Wolfe zorganizował pułapkę, dzięki której przejął legitymacje dwóch agentów FBI złapanych na nielegalnym wtargnięciu do jego rezydencji. Używając ich jako środka nacisku, zmusił Richarda Wragga do zaprzestania zastraszania pani Bruner w zamian za zwrot dokumentów. Porozumienie to umożliwiło również ujawnienie dowodów, które oczyściły FBI z zarzutów o morderstwo Morrisa Althausa.[sep]Pani Rachel Bruner odziedziczyła po mężu duży biznes inwestycyjny w zakresie nieruchomości i od pewnego czasu prowadzi go z sukcesem. Przeczytała książkę „FBI, jakiego nie znamy” i uważa, że powinna ona trafić do szerszego grona odbiorców niż dotychczas. Pani Bruner zwróciła na siebie uwagę Biura, kupując 10 000 egzemplarzy książki i wysyłając je do osób wpływowych, w tym do członków gabinetu, sędziów Sądu Najwyższego, członków Kongresu, różnych legislatorów stanowych, prezesów korporacji i banków itp. Pani Bruner wierzy, że w odwecie FBI śledzi ją i jej rodzinę, że podsłuchuje jej telefony oraz że przesłuchiwało niektórych z jej pracowników. Obwinia dyrektora Biura, J. Edgara Hoovera, i chce, by Wolfe go powstrzymał. Wolfe przyjmuje zlecenie wbrew sprzeciwom Archiego. Archie uważa, że zadanie jest niemożliwe do wykonania i że jego podjęcie spowoduje, że FBI stanie się potężnym wrogiem. Jednak pani Bruner zaoferowała honorarium w wysokości 100 000 dolarów oraz zapłaci zarówno koszty, jak i wynagrodzenie do ustalenia przez Wolfe’a, warunkowane pomyślnym wynikiem. Wolfe nie zwróci honorarium. Zrobienie tego oznaczałoby bowiem, że boi się tego, co nazywa „tyranem”. Wolfe planuje zdobyć dowody nieprawidłowości ze strony FBI i użyć ich, by zmusić Biuro do pozostawienia pani Bruner w spokoju.

Początkowo Archie podąża za różnymi tropami bez większego sukcesu, ale wówczas doktor Vollmer przekazuje Archiemu wiadomość wzywającą go na spotkanie w pokoju hotelowym i ostrzegającą, aby „upewnił się, że ma luz”. Choć Archie podejrzewa, że może to być pułapka zastawiona przez FBI, udaje się do pokoju hotelowego, gdzie znajduje inspektora Cramera i karton mleka. Cramer ma wiadomości, ale nie chce, by wyszło na jaw, że przekazał je Wolfe’owi – stąd tajne spotkanie. FBI wie już teraz, że Wolfe przyjął zlecenie pani Bruner i poprosiło rząd stanowy o unieważnienie licencji Wolfe’a i Archiego na prowadzenie działalności jako detektywi prywatni. Z kolei rząd stanowy zwrócił się do Komisarza Policji o wszelkie negatywne informacje, jakie posiada o Wolfe’ie, a Komisarz poprosił Cramera o raport. Cramer wie, że Wolfe już zdenerwował FBI, ale przed napisaniem raportu chce poznać pełny obraz sytuacji. Archie domyśla się, że Cramer przyniósł mleko, ulubiony napój Archiego, aby pokazać, że nie jest chętny do współpracy z planem FBI zastraszania Wolfe’a.

Archie początkowo waha się. Zazwyczaj skonsultowałby się z Wolfe’em przed otwarciem się przed Cramerem, ale nie może – ich telefon jest na pewno podsłuchiwany. Inteligencja Archiego, kierowana doświadczeniem, podpowiada mu, by „wylał wszystko z worka” dla Cramera, i tak też robi. Wtedy Cramer realizuje własny plan, dając Archieemu niepublikowane informacje dotyczące niedawnego, niewyjaśnionego morderstwa Morrisa Althausa, zastrzelonego w swoim mieszkaniu. Althaus był freelancerem piszącym dla magazynów i wiadomo, że przygotowywał artykuł o FBI. Jednak w jego mieszkaniu nie znaleziono ani szkicu artykułu, ani materiałów źródłowych. (Nawet pocisku, który go zabił, nie znaleziono, choć dowody wskazują, że pocisk przebił jego klatkę piersiową, uderzył w ścianę i spadł na podłogę). Ponadto świadek widział mężczyzn opuszczających miejsce zdarzenia i zapisał numer rejestracyjny ich samochodu, który – jak twierdzi Cramer – należy do FBI. Cramer wnioskuje, że agenci FBI weszli do mieszkania Althausa w celu przeszukania, że zaskoczyli go tam, że Althaus zagroził im własną bronią i że go zastrzelili. Cramer próbował uzyskać współpracę FBI w swoim śledztwie, ale szef biura w Nowym Jorku, Richard Wragg, go zbywa. Bez dowodów i bez współpracy FBI Cramer jest zarówno zablokowany, jak i poważnie zły.

Później, podczas narady z Wolfe’em, Archie przypuszcza, że Cramer „... wiedział, że w jakiś sposób ich uderzyliśmy, a on miał morderstwo, za którego nie mógł ich oskarżyć, i postanowił przekazać je tobie”. Archie i Wolfe zgadzają się, że nawet gdyby udało im się ustalić, że FBI odpowiada za śmierć Althausa, nie pomoże im to w wykonaniu zlecenia dla pani Bruner. Jedynym środkiem nacisku, jaki by mieli, byłoby wymienienie ich milczenia o morderstwie na zgodę FBI na zaprzestanie zastraszania pani Bruner. To nie jest styl Wolfe’a. Dlatego Wolfe postanawia wykazać zamiast tego, że FBI nie zabiło Althausa. Ale wciąż potrzebuje środka nacisku i decyduje, że najlepszym sposobem na jego uzyskanie jest skłonienie FBI do nielegalnego wtargnięcia. Wolfe zwraca się o pomoc do swojego starego przyjaciela Lewisa Hewitta, milionera miłośnika orchidei, posiadającego posiadłość na Long Island. Hewitt zorganizuje kolację dla „Dziesiątki Arystologów”, grupy smakoszy (która pojawia się również w opowiadaniu „Trucizna à la Carte”). Informacje podane do prasy stanowią, że Wolfe i Archie wezmą w niej udział oraz że Fritz przygotuje kolację. Dwaj aktorzy, którzy powierzchownie przypominają Wolfe’a i Archiego, idą w ich miejsce, dając tym samym agentom FBI, którzy mogą obserwować kamienicę, wrażenie, że jest pusta. W rzeczywistości tak nie jest: Wolfe i Archie pozostają ukryci w zaciemnionym domu; obecni są również Saul Panzer, Fred Durkin i Orrie Cather, którzy zostali przemyśleni wraz z aktorami do domu dnia wcześniej.

Tymczasem Archie, działając na własną rękę, odnalazł dowody wskazujące na tożsamość prawdziwego mordercy Althausa. Aby zabezpieczyć dowody, musi jednak pozostawić je mniej więcej tam, gdzie je znalazł. Sytuacja daje się we znaki Archiego: timing pułapki Wolfe’a zmusza Archiego do czekania przez kilka dni, a on martwi się, że morderca zdecyduje się na trwałe pozbycie dowodów. Plan Wolfe’a, by wciągnąć FBI w pułapkę, działa zgodnie z założeniami i Wolfe przyłapuje dwóch agentów w swoim domu, ze świadkami, którzy mogą zeznać, że włamali się. Pozwala agentom odejść, ale dopiero po przejęciu ich legitymacji, które agenci FBI mogą okazywać, ale nie mogą się ich zrzekać. Gdy Archie później opisuje tę scenę inspektorowi Cramerowi, widzi rzadki, szeroki uśmiech na twarzy Inspektora. Legitymacje zapewniają Wolfe’owi środek nacisku potrzebny do wykonania zlecenia dla pani Bruner. Wragg przychodzi do biura Wolfe’a. Wolfe zobowiązuje się pozostawić legitymacje w sejfie bankowym i nie podejmować działań przeciwko FBI, jeśli zastraszanie pani Bruner, jej rodziny i pracowników ustanie. Wragg zgadza się. A jeśli chodzi o morderstwo, Archie wreszcie może powiedzieć Cramerowi, że FBI w rzeczywistości nie zabiło Althausa, i gdzie można znaleźć dowody identyfikujące jego mordercę. Wtedy Wragg przekazuje brakujący pocisk, zabrany przez agentów przeszukujących mieszkanie, aby Cramer mógł zamknąć sprawę bez konieczności wzywania żadnego z ludzi Wragga na świadka podczas procesu.

W ostatniej scenie nowy gość przybywa do drzwi wejściowych. Choć nie jest wymieniony z imienia i nazwiska, Archie nazywa go „wielką rybą”, co sugeruje, że J. Edgar Hoover przybył osobiście, aby odzyskać legitymacje agentów. Wolfe odmawia mu wpuszczenia, pozostawiając go, by wciąż dzwonił do drzwi.


