Były lekarz zrezygnował z wykonywania swojego zawodu i przez długi czas utrzymywał się z funduszy rodziny narratorów. Jego ostateczne wygnanie z miasta było skutkiem odmowy udzielenia pomocy medycznej rannym żołnierzom przybyłym do jego drzwi.[sep]Ojciec, starzejący się, półślepy mężczyzna noszący tytuł pułkownika we wsi, złożył obietnicę pogrzebania niedawno zmarłego byłego lekarza mimo powszechnego w Macondo przekonania, że należy go pozostawić do gnicia w domu na rogu, gdzie żył w całkowitej izolacji społecznej przez ostatnią dekadę. Córka, Isabel, zmuszona jest towarzyszyć ojcu z szacunku do tradycyjnych wartości, wiedząc, że ona i jej syn są skazani na gniew sąsiadów w Macondo. Opowieść wnuka jest z kolei bardziej zajęta tajemnicą i cudem śmierci. Podobnie jak w wielu swoich opowiadaniach, takich jak „Miłość w czasach zarazy” i „Kronika zapowiedzianej śmierci”, García Márquez wprowadza dramatyczną scenę, aby rozpocząć swoją narrację, a następnie cofa się, przypominając przeszłość, która doprowadzi do ostatecznego wniosku. W trakcie narracji odkrywa się, że centrum całego konfliktu (zmarły) to lekarz, który przybył do Macondo z tajemniczą przeszłością i bez wyraźnego nazwiska. Jedyną ratującą go łaską jest list polecający od pułkownika Aureliano Buendíi, jednej z głównych postaci późniejszej „Stu lat samotności”. To ten list prowadzi obcego do rodziny, która służy zbiorowo jako narrator dramatu, który się rozwija.

In medias res – Márquez rozpoczyna swoją nowelę in medias res, czyli „w samym środku rzeczy”. Przejawia się to w pierwszym akapicie, który zaczyna się od opisu lądowania firmy żeglugowej w Macondo, a następnie natychmiast przechodzi do punktu widzenia chłopca podczas czuwania przy zmarłym lekarzu.

Wielu narratorów – Historia zmienia narratorów w wielu punktach, przy czym wszechwiedzący narrator jest zawsze obecny. Zmienia się z chłopca na jego matkę, a potem na dziadka, pułkownika. Każda perspektywa jest inna i pozwala czytelnikowi zajrzeć do umysłu osoby, która mówi.

Strumień świadomości – Historia jest opowiedziana w formie strumienia świadomości, ponieważ chłopiec, Isabel i pułkownik przekazują czytelnikowi ciąg myśli, jakie pojawiają się w ich umysłach. Te monologi wewnętrzne dostarczają informacji, które układają elementy historii w całość, ponieważ opowieść zaczyna się od śmierci lekarza, a nie od jego życia. Dzięki zastosowaniu strumienia świadomości postacie mogą przeskakiwać w czasie w przód i w tył, nie opuszczając swojego obecnego momentu, którym jest czuwanie przy lekarzu. Również dzięki tej technice narracyjnej powstaje iluzja, że te postacie mówią na głos do siebie, podczas gdy w rzeczywistości bardzo mała interakcja ma miejsce między nimi.

Śmierć – Ponieważ nowela zaczyna się od czuwania przy zmarłym lekarzu, śmierć jest oczywistym motywem otaczającym narrację. Dokładniej jednak, rodzaj śmierci przedstawiony w tej książce to śmierć samobójcza, ponieważ lekarz popełnił samobójstwo po odizolowaniu się na dziesięć lat w swoim domu.

Samotność – Samotność jest kolejnym ważnym motywem, który objawia się nie tylko w życiu lekarza, ale także u pułkownika, Isabel i chłopca. W wyniku izolacji lekarza popełnia on samobójstwo, ale w wyniku tego samobójstwa rodzina ryzykuje izolacją poprzez jego pogrzeb. Ponieważ lekarz był wyrzutkiem w Macondo i wzgardzonym przez ludzi z Macondo, stawką jest coś więcej niż tylko odpowiednie traktowanie zwłok. Odbija się to w myślach Isabel, która rozważa, jak mieszkańcy miasta ich przyjmą po pogrzebaniu lekarza.

Wojna – Nie jest tak widoczna jak samotność czy śmierć, ale mimo to jest obecna w historii. W noweli sugeruje się, że w tym czasie w historii Macondo zakończyła się wojna domowa. Można to wywnioskować z powodu, dla którego mieszkańcy miasta nienawidzą lekarza. Odmówił on leczenia rannych żołnierzy, którzy przyszli do jego domu po pomoc. Sam pułkownik jest przypomnieniem kultury wojennej, ponieważ utrzymuje wysoką rangę w Macondo i jest szanowany przez ludzi, mimo że działa wbrew ich woli, pogrzebując lekarza. Również odzwierciedleniem kultury wojennej jest relacja pułkownika z lekarzem. Jest lojalny wobec lekarza nawet po jego śmierci z powodu powiązań lekarza z innym pułkownikiem, którego zna.

Po rezygnacji z praktyki medycznej i życiu na koszt rodziny przez nieproporcjonalnie długi czas, nieśmiały lekarz przeprowadza się dwa domy dalej z Meme, tubylczą służącą, która mieszkała wówczas z rodziną narratorów. Chociaż jego nieśmiałe usposobienie i pożądliwe zainteresowanie kobiecą sylwetką nie czynią go popularnym wśród miejscowych, ostateczne wygnanie byłego lekarza następuje dopiero wtedy, gdy prawie tuzin mężczyzn, rannych w jednej z wielu wojen domowych w kraju, zostaje przyprowadzonych do jego drzwi w poszukiwaniu pomocy medycznej. Lekarz, który zrezygnował z praktyki medycznej, odmawia ich uratowania, tak jak kiedyś odmówił pomocy chorej Meme, gdy mieszkali z rodziną narratorów.

Oprócz motywów cykliczności i inwersji, które są fundamentami płynności narracyjnej „Stu lat samotności”, „Opowieść podróżnej” wykazuje również kilka innych technik identyfikowanych z magią realizmu, takich jak manipulacja czasem i stosowanie wielu perspektyw.


Mimo skazania na oślepienie rozgrzanym ostrzem, Michaił Strogow zachował wzrok dzięki łzom, które ochroniły jego rogówki. Udało mu się uciec z niewoli i dotrzeć do Irkucka, gdzie na czas ostrzegł gubernatora przed spiskiem Iwana Ogareffa.[sep]Michaił Strogow, trzydziestoletni rodowity mieszkaniec Omska, jest kurierem cara Aleksandra II Rosji. Chan tatarski, Feofar, podburza bunt i odgradza rosyjski Daleki Wschód od lądu, przecinając linie telegraficzne. Rebelianci otaczają Irkuck, gdzie miejscowy gubernator, brat cara, stawia ostatni opór. Strogow zostaje wysłany do Irkucka, aby ostrzec gubernatora przed zdrajcą Iwanem Ogareffem. Ogareff, były pułkownik, został kiedyś zdegradowany i zesłany, a teraz szuka zemsty na rodzinie carskiej. Zamierza zniszczyć Irkuck, podpalając ogromne zbiorniki z ropą naftową na brzegu rzeki Angary. W drodze do Irkucka Strogow spotyka Nadię Fiodor, córkę zesłanego więźnia politycznego, Bazylego Fiodora, która otrzymała zezwolenie na dołączenie do ojca na zesłaniu w Irkucku, angielskiego korespondenta wojennego Harry’ego Blounta z „Daily Telegraph” oraz Alcide’a Joliveta, Francuza piszącego dla swojej „kuzynki Madeleine”. Blount i Jolivet zazwyczaj podążają tą samą trasą co Michaił, rozstając się i spotykając ponownie przez całą Syberię. Ma podróżować pod fałszywą tożsamością, ale zostaje zdemaskowany przez Tatarów, gdy spotyka matkę w swoim rodzinnym mieście Omsku. Michaił, jego matka i Nadia ostatecznie trafiają do niewoli tatarskiej. Iwan Ogareff oskarża Michaiła o szpiegostwo. Po otwarciu Koranu na chybił trafi Feofar decyduje, że Michaił zostanie oślepiony w tatarski sposób, rozgrzanym ostrzem. Przez kilka rozdziałów czytelnik jest prowadzony do przekonania, że Michaił rzeczywiście oślepiono, ale w końcu wychodzi na jaw, że został ocalony od tego losu (łzy wylane nad matką odparowały i ochroniły jego rogówki) i jedynie udawał. Ostatecznie Michaił i Nadia uciekają i w towarzystwie przyjaznego chłopa udają się do Irkucka. Opóźnia ich pożar i zamarznięta rzeka. Jednak w końcu docierają do Irkucka i na czas ostrzegają brata cara przed Iwanem Ogareffem. Ojciec Nadii, który został mianowany dowódcą batalionu samobójców, a później ułaskawiony, dołącza do nich, a Michaił i Nadia biorą ślub.


A'ben Fizel zamyka Leigh-Cheri i Bernarda wewnątrz piramidy, a eksplozja, która tam następuje, pozbawia ich słuchu. Mimo to para przeżywa i ostatecznie wraca do Seattle, by żyć w domowym szczęściu.[sep]Akcja książki rozpoczyna się w „ostatniej ćwierci XX wieku”, w roku bliżej nieokreślonym, prawdopodobnie na początku lat 80. Kręci się wokół rodziny zdetronizowanej europejskiej rodziny królewskiej mieszkającej w małym domu na przedmieściach Seattle, pod ochroną CIA. Rodzina składa się z: ojca, króla Maksa, byłego hazardzisty i gracza w pokera, którego sztuczna zastawka serca wydaje głośny, zgrzytliwy dźwięk, gdy się podekscytuje; matki, królowej Tilli, miłośniczki opery z silnym obcym akcentem i skłonnością do mówienia „Oh, oh, spaghetti-o”; Gulietty, nieznającej angielskiego służącej oraz córki, Leigh-Cheri, rudowłosej księżniczki-liberałki i wegetarianki, byłej cheerleaderki, która zrezygnowała z zajęć po tym, jak poproszono ją o odejście z drużyny cheerleaderek w wyniku poronienia podczas meczu futbolowego. Leigh-Cheri ogłasza wstrzemięźliwość seksualną, wycofuje się z życia publicznego i zamyka w swoim pokoju, wychodząc tylko po to, by poprosić rodziców o zgodę na wyjazd na Care Fest, liberalny kongres na Hawajach z udziałem naukowców i polityków, w tym idola Leigh-Cheri, Ralpha Nadera. Gulietta zostaje wysłana, aby jej towarzyszyć, a w samolocie Leigh-Cheri spotyka Bernarda Mickeya Wrangle’a, banitę-podpalacza znanego jako Dzięcioł (postać typowego fantasy alter-ego Toma Robbinsa). Podobnie jak Leigh-Cheri, ma rude włosy, a w przeciwieństwie do niej, leci, by wysadzić w powietrze Care Fest. Jak się okazuje, Dzięcioł ma słabość do tequili, co nieświadomie sprawia, że bombarduje konferencję UFO zamiast swojego zamierzonego celu. Gulietta zdradza go Leigh-Cheri jako podpalacza, a ona zatrzymuje go w trybie obywatelskiego aresztowania. Zanim Leigh-Cheri się zorientuje, znajduje się w barze z tym krzywozębnym banitą, pijąc tequilę i namiętnie go całując. Dwoje nie zgadza się co do swoich filozofii dotyczących życia: Leigh-Cheri wierzy, że to zadanie każdego, by uczynić świat lepszym miejscem, Bernard uważa, że życie jest po to, by je żyć, a okazjonalnie je poruszać. Między bombardowaniami a zakochiwaniem się, Leigh-Cheri zostaje zaczepiona przez niezwykle piękną kobietę, która twierdzi, że pochodzi z planety Argon. Informuje Leigh-Cheri, że na jej planecie rude włosy są uważane za zło i że „Rude włosy są spowodowane cukrem i pożądaniem”. Jest to dla Leigh-Cheri wielką obrazą, ponieważ niedawno wyeliminowała te rzeczy ze swojego życia. Leigh-Cheri, Bernard, Gulietta i przyjaciel uciekają z Lahainy po tym, jak Bernard oskarża parę z Argonu o bombardowanie spotkania UFO. Na morzu niezrozumiałe źródło światła przelatuje obok ich łodzi (Argonianie?) i Gulietta opuszcza Hawaje, rozwijając lekki nałóg kokainowy. Podczas zalotów do księżniczki w Seattle, Bernardowi udaje się zniszczyć bezcenny królewski dywan, zabić chihuahua Tilli i zostać aresztowanym za swoje przeszłe czyny. Księżniczka jest ogarnięta tęsknotą za uwięzionym kochankiem; jej rozwiązaniem ich rozłąki jest odosobnienie się na strychu i stworzenie tej samej atmosfery, w której Bernard zmuszony jest żyć. W ciągłej samotności, z paczką papierosów Camel jako jedyną rozrywką, Leigh-Cheri odkrywa tajny spisek dotyczący rudowłosych, starożytnych piramid, Thomasa Jeffersona, księżyca, WYBORU i planety Argon. Gdy Bernard słyszy, że ludzie naśladują samoizolację Leigh-Cheri i czynią z tego modę, wysyła jej list, w którym informuje, że zmusił go do golenia się i że jej nie wybaczy. Leigh-Cheri opuszcza strych i zaręcza się z bogatym Arabem o imieniu A’ben Fizel, który buduje dla niej piramidę jako prezent zaręczynowy. Gulietta zostaje królową dzięki rewolucjonistom ze swojego kraju, a Max i Tilli otrzymują hojne środki na utrzymanie, które Max wykorzystuje do hazardu w Reno aż do utraty życia. Dzień przed zaplanowanym ślubem Leigh-Cheri i A’bena, Leigh-Cheri dowiaduje się, że Bernard został postrzelony w algierskim więzieniu. W histerii ucieka do piramidy i po wejściu do niej odkrywa Bernarda, czekającego na nią, jak zwykle uzbrojonego w dynamit. A’ben zostaje poinformowany o tym przez strażnika i zamyka dwoje w komorach piramidy. A’ben ogłasza publicznie, że Leigh-Cheri została porwana przez terrorystów, maluje piramidę na czarno i zapowiada, że nikt już do niej nie wejdzie, skutecznie grzebiąc oboje żywcem. W międzyczasie Bernard i Leigh-Cheri, uwięzieni w piramidzie, żywią się tortem weselnym i szampanem, dyskutując o piramidach, rudowłosych, księżycu i papierosach Camel. Gdy mają już prawie brak zapasów, Leigh-Cheri postanawia użyć dynamitu, by zrobić otwór, gdy Bernard śpi, poświęcając własne życie, by go uratować. Próbuje ją powstrzymać, ale dynamit i tak wybucha. Budzą się w szpitalu, gdzie odkrywają, że oboje są głusi. Max jest tak wstrząśnięty porwaniem i powrotem Leigh-Cheri, że jego serce odmawia posłuszeństwa. Po pogrzebie Leigh-Cheri i Bernard wracają do Seattle, gdzie spędzają resztę dni w domowym szczęściu, okazjonalnie wycofując się w samotność.


