Johnis nie odzyskał Zaginionych Ksiąg Historii z biblioteki Teeleha podczas konfrontacji w Czarnym Lesie. Po powrocie do Lasu on i jego towarzysze zostali ukarani za porażkę oraz złożyli przysięgę wierności Qurongowi i Hordzie.[sep]Wybrani to książka napisana przez Teda Dekkera. Należy ona do cyklu Krąg, a Elyon (Bóg) stracił wiele lasów na rzecz Teeleha (Szatana). Zło wydaje się zwyciężać, a Horda – grupa ludzi o gnijącym ciele (słudzy diabła) – przejmuje większość Lasu. Thomas Hunter musi zebrać armię liczącą ponad 10 000 Leśnych Strażników, aby powstrzymać Hordę. Generałem Hordy jest Qurong, który pragnie pokonać wszystkie siedem lasów i zniszczyć wszystkich ludzi kochających wodę. Qurong otrzymuje informacje od zdrajcy w szeregach Leśnych Strażników. Zdrajca twierdzi, że wroga Strażnica szybko buduje swoje siły, ale Qurong uważa, że nie mają one żadnego znaczenia. Major Quronga nie zgadza się z nim, mówiąc, że młodzi są bardzo sprytni i w żadnym wypadku nie należy ich lekceważyć. Jednak Qurong wywiódł Leśnych Strażników w pole, ponieważ ci sądzą, że Horda zaatakuje ze Wschodu, i skierowali tam większość swoich sił. On jednak zaatakuje od Zachodu, unicestwi Strażników i zaskoczy ich. Horda zaatakuje w ciągu czterech dni, a Strażnicy muszą być gotowi do walki i zwycięstwa za wszelką cenę.

Tymczasem w Lesie dwunastu najsilniejszych rekrutów ma zagrać w grę, którą Thomas Hunter nazwał footballem. Ta gra zwana footballem pochodziła ze snu Huntera o jakiejś innej krainie. Piłka była wykonana z włosów Hordy, a te włosy Thomas otrzymał od ojca Johnisa, Ramosa. Matka Johnisa zginęła, gdy udała się na pustynię w poszukiwaniu lekarstwa dla Johnisa, który cierpiał na gorączkę. Poszła bez eskorty i uznano ją za zmarłą. Ramos, w furii, udał się na pustynię i w gniewie zabił kilku Łupieżców (członków Hordy), a następnie zabrał ich włosy, związał je i podarował Thomasowi. Johnis nie doszedł do siebie po tym incydencie i poszedł próbować zostać Leśnym Strażnikiem. Jednak został odrzucony ze względu na swój wzrost. Johnis więc poszedł i usiadł na boku. Obserwował drużyny grające w football, po 12 osób w każdej, uzbrojone w kije. Gdy football się zaczął, Silvie była pierwszą, która ruszyła po piłkę. Następnie linie drużyn footballowych zderzyły się, uderzając swoimi kijami o siebie. Jackov wtedy zaatakował Silvie, ale ona schyliła się, a piłka poleciała w powietrze i wprost w tłum ludzi atakujących się nawzajem. Wtedy piłka wypadła z góry ludzi walczących ze sobą i potoczyła się w stronę Johnisa. Johnis ukrył piłkę w pasie, a potem Thomas kazał wszystkim stanąć. Obiecał konia temu, kto znajdzie jego piłkę z Hordy. Thomas już wiedział, że Johnis ma piłkę, ale chciał coś udowodnić. Wielu ludzi nic nie robiło, ale Jackov próbował znaleźć piłkę, ale nie mógł, dopóki Johnis mu jej nie pokazał. Walczyli, a Jackov upadł na kolana. Tłum wiwatował na cześć Johnisa. Thomas Hunter wybrał wtedy cztery osoby, by dowodziły Strażą: byli to Billos, Silvie, Darsal i, ku zaskoczeniu, Johnis, który nie wiedział, co powiedzieć, ale ostatecznie wyraził zgodę i przyjął to powołanie.

Po wyborze Wybrani ruszyli na pustynię. Johnis musiał zdobyć jedzenie, które obejmowało korzeń taro, placki z sago i owoce. Podczas jazdy usłyszeli dziwny odgłos, a Johnis zobaczył postać z czerwonymi oczami i skrzydłami. Johnis pomyślał, że widział Szaitaiki. Wtedy grupa szybko pojechała dalej, ale się kłóciła. Nagle zobaczyli kilku Łupieżców. Johnis po raz kolejny miał wątpliwości co do bycia jednym z wybranych. Czwórka ostatecznie zabiła wszystkich pięciu z nich. Po tym dotarli do punktu Igal. Z tego punktu można było zobaczyć bardzo wiele. Podczas gdy rozmawiali w drodze, koń Silvie poczuł coś dziwnego. Było tam co najmniej 20 członków Hordy, a Johnis mógł powiedzieć tylko jedno: uciekać. Podczas ucieczki Johnis usłyszał głos: „Tędy! Tutaj!” Było to puszyste białe stworzenie przypominające nietoperza. Podążył za stworzeniem do szczeliny i odkrył, że to Roush. Dwa Roush przedstawiły się jako Michal i Gabil (imiona brzmią jak archaniołowie Michał i Gabriel). Troje rozmawiało przez chwilę, a Johnis dowiedział się, że może umrzeć, ponieważ Gabil powiedział mu, że większość wybranych w końcu ginie. Gabil chciał, aby Johnis obiecał mu, że przeżyje wystarczająco długo, aby znaleźć Zaginione Księgi Historii. Johnis obiecał, ale myślał, że to brzmi dziwnie.

Tymczasem w obozie Hordy Qurong był wściekły z powodu straty zabójców. Qurong chce śmierci Johnisa, ponieważ Thomas Hunter uważa, że Johnis może uratować ludzi; śmierć Johnisa zniszczy Huntera. W lesie Thomas martwił się o czterech wybranych. Mikil i Thomas martwili się rekrutami, uważając, że prawdopodobnie nie są wystarczająco silni, by walczyć z Hordą. Na pustyni Johnis był niepewny. Johnis wiedział, że ma niewiele cech, które wydawały się naprawdę dobre i czyniłyby go dobrym liderem. Johnis chciał ich zostawić i wrócić tą samą drogą, którą przyszedł. Johnis znał przejście, którym mógł pójść, dzięki Roush. Wszyscy dziwnie na niego patrzyli, gdy Johnis wspomniał o Roush; Billos powiedział wtedy, że Johnis oszalał. Grupa kłóciła się przez długi czas, ale Darsal powiedziała, że jest najstarsza i że wracają. Wtedy Szaitaiki pojawiły się ponownie na klifie. Następnie Billos został porwany, a Darsal chciała go uratować. Johnis wiedział, że nie nie żyje, i on też chciał go uratować.

Tymczasem w lesie Thomas wciąż chodził w kółko w sali wojennej. Nie było żadnego śladu po nich i było ciemno. Wtedy Ramos, ojciec Johnisa, pojawił się w pokoju. Nie był zadowolony z faktu, że nie wiedzieli, gdzie jest jego syn. Thomas wtedy wezwał Mikil, by zebrać 100 najlepszych wojowników, ponieważ mieli wkrótce wyruszyć. Gdy trójka jechała po pustyni, Darsal miała wątpliwości co do udania się po ratunek Billosa. Johnis chciał uratować Billosa. Johnis powiedział wtedy coś głupiego: by podążyć za nim do piekła, a ich przeznaczeniem jest ruszyć na pustynię i uratować Billosa. Silvie i Darsal nadal się nie zgadzały. Johnis opowiedział im historię z Roush, i to sprawiło, że się zgodzili, ale Darsal, jak myślał Johnis, przejęła dowodzenie nad grupą. Po przejechaniu pewnego dystansu poszli spać, a Johnis opowiedział im więcej o spotkaniu z Roush. W tym samym czasie Billos był z Hordą. Był prowadzony do Quronga rano i był przerażony. Potem, gdy był sam, coś przecinało płótno namiotu. Billos myślał, że to Darsal. Nie mógł rozpoznać, co to było, ale już nie było go w namiocie.

Rano Johnis i Silvie byli obudzeni. Żaden z nich nie wiedział, gdzie podziała się Darsal. Wtedy Darsal pojawiła się za nimi, a Johnis zrozumiał, że zaczyna ona stawać się podobna do Łupieżcy. Tak samo było z Silvie. Następnego ranka Johnis nie mógł się ruszyć. Johnis czuł się totalnym idiotą. Nikt nie zaprzeczył. Gdy tego dnia spali, Johnis spał na księdze. Miał ranę na głowie od Jackova, a krew zmieszana z Księgą Historii nie była dobrą rzeczą. Tymczasem w obozie Hordy Qurong nie był zadowolony z powodu ucieczki więźnia Billosa. Qurong był jednak zajęty rozmową z zdrajcą, który dostarczył Qurongowi mnóstwo informacji. Thomas Hunter był w punkcie Igal i niedawno znalazł dodatkowego konia Billosa i wodę dla konia. Thomas myślał, że trójka pojechała na pustynię, ale jego generał doradził, że tylko głupcy robiliby taką głupią rzecz. Ramos wtedy pędził przez pustynię i zobaczył Thomasa, pytając, czy jest jakikolwiek ślad po czwórce. Thomas odpowiedział, że na razie nie ma żadnego śladu. Ramos chciał zorganizować wyprawę i Thomas też, ale do tego czasu czwórka stałaby się już Łupieżcami. Ramos spanikował, ponieważ chciał, aby jego syn przeżył. Był zły na Thomasa za nieorganizowanie wyprawy dla jego syna. Nie chciał stracić syna tak, jak stracił żonę na rzecz Łupieżców. Thomas przypomniał mu, że córka Ramosa zostanie bez ojca, jeśli Ramos pojedzie. Ramos, który był bardzo nieszczęśliwy, odjechał gwałtownie na swoim koniu. Thomas zapytał, czy Ramos jest sierżantem, odpowiedź brzmiała tak, i Thomas powiedział, że on jest kapitanem i otrzymuje swoje honory.

Johnis był coraz bliżej stania się Łupieżcą, tak samo jak Darsal i Silvie. Johnis, śniąc, miał koszmar z bestią, prawdopodobnie Teelehem (diabłem). Johnis chciał obudzić się z tego koszmaru. Wtedy jego sen zmienił się w coś spokojnego, ale potem znowu w ten sam koszmar. Wtedy się obudził, a Silvie była w strasznym stanie. Obudził ją też, a także siebie i Darsal. Jechali dalej, dopóki nie zobaczyli oazy z palmami i wodą. Pod gdy trójka piła wodę, Johnis zobaczył Roush, a Darsal i Silvie uwierzyły. (W pewnym sensie, tak jak niewierny Tomasz, zobaczył i uwierzył.) Podczas rozmowy Silvie zobaczyła skałę, która pokazała im drogę do Mrocznego poza błękitem. Silwie zanurzyła głowę w wodzie i zobaczyła coś. Johnis i Darsal zrobili to samo i zanurzyli głowy pod wodę. Widzieli obraz jakiejś ludzkiej bestii z Księgami Historii. Troje się pokłóciło; Darsal poszła sama, a Johnis i Silvie inną drogą, do drugiej Zaginionej Księgi. Dwoje dużo rozmawiało, gdy ich konie jechały po pustyni, i oboje byli przerażeni. W tym samym czasie Darsal zgubiła się. Wtedy coś zabiło jej konia. Coś ją atakowało, a coś ją ciąło. Zemdlała. O zmroku Johnis i Silvie jechali przez kilka godzin zanim zasnęli. Gdy Johnis się obudził, Silvie pokazywała mu coś dziwnego na niebie. Były to nietoperze Szaitaiki, a z nich biło czerwone światło. Coś było nie tak i przygotowywali się do ich pościgu. Silvie zauważyła coś dziwnego. Nietoperze siedziały na czymś czarnym, co sprawiało wrażenie, jakby cały świat był na krawędzi; Johnis wiedział, że to musiał być Czarny Las. Johnis i Silvie pojechali wtedy do Czarnego Lasu. Ku zaskoczeniu, nietoperze siedziały na gałęziach i pozwoliły Johnisowi i Silvie przejść. Gdy wjeżdżali do lasu, usłyszeli kilka krzyków. Weszli na stadion i na środku boiska było koło, a przywiązani do niego byli Billos i Darsal. Nietoperze latały po trybunach, a Johnis wiedział, że to pułapka. Gdy Johnis i Silvie patrzyli, coś podeszło do Johnisa, a był to Teeleh. Gdy nietoperze spowrotem uderzyły dwójkę, przywracając im przytomność, Darsal była żałowała, a Billos myślał, że Johnis przyszedł umrzeć z nim (Stracił zmysły). Mieli zostać utopieni w wodzie, a Johnis chciał ich powstrzymać. Powiedział Teelehowi, że powie mu, gdzie jest Księga Historii, a Teeleh ostatecznie ich wypuścił. Tymczasem Johnis obiecał pozostać przy życiu, a Johnis usłyszał legendę, że Teeleh był pięknym stworzeniem stworzonym przez Elyona, w rzeczywistości najpiękniejszym. Teraz Teeleh był brzydkim stworzeniem. (W odniesieniu do Biblii, Lucyfer był pięknym aniołem stworzonym przez Boga, dopóki nie nie zgodził się z Bogiem i stał się znany jako Szatan.)

Następnie, gdy inni trzej pojechali, Johnis odmówił podania Teelehowi lokalizacji książki, a Teeleh był wściekły. Johnis wciąż odmawiał, a Teeleh był coraz bardziej zły. Wtedy Johnis został zaatakowany i przewrócony. Następnie, gdy Silvie i inni dwaj jechali na pustynię, nietoperze ich atakowały. Silvie też została schwytana i zemdlała. Gdy się obudziła, ona i Johnis byli na tym samym kole, związani, tak jak Billos i Darsal. Dwoje płakało i było w łzach. Johnis ujawnił lokalizację książek. Teeleh odzyskał swoje dwie książki. Nad pustynią Gabil zobaczył dwóch innych wybranych, Darsal i Billos, którzy całkowicie stracili zmysły. Gabil kazał im wykąpać się w wodzie Elyona, aby odzyskać rozum. Gabil powiedział im, że wrócą, ale Billos się nie zgodził. Darsal zgodziła się, ponieważ Johnis ich uratował. Gabil powiedział im, że wie, czego czarne nietoperze bały się najbardziej. Qurong przygotowywał swoje siły do bitwy z Leśną Strażą. Zdrajca wiedział, że wszystko gotowe, a Qurong był tak gotowy, jak tylko mógł być. Tymczasem nietoperz Szaitaiki podał swoje imię Johnisowi, a to imię brzmiało Alucard. Podczas rozmowy wybuchł pożar, a każdy nietoperz był w panice, w tym Alucard i najtwardsze nietoperze. Na niebie Gabil i dwaj inni wybrani obserwowali. Zaczęli atakować nietoperze. Po tym znaleźli Johnisa i Silvie i polali ich uzdrawiającą wodą. Wtedy Johnis powiedział im, że idą po książki.