David captures the terrorist responsible for his mother's death, his abusive father, and the NSA agent Brian Cox. He decides to release them instead of killing them, which leads to his father's admission of abuse and Cox agreeing to stop hunting him.[sep]Pewnego wieczoru, podczas gdy David Rice jest fizycznie maltretowany przez ojca, nieoczekiwanie teleportuje się (lub „skacze”) i znajduje w lokalnej bibliotece. Pochodzenie tej mocy nigdy nie zostaje wyjaśnione. David postanawia nigdy nie wracać do domu rodziców i udaje się do Nowego Jorku. Po napadzie i odkryciu, że bez aktu urodzenia i numeru ubezpieczenia społecznego nie może znaleźć pracy, David rabuje lokalny bank, teleportując się do środka sejfu i kradnąc prawie milion dolarów. Następnie rozpoczyna życie pełne lektury, chodzenia do teatru i jedzenia w ekskluzywnych restauracjach. W teatrze poznaje kobietę o imieniu Millie Harrison i spędzają z nią trochę czasu na zwiedzaniu Nowego Jorku, zanim ona wraca na studia do Stillwater w stanie Oklahoma. David później odwiedza ją w Oklahomie, a zaczynają związek romantyczny. Davidowi udaje się również odnaleźć i połączyć z dawno zaginioną matką, Mary Niles. Mary opuściła rodzinę po tym, jak została dotkliwie pobita przez ojca Davida, a wszystkie jej próby kontaktu z Davidem na przestrzeni lat były przerywane przez jego ojca. Nowojorska policja zaczyna badać sprawę Davida po tym, jak ratuje sąsiadkę przed atakiem, teleportując jej znęcającego się mężą do parku; mąż okazuje się być policjantem. Śledztwo zmusza Davida do przeprowadzki do Oklahomy, gdzie wynajmuje mieszkanie w pobliżu Millie. Pewnej nocy, gdy Davida nie ma, policja znajduje się w jego mieszkaniu w Nowym Jorku, gdy dzwoni Millie, i Millie zrywa z nim po tym, jak dowiaduje się, że jest ścigany przez policję. Mary, przebywająca w podróży służbowej, zostaje zamordowana przez terrorystów, gdy jej samolot zostaje uprowadzony. David wyrusza wtedy na poszukiwanie Rashida Matara, terrorysty odpowiedzialnego za śmierć matki. David zaczyna teleportować się do Algierii, by szukać Matara, musząc niemal za każdym razem unikać policji. Podczas gdy poszukuje terrorysty, on i Millie ostatecznie się godzą. Agencja Bezpieczeństwa Narodowego, kierowana przez doświadczonego agenta Briana Coxa, zaczyna jednak podejrzewać coś, gdy odkrywa, że może on dostać się z Algierii do Stanów Zjednoczonych w zaledwie kilka godzin. Podczas przesłuchania David teleportuje się z biura NSA na oczach Coxa i kilku innych agentów. Cox i NSA postanawiają wtedy schwytać Davida, by móc wykorzystać jego moce. Po licznych nieudanych próbach schwytania Davida Cox bierze Millie jako zakładnika, aby do niego dotrzeć. David kontratakuje, porywając Coxa, a później chwytając Matara i swojego znęcającego się ojca – stawiając się tym samym w unikalnej sytuacji kontroli nad losami wszystkich trzech swoich oprawców. To przeżycie ma głęboki wpływ na wszystkich czworo. David mimo ich czynów nie jest w stanie zabić swoich jeńców i ostatecznie ich wypuszcza. David oddaje Matara w ręce władz, grożąc, że po niego wróci, jeśli nie zostanie uznany winnym swoich zbrodni. Jego ojciec jest zmuszony do przyznania się do znęcania się nad Davidem i Mary i rozpoczyna terapię dla alkoholików. Cox jest zmuszony dostrzec podobieństwo między swoimi działaniami a czynami terrorysty i bijącego żonę alkoholika, wypuszcza Millie i zgadza się zaprzestać polowania na Davida. Następnie Millie pociesza Davida, gdy uświadamia sobie, że nie może uciec od bólu poprzez teleportację czy samowolne działania, i on również rozpoczyna terapię.


W drugiej części powieści Murau nie wraca do Wolfsegg, lecz pozostaje w Rzymie, ignorując los odziedziczonego majątku. Wznowienie rozmów z Gambettim uniemożliwia mu wówczas napisanie autobiograficznego świadectwa.[sep]Wygaszenie przyjmuje formę autobiograficznego świadectwa Franza-Josefa Muraua, intelektualnej czarnej owcy wpływowej austriackiej rodziny ziemiańskiej. Murau żyje w Rzymie na dobrowolnym wygnaniu, obsesyjnie i z gniewem odnosząc się do swojej austriackiej tożsamości, i postanawia nigdy nie wracać do rodzinnego majątku Wolfsegg. Jest otoczony grupą artystycznych i intelektualnych przyjaciół i zamierza nadal prowadzić to, co nazywa włoskim stylem życia. Gdy dowiaduje się o śmierci rodziców, staje się panem Wolfsegg i musi zdecydować o jego losie. Murau odciął się od rodziny i starał się zbudować życie intelektualne jako nauczyciel w Rzymie. W pierwszej części powieści refleksje na temat duchowego, intelektualnego i moralnego ubóstwa swojej rodziny skierowuje do swojego rzymskiego ucznia Gambettiego. Szanuje jedynie swojego wujka Georga, który podobnie odciął się od rodziny i pomógł Murauowi ocalić siebie. W drugiej części wraca do rodzinnego majątku, Wolfsegg, na pogrzeb oraz w celu rozstrzygnięcia o losie majątku, który znajduje się teraz w jego rękach. W całej powieści Murau mówi o pustce, którą sam sobie stworzył, poprzez połączenie przesady z niedomówieniem. Następnie Murau oskarża całą sztukę o rolę nieuzasadnionego odpuszczania win. Dla Gambettiego „wielkie” w „wielkiej sztuce” było właśnie tym; gdy myśli o swojej willi w Wolfsegg, „wielkie” zaczyna oznaczać coś nowego: sztukę kryminalną, która ma moc sprawiania, że ludzie wybaczają sobie śmiertelne grzechy. Gambetti jest współpracownikiem Muraua. Jego obecność stanowi lustro dla społeczeństwa jego rodziców i ujawnia, że Murau również stworzył dla siebie publiczność, która nieświadomie popiera jego niejasne taktyki. W drugiej części powieści przestaje mówić do Gambettiego, ponieważ Gambetti był agentem samookłamywania Muraua. To z kolei pozwala Murauowi napisać swoje Wygaszenie.


Chet ujawnia, że w rzeczywistości działał na rzecz Tch’muchgara, aby pomóc mu zakończyć życie poprzez wypchnięcie w nieistnienie. Jednocześnie wyjaśnia, że kłamał co do możliwości wyleczenia Chrisa, przez co bohater pozostaje w sytuacji bez wyjścia.[sep]Akcja toczy się w mieście Bradley w stanie Massachusetts oraz w okolicach tego miasta. Wampirzy Lord, Tch’muchgar, jest magicznie uwięziony w odosobnieniu na dnie miejskiego zbiornika wodnego. Mieszkańcy miasta odprawiają rytuały podczas dorocznego „Smutnego Festiwalu Wampirów”, aby utrzymać więzy trzymające Tch’muchgara w niewoli. Na początku książki młody bohater, Chris, jest świadkiem linczu na wampirzycy. Niedługo potem zaczyna odczuwać dziwne uczucie – rosnącą pragnienie krwi. Chris później zauważa, że jego przyjaciel Tom rzuca odbicie na wodzie w zbiorniku, ale sam Chris nie ma żadnego odbicia. Uświadamia sobie, że musi cierpieć na wampiryzm. Chris boi się komukolwiek o tym powiedzieć, nawet przyjaciołom, ponieważ wampiry są zabijane natychmiast po odkryciu.

Chris wkrótce spotyka tajemniczą osobę ubraną na czarno, która przedstawia się jako Chet, Istota Niebiańska. Chet mówi, że służy Siłom Światła i że może wyleczyć Chrisa z wampiryzmu. Ale najpierw Chet musi umieścić święty przedmiot, Ramię Moriatora, z Tch’muchgarem. Po aktywowaniu Ramię nie może być przesunięte ani dezaktywowane przez złe istoty. Chet wyjaśnia, że jeśli Tch’muchgar spróbuje uciec z więzienia, Ramię sprawi, że utknie pomiędzy światami, tak jak „otwarcie windy między piętrami”. Chet odchodzi na dwa tygodnie, aby odzyskać Ramię. Tymczasem wampiryzm Chrisa postępuje w stałym tempie. Zaczyna spać w ciągu dnia i czuwać w nocy. Pije ciepłą wodę, aby symulować picie krwi, a nawet rozważa swoją rodzinę jako potencjalne „napoje”. Chris zaczyna również otrzymywać listy pocztą od wampirów żyjących pod ziemią w społeczności. Jeden z tych listów pochodzi od wampirzycy o imieniu Lolli, która wydaje się być w wieku Chrisa i zachowuje się jak popularna nastolatka.

Chris zaczyna zauważać, że jest śledzony przez przerażającą humanoidalną postać, którą opisuje jako „Istotę z Włosami na Jedną Część”, lub po prostu Istotę. Istota zakuwa Chrisa w kozi róg w lesie, ale pojawia się Chet i „zabija” Istotę. Ostrzega Chrisa, że Istota nie jest naprawdę martwa i ponownie zmaterializuje się w ciągu kilku minut. Chet umieszcza znak na nadgarstku Chrisa, który – jak twierdzi – ochroni go przed Istotą. Chet daje Chrisowi Ramię i prowadzi go do zgromadzenia wampirów w opuszczonym kościele. Chris zostaje zaakceptowany przez innych jako wampir i dowiaduje się, że planują przyzwać Tch’muchgara. Wykorzystuje tę okazję, aby wejść do królestwa Tch’muchgara i upuścić Ramię.

Chris wraca do swojego „normalnego” życia i czeka na powrót Cheta z dalszymi instrukcjami. Jego wampirze objawy nadal nasilają się. Oszołomiony pragnieniem, Chris prawie gryze psa swojego przyjaciela. Ucieka się do polowania na szopy, aby pić ich krew. Po tym, jak po raz pierwszy skaleczy się podczas golenia, Chris zaczyna pić własną krew. Ostatecznie zaczyna gryźć się w ramię. Pewnego wieczoru jego matka opowiada mu historię o tym, jak Chris niemal zmarł jako noworodek, ale że dziwna pielęgniarka zabrała go na kilka minut. Kiedy go przyniosła, był w porządku. Jego matka wierzy, że kobieta była aniołem. Chris obawia się, że pielęgniarka musiała być wampirzycą, która zaraziła go wampiryzmem, aby uratować mu życie.

Podczas Smutnego Festiwalu Wampirów Chris namawiany jest na imprezę z Lollą i innym młodym wampirem o imieniu Bat. Mówią mu, aby został wprowadzony do społeczności wampirów, musi tej nocy dokonać pierwszego zabójstwa i posmarować policzki krwią. Chris wycofuje się przed wyzwaniem, mówiąc, że jeszcze nikogo nie znalazł, ale Lolli szybko demaskuje jego blef. Chris ucieka z imprezy i znajduje w okolicy swoją sympatię, Rebeccę Schwartz. Mówi jej, że musi z nią porozmawiać, ale jego zęby zaczynają rosnąć w krwawym pożądaniu. Chris ucieka z powrotem na wampirzą imprezę, tylko po to, by odkryć, że wszyscy oprócz jednego ucznia szkoły średniej odeszli. Uczeń mówi Chrisowi, że Lolli zabiła ucznia. Następnie została potrącona przez samochód i złamała kręgosłup. Władze przybyły i zabrały ją, aby ją zabić. Chris słyszy nadchodzącego Bata i biegnie na zewnątrz. Spotyka Cheta, który potwierdza historię o śmierci Lolli. Bat słyszy to i atakuje Cheta, ale Chet sprawia, że Bat znika machnięciem ręki, prawdopodobnie zabijając go.