Katniss zabija prezydent Coin podczas egzekucji prezydenta Snowa, przekonana, że to przywódczyni rebeliantów zaplanowała atak, w którym zginęła jej siostra. W wyniku tego czynu zostaje uniewinniona z powodu niepoczytalności i odesłana do 12. Dystryktu.[sep]Po uratowaniu przez rebeliantów z 13. Dystryktu Katniss zostaje przekonana, by stać się „Igrzyską”: symbolem buntu przeciwko rządzącej Stolicy. W ramach umowy żąda, aby przywódczyni 13. Dystryktu, prezydent Coin, udzieliła immunitetu wszystkim uczestnikom ćwierćwiecza Głodowych Igrzysk, w tym Peecie, oraz aby Katniss zachowała prawo do zabicia prezydenta Snowa, niekwestionowanego przywódcy Panem. Ku wielkiej niechęci Katniss jest trzymana z dala od walk i pracuje nad tworzeniem propagandy dla rebeliantów. Katniss nie potrafi poradzić sobie z poczuciem winy, obserwując na ekranie telewizora chorego psychicznie Peetę, który jest zmuszany do tworzenia propagandy przeciwko niej i rebeliantom na rzecz Stolicy. W końcu przywódcy 13. Dystryktu postanawiają uratować Peetę, uznając, że poczucie winy Katniss przeszkadza jej w roli „Igrzyska”. Po akcji ratunkowej okazuje się, że Peeta został prany mózg, by wierzyć, że Katniss jest wrogiem, i podczas ich spotkania próbuje ją udusić. Pranie mózgu Peety głęboko wstrząsa Katniss, ale on stopniowo poprawia się po wielu zabiegach i terapiach, w tym podczas dekorowania tortów. Jego przyjaciółka z dzieciństwa, Delly Cartwright, pomaga mu w powrocie do zdrowia, przypominając mu radosne wydarzenia z ich przeszłości. Wkrótce Peeta odzyskuje wystarczająco dużo sił, by trenować. Katniss i jej jednostka propagandowa zostają wysłane z misją do Stolicy, a prezydent Coin później wysyła z nimi Peetę w zastępstwie innego żołnierza, mimo że jego wiele zbliznowanych wspomnień napędza jego gniew. Rebelianci, w tym Katniss, przejmują kontrolę nad dystryktami i rozpoczynają szturm na Stolicę. Kręcenie propagandy w „bezpiecznej” dzielnicy Stolicy idzie nie tak, a Katniss i jej zespół uciekają głębiej do miasta, z zamiarem znalezienia i zabicia prezydenta Snowa. Wielu członków zespołu Katniss ginie w wyniku zaciętych walk miejskich, w tym zwycięzca Głodowych Igrzysk Finnick Odair. Ostatecznie Katniss sama rusza w stronę rezydencji Snowa, która rzekomo została otwarta, by dać schronienie dzieciom ze Stolicy, ale w rzeczywistości służy do schwytania dzieci i wykorzystania ich jako żywych tarcz dla prezydenta Snowa. Gdy dociera do rezydencji, statek powietrzny z oznaczeniami Stolicy zrzuca dzieciom spadochrony z zaopatrzeniem, które następnie eksplodują, zabijając wiele dzieci. Zespół medyczny rebeliantów, w tym siostra Katniss, Prim, próbuje udzielić pomocy rannym dzieciom, gdy reszta spadochronów wybucha, zabijając Prim i wielu innych. Po śmierci młodszej siostry Katniss jest jeszcze bardziej zdeterminowana, by zemścić się na prezydencie Snowie. Po zwycięstwie rebeliantów postanawia ukarać Mistrzów Gry, organizując Głodowe Igrzyska z udziałem dzieci ze Stolicy. Podczas rekonwalescencji po tym samym wybuchu, który zabił jej siostrę, Katniss przypadkowo spotyka prezydenta Snowa, który pozostaje w areszcie domowym. Snow mówi jej, że nie wydał rozkazu ataku, w którym zginęła Prim, twierdząc, że uciekłby, gdyby miał dostęp do statku powietrznego. Gdy Katniss wyraża wątpliwości co do jego niewinności, Snow przypomina jej, że zgodzili się nie kłamać sobie nawzajem po 74. Głodowych Igrzyskach. Katniss przypomina sobie, że bombardowanie przypomina pułapkę pierwotnie opracowaną przez Gale’a Hawthorne’a; Gale zaprzecza swojemu zaangażowaniu, ale Katniss nie może powstrzymać się od obwiniania go. Podczas egzekucji Snowa Katniss wspomina swoją rozmowę z nim i uświadamia sobie, że ktoś wysoko postawiony musiał wyrazić zgodę na to, by Prim znajdowała się na froncie mimo jej młodego wieku. Zrobienie wrażenia, że to Stolica zabiła Prim, skierowałoby lojalność Katniss wobec Coin i również pogorszyłoby relacje między Stolicą a prezydentem Snowem. Gdy otrzymuje szansę na zabójstwo Snowa, Katniss podnosi łuk i strzela do Coin, zabijając ją. Wybucha zamieszka, a Snow zostaje znaleziony martwy. Katniss próbuje wtedy popełnić samobójstwo, ale Peeta ją powstrzymuje. Katniss zostaje uniewinniona z powodu oczywistej niepoczytalności i odesłana do domu w 12. Dystrykcie wraz z innymi, którzy próbują go odbudować. Peeta wraca kilka miesięcy później, w dużej mierze wyleczony z prania mózgu. Katniss ponownie zakochuje się w Peecie, dostrzegając, że potrzebuje jego nadziei i siły, w przeciwieństwie do Gale’a, który ma ten sam ogień, który sama w sobie widzi. Wspólnie z Haymitchem piszą książkę wypełnioną historiami poprzednich trybutów Głodowych Igrzysk i tych, którzy zginęli na wojnie, aby zachować ich pamięć. W epilogu, dwadzieścia lat później, Katniss i Peeta są małżeństwem i mają dwoje dzieci. Głodowe Igrzyska dobiegły końca, ale Katniss z przerażeniem myśli o dniu, w którym jej dzieci dowiedzą się o zaangażowaniu rodziców zarówno w Igrzyska, jak i w wojnę. Gdy czuje się przygnębiona, Katniss gra w pocieszającą, ale powtarzalną „grę”, przypominając sobie o każdym dobrym czynie, jaki kiedykolwiek widziała, że ktoś zrobił. Seria kończy się stwierdzeniem Katniss, że „istnieją o wiele gorsze gry do grania”.


Mona odkrywa, że terminarz noszony przez Helenę jest poszukiwanym grimoarem napisanym niewidzialnym atramentem. W finale umysł Heleny przenosi się do ciała sierżanta policji, a ona i Streator wyruszają na poszukiwanie Mony i Oystera.[sep]Kołysanka to historia Carla Streatora, reportera gazetowego, który otrzymuje zadanie napisania artykułów o serii przypadków nagłego zespołu śmierci łóżeczkowej, na który zmarło także jego własne dziecko. Streator odkrywa, że jego żona i dziecko zmarli natychmiast po tym, jak przeczytał im „pieśń o doborze”, czyli afrykańską inkantację, zawartą w książce zatytułowanej Wiersze i rymy z całego świata. Jak się dowiaduje Streator, pieśń o doborze ma moc zabijania każdego, do kogo jest skierowana. Z powodu stresu w jego życiu stała się ona nienormalnie potężna, pozwalając mu zabijać samym myśleniem o wierszu. Podczas śledztwa w innych przypadkach nagłego zespołu śmierci łóżeczkowej na potrzeby artykułu odkrywa, że egzemplarz książki znajdował się na miejscu każdej zgonu. W każdym przypadku książka była otwarta na stronie zawierającej „pieśń o doboru”. Streator niechcący zapamiętuje śmiertelny wiersz i staje się półdobrowolnym seryjnym mordercą (zabijając na przykład irytujących prezenterów radiowych i ludzi, którzy wciskają się do windy, gdy się spóźnia do pracy). Następnie zwraca się do Helen Hoover Boyle, agentki nieruchomości, która również znalazła pieśń o doboru w tej samej książce i wie o jej niszczycielskiej mocy. Chociaż nie jest w stanie pomóc mu przestać używać pieśni o doboru, jest chętna, by pomóc mu zapobiec, by ktokolwiek inny mógł jej ponownie użyć. Oboje decydują się na podróż przez kraj, aby znaleźć wszystkie pozostałe egzemplarze książki i usunąć oraz zniszczyć stronę zawierającą pieśń. Dołączają do nich asystentka Helen, Mona Sabbat, oraz chłopak Mony, ekoterrorista o imieniu Oyster. Streator musi teraz nie tylko zmierzyć się z niebezpieczeństwem płynącym z pieśni o doboru, ale także z ryzykiem, że wpadnie ona w ręce Oystera, który może chcieć jej użyć w złych celach. Oprócz namierzania i niszczenia każdego egzemplarza Wierszy i rymów z całego świata, czwórka ma nadzieję znaleźć „grimoar”, hipotetyczną księgę zaklęć, która jest źródłem pieśni o doboru. Streator chce ją zniszczyć, podczas gdy inni z jego grupy chcą dowiedzieć się, jakie inne zaklęcia zawiera – częściowo w nadziei, że istnieje zaklęcie przywracające zmarłych do życia. Mona ostatecznie odkrywa, że terminarz, który Helen nosiła przez całą podróż, to grimoar, którego szukali, napisany niewidzialnym atramentem. Helen zdobyła go lata wcześniej w majątku wydawcy Wierszy i rymów z całego świata, którego zabiła za pomocą pieśni o doboru. Ostatecznie grimoar jest używany i nadużywany, dopóki ciało Helen nie kończy martwe, a jej umysł w ciele sierżanta policji. To połączenie jest ujawnione w ostatnich rozdziałach i kończy się w teraźniejszości; Streator i Helen (w ciele sierżanta policji) są razem, szukając Mony i Oystera, którzy posiadają całość grimoaru z wyjątkiem „pieśni o doboru”.


Ethine zabija Silarial i oddaje koronę Roibenowi, który ostatecznie zyskuje władzę nad obydwoma dworami. Kaye planuje otworzyć kawiarnię w Ironside i dzielić czas między światem ludzi a krainą wróżek.[sep]W krainie Wróżek nadszedł czas koronacji Roibena. Niepewna wśród złowrogiego Dworu Nieśmiertelnych, wróżka Kaye jest pewna tylko jednego – swojej miłości do Roibena. Ale gdy Kaye, pod wpływem wróżkowego wina, wyznaje mu miłość, on posyła ją na pozornie niemożliwą misję. Kaye, bohaterka powieści „Ironside: Współczesna opowieść o wróżkach”, otrzymuje zadanie opisane jako „niemożliwe”. Teraz Kaye nie może widzieć ani rozmawiać z Roibenem, dopóki nie znajdzie jednej rzeczy, o której wie, że nie istnieje: wróżki potrafiącej kłamać. Corny i Kaye postanawiają obejrzeć występ Ellen, jej matki, w barze. Mężczyzna obserwuje Kaye. Corny podchodzi do niego i każe mu odejść. Nieświadomy, że ta postać to wróżka, Corny rozmawia z nią w łazience. Wróżka rzuca klątwę na Corny'ego, przez co wszystko, czego dotknie, usycha. Nieszczęśliwa i przekonana, że do nikogo nie należy, Kaye postanawia powiedzieć matce prawdę – że jest podrzutkiem, zostawionym w miejsce jej ludzkiej córki, skradzionej dawno temu. Szok i przerażenie matki zmuszają Kaye do powrotu do świata Fae, aby odnaleźć swój ludzki odpowiednik i przywieźć ją z powrotem do Ironside. Ale gdy tylko wracają do krainy wróżek, Kaye i Corny stają się pionkami w grach Silarial, królowej Dworu Świetlistego. Silarial chce tronu Roibena i użyje Kaye oraz wszelkich niezbędnych środków, by go zdobyć. Tymczasem Silarial oferuje Roibenowi ratunek – pokonaj jej mistrza i wygraj siedem lat pokoju, umieszczając siostrę Roibena, Ethine, na tronie, albo zginij, próbując. Gdy Kaye przebywa na dworze, królowa Świetlistego Dworu próbuje zmusić Kaye do wypowiedzenia imienia Roibena, kusząc ją powrotem „prawdziwej” Kaye. Kaye używa fałszywego imienia, a następnie ucieka, biorąc Ethine jako zakładniczkę. Corny później oddaje Ethine w zamian za uwolnienie brata przyjaciela (Luisa, wcześniej widzianego w „Valiant”). Kaye dowiaduje się wtedy, że Roiben będzie musiał walczyć z Ethine, a nie z rycerzem Talathainem, którym, jak sądzili, był mistrz Świetlistego Dworu. Udaje się ostrzec Roibena. Aby z nim rozmówić, Kaye musi wypełnić jego misję, co robi, twierdząc, że potrafi kłamać, co samo w sobie jest nieprawdą. Pokonuje Ethine, ale zamiast ją po prostu zabić, pyta ją, komu przekaże koronę. Królowa Świetlistego Dworu sprzeciwia się temu, ale Roiben oświadcza, że jego siostra ma prawo wyznaczyć swojego następcę nawet ostatnim tchem. Silarial mówi mu, że Świetlisty Dwór łatwo pokona Nieśmiertelny Dwór, gdyby doszło do walki; Roiben pyta ją, czy unieważni ich poprzednie porozumienie, a Silarial zgadza się. Roiben ujawnia, że zebrał armię z wygnanych wróżek, która przytłoczyłaby Świetlisty Dwór, ale wtedy Silarial zagraża życiu Kaye. Ethine zabija Silarial mieczem, który otrzymała, oświadczając, że Silarial nie jest już jej królową. Ethine teraz trzyma koronę, ponieważ była dziedziczką Silarial, ale postanawia oddać ją Roibenowi, mówiąc: „Weź to i bądź przeklęty”. Roiben stwierdza, że nienawiść jego siostry była sprawiedliwą ceną za pokój i teraz rządzi zarówno Świetlistym, jak i Nieśmiertelnym Dworem, a pokój będzie trwał tak długo, jak długo będzie kontrolował oba dwory. Kaye mówi Roibenowi, że planuje otworzyć kawiarnię w Ironside i spędzać połowę czasu we Wróżce; ujawnia, że mogła powiedzieć, że potrafi kłamać, ponieważ „lying” może również oznaczać leżenie na ziemi.


Autor wskazuje Roya Jenkinsa jako głównego działacza odpowiedzialnego za przeprowadzenie „rewolucji kulturowej” w Wielkiej Brytanii. Hitchens twierdzi, że polityk ten realizował swój program poprzez sojusze ponadpartyjne oraz inicjatywy ustawodawcze, które nie zostały uwzględnione w manifestach wyborczych.[sep]„Abolition of Britain” to konserwatywny pamflet przeciwko zmianom, jakie zaszły w Zjednoczonym Królestwie od połowy lat sześćdziesiątych XX wieku. Autor kontrastuje pogrzeby Winstona Churchilla (1965) i Diany, księżnej Walii (1997), wykorzystując te dwa powiązane, lecz odmienne wydarzenia, oddalone od siebie o trzy dekady, aby zilustrować ogromne przemiany kulturowe, które miały miejsce w międzyczasie. Jego tezą jest, że Wielka Brytania przeszła „rewolucję kulturową”, porównywalną z chińską rewolucją z lat 60. Opisuje i krytykuje rosnącą siłę takich zjawisk jak wielokulturowość, która w momencie powstania książki wciąż cieszyła się liberalnym konsensusem. Autor twierdzi, że angielskie szkoły w dużej mierze przestały nauczać historii kraju, krytykując preferowanie metodologii lub literatury dawnej Brytanii. Inne zmiany również zwracają uwagę Hitchensa, od bierności i konformizmu wynikającego z oglądania telewizji po odrzucenie przez Kościół Anglii tradycyjnej liturgii i Pisma Świętego. Edukacja seksualna, jego zdaniem, jest formą propagandy wymierzoną w chrześcijańską moralność seksualną. Rewolucja seksualna, wywołana pojawieniem się pierwszych tabletek antykoncepcyjnych, była wynikiem nie przypadkowego odkrycia, lecz badań celowo prowadzonych przez moralnych rewolucjonistów. Opisuje wysiłki zmierzające do nadania szacunku nieślubnemu macierzyństwu, w tym kampanię mającą na celu zastąpienie wyrażenia „nieślubna matka” terminem „samotny rodzic”, co zrównało osoby mające dzieci poza małżeństwem z wdowcami, wdowami lub porzuconymi żonami i mężami, a tym samym odwróciło krytykę. Hitchens postrzega brytyjską elitę jako moralnie słabą w jej niezdolności do oporu wobec rodzącej się kultury narkykowej, mimo że mogła ona łatwo temu przeciwdziałać w połowie lat 60. Jako przykład podaje proces Micka Jaggera i następującą po nim interwencję „The Times” w obronie Jaggera w 1967 roku („Kto łamie motyla na kole?”) po jego (tymczasowym) skazaniu. Jeden z rozdziałów analizuje wykorzystanie oper mydlanych w telewizji i radiu do rozpowszechniania liberalnej propagandy kulturowej i moralnej oraz odnosi się do kilku przypadków, w których intencja ta została otwarcie wyrażona przez redaktorów i autorów takich programów. W innym rozdziale atakuje rozwój komedii „antyestablishmentowej” od czasu wystawienia „Beyond the Fringe” na Festiwalu w Edynburgu w 1960 roku. Dla Hitchensa rozwój telewizji – przytaczając z aprobatą krytyczny list T.S. Eliota do „The Times” z 1950 roku – był zjawiskiem, które powinno wywołać szerszą debatę publiczną, niż to miało miejsce. W szczególności Hitchens krytykuje łatwe przejęcie Partii Konserwatywnej przez lobbystów telewizji komercyjnej, co odebrało BBC monopol na obronę standardów kulturowych. Twierdzi, że wprowadzenie telewizji kolorowej, która sprawiała, że nawet złe programy wyglądały dobrze, znacznie zwiększyło wpływ telewizji na umysły publiczności. Jako głównego skutecznego działacza na rzecz „rewolucji kulturowej” wskazuje ówczesnego polityka Partii Pracy, Roya Jenkinsa. Opisuje proces Chatterleya, obalając to, co nazywa „mitami” na jego temat, i argumentuje, że obrona wartości literackich (wynikająca z ustawy o publikacjach nieprzyzwoitych z 1959 roku, popieranej przez Jenkinsa) ostatecznie zaczęła być wykorzystywana do pozwolenia na publikację książek i czasopism, które takimi wartościami w ogóle nie dysponowały. Analizuje wykorzystanie przez Jenkinsa sojuszy ponadpartyjnych oraz, jak to postrzega, rzekomych projektów ustaw poselskich w realizacji swojego programu. Zmiany legislacyjne te nie były wspomniane w manifestach wyborczych z 1964 ani 1966 roku, a Hitchens rozwija swoją argumentację, powołując się na propozycje, które Jenkins złożył w rozdziale (s. 135–140) swojej książki „The Labour Case” z 1959 roku. Cytuje ostrzeżenia tych, którzy sprzeciwiali się zniesieniu kary śmierci, i twierdzi, że ostrzeżenia te w dużej mierze się sprawdziły. Dla Hitchensa jest to przykład działania elity politycznej wbrew woli społeczeństwa. Pogląd Hitchensa w przypadku kary śmierci znajduje potwierdzenie w badaniach liberalnego historyka Dominica Sandbrooka, zawartych w jego historii tego okresu „White Heat” (2006, s. 321), przy wykorzystaniu danych z sondaży opinii publicznej z tamtego czasu. Hitchens szerzej omówił to zagadnienie w książce „A Brief History of Crime”. Rozdział w „The Abolition of Britain” dotyczący kontrastu między polityką zdrowia publicznego w zakresie raka płuc a polityką w zakresie AIDS został pominięty w pierwszym wydaniu książki, po tym jak Hitchens został ostrzeżony, że publiczne wyrażanie krytycznych myśli o aktach homoseksualnych przyniósłoby książce tak wiele krytyki, że odwróciłoby uwagę od jej głównego przesłania. Rozdział ten przywrócono w wydaniach papierowych i amerykańskich wraz ze wstępnym wyjaśnieniem. Hitchens wyjaśnił, że moralność samej homoseksualności była tylko marginalna dla jego głównego argumentu. Pisał, że niechęć brytyjskiego społeczeństwa do krytyki rozwiązłości seksualnej wśród gejów, osób biseksualnych i heteroseksualnych mężczyzn, mimo szkodliwych skutków, stoi w bezpośrednim, obłudnym kontraście do działań rządu przeciwko narkomanii. Hitchens argumentuje, że szkodliwe skutki moralne i kulturowe dla Wielkiej Brytanii wynikły z obecności ogromnych liczb wojsk amerykańskich podczas II wojny światowej. Ubolewa również nad wpływem kulturowym amerykańskiego użycia języka angielskiego w samej Wielkiej Brytanii. Dla Hitchensa główną porażką rządów Thatcher był brak zdecydowanie konserwatywnego stanowiska w sprawach kulturowych i moralnych.


Prawdziwym sprawcą morderstw okazał się Lancelot Fortescue, który pragnął przejąć wartościową kopalnię Blackbird. Zmanipulował on służącą Gladys, aby podała truciznę w dżemie swojemu ojcu, a następnie zabił ją, aby uniemożliwić zeznania.[sep]Gdy zamożny biznesmen Rex Fortescue umiera podczas picia herbaty, policja jest w szoku. Przyczyną śmierci jest taksyna – trucizna występująca jako mieszanina kardiotoksycznych diterpenów w liściach, ale nie w jagodach (darilach) cisu pospolitego. Główną podejrzaną o morderstwo jest jego żona, dopóki ona również nie zostaje zamordowana po wypiciu herbaty z dodatkiem cyjanku. Korzystając z jedynej wskazówki – kieszeni pełnej żyta znalezionej przy ofierze – panna Marple rozpoczyna śledztwo. Marple zdaje sobie sprawę, że morderstwa zostały zaplanowane zgodnie ze wzorem dziecięcej wyliczanki „Śpiewajmy o szelągu”. Następną ofiarą zostaje służąca o imieniu Gladys, z którą panna Marple była zaprzyjaźniona. Wiedziała, że Gladys jest romantyczna i łatwowierna. Druga służąca, Ellen, rozwieszała pranie, gdy znalazła okaleczone ciało Gladys wplątane w sznur, z klamerką na nosie. Młodszy syn Fortescue, Lancelot, niespodziewanie przybywa z Kenii ze swoją nową żoną. Starszy syn, Percival, przyznaje, że jego ojciec był senilny i niszczył firmę. Panna Marple odkrywa, że użycie wyliczanki w zbrodniach miało wskazać na dawne transakcje związane z kopalnią Blackbird, w których starego Fortescue podejrzewano o zamordowanie swojego partnera, MacKenziego, i oszukanie jego rodziny z kopalni. Kopalnia znajduje się w Kenii. Uważając, że za zbrodniami stoi jedno z dwojga dzieci MacKenzie, panna Marple i inspektor Neele dochodzą do wniosku, że Jennifer Fortescue (żona Percivala) jest córką MacKenziego – co ona przyznaje, jak również bierze odpowiedzialność za umieszczanie martwych kruków w pobliżu Rexa, aby przypominać mu o jego dawnych zbrodniach. Zaangażowanie Jennifer okazuje się jednak czerwonym śledziem, gdyż mordercą jest w rzeczywistości Lancelot. Dowiedział się, że kopalnia Blackbird jest wartościowa i chciał ją odziedziczyć, więc poznał i uwodził swoją kozła ofiarną, Gladys. Namówił ją, aby podjęła pracę w domu Fortescue i podała truciznę w porannym dżemie Rexa, mówiąc jej, że to środek prawdy, i wymyślając historię o tym, że potrzebuje, aby stary Fortescue powiedział prawdę, aby oczyścić swoje imię z czegoś, o co został niesłusznie oskarżony. Następnie zabił Gladys, aby go nie wydała, oraz swoją macochę, aby spadek przypadł dzieciom.


Podczas próby zbadania pierścieni Saturna rakieta Jurkowskiego i Krutikowa zostaje trafiona przez meteoryt, co powoduje śmierć obu astronautów. Po powrocie na Ziemię Bykow otrzymuje propozycję poprowadzenia nowej ekspedycji na planetę Transpluton i wyraża na nią zgodę.[sep]Głównym bohaterem powieści jest Jurij Borodin, młody spawacz kosmiczny. Jego matka chorowała, przez co Jurij spóźnił się na statek kosmiczny, który miał go zawieźć do nowego miejsca pracy. Otrzymuje podwózkę do celu na statku pilotowanym przez niektórych bohaterów „Krainy szkarłatnych obłoków”. Gdy powieść się zaczyna, Jurkowski i Grisza Bykow – syn Bykowa – oraz Daug żegnają się ze starszym Bykowem i wyruszają w misję z międzynarodowego kosmodromu Mirza-Charle. Tymczasem Jurij Borodin również przebywa na kosmodromie, próbując znaleźć transport. Władze portu kierują go do dyrektora portu, ale ten jest obecnie poza miastem. Rozczarowany Jurij trafia do baru prowadzonego przez kapitalistów, gdzie właściciel i barman prowadzi debatę ideologiczną z rosyjskim komunistą. Jurij zaprzyjaźnia się z Rosjaninem, Iwanem Żylinem, i opowiada mu o swoich problemach. Iwan sugeruje Jurijowi, aby wieczorem udał się do hotelu kosmodromu i spróbował przekonać przebywających tam astronautów, by go zabrali ze sobą. Jurij tak robi i spotyka Bykowa oraz Jurkowskiego. Jurkowski pełni obecnie funkcję Głównego Inspektora. Planuje objechać kilka planet i planetoid. Bykow pilotuje statek. Zgadzają się zabrać Jurija w podróż. Ich pierwszym przystankiem jest Mars. Rosyjscy koloniści walczą tam z obcą formą życia – gigantycznym ślimakiem. Gdy koloniści planują wielką polowę na ślimaki, zdają sobie sprawę, że niektóre budynki w okolicy nie zostały zbudowane przez ludzi. Ponieważ budynki te wyglądają bardzo podobnie do prostych, prefabrykowanych struktur wzniesionych przez kolonistów, wszyscy po prostu zakładali, że zostały tam pozostawione przez poprzednie ekspedycje. Niektórzy koloniści ubolewają nad brakiem inicjatywy, który w ostatnich latach ogarnął kolonię, a Jurkowski przyznaje im rację. Rajd na ślimaki, przeprowadzony częściowo przy użyciu broni przywiezionej przez Jurkowskiego, kończy się umiarkowanym sukcesem, a koloniści nabierają otuchy. W drodze do stacji badawczej Einomia załoga statku kosmicznego przeprowadza ćwiczenia awaryjne, a Jurij, mimo stresu i zamieszania, wytrzymuje presję. Wielu fizyków chce pracować na Einomii ze względu na unikalne możliwości badawcze, jakie oferuje. Stacja jest przepełniona, ale naukowcy chętnie znoszą niedogodności, takie jak braki żywności czy konieczność spania w windzie. Jurkowski nie aprobuje tego, ale oddaje część własnych zapasów żywności głodnym fizykom. Mówi, że tacy naukowcy powinni być dla Jurija wzorem. Na planetoidzie Bamberga znajdują się złoża cennych kosmicznych pereł. Kapitaliści prowadzą tam kopalnię. W dążeniu do maksymalizacji zysków górnicy pracują ponad sześć godzin dziennie mimo ryzyka dla zdrowia związanego z wysokim poziomem promieniowania w kopalni. Powoduje to choroby i przedwczesne zgony. Lokalny inspektor bezpieczeństwa, Węgier-komunista, protestuje. Jest jednak ignorowany i nękany. Po przybyciu Jurkowski aresztuje dyrektora kopalni i każe robotom wybrać jego następcę. Górnicy stanowczo protestują. Zrozpaczony Jurkowski opuszcza zebranie z górnikami. Jednak jeden z górników przynosi naszyjnik z kosmicznych pereł, który Jurkowski przypadkiem zostawił. Zwrócone perle są warte dużą sumę pieniędzy, a Jurkowski uważa, że dla górników jest jeszcze nadzieja. Z powrotem na statku kosmicznym Jurij i Żilin oglądają film akcji o bohaterach eksploracji kosmosu, a młody Jurij się podekscytowuje. Żilin wyjaśnia, że film nadmiernie upraszcza obraz sytuacji, a życie jest o wiele bardziej skomplikowane i znacznie mniej błyszczące niż w jego przedstawieniu. Nawiązuje do wydarzeń z „Krainy szkarłatnych obłoków”. Kolejnym przystankiem wycieczki jest kosmiczne obserwatorium Diona; tamtejsi badacze wnoszą cenny wkład w naukę. Jednak relacje międzyludzkie ulegają pogorszeniu. Jurij wdaje się w bójkę z jednym z młodych badaczy. Wychodzi na jaw, że dwaj starsi naukowcy rozpowszechniali plotki o innych, aby przyspieszyć swoje kariery naukowe. Jurkowski odsyła ich na Ziemię i sugeruje nawet jednemu z nich, by popełnił samobójstwo. Mówi, że ci dwaj mężczyźni zdołali tak skutecznie oszukać resztę załogi, ponieważ wielu ludzi w społeczeństwie komunistycznym nie jest przyzwyczajonych do tego, że inni kłamią im wprost, a są zbyt dumni, by sami próbować dotrzeć do prawdy. Statek Jurkowskiego zbliża się do Saturna i zatrzymuje się na stacji kosmicznej Pierścień Jeden. Stamtąd Jurij ma udać się na Pierścień Dwa: swoje miejsce pracy. Jurkowski jest już zbyt stary na podróże kosmiczne. Wszystko wskazuje na to, że ten lot jest jego ostatnim. Przeprowadził wiele badań nad pierścieniami Saturna i teraz chce je zobaczyć z bliska. To samo dotyczy jego nawigatora: Krutikowa. Jurkowski i Krutikow wsiadają w rakietę, by polecieć w pobliże pierścieni. Gdy zbliżają się do pierścieni, Jurkowski zauważa niezwyłą formację skalną i namawia Krutikowa, by poleciał bliżej, mimo niebezpieczeństwa zderzenia z meteorytem. Bykow rozkazuje im przez radio zatrzymać się. Jednakże, niecierpliwąc się by dowiedzieć się więcej o odkryciu, Jurkowski atakuje Krutikowa i niszczy radio. Krutikow ulega i opuszcza się w stronę formacji skalnej. Bykow pędzi w ich stronę statkiem, który ma odlecieć na stację kosmiczną Pierścień Dwa. Jurij jest na pokładzie. Rakieta Jurkowskiego i Krutikowa zostaje trafiona przez meteoryt i giną. Jurij zostaje ranny i trafia do szpitala. Rozmyśla o tym, jak ludzie uznają nowe odkrycie za bardzo ważne, ale nie będą pamiętać ludzi, którzy go dokonali; życzyłby sobie, by do żadnego odkrycia nie doszło i by ci dwaj ludzie wciąż żyli. Bykow i Żilin wracają na Ziemię i spotykają chorego Daugę. Mówi on Bykowowi, że planowana jest nowa ekspedycja na planetę Transpluton, znaną również jako Cerber, i proponuje mu jej objęcie. Bykow wyraża zgodę obojętnie. Żilin uważa jednak, że wolałby zostać na Ziemi, ponieważ „to, co najważniejsze, zawsze pozostanie na Ziemi”.


Myśliwi powracają do Cyrku Freaków, gdzie atakują grupę Vampanezy i niszczą ją całkowicie. Vancha nie pozwala im odejść, zabijając swojego brata oraz Pana Vampanezy, który nie ukrywał się pod postacią sługi.[sep]W siódmym tomie tej serii, niedługo po objęciu funkcji Księcia, Darren ponownie odwiedza Desmond Tiny (stwórca wampirów i Małych Ludzi). Wyjaśnia, że trzej myśliwi muszą odnaleźć i schwytać Pana Vampanezy, jeśli mają nadzieję na wygranie wojny. Ogłasza, że dwoma z nich są Darren i pan Crepsley, ale trzeciego muszą znaleźć w drodze. Myśliwi dowiadują się od pana Tiny’ego, że na swojej drodze czterokrotnie spotkają Pana Vampanezy i będą mieć tylko te cztery szanse, by go zniszczyć. Wyruszają i udają się po pomoc do pani Evanny, jak zalecił im pan Tiny. W drodze spotykają Vanchę Marcha, innego Księcia Wampirów i ostatniego myśliwego. Skóra Vanchy ma ciemnoczerwony odcień z powodu ciągłej walki ze słońcem (uważa, że słońce, jak każdy inny wróg nocnych stworzeń, można pokonać) i nie lubi używać broni, zamiast tego walczy gołymi rękami. W razie konieczności używa jednak przymocowanych do pasa shurikenów. Woli nosić tylko ubrania wykonane ze zwierząt i nie dba o maniery. Podaje się za uwodziciela, choć Darren postrzega go jako kogoś, kogo wszystkie kobiety nie lubią. Trzej bohaterowie trafiają do domu Evanny, a ona pozwala im zostać u siebie przez kilka dni, aby mogli omówić słowa pana Tiny’ego i dokąd udać się dalej. Opuszczając dom pani Evanny, kierują się z powrotem do Cyrku Freaków, kierując się intuicją Darrena jako Księcia Wampirów i głównego myśliwego. Podczas pobytu tam Darren zauważa pewnej nocy wychodzącą z Cyrku panią Evannę i podąża za nią do pobliskiego lasu. Jest świadkiem spotkania pani Evanny z grupą Vampanezy i obawia się najgorszego. Darren sprowadza pozostałych i przygotowują atak. Po przeprowadzeniu seemingly udanego uderzenia na grupę Vampanezy dwóm z nich udaje się uciec. Jednym z nich jest brat Vanchy, a drugim sługa Vampanezy. Vancha pozwala im uciec po zorientowaniu się, że jednym z nich jest jego brat. Jednak, nieświadomi tego, sługa był w rzeczywistości przebrany i okazał się być Panem Vampanezy! Po kilku kolejnych nocach spędzonych w Cyrku, aby ponownie opracować strategię, wyruszają, by raz jeszcze spróbować spotkać Pana i zniszczyć go, tym samym kończąc Wojnę Blizn. Podgląd książki.


Emily nie udaje się uciec z zamku Udolpho, ponieważ pomoc Du Ponta oraz służących kończy się niepowodzeniem. Po powrocie do majątku ciotki traci nad nim kontrolę na rzecz Montoniego i ostatecznie nie łączy się z Valancourtem.[sep]Emily St. Aubert jest jedynym dzieckiem zamożnej rodziny ziemiańskiej, której fortuna obecnie podupada. Emily i jej ojciec łączą szczególnie bliskie więzi, wynikające ze wspólnego umiłowania przyrody. Po śmierci matki na skutek poważnej choroby Emily i jej ojciec zbliżają się do siebie jeszcze bardziej. Towarzyszy mu w podróży z rodzinnej Gaskonii, przez Pireneje na wybrzeże Morza Śródziemnego w Roussillon, przez wiele górzystych krajobrazów. W trakcie podróży spotykają Valancourta, przystojnego mężczyznę, który również czuje niemal mistyczną więź ze światem natury. Emily i Valancourt szybko się w sobie zakochują. Ojciec Emily umiera po długiej chorobie. Emily, teraz sierota, zmuszona jest jego wolą do zamieszkania z ciotką, Madame Cheron, która nie podziela zainteresowań Emily i okazuje jej niewiele uczucia. Jej ciotka wychodzi za mąż za Montoniego, wątpliwego szlachcica z Włoch. On chce, aby jego przyjaciel, hrabia Morano, został mężem Emily, i próbuje zmusić ją do małżeństwa. Po odkryciu, że Morano jest niemal zrujnowany, zabiera Emily i żonę do swojej odległej zamku Udolpho. Emily obawia się, że straciła Valancourta na zawsze. Morano poszukuje Emily i próbuje potajemnie wywieźć ją z Udolpho. Emily odmawia przyłączenia się do niego, ponieważ jej serce wciąż należy do Valancourta. Próba ucieczki Morano zostaje odkryta przez Montoniego, który rani hrabiego i przepędza go. W kolejnych miesiącach Montoni zagraża żonie przemocą, aby zmusić ją do podpisania dokumentów przekazujących jej majątek w Tuluzie, który po jej śmierci inaczej przypadłby Emily. Nie zrzekając się majątku, Madame Cheron umiera na skutek poważnej choroby wywołanej surowością jej męża. W zamku dzieje się wiele przerażających, ale przypadkowych wydarzeń, jednak Emily udaje się uciec z pomocą swojego tajemnego wielbiciela Du Ponta, który był więźniem w Udolpho, oraz służących Annette i Ludovico. Powracając do majątku ciotki, Emily dowiaduje się, że Valancourt wyjechał do Paryża i stracił majątek. Ostatecznie przejmuje kontrolę nad majątkiem i łączy się z Valancourtem.


Alicja budzi się w swoim fotelu, trzymając czarne kocię, z którego wnioskuje, że to ono było Czerwoną Królową. Przebudzenie następuje w momencie, gdy dziewczynka gwałtownie trzęsie Czerwoną Królową, co powoduje szach i mata Czerwonego Króla.[sep]Alicja bawi się białym kocięciem (które nazywa „Śnieżynek”) i czarnym kocięciem (które nazywa „Kicią”) – potomstwem Dinah, kotki Alicji z „Alicji w Krainie Czarów” – gdy zastanawia się, jak wygląda świat po drugiej stronie odbicia w lustrze. Wspinając się na kominkowy półkę, dotyka wiszącego nad kominkiem lustra i ku swojemu zaskoczeniu odkrywa, że może przez nie przejść do alternatywnego świata. W tej odbitej wersji własnego domu znajduje książkę z wierszem „Jabberwocky”, którego odwrócony druk może przeczytać tylko, trzymając książkę przed lustrem. Zauważa również, że figury szachowe ożyły, choć wciąż są na tyle małe, że może je podnieść. Opuszczając dom (gdzie była zimna, śnieżna noc), wchodzi do słonecznego, wiosennego ogrodu, w którym kwiaty posiadają moc mowy; postrzegają one Alicję jako „kwiat, który może się poruszać”. W innym miejscu ogrodu Alicja spotyka Czerwoną Królową (teraz o ludzkich rozmiarach), która robi na niej wrażenie swoją zdolnością do biegania z zawrotną prędkością – jest to nawiązanie do zasady szachowej, według której hetmany mogą poruszać się o dowolną liczbę wolnych pól naraz, w dowolnym kierunku, co czyni je najbardziej „zwinnymi” figurami. Czerwona Królowa zdradza Alicji, że cała okolica jest rozplanowana w pola jak gigantyczna szachownica i oferuje uczynienie Alicję królową, jeśli ta będzie w stanie dotrzeć aż do ósmej linii w partii szachowej. Alicja zostaje ustawiona w drugiej linii jako jeden z pionków Białej Królowej i rozpoczyna podróż przez szachownicę, wsiadając do pociągu, który dosłownie przeskakuje nad trzecim rzędem i ląduje bezpośrednio w czwartej linii, co jest realizacją zasady, że piony mogą przesunąć się o dwa pola w swoim pierwszym ruchu. Następnie spotyka pulchnych braci-bliźniaków, Tweedledum i Tweedledee, których zna z słynnej rymowanki. Po odrecytowaniu długiego wiersza „Walrus and the Carpenter” („Mors i Stolarz”), bliźniaki zwracają uwagę Alicji na Czerwonego Króla – głośno chrapiącego pod pobliskim drzewem – i złośliwie drażnią ją bezcelowymi filozoficznymi dywagacjami, że istnieje ona tylko jako wyobrażona postać we śnie Czerwonego Króla (co sugeruje, że przestanie istnieć w momencie, gdy się obudzi). W końcu bracia zaczynają odgrywać swoją rymowankę, ubierając się do bitwy, ale zostają przepędzeni przez ogromnego kruka, co przewiduje rymowanka o nich. Następnie Alicja spotyka Białą Królową, która jest bardzo roztargniona, ale chwali się (i demonstruje) swoją zdolnością do zapamiętywania przyszłych wydarzeń, zanim one nastąpią. Alicja i Biała Królowa wchodzą na piątą linię szachownicy, przechodząc razem przez potok, ale w samym momencie przejścia Królowa przemienia się w mówiącą Owcę w małym sklepie. Alicja wkrótce odkrywa, że ma trudności z obsługą wioseł małej łódki, gdzie Owca denerwuje ją (pozornie) bezsensownym krzykiem o „krabach” i „piórach”. (Alicji nieświadome, że są to standardowe terminy w żargonie wioślarskim – a więc Królowa/Owca, na odmianę, mówi w całkowicie logiczny i zrozumiały sposób!) Po przebyciu kolejnego potoku do szóstej linii, Alicja natychmiast spotyka Humpty'ego Dumpty'ego, który oprócz świętowania swojego „nie-urodzin”, przedstawia własne tłumaczenie dziwnych terminów z „Jabberwocky” (przy okazji wprowadzając Alicję i czytelnika do koncepcji portmanteau words, czyli słów zlepionych), przed swoim nieuniknionym upadkiem. „Wszystkie konie króla i wszyscy ludzie króla” przychodzą z pomocą Humpty'emu Dumpty'emu, naturalnie w towarzystwie Białego Króla oraz Lwa i Jednorożca, którzy znowu zaczynają odgrywać rymowankę, walcząc ze sobą. W tym rozdziale Zając Marcowy i Kapelusznik z pierwszej książki pojawiają się krótko w przebraniu „posłańców anglosaskich” zwanych „Haigha” i „Hatta” (czyli „Hare” i „Hatter” – te nazwy są jedyną wskazówką co do ich tożsamości, oprócz ilustracji Johna Tenniela). Po pozostawieniu Lwa i Jednorożca ich walce, Alicja dociera do siódmej linii, przechodząc przez kolejny potok do zalesionego terytorium Czerwonego Rycerza, który zamierza schwytać „biały pion”, jakim jest Alicja, dopóki Biały Rycerz nie przychodzi jej z odsieczą. Odprowadzając ją przez las w stronę ostatniego przeprawy przez potok, Rycerz recytuje długi wiersz własnego autorstwa i wielokrotnie spada z konia – jego niezdarność jest nawiązaniem do „ekscentrycznych” ruchów w kształcie litery L skoczków szachowych, a może być również interpretowana jako autoironiczny żart o fizycznej niezdarności i jąkaniu się Lewisa Carrolla w prawdziwym życiu. Pożegnawszy się z Białym Rycerzem, Alicja przechodzi przez ostatni potok i zostaje automatycznie koronowana na królową (korona materializuje się nagle na jej głowie). Wkrótce znajduje się w towarzystwie zarówno Białej, jak i Czerwonej Królowej, które nieustannie wprowadzają Alicję w zakłopotanie, używając gier słownych, aby udaremnić jej próby logicznej dyskusji. Następnie zapraszają się nawzajem na przyjęcie, które ma zostać wyprawione przez nowo koronowaną Alicję (o czym sama Alicja nie miała wcześniej pojęcia). Alicja przybywa i zajmuje miejsce na własnym przyjęciu, które szybko zamienia się w chaotyczny tumult (podobnie jak zakończenie pierwszej książki), w którym Alicja w końcu chwyta Czerwoną Królową, uznając ją za odpowiedzialną za wszystkie dzisiejsze absurdy, i zaczyna nią gwałtownie trząść ze wszystkich sił. (Poprzez to „zbicie” Czerwonej Królowej, Alicja nieświadomie stawia Czerwonego Króla – który pozostawał nieruchomy przez całą książkę – w szachu i mat, co pozwala jej obudzić się.) Alicja nagle budzi się w swoim fotelu, trzymając czarne kocię, z którego wnioskuje, że to ono było przez cały czas Czerwoną Królową, podczas gdy białe kocię było Białą Królową. Historia kończy się wspomnieniem przez Alicję spekulacji braci Tweedle, że wszystko mogło w rzeczywistości być snem Czerwonego Króla i że sama Alicja może być nie więcej niż wytworem jego wyobraźni. Jako rodzaj epilogu autor wstawia jeden ostatni wiersz, który sugeruje, że samo życie jest jedynie snem.


Autor skupia się na wewnętrznym konfliktie Dartha Vadera, który próbuje odrzucić dawną tożsamość Anakina Skywalkera i na nowo opanować Moc. W zakończeniu powieści Obi-Wan Kenobi dowiaduje się od ducha Qui-Gona Jina, że Darth Vader nigdy nie wróci na Tatooine, ponieważ planeta ta symbolizuje jego przeszłość.[sep]Mroczny Lord: Powstanie Dartha Vadera rozpoczyna się w ostatnich godzinach Wojen Klonów, tuż przed wprowadzeniem Rozkazu 66, co zostało przedstawione w Zemście Sithów. Gdy oddział klonów na planecie Murkhana odmawia otwarcia ognia do Mistrzów Jedi Roana Shryne’a i Bola Chataka oraz Padawana Olee Starstone – Jedi, z którymi walczyli podczas wojny – Imperator Palpatine rozkazuje Vaderowi zbadanie sprawy. Śledztwo Vadera wkrótce zmienia się w pościg za zbiegłymi Jedi i prowadzi go z powrotem na Coruscant, a stamtąd na Alderaan i Kashyyyk. W trakcie poszukiwań Vadera śledzimy losy kilku innych postaci z Epizodu III, w tym Baila Organę, R2-D2 i C-3PO, Chewbaccę oraz Obi-Wana Kenobiego. Pokazane są również początki współpracy Vadera z Wielkim Moffem Tarkinem. Luceno poświęca dużą część książki Mroczny Lord: Powstanie Dartha Vadera wewnętrznemu konfliktowi, jaki przeżywa Darth Vader, próbując pozbyć się swojej dawnej tożsamości Anakina Skywalkera i na nowo opanować Moc. Palpatine zamierza, by wczesne misje, do których wysyła Vadera, służyły nie tylko konsolidacji władzy nowo powstałego Imperium, ale także uczeniu, co oznacza bycie Sithem. Ostatnie rozdziały książki przedstawiają początek imperialnego zniewolenia Wookieech z Kashyyyk, akt, który ostatecznie doprowadzi do współpracy Hana Solo z Chewbaccą. Powieść kończy się sceną, w której Obi-Wan Kenobi dowiaduje się, że Vader przeżył ich pojedynek na Mustafar (przedstawiony w Zemście Sithów). Obawiając się o bezpieczeństwo niemowlęcia Luke’a Skywalkera, kontaktuje się z duchem Qui-Gona Jinna, który mówi mu, że Darth Vader nigdy nie wróci na Tatooine; jak wyjaśnia Qui-Gon, ta planeta jest całością wszystkiego, czym był Anakin Skywalker – kimś, kogo Vader chce na zawsze zapomnieć. Ujawnia się, że ogół mieszkańców galaktyki wierzy, że Anakin Skywalker zginął podczas ataku na Świątynię Jedi (co ironicznie – Skywalker poprowadził jako Darth Vader).


Camphor zdołał osłabić rewolucję, obiecując zwierzętom prawo do głosowania, co uczyniło je równymi ludziom. W rezultacie farmy zostały odzyskane, a Camphor objął stanowisko gubernatora dzięki głosom zwierząt.[sep]Miejscowe króliki były wielką pomocą dla zwierząt z rodziny Beanów, więc zaskoczeniem jest to, że niektóre z nich dopuszczają się wandalizmu i kradzieży. Z konfrontacji zamiast przeprosin wyciąga królik krytykę pod adresem pani Bean, a następnie przedstawia absurdalny dowód na to, że jej mąż został zjedzony przez Beanów. Freddy i kot Jinx prowadzą śledztwo, odkrywając, że dom Grimby’ego w lesie obok farmy służy do zebrań politycznych. Mówca, znajdujący się wewnątrz mechanicznego człowieka, który wzmacnia i zniekształca jego głos, zachęca zgromadzone zwierzęta, by były „wolne” od ludzi. Freddy domyśla się, że za tym stoi ich wróg, pan Garble. Biuro Śledcze Zwierząt (A.B.I.) zostaje zawiadomione, aby obserwowało sytuację. Przyjaciel Freddy’ego, pan Camphor, zostaje poproszony o kandydowanie na gubernatora. Nie jest to dla niego odpowiednie („Mógłbym brzmieć jak wspaniały gubernator, gdybym nie musiał nic rządzić”, s. 32). Camphor prosi Freddy’ego, aby ten odwiedził zebranie polityczne w jego rezydencji i powiedział złe rzeczy o przydatności Camphora. Świnia, w przebraniu doktora Hoppera, wymyśla wady, w tym to, że Camphor chichocze w kościele i podczas przemówień. Jednak komitet polityczny dostrzega jasną stronę tych wad. Skradziono pieniądze, a na miejscu przestępstwa znaleziono chusteczkę pana Beanów. Ponieważ pranie pana Beanów zostało skradzione przez króliki, Freddy podejrzewa spisek mający na celu zorganizowanie zwierząt przeciwko ludziom, oparty na kłamstwach, które mogą zostać ostatecznie uwierzone. Panna Anguish, siostra Camphora, jest jedną z gości. Jej myślenie jest oderwane od rzeczywistości, ale może to być udawanie. Twierdzi, że Freddy jest hollywoodzkim reżyserem filmowym. (Więc teraz Freddy ma do czynienia z trzema dziwnymi rodzajami myślenia naraz). Freddy próbuje ponownie przekonać komitet, że Camphor jest nieodpowiednim kandydatem: Proponuje, aby wszystkie zwierzęta otrzymały prawo do głosowania! Podczas gdy komitet naradza się, Freddy bada kradzież pieniędzy. Zanim zdąży zebrać dowody, pan Bean zostaje uwięziony. Camphor dołącza do lokalnego plemienia indiańskiego, aby się ukryć. Jinx odkrywa, że szczur Simon powrócił i wraz z panem Garble zachęca wszystkie zwierzęta do buntu i przejęcia kontroli nad farmami od ludzi. Aby przeniknąć do grupy, Jinx postanawia udawać, że dołączył do rewolucji. Freddy i kamerdyner Camphora, Bannister, nie są w stanie przekonać Camphora do powrotu; przebrał się za Indianina. A.B.I. odkrywa kryjówkę, w której Garble zarządza rewolucją. Zatrzymują go i niszczą mechanicznego człowieka używanego do wygłaszania przemówień. Jednak jest za późno, aby powstrzymać rewolucję. Farmy zostają przejęte, w tym farma Beanów, którą następnie zarządza Jinx. Ponieważ zwierzęta Beanów nie wiedzą, że Jinx działa pod przykrywką, spotyka go wiele upokorzeń. Aby uderzyć w rewolucję, Freddy zyskuje współpracę schwytanego Garble’a, przekonując go, że Indianie spalą go na stosie. Następnie Freddy zwraca się do Simona i przez pewien czas podąża za przykładem Jinksa – tylko po to, by oszukać Simona i zmusić go do siadania w klatce przebranej za tron. Gdy Simon jest wyeliminowany, Camphor decyduje się apelować bezpośrednio do zwierząt rewolucyjnych, obiecując im prawo do głosowania – co uczyni ich równymi ludziom. To trafia do przekonania, a rewolucja słabnie. Dzięki pomocy psów, które generalnie pozostały lojalne wobec swoich ludzkich panów, farmy są stopniowo odzyskiwane. Garble ucieka. Porywa Freddy’ego, pannę Anguish i Jinksa, przetrzymując ich za okup. Panna Anguish próbuje zmylić porywaczy, ale w końcu w desperacji podpalają ogień, aby przyciągnąć uwagę. Garble zostaje ponownie schwytany i wysłany do więzienia. Simon i jego przestępcza rodzina są spakowani do skrzyni, która jest nieskończenie wysyłana z miejsca na miejsce. Rewolucja upada. Dzięki głosom zwierząt Camphor zostaje gubernatorem.


Juliette Marny zostaje aresztowana po tym, jak spala dowody obciążające Paula Déroulède’a, a oboje ostatecznie słyszą wyrok śmierci. Szkarłatny Pimpernel wraz ze swoimi towarzyszami ratuje jednak parę w trakcie transportu z sali sądowej do więzienia.[sep]Historia zaczyna się przed rewolucją francuską. Jest rok 1783, a zamożny Paul Déroulède obraził młodego wicehrabiego de Marny, wypowiadając się niepochlebnie o jego najnowszym zauroczeniu, Adèle de Monterchéri. Déroulède nie zamierzał wdawać się w spór, ale ma skłonność do wpadania w kłopoty – „bez wątpienia część dziedzictwa, które otrzymał po swoich burżuazyjnych przodkach”. Wściekły z powodu zniewagi wobec Adèle, którą postrzega jako wzór cnót, wicehrabia wyzywa Déroulède’a na pojedynek, walkę, której Déroulède nie chce – ponieważ zna i szanuje ojca chłopca, księcia de Marny. Z wyjętymi mieczami walka rozpoczyna się na środku salonu, ale mimo szlacheckiego pochodzenia wicehrabia de Marny nie jest w stanie sprostać umiejętnościom szermierczym Déroulède’a, zwłaszcza będąc pod wpływem wina i wściekłości. Déroulède rozbraja przeciwnika i po wygraniu pojedynku wycofuje się, ale chłopak odmawia ustąpienia bez pełnego zadośćuczynienia i żąda, aby Déroulède upadł na kolana i przeprosił. W końcu tracąc cierpliwość do młodego wicehrabiego, Déroulède podnosi miecz, aby ponownie rozbroić swojego przeciwnika, jednak de Marny rzuca się dziko na pierś rywala i dosłownie sam nabija się na broń Déroulède’a. Chłopak nie żyje, a Déroulède nie ma innego wyjścia, jak tylko opuścić dom. Gdy dowiaduje się o śmierci swojego jedynego syna, książę de Marny (wówczas kaleka i niemal starzec) jest załamany. Książę przyzywa do siebie swoją czternastoletnią córkę, Juliette, i zmusza ją do złożenia przysięgi, że zniszczy Déroulède’a w zemście za śmierć jej brata, mówiąc jej, że dusza jej brata będzie pozostawać w mękach aż do dnia ostatecznego sądu, jeśli złamie obietnicę.

Akcja przenosi się dziesięć lat później, a obywatel Déroulède, choć już niebogaty, jest popularnym wśród ludzi prawnikiem i może żyć po swojemu, ponieważ Marat powiedział o nim: „Nie jest niebezpieczny”. Prowadzi ciche życie, mieszkając sam z matką i sierotą, kuzynką Anne Mie, przy Rue Ecole de Médecine. 19 sierpnia 1793 roku o godzinie 18:00 Juliette Marny wchodzi na Rue Ecole de Médecine i zatrzymując się tuż przed domem należącym do obywatela-deputowanego Déroulède’a, nagle zaczyna zwracać na siebie uwagę, wywołując gniew tłumu swoim dumnym, arystokratycznym zachowaniem. Wali w drzwi Déroulède’a, podczas gdy tłum krzyczy i atakuje ją, ale zanim zdążą ją porwać, drzwi otwierają się i zostaje wciągnięta do środka. Po tym, jak podstępem przedostała się do domu Déroulède’a, Juliette jest zaproszona, by zostać ze względu na własne bezpieczeństwo. Zgadza się i w końcu ujawnia swoją tożsamość, ale nawet po wysłuchaniu wersji Déroulède’a, nie zdaje sobie sprawy, że on jedynie chce zadośćuczynić za śmierć jej brata, i nadal knuje zemstę na swoim gospodarzu. Nieświadomy jej zamiarów, Déroulède mówi Juliette, że przyjął stanowisko gubernatora więzienia Conciergerie, gdzie uwięziona jest królowa. Później odwiedza go w domu sir Percy Blakeney, a Juliette podsłuchuje, jak sir Percy odradza przyjacielowi udział w planie uwolnienia Marii Antoniny, ponieważ jest on skazany na porażkę. Radzi Déroulède’owi spalić pakiet dokumentów związanych ze spiskiem, które po znalezieniu doprowadziłyby do jego aresztowania za zdradę stanu i skazania na śmierć. Juliette widzi swoją szansę i wysyła list donoszący na jej gospodarza, ale zbyt późno uświadamia sobie, że nie wzięła pod uwagę faktu, że nie tylko Paul Déroulède szaleńczo się w niej zakochał, ale ona sama również zaczęła czuć miłość do mężczyzny, którego przysięgła zniszczyć. Gdy przybywają żołnierze, aby przeszukać dom Déroulède’a, Juliette chowa skrzynkę z listami, a następnie ucieka do swojego pokoju, gdzie próbuje ją spalić. Umieszcza spalone resztki wśród swoich rzeczy, a gdy żołnierze je odkrywają, aresztują ją. Ponieważ przeszukanie nie ujawniło niczego podejrzanego przeciwko Déroulède’owi, pozwala mu mu pozostać na wolności. Podczas swojego procesu Juliette trzyma się wersji, że spalona skrzynka zawierała listy miłosne. Jednak Déroulède broni swojej miłości i przyznaje, że listy są jego autorstwa i że popełnił zdradę stanu. Oboje zostają skazani na śmierć. Szkarłatny Pimpernel i jego towarzysze udaje się uratować skazaną parę w drodze z sądu do więzienia.


Marina Gregg zabiła Heather Badcock, odkrywając, że to ona zainfekowała ją różą, co spowodowało urodzenie jej upośledzonego dziecka. Aktorka celowo podała ofierze swój własny zatruty drink po tym, jak sprawiła, że Heather rozlała swój napój.[sep]Marina Gregg to sławna, kapryśna i bardzo lubiana gwiazda filmowa, która postanowiła osiedlić się we wsi St. Mary Mead po śmierci pułkownika Bantry'ego, dawnego mieszkańca Gossington Hall, gdzie teraz zamieszkała z mężem Jasonem Ruddem. Heather Badcock, zwyczajna, choć irytująca kobieta, umiera po wypiciu drinka na przyjęciu urodzinowym organizowanym przez Marinę. Krótko przed śmiercią Heather rozmawiała z Mariną, opowiadając w nudny sposób o tym, jak spotkała ją wiele lat temu – wstała z łóżka mimo choroby, nałożyła dużo makijażu, aby zdobyć autograf Marinę. W trakcie rozmowy na twarzy Marinę na chwilę pojawia się „zamrożony” wyraz; porównywany jest on do twarzy Pani z Shalott, jakby „spotkała ją zguba”. Wychodzi na jaw, że Marina podała Heather swój własny drink po tym, jak napój Heather został rozlany. Wniosek jest taki, że zamierzoną ofiarą musiała być Marina. Jako sławna gwiazda, która była mężatką pięć razy, jest znacznie bardziej prawdopodobnym celem morderstwa. Podejrzenie pada na wiele osób, w tym na pozornie oddanego męża Marinę, amerykańskiego producenta telewizyjnego, który jest jej byłym wielbicielem, oraz amerykańską aktorkę, dawną rywalkę Marinę w miłości (obaj Amerykanie pojawiają się na przyjęciu niespodziewanie). Ujawnia się również, że artystyczny fotograf obecny na przyjęciu to jedno z trojga dzieci, które Marina kiedyś adoptowała na pewien czas, a potem „zmęczyła się nimi” (Marina nie rozpoznaje jej na przyjęciu). Wiadomo, że 11–12 lat przed wydarzeniami opisanymi w książce Marina desperacko pragnęła mieć własne dzieci, ale miała problemy z zajściem w ciążę. Po adopcji trójki dzieci zaszła w ciążę, ale jej dziecko urodziło się z upośledzeniem umysłowym i zostało oddane do instytucji, co pozostawiło Marinę głęboko zranioną. To nieszczęście było spowodowane tym, że Marina w początkowej ciąży zachorowała na różę. Podczas gdy policja poszukuje wskazówek, dochodzi do dwóch kolejnych morderstw – sekretarki społecznej Marinai i jej lokaja (oboje podawali drinki na przyjęciu). Ostatecznie panna Marple dedukuje to, co Marina od razu zrozumiała na przyjęciu: Heather to kobieta, która odpowiedzialna była za zakażenie Marinę różą wszystkie te lata temu, gdy nałożyła makijaż, by ukryć wysypkę, i poszła po autograf. Przezwyciężona wściekłością i żalem na widok nieświadomej sprawczyni jej cierpienia, tak szczęśliwej i dumnej ze swojego czynu, Marina impulsywnie truje własny kieliszek i podaje go Heather po tym, jak sprawia, że Heather rozlewa swój drink. Na końcu książki Marina zostaje znaleziona martwa po przedawkowaniu leków.


Raport Agencji Ochrony Środowiska potwierdził zanieczyszczenie studni przez obie firmy, co doprowadziło do wniesienia przeciwko nim pozwów. W rezultacie W.R. Grace i Beatrice Foods musiały sfinansować największe sprzątanie chemiczne w historii północno-wschodnich USA, warte około 64 milionów dolarów.[sep]Po odkryciu, że jej dziecko choruje na białaczkę, Anne Anderson zauważa wysoki odsetek zachorowań na tę stosunkowo rzadką chorobę w swoim mieście. Ostatecznie zbiera inne rodziny i szuka prawnika, Jana Schlichtmanna, aby rozważyć swoje opcje. Schlichtmann początkowo decyduje się nie podejmować sprawy ze względu na brak dowodów i jasnego oskarżonego. Później, podejmując sprawę, Schlichtmann znajduje dowody sugerujące zanieczyszczenie wody w mieście trichloroetylenem (TCE) przez garbarnię Riley, spółkę zależną Beatrice Foods; firmę chemiczną W.R. Grace oraz inną firmę o nazwie Unifirst. W trakcie procesu Schlichtmann zyskuje pomoc innych prawników. Wydaje pieniądze z taką samą swobodą jak w poprzednich sprawach, ale długość procesu dowodowego i procesu sądowego wyczerpuje wszystkie ich aktywa do granic możliwości. Chociaż Unifirst godzi się na ugodę nieco powyżej 1 miliona dolarów, pieniądze te są natychmiast zainwestowane w sprawę przeciwko Grace i Beatrice. Sprawa powodów przeciwko Grace jest znacznie silniejsza z dwóch powodów: (1) Schlichtmann posiada osobiste zeznania byłego pracownika Grace, który był świadkiem zrzutów toksycznych, oraz (2) rzeka między garbarnią Beatrice a zanieczyszczonymi studniami sprawia, że ich wkład w zanieczyszczenie jest mniej prawdopodobny. Sprawa przeciwko Beatrice zostaje odrzucona przez sędziego Skinnera. Mimo że kancelaria Schlichtmanna spodziewa się znacznie wyższej ugody, zły stan jej finansów zmusza ją do przyjęcia ugody od W.R. Grace w wysokości 8 milionów dolarów. Schlichtmann wypłaca ugodę rodzinom, pomniejszając o koszty i honoraria adwokackie (co dało około 375 000 dolarów na rodzinę). Gdy niektóre rodziny uważają, że Schlichtmann zawyżył koszty, on ustępuje i zrzeka się części swojej gaży. Schlichtmann później ogłasza bankructwo po utracie mieszkania i samochodu; przez pewien czas mieszka w biurze. Schlichtmann ostatecznie zajmuje się prawem środowiskowym, cywilnym i odszkodowawczym. Raport Agencji Ochrony Środowiska (która później złożyła własne pozwy przeciwko firmom na podstawie nowych dowodów) stwierdza, że obie firmy zanieczyściły studnie osadami usuniętymi z terenu. W 1988 roku Schlichtmann próbuje wznowić sprawę przeciwko Beatrice, ale sędzia oddala ją, powołując się na zeznania chemika glebowego Beatrice. Jednakże, w wyniku pozwów wniesionych przez Agencję Ochrony Środowiska, W.R. Grace i Beatrice Foods są ostatecznie zmuszone do pokrycia kosztów największego sprzątania chemicznego w historii północno-wschodnich Stanów Zjednoczonych, które kosztowało około 64 milionów dolarów.


Po włamaniu do laboratorium Jekylla, Utterson i Poole odkryli martwe ciało Hyde'a ubrane w ubrania doktora. List Jekylla ujawnił, że brak określonej zanieczyszczenia w nowych składnikach mikstury uniemożliwił mu powrót do ludzkiej postaci.[sep]W Londynie prokurator Gabriel John Utterson odbywa swój cotygodniowy spacer ze krewnym, Richardem Enfieldem, który opowiada mu o zdarzeniu, którego był świadkiem kilka miesięcy wcześniej, gdy wracał późno w nocy z Cavendish Place. Opowieść ta dotyczy złowrogiej postaci imieniem pan Hyde, który depta małą dziewczynkę, znika w drzwiach na ulicy i wychodzi ponownie, by wypłacić jej krewnym 10 funtów w złocie oraz czek podpisany przez szanownego dżentelmena, doktora Henry'ego Jekylla (klienta i przyjaciela Uttersona), na kwotę 90 funtów. Ponieważ Jekyll niedawno i nagle zmienił testament, czyniąc Hyde'a swoim beneficjentem, Utterson jest zaniepokojony tym rozwojem wypadków i postanawia odnaleźć Hyde'a. Podyktowane jest to obawą Uttersona, że Hyde szantażuje doktora Henry'ego Jekylla dla pieniędzy. Gdy w końcu udaje mu się spotkać z Hyde'em, Utterson jest zdumiony tym, jak brzydko wygląda ten mężczyzna, jakby był zniekształcony; chociaż Utterson nie potrafi dokładnie powiedzieć, dlaczego tak jest, Hyde wydaje się wywoływać w nim instynktowne uczucie odrazy. Ku wielkiemu zaskoczeniu Uttersona, Hyde ochoczo podaje mu swój adres. Po jednej z kolacji u Jekylla, Utterson zostaje, aby omówić sprawę Hyde'a z Jekyllem. Utterson zauważa, że Jekyll blednie, jednak zapewnia on Uttersona, że wszystko, co dotyczy Hyde'a, jest w porządku i że należy zostawić to w spokoju. Mija rok bez żadnych wydarzeń. Pewnej nocy służąca widzi, jak Hyde bije mężczyznę na śmierć ciężką laską. Mężczyzną tym jest poseł Sir Danvers Carew, który był również klientem Uttersona. Policja kontaktuje się z Uttersonem, który podejrzewa Hyde'a o morderstwo. Prowadzi funkcjonariuszy do mieszkania Hyde'a, czując niepokój wśród niesprzyjającej aury (poranek jest ciemny i owinięty mgłą). Gdy przybywają do mieszkania, morderca zniknął, ale znajdują połowę laski (opisywanej jako wykonaną z mocnego drewna, ale złamaną w wyniku bicia) zostawioną za drzwiami. Okazuje się, że została ona podarowana Jekyllowi przez Uttersona. Krótko potem Utterson ponownie odwiedza Jekylla, który twierdzi teraz, że zerwał wszelkie stosunki z Hyde'em. Jekyll pokazuje Uttersonowi list, rzekomo napisany do Jekylla przez Hyde'a, w którym przeprasza za kłopoty, jakie mu sprawił, i żegna się. Tę jednakże noc, urzędnik Uttersona zwraca uwagę, że pismo ręczne Hyde'a wykazuje niezwykłe podobieństwo do pisma samego Jekylla. Przez kilka miesięcy Jekyll powraca do swojego dawnego, przyjaznego i towarzyskiego usposobienia, jakby ciężar spadł mu z ramion. Później Jekyll nagle zaczyna odmawiać przyjmowania gości, a doktor Hastie Lanyon, wspólny znajomy Jekylla i Uttersona, nagle umiera w wyniku wstrząsu po otrzymaniu informacji dotyczącej Jekylla. Przed śmiercią Lanyon przekazuje Uttersonowi list z instrukcją, aby nie otwierał go dopóki po śmierci lub zniknięciu Jekylla. Utterson wybiera się na spacer z Enfieldem i widzą Jekylla w oknie jego laboratorium; trzej mężczyźni zaczynają rozmawiać, ale nagle na twarzy Jekylla pojawia się wyraz przerażenia i gwałtownie zamyka okno, po czym znika. Wkrótce potem kamerdyner Jekylla, pan Poole, odwiedza Uttersona w stanie desperacji i wyjaśnia, że Jekyll od kilku tygodni odizolował się w swoim laboratorium. Utterson i Poole podróżują do domu Jekylla przez puste, wietrzne i złowrogie ulice; po dotarciu na miejsce znajdują służbę skuloną w strachu. Udają się do laboratorium, gdzie słyszą, że głos dobiegający ze środka nie należy do Jekylla, a kroki są lekkie, a nie ciężkie, jak kroki Doktora. Po pewnym sporze obaj postanawiają włamać się do laboratorium Jekylla. Wewnątrz znajdują ciało Hyde'a ubrane w ubrania Jekylla, najwyraźniej martwe w wyniku samobójstwa. Znajdują również list od Jekylla do Uttersona z obietnicą wyjaśnienia całej tajemnicy. Utterson zabiera dokument do domu, gdzie najpierw czyta list Lanyona, a następnie list Jekylla. Pierwszy ujawnia, że pogorszenie stanu zdrowia i ostateczna śmierć Lanyona zostały spowodowane wstrząsem wywołanym widokiem, jak pan Hyde pije surowicę lub miksturę i w wyniku tego przemienia się w doktora Jekylla. Drugi list wyjaśnia, że Jekyll, pragnąc oddzielić swoją dobrą stronę od mroczniejszych impulsów, odkrył sposób na okresową przemianę w istotę wolną od sumienia, którą był pan Hyde. Przemiana ta była jednak niepełna, ponieważ stworzyła drugą, złą tożsamość, ale nie uczyniła pierwszej tożsamości czysto dobrą. Początkowo, jak relacjonuje Jekyll, cieszył się stawaniem się Hyde'em i radował się z moralnej wolności, jaką posiadała ta istota. Ostatecznie jednak odkrył, że zmienia się w Hyde'a nieświadomie podczas snu, nawet bez przyjmowania mikstury. W tym momencie Jekyll postanowił przestać stawać się Hyde'em. Jednak pewnej nocy impuls okazał się zbyt silny, a po przemianie natychmiast wybiegł i brutalnie zabił Sir Danversa Carewa. Przerażony, Jekyll próbował bardziej zdecydowanie powstrzymać przemiany i przez pewien czas odnosił sukces, angażując się w działalność charytatywną. W parku rozważa, jak dobrym człowiekiem się stał w wyniku swoich czynów (w porównaniu z innymi), wierząc, że został odkupiony. Jednak zanim dokończy myśl, spogląda na swoje ręce i uświadamia sobie, że nagle znów stał się panem Hyde'em. Był to pierwszy przypadek nieświadomej przemiany w godzinach czuwania. Daleko od swojego laboratorium i ścigany przez policję jako morderca, Hyde potrzebował pomocy Lanyona, aby zdobyć swoje mikstury i ponownie stać się Jekyllem; gdy dokonał przemiany w obecności Lanyona, wstrząs wywołany tym widokiem doprowadził do pogorszenia stanu zdrowia i śmierci Lanyona. Tymczasem Jekyll wrócił do domu, tylko aby odkryć, że jest coraz bardziej bezradny i uwięziony, ponieważ przemiany stawały się częstsze i wymagały coraz większych dawek mikstury, aby je odwrócić. To właśnie początek jednej z tych spontanicznych metamorfoz spowodował, że Jekyll gwałtownie zamknął okno laboratorium w połowie rozmowy z Enfieldem i Uttersonem. Ostatecznie zapasy składników, z których Jekyll przygotowywał miksturę, zaczęły się kurczyć, a kolejne partie przygotowane przez Jekylla z odnowionych zapasów składników nie powodowały przemiany wywoływanej przez oryginalną miksturę. Jekyll spekuluję, że jeden niezbędny składnik, który sprawiał, że oryginalna mikstura działała, musiał być śladową zanieczyszczeniem, którego brakowało w składnikach zakupionych później. Przypuszcza, że kolejne dostawy wszystkich brakowały kluczowego składnika, który sprawiał, że mikstura była skuteczna w jego eksperymentach. W konsekwencji jego zdolność do zmiany z Hyde'a z powrotem w Jekylla powoli zniknęła. Jekyll pisze, że nawet w trakcie redagowania listu wie, że wkrótce na stałe stanie się Hyde'em, i zastanawia się, czy Hyde stanie przed sądem za swoje zbrodnie, czy wybierze samobójstwo. Jekyll zauważa, że w każdym przypadku koniec jego listu oznacza koniec życia doktora Jekylla. Kończy list słowami: „Kończę życie nieszczęsnego Henry'ego Jekylla”. Tymi słowami zarówno dokument, jak i powieść dobiegają końca.


Ojciec Fintana traci pracę w United Africa Company i przenosi rodzinę najpierw do Londynu, a potem na południe Francji. Powieść kończy się buntem przeciwko białym rządcom oraz zapowiada nadejście neokolonializmu wielkich korporacji.[sep]Onitsha opowiada historię Fintana, młodego chłopca z Europy, który w 1948 roku podróżuje z Bordeaux do portu w Marsylii, a następnie płynie wzdłuż wybrzeża Afryki do ujścia rzeki Niger, do Onitszy w kolonialnej Nigerii, wraz ze swoją włoską matką (przezywaną Maou). Warren Motte napisał recenzję w „World Literature Today”, zauważając, że – podobnie jak wiele utworów Le Clézio – Onitsha jest powieścią o dojrzewaniu. Wspomina, że pierwsze słowa powieści wprowadzają motyw podróży i zapowiadają, że zajmie ono centralne miejsce w opowieści, a cytuje fragment „Onitsha”, aby zilustrować niechęć Fintana do wyruszenia w tę podróż. Była to długa podróż, jak pisał Le Clézio: Mieli zamiar spotkać się z Geoffroyem Allenem (angielskim ojcem Fintana, dyrektorem firmy naftowej, który jest obsesyjnie zafascynowany odkrywaniem starożytnych historii tego regionu poprzez śledzenie mitów i legend), którego Fintan nigdy nie spotkał. Onitsha przedstawia dzieciństwo, ponieważ jest napisana w formie półautobiograficznej, ale widziane oczami Fintana i w mniejszym stopniu jego ojca oraz matki, która nie potrafi odnaleźć się w kolonialnym społeczeństwie miasta Onitsha z jego swobodną akceptacją „tubylczej” pracy niewolniczej. Le Clézio pisał: Ostatecznie ojciec Fintana traci pracę w United Africa Company i przenosi rodzinę najpierw do Londynu, a potem na południe Francji. Sabine Rhodes, kolejna obywatelka brytyjska, już niepasująca do kolonii, dostrzega nieuchronność. Powieść kończy się aktem buntu przeciwko białym rządcom i wskazuje na nadejście neokolonializmu wielkich korporacji, który ostatecznie zapoczątkuje inną formę ekonomicznej eksploatacji kraju bogatego w ropę naftową.


Crown porywa swoją córkę z placu zabaw i dusi ją w Hyde Parku, wpatrując się w jej twarz. Mężczyzna patrzy na dziecko po raz pierwszy i ostatni w parku, a w kostnicy odmawia spojrzenia na zwłoki.[sep]Powieść rozpoczyna się od porodu pierwszego dziecka psychiatry, doktora Alistaira Crowna, i jego żony Virginii. Crown, który nieobecny jest podczas narodzin, zaraz po nich otrzymuje informację, że jego córka Doris ma zespół Downa; faktu tego nie potrafi zaakceptować. Przez następne pięć lat unika spojrzenia na twarz Doris: nigdy na nią nie patrzy i odmawia oglądania jej zdjęć. Jego pojęcie bliskości z córką sprowadza się do nocnych wizyt w jej sypialni, gdy ona śpi głębokim snem: wówczas maca pod prześcieradłem – w sposób niewinny – wyobrażając sobie, jak to byłoby mieć normalne dziecko, i wyobrażając sobie dzień, w którym wreszcie spojrzy jej w twarz. Jednak wciąż przekłada ten dzień, mówiąc sobie i żonie, że jeszcze nie jest na to gotowy. Wychodzi do pracy wczesnym rankiem i wraca do domu w nocy, gdy córka już śpi. Nie mówi swoim rodzicom mieszkającym za granicą, że ich wnuczka jest niepełnosprawna i przez lata potrafi przekonać ich, by nie odwiedzali. Chociaż Virginia jest oddaną matką i wyrozumiałą żoną, wynikły kryzys małżeński jest nieunikniony. Gdy Doris jest w wieku przedszkolnym, Crown musi w rzeczywistości zamknąć się w swoim pokoju, aby upewnić się, że nie zobaczy przypadkowo twarzy swojej córki. Po krótkim romansie z byłą dziewczyną wyprowadza się z domu. Jego życie przeżywa decydujący zwrot, gdy spotyka mężczyznę, który nazywa się Ezaw. Ezaw, który ma bardzo owłosione ciało, wciąż cierpi z powodu dominującego ojca, choć ten od pewnego czasu nie żyje. Stał się on kompulsywnym striptizerem, umawiając się z lekarzami, dentystami i masażystami tylko po to, by wykonać przed nimi swój taniec i czekać na ich reakcję. Dwaj mężczyźni zaprzyjaźniają się w sposób aseksualny, a Crown wprowadza się do dużego domu Ezawa. Chociaż zdaje sobie sprawę, że Ezaw pilnie potrzebuje leczenia psychiatrycznego, Crown widzi w nim tylko przyjaciela i odmawia wywierania na niego jakiegokolwiek wpływu terapeutycznego. Jest zdruzgotany, gdy Ezaw popełnia samobójstwo, wieszając się na strychu. Teraz życie Crowna całkowicie wymyka się spod kontroli. Wczesnym rankiem kilka dni przed piątymi urodzinami Doris porywa ją z placu zabaw w jej przedszkolu – wciąż nie patrząc na nią –, jedzie z nią do Hyde Park, dusi ją od tyłu i grzebie twarzą w dół pod drzewem w płytkim grobie wykopanym gołymi rękami. Po powrocie do biura zostaje poinformowany przez żonę, że Doris zaginęła. Przez kilka dni policja poszukuje dziewczynki, ale w końcu rezygnuje z nadziei na odnalezienie jej żywej i zdrowej. Gdy wkrótce potem odnajduje się jej ciało, Crown musi towarzyszyć policji w kostnicy, aby zidentyfikować córkę. To wtedy patrzy jej w twarz po raz pierwszy – i ostatni. Policja nigdy nie wyjaśnia tej zbrodni. Pewien czas później Crown wiesza się w garażu.


Dirk Pitt ustala lokalizację tajnego laboratorium na barce na rzece Missisipi w pobliżu Nowego Orleanu, gdzie przetrzymywani są zakładnicy. W celu oswobodzenia więźniów przejmuje statek rzeczny i werbuje rekonstruktorów wojny secesyjnej, którzy atakują najemników za pomocą muszkietów i armat.[sep]Akcja „Deep Six” rozpoczyna się w 1966 roku na pokładzie przebudowanego statku typu Liberty „San Marino”, płynącego z San Francisco do Auckland w Nowej Zelandii. Statek przewozi tytanowe sztabki o wartości ponad ośmiu milionów dolarów, a także tajemniczego pasażera podającego się za Estelle Wallace. Wallace jest w rzeczywistości Artą Casilighio, byłą kasjerką w banku Beverly-Wilshire, która defraudowała ponad 120 000 dolarów i teraz ucieka. Niestety dla niej i reszty załogi, grupa koreańskich marynarzy, którzy dołączyli do załogi w ostatniej chwili jako zastępstwa, uprowadza statek i jego ładunek, a Wallace i załogę wygodnie usuwa z drogi, paraliżując ich trutką w jedzeniu i zrzucając za burtę w głębiny oceanu. Następnie akcja przeskakuje dwadzieścia trzy lata do przodu, na wody w pobliżu wyspy Augustine na Alasce, gdzie w oceanie rozprzestrzenia się śmiertelnie niebezpieczny trucizna, zabijając wszystko, z czym się zetknie. Trucizna zauważona zostaje przez kutr Straży Wybrzeża „Catawaba”, który przechwytuje dryfujący kuter krabowy „Amie Marie”. Wysłani na pokład w celu zbadania sytuacji ludzie odkrywają, że cała załoga zginęła w okropnych męczarniach, krwawiąc z każdego otworu ciała, a ich skóra czerniała. Ekipa badawcza wkrótce zaczyna sama wykazywać objawy zatrucia. Wezwany na pokład lekarz nakazuje kapitanowi „Catawaby” odizolować kuter krabowy i w miarę jak trucizna go pokonuje, przekazuje przez radio informacje o swoich objawach, mając nadzieję, że pomogą one innym w postawieniu diagnozy. Później ujawnia się, że objawy tajemniczej trucizny są uderzająco podobne do objawów śmiertelnej broni biologicznej, zwanej „Środkiem Paralitycznym S”, opracowanej przez Rocky Mountain Arsenal w stanie Kolorado jako idealna broń do użycia przeciwko wojskom w maskach przeciwgazowych i ubraniach ochronnych. Środek ten przylega do wszystkiego i jest wchłaniany przez skórę, co skutkuje niemal natychmiastową śmiercią. Broń została ostatecznie wycofana przez armię, ponieważ była równie śmiertelna dla wojsk ją stosujących, jak i dla wroga. W drodze do zakopania w pustyni Nevady zniknął cały wagon towarowy przewożący ponad 1000 galonów Środka Paralitycznego S. Dirk Pitt i jego przyjaciel, zastępca dyrektora projektów Al Giordino, są oddelegowani od obecnych zadań, aby pomóc dr Julie Mendoza z Agencji Ochrony Środowiska w znalezieniu źródła trucizny w miejscu, gdzie – jak przypuszczano – znajduje się wrak statku. Pitt odkrywa, że statek typu Liberty „Pilottown” jest osadzony w brzegu wyspy, a na zewnątrz wystaje tylko jego rufa. Wchodzą na niego i odkrywają pojemniki ze środkiem paralitycznym, ale podczas próby wydobycia beczek wulkan na wyspie wybucha, powodując przemieszczenie beczek i nieumyślną śmierć dr Mendozy, gdy jej kombinezon ochronny zostaje przebito, narażając ją na działanie trucizny. Pitt przysięga dotrzeć do sedna sprawy i dowiedzieć się, kto jest odpowiedzialny za obecność trucizny na statku, oraz zemścić się za śmierć dr Mendozy. Próbując prześledzić historię „Pilottown”, Pitt odkrywa informacje o wraku, które prowadzą go do firmy Alhambra Iron and Boiler Company w Charleston w Karolinie Południowej, a stamtąd zwraca się do eksperta komputerowego NUMA, Hirama Yaegera, oraz do St. Juliena Perlmuttera, przyjaciela rodziny i historyka marynistyki. Odkrywają oni, że „Pilottown” był częścią skomplikowanej sieci oszustw ubezpieczeniowych i piractwa, w wyniku których jego nazwa była kilkakrotnie zmieniana – z „San Marino” na „Belle Chase” i wreszcie na „Pilottown” – wraz ze zmianami właściciela przez szereg fikcyjnych spółek holdingowych. Ostatecznie wiążą statek z Bougainville Maritime Lines, potężną firmą należącą do bezwzględnej i tajemniczej Madame Min Koryo Bougainville. Bougainville i jej wnuk, Lee Tong, zawarli śmiały układ ze Związkiem Radzieckim, mający na celu uprowadzenie prezydenta Stanów Zjednoczonych, wiceprezydenta, spikera Izby Reprezentantów i prezydenta pro tempore Senatu – trzech kolejnych osób w linii sukcesji prezydenckiej – w ramach projektu o kryptonimie „Huckleberry Finn”. Ujawnia się, że gospodarka radziecka jest w ruinie, głód rozprzestrzenia się wśród krajów bloku wschodniego, a cały blok wschodni może być na granicy upadku. Sowieci opracowali plan, w którym prezydent ma zostać poddany ściśle tajnej radzieckiej procedurze kontroli umysłu, zwanej „interwencją umysłową”, która wykorzystuje kombinację wszczepionego mikroczipu i wstrzykniętych wspomnień z brainwashed radzieckiego dysydenta, aby pozwolić rządowi radzieckiemu kontrolować myśli prezydenta bez jego wiedzy. Pozostali trzej mężczyźni są trzymani w rezerwie, ponieważ procedura ma tylko około 60% skuteczności. W zamian za przeprowadzenie uprowadzenia Bougainville’owie mają otrzymać miliard dolarów w złocie, którego Sowieci zamierzają ich oszukać, nieświadomi tego, że Bougainville’owie również zamierzają ich oszukać. Gdy odkryte zostaje zniknięcie prezydenta (oraz osób następnych w linii sukcesji) na jachcie prezydenckim, sekretarz stanu Douglas Oates, będący teraz pełniącym obowiązki prezydenta, nakazuje zatajenie informacji o zniknięciu, podczas gdy trwają poszukiwania uprowadzonych mężczyzn. Kongresmenka Loren Smith, wieloletnia kochanka Dirka Pitta, przebywająca z misją informacyjną na pokładzie radzieckiego liniowca „Leonid Andreyev” u wybrzeży Stanów Zjednoczonych, nieświadomie staje się świadkiem przemytu spikera Izby Reprezentantów Alana Morana na statek przez agenta KGB. Gdy Sowieci odkrywają, że Smith wie, że Moran jest na pokładzie, porywają ją również. Pitt odkrywa, że Loren zaginęła, i wraz z Giordino zakrada się na „Leonida Andreyewa”, aby ją znaleźć. Ale po tym, jak Bougainville’owie detonują bombę, która zatapia statek (część ich podwójnej gry), zostaje ona porwana przez Lee Tonga, przebranego za stewarda, na łodzi ratunkowej. Tymczasem prezydent, będący już pod kontrolą Sowietów, wraca do Białego Domu i ogłasza, że podczas jego nieobecności negocjował tajne porozumienie o rozbrojeniu z radzieckim prezydentem i zgodził się pożyczyć im miliardy dolarów w twardej walucie, które mogą wykorzystać na zakup żywności i wcześniej zakazanych amerykańskich produktów high-tech. Gdy dodatkowo ogłasza zamiar wycofania Stanów Zjednoczonych z NATO i ściągnięcia do domu wszystkich wojsk i rakiet w Europie bez zgody Kongresu, Kongres ogłasza zamiar impeachmentu prezydenta. Prezydent wysyła armię, aby powstrzymać członków Kongresu przed zebraniem się i wydaje się, że Stany Zjednoczone mają teraz to, czego ojcowie założyciele najbardziej bali się – dyktatora w Białym Domu. Korzystając z informacji Yaegera i Perlmuttera, Pitt ustala, że tajne laboratorium, w którym Bougainville’owie trzymają pozostałych zakładników, znajduje się na barce na rzece Missisipi w pobliżu Nowego Orleanu. On i Giordino wyruszają na nieautoryzowaną misję ratunkową z pomocą lokalnego biura FBI. Agenci zostają zaatakowani przez strażników Bougainville’a i to Pitt oraz Giordino muszą uratować Loren i wiceprezydenta. W ostatecznym wysiłku, aby przechwycić barkę przed zatopieniem jej na morzu, Pitt przejmuje statek rzeczny „Stonewall Jackson” i werbuje pomoc 40 członków Szóstego Pułku Luizjańskiego rekonstruktorów wojny secesyjnej. Uzbrojeni w gładkolufowe muszkiety, a także w dwie armaty Napoleona strzelające improwizowanymi ładunkami, atakują załogę Bougainville’a składającą się z zimnych zabójców uzbrojonych w broń automatyczną, podczas gdy Pitt próbuje wejść na barkę i uratować Smitha i Margolina, zanim będzie za późno.


Mitch McDeere kradnie 10 milionów dolarów z konta bankowego kancelarii i ucieka na Karaiby wraz z rodziną. Zebrane przez niego dowody pozwalają FBI postawić zarzuty 51 członkom firmy oraz 31 domniemanym członkom rodziny przestępczej.[sep]Mitchell Y. „Mitch” McDeere ukończył rachunkowość na Western Kentucky University, za pierwszym podejściem zdał egzaminy dla biegłych rewidentów (CPA) i ukończył studia prawnicze na Harvard Law School na trzecim miejscu w roku. Mitch jest żonaty ze swoją miłością ze szkoły średniej, Abby Sutherland. Wspólnie też studiowali na college’u. Jego brat Ray odsiaduje wyrok więzienia, a jego drugi brat, Rusty, zginął w Wietnamie. Mitch otrzymuje oferty pracy z kancelarii w Nowym Jorku i Chicago, ale ostatecznie decyduje się dołączyć do Bendini, Lambert and Locke, małej kancelarii specjalizującej się w prawie podatkowym, z siedzibą w Memphis. Kancelaria kusi go wysoką pensją, dzierżawą nowego BMW i niskooprocentowanym kredytem hipotecznym na dom. Niedługo po dołączeniu nowi koledzy pomagają mu w przygotowaniach i zdaniu egzaminu adwokackiego – pierwszego priorytetu dla nowych pracowników. Mitch zostaje przydzielony do partnera Avery’ego Tolara, „czarnego charakteru” kancelarii, ale wybitnego prawnika. Dwóch kolegów Mitcha, Marty Kozinski i Joe Hodge, ginie w wypadku podczas nurkowania na Kajmanach kilka dni przed jego rozpoczęciem pracy w kancelarii. W pierwszym zaplanowanym dniu pracy Mitch uczestniczy w ich pogrzebach. Mitch znajduje te śmierci niepokojące, ale skupia się na swoim celu, jakim jest zostanie cenionym pracownikiem kancelarii. Podczas nabożeństwa żałobnego w kancelarii ku pamięci zmarłych prawników Mitch zauważa tablice pamiątkowe upamiętniające trzech innych prawników, którzy zginęli podczas pracy w firmie. Podejrzewając podłość, zatrudnia prywatnego detektywa, Eddiego Lomaxa, byłego współwięźnia swojego brata Raya, aby zbadał okoliczności śmierci prawników. Lomax odkrywa, że wszystkich pięciu zmarłych prawników zginęło w wątpliwych okolicznościach: dwóch w wypadku nurkowym, a pozostali trzej odpowiednio w wypadku samochodowym, wypadku podczas polowania i przez samobójstwo. Lomax ostrzega Mitcha, aby był ostrożny. Niedługo po przekazaniu raportu Mitchowi Lomax zostaje zamordowany. Krótko po tym, jak Mitch zdaje egzamin adwokacki, konfrontuje go agent FBI Wayne Tarrance. Mitch stopniowo dowiaduje się od FBI, że kancelaria jest w rzeczywistości częścią operacji „białych kołnierzyków” rodziny przestępczej Morolto z Chicago. Założyciel kancelarii, Anthony Bendini, był w rzeczywistości zięciem starego Morolto. Założył firmę w 1944 roku i od tego czasu zwabia nowych prawników z biednych rodzin obietnicami bogactwa i bezpieczeństwa. Chociaż duża część klientów kancelarii jest prawdziwa, partnerzy i starsi pracownicy są aktywnie zaangażowani w wielomilionowy oszustwo podatkowe i pranie brudnych pieniędzy. Kiedy prawnik dowiaduje się o rzeczywistych działaniach kancelarii, nie może jej opuścić. Żaden prawnik nie opuścił kancelarii żywy; pięciu, którzy próbowali odejść, zrobiło to po odkryciu powiązań firmy z organizacją przestępczą i zostało zabitych, aby zapobiec zdradzie tajemnic. Kozinski i Hodge byli w rzeczywistości w kontakcie z FBI w momencie swojej śmierci. Obalenie Moroltów jest tak wysokim priorytetem, że dyrektor FBI, F. Denton Voyles, osobiście angażuje się w sprawę. Mitch dowiaduje się, że jego dom, biuro i samochód są podsłuchiwane. Mitch i Abby są również rutynowo śledzeni, co sprawia, że jego spotkania z FBI są niebezpieczne. Presja ze strony kancelarii i FBI, która ostrzega go, że prawdopodobnie trafi do więzienia, jeśli ich zignoruje, zmusza Mitcha do szybkiego podjęcia decyzji. Desperacko szukając wyjścia i chcąc przy tym przeżyć, Mitch zawiera układ z FBI. Obiecuje zebrać wystarczające dowody, by oskarżyć kancelarię, w zamian za 2 miliony dolarów i uwolnienie jego brata Raya z więzienia. Mitch mówi Tarrance’owi, że może uzyskać wystarczające dowody, by natychmiast oskarżyć połowę kancelarii. Jednak te dowody udowodnią również, że kancelaria jest nieodłączną częścią spisku kryminalnego. Da to rządowi prawdopodobną przyczynę do uzyskania nakazów przeszukania budynku i dokumentów kancelarii, co z kolei dostarczy dowodów do całkowitego zniszczenia kancelarii i rodziny Morolto masowym aktem oskarżenia w oparciu o ustawę RICO. Aby to jednak zrobić, Mitch musi ujawnić informacje o swoich klientach, a tym samym zakończyć karierę prawnika (choć w rzeczywistości tajemnica adwokacka w większości stanów USA, w tym w Tennessee, nie ma zastosowania w sytuacjach, gdy prawnik wie, że popełniane jest przestępstwo). Współpracując z sekretarką i kochanką Lomaxa, Tammy Hemphill, Mitch zaczyna kopiować poufne dokumenty i planuje przekazać je FBI zgodnie z planem, ostatecznie kopiując 10 000 dokumentów. W tym samym czasie Mitch i Abby potajemnie planują uciec, gdy Mitch przekaże pliki, ponieważ nie ufają w pełni FBI, że ich ochroni. Tymczasem kancelaria zaczyna podejrzewać Mitcha. Dzięki pomocy Tarry’ego Rossa, aliasa „Alfred”, wysokiego rangą urzędnika FBI, który w rzeczywistości jest kretem dla innej rodziny przestępczej, odkrywają, że Mitch rzeczywiście współpracuje z FBI. Gdy Mitch dowiaduje się o tym, ucieka przed FBI i mafią wraz ze swoim bratem i żoną. Kradnie 10 milionów dolarów z konta bankowego kancelarii na Grand Cayman. Mitchowi udaje się uciec na Karaiby dzięki pomocy Barry’ego Abanksa, właściciela firmy nurkowej, którego syn zginął w incydencie, w którym Morolto zabili Kozinskiego i Hodga. Uzbrojeni w dowody zebrane przez Mitcha, FBI oskarża 51 obecnych i byłych członków kancelarii Bendini oraz 31 domniemanych członków rodziny Morolto o wszystko, od prania pieniędzy po oszustwa pocztowe. Na koniec Mitch, Abby i Ray ukrywają się i cicho cieszą się swoim nowym bogactwem na Karaibach.


Kolejna ofiara mordercy, będąc uzbrojoną, strzela do napastnika, który w wyniku odniesionych obrażeń ginie na miejscu. Sierżant Boxer i jej zespół pojawiają się na miejscu zbrodni w chwili śmierci sprawcy.[sep]Sierżant SFPD Lindsay Boxer i jej oddział ścigają mężczyznę, który podchodzi do młodych matek na parkingach centrów handlowych i zabija je oraz ich niemowlęta. Zdarza się to kilkakrotnie i wywołuje powszechną panikę. Mężczyzna nawiązuje kontakt i żąda okupu w wysokości 2 milionów dolarów w zamian za zaprzestanie zabijania. Uderza w tak przypadkowych miejscach i o tak przypadkowych porach, że mimo sprzeciwu Boxer policja decyduje się zapłacić okup. Boxer zostaje wybrana do dostarczenia okupu, a mężczyzna kieruje nią przez telefon komórkowy. Po zmuszeniu Boxer do rozebrania się do samej bielizny, aby udowodnić, że nie ma na sobie podsłuchu, mężczyzna każe jej jeździć po całym San Francisco. Podróż kończy się na moście Golden Gate, gdzie Boxer zrzuca walizkę z okupem do łodzi czekającej na dole. Straż Wybrzeża jest w stanie zatrzymać mężczyznę w łodzi, który okazuje się nie mieć związku z zabójstwami – powiedziano mu, że podjęcie walizki ma związek z filmem. Rozczarowany brakiem otrzymania okupu, mężczyzna zabija kolejną matkę i dziecko. Będąc na miejscu zbrodni, zostaje jednak zauważony przez właściciela sklepu na Fisherman's Wharf. Właściciel rozpoznaje go jako osobę, która wcześniej kupiła w jego sklepie telefon na kartę i przekazuje Boxer oraz jej zespołowi nagranie z monitoringu. Z nagrania Boxer i jej zespół identyfikują mężczyznę i zaczynają go ścigać. Zanim jednak zdążą go znaleźć, mężczyzna uderza ponownie. Tym razem wybrana przez niego kobieta była uzbrojona w pistolet kalibru 22 – nosiła go w odpowiedzi na panikę wywołaną strzelaninami. Kobieta strzela do mężczyzny, a ten umiera w momencie, gdy na miejscu pojawiają się Boxer i jej zespół. W drugim wątku fabularnym znana kobieca złodziejka, zwana „Hello Kitty”, włamuje się do domu starzejącego się aktora i jego żony, gdy ci jedzą kolację; żona aktora przypadkowo była koleżanką ze studiów prawniczych przyjaciółki Boxer, Yuki Castellano. Aktor i jego żona niespodziewanie wchodzą na górę, zmuszając złodziejkę do oczekiwania w szafie, aż zaśną, zanim będzie mogła uciec. Czeka, ale w trakcie ucieczki przewraca stół. Aktor wyciąga broń i szuka intruza, po czym wpada na pomysł, by zastrzelić swoją żonę w nadziei, że zrzuci winę na złodziejkę, która ucieka niezauważona przed zabójstwem. W trakcie śledztwa Boxer i jej zespół odkrywają, że aktor miał kochankę i chciał zakończyć małżeństwo, a morderstwo było tańsze niż rozwód. Skonfrontowany z dowodami, aktor fałszywie twierdzi, że postrzelił żonę w obronie własnej, po tym jak ona próbowała go zastrzelić. Ujawnia się również, że złodziejka jest w rzeczywistości nauczycielką w nieszęśliwym małżeństwie. Jest też zakochana w koleżance z pracy i włamuje się tylko po to, by zdobyć wystarczająco dużo pieniędzy, by mogła wraz z koleżanką uciec do innego kraju i zacząć nowe życie. Na końcu ujawnia się, że koleżanka, w której zakochała się złodziejka, jest również nieszczęśliwie zamężna – z mężczyzną, który zabijał matki i dzieci, którego ścigała Boxer.


Matka Rebekki była młodszą siostrą matki Maksa, co czyniło ich pierwotnie kuzynami. Ze względu na to, że ojciec Maksa uwodził swoją szwagierkę, Rebecca była jednak potencjalnie także jego przyrodnią siostrą.[sep]Opowieść Rebekki rozpoczyna się dwadzieścia lat po zakończeniu powieści du Maurier i zaczyna od tego samego klasycznego zdania: „Wczoraj we śnie znów byłam w Manderley”. Większość bohaterów oryginalnej powieści opuściła okolicę: Maximilian de Winter zginął w wypadku samochodowym przed rozpoczęciem tej kontynuacji, a pułkownik Julyan przeszedł na emeryturę i wieje spokojne życie w domu. Żadna z pozostałych postaci z oryginalnej powieści nie odgrywa znaczącej roli, choć niektóre pojawiają się epizodycznie. W oryginalnej powieści Rebecca została ostatecznie przedstawiona jako okrutna i rozwiązana kobieta, natomiast w tej kontynuacji ukazana jest jako dręczona dziewczyna, nawiedzana przez traumę z dzieciństwa i głęboko smutna mimo swojej zewnętrznej bezwzględności. Choć większość znajomych Rebekki z dorosłości (w tym jej późniejszy mąż, Maximilian de Winter) nie wiedziała o tym powiązaniu, jej matka była młodszą siostrą matki Maksa. Ojciec Maksa uwodził swoją młodą szwagierkę, zanim została w hańbie odesłana do Francji, co czyniło Rebekę potencjalnie przyrodnią siostrą Maksa, a także jego kuzynką. Jednak za ojca Rebekki powszechnie uchodził „Black Jack” Devlin, irlandzki hazardzista i spekulant. Podczas wczesnego dzieciństwa spędzonego w Bretanii Rebekę wychowywano w przekonaniu, że Devlin zginął podczas rejsu do Afryki Południowej, gdzie w rzeczywistości żył i inwestował w kopalnie diamentów. Ona i jej matka były utrzymywane z pieniędzy przesyłanych przez krewnych w Anglii. Kiedy była jeszcze małą dziewczynką, została zgwałcona przez chłopca ze swojej francuskiej wioski, co nauczyło ją nieufności, nienawiści i manipulowania mężczyznami, ale także samodzielności, asertywności i siły. Na koniec, czerpiąc częściową inspirację z bardziej pozytywnych ideałów Rebekki, Ellie Julyan odrzuca konwencjonalność swojego wiejskiego życia, by realizować własne marzenia i ambicje, podczas gdy Terence Gray godzi się ze swoją tożsamością i otwiera na miłość.