Tymczasem Thomas rozmawiał z Mikil o tym ogniu z zachodniego horyzontu, i to nie wygląda dobrze. Mikil myśli, że ci czterej nie żyją, a Thomas tak nie uważa. W odpowiedzi Mikil otrzymał rozkaz, by zabrać 10 najlepszych wojowników i dodatkową wodę, i jechać tylko na 1 dzień. Johnis tymczasem przypomniał sobie coś, co Alucard mu powiedział, a mianowicie, że siedziba Teeleha jest na dole. Zobaczył coś i wiedział, że to jest siedziba Teeleha. Johnis szedł sam, a Darsal dała Johnisowi zapałki. Johnis zszedł po schodach do pokoju, wbrew własnej woli. Pokój był wypełniony książkami i innymi przedmiotami. Johnis pomyślał, że to musi być biblioteka lub pokój Teeleha. Johnis wtedy znalazł dwie Księgi Historii. Johnis wtedy wyszedł po schodach i nagle pojawiło się dziesiątki Szaitaiki i miały odebrać te książki z powrotem. Wybrani stanęli razem, a Johnis po raz pierwszy prawdziwie zobaczył Teeleha. Teeleh, siedzący wysoko na gałęzi, kazał nietoperzom zaatakować wybranych i rozszarpać ich na kawałki. Wtedy pojawiło się dziesiątki Roush, by walczyć z nietoperzami. Nietoperze i Roush zderzyły się w walce, a Gabil kazał im jechać do stawu, do lasu, i nie przestawać, dopóki nie dotrą do lasu. Gdy czwórka wyjeżdżała, nietoperze zabijały Roush. Tymczasem Qurong zobaczył dym i pomyślał, że to czarna magia. Zdrajca wiedział, że wkrótce nadejdzie rzeź. Qurong wiedział, że nadejdzie rzeź Leśnej Straży. Tego samego dnia, na stadionie, Marie, córka Thomasa Strażnika, powiedziała, że ich znaleziono. Na początku Thomas nie w to uwierzył, ale zobaczył cztery kaktusy i czterech wybranych. Zbierał się tłum. Wtedy Ramos, ojciec Johnisa, pojawił się i był przepełniony radością. Każdy z nich został sierżantem. Podczas świętowania Michal powiedział Johnisowi więcej o 7 Zaginionych Księgach Historii i że teraz jest 6 Czarnych Lasów, ponieważ Johnis zniszczył najmniejszy las. Johnis nie mógł nikomu powiedzieć o Księgach Historii ani o czarnych lasach, a po krótkiej rozmowie Michal odszedł. Niedługo potem Silvie podeszła do Johnisa z czymś od Michala Rousha. Był to pierścień matki Johnisa. Johnis wiedział, że to oznacza, że jego matka żyje, a nie nie żyje. Została wzięta jako zakładnik i być może teraz jest Łupieżcą. Następnie Billos podeszedł do Johnisa i powiedział mu, że Billos wie, że Johnis zasługuje na większy szacunek niż jakikolwiek inny z wybranych. Johnis pomyślał, że powinni wszyscy złożyć przysięgę. Wszyscy przysięgli zdobyć 5 Zaginionych Ksiąg Historii, zniszczyć wrogów i wypełnić swoje przeznaczenie.


Podczas ostatecznego szturmu na Zamek Brass, Wojownik w Czarnym Jetu i Złocie uruchamia urządzenie z Soryandum. Akcja ta powoduje zniszczenie zamku, co prowadzi do śmierci mieszkańców Kamargu z rąk sił Ciemnego Imperium.[sep]Udając się na zachód, z powrotem do Kamargu i do Yisseldy, Dorian Hawkmoon i Oladahn znajdują się w opustoszałym mieście Soryandum. Oladahn znika podczas polowania, a w poszukiwaniu go Hawkmoon dostrzega ornitopter Ciemnego Imperium Granbretanu. Oladahn zostaje schwytany przez siły Ciemnego Imperium, dowodzone przez zbuntowanego Francuza Huillama d'Averca, ale niewytłumaczalnie przeżywa upadek, który powinien być śmiertelny, uciekając przez rzucenie się z wieży. Hawkmoon i Oladahn walczą z wojownikami Ciemnego Imperium, ale ostatecznie ulegają przewadze liczebnej. Hawkmoon i Oladahn zostają uwięzieni i oczekują na ornitopter, który ma ich przetransportować do Sycylii. Oladahn ujawnia, że został uratowany z upadku przez duchy, a te zjawy pojawiają się ponownie i uwalniają parę. Zjawy to mieszkańcy Soryandum, przekształceni przez własną naukę tak, by istnieć w innym wymiarze. D'Averc planuje zrównać Soryandum z ziemią, co zniszczyłoby zjawy, dlatego wzywają Hawkmoona, by im pomógł odzyskać parę starych maszyn Soryandum. Kiedy przenosili się do tego wymiaru, zjawy ukryły maszyny i powierzyły ich strzeżenie mechanicznemu bestiowi, którego Hawkmoon będzie musiał pokonać. Hawkmoon i Oladahn znajdują magazyn maszyn i pokonują mechaniczne bestię, oślepiając je. Odzyskują dwie maszyny, ale mechaniczne bestia podąża za nimi. Hawkmoon i Oladahn zwracają maszyny zjawom, które używają jednej, by przenieść całe miasto Soryandum do innego wymiaru, ofiarowując drugą maszynę Hawkmoonowi do jego własnego użytku. Tymczasem siły Ciemnego Imperium są atakowane przez mechaniczne bestie, a Hawkmoon i Oladahn uciekają. Para kontynuuje podróż, zatrzymując się następnie w mieście Birachek. Później Hawkmoon i Oladahn uzyskują przejazd u kapitana Mouso na statku „The Smiling Girl”, płynącym na Krym. Podczas podróży zabierają na pokład rozbitka d'Averca, a Hawkmoon zamierza trzymać go jako zakładnika. „The Smiling Girl” zostaje zaatakowana przez statek piracki należący do Moskiewskiego Kultu Szalonego Boga. Podczas ataku Hawkmoon, Oladahn i d'Averc zdobywają statek należący do Kultu Szalonego Boga. Wśród łupów w ładowni Hawkmoon znajduje pierścionek zaręczynowy, który podarował Yisseldzie, i obawia się o jej bezpieczeństwo. Trio bierze do niewoli jednego z kultystów i dowiaduje się, że są to niewinni marynarze, którzy są odurzani, by popełniać akty gwałtownego piractwa. Hawkmoon, Oladahn i d'Averc zastawiają pułapkę, by schwytać kapitana kultystów, Szagarowa, i ten informuje ich, że każda schwytana kobieta została zabrana do samego Szalonego Boga. Szagarov zostaje zabity, a statek piracki podpalony, podczas gdy trio ucieka szalupą i kieruje się w stronę Ukrainy i Szalonego Boga. Hawkmoon, Oladahn i d'Averc docierają do brzegu i znajdują tam czekającego na nich Wojownika w Czarnym Jetu i Złocie. Ponownie Wojownik informuje Hawkmoona, że jest sługą Runopięku, a że oprócz uratowania porwanej Yisseldy musi również odzyskać Czerwony Amulet – artefakt powiązany z Runopiękiem, który daje moc swoim sługom, a innym szaleństwo. Hawkmoon, Oladahn, d'Averc i Wojownik w Czarnym Jetu i Złocie wkraczają głębiej w Ukrainę, po drodze przekraczając tajemniczy Pulsujący Most i napotykając ślady sił Ciemnego Imperium. Docierają do zamku Szalonego Boga i pokonują grupę wojowniczek, ale w innych częściach zamku znajdują się już zwłoki. Hawkmoon wchodzi do zamku i staje twarzą w twarz ze Szalonym Bogiem, Stalnikowem, który nakazuje zahipnotyzowanej Yisseldzie zaatakować go. W chwili klęski Stalnikov uwalnia Yisseldę ze swojego wpływu, ale Hawkmoon i tak atakuje i zabija go. Yisselda informuje Hawkmoona, że Von Villach został zabity przez siły Ciemnego Imperium, a Hrabia Brass jest ciężko chory. Zamek Szalonego Boga jest szturmowany przez wojska Granbretanu, a gdy oskarżają d'Averca o zdradę, ten postanawia połączyć siły z Hawkmoonem. Wojownik w Czarnym Jetu i Złocie przekonuje Hawkmoona, by założył Czerwony Amulet, mówiąc, że to jego jedyna szansa na ucieczkę z zamku. Wspierany mocą Czerwonego Amuletu Hawkmoon przedziera się przez walkę z sali Szalonego Boga. Na dziedzińcu zamku grupa jest atakowana przez więcej wojowników Ciemnego Imperium, ale Hawkmoon używa Czerwonego Amuletu, by rozkazać pozostałym wojowniczkom Szalonego Boga zaatakować ich. Hawkmoon używa mocy Czerwonego Amuletu, by rozkazać mutantom wojennym jaguarom Szalonego Boga, i ucieka z zamku wraz z Yisseldą, Oladahnem i d'Avercem. W drodze jednak oddzielają się od Wojownika w Czarnym Jetu i Złocie, który próbował odzyskać mechaniczne urządzenie, które Hawkmoon otrzymał od zjaw Soryandum. Grupa podróżuje dalej w góry Karpat, gdzie są atakowane przez siły Ciemnego Imperium i zmuszone do uwolnienia swoich wojennych jaguarów podczas bitwy. Przybywając do miasta Zorvanemi, działają pod przykrywką grupy świętych mężów, ale po zabiciu kilku żołnierzy Ciemnego Imperium w bójce w tawernie decydują się założyć zbroje i udawać wojowników Granbretanu pod wodzą d'Averca. Grupa jedzie dalej w głąb Shekii i dołącza do obozu sił Ciemnego Imperium gromadzących się pod miastem Bradichla. D'Averc opuszcza grupę i zdradza ich, co prowadzi do ich schwytania. Hawkmoon, Yisselda i Oladahn zostają postawieni przed Baronem Meliadusem, który przeżył bitwę pod Hamadanem. Rozkazuje zakuć trójkę w łańcuchy i przysięga zabrać ich z powrotem do Granbretanu, zatrzymując się po drodze, aby być świadkiem upadku Kamargu. Przybywając do Kamargu, Baron Meliadus rozkazuje swoim siłom rozpocząć ostateczny szturm. W nocy d'Averc ujawnia swoje prawdziwe lojalności, odurzając strażników i uwalniając Hawkmoona, Yisseldę i Oladahna. Grupa przejeżdża przez siły Ciemnego Imperium do Kamargu, choć d'Averc zostaje ranny w trakcie. Przybywając do Zamku Brass, widok powróconej Yisseldy i Hawkmoona wystarcza, by wyleczyć Hrabiego Brassa z choroby ducha, która go dręczyła, i wraz z Hawkmoonem rusza, by poprowadzić swoje siły w obronie Kamargu. Jednak po opuszczeniu Zamku Brass są świadkami zniszczenia ostatniej z ich wojennych wież, a Kamarg wydaje się być bliski upadku. Wspierany mocą Czerwonego Amuletu Hawkmoon pomaga odeprzeć siły Ciemnego Imperium z powrotem do granic Kamargu. Siły Kamargu regroupują się w Zamku Brass, a siły Ciemnego Imperium rozpoczynają oblężenie. Wojownik w Czarnym Jetu i Złocie pojawia się ponownie w Zamku Brass i przekazuje Hawkmoonowi urządzenie do zakrzywiania wymiarów ludu Soryandum. Siły Ciemnego Imperium rozpoczynają ostateczny szturm na Zamek Brass, ale Wojownik w Czarnym Jetu i Złocie aktywuje maszynę Soryandum i przenosi zamek do innego wymiaru. Lud Kamargu jest na razie bezpieczny, ale Baron Meliadus przysięga poznać sposób, by podążyć za nimi, a Hawkmoon wie, że musi wrócić, by ponownie walczyć.


W alternatywnym świecie mężczyźni naturalnie umierają w wyniku stosunku płciowego, a czas płynie w innym tempie niż w rzeczywistości Greena. Czterodniowa podróż bohatera do tamtego wymiaru skutkowała ponad miesięczną nieobecnością w jego własnym świecie.[sep]Pan Green budzi się, odkrywając, że jego dziewczyna, Lara Morgan, opuściła ich mieszkanie. Walcząc z kacem, znajduje tajemniczą notatkę pozostawioną przez nią, zawierającą niewiele poza ostrzeżeniem przed wejściem do pewnych „znaczących” drzwi oraz bezsensownymi instrukcjami dotyczącymi opuszczania ich, jeśli się przez nie przejdzie. Green natychmiast wyrusza na poszukiwania kobiety, którą zna dopiero od kilku dni, ale już zdążył pokochać. Jego poszukiwania prowadzą go przez jedne z takich drzwi do alternatywnego świata, co Greenowi uświadamiają wyraźne elementy, takie jak nietypowa waluta. Wypadek trafia Greena do szpitala psychiatrycznego, gdzie spotyka radykała ze swojego świata używającego imienia William North (pacjenta), boksera o imieniu Joe Joeseph oraz jego menedżera Eddiego Walsha (również pacjenta). North organizuje ucieczkę ze szpitala, w towarzystwie Greena i wykorzystując Walsha, który sam ucieka. Dwaj mężczyźni znajdują schronienie w Grand Hotelu na przedmieściach miasta, podczas gdy Green zaczyna zdawać sobie sprawę, jak niebezpiecznym człowiekiem stał się dłużny. North zabiera go na sztukę w towarzystwie członków swojej grupy rewolucyjnej, na którą przepada policja. Green i North cudem unikają schwytania i śmierci, choć tracą się z oczu. Green wraca do hotelu, w paranoji obawiając się schwytania przez policję. Odkrywa, że lekarz, u którego konsultuje się w sprawie drobnych poparzeń odniesionych podczas nalotu i późniejszego pożaru w teatrze, kelnerka w restauracji hotelowej, a nawet fryzjerka w salonie fryzjerskim znajdującym się poniżej, wszyscy wydają się pracować dla policji, która go śledzi. Opuszcza hotel, mając nadzieję na dowiedzenie się więcej, ale po powrocie jest zamykany na zewnątrz i musi zgodzić się na podwiezienie samochodem przez kelnerkę, Fanny. Udają się do włoskiej restauracji, którą Green rozpoznaje jako pochodzącą ze swojego świata. On i Fanny dyskutują o tym, co mało wiedzą o gangu Northa, dwóch światach i Larze. Alternatywny świat jest niemal identyczny z jego, współczesnej Ameryki, z wyjątkiem kilku różnic społecznych i fizycznych. Ludzie z „Tam” (jak Green zaczyna to nazywać) są fizycznie identyczni z ludźmi stąd, z tą różnicą, że tam mężczyźni naturalnie umierają w wyniku seksu. Technologia wydaje się ogólnie gorsza Tam, choć istnieją pewne anomalie, takie jak pozornie magiczne i niezwykle wymowne lalki-roboty, być może wynalezione w celu zaspokojenia potrzeb matriarchatu. Drogi i budynki wydają się być w podobnych miejscach, choć zajmowane przez inne zakłady i klientów. Czas upływa znacznie szybciej Tutaj, choć oba światy wydają się być w tej samej ogólnej epoce. Nie ma żadnych oznak podczas przechodzenia między światami, choć drzwi między nimi wydają się dostępne tylko dla określonych osób i tych, których oni znają. Przedmioty mogą towarzyszyć ludziom w podróży między światami, choć mogą ostatecznie wrócić do świata swojego pochodzenia. Gdy opuszczają restaurację, Green wraca do swojego świata przez jej drzwi, ale Fanny nieświadomie stosuje wspomniane wcześniej instrukcje Lary i pozostaje w swoim. Green odkrywa, że choć przebywał w alternatywnym świecie może przez cztery dni, w swoim był nieobecny przez ponad miesiąc. Jest informowany, że musi przejść badanie lekarskie przed powrotem do pracy, i w trakcie niego ujawnia się, że teraz odbył już osiem wizyt u psychiatry z powodu „załamania nerwowego”. Jest hospitalizowany, ale zwolniony po przyznaniu, że alternatywny świat był najprawdopodobniej snem. Przez kolejne kilka lat wraca do swojego poprzedniego życia jako sprzedawca, zapominając o Larze i Tam. Na krótko trafia z powrotem do innego świata podczas zakupów i przypomina sobie o jego istnieniu. Krótko po powrocie do swojego świata kontaktuje się z nim Lara. Spotykają się we włoskiej restauracji i po pewnych namowach ujawnia mu więcej o sobie i innym świecie. W całej historii Green napotykał wskazówki, że jego dziewczyna istnieje w obu światach. Pojawiała się jako lalka, którą znalazł w innym świecie, w jego telewizji w pierwszym szpitalu, jako pasierbica Klamma (członka gabinetu prezydenckiego poszukującego Northa), jako sławna aktorka i modelka Tam, a była również określana Tam jako „bogini”. Teraz przyjęła alias recepcjonistki Lory Masterman w gabinecie jego psychiatry. Przyznaje, że jest nieśmiertelną istotą z innego świata, okazjonalnie dołączającą do jego świata, aby cieszyć się związkami z mężczyznami, z którymi mogłaby spać bez zabijania ich, takimi jak Green, Klamm i kapitan statku z XIX wieku. Lara ucieka od Greena przez drzwi restauracji i ponownie wchodzą do alternatywnego świata. Spotykają się ponownie na walce bokserskiej, gdzie Joe próbuje zdobyć tytuł mistrza wagi ciężkiej, a North wykorzystuje to jako polityczny zabieg reklamowy. North przerywa walkę strzałami, być może próbując zabić Greena, ale zostaje powstrzymany przez Joego po krótkiej bójce. Green zostaje zabrany do szpitala z powodu odniesionych obrażeń i spotyka się z Fanny. Otrzymuje instrukcję, aby go pilnowała, ale on wymyka się jej spod opieki. Powieść kończy się wyjazdem Greena z miasta taksówką, nadal w alternatywnym świecie, gotowym rozpocząć nowe życie wolne od ciężarów starego.


Rodzina Wolf zamierza wykorzystać nanotechnologię do wzmocnienia Szelfu Lodowego Rossa, co ma ustabilizować prądy oceaniczne i ocalić obecną cywilizację. W celu ratowania ludzkości zbudowali cztery ogromne statki. Dirk Pitt ostatecznie wspiera ten plan, umożliwiając przywódcom spisku bezpieczną ucieczkę z Antarktydy.[sep]W 7120 r. p.n.e. kometa uderza w Amerykę Północną, tworząc Zatokę Hudsona, gwałtownie kończąc ostatnią epokę lodowcową i powodując globalne zaburzenia geologiczne i środowiskowe. Kilka zaawansowanych cywilizacji zostaje zniszczonych. W 1858 r. n.e. statek wielorybniczy odkrywa zamrożony w antarktycznym lodzie statek handlowy z lat 70. XVIII wieku. Podobnie jak w większości powieści z tej serii, te dziwnie zestawione sceny otwierające stają się kluczowymi elementami fabuły w jej dalszym rozwoju. Grupa amerykańskich naukowców odkrywa tajemniczą podziemną komorę w Kolorado, a następnie zostaje zaatakowana przez grupę „rabusiów grobowców”. Napastnicy zostawiają ich, by utonęli, ale na szczęście dyrektor projektów specjalnych Narodowej Agencji Podwodnej i Morskiej (NUMA), Dirk Pitt, znajduje się w pobliżu i ratuje naukowców. Naukowcom udaje się uratować wspaniale rzeźbioną czaszkę z polerowanego obsydianu (zob. kryształowa czaszka). Wydaje się unikalna, ale ciekawie, odkryto istnienie kolejnej – w prywatnej kolekcji potomka kapitana statku wielorybniczego ze scen otwierających powieść. Dirk i Al Giordino przejmują czaszkę potomka, a oba przedmioty trafiają do NUMA w celu zbadania i analizy. W organizacji powstaje teoria, czy pochodzą one z Atlantydy. Al i Rudi Gunn docierają do odległej wyspy i odkrywają kolejną inskrypcję w komorze, która mieściła drugą czaszkę, a za nią większą komorę. Znajdują tam idealnie zmumifikowane mężczyzn i kobiety z epoki przedhellenistycznej, otoczone fryzami przedstawiającymi egzotyczne miasta i dziwne, mityczne zwierzęta. Zostają również zaatakowani przez „rabusiów grobowców”, ale udaje im się ich pokonać. Tymczasem Pitt przebywa na lodołamaczu na Antarktydzie, poszukując statku handlowego z lat 70. XVIII wieku. Statek zostaje odnaleziony, ale Pitt ledwo uchodzi z katastrofy po ataku niemieckiego U-Boota, który zaginął w 1945 roku. U-Boot zostaje zniszczony przez amerykański okręt podwodny z napędem jądrowym, a Pitt odzyskuje ciało pięknej oficer, nurkując do wraku. W siedzibie NUMA przebadano czaszki. Wewnątrz obu znajdują się geometrycznie idealne globusy. Jednak kontynenty znajdują się w innych miejscach; w szczególności Antarktyda jest teraz niemal umiarkowana. Linie brzegowe są również inne, wysunięte dalej w morze. Symbole inskrypcji wprowadzono do komputerów i oczekuje na tłumaczenia. Pitt wraca do Waszyngtonu i przerywa kradzież najnowszego raportu z biura dyrektora NUMA. Po krótkim pościgu Pitt pokonuje złodzieja i odkrywa piękną siostrę bliźniaczkę oficer z U-Boota. Testy krwi obu kobiet pokazują, że nie tylko są genetycznie identyczne, ale ich organizmy są tak odporne, że pozwalają im na długą naturalną długość życia. Kobiety są krewnymi, ale nie siostrami. Obie są członkiniami rodziny Wolf, która z kolei wywodzi się od nazistowskich uciekinierów z Syrii. Wolfowie prowadzą Destiny Enterprises, korporację z siedzibą w Argentynie, o której mówi się, że obejmuje Fourth Empire Holdings z nazistowskich Niemiec. Pitt podejrzewa niedobre intencje. Następnego ranka wyniki są gotowe. Okazuje się, że komory są dziełem cywilizacji nazywającej siebie Amenes (wymawiane Ah-Mini-Iz). Naród żeglarzy, kupców i mędrców odkryli i handlowali z większością świata, zostawiając nadmorskie miasteczka wszędzie, gdzie się udawali. Jednak pod koniec plejstocenu w Ziemię uderzyła kometa, kończąc epokę lodowcową. Spowodowało to serię fal tsunami na całym świecie, która zniszczyła większość ich cywilizacji – a dzięki rozpoczętej urbanizacji również większość ich cywilizowanych współczesnych. Ocaleni znajdowali się na wyżynach i zazwyczaj byli mniej zaawansowani. Jednak niektórzy z Amenes przetrwali w odizolowanych enklawach. Zrzeszając się w rodzaju kapłaństwa, starali się przekazać swoją wiedzę o świecie, architekturze, astrologii, nawigacji i historii. Jednak wiedza była przekazywana nieudolnie i w wyniku tego zniekształcona. Zniechęceni kapłani zachowali większość swojej wiedzy w serii zamkniętych wewnętrznych skarbców, podobnych do tego znalezionego w Kolorado, a następnie zniknęli z kart historii. Ale kometa, która zniszczyła ich społeczeństwo, miała bliźniaka. Zgodnie z ich imponującymi modelami matematycznymi, bliźniak miał wrócić za około 9000 lat – czyli wkrótce – i wywołać podobne skutki. Dane są przekazane do obserwatorium w celu analizy. W tym czasie Dirk spotyka Karla Wolfa, dyrektora generalnego Destiny Enterprises Limited, który jest bezpośrednim potomkiem Ulricha Wolfa, pułkownika SS. Gdy Dirk wspomina o potencjalnej katastrofie i stracie życia, jakiej będzie ona dotyczyć, Wolf daje odpowiedź, która wydaje się sugerować, że jego rodzina może w rzeczywistości planować czerpanie zysków z katastrofy. Dane z obserwatorium wracają: przepowiednia jest fałszywa. Kometa w rzeczywistości powróci na Ziemię za kilka tysięcy lat i minie planetę całkowicie. Rozmyślając nad komentarzem Wolfa, badacze NUMA zauważają, że Destiny inwestuje dużo kapitału w serię ogromnych statków. Wolfowie stworzyli cztery supersamochody, by uratować siebie przed kataklizmem, oraz wszystko, co niezbędne dla przyszłej cywilizacji. Dirk Pitt i Al Giordino zwiedzają jeden ze statków, ratując ponownie jedną z naukowców z Kolorado, która została schwytana ze względu na swoją zdolność do odczytywania inskrypcji Amenes. Oprócz tego do wiadomości dochodzą informacje związane z ośrodkiem badań nanotechnologii na Antarktydzie. Według niektórych źródeł ośrodek został zbudowany na ruinach miasta Amenes znalezionego tam przez nazistowskich archeologów przed II wojną światową. Miał służyć jako baza okrętów podwodnych, ale nigdy nie został użyty. Ostatecznie wychodzi na jaw plan: złoczyńcy zamierzają użyć nanotechnologii, by oddzielić Szelf Lodowy Rossa od antarktydzkiego lądu. Utrata tak dużej masy zdestabilizuje prądy oceaniczne półkuli południowej i zaburzy równowagę planety (teoria przesunięcia biegunów). W wynikającej z tego fali trzęsień ziemi i tsunami populacja zostałaby zdziesiątkowana, a cywilizacja zawaliłaby się. Dirk i jego przyjaciele podróżują tam natychmiast, ale ich środek transportu ulega awarii. Spotykają bogatego ekscentryka o imieniu „Tata” (Clive Cussler), który jest tam z zespołem, by odzyskać gigantyczny Antarktyczny Śnieżny Krążownik pozostawiony tam w 1940 roku podczas trzeciej wyprawy antarktycznej admirała Byrda. Używając Śnieżnego Krążownika, udaje im się dotrzeć resztę drogi do bazy złoczyńców w starożytnym mieście Amenes. Tam wyłączają nanotechnologię na kilka minut przed terminem, a władze przybywają, by zabezpieczyć bazę. Dirk zmusza Karla Wolfa i jego krewnych do opuszczenia bazy pieszo w środku zamieci śnieżnej, a wkrótce potem umierają z powodu hipotermii.


W trakcie oblężenia Feinster Eragon otrzymuje wizję, w której Galbatorix wykorzystuje Murtagha do zabicia Oromisa, co kończy się również śmiercią Glaedra. Równolegle do tych wydarzeń Arya zabija Cienia Varauga, którego stworzyli magowie broniący miasta.[sep]Brisingr rozpoczyna się, gdy Eragon, Saphira i Roran wyruszają do Helgrind, sanktuarium Ra’zaców. Tam ratują narzeczoną Rorana, Katrina, która była przetrzymywana jako więzień, i zabijają jednego z Ra’zaców. Saphira, Roran i Katrina wracają do Vardenów, podczas gdy Eragon pozostaje, by zabić pozostałego Ra’zaca. Gdy Eragon wraca do Vardenów, dowiaduje się, że Katrina jest w ciąży z dzieckiem Rorana i zostaje zorganizowany ślub, który ma przeprowadzić Eragon. Zaraz przed jego rozpoczęciem mała siła zaklętych wojsk atakuje wraz z Murtaghiem i jego smokiem, Thornem. Elfi czarodzieje wspierają Eragona i Saphirę i zmuszają Murtagha i Thorna do ucieczki, wygrywając bitwę. Po walce Roran żeni się z Katriną. Liderka Vardenów, Nasuada, następnie nakazuje Eragonowi wziąć udział w wyborach nowego króla krasnali w Górach Beor. Wśród krasnali Eragon staje się celem nieudanego zamachu, który okazuje się dziełem klanu krasnoludzkiego Az Sweldn rak Anhûin, którego następnie krasnal Orik zmusza do wygnania. Zyskując sympatię krasnali, Orik zostaje wybrany nowym królem. Po koronacji Orika Eragon i Saphira wracają do elfiej stolicy Ellesméra na trening. Tam elf Oromis i jego smok Glaedr ujawniają, że zmarły mentor Eragona, Brom, jest jego ojcem. Glaedr ujawnia również źródło mocy Galbatorixa: Eldunarya, czyli serca serc. Eldunarí pozwala posiadaczowi komunikować się lub czerpać energię ze smoka, do którego należy, nawet jeśli smok nie żyje. Galbatorix spędził lata na zbieraniu Eldunarya i zmuszaniu martwych smoków do przekazywania mu energii przez ich Eldunarya. Po treningu Eragon odwiedza Rhunön, elfijskiego kowala, który wytwarza miecze dla Jeźdźców. Rhunón, w bardzo pośredni sposób, wytwarza miecz dla Eragona, który nazywa „Brisingr”. Zanim Eragon i Saphira wyruszają do Vardenów, Oromis mówi, że nadszedł czas, aby on i Glaedr jawnie sprzeciwili się Imperium w walce u boku Królowej Elfów, Islanzadí. W ten sposób Glaedr oddaje swoje Eldunarí Eragonowi i Saphirze przed rozstaniem. Tymczasem Roran jest wysyłany na różne misje w ramach sił zbrojnych Vardenów. Jednym z celów jest konwój wozów z zaopatrzeniem strzeżony przez zaklętych żołnierzy. Jednostka ponosi ogromne straty, a dowódca zostaje zastąpiony po utracie ręki. Podczas misji ataku na dużą siłę wroga, która napada na wieś, plany nowego dowódcy niemal powodują niepowodzenie operacji, ale Roran wydaje nowe rozkazy i zabija stu dziewięćdziesięciu trzech wrogich żołnierzy, prowadząc Vardenów do zwycięstwa. Mimo uratowania misji Roran zostaje oskarżony o niesubordynację i jako karę jest bity. Po publicznej chłoście Nasuada awansuje Rorana na dowódcę i wysyła jego jednostkę na misję. Wyrusza, dowodząc grupą ludzi i Urgali, aby wzmocnić ideę współpracy ludzi i Urgaliów. Gdy Urgal Yarbog wyzwala Rorana na walkę o przywództwo w jednostce, Roran z nim walczy i zmusza do poddania się. Po powrocie do Vardenów jego oddział dołącza do oblężenia Feinster, miasta w Imperium. Gdy zaczyna się oblężenie, Eragon ratuje elfkę Aryę i wyrusza, by znaleźć przywódcę miasta, ale odkrywa, że trzech magów próbuje stworzyć Cienia. W pościgu za zabójstwem magów Eragon ma wizję przez Eldunarí Glaedra, pokazującą walkę Oromisa i Murtagha. W trakcie walki Galbatorix opętuje Murtagha i próbuje przekonać Oromisa na swoją stronę: gdy mu się to nie udaje i po tym, jak Oromis dostaje napadu, Galbatorix używa Murtagha, by go zabić, a Glaedr zostaje zabity krótko potem. Po wizji magom udaje się stworzyć Cienia Varauga, którego Arya zabija z pomocą Eragona. Po udanym oblężeniu Nasuada mówi Eragonowi o planach Vardenów inwazji na Imperium.