W kulminacyjnym momencie historii Tch’muchgar próbuje opuścić swoje więzienie, ale zostaje wypchnięty z wymiaru w nieistnienie przez Ramię Moriatora. Chet ujawnia, że w rzeczywistości pracował dla Tch’muchgara, który zdał sobie sprawę, że nigdy nie ucieknie z więzienia i szukał sposobu na zakończenie swojego nieszczęśliwego życia. Wyśmiewa się również, że kłamał w kwestii bycia w stanie pomóc Chrisowi, ponieważ wampiryzm jest nieuleczalny. Chet z radością wskazuje Chrisowi, że jest teraz skazany na zagładę. Jeśli zabije śmiertelników dla krwi, w końcu go dopadną i stracą go. Jeśli odmówi picia krwi, umrze. Jeśli szuka pomocy u Sił Światła, będą go torturować w miejsce wampirzego lorda. Jeśli spróbuje uzyskać pomoc od innych wampirów, sami go zabiją za zniszczenie ich boga.

Na końcu historii, w domu Chrisa, jego matka jest podejrzliwa i chce, aby został przebadany na obecność wampiryzmu. Jego brat traktuje to z pogardą, ale Chris zastanawia się, jak zareagowałaby jego matka. Ma flashback do czasów, gdy był młody, że matka-ptak nie przyjmie własnego dziecka, jeśli zostało dotknięte przez człowieka; wolałaby rozbić mu czaszkę. Flashback kończy się grupą starszych chłopców rzucających kamieniami w pisklę, krzycząc „To miłosierdzie!”, dołączając do nich inne dzieci. Kiedy książka się kończy, los Chrisa jest niepewny, pozostawiając główną wątek książki nierozwiązanym, choć Chris jest z pewnością skazany na zagładę w każdym razie. Na końcu Chris zdaje sobie sprawę, że musi się pożywić, ale nie może się pożywić. Historia kończy się słowami, w tej kolejności: O Boże jestem tak spragniony


W trakcie wędrówki para odwiedza tereny, gdzie portugalscy osadnicy podupadli przez nieefektywne wykorzystanie ziemi, sami ulegając wyparciu przez wcześniejszych mieszkańców. Zatrzymują się także u kobiety, która nie prowadzi żadnego biznesu, uprawiając kwiaty i warzywa wyłącznie na własny użytek.[sep]Powieść „Valley of the Moon” opowiada historię robotniczej pary, Billy’ego i Saxon Roberts, pracujących na co dzień w Oakland na przełomie wieków, którzy porzucają życie w mieście i wyruszają w poszukiwaniu odpowiedniej ziemi rolnej w środkowej i północnej Kalifornii. Książka wyróżnia się scenami, w których proletariacki bohater cieszy się braterstwem z artystyczną kolonią w Carmel i ostatecznie osiedla się w Dolinie Księżyca. Historia zaczyna się od Billy’ego, który jest woźnicą, i Saxon pracującej w pralni. Billy walczył też zawodowo na ringu z pewnym sukcesem, ale zdecydował, że nie ma w tym przyszłości. Szczególnie zasmuca go jedna walka, w której zmierzył się z przyjacielem i po tym, jak ten doznał kontuzji ręki, musieli kontynuować pojedynek, by zadbać o widowisko. Ich wczesne życie małżeńskie zostaje zakłócone przez wielką falę strajków. Billy bierze udział w brutalnych atakach na łamistrajki i trafia do więzienia. Saxon traci dziecko w wyniku przemocy. Słucha argumentów socjalistycznych, ale ich nie akceptuje. Poznaje też starszą kobietę, która prezentuje bardzo indywidualistyczne podejście, opisując, jak zdołała związać się z szeregiem bogatych mężczyzn. Spotyka również chłopaka o imieniu Jack, który zbudował własną łódź i wydaje się być wzorowany na nastoletnich latach samego Jacka Londona. Gdy Billy wychodzi z więzienia, Saxon nalega, by opuścili miasto i spróbowali zdobyć własną farmę. Pamiętają czasy, gdy rząd rozdawał ziemię za darmo, ale odkrywają, że te czasy minęły bezpowrotnie. Przechodzą przez obszar, gdzie najwcześniejszych osadników europejskich wyparli Portugalczyka. Istnieje szczegółowy opis tego, jak Portugalczyka, którzy przybyli bardzo biedni, rozkwitli dzięki intensywniejszemu wykorzystaniu ziemi. Zatrzymują się też na kilka dni u kobiety ze średniej klasy, która uprawia kwiaty wraz z warzywami i prowadzi kwitnący biznes, sprzedając produkty wysokiej jakości bogatym ludziom. W dalszej podróży znajdują artystyczną kolonię, która im się podoba, ale wyruszają dalej, wciąż szukając własnego miejsca. Billy zaczyna handlować końmi, a nie tylko je prowadzić. Wraca też na ring, używając nowego nazwiska, by nie zostać rozpoznanym w walce z obiecującym pięściarzem. Saxon martwi się o niego, ale on w rzeczywistości wygrywa walkę w pierwszych sekundach, znacznie szybciej niż zamierzał. Dzięki temu zarabia 300 dolarów na parę koni, których pragnie. Zaproszony do rewanżu, przyjmuje wyzwanie i odkrywa, że jest znacznie trudniej, ale i tak wygrywa. Postanawia już nigdy więcej nie walczyć. Spotykają też znanego pisarza i dziennikarza „Jacka Hastingsa”, uważanego powszechnie za autoportret Jacka Londona z tamtego okresu. Jego żona – prawdopodobnie wzorowana na drugiej żonie Londona – jest opisana jako bardzo podobna do Saxon. Kierowani są na odpowiednie miejsce do osiedlenia się i tam się osiedlają. Pojawia się też wiele rozmów o marnotrawstwie wczesnych amerykańskich farmerów, którzy wyczerpywali ziemię i przenosili się dalej. Są to odzwierciedlenie poglądów Jacka Londona na zrównoważone rolnictwo. Znajdują swoją „dolinę księżyca” i, jak można przypuszczać, żyją długo i szczęśliwie. Jedna z postaci w książce mówi, że to indiańskie znaczenie nazwy „Sonoma Valley”. Było to przekonanie Jacka Londona, choć jest ono kwestionowane.


