powodem, dla którego większość gryfonów walczyła dalej, było to, że Urtho kontrolował ich zdolność do kojarzenia się i posiadania dzieci. Po dowiedzeniu się o tym Vikteren, Amberdrake, Tamsin, Cinnabar i Skan postanawiają, że gryfony same powinny podejmować te decyzje. Vikteren daje Amberdrake'owi zestaw „kluczy maga”, które odblokują wszelkie magiczne blokady. Podczas gdy Urtho jest zajęty magami, Amberdrake, Cinnabar, Tamsin i Skandranon wchodzą do wieży Urtho i szukają formuły na kojarzenie się gryfonów. Podczas gdy Skandranon jest w bibliotece, wyczuwa innego gryfona. Z powodu ciekawej natury Skana używa klucza do otwarcia drzwi chronionych specjalną magiczną blokadą. Za drzwiami Skan odkrywa modele wszystkich różnych typów gryfonów unoszące się w powietrzu. Wtedy wyczuwa kolejnego gryfona w pokoju. Kechara, „nieudany” gryfon, jest trzymana w pokoju z powodu swoich deformacji. Jest dziecinna w naturze i ma skrzydła zbyt duże jak na jej ciało. Na początku atakuje Skana, ale po chwili zaczynają rozmawiać, a Skan dowiaduje się o niej wiele, a ona rozpoznaje jego postać wśród modeli na niebie. Skan zdaje sobie sprawę, że musi odejść, ale obiecuje Kecharze, że kiedyś do niej wróci. Po konfrontacji z Zhaneel Winterhart zostaje wysłana do Amberdrake'a. Amberdrake leczy uraz pleców, którego doznała, pomagając rannemu gryfonowi jakiś czas temu. Podczas gdy pomaga jej z fizycznymi urazami, dowiaduje się o nowych uczuciach, które ona przeżywa z powodu bezpośredniości Zhaneel. Winterhart przekonała sama siebie, że ponieważ są zwierzętami, gryfony są nieinteligentne i nadają się tylko do wykonywania rozkazów. Zaczyna również kwestionować swoją relację z Connem Levasem oraz swoją lojalność wobec Shaiknama i Garbera. Cinnabar i Tamsin zaczynają pracować nad zrozumieniem procesu kojarzenia się gryfonów. Gdy Skan przybywa, informują go, że zrozumieli, jak gryfony mogą mieć dzieci, a w ogóle nie wymaga to magii. Samice musiałyby pościć przez dwa dni, a następnie objadać się jedzeniem w dniu przed lotem godowym. Samce gryfonów musiałyby spędzić dwa dni w bardzo zimnym klimacie, aby ich nasienie stało się aktywne. Skan jest na początku zły na Urtho za ukrywanie tego przed gryfonami, ponieważ wierzy, że Urtho zrobił to tylko, by kontrolować gryfony. Prawdziwy powód, jaki Urtho podał w swojej książce, brzmi: „Zbyt często widziałem ludzkich rodziców, którzy byli zbyt młodzi, zbyt niestabilni lub w inny sposób nieodpowiedni lub niegotowi na dzieci, sprowadzających na świat dziecko po skazanym na zagładę, źle traktowanym dziecku. Nie dopuszczę do tego w przypadku moich gryfonów. Obserwując ich, a następnie ucząc innych, na co zwracać uwagę, mogę odkryć, które pary są pełne miłości i stabilne, which potencjalni rodzice mają cierpliwość i zrozumienie, by „być” rodzicami. I w ten sposób, może moje stworzenia będą miały szczęśliwszy start w życiu niż większość ludzi wokół nich. Choć nie jestem ekspertem w takich sprawach, przynajmniej nauczyłem się, jak obserwować działania innych, a doświadczenie może dać mi przewagę w ocenianiu, które pary są gotowe na potomstwo. Ci, którzy pragną dzieci, nie mogą sprowadzać ich do naszego niebezpiecznego świata z pragnienia kopii siebie, stworzenia do kształtowania i kontrolowania, sposobu na osiągnięcie tego, czego sami nie mogli, ani potrzeby czegoś, co zaoferuje bezwarunkową miłość. W tym celu muszą szukać gdzie indziej i najprawdopodobniej w sobie samych.” Skan zaczyna rozpowszechniać informacje uzyskane na temat formuły godowej. Zaczyna również trenować na torze przeszkód Zhaneel, kolejna próba zbliżenia się do interesującej gryfo-sokoła. Dzięki informacjom zebranym przez Skana podczas jego wyprawy na początku, Urtho stworzył pudełko, które może neutralizować broń Ma'ara. Ze względu na swoje specjalne dłonie, Zhaneel zostaje wybrana, by zanieść to pudełko na bitwę. Amberdrake planuje „zwycięską” ucztę dla powrotu Zhaneel z jej pierwszej misji. Zaprasza Skana i Zhaneel, ale nie mówi żadnemu z nich, że druga osoba również została zaproszona. Po uroczystości Skan rozmawia z Zhaneel i dowiadują się o swoich wzajemnych uczuciach. Wybucha wielka bitwa i wielu jest rannych. Uzdrowiciele i trondi'irni biegną wkoło, próbując uleczyć setki rannych stworzeń i ludzi. Amberdrake również trafia do leczenia i w końcu przeciąża się podczas uzdrawiania. Cinnabar w pewnym momencie pomaga Winterhart wyleczyć gryfona. Mówi jej, że ogólnie wygląda znacznie lepiej i że brakuje jej teraz tylko pozbycia się Conna Levasa. Cinnabar zwraca się wtedy do Winterhart „Reanno”. Reanno była kiedyś damą z pałacu Wysokiego Króla. Cinnabar sugeruje, aby Winterhart powiedziała Amberdrake'owi o swoim prawdziwym imieniu i historii. Po ich rozmowie Winterhart leży w swoim namiocie, relaksując się po godzinach leczenia. Conn Levas zagląda i Winterhart udaje, że śpi, żeby odszedł, nie otrzymując tego, czego naprawdę od niej chciał. Po jego wyjściu widzi cień wokół swojego namiotu i rozpoznaje go jako Amberdrake'a. Wzywa go do środka i razem odpoczywają. Winterhart wyznaje swoje prawdziwe imię i dlaczego ukrywała się przez cały czas. Amberdrake ujawnia Winterhart, że Ma'ar wszczepił urządzenie, które emitowało negatywną energię, powodując, że osoby bez tarcz czuły ogromny strach. Było za późno dla króla, ponieważ już nie żył, ale Urtho wysłał Skana, by odzyskał urządzenie i je zniszczył. To ujawnienie wydarzeń spowodowanych przez Ma'ara pomaga Winterhart zrozumieć, że nie jej winą jest to, że opuściła pałac w chwili największej potrzeby. W tym czasie toczy się więcej bitew, a ogólny konsensus jest taki, że Urtho przegrywa. Conn konfrontuje się z Winterhart i mówi o niej一些 poniżające rzeczy. Później idzie do Amberdrake'a porozmawiać i on w końcu wyznaje jej swoje uczucia. Shaiknam i Garber zostają przywróceni na stanowiska dowódców Szóstego Skrzydła z powodu zamachu na dowódcę, który ich zastąpił. Po powrocie na stanowiska gryfony decydują, że zbuntują się, a Skan zostaje z zadaniem poinformowania o tym Urtho. Ku zaskoczeniu Skana, Urtho już wie o buncie gryfonów. Urtho nadal wierzy, że może kontrolować gryfony, ponieważ jest jedynym, który trzyma w tajemnicy ich zdolności do rozrodu. Skan zaskakuje go, mówiąc, że gryfony nauczyły się, jak mieć własne dzieci, ale to szacunek i miłość do niego trzymają ich w jego służbie. Po ujawnieniu, że gryfony wiedzą, jak się rozmnażać, Skan wyjaśnia powód buntu przeciwko Shaiknamowi i Garberowi. Po spojrzeniu na mapę Urtho stwierdza, że Shaiknam jest głupcem, i Urtho rozdzieli nieludzi pomiędzy innych dowódców. Urtho również zaskakuje Skana, mianując Skana dowódcą gryfonów i rozkazując mu raportować bezpośrednio do niego. Urtho ujawnia Skanowi plan ewakuacji obszaru; w rzeczywistości niektóre rodziny zostały już ewakuowane z miasta. Skan mówi również Urtho, że widział modele i spotkał Kecharę. Dowiadujemy się, że Kechara była trzymana w wieży, ponieważ jest bardzo potężnym Mówcą Umysłu. Skan prosi Urtho, by dał Kecharę Zhaneel i jemu. Wszyscy niebojownicy zostali ewakuowani wraz z kilkoma artefaktami i książkami Urtho. W ostatnim dniu odbywa się bitwa. Aubri krąży nad polem, wracając na swoją pozycję, gdy zauważa ludzi z Szóstego Skrzydła wycofujących się i pozwalających siłom Ma'ara wejść na ziemię. Aubri widzi namiot, którego używają Shaiknam i Garber, i podsłuchuje rozmowę między Shaiknamem, Garberem i nieznaną osobą, która później okazuje się Connem Levasem. Aubri zostaje schwytany i oddany siłom Ma'ara. Conn Levas idzie do wieży na spotkanie z Urtho. Conn Levas wchodzi i rzuca ciernie Mirandy, bardzo śmiertelne urządzenie stworzone przez Ma'ara. Skan i Vikteren są sprowadzeni przez hertasi, a Skan skarży się hertasi, dlaczego zostawił Urtho samego z Connem Levasem. Gdy drzwi są otwarte, Skan widzi stan, w jakim jest Urtho, i używając jednego pazura rozrywa gardło Conna Levasa, a przy powrotnym ruchu tej samej łapy rzuca Conna przez pokój, łamiąc mu kręgosłup o stół. Vikteren pędzi do Urtho i stara się pomóc tak bardzo, jak może, dopóki Tamsin i Cinnabar nie wchodzą, by pomóc. Urtho mówi Skanowi o urządzeniu, które stworzył, a które zabije Ma'ara. Skan bierze urządzenie i odchodzi. Skan idzie do Snowstara, starego maga, i prosi go, by otworzył bramę w bezpieczne miejsce w pałacu. Snowstar mówi mu, że ma dobry pomysł na miejsce, które nie miałoby bezpośrednio strażników. Skan przechodzi i kończy w stajni. Gdy wychodzi z pokoju, do którego został przeniesiony, znajduje Kecharę, która została porwana przez Conna Levasa, oraz worek zawierający Aubriego. Wszyscy przechodzą przez sekretny korytarz do pałacu. Tymczasem Urtho postanawia, że spróbuje przekonać Ma'ara, by zaatakował go w wieży. Urtho wiedział, że umiera i że jeśli umrze, a Ma'ar akurat tam będzie, to on też umrze. Urtho otwiera bramę i zaczyna wyzywać Ma'ara, kusząc go, by przyszedł walczyć. Podczas gdy Urtho to robi, Kechara, Skan i Aubri wchodzą do pokoju z sekretnego korytarza, zaskakując Ma'ara. Skan ustawia urządzenie, a Kechara leci w stronę Urtho, z Aubrim i Skanem tuż za nią. Aubri utyka w bramie, dopóki Skan nie przepycha go. Urtho zamyka bramę i pyta „dlaczego poszli do Ma'ara w ten sposób”. Skan tylko się czerwieni, a Urtho mówi im, że nie mają dużo czasu. Skan pyta go, czy może otworzyć bramę do krainy, do której mieli się ewakuować, a Urtho mówi, że spróbuje. Ludzie, którzy się ewakuowali, widzą eksplozję w oddali, sygnalizującą śmierć Urtho. W tym samym czasie otwiera się brama i wypadają z niej Kechara i Aubri. Brama zaczyna się zapadać, a Aubri mówi im, że Skan jest jeszcze w środku. Vikteren utrzymuje bramę otwartą wystarczająco długo, by Skan mógł przejść, ale nie pojawia się jako niegdyś Czarny Gryfon, lecz jako Biały Gryfon. Po zapadnięciu się bramy magowie muszą postawić tarcze, by chronić ludzi z powodu burzy magicznej powstałej na skutek śmierci zarówno Ma'ara, jak i Urtho.


Plan wydobycia ropy w przeszłości kończy się sukcesem, ponieważ powrót do teraźniejszości okazuje się możliwy. Steve Stanley odkrywa, że Amerykanie są wspierani przez arabskich żołnierzy, którzy przenieśli się w czasie, aby zabezpieczyć ekspedycję.[sep]Książka jest podzielona na trzy różne części. Pierwsza część opisuje kilka starożytnych artefaktów, które okazują się pozostałościami przedmiotów z epoki nowożytnej: część aparatu tlenowego pilota czczoną przez wieki jako katolicką relikwię świętego, wyraźnie rozpoznawalny ślad Jeepa odkryty podczas prac archeologicznych na Gibraltarze, znaleziony w tej samej warstwie co szkielet wczesnego hominida oraz równie stary granatnik modelu dopiero wprowadzonego do uzbrojenia armii USA. William W. Francis, ambitny oficer United States Navy, przekonuje się, że podróże w czasie są możliwe i udaje mu się uruchomić tajny projekt mający na celu opracowanie urządzenia technologicznego zdolnego do przenoszenia ludzi i materiałów w czasie. Druga część opisuje projekt „Chronotron”, pomyślną realizację maszyny czasu, która początkowo potrafi przenosić rzeczy tylko w przeszłość. Wierzy się, że transfer w przyszłość zostanie wkrótce rozwiązany. Amerykańska administracja decyduje się przenieść maszyny do wydobycia ropy naftowej 5 milionów lat w przeszłość, zainstalować je na złożach ropy na Bliskim Wschodzie i transportować ropę przez wówczas wyschnięty basen Morza Śródziemnego na wybrzeża Morza Północnego, gdzie maszyny czasu działające w odwrotnym kierunku przetransportują ją do epoki nowożytnej. Kosztowny projekt jest utrzymywany w ścisłej tajemnicy. Sprzeciw naukowców, że transfer w przyszłość może być jedynie marzeniem, że projekt może wyczerpać kraj w nowym wyścigu zbrojeń i że historia ludzkości może zostać nieodwracalnie zmieniona, jest ignorowany. Trzecia część przedstawia Steve'a Stanleya, pilota wojskowego wybranego do udziału w projekcie. Jego zadaniem jest ochrona instalacji i specjalistów przeniesionych w przeszłość. Stanleyowi udaje się bezpiecznie wylądować w prehistorycznym basenie Morza Śródziemnego. Jest zaskoczony, gdy dociera w środku totalnej wojny, w której nowo przybyli są ostrzeliwani przez artylerię jądrową. Dowiaduje się, że plan poszedł całkowicie nie tak: odizolowane grupy Amerykanów zostały rozrzucone w czasie bardziej niż obliczano, powrotny transfer w czasie jest niemożliwy, a co gorsza, Arabowie odkryli plan i postanowili uderzyć, wysyłając własnych żołnierzy do tego samego okresu, aby zniszczyć amerykańską ekspedycję. Stanley spotyka ludzi, którzy przybyli z różnych przyszłości, w tym taką, w której Stany Zjednoczone ograniczają się do wschód od Missisipi, a Meksyk jest supermocarstwem. Większość podróżników w czasie, niezdolnych do przystosowania się do życia bez nowoczesnych udogodnień i nieposiadających praktycznych umiejętności, została ewakuowana do bazy na Bermudach, a reszta próbuje odeprzeć atakujących i uratować nieświadome niczego nowo przybyłe osoby. Ogólnie sytuacja wydaje się beznadziejna, a garstka współczesnych ludzi nie ma szans na zbudowanie nowej cywilizacji.


Ax zabiera grupę do Kliniki, gdzie bohaterowie morfują się w muchy, aby odzyskać normalny rozmiar. Wcześniej Visser Trzeci ląduje na Jake'u i tymczasowo walczy z Animorphami, ponieważ popiera Helmakronów.[sep]Podczas gdy Rachel próbuje namówić Cassie, by poszły z nią na plażę, Cassie zauważa coś, co wygląda jak zabawkowy statek kosmiczny przymocowany do jej pompy wodnej. Cassie zauważa, że to miejsce, gdzie ukryła niebieską skrzynkę, i jest tym nieco zaniepokojona, ale odsuwa od siebie te myśli i odstawia statek wśród innych rzeczy przeznaczonych na cele charytatywne. Wyruszają na plażę, a po powrocie znajdują Jake'a. Zauważają inny „zabawkowy” statek kosmiczny przymocowany do pompy wodnej i, gdy na niego patrzą, odłącza się i odlatuje. Animorphowie natychmiast zwołują zebranie i postanawiają udać się do sklepu z używanymi rzeczami, aby spróbować odzyskać statek kosmiczny, który Cassie widziała wcześniej. Będąc tam, statek zaczyna do nich strzelać i żąda, by się poddali i przynieśli im „źródło zasilania”. Odlatuje, a oni zdają sobie sprawę, że leci z powrotem do Kliniki Rehabilitacji Dzikich Zwierząt, aby odzyskać niebieską skrzynkę. Ponieważ to statek kosmiczny, może poruszać się znacznie szybciej niż ich ptasie morfowania, a gdy wracają, odkrywają z przerażeniem, że pompa została przecięta, a statek ukradł niebieską skrzynkę. Pojawiają się błyski, a Tobias, Cassie i Marco stają się znacznie mniejsi (mają około jednej szesnastej cala). Cassie i Marco postanawiają udawać poddanie się Helmakronom, czyli obcym znajdującym się na pokładach statków kosmicznych, podczas gdy Tobias zostaje z Rachel. Ujawnia się, że u Helmakronów władzę sprawują samice, podczas gdy samce są słabe i bezradne. Cassie i Marco twierdzą, że pracują dla Yeerków (których Helmakronowie znają i nienawidzą) oraz że Visser Trzeci może im zdobyć skrzynkę. Ostatecznie doganiają Vissera, który jest na zebraniu Wspólnoty (wraz z Chapmanem i innymi kontrolerami). Morfują się w muchy, aby uciec ze statku, będąc teraz małymi jak komórki. Kontrolerom udaje się trafić szczęśliwym strzałem i niszczą statek, a Cassie i Marco uchodzą w ostatniej chwili. Odkrywają, że wylądowali na głowie Chapmana. Inny statek helmakroński zwabił resztę Animorphów w to miejsce w próbie kradzieży niebieskiej skrzynki. Podczas zebrania Helmakronowie atakują, bezmyślnie zmniejszając wszystkich obecnych na spotkaniu. Na widok niebieskiej skrzynki, a także przy delikatnym namawianiu Vissera Trzeciego, wszyscy kontrolerzy zaczynają próbować ją chwycić, co wywołuje ogromny chaos. Cassie morfuje się w wieloryba, aby rozbić statek. Ona i pozostali Animorphowie ostatecznie lądują na Axie, który jest jedynym Animorphem, który nie został zmniejszony. Visser Trzeci i wielu kontrolerów również ląduje na Axie. Visser Trzeci chwilowo staje po stronie Animorphów, mówiąc: „Nie wiem, jak wy na to patrzyście, Andalici, ale ci Helmakronowie naprawdę, naprawdę, bardzo mnie denerwują”. Ax, w morfu harciera, leci do Ogrodów, gdzie wszyscy zdobywają i morfują się w mrówkojady, co przywraca im normalny rozmiar podczas morfowania. Jako mrówkojady Jake i Rachel wsysają Helmakronów, a Animorphowie, kontrolerzy i Helmakronowie dochodzą do porozumienia, dzięki czemu wszyscy odzyskują swoje rozmiary. Zanim książka się kończy, Marco i Cassie dają samcom Helmakronów nieco motywującej rozmowy, a kończy się to kłótnią między Helmakronami, płciami żeńską i męską. *Wprowadzenie Helmakronów.


Kitiara zyskała poparcie Lorda Sotha, który po jej walce ze strażnikami zgodził się służyć w jej armii. Tymczasem sojusz Rycerzy i Towarzyszy z Ludem Lodu zaatakował Zamek Lodowej Ściany, gdzie Laurana zabiła Feal-Thasa przy użyciu magicznego topora.[sep]Cesarz Smoków Ariakas uknuł plan, by zgubić Rycerzy Solamnii, i wysłał Wysoką Panią Smoków Kitiarę uth Matar, by skusić żądznego władzy rycerza Dereka Crownguarda informacją o położeniu Kuli Smoczej, którą – w przekonaniu Ariakasa – Rycerze nie będą w stanie opanować. Przebrana Kitiara przekonuje Dereka, że Kule Smocze mogą pomóc Rycerzom odeprzeć najazd na ich ojczyznę. W rezultacie Derek wraz z towarzyszami, Brianem Donnerem i Aranem Tallbowem, wyrusza do byłego portu morskiego Tarsis, aby dowiedzieć się więcej o Kulach Smoczych. Następnie Kitiara udaje się do miasta Haven, by zbadać możliwy udział jej przyjaciół i rodziny w śmierci Wysokiej Pana Smoków Verminaarda. Kitiara szybko potwierdza, że jej były kochanek, Tanis Półelf, oraz jej przyrodni bracia Raistlin i Caramon Majere brali udział w śmierci Verminaarda. Kitiara dowiaduje się również, że Tanis podróżuje ze swoją byłą dziewczyną, niewiarygodnie piękną księżniczą elfów Lauraną, i pochłonięta zazdrością staje się niebezpiecznie obsesyjna na punkcie Laurany. Kitiara podróżuje do Zamku Lodowej Ściany, a między nią a mrocznym elfim czarodziejem Feal-Thasem, Wysokim Panem Smoków Armii Białej, rodzi się rywalizacja. Żąda ona, by Feal-Thas pozwolił Rycerzom zabrać powierzoną mu Kulę Smoczą, gdy tam przybędą, a Feal-Thas nalega, by najpierw pokonała straszliwego strażnika Kuli. Kitiara czyni to, a następnie udaje się do miasta Tarsis w poszukiwaniu swoich dawnych towarzyszy. Derek i jego towarzysze również przebywają w Tarsis. Tam Brian zakochuje się w estetyczce o imieniu Lilith, która kieruje ich do kendra Tasslehoffa Burrfoota. Kender pomaga rycerzom rozszyfrować książkę, która potwierdza, że w Zamku Lodowej Ściany przechowywana jest Kula Smocza. Zanim jednak rycerze mogą cokolwiek zrobić z tą wiedzą, miasto Tarsis zostaje zaatakowane przez Czerwoną Armię Smoków. Towarzysze, którzy również znajdują się w Tarsis, rozdzielają się podczas ataku armii na miasto. Tanis Półelf, Caramon, Raistlin, Tika Waylan, Riverwind i Złotowłosa podróżują z Alhaną Starbreeze do królestwa elfów Silvanesti (ich podróże są szczegółowo opisane w „Smokach Zimowej Nocy”). Tymczasem Kitiara namierzyła pozostałych Towarzyszy: Sturma Brightblade’a, Flinta Fireforge’a, Tasslehoffa Burrfoota, Elistana, Gilthanasa i Lauranę. Po potajemnym obserwowaniu Laurany Kitiara decyduje, że księżniczka elfów jest zbyt piękną rywalką, by pozwolić jej żyć, i rozkazuje swoim siłom zaatakować Towarzyszy, podczas gdy ona sama zastawia zasadzkę na Lauranę. Kitiara atakuje Lauranę od tyłu, zaskakując elfkę. Spodziewa się łatwego zwycięstwa nad rywalką, którą uważa za rozpieszczoną księżniczkę, ale Laurana walczy zaciekle i tylko dzięki pomocy sivackiego drakoniana Slitha Kitiara w końcu potrafi unieszkodliwić Lauranę. W międzyczasie reszta sił Kitiary zostaje pokonana przez Elistana i Sturma. Kitiara i Slith ciągną Lauranę do pobliskiej uliczki, ale zanim Kitiara zdąży ją zabić, zostaje odpędzona przez przybycie grupy rycerzy Dereka Crownguarda i Elistana. Rycerze Dereka dołączają następnie do reszty Towarzyszy, by odzyskać Kulę Smoczą z Zamku Lodowej Ściany (szczegóły tego wydarzenia są w „Smokach Zimowej Nocy” tylko krótko omawiane lub wspomniane). Więcej dowiadujemy się o zaciekłej rywalizacji między Sturmem Brightblade’em a Derekiem Crownguardem, przy czym ten ostatni jest głównym powodem, dla którego Sturm nie mógł ukończyć prób, by zostać rycerzem. Aran, a zwłaszcza Brian, zaczynają sympatyzować ze Sturmem. Kitiara jest dręczona snami o ciemnej Bogini Takhisis i rycerzu śmierci zwanym Lordem Sothem. Nie wie ona wówczas, że Takhisis próbuje zdobyć usługi Sotha w Wojnach Smoków, a Soth będzie służył tylko Wysokiej Pani Smoków, która będzie miała odwagę spędzić jedną noc w jego zamku. Zmusza ją do powrotu do dowództwa Armii Smoków w mieście Sanction. Rozprzestrzeniają się podejrzenia dotyczące możliwego udziału Kitiary w śmierci Verminaarda i jej powiązań z Towarzyszami. Cesarz Ariakas obawia się, że może ona próbować przejąć władzę, i każe ją zbadania. Kitiara zostaje uznana za winną, częściowo dzięki zeznaniom Feal-Thasa, i uwięziona. Po raz pierwszy Kitiara modli się do Takhisis i obiecuje zrobić cokolwiek, nawet stanąć twarzą w twarz z Lordem Sothem, jeśli jej życie zostanie oszczędzone. Słyszy ją, dzięki przepowiadaniu, inna kochanka Ariakasa, Iolanthe. Iolanthe uwalnia Kitiarę i wiąże ją z obietnicą dotyczącą Lorda Sotha, czując, że Kitiara ostatecznie zwycięży w walce o władzę z Ariakasem. Sturm, Derek i reszta drużyny spotykają tubylców z Lodowej Ściany i proszą ich o pomoc w pokonaniu Feal-Thasa. Laurana uknuła plan, by użyć magii Elistana, aby pomóc im zaatakować twierdzę Feal-Thasa, Zamek Lodowej Ściany, a Ludzie Lodu zgadzają się pomóc. Ludzie Lodu dają również Lauranie Zdobywcę Mrozu, magiczną topór bitewny wykonany z lodu, na nadchodzącą bitwę. Towarzysze i ich sojusznicy z Ludu Lodu skutecznie atakują Zamek Lodowej Ściany i konfrontują się z Feal-Thasem. Aran i Brian padają ofiarą wilków Feal-Thasa, ale potem Laurana używa Zdobywcy Mrozu, by zabić Feal-Thasa. Jak szczegółowo opisano w „Smokach Zimowej Nocy”, Towarzysze znajdują nie tylko Kulę Smoczą, ale także zamrożonego dobrego smoka i złamaną włócznię smoczą. Kitiara dociera do zamku Lorda Sotha, walczy z wieloma jego strażnikami i stawia mu czoło, zanim traci przytomność. Lord Soth jest pod wrażeniem, daje jej ochronę przed jego strażnikami, gdy ona śpi, i zgadza się dołączyć do armii Takhisis pod dowództwem Kitiary.


Zdegustowani światem, Bouvard i Pécuchet postanawiają zrezygnować z dalszych poszukiwań intelektualnych i powrócić do kopiowania jak dawniej. Utwór kończy się sceną przygotowań bohaterów do budowy dwuosobowego biurka, przy którym planują wspólnie pracować.[sep]Bouvard i Pécuchet opisuje przygody dwóch paryskich kopistów, François Denisa Bartholomée’a Bouvarda i Juste’a Romaina Cyrille’a Pécucheta, w tym samym wieku i o niemal identycznym usposobieniu. Poznają się pewnego upalnego dnia lata 1838 roku nad kanałem Saint-Martin i natychmiast nawiązują symbiotyczną przyjaźń. Gdy Bouvard dziedziczy spory majątek, obaj postanawiają przenieść się na wieś. Znajdują posiadłość w pobliżu miasteczka Chavignolles w Normandii, między Caen a Falaise, na zachód od Rouen. Ich poszukiwanie intelektualnej stymulacji prowadzi przez lata do tego, że błądzą przez niemal każdą dziedzinę wiedzy. Flaubert wykorzystuje ich poszukiwania, by obnażyć ukryte słabości nauk i sztuki, gdyż niemal każdy projekt, jaki Bouvard i Pécuchet obiorą sobie za cel, kończy się niepowodzeniem. Ich wysiłki przeplatają się z historią ich pogarszających się relacji z lokalnymi mieszkańcami, a rewolucja z 1848 roku staje się okazją do wielu przygnębiających dyskusji. Rękopis urywa się w pobliżu końca powieści. Według jednego z zestawów notatek Flauberta, mieszkańcy miasteczka, wściekli na wybryki Bouvarda i Pécucheta, próbują zmusić ich do opuszczenia okolicy lub umieścić ich w zakładzie psychiatrycznym. Zdegustowani światem w ogóle, Bouvard i Pécuchet ostatecznie postanawiają „wrócić do kopiowania jak dawniej” (copier comme autrefois), rezygnując ze swych intelektualnych wędrówek. Utwór kończy się ich gorliwymi przygotowaniami do zbudowania dwuosobowego biurka, przy którym będą pisać. http://garethlong.net/bouvardAndPecuchet/bouvardAndPecuchet.html Pierwotnie zamierzano dołączyć do tego dużą próbkę tego, co przepisują: być może sottisier (antologię głupich cytatów), Słownik Powszechnie Przyjętych Pomysłów (encyklopedia powszechnych wyobrażeń) lub połączenie obu tych dzieł.


Harris twierdzi, że metafizyczna wolna wola istnieje, ponieważ myśli nie powstają w sposób zdeterminowany, co potwierdzają dowody z psychologii i neurobiologii. W związku z tym uważa on, że kara wymierzana z zemsty jest racjonalna, podczas gdy modyfikacja zachowania pozostaje nieuzasadniona.[sep]Argumentacja Sama Harrisa wypływa z dwóch przesłanek: „(1) niektórzy ludzie prowadzą lepsze życie niż inni oraz (2) te różnice są powiązane w pewny, nie do końca arbitralny sposób ze stanami ludzkiego mózgu i stanami świata”. Idea polega na tym, że opisując możliwe „lepsze” i „gorsze” życie dla siebie, człowiek po prostu opisuje fakty materialne (wiele z nich dotyczy jego mózgu). Uznając to, Harris twierdzi, że musimy wywnioskować istnienie faktów dotyczących tego, które kursy działania pozwolą dążyć do lepszego życia. Harris zaświadcza o znaczeniu przyznania, że takie fakty istnieją, ponieważ – jak mówi – ta logika ma zastosowanie również do grup jednostek. Sugeruje, że istnieją lepsze i gorsze sposoby, aby całe społeczeństwa dążyły do lepszego życia. Podobnie jak w skali jednostki, dla społeczeństw może istnieć wiele różnych ścieżek i „szczytów” prowadzących do rozkwitu – oraz o wiele więcej sposobów na porażkę. Następnie Harris przedstawia pragmatyczny argument, że nauka mogłaby użytecznie zdefiniować „moralność” w oparciu o takie fakty (dotyczące dobrostanu ludzi). Często jego argumenty wskazują na to, że problemy z tym naukowym definicowaniem moralności wydają się być problemami wspólnymi dla całej nauki, a także dla rozumu i słów w ogóle. Harris poświęca również trochę czasu na opisanie, w jaki sposób nauka mogłaby podjąć niuanse i wyzwania związane z identyfikowaniem najlepszych sposobów dla jednostek oraz grup jednostek na poprawę ich życia. Wiele z tych kwestii omówiono poniżej. Chociaż książka Harrisa omawia wyzwania, z jakimi musi zmierzyć się nauka o moralności, wspomina również, że jego argument naukowy jest w istocie filozoficzny. Co więcej, twierdzi, że tak jest w przypadku prawie wszystkich badań naukowych. Wspomina, że nowoczesna nauka sprowadza się do ostrożnego stosowania zaakceptowanych pierwszych zasad filozoficznych, takich jak empiryzm i fizykalizm. Sugeruje również, że nauka już bardzo mocno rozstrzygnęła kwestie wartości, odpowiadając na pytanie „w co mam wierzyć i dlaczego mam w to wierzyć?”. Harris uważa, że nie powinno być zaskoczeniem, że normatywne nauki etyczne są lub byłyby podobnie oparte na fundamentalnych założeniach (normach podstawowych). Harris mówi: Sposób, w jaki jego zdaniem nauka mogłaby zająć się kwestiami moralnymi, czerpie z różnych stanowisk filozoficznych, takich jak realizm etyczny (istnieją fakty warte nazywania „faktami moralnymi”) i naturalizm etyczny (te fakty odnoszą się do świata fizycznego). Harris twierdzi, że nauka o moralności może przypominać utylitaryzm, ale że nauka ta jest – co ważne – bardziej otwarta, ponieważ obejmuje ewoluującą definicję dobrostanu. Zamiast więc angażować się w redukcyjny materializm, Harris uznaje argumenty rewizjonistów, że same definicje psychologiczne są uwarunkowane badaniami i odkryciami. Harris dodaje, że każda nauka o moralności musi uwzględniać wszystko, od emocji i myśli po rzeczywiste działania i ich konsekwencje. Dla Harrisa propozycje moralne, a także ogólnie wyraźne wartości, dotyczą rozkwitu istot świadomych w społeczeństwie. Twierdzi, że „Moralność społeczna istnieje, aby podtrzymywać współpracujące relacje społeczne, a moralność można obiektywnie ocenić według tej normy”. Harris postrzega rozmowy niektórych filozofów o ściśle prywatnej moralności jako podobne do nieproduktywnych dyskusji o jakiejś prywatnej, osobistej fizyce. Harris omawia również to, jak wymienność perspektyw może stać się ważną częścią rozumowania moralnego. Wskazuje na „zasadę nieprzyjemnej niespodzianki”, w której ktoś uświadamia sobie, że popierał nieskuteczną normę moralną (np. zgłoszone przypadki polujących na Żydów nazistów odkrywających, że sami mają pochodzenie żydowskie). Harris identyfikuje trzy projekty dla nauki w jej relacji do moralności: (1) wyjaśnianie, dlaczego ludzie robią to, co robią, w imię „moralności” (np. tradycyjna psychologia ewolucyjna), (2) określanie, których wzorców myślenia i zachowania ludzie powinni faktycznie przestrzegać (czyli nauka o moralności) oraz (3) ogólnie przekonywanie ludzi do zmiany ich sposobów. Harris mówi, że pierwszy projekt skupia się tylko na opisywaniu tego, co jest, podczas gdy projekty (2) i (3) skupiają się odpowiednio na tym, co powinno i co mogłoby być. Punktem widzenia Harrisa jest to, że ten drugi, preskryptywny projekt powinien być przedmiotem zainteresowania nauki o moralności. Wspomina jednak, że nie powinniśmy obawiać się „orzwellowskiej przyszłości” z naukowcami przy każdym drzwiach – istotny postęp w nauce o moralności mógłby być udostępniany w bardzo podobny sposób jak postępy w medycynie. Harris uważa, że ważne jest wyodrębnienie projektu (1) od projektu (2), w przeciwnym razie ryzykujemy popełnienie błędu moralistycznego. Podkreśla również znaczenie odróżnienia projektu (2) (pytania o to, co jest słuszne) od projektu (3) (próby zmiany zachowania). Mówi, że musimy zdać sobie sprawę, że niuanse ludzkiej motywacji są samym w sobie wyzwaniem; ludzie często nie robią tego, co „powinni” zrobić, aby nawet skutecznie być egoistami – jest każdy powód, by sądzić, że odkrycie tego, co jest najlepsze dla społeczeństwa, nie zmieniłoby z dnia na dzień nawyków każdego z jego członków. Harris nie wyobraża sobie, że ludzie, nawet naukowcy, zawsze podejmowali właściwe decyzje moralne – w rzeczywistości to właśnie jego argumentem jest to, że wielu z nich myli się co do faktów moralnych. Wynika to z wielu rzeczywistych wyzwań związanych z dobrą nauką w ogóle, w tym z ludzkich ograniczeń poznawczych i uprzedzeń (np. awersja do straty może wpływać na ludzkie decyzje w ważnych kwestiach, takich jak medycyna). Wspomina badania Paula Slovica i innych, aby opisać tylko kilka z tych ustalonych heurystyk umysłowych, które mogą nas powstrzymać przed właściwym rozumowaniem. Chociaż wspomina, że szkolenie może łagodzić wpływ tych uprzedzeń, Harris martwi się badaniami pokazującymi, że niekompetencja i ignorancja w danej dziedzinie prowadzą do pewności siebie (efekt Dunninga-Krugera). Harris wyjaśnia, że debaty i niezgoda są częścią metody naukowej i że jedna strona może z pewnością się mylić. Wyjaśnia również, że wszystkie debaty wciąż dostępne nauce ilustrują, ile pracy jeszcze można wykonać i ile rozmów musi się jeszcze toczyć. Książka jest pełna kwestii, które – zdaniem Harrisa – są dalekie od bycia empirycznie i moralnie szarymi strefami. To znaczy, że poza stwierdzeniem, że „rozsądne” myślenie o kwestiach moralnych sprowadza się do myślenia naukowego. Na przykład przywołuje jedną ankietę, w której stwierdzono, że 36 procent brytyjskich muzułmanów uważa, że apostaci powinni zostać straceni za swoją niewiarę, i mówi, że te osoby są „moralnie zdezorientowane”. Sugeruje również, że jest oczywiste, że samotność, bezradność i ubóstwo są „złe”, ale że wcale nie są to granice, do jakich dotarła i dotrze psychologia pozytywna. W jednym rozdziale, zatytułowanym Iluzja wolnej woli, Harris argumentuje, że istnieje mnóstwo dowodów w psychologii (np. iluzja introspekcji) lub konkretnie związanych z neurobiologią wolnej woli, które sugerują, że metafizyczna wolna wola nie istnieje. Jego zdaniem jest to intuicyjne; „ciągi myśli... przekazują pozorną rzeczywistość wyborów, dokonywanych swobodnie. Ale z głębszej perspektywy... myśli po prostu powstają (co innego mogłyby zrobić?)”. Dodaje: „Iluzja wolnej woli jest sama w sobie iluzją”. Konsekwencją nieistnienia wolnej woli może być działający determinizm, a Harris ostrzega nas, aby nie mylić tego z fatalizmem. Jedną z konsekwencji zdeterminowanej woli, jak mówi Harris, jest to, że karanie ludzi z zemsty staje się nieracjonalne – modyfikacja zachowania i odstraszanie innych wydają się być nadal potencjalnie uzasadnionymi powodami do karania. Jest tak szczególnie dlatego, że modyfikacja zachowania jest rodzajem lekarstwa na złe zachowania; Harris przedstawia eksperyment myślowy: Harris uznaje hierarchię考虑 moralnej (np. ludzie są ważniejsi od bakterii lub myszy). Mówi, że z tego wynika, że w zasadzie mógłby istnieć gatunek, w porównaniu z którym my jesteśmy stosunkowo nieistotni (choć wątpi, aby taki gatunek istniał). Harris popiera rozwój technologii wykrywania kłamstw i wierzy, że byłoby to ogólnie korzystne dla ludzkości. Popiera również tworzenie wyraźnej globalnej cywilizacji ze względu na potencjał stabilności pod rządami rządu światowego. Zgodnie z definicją moralności Harrisa, mówi, że musimy zapytać, czy religia zwiększa dzisiaj ludzki rozkwit (niezależnie od tego, czy zwiększała go w odległej przeszłości). Argumentuje, że religie mogą być praktykowane w dużej mierze dlatego, że pasują do ludzkich tendencji poznawczych (np. animizm). W opinii Harrisa religia i dogmat religijny są przeszkodą dla rozumu, a on omawia poglądy Francisa Collinsa jako jeden przykład. Harris krytykuje taktyki świeckich, takich jak Chris Mooney, którzy argumentują, że nauka nie jest fundamentalnie (a z pewnością nie powierzchownie) w konflikcie z religią. Harris postrzega to jako bardzo poważny nieporozumienie, które w protekcjonalny sposób próbuje uspokoić bardziej pobożnych teistów. Harris twierdzi, że społeczeństwa mogą odejść od głębokiej zależności od religii tak samo, jak odeszły od czarów, które – jak mówi – były kiedyś równie głęboko zakorzenione.


W kamieniołomie Alvin ujawnia swój talent, wycinając samodzielnie kamień młyński, który później zostaje użyty przez Niszczyciela do zranienia chłopca. Peggy wyjawia, że chroniła Alvina przez lata, a wrogiej sile udało się go zranić jedynie dlatego, że sam unieważnił jej moce.[sep]Rodzina Alvina wyrusza na zachód. Gdy próbują przekroczyć rzekę Hatrack, nieznana siła próbuje powstrzymać narodziny jeszcze nienarodzonego Alvina – ponieważ Alvin byłby siódmym synem siódmego syna, a w związku z tym posiadałby niesamowite moce jako Twórca. Siła ta spuszcza rzeką drzewo, aby zmiażdżyć wóz, w którym jedzie ciężarna pani Miller. Jej syn Vigor zmienia tor lotu drzewa, ale w trakcie tej czynności odnosi śmiertelne rany. Ponieważ siódmy syn musi przyjść na świat, gdy żyje pozostałych sześciu, Vigor desperacko trzyma się życia, aż do narodzin Alvina. O pomoc wstawia się pięcioletnia „pochodnia” (osoba, która między innymi widzi siły życiowe ludzi i w pewnych warunkach ich liczne alternatywne przyszłości) Peggy Guester, która widzi Alvina oraz jego możliwą przyszłość jako Twórcę. W miarę upływu lat Alvin unika licznych prób zabicia go przez nieznaną siłę, często dzięki interwencji tajemniczego obrońcy. Ojciec Alvina, niewierzący w Boga, jest przekonany, że duch wody próbuje zabić Alvina. Gdy Alvin ma siedem lat, do miasteczka przybywa nowy pastor, Thrower, który próbuje zbudować kościół. Ojciec Alvina odmawia pomocy, ale pani Miller każe wszystkim swoim synom pracować przy budowie świątyni. Podczas umieszczania belki szczytowej na konstrukcji kościoła belka zaczyna drżeć i pęka, zdając się chcieć spaść na Alvina. Jednak w powietrzu łamie się na pół i omija Alvina – to kolejny przykład bliskich śmierci doświadczeń chłopca. Gdy Alvin wraca do domu, drażni jedną ze swoich sióstr, szturchając ją, więc mści się na nim, wsypując igły do jego koszuli nocnej. Alvin zemści się, wykorzystując swój talent, by posłać na siostry karaluchy. Plan się udaje, a Alvin odnosi zwycięstwo nad siostrami. Później jednak ma wizję, którą nazywa Lśniącym Mężczyzną, i ten zmusza go do obietnicy, że będzie używać swojego talentu tylko do dobrych celów. Gdy Alvin ma dziesięć lat, do miasteczka założonego przez rodziców Alvina przybywa „Opowiadacz” (William Blake), wędrowny bajarz. Po odwiedzinach w domu szwagra Alvina (który kieruje Opowiadacza do domu Millerów) ten udaje się do kościoła, gdzie zauważa, że ołtarz został dotknięty przez złą istotę. Pastor Thrower wyrzuca go, a Opowiadacz idzie do Millerów, gdzie jego terminowa interwencja powstrzymuje pana Millera przed zabiciem Alvina. Opowiadacza witają z otwartymi ramionami. Opowiadacz pomaga nazwać nieznaną siłę, która próbuje powstrzymać Alvina przed ujawnieniem jego prawdziwej mocy Twórcy: jest to Niszczyciel. Tymczasem pastor Philadelphia Thrower staje się narzędziem Niszczyciela – czyli tej złej siły, która dotknęła ołtarz. Wkrótce rodzina Millerów udaje się do kamieniołomu, aby wyciąć kamień młyński. Tam ujawnia się talent Alvina – samodzielnie wycina kamień młyński przez twardą skałę. W nocy Opowiadacz i pan Miller strzegą kamienia. Pan Miller opowiada Opowiadaczowi historię o tym, jak jakaś siła próbuje go użyć do zabicia Alvina – ujawniając powód, dla którego pan Miller miał zabić Alvina w momencie przybycia Opowiadacza. Opowiadacz radzi panu Millerowi, by odesłał Alvina w jakieś miejsce, gdzie będzie bezpieczny. Następnego dnia kamień młyński jest zabierany do domu. Niszczycielowi wreszcie udaje się zranić Alvina, spuszczając na niego kamień młyński. Opowiadacz zachęca go, żeby się wyleczył. Alvin to robi, ale odkrywa, że część kości nie jest w stanie wyleczyć sam i popada w okres złego stanu zdrowia. Uświadamia sobie, że może potrzebować zewnętrznej pomocy, aby się wyleczyć. Pastor Thrower (działający jako chirurg) próbuje go zabić, ale odkrywa, że nie jest mu to dane z powodu tajemniczej siły. Alvin leczy się (z pomocą brata Measure’a, który przeprowadza operację). Alvin zostaje zatrudniony jako praktykant u kowala w miasteczku nad rzeką Hatrack, gdzie się urodził. Opowiadacz spotyka się z Peggy. Ujawnia się, że ona, używając swoich mocy pochodni i płodu, w którym urodził się Alvin, chroniła go przez wszystkie te lata, a Niszczyciel był w stanie zranić Alvina kamieniem młyńskim tylko dlatego, że sam Alvin unieważnił jej moce, które próbowały go uratować. Kontynuacja książki, druga część opowieści o życiu Alvina, nosi tytuł „Czerwony Prorok”.


Podczas podróży do Meksyku Sal zapada na dyzenterię, a Dean porzuca go, by zająć się swoimi żonami. Po wyzdrowieniu Sal wraca do Nowego Jorku i planuje przeprowadzkę z Laurą do San Francisco. Ostatnia wizyta Deana kończy się jego powrotem do Camille, gdy dowiaduje się o braku funduszy Sala.[sep]Głównymi bohaterami książki są narrator, Salvatore „Sal” Paradise, i jego nowy przyjaciel Dean Moriarty, podziwiany za nonszalanckie podejście do życia i zmysł przygody; jest to nieokiełznany duszkiem, chętny do przeżywania wszelkich wrażeń, inspiracja i katalizator podróży Sala. Powieść składa się z pięciu części, z których trzy opisują podróże drogowe. Akcja toczy się w latach 1947–1950, jest pełna amerykańskiego kolorytu i wyznacza określoną erę w historii jazzu, „gdzieś pomiędzy okresem Ornithology Charliego Parkera a kolejnym, który rozpoczął się od Milesa Davisa”. Powieść jest w dużej mierze autobiograficzna: Sal jest alter ego autora, a Dean uosabienia Neala Cassady’ego. Epicki charakter przygód i samego tekstu buduje ogromne poczucie sensu i celu dla tematów i morałów zawartych w książce. Pierwsza część opisuje pierwszą podróż Sala do San Francisco w stanie Kalifornia. Zniechęcony po rozwodzie, jego życie zmienia się, gdy poznaje Deana Moriarty’ego, który jest „niesamowicie podekscytowany życiem”, i zaczyna tęsknić za wolnością drogi: „Wiedziałem, że gdzieś tam będą dziewczyny, wizje, wszystko; gdzieś tam zostanie mi wręczona perła”. Wyrusza w lipcu 1947 roku z pięćdziesięcioma dolarami w kieszeni. Po przejechaniu kilku autobusów i autostopem dociera do Denver, gdzie spotyka Carla Marxa, Deana i ich przyjaciół. Są imprezy – w tym wycieczka do opuszczonego miasta Central City. Ostatecznie Sal wyjeżdża autobusem i dociera do San Francisco, gdzie spotyka Remiego Boncoeur i jego dziewczynę Lee Ann. Remi załatwia Salowi pracę jako nocnego stróża w obozowisku dla marynarzy handlowych oczekujących na swój statek. Nie zatrzymując się na tym stanowisku zbyt długo, Sal znów wyrusza w drogę. „O, gdzie jest dziewczyna, którą kocham?” – zastanawia się. Wkrótce poznaje Terry, „najśliczniejszą małą Meksykankę”, w autobusie do Los Angeles. Pozostają razem, podróżując z powrotem do Bakersfield, a następnie do Sabinal, „jej rodzinnego miasta”, gdzie jej rodzina pracuje na polach. Poznaje brata Terry’ego, Ricky’ego, który uczy go prawdziwego znaczenia słowa „mañana” („jutro”). Pracując na polach bawełny, Sal uświadamia sobie, że nie jest stworzony do takiej pracy. Zostawiając Terry, wraca autobusem do Nowego Jorku i pokonuje ostatni odcinek z Times Square do Paterson, nie spotykając się z Deanem, który przyjechał go odwiedzić, zaledwie dwa dni. W tej części Kerouac nie tylko przedstawia wielu bohaterów książki, ale także jej główne konflikty i dylematy. Początkowo pokazuje Sala jako głęboko myślącego pisarza, który pragnie większej wolności. W miarę rozwoju fabuły ukazuje głębię i stopień wewnętrznego konfliktu Sala w pogoni za „wrażeniami”, rozdartego między romantyzowaną wolnością otwartej drogi a praktycznością bardziej ustatkowanego życia domowego. Dean pojawia się jako „żółta rzymska świeca”, która katalizuje akcję powieści. Jego nieokiełznany duch zaprasza Sala do podążania za nim, ale także zwiastuje problemy z zaangażowaniem i oddaniem, które powrócą później. W grudniu 1948 roku Sal świętuje Boże Narodzenie z krewnymi w Testament w stanie Wirginia, gdy zjawia się Dean z Marylou (zostawiając swoją drugą żonę, Camille, i ich noworodka, Amy, w San Francisco) i Edem Dunklem. Plany świąteczne Sala legają w gruzach, ponieważ „teraz znowu mnie ugryzł, a imię tego robaka to Dean Moriarty”. Najpierw jadą do Nowego Jorku, gdzie spotykają Carla i bawią się na imprezach. Dean chce, by Sal przespał się z Marylou, ale Sal odmawia. Hudsonem Deana wyruszają z Nowego Jorku w styczniu 1949 roku i docierają do Nowego Orleanu. W Algiers zatrzymują się u uzależnionego od morfiny Starego Byka Lee i jego żony Jane. Galatea Dunkel dołącza do męża w Nowym Orleanie, podczas gdy Sal, Dean i Marylou kontynuują podróż. Gdy już są w San Francisco, Dean ponownie porzuca Marylou, by być z Camille. „Dean zostawi cię na lodzie zawsze, gdy jest to w jego interesie” – mówi Salowi Marylou. Oboje krótko mieszkają w hotelu, ale wkrótce ona wyprowadza się, za nightclubowym właścicielem. Sal jest sam i na Market Street ma wizje poprzednich wcieleń, narodzin i odrodzenia. Dean znajduje go i zaprasza do zamieszkania ze swoją rodziną. Wspólnie odwiedzają kluby nocne i słuchają Slima Gaillarda i innych muzyków jazzowych. Pobyt kończy się na gorszej nutze: „nie wiem, co osiągnąłem, przyjeżdżając do Frisco”, i Sal odjeżdża, wracając autobusem do Nowego Jorku. W tej części Marylou podsumowuje dylemat braku zaangażowania i egoizmu Deana, mówiąc, że zawsze cię zostawi, jeśli nie jest to w jego interesie. Ten centralny konflikt pojawia się ponownie po powrocie Deana do Camille w San Francisco, porzuceniu jego dwóch towarzyszy podróży. Sal znów czuje się bezcelowo i bez kierunku. Spędził czas, podążając za innymi postaciami, ale jest niezadowolony z frenetycznego natury tego życia. Wiele euforii zniknęło, gdy staje się bardziej kontemplacyjny i filozoficzny. Wiosną 1949 roku Sal jedzie autobusem z Nowego Jorku do Denver. Jest przygnębiony i „samotny”; żaden z jego przyjaciół nie jest w pobliżu. Po otrzymaniu pewnej sumy pieniędzy, opuszcza Denver i jedzie do San Francisco, aby zobaczyć Deana. Camille jest w ciąży i nieszczęśliwa, a Dean zranił kciuk, próbując uderzyć Marylou za spanie z innymi mężczyznami. Camille wyrzuca ich, a Sal zaprasza Deana do Nowego Jorku, planując podróż dalej do Włoch. Spotykają Galateę, która strofuje Deana: „Masz absolutnie żadnego szacunku do nikogo poza sobą i swoimi wrażeniami”. Sal uświadamia sobie, że ma rację – Dean jest „ŚWIĘTYM GŁUPIEM” – ale też go broni, ponieważ „on ma sekret, którego wszyscy tak bardzo pragniemy poznać”. Po nocy jazzu i picia w Małym Harlemie na Folsom Street, wyruszają. W drodze do Sacramento spotykają „pedała”, który proponuje im usługi. Dean próbuje wyłudzić od niego trochę pieniędzy, ale otrzymuje odmowę. Podczas tej części podróży Sal i Dean prowadzą ekstatyczne dyskusje, odnajdując „TO” i „CZAS”. W Denver krótka kłótnia ukazuje rosnący rozdźwięk między nimi, gdy Dean przypomina Salowi o jego wieku, Sal będąc starszym z tej dwójki. Dostają Cadillaca z 1947 roku z biura podróży, który musi zostać dostarczony do Chicago. Dean prowadzi większość drogi, szalejąc, nieostrożnie, często przekraczając 100 mil na godzinę, dostarczając go w zniszczonym stanie. Autobusem jadą dalej do Detroit i spędzają noc na Skid Row, Dean mając nadzieję na znalezienie swojego włóczęgowskiego ojca. Z Detroit dzielą przejazd do Nowego Jorku i docierają do nowego mieszkania ciotki Sala na Long Island. Nadal bawią się w Nowym Jorku, gdzie Dean spotyka Inez i zapładnia ją, podczas gdy jego żona spodziewa się drugiego dziecka. Po zobaczeniu, jak traktuje Camille i Marylou, Sal wreszcie zaczyna rozumieć naturę swojej relacji z Deanem. Chociaż bardzo mu na nim zależy, kilka razy dyskutując o przyszłych planach życia na tej samej ulicy, uświadamia sobie, że uczucie to może nie być wzajemne. Sytuacje zaczynają się jednak zmieniać, ponieważ Sal otrzymał trochę pieniędzy ze swojej niedawno opublikowanej książki i może zacząć utrzymywać siebie, a także Deana, gdy ten przyjeżdża do Nowego Jorku. Sal odgrywa bardziej aktywną rolę w swojej wolności, zamiast po prostu podążać za Deanem. Wiosną 1950 roku Sal znowu czuje swędzenie podróży, podczas gdy Dean pracuje jako parkingowy na Manhattanie, mieszkając ze swoją dziewczyną Inez. Sal zauważa, że został zredukowany do prostych przyjemności – słuchania meczów baseballowych i robienia sztuczek z kartami. Autobusem Sal znów wyrusza w drogę, mijając Waszyngton, Ashland, Cincinnati, St. Louis i ostatecznie docierając do Denver. Tam spotyka Stana Shepharda, a dwaj planują jechać do Meksyku, gdy dowiadują się, że Dean kupił samochód i jest w drodze, aby do nich dołączyć. W zniszczonym sedanie Forda z 1937 roku trzej wyruszają przez Teksas do Laredo, gdzie przekraczają granicę. Są w ekstazie, zostawiając „wszystko za sobą i wchodząc w nowy i nieznany etap rzeczy”. Ich pieniądze mają większą wartość (10 centów za piwo), policja jest wyluzowana, cannabis jest łatwo dostępny, a ludzie są ciekawi i przyjaźni. Krajobraz jest wspaniały. W Gregoria spotykają Victora, miejscowego chłopca, który prowadzi ich do burdelu, gdzie mają swoją ostatnią wielką imprezę, tańcząc do mamba, pijąc i bawiąc się z nieletnimi prostytutkami. W Meksyku Sal choruje na dyzenterię i jest „deliryczny i nieprzytomny”. Dean go opuszcza, a Sal później reflektuje: „kiedy wyzdrowiałem, uświadomiłem sobie, jakim był szczurem, ale potem musiałem zrozumieć niemożliwą złożoność jego życia, jak musiał mnie tam zostawić, chorego, by zająć się swoimi żonami i kłopotami”. W tej części widzimy egoizm Deana w końcu rozciągający się na Sala, gdy zostawia Sala samego w Meksyku. Sal spadł na dno swojej rzeczywistości, widząc, jak Victor położył swoje obowiązki rodzinne ponad wolność drogi, a Dean nie był gotowy zrobić tego samego. To jest moment, w którym drogi się rozchodzą i Sal uświadamia sobie, że ma więcej do życia niż ciągłe przemieszczanie się. Dean, uzyskawszy papiery rozwodowe w Meksyku, najpierw wrócił do Nowego Jorku, aby poślubić Inez, tylko po to, by ją zostawić i wrócić do Camille. Po wyzdrowieniu z dyzenterii w Meksyku, Sal wraca do Nowego Jorku jesienią. Znajduje dziewczynę, Laurę, i planuje przeprowadzkę z nią do San Francisco. Sal pisze do Deana o swoim planie przeprowadzki do San Francisco. Dean odpisuje, że jest chętny przyjechać i towarzyszyć Laurze i Salowi. Dean przyjeżdża ponad pięć tygodni wcześniej, ale Sal jest na późnym spacerze sam. Sal wraca do domu do Laury i widzi egzemplarz Prousta i wie, że należy do Deana. Sal uświadamia sobie, że jego przyjaciel przyjechał, ale w momencie, gdy Sal nie ma pieniędzy na przeprowadzkę do San Francisco. Po usłyszeniu tego Dean podejmuje decyzję o powrocie do Camille, a przyjaciel Sala Remi Boncoeur odmawia prośby Sala o podwiezienie Deana na 40. Ulicę w drodze na koncert Duke’a Ellingtona w Metropolitan Opera House. Dziewczyna Sala Laura zdaje sobie sprawę, że to bolesny moment dla Sala i namawia go na odpowiedź, gdy grupa odjeżdża bez Deana; na co on odpowiada: „Będzie dobrze”. Sal później reflektuje, siedząc na molo nad rzeką pod niebem New Jersey o drogach i ziemiach Ameryki, które podróżował, i stwierdza: „... myślę o Deanie Moriartym, myślę nawet o Starym Deanie Moriartym, ojcu, którego nigdy nie znaleźliśmy, myślę o Deanie Moriartym”. Kerouac często opierał swoje fikcyjne postacie na przyjaciołach i rodzinie. {| class="wikitable" |- ! Osoba w rzeczywistości ! Imię postaci |- | Jack Kerouac | Sal Paradise |- | Gabrielle Kerouac | Ciotka Sala |- | Alan Ansen | Rollo Greb |- | William S. Burroughs | Stary Byk Lee |- | Joan Vollmer | Jane |- | Lucien Carr | Damion |- | Neal Cassady | Dean Moriarty |- | Carolyn Cassady | Camille |- | Hal Chase | Chad King |- | Henri Cru | Remi Boncoeur |- | Bea Franco | Terry |- | Allen Ginsberg | Carlo Marx |- | Diana Hansen | Inez |- | Alan Harrington | Hal Hingham |- | Joan Haverty | Laura |- | Luanne Henderson | Marylou |- | Al Hinkle | Ed Dunkel |- | Helen Hinkle | Galatea Dunkel |- | Jim Holmes | Tom Snark |- | John Clellon Holmes | Ian MacArthur |- | Ed Stringham | Tom Saybrook |- | Herbert Huncke | Elmer Hassel |- | Frank Jeffries | Stan Shephard |- | Gene Pippin | Gene Dexter |- | Allan Temko | Roland Major |- | Bill Tomson | Roy Johnson |- | Helen Tomson | Dorothy Johnson |- | Ed Uhl | Ed Wall |}


Rhapsody odkrywa, że Ashe jest w rzeczywistości Gwydionem, który został potajemnie wskrzeszony mocą gwiazdy po nieudanym ataku na demona F'Dor. Zagubiony fragment duszy Gwydiona posłużył do stworzenia Rakshasa, który siał chaos przybierając postać Ashe.[sep]Rhapsody wyrusza z Ashe, by dostarczyć pazur smoka, dawno temu ukryty wśród skarbów Ylorc, z obawy przed zemstą smoka na tych, którzy odmawialiby mu zwrotu. W trakcie podróży Ashe i Rhapsody zaczynają czuć się ze sobą swobodnie, choć ich relacje przerywane są sporami. Po przybyciu Rhapsody odkrywa, że smok jest zaskakająco przyjazny, i pozostaje z nim przez kilka dni przed odjazdem. Tymczasem w komnatach Ylorc Grunthor i Achmed odkrywają ukryty tunel prowadzący do Loritorium: niedokończonego arcydzieła budowniczego Ylorc z minionych wieków. Ku ich zaskoczeniu, podczas eksploracji napotykają Dhraciankę – jedną z ostatnich przedstawicielek niemal legendarnego rasy, z którego wywodzi się połowa dziedzictwa Achmeda. Dhracianka, nazywająca się Babcią, każe Achmedowi i Grunthorowi wrócić z Rhapsody. Rhapsody, po opuszczeniu jaskini smoka, udaje się do Tyrianu, leśnego siedliska Lirin, aby spotkać się i trenować z poprzednią właścicielką swojej żywiołowej miecza, Daystar Clarion. Podczas treningu doświadcza straszliwej wizji świata pochłoniętego przez krew po śmierci Patriarchy, przywódcy jednego z dwóch głównych ludzkich religii. Rhapsody wyrusza do Sepulvarty, siedziby Patriarchy, i skutecznie broni go przed atakiem demona F'Dor i jego sługą, Rakshasem. Następnie wraca do Ylorc, gdzie Grunthor i Achmed prowadzą ją do Babci. Babcia opowiada im o kolonii Dhracian, która żyła w górach Ylorc przez wieki i została zniszczona przez tego samego sabotażystę, który zamordował mieszkańców Loritorium. Pokazuje im również skarb, który kolonia miała chronić: śpiące Dziecko Ziemi, którego drugie żebro może służyć jako klucz do otwarcia Krypty Podziemia, więżącej większość F'Dor. Sen Dziecka Ziemi jest niepokojący, dręczony proroczymi koszmarami, ale Rhapsody nie potrafi pomóc. Po wreszcie zrozumieniu sekretu Ashe, Rhapsody wzywa go do swojego podziemnego domu w Ylorc starannie przygotowaną pieśnią. Gdy Ashe przybywa, Rhapsody wyjaśnia swoje wnioski: Ashe to Gwydion, od dawna uważany za zmarłego po nieudanym ataku na F'Dor, w trakcie którego połowa jego duszy została wyrwana. Gwydion został potajemnie wskrzeszony mocą gwiazdy, która niegdyś zdobiła rękojeść Daystar Clarion, co obudziło w nim smoczą stronę, i przez dziesięciolecia po ataku wędrował po ziemi w ukryciu. Zagubiony fragment jego duszy został użyty do stworzenia Rakshasa, który sprowadzał chaos, przybierając postać Ashe. Ashe i Rhapsody zostają kochankami, co wywołuje w Jo (przybranej siostrze Rhapsody) niekończącą się zazdrość. Rakshas wykorzystuje to, by oszukać Jo – podszywając się pod Ashe, sypia się z nią, co częściowo poddaje ją kontroli F'Dor. W próbie odzyskania skradzionego fragmentu duszy Ashe, Rhapsody wyrusza z Grunthorem i Achmedem, by zniszczyć Rakshasa. Pod wpływem demona Jo niemal zabija Achmeda pod koniec bitwy, zmuszając Rhapsody do zabicia jej, by uratować Achmeda, a następnie do walki o ocalenie jej duszy z chwytnych pnączy F'Dor. Kilka dni później Ashe i Rhapsody spotykają się ponownie na noc pełną objawień. Ashe zamyka wspomnienie tej nocy w perle, spodziewając się, że jedyną rzeczą, jaką powie, będzie informacja o jego ojcu, Llauronie, spreparowana, by wykorzystać Rhapsody w grze o władzę. W trakcie rozmowy Ashe i Rhapsody z zaskoczeniem odkrywają, że są (odpowiednio) Samem i Emily, którzy kochali się półtora tysiąca lat temu (To skomplikowane). Biorą ślub, ale Rhapsody zgadza się, że musi o wszystkim zapomnieć, aby samolubny plan Llaurona mógł się powieść. Wtedy korzeń zepsuty przez Rakshasa atakuje Dziecko Ziemi, próbując je porwać (a tym samym zdobyć klucz do Podziemia), ale Grunthor uprzedzony przez sen udaje się umieścić Rhapsody i Achmeda na odpowiednich pozycjach wystarczająco szybko, by odebrać zagrożenie. Wtedy zdają sobie sprawę, że Rakshas spłodził dzieci z skażoną krwią demona, które Rhapsody postanawia uratować.


Jeeves odradza pani Spottsworth przewiezienie opactwa do Ameryki, co uniemożliwia sfinalizowanie jego sprzedaży. Opowieść kończy się pozostaniem Jeevesa na służbie, ponieważ Bertie Wooster ukończył szkołę z wyróżnieniem.[sep]W przeciwieństwie do większości opowieści o Jeevesie i Woosterze, które tylko sporadycznie nawiązują do wydarzeń w świecie rzeczywistym, „Ring for Jeeves” osadzony jest wyraźnie w powojennej Anglii, gdzie zmiany społeczne zmusiły niektórych z byłych przedstawicieli zamożnej klasy próżniaczej do pozbycia się służby i poszukiwania zatrudnienia. Chociaż Bertie Wooster nie został jeszcze zmuszony do takich kroków, przed rozpoczęciem historii zapisał się do szkoły uczącej wyższe służby, jak radzić sobie samodzielnie. W jego nieobecności Jeeves zaoferował swoje usługi Williamowi Egertonowi Bamfylde’owi Ossinghamowi Belfry’emu, hrabiemu Rowcester, który znajduje się w kłopotach finansowych. Historia (w wydaniu brytyjskim) zaczyna się od przypadkowego spotkania w pubie bogatej wdowy Rosalindy Spottsworth i myśliwego, kapitana Biggara. Oboje poznali się wcześniej na wyprawie myśliwskiej, kiedy zginął pan Spottsworth. Pani Spottsworth jest w drodze, by spotkać się z hrabią Rowcester na zaproszenie jego siostry lady Moniki, z zamiarem kupna opactwa Rowcester. Kapitan Biggar ściga nieuczciwego bukmachera – postawił 5 funtów na dwa konie po wysokim kursie i wygrał 3000 funtów, by odkryć, że bukmacher zbiegł z pieniędzmi. W opactwie Rowcester Monica przybyła z mężem, sir Roderickiem, by pomóc w sprzedaży opactwa, i oboje są zaskoczeni, odkrywając, że hrabia jest w lepszej sytuacji finansowej, niż ostatnio słyszeli, i stać go nawet na utrzymanie służby. Ich zaskoczenie wzrasta, gdy otrzymują dwa telefony; pierwszy to anonimowe zapytanie dotyczące numeru rejestracyjnego samochodu hrabiego, a drugi od policji. Gdy hrabia przybywa (w przebraniu bukmachera), ubolewa, że zignorował radę Jeevesa, by nie przyjmować zakładu kapitana Biggara, i jest wstrząśnięty, odkrywając, że jego siostra i szwagier przyjechali z wizytą. Gdy dowiaduje się o planie sprzedaży, jest zachwycony, ale zdezorientowany, gdy okazuje się, że wcześniej romansował z panią Spottsworth (pod jej poprzednim nazwiskiem panieńskim), a jeszcze bardziej zszokowany, gdy przybywa kapitan Biggar i zostaje zaproszony na pobyt. Po początkowych gróźbach ze strony kapitana Biggara on, hrabia i Jeeves układają plan kradzieży naszyjnika należącego do pani Spottsworth, z zamiarem zastawienia go i przeznaczenia uzyskanych środków na zakład na zewnętrznego konia w Derby; kapitan Biggar potrzebuje pieniędzy, by czuć się godnym oświadczyn pani Spottsworth, związany kodeksem, który nie aprobuje ożenków dla pieniędzy. Choć początkowe próby zdobycia naszyjnika tylko oddalają narzeczoną hrabiego, Jill Wyvern, a sprzedaż domu, która przyniosłaby wystarczającą zaliczkę, by zrekompensować kapitanowi straty, zostaje udaremniona przez niezdarność sir Rodericka; Jeeves wymyśla skuteczny plan, wykorzystujący fascynację pani Spottsworth zjawiskami nadprzyrodzonymi. W dniu Derby kradzież naszyjnika zostaje odkryta i wezwana jest policja. Ojciec Jill, główny komisarz policji, słysząc o podejrzeniach córki, udaje się do opactwa, zamiarze wychłostać hrabiego. Choć wciąż zła, Jill ostrzega Jeevesa, który z kolei wyjaśnia jej, co się działo, co ona zinterpretowała jako romans. Kapitan jest podejrzewany o kradzież ze względu na swoją nieobecność, a nadpady legną w gruzach, gdy koń, na który postawił kapitan, zajmuje drugie miejsce po fotofiniszu. Ale wszystko kończy się dobrze po powrocie kapitana, który nie udało się zastawić naszyjnika. Wyznaje miłość i wyjaśnia swój kodeks, co pani Spottsworth śmieje się, informując go, że jeden z jego przyjaciół, wobec którego czuł się zobowiązany tym kodeksem, ożenił się z bogatszą kobietą. Jeeves wkracza do akcji podczas ogłaszania zaręczyn, sugerując, by pani Spottsworth przewiozła dom, cegła po cegle, do Ameryki, i w ten sposób zabezpiecza sprzedaż. Opowieść kończy się złożeniem przez Jeevesa wypowiedzenia, ponieważ Bertie Wooster został wyrzucony ze szkoły za oszustwo.


Podczas balu z okazji Dnia Założyciela panna Edge, będąc pod wpływem tytoniowej ospałości, złożyła propozycję małżeństwa panu Rockowi. Starszy naukowiec był zdumiony tą sugestią, ale uprzejmie i stanowczo ją odrzucił, po czym opuścił imprezę.[sep]Szkołą od jej powstania dziesięć lat wcześniej kierują dwie starsze nauczycielki, Mabel Edge i Hermione Baker, które wielu uważa za stare panny, beznadziejnie odcięte od rzeczywistości, a zwłaszcza od tego, co naprawdę myślą i czują ich podopieczni w wieku nastoletnim. Około 300 uczennic jest niemal nie do odróżnienia od siebie, co podkreśla fakt, że wszystkie ich imiona zaczynają się na literę M: Margot, Marion, Mary, Melissa, Merode, Midget, Mirabel, Moira. Ich rodząca się, ale tłumiona seksualność – wszystkie mają od 16 do 18 lat i „będą atrakcyjne” – jest w powieści wciąż przywoływana. („To tylko dzieci, mam na myśli dziewczyny, a w ich wieku seks jest nieświadomy. To dla mężczyzny taka pokusa”). Spośród personelu nauczycielskiego wspomina się tylko o kilku postaciach. Jest tam panna Winstanley, młoda, niebarwna i potajemnie zakochana w jednym z nielicznych nauczycieli w akademii, wykładowcy ekonomii Sebastianie Bircie. Birt, niski i krępy mężczyzna pod koniec dwudziestki, ma romans z Elizabeth Rock, 35-letnią kobietą wracającą do zdrowia po załamaniu nerwowym, która tymczasowo również mieszka na terenie szkoły, w domku swojego dziadka. Ten mężczyzna, 76-letni pan Rock, to emerytowany naukowiec, który otrzymał przywilej zamieszkania tam do końca życia za dawne zasługi dla państwa. Starzejący się Rock, zwany przez niektórych (w tym przez narratora) „mędrcem”, a przez wnuczkę „Gapą”, spędza czas głównie ze swoimi zwierzętami i dla nich – z jego albinoświną Daisy, kotem Alicją i gęsiem Tedem. Opisuje siebie jako „nieco sztywnego w stawach w tych dniach”, ma trudności z wchodzeniem po schodach, słaby wzrok, jest głuchy na jedno ucho i prawie głuchy na drugie, a ostatnio ma też problemy z pamięcią. Ponadto jedna z jego ekscentryczności polega na wkładaniu całej otrzymywanej korespondencji do dużej skrzyni bez otwierania czegokolwiek, kiedykolwiek. Edge, jedna z dyrektorek, od pewnego czasu chciała gruntownie „wysprzątać” całe miejsce i pozbyć się Rocka, jego wnuczki i Birta, częściowo po to, by zabezpieczyć domek mędrca na potrzeby dodatkowego personelu szkoły. W innych sprawach jest bardziej niechętna. Kiedy rano niektóre dziewczyny zgłaszają zaginięcie Mary i Merode, zwracając uwagę, że żadne z ich łóżek nie było używane, Edge okazuje się bardzo niechętna, by skorzystać z oficjalnych kanałów i poinformować rodziny, kuratora szkoły lub lokalną policję. Naturalnie przychodzi jej i jej koleżance Baker do głowy, że Mary i Merode mogły uciec z dwoma młodymi mężczyznami („Na dworcu sporo czasu zajmowały młode kobiety błądzące, które po czternastu dniach wracały opalone i szczęśliwe z dwutygodniowego pobytu z chłopakiem nad oceanem”), ale zamiast obawiać się najgorszego, zakładają, że dziewczyny wrócą na wieczorną zabawę, bal na cześć założyciela akademii – oczywiście bez mężczyzn. Jednocześnie Edge odrzuca niektóre prośby personelu o pozwolenie na kąpiel w pobliskim jeziorze, co jest interpretowane jako pewny znak, że w każdej chwili może pojawić się w wodzie jedno z ciał dziewcząt. W ciągu dnia, zwłaszcza tam, gdzie zaangażowany jest Rock, wiele osób mówi obok siebie, celowo, jak i przypadkowo błędnie rozumiejąc to, co mówią inni, w wielu przypadkach tylko sugerując fakty lub, co gorsza, rozsiewając plotki. Około południa znajduje Merode, w samym kompleksie, ale nieco oszołomioną, pod powalonym bukiem w pobliżu domku Rocka – pod tym samym bukiem, z którego korzystają Sebastian Birt i Elizabeth Rock, gdy chcą trochę poszaleć. Zgodnie z regulaminem szkoły, Merode nie może być przesłuchana, dopóki nie złoży pisemnego oświadczenia o tym, co się stało, i jest natychmiast odizolowana dla jej dobra. Reszta popołudnia jest głównie wypełniona przygotowaniami do tańca. Jak zwykle, Bal Dnia Założyciela odbywa się bez żadnych gości spoza szkoły. Jednak Rock i jego wnuczka pojawiają się nieoczekiwanie, ale odpowiednio ubrani, bez zaproszenia przez kogokolwiek. Podczas gdy Mary wciąż jest zaginiona (czytelnik nigdy nie dowiaduje się, gdzie ona jest lub co się z nią stało), Elizabeth Rock i Sebastian Birt zaczynają tańczyć razem policzek w policzek i ogólnie wydają się przyklejeni do siebie, „wybuch zwierzęcości”, którego Edge nie jest już skłonna tolerować. Prawie u kresu sił, potajemnie pozwala sobie na papierosa lub dwa w swoim biurze. W tym czasie pan Rock jest zaczepiany przez kilka dziewczyn, które najpierw chcą z nim tańczyć, a później sprowadzają go w dół do piwnicy budynku, gdzie kolejno go całują i gdzie wprowadzają go do „Institute Inn”, ich tajnego klubu. Chociaż Rock początkowo cieszy się z uwag dziewczyn, szybko staje się przerażony ich brakiem moralności i opuszcza „klub”. Natrafia na swojego przeciwnika, panną Edge, ale po doświadczeniach z dziewczynami jest bardziej wyrozumiały dla jej trudności w utrzymaniu porządku w szkole. Z kolei Edge jest pod wrażeniem dworskiego zachowania Rocka, jakie przybrał w formalnej atmosferze balu, a także ogarnięta tytoniową ospałością. Dwoje starszych dorosłych prowadzi przyjemną rozmowę, która dochodzi do punktu kulminacyjnego, gdy Edge, prawie nieświadomie, znajduje się składając Rockowi propozycję małżeństwa. Mędrzec jest zdumiony i uprzejmie, ale stanowczo odrzuca jej sugestię. Następnie opuszcza bal i wraca do domu do swoich zwierząt. Pod koniec dnia nikt nie doszedł do żadnych wniosków, a wszystko pozostaje nierozstrzygnięte.