Jack Ryan zapobiega wybuchowi wojny jądrowej, kontaktując się bezpośrednio z radzieckim prezydentem po ustaleniu pochodzenia plutonu. Interwencja ta powstrzymuje prezydenta Fowlera przed atakiem na Iran, który był planowany na podstawie fałszywych zeznań schwytanych terrorystów.[sep]Tytuł nawiązuje do wojny jądrowej oraz do spisku antagonistów powieści, którzy chcą zrekonstruować zagubioną broń jądrową. Sam tytuł pochodzi z cytatu Winstona Churchilla i stanowi pierwszy z dwóch motywów przewodnich powieści: W 1973 roku, podczas wojny Jom Kippur, izraelskie kierownictwo decyduje się na taktyczny atak jądrowy, ale w ostatniej chwili zmienia decyzję. Bomba jądrowa Mark 12 zostaje przypadkowo pozostawiona na izraelskim samolocie bojowym, który zostaje zestrzelony nad górami Syrii. Broń jądrowa ginie, zakopana na polu druzyjskiego rolnika. Osiemnaście lat później, w 1991 roku, nieuzbrojony palestyński protestujący zostaje zabity przez izraelskiego policjanta, który przypadkowo jest bratem zestrzelonego izraelskiego pilota. Stany Zjednoczone nie są w stanie dyplomatycznie bronić Izraela, ale wiedzą, że nie mogą wycofać swojego wsparcia bez ryzyka zdestabilizowania Bliskiego Wschodu. W życie wdrażany jest sprytny plan przyspieszenia procesu pokojowego, oparty na pośrednim kontakcie Jacka Ryana z Watykanem. Plan jest wspierany przez Związek Radziecki i Arabię Saudyjską. Ku zaskoczeniu wszystkich, plan Ryana wydaje się działać. Jednakże doradczyni ds. bezpieczeństwa narodowego Elizabeth Elliott żywi urazę do Ryana i próbuje go zdyskredytować, wykorzystując swój romans z owdowiałym prezydentem Robertem Fowlerem. Elliott inicjuje kampanię oszczerstw oskarżającą Ryana o pozamałżeński romans. Małżeństwo Ryana jest zagrożone, dopóki jego przyjaciele, John Clark i Domingo Chavez, nie ujawniają prawdy żonie Ryana, Cathy. Ryan jest zmuszony do rezygnacji, ale przedtem organizuje tajną operację, która doprowadza do ujawnienia transakcji między skorumpowanymi japońskimi i meksykańskimi urzędnikami państwowymi. W międzyczasie mała grupa terrorystów z PFLP, wściekła z powodu zbliżającej się porażki ich kampanii mającej na celu wymazanie Izraela z mapy, natrafia na zagubioną izraelską bombę i używa jej do zbudowania własnej broni, wykorzystując pluton z bomby jako materiał rozszczepialny. Terroryści zwracają się o pomoc do wykluczonego ze społeczeństwa wschodnioniemieckiego fizyka Manfreda Fromma, który zgadza się na spisek, aby zemścić się za zjednoczenie swojego kraju jako kapitalistycznego państwa demokratycznego. Dzięki wiedzy Fromma terroryści są w stanie ulepszyć broń i przekształcić ją w ładunek termojądrowy. Terroryści planują zdetonować broń podczas Super Bowl w Denver w stanie Kolorado, w momencie mającym zbiec się z atakiem pod fałszywą flagą na amerykańskie siły w Berlinie, przeprowadzonym przez Wschodnich Niemców przebranych za radzieckich żołnierzy. Celem terrorystów jest wywołanie wojny jądrowej między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim. Wschodni Niemcy mają nadzieję, że wojna wyeliminuje obie supermocarstwa i ukarze je za zdradę socjalizmu światowego, podczas gdy Palestyńczycy liczą, że atak położy kres amerykańskiej pomocy dla Izraela. Palestyńczycy zabijają swoich wschodnioniemieckich wspólników, gdy ci przestają być im potrzebni. Z powodu błędu przy montażu broń nie wybucha z pełną mocą. Mimo to tysiące osób na Super Bowl ginie, w tym sekretarz obrony i sekretarz stanu. W wyniku ataków w Berlinie Stany Zjednoczone tymczasowo przechodzą w stan DEFCON-1, gdy prezydent Fowler i Elliott przygotowują atak jądrowy. Kryzys zostaje zażegnany, gdy Ryan, po dowiedzeniu się o krajowym pochodzeniu plutonu z bomby, uzyskuje dostęp do Gorącej Linii i komunikuje się bezpośrednio z radzieckim prezydentem, łagodząc konflikt. Gdy terroryści zostają schwytani przez Clarka w Meksyku, obwiniają irańskiego ajatollaha za atak. Prezydent Fowler nakazuje zniszczenie mieszkania ajatollaha w świętym mieście Qom atakiem jądrowym. Po tym, jak Ryan powstrzymuje atak, egzekwując zasadę dwóch osób, terroryści – poddani torturom przez Clarka – ujawniają, że Iran nie był zaangażowany. Ich kłamstwo miało na celu zdyskredytowanie Stanów Zjednoczonych i zniszczenie procesu pokojowego, co pozwoliłoby na kontynuowanie kampanii przeciwko Izraelowi. Prezydent Fowler rezygnuje ze stanowiska po załamaniu nerwowym. Terroryści są ścięci w Rijadzie przez dowódcę saudyjskich sił specjalnych za pomocą starożytnego miecza należącego do saudyjskiej rodziny królewskiej. Później miecz jest prezentowany Ryanowi w podarunku. W sequelach ten prezent inspiruje tajny kryptonim Ryana w Służbie Tajnej: „Miecznik”. Ciekawostką historyczną jest to, że książka ukazała się zaledwie kilka dni przed powstaniem moskiewskim w 1991 roku, które zasygnalizowało rozwiązanie Związku Radzieckiego.


Schmendrick przywraca Amaltheę postać Jednorożca w chwili ataku Czerwonej Krowy, a książę Lír ginie, rzucając się na byka, aby ją ocalić. W akcie desperacji Jednorożec zepchnie Czerwoną Krowę do morza, co uwalnia pozostałe jednorożce i powoduje zawalenie się zamku Haggarda.[sep]Historia zaczyna się od grupy ludzkich myśliwych przemierzających las w poszukiwaniu zwierzyny. Po dniach spędzonych na bezowocnych łowach zaczynają wierzyć, że przechodzą przez las Jednorożca, gdzie zwierzęta są chronione przez magiczną aurę. Pogodzają się z myślą, że będą polować gdzie indziej; jednak przed wyjazdem jeden z myśliwych ostrzega Jednorożca, że może być ona ostatnim przedstawicielem swojego gatunku. To objawienie niepokoi Jednorożca, ale początkowo odrzuca ona tę myśl. Spotyka mówiącego motyla, który mówi w zagadkach i piosenkach i początkowo unika odpowiedzi na jej pytania o inne jednorożce. Ostatecznie motyl ostrzega ją, że jej gatunek został zagoniony do odległej krainy przez stwora zwanego Czerwoną Krową. Obawiając się o inne jednorożce, Jednorożec postanawia opuścić wygodę i bezpieczeństwo swojego lasu, aby dowiedzieć się, co stało się z innymi. Podczas swojej podróży zostaje schwytana przez wędrowny cyrk prowadzony przez czarownicę Mamę Fortunę, która używa magicznych zaklęć, by stworzyć iluzję, że zwykłe zwierzęta to w rzeczywistości istoty z mitów i legend. Jednorożec odkrywa, że jest jedyną prawdziwą legendarną istotą w grupie, z wyjątkiem harpii, Celaeno. Schmendrick, mag podróżujący z cyrkiem, dostrzega w Jednorożcu to, kim ona naprawdę jest, i uwalnia ją w środku nocy. Jednorożec uwalnia inne stworzenia, w tym Celaeno, która zabija Mamę Fortunę i Rukha, jej garbatego asystenta. Jednorożec i Schmendrick kontynuują podróż, próbując dotrzeć do zamku króla Haggarda, gdzie przebywa Czerwona Krowa. Gdy Schmendrick zostaje schwytany przez zbójów, Jednorożec przychodzi mu z pomocą i przyciąga uwagę Molly Grue, żony przywódcy zbójów. W trójkę kontynuują podróż i docierają do Hagsgate, miasta pod rządami Haggarda i pierwszego, który podbił, gdy obejmował królestwo. Mieszkaniec Hagsgate o imieniu Drinn informuje ich o klątwie, która głosiła, że ich miasto będzie nadal dzielić los Haggarda, dopóki ktoś z Hagsgate nie obali jego zamku. Drinn twierdził również, że pewnej zimowej nocy odkrył chłopca na targowisku miasta. Wiedział, że to dziecko jest tym, o którym mowa w przepowiedni, ale zostawił dziecko tam, gdzie je znalazł, nie chcąc, aby przepowiednia się spełniła. Król Haggard znalazł dziecko później tego wieczoru i adoptował je. Molly, Schmendrick i Jednorożec opuszczają Hagsgate i kontynuują podróż w stronę zamku Haggarda, ale po drodze atakuje ich Czerwona Krowa. Jednorożec ucieka, ale nie jest w stanie uciec przed bykiem. W próbie pomocy jej Schmendrick nieświadomie zamienia Jednorożca w ludzką kobietę. Zdezorientowany zmianą, Czerwona Byk rezygnuje z pościgu i znika. Zmiana ma katastrofalne skutki dla Jednorożca, który odczuwa ogromny szok z powodu nagłego uczucia śmiertelności w swoim ludzkim ciele. Trójka udaje się do zamku Haggarda, gdzie Schmendrick przedstawia Jednorożca jako „Lady Amaltheę”, by zmylić podejrzenia Haggarda. Udaje im się przekonać Haggarda, by pozwolił im służyć mu na jego dworze, mając nadzieję na zebranie wskazówek dotyczących lokalizacji innych jednorożców. Podczas pobytu Amalthea jest uwodzona przez adoptowanego syna Haggarda, księcia Líra. Haggard ostatecznie wyznaje Amalthei, że jednorożce są uwięzione w morzu dla jego własnej rozrywki, ponieważ jednorożce są jedyną rzeczą, która czyni go szczęśliwym. Następnie otwarcie oskarża Amaltheę o przybycie do jego królestwa, aby uratować jednorożce, i mówi, że wie, kim ona naprawdę jest, ale Amalthea zdaje się zapomnieć o swojej prawdziwej naturze i pragnieniu uratowania innych jednorożców. Podążając za wskazówkami danymi im przez kota, Molly, Schmendrick i Amalthea znajdują wejście do legowiska Czerwonej Krowy. Haggard i jego uzbrojeni słudzy próbują ich powstrzymać, ale udaje im się wejść do legowiska byka, dołączając do nich Líra. Gdy Czerwona Krowa ich atakuje, Schmendrick zmienia Amaltheę z powrotem w jej pierwotną postać. W próbie uratowania Jednorożca Lír rzuca się na drogę byka i ginie. Pędzony gniewem i smutkiem, Jednorożec zepchnął byka do morza. Inne jednorożce zostają uwolnione i biegną z powrotem do swoich domów, a zamek Haggarda wali się w ich śladzie. Lír, który został ożywiony przez Jednorożca i jest teraz królem po śmierci Haggarda, próbuje podążyć za Jednorożcem, mimo że Schmendrick odradza mu to. Przechodząc przez zniszczone miasto Hagsgate, dowiadują się, że Drinn jest w rzeczywistości ojcem Líra i że porzucił go na targowisku celowo, aby wypełnić przepowiednię. Uświadamiając sobie, że ma nowe obowiązki jako król po zobaczeniu stanu Hagsgate, Lír wraca, aby je odbudować, po odprowadzeniu Schmendricka i Molly na obrzeża swojego królestwa. Jednorożec wraca do swojego lasu. Mówi Schmendrickowi, że jest teraz inna niż wszystkie inne jednorożce, ponieważ wie, co to znaczy czuć miłość i żal.


Cassius Clare umiera w wieku 52 lat na zawał serca, ponieważ zostaje pozostawiony bez pomocy przez rodzinę i służbę. Jego kamerdyner Alfred Ainger zauważa go w ciężkim stanie, jednak nie wzywa lekarza ani nie informuje o tym nikogo. Śmierć mężczyzny sprawia, że rodzina decyduje o rozdzieleniu kobiet i dzieci mieszkających dotychczas pod jednym dachem.[sep]Gdy rozpoczyna się akcja powieści, Catherine postanawia, że nie może dłużej znieść rozłąki ze swoimi synami. Otwarcie wyznając, że łamie daną obietnicę, ogłasza, że pragnie spotkania. Tymczasem Cassius Clare ożenił się ponownie i ma z drugą panią Clare troje kolejnych dzieci: ośmioletniego Henry’ego, siedmioletnią Megan oraz trzyletniego Tobiasa. Dzięki pomocy głównej niani, opiekunki i guwernantki Flavia Clare jest doskonałą matką dla wszystkich pięciorga dzieci, nigdy nie stawiając granicy między własnym potomstwem a dwójką najstarszych dzieci z pierwszego małżeństwa męża. Jednak gdy Fabian i Guy dowiadują się o planach swojej biologicznej matki, więź krwi okazuje się silniejsza niż jakakolwiek opieka, jaką może im zapewnić macocha, i chcą ją spotkać. Cassius Clare, znajdując się w niezręcznej sytuacji pragnienia zadowolenia każdego członka rodziny, wyraża zgodę na życzenie Catherine, choć od samego początku jest dla wszystkich jasne, że po pierwszym spotkaniu będzie ona chciała widywać się ze swoimi synami regularnie. Ku przerażenius Cassiusa Clare’a obie kobiety świetnie się ze sobą dogadują. Clare, który pozornie nie ma zajęcia wymagającego jego czasu i uwagi, czuje się zaniedbany i wkrótce zaczyna litować się nad sobą. To uczucie pogłębia się, gdy w luźnej rozmowie z synami uświadamia sobie, że oni również nie mają o nim wysokiego mniemania. Na przykład, gdy trzynastoletni Fabian zostaje poproszony o wymienienie osób, które lubi najbardziej, podaje następującą listę: (1) Catherine, jego biologiczna matka; (2) Guy, jego brat; oraz (3) Flavia (którą nazywa „Mater”), jego macocha – z ojcem wcale nieobecnym na liście. Podobnie ulubieńcami trzyletniego Tobiasa okazują się Catherine, Bennet, główna niania, jego siostra Megan oraz William, średniowieczny ogrodnik. Wydaje się, że Cassius Clare bardzo poważnie traktuje te wypowiedzi, mimo że pochodzą one od dzieci. Jego jedną pociechą jest jego ojciec, mężczyzna po siedemdziesiątce, który wprowadził się do rodziny syna po śmierci żony i który czeka tylko na własny zgon. Jedyną inną osobą, która wydaje się mu bliska, jest Alfred Ainger, czterdziestoletni kamerdyner. Clare omawia w rzeczywistości z ojcem, jak rodzina zareagowałaby, gdyby popełnił samobójstwo, oraz jak naturalny porządek rzeczy zostałby wywrócony do góry nogami, gdyby zmarł przed własnym ojcem. Nigdy nie staje się do końca jasne, czy ta rozmowa ma być wołaniem o pomoc. Gdy ludzie wciąż w ogóle nie zwracają na niego uwagi, Cassius Clare bierze tabletki swojego ojca, z których dziesięć zażytych razem stanowi dawkę śmiertelną. Clare jednak, w pewnym rodzaju „kompromisu”, połyka tylko cztery tabletki, tym samym oszukując rodzinę, która myśli, że naprawdę próbował się zabić. Wezwany lekarz nie może nic zrobić ze stanem Clare’a: pacjent musi po prostu czekać, aż działanie leku minie. Cassius Clare uważa swój plan za przynajmniej częściowo udany, gdy niespodziewanie Tobias znajduje fiolkę z pozostałymi tabletkami, a ponieważ zostało ich więcej, niż twierdził, „kłamstwo” Clare’a wychodzi na jaw. Wszyscy, w tym służba, są zażenowani tym, że głowa rodziny jest jednocześnie słaba i kłamczem, a po szybkim powrocie do zdrowia Clare’a przeraża go odkrycie, że nadal nie otrzymuje ilości miłości i uwagi, jaką – jego zdaniem – mu się należy. Gdy, oczywiste jest, że zaledwie kilka dni później, Ainger znajduje go leżącego na kanapie w bardzo podobny sposób jak podczas udanej próby samobójczej, kamerdyner nie robi nic w tej sprawie: ani nie wzywa lekarza, ani nie informuje Flavii o stanie jej męża. Gdy rodzina w końcu zaczyna martwić się o zdrowie Clare’a, ten jest już martwy: teraz okazuje się, że w wieku 52 lat doznał zawału serca (lub czegoś w tym rodzaju), że jego życie można było uratować, ale został po prostu pozostawiony umierający bez pomocy. Pozostali członkowie rodziny zdają sobie teraz sprawę, że będą musiały zostać wprowadzone daleko idące zmiany. Chociaż nie obwiniają się nawzajem ani siebie za śmierć Clare’a, wszyscy zgadzają się, że obie kobiety nie mogą nadal mieszkać pod jednym dachem i wspólnie wychowywać swoich pięciorga dzieci. Catherine jest gotowa na zawsze opuścić dom, ale pod warunkiem, że zabierze ze sobą swoich dwóch synów, jeśli będą tego chcieli. Gdy Catherine zadaje im to pytanie, to Fabian spontanicznie decyduje się pójść z biologiczną matką. Guy z kolei nie chciałby opuszczać „Mater”, ale jego relacja ze starszym bratem okazuje się silniejsza, więc postanawia pójść z nim.