W Murmańsku Alex nie uwalnia się z kajdanek, a Conrad wykorzystuje dźwig magnetyczny do pokonania chłopca. Sarow nie popełnia samobójstwa, lecz zabija Alexa, który nie usuwa karty z bomby jądrowej i zgadza się na adopcję.[sep]Książka rozpoczyna się od sceny, w której dwaj mężczyźni, Marc i Carlo, lecą na spotkanie z generałem Aleksiejem Sarowem na Cayo Esqueleto (po hiszpańsku „Skeleton Key”), wyspie położonej niedaleko Kuby, aby wymienić kilogram uranu na pieniądze, które generał im obiecał. Jednak gdy Sarow ujawnia, że musi zebrać fundusze, mężczyźni grożą, że powiadomią amerykański wywiad, jeśli nie otrzymają pieniędzy w ciągu trzech dni. Traktując to jako groźbę, Sarow gasi światła na pasie startowym, gdy dwaj mężczyźni przygotowują się do odlotu, w wyniku czego ich samolot ląduje w namorzynach. Sarow z satysfakcją obserwuje, jak dwaj mężczyźni i pilot są pożerani przez żyjące tam krokodyle, a następnie ładuje uran do jeepa, w którym przybył, i odjeżdża. Tymczasem okazuje się, że Alex przeżył walkę ze swoim klonem i w szkole odwiedza go John Crawley. Crawley oferuje mu bilety na Wimbledon, ale Alex dowiaduje się, że musi działać pod przykrywką jako chłopiec do podawania piłek w związku z podejrzeniami o włamanie. Tam zaprzyjaźnia się z dziewczynką do podawania piłek o imieniu Sabina Pleasure. Alex zauważa podejrzanego strażnika, który okazuje się być Chińczykiem, i postanawia go sprawdzić, ale strażnik wciąga go w pułapkę i próbuje go zabić. Alex przeżywa atak i dowiaduje się, że mężczyzna był członkiem chińskiego gangu Triad „Wielki Krąg” i próbował ustawiać wyniki meczów. Alex staje się celem triady, gdy inny członek gangu usiłuje go zabić, podczas gdy Alex jest na wakacjach i surfuje z Sabiną w Kornwalii. Chłopak prawie tonie, ale Sabina udaje się go uratować, ponieważ jest doskonałą pływaczką i zna resuscytację. Dla jego bezpieczeństwa zarówno MI6, jak i CIA organizują wysłanie go z agentami CIA, Tomem Turnerem i Belindą Troy, na Skeleton Key w celu zbadania generała Sarowa. Dwaj agenci CIA mają udawać jego rodziców. CIA jest zaniepokojona działaniami Sarowa, ponieważ zamierza on spotkać się z rosyjskim prezydentem, Borysem Kirijenką. W drodze na Skeleton Key „rodzina” Alexa, Toma i Belindy zatrzymuje się w Miami. Dwaj agenci CIA nie są zadowoleni z brania Alexa ze sobą i starają się ukryć przed nim jak najwięcej informacji, wyraźnie go lekceważąc, co bardzo frustruje Alexa. Tom spotyka handlarza na łodzi o nazwie „Mayfair Lady”, podejrzewając, że handlarz był zaangażowany w transakcję z Sarowem. Handlarz jednak wiąze Toma, wiedząc, że pracuje dla CIA. Alexowi udaje się wejść na łódź i podpalić ją, powodując odwrócenie uwagi. Wybucha strzelanina, w której Alex ucieka z Tomem, a łódź później eksploduje, zabijając wszystkich na pokładzie. Mimo że uratował mu życie, Tom jest zły na Alexa z powodu wywołania eksplozji, choć Alex nie jest przekonany do jego racji. Później ujawnia się, że Conrad, pomocnik Sarowa, podłożył ładunek wybuchowy na łodzi z powodu obawy, że handlarz może skontaktować się z amerykańskim wywiadem. Zaraz po przybyciu na Skeleton Key Alex zauważa licznik Geigera w konsoli Game Boy, którą otrzymał od „rodziców”, zaprojektowany do wykrywania promieniowania jądrowego. Alex dowiaduje się, że Turner i Troy zostali wysłani na wyspę w poszukiwaniu bomby jądrowej. Dwaj agenci CIA ujawniają Alexowi, że handlarz sprzedał Sarowowi uran do broni jądrowej i wyjaśniają Alexowi swój plan infiltracji rezydencji Sarowa – Casa de Oro. Zamierzają nurkować do jaskini, a następnie wspinać się na powierzchnię. Alex idzie z nimi, ale pozostaje na łodzi, podczas gdy Turner i Troy schodzą pod wodę. Gdy nie wracają, Alex nurkuje sam i po bliskim spotkaniu z rekinem odkrywa mechaniczną pułapkę z włócznią, która przebiła Turnera i Troy. Gdy wynurza się, kierowca łodzi został zabity, a Alex zostaje schwytany przez Conrada, który zakłada mu worek na głowę i wstrzykuje mu lek pozbawiający go możliwości ruchu. Gdy worek jest zdjęty, Alex znajduje się w cukrowni, leżąc na taśmieociągu, gdzie Conrad go przesłuchuje. Alex kłamie, ale Conrad to wie i uruchamia taśmę, powodując, że Alex zmierza w stronę kruszarek. Mimo że w końcu mówi mu prawdę o bombie, Conrad postanawia go i tak zabić, jednak generał Sarow zatrzymuje maszynę. Alex, przytłoczony tym, że był o cal od śmierci, traci przytomność. Alex budzi się w Casa de Oro i żąda wiedzieć, czego Sarow od niego chce, a generał mówi mu, że w odpowiednim czasie mu to wyjaśni. Następnego dnia Sarow opowiada mu o swoim synu Władimirze, którego zachęcał do wyruszenia na wojnę w Afganistanie. Jednak zginął w walce od kuli snajpera. Generał mówi Alexowi, że chce go adoptować, ponieważ dzieli wiele cech z Władimirem ze względu na podobny wygląd fizyczny i wspólne cechy. Następnie każe przenieść Alexa do „domu dla niewolników”. Alex próbuje uciec z rezydencji, ukrywając się w bagażniku limuzyny po spotkaniu lunchowym Sarowa z Kirijenką. Jednak zostaje przyłapany przez Sarowa dzięki czujnikowi wykrywającemu krążenie, który ponownie oszczędza życie Alexa, ale karze go torturą psychiczną – Conrad celuje w Alexa z pistoletu, a Sarow trzyma urządzenie przed nim, aby Alex mógł słyszeć bicie własnego serca, a Conrad przykłada broń do serca Alexa. Przez cały czas Sarow rozmawia z Alexem tak, jakby naprawdę zamierzał kazać Conradowi go zastrzelić. Gdy bicie jego serca przyspiesza, Conrad naciska na spust, a Sarow nagle wyłącza urządzenie, przez co Alex ma wrażenie, że został postrzelony. Następnie Sarow każe Conradowi zabrać go z powrotem do domu dla niewolników. Podczas kolacji wieczorem Sarow podaje lek Kirijence i jego gościom, powodując u nich utratę przytomności, i każe przenieść ich do domu dla niewolników. Następnie każe przetransportować bombę jądrową na wyspę. Podczas lotu do Rosji Sarow mówi Alexowi, że lecą do Murmańska, gdzie znajduje się stocznia okrętów podwodnych z napędem jądrowym. Chce zrzucić tam bombę jądrową, która jest zasilana uranem i aktywowana kartą magnetyczną, którą Sarow mu pokazuje. Bomba wywoła ogromną eksplozję, Rosja zostanie obwiniona i zwróci się do swojego prezydenta. Sarów wtedy ujawni zmontowane nagranie z wywiadu, przedstawiające Kirijenkę jako leniwego, pijanego idiotę, który mówi, że nie potrafi sobie poradzić z problemem. To zmusi go do ustąpienia ze stanowiska, a w końcu zostanie znaleziony martwy z powodu niewydolności serca. Rosja wróci do komunizmu, a Sarow przejmie władzę. Samolot robi postój techniczny w Edynburgu. Alex używa granatu hukowego (dostarczonego przez Smithersa z MI6), aby uciec z samolotu podczas lądowania, tymczasowo unieszkodliwiając Sarowa i Conrada. Alex biegnie do jednego z budynków terminala i próbuje zadzwonić na policję, ale zostaje zatrzymany przez strażnika o imieniu George Prescott. Mimo starań Alexa, by przekonać Prescotta do sytuacji, Sarow ponownie go捕获uje, a Prescott zostaje zabity przez Conrada. Kontynuują lot do Murmańska. W Murmańsku Conrad umieszcza bombę na okręcie podwodnym za pomocą dźwigu magnetycznego. Jeden z ludzi Sarowa zakłada Alexowi kajdanki do poręczy w pobliżu okrętów podwodnych, Sarow podchodzi do niego i żegna się z nim przed odejściem. Alex uwalnia się, używając gumy do żucia, która po żuciu przez określony czas zamienia się w substancję reaktywną (również dostarczoną przez Smithersa). Conrad natychmiast to zauważa i opuszcza się z dźwigu, by zaatakować Alexa. Podczas ich walki nadchodzi rosyjska armia i zaczyna walczyć z ludźmi Sarowa. Mimo starań Alexa, by odeprzeć Conrada, Conrad łatwo go przewyższa siłą i próbuje go udusić na śmierć. Jednak Conrad (w którego ciele znajduje się wiele metalowych elementów) zostaje schwytany przez dźwig magnetyczny. Alex przejmuje sterowanie dźwigiem, zrzuca Conrada do morza i chwyta bombę jądrową z okrętu podwodnego. Następnie usuwa kartę detonującą z bomby, ale zostaje poinstruowany przez powracającego Sarowa, aby ją włożył z powrotem. Gdy Alex mówi Sarowowi, że woli umrzeć niż zostać jego synem, Sarow popełnia samobójstwo. W ostatnim rozdziale powieści ujawnia się, że gdy Alex wyjaśnił swoją sytuację Johnowi Prescottowi, jego biuro usłyszało ich rozmowę przez nadajnik radiowy Prescotta. Początkowo nie wierzyli Alexowi, ale gdy odkryli śmierć Prescotta, natychmiast powiadomili MI6, które ostrzegło Rosjan. Alex jest przygnębiony po wszystkim, co przeszedł, ale Sabina podchodzi do niego i zaprasza go na wakacje ze swoją rodziną do Francji na kilka tygodni, co poprawia mu humor.


Druga część utworu stanowi wstęp teoretyczny i składa się z dwóch rozdziałów dotyczących teorii rozumu. Fabuła obejmuje kolejno pomyślną kolację ze znajomymi, brak konfliktu z oficerem oraz całkowity brak relacji z prostytutką o imieniu Liza.[sep]Powieść jest podzielona na dwie części. Składa się ze wstępu, trzech głównych rozdziałów i zakończenia. (i) Krótki wstęp stawia szereg zagadek, których znaczenie zostanie dalej rozwinięte. (1) Rozdziały drugi, trzeci i czwarty dotyczą cierpienia i upodobania w cierpieniu; (2) rozdziały piąty i szósty dotyczą intelektualnych i moralnych wahań oraz świadomej „bezczynności” – bierności; (3) rozdziały od siódmego do dziewiątego dotyczą teorii rozumu i logiki; (c) ostatnie dwa rozdziały stanowią podsumowanie i przejście do drugiej części. Wojna jest opisana jako bunt ludzi przeciwko założeniu, że wszystko musi się dziać w jakimś celu, ponieważ ludzie podejmują działania bez celu, a to właśnie determinuje historię ludzkości. Po drugie, pragnienie szczęścia narratora jest zilustrowane jego bólem wątroby i bólem zęba. Jest to paralela do zachowania Raskolnikowa w późniejszej powieści Dostojewskiego, Zbrodnia i kara. Mówi on, że z powodu okrucieństwa społeczeństwa ludzie jęczą z bólu tylko po to, by rozprzestrzeniać swoje cierpienie na innych. Buduje własną paranoję do tego stopnia, że nie jest w stanie spojrzeć w oczy współpracownikom. Głównym problemem Człowieka z podziemia jest to, że osiągnął on stan znudzenia i bierności. W przeciwieństwie do większości ludzi, którzy zazwyczaj działają z zemsty, ponieważ wierzą, że sprawiedliwość jest celem, Człowiek z podziemia jest świadomy swoich problemów, odczuwa pragnienie zemsty, ale nie uważa jej za cnotę; ta niezgodność prowadzi do złośliwości i złości wobec samego aktu wraz z towarzyszącymi mu okolicznościami. Czuje, że istnieją inni tacy jak on, ale on konsekwentnie koncentruje się na swojej złośliwości zamiast na działaniach, które pozwoliłyby uniknąć problemów, którymi się tak przejmuje. W pewnym momencie przyznaje nawet, że wolałby być bierny z lenistwa. Pierwsza część zawiera również ostrą krytykę determinizmu i intelektualnych prób dyktowania ludzkich działań i zachowań przez logikę, co Człowiek z podziemia wspomina w kategoriach prostego problemu matematycznego dwa razy dwa makes four (zob. również koniecjonizm). Twierdzi, że mimo prób ludzkości stworzenia „Kryształowego Pałacu”, co jest odniesieniem do słynnego symbolu utopijizmu w utworze Czernyszewskiego Co robić?, nie można uniknąć prostego faktu, że każdy w dowolnym momencie może zdecydować się na działanie, które może nie zostać uznane za dobre, a niektórzy zrobią to po prostu, aby potwierdzić swoje istnienie i zaprotestować, aby potwierdzić, że istnieją jako jednostki. Dobro jako ogólne pojęcie jest subiektywne, a w przypadku Człowieka z podziemia dobro, o którym tu wyśmiewa, to oświecony własny interes (egoizm, samolubstwo). To właśnie ta pozycja, przedstawiona jako logiczna i słuszna, jest przez bohatera powieści potępiana. Od czasu jego romantycznego zaangażowania w ten ideał, wydaje się on obwiniać go za swoje obecne, niskie nieszczęście. Ten rodzaj buntu jest kluczowy dla późniejszych dzieł Dostojewskiego, ponieważ jest wykorzystywany przez nastolatków do usprawiedliwiania własnego istnienia, unikalności i niezależności (zob. Nastolatka Dostojewskiego). Bunt w obliczu dysfunkcji i nieporządku dorosłego doświadczenia, który się dziedziczy po osiągnięciu dorosłości w ramach rozumienia tradycji i społeczeństwa. W innych dziełach Dostojewski ponownie konfrontuje się z koncepcją wolnej woli i buduje negatywny argument na rzecz uzasadnienia wolnej woli przeciwko determinizmowi w postaci samobójstwa Kiryłowa w jego powieści Biesy. Zapiski z podziemia oznaczają punkt zwrotny w twórczości Dostojewskiego, od powieści o tematyce psychologicznej i socjologicznej do powieści opartych na egzystencjalnym i ogólnoludzkim doświadczeniu w kryzysie. Druga część to właściwa opowieść i składa się z trzech głównych segmentów, które prowadzą do pogłębienia świadomości Człowieka z podziemia. Pierwszy to jego obsesja na punkcie oficera, który fizycznie odsuwa go na bok bez słowa i ostrzeżenia. Widzi oficera na ulicy i myśli o sposobach zemsty, ostatecznie decydując się na wpadnięcie na niego, co robi i ku swojemu zaskoczeniu odkrywa, że oficer wydaje się nawet nie zauważać, że to się stało. Drugi segment to kolacja ze starymi kolegami ze szkoły, aby pożegnać Zwierkowa, jednego z nich, który jest przenoszony z miasta. Człowiek z podziemia nienawidził ich, gdy był młodszy, ale po przypadkowej wizycie u Simonowa decyduje się spotkać z nimi w wyznaczonym miejscu. Nie informują go, że czas został zmieniony z piątej na szóstą, więc przybywa wcześnie. Po krótkim czasie wdaje się w spór z czterema z nich, deklarując wszystkim swoją nienawiść do społeczeństwa i używając ich jako jego symbolu. Na końcu odchodzą bez niego do tajnego domu publicznego, a w swoim gniewie Człowiek z podziemia podąża za nimi tam, aby raz na zawsze skonfrontować się ze Zwierkowem, niezależnie od tego, czy zostanie pobity, czy nie. Przybywa, aby odkryć, że Zwierkow i towarzysze już wyszli, ale to tam spotyka Lizę, młodą prostytutkę. Historia przenosi się do Lizy i Człowieka z podziemia leżących cicho w ciemności razem. Człowiek z podziemia konfrontuje Lizę z obrazem jej przyszłości, na który ona na początku nie reaguje, ale ostatecznie uświadamia sobie w jakiej jest sytuacji i jak powoli będzie się stawać bezużyteczna i będzie coraz bardziej zniżać się, aż nikt jej nie będzie chciał. Myśl o umieraniu tak straszliwej hańbiwej śmierci sprawia, że uświadamia sobie swoje położenie, a następnie znajduje się pod wrażeniem pozornie poruszającego ujęcia przez Człowieka z podziemia społecznych chorób. Daje jej swój adres i wychodzi. Po tym jest ogarnięty strachem, że ona faktycznie przybędzie do jego zrujnowanego mieszkania po tym, jak okazał się dla niej takim „bohaterem” i w trakcie kłótni ze swoim służącym ona przybywa. Wtedy przeklina ją i cofa wszystko, co jej powiedział, mówiąc, że w rzeczywistości się z niej śmiał i powtarza prawdę o jej nędznym położeniu. Pod koniec swojego bolesnego gniewu wylewa łzy po tym, jak mówił, że tylko dążył do władzy nad nią i pragnienia upokorzenia jej. Zaczyna krytykować siebie i stwierdza, że w rzeczywistości jest przerażony własnym ubóstwem i zażenowany swoją sytuacją. Liza uświadamia sobie, jak żałosny jest on, i delikatnie go obejmuje. Człowiek z podziemia krzyczy „Oni — oni nie pozwolą mi — ja — ja nie mogę być dobry!”. Po wszystkim tym, nadal okropnie się do niej zachowuje i przed jej wyjściem wciska jej do ręki pięć rubli, co ona rzuca na stół. Próbuje ją dogonić, gdy wychodzi na ulicę, ale nie może jej znaleźć i nigdy więcej od niej nie słyszy. Próbuje powstrzymać ból w sercu przez „fantazjowanie”, „Czyż nie jest lepiej, czyż nie będzie lepiej?... Obraza — w końcu to oczyszczenie; to najbardziej żrąca, bolesna świadomość! Tylko jutro splamiłbym jej duszę i zmęczył jej serce. Ale teraz obraza nigdy w niej nie umrze, i jednak odpychająca jest brud, który na nią czeka, obraza ją podniesie, oczyści...”. Wspomina ten moment jako sprawiający mu nieszczęście za każdym razem, gdy o nim myśli, co ponownie potwierdza fakt z pierwszej części, że jego złość do społeczeństwa i niezdolność do działania tak jak ono sprawiają, że nie jest w stanie działać lepiej niż ono. Zakończeniowe zdania przywołują niektóre z tematów omówionych w pierwszej części, a całość dzieła kończy się notatką autora, że choć w tekście było więcej, „wydaje się, że możemy tu zakończyć”.


