W 2001 roku Ketchum nieświadomie prowadzi Carla do domu Dominica i Danny’ego w Toronto. Podczas konfrontacji Carl zabija Danny’ego, a Dominic mści się, zabijając Carla, co zapobiega samobójstwu Ketchuma.[sep]Akcja powieści rozpoczyna się w 1954 roku w małej osadzie drwali Twisted River, nad rzeką Androscoggin w północnym New Hampshire. Wypadek podczas spławu drewna na rzece właśnie zabrał życie młodego drwala, Angela, który poślizgnął się i spadł pod pnie. Dominic Baciagalupo to włosko-amerykański kucharz w obozie, który mieszka nad kuchnią ze swoim 12-letnim synem, Danielem. Dominic stracił żonę, Rosie, dziesięć lat wcześniej, gdy pijany Dominic, Rosie oraz drwal i ich wspólny przyjaciel, Ketchum, tańczyli na zamarzniętej rzece, a lód pękł i Rosie zatonęła. Później dochodzi do kolejnego wypadku, który zmienia życie Dominica, Daniela i Ketchuma. „Injun Jane”, zmywarka w kuchni i dziewczyna lokalnego oficera policji, Konstabla Carla, ma romans z Dominicem. Pewnej nocy Daniel, biorąc ją za niedźwiedzia atakującego jego ojca, zabija ją ośmiocalową żeliwną patelnią. Dominic zabiera ciało Jane i składa je na podłodze kuchni w domu Carla, wiedząc, że Carl będzie nieprzytomny po alkoholu i prawdopodobnie uwierzy, że to on ją zabił, ponieważ często ją bił. Następnego ranka rano Dominic i Daniel opowiadają Ketchumowi, co się stało, i uciekają z Twisted River na wypadek, gdyby porywczy Carl dowiedział się, co naprawdę się wydarzyło. Dominic i Daniel udają się do restauracji w włoskiej dzielnicy North End w Bostonie, aby poinformować matkę Angela o śmierci jej syna. Dominic dostaje pracę jako kucharz w restauracji i zmienia nazwisko na Del Popolo (nazwisko matki Angela), aby ukryć się przed Carlem. W tym czasie Daniel uczęszcza do Exeter, prywatnej szkoły w południowym New Hampshire, a następnie na University of New Hampshire. Podczas studiów Daniel zaczyna pisać swoją pierwszą powieść. Poznaje też Katie Callahan, radykalną studentkę sztuki, z którą się zaręcza. Katie ma jedno życzenie w życiu: sprawić, by potencjalni poborowi do wojny w Wietnamie stali się ojcami, co pozwoliłoby im ubiegać się o odroczenie z powodu ojcostwa. Mężczyźni kwalifikujący się to to odroczenie stali się znani jako „ojcowie Kennedy’ego”. W kwietniu 1970 roku prezydent Nixon położył kres odroczeniu z powodu ojcostwa 3-A dla nowych ojców. Daniel i Katie mają syna Joe, ale gdy Joe ma dwa lata, Katie opuszcza Daniela, aby znaleźć innego młodego mężczyznę do ocalenia przed wojną. Daniel przeprowadza się z Joe do Iowa, gdzie zapisuje się na Iowa Writers’ Workshop. Zmienia również imię i nazwisko na Danny Angel, aby ukryć się przed Carlem, i używa tego pseudonimu do publikowania swoich powieści. Po ukończeniu Writers’ Workshop w 1967 roku Danny i Joe przeprowadzają się do Putney w stanie Vermont. Ketchum utrzymuje kontakt z Dominicem i Dannym telefonicznie i listownie, ostrzegając ich, że Carl ich szuka. Na radę Ketchuma Dominic opuszcza Boston, aby dołączyć do Danny’ego w Vermont. Zmienia nazwisko na Tony Angel, ojca pisarza Danny’ego Angela. Podczas gdy Danny uczy pisania w Windham College, Tony otwiera i prowadzi własną restaurację. Po publikacji swojej czwartej i najbardziej udanej powieści, „Kennedy Fathers” (opartej na Katie), Danny przestaje uczyć i skupia się na pisaniu. Wtedy w 1983 roku dwie żony pracowników tartaku z Twisted River przejeżdżają przez Vermont i zatrzymują się na posiłek w restauracji Tony’ego. Rozpoznają Tony’ego i później mówią Carlowi, gdzie znajduje się „Ciastko”. Ponownie, na radę Ketchuma, ojciec i syn są zmuszeni do ucieczki, tym razem do Toronto. Gdy ich przykrywkę odkryto, Tony i Danny powracają do swoich pierwotnych nazwisk. Dominic znajduje inną restaurację, w której może pracować, podczas gdy Danny kontynuuje pisanie, nadal pod swoim pseudonimem. Joe pozostaje w Stanach Zjednoczonych podczas studiów na University of Colorado w Boulder. Danny poznaje kanadyjską scenarzystkę o imieniu Charlotte Turner, która pisze scenariusz do powieści Danny’ego o aborcji „East of Bangor”. Decydują się wziąć ślub, ale dopiero po ukończeniu studiów przez Joe. Gdy Joe ginie w wypadku samochodowym w 1987 roku, Danny decyduje, że nie jest w stanie pogodzić się z możliwością ponownej straty dziecka, i oni z Charlotte rozstają się. Zachowuje prawo do samotnej chatki na wyspie w Zatoce Georgian w Pointe au Baril, należącej do Charlotte, której używa do pisania. W 2001 roku Ketchum staje się nieostrożny i nieświadomie prowadzi Carla do domu Dominica i Danny’ego w Toronto. Carl strzela i zabija Dominica, a Danny mści się, strzelając i zabijając Carla. Ketchum jest zdruzgotany tym, że nie udało mu się ochronić przyjaciół, i odbiera sobie życie w Twisted River. Danny, który stracił już matkę, ojca, syna i ich przyjaciela, stara się skupić na pisaniu swojej następnej książki, kontynuacji swoich poprzednich ośmiu półautobiograficznych powieści. Wtedy jego ostatnia nadzieja, Amy („Lady Sky”), zjawia się na jego progu. Gdy Joe miał dwa lata, Amy spadła nago ze spadochronem na farmę świń, którą Danny i Joe odwiedzali. Danny uratował Amy z chlewu, a Joe, zachwycony tym wydarzeniem, nazwał ją „Lady Sky”. Amy z kolei zaoferowała pomoc Danny’emu, gdy tylko jej potrzebuje. Przeczytawszy wszystko o sławnym pisarzu i jego nieszczęściach, Amy odnajduje Danny’ego i wprowadza się do niego. Teraz szczęśliwy, Danny znajduje zdanie otwierające jego nową książkę: „Młody Kanadyjczyk, który nie mógł mieć więcej niż piętnaście lat, wahał się zbyt długo.”


Aschenbach dowiaduje się od brytyjskiego agenta turystycznego, że w Wenecji panuje poważna epidemia cholery, mimo oficjalnych zaprzeczeń władz. Pisarz postanawia ostrzec matkę chłopca przed niebezpieczeństwem, co prowadzi do natychmiastowego wyjazdu Tadzia z miasta.[sep]Głównym bohaterem jest Gustav von Aschenbach, słynny pisarz po pięćdziesiątce, który został niedawno nobilitowany w uznaniu jego artystycznych dokonań (a tym samym dodał arystokratyczne „von” do swojego nazwiska). Jest to człowiek oddany swojej sztuce, zdyscyplinowany i ascetyczny do granicy surowości, który owdowiał w młodym wieku. Na początku historii, podczas spaceru w pobliżu cmentarza, dostrzega szorstko wyglądającego rudego obcokrajowca, który wrogo mu się przygląda. Aschenbach odchodzi zawstydzony, ale dziwnie pobudzony. Ma wizję pierwotnego bagna-dzikusów, żyznego, egzotycznego i pełnego czyhającego niebezpieczeństwa. Wkrótce potem postanawia wziąć urlop. Po nieudanej próbie wyjazdu do Puli na jugosłowiańskim wybrzeżu, Aschenbach zdaje sobie sprawę, że „był przeznaczony” do pójścia do Wenecji, i zajmuje apartament w Grand Hôtel des Bains na wyspie Lido. Podczas rejsu na wyspę widzi starszego mężczyznę, w towarzystwie grupy pełnych życia młodych ludzi, który usiłował stworzyć iluzję młodości za pomocą peruki, sztucznych zębów, makijażu i fircikowatego stroju. Aschenbach odwraca się z obrzydzeniem. Wkrótce potem ma niepokojącą encounter z nielegalnym gondolierem – kolejnym rudym obcokrajowcem o twarzy czaszki – który powtarza „Dobrze wiosłuję”, gdy Aschenbach każe mu wrócić do nabrzeża. Aschenbach zameldowuje się w hotelu, gdzie podczas kolacji widzi arystokratyczną polską rodzinę przy sąsiednim stole. Wśród nich jest nastoletni chłopiec w wieku około czternastu lat ubrany w marynarkę marynarską; Aschenbach, zaskoczony, uświadamia sobie, że chłopiec jest niezwykle piękny, jak grecka rzeźba. Jego starsze siostry, w przeciwieństwie do niego, są ubrane tak surowo, że wyglądają jak zakonnice. Wkrótce potem, po zauważeniu chłopca i jego rodziny na plaży, Aschenbach podsłuchuje imię chłopca, Tadzio, i zaczyna czuć to, co postrzega jako podnoszące na duchu, artystyczne zainteresowanie. Wkrótce gorąca, wilgotna pogoda zaczyna wpływać na zdrowie Aschenbacha, i postanawia wyjechać wcześniej i przenieść się w bardziej zdrowe miejsce. Rankiem w planowanym dniu wyjazdu widzi Tadzia ponownie, i potężne uczucie żalu ogarnia go. Gdy dociera na dworzec kolejowy i odkrywa, że jego walizka została omyłkowo wysłana w innym kierunku, udaje gniew, ale w rzeczywistości jest zachwycony; postanawia zostać w Wenecji i czekać na zagubiony bagaż. Szczęśliwie wraca do hotelu i nie myśli już o wyjeździe. Przez kolejne dni i tygodnie zainteresowanie Aschenbacha pięknym chłopcem przeradza się w obsesję. Obserwuje go nieustannie i potajemnie podąża za nim po Wenecji. Pewnego wieczoru chłopiec rzuca mu czarujący uśmiech, wyglądając – jak myśli Aschenbach – jak Narcyz uśmiechający się do własnego odbicia. Zdezorientowany, Aschenbach wybiega na zewnątrz i w pustym ogrodzie szepcze na głos: „Kocham cię!”. Następnie Aschenbach udaje się do miasta Wenecji, gdzie widzi kilka dyskretnie sformułowanych ogłoszeń od Departamentu Zdrowia ostrzegających przed nieokreśloną chorobą zakaźną i radzących ludziom unikać jedzenia owoców morza. Wszędzie czuje nieznaną, silną woń, którą później rozpoznaje jako środek odkażający. Władze jednak stanowczo zaprzeczają, by choroba była poważna, a turyści wciąż wędrują po mieście, nieświadomi niczego. Aschenbach początkowo ignoruje niebezpieczeństwo, ponieważ w jakiś sposób cieszy go myśl, że choroba miasta jest podobna do jego własnej ukrytej, deprawującej pasji do chłopca. W tym okresie trzeci rudy, o niepewnym wyglądzie mężczyzna, pojawia się na drodze Aschenbacha; ten należy do trupy wędrownych śpiewaków, którzy bawią gości w hotelu jednej nocy. Aschenbach słucha zafascynowany piosenek, które w jego dawnym życiu by pogardzał – cały czas kradząc spojrzenia w stronę Tadzia, który opiera się o pobliską balustradę w klasycznie pięknym ułożeniu. Chłopiec w końcu odwzajemnia spojrzenia Aschenbacha i choć moment jest krótki, budzi w pisarzu poczucie, że przyciąganie może być wzajemne. Następnie Aschenbach mobilizuje swoje poczucie godności i postanawia odkryć przyczynę ogłoszeń zdrowotnych w mieście. Po wielokrotnym zapewnieniu, że jedynym zagrożeniem dla zdrowia jest sirocco, znajduje brytyjskiego agenta turystycznego, który niechętnie przyznaje, że w Wenecji panuje poważna epidemia cholery. Aschenbach rozważa ostrzeżenie matki Tadzia przed niebezpieczeństwem; jednak postanawia tego nie robić, wiedząc, że jeśli to zrobi, Tadzio opuści hotel i zostanie dla niego stracony. Pewnej nocy sen pełny orgiastycznych, dionizyjskich obrazów ujawnia mu seksualny naturę jego uczuć do Tadzia. Po tym zaczyna patrzeć na chłopca tak otwarcie i podążać za nim tak uporczywie, że Aschenbach czuje, że opiekunowie chłopca w końcu to zauważają i ostrzegają Tadzia, gdy zbliża się zbyt blisko do dziwnego, samotnego mężczyzny. Ale uczucia Aschenbacha, choć pasjonująco intensywne, pozostają niewypowiedziane; nigdy nie dotyka Tadzia, ani nawet z nim nie rozmawia; i choć jest pewna wskazówka, że Tadzio jest świadomy jego podziwu, dwaj nie wymieniają niczego więcej niż okazjonalne dyskretne spojrzenia. Aschenbach zaczyna martwić się o swoją starzejącą twarz i ciało. W próbie wyglądania bardziej atrakcyjnie odwiedza fryzjera hotelowego niemal codziennie, gdzie fryzjer w końcu przekonuje go do farbowania włosów i malowania twarzy, aby wyglądać młodziej. Wynikiem jest dość bliskie przybliżenie do starego mężczyzny na statku, który tak przerażał Aschenbacha. Świeżo pomalowany i zarumieniony, znowu podąża cieniem za Tadziem przez Wenecję w dusznym upale. Gubi chłopca z oczu w centrum miasta; potem, wyczerpany i spragniony, kupuje i zjada niektóre przejrzałe truskawki i odpoczywa na opuszczonym placu, rozmyślając o platońskiej idei piękna pośród ruin swojej niegdyś potężnej godności. Kilka dni później Aschenbach idzie do holu w swoim hotelu, czując się chory i słaby, i odkrywa, że polska rodzina planuje wyjechać po obiedzie. Schodzi na plażę do swojego zwykłego leżaka. Tadzio jest tam, raz bez nadzoru, w towarzystwie starszego chłopca, Jasia. Wybucha walka między dwoma chłopcami, i Tadzio jest szybko pokonany; potem, zły, opuszcza swojego towarzysza i brodzi w stronę części plaży Aschenbacha, gdzie stoi przez chwilę patrząc na morze; potem obraca się w połowie, aby spojrzeć na swojego wielbiciela. Dla Aschenbacha to tak, jakby chłopiec go wołał: próbuje wstać i iść za nim, tylko by upaść bokiem na swoje krzesło. Jego ciało zostaje odkryte kilka minut później.