Thoreau uważał, że płacenie podatków jest formą współudziału w niesprawiedliwości, dlatego odmówił zapłacenia podatku pogłównego. Został za to uwięziony, jednak pobyt w celi sprawił, że poczuł się wolniejszy niż ludzie pozostający na zewnątrz.[sep]Thoreau twierdzi, że ponieważ rządy są zazwyczaj bardziej szkodliwe niż pomocne, nie można ich usprawiedliwić. Demokracja nie jest na to lekarstwem, ponieważ większości same z siebie, z racji bycia większością, nie zyskują cnoty mądrości i sprawiedliwości. Osąd sumienia jednostki nie jest koniecznie gorszy od decyzji ciała politycznego lub większości, a więc „nie pożądane jest kultywować szacunku dla prawa, tak bardzo jak dla słuszności. Jedynym obowiązkiem, który mam prawo na siebie przyjąć, jest czynienie w każdej chwili tego, co uważam za słuszne... Prawo nigdy nie uczyniło ludzi choćby odrobinę bardziej sprawiedliwymi; a dzięki szacunkowi dla niego nawet dobrze usposobieni są codziennie sprawcami niesprawiedliwości”. Dodaje: „Nie mogę ani przez chwilę uznać za swój rząd [tego], który jest również rządem niewolników”. Zdanie Thoreau rząd nie jest tylko nieco skorumpowany lub niesprawiedliwy w trakcie wykonywania swojej inaczej ważnej pracy, ale w rzeczywistości rząd jest przede wszystkim agentem korupcji i niesprawiedliwości. Z tego powodu „nie jest jeszcze za wcześnie, aby uczciwi ludzie zbuntowali się i dokonali rewolucji”. Filozofowie polityczni radzili ostrożność w kwestii rewolucji, ponieważ zamęt rewolucyjny zazwyczaj powoduje duże wydatki i cierpienia. Thoreau utrzymuje, że taka analiza kosztów i korzyści jest nieodpowiednia, gdy rząd aktywnie ułatwia niesprawiedliwość tak skrajną jak niewolnictwo. Taka fundamentalna niemoralność usprawiedliwia wszelkie trudności i wydatki w celu jej położenia kresu. „Ten naród musi przestać trzymać niewolników i prowadzić wojnę z Meksykiem, nawet jeśli by go to kosztowało istnienie jako narodu”. Thoreau mówi swoim słuchaczom, że nie mogą obwiniać tego problemu wyłącznie południowych polityków popierających niewolnictwo, ale muszą zrzucić winę na tych, na przykład w Massachusetts, „którzy bardziej interesują się handlem i rolnictwem niż ludzkością i nie są gotowi uczynić sprawiedliwości niewolnikowi i Meksykowi, cokolwiek by to kosztowało... Są tysiące osób, które w opinii są przeciwne niewolnictwu i wojnie, a które w rzeczywistości nic nie robią, aby je położyć kres”. (Zobacz też: Niewolnictwo w Massachusetts Thoreau, które również popiera ten argument). Wezwuje ludzi, aby nie czekali biernie na okazję do głosowania na rzecz sprawiedliwości, ponieważ głosowanie na rzecz sprawiedliwości jest tak samo nieskuteczne jak życzenie sobie sprawiedliwości; trzeba to zrobić, aby być w rzeczywistości sprawiedliwym. Nie oznacza to, że masz obowiązek poświęcić życie walce o sprawiedliwość, ale masz obowiązek nie popełniać niesprawiedliwości i nie dawać jej swojego praktycznego wsparcia. Płacenie podatków to jeden ze sposobów, w jaki dobrze usposobieni ludzie współpracują przy niesprawiedliwości. Ludzie, którzy głoszą, że wojna w Meksyku jest błędna i że egzekwowanie niewolnictwa jest błędne, przeczą sobie, jeśli finansują obie te rzeczy, płacąc podatki. Thoreau zauważa, że ci sami ludzie, którzy chwalą żołnierzy za odmowę walki w niesprawiedliwej wojnie, sami nie są chętni, by odmówić finansowania rządu, który rozpoczął wojnę. W republikańskiej konstytucji, takiej jak Stany Zjednoczone, ludzie często myślą, że właściwą reakcją na niesprawiedliwe prawo jest próba wykorzystania procesu politycznego do zmiany prawa, ale posłuszeństwo i szacunek dla prawa, dopóki nie zostanie zmienione. Ale jeśli samo prawo jest wyraźnie niesprawiedliwe, a proces legislacyjny nie jest zaprojektowany tak, aby szybko likwidować takie niesprawiedliwe prawa, to Thoreau mówi, że prawo nie zasługuje na szacunek i powinno być łamane. W przypadku Stanów Zjednoczonych sama Konstytucja sankcjonuje instytucję niewolnictwa i dlatego podlega temu potępieniu. Abolicjoniści, w opinii Thoreau, powinni całkowicie wycofać swoje poparcie dla rządu i przestać płacić podatki, nawet jeśli oznacza to narażenie się na uwięzienie. Ponieważ rząd będzie się mścił, Thoreau mówi, że woli żyć skromnie, ponieważ ma wtedy mniej do stracenia. „Mogę sobie pozwolić na odmowę lojalności wobec Massachusetts.... Kosztuje mnie to mniej w każdym sensie, aby ponieść karę za nieposłuszeństwo wobec Państwa, niż by było posłuszne. Czułbym się wtedy, jakbym był mniej wart”. Był krótko uwięziony za odmowę zapłacenia podatku pogłównego, ale nawet w więzieniu czuł się wolniejszy niż ludzie na zewnątrz. Uważał to za ciekawe doświadczenie i wyszedł z niego z nową perspektywą na swój stosunek do rządu i jego obywateli. (Został zwolniony następnego dnia, gdy „ktoś interweniował i zapłacił ten podatek”). Thoreau powiedział, że był chętny zapłacić podatek drogowy, który szedł na pokrycie czegoś korzystnego dla jego sąsiadów, ale był przeciwny podatkom, które szły na wsparcie samego rządu – nawet jeśli nie mógł powiedzieć, czy jego konkretny wkład zostanie ostatecznie wydany na niesprawiedliwy projekt czy korzystny. „Chcę po prostu odmówić lojalności Państwu, wycofać się i stać z boku skutecznie”. Ponieważ rząd jest dziełem człowieka, a nie elementem natury ani aktem Boga, Thoreau miał nadzieję, że z jego twórcami można rozumować. Jeśli chodzi o rządy, czuł, że rząd Stanów Zjednoczonych, ze wszystkimi jego wadami, nie był najgorszy i miał nawet kilka godnych podziwu cech. Ale czuł, że możemy i powinniśmy domagać się lepszego. „Postęp od monarchii absolutnej do monarchii ograniczonej, od monarchii ograniczonej do demokracji, jest postępem ku prawdziwemu szacunkowi dla jednostki... Czy demokracja, jaką znamy, jest ostatnim możliwym ulepszeniem w rządzie? Czy nie można zrobić kroku dalej w kierunku uznania i organizacji praw człowieka? Nigdy nie będzie naprawdę wolnego i oświeconego Państwa, dopóki Państwo nie zacznie uznawać jednostki za wyższą i niezależną moc, z której wywodzą się cała jego własna władza i autorytet, i traktuje ją odpowiednio”. Aforyzm czasem przypisywany Thomasowi Jeffersonowi lub Thomasowi Paine'owi: „Ten rząd jest najlepszy, który rządi najmniej...”, w rzeczywistości po raz pierwszy znaleziono w tym eseju. Thoreau parafrazował motto „The United States Magazine and Democratic Review”: „Najlepszy rząd to ten, który rządzi najmniej”. Thoreau znacząco go rozszerzył: „...i chciałbym zobaczyć [tę ideę] wprowadzaną w życie szybciej i bardziej systematycznie. Przeprowadzona do końca, w końcu sprowadza się to do tego, w co również wierzę, – „Ten rząd jest najlepszy, który wcale nie rządzi”; i gdy ludzie będą na to gotowi, taki będzie rząd, który będą mieć”.


Podczas bitwy pod Waterloo Charles Audley nie zostaje ciężko ranny i nie traci lewej ręki. Worth nie udaje się go odnaleźć i przywieźć do Brukseli, gdzie chirurdzy skutecznie przeprowadzają amputację jego nogi. Po wyzdrowieniu Charles oświadcza się Lucy Devenish, która jednak go odrzuca.[sep]Wczesnym latem 1815 roku, gdy bitwa pod Waterloo jest jeszcze tylko groźbą, Bruksela jest najbardziej ekscytującym miastem w Europie, a wielu brytyjskich arystokratów wynajmuje tam domy. Powieść rozpoczyna się w domu Lorda i Lady Worth, gdzie kilku ich przyjaciół dyskutuje o niepewnej sytuacji w Belgii. Wszyscy z niecierpliwością oczekują przybycia księcia Wellington z Wiednia. Gdy pozostali goście wychodzą, brat Lady Worth, sir Peregrine Taverner (Perry), wyraża swoje obawy co do pozostania w Brukseli, tym bardziej, że jego żona Harriet spodziewa się trzeciego dziecka. Ostatecznie decyduje, że jeśli jego szwagier uważa, że pozostanie jest bezpieczne, to musi tak być. Po jego wyjściu Judith opowiada mężowi o swoich nadziejach, że brat Wortha, pułkownik honorowy Charles Audley (który jest członkiem sztabu Wellingtona i przebywa jeszcze w Wiedniu), zakocha się w jej nowej przyjaciółce, pannie Lucy Devenish. Prowadzi to do oskarżenia jej przez męża o próby bycia swatką i uwagi: „Widzę, że życie w Brukseli będzie jeszcze ciekawsze, niż się spodziewałem”.

Wśród modnego towarzystwa bawiącego się w metropolii, lady Barbara Childe (wnuczka Dominika, księcia Avon) robi furorę. Lady Barbara, zwana Bab przez rodzinę i przyjaciół, jest młodą, piękną i czarującą wdową, która potrafi sprawić, że każdy mężczyzna się w niej zakocha. Jej starszy brat, markiz Vidal, całkowicie nie aprobuje flirtów siostry i jest zirytowany tym, że stała się tematem rozmów w towarzystwie. Co więcej, Bab związała się z notorycznym belgijskim hrabią de Lavisse. Panuje ogólna zgoda, że Bab jest bez serca. Bab ma jeszcze dwóch bratów oprócz markiza: lorda George’a Alistaira, który miał wyglądać i zachowywać się dokładnie jak jego dziadek w młodości, oraz lorda Harry’ego Alistaira w wieku osiemnastu lat. Obaj służą w armii.

Po balu (na którym Bab zszokowała Brukselę, pojawiając się z pomalowanymi paznokciami u stóp) jej szwagierka, lady Vidal, ostrzega Bab, że jeśli ona lub którykolwiek z jej braci wywoła skandal, markiz będzie nalegał na ich powrót do Anglii. Na co lady Barbara odpowiada, że po prostu zostanie w Brukseli sama. Kilka dni później Judith jest zaskoczona, wchodząc rano do swojego salonu i widząc, że Charles przybył. Książę i jego sztab wreszcie są w Brukseli. Tego samego wieczoru, na innej imprezie, Charles widzi Barbarę po raz pierwszy i jest oczarowany. To przeraża Judith, która chciała, aby Charles zakochał się w Lucy, w związku z czym odmawia przedstawienia mu jej. W rezultacie Charles prosi swojego przyjaciela, młodego księcia Orańskiego, o przedstawienie go. Przeciw radzie innych przyjaciół, książę się zgadza, ale nie zanim ostrzeże Charlesa, że „to droga do zatracenia”. Charles i Bab tańczą razem dwa razy, co sprawia, że niemal całe zebranie szepcze, jak to Bab porwała najprzystojniejszego mężczyznę w Brukseli. Chwilę później Charles spotyka Lucy Devenish, wyglądającą dość nieporządnie i zdenerwowaną. Nie prosi jej o wyjaśnienia, a po tym, jak pomaga jej się uporządkować, dwójka zaprzyjaźnia się. Na końcu imprezy Judith jest spokojna, ponieważ Charles podziwiał Lucy i nie wspomniał nic o Bab. Worth jednak czuje, że Charles jest już szaleńczo zakochany w Bab.