Sir Tristram odkrywa skradziony pierścień ukryty wewnątrz lornetki, którą Basil zgubił podczas wizyty w Domu Wdowy. Dzięki temu dowodowi wzywa stróżów prawa, którzy aresztują sprawcę, gdy ten usiłuje uciec po uderzeniu sir Hugh.[sep]Na łożu śmierci baron Lavenham aranżuje małżeństwo między swoim prawnukiem, sir Tristramem Shieldem, a jego młodą francuską wnuczką, Eustacie de Vauban. Jego wnuk i spadkobierca, Ludovic, ukrywa się na kontynencie po tym, jak podobno zabił człowieka w sporze o cenną pamiątkę rodzinną, pierścień talizman. Romantyczna Eustacie, przerażona flegmatycznym usposobieniem swego narzeczonego, ucieka i wkrótce spotyka przemytnika, który okazuje się być jej kuzynem Ludovikiem. Oboje znajdują schronienie w lokalnej gospodzie po tym, jak Ludovic zostaje ranny podczas ucieczki przed celnikami. Tam spotykają starszą panią, miss Sarah Thane, która przysięga im pomóc. Po odnalezieniu swoich walizek i spotkaniu celników śledzących przemytników za pomocą śladu krwi pozostawionego przez ranę Ludovica, Tristram postanawia podążyć za nimi w przekonaniu, że Eustacie wpadła w kłopoty z powodu przemytników. W hotelu, mimo starań Sarah Thane, naprowadza celników na Eustacie i Ludovica. Tristram rozpoznaje go, ale sprawia, że inni wierzą, iż jest to jedno z nieślubnych dzieci lorda Sylwestra, co bardzo irytuje Ludovica, i w ten sposób tłumaczy ich podobieństwo. Gdy celnicy odchodzą, Tristram bada ręce Ludovica i orzeka jego niewinność, ponieważ pierścień nie znajduje się u niego. Wspólnie z Sarah Thane, która teraz stała się lojalnym wspólnikiem i samozwańczą opiekunką Eustacie, dochodzą do wniosku, że mordercą jest nik inny jak Basil i układają plan włamania się do jego domu w Domu Wdowy. W ciągu kilku następnych dni Tristram rozpuszcza wieść, że Eustacie uciekła, by spotkać się z Sarah Thane, którą znała z Paryża, aby załagodzić skutki swojej ucieczki. Ustalają, że Eustacie zostanie z Sarah, aby chronić Ludovica, dzięki czemu Basil składa jej wizytę. Podczas rozmowy Eustacie udaje, że Sarah z powodów architektonicznych bardzo chciałaby odwiedzić Dom Wdowy, a Basil zaprasza obie tam. Udają się tam i po pewnym czasie dołączają do nich Tristram, którego Basil „wysyła”, by pokazać miss Thane dom, gdy Eustacie prosi o prywatną rozmowę. Wychodzą, nie znajdując pierścienia, ale lokaj, widząc, jak pukali w panele w domu, zdradza to Basilowi, który natychmiast rozumie, że oni wiedzą. Przypominając sobie, że jego lokaj rozmawiał z celnikami, prosi o pokazanie się „bękarta” i po zorientowaniu się, kim to jest, wzywa stróżów prawa z Bow Street. Mieszkańcy gospody Czerwony Lew pozbywają się ich, sprawiając, że wierzą oni, iż Sarah to przebrany w kobiece ubranie Ludovic, i okazując wyrozumiałość dla ich pomyłki. Następnie Basil zastawia pułapkę, ogłaszając, że jedzie do Londynu. Słysząc to, Ludovic próbuje, wbrew wszelkim radom, włamać się do domu i później ucieka z pomocą Tristrama, wezwanego przez miss Thane. Następnie Basil próbuje włamać się do gospody i zabić Ludovica, ale zostaje powstrzymany przez sir Hugh, a w walce traci swój lornetkę. Następnego ranka sir Tristram zdaje sobie sprawę, że lornetka jest nieproporcjonalna i po kilku próbach znajduje pierścień w jej trzonku. Następnego ranka wzywa stróżów prawa z Bow Street i zastawia pułapkę na Basil, który podczas próby ucieczki uderza miss Thane w skroń. Budzi się przy Tristramie, który opiekuje się nią, i jest dość zirytowana, gdy on się jej oświadcza w tym stanie, choć później wyznaje: „Zamierzałam wyjść za mąż za ciebie od ponad dziesięciu dni!”.


Jednym z głównych wątków jest umowa fikcyjnego państwa Beninia z rządem Stanów Zjednoczonych dotycząca przejęcia zarządzania krajem. Druga linia fabularna obejmuje przełom w inżynierii genetycznej w Yatakang, do którego Norman Niblock House zostaje wysłany przez korporację General Technics.[sep]Akcja toczy się w 2010 roku, głównie w Stanach Zjednoczonych. W tym świecie przyszłości rozgrywa się wiele wątków i scenek rodzajowych, opartych na ekstrapolacji przez Brunnera trendów społecznych, ekonomicznych i technologicznych. Kluczowe trendy wynikają z ogromnej populacji i jej wpływu: napięcia społeczne, ustawodawstwo eugeniczne, pogłębiające się podziały społeczne, szok przyszłości oraz ekstremizm. Część przypuszczeń Brunnera jest dość trafna, inne nie, a niektóre pomysły wyraźnie zdradzają mentalność lat 60. Przedstawiono wiele futurystycznych koncepcji, produktów i usług oraz slangu. Superkomputer o imieniu Szalmaneser jest ważnym elementem fabuły. „Hipcrime Vocab” i inne prace fikcyjnego socjologa Chada C. Mulligana są częstym źródłem cytatów. Przykłady slangu to: „codder” (mężczyzna), „shiggy” (kobieta), „whereinole” (gdzie, do diabła?), „prowlie” (opancerzony wóz policyjny), „offyourass” (posiadający nastawienie), „bivving” (biseksualizm, od „ambivalent”) oraz „mucker” (osób szalejąca, siejąca spustoszenie). Wprowadzoną nową technologią jest „eptification” (szkolenie do konkretnych zadań), forma programowania umysłu. Inną jest rodzaj telewizji interaktywnej, która pokazuje widza jako część programu („Mr. & Mrs. Everywhere”). Modyfikowane genetycznie mikroorganizmy są używane jako broń terrorystyczna. Książka koncentruje się na dwóch nowojorczykach, Donaldzie Hoganie i Normanie Niblocku House, którzy dzielą mieszkanie. House jest wschodzącym dyrektorem w General Technics, jednej ze wszechwładnych korporacji. Wykorzystując swoje pochodzenie „Afram” (Afroamerykanina) do awansu, w wieku dwudziestu sześciu lat doszedł do stanowiska wiceprezesa. Hogan zostaje przedstawiony w jednym akapicie, pojawiającym się znikąd: „Donald Hogan jest szpiegiem”. Donald dzieli mieszkanie z Housem i pracuje pod przykrywką jako student. Prawdziwą pracą Hogana jest stanowisko „syntetyzatora”, choć jest oficerem służby czynnej i można go powołać do służby. Dwa główne wątki dotyczą fikcyjnego afrykańskiego państwa Beninia (nazwa przypominająca prawdziwy Benin, choć ten naród w Zatoce Benińskiej w czasach napisania książki był znany jako Republika Dahomeju), które zawiera umowę z General Technics w sprawie przejęcia zarządzania ich krajem, w celu przyspieszenia rozwoju ze statusu trzeciego świata do pierwszego. Drugi główny wątek to przełom w inżynierii genetycznej w fikcyjnej australazjatyckiej narodzie Yatakang (który wydaje się być zamaskowaną Indonezją), do którego Hogan zostaje wkrótce wysłany przez rząd USA („State”) w celu zbadania sprawy. Oba wątki ostatecznie się krzyżują, niosąc ze sobą potencjalne implikacje dla całego świata.


Sauron zwodził króla Ar-Pharazôna, doprowadzając do ataku floty Númenoru na Aman w celu zdobycia nieśmiertelności. Ilúvatar ukarał ten bunt, niszcząc flotę i zatapiając wyspę, co zmusiło ocalałych do ucieczki do Śródziemia.[sep]Pierwsza część *Silmarillionu*, *Ainulindalë* („Muzyka Ainur”), ma formę pierwotnego mitu stworzenia. Eru („Jeden”), zwany również Ilúvatarem („Ojcem Wszystkiego”), stworzył najpierw Ainur, grupę wiecznych duchów lub demiurgów, zwanych „potomstwem jego myśli”. Ilúvatar zebrał Ainur i pokazał im temat, z którego kazał im uczynić wielką muzykę. Melkor – któremu Ilúvatar dał „największą moc i wiedzę” ze wszystkich Ainur – zerwał z harmonią muzyki, by rozwinąć własną pieśń. Niektórzy Ainur dołączyli do niego, podczas gdy inni nadal podążali za Ilúvatarem, powodując zamęt w muzyce. Stało się to trzykrotnie, a Eru Ilúvatar za każdym razem skutecznie przewyższał swego buntowniczego podwładnego nowym tematem. Następnie Ilúvatar zatrzymał muzykę i pokazał im wizję Ardy i jej ludów. Wizja zniknęła po pewnym czasie, a Ilúvatar zaoferował Ainur szansę wejścia do Ardy i zarządzania nowym światem. Wiele Ainur zstąpiło, przybierając formę fizyczną i stając się związanymi z tym światem. Więksi Ainur stali się znani jako Valar, podczas gdy mniejsi Ainur zostali nazwani Maiar. Valar starali się przygotować świat na przybycie mieszkańców (Elfów i Ludzi), podczas gdy Melkor, który chciał Ardę dla siebie, wielokrotnie niszczył ich dzieło; trwało to przez tysiące lat, dopóki, poprzez fale zniszczenia i tworzenia, świat nie przybrał kształtu. *Valaquenta* („Opowieść o Valar”) opisuje Melkora i każdego z 14 Valar ze szczegółami, a także kilku Maiar. Ujawnia również, jak Melkor zwodził wielu Maiar – w tym Saurona i Balrogów – do swojej służby. *Quenta Silmarillion* („Historia Silmarili”), stanowiąca główną część książki, to seria powiązanych opowieści osadzonych w Pierwszej Erze, które składają się na tragiczną sagę trzech klejnotów, Silmarili. Valar próbowali kształtować świat dla Elfów i Ludzi, ale Melkor nieustannie niszczył ich dzieło. Po tym, jak zniszczył dwa światła oświetlające świat, Valar wycofali się do Amanu, kontynentu na zachód od Śródziemia, gdzie założyli swój dom zwany Valinorem, oświetlony przez Dwa Drzewa, i pozostawili Śródziemie w ciemności i władzy Melkora. Gdy zaczęły świecić gwiazdy i obudzili się Elfy, Valar walczyli z Melkorem, by chronić Elfów, pokonali i uwięzili Melkora, a następnie zaprosili Elfów do życia w Amanie. Wiele Elfów podróżowało do Amanu, podczas gdy inni odmówili, a jeszcze inni zatrzymali się w drodze, w tym Elfi, którzy później stali się Sindarami, rządzonymi przez Króla Elfów Thingola i Melian, Maię. Z trzech plemion, które wyruszyły, wszyscy Vanyar i Noldor oraz wielu Teleri dotarło do Amanu. W Amanie Fëanor, syn Finwëgo, króla Noldorów, stworzył Silmarile, klejnoty, które świeciły światłem Dwoch Drzew. Melkor, uwolniony po udawaniu skruchy, zniszczył Dwa Drzewa przy pomocy Ungoliant, zabił Finwëgo, ukradł Silmarile i uciekł do Śródziemia, gdzie zaatakował królestwo elfów Doriath. Został jednak pokonany w pierwszej z pięciu bitew Beleriandu i okopał się w swojej północnej twierdzy Angband. Fëanor i jego synowie złożyli przysięgę zemsty na Melkorze – i na każdym, kto odmówi im oddania Silmarili, nawet Valarom. Fëanor przekonał większość Noldorów do pościgu za Melkorem, którego Fëanor przemianował na Morgotha, do Śródziemia. Synowie Fëanora przejęli statki Teleri, atakując i zabijając wielu z nich, i pozostawili pozostałych Noldorów, by odbyli podróż pieszo. Po przybyciu do Śródziemia Noldorowie pod wodzą Fëanora zaatakowali Melkora i pokonali jego wojska, choć Fëanor został zabity przez Balrogów. Po okresie pokoju Melkor zaatakował Noldorów, ale został ponownie pokonany i oblegany. Prawie 400 lat później przełamał oblężenie i zepchnął Noldorów do odwrotu. Po zniszczeniu Drzew i kradzieży Silmarila Valar stworzyli księżyc i słońce, co spowodowało również obudzenie się Ludzi, z których niektórzy później przybyli do Beleriandu i sprzymierzyli się z Elfami. Beren, człowiek, który przeżył ostatnią bitwę, trafił do Doriathu, gdzie zakochał się w elfce Lúthien, córce króla. Król próbował zapobiec ich małżeństwu, stawiając warunek, który uważał za niemożliwy do spełnienia: odzyskanie jednego z Silmarili od Melkora. Ale wspólnie Beren i Lúthien wyruszyli na tę wyprawę. Sauron, potężny sługa Melkora, uwięził ich po drodze; ale uciekli, skradli się do twierdzy Melkora i ukradli Silmaril z korony Melkora. Po osiągnięciu celu powstało pierwsze połączenie człowieka i elfki, choć Beren został wkrótce śmiertelnie ranny, a Lúthien zmarła z żalu. Noldorowie, widząc, że śmiertelnik i elfka mogli infiltrować Angband, poznali, że Melkor nie jest niezwyciężony. Zaatakowali ponownie z wielką armią Elfów, Krasnali i Ludzi. Ale zostali oszukani przez Melkora, który potajemnie zaćmił serca wielu ludzi. W ten sposób armia elfów została całkowicie pokonana, częściowo z powodu zdrady niektórych Ludzi. Jednak wielu Ludzi pozostało lojalnych wobec Elfów i było od tego czasu honorowanych. Żaden nie otrzymał większych zaszczytów niż bracia Húrin i Huor. Melkor uwięził Húrina i przeklął go, by oglądał upadek swojego rodu. Syn Húrina, Túrin Turambar, został wysłany do Doriathu, zostawiając matkę i nienarodzoną siostrę w królestwie ojca (które zostało opanowane przez wroga). Túrin dokonał wielu wielkich czynów męstwa, a największym było pokonanie smoka Glaurunga. Mimo swojego heroizmu Túrin był prześladowany przez klątwę Melkora, która doprowadziła go nieświadomie do zabicia przyjaciela Belega i do ożenienia się oraz spłodzenia dziecka ze swoją siostrą Nienor, której nigdy wcześniej nie spotkał i która straciła pamięć przez czary Glaurunga. Zanim urodziło się dziecko, zaklęcie zostało zdjęte, gdy smok leżał umierający. Nienor, zdając sobie sprawę z tego, co nosi w sobie, odebrała sobie życie. Dowiedziawszy się prawdy, Túrin rzucił się na swój miecz. Syn Huora, Tuor, został zaangażowany w los ukrytego królestwa Noldorów Gondolin. Ożenił się z elfką Idril, córką Turgona, Pana Gondolinu (drugie połączenie między Elfami a Ludźmi). Gdy Gondolin upadł, zdradzony od środka przez Maeglina, Tuor uratował wielu jego mieszkańców przed zniszczeniem. Wszystkie królestwa elfów w Beleriandzie ostatecznie upadły, a uchodźcy uciekli do portu nad morzem stworzonego przez Tuora. Syn Tuora i Idril, Eärendil Półelf, był zaręczony z Elwing, która sama wywodziła się od Berena i Lúthien. Elwing przyniosła Eärendilowi Silmaril Berena i Lúthien, a używając jego światła Eärendil podróżował przez morze do Amanu, by szukać pomocy u Valar. Valar wyrazili zgodę; zaatakowali i pokonali Melkora, całkowicie niszcząc jego twierdzę Angband i zatapiając większość Beleriandu; oraz wypędzili Melkora z Ardy. To zakończyło Pierwszą Erę Śródziemia. Eärendil i Elwing mieli dwoje dzieci: Elronda i Elrosa. Jako potomkowie nieśmiertelnych elfów i śmiertelnych ludzi, mieli wybór, do której linii należeć: Elrond wybrał przynależność do Elfów, jego brat do Ludzi. Elros stał się pierwszym królem Númenoru. *Akallabêth* („Upadli”) obejmuje około 30 stron i opowiada o powstaniu i upadku królestwa wyspy Númenor, zamieszkanego przez Dúnedain. Po pokonaniu Melkora Valar dali wyspę trzem lojalnym domom Ludzi, którzy pomogli Elfom w wojnie przeciwko niemu. Dzięki łasce Valar Dúnedain otrzymali mądrość i moc oraz życie trwalsze niż jakakolwiek inna rasa śmiertelników posiadała, czyniąc ich porównywalnymi z Wysokimi Elfami Amanu. W rzeczywistości wyspa Númenor leżała bliżej Amanu niż Śródziemia. Ale ich moc leżała w ich szczęściu i akceptacji śmiertelności. Upadek Númenoru nastąpił w dużej mierze pod wpływem skażonego Maiara Saurona (dawniej głównego sługi Melkora), który pojawił się w Drugiej Erze i próbował podbić Śródziemie. Númenorejczycy ruszyli przeciwko Sauronowi, który widział, że nie może ich pokonać siłą, i pozwolił się wziąć jako więzień do Númenoru. Tam szybko oczarował króla, Ar-Pharazôna, namawiając go do poszukiwania nieśmiertelności, której Valar podobno mu odmówili, tym samym pielęgnując nasiona zazdrości, które Númenorejczycy zaczęli żywić do Elfów Zachodu i Valar. Tak się stało, że cała wiedza i moc Númenoru została skierowana ku unikaniu śmierci; ale to tylko ich osłabiło i przyspieszyło stopniowy skrócenie ich życia do czegoś bardziej podobnego do życia innych Ludzi. Sauron namawiał ich do wojny z samymi Valar, by wygrać nieśmiertelność, i do czczenia swego dawnego pana Melkora, który miał podobno spełnić ich życzenie. Ar-Pharazôn stworzył najpotężniejszą armię i flotę, jaką widział Númenor, i popłynął na Aman. Valar i Elfy Amanu, zasmucone ich zdradą, wezwali Ilúvatara o pomoc. Gdy Ar-Pharazôn wylądował, Ilúvatar zniszczył jego flotę i zatopił sam Númenor jako karę za bunt przeciwko prawowitej władzy Valar. Ilúvatar stworzył wielką falę, taką, jakiej nigdy wcześniej nie widziano, która całkowicie zniszczyła i zatopiła wyspę Númenor, zabijając wszystkich oprócz tych Dúnedain, którzy już popłynęli na wschód, i zmieniając kształt wszystkich ziem Śródziemia. Fizyczna manifestacja Saurona została również zniszczona w ruinie Númenoru, ale jako Maia jego duch powrócił do Śródziemia, pozbawiony teraz pięknej formy, którą kiedyś posiadał. Niektórzy Númenorejczycy, którzy pozostali lojalni wobec Valar, zostali oszczędzeni i zostali wyrzuceni na brzegi Śródziemia, gdzie założyli królestwa Arnor i Gondor. Wśród tych ocalałych byli Elendil, ich przywódca, i jego dwaj synowie Isildur i Anárion, którzy również uratowali sadzonkę z białego drzewa Númenoru, przodka tego z Gondoru. Założyli Królestwa Númenoru na Wygnaniu: Arnor na północy i Gondor na południu. Elendil panował jako Wysoki Król obu królestw, ale powierzył rządy w Gondorze wspólnie Isildurowi i Anárionowi. Moc królestw na wygnaniu była znacznie mniejsza niż mocy Númenoru, „jednak dla dzikich ludzi Śródziemia wydawała się bardzo wielka”. Na końcu wspomina się, że zatopiony Númenor zaczął być nazywany „Atalantë”, nazwą nieużywaną, gdy istniał. Prowadziło to wielu czytelników do wniosku, że Númenor to Atlantyda; jednak bezpośredniego tego powiązania zaprzeczył sam Tolkien, twierdząc, że to naturalne słowo wynikające z konstrukcji quenyi. Końcowa część książki, obejmująca około 20 stron, opisuje wydarzenia mające miejsce w Śródziemiu podczas Drugiej i Trzeciej Ery. W Drugiej Erze Sauron emerged jako główna moc w Śródziemiu, a Pierścienie Mocy zostały wykute przez Elfów pod wodzą Celebrimbora. Sauron potajemnie wykował własny pierścień, by kontrolować pozostałe, co doprowadziło do wojny między ludami Śródziemia a Sauronem, kulminującej w Wojnie Ostatniego Sojuszu, w której Elfy i pozostali Númenorejczycy zjednoczyli się, by pokonać Saurona, kończąc Drugą Erę. Trzecia Era rozpoczęła się od przejścia Jednego Pierścienia do Isildura, który został zaatakowany na Polach Gladdenu krótko potem i stracił pierścień w rzece Anduinie. Ta sekcja daje również krótki przegląd wydarzeń prowadzących do i mających miejsce w *Władcy Pierścieni*, w tym upadek Gondoru, ponowne pojawienie się Saurona, Białą Radę, zdradę Sarumana i ostateczne zniszczenie Saurona wraz z Jednym Pierścieniem.


Zabójca znany jako DCAK zostaje zidentyfikowany jako Kyle Craig, który działał samodzielnie bez udziału siostry. Sarah nie podszywała się pod pacjentkę Sandy Quinlan, ale zdołała uciec z kryjówki, unikając konfrontacji z Brianną Stone.[sep]Cztery lata temu Kyle Craig trafia do więzienia za swoje zbrodnie opisane w „Róże są czerwone” i „Fiołki są błękitne” i przysięga zemstę na osobie, która go schwytała – detektywie Alexie Crossie. Teraz, cztery lata później, Alex Cross jest na randce z policjantką Brianną „Bree” Stone, gdy przerywa im wiadomość o śmierci pisarki kryminałów Tess Olsen. Po przyjeździe do Waszyngtonu Alex postanawia pomóc w śledztwie, mimo że nie jest już detektywem. Znajdują kartkę okolicznościową Hallmark oraz taśmę, na której widać mordercę, który zrzucił Olsen z balkonu jej mieszkania. Na nagraniu odwraca się w stronę kamery i mówi: „W twoim honorze”. Alex, Bree oraz najlepszy przyjaciel i współpracownik Alexa, John Sampson, odkrywają, że nagranie morderstwa zostało wykorzystane dwukrotnie. Po tej zagadkowej wiadomości morderca udaje się do teatru i zabija Matthew Jaya Walkera, aktora, a później publikuje w internecie filmy ze swoich morderstw. Alex zdaje sobie sprawę, że morderca pragnie publiczności, dlatego zyskuje przydomek „DCAK” (The Washington DC Audience Killer – Zabójca z Waszyngtonu Szukający Publiczności). Alex随后 idzie do pracy i rozmawia z Sandy Quinlan, kobietą obsesyjnie zainteresowaną seksem, która szuka terapii u Alexa, a później spotyka się z innym pacjentem, Anthonym Demao, weteranem wojennym, który zabił swojego partnera, Matthew, na rozkaz i prośbę Matthew, ponieważ „Mat” i tak umierał. Gdy morderstwa stają się poważniejsze, Alex postanawia ponownie współpracować z policją w Waszyngtonie, jednocześnie pracując jako psycholog w terapii. Wtedy staje się jasne, że DCAK odgrywa pewną rolę, ponieważ za każdym razem, gdy kogoś zabija, przyjmuje inną osobowość. Morderca tworzy wiele stron internetowych z nagraniami, zdjęciami i wiadomościami od siebie lub jego ofiar. Tymczasem we Florencji, we Włoszech, Kyle Craig przebywa w więzieniu, gdy otrzymuje wizytę od swojego prawnika, Masona Wainwrighta, który jest wielkim fanem Kyla. Wainwright zakłada ludzką maskę z twarzą Kyla i daje Kyle'owi maskę ze swoją twarzą, co pozwala Kyle'owi uciec, a Masonowi zostać w jego miejscu – by wkrótce potem zginąć. Alex dowiaduje się o ucieczce Craiga i jedzie do Florencji, gdzie przegląda nagrania, na których Olsen rozmawia z Kyle'em podczas wywiadu do swojej najnowszej książki; z powrotem w Waszyngtonie agent FBI, Brian Kitzmiller „Kitz”, zostaje przydzielony do Sampsona, Bree i Alexa. Podszywający się pod DCAK mężczyzna w masce Richarda Nixona porywa nastoletnią parę i zabija chłopca, podczas gdy dziewczyna zostaje przejechana. Tymczasem Kyle odwiedza swoją matkę, która – według Craiga – pozwalała jego ojcu bić Kyla, gdy był dzieckiem, co doprowadziło do tego, że Kyle ukradł matce pieniądze, a następnie postrzelił i zabił ją. W Iowa Kyle morduje kobietę po tym, jak udawał, że chce z nią spać, a następnie ucieka. Alex idzie do biura i widzi, jak Sandy robi Anthony'emu ręczną robótkę. Żąda rozmowy z Sandy, podczas gdy Anthony czeka na zewnątrz, choć Anthony ucieka. Tego samego dnia spotykają się w kawiarni, gdzie się całują i „całują językami”, podczas gdy Sandy krzyczy do wszystkich w restauracji: „wszystko w porządku, to mój brat”. Następnie Anthony mówi, że otrzymał wiadomość od Kyla, w której ogłasza, że chce zobaczyć DCAK – co sugeruje, że oni są DCAK. Alex, Sampson i Bree udają się na konferencję prasową w Baltimore, gdzie Alex znajduje wiadomość, że przegapił „przedstawienie” DCAK. Dowiaduje się, że osoba, która pierwotnie miała tę wiadomość, jest kobietą i jest w stanie ją namierzyć, ale ona ucieka swoim samochodem. Alex, ścigając kobietę, ostatecznie gubi ją i jedzie do Waszyngtonu, gdzie w Narodowym Muzeum Lotnictwa i Przestrzeni Kosmicznej znajduje się zamężna/kobieta w ciąży o imieniu Abby Courlevais. Po powrocie do domu Alex dowiaduje się od swoich dzieci, Alexa „Ali” Jr. i Jannie, oraz babci, Nany, że jego najstarszy syn, Damon, uciekł z domu. Sampson znajduje Damona, który gra w koszykówkę. Alex natychmiast skarci Damona, a następnie przeprasza go za przegapienie spotkania w Crushing – szkole przygotowawczej w Massachusetts – które pozwoliłoby Damonowi uczęszczać do tej szkoły. Próbując znaleźć chwilę spokoju, Alex i Bree udają się do hotelu i kochają się. W końcu otrzymują wiadomość od DCAK, który ogłasza, że schwytał oszusta i używa helikoptera, aby zrzucić ciało oszusta na dach pobliskiego budynku. Alex i Bree wchodzą na dach po drabinie, gdzie znajdują martwe ciało Kitza; Bree wraca na ulicę, gdzie jest proszona o wywiad przez Neila Stephensa, „reportera”, który następnie uderza Bree w twarz, ujawniając się jako DCAK, i odchodzi. Alex później podejrzewa, że Tyler Bell, brat Michaela Bella – mordercy, którego zabił Alex – jest DCAK. Kyle Craig随后 zabija kolejną dziewczynę, pokojówkę, w swoim hotelu w Paryżu. Kyle przyjeżdża do Waszyngtonu i morduje sędzię Ninę Wolff, która skazała go na więzienie. Tymczasem Sandy mówi, że wyjeżdża do Michigan i daje Alexowi pocałunek przed wyjazdem. Namierzając dawny dom Bella – chatkę w lesie, Alex i Bree dowiadują się, że Bell kupił mleko wiele dni przed ostatnim razem, gdy go widziano, co sprawia, że Alex staje się podejrzliwy. Alex随后 odkrywa, że DCAK porwał Sampsona; po powrocie do Waszyngtonu Alex znajduje telefon przymocowany do swojego samochodu. Dostaje wskazówki do kryjówki DCAK, gdzie jest ścigany przez kobietę. Po dotarciu do wyznaczonego miejsca Alex i Bree są przywiązani do krzeseł, podczas gdy DCAK ujawnia, że udawał również Anthony'ego i Stephensa; kobieta to jego siostra, która odgrywała rolę Sandy. Po wzbudzeniu gniewu DCAK, który ujawnia, że nie jest Bellem – ponieważ sam zabił Bella – Bree udaje się uwolnić z więzów, postrzelić i zabić Sandy. DCAK ucieka, a Alex go ściga, co prowadzi do pościgu przez meksykańską restaurację, w której Alex dźga DCAK, pokonując go – ale nie zabijając. Jednak pojawia się Kyle Craig, ujawniając, że jest tak zwanym fanem DCAK i że Anthony, Sandy i Mason są fanami Craiga. Alex jest niemal zabity przez Kyla, gdy pojawia się Bree i strzela do niego, zabijając go. Kyle随后 wstaje i ucieka, po próbie postrzelenia Bree, ale celowo nie trafia. W szpitalu Alex zdaje sobie sprawę, że DCAK i jego siostra to w rzeczywistości Aaron i Sarah Dennison; Aaron随后 przeklina Alexa, przysięgając zemstę, co Alex ignoruje. Książka kończy się sceną, w której Alex zawozi Damona do Massachusetts, aby udał się do Crushing, gdy Alex otrzymuje wiadomość, że doszło do morderstwa w Georgetown, co zapowiada wydarzenia z „Cross Country”.


Cullenowie łączą siły z wilkołakami, aby stawić czoła armii nowo narodzonych wampirów kontrolowanych przez Wiktorię. W wyniku konfrontacji Edward zabija Wiktorię, a jej armia zostaje ostatecznie zniszczona.[sep]Historia zaczyna się od ujawnienia, że Seattle w stanie Washington nawiedza seria morderstw, z których Edward podejrzewa, że są dziełem nowego wampira, który nie potrafi powstrzymać pragnienia ludzkiej krwi. Gdy Edward i Bella składają podania na studia, Bella wyjaśnia Edwardowi swoje pragnienie spotkania z przyjacielem, Jacobem Blackiem, wilkołakiem. Mimo że Edward obawia się o jej bezpieczeństwo, Bella upiera się, że ani Jacob, ani jego wataha nigdy jej nie skrzywdzą, i zaczyna go odwiedzać. Podczas jednej z takich wizyt Jacob mówi Belli, że ją kocha i chce, by wybrała go zamiast Edwarda, ale Bella twierdzi, że widzi w nim tylko przyjaciela. Tymczasem Alice Cullen ma wizję, w której Victoria, wampirzyca polująca na Bellę dla zemsty, wróciła do Forks. Kilka dni później Edward oświadcza się Belli i mimo niechęci do małżeństwa, ona przyjmuje oświadczyny. Bella i Cullenowie wkrótce odkrywają, że morderstwa w Seattle popełnia „armia” nowo narodzonych wampirów, kontrolowanych przez Wiktorię. Cullenowie łączą siły z watahą wilkołaków, aby stawić czoła temu zagrożeniu. Gdy wszyscy inni przygotowują się do bitwy, Edward, Bella i Jacob rozbijają obóz w górach, ukryci podczas walki, gdzie później dołącza do nich Seth Clearwater, młody członek watahy, by przeczekać walkę. Rano Jacob zdenerwuje się, słysząc rozmowę Edwarda i Belli o ich zaręczynach, i grozi, że dołączy do walki i niech się zabije. Bella powstrzymuje Jacoba, całując go, i uświadamia sobie, że również go kocha. W trakcie bitwy Victoria podąża za zapachem Edwarda do kryjówki Belli w lesie, zmuszając Edwarda do walki. Edwardowi udaje się zabić Wiktorię, a jej wampira armia zostaje zniszczona. Następnie Bella wyjaśnia Jacobowi, że choć go kocha, jej miłość do Edwarda jest większa.


Carl Zlinter podróżuje do Anglii, aby oświadczyć się Jennifer i odzyskać uprawnienia lekarza, finansując ten wyjazd sprzedażą stacji owiec w Merrijig. Jennifer powróciła wcześniej do Leicester z powodu śmierci swojej babki.[sep]Akcja historii rozgrywa się częściowo w Londynie, a częściowo w Australii. Jej tłem jest rok 1950. Jennifer Morton, młoda dziewczyna z Leicester, mieszkająca w Londynie, jest świadkiem śmierci swojej babki, wdowy po emerytowanym pracowniku służby cywilnej w Indiach. Jej emerytura została wstrzymana, a ona dosłownie zmarła z głodu, mimo pozornego dobrobytu. Przed śmiercią zostawia Jennifer niewielką sumę pieniędzy przesłaną przez siostrzenicę z Australii i prosi, by Jennifer użyła tych pieniędzy na odwiedzenie Jane i Jacka Dormanów, którzy posiadają prosperującą stację owiec w Merrijig w stanie Wiktoria. Jennifer tak robi. Jennifer zakochuje się w nowym, stosunkowo nietkniętym kraju, choć nadal martwi się o swoich rodziców. Poznaje również Carla Zlintera, „Nowego Australijczyka”; czeskiego uchodźcę, który pracuje w pobliskim obozie leśnym firmy drzewnej jako warunek swojego darmowego przewozu do Australii. Będąc lekarzem z uprawnieniami do praktyki w Czechosłowacji, nie ma kwalifikacji do pracy w Australii i zajmuje się tylko pierwszą pomocą w obozie leśnym. Jednak gdy wypadek poważnie rani dwóch robotników, a nie ma dostępnego lekarza, pielęgniarki ani placówek medycznych, stoi przed wyborem: albo patrzy, jak robotnicy umierają, albo ich operuje; wybiera operację, a Jennifer mu pomaga. Obie operacje kończą się sukcesem, ale jeden z mężczyzn później pije się do nieprzytomności i umiera. Zlinter początkowo ma poważne kłopoty z powodu nielegalnych operacji i śmierci, ale zostaje oczyszczony z zarzutów. Jennifer pomaga Zlinterowi odtworzyć historię mężczyzny o tym samym imieniu i nazwisku, który żył i zmarł w tym regionie wiele lat wcześniej, podczas gorączki złota, i znajdują miejsce, gdzie stał jego dom. Z powrotem w Anglii matka Jennifer umiera, zmuszając ją do powrotu, ale teraz jest niespokojna i niezadowolona. Zlinter pojawia się w Leicester; znalazł pył złota, który wcześniejszy Zlinder zarobił jako woźnica i ukrył pod kamieniem. Użył pieniędzy ze sprzedaży złota, by podróżować do Anglii i oświadczyć się Jennifer, a także by ponownie uzyskać uprawnienia lekarza.


Arthur dociera do kryjówki Lady Friday w momencie, gdy ona kończy przeżywać emocje tysięcy ludzi. Używając władzy nad Średnim Domem, pomaga jej zachować przeżycia i ustala, że wśród ofiar nie było Leaf, lecz była jego matka.[sep]Na początku „Lady Friday” sprzątaczka mówi Leaf, że wszyscy są zauroczeni „dr Friday”, ponieważ jest tak piękna i wyrafinowana; w rezultacie każdy członek personelu nazywa ją Lady Friday. Lady Friday, Mieszkaniec i Powiernik Domu, sprawuje władzę nad Średnim Domem. Później ujawnia się, że Lady Friday uprowadziła tysiące ludzi i zabrała ich do Avraxyn, świata wspomnianego w „Sir Thursday” jako świat, z którego pochodzą umysło kontrolujące pleśnie Bezskórnego Chłopca. Tam Lady Friday wysysa z nich emocje i wspomnienia, które następnie pije, aby je przeżywać (jako sama będąc Mieszkańcem Domu, nie może mieć tych emocji, ale musi czerpać je od innych). Arthur, Pijak i Wyższa Sobota otrzymują wiadomości od Lady Friday, mówiące, że abdykowała ze sprawowania władzy nad Średnim Domem i że pierwsza z trzech osób, która dotrze do jej Skryptorium w Średnim Domu, może rościć sobie prawo do Piątego Klucza i jej domeny jako własnej. Wraz z każdą wiadomością wysyłana jest Płyta Transferowa, która przenosi każdego, kto jej dotknie, prosto do Średniego Domu (który jest olbrzymim, tarasowym góramiem). Arthur przypadkowo bierze płytę i zostaje przeniesiony do Średniego Domu; wciąż zachowuje Czwarty Klucz. Podczas gdy Pijak zastanawia się, co zrobić ze swoją Płytą, Dzieci Pijaka Suzy Turquoise Blue i Fred Initial Numbers Gold wraz z ich lojalnym nowym Nithlingiem, ochroniarzem Ughamem, chwytają ją i zostają przeniesione do Średniego Domu. W Średnim Domie Arthur szuka schronienia w warsztacie złocenia manuskryptów, gdzie odpiera niektórych Fetcherów i ostatecznie spotyka Freda i Suzy. Na początku nie ufa im, obawiając się ich lojalności wobec Pijaka; jednak oni i jego własne skłonności przekonują go, że im można zaufać. Na ich szyjach są pęta, które zmuszają ich do woli Pijaka; są one usunięte przez Arthura za pomocą mocy Czwartego Klucza, na prośbę Suzy. W drodze do Skryptorium spotykają niektórych Skrzydlatych Sług Nocy ze Średniego Domu, którzy walczą z kilkoma elitarnymi siłami Soboty, znanymi jako Sprytni Leżacy. Arthur samotnie pokonuje czterech z nich, zyskując przyjaźń Sług. Podczas lotu na szczyt góry, na którym stoi Skryptorium, Arthur jest prowadzony do Piątej Części Woli, która jest okuta w legowisku Skrzydlatych Sług. Ta część Woli (pokazana na brytyjskiej okładce), dziwne stworzenie z głową lisa, górną tułowią nietoperza, dolną częścią ciała niebieskiego smoka i czterema nogami, jest znacznie bardziej sympatyczna niż inne części; stwierdza się, że ta część, przypuszczalnie uosabiająca cnotę umiaru, jest częścią, bez której Wola nie ma samokontroli. Gdy Arthur dociera do Skryptorium, odkrywa, że Pijak najwyraźniej zabił Zmierzch Soboty. Pijak każe Ughamowi podnieść to, co ma być Piątym Kluczem; gdy Ugham to robi, pułapka Lady Friday, w postaci wejścia do Pustki Niczego, zostaje uruchomiona. Ugham zostaje natychmiast rozpuszczony; gdy szczelina się powiększa, Arthur postanawia użyć Czwartego Klucza, nawet jeśli zamieni go to w Mieszkańca, aby zamknąć dziurę. Sam jeden Klucz nie wystarcza do wykonania tego zadania; dlatego Wola doradza mu, aby wezwał moc pozostałych Kluczy w jego posiadaniu; Klucze pojawiają się z nim, a on naprawia uszkodzenie. Aby wrócić do Niższego Domu, Arthur używa Nieprawdopodobnych Schodów, osobistego środka transportu Architekta, aby przetransportować siebie, Suzy i Freda do Pokoju Dniowego Poniedziałku. Tam kamerdyner Sneezer używa Siedmiu Tarcz, aby przetransportować Suzy, Freda, Arthura i ich przyjaciela dr Scamandrosa do kryjówki Piątku. Odkrywają, że Piątek stracił samokontrolę i ma zamiar „przeżyć” tysiące ludzi naraz. Arthur przybywa w momencie, gdy Piątek przenosi ich istoty do Klucza; mając panowanie nad Średnim Domem, zwraca im ich przeżycia. Odkrywa, że jego przyjaciółka Leaf była wśród ludzi, ale jego własna matka nie. Po tym potwierdza się, że matka Arthura nie jest w Światach Wtórnych, a więc wnioskuje się, że jest w Wyższym Domu. Arthur oddaje wszystkie klucze Woli, z wyjątkiem Piątego, i postanawia udać się na Ziemię, by załatwić tam sprawy, zanim ruszy w pościg za Sobotą. Gdy książka się kończy, Suzy daje Arthurowi notatkę, którą Ugham dał jej przed śmiercią. Wydaje się być fragmentem listu wysłanego od Niedzieli do Soboty lub odwrotnie. Brzmi: „Ostatni raz, nie chcę interweniować. Zarządzaj sprawami w Domu, jak chcesz. Na koniec i tak to nie zrobi dużej różnicy. S”. Nadawca tej wiadomości, „S”, jest przypuszczalnie Sobota lub Niedziela i później ujawnia się, że jest Niedziela w „Wyższej Sobocie”. Ostatnie zdanie może przypomnieć czytelnikom sugestię podniesioną w „Sir Thursday” przez Dame Primus, że Powiernicy są świadomie lub nieświadomie częścią planu zniszczenia Domu, a samo sugeruje, że nadawca wierzy, że Dom jest skazany na zagładę.


W późniejszym okresie pobytu na dziczy bracia zaprzyjaźniają się ze starszym węglarzem o imieniu Smokoe Joe. Kiedy węglarz doznaje poważnych obrażeń, jeden z chłopców ryzykuje schwytaniem, biegnąc po pomoc lekarską.[sep]Zarówno powieść, jak i serial telewizyjny koncentrowały się wokół braci Hensman: Robina (w serialu zagrał go Craig McFarlane), Johna (w rolę którego wcielił się Howard Taylor) i Harolda (zagrał go Paul Erangey, zm. 2004), którzy spędzają osiem miesięcy żyjąc jako banici w lesie Brendon Chase. Podobnie jak w dużej części brytyjskiej literatury dziecięcej tamtej epoki, ich rodzice są nieobecni i przebywają w Indiach, będących wówczas częścią Imperium Brytyjskiego, podczas gdy w serialu ich matka nie żyje, a za granicą przebywa tylko ich ojciec. Chłopcami opiekuje się ciotka Ellen, surowa i nieco chłodna panna (w serialu zagrała ją Rosalie Crutchley). Pod koniec wakacji wielkanocnych Harold choruje na odrę, przez co Robin i John nie mogą wrócić do szkoły z internatem (opisanej jako „Banchester” – nazwa jest podobna do Winchester College, ale była inspirowana Rugby School, gdzie autor uczył plastyki). Postanawiają uciec i sami o siebie zadbać, zabierając trochę jedzenia z domu ciotki, a także broń palną i amunicję, aby przetrwać na dziczy. Mimo ciągłych prób ich schwytania (zazwyczaj z udziałem sierżanta policji Buntinga, w serialu zagrał go Michael Robbins, oraz pastora Whitinga, w serialu zagrał go Christopher Biggins) trzej bracia – do Robina i Johna dołącza później Harold, gdy wyzdrowieje – wykazują wystarczającą spryt i pomysłowość, aby unikać schwytania przez osiem miesięcy, żyjąc z tego, co upolują (akceptacja tego faktu jest dziś jednym z najciekawszych aspektów zarówno książki, jak i serialu) oraz z zapasów okazjonalnie pozyskiwanych z innych źródeł. W książce, choć nie w serialu, Robin jest znany jako „Robin Hood”, John jako „Wielki John”, a Harold jako „Mały John”. Powracający wątek poboczny, występujący tylko w serialu, dotyczy bezczelnie cynicznej dziennikarki Moniki Hurling (w tej roli Liza Goddard) z fikcyjnej gazety „The London Planet” (wyraźnie opartej na bardziej popularnych gazetach lat 20., takich jak „Daily Express”), która napisała szereg artykułów podgrzewających zainteresowanie publiczności chłopcami Hensman, podczas gdy gazeta zaoferowała nagrodę 50 funtów temu, kto ich znajdzie. Ona reprezentuje niemoralne, wyrafinowane Londyn, a konflikt między nią a konserwatywną społecznością wiejską, o której relacjonuje, ma szerszy rezonans w kontekście historii społecznej. Ta postać nie występuje jednak w książce. W późniejszym okresie ich życia na dziczy chłopcy – którzy od dawna noszą skóry królicze, ponieważ ich ubrania zużyły się – spotykają ekscentrycznego, starszego węglarza o imieniu Smokoe Joe (w serialu zagrał go Paul Curran), który staje się ich bliskim przyjacielem. Gdy Smokoe Joe doznaje poważnych obrażeń, jeden z chłopców ratuje mu życie, biegnąc po lekarza, narażając się przy tym na schwytanie. Po świętach Bożego Narodzenia spędzonych ze Smokoe Joe w jego chacie chłopcy zostają „zagonieni do nory”, gdy lekarz, który dotychczas zachowywał ich tajemnicę, przybywa z ich ojcem, który właśnie wrócił, i historia kończy się w lesie (w serialu święta Bożego Narodzenia nie są wprost wymienione). Niedźwiedź, który uciekł do lasu pod koniec ich przygody, zapada w sen zimowy w pustym dębie, w którym mieszkali.


Po romansie z nieletnią dziewczyną Mountstuart zmuszony jest do pozostania w Ameryce i wyjazdu do Szwajcarii. Tam podejmuje pracę agenta wywiadu oraz relacjonuje przebieg hiszpańskiej wojny domowej.[sep]Książka rozpoczyna się od cytatu Henry’ego Jamesa: „Nigdy nie mów, że znasz ostatnie słowo o jakimkolwiek ludzkim sercu”. Krótki wstęp (anonimowy redaktor sugeruje, że został napisany w 1987 roku) wyjaśnia, że najwcześniejsze strony zaginęły, a następnie streszcza dzieciństwo Logana Mountstuarta w Montevideo w Urugwaju, zanim w wieku siedmiu lat przeprowadza się do Anglii z angielskim ojcem i urugwajską matką. Podczas ostatniego semestru w szkole on i dwaj przyjaciele stawiają sobie wyzwania. Logan ma dostać się do pierwszej drużyny rugby (pierwszej piętnastki) w szkole, Peter Scabius ma uwieść Tess, córkę miejscowego rolnika, a Ben Leeping, zaniedbany Żyd, ma nawrócić się na katolicyzm. Mountstuart rozpoczyna studia w Oksfordzie dzięki stypendium i kończy je z trzecią oceną z historii. Osiedlając się w Londynie, odnosi wczesny sukces jako pisarz dzięki: „The Mind’s Imaginings”, dobrze przyjętej przez krytyków biografii Shelleya; „The Girl Factory”, pikantnej powieści o prostytutkach, która otrzymuje słabe recenzje, ale dobrze się sprzedaje; oraz „Les Cosmopolites”, szanowanej książce o kilku mało znanych francuskich poetach. Mountstuart wchodzi w serię romansów: traci dziewictwo z Tess, zostaje odrzucony przez Land Fothergill, którą poznał w Oksfordzie, i poślubia Lottie, córkę hrabiego. Mieszkają razem w Thorpe Hall w Norfolk, gdzie Mountstuart, niezainspirowany powolnym życiem na wsi ani swoją ciepłą, ale nudną żoną, popada w lenistwo. Podczas wakacji poznaje Freyę i zaczyna z nią romans. Tuż przed wyjazdem do Barcelony, by relacjonować hiszpańską wojnę domową, Lottie niespodziewanie go odwiedza i szybko orientuje się, że mieszka z nim inna kobieta. Po powrocie do Anglii, po głośnym rozwodzie, żeni się z Freyą w Chelsea Town Hall. Nowożeńcy przeprowadzają się do domu w Battersea, gdzie Freya rodzi ich córkę, Stellę. Podczas II wojny światowej Mountstuart zostaje zrekrutowany do Naval Intelligence Division przez Iana Fleminga. Jest wysłany do Portugalii, by monitorować księcia Edwarda, księcia Windsoru i Wallis Simpson; gdy przeprowadzają się na Bahamy, Mountstuart podąża za nimi, grając w golfa z księciem i biorąc udział w życiu towarzyskim, aż do morderstwa sir Harry’ego Oakesa. Mountstuart podejrzewa, że książę jest spiskowcem, po tym jak dwóch wynajętych detektywów prosi go o obarczenie winą zięcia Oakesa przy użyciu fałszywych dowodów z odciskami palców. Mountstuart odmawia i zostaje nazwany „Judaszem” przez panią Simpson. Później w czasie wojny Mountstuart jest internowany w Szwajcarii przez dwa lata. Po zakończeniu wojny z przerażeniem odkrywa, że Freya, myśląc, że nie żyje, wyszła ponownie za mąż, a następnie zginęła wraz z Stellą w ataku rakiety V-2. Po wojnie życie Mountstuarta się wali, a on szuka ucieczki w alkoholowym otępieniu, by zapomnieć o depresji. Kupuje mieszkanie przy Turpentine Lane 10b, małe mieszkanie w piwnicy w Pimlico. Wraca do Paryża, aby dokończyć swoją egzystencjalistyczną nowelę „The Villa by the Lake”, mieszkając ze starym przyjacielem Benem (teraz właścicielem udanej galerii). Po nieudanym zbliżeniu z Ordile, młodą Francuzką pracującą w galerii Bena, próbuje popełnić samobójstwo, ale jest zaskoczony przez dziewczynę, gdy wraca godzinę później po swoją zapalniczkę Zippo. Ben Leeping oferuje Mountstuartowi pracę menedżera w swojej nowej galerii w Nowym Jorku, „Leeping fils”. Mountstuart odnosi umiarkowany sukces na scenie artystycznej lat 60., poznając artystów takich jak Willem de Kooning (którego podziwia) i Jackson Pollock (którego nie podziwia); wprowadza się też do amerykańskiej prawniczki, Alannah, i jej dwóch młodych córek. Po powrocie do Londynu ma romans z Glorią, trzecią żoną Petera Scabiusa (Peter stał się uznanym autorem powieści popularnych), a także z Janet, właścicielką galerii w Nowym Jorku. Ostatecznie odkrywa, że Alannah ma własny romans, i para się rozstaje. Pogodził się ze swoim synem z pierwszego małżeństwa, Lionelem, który przeprowadził się do Nowego Jorku, by zarządzać zespołem popowym, aż do nagłej śmierci Lioneala. Monday, dziewczyna Lioneala, wprowadza się do mieszkania Mountstuarta; początkowo przyjaciele, stają się kochankami, aż pojawia się jej ojciec i Mountstuart odkrywa – ze zgrozą – że ma szesnaście lat (mówiąc mu, że ma dziewiętnaście). Jego prawnik doradza mu, by opuścił Amerykę, aby uniknąć oskarżenia o gwałt na nieletniej. W afrykańskim dzienniku Mountstuart zostaje wykładowcą języka angielskiego na University College of Ikiri w Nigerii, skąd relacjonuje wojnę w Biafrze. Mountstuart przechodzi na emeryturę do Londynu ze skromną emeryturą i jako starzec zostaje potrącony przez jadący z nadmierną prędkością van pocztowy. W szpitalu chłodno odmawia nawrócenia na religię, przysięgając swój ateizm i humanizm kapłanowi. Wychodzi ze szpitala, ale jest teraz całkowicie bez środków do życia. Aby zwiększyć swoje dochody i nagłośnić stan szpitali, dołącza do Socialist Patients Kollective (SPK) (który okazuje się być komórką Frakcji Czerwonej Armii). Staje się głównym sprzedawcą gazet SPK i zostaje wysłany na specjalną misję na kontynent. Podróż kończy się krótkim przesłuchaniem przez Special Branch, po czym Mountstuart wraca do swojego życia w nędzy w Londynie. Z nowym uznaniem dla życia sprzedaje swoje mieszkanie i przeprowadza się do małej wioski na południu Francji, mieszkając w domu zapuszczonym mu przez starego przyjaciela. Dobrze wpisuje się w życie wioski, przedstawiając się jako pisarz pracujący nad powieścią o tytule „Octet”. Kiedy rozmyśla o swoim przeszłym życiu po śmierci Petera i Bena, jego starych szkolnych przyjaciół, zastanawia się:


Wstępne śledztwo ujawnia, że złe duchy odpowiedzialne za katastrofę mają azjatyckie pochodzenie i mogą współpracować z chińskim naukowcem dr. Fu Ch’ingiem. W przedstawionym świecie największym rywalem Stanów Zjednoczonych w eksploracji kosmosu są Chiny, a nie Rosja.[sep]Świat Operacji Luna ma alternatywną historię, która w dużej mierze przypominała naszą własną, dopóki wielkie „Przebudzenie” nie uświadomiło szerokim rzeszom istnienie sił nadprzyrodzonych. Przebudzenie to doprowadziło do drastycznych zmian w społeczeństwie; przemysłowa machineria została w dużej mierze zastąpiona technologią napędzaną magią, zaklęciami i „siłami goetycznymi” zamiast paliw kopalnych i elektryczności. Na przykład głównym środkiem transportu są miotły i dywany wyposażone w kabiny dla pasażerów; radia nazywane są „runerami” i są najprawdopodobniej aktywowane runami; a napęd za lotami kosmicznymi osiąga się dzięki połączeniu technologii mechanicznej, zaklętych kryształów i tajemnych materiałów, takich jak pył mumii. Steve pomógł w budowie statku kosmicznego dla Operacji Selene, pierwszej próby wysłania przez Stany Zjednoczone załogowego statku na Księżyc. Katastrofa spowodowana przez istoty wrogie misji niszczy jednak pojazd i niemal zabija celestonautkę Curtice Newton, choć Steve, w wilczej postaci, ratuje ją. Następnie Steve, Ginny i garstka ludzi zaczynają badać katastrofę i planować wdrożenie Operacji Luna, mniejszej wersji Operacji Selene, niezależnej od NASA. Ponieważ tożsamość bytów stojących za katastrofą Operacji Selene pozostaje nieco ukryta i tajemnicza, Steve i Ginny zwracają się o pomoc do wielu osób, w tym Balawahdiwy, kapłana Zuni; Fotherwick-Bottsa, zaklętego miecza, który potrafi mówić; oraz Fjalara, norweskiego krasnala, który wykował Fotherwick-Bottsa. Choć postacie mieszkają w Gallup w stanie Nowy Meksyk, w trakcie śledztwa podróżują do różnych innych miejsc, w tym do Londynu w Anglii, do różnych części Norwegii, a nawet do Yggdrasilu, legendarnego nordyckiego Drzewa Świata. Akcja toczy się mniej więcej w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. Choć niejasne, wstępne śledztwo ujawnia, że złe duchy, które współpracowały z Kojotem, mają pochodzenie azjatyckie, co prowadzi do podejrzenia związku z dr. Fu Ch’ingiem, chińskim naukowcem, agentem rządowym i taumaturgiem. (Największym rywalem USA w eksploracji kosmosu w powieści są Chiny, a nie Rosja). Tymczasem F.B.I. podejrzewa brata Ginny, Willa, astronoma, który pomagał w planowaniu Operacji Selene i który interesuje się kulturą chińską oraz ma kontakty z ludźmi w tym kraju. Sami Steve i Ginny obawiają się, że może być opętany przez złego ducha, choć testy nie wykazują żadnych śladów obcej istoty.


Mat Cauthon zgadza się uratować Moiraine Damodred po odkryciu, że wciąż żyje i jest więziona przez Aelfinn i Eelfinn. Jednocześnie bierze ślub z Tuon, która powraca do Ebou Dar, aby objąć władzę jako nowa Cesarzowa Seanchan.[sep]Cytat otwierający książkę brzmi: „Słodycz zwycięstwa i gorycz porażki są jednakowo nożem snów. — Z Mgły i Stali Madoca Comadrina”. Tom ten z cykłu Koło Czasu zamyka wiele wątków pozostawionych otwartymi w trakcie serii. Elayne zdobywa tron Andoru i udaje jej się wytropić siostry z Czarnego Ajah w Caemlyn. Egwene, schwytana przez Aes Sedai z Wieży i zredukowana do rangi białej nowicjuszki, zaczyna podważać władzę Elaidy nad Białą Wieżą od środka. Rand uchodzi z pułapki zastawionej przez Upadłą Semirhage, jednocześnie ją捕获ując i tracąc lewą rękę. Mat i Tuon biorą ślub, gdy ich grupa dociera na granice terytorium kontrolowanego przez Seanchan. Następnie Tuon wraca do Ebou Dar, gdzie dowiaduje się o wojnie domowej w imperium Seanchan i o śmierci całej rodziny cesarskiej z wyjątkiem siebie, co uczyni ją nową Cesarzową Seanchan. Perrin pokonuje Shaido w Malden dzięki pomocy Seanchan i ratuje swoją żonę Faile. Niezwykłe ataki Trolloców, chodzące umarłe, załamanie się struktury świata i inne wydarzenia wydają się wskazywać, że Ostatnia Bitwa zbliża się wielkimi krokami; kilka postaci, opierając się na różnych dowodach, z pewnością stwierdza, że Tarmon Gai'don jest blisko. Prolog dotyczy: *konfrontacji między Galadem Damodredem, przyrodnim bratem Elayne Trakand i Gawyna Trakanda ze strony ojca oraz przyrodnim bratem Randa al'Thora ze strony matki, a Eamonem Valdą, Najwyższym Kapitanem Białych Płaszcz, która kończy się zdobyciem przez Galada miecza z herbem czapli i rangi zabitego Najwyższego Kapitana. *kampanii generała Rodela Ituralde'a w Tarabonie i Arad Domanie przeciwko Seanchan. *Wysokiej Damy Suroth z Seanchan, która zostaje poinformowana o śmierci Cesarzowej Seanchan, pośrednio z ręki Upadłej Semirhage. *intryg Aes Sedai w Białej Wieży. *spotkania Perrina Aybary z Aes Sedai z Czarnego Ajah, Galiną Casban, oraz jego planu ataku na Aiel z klanu Shaido. *bezpośrednich następstw schwytania Egwene al'Vere przez Aes Sedai lojalne wobec Elaidy. Wątek Mata w powieści jest usiany bitwami i wydarzeniami wstrząsającymi światem, gdy podróżuje on do Altary ze swoim oddziałem z poprzedniej książki. Wreszcie ujawniono treść listu, który Thom Merrilin otrzymał od Moiraine Damodred; wydaje się, że Niebieska Siostra wcale nie nie żyje, lecz znajduje się w niewoli Aelfinn i Eelfinn. Choć początkowo niechętny, Mat zgadza się ją uratować. Podczas próby ucieczki z Altary Mat spotyka swojego zwolennika i kompana w żartach, Talmanesa, który przyprowadził dużą część osobistej armii Mata, Zespół Czerwonej Ręki, na południe po krótkiej pracy dla króla Murandy. Mat jest zaskoczony, dowiadując się, że Zespół znacznie się powiększył od jego odejścia. Grupa bierze udział w wielu potyczkach z ogromnymi siłami Seanchan wysłanymi, by zabić Tuon. Mat i Zespół Czerwonej Ręki prowadzą skuteczną kampanię partyzancką przeciwko siłom wroga, dobrze wykorzystując fajerwerki przekształcone w artylerię. Dzięki wiedzy wcześniejszej dostarczonej przez Generała Bannerowego Furyka Karede'a, armia Mata jest w stanie ostatecznie zniszczyć siły Seanchan wysłane po Tuon. Książka przynosi również pewne zamknięcie „romansu” Mata i Tuon. Po serii pojedynków psychologicznych między nimi w trakcie tej części podróży, Tuon, ku zdumieniu wszystkich obecnych, dopełnia małżeństwo, które Mat nieświadomie rozpoczął, nadając mu seanchański tytuł Księcia Kruków. Choć Mat żywi do niej uczucia graniczące z miłością, Tuon utrzymuje, że jest to wyłącznie małżeństwo z rozsądku. Dwoje rozstaje się, wyrażając wzajemny sojusz, ale stawiając potrzeby swoich poddanych na pierwszym miejscu. Tuon wraca do Ebou Dar, by rozprawić się z zdradziecką Mroczną Przyjaciółką, Wysoką Damą Suroth, i objąć właściwe dowodzenie nad Seanchan w następstwie śmierci Cesarzowej. Część powieści dotycząca Randa obejmuje jego wstępne przygotowania do Tarmon Gai'don. Uświadamiając sobie, że nie może przeprowadzić ofensywy na Mrocznego, gdy jego siły walczą z Seanchan, organizuje spotkanie z Córką Dziewięciu Księżyców, aby wynegocjować pokój, a w razie niepowodzenia rozejm. W międzyczasie wielka bitwa z hordą 100 000 Trolloców i Myrdraali kończy się niemal katastrofą, gdy Lews Therin udaje się przejąć kontrolę nad saidinem w chwili utraty koncentracji przez Randa. Wyczuwając próbę szaleńca zakończenia ich obu poprzez ściągnięcie zbyt dużej ilości Mocy, Rand zawiera rozejm z Lews Therinem, prosząc o współpracę w zamian za zgodę na to, by oboje zginęli w Ostatniej Bitwie. Przypuszczalnie jest to armia, która według Moridina została rozkazana w Ścieżkach przez kogoś podszywającego się pod Sammaela lub samego Sammaela. Spotkanie z „Tuon” również kończy się makabrycznie, gdy Rand i jego załoga odkrywają, że Córka Dziewięciu Księżyców, która miała się z nimi spotkać, to Semirhage przebrana. W wynikłej bitwie Semirhage zostaje schwytana kosztem lewej ręki Randa, utraconej, gdy nie zdołał w porę odebrać saidinu Lewsowi. Jako akt buntu, Semirhage ujawnia prawdę o stanie Randa. Według Semirhage, za pośrednictwem wiedzy Graendal, Rand cierpi na zaburzenie psychiczne, które pozwala mu komunikować się z jego przeszłym „ja”, stan, który jest niemal zawsze śmiertelny. To tylko utwardza Randa, gdy gromadzi swych ludzi wokół siebie, aby przygotować się na nadchodzący, straszliwy sztorm. Perrin rozprasza zagrożenie ze strony Shaido i ratuje swoją żonę Faile, wykorzystując sojusz z Generałem Bannerowym Seanchan, Tylee Khirgan. Aby pokonać dużą liczbę Mądrych z Shaido, podtruwają źródła wody Shaido ziołem Forkroot, które utrudnia kanałowanie Jednej Mocy. Ojciec Randa, Tam, pojawia się, gdy przybywa z posiłkami z Dwie Rzeki. Ujawnia się, że Tam nie wierzy w plotki o mesjańskiej roli Randa. W trakcie bitwy „uczeń” Perrina i długoletni towarzysz, Aram, ginie, próbując go zabić, przekonany przez Masemę, że złote oczy Perrina są znakiem Cienia. W trakcie ratowania Faile, Aiel Rolan niestety ginie z ręki Perrina, choć on i inni Aiel „bez braci” pomagali Faile i jej przyjaciółkom kilka razy podczas niewoli, co było nieznane Perrinowi i co Faile postanawia później nie ujawniać. Sevanna zostaje schwytana, a Shaido, pokonani i upokorzeni, są prowadzeni przez Theravę z powrotem na Pustynię Aiel – wraz z Aes Sedai z Czarnego Ajah, Galiną Casban. Galina bezskutecznie walczyła przez całą książkę, by uciec z niewoli Mądrych, i zdradziła zarówno Perrina, jak i Faile w trakcie swoich prób. Egwene zostaje schwytana w Białej Wieży po próbie zablokowania portu w Tar Valon w poprzedniej książce. Utrzymuje kontakt z buntowniczymi Aes Sedai, używając swojej zdolności do odwiedzania świata snów Tel'aran'rhiod i zabrania swojej ratowania z niewoli. Mimo surowej dyscypliny udaje jej się rozprzestrzeniać plotki i wątpliwości w Białej Wieży co do przydatności Elaidy jako Amyrlin i zachować godność. Zarówno buntowniczki, jak i Biała Wieża wysyłają Aes Sedai do Czarnej Wieży, by związać Asha'manów (buntowniczki jako ofertę od Randa, aby zrównoważyć liczbę Aes Sedai związanych z Asha'manami). Loial w końcu się żeni i postanawia przemówić do Ogierów na Wielkim Pniu w swoim stedding, mówiąc im, że muszą walczyć lub zginąć, gdy Cień pokryje ziemię. Loial i Starszy Haman chwytają za topory podczas ataku Trolloców. Rand prosi Loiala, by zamknął wszystkie bramy Ścieżek, ale ponieważ ten jedzie na Wielki Pień, Starszy Haman zgadza się zrobić to w jego imieniu. Lan podejmuje decyzję, by pojechać do Shienaru walczyć. Nynaeve oszukuje go, zmuszając do złożenia przysięgi, że zabierze ze sobą wszystkich, którzy zechcą jechać, i uda się najpierw do Fal Moran. Następnie zabiera go na wybrzeże Aryth Oceanu na Krańcu Świata w Saldaei, przez co musi przebyć setki mil, aby dotrzeć do celu. Następnie podróżuje przed nim przez Krańce Świata, znajdując rozproszone resztki rodaków Lana z Malkier, prosząc ich, by dołączyli do Lana w jego jeździe do Zgnilizny. Galad konfrontuje się z Eamonem Valdą, liderem Białych Płaszcz, za domniemane zabójstwo swojej matki, królowej Morgase z Andoru. Galad zabija Valdę w pojedynku i w procesie staje się liderem Białych Płaszcz. Następnie decyduje się przysiąc swoje nowe naśladowstwo pokonaniu Mrocznego w Tarmon Gai'don, niezależnie od tego, z kim Białe Płaszcze będą musiały walczyć. Elayne udaje się w końcu zostać królową Andoru, ale dopiero po pokonaniu porwania przez Czarny Ajah, niepokojów wewnętrznych i rajdów innych pretendentów do tronu. Mazrim Taim spotyka się z grupą sióstr z Czerwonego Ajah z Białej Wieży i zgadza się na ich propozycję: ponieważ Siostry zostały wzięte i związane przeciwko ich woli przez pewnych Asha'manów, równoważna liczba nowicjuszy z Czarnej Wieży powinna być związana przez siostry w ramach sprawiedliwości. W odpowiedzi na zaskoczenie sióstr umową, Taim mówi, mrocznie i zagadkowo: „Niech Pan Chaosu rządzi”, fraza, która była instrukcją Mrocznego dla Upadłych.


Holly Short nie ucieka z celi i traci magię, gdyż rytuał ze szmuglowanym żołędziem nie udaje się. Tymczasowy dowódca Cudgeon nie wypuszcza trolla, a bestia pokonuje Butlera bez wsparcia mocy leczniczych Holly.[sep]Artemis Fowl II to dwunastoletni syn irlandzkiego bossa przestępczego, Artemisa Fowla I. Po dokładnych badaniach Artemis jest przekonany, że potwierdził istnienie wróżek. Namierza alkoholiczkę-sylfę udającą uzdrowicielkę w Ho Chi Minh w Wietnamie i podróżuje tam ze swoim ochroniarzem Butlerem, aby zdobyć od niej Księgę Ludu – świętą księgę wróżek napisaną w języku gnomim. Tymczasem kapitan Holly Short z Policji Podziemia śledzi zbiegłego trolla, który zdołał przedostać się na powierzchnię Ziemi z podziemnego miasta wróżek. Pomagają jej technicznie uzdolniły centaur Foaly oraz dowódca LEPreconu Julius Root. Holly unieszkodliwia trolla, ale zużywa przy tym ostatnie cząstki swojej magii, a dowódca Root nakazuje jej przeprowadzenie rytuału przywracającego moc. Artemis odszyfrowuje Księgę za pomocą oprogramowania do tłumaczenia i w procesie tym poznaje szczegóły rytuału: zabranie żołędzia ze starożytnego dębu rosnącego koło zakola rzeki w pełni księżyca i posadzenie go w innym miejscu. Artemis i Butler namierzają ponad 100 możliwych lokalizacji rytuału i rozpoczynają obserwację; po prawie czterech miesiącach odkrywają Holly wykonującą rytuał. Butler usypia Holly zastrzykiem z hipodermiki. Zespół ratunkowy LEP zostaje wysłany w celu rozpoznania rezydencji Fowlów. Wykorzystując swoją zdolność „maskowania”, która pozwala im wibrować szybciej niż ludzkie oko może to zarejestrować, zespół wkracza na teren posiadłości. Artemis przewidział to jednak i zainstalował kamerę o wysokiej liczbie klatek na sekundę, co pozwala mu wykryć zagrożenie poprzez zatrzymanie obrazu. Po tym, jak Butler unieszkodliwia intruzów, Root decyduje się na oblężenie rezydencji Fowlów z użyciem zatrzymania czasu i podjęcie negocjacji. Artemis ujawnia żądanie okupu: jedna metryczna tona 24-karatowego złota. Artemis ujawnia również swoją wiedzę o zatrzymaniu czasu i twierdzi, że potrafi z niego uciec. Analiza przeprowadzona przez ekspertów behawioralnych LEP wskazuje, że Artemis mówi prawdę lub co najmniej tak sądzi. Próby dostania się do rezydencji trwają, a LEP rekrutuje znanego przestępcę, kleptomańskiego krasnala Mulcha Diggumsa, aby włamał się do środka. Wróżkom zabrania się wchodzenia do ludzkich mieszkań bez zgody, ale Mulch już złamał tę zasadę i jest odporny na niekorzystne konsekwencje. Drąży tunelem pod ziemią, aby dotrzeć do domu, podczas gdy Foaly podsyła pętlę do systemu monitoringu rezydencji, pozwalając Mulchowi na swobodne eksplorowanie. Mulch lokalizuje sejf zawierający kopię Księgi, ujawniając wreszcie wróżkom źródło wiedzy Artemisa. Rada Wróżek, uznając, że nic nie działa, mianuje porucznika Briara Cudgeona p.o. dowódcy, tymczasowo odsuwając Juliusa Roota. Tymczasem Holly Short przełamuje beton swojej celi za pomocą łóżka i przeprowadza rytuał ze szmuglowanym żołędziem. Odzyskawszy magię, ucieka do głównego domu. Cudgeon decyduje się wypuścić trolla, którego wcześniej ujęła Holly, do rezydencji, aby zmusić Artemisa do pozwolenia wróżkom na wejście i obezwładnienie trolla. Plan ten się nie udaje, ponieważ Butler, wspomagany mocami leczniczymi Holly, pokonuje trolla. Rada Wróżek następnie odbiera Cudgeonowi stanowisko. Artemis otrzymuje wreszcie okup. Złoto jest wysłane, a Artemis prosi Holly o spełnienie życzenia: wyleczenie szaleństwa jego matki – która żyła w swojej sypialni, oszalała z powodu utraty męża. Holly spełnia życzenie kosztem połowy złota. LEP decyduje się wysłać „niebieską kąpiel” – biologiczną bombę zabijającą wszystkie organizmy żywe – aby wyeliminować Artemisa i odzyskać złoto, ale to się nie udaje, ponieważ Artemis ucieka z zatrzymania czasu, podając sobie i swoim towarzyszom tabletki nasenne. Przetrwawszy do końca zatrzymania czasu, LEP jest związana prawem i odchodzi, pozostawiając resztę złota. Na koniec Artemis odkrywa, że jego matka w pełni wyzdrowiała z szaleństwa dzięki magii Holly.


Ogniste Serce poświęca własne życie, ratując Nieboplakę przed psem i spadając wraz z nim do wąwozu. Po uratowaniu go z rzeki przez Nieboplakę oraz jej dzieci, przywódczyni nie wyznacza go na nowego lidera Klanu Pioruna, a sama pozostaje przy życiu.[sep]Gdy w lesie zaczyna szaleć wataha psów, Ogniste Serce, zastępca Klanu Pioruna, podejrzewa, że stoi za tym Tygrysia Gwiazda, nowy przywódca Klanu Cienia. Kiedy Nieboplaka mianuje Chmurkę wojownikiem, mimo że wszyscy uczniowie ciężko pracowali, dwaj uczniowie, Szybki Łap i Jasna Łap, próbują sami walczyć z watahą psów, by udowodnić swoją wartość. Jednak Szybki Łap ginie, a Jasna Łap zostaje okaleczona przez psy, tracąc część twarzy. Podczas rekonwalescencji Jasna Łap powtarza słowa, które usłyszała od psów: „wataha, wataha” i „zabijać, zabijać”. Życie w Klanie wraca do normy, ale Ogniste Serce zaczyna żywić silną ciekawość, w jaki sposób to się stało. Aby to sprawdzić, pyta Jasną Łap, czy pamięta, co się wydarzyło, ale ona potrafi przypomnieć sobie tylko słowa: „Wataha, wataha, zabijać, zabijać”. Biały Burz donosi Ognistemu Sercu, że czują zapach psa w okolicy Wężowych Skał, więc udają się tam. Po przybyciu odkrywają ślad martwych królików prowadzący do obozu, kończący się przed wejściem ciała Plamistej Twarzy, która została zabita przez Tygrysią Gwiazdę. Ogniste Serce rozkazuje patroli usunąć króliki. Śmierć Plamistej Taji wstrząsa wszystkimi, a po jej pogrzebie obóz jest ewakuowany do Słonecznych Skał w celu ochrony Klanu Pioruna. Ponieważ Nieboplaka nadal jest obłąkana, to na Ognistym Sercu spoczywa zadanie zniszczenia watahy. On i starsi wojownicy decydują, że patrol kotów poprowadzi psy w stronę pobliskiego wąwozu i zepchnie je tam, topiąc zwierzęta. Jednak przed wyjściem Ogniste Serce przeprasza Piaskową Burzę za nieposłuszeństwo wobec Nieboplaki, a oni ostatecznie zakochują się w sobie, uświadamiając sobie miłość, jaką darzą. Plan się udaje: każdy kot skutecznie prowadzi watahę coraz bliżej wąwozu. Ogniste Serce, idący z tyłu, utrzymuje bezpieczny dystans do przywódcy watahy, aż pojawia się Tygrysia Gwiazda i przygniata Ogniste Serce do ziemi. Gdy przywódca psów zbliża się niebezpiecznie, Tygrysia Gwiazda odskakuje, pozostawiając Ogniste Serce na śmierć przez watahę. Gdy Ogniste Serce walczy z psem, Nieboplaka, odzyskawszy zmysły, rzuca się na zwierzę, uwalniając go z uścisku i strącając psa – i siebie – w przepaść. Ogniste Serce skacze ze klifu do rzeki i nurkuje, by uratować Nieboplakę. Udaje mu się jej chwycić, ale z trudem utrzymuje ich głowy nad wodą. Wkrótce jednak dzieci Nieboplaki z Klanu Rzeki, Kamienny Futro i Mglisty Krok, odkrywają Ogniste Serce walczące w rzece i pomagają wciągnąć Nieboplakę na brzeg. Tam Nieboplaka błaga swoje potomstwo o wybaczenie za kłamstwo w sprawie ich rodziców. Wybaczają jej. Następnie Nieboplaka mówi Ognistemu Sercu, że uświadomiła sobie, że nie wszyscy są zdrajcami klanu, tak jak Tygrysia Gwiazda. Mówi mu też, że jest teraz przywódcą Klanu Pioruna i że „ty jesteś tym ogniem, który uratował mój Klan”. Po tych słowach traci ostatnie życie. Ogniste Serce, teraz Ognista Gwiazda, jest wypełniony smutkiem, a Mglisty Krok pyta, czy ona i Kamienny Futro mogą pomóc nieść ją do obozu i czuwać przy niej.