Zoltan Węgier ostatecznie poświęca swoje życie, ratując Jamesa Bonda i Amy Goodenough z zasadzki przygotowanej przez Petera Haighta. Wcześniej pirat ten zniszczył pałac hrabiego Carnifexa, zalewając go wodą, co doprowadziło do śmierci hrabiego.[sep]Gorączka krwi rozpoczyna się prologiem, w którym młoda dziewczyna o imieniu Amy Goodenough przebywa na jachcie swojego ojca na środku Morza Śródziemnego i staje się świadkiem abordażu dokonanego przez bandę piratów pod dowództwem Zoltana Węgra. Ludzie Zoltana ograbiają statek i w trakcie tego procesu mordują ojca Amy, który nie chciał rozstać się ze swoimi bezcennymi posiadłościami. Gdy Amy nie udaje się zemścić, rzucając nożem w Zoltana i trafiając go w ramię, zostaje wzięta do niewoli, ale przysięga, że pewnego dnia uda jej się dokonać zemsty. Po przygodach opisanych w Srebrnym Finiu, James Bond wraca do Eton, gdzie jest teraz członkiem tajnego klubu miłośników ryzyka znanego jako Danger Society. Wraz z nadchodzącymi wakacjami letnimi James otrzymuje szansę wyjazdu na Sardynię w ramach wycieczki edukacyjnej z jednym ze swoich profesorów, Peterem Haightem i jego kolegą, Cooperem-ffrenchem. Będąc tam, Bond mógłby również odwiedzić swojego kuzyna, Victora Delacroix (krewnego Monique Delacroix, zmarłej matki Jamesa). Przed wyjazdem Bond dowiaduje się o tragedii, która miała miejsce na jachcie rodziny Goodenough, od swojego przyjaciela, Marka Goodenough, brata Amy, który uczęszcza do Eton. Bond jest również świadkiem tajemniczej grupy, której wyznawcy są oznaczeni na obu dłoniach literą „M” (podwójne M), co James ostatecznie odkrywa, że jest znakiem Millenarii, nieistniejącego już tajnego włoskiego stowarzyszenia, które przez historię miało plany przywrócenia Cesarstwa Rzymskiego. Po przybyciu na Sardynię James i jego koledzy z klasy rozpoczynają objazd kraju, aby poznać jego historię, podczas którego Bond zostaje otruty (choć czytelnik nie jest tego świadomy w tym momencie) i prawie ginie. Aby odpocząć i zrelaksować się, Bond odłącza się od kolegów, by spędzić czas ze swoim kuzynem Victorem, przyjacielem artystą Poliponim i jego nastoletnim służącym Mauro. W tym czasie Victor jest gospodarzem Hrabiego Ugo Carnifexa, mężczyzny, który później zostaje zidentyfikowany jako lider zreorganizowanej Millenarii, która planuje ponownie przywrócić chwałę Cesarstwa Rzymskiego. Carnifex pozyskuje fundusze na takie zadanie, a także na swoją willę położoną wysoko w górach Sardynii i swój wystawny styl życia, wynajmując piratów takich jak Zoltan Węgier do plądrowania cennych przedmiotów; Carnifex jest jednak oszustem, który faktycznie nie stać na wynagrodzenie swoich „pracowników”. Ponadto, gdy Zoltan przybywa do pałacu Carnifexa, Carnifex rości sobie prawo do własności Amy Goodenough, co wielce irytuje Zoltana, który w trakcie podróży na Sardynię zawiązał z Amy unikalną i dziwną więź. Później Bond ponownie spotyka się ze swoimi kolegami z klasy, którzy znajdują się teraz w mieście w pobliżu pałacu Carnifexa. Jednej nocy Bond zakrada się do pałacu i znajduje celę Amy, ale nie jest w stanie jej uratować i zamiast tego informuje Petera Haighta. Sprawy przybierają jednak zły obrót, gdy Haight ujawnia się jako lojalny sługa Carnifexa i wcześniej próbował otruć i zabić Jamesa za zadawanie zbyt wielu pytań o Millenarię. Następnie Carnifex torturuje Jamesa, pozwalając komarom na swobodne żerowanie (Carnifex zakłada, że w końcu jeden z nich będzie nosicielem malarii), podczas gdy James jest z rozebraną koszulą i przywiązany, co uniemożliwia mu ucieczkę, zabijanie karmiących się komarów i drapanie swędzących miejsc, co maksymalizuje ból. Bond zostaje później uratowany przez siostrę Mauro, Vendettę, która konsekwentnie go całuje. Po tym, jak Zoltan wytrzymał Carnifexa tak długo, jak mógł znieść, odwraca się przeciwko nim, zalewając pałac i pozostawiając go w ruinach. Łódź latająca Carnifexa zostaje porwana przez wodę i uderza prosto w hrabiego, zabijając go. Tuż przed tym Bond zakrada się do pałacu z pomocą Vendetty, ku jej niechęci, aby uratować Amy. Vendetta niechętnie pozwala Bondowi odejść i atakuje go. Bond przekonuje ją, by go nie śledziła, dla pewności dając jej własny pocałunek. Po zniszczeniu pałacu Bond i Amy wracają do willi Victora Delacroix, ale po drodze wpadają w zasadzkę przygotowaną przez Petera Haighta. Bond i Amy są jednak uratowani przez Zoltana Węgra, który poświęca swoje życie w trakcie ich ochrony. Zrozpaczona Amy obejmuje Bonda w poszukiwaniu pocieszenia. Amy i Bond przybywają do willi Victora. Po kąpieli nago i leżeniu na plaży wspólnie wchodzą do góry. Jednak Jana Carnifex, siostra Ugo, czeka na nich. Bond jednak wykręca się jej, skacząc ze skały, podczas gdy Victor ją odwraca uwagę. Poślizguje się i spada na łożyczko jeżowców, gdzie w końcu umiera z powodu bólu i trucizny. Gdy Bond i Amy brodzą ku powierzchni, Amy nagle nadepuje na jeżowca. Bond wie dokładnie, jak go usunąć.