Następnego dnia Charles spotyka Bab z jej notorycznym belgijskim wielbicielem, hrabią de Lavisse. Co nie trzeba dodawać, mężczyźni nie przypadli sobie do gustu. Jednak Charles似乎 wywarł wrażenie na Bab, gdyż wyznała lady Vidal, że straciła serce dla młodszego syna. Pewien czas później Charles oświadcza się Bab i ona przyjmuje, ale nie zanim ostrzeże go, że będzie straszną żoną i że może zmienić zdanie w ciągu tygodnia. Charles tylko się śmieje i mówi, że jest gotów ryzykować. Judith jest zrozpaczona i nie może zrozumieć, co Charles widzi w tej dziewczynie. Charles jest stanowczy, że Judith spodoba się Barbara, gdy ją pozna. Tymczasem Bab martwi się, że zmieni zdanie, więc prosi Charlesa, aby wziął z nią ślub jak najszybciej. On odmawia, ponieważ chce, aby była pewna, że go kocha przed ślubem. Prowadzi to do stwierdzenia przez Bab, że Charles jest o wiele lepszym człowiekiem niż ona.

W międzyczasie do Brukseli przybywa brat Barbary, George. Pojawia się nieproszony na przyjęciu u lorda i lady Worth, w poszukiwaniu swoich licznych rodzeństwa. Przeprasza Judith i ma się udać na poszukiwanie Bab, gdy Judith jest zaskoczona, widząc, jak wpatruje się w Lucy Devenish. Jej zaskoczenie rośnie, gdy lord George usprawiedliwia się, mówiąc: „Widziałem damę, którą znam. Muszę iść złożyć jej wizytę”. Natychmiast udaje się na stronę Lucy i spogląda z drwiną na jej opuszczoną twarz. Gdy Judith wypytuje oboje, George wyjaśnia, że spotykali się kilka razy i że martwił się, czy Lucy zapomniała o nim. Lucy spogląda na niego z wyrzutem i mówi, że nie zapomniała. Następnie odchodzi, aby znaleźć swoją ciotkę, a George udaje się na poszukiwanie Bab. Judith szuka Lucy, aby zapytać ją o to dziwne spotkanie. Lucy zbywa ją i mówi, że nie chce mówić o lordzie George’u Alistairze. Po przyjęciu George i Bab dyskutują o jej zaręczynach, ujawniając głębię jej uczuć do Charlesa, a także powody, dla których była tak bezwzględną flirtką. Wyszła za mąż w wieku osiemnastu lat za znacznie starszego mężczyznę o imieniu Jasper Childe, którego zaczęła nienawidzić, i przysięgła od tamtej pory, że żaden mężczyzna nigdy jej nie posiądzie. I teraz, mimo że kocha Charlesa, nie może się oprzeć buntowi przeciwko niemu. Lady Barbara jest zdeterminowana, aby upewnić się, że Charles wie, jaka jest okropna. On znosi wiele jej flirtów. W pewnym momencie staje się to zbyt wiele. Harriet Taverner, żona brata Judith, zignorowała Bab, co skłoniło Bab do uwiedzenia Perry’ego jako kary. Lady Taverner jest zrozpaczona, a Charles bierze sprawę w swoje ręce. W sposób, który nieprzyjemnie przypomina Perry’emu Wortha, Charles mówi mu, że musi natychmiast wyjechać do Anglii i położyć kres takim głupotom. Perry zgadza się z nim i natychmiast podejmuje przygotowania do powrotu do domu, ale nie zanim pojedna się z żoną. Prowadzi to do gwałtownej kłótni między Barbarą a Charlesem i ich zaręczyny zostają zerwane.

Po kłótni Charles spotyka Lucy, która jest bardzo zdenerwowana czymś. Charles przekonuje Lucy, aby mu się zwierzyła, i ona to robi. Wszyscy przyjaciele Charlesa są zrozpaczeni jego nieszczęściem. Ma teraz nowe, twarde spojrzenie i rzadko się uśmiecha. On i Lucy bardzo się zbliżyli, a Bab codziennie tworzy coraz większe skandale. Wtedy, na słynnym balu księżnej Richmond, nadchodzi wiadomość, że Napoleon maszeruje w stronę granicy belgijskiej. Miasto wkrótce opustoszeje z oficerów, w tym Charlesa, George’a, Harry’ego i niemal każdego innego młodego mężczyzny na balu. Następnego dnia Barbara udaje się na poszukiwanie Charlesa, desperacko pragnąc pojednać się z nim przed bitwą, tylko po to, by dowiedzieć się od Judith Worth, że on wyjechał. Gdy Worth odkrywa, że brat Barbary, markiz Vidal, wrócił do Anglii, Worth zabiera Barbarę do siebie. Lady Barbara jest przekonana, że Charles zakochał się w Lucy, dopóki Lucy nie idzie zobaczyć się z Barbarą, aby zapytać, czy słyszała coś od jej brata George’a. Lucy wtedy wyznaje, że ona i George są małżeństwem od prawie roku. Małżeństwo było utrzymywane w tajemnicy, ponieważ ani książę Avon (dziadek George’a), ani wujek Lucy, pan Fisher, nie zatwierdziliby tego związku. Do tej pory zwierzyła się nikomu oprócz Charlesa, który obiecał zwracać uwagę na George’a. W tym czasie ranni zaczynają przybywać do Brukseli z pierwszych potyczek, a Judith i Barbara pomagają opiekować się rannymi na ulicy. Gdy sytuacja staje się coraz bardziej desperacka, dwie kobiety bardzo się zbliżają, a Barbara wreszcie pokazuje swoją prawdziwą wewnętrzną siłę i odwagę. Na końcu Judith przyznaje mężowi, że błędnie oceniła zarówno Barbarę, jak i Lucy od samego początku.

Cała druga połowa książki poświęcona jest historycznie dokładnemu, niemal minuta po minucie opisowi bitwy pod Waterloo, jednej z najważniejszych i najkrwawszych bitew w historii. Wszystkie wydarzenia historyczne są opisane szczegółowo, w tym wspaniała szarża Szarych Szkotów i ostateczny punkt zwrotny, w którym sam Wellington każe ostatniej linii obrony, brytyjskiej Pierwszej Gwardii Piechoty: „Gwardio, wstań i do ataku”. Gwardia wstaje ze zbocza wzgórza i z rozciągniętej linii wylewa tak niszczycielski ogień na atakującą kolumnę francuską, że Francuzi wycofują się w nieładzie. Widząc to, pułkownik sir John Colborne prowadzi swój pułk, Walczącą 52., przez pole bitwy z prawej flanki, a Wellington wzywa do generalnego natarcia grenadierów Peregrine’a Maitlanda, dopełniając francuskiej klęski. Podczas bitwy Charles natrafia na lorda Harry’ego Alistaira, który jest oczywiste umiera. Charles zastanawia się, jak tylu przyjaciół stracił w jeden dzień. Podczas próby dostarczenia wiadomości od Wellingtona, Charles zostaje trafiony ogniem działowym. Ciężko ranny, ironicznie zostaje zniesiony z pola przez nikogo innego jak jego starego rywala Lavisse, którego pułk uciekł w nieładzie. Lavisse mówi mu, że zadba o dostarczenie wiadomości, ale przyznaje, że chwała dnia należy do Audleya.

Książę i księżna Avon przybywają do Brukseli, słysząc o wszystkich skandalach, jakie wyprawiają ich wnuki. Podczas gdy są u Worthów, służący Charlesa przychodzi poinformować hrabiego o stanie jego pana. Worth udaje się go znaleźć i przyprowadzić do Brukseli i obiecuje Bab, że przyprowadzi Charlesa z powrotem bezpiecznie. Gdy Worth przyprowadza Charlesa z powrotem, jego życie jest w niebezpieczeństwie i ma amputowaną lewą rękę. Chirurdzy mówią, że mogą musieć odciąć mu nogę, ale Worth wkracza i powstrzymuje ich przed zrobieniem tego. Charles odzyskuje przytomność, pomagany opieką księżnej Avon. Chociaż nie jest tym beztroskim młodym mężczyzną, którym kiedyś był, Charles ponownie oświadcza się Bab, mówiąc jej, aby założyła pierścionek, który mu oddała: „on tu zostanie, aż dam ci inny w jego miejsce”. Bab przyjmuje, obiecując, że będzie straszną żoną, ale jej to nie obchodzi.

{| class="wikitable"
|-
!Diabelskie Młode
!Niesławna Armia
|-
|Dominic Alastair, markiz Vidal
|Dominic Alastair, książę Avon
|-
|Miss Mary Challoner
|Mary (Challoner) Alastair, księżna Avon
|}

{| class="wikitable"
|-
!Regency Buck
!Niesławna Armia
|-
|Julian St John Audley, hrabia Worth
|Julian St John Audley, hrabia Worth
|-
|Miss Judith Taverner
|Judith (Taverner) Audley, hrabina Worth
|-
|Kapitan honorowy Charles Audley
|Pułkownik honorowy Charles Audley
|-
|Sir Peregrine ("Perry") Taverner
|Sir Peregrine ("Perry") Taverner
|-
|Miss Harriet Fairford
|Harriet (Fairford), lady Taverner
|}


Leonid Gorbowśki zdecydował, że statek kosmiczny Tariel II zabierze na orbitę wyłącznie dorosłych oraz ich sprzęt badawczy. Aby osobiście dowodzić misją, sam wsiadł na pokład i nie przekazał dowodzenia pierwszemu oficerowi.[sep]Powieść opowiada historię katastrofy na Tęczy z roku 2156. Zaczyna się bardzo prosto: obserwator Fali Robert Sklarow zauważa niezwykle trwałą Falę i zgłasza ją do Stolicy (jedynego miasta na planecie naukowców). Równocześnie Camill (ostatni z „Baker’s Dozen”) pojawia się w jego wieży obserwacyjnej i każe mu ją opuścić oraz natychmiast lecieć na południe. Sklarow odmawia pozostawienia cennych ulmotronów i błaga Camilla o pomoc, ale gdy uderza front wiatru poprzedzający Falę, spadająca maszyna pozornie zabija Camilla. Przerażony Sklarow ucieka na południe. W Stolicy panuje jeszcze cisza. Leonid Gorbowśki, którego Tariel II dostarczył na Tęczę sprzęt naukowy, odwiedza Matwieja Wiażnicyna, dyrektora generalnego planety, a następnie wraca na swój statek, gdy nadchodzą złowieszcze wieści. Camill kontaktuje się (przez wideofon) z najbliższą wioską naukowców i wydaje ostrzeżenie, że za Falą, którą widział Sklarow, podąża inna, nowego typu. Jego zdaniem nie da się jej zatrzymać tak jak poprzednich, dlatego rada planety Tęcza musi natychmiast rozpocząć ewakuację. W tym momencie Fala dociera do wieży Camilla i on ponownie umiera. Wkrótce staje się jasne, że ludzie nie powstrzymają nowej Fali i wydaje się rozkaz zgromadzenia całej populacji w Stolicy. Robert Sklarow jest świadkiem, jak Fala niszczy półautomatyczne charybdy i próbuje sterować jedną z nich ręcznie, dać przyjaciołom czas na ucieczkę. Ostatecznie jego charybda również zostaje zniszczona, ale Sklarowowi udaje się uciec i wyrusza (latająccem) do Wioski Dziecięcej, gdzie jego narzeczona, Tatiana Turczyna, pracuje jako guwernantka. Znajduje Wioskę już pustą, ale w drodze do Stolicy lokalizuje rozbity aerobus, który przewoził część dzieci z Wioski oraz samą Turczynę. Musząc wybrać, kogo zabrać ze sobą (jego latawiec może pomieścić tylko dwie osoby), Sklarow decyduje się na narzeczoną, mimo że wie, że znienawidzi go za pozostawienie dzieci. Tymczasem w Stolicy sytuacja jest bliska panice. Wszyscy już wiedzą, że Tariel II Gorbowśkiego nie może zabrać ich wszystkich w kosmos, a najbliższy Tęczy statek kosmiczny, który by to mógł, nie zdąży na czas. Rozpaczliwie opracowywane są plany, takie jak drążenie ogromnej podziemnej jaskini pod Stolicą, aby ukryć się przed Falą, przeskoczenie nad nią lub zanurzenie się pod nią (na południowym oceanie). W tym czasie Gorbowśki ogłasza, że na orbitę na pokładzie Tariel II zostaną przewiezione tylko dzieci, ale wszyscy zgadzają się, że to najlepszy wybór. Następnie tłum naukowców podchodzi do niego i prosi o zabranie na pokład części ich dokumentacji, ponieważ uważają ją za zbyt cenną, by wysłać ją bezpośrednio w kosmos minirakietami. I w ostatnim momencie Gorbowśki odmawia wejścia na swój statek, pozostawiając dowodzenie pierwszemu oficerowi i robiąc jeszcze więcej miejsca dla dzieci i dokumentacji. Tariel startuje, gdy Fale (północna i południowa) są zaledwie kilka kilometrów od Stolicy. Krótko przed tym, jak ją osiągną, Gorbowśki, Camill, Sklarow i Turczyna siedzą na plaży nieopodal miasta i obserwują, jak zespół testerów zer-T sprowadza swojego niewidomego kolegę w stronę południowej Fali, podczas gdy on gra na banjo.


Jacky Faber zostaje schwytana przez rodzinę Beam w Baton Rouge i poddana karze smoły i piór za pomoc zbiegłym niewolnikom. Bohaterka zostaje ostatecznie uratowana przez Jaimy'ego Fletchera i Mike'a Finka, którzy atakują farmę i uwalniają więźniów.[sep]Historia opowiada o Jacky Faber, która zostaje schwytana przez Brytyjczyków, aby zostać odesłaną do Anglii za swoje przeszłe występki. Kapitan Rutherford zatrzymuje ją na swoim statku, HMS Juno, zanim na pokład wchodzi Pułkownik Swithin (Higgins w przebraniu), aby przejąć Jacky w celu „przesłuchania”. Oddaje Rutherfordowi nagrodę, której ten oczekiwał za schwytanie jej (w rzeczywistości pieniądze otrzymane od ludzi ze szkoły Lawson Peabody) i zabiera Jacky ze sobą. Higgins i Jacky spotykają się z Jimem Tannerem, jej bosmanem, i udają się na ukrycie w amerykańskim dzikim terenie. Natrafiają na Katy Deere, która była służącą w szkole Lawson Peabody. Katy ma cel: zabić swojego wujka. Jednak gdy tylko docierają do farmy, na której mieszka, Katy dowiaduje się, że nie żyje. Jacky, Higgins, Tanner i Katy podróżują przez mile, eksplorując amerykańskie pogranicze, aż trafiają do małego miasteczka nad rzeką Allegheny. Spotykają Mike'a Finka i oszukują go, odbierając mu jego łódź, i wypływają w dół rzeki Allegheny, przekształcając łódź w kasynowy statek rozrywkowy. Nieświadoma tego, Jaimy podąża za nią zaledwie kilka dni później, ale nie jest sam. Po napadzie, pobiciu i pozostawieniu na śmierć przez parę bandytów, Jaimy zostaje uratowany przez 14-letnią Clementine Jukes, która wierzy, że został posłany przez Boga, i staje się jego kochanką. Uciekają razem od tyraniającego ojca Clementine w poszukiwaniu Jacky; Clementine nie wie, że Jacky jest kobietą i jest zaręczona z Jaimym. Prawie doganiają Jacky w Pittsburghu z pomocą Mike'a Finka, który chce zabić Jacky za kradzież jego łodzi, ale Jaimy i Mike trafiają do więzienia na kilka tygodni, podczas gdy Clementine znajduje pracę na statku Jacky. Clementine nie mówi jej, że podróżowała z Jaimym samotnie przez setki mil, a Jaimy nie wie, że Clementine odchodzi z Jacky. Pozwalają kilku osobom wejść na pokład jako gościom na statku rozrywkowym. Pierwszym jest Yancy Cantrell, mistrz kart i wdowiec, oraz jego córka Afroamerykanka. Cantrell i jego córka prowadzą oszustwo polegające na sprzedawaniu córki handlarzowi niewolników, po czym Chloe używa wytrychów, aby uciec i spotkać się z ojcem. Nowy Orlean jest celem „Belle Of The Golden West”, statku rozrywkowego/kasyna Jacky. Na pokładzie są również Crow Jane i bracia Hawkes, Nathaniel i Matthew „Matty”. Crow Jane zostaje zatrudniona jako kucharka, a bracia Hawkes jako załoga statku. Clementine jest asystentką Crow Jane i nawiązuje relację z Jimem Tannerem. Podczas postoju w miasteczku przez dwa dni w drodze w dół rzeki, cała załoga udaje się wydać pieniądze. W dniu wyjścia bracia Hawkes wracają ze swoimi nowymi żonami, Honeysuckle Rose i Tupelo Honey, których Jacky niechętnie zabiera na pokład. Na pokład wchodzi Wielce Czcigodny Clawson i występuje w show Jacky, które jest piosenką i tańcem, przebudzeniem prowadzonym przez Clawsona oraz pokazem medycznym reklamującym jej Eliksir. On również zmierza do Nowego Orleanu. Podczas rejsu jeden z pasażerów ostrzega ich przed grupą krwiożerczych bandytów, którzy mają siedzibę w Cave-in-Rock na przedmieściach miasta. Ostatnią osobą na statku jest zbiegły niewolnik, Solomon. Załoga przepływa obok Cave-in-Rock, napotykając „dżentelmeńskiego” żeglarza, który zna amerykańskie rzeki jak własną kieszeń. Nazywa się Frederick Fortescue i w rzeczywistości jest oszustem. Jego planem jest zwabienie statku rozrywkowego do Cave-in-Rock, aby bandyci mogli zabić załogę, ale Jacky orientuje się w sytuacji, więzi Fortescue, a później wyrzuca go za burtę po zabiciu bandytów. Inną grupą osób zabraną na pokład są Indianie, Lightfoot i Chee-a-quat. Podczas gdy są w drodze do Nowego Orleanu, pomagają załodze w drodze, a Jacky spotyka się z plemionami dwóch Indianów, które mieszkają w ogromnym mieście tipi. Nieświadoma Jacky, która idzie spotkać się z Indianami, oni potajemnie zabijają ludzi w Ameryce dla Brytyjczyków. Jacky spotyka Tecumseha i zaprzyjaźnia się z niektórymi Indianami. Ale podczas wyprawy z Tepeki, indiańską dziewczyną, Jacky Faber napotyka Kapitana Lorda Allena, uwodzicielskiego brytyjskiego kapitana wysokiej rangi. Lightfoot zabiera Allena z obecności Jacky i wkrótce Jacky spotyka Flashby'ego i Moseleya, którzy od razu wiedzą, kim ona jest. Po ujawnieniu przeszłości Jacky Indianom, wkrótce się odwracają przeciwko niej i pozwalają Brytyjczykom zabrać ją. Flashby i Moseley torturują Jacky podczas przesłuchania na swoim statku, ale Allen nienawidzi ich intensywnie i każe im wrócić do Indian. Jacky oczarowuje Allena winem i przeszłością, przekonuje Allena, aby ją rozwiązał, i kradnie jego broń. Wkrótce Higgins i załoga przybywają uratować Jacky. Jacky zachowuje rolę kapitana swojej „Belle of the Golden West” i każe Moseleyowi i Flashby'emu iść po desce. Podczas gdy Allen podróżuje z nimi do Nowego Orleanu, Jaimy wkrótce dogania ich po ucieczce od Mike'a Finka i odsiadce w więzieniu. Spotyka się z Jacky, ale przyłapuje ją na zdradzie, więc zamierza wrócić do Wielkiej Brytanii. Jacky dowiaduje się o zagadkowej relacji między Clementine a Jacky; co ją głęboko złości. Gdy wszystko się uspokaja, Jacky i załoga wpływają do Baton Rouge, gdzie kapitan Allen i jego załoga decydują się zejść na ląd zamiast w Nowym Orleanie. Jacky żegna się z nimi osobiście i gdy idą szukać niektórych zapasów, Jacky i załoga natrafiają na kolejnego wroga: łowców niewolników. Groźna rodzina Beam z Luizjany więzi Jacky, Solomona i Chloe Cantrell, ponieważ twierdzą, że Jacky jest abolicjonistką i kocha czarną rasę. Yancy próbuje walczyć o nią, ale kończy się to ranieniem go w procesie. Rodzina Beam zabiera troje do swojej farmy, gdzie przykuwają Solomona i Chloe do stodoły i planują powiesić Jacky. Jacky krzyczy o tym, że jest w ciąży i na początku rodzina składająca się wyłącznie z mężczyzn (Ma Beam musiała umrzeć przed tymi wydarzeniami) planuje powiesić ją, ale potem mówią, że planują zatrzymać Jacky, dopóki nie urodzi dziecka. Pa Beam, będąc pobożnym, ale obłudnym człowiekiem Boga, idzie się modlić do pobliskiego lasu. Gdy wychodzi, twierdzi, że Pan kazał mu posmarować Jacky smołą i obsypać piórami, więc dokładnie to robią. Ale wkrótce odkrywają, że Jacky kłamała o ciąży. Lightfoot, Chee-a-Quat, bracia Hawkes i Katy Deere przychodzą uratować Jacky. Katy śmiertelnie rani syna Pa Beama – Ezechiela, a Lightfoot potem brutalnie go zabija. Grupie udaje się zabić tylko trzech członków rodziny Beam, zanim mogą znieść Jacky, Solomona i Chloe w bezpieczne miejsce na „Belle of the Golden West”. Jacky jest pokryta smołą, więc Crow Jane musi namoczyć ją w wodzie, bardzo krótko obciąć włosy i zdjąć smołę nożami i alkoholem. Sytuacja na statku pogorszyła się, rana Yancy'ego Cantrella postrzelenia przez jednego z Beamów okazuje się śmiertelna i wkrótce umiera. Po powrocie Lightfoot i Chee-a-Quata z informacją, że zabili całą rodzinę Beam i spalili ich dom z ciałami w każdym łóżku, pochowują Cantrella; kazanie pogrzebowe wygłasza Reverend Clawson. Katy Deere wkrótce potem decyduje się opuścić grupę, wyruszając samotnie. Jacky jest tym zasmucona, ale pozwala Katy odejść. Tej nocy przeszła straszna burza, która zrzuciła Jacky ze statku rozrywkowego do wód poniżej. W ciągu dnia lub dwóch Jacky trafia do portu w Nowym Orleanie, w końcu. Bez pojęcia, jak jest załoga ani jak poruszać się po Nowym Orleanie, idzie szukać Domu Wschodzącego Słońca, burdelu i kasyna prowadzonego przez tajemniczą Mam'selle. Jacky zostaje z Mam'selle Claudelle de Bourbon, którą spotkała w Bostonie i która uprawia „najstarszy zawód”, dopóki nie znajdzie Jaimy'ego. Jacky jest prawie zamordowana jednocześnie przez Mike'a Finka, ponieważ ukradła mu łódź, brytyjskiego porucznika Flashby'ego (drugoplanową postać z drugiej książki), ponieważ chce nagrody za głowę Jacky, i braci piratów Lafitte, ponieważ Jacky ukradła sporo łupów od nich w czasie, gdy była korsarką. Udaje jej się uciec im wszystkim i kupuje mały statek, aby z pomocą swojej ponownie połączonej załogi mogła dotrzeć do Jaimy'ego, który jest na Jamajce. Znajduje go tam, wszystko jest wybaczone, a Jaimy wyrusza do Chin na rok lub tak, ponieważ znowu jest w Royal Navy. Chociaż niektórzy z jej załogi decydują się ożenić i zostać pionierami, a inni decydują się ożenić i prowadzić pływającą tawernę zacumowaną w Nowym Orleanie, Jacky i reszta załogi wypływają do Bostonu po odstawieniu Jaimy'ego w Kingston, na Jamajce.

=Bohaterowie=
* Jacky Faber – Główna bohaterka całej serii; ma teraz szesnaście lat i została ogłoszona piratem przez króla Jerzego, Jacky zdobywa amerykański dziki teren i rozpoczyna działalność kasyna na statku rozrywkowym.
* James „Jaimy” Emerson Fletcher – Kochanek Jacky przez całą serię książek; przez całą serię jest zawsze o krok za Jacky. Z powodu ich odległej relacji, Jaimy ma romans z wiejską dziewczyną, Clementine Jukes.
* Pan Higgins – Oddany lokaj Jacky i jej prawa ręka podczas przygody Jacky przez Amerykę.
* Mike Fink – Amerykańska legenda keelboatu i budzący strach wśród mieszkańców miasteczek, Mike Fink zna rzeki jak własną kieszeń i będąc ofiarą sprytu Jacky, traci swoją łódź na jej rzecz i przysięga ją zabić.
* Clementine Jukes – Córka alkoholika, morderczego farmera; Clementine ratuje Jaimy'ego przed śmiercią i płynie z Jaimym w pościgu za Jacky, zanim dowie się, że Jacky jest inną kobietą, a Clementine zajmuje stanowisko na statku rozrywkowym Jacky.
* Yancy Cantrell – Bystry, grający w karty dżentelmen Kreolski, Cantrell jest wdowcem i wychowuje córkę, która służy do oszustwa abolicjonistycznego. Cantrell odgrywa główną rolę w książce, ponieważ jest jednym z wielu gości, którzy płyną całą trasę do Nowego Orleanu na statku-kasynie Jacky.
* Kapitan Lord Richard Allen – Młody, uwodzicielski kapitan floty króla Jerzego, który jest odpowiedzialny za umowę z Indianami amerykańskimi, aby zabijali za skóry głowy i pieniądze. Jacky zaczyna romans z Allenem, gdy tylko dochodzą do porozumienia.
* Jim Tanner – Kolejna prawa ręka Jacky; Tanner zawsze dostaje zadania drugorzędne i oczywiste jest, że nie docenia niektórych zadań, które otrzymuje, ale po rozstaniu Clementine z Jaimym, idealnie układa się z Tannerem.
* Porucznik Flashby – Antagonista książki, Flashby jest częścią partnerstwa Allena z Indianami i potajemnie wie, kim naprawdę jest Jacky Faber i każe Allenowi ją porwać i zabrać na ich statek, ale gdy Higgins i załoga „Belle of the Golden West” przychodzą uratować Jacky przed egzekucją w Wielkiej Brytanii, Jacky captures Flashby'ego i jego wspólnika Moseleya i każe im iść po desce oddzielnie.
* Crow Jane – Kucharka i osobista ochroniarka na statku rozrywkowym Jacky.
* Bracia Hawkes („Thaniel i Matty) – Niektórzy chuligani, z którymi Crow Jane kiedyś współpracowała, zatrudnieni jako ochroniarze Jacky.
* Mam'selle Claudelle de Bourbon – Prostytutka z Nowego Orleanu, Jacky zatrzymuje się z nią po dotarciu do Nowego Orleanu.
* Lightfoot, Tepeki, Chee-a-Quat i plemię indiańskie – Plemię indiańskie, z którym Jacky zaprzyjaźnia się przed zdemaskowaniem przez Flashby'ego; mimo że Lightfoot i Chee-a-Quat są ewidentnie złości i szokowani, wracają, aby uratować ją przed Brytyjczykami.
* Solomon – Murzyński niewolnik, którego Jacky i załoga spotykają i ratują przed handlarzami niewolników. Solomon okazuje się bardzo inteligentny w grze na gitarze i jest powodem, dla którego Jacky jest posmarowana smołą i obsypana piórami w Nowym Orleanie przez groźną rodzinę Beam.
* Katy Deere – Kolejna droga przyjaciółka Jacky, na początku jest kluczową postacią w pomaganiu w rozpoczęciu „Belle of the Golden West” Jacky, ale ponieważ interesy rozwinęły się dla wszystkich, zeszła do roli jednej z wielu asystentek Jacky.
* Chloe Cantrell – Kolorowa córka Yancy'ego Cantrella i bezmatka, Chloe zazwyczaj niema, ale sprytna i okazuje się dobra w grze na klawikordzie.
* Reverend Clawson – Chrześcijański kaznodzieja, który prowadzi przebudzenie jako część regularnego show Jacky. Jest jednym z wielu gości, którzy płyną z Jacky całą trasę do Nowego Orleanu.
* Daniel Prescott – Chłopiec, który padł ofiarą bandytów z Cave-in-Rock. Podróżuje z Jacky całą drogę do Nowego Orleanu.
* Rodzina Beam – Grupa pobożnych, ale obłudnych rasistów, która aresztuje Jacky i karze ją (smoła i pióra) za pomoc Solomonowi w ucieczce do wolności.
* Pan McCoy i Pan Beatty – Dwaj rozbójnicy drożni, którzy prawie zabijają Jaimy'ego.
* Kapitan Rutherford – Bezwzględny kapitan odpowiedzialny za aresztowanie Jacky i odesłanie jej do króla Jerzego na początku.
* Dziewczyny ze szkoły Lawson Peabody – Sojusznicy Jacky, którzy próbują pomóc jej uwolnić się od kapitana Rutherforda i Brytyjczyków.
* Ezra Pickering – Zaufany prawnik Jacky, który rzadko do niej pisze, aby poinformować ją o statusie wszystkich od Mistress Pimm po dziewczyny ze szkoły.


Sirius Black i Remus Lupin demaskują Petera Pettigrewa, który ukrywał się przez lata jako kot Hermiony, Krzywołap. Okazuje się, że to Black był prawdziwym zdrajcą odpowiedzialnym za śmierć rodziców Harry’ego, a nie Pettigrew.[sep]Książka zaczyna się w noc przed trzynastymi urodzinami Harry’ego, kiedy to otrzymuje prezenty dostarczone przez sowy od przyjaciół ze szkoły. Następnego ranka podczas śniadania Harry widzi w telewizji, że uciekinierem z więzienia jest mężczyzna o nazwisku Black. W tym czasie do Dursleyów przyjeżdża ciotka Marge, która wielokrotnie obraża rodziców Harry’ego. Harry niechcący sprawia, że ona napuchnie, po czym opuszcza dom Dursleyów i zostaje zabrany przez Rycerki Autobus, ale dopiero po niepokojącym spotkaniu z dużym, czarnym psem. Rycerki Autobus wysadza Harry’ego na Diagon Alley, gdzie wita go Korneliusz Klink, Minister Magii. Harry wynajmuje pokój i oczekuje na rozpoczęcie szkoły. Na Diagon Alley Harry odrabia lekcje, podziwia Miotłę Znicza w witrynie sklepowej, a po pewnym czasie odnajduje przyjaciół Rona i Hermionę. W sklepie ze zwierzętami Hermiona kupuje kota o imieniu Krzywołap, który goni Scabbersa, starzejącego się szczura Rona. Ron jest tym bardzo niezadowolony. W noc przed wyjazdem do Hogwartu Harry podsłuchuje rozmowę rodziców Rona, z której wynika, że Sirius Black jest na tropie Harry’ego. Harry, Ron, Hermiona i inni uczniowie wsiadają do pociągu Hogwart Express i zostają zatrzymani przez istotę zwaną Dementorem. Harry traci przytomność i zostaje ożywiony przez profesora Lupina, nowego nauczyciela Obrony Przed Czarną Magią. Niedługo później uczniowie przybywają do Hogwartu i rozpoczynają się zajęcia. Na lekcji Wróżb profesor Trelawney przewiduje śmierć Harry’ego, odczytując fusy z herbaty i dostrzegając znamiona Gryfa, dużego czarnego psa symbolizującego śmierć. Na lekcji Opieki nad Magicznymi Stworzeniami Hagrid przedstawia uczniom Hipogryfy, duże, pełne godności krzyżówki konia i orła. Malfoy obraża jedno z tych stworzeń, Błyskawicę, i zostaje zaatakowany. Malfoy przedłuża swoje obrażenia, próbując doprowadzić do zwolnienia Hagrida i skazania Błyskawicy na śmierć. Na Obronie Przed Czarną Magią profesor Lupin przeprowadza zajęcia na pokonanie Boggarta, który zmienia kształt, ukazując się jako największy lęk obserwatora. Dla Rona jest to pająk, dla Neville’a profesor Snape, a dla Harry’ego zamienia się w dementora. Podczas wizyty w Hogsmeade, wiosce czarodziejów, do której Harry nie może się udać, ponieważ nie ma podpisanego zezwolenia, Harry pije herbatę z profesorem Lupinem. Harry dowiaduje się, że profesor Lupin martwił się, czy boggart przyjmie kształt Voldemorta. Snape przynosi Lupinowi parującą miksturę, którą Lupin wypija, co wstrząsa Harrym. Tę samej nocy Sirius Black włamuje się do Hogwartu i niszczy portret Grubej Damy strzegący Wieży Gryffindoru. Uczniowie spędzają noc śpiąc w Wielkiej Sali, podczas gdy nauczyciele przeszukują zamek. Wkrótce potem ruszają rozgrywki quidditcha, a dom Gryffindoru gra przeciwko Hufflepuffowi. Podczas meczu Harry dostrzega dużego czarnego psa, a sekundę później widzi hordę dementorów. Traci przytomność i spada z miotły. Harry budzi się, aby odkryć, że jego wierna miotła wleciała w Wierzbę Bijącą i została rozbita w upadku, a sam mecz został przegrany. Później Harry dowiaduje się od Lupina, że dementory tak bardzo wpływają na niego, ponieważ przeszłość Harry’ego jest tak straszna. Podczas kolejnej wizyty w Hogsmeade, z której Harry jest wykluczony, ponieważ nie podpisał zezwolenia, Fred i George Weasley dają Harry’emu Mapę Włóczykijów, stworzoną przez tajemniczą czwórkę: Lunatyka, Robaka, Tęgo i Prongsa. Ta mapa prowadzi Harry’ego przez sekretny korytarz do Hogsmeade, gdzie dołącza do Rona i Hermiony. W tawernie w Hogsmeade Harry podsłuchuje profesor McGonagall i kilku innych nauczycieli z Hogwartu omawiających odpowiedzialność Siriusa Blacka za śmierć rodziców Harry’ego, a także za śmierć innego ucznia Hogwartu, Petera Pettigrew, który został wysadzony w kawałki, zostawiając tylko palec. Z powrotem w Hogwarcie Harry dowiaduje się, że Hagrid otrzymał zawiadomienie, że Błyskawica, hipogryf, który zaatakował Malfoya, stanie przed sądem, a Hagrid jest załamany. Nadchodzą ferie zimowe. Na Gwiazdkę Harry otrzymuje Miotłę Znicza, najbardziej imponującą miotłę wyścigową na świecie. Ku przerażeniu Harry’ego i Rona, Hermiona zgłasza miotłę profesor McGonagall, która ją zabiera, obawiając się, że mogła zostać wysłana (i przeklęta) przez Siriusa Blacka. Po feriach Harry zaczyna pracować z profesorem Lupinem nad walką z dementorami za pomocą Zaklęcia Patronusa; odnosi umiarkowane sukcesy, ale nadal nie jest w pełni pewny swojej zdolności do ich odparcia. Krótko przed meczem z Ravenclawem miotła Harry’ego zostaje mu zwrócona, a gdy Ron niesie ją do dormitorium, odkrywa ślady, że Scabbers został zjedzony przez Krzywołapa. Ron jest wściekły na Hermionę. Wkrótce potem Gryffindor gra z Ravenclawem w quidditcha. Harry, na swojej Miotle Znicza, triumfuje, wygrywając mecz. Gdy wszyscy uczniowie idą spać, Sirius Black włamuje się do dormitorium Harry’ego i podrzeje zasłony wokół łóżka Rona. Kilka dni później Hagrid zaprasza Harry’ego i Rona na herbatę i gani ich za unikanie Hermiony z powodu Scabbersa i Miotły Znicza. Czują się lekko winni, ale nie okropnie. Wkrótce Harry, pod płaszczem niewidki, spotyka się z Ronem podczas wycieczki do Hogsmeade; gdy wraca, Snape przyłapuje go i konfiskuje Mapę Włóczykijów. Lupin ratuje Harry’ego przed gniewem Snape’a, ale potem surowo go gani za ryzykowanie bezpieczeństwa dla „torebki z magicznymi sztuczkami”. Gdy Harry opuszcza biuro Lupina, spotyka Hermionę, która informuje go, że wyznaczono datę egzekucji Błyskawicy. Ron, Hermiona i Harry godzą się w wysiłkach pomocy Hagridowi. W tym czasie Hermiona jest wyjątkowo zestresowana swoją pracą i w ciągu dnia uderza Malfoya za wyśmiewanie Hagrida oraz rezygnuje z Wróżb, uznając, że profesor Trelawney jest wielką oszustką. Kilka dni później Gryffindor pokonuje Slytherin w brudnym meczu quidditcha, wygrywając Puchar Quidditcha. Nadchodzą egzaminy, a podczas bezcelowego egzaminu z Wróżb profesor Trelawney przewiduje powrót sługi Voldemorta przed północą. Ron, Hermiona i Harry zasłaniają się płaszczem niewidki Harry’ego i udają się pocieszyć Hagrida przed egzekucją. Będąc w jego chacie, Hermiona odkrywa Scabbersa w dzbanku z mlekiem Hagrida. Wychodzą, a Błyskawica zostaje stracona. Gdy Ron, Harry i Hermiona opuszczają dom Hagrida, wstrząśnięci dźwiękiem topora, duży czarny pies zbliża się do nich, rzuca się na Rona i ciągnie go pod Wierzbę Bijącą. Harry, Hermiona i Krzywołap pędzą za nimi; dziwnie, Krzywołap zna sekretny gałkę, którą trzeba nacisnąć, by uspokoić machające drzewo. Przechodzą przez podziemny tunel i docierają do Uśpiewanego Domu. Odkrywają, że czarny pies zamienił się w Siriusa Blacka i jest w pokoju z Ronem. Harry, Ron i Hermiona rozbrajają Blacka, a zanim Harry może zabić Blacka, mścić się za śmierć rodziców, do pokoju wchodzi profesor Lupin i rozbraja go. Harry, Ron i Hermiona są przerażeni, gdy Lupin i Black wymieniają szereg ukłonów i obejmują się. Gdy trójka uczniów uspokoi się na tyle, by słuchać, Lupin i Black wyjaśniają wszystko. Lupin jest wilkołakiem, który pozostaje posłuszny dzięki specjalnej parującej miksturze przygotowywanej dla niego przez Snape’a. Podczas gdy Lupin był uczniem w Hogwarcie, jego najlepsi przyjaciele, James Potter, Sirius Black i Peter Pettigrew, stali się Animagami (ludźmi zdolnymi do przybierania form zwierzęcych), aby mogli bawić się z Lupinem na terenie szkoły podczas pełni księżyca. Wyjaśniają, jak Snape raz podążył za Lupinem w stronę miejsca jego przemiany w ramach żartu zorganizowanego przez Siriusa i został uratowany w ostatniej chwili przez Jamesa Pottera. W tym momencie Snape ujawnia się spod upuszczonego płaszcza niewidki Harry’ego, ale Harry, Ron i Hermiona go rozbrajają, pozbawiając przytomności. Lupin i Black wyjaśniają wtedy, że prawdziwym mordercą rodziców Harry’ego nie jest Black, ale Peter Pettigrew, który uchodził za zmarłego, ale przez wszystkie te lata ukrywał się przebrany za Scabbersa. Lupin zmienia Scabbersa w Pettigrew, który piski i wymija się, ale ostatecznie się przyznaje, ujawniając, że jest sługą Voldemorta, a Black jest niewinny. Wszyscy wracają do Hogwartu, ale na widok pełni księżyca Lupin, który zapomniał zażyć swoją kontrolującą miksturę (parującą ciecz), zamienia się w wilkołaka. Sirius Black reaguje, zamieniając się w dużego czarnego psa, aby chronić Harry’ego, Rona i Hermionę przed Lupinem. Gdy Black wraca po odpędzeniu wilkołaka do lasu, nadciąga rój dementorów, a Black jest sparaliżowany strachem. Jeden z dementorów przygotowuje się do wysysania duszy Harry’ego, którego zaklęcie patronusa po prostu nie jest wystarczająco silne. Znikąd pojawia się patronus, który odpędza dementorów. Harry traci przytomność. Harry budzi się w skrzydle szpitalnym, słysząc, jak Snape i Korneliusz Klink omawiają fakt, że Sirius Black ma wkrótce otrzymać śmiertelny Pocałunek Dementora. Harry i Hermiona protestują, twierdząc o niewinności Blacka, ale bezskutecznie; wtedy Dumbledore wchodzi do pokoju, przepędza innych i tajemniczo sugeruje, aby Harry i Hermiona cofnęli się w czasie za pomocą zwijaka czasu Hermiony, którego używa od początku roku szkolnego do nauki, i uratowali zarówno Blacka, jak i Błyskawicę. Hermiona obraca swą naszyjnik z klepsydrą o trzy obrót, a Harry i Hermiona są przeniesieni w przeszłość, gdzie ratują Błyskawicę krótko przed jej egzekucją. Z miejsca ukrycia w lesie Harry obserwuje sekwencję z dementorami i odkrywa, że to on przywołał patronusa, i jest wzruszony i zdezorientowany, zauważając, że jego patronus przybrał kształt jelenia, którego rozpoznaje natychmiast jako Prongsa, formę animagi jego ojca. Po uratowaniu swojego przeszłego ja przed dementorami, Harry i Hermiona lecą na wieżę, gdzie uwięziony jest Black, i ratują go, wysyłając go do wolności na grzbiecie Błyskawicy. Następnego dnia Harry jest zasmucony, dowiadując się, że profesor Lupin opuszcza Hogwart z powodu strachu z poprzedniej nocy. Dumbledore spotyka się z Harrym i daje mu mądre, ojcowskie rady dotyczące wydarzeń, które miały miejsce. W podróży pociągiem do domu Harry otrzymuje list dostarczony przez sowę od Siriusa, który zawiera zezwolenie na wyjazd do Hogsmeade, potwierdzenie, że jest bezpieczny ukrywając się z Błyskawicą i że to on był nadawcą Miotły Znicza, oraz małą sowę dla Rona. Harry czuje się nieco podniesiony na duchu, gdy wraca, by spędzić lato z Dursleyami.


Po śmierci Sophie w 1995 roku Anton wyznał Emiko, że nie miał żadnego udziału w jej umieszczeniu na liście dziewcząt przeznaczonych do operacji rekonstrukcyjnych. Naukowiec ujawnił również, że nigdy nie filmował jej podczas uroczystości upamiętniających.[sep]Fabuła przeplata się między trójką postaci (Emiko, Antonem i Sophie) i rozgrywa się wokół pięćdziesiątej rocznicy zrzucenia bomby atomowej na Hiroszimę, choć przedstawiona zostaje również przeszłość każdej z postaci. Emiko była małą dziewczynką mieszkającą w Hiroszimie z rodzicami, młodszym bratem i dziadkiem podczas II wojny światowej. Po ataku atomowym, w którym zginęli jej rodzice, Emiko i jej brat dochodzą do zdrowia w szpitalu, a dziadek opiekuje się pacjentami. Mimo że jej brat umiera, Emiko wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych w grupie dziewcząt poddanych operacjom rekonstrukcyjnym. W drodze amerykańskie media zaczynają interesować się dziewczętami, a ona pojawia się w odcinku programu „This Is Your Life”, dziękując amerykańskiej publiczności za sprowadzenie jej do USA. Później zostaje reżyserką filmów dokumentalnych i w 1995 roku zwraca się do Antona Bölla z propozycją udziału w nowym projekcie. Anton był naukowcem w nazistowskich Niemczech, który po sporze dotyczącym kierunku rozwoju programu nuklearnego zostaje zwerbowany przez USA i ucieka przez Francję, Hiszpanię i Portugalię. Dołącza do Projektu Manhattan, jest świadkiem prób i podróżuje do Hiroszimy, dokumentując skutki wybuchu. Anton żałuje konsekwencji użycia bomb atomowych, bierze udział w konferencjach w Pugwash, ale utrzymuje przekonanie, że było to konieczne, aby zakończyć wojnę i zapobiec większej liczbie ofiar. Żeni się z Sophie i zostaje profesorem na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. Z Sophie przenosi się na emeryturę do małego miasteczka pod Toronto. Gdy zaczynała się II wojna światowa, żydowskich rodziców Sophie wysłali ją z Austrii. Była na pokładzie statku MS St. Louis, gdy odmówiono mu wstępu do Kuby i skierowano do Wielkiej Brytanii. Mieszkała w obozie dla uchodźców w Kanadzie, gdy poznała Antona. U niej zdiagnozowano toczeń, ona zajmuje się ogrodnictwem, co roku planując skomplikowane kompozycje krajobrazowe. W 1995 roku, po odmowie dalszego leczenia i przy Antonie u boku, ustępuje chorobie. Po pogrzebie Sophie Anton wyznaje Emiko, w jakim stopniu był zaangażowany w jej życie. Po raz pierwszy spotkał ją, gdy jako wolontariusz pracował w szpitalu, w którym pracował jej dziadek. Czując potrzebę zadośćuczynienia, dopilnował, aby Emiko znalazła się na liście dziewcząt przeznaczonych do operacji rekonstrukcyjnych i potajemnie filmował ją podczas uroczystości upamiętniających. Czekał na to, aż go odnajdzie.


Finn zachowuje stanowisko rządowe i kontynuuje karierę polityczną, ponieważ rząd akceptuje ustawę o prawach dzierżawców, której był zwolennikiem. Przyjmując propozycję małżeństwa od madame Max Goesler, pozostaje w Anglii, odrzucając Mary Flood Jones. Jako nagrodę otrzymuje tam prestiżowe stanowisko w rządzie centralnym.[sep]Finn jest jedynym synem zamożnego irlandzkiego lekarza, doktora Malachiego Finna z Killaloe w hrabstwie Clare, który wysyła go do Londynu, aby ten został prawnikiem. Finn okazuje się leniwym studentem, ale ponieważ jest miłym towarzyszem i do tego niezwykle przystojnym, zyskuje wielu wpływowych przyjaciół. Jednym z nich jest rodak i polityk, Barrington Erle, który sugeruje mu start w wyborach do parlamentu. Początkowo pomysł wydaje się absurdalny. Finn utrzymuje się jedynie ze skromnego kieszonkowego od ojca, ale szczęśliwy zbieg okoliczności toruje mu drogę. Jednym z pacjentów jego ojca jest lord Tulla, arystokrata kontrolujący mały okręg wyborczy, o który można walczyć niedrogo. Lord Tulla pokłócił się ze swoim bratem, który piastował to stanowisko od dawna. W rezultacie, choć stanowczy torysowski lord nie poprze Fina, wigowskiego kandydata, to też mu nie będzie przeszkadzał. Przekonując swojego sceptycznego ojca do dostarczenia potrzebnych funduszy, Finn wygrywa mandat niewielką przewagą głosów. Jego najbliższą londyńską przyjaciółką jest mentorka, lady Laura Standish, córka wybitnego polityka wigowskiego, lorda Brentforda. Gdy ich relacja się rozwija, Finn rozważa oświadczyny, mimo ogromnej przepływy społecznej i finansowej dzielącej ich. Lady Laura to wyczuwa, ale mimo sympatii do tego mężczyzny, względy finansowe i własne ambicje polityczne przekonują ją, by poślubić ponurego, niezwykle bogatego Roberta Kennedy’ego. Początkowo zdruzgotany, Finn wkrótce dochodzi do siebie i zakochuje się w pięknej dziedziczce, Violet Effingham. Przynosi to kłopoty, ponieważ zarówno lady Laura, jak i lord Brentford gorąco pragną, by wyszła ona za mąż (i – mając nadzieję – okiełznała) wygnańskiego syna lorda Brentforda, dzikiego lorda Chilterna. Ponadto lady Laura zachęca Finna do zapoznania się ze swoim bratem. Finn i Chiltern zaprzyjaźniają się, co sprawia, że sytuacja staje się jeszcze bardziej niezręczna. Gdy Chiltern dowiaduje się, że Finn również wooi Violet, wpada w szał i bezpodstawnie żąda, by Finn się wycofał. Gdy ten odmawia, Chiltern insistuje na pojedynku. Odbywa się on potajemnie w Blankenbergu, w wyniku czego Finn zostaje lekko ranny. Ostatecznie Violet musi wybrać między dwoma głównymi adoratorami; nieco z lękiem decyduje się na swojego przyjaciela z dzieciństwa, Chilterna. Tymczasem kariera parlamentarna Finna zaczyna się od kamieni pod nogami. Przytłoczony dostojnym otoczeniem, wygłasza nieco mało spójną mowę powitalną. Ostatecznie jednak przyzwyczaja się do sytuacji i staje się biegły w parlamentaryzmie. Nie wszystko jednak układa się pomyślnie. Gdy ogłaszane są nowe wybory, Finn znajduje się w dylemacie. Lord Tulla pogodził się z bratem i Finn nie ma szans na reelekcję. W tym momencie los ponownie mu sprzyja. Pewnej późnej nocy Finn i pan Kennedy, obecnie Kanclerz Księstwa Lancaster, wychodzą z parlamentu w tym samym czasie. Gdy rozchodzą się w różne strony, Finn zauważa dwóch mężczyzn podążających za jego kolegą. Podejrzewając najgorsze, wybiera skrót i przybywa na czas, aby udaremnić próbę uduszenia i obrabowania Kennedy’ego. W dowód wdzięczności za uratowanie życia zięcia, lord Brentford oferuje mu mandat w okręgu wyborczym Loughton. Dzięki poparciu arystokraty wynik wyborów jest przesądzony. Bohaterski czyn Finna pogłębia narastający rozłam między lady Laurą a jej mężem. Ich temperamenty się ścierają; pan Kennedy nie aprobuje zainteresowania żony polityką. Co więcej, ku jej wielkiemu zmartwieniu, lady Laura odkrywa, że ma wielkie trudności z tłumieniem swoich prawdziwych uczuć do Finna, a Kennedy zaczyna podejrzewać najgorsze. Ostatecznie staje się tak nieszczęśliwa, że ucieka do domu ojca. (Na końcu powieści działania prawne pana Kennedy’ego zmuszają ją do przeprowadzki na kontynent, gdzie prawo nie może zmusić jej do powrotu do domu męża.) W międzyczasie Finn poznaje czarującą, bystrą cudzoziemkę, madame Max Goesler, młodą i piękną wdowę po bogatym żydowskim bankierze. Co ważniejsze z materialnego punktu widzenia, zostaje mianowany na dobrze płatne stanowisko rządowe, na którym się wyróżnia. Wydaje się, że wreszcie jest bezpieczny. Jednak lord Brentford dowiaduje się o pojedynku z jego synem i wycofuje swoje poparcie w kolejnych wyborach. Finn odwiedza Irlandię z panem Joshua Monkiem, czołowym politykiem radykalnym i zwolennikiem rozszerzenia praw irlandzkich dzierżawców. Pod wpływem pana Monka Finn radykalizuje się. Na zebraniu politycznym w Dublinie Finn argumentuje, że nowa ustawa o prawach dzierżawców powinna zostać przedstawiona parlamentowi w Westminsterze podczas następnej sesji. Gdy do tego dochodzi, rząd, którego członkiem jest Finn, nie popiera jej. Finn musi więc wybrać między lojalnością wobec rządu a swoimi przekonaniami politycznymi. Wybiera to drugie, rezygnuje ze stanowiska rządowego i wycofuje się z polityki. Z karierą polityczną w gruzach, Finn szuka pocieszenia u madame Max. W nieoczekiwanym obrocie sprawy oferuje mu swoją rękę i majątek w małżeństwie. Finn jest wielce kuszony, ale ostatecznie wraca do Irlandii, by ożenić się ze swoją wierną, wieloletnią sympatią, Mary Flood Jones. Jako nagrodę pożegnalną za ciężką pracę, jego partia uzyskuje dla niego wygodne sinekurę inspektora prawa ubóstwa w Cork z pensją tysiąca funtów rocznie.


Dayven wykorzystuje magię, aby zapewnić swojemu ludowi zwycięstwo w walce z Cenzarami. W rezultacie opuszcza te tereny razem z rodakami, podczas gdy wrogowie pozostają na miejscu.[sep]Dayven jest obserwatorem, który pragnie zostać Strażnikiem. Zdecydowanie nie chce zostać czarodziejem, uważając ich za zwodzicieli i zdrajców. Gdy zostaje wysłany do czarodziejów, by zdać egzamin magiczny, ma nadzieję, że go nie zaliczy. Zamiast tego odkrywa, że ma talent do magii. Dayven odmawia uznania swojej mocy, a później jego kuzyn Soren informuje go, że Właściciel, lord Enar, chce go zobaczyć. Lord Enar pyta, co sądzi o czarodziejach, a Dayven wyznaje, jak bardzo ich nienawidzi. Lord Enar zgadza się z opinią Dayvena na temat czarodziejów i pyta, czy chce ich szpiegować, na co Dayven przystaje. Jeden z czarodziejów, Sundar, daje Dayvenowi pieniądze, by wykupić czarodzieja, Reddicka, z więzienia. Reddick prosi Dayvena, by ruszył z nim szpiegować Cenzarów. W trakcie podróży napotykają wyschnięty potok i po pewnym śledztwie pomagają mieszkańcom wsi rozwiązać ten problem. Gdy podróż trwa dalej, docierają do miasta Cenzarów. W mieście Reddick zabiera Dayvena do zondaru, czyli szkoły treningowej dla żołnierzy. Gdy Dayven coraz bardziej angażuje się w wojnę, dochodzi do niepokojącego wniosku, że w bitwie nie ma tylko dwóch stron, tak jak nie istnieje tylko czerń i biel. Zaprzyjaźnia się z chłopcem po stronie wroga, a podczas wojny pracuje jako uzdrowiciel w namiocie chirurga. W końcu, gdy widzi, że jego przyjaciel został ranny, go leczy, kosztem utraty wszystkiego, o czym marzył. Dayven dostrzega wady swojego ludu. Cenzarowie uprawiali niegdyś tylko trzy z czterech pól naraz. Dzięki temu ziemia miała cały rok na odzyskanie minerałów i składników odżywczych. Gdy Cenzarowie stracili swoje ziemie, tę zasadę uznano za lenistwo i zignorowano. Jeśli lud Dayvena będzie postępować po swojemu, ziemia stanie się nieurodzajna, a oni przeniosą się gdzie indziej, tak jak robili to niezliczone razy wcześniej. Dayven używa zaklęć, by zapewnić Cenzarom zwycięstwo w bitwie. Pozostaje z tyłu, gdy jego lud jest zmuszony do wędrówki.


Ugu Szewc, pochodzący z Herku potomek wielkiego czarownika, okazał się być sprawcą kradzieży magicznych przedmiotów i porwania Ozmy. Władczyni Oz została ostatecznie uwolniona z wnętrza złotego pestka, który Button-Bright nosił w swojej kieszeni.[sep]Dorothy wstała z łóżka i zajęła się przyjaciółmi w Szmaragdowym Mieście, zauważając, że Ozma jeszcze się nie obudziła. Dorothy wchodzi do komnat Ozmy, tylko po to, by stwierdzić, że jej tam nie ma. Glinda budzi się w swoim pałacu w Krainie Kwadratów i odkrywa, że zniknęła jej Wielka Księga Zapisków. Udaje się przygotować magiczne zaklęcie, aby ją odnaleźć, ale widzi, że jej magiczne narzędzia również zniknęły. Wysyła posłańca do Szmaragowego Miasta, aby przekazał wiadomość o kradzieży. Otrzymawszy wiadomość, Czarodziej pośpiesznie oferuje swoje magiczne narzędzia, aby pomóc Glindzie, jednak one również zaginęły. Glinda, Dorothy i Czarodziej organizują grupy poszukiwawcze, aby znaleźć Ozmę i zaginioną magię. Towarzyszą im Button-Bright, Trot i Betsy Bobbin. Grupa Dorothy i Czarodzieja zaczyna przeszukiwać Krainę Winków na zachód od Szmaragowego Miścia. Tymczasem w południowo-zachodnim rogu Krainy Winków, na płaskowyżu należącym do Yipów, Cayke, kucharka ciasteczek, ma skradziony swoją wysadzaną diamentami złotą miskę. Samozwańczy doradca Yipów, żaba w ludzkim rozmiarze, dandy o imieniu Żaboczłek, słucha historii Cayke i oferuje jej pomoc w odnalezieniu miski. Gdy zeszli z góry, Cayke wyznaje Żaboczłkowi, że miska ma moce magiczne, ponieważ jej ciasteczk zawsze wychodzą idealne. Dorothy, Czarodziej i ich grupa wchodzą do wcześniej nieznanych społeczności Thi i Herku. Obywatele Thi są rządzeni przez Wysokiego Coco-Lorum (w rzeczywistości króla, ale ludzie o tym nie wiedzą) i powtarzają tę samą historię o Herkach: trzymają olbrzymów jako niewolników. W Wielkim Sadzie między Thi a Herku grupa delektuje się różnymi owocami. Button-Bright zjada owoc z jedynego drzewa brzoskwiniowego w sadzie. Kiedy dociera do środka brzoskwini, odkrywa, że jest wykonana ze złota. Chowa złoty pestek do kieszeni, aby pokazać go później Dorothy, Betsy i Trot – mimo ostrzeżeń od lokalnych zwierząt, że zły Ugu Szewc ją oczarował. W mieście Herku grupa Dorothy i Czarodzieja jest witana przez wychudzonego, ale wesołego Cara Herku, który wynalazł czystą energię zwaną zosozo, która może sprawić, że jego ludzie będą wystarczająco silni, by trzymać olbrzymów jako niewolników. Car oferuje im sześć dawek do użycia w ich podróży i mimochodem ujawnia, że Ugu Szewc pochodzi z Herku. Ugu pewnego dnia znalazł magiczne książki na swoim strychu, ponieważ był potomkiem największego czarownika, jakiego kiedykolwiek znano, i z czasem nauczył się robić wiele magicznych rzeczy. Szewc od tamtej pory wyprowadził się z Herku i zbudował zamek wysoko w górach. Ta wskazówka sprawia, że Dorothy i Czarodziej przypuszczają, że Ugu może stać za wszystkimi ostatnimi kradzieżami magii i porwaniem władcy Oz. Wyruszają z Herku w stronę zamku i spotykają Żaboczłka, Cayke Kucharkę Ciasteczek oraz Lawendowego Misia, pluszowego misia rządzącego Centrum Niedźwiedzi. Lawendowy Miś niesie ze sobą Małego Różowego Misia, małą zabawkę na nakręcanie, która może odpowiedzieć na każde pytanie o przeszłe wydarzenia. Gdy połączona grupa dociera do zamku Ugu, Button-Bright oddziela się od nich i wpada do dołu. Zanim go uratują, Czarodziej pyta Małego Różowego Misia, gdzie jest Ozma, a ten odpowiada, że jest również w dole. Po uwolnieniu Button-Brighta z dołu Mały Różowy Miś mówi, że jest ona wśród grupy. Niepewni, jak zinterpretować to pozorne sprzeczność, grupa posuwa się w stronę zamku. Rzeczywiście, Ugu jest winowajcą, a magiczne obrony zamku to techniki Glindy i Czarodzieja. Gdy pokonują zewnętrzną obronę zamku, grupa wkrótce staje przed samym złodziejem. Ugu używa magii, aby kazać pomieszczeniu wirować, i wycofuje się. Dorothy zatrzymuje to, składając życzenie za pomocą magicznego pasa. Używa jego mocy, aby zamienić Ugu w gołębia, ale on modyfikuje zaklęcie, aby zachować ludzki rozmiar i agresywną naturę. Walcząc z Dorothy i jej towarzyszami, Ugu gołąb używa miski Cayke, aby uciec do Krainy Kwadratów. Gdy magiczne narzędzia zostają odzyskane, zwycięska grupa poszukiwawcza skupia się na odnalezieniu Ozmy. Mały Różowy Miś ujawnia, że Ozma jest noszona w kieszeni kurtki Button-Brighta, gdzie umieścił złoty pestek. Czarodziej otwiera go nożem, a Ozma zostaje uwolniona z miejsca, w którym Ugu ją uwięził. Została porwana przez Ugu, gdy zastał go na kradzieży jej i Czarodzieja magicznych instrumentów. Mieszkańcy Szmaragowego Miasta i przyjaciele Ozmy świętują jej powrót. Dni później przemieniony Ugu przylatuje, aby zobaczyć Dorothy i poprosić ją o przebaczenie za to, co zrobił. Ona mu wybacza i oferuje zmienić go z powrotem za pomocą Magicznego Pasa, ale Ugu decyduje, że woli być gołębiem.


Po przegranej w pokera Nashe i Pozzi zmuszeni są do budowania muru, aby spłacić dług wobec Flowera i Stone’a. Gdy milionerzy doliczają dodatkowe koszty po ukończeniu pracy, Pozzi ucieka z majątku.[sep]Jim Nashe jest strażakiem, który ma dwuletnią córkę i żonę, która właśnie go opuściła. Wiedząc, że nie może jednocześnie pracować i wychowywać dziecka, odsyła córkę do siostry. Mija sześć miesięcy sporadycznych wizyt i Nashe zdaje sobie sprawę, że jego córka, Juliet, zaczyna go zapominać. Nagle umiera ojciec, który porzucił Nashe w dzieciństwie, pozostawiając synowi i córce spory majątek. Nashe, wiedząc, że Juliet będzie szczęśliwsza u ciotki, spłaca wszystkie długi, kupuje Saaba i postanawia wieść „życie w wolności”, spędzając rok na jeździe w tę i z powrotem przez kraj. Gdy jego fortuna zostaje roztrwoniona, Nashe zabiera ze sobą porywczego młodego hazardzistę o imieniu Jack Pozzi. Dwaj mężczyźni układają plan, aby oskubać parę bogatych kawalerów w grze w pokera. Przypadkowo dwaj ofiary, Flower i Stone, zdobyli swój majątek dzięki hazardowi (wygrali na loterii). Oprócz zakupu rezydencji dwaj ekscentrycy kupili również dziesięć tysięcy kamieni, z których każdy ważył ponad sześćdziesiąt funtów. Kamienie pochodziły z ruin piętnastowiecznego irlandzkiego zamku zniszczonego przez Olivera Cromwella; Flower i Stone zamierzają użyć ich do zbudowania „Ściany Płaczu” na łące za swoją rezydencją. Niestety, Flower i Stone nie są tymi naiwniakami, za których ich uważa Pozzi, a plan się nie udaje. Gdy Nasheowi kończą się pieniądze, postanawia ryzykować wszystko na „jednym ślepym losowaniu karty” i stawia swój samochód jako zabezpieczenie puli. Przegrywa i obaj mężczyźni oddają się w niewolę Flowerowi i Stone’owi, aby spłacić dług. Będą budować mur dla Flowera i Stone’a, bezsensowny mur, którego nikt nigdy nie zobaczy. Przez resztę powieści Flower i Stone są wyraźnie nieobecni. Nashe sprowadza to do „pięćdziesięciu dni ćwiczeń”, ale Pozzi postrzega to jako nic innego jak pogwałcenie godności ludzkiej. Dwóch mężczyzn jest obserwowanych przez Calvina Murksa, surowego, ale miłego pracownika milionerów. Gdy Pozzi uderza Murksa za żart o byciu zbyt mądrym na granie w karty, Murks zaczyna nosić broń. Pozzi uważa to za dowód na to, że jest tylko niewolnikiem. Nawet po tym, jak dwaj mężczyźni spłacili dług pracą, milionerzy doliczają koszty, które mężczyźni ponieśli w wyniku pobytu w majątku. Pozzi, przekonany, że nie ma wyjścia z kontraktu, ucieka z łąki. Nashe znajduje swojego młodego przyjaciela następnego dnia, leżącego na trawie, pobitego na śmierć. Murks twierdzi, że jest niewinny i zawozi Pozziego do szpitala, podczas gdy Nashe kontynuuje pracę. Dwa tygodnie później Murks mówi Nashe, że Pozzi wypisał się ze szpitala i zniknął, ale Nashe jest przekonany, że jego przyjaciel zmarł w wyniku odniesionych obrażeń. Czas mija, mur rośnie, a Nashe coraz bardziej obsesyjnie pragnie zemsty na Murksie, ponieważ Flower i Stone stali się zbyt odlegli, by znosić natychmiastowość jego nienawiści. Gdy Nashe wykonuje wystarczająco dużo pracy przy murze, aby spłacić dług, Murks i jego zięć Floyd zabierają Nashe na celebrację. Nashe wygrywa z Floydem w bilard, ale odmawia przyjęcia pięćdziesięciu dolarów, które wygrał; Floyd akceptuje to, mówiąc, że jest winien Nashe przysługę. Wkrótce potem trzej mężczyźni wsiadają do nowego samochodu Murksa (starego Saaba Nashe) z nieco bardziej trzeźwym Nashe za kierownicą. Nashe natychmiast rozpędza samochód do osiemdziesięciu pięciu mil na godzinę i zderza się z innym pojazdem.


Russell i Holmes odnajdują w ogrodzie skrzynię z listem, w którym ojciec Russell przyznaje się do pomocy w ukryciu zbrodni popełnionej podczas trzęsienia ziemi w 1906 roku. Z treści listu wynika, że zamierzał ujawnić prawdę, co doprowadziło do śmierci jego i jego rodziny.[sep]W drodze powrotnej do Wielkiej Brytanii z Indii Holmes i Russell zatrzymują się w rodzinnym domu Russell w San Francisco. W miarę jak zbliżają się do San Francisco, Russell staje się coraz bardziej roztrzęsiona. Holmes wnioskuje z tego, a także z jej powracających snów o spadających przedmiotach, bez twarzy mężczyźnie i zamkniętych pokojach, że wypiera z pamięci jakieś nieprzyjemne wspomnienie. Russell temu zaprzecza i próbuje odnaleźć psychiatrę, który pomógł jej przezwyciężyć traumę po wypadku samochodowym, który spowodowała i w którym zginęła jej rodzina. W drodze spotyka Chińczyka, Longa, syna dobrych znajomych jej rodziców. Long ratuje ją przed próbą zabójstwa, zanim się przedstawi i powie, że jego własni rodzice zostali zamordowani krótko po śmierci jej rodziców. Gdy Russell w końcu odnajduje nazwisko swojej psychiatry, dowiaduje się, że została zamordowana po tym, jak Russell wyjechała do Anglii kilka lat temu. Holmes stwierdza, biorąc pod uwagę niedawny włam do domu Russell, niepokój i roztrzęsenie Russell, morderstwo psychiatry oraz ostatnią próbę zamachu na życie Russell, że dzieje się coś bardzo niepokojącego. Zatrudnia Dashiella Hammetta do pomocy w śledztwie. Wnioskują, że Russell przebywała w San Francisco podczas trzęsienia ziemi w 1906 roku, mimo jej zaprzeczeń, i to doświadczenie wywołało sen o spadających przedmiotach. Z rozmowy z ocalałym po trzęsieniu ziemi dowiaduje się, że Russell była bardzo przerażona mężczyzną z wieloma opatrunkami na twarzy, który szukał jej ojca – zasłonił twarz, ponieważ poparzył się podczas gaszenia pożaru, co sprawiało, że wydawał się bez twarzy. Zarówno Russell, jak i Hammett odwiedzają miejsce wypadku samochodowego rodziny Russell. Następnie Russell wyjeżdża na wakacje do letniego domu rodziny ze swoimi przyjaciółmi, Flo i Donnym. Podczas wakacji odzyskuje na tyle sił, by uświadomić sobie, że ktoś próbuje ją zamordować, a także wszystkich ludzi, którzy mogli być powiązani z wypadkiem samochodowym, w którym zginęli jej rodzice, od rodziców Longa po jej psychiatrę. Odwiedza warsztat, który zebrał resztki samochodu jej rodziców, i dowiaduje się, że drążek hamulcowy został przecięty i nie ponosi winy za ich śmierć; zostali zamordowani. Russell wraca do swojego domu w mieście, w pełni wyleczona i zdeterminowana, by dowiedzieć się, kto stoi za wszystkimi morderstwami. Wykorzystując feng shui, którym rodzina Longa była bardzo zainteresowana, kopią w ogrodzie i znajdują skrzynię z wyznaniem, napisanym przez ojca Russell, oraz kilka cennych przedmiotów. W liście pisze, że pomógł mężczyźnie uniknąć odpowiedzialności za morderstwo policjanta, grabież i podpalenie w celu zatarcia śladów podczas trzęsienia ziemi w 1906 roku. Mężczyzna ten był tym, który podszywał się pod ratownika z opatrunkami na twarzy. List kończy się stwierdzeniem, że pan Russell zamierza ujawnić te informacje, aby uwolnić sumienie, i dodaje, że ostrzegł osobę odpowiedzialną o swoich zamiarach. List został napisany zaledwie kilka dni przed śmiercią członków rodziny. Holmes wcześniej zorganizował grupę Nieformalnych w postaci dzieci ulicy, aby szpiegowały dom Hammetta na wypadek próby zamachu na jego życie. Zgłaszają włamanie z udziałem dwóch podejrzanych, poparzonego mężczyzny i jego „siostry”. Rozpoczyna się pościg, który prowadzi ich do Chinatown, gdzie jeden z przyjaciół Longa wzywa tłum, aby nie dopuścił do ich ucieczki. Russell konfrontuje się z nimi przed ich aresztowaniem i w końcu otwiera ostatni „pokój” – wspomnienie, w którym widziała mężczyznę koło samochodu jej rodziców w dniu, gdy zginęli.


Gwydion odnalazł miecz Dyrnwyn w bitwie pod Caer Dathyl i użył go do pokonania Arawna, co sprawiło, że magia w Prydain wciąż trwała. Po zwycięstwie bohater zdecydował się opuścić kraj, aby dołączyć do Ludzi Wróżek, i ostatecznie zrezygnował z tronu, by zostać zwykłym pomocnikiem.[sep]Akcja rozgrywa się zaledwie kilka dni po zakończeniu „Taran Wędrowiec”. Jest prawie zima, mniej niż dwa lata po wydarzeniach opisanych w „Zamku Llyr”. Taran i jego towarzysz Gurgi wracają z wędrówki do Caer Dallben, śpiesząc się po wiadomości od kawy Kawa, że księżniczka Eilonwy wróciła z wyspy Mona. Znajdują ją w domu wraz z jej eskortą, królem Rhunem z Mona oraz byłym olbrzymem Glewem, który dzięki miksturze Dallbena został magicznie przywrócony do ludzkich rozmiarów. Taran zna już siebie i jest zdeterminowany, by oświadczyć się Eilonwy. Zanim jednak do tego dochodzi, przybywają król-bard Fflewddur Fflam i jego wierzchowiec Llyan, niosąc ciężko rannego Gwydiona, księcia Don. Słudzy Arawna zastawili na nich pułapkę i przejęli magiczny czarny miecz Dyrnwyn. Na szczęście ich celem było tylko zdobycie broni i ucieczka. Jak Taranowi udało się uciec? – pyta Fflewddur. Widocznie sam Arawn przybył z Annuvin na skraj Caer Dallben, przebrany za Tarana, dysponując jedynie mocami Tarana, by ich schwytać. Ponieważ Dyrnwyn może być kluczowy jako zagrożenie dla Arawna, Dallben konsultuje się z wieszczą świnią Hen Wen, aby ustalić, jak można go odzyskać. W trakcie wróżby popielne różdżki używane do komunikacji pękają, a dwie trzecie odpowiedzi Hen Wen są niepochlebne i niejasne. Gdy Gwydion dość się wyleczy, wyrusza z Taranem i innymi, by spotkać się z królem Smoitem. Gwydion nalega, by sam wszedł do Annuvin w poszukiwaniu miecza, ale Cantrev Cadiffor Smoita leży na drodze. Mała grupa dzieli się, a Rhun i Eilonwy udają się do okrętów Mona w drodze. Gdy Gwydion, Taran i inni docierają do Caer Cadarn, zostają uwięzieni przez Magga, byłego Głównego Zarządcę Mona i zdrajcę. On i mały oddział wcześniej uwięzili króla Smoita oraz uwięzili lub zwodzili jego ludzi. Gdy Eilonwy zbliża się z drugą grupą, wyczuwa, że coś jest nie tak, i ostrożnie wysyłają Fflewddura Fflama do bramy jako barda podróżującego samotnie. Po zabawianiu żołnierzy przez noc, wraca ze złymi wiadomościami. Gwystyl z Ludzi Wróżek jest również poza twierdzą, w drodze do domu po zamknięciu przydrożnej stacji w pobliżu Annuvin, osobiście niosąc swoje ostatnie obserwacje dla króla Eiddilega. Eilonwy zaskakuje go i on niechętnie ujawnia obszerne zapasy Ludzi Wróżek ukryte w jego płaszczu. Dzięki jego osobistej pomocy i zaopatrzeniu w magiczne dymy, ognie i maskowania, wszyscy z wyjątkiem króla Rhuna (z ich wierzchowcami) włamują się i uwalniają więźniów. Plan jednak się nie udaje; król Smoit i jego ludzie są w stanie odzyskać kontrolę dopiero dzięki interwencji Rhuna, która kosztuje go życie. Ucząc się od Gwystyla, że Myśliwi i Urodzeni z Kocioła z Annuvin są aktywni poza tym królestwem, Gwydion odwraca się od poszukiwań Dyrnwna, by planować bitwę, najprawdopodobniej najpierw w Caer Dathyl. Gwystyl, Fflewddur i Taran wyruszają osobno, by zyskać wsparcie Ludzi Wróżek, północnych krain (małe królestwo Fflewddura leży na północnym wschodzie) i Wolnych Commotów, gdzie Taran wędrował przez ostatnie dwa lata (południowy wschód). Tymczasem, nieznającym Gwydiona, kaw Kaw został zaatakowany przez gwythainty podczas szpiegowania w pobliżu Annuvin. Ścigany daleko na wschód, udaje mu się dotrzeć do Medwyna, a ten opiekun zwierząt nadał alarm, prosząc wszystkie stworzenia powietrza i lądu o przeciwstawienie się siłom Arawna. Taran, Coll, Eilonwy i Gurgi podróżują pod niedokończonym sztandarem Białej Świni na zielonym polu, zaprojektowanym i wyszytym przez Eilonwy. Taran mobilizuje Commoty i wysyła je w grupach marszem do Caer Dathyl, podczas gdy kowale i tkacze zorganizowani przez Hevydda i Dwyvacha pracują dzień i noc, by ich wyposażyć. Ludzie zbiegają się „pod sztandar Białej Świni, ponieważ... jest to sztandar naszego przyjaciela Tarana Wędrowca”. (rozdz. 9) Wkrótce po tym, jak Taran i ostatnie Commoty docierają do Caer Dathyl, przybywa król Pryderi z zachodnich krain (północny zachód). Na naradzie ogłasza swoje nowe przymierze z Arawnem, dla dobra wszystkich, ponieważ „Arawn zrobi to, czego Synowie Don nie zdołali: położy kres niekończącym się wojnom między cantrevami i przyniesie pokój tam, gdzie go wcześniej nie było”. (rozdz. 11) Jest całkowicie odrzucony, ale pozwala mu się wrócić bez szwanku do dowodzenia największą armią. Bitwa zaczyna się następnego dnia. Chociaż Synowie Don i sojusznicy mają przewagę, Urodzeni z Kocioła przybywają masowo przed wieczorem, niosąc wielki taran. Atak ustępuje miejsca ich nieubłaganemu marszowi do bram, które ostatecznie burzą, a następnie w nocy spalają fortecę. Wielki Król Math i większość obrońców wewnątrz ginie, a Gwydion jest obwołany Wielkim Królem w obozie. Urodzeni z Kocioła nigdy wcześniej nie opuszczali Annuvin tak dużymi grupami. Gwydion uznaje, że najlepsza szansa to atak, gdy strzeże go tylko śmiertelników. Poprowadzi Synów Don do czekających okrętów na północnym wybrzeżu i zaatakuje morzem, podczas gdy Taran poprowadzi Commoty, by opóźnić marsz powrotny Urodzonych z Kocioła (ich moc słabnie wraz z czasem i dystansem od Annuvin). Nie ma czasu czekać na przybycie innych sojuszników. Taran i jego armia wzmacniają zburzoną ścianę i „obsadzają” ją gałęziami; są w stanie utrzymać zmęczonych wojowników Urodzonych z Kocioła poza zasięgiem ramion siłą, i zmienić marsz z prostej i łatwej drogi w trudne wzgórza. Dzięki kompanii Ludzi Wróżek oraz wilkom i niedźwiedziom niszczą większość Myśliwych, którzy towarzyszą i prowadzą nieumarłych. W końcu jednak Urodzeni z Kocioła wydostają się ze wzgórz i wracają na nizinną drogę. Odzyskując siły w pobliżu Annuvin, byłoby bezcelowe, by wyczerpani sojusznicy starli się z nimi ponownie czoła w czoło. Nieuniknionym jest, że pójdą długą, łatwą drogą do twierdzy Arawna. Taran i reszta jego armii w końcu docierają do Annuvin bezpośrednią drogą, prowadzeni przez Dolego w góry i przez Achren niemal po szczyt Góry Smoka. Taran widzi, że zwycięstwo jest niemal w rękach Gwydiona, już na dziedzińcach twierdzy. Ale marsz Urodzonych z Kocioła zdaje się być na czas, by rozbić atakujących, a kilku nieumarłych łamie szeregi, by podejść i spotkać się z nim. W ostatniej chwili, po rzucaniu kamieniami na wojowników i strąceniu wielkiej „smoczej” skały z samego szczytu, by zjechała w dół, znajduje tam odsłonięty miecz Dyrnwyn. Wyciąga ostrze, którego płomień przeraża nawet jedynego nieumarłego wojownika, który do niego dotarł. Nim zabija tego jednego, a wszyscy jego bracia również giną, wydając okrzyk po raz pierwszy i jedyny. Po chaotycznej klęsce sił Arawna towarzysze gromadzą się przed Wielką Salą. Achren identyfikuje Arawna w postaci węża, gotowego do uderzenia Tarana, i chwyta go; on zabija ją śmiertelnie, ale nie może uderzyć ponownie, zanim Taran rozciągnie go Dyrnwynem. Wtedy miecz zaczyna blaknąć, tracąc swoją magię. Twierdza wybucha w płomieniach i wali się w ruinę. Eilonwy i Główny Bard Taliesin są w stanie przeczytać stary napis na pochwie: „Wyciągnij Dyrnwyn, tylko ty szlachetnego serca, by rządzić ze sprawiedliwością, by uderzyć zło. Kto go używa w słusznej sprawie, zabije nawet Pana Śmierci”. Sojusznicy podróżują do Caer Dallben statkiem. Gwydion mówi, że w zwycięstwie Synowie Don, ze wszystkimi krewnymi i krewnymi, muszą wrócić do Kraju Lata. W rzeczywistości wszyscy, którzy wciąż posiadają magię, odejdą. „Wszystkie zaklęcia przeminą”, Ludzie Wróżek zamknęli przydrożne stacje i zamknęli swoje królestwo. Dallben i Eilonwy z osobistymi mocami muszą iść, a inni, którzy dobrze służyli, mają opcję, w tym Taran. Wreszcie oświadcza się Eilonwy, a ona oczywiście przyjmuje. Wypłyną ponownie jutro. W nocy Taran czuje się niepewnie co do swojej decyzji. Wiedźmy Orddu, Orwen i Orgoch pojawiają się jako piękne młode kobiety i ujawniają, że one również odchodzą, zostawiając mu niedokończoną tapiserię jego życia. Uświadamia sobie, że jest dużo pracy do odbudowy Prydain i złożył wiele obietnic, więc postanawia zostać. Eilonwy jest w stanie magicznie zrezygnować ze swojej magicznej natury, by zostać z nim, i pobierają się. Dallben ujawnia, że Taran dopełnia ścieżki przepowiedzianej w Księdze Trzech, według której sierota „bez stanu w życiu” succeeds the Sons of Don as High King. W końcu Dallben podróżował, by znaleźć takiego człowieka i przyspieszyć ten dzień; znalazł dziecko ukryte w drzewach obok pola bitwy o wielkiej rzezi, bez żadnej oznaki pochodzenia. Taran otrzymuje wiele prezentów, w tym samą Księgę Trzech, chociaż „ona już nie przepowiada tego, co ma nadejść, tylko to, co było”. W niej Dallben pisze zakończenie: „I tak to Pomocnik Świniarza stał się Wielkim Królem Prydain”. Z czasem tylko bardzi znali prawdę o tym.


Starsza kobieta o imieniu Susan znalazła zmarzniętą Wiewiórkę na swoim podwórku, ale nie zdołała zyskać jej zaufania, mimo zostawiania jedzenia. Susan nie zabrała psa do domu, nie zmieniła jej imienia na Addie i zdecydowała się jej nie zatrzymać.[sep]Wiewiórka to bezdomny szczeniak, który mieszka w szopie za letnim domem zamożnej rodziny Merrionów wraz ze swoją matką, Potokiem, i bratem, Kością. Gdy Potok znika, Wiewiórka i Kość muszą wyruszyć w świat same. Szczeniaki są zabrane przez podróżnych, ale następnego dnia, gdy ci odwiedzają centrum handlowe, zostają porzucone i wyrzucone przez okno samochodu. Wiewiórka i Kość są ranne; Kość zostaje zabrany przez innych klientów, pozostawiając Wiewiórkę, i już go nigdy nie zobaczy. Wiewiórka na krótko łączy siły z inną bezdomną suczką, Księżycem. Później, po ataku bezdomnych psów na stacji benzynowej i wspólnym gojeniu ran, para zostaje potrącona przez samochód, co natychmiast zabija Księżyc i rani Wiewiórkę. Tym razem Wiewiórka trafia do weterynarza, gdzie zostaje wysterylizowana, a jej złamana noga jest leczona. Otrzymuje imię Daisy i zostaje adoptowana przez rodzinę na lato (jako ich „letni pies”). Jesienią Wiewiórka znów zostaje porzucona. Przez lata kontynuuje wędrówkę. Wtedy Wiewiórka, już jako stary pies, trafia do domu starszej kobiety. Starsza pani, o imieniu Susan, dostrzega Wiewiórkę i zabiera ją do siebie. Na końcu historii Susan, starsza kobieta, znajduje Wiewiórkę zmarzniętą i głodną na swoim podwórku i próbuje ją zwabić do środka. Susan kiedyś miała psa o imieniu Maxie. Wiewiórka, która sama jest już stara, odmawia podejścia, a Susan musi zyskać jej zaufanie, zostawiając jedzenie i każdego dnia zbliżając się nieco bardziej. Gdy w końcu udaje jej się zabrać Wiewiórkę do domu, postanawia ją zatrzymać i zmienia jej imię na „Addie”. Od tego momentu Susan i Wiewiórka, oba już stare damy, cieszą się resztą życia razem. Żyły długo i szczęśliwie.


Grog Kennedy przekonuje Ewę, że dla dobra gatunku szympansy muszą wrócić na łono natury, co skutkuje planem przeniesienia ich na wyspę Saint-Hilaire. Eva wykorzystuje swoją ludzką wiedzę, aby nauczyć stado umiejętności niezbędnych do przetrwania, co zmusza ją do odcięcia się od innych ludzi.[sep]Powieść zaczyna się od chwili, gdy Eva budzi się w szpitalnym łóżku, sparaliżowana. Jej matka zapewnia ją, że wszystko będzie dobrze i że lekarze będą stopniowo cofać paraliż. Eva przypuszcza, że jej twarz została poważnie zbliznowana, ale gdy patrzy w lustro, widzi twarz szympansa. Zastosowano eksperymentalną procedurę przeszczepienia „pamięci neuronowej” Ewy do Kelly, młodego szympansa z ośrodka badawczego jej ojca. Eva uczy się przystosować do nowego ciała, używając klawiatury do symulowania głosu. Ma sny o lesie, którego nigdy nie widziała – którego Kelly też nigdy nie widziała – i przypuszcza, że pochodzą one z nieświadomości szympansa. Uświadamia sobie, że musi zaakceptować w sobie szympansią część, co jest dla niej łatwiejsze, ponieważ wychowała się wśród szympansów swojego ojca. Koszty procedury pokryła firma medialna w zamian za prawa do emisji. Eva odnosi ogromny sukces u publiczności, a jej rodzina musi zmierzyć się z ogromnym zainteresowaniem mediów. Władza firm „kształtujących” jest ogromna w świecie, w którym wiele ludzi spędza cały dzień w domu. Technologia „kształtująca” jest połączeniem telewizji i wirtualnej rzeczywistości. Eva spędza większość czasu z ludźmi, nawet chodzi do szkoły, ale spędza też czas w Rezerwacie, gdzie uczy się przystosować do grupy społecznej szympansów. Jej ludzkie zrozumienie pomaga jej manipulować niektórymi sytuacjami, dzięki czemu zostaje zaakceptowana przez inne szympansy. Jednego szczególnie inteligentnego szympansa, Sniffa, ona intryguje. Wraz z pojawieniem się entuzjastycznego obrońcy praw zwierząt, Groga Kennedy’ego, powieść przybiera inny obrót. On przekonuje Ewę, że dla dobra gatunku szympansy muszą wrócić na łono natury. Nie tylko do tamtego należą, ale Grog wierzy, że ludzkość traci impet i wkrótce przestanie dbać o zwierzęta w niewoli. Na tym etapie pozostały już tylko małe enklawy dzikiej natury, a większość gatunków wyginęła. Grog i Eva opracowują sprytny plan, by przenieść szympansy na wyspę Saint-Hilaire niedaleko Madagaskaru, gdzie Eva i Sniff prowadzą pozostałych w ucieczce. Jej ludzka wiedza jest niezbędna, aby pomóc szympansom nauczyć się umiejętności niezbędnych do przetrwania, co oznacza, że musi odciąć się od innych ludzi. Powieść kończy się dwadzieścia cztery lata później, gdy Eva jest bliska śmierci, ludzkość podupada, a Eva wyobraża sobie przyszłość, w której potomkowie jej stada szympansów stają się nową dominującą rasą.


Turnball Root planuje wykorzystać porwanego Nr 1 do przywrócenia młodości swojej małżonce, jednak ta rezygnuje z przeprowadzenia operacji. W konsekwencji oboje wsiadają do statku i zanurzają się w oceanie, gdzie tracą życie w wyniku wybuchu.[sep]Na lodowcu Vatnajökull na Islandii Artemis prezentuje Kapitan Holly Short, Foalemu i Wing Commander Vinyáya swoją wynalazek, „Kostkę Lodową”, który ma powstrzymać globalne ocieplenie (poprzez wystrzeliwanie w chmury odbijających światło nanopłytek, które opadają wraz ze śniegiem, a po lądowaniu odbijają światło słoneczne i izolują góry lodowe). Podczas prezentacji Artemis liczy swoje słowa, a Holly i Foaly dochodzą do wniosku, że cierpi na Zespół Atlantydy, chorobę psychiczną wróżek, której objawami są m.in. nerwica natręctw, paranoja i zaburzenia osobowości. W trakcie spotkania skanery Artemisa wykrywają UFO. Foaly potwierdza odczyt, a Artemis nagle psychicznie pęka, oskarżając Foalego o próbę kradzieży wynalazku. Holly próbuje go zahipnotyzować, ale zostają zaatakowani przez tajemniczy statek kosmiczny, który Foaly zaprojektował do poszukiwania życia na Marsie. Statek rozbija się, uderza w prom i natychmiast zabija Komandor Vinyáyę oraz cały oddział wsparcia LEP, pozostawiając Holly, Foalego i Artemisa uwięzionych na lodowcu bez łączności, broni i Butlera. Tymczasem ochroniarz Artemisa, Butler, przebywa w Meksyku. Paranoiczny Artemis zwodził go, wysyłając do Cancún z informacją, że jego siostra Juliet, obecnie sławna wrestlerka o przydomku „Jadeowa Księżniczka”, jest w niebezpieczeństwie. Zbiegiem okoliczności Juliet i Butler ledwo uchodzą z życiem przed hordą zombie-wyglądających fanów wrestlingu, zdalnie zahipnotyzowanych przez Turnballa Roota, bratanka byłego komendanta Juliusa Roota. Mimo utraty magii w wyniku popełniania przestępstw, Turnball odzyskuje ją, jedząc mieszankę mandragory i wina ryżowego. Ucieka wraz z kilkoma wspólnikami i dociera do Leonor, swojej ludzkiej żony. Porywa Nr 1, aby odwrócić proces starzenia u swojej żony, ale Orion, druga osobowość Artemisa, odporna na kontrolę umysłu, ratuje Nr 1 i Holly. Gdy Leonor dowiaduje się, że Turnball podłożył ładunek wybuchowy w promie, postanawia, że nie chce być znowu młoda i pragnie tylko polecieć jeszcze raz. Turnball nie wyobraża sobie życia bez niej. Wsiadają razem w prom i zanurzają się głęboko w ocean, po czym statek natychmiast wybucha. W epilogu Artemis znów jest sobą – obsesyjnym i kompulsywnym – i podróżuje promem do kliniki Argon na terapię. Juliet toczy walkę na ringu z ogromnym strażnikiem-pixką, do wielkiej zabawy Mulcha i załogi promu. Artemis i Foaly drwią z Holly z powodu jej ostatniej randki z Trouble Kelpem. Butler dzwoni do Angeline Fowl, mówiąc jej, że Artemis ma wróżkową chorobę podobną do nerwicy natręctw. Angeline chce go odwiedzić i jest bardzo zaniepokojona i roztrzęsiona.