Po siedemdziesięciu latach ucieczki Valentine staje przed sądem za zabójstwo ojca, gdzie testy genetyczne ujawniają, że jest on jego biologicznym synem. Ponieważ klonowanie było legalne w momencie śmierci rodzica, Centralny Komputer skazuje go, uznając, że doszło do przestępstwa. Na koniec powieści bohater traci swój majątek i odmawia dołączenia do grupy Heinleinerów planującej podróż do gwiazd.[sep]Złota Kula i Stalowa Plaża rozgrywają się we wszechświecie podobnym, ale różnym od świata „Ośmiu Światów” Varleya; w obu wszechświatach Układ Słoneczny został skolonizowany przez uchodźców ludzkich uciekających przed obcymi (znanymi po prostu jako „Najeźdźcy”), którzy najechali Ziemię. Ziemia i Jowisz są niedostępne dla ludzkości, ale Księżyc Ziemi (znany jako Luna) oraz inne planety i księżyce Układu Słonecznego stały się gęsto zaludnione. Istnieją również drobne kolonie założone w obłoku Oorta, poza samym Układem Słonecznym. Opowieść Złotej Kuli jest przedstawiona początkowo z perspektywy pierwszej osoby, ale znaczna część książki ma formę rozbudowanych retrospekcji. Tytułowa Złota Kula to Luna, księżyc Ziemi i najgęściej zaludniony świat w Układzie Słonecznym odkąd Najeźdźcy zniszczyli ludzką cywilizację na Ziemi. Powieść zaczyna się jako relacja z pierwszej osoby o przygodach Valentine’a w zewnętrznych światach Układu Słonecznego, gdy próbuje dostać się na Lunę, aby zagrać Króla Lira w nadchodzącej produkcji. Valentine jest doskonałym aktorem i biegłym oszustem. To dzięki wykorzystaniu tej drugiej umiejętności popada w konflikt z mafią z Charona, uosobioną przez bezwzględnego i niemal nieśmiertelnego zabójcę Isambarda Comforta. Historia jest przerywana kilkoma rozbudowanymi sekwencjami retrospekcji, w których dowiadujemy się, że ojciec Valentine’a, arogancki i dominujący aktor sceniczny, przygotowywał swojego syna niemal od urodzenia do pójścia w jego ślady. To megalomania i obsesja na punkcie sceny starszego Valentine’a nadają ton większości materiału w retrospekcjach. Podczas gdy jego ojciec bierze udział w przesłuchaniach do roli i zostawia małego Kennetha siedzącego w poczekalni, Valentine nieco się bawi i zostaje wciągnięty na przesłuchania do roli w nowym przygodowym serialu dla dzieci o nazwie „Sparky i Jego Drużyna” i otrzymuje główną rolę. Gdy serial staje się coraz bardziej popularny, starszy Valentine ingeruje coraz bardziej, stając się coraz trudniejszym do współpracy dla syna i producentów serialu. W tych fragmentach retrospekcji dowiadujemy się, że starszy Valentine poddaje syna potwornemu i potencjalnie śmiertelnemu nadużyciu. Jest to przedstawione dość realistycznie, a starszy Valentine jest najwyraźniej świadomy, ale niezdolny do kontrolowania swojego niemal zabójczego gniewu. Czasami, zarówno w głównej historii, jak i w retrospekcjach, Valentine spotyka tajemniczą postać o imieniu Elwood. W narracji nie jest jednak jasne, dokładnie jakim typem bytu jest Elwood. W miarę rozwoju powieści, zarówno w teraźniejszości, jak i w retrospekcjach, postać ta jest w pełni zidentyfikowana jako Elwood P. Dowd i mówi się, że wygląda bardzo podobnie do aktora Jamesa Stewarta, który zagrał postać o tym samym imieniu w filmie Harvey. Choć czytelnik stopniowo zaczyna wierzyć, że Elwood jest wytworem wyobraźni Valentine’a, kulminacyjna konfrontacja między Valentine’em a jego ojcem znacznie zacierze to rozróżnienie. Valentine jednak sam relacjonuje swoje retrospekcje dla czytelnika i wprost stwierdza, że może być niewiarygodnym narratorem. Ujawnia się zarówno w głównej, jak i w retrospektywnej linii fabularnej, że Valentine zabił (lub sam wierzy, że zabił) swojego ojca. W głównej linii fabularnej, po 70 latach ucieczki, zostaje w końcu postawiony przed sądem za to morderstwo, a jego sprawa jest rozpatrywana przez Centralny Komputer Luny. Testy genetyczne ujawniają, że Valentine jest w rzeczywistości klonem swojego ojca (dalszy dowód na manię samouwielbienia ojca). Fakt, że klonowanie było nielegalne w czasie zabójstwa ojca, powoduje, że Centralny Komputer orzeka, że nie popełniono żadnej przestępstwa, ponieważ jedynym prawnym środkiem dostępnym w tamtym czasie było zniszczenie jednego lub drugiego klonu. Na koniec powieści Valentine mówi, że odzyskał swój majątek (długo niedostępny dla niego podczas życia na ucieczce) i połączył siły z Heinleinerami, zamkniętą grupą libertariańskich idealistów, którzy budują statek kosmiczny i planują podróż do gwiazd.


Mara nie zdołała wpłynąć na cesarza i Wysoką Radę, aby raz na zawsze zniszczyć rod Minwanabi, który ostatecznie zwyciężył. W efekcie tych wydarzeń nie została mianowana Służebnicą Imperium i nie spodziewa się dziecka ze swoim dawnym niewolnikiem Kevinem.[sep]Mimo wzrostu bogactwa, władzy i pozycji społecznej, a mimo to wciąż zagrożona przez potężnych wrogów, lady Mara z rodu Acoma po swych triumfach w Córce Imperium znajduje się w nie mniejszym niebezpieczeństwie niż kiedykolwiek. Lord Desio z rodu Minwanabi, syn pokonanego lorda Jingu, składa nieprzekonalną przysięgę krwawą Czerwonemu Bogu Śmierci, że zniszczy Acoma lub położy kres własnej linii krwi. Do tej sprawy angażuje swojego kuzyna Tasaio, okrutnego geniusza wojskowego, który zdołał odesłać ojca i brata Mary na śmierć, nie łamiąc żadnych praw ani nie tracąc honoru. Choć wyzwanie normom społeczeństwa Tsuranu dobrze jej służyło, Mara jest wciąż produktem swojej kultury i nie kwestionuje wielu swoich przekonań i konwencji. Oczami swojego midkemiańskiego niewolnika Kevina z Zūn zaczyna dostrzegać wady, sprzeczności, ograniczenia i potencjał Imperium Tsuranu – oraz znajduje w Kevinie miłość, jakiej nigdy nie znała. Minwanabi spiskują, by zabić dowódcę wojsk Acoma, Keyoke, a następnie zmusić Marę do wyprawy w odległe pustynne ziemie Dustari. Dzięki wojownikom cho-ja Mary i innowacyjnym taktykom „barbarzyńskim” Kevina, Mara i jej sojusznik, lord z rodu Xacatecas, zdołają pokonać zasadzkę Minwanabi i zawrzeć bezprecedensowy układ z plemiennymi wodzami Dustari. Tasaio zostaje wygnany za niepowodzenie przeciwko Marze, ale obejmuje stanowisko lorda Minwanabi po śmierci Desio w bitwie na barbarzyńskim świecie Midkemii. Mara ledwo przeżywa przedłużoną nocną napaść zorganizowaną przez Tasaio w cesarskiej stolicy Kentosani i nadal pozyskuje sojuszników oraz przysługi, zmierzając do finału, który wie, że jest nieunikniony. Jej nadzieje na uwolnienie Kevina z niewoli rozwiewa proklamacja cesarza Ichindara, zabraniająca takiej praktyki, i wkrótce jest nawet zmuszona oddać Kevina w ramach cesarskiej wymiany jeńców z Barbarzyńskim Królem. Jednak Mara zdoła wpłynąć na Ichindara i zmanipulować Wysoką Radę, aby pokrzyżować ambicje Tasaio i raz na zawsze zniszczyć Minwanabi. Mara – spodziewająca się dziecka Kevina – zostaje mianowana Służebnicą Imperium.


Ostatecznie Brennius został ułaskawiony, a Ursel odzyskał wolność dzięki wstawiennictwu cesarzowej. Hereward dołączył do krzyżowców i poślubił Bertę, otrzymując od Wilhelma Rudego nadanie ziemi w Hampshire.[sep]Pod koniec XI wieku stolicę bizantyjską, Konstantynopol, zagrażali koczowniccy Turcy ze wschodu oraz Frankowie z zachodu. Nie mogąc liczyć na greckich poddanych w odparciu ich najazdów, cesarz był zmuszony utrzymywać straż przyboczną z Waregów lub najemników z innych narodów, których obywatele i rodzimi żołnierze bardzo zazdrościli mu. Jednym z nich był Anglosas Hereward, który właśnie został zaatakowany przez Sebastesa, gdy interweniował oficer waregski Tatiusz i poprowadził go do pałacu. Tam przedstawiono go rodzinie cesarskiej otoczonej przez dworzan, a księżniczka Anna czytała zwój z historią, którą napisała, gdy jej mąż Brennius wszedł, aby ogłosić zbliżanie się armii tworzących pierwszą krucjatę. Przekonany, że jest bezsilny, by powstrzymać ich marsz, cesarz zaoferował im gościnę w drodze; a gdy przywódcy wyrazili zgodę na uznanie jego zwierzchnictwa, różne wojska przemaszerowały w procesji przed zebraną armią. Gdy jednak cesarz Komnen ruszył naprzód, aby przyjąć hołd hrabiego Boemunda, jego pusty tron bezczelnie zajął hrabia Robert z Paryża, którego z trudem zmuszono do opuszczenia go i złożenia hołdu. Buntowniczy rycerz, w towarzystwie swojej żony Brenhildy, spotkał później mędrca Agelastesa, który opowiedział historię o czarowanej księżniczce i zwabił ich do swojej pustelni z widokiem na Bosfor. Tam przedstawiono ich cesarzowej i jej córce, które w towarzystwie Brenniusa przybyły z wizytą do mędrca i zostały zaproszone do powrotu z nimi do pałacu, aby zostać przedstawione cesarzowi. Podczas następującej po tym uczcie państwowej goście, w tym sir Boemund, zostali zaproszeni przez królewskiego gospodarza do wzniesienia toastu i namawiani do przyjęcia złych kielichów, z których pili. Budząc się następnego ranka, hrabia Robert znalazł się w lochu z tygrysem, a Ursel był uwięziony w sąsiednim. Wkrótce agresywna orangutana zeszła przez klapę, a wkrótce potem uzbrojony Sebastes. Obaj zostali pokonani przez hrabiego, gdy pojawił się Hereward i podjął się uwolnić swojego normańskiego przeciwnika. W międzyczasie między Tatiuszem a Agelastem odbywała się zdradziecka rozmowa, który nie udało się przekupić Anglosasa; a hrabina niechętnie została przewieziona przez niewolnika Diogenesa do domku w ogrodzie na sekretną rozmowę z Brenniusem, którego wyzwała na rycerską pojedynkę na słyszenie jej męża. Ukrywając hrabiego, Hereward spotkał swoją ukochaną Bertę, która podążyła za Brenhildą jako jej służąca, a następnie uzyskał audiencję u rodziny cesarskiej, która omawiała ostatnie wydarzenia, w tym spisek, w którym zaangażowany był Brennius w celu przejęcia tronu, i otrzymał pozwolenie na skontaktowanie się z księciem de Bouillon. Berta zaoferowała się jako jego posłanka i podczas spotkania z radą krzyżowców w Scutari przekonała ich do obietnicy, że pięćdziesięciu rycerzy, każdy z dziesięcioma towarzyszami, stawi się na pojedynku, aby wesprzeć swojego mistrza. Po spowiedzi u patriarchy, podczas gdy Agelastes został zabity przez orangutanę, gdy dyskutował z Brenhildą o istnieniu diabła, cesarz poprowadził swoją córkę do celi, w której więziony był Ursel, z zamiarem uczynienia go jej mężem zamiast Brenniusa. Została ona jednak przekonana przez matkę, by wstawić się za zdrajcą, a Ursel został jedynie powierzony opiece niewolnika-lekarza Doubana, aby odzyskać zdrowie po długim uwięzieniu. Cesarz zdecydował, że Brennius ma walczyć z hrabią Paryża zamiast z hrabiną, i gdy wszystkie przygotowania do pojedynku zostały już dokonane, na horyzoncie pojawiły się statki przewożące krzyżowców; i po pokonaniu floty greckiej wylądowali w zasięgu wzroku miejsca turnieju. W międzyczasie Brennius został ułaskawiony, a w odpowiedzi na okrzyki niezadowolenia zebranego tłumu, Ursel został wyprowadzony, aby ogłosić przywrócenie mu wolności i łask cesarskich, a spisek został stłumiony. Hereward wtedy pojawił się, by walczyć z hrabią Robertem i ocalony od topora rycerza przez Bertę, dołączył do krzyżowców, otrzymując po powrocie rękę swojej narzeczonej, a ostatecznie nadanie ziemi od Wilhelma Rudego, sąsiadującej z New Forest w Hampshire, gdzie ukrył ją jako dziewczynę przed kłem dzika.


David, Rosalind i Petra zostają uratowani przez wyprawę z Krainy Morza, po tym jak Petra nawiązała z nią kontakt dzięki swoim silnym zdolnościom telepatycznym. Z powodu ograniczonej ilości miejsca i paliwa na statku, Michael i Rachel muszą pozostać na miejscu, ukrywając swoją prawdziwą naturę.[sep]Kilka tysięcy lat w przyszłości, po apokalipsie, wiejski Labrador stał się cieplejszym i bardziej gościnnym miejscem niż obecnie. Mieszkańcy Labradoru mają mgliste historyczne wspomnienia o „Starych Ludziach”, zaawansowanej technologicznie cywilizacji, która istniała dawno temu i która – w ich przekonaniu – została zniszczona, gdy Bóg zesłał na świat „Kara”, aby ukarać grzechy ich przodków. Społeczeństwo, które przetrwało w Labradorze, luźno przypomina amerykańskie pogranicze z XVIII wieku. Mieszkańcy praktykują formę fundamentalistycznego chrześcijaństwa z postapokaliptycznymi zakazami. Wierzą, że aby naśladować słowo Boże i zapobiec kolejnej Karze, muszą zachować absolutną normalność wśród przetrwałych ludzi, roślin i zwierząt. Niezmiennosć genetyczna została wyniesiona do rangi najwyższej zasady religijnej, a ludzie z nawet drobnymi mutacjami uważani są za „Bluźnierstwa” i dzieło Diabła. Osoby niepasujące do ścisłej normy fizycznej są albo zabijane, albo sterylizowane i wygnane na Peryferia – bezprawny i nieoswojony obszar, w którym wciąż występuje wiele mutacji zwierząt i roślin. Powstają spory o trzymanie kota bez ogona lub posiadanie zbyt dużych koni. Rząd uznaje je za legitytne rasy, istniejące wcześniej lub uzyskane w drodze tradycyjnej hodowli. Stanowisko rządu jest uważane przez wielu z ortodoksyjnej społeczności pogranicza za cyniczne i heretyckie. Wnętrze wiejskiej osady Waknuk to społeczność rolnicza na pograniczu, zamieszkana przez twardych i pobożnych ludzi dążących do odzyskania ziemi od Peryferiów. Dziesięcioletni David Strorm, syn zapalonego religijnego patriarchy z Waknuk, ma niewytłumaczalnie żywe sny o jasno oświetlonych miastach i bezkonnych wozach, które są sprzeczne z jego doświadczeniem z epoki przedindustrialnej. Mimo rygorystycznego wychowania religijnego David zaprzyjaźnia się z Sophie, dziewczynką, która ostrożnie ukrywa fakt, że ma po sześć palców u każdej stopy. Z dziecięcą nonszalancją David zachowuje jej tajemnicę. Odkrycie mutacji Sophie i próba ucieczki jej rodziny sprawiają, że David zaczyna zastanawiać się nad brutalnym prześladowaniem ludzkich „Bluźnierstw” i rytualnym wybiciem zwierzęcych i roślinnych „Odstępstw”. David i kilku innych osób z jego pokolenia posiadają własną niewidoczną mutację: mają silne zdolności telepatyczne. David zaczyna zadawać pytanie, dlaczego wszyscy, którzy są inni, muszą być wyganiani lub zabijani. Gdy dorastają, David i jego współtelepatycy zdają sobie sprawę, że ich niezwykła mutacja zostałaby uznana za „bluźnierstwo” i ostrożnie ukrywają swoje zdolności. Fakt, że ich mutacji nie można bezpośrednio wykryć, pozwala ich niezwykłym zdolnościom pozostać przez pewien czas niezauważonym. Ostatecznie niektórzy z grupy zostają zdemaskowani, a David, jego siostrzenica Rosalind i młodsza siostra Petra uciekają na Peryferia. Szybko są ścigani nie tylko przez grupę wieśniaków pragnących im wyrządzić krzywdę, ale także przez Michaela, współtelepatę, który potajemnie pomaga im w ucieczce. Dzięki niezwykle silnym zdolnościom telepatycznym Petry nawiązują kontakt z bardziej zaawansowanym społeczeństwem w odległej „Krainie Morza”. David, Rosalind i Petra wymykają się prześladowcom i zostają uratowani przez wyprawę z Krainy Morza wysłaną w celu odkrycia źródła telepatycznych transmisji Petry. Z powodu ograniczonej przestrzeni i paliwa na statku z Krainy Morza Michael i jego partnerka Rachel pozostają na miejscu, a ich prawdziwa natura pozostaje niezauważona. Mimo że charakter „Kary” nie jest wyraźnie określony, sugeruje się, że był to holocaust nuklearny, zarówno ze względu na mutacje, jak i na opowieści żeglarzy, którzy donoszą o czarnych, szklanych pustkowiach na południowym zachodzie, gdzie widać pozostałości lekko świecących miast (prawdopodobnie wschodnie wybrzeże USA). Żeglarze zbliżający się zbyt blisko tych ruin doświadczają objawów zgodnych z chorobą popromienną. Kobieta z Krainy Morza, postać wyraźnie znająca technologię Starych Ludzi, wspomina o „mocy bogów w rękach dzieci”.


Matt Freeman unika schwytania przez korporację Nightrise, co uniemożliwia mu uwolnienie Scarlett Adams z więzienia Victoria. Grupa ostatecznie zostaje schwytana przez Starych w świątyni Tai Shan w momencie jej zniszczenia przez tajfun.[sep]Grupa szkolna Scarlett Adams udaje się na wycieczkę do kościoła św. Meredith, gdzie dziewczyna ma wizję Matthew Freemana, który prowadzi ją do drzmi z wyrytym na nich pentagramem. Tam zostaje przeniesiona na Ukrainę, do wnętrza klasztoru, gdzie zostaje schwytana przez mnichów czczących Starych. Zostaje doprowadzona do przeora klasztoru, ojca Grzegorza, który opowiada Scarlett o Strażnikach i Starych. On i jego zwolennicy zbudowali klasztor wokół drzwi, aby schwytać którąkolwiek z Piątki dla Starych, gdyby przez nie przeszli. Scarlett zostaje wrzucona do celi, a tej nocy śni o smoku i dziwnym neonowym napisie „SIGNAL ONE”. Później ucieka, atakując mnichów i wracając przez drzwi. Wraca do kościoła św. Meredith, ale jej osiemnastogodzinna nieobecność wywołuje medialną burzę. W Peru, na haciendzie profesora Chambersa, Matt dowiaduje się z mediów, kim jest Scarlett, i postanawia wrócić do Londynu z resztą Piątki i przyjacielem Richardem Colem. Jednak tej nocy mężczyzna imieniem Ramon przynosi dziennik należący do św. Józefa z Kordoby, twierdząc, że czuje wyrzuty sumienia za pomoc Diego Salamandzie w odczytaniu dziennika. Dziennik zawiera lokalizacje dwudziestu pięciu drzmi na całym świecie, które służą jako portale do innych drzwi. Po przebadaniu dziennika, wykorzystując umiejętności czytania starych map zdobyte na studiach, Richard stwierdza, że drzwi znajdują się w Toskanii, nad jeziorem Tahoe, w Cuzco, Londynie, na Ukrainie, w Kairze, Stambule, Delhi, Mekce, Buenos Aires, australijskim outbacku, Antarktydzie i Hongkongu. Scott Tyler potwierdza prawdomówność Ramona, czytając w jego myślach, ale wtedy hacienda zostaje zaatakowana i podpalona przez dziwne zombie, które zabijają Ramona słupem ogrodzeniowym. Chociaż ich sojusznicy Inków przybywają i kończą z zombie, profesor Chambers zostaje śmiertelnie ranny i umiera. Matt postanawia, że Piątka powinna się rozdzielić, aby Stary nie mogli schwytać ich wszystkich naraz, więc on, Jamie i Richard wyruszają na poszukiwanie Scarlett, podczas gdy Pedro i Scott udają się do ukrytego miasta Inków Vilcabamba, aby tam zostać. W Londynie Scarlett próbuje wrócić do normalnego życia, ale nie może tego zrobić, gdyż zauważa, że śledzą ją dziwni mężczyźni. Otrzymuje dziwne telefon od przyjaciela Aidana, który namawia ją, by udała się do „Happy Garden”, chińskiej restauracji, ponieważ chce ją zobaczyć pewien Chińczyk. Jednak restauracja zostaje zniszczona przez bombę. Niechętnie udaje się do Hongkongu do ojca, który pracuje dla Nightrise. Matt, Richard i Jamie przybywają do Londynu i niemal spotykają Scarlett, ale zostają zatrzymani przez wypadek zorganizowany przez zmiennokształtnych pracujących dla Starych. Udają się do siedziby Nexusu, gdzie Matt uświadamia sobie, że przybycie Ramona do haciendy było pułapką zastawioną przez Starych, aby powstrzymać ich przed dotarciem do Anglii przed wyjazdem Scarlett do Chin. Matt teoretyzuje, że Ramon został zahipnotyzowany, by zwrócić dziennik grupie i stworzyć pomysł wykorzystania jednego z drzwi, aby dostać się do Hongkongu. Czekałby tam tam agent, by natychmiast ich schwytać, gdyby wyszli przez drzwi w Hongkongu, więc postanawiają polecieć do Makau, aby szukać pomocy u jednego z kontaktów Nexusu, a następnie wsiąść na łódź do Hongkongu. Tymczasem Scarlett przybywa do Hongkongu, gdzie jest opiekowana przez panią Cheng, która twierdzi, że jej ojciec jest pilnie zajęty. Scarlett spotyka złowrogiego prezesa Nightrise w „The Nail”, siedzibie Nightrise w Hongkongu, który daje jej ozdobny naszyjnik z nefrytu, który w rzeczywistości jest nadajnikiem śledzącym. Podczas pobytu w Hongkongu wokół Scarlett zaczynają dziać się dziwne i złowrogie rzeczy. Osoba próbująca jej dać list znika w tłumie, a ludzie, których spotyka, wpatrują się w niej intensywnie. Pani Cheng i Karl, szofer, wydają się robotyczni i pozbawieni życia, a smog otaczający Hongkong gęstnieje. Scarlett podąża śladem wskazówek, które mówią jej, by udała się na szczyt (The Peak), a tam dwaj agenci zabijają panią Cheng, która okazuje się zmiennokształtnym, jednym ze Starych w ludzkiej postaci. Następnie Scarlett zostaje zabrana do Lohana Shang-tunga, którego agenci właśnie pomogli jej uciec przed Starymi, a gdy budynek zostaje zaatakowany przez Starych i policję, pomagają jej znowu uciec. Następnie jest przebrana za chłopca i udaje syna pary, która wsiada na statek wypływający z Hongkongu do Makau, gdzie ma spotkać się z pozostałymi Strażnikami. Jednak jej ojciec, Paul Adams, stacjonujący na molo, znajduje ją i wydaje ją prezesowi, który ponownie ją więzi, wierząc, że jej to pomoże, i przetrzymuje ją w więzieniu Victoria. Wezwanie we śnie od Scarlett budzi smoka (metafora tajfunu), który zaczyna przesuwać się w stronę Hongkongu. Matt, Jamie i Richard przybywają do Makau, gdzie spotykają Hana Shang-tunga, który ujawnia się jako „Mistrz Góry”, przywódca Białego Lotosu, triady działającej w Makau i Hongkongu. Shang-tung wyjaśnia, że Scarlett została wzięta do niewoli przez Starych, którzy planują zamienić Hongkong w nekropolię – miasto umarłych – używając trujących gazów zmieszanych z zanieczyszczeniami z kontynentalnych Chin, które uduszą i zabiją mieszkańców. Shang-tung wierzy, że Scarlett jest wcieleniem bogini i kazał swoim ludziom obserwować ją przez całe życie. Zgadza się im pomóc po potwierdzeniu, że Matt i Jamie są rzeczywiście częścią Piątki za pomocą testu: wspinaczki po drabinie z mieczy. Tej nocy Richard, Matt i Jamie podróżują łodzią do Hongkongu i zostają zaatakowani przez policję z Hongkongu (pod kontrolą Starych) po zdradzie przez kapitana. W walce Matt traci Richarda i Jamiego, przybywając do Hongkongu sam. Widzi ludzi umierających na ulicach z powodu zanieczyszczeń i rozpoznaje kilku sługusów Starych. Matt dociera do Wisdom Court, gdzie mieszka teraz ojciec Scarlett. Tam pozwala się schwytać prezesowi po zdradzie przygnębionego Paula Adamsa, próbując wymienić siebie na Scarlett. Jednak Adams zostaje zabity, a Matt zostaje zabrany do tej samej celi co Scarlett w więzieniu Victoria, gdzie dzielą się swoimi doświadczeniami. Matt ujawnia, że jego schwytanie było w rzeczywistości planem, który uzgodnił z jej ojcem. Wiedział, że jedynym sposobem, aby zbliżyć się do niej, jest pozwolenie na schwytanie, więc wcześniej skontaktował się z Lohanem i jego ludźmi, informując ich o swoim planie, a następnie ojciec Scarlett zgodził się zadzwonić do Nightrise, aby wydać Matta, nawet za cenę własnego życia. Matt wyjaśnił również, że wiedział, że Starym będzie się wydawać zabawne widzieć dwoje z Piątki krótko uwięzionych w tym samym pokoju, zanim zostaną uwięzieni w różnych pokojach w różnych częściach świata. Ponieważ ich moce wzmacniają się, gdy są razem, zaczynają myśleć o ucieczce. Wyjaśnione zostaje znaczenie „Signal One”. Jest to część systemu ostrzegania Hongkongskiego Obserwatorium o intensywności tajfunów. Dla Chińczyków tajfuny są również znane jako oddech smoka, co wyjaśnia smoka, o którym Scarlett śniła w świecie snów Strażników. Posiada ona zdolność nie tylko do przewidywania, ale i kontrolowania warunków pogodowych. Ujawnia się również, że Scarlett wiedziała o tajfunie i mocy, jaką przyniesie. Richard i Jamie znajdują Lohana, a on zbiera swoich ludzi, aby uratować Scarlett i Matta pod osłoną narastającej burzy, którą spowodowała Scarlett, i zdobyć więzienie, do którego podążył za Mattem, gdy był schwytany. Nadchodząca burza wznosi się coraz wyżej w skali. Jamie wie, że Scott będzie w stanie wyczuć niebezpieczeństwo, w jakim znajduje się Jamie, i że spróbuje użyć drzmi prowadzących do świątyni Tai Shan, które będą niewątpliwie strzeżone. Grupa wraz z Scarlett, która odwraca burzę od nich, podczas gdy niszczy wszystko wokół, biegnie do świątyni, aby zabić strażników chroniących ją przed przybyciem Scotta, co skutkowałoby jego śmiercią lub schwytaniem. W siedzibie Nightrise drewniana łódź sampan podniesiona przez tajfun rozbija się o biuro prezesa i ironicznie go zabija; on nienawidził jednostek pływających. Tymczasem ludzie Lohana zabijają wszystkich oprócz jednego agenta Starych, który jest ranny, ale się ukrywa. Scott i Pedro przechodzą przez drzwi, a ostatni agent Starych celuje w Jamiego, ale Scott odepchnął go, a kula trafia Scarlett w głowę, powodując nieprzytomność. Bez Scarlett, która powstrzymywała tajfun, uwalnia on on całą swoją moc na nich i niszczy świątynię. Jamie i Scott, Richard i Scarlett, Pedro oraz Matt i Lohan przemykają przez drzwi w ostatniej chwili przed zniszczeniem świątyni, uciekając przed tajfunem. Wtedy burza wreszcie cichnie, ujawniając Hongkong całkowicie zniszczony (chociaż całe zanieczyszczenie zostało zmiecione). Cała Piątka jest rozproszona po całym świecie ze swoimi partnerami, ponieważ nie ustalono wcześniej celu podróży między nimi wszystkimi, mówi się również, że ponieważ drzmi zawaliły się, gdy przez nie przechodzili, odegrano na nimi ostatni psikus. Tymczasem Chaos, król Starych, przygotowuje się do rozpoczęcia wojny, aby podbić planetę i wybielić ludzkość. *Nekropolia oznacza zmianę w strukturze narracji serii Pięć Mocy, z historiami dwóch postaci opowiadanymi obok siebie. Widzimy też, że Strażnicy aktywnie szukają siebie nawzajem po raz pierwszy. *Wszystkie pięcioro dzieci skończyło piętnaście lat między Nightrise a Nekropolią, ale chociaż Matt wspomina, że jego urodziny odbyły się, gdy był w Nazca, nie jest wyraźnie wspomniane, czy Strażnicy urodzili się tego samego dnia. *To jest również pierwsza powieść w serii, która wyróżnia się pewną boską opozycją przeciwko Starym, z wprowadzeniem Bibliotekarza. Rola Bibliotekarza jest krótka i nigdy nie jest rozwinięta, ale jest jasne, że Bibliotekarz posiada ogromną moc. Oczywiste jest, że jest tam, by walczyć ze Starymi. Stanowi to znaczącą zmianę, ponieważ w pierwszych trzech powieściach Stary mieli pozornie niezwyciężoną moc, a Piątka musiała stawić im czoła sama, bez pomocy. *Ostatni rozdział Nightrise, który wprowadził współczesną Scarlett, został znacząco zrewidowany w tej powieści. Zniknięcie Scarlett miało miejsce wcześniej. *Pedro, który wcześniej w serii nie znał ani jednego słowa po angielsku, najwyraźniej nauczył się wystarczającej ilości języka do celów komunikacyjnych w ciągu czterech miesięcy od wydarzeń w Evil Star. Ponownie, nie jest to wyraźnie wspomniane w narracji. *W Wrocie Ravena Matt twierdził, że nigdy nie palił, gdy Claire Deverill przyszła na kolację. Jednak w Nekropolii, gdy przedstawia się w swoim dzienniku, twierdzi, że palił z Kelvinem Johnsonem, ale zrezygnował po swoim aresztowaniu. Oczywiście Matt nienawidził i bał się Deverill, więc mógł po prostu jej kłamać. Mało prawdopodobne, aby czuł jakiekolwiek skrupuły w związku z tym.


Marcus porywa Suze i planuje uratować ją oraz Tada, wysyłając ich na ocean podczas burzy, aby uchronić ich przed wypadkiem. Suze ucieka, gasząc pożar za pomocą kabla z rozbitego akwarium, co zapobiega porażeniu prądem porywacza.[sep]Dziewiąty Klucz zaczyna się od tego, że Suze po upadku w krzewy sumaka na przyjęciu przy basenie u jednej z jej rówieśniczek, Kelly Prescott, łapie wysypkę. Na przyjęciu Suze poznaje i tańczy z „Tadem”, uczniem lokalnej szkoły, Roberta Lewisa Stevensona. Tę samej nocy, gdy Suze śpi, duch kobiety zaczyna histerycznie krzyczeć. Kobieta prosi Suze, aby przekazała „Redowi”, że jej nie zabił. Suze nie wie, kim jest ta kobieta ani kim jest „Red”, ale duch znika, zanim zdąży cokolwiek zapytać. Suze rozpytuje wokół, czy ktoś wie, kim może być Red, i jej przyjaciółka Cee Cee informuje ją, że miejscowy biznesmen o imieniu Thaddeus Beaumont nosi taki przydomek. Suze próbuje skontaktować się z panem Beaumontem, ale bezskutecznie. Wymyślając plan, jak z nim porozmawiać, napotyka ducha małego chłopca o imieniu Timothy, który mówi jej, że rodzice porzucili jego kota, Spike’a. Suze obiecuje znaleźć zwierzę i zapewnić mu dobry dom. Pod pretekstem, że jest tam jako reporterka szkolnej gazetki, Suze udaje się do rezydencji pana Beaumonta i go spotyka. W jego biurze przekazuje wiadomość od ducha, mówiąc, że kobieta pojawiła się we śnie. Pan Beaumont nie reaguje tak, jak spodziewała się Suze; wydaje się zainteresowany tylko tym, że nie był przyczyną śmierci kobiety oraz tym, że Suze mogła z nią rozmawiać. Pan Beaumont bardzo usilnie namawia Suze, by przywołała duchy innych ludzi, których twierdzi, że zabił. Zaniepokojona Suze próbuje wyjść, ale okazuje się, że winda się nie otwiera, a okna są zabarykadowane ciężkimi okiennicami. W momencie gdy Suze zaczyna się denerwować, przybywa brat pana Beaumonta, Marcus, i wyprowadza ją, patrząc z niepokojem na jej szyję i pytając, czy pan Beaumont jej nie skrzywdził. Wychodząc z rezydencji, spotykają Tada, syna pana Beaumonta. Rozpoznając Suze z przyjęcia przy basenie, Tad oferuje jej podwiezienie do domu. Gdy Suze opuszcza posiadłość, Tad zaprasza ją na kawę. Suze się zgadza, a gdy ją odwozi, zaczynają się całować w samochodzie. Jesse celowo pojawia się na tylnym siedzeniu, aby powstrzymać Suze przed dalszym „zblizaniem się” do Tada. Suze krzyczy na widok Jessego i wpada do domu, zostawiając Tada samego w samochodzie. Kiedy Susannah opowiada o tym, co się stało, ojcu Dominicowi, jej dyrektorowi i współmediatorowi, ten uważa, że dziwne zachowanie pana Beaumonta może wynikać z tego, że jest wampirem. Suze początkowo się z tym nie zgadza, ale ojciec Dominic mówi, że oboje wiedzą, że duchy istnieją, więc może wampiry też. Kilka dni później Suze odzyskuje Spike’a, kota Timothy’ego, z pola i na razie trzyma go w swoim pokoju. Cee Cee, która po prośbie Suze zbadala pana Beaumonta, odkrywa zaginięcia powiązane z firmami produkcyjnymi pana Beaumonta. Zaginęli ludzie, którzy sprzeciwiali się lub próbowali powstrzymać rozszerzanie ziem i działalności firmy Beaumont Industries. Cee Cee znajduje zdjęcie jednej z nich, pani Fiske, a Suze uważa, że wygląda ona jak kobieta, która pojawiła się w jej sypialni. Adam, wspólny przyjaciel Cee Cee i Suze, zabiera ich wszystkich do domu ciotki Cee Cee. Cee Cee nie lubi „cioci Pru”, ponieważ jest ona wróżbitką. Adam opowiada ciotce Pru o „śnie” Suze, więc ciotka Pru próbuje przywołać jedną z ofiar pana Beaumonta, panią Fiske, używając kart tarota. Pani Fiske rzeczywiście pojawia się w formie ducha i potwierdza Suze, że „pan Beaumont” ją zabił. Jednak Suze uświadamia sobie, że pani Fiske nie jest kobietą, która prosiła ją o przekazanie wiadomości. Pan Beaumont i Tad zapraszają Suze na kolację do ich domu. Suze próbuje uniknąć zaproszenia, ale nie może, ponieważ jej matka jest tak szczęśliwa, że w końcu znalazła chłopaka. W domu pan Beaumont podaje Tadowi środek odurzający i próbuje porozmawiać z Suze o jej domniemanych zdolnościach parapsychicznych. Przerażona, ponieważ uważa, że pan Beaumont jest wampirem, Suze dźga go w klatkę piersiową ołówkiem (podobnie jak kołkiem w serce), ale nie udaje jej się go zabić. Marcus mówi Suze, by nigdy nie wracała i nie mówiła o rzekomym wampiryzmie pana Beaumonta, który – jak twierdzi – jest chorobą. Później Suze otrzymuje telefon od Tada i kłóci się z nim. Mówi Tadowi o chorobie jego ojca, ale Tad temu zaprzecza. Suze sugeruje, by zapytał Marcusa, skąd biorą się jego pieniądze, co sugeruje, że wie coś o zaginięciach ludzi, którzy sprzeciwiali się firmie Beaumont Industries. Następnego ranka Suze jest odsyłana ze szkoły, by zmienić strój – minispódniczkę, kozaki i skórzaną kurtkę – i w drodze do domu zostaje porwana przez Marcusa i dwóch bandytów. Ciężko walczy, by uciec, ale Marcus zmusza ją do wejścia do biura pana Beaumonta, każe jej przebrać się w strój kąpielowy i wychodzi; planuje zabić ją, wysyłając ją i Tada łodzią na ocean podczas burzy, aby wyglądało to na utonięcie. Gdy Marcus wraca, by sprawdzić, co u niej, Suze rozbija szklaną ścianę akwarium w biurze. Suze wykręca żarówkę z jednego ze świateł akwarium i rzuca kablem z oplecionymi drutami do wody, po której chodzi Marcus, rażąc go prądem. Gdy budynek zaczyna płonąć z powodu przeciążenia rozdzielnicy przez Suze, pojawia się Jesse, duch, który często przebywa w sypialni Suze, twierdząc, że Susannah go „zawołała”, i wyważa okiennice, pozwalając Tadowi i Suze uciec z płonącego budynku. Mówi się, że Marcus zaginął po tym incydencie. Suze bezpiecznie wraca do domu, ale otrzymuje od rodziców zakaz wychodzenia, ponieważ nie może im opowiedzieć całej historii i mówi tylko, że Marcus zaoferował jej podwiezienie do siebie w celu przygotowania reportażu do gazetki, a dom zaczął płonąć. Red okazuje się być przydomkiem przybranego brata Suze, Doca. Duchem okazuje się być matka Doca. Suze wypełnia swój obowiązek i mówi Docowi, czego jego matka chciała, aby się dowiedział, a także informuje go, że jest mediatorem. Historia kończy się, gdy Brad wchodzi do sypialni swojej przybranej siostry, odkrywając Spike’a, kota, i mówi jej, że ma „kłopoty”, ponieważ Suze nie może trzymać kota.


William Walker udaje się do Wielkiej Brytanii, aby zrekrutować żołnierzy do obrony władzy na Nantucket. Ostatecznie pokonuje siły Nantucket w bitwie na Downs i pozostaje w Wielkiej Brytanii ze swoimi zwolennikami.[sep]Obszar eliptyczny, obejmujący wyspę Nantucket w stanie Massachusetts oraz okręt United States Coast Guard Eagle, zostaje przeniesiony przez nieznane zjawisko (zwane „Zdarzeniem”) w czasie do epoki brązu, około lat 50. XIII wieku p.n.e. (co odpowiada późnemu wiekowi herosów wojny trojańskiej). Gdy prawda o tym, co się stało, dociera do świadomości, na wyspie ogarnia panika. Szef policji Jared Cofflin otrzymuje nadzwyczajne uprawnienia i zaczyna organizować ludność, aby pomóc w produkcji żywności dla wyspy i zapewnić jej wyżywienie. Tymczasem kapitan Marian Alston wyrusza na „Eagle” do Wielkiej Brytanii, z Ianem Arnsteinem i Doreen Rosenthal jako tłumaczami, gdzie wymieniają wyroby z Nantucket na zboże z Iraińczyków, co oznacza „Szlachetnych”, plemienia, które systematycznie najechało na wyspę. Iraińczycy to tylko jedno z wielu plemion Ludzi Słońca. W prezencie wódz Iraińczyków daje Marian niewolnicę, Swindapę, schwytaną wojowniczkę Ludzi Ziemi. Swindapa zostaje uwolniona i postanawia zostać z Marian. „Eagle” wypływa na Nantucket, zabierając ze sobą Isketerola, tarteskiego kupca, który ma nadzieję uczyć się od Amerykanów. Podczas gdy mieszkańcy Nantucket walczą o przetrwanie, William Walker, porucznik na „Eagle”, postanawia, że dzięki nowoczesnej technologii może zostać w tym czasie królem. Przy pomocy Isketerola i innych Walker przekonuje kilku naiwnych ekologów do kradzieży statku i uprowadzenia żony Cofflina, aby mogli dać broń tubylczym Amerykanom. Tymczasem Walker i Isketerol kradną inny statek i wracają do Wielkiej Brytanii, aby zrekrutować żołnierzy do ostatecznego przejęcia Grecji. Marian postanawia najpierw uratować żonę Cofflina i uwalnia ją po pokonaniu armii Olmeków. Mija czas, podczas gdy Walker umacnia swoją władzę nad Ludźmi Słońca, a Nantucket tworzy nowy rząd i przygotowuje się do obalenia Walkera. Marian wraca do Wielkiej Brytanii z małą armią i wykorzystuje Swindapę, która stała się jej kochanką, aby przekonać Ludzi Ziemi do walki u ich boku przeciwko Walkerowi. Obie strony spotykają się w bitwie na Downs i choć Nantucket i jego sojusznicy zwyciężają, Walkerowi udaje się uciec ze swoimi zwolennikami do Grecji.


Po śmierci ojca Adama i uprowadzeniu Jacka Crowa, główny bohater pozostaje człowiekiem i skutecznie broni papieża przed atakiem. Felix pomaga mu w tej walce i oddaje mu dowodzenie nad zespołem Vampire$, Inc.[sep]Książka rozpoczyna się od oczyszczenia gniazda wampirów przez ekipę Vampire$, Inc., co wprowadza głównych bohaterów i wyznacza ton utworu. Zespół ma pewne trudności z odzyskaniem zapłaty za zlikwidowanie wspomnianych wampirów, ale ostatecznie otrzymuje honorarium i urządza szaloną imprezę w lokalnym motelu, na której cała ekipa i niektórzy mieszkańcy miasta oddają się epickiemu piciu i zabawie. Impreza zostaje przerwana przez „mistrza” wampirów, który dosłownie morduje wszystkich na przyjęciu, z wyjątkiem Jacka Crowa i jego zastępczyni „Cherry Cat” Catlin. Wstrząśnięty Jack Crow zaczyna planować sformowanie nowego zespołu, pomagając mu w tym ojciec Adam, młody, dobrze wykształcony kapłan wysłany przez Watykan. Wydarzenia w motelu skłaniają Jacka do wniosku, że srebro, w szczególności poświęcone srebro z krzyża, może być użyte jako broń przeciwko wampirom. Zleca swemu rusznikarzowi Carlowi rozpoczęcie produkcji srebrnych pocisków i rekrutuje uzdolnionego strzelca o imieniu Felix, którego Jack poznał podczas pracy jako agent rządowy w Meksyku. Felix okazuje się tak zabójczy z pistoletem, jak Jack miał nadzieję, i wydają się mieć nowy, potężny zasób do walki z wampirami. Oprócz srebrnych pocisków Carl opracowuje również „wykrywacz wampirów” do użytku zespołu, który okazuje się przydatnym narzędziem w walce z wampirami (przedstawionymi jako fantastycznie szybcy i silni w porównaniu do ludzi, zwłaszcza „mistrzowie wampirów”). Wybucha seria bitew z użyciem tych srebrnych pocisków przeciwko wampirom, ale kluczowi członkowie zespołu Jacka giną z ich rąk, w tym Annabelle, menedżerka biura w siedzibie zespołu, oraz starzejący się rusznikarz Carl. Jack, przygnębiony i pokonany, w samobójczy nastroju wraca do znanego sobie ulubionego hotelu, gdzie wampiry na pewno go znajdą. Felix, Cat i ojciec Adam organizują próbę ratunku, ale kończy się ona śmiercią ojca Adama i uprowadzeniem Jacka przez wampira. Powieść kończy się sceną, w której Felix obejmuje rolę lidera w Vampire$, Inc., po udaremnieniu próby ataku (obecnie będącego wampirem) Jacka Crowa na papieża.


InBOIL wraca do społeczności wraz ze zwolennikami, chcąc ujawnić mieszkańcom prawdę o iDEATH, podczas gdy oni obawiają się, że jego celem jest ich zabicie. Margaret jest podejrzewana o ukrywanie szczegółów tego planu, co w konsekwencji prowadzi do zerwania jej związku z narratorem.[sep]Z relacji pierwszoosobowej narratora poznajemy historię ludzi oraz wydarzeń rozgrywających się w iDEATH. Główny konflikt buduje Margaret, niegdyś kochanka narratora, oraz inBOIL, buntownik, który opuścił iDEATH, by zamieszkać niedaleko zakazanego obszaru zwanego Zapomnianymi Pracami. Jest to ogromny wysypisko śmieci, gdzie resztki dawnej cywilizacji leżą porzucone w wielkich stertach. Margaret, kolekcjonerka takich „zapomnianych rzeczy”, przyjaźni się z inBOIL-em i jego zwolennikami, którzy eksplorują to miejsce i produkują whisky. Separacja inBOIL-a od grupy mogła mieć związek z unicestwieniem „Tygrysów”, zabitych wiele lat wcześniej przez ludzi. Czytelnik nie wie, czy „Tygrysy” były prawdziwymi tygrysami, ludźmi, czy w jakiś sposób istotami antropomorficznymi: choć tygrysy zabijały i zjadały ludzi (w tym rodziców narratora), potrafiły też mówić, śpiewać, grać na instrumentach muzycznych i przynajmniej sprawnie liczyć. Dwa tygrysy zostały zabite na moście (znanym później jako „opuszczony most”). Ostatniego tygrysa zabito w miejscu, które później przekształcono w hodowlę pstrągów. W gwałtownym kulminacyjnym momencie powieści inBOIL powraca do społeczności wraz z garstką zwolenników, planując – jak twierdzi – pokazać mieszkańcom, czym iDEATH naprawdę jest. Mieszkańcy wiedzą tylko, że „coś” ma się stać – według ich wiedzy inBOIL może spiskować, by ich wszystkich zabić. Margaret wydaje się nieświadoma zagrożeń i nie przejmuje się bezpieczeństwem własnej rodziny i przyjaciół. Wielu podejrzewa, że Margaret wiedziała i nie ujawniła szczegółów prawdziwego planu inBOIL-a, tym samym „spiskując” ze złymi ludźmi. Jest ona częściowo wykluczona z iDEATH, a na początku powieści narrator ujawnia, że zakończył ich związek z powodu tych wydarzeń.


Sztuka składa się z dwudziestu jednej ról, ale liczba aktorów może zostać zredukowana do dziewięciu lub dziesięciu dzięki podwójnemu obsadzeniu. Inscenizacja jest stosunkowo łatwa do przygotowania, ponieważ scenografia i kostiumy mogą być abstrakcyjne lub minimalistyczne.[sep]Turpentine Jake to epicka sztuka o pracownikach przemysłu terpentynowego, Afroamerykanach, którzy pracowali czternaście godzin dziennie, zbierając żywicę sosnową z sosn długowiecznych na Florydzkim Półwyspie. Ten zapomniany rozdział historii amerykańskiej (1890–1960) obrazuje historię czarnoskórych ludzi trzymanych w niewolniczym zadłużeniu, zarabiających mniej niż koszt żywności i odzieży dostarczanych przez sklep spółdzielczy. Współautorka Linda Bannister i współautor James E. Hurd Jr. oparli dramat na prawdziwej historii dziadka Hurda oraz relacjach ustnych zebranych od żyjących pracowników przemysłu terpentynowego. Sztuka śledzi losy Jake’a, legendarnego opowiadacza i mentora dla mieszkańców obozów, który snuje opowieści i śpiewa pieśni, pomagając swoim współpracownikom zachować pewną kontrolę nad ich uciskającym otoczeniem. Dramat z muzyką i oryginalnymi baśniami ludowymi liczy łącznie dwadzieścia jeden ról. Jeśli zajdzie taka potrzeba, dzięki podwójnemu obsadzeniu ról liczbę aktorów można zredukować do dziewięciu lub dziesięciu. Scenografia i kostiumy mogą być abstrakcyjne lub minimalistyczne, z jedynie sugestywnymi nawiązaniami do sosnowego lasu i obozów terpentynowych. Inscenizacje można przygotować stosunkowo łatwo, a jednocześnie oferują one duże oddziaływanie i silne zaangażowanie widza, a także poruszają kwestię niewolnictwa bardziej aktualną niż kiedykolwiek, biorąc pod uwagę rosnący na całym świecie handel ludźmi. Prapremiera sztuki odbyła się w formie warsztatowej w Del Rey Theatre na Loyola Marymount University i otrzymała dwie nominacje do NAACP Theatre Award. Constance Congdon, dramatopisarka rezydentka w Amherst College, pisze: „Turpentine Jake to sztuka pełna tajemnicy i pieśni, z epicką historią i niezapomnianymi postaciami. Wyszłam z teatru z poczuciem wdzięczności i nadziei co do tego, czego teatr może dokonać dzięki wspaniałemu materiałowi”. „Mimo że historyczne tło Turpentine Jake ma miejsce ponad pięćdziesiąt lat temu, niewolnicze zadłużenie jest obecnie tak samo palącym problemem jak w przeszłości. Turpentine Jake to sztuka na nasze czasy” – mówi Elias Wondimu, wydawca i dyktor redakcyjny Marymount Institute Press oraz Tsehai Publishers.


Oyarsa zmusza Westona i Devine’a do pozostania na Malacandrze, gwarantując im nieograniczone zapasy na całe życie. Ponadto zapowiada, że statek kosmiczny pozostanie w pełni sprawny, co umożliwi ludziom wielokrotny powrót na tę planetę.[sep]Historia zaczyna się od doktora Elwina Ransoma, profesora filologii na jednym z college’ów Uniwersytetu Cambridge, który wyrusza na pieszą wędrówkę po angielskich Midlands. Po odmowie zakwaterowania we wsi Nadderby musi przebyć sześć mil do Sterk. Dociera do małej, odizolowanej chaty, domu kobiety i jej upośledzonego umysłowo syna, Harry’ego. Zaniepokojona kobieta bierze Ransoma za Harry’ego i wpada na niego, gdy ten zbliża się do chaty. W sposób dorozumiany odmawia Ransomowi noclegu, ale mówi mu, gdzie Harry pracuje – w Rise, niewielkim majątku profesora Westona. Wspomina również o przebywającym tam dżentelmenie z Londynu, panie Devine’u, którego Ransom rozpoznaje jako swojego dawnego kolegę ze szkoły, osobę, którą „serdecznie nie lubił”. Mimo wątpliwości kobiety, czy Ransom znajdzie tam nocleg, postanawia tam udać się, zapewniając ją, że dopilnuje, by Harry został odesłany do domu. Gdy Ransom dociera do drzwi frontowych Rise, słzy w środku krzyki i szamotaninę. Gdy podchodzi od tyłu, widzi Westona i Devine’a zmuszających Harry’ego do wejścia do budynku na terenie posesji („To nie była pralnia”, upiera się Harry) wbrew jego woli. Ransom interweniuje w walce, a Devine dostrzega w nim lepszy kandydat niż Harry’ego do tego, co on i Weston mają w zamiarach. z niechętną zgodą Westona Devine oferuje Ransomowi drink i nocleg. Po wypiciu tego, co uważa za whisky z sodą, Ransom traci przytomność. Gdy chwilę później budzi się, zdaje sobie sprawę, że został odurzony. Próbuje uciec, ale zostaje powalony przez Westona i Devine’a. Gdy znowu odzyskuje przytomność, odkrywa, że znajduje się w metalowym, sferycznym statku kosmicznym w drodze na planetę zwaną Malacandrą. Cud i podniecenie związane z tą perspektywą łagodzą jego cierpienie z powodu porwania, ale Ransom czuje się niepewnie, podsłuchując rozmowę Westona i Devine’a, czy ponownie go odurzą, czy pozostaną przytomnym, gdy wydadzą go mieszkańcom Malacandry, sornom, jako ofiarę. Ransom, który został zatrudniony jako kucharz i pomywacz, przywłaszcza sobie nóż i planuje ucieczkę, gdy nadarzy się okazja. Niedługo po lądowaniu trójki na dziwnej planecie, Ransom dostaje szansę, by uciec w nieznany krajobraz, zaraz po tym, jak widzi Sorny. Błądzi, odkrywając wiele różnic między Ziemią a Malacandrą: wszystkie jeziora, strumienie i rzeki są ciepłe; grawitacja jest znacznie mniejsza; a rośliny i góry są dziwnie wysokie i cienkie. Później Ransom spotyka cywilizowanego tubylca z Malacandry, hrossa o imieniu Hyoi, wysokiego i dobrze zbudowanego stworzenia. Staje się gościem w wiosce Hyoi przez kilka miesięcy, gdzie wykorzystuje swoje umiejętności filologiczne, aby nauczyć się języka hrossów i poznać ich kulturę. W trakcie tego odkrywa, że złoto, znane hrossom jako „krew słońca”, jest na Malacandrze obfite, co pozwala mu dostrzec motywację Devine’a do podróży na tę planetę. Motywy Westona wydają się bardziej złożone; jest on zdeterminowany, by rozszerzać ludzkość przez wszechświat, opuszczając każdą planetę i układ gwiezdny, gdy stanie się niezdatny do zamieszkania. Hrossi wielce honorują Ransoma, prosząc go, by dołączył do nich na polowaniu na hnakrę (liczba mnoga hnéraki), groźne stworzenie wodne, które wydaje się jedynym niebezpiecznym drapieżnikiem na planecie, przypominającym zarówno rekina, jak i krokodyla. Podczas polowania Ransom jest informowany przez eldila, niemal niewidzialne stworzenie przypominające ducha lub dewę, że musi spotkać się z Oyarsą, eldilem będącym władcą planety. Waha się, czy odpowiedzieć na wezwanie, gdyż chce kontynuować polowanie. Hyoi, po zabiciu hnakry z pomocą Ransoma, zostaje zastrzelony przez Devine’a i Westona, którzy szukają Ransoma, by go uwięzić i wydać séroni. Ransom jest informowany przez przyjaciela Hyoi (innego hrossa o imieniu Whin), że jest to konsekwencja nieposłuszeństwa wobec Oyarsy i że Ransom musi teraz przejść przez góry, aby uciec przed Westonem i Devine’em oraz wypełnić swoje rozkazy. W trakcie podróży Ransom wreszcie spotyka sorna, jak długo się obawiał. Odkrywa jednak, że séroni są pokojowi i życzliwi. Augray (sorn) wyjaśnia mu naturę ciała Oyarsy oraz wszystkich eldili. Następnego dnia, niosąc człowieka na ramionach, Augray zabiera Ransoma do Oyarsy. Po postoju w miejscu zamieszkania szanowanego sorna-uczonego, gdzie Ransom jest szczegółowo przesłuchiwany w sprawie wszelkich faktów o Ziemi, Ransom wreszcie dociera do Meldilorn, domu Oyarsy. W Meldilorn Ransom spotyka pfifltrigga, który opowiada mu o pięknych domach i dziełach sztuki, jakie jego rasa tworzy w rodzimych lasach. Następnie Ransom jest prowadzony do Oyarsy i zaczyna się długo oczekiwana rozmowa. W trakcie tej rozmowy wyjaśnione jest, że istnieją Oyéresu (liczba mnoga) dla każdej z planet w naszym układzie słonecznym; na czterech planetach wewnętrznych, które mają życie organiczne (inteligentne i nieinteligentne), lokalny Oyarsa jest odpowiedzialny za to życie. Władca Ziemi (Thulcandra, „cicha planeta”), stał się złym („zgiętym”) i został ograniczony do Thulcandry po „wielkiej wojnie” przez Oyéresu i władzę Maleldila, władcy wszechświata. Ransom wstydzi się tego, jak niewiele może powiedzieć Oyarsie o Ziemi i jak głupio on i inni ludzie wydają się w oczach Oyarsy. Podczas gdy rozmawiają, Devine i Weston są przyprowadzeni pod strażą hrossów, ponieważ zabili trzech przedstawicieli tego gatunku. Oyarsa następnie każe pfifltriggowi „rozproszyć ruchy, które były” ciałami Hyoi i dwóch innych hrossów, używając małego, kryształowego instrumentu; po dotknięciu tym instrumentem ciała znikają. Weston jest przywołany przed oblicze Oyarsy i wygłasza długą mowę uzasadniającą jego planowaną inwazję na Malacandrę z powodów postępowych i ewolucyjnych, którą Ransom próbuje przetłumaczyć na język malacandryjski, odsłaniając tym samym brutalność i prymitywizm ambicji Westona. Oyarsa uważnie słucha mowy Westona i uznaje, że naukowiec działa z poczucia obowiązku wobec swojego gatunku, a nie z czystej chciwości. To sprawia, że jest bardziej łaskawy dla naukowca, który akceptuje, że może umrzeć, dając ludzkości szansę na przetrwanie. Jednak po bliższym zbadaniu Oyarsa wskazuje, że lojalność Westona nie jest skierowana do umysłu człowieka – w przeciwnym razie równie ceniłby obce umysły już zamieszkujące Malacandrę, zamiast dążyć do ich wyparcia na rzecz ludzkości – ani do ciała człowieka – ponieważ, jak Weston wie i z czym się godzi, fizyczna forma człowieka ulegnie zmianie z czasem, i rzeczywiście musiałaby ulec zmianie, aby dostosować się do programu eksploracji kosmosu i kolonizacji Westona. Wydaje się więc, że Weston jest lojalny jedynie wobec „nasiona” – DNA człowieka – które pragnie rozprzestrzenić. Tutaj wymowa Westona go zawodzi i potrafi jedynie wyrazić, że jeśli Oyarsa nie rozumie podstawowej lojalności człowieka do człowieka, to on, Weston, nie może go tego nauczyć. Oyarsa, wydając wyrok, mówi Westonowi i Devine’owi, że nie tolerowałby obecności takich stworzeń, ale pozwala im natychmiast opuścić planetę, choć w bardzo niekorzystnych warunkach orbitalnych. Ransomowi Oyarsa oferuje możliwość pozostania na Malacandrze. Postanawia, że do niego nie należy, być może dlatego, że czuje się niegodny, a być może dlatego, że tęskni za powrotem wśród ludzi z Ziemi. Oyarsa daje mężczyznom dziewięćdziesiąt dni powietrza i innych zapasów, mówiąc Thulcandryjczykom, że po dziewięćdziesięciu dniach statek ulegnie dezintegracji; w każdym razie nigdy nie wrócą na Malacandrę. Weston i Devine nie wyrządzają Ransomowi dalszej krzywdy, koncentrując uwagę na niebezpiecznej podróży powrotnej. Oyarsa obiecał Ransomowi, że eldile z „głębokiego nieba” będą go chronić przed atakami ze strony pozostałych dwóch Thulcandryjczyków, którzy mogą chcieć go zabić, aby zaoszczędzić zapasy powietrza i jedzenia; czasami Ransom jest świadomy życzliwej obecności wewnątrz statku kosmicznego – eldili. Po trudnej podróży powrotnej statek kosmiczny wraca na Ziemię i wkrótce zostaje „rozcieleszony” zgodnie z wolą Oyarsy. Sam Ransom powątpiewa, czy to wszystko się wydarzyło, i zdaje sobie sprawę, że inni będą jeszcze mniej skłonni w to wierzyć, jeśli o tym powie. Jednak gdy autor (Lewis) pisze do niego, pytając, czy słyszał o średniowiecznym łacińskim słowie „Oyarses” i wie, co oznacza, on zdradza mu sekret. Ransom poświęca się wtedy misji, którą Oyarsa zlecił mu przed opuszczeniem Malacandry: powstrzymania Westona przed dalszym złem. Fabuła mogła być zainspirowana książką H.G. Wellsa „Pierwsi ludzie na Księżycu”, którą Lewis opisał jako „Najlepszy z rodzaju Science Fiction, jaki przeczytałem....” w liście do Rogera Lancelyna Greena. Książka Wellsa, podobnie jak książka Lewisa, dochodzi do kulminacji w spotkaniu ziemianina z mądrym władcą obcego świata, podczas którego ziemianin rzuca bardzo nieprzemyślane pochwały na temat militarnych zdolności swojego gatunku. Postacie Westona i Devine’a mogą być ogólnie ciemnymi wersjami postaci Wellsa: Cavora i Bradforda. W obu książkach naukowiec o szerokich horyzontach tworzy partnerstwo z eminently praktycznym mężczyzną, który ma szczególne zamiłowanie do pozaziemskich sztabek złota, i cicho budują sobie statek kosmiczny na angielskiej wsi. W obu historiach statki międzyplanetarne są sferyczne, choć tylko u Lewisa jest on nazywany „statkiem kosmicznym”. Według Oxford English Dictionary, J.J. Astor w swojej książce „A Journey in Other Worlds” po raz pierwszy użył terminu „statek kosmiczny” w 1894 roku, ale Lewis był czwartą osobą, która użyła tego terminu w materiałach opublikowanych.


Gregori zostaje schwytany przez wojska Imperium Rosyjskiego i postanawia dołączyć do ich walki z grupą Den• Republik. Przez zimę 1987 roku i początek 1988 roku przechodzi szkolenie, aby zwalczać działania partyzanckie na terenie Alaski.[sep]Historia sugeruje, że akcja książki rozpoczyna się latem 1987 roku. Większość fabuły skupia się na człowieku mieszanego pochodzenia o imieniu Gregori Grogorievich. Jest to odznaczony, lecz zdyskredytowany major Armii Imperium Rosyjskiego, który opuścił wojsko, by wieść życie morskie w południowo-wschodniej Alasce. Posiada łódź wędkarską, której używa do czarterów i okazjonalnego przemytu. Pewnego dnia zostaje wynajęty przez urzędnika carskiego rządu, aby spotkał się z tajemniczą kobietą o imieniu Valari Kominskiya, jednak sytuacja przybiera zły obrót, gdy urzędnik upija się i próbuje zgwałcić Valari oraz zabić Gregoriego. Urzędnik ginie w wyniku obrony koniecznej, a jego ciało zostaje wrzucone do wody. Gdy Gregori próbuje znaleźć sposób, by wydostać się z Rosyjskiej Ameryki wraz z Valari i uzyskać azyl polityczny, zostaje zdradzony przez Valari (która w rzeczywistości jest szpiegiem i wysokim rangą oficerem armii rosyjskiej). Zostaje aresztowany przez rząd i fałszywie oskarżony o zamordowanie urzędnika (przełożonego Valari) oraz o usiłowanie gwałtu na Valari, po czym skazany na dożywotnie ciężkie roboty przy budowie Rosyjsko-Kanadyjskiej Autostrady. Po długich zimowych miesiącach okrutnego niewolnictwa on i grupa innych więźniów zostają uratowani przez grupę rdzennych Alaskczyków i zabrani w dzicz, aby uniknąć rosyjskich łowców, zwanych promyshlennik, wysłanych w pościg za uciekinierami, a zwłaszcza za Gregorim. Okazuje się, że jego alaskańscy wybawcy to rewolucjoniści z grupy Den• Republik, którzy dążą do wyzwolenia swoich ziem na Jukonie i samej Alaski spod władzy Imperium Rosyjskiego, które wypędzało ich z domów od setek lat. Oferują mu miejsce w swoich szeregach, by walczyć z Rosjanami. Bez większej możliwości powrotu do dawnego życia i mając szansę na zemstę za zdradę ze strony tyranii i korupcji rządu carskiego, Gregori dołącza do sił alaskańskich. Przez całą zimę 1987 roku i początek 1988 roku on oraz grupa innych więźniów, którzy również zgadzają się dołączyć i walczyć ze wspólnym wrogiem, przechodzą szkolenie pod okiem Den•, aby prowadzić wojnę partyzancką z rozproszonymi po całej Alasce wojskami rosyjskimi, podczas gdy Den• zaczynają tworzyć fundamenty swojej przyszłej demokracji w nowej Alasce. Początkowo rebelianci są liczniejsi, ale po udanych atakach na ufortyfikowane miasta kolonialne, przejęciu broni, rekrutacji kolejnych mieszkańców Alaski przeciwko rządom imperialnym oraz uzyskaniu pomocy militarnej ze strony USA i Kalifornii, zwycięstwo i niepodległość wydają się możliwe. Mimo to wojna o wyzwolenie Alaski znacznie przekroczy to, czego Gregori spodziewał się po rewolucji: od przeżywania i tracenia przyjaciół, przez nieustanny pościg ze strony Valari sprzymierzonej z zemstą żądnym promyshlennik, zdrajców wewnątrz separatystycznej grupy Den• i nieprzebaczalny frontier, aż po zjednywanie poparcia międzynarodowego dla sprawy i prowadzenie totalnej wojny przeciwko wściekłości Imperium Rosyjskiego, która zdecyduje o przyszłości wszystkich narodów Ameryki Północnej.


Podczas obserwacji w Wirrawee grupa odkrywa, że major Harvey, uznany wcześniej za zmarłego, w rzeczywistości współpracuje z wrogiem. W drodze powrotnej do Hell natrafiają na wrak pojazdu, co prowadzi do ujawnienia faktu, że Chris zginął w wypadku kilka tygodni wcześniej.[sep]W następstwie utraty Corrie i Kevina oraz nie wiedząc, jak sobie radzą na terytorium wroga, morale grupy pogarsza się. Homer sugeruje, aby grupa spróbowała namierzyć Corrie i Kevina. Wrzucają bombę dymną do szpitala i badają go podczas ewakuacji. Odkrywają, że Corrie jest w śpiączce, a Kevin został pobity po przybyciu. Wstrząśnięci odkryciem tego, co spotkało ich przyjaciół, grupa zgadza się zaatakować konwój na autostradzie do Cobbler’s Bay. Podczas przygotowania zasadzki grupa jest zaskoczona przez mały patrol. Homer z bliska zabija jednego żołnierza i rani drugiego, używając strzelby ze skróconą lufą, po czym wpada w szok. Trzeci, ostatni żołnierz wpada w panikę i ucieka w krzaki z dala od autostrady, zostawiając swój plecak i karabin. Ellie przejmuje dowodzenie, zabija rannego żołnierza i podejmuje decyzję o kontynuowaniu ataku. Atak się udaje i grupa wraca do Hell. Postanawiają, że ich następnym krokiem powinno być zbadanie innych ścieżek prowadzących do i z Hell, aby ustalić, dokąd prowadzą. Chris decyduje się jednak nie iść i zostać z tyłu. Ich eksploracja prowadzi ich do grupy wolnych Australijczyków zwanych „Bohaterami Harveya”, dowodzonych przez byłego dyrektora szkoły i rezerwistę, majora Harveya. Odmawia on pozwolenia komukolwiek z grupy na powrót do Hell po Chrisa. Chociaż Harvey chwali się przeprowadzeniem kilku ataków na wroga, te ataki okazują się czynnościami niskiego ryzyka. Grupa jest zaproszona do obserwowania, jak Bohaterowie Harveya niszczą opuszczony czołg, ale wpadają w wrogą zasadzkę i muszą uciekać z miejsca. Fi jest ścigana przez wrogiego żołnierza. Homer i Ellie zastawiają zasadzkę i obezwładniają mężczyznę, gdy ten przygotowuje się do zgwałcenia Fi, ale nie są w stanie go zabić, gdy odkrywają, że jest nastolatkiem tak jak oni. Lee przybywa i dźga żołnierza nożem. Gdy wracają do Hell, zastają nieobecność Chrisa, a następnie udają się do Wirrawee. Grupa znajduje schronienie w domu nauczyciela muzyki Robyn, gdzie Ellie i Lee po raz pierwszy dopełniają swojego związku. Przenoszą się do kościoła, gdzie obserwują niektórych z pierwszych osadników. Tutaj odkrywają, że major Harvey, uznany za zmarłego w zasadzce, teraz współpracuje bezpośrednio z wrogiem. Wstrząśnięci tym odkryciem, planują wysadzić kilka domów. Atak się udaje, ale w drodze powrotnej do Hell widzą przewrócony pojazd w pobliżu tamy; dalsze dochodzenie ujawnia, że Chris przewrócił samochód i zginął kilka tygodni temu. Książka kończy się tam, gdzie się zaczęła, z grupą przygnębioną i o niskim morale. Historia jest kontynuowana w „The Third Day, the Frost”.


Zamożny inżynier pan Molefelo zleca Mmie Ramotswe odnalezienie dawnej partnerki oraz rodziny, którą w przeszłości okradł, aby móc ich szantażować. Decyzja ta wynika z jego chęci zemsty po tym, jak stracił cały majątek podczas napadu na swoją farmę strusi.[sep]Książka zaczyna się od rozmowy Mmy Ramotswe z jej narzeczonym, panem J.L.B. Matekonim, o przyszłości jej asystentki, Mmy Grace Makutsi, która wydaje się mieć trudności ze znalezieniem odpowiednich mężczyzn. Gdy Mma Ramotswe rozmawia z Mma Makutsi na ten temat, ta ostatnia przybiera postawę pokonanej i rozmowa na tym się kończy. Uwaga przenosi się do warsztatu pana J.L.B. Matekoniego, a dokładniej do uczniów, wcześniej opisywanych jako leniwi młodzi mężczyźni „zawsze patrzący na dziewczyny”. Jednak młodszy uczeń przeszedł sporą zmianę; wydaje się, że znalazł religię i teraz nie jest zainteresowany rozmowami o dziewczynach, ku zgorszeniu swojego kolegi po fachu. Gdy Mma Ramotswe wraca do domu, oboje jej dzieci adopcyjnych wydają się przygnębione, a Motholeli i Puso są przedmiotem głównie werbalnego znęcania się. Motholeli wydaje się to przechodzić, jednak Puso wyładowuje swój gniew na rodzicach adopcyjnych i mówi, że ich „nienawidzi”. Aby zwiększyć swoje dochody, Mma Makutsi postanawia otworzyć szkołę pisania na maszynie tylko dla mężczyzn, ponieważ w jej opinii mężczyźni zazwyczaj nie potrafią lub nie chcą pisać na maszynie, ponieważ nie chcą być lepsi od kobiet lub nie chcą być widziani przy wykonywaniu „kobiecej pracy”. Udaje jej się zdobyć maszyny do pisania ze swojej alma mater, Botswańskiego College’u Sekretarskiego, i znajduje miejsce do nauczania w kościele młodszego ucznia. Ten biznes odnosi duży sukces. Następnie Mma Makutsi wiąże się z jednym ze swoich studentów, panem Bernardem Selelipengiem, mężem podającym się za rozwodnika. W wyniku równoległych wydarzeń z udziałem Mmy Ramotswe, pan Selelipeng jest zmuszony zerwać z Mma Makutsi (patrz niżej). Aby rozwiązać obecny problem z Puso, Mma Ramotswe udaje się do sierocińca, aby porozmawiać z przełożoną, Mmą Silvią Potokwane, o nim. Mma Potokwane radzi, aby pan J.L.B Matekoni zachowywał się bardziej jak ojciec wobec chłopca. Pan J.L.B Matekoni tak robi, co przynosi widocznie korzystne rezultaty. Historia kończy się piknikiem, w którym uczestniczą uczniowie, Mma Ramotswe, Mma Makutsi, pan J.L.B. Matekoni, Rra i Mma Potokwane, Mma Boko oraz pan Molefelo i jego rodzina (patrz niżej). Do miasta przybywa konkurencyjna agencja detektywistyczna o nazwie Agencja Gwarancji Zadowolenia. Właścicielem firmy jest Cephas Buthelezi, „Były CID, Były Nowy Jork, Były-celentny!”. Czy rzeczywiście był w Nowym Jorku, jest kwestią wątpliwą, ponieważ nigdy nie udziela bezpośredniej odpowiedzi na pytania Mmy Makutsi na ten temat. Jest pochodzenia zuluskiego. Jego reklama jest niezwykle obraźliwa dla Agencji Detektywistycznej Nr 1 w dość zakulisowy sposób; sugeruje, że do wykonywania pracy detektywistycznej potrzebny jest mężczyzna. Jednak jego pycha zostaje ukarana i pod koniec książki przychodzi do Agencji Detektywistycznej Nr 1 Ladies i mówi, że rezygnuje z działalności. Sprawa Molefelo: Pan Molefelo jest zamożnym inżynierem budownictwa w Lobatse, który jest również właścicielem hotelu i posiadaczem ziemi ze strusią farmą. Jako młody student w Botswańskiej Szkole Technicznej w Gaborone miał dziewczynę, którą zapłodnił. Aby zapłacić za aborcję (która jest nielegalna w Botswanie), musiał zapłacić 100 pula (około 20 dolarów). Ponieważ nie miał sposobu na zdobycie pieniędzy, ukradł radio od swojej rodziny goszczącej, rodziny Tsolamosese. Po aborcji złościł się na swoją dziewczynę i zerwał z nią. Po tym, jak prawie nie zginął z rąk złodziei strusi, Molefelo chce uporządkować swoje życie i przeprosić zarówno swoją dziewczynę (o imieniu Tebogoå Bathopi), jak i rodzinę Tsolamosese, i prosi Mmę Ramotswe o pomoc w ich odnalezieniu. Sprawa Selelipenga: Mma Selelipeng przychodzi do Agencji Detektywistycznej Nr 1 Ladies, aby zwierzyć się Mmie Ramotswe, że jej mąż prawdopodobnie ją zdradza. Mówi również, że próbowała agencji pana Butheleziego, ale wykonali oni najbardziej „niezadowalającą” pracę. Mma Ramotswe musi teraz wykonać czynność balansującą między zadowoleniem klientki a ochroną Mmy Makutsi. sv:Kalaharis skrivmaskinsskola för män


W celu ustalenia swojego pochodzenia Thorby wstępuje do służby wojskowej Hegemonii Ziemi, gdzie nie zostaje rozpoznany jako zaginiony dziedzic rodziny Rudbek. Odkrywa on, że zarządzająca firmą rodzina nie zarabiała na handlu ludźmi, w związku z czym nie przejmuje kontroli nad przedsiębiorstwem.[sep]Thorby to młody, buntowniczy chłopiec-niewolnik, który niedawno przybył na planetę Jubbul, gdzie zostaje kupiony przez starego żebraka, Baslima Kulawego, za niską cenę i zabrany do zaskakująco dobrze umeblowanego podziemnego domu żebraka. Odtąd Baslim traktuje chłopca jak syna, ucząc go nie tylko rzemiosła żebractwa, ale także matematyki, historii i kilku języków, oraz wysyła Thorby’ego z zleceniami po całym mieście, ostrożnie przekazując informacje i śledząc przypływy i odpływy statków kosmicznych, dzięki czemu Thorby zdaje sobie sprawę, że jego przybrany ojciec gromadzi wywiady, szczególnie na temat handlu niewolnikami. Ponadto Baslim każe Thorby’emu zapamiętać plan awaryjny i wiadomość do przekazania jednemu z pięciu kapitanów statków kosmicznych w razie aresztowania lub śmierci Baslima. Gdy Baslim zostaje schwytany i ścięty przez lokalne władze, Thorby i lokalna gospodyni „Matka Shaum” przekazują wiadomość kapitanowi Krausie ze statku Sisu. Ponieważ społeczeństwo „Wolnych Handlarzy”, do którego należy Krausa, jest winne dług Baslimowi za uwolnienie jednej z ich załóg z rąk handlarza niewolnikami, kapitan zabiera Thorby’ego na pokład statku Sisu, ryzykując sobą i swoim klanem. Thorby zostaje adoptowany przez kapitana (zyskując tym samym znaczny status społeczny na statku) i przystosowuje się do zamkniętej, klanowej, matriarchalnej kultury handlarzy. Zaawansowana edukacja zapewniona przez Baslima i szybkie refleksy młodości czynią go idealnym operatorem systemów kierowania ogniem, na którym to stanowisku Thorby niszczy statek piracki. Jego bezpośrednia przełożona, młoda kobieta o imieniu Mata, zaczyna postrzegać go jako odpowiedniego męża; jednak zwyczaje Wolnych Handlarzy tego zabraniają, aby uniknąć kłopotów, zostaje przeniesiona na inny statek. Thorby zostaje ponownie przeniesiony, gdy wbrew woli swojej żony, oficera wykonawczego i szefowej klanu (która chce wykorzystać powiązanie Thorby’ego z Baslimem, aby zwiększyć prestiż Sisu), kapitan, spełniając ostatnią wolę Baslima, powierza chłopca wojskowemu krążownikowi i prosi jego kapitana o pomoc Thorby’emu w znalezieniu jego prawdziwego miejsca w społeczeństwie. Aby przeprowadzić przeszukanie tła bez konieczności ponoszenia ogromnych kosztów, Thorby wstępuje do służby wojskowej Hegemonii Ziemi, dominującej siły militarnej w galaktyce. Thorby zostaje ostatecznie zidentyfikowany jako Thor Bradley Rudbek, dawno zaginiony dziedzic bardzo potężnej rodziny i znaczący udziałowiec w Rudbek and Associates, dużym, rozległym przedsiębiorstwie międzygwiezdnym obejmującym jedną z największych firm produkujących statki kosmiczne i całe miasto Rudbek (dawniej Jackson Hole, Wyoming). W jego nieobecność firmą zarządza spokrewniony przez małżeństwo „wujek” John Weemsby, który zachęca swoją pasierbicę Ledę do prowadzenia Thorby’ego w przystosowaniu się do nowej sytuacji, potajemnie spiskując, aby zablokować rosnące zainteresowanie i ingerencję Thorby’ego w sprawy firmy. Thorby, badając zniknięcie swoich rodziców oraz swoje schwytanie i sprzedaż przez handlarzy niewolnikami, zaczyna podejrzewać, że jego rodzice zostali wyeliminowani, aby zapobiec odkryciu, że niektóre części Rudbek and Associates potajemnie czerpią zyski z handlu niewolnikami. Gdy Weemsby dławia dalsze śledztwo, Thorby szuka pomocy prawnej i wszczyna walkę o pełnomocnictwa, którą nieoczekiwanie wygrywa, gdy Leda głosuje swoimi udziałami na jego korzyść. Zwalnia Weemsby’ego i przejmuje pełną kontrolę nad firmą. Gdy Thorby uświadamia sobie, że zajmie mu całe życie usunięcie Rudbek and Associates z handlu niewolnikami, niechętnie rezygnuje ze swojego marzenia o naśladowaniu Baslima jako członek elitarnej antyniewolniczej „Korpusu X” Gwardii Hegemonicznej. Wiedząc, że „człowiek nie może uciec od swoich odpowiedzialności”, postanawia walczyć z handlem niewolnikami jako szef Rudbek and Associates.


Obawy Anne o utratę miłości Gilberta okazują się bezzasadne, gdyż jego dystans wynikał z troski o jednego z pacjentów. W finale powieści mąż uspokaja żonę, wręczając jej prezent rocznicowy i obiecując podróż do Europy.[sep]Siedem lat po wydarzeniach opisanych w „Anne’s House of Dreams”, Anne odwiedza Dianę Wright i jej córkę, Anne Cordelię, w Avonlea po pogrzebie ojca Gilberta. Gdy wraca do domu – starego domu Morganów, nazwanego teraz „Ingleside” – wita ją pięcioro dzieci: James Matthew („Jem”), najstarszy, siedmioletni; Walter Cuthbert, który ma około sześciu lat i jest często uważany za nieco „mięczaka” z powodu miłości do poezji; bliźniaczki Anne („Nan”) i Diana („Di”), pięcioletnie, które w ogóle do siebie nie podobają – Nan ma ciemne włosy i piwne oczy, a Di rude włosy i zielone oczy; oraz w końcu Shirley, dwuletni ulubieniec Susan Baker, która opiekowała się nim jako niemowlęciem, gdy Anne była bardzo chora po jego narodzinach. W książce pojawia się straszliwa, zdawałoby się wieczna wizyta nieprzyjemnej i nadwrażliwej ciotki Gilberta, Marii Marii Blythe, której wizyta miała trwać tylko dwa tygodnie, ale przedłuża się na miesiące, a która odchodzi dopiero wtedy, gdy Anne nieumyślnie ją obraża, organizując przyjęcie urodzinowe z niespodzianką, co jest dla rodziny wielką ulgą. W trakcie powieści rodzi się najmłodsze dziecko Anne i Gilberta, które otrzymuje imiona Bertha Marilla Blythe. Nazywana jest też Roly-Poly, a ogólnie „Rilla”. Powieść obejmuje serię przygód, w których każdorazowo w centrum uwagi znajduje się jedno z dzieci Anne, gdy borykają się one z nieporozumieniami i wpadkami młodości. Pod koniec książki Anne martwi się, że Gilbert stał się dystyngowany i możliwe, że jej już nie kocha. Ona i Gilbert spędzają nieprzyjemny wieczór z owdowiałą i bezdzietną Christine Stuart, która niegdyś była rywalką Anne (lub tak jej się wydawało) w walce o miłość Gilberta. Nagle dostrzegając, jak zmęczony wygląda Gilbert, Anne zaczyna się zastanawiać, czy nie brała go zbyt pewnego. Na końcu okazuje się, że się myliła, gdyż brak uwagi ze strony Gilberta był spowodowany zmartwieniem o jednego z jego pacjentów. Zaskakuje on Anne prezentem z okazji rocznicy i obietnicą podróży do Europy na kongres medyczny.


Sowiecki szpieg nie spowodował wykolejenia konwoju transportującego Megatrona, co uniemożliwiło atak sił KGB. Mimo ożywienia Transformera, dowódcy Sector 7 nie zdołali go powstrzymać i ponownie zamrozić za pomocą ciekłego azotu.[sep]Akcja rozgrywa się w 1969 roku i opowiada historię ściśle tajnego statku kosmicznego o nazwie Ghost-1, zbudowanego przez amerykańską organizację znaną jako Sector 7. Statek został zbudowany w wyniku zbadania i inżynierii wstecznej zamrożonych szczątków Transformera Megatrona. Wysłany w przestrzeń kosmiczną w tym samym czasie co Apollo 11, aby ukryć jego ślad, statek ma orbitować wokół odległej strony Jowisza i poszukiwać dalszej aktywności obcych. Jednak statek wpada w robaka czasoprzestrzennego, który został najwyraźniej przypadkowo stworzony przez nich w wyniku manewru grawitacyjnego wokół Słońca, i wychodzi w nieznanej części galaktyki – gdzie nie jest sam. Arka i Nemesis przybywają, zaintrygowane cybertroniańskim designem statku. Starscream prowadzi Deceptikony w ataku, podczas gdy ludzie uciekają. Bumblebee podąża za nimi, podobnie jak Starscream, który ma nadzieję zniszczyć statek – i wszelkie ślady Megatrona wraz z nim. Zmuszając Bumblebee do ucieczki, Starscream nawiązuje komunikację z Ghost-1, udając życzliwość. Skanując ich komputery, dowiaduje się o istnieniu Allspark i Megatrona i decyduje się ich zwodzić, opowiadając im o wojnie. Ma nadzieję sprowokować ich do otwarcia ognia do „złych” Autobotów, którzy ich zniszczą. Optimus Prime przybywa, odpierając atak Blackouta na orbicie i ratując Bumblebee przed gigantycznymi robakami żującymi skały. Natrafiają na Starscreama i Ghost-1, którzy otwierają do nich ogień, grzebiąc ich w jaskini z większą ilością robaków. Tymczasem ludzie zaczynają podejrzewać złe intencje Starscreama, zauważając różnice w zachowaniu jego i Prime’a. Gdy ich statek tonie w zapadlisku, Starscream zdradza ich i zostawia na pewną śmierć. Gdy Prime i Bumblebee spotykają statek pod ziemią, Autoboty komunikują się z ludźmi, którzy opowiadają im o znajdującym się w stanie stazy Megatronie. Wiedząc, że Megatron zniszczyłby ich ludzi, gdyby się reaktywował, Prime składa przysięgę, że dopilnuje, aby ludzie wrócili na Ziemię i ją ostrzegli. Ostatecznie uwalniają się i wracają na orbitę, gdzie trwa pełnoskalowy atak Deceptikonów. Mimo odwagi Autobotów są przeważeni liczebnie. Kapitan Walker z Ghost-1 podejmuje decyzję, że nie mogą uciec, ponieważ doprowadziłoby to Deceptikony prosto na Ziemię. Robak czasoprzestrzenny ostatecznie się zapada, gdy przygotowują się do ataku na Starscreama, co zostawia ich uwięzionych. Otwierają ogień do Starscreama, gdy on i Bonecrusher przygotowują się do dokończenia Prime’a. Starscream w odwecie niszczy ich i wycofuje się, ciężko ranny. Prime opłakuje ich poświęcenie, ale zaczął już podejrzewać, że to Allspark był powodem, dla którego Megatron trafił na Ziemię. Wiedząc, że Starscream będzie szukał Ziemi tylko dla zemsty na ludziach, którzy go zranili, Prime postanawia odnaleźć Ziemię przed Deceptikonami. Na Ziemi rozwija się inny kryzys. Pojawia się rozkaz transportu zamrożonego „Lodowego Człowieka” z Arktyki w bezpieczne miejsce somewhere w pobliżu zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych, aby go dokładniej zbadano. Konwój transportujący go zostaje sabażowany i wykolejony przez sowieckiego szpiega, który wskazuje, że atak KGB odbędzie się w celu odzyskania Megatrona. Pojawia się bardziej pilny problem, gdy ujawnia się, że Megatron się rozmraża. Gdy pogoda pogarsza się, a rosyjski atak się zaczyna, Megatron ożywa. Podpułkownik Nolan i pułkownik Thomas Kinnear, obaj doświadczeni i doskonali dowódcy z Sector 7, zdołali powstrzymać zdezorientowanego lidera Deceptikonów, najpierw wjeżdżając w niego śniegowcem, a następnie ponownie go zamrażając ciekłym azotem, nawet gdy ich zabijał. Żołnierze, pod dowództwem upartej i wytrzymałej porucznik Jenson, odpierają rosyjski atak z pomocą oddziału Army Rangers, a następnie postanawiają dokończyć transport Megatrona.


Monty Brewster żeni się z Peggy Gray w przekonaniu, że z powodu zniknięcia wykonawcy testamentu został skazany na ubóstwo. Krótko po ślubie wykonawca testamentu wraca, aby ogłosić, że Monty pomyślnie sprostał wyzwaniu i przekazać mu należne pieniądze.[sep]Monty Brewster odkrywa, że wydanie tak dużej sumy w ciągu roku jest niezwykle trudne, zwłaszcza z uwagi na ścisłe warunki narzucone przez wykonawcę testamentu jego wuja. Brewster musi wykazać się zmysłem biznesowym, uzyskując dobrą wartość za wydane pieniądze, a także ograniczyć datki na cele charytatywne, straty w hazardzie oraz wartość napiwków dla kelnerów i taksówkarzy. Co więcej, Brewster jest zobowiązany do zachowania tajemnicy i nie może nikomu wyjawić, dlaczego prowadzi tak wystawny tryb życia. Przeciwko niemu działają jego dobrze intentionowani przyjaciele, którzy wielokrotnie starają się ograniczyć jego straty i wydatki, mimo że sami korzystają z jego luksusowego stylu życia. Wyzwanie Brewstera komplikuje fakt, że jego próby pozbycia się pieniędzy poprzez spekulacje giełdowe i ruletkę paradoksalnie powiększają jego fundusze zamiast je zmniejszać. Wyśmiewany przez prasę jako roztrwoniacz, organizuje wielkie przyjęcia i bale oraz wynajmuje wycieczkę statkiem trwającą kilka miesięcy do Europy i Egiptu dla swojego szerokiego grona przyjaciół i pracowników. Mimo to, mimo swobodnego wydawania pieniędzy, Monty wielokrotnie wykazuje silny charakter moralny. W pewnym momencie przeznacza swoje fundusze na ratowanie banku, aby uratować konto swojej gospodyni, mimo ryzyka utraty prawa do spadku. Innym razem skacze za burtę, by uratować tonącego marynarza ze swojego rejsu, podczas gdy jego bogaci przyjaciele nie decydują się na to. Potencjalna żona Monty'ego, Barbara Drew, odrzuca jego oświadczyny na początku roku, wierząc, że jest finansowo nieodpowiedzialny i skazany na życie w ubóstwie, a jego próby odzyskania jej wielokrotnie kończą się niepowodzeniem, ponieważ uwaga Monty'ego jest całkowicie pochłonięta koniecznością wydania tak dużej sumy. Na koniec roku Monty udaje się wydać ostatnie fundusze, które skrupulatnie udokumentował, i wyznaje miłość innej kobiecie, Peggy Gray, która okazywała zrozumienie dla jego stylu życia, mimo że nie wiedziała nic o jego wyzwaniu. Nieszczęście uderza w noc przed terminem Monty'ego, gdy jego prawnicy informują go, że wykonawca testamentu jego wuja zniknął po upłynięciu wszystkich aktywów. Monty przekonuje się, że jest skazany na ubóstwo, ale poślubia Peggy Gray, która go akceptuje mimo braku majątku. Krótko po ślubie wykonawca testamentu wuja przybywa, aby poinformować go, że pomyślnie sprostał wyzwaniu, a po prostu przybył, aby osobiście przekazać mu pieniądze.


Jacen Solo manipuluje swoim kuzynem Benem, aby zabił byłego Szefa Państwa Cala Omasa, a następnie go torturuje w celu uczynienia go uczniem Sitha. Luke Skywalker przerywa te tortury i walczy z Jacenem, jednak ostatecznie go oszczędza, widząc ryzyko, że Ben może przejść na ciemną stronę Mocy.[sep]Jacen Solo, obecnie Sith Darth Caedus, kontynuuje swoją misję „przywrócenia porządku” w galaktyce poprzez jej przejęcie. W miarę jak coraz bardziej pogrąża się w ciemnej stronie Mocy, staje się coraz bardziej skłonny poświęcić każdego i wszystko, aby osiągnąć swoje cele. Pod koniec powieści niemal cała rodzina i przyjaciele Caedusa odwracają się od niego, w tym jego sekretna kochanka Tenel Ka i niemal wszyscy Jedi. Jedynym wyjątkiem wydaje się Tahiri Veila, którą Caedus manipuluje poprzez wspomnienie o swoim zmarłym bracie i jej kochanku, Anakinie Solo. Powieść stanowi również punkt zwrotny w ewolucji Caedusa w Sitha. W poprzedniej powieści Darth Caedus był skłonny wydać nakaz aresztowania własnych rodziców, Lei i Hana Solo. Caedus jest coraz bardziej gotowy popełniać okrucieństwa (takie jak atakowanie centrów cywilnych i lasów na Kashyyyk) i nie waha się poświęcić nikogo, nawet rodziny, dla swoich ambicji. Zaczyna cenić strach swoich podwładnych i w jednym przykładzie nakazuje aresztowanie i egzekucję jednego ze swoich szpiegów, który był zagrożony ujawnieniem i egzekucją przez rząd Corellii, aby zmotywować innych do powstrzymania się od powrotu do Sojuszu Galaktycznego, gdy ich przykrywki były zagrożone. Inferno charakteryzuje się również pogorszeniem i zerwaniem wielu osobistych relacji Caedusa, gdy niszczy galaktykę. Wysyła wojska, aby przejąć kontrolę nad Praxeum Jedi na Ossus, a następnie nakazuje zamordowanie wszystkich dorosłych Jedi w obiekcie (w tym jego bliźniaczej siostry Jaina), aby zabezpieczyć kontrolę nad dziećmi tam przebywającymi. Ostatecznie ten mniejszy konflikt kończy się niepowodzeniem, ale nie bez ciężkich strat po obu stronach. Manipuluje swoją kochanką Tenel Ka, aby przekazała mu swoją ostatnią flotę, pozostawiając ją i swoją córkę narażonymi na zamach stanu, zanim ona zrozumie, jak nisko upadł, i wycofa swoje poparcie. Manipuluje swoim kuzynem Benem, aby zabił odwołanego Szefa Państwa, Cala Omasa, tylko po to, by ostrzec władze Coruscant, że zamach jest nieuchronny. Następnie torturuje Bena w ramach planu uczynienia go uczniem Sitha, co przerywa Luke Skywalker, co prowadzi do wściekłej walki na miecze świetlne, kończącej się tym, że Luke oszczędza Jacena, gdy dostrzega niebezpieczeństwo, że Ben może paść na ciemną stronę. Wątek poboczny w książce ujawnia istnienie ukrytej grupy Sithów na Korribanie i dalsze moce Statku, okrętu Sithów, który Ben odzyskał z Ziost.


Opowieść zatytułowana Mężczyzna we mgle została utrzymana w stylistyce opowiadań o Ojcu Brownie G. K. Chestertona. Z kolei historia Hukacz stanowi parodię sposobu budowania fabuły charakterystycznego dla Edgara Wallace’a.[sep]Stary przyjaciel Beresfordów, pan Carter (pracujący dla nienazwanej rządowej agencji wywiadowczej), przybywa z propozycją dla tej przygodowej pary. Mają przejąć „Międzynarodowe Biuro Detektywistyczne”, niedawno oczyszczone z szpiegów miejsce, i udawać właścicieli, aby przechwytywać wrogie wiadomości. Dopóki jednak taka wiadomość nie nadejdzie, Tommy i Tuppence mogą robić z biurem, co tylko zechcą – możliwość, która cieszy młode małżeństwo. Zatrudniają pechowego, ale dobrze intencjonowanego Alberta, młodego mężczyznę poznanego również w „Tajemniczym przeciwniku”, jako asystenta w agencji. Pełni entuzjazmu i chęci do działania, para zabiera się do rozwiązania kilku spraw. W każdej z nich naśladują styl słynnego, fikcyjnego detektywa epoki, w tym Sherlocka Holmesa i Herkulesa Poirot samej Christie. Wtedy jej brat zostaje zamordowany... Na końcu książki Tuppence wyznaje, że jest w ciąży, w wyniku czego odegra mniejszą rolę w szpiegowskich interesach.
* Wróżka w mieszkaniu / Czajnik herbaty – Wprowadza sytuację Tommy’ego i Tuppence w Międzynarodowym Biurze Detektywistycznym. Przypomina postać detektywa Malcolma Sage’a (1921) Herberta George’a Jenkinsa.
* Sprawa Różowej Perły – Pierwsza sprawa utrzymana w stylu doktora Thorndyke’a R. Austina Freemana.
* Przygoda z Złowrogim Obcym – Opowieść szpiegowska, śladami idąca za Valentine’em Williamsem i braćmi-detektywami Francisem i Desmondem Okewoodami. Jedna z książek Williamsa – „Człowiek z klubową stopą” (1918) – jest wymieniona przez Tuppence w historii.
* Wymanewrowanie króla / Dżentelmen ubrany w gazetę – Ta dwuczęściowa historia jest parodią dzisiaj niemal zapomnianej Isabel Ostrander, z nawiązaniami do opowiadania „Ślad w powietrzu” (1917) oraz detektywów Tommy’ego McCarty’ego (byłego policjanta) i Denisa Riordana (strażaka).
* Sprawa Zaginionej Damy – Historia nawiązuje do opowiadania Arthura Conana Doyle’a o Sherlocku Holmesie „Zniknięcie lady Frances Carfax” (1911).
* Zabawa w ciemno – Odpowiada stylowi opowiadań Clintona H. Stagga o niewidomym detektywie Thornleyu Coltonie.
* Mężczyzna we mgle – W stylu opowiadań o Ojcu Brownie G. K. Chestertona.
* Hukacz – Parodia stylu budowania fabuły Edgara Wallace’a.
* Tajemnica w Sunningdale – Opowieść utrzymana w stylu „Starca w rogu” (1909) baronowej Orczy, przy czym Tuppence odgrywa rolę dziennikarki Polly Burton, a Tommy wiąże węzły na kawałku sznurka tak samo jak postać Orczy, Bill Owen.
* Dom Śmierci Czekającej – Odtwarza styl A. E. W. Masona i jego francuskiego detektywa, inspektora Hanauda.
* Niezłomne alibi – Wzorowane na Freemanie Willsie Croftsie, znanym z opowiadań detektywistycznych skupionych wokół alibi i inspektora Scotland Yardu, Josepha Frencha.
* Córka pastora / Czerwony Dom – Dwuczęściowa historia, będąca parodią detektywa Rogera Sherringhama Anthony’ego Berkeleya, z elementami fabuły przypominającymi „Fioletową farmę” H. C. Baileya (chociaż ta ostatnia została opublikowana dopiero w 1928 roku).
* Buty ambasadora – W stylu H. C. Baileya, z doktorem Reginaldem Fortune i superintendentem Bellem jako wyśmiewanymi detektywami.
* Mężczyzna, który był numerem 16 – Ta historia parodiuje „Wielką Czwórkę” Christie, w której występuje Herkules Poirot.


Wujek Henrik wyjaśnił, że chusteczka zawierająca wodę i mydło została użyta do zwabienia psów niemieckich. Mydło tymczasowo wyostrzało węch zwierząt, co uniemożliwiło ukrytym w łodzi Żydom bezpieczne dotrzeć do Szwecji.[sep]Historia zaczyna się od momentu, gdy dwaj żołnierze nazistowscy zatrzymują Annemarie Johansen i jej przyjaciółkę Ellen Rosen na ulicach Kopenhagi i zadają im pytania. Tego wieczoru Annemarie wspomina starszą siostrę, Lise, która została potrącona przez samochód i zginęła (później ujawniono, że to naziści celowo w nią uderzyli). Przypomina sobie również, jak jej ojciec widział chłopca mówiącego żołnierzowi nazistowskiemu, że cała Dania jest strażą osobistą króla Chrystiana X. Wkrótce potem Peter Nielsen (narzeczony siostry Annemarie, Lise), mężczyzna pracujący w duńskim ruchu oporu, odwiedza Annemarie i jej rodzinę, informując ich, że Niemcy zaczęli zamykać sklepy należące do Żydów. Następnego dnia Ellen i jej rodzice udają się do synagogi na żydowskie święto, ale odkrywają, że naziści zażądali list duńskich Żydów. Wykorzystają te listy, aby aresztować i przenieść całą populację żydowską. Peter zabiera małżeństwo Rosenów do ukrycia, a Ellen Rosen (przebraną za Lise) zamieszkuje z rodziną Johansenów. W środku nocy do mieszkania Rosenów przybywają żołnierze nazistowscy i żądają ujawnienia miejsca pobytu rodziny Rosen. Annemarie zrywa z szyi Ellen naszyjnik z Gwiazdą Dawida, aby ukryć jej żydowskie pochodzenie. Żołnierze zaczynają podejrzewać coś niepokojącego, ponieważ Annemarie i Kirsti mają blond włosy, a Ellen ma ciemnobrązowe. Pan Johansen przynosi zdjęcia ze swojego dzieciństwa, na których widać jego trzy córki wraz z ich imionami; wyraźnie widać na nich, że Lise we wczesnym dzieciństwie miała włosy podobne do włosów Ellen. Żołnierze odchodzą. Po ich wyjściu pan Johansen dzwoni do swojego szwagra, Henrika, i umawia się z nim, używając kodu, w sprawie przewiezienia Ellen do niego. Później Annemarie, Ellen, pani Johansen i Kirsti wyjeżdżają pociągiem do domu wujka Henrika w Gilleleje. W domu Henrika mija jeden spokojny dzień, a potem pani Johansen mówi dziewczynkom, że zmarła ich ciotka Birte i odbędzie się pogrzeb. Annemarie wie jednak, że ciotka Birte nie istnieje, i konfrontuje się z wujkiem Henrkiem. Wyjaśnia jej, że ma rację, i mówi, że łatwiej jest być odważnym, gdy nie zna się całej prawdy. Do domu wujka Henrika na pogrzeb przybywa wielu obcych, w tym rabin i kilka żydowskich rodzin. Pojawia się grupa żołnierzy nazistowskich i przerywa ceremonię, a wkrótce potem przybywają rodzice Ellen i Peter Nielsen. Żołnierz każe matce otworzyć trumnę. Matka mówi mu, że chętnie to uczyni, ponieważ wiejscy lekarze są niegodni zaufania, i to właśnie wiejski lekarz powiedział im, że otwarcie trumny spowoduje rozprzestrzenianie się zarazków, ponieważ ciotka Birte zmarła na tyfus. Żołnierz uderza ją w twarz i odchodzi w frustracji. Peter odczytuje grupie fragment Psalmu 147 z Biblii, mówiący o tym, jak Pan Bóg policzył gwiazdy. Annemarie myśli, że policzenie gwiazd na niebie jest niemożliwe, i że świat jest zimny i bardzo okrutny, podobnie jak niebo czy ocean, którego pani Rosen się boi. Peter otwiera trumnę i rozdaje żydowskim rodzinom ciepłą odzież i koce, po czym one wyruszają w drogę, rozdzielając się, aby zwracać na siebie mniej uwagi. Annemarie żegna się z Ellen. Rano jej matka uświadamia sobie, że paczka ważna dla ruchu oporu została przypadkowo upuszczona przez pana Rosena, gdy się potknął na schodach. Pani Johansen, wiedząc o znaczeniu paczki, daje Annemarie kosz wypełniony jedzeniem i chowa w nim paczkę. Annemarie biegnie leśną ścieżką w stronę łodzi wujka. Gdy zbliża się do portu, zostaje zatrzymana przez patrolujących niemieckich żołnierzy i kłamie, że tylko dostarcza wujkowi lunch. Żołnierze wyrzucają część jedzenia na ziemię i w końcu docierają do paczki, którą rozrywają, znajdując w niej tylko chusteczkę. Niemieccy żołnierze odchodzą. Annemarie kontynuuje drogę do wujka Henrika i daje mu paczkę. Wsiada na swoją łódź rybacką i wypływa do Szwecji. Wujek Henrik wraca do Danii tego samego wieczoru i wyjaśnia, że Rosenowie i wielu innych Żydów ukrywało się w jego łodzi, a chusteczka zawierała zapach króliczej krwi i kokainy, aby przyciągnąć psy; gdy je wąchały, kokaina tymczasowo znosiła węch niemieckich psów. Dwa lata później wojna się kończy i cała Dania świętuje. Ujawniono kilka faktów: Peter został schwytany i stracony przez Niemców. Żydzi, którzy byli zmuszeni opuścić Danię, wracają i znajdują swoje mieszkania w stanie nienaruszonym, ponieważ przyjaciele i sąsiedzi czekali na ich powrót. Annemarie dowiaduje się, jak zginęła Lise. Przed powrotem Rosenów Annemarie prosi ojca, by naprawił naszyjnik Ellen z Gwiazdą Dawida (który został zerwany w nocy, gdy naziści wtargnęli do mieszkania, aby ukryć jej tożsamość), ponieważ sama chce go nosić na cześć swojej najlepszej przyjaciółki.