Ob dowiaduje się o wyeliminowaniu ludzkości w Europie i Azji, po czym rozpoczyna oblężenie wież Ramsey używając ciężkiej artylerii. Atak ten pozwala zombie na wtargnięcie do środka i zmusza ocalałych do ucieczki do kanalizacji.[sep]Jim odnajduje żywego Danny’ego na początku książki, ale żywe trupy wkrótce zaczynają zbiegać się w ich kierunku. Frankie i Martin dołączają do Jima w domu i wkrótce zostają uwięzieni na strychu. Gdy widzą sąsiada Danny’ego w jego panice naprzeciwko, zombie podpalają dom. Budują drabinę między dwoma domami i wszyscy z wyjątkiem Frankie przedostają się na drugą stronę; Frankie jednak spada z wysokości drugiego piętra do basenu poniżej. W międzyczasie: Don, Martin, Jim i Danny łączą siły i ruszają w stronę Forda Explorera Dona. Po ucieczce z garażu znajdują Frankie walczącą z zombie na podwórku, ciężko poturbowaną po upadku i postrzeloną kilka razy. Ratują ją, gdy wpada w stan wstrząsu. Z powrotem w Hellertown Ob zabiera ciało Bakera i rozkazuje swoim sługom stworzyć park maszyn ze wszystkich porzuconych pojazdów. Ob jest zaniepokojony tym, że Jim żyje i ucieka przed nim, zaczyna fantazjować o zabiciu Martina i Jima. W tym miejscu zdradza, że Sissquim mogą widzieć aury życia emanujące od żywych. Ob zostaje następnie zabity przez ukrytych żołnierzy, których odkrywa. Ich ucieczka jest krótka, ponieważ Frankie zostawiła klucze w Humvee, a zombie są w ścisłym pościgu. Używają Humvee, aby zmusić samochód do wypadku. Jim odzyskuje przytomność, gdy zombie próbują wyciągnąć Danny’ego z wraku i gryzą go w ramię. Jim traci panowanie i brutalnie zabija zombie, podkreślając każdy cios słowami: „Mówiłem ci, żebyś nie zbliżał się do mojego syna”. Martin został wyrzucony z samochodu, a jego głowa obróciła się o pełne 180 stopni. Jim miażdży mu głowę kamieniem, gdy ten ożywa, wykrzykując: „Boga nie ma”. Jim odciąga zombie na bok, odwracając ich uwagę od swojej grupy, w tym bardzo ciężko rannej Frankie, i planuje spotkać się z nimi w miejscu, które wygląda jak opuszczony parking. W samochodzie ukrywa się beznogi zombie, który alarmuje więcej zombie o obecności grupy. Jim pędzi z powrotem na parking, podczas gdy grupa ucieka na dach. Prawie jednocześnie pojawia się śmigłowiec, używając potężnego urządzenia dźwiękowego, które zabija wszystkie zombie-ptaki i prawie zabija Jima. Ratują Jima i zabierają go do wież Ramsey. Ob ożywa w nowym ciele, które jest w świetnej kondycji. Jego gospodarz zmarł na zawał serca podczas masturbacji. Jego stary gospodarz posiadał wiedzę o tajnych arsenałach NYPD oraz Gwardii Narodowej. Ob wykorzystuje tę wiedzę, aby uzbroić swoją armię, i ściąga swoje siły z Hellertown oraz z całego kraju. Dowiaduje się również, że wszystkie ludzkie życie w Europie i Azji zostało wyeliminowane. Ob następnie rozpoczyna oblężenie ostatnich pozostałych ludzi ukrytych w wieżach Ramsey; używając ciężkiej artylerii, jest w stanie przebić rzekomo nieprzenikalny budynek. W obliczu nadchodzących sił pozostali ludzie tracą spójność, gdy zombie szturmują wieże i ich eliminują. Jim, Frankie i kilku innych ucieka do kanalizacji, ale jest śledzonych przez Oba i jego siły. Trzech z grupy zostaje zabitych przez zombie-szczury, jeden odnosi postrzałową ranę, jeden jest zjedzony przez zombie-krokodyla, a jeden ma podcięte gardło przez innego zombie. Osobiście konfrontuje się z Jimem, mówiąc mu, że cieszy się, że to on zakończy jego niesamowitą podróż; Jim następnie używa miotacza ognia na rurze z gazem, zabijając Oba i otaczające go zombie. Frankie i Danny ostatecznie giną z rąk zombie-szczurów we śnie. Nieco przed finałem Frankie ma sen, w którym duch Martina rozmawia z nią, przedstawiając skomplikowany plan przygotowany przez Oba i jego sługi. Plan pokazuje jej, że przetrwanie zombie byłoby dopiero pierwszą próbą. Nieumarli byli jedynie pierwszą falą, a celem było wyeliminowanie całego ludzkiego i zwierzęcego życia. Gdy to zadanie zostanie wykonane, inne oboty rozpoczną asymilację roślin i owadów. Ujawnia się również, że Jim, Danny i reszta postaci z książek spotykają się w pewnego rodzaju zaświatach i są szczęśliwi.


Dr. Benton zostaje znaleziony martwy w swoim uszczelnionym gabinecie po tym, jak najwyraźniej otruł się gazem, jednak jego córka prosi sir Henry'ego Merrivale'a o zbadanie sprawy. Śledztwo prowadzone przez Merrivale'a kończy się ujęciem sprawcy i jego przyznaniem się do winy w dramatycznym finale z udziałem jadowitych węży.[sep]Wydanie Dell mapback z 1950 roku nosi podtytuł „Morderstwo w zoo”. Edward Benton, dyrektor Królewskich Ogrodów Zoologicznych im. Alberta, martwi się o to, co rok 1941 przyniesie jego ukochanej kolekcji węży i gadów; wydaje się, że zostaną one zniszczone na żądanie Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, aby zapobiec ucieczce jadowitych węży w przypadku nalotu bombowego. Mimo to nadal podejmuje kroki w celu powiększenia ekspozycji, w tym o niedawne nabytki – „Cierpliwości”, węża drzewnego z Borneo. Utalentowani iluzjoniści sceniczni Carey Quint i Madge Palliser, których zawodowa rywalizacja sięga czterech pokoleń, odwiedzają zoo, każdy z nich, aby zbadać pewne węży w związku z iluzją, do której autorstwa roszczą sobie prawo obaj. Kłócą się, a w jakiś sposób rozbija się szklane klatki, w której znajduje się tropikalny jaszczurka z Ameryki. Jaszczurka natychmiast atakuje sir Henry'ego Merrivale'a, również będącego gościem. Po ujarzmieniu jaszczurki strażnik prowadzi wszystkich trzech do domu doktora Bentona na terenie ogrodu, aby złożyli wyjaśnienia i przeprosili. Ten łatwo się uspokaja, a jego córka Louise zaprasza wszystkich trzech na kolację tego wieczoru. Louise martwi się o równowagę psychiczną ojca. Gdy trójka przybywa i znajduje dom, który wydaje się pusty, a kolacja wesoło się przypala w kuchni, są zdezorientowani – gdy odkrywają, że doktor Benton najwyraźniej zamknął wszystkie drzwi i okna w swoim gabinecie, uszczelnił je paskami papieru i otruł się gazem, są przerażeni. Louise prosi sir Henry'ego o zbadanie sprawy, ponieważ jest pewna, że nawet popełniając samobójstwo, jej ojciec nie zabiłby niewinnego węża drzewnego, Cierpliwości. Sir Henry musi prowadzić śledztwo na tle Anglii z 1940 roku, z nieustannie przelatującymi nad głowami samolotami. Zaangażowanie dwóch zawodowych iluzjonistów wskazuje jednak drogę do rozwiązania – sprawić, by ludzie myśleli, że przeżyli coś, czego w rzeczywistości nie doświadczyli. Sir Henry dopada mordercę i wydobywa przyznanie się do winy w dramatycznym finale, w którym biorą udział grzechotnik, mamba i kobra.


Rogożyn poślubia Nastazję Filippownę w Pawłowsku i cieszy się spokojnym życiem, unikając jakiejkolwiek kary. W konsekwencji tych wydarzeń Książę Myszkin odzyskuje zdrowie i żeni się z Aglają, pozostając w Petersburgu.[sep]Książę Lew Nikołajewicz Myszkin, jasnowłosy młody mężczyzna pod koniec dwudziestego roku życia i potomek jednego z najstarszych rosyjskich szlacheckich rodów, przybywa do Petersburga listopowym rankiem. Ostatnie cztery lata spędził w szwajcarskiej klinice na leczenie padaczki i domniemanych niedoborów intelektualnych. Podczas podróży pociągiem do Rosji Myszkin poznaje Parfiona Siemionowicza Rogożyna i jest uderzony jego namiętną intensywnością, szczególnie w odniesieniu do pięknej kobiety, którą jest obsesyjnie zauroczony. Jedyną krewną Myszkina w Petersburgu jest bardzo daleka Elżbieta Prokofiewna Jepanczyna. Pani Jepanczyna jest żoną generała Jepanczyna, zamożnego i szanowanego mężczyzny pod koniec pięćdziesiątki. Książę zapoznaje się z rodziną Jepanczynów, którzy mają trzy córki – Aleksandrę, Adelajdę i Aglaję, przy czym ta ostatnia jest najmłodsza i najpiękniejsza. Generał Jepanczyn ma ambitnego i próżnego asystenta o imieniu Gawriła Ardalionowicz Iwolin (przezwany Gania), którego Myszkin również poznaje podczas wizyty w ich domu. Gania, choć w rzeczywistości kocha Aglaję, stara się o rękę Anastazji Filippowny Baraszkowej, niezwykle pięknej femme fatale, która niegdyś była kochanką arystokraty Tockiego. Tocki obiecał Gani 75 000 rubli, jeśli poślubi „upadłą” Nastazję Filippownę. Ponieważ Myszkin jest tak niewinny i naiwny, Gania otwarcie omawia temat planowanego małżeństwa w obecności księcia. Wychodzi na to, że Nastazja Filippowna to ta sama kobieta, którą obsesyjnie ściga Rogożyn, a Gania pyta Księcia, czy Rogożyn wziąłby z nią ślub. Książę odpowiada, że bardzo prawdopodobnie by ją poślubił, a tydzień później zamordował. Książę wynajmuje pokój w mieszkaniu Iwolinów, w którym mieszkają również Gania; siostra Gani, Warwara Ardalionowna (Warja); jego matka, Nina Aleksandrowna; jego nastoletni brat, Nikołaj (Kola); jego ojciec, generał Iwolin; oraz inny lokator o nazwisku Ferdyszczenko. Przybywa Nastazja Filippowna i obraża rodzinę Gani, która odmówiła przyjęcia jej jako potencjalnej żony dla Gani. Myszkin powstrzymuje ją przed kontynuowaniem. Obraza zostaje pogorszona przybyciem Rogożyna w towarzystwie hałaśliwego tłumu pijaków i łotrów. Opierając się na niedawno odziedziczonej fortunie, Rogożyn obiecuje przynieść 100 000 rubli na wieczorne przyjęcie urodzinowe Nastazji Filippowny, podczas którego ma ona ogłosić, kogo poślubi. Wśród gości na przyjęciu znajdują się Tocki, generał Jepanczyn, Gania, Ferdyszczenko, Pticyn – lichwiarz i przyjaciel Gani, który jest kandydatem do ręki Warji Iwolin – oraz inni. za zgodą Koli, Książę Myszkin przybywa nieproszony. Na radę Mysztkina Nastazja Filippowna odrzuca oświadczyny Gani. Rogożyn przybywa z obiecanymi 100 000 rubli, ale sam Myszkin proponuje, że poślubi Nastazję Filippowną, ogłaszając, że niedawno otrzymał duży spadek. Choć zaskoczona i głęboko poruszona miłością Mysztkina, Nastazja Filippowna, po wrzuceniu 100 000 rubli do ognia i powiedzeniu Gani, że są jego, jeśli chce je stamtąd wydobyć, wybiera odejście z Rogożynem. Myszkin podąża za nimi. Przez następne sześć miesięcy Nastazja Filippowna jest rozdarta między współczującą i przenikliwą miłością Mysztkina a samokarzącą chęcią zrujnowania siebie poprzez poddanie się namiętności Rogożyna. Myszkin jest dręczony jej cierpieniem, a Rogożyn jest dręczony jej miłością do Mysztkina i często wyrażaną pogardą dla własnych roszczeń do niej. Spadek Mysztkina okazuje się mniejszy niż oczekiwano i kurczy się jeszcze bardziej, gdy zaspokaja często oszukańskie roszczenia wierzycieli i domniemanych krewnych. W końcu wraca do Petersburga i odwiedza dom Rogożyna. Omawiają religię i wymieniają się krzyżami. Ale głównym tematem ich rozmowy jest Nastazja Filippowna. Myszkin jest coraz bardziej przerażony postawą Rogożyna wobec niej. Rogożyn wyznaje, że bił ją w ataku zazdrości, i wysuwa możliwość podcięcia jej gardła. Tego samego dnia, zmotywowany zazdrością, Rogożyn próbuje dźgnąć Mysztkina nożem w hallu hotelu księcia, ale nieoczekiwany napad padaczki ratuje księcia. Następnie Myszkin opuszcza Petersburg i udaje się do Pawłowska, pobliskiego miasteczka popularnego jako letnia rezydencja petersburskiej arystokracji. Książę wynajmuje kilka pokojów u Lebiediewa, urzędnika-łotra, który jest jednak postacią niezwykle złożoną, po raz pierwszy wprowadzoną w momencie, gdy Myszkin spotyka Rogożyna w pociągu do Petersburga. Większość postaci powieści – Jepanczynowie, Iwolinowie, Warja i jej mąż Pticyn oraz Nastazja Filippowna – spędza lato w Pawłowsku. Burdowski, młody człowiek podający się za syna zmarłego dobroczyńcy Mysztkina, Pawliszczewa, żąda od Mysztkina pieniędzy jako „sprawiedliwego” zwrotu za wsparcie Pawliszczewa. Burdowskiego wspiera grupa bezczelnych młodych mężczyzn, wśród których znajduje się siedemnastoletni gruźlik Hipolit Tiereńtiew, przyjaciel Koli Iwolina. Chociaż roszczenie Burdowskiego jest oczywiście oszukańcze – wcale nie jest synem Pawliszczewa – Myszkin jest gotów pomóc Burdowskiemu finansowo. Książę spędza teraz dużo czasu u Jepanczynów. Zakochuje się w Aglai, a ona wydaje się odwzajemniać jego uczucie. Duma, upór i kapryśna dziewczyna odmawia publicznego przyznania się do miłości i w rzeczywistości często go otwarcie wyśmiewa. Jednak jej rodzina zaczyna uznawać go za jej narzeczonego i urządza nawet przyjęcie na cześć pary dla członków rosyjskiej arystokracji. W trakcie płomiennej mowy o religii i przyszłości arystokracji Myszkin przypadkowo tłumi piękną chiwną wazę. Później tego wieczoru dostaje łagodnego napadu padaczki. Goście i rodzina zgadzają się, że chorowity książę nie jest odpowiednim partnerem dla Aglai. Jednak Aglaja nie wypiera się Mysztkina i nawet umawia się na spotkanie z Nastazją Filippowną, która pisała do niej listy w próbie przekonania jej, by wyszła za Mysztkina. Na spotkaniu obie kobiety konfrontują się z Księciem i żądają, by wybrał między Aglają, którą kocha romantycznie, a Nastazją Filippowną, do której czuje współczujący litość. Myszkin unika odpowiedzi, co skłania Aglaję do odejścia, kończąc wszelkie nadzieje na zaręczyny między nimi. Nastazja Filippowna odnawia wtedy przysięgę poślubienia Księcia, ale odchodzi z Rogożynem. Książę podąża za Nastazją i Rogożynem do Petersburga i dowiaduje się, że Rogożyn zabił Nastazję Filippownę w nocy. Dwaj mężczyźni trwają w czuwaniu przy jej ciele, które Rogożyn położył w swoim gabinecie. Rogożyn zostaje skazany na piętnaście lat ciężkich robót na Syberii, Myszkin oszaleje i wraca do sanatorium, a Aglaja, wbrew woli rodziny, wychodzi za mąż za zamożnego, wygnańskiego polskiego hrabiego, który później okazuje się być ani zamożnym, ani hrabią, ani wygnańcem – przynajmniej nie wygnańcem politycznym – i który wraz z księdzem katolickim zwrócił ją przeciwko jej rodzinie.


Timmy Tiptoes udaje się wydostać z pnia drzewa dopiero wtedy, gdy wielki wiatr zrywa jego wierzch. Po powrocie do domu wiewiórka zabezpiecza rodzinne zapasy orzechów za pomocą małej kłódki.[sep]Opowieść rozgrywa się w lesie i zaczyna się od słów „dawno, dawno temu”. Timmy Tiptoes to „mały, gruby i wygodny szary wiewiórka” mieszkający w gnieździe krytym liśćmi na szczycie wysokiego drzewa ze swoją małą żoną, Goody. Przez kilka dni oboje zbierają orzechy do swoich małych worków na nadchodzącą zimę i wiosnę oraz przechowują je w pustych pniach drzew w pobliżu swojego domu. Timmy nosi czerwoną kurtkę, którą zdejmuje do pracy, a jego żona ma na sobie różową sukienkę i fartuch. Gdy pnie się zapełnią, małżeństwo wykorzystuje dziuplę, która niegdyś należała do dzięcioła. Orzechy grzechoczą „w dół – w dół – w dół wewnątrz”, a Goody zastanawia się, jak je kiedykolwiek stamtąd wydobyć. Timmy przypomina jej, że do wiosny znacznie schudnie i będzie mógł przejść przez mały otwór. W dygresji narrator mówi czytelnikowi, że para miała duże ilości orzechów, ponieważ ich nigdy nie gubiła, zauważając, że większość wiewiórek traci połowę swoich orzechów, ponieważ nie pamięta, gdzie je zakopała. Srebrny Ogon jest najbardziej zapominalską wiewiórką w lesie i próbując znaleźć swoje orzechy, wykopał zapasy innej wiewiórki. Wybucha zamieszanie między zbierającymi orzechy wiewiórkami, a jak na złość, przelatuje stado ptaków śpiewających „Kto wykopał moje orzechy?” oraz „Trochę chleba i bez sera!”. Jeden z ptaków siada na krzewie, w którym pracuje Timmy, i nadal śpiewa o wykopywaniu orzechów. Pozostałe wiewiórki zwracają na to uwagę, podejrzewają Timmy'ego o rabowanie cudzych zapasów, rzucają się na niego, drapią i biją go, gonią go na drzewo i z trudem wciskają go przez dziuplę dzięcioła. Srebrny Ogon sugeruje, żeby zostawić go tam, aż się przyzna. Timmy leży „ogłuszony i nieruchomy” na kupie orzechów, które przechował w pustym drzewie, podczas gdy Goody bezskutecznie go szuka. W końcu Timmy porusza się i odkrywa, że znajduje się w małym łóżku z mchu, otoczony obfitymi zapasami. Chippy Hackee, mały pręgowany świstak, opiekuje się nim z życzliwością, wspominając, że padały orzechy przez szczyt drzewa i on również „znalazł kilka zakopanych”. Świstak namawia Timmy'ego do jedzenia orzechów, a Timmy staje się „coraz grubszy i grubszy!”. Goody jest bardzo zaniepokojona zniknięciem męża, ale wróciła do pracy zbierając orzechy i chowając je pod korzeniem drzewa. Pani Hackee, żona Chippy'ego, wychodzi spod korzenia, żądając wyjaśnienia dotyczącego deszczu orzechów do jej domu. W końcu obie panie skarżą się na swoich uciekinierów, ale świstak wie, gdzie jej mąż biwakuje, ponieważ powiedział jej o tym mały ptak. Wspólnie spieszą do dziupli dzięcioła i słyszą swoich mężów głęboko wewnątrz drzewa śpiewających: „Mój mały staruszek i ja pokłóciliśmy się, Jak załatwimy tę sprawę? Załatw ją jak najlepiej potrafisz, I spadaj stąd, ty mały staruszku!”. Pani Hackee odmawia wejścia do drzewa, ponieważ jej mąż gryzie, ale Goody woła do swojego męża, a on podchodzi do otworu i daje jej pocałunek. Jest zbyt gruby, aby przecisnąć się przez otwór, ale Chippy Hackee (który nie jest zbyt gruby) odmawia wyjścia i pozostaje na dole, chichocząc. Dwa tygodnie później wielki wiatr zrywa wierzch drzewa, a Timmy ucieka. Pędzi do domu przez deszcz, tuląc się pod parasolem z żoną. Chippy Hackee kontynuuje biwakowanie w pniu drzewa przez kolejny tydzień, ale przez okolicę przemierza stworzenie przypominające niedźwiedzia (szukające perhaps orzechów?) i Chippy decyduje, że czas się pośpieszyć do domu. Zapada na przeziębienie i czuje się bardzo niekomfortowo. Timmy teraz trzyma rodzinne orzechy „zamknięte na małą kłódkę”, a Goody jest widziana na towarzyszącej ilustracji siedzącej na zewnątrz gniazda i opiekującą się trzema malutkimi dziećmi. „I ilekroć ten mały ptak widzi świstaki, śpiewa – „Kto-wykopał-moje-orzechy? Kto wykopał moje orzechy?” Ale nikt nigdy nie odpowiada!”. Chippy Hackee i jego żona są widziani na ostatniej ilustracji próbując odeprzeć małego ptaka parasolem z liścia drzewa. Pomysł Potter, by wiewiórka stała się tak gruba, że nie może uciec z drzewa, został naśladowany przez A.A. Milne’a w Kubusiu Puchatku.


Morwen pokazuje Imrielowi wizję przyszłości, w której jego syn staje się szanowanym i sprawiedliwym władcą. Po powrocie do Clunderry Imriel odkrywa, że jego żona Dorelei przeżyła atak niedźwiedzia i jest cała. Zamiast wyruszać w podróż, postanawia zostać w Albie, by chronić swój dom i nie ścigać sprawcy.[sep]Powieść zaczyna się od sceny, w której Imriel siada, by przeczytać listy, które przez wszystkie te lata pisała do niego jego matka, Melisande Shahrizai. Po wydarzeniach opisanych w „Kushiel's Scion”, a zwłaszcza po incydencie z Canisem w Lucca, martwi się tym, gdzie ona przebywa i jaki wpływ próbuje wywrzeć na jego życie. Listy, choć nie do końca pocieszające, mówią mu wiele i pomagają ukoić część jego urazy. Phèdre nó Delaunay, jego przybrana matka, pyta go, czy chce o nich porozmawiać, ale on odmawia. Kiedy stawia się przed Królową, informuje ją o swojej decyzji poślubienia albańskiej księżniczki Dorelei. Poznał ją, gdy miał osiemnaście lat, a książę Talorcan, siostrzeniec i domniemany następca tronu Drustana, przybył z wizytą. Chociaż Drustan chciałby mianować Alais swoją następczynią, nie może tego zrobić bez ryzyka wybuchu kolejnej wojny domowej. Gdyby Alais poślubiła Talorcana, rządziłaby u jego boku, ale ich dzieci nie odziedziczyłyby tronu, ponieważ w Albie sukcesja odbywa się w linii żeńskiej. Jeśli jednak Imriel poślubi Dorelei, jego syn zostanie Cruarchem, a wpływy Terre d'Ange w Albie nie osłabną. Z tego powodu zgadza się ją poślubić dla dobra królestwa. Jednocześnie odkrywa, że czuje pociąg do swojej kuzynki, Sidonie de la Courcel. Wie, że ona czuje to samo. Jest jednak synem dwóch słynnych zdrajców, a ona jest delfinką. Nie mogą być razem. Mimo to podczas balu maskowego w środku zimy Imriel i Sidonie się całują. Tylko dwórka Sidonie, Amarante, oraz najlepszy przyjaciel Imriela, Mavros, wiedzą o ich związku. Często pomagają im spotykać się i ostrzegają, gdy ktoś ma wejść i zobaczyć ich razem. Ponadto osobista straż Sidonie wie o wszystkim, ale jest jej niezwykle lojalna. Maslin z Lombelon jest jej głównym strażnikiem i, jak głoszą pogłoski, jej kochankiem. W związku ze zbliżającym się ślubem Imriel zaczyna brać lekcje z Alais dotyczące albańskiej historii, prawa, religii i niuansów językowych. Po tych lekcjach spotykał się z Sidonie w jej komnatach i spędzali kilka godzin sam na sam, często uprawiając miłość. Chociaż Alais nie aprobuje ich związku, głównie ze względu na konieczność zachowania tajemnicy, nie robi nic, by im przeszkodzić. Podczas jednego z takich namiętnych popołudni Imriel opowiada Sidonie o tym, co spotkało go w Drujan (patrz „Kushiel's Avatar”). Ona słucha spokojnie, ale jest głęboko zasmucona. Następnie pyta, czy nadal byłby skłonny być wobec niej okrutny, ponieważ bardzo by tego pragnęła. Po raz pierwszy Imriel wydaje się być z tym bardziej komfortowo i skłonny to spróbować, o ile jest z nią. Ich związek trwa w ten sposób przez wiele miesięcy, pozostając skutecznie ukrytym przed niemal wszystkimi. Imriel wie jednak, że jego ślub się zbliża i zaczyna być bardzo sfrustrowany. On i Sidonie wiedzą, że nie mogą być razem, i wierzą, że podobają się sobie tylko dlatego, że to zabronione. Aby uwolnić tę frustrację, Mavros zabiera go ponownie do Domu Valeriana. Ponieważ Imriel pił, Mavros rezerwuje dla nich jednak pokaz. To okazuje się wspaniałym pomysłem i pomaga Imrielowi uporać się z jego przeszłością i krwią Kusheline'a. Latem książę Talorcan i księżniczka Dorelei towarzyszą Drustanowi w jego corocznej podróży do Terre d'Ange na wiosnę. Dorelei jest słodka i życzliwa, ale Imriel jest rozproszony przez swoją miłość do Sidonie. Nadal zgadza się jednak poślubić Dorelei, ponieważ, jak sama Sidonie powiedziała, prawdopodobnie kochają się tylko dlatego, że to zabronione. Ponadto Sidonie nie ma jeszcze osiemnastu lat i dlatego nie może sprzeciwić się woli matki, co czyni jakikolwiek prawdziwy związek z Imrielem niemożliwym. Mimo to Imriel jest smutny, że musi ją opuścić. Dorelei, wyczuwając, że kocha kogoś innego, mówi, że jest gotowa go dzielić, wie, że robią to D'Angeline, ale że ona sama będzie tylko z nim, co jest albańskim zwyczajem. Imriel bierze sobie to do serca, ale zapewnia ją, że nie ma nikogo innego. Przed ślubem Imriel i Sidonie spotykają się potajemnie w świątyni Eluy. Kapłan przysięga zachować milczenie, ale odradza im dalsze utrzymywanie w tajemnicy i kontynuowanie związku, który nieuchronnie skrzywdzi innych. Mimo to udostępnia im prywatny pokój na ich ostatnie spotkanie. Mavros Shahrizai zabiera go również na wieczór kawalerski. Imriel jest sfrustrowany, zły i szorstki, będąc w idealnym nastroju dla Domu Valeriana. Mavros dba jednak o to, by Imriel nie dał się ponieść emocjom i był zawsze bezpieczny i przy zdrowych zmysłach podczas zabawy. Następnego ranka odbywa się ślub. Jest to wydarzenie publiczne z udziałem wszystkich ważnych osobistości. Otrzymują wiele prezentów, choć najcenniejszym prezentem Imriela jest ten od rodziny Drustana: nagolenniki z wyrzeźbionym wizerunkiem Cullach Gorym, ich herbu rodowego (ich diadh-anam). W ten sposób jest witany do rodziny królewskiej Alby. Imriel robi dobrą minę do złej gry, ale w środku czuje tylko smutek i pustkę. Jest gorąco, czuje się niekomfortowo, a Sidonie jest tam przez cały czas, obserwując, jak poślubia kogoś innego. Podczas ceremonii Sidonie sypie płatkami róż na parę. Imriel zna prawdziwe znaczenie tego gestu: w „Trois-Mille Joies” znajduje się passus, który mówi, że okrywanie ukochanego pocałunkami jest jak spadające płatki kwiatów. Wszyscy inni na ślubie są szczęśliwi, co sprawia, że zaduma i smutek Imriela są jeszcze bardziej wzruszające, choć dobrze ukryte. Tę nocy Dorelei i Imriel uprawiają miłość, gdyż Dorelei pragnie mieć dziecko i zapaliła świecę dla Eisheth. W kolejnych dniach Imriel wyznaje Dorelei, że kogoś innego kocha, na co ona odpowiada, że wie, ale rozumie, że ich małżeństwo jest polityczne. Eamonn przybywa na dwór ze Skaldii po zdobyciu przychylności rodziny swojej skaldzkiej narzeczonej, Brigitty. Imriel opowiada Eamonnowi o swoim związku z Sidonie. Orszak udający się do Alby przygotowuje się do wyjazdu, gdy Sidonie wraca z pielgrzymki do sanktuarium Naamah. Ona i Imriel spotykają się w świątyni Naamah na ostatnie schadzki przed jego wyjazdem. Następnego ranka Imriel wyrusza do Alby z licznym d'angielskim orszakiem, rodziną Drustana, Phèdre nó Delaunay i Joscelinem Verreuil. Po ślubie podróżują przez Albę do nowego domu Księcia, Clunderry, wraz z rodziną Dorelei, używając „otwartych dróg” (taisgaidh), czyli ścieżek, na których nikt nie może walczyć, być atakowany ani napadany, i do których wszyscy Albańczycy mają dostęp. W pierwszej nocy na albańskiej ziemi Imriel, tęskniąc za Sidonie, wyobraża sobie ją i sprawia sobie przyjemność, wylewając nasienie na ziemię. Podczas snu budzi go nieodparta pociąg pożądania. Wstaje i podąża za nim. Prowadzi go do samotnej Albanki, Morwen, która wydaje się mieć zdolność kontrolowania go i chce mieć z nim dziecko. Mimo że próbuje odmówić, rzucone przez nią zaklęcie jest silne. Nagle niektórzy Albańczycy z orszaku przerywają im, a kobieta ucieka. Albańczycy mówią mu, że był bardzo głupi. Rozlewając swoje nasienie, wypełnione pożądaniem i miłością, na wspólnej ziemi, dał tej kobiecie narzędzia do schwytania go poprzez wykonanie jego małej figurki, co pozwala jej wzywać go, kiedy tylko zechce. Mówią mu również, że dwa tatuaże w kształcie pazurów na jej twarzy oznaczają, że należy do Maghuin Dhonn. Zaklęcie jest silne, a jego jedyną ratunkiem jest udanie się do Ollamha, religijnej postaci podobnej do druida. Ollamh rzuca na niego zaklęcie i wiąże każdy z jego kończyn czerwoną wstążką. Imriel musi również nosić kamień croonie wokół szyi, aby chronić się. Jeśli którykolwiek z nich zostanie zdjęty lub złamany, zaklęcie zostanie przerwane, a on znów będzie pod kontrolą kobiety. Imriel czuje ulgę i ma jaśniejszy umysł niż od miesięcy. Widać wyraźną zmianę w jego nastroju; choć wciąż skupiony na sobie, nie wydaje się już tak smutny jak wcześniej i jest w stanie uprawiać miłość z Dorelei. Dorelei traci jednak wizje przyszłości, jakby wielka szara chura zasłaniała je przed jej wzrokiem. Clunderry jest jednak spokojne i typowe dla domu albańskiego szlachcica, pełen ludzi, którzy są solą ziemi. Szybko zaprzyjaźnia się z jej strażnikami i tymi, którzy są pod jego rozkazami. Choć jest nowy, jest szanowany przez wszystkich, ale wielu wciąż ma rezerwy wobec tego nowego, urodziwego Księcia D'Angeline'a. Zyskuje ich szacunek, gdy organizuje rajd na sąsiedniego pana, Leodana z Briclaedh. Ten pan rzuca mu wyzwanie i chce ukraść jego bydło i konie, postrzegając Imriela jako słabego. Imriel zaskakuje wszystkich, organizując rajd na niego, zanim Leodan zdąży zrobić to samo. Takie rajdy są dla zabawy i nie niosą prawdziwego ryzyka, służą jedynie do sprawdzenia siły władcy. Imrielowi udaje się uciec przed wieloma napastnikami z niemal żadnymi obrażeniami, co przynosi mu chwałę i szacunek wszystkich. Zyskuje również wielką przyjaźń z Uristem, strażnikiem Clunderry o dobrej reputacji, lubianym przez wojsko. W drodze powrotnej Imriel jest zachwycony. Wreszcie czuje się akceptowany i szanowany nie ze względu na pochodzenie, ale dlatego, że na to zasłużył. Wtedy czuje pociąg pożądania. Bez własnej woli jedzie do ukrytego, zalesionego terenu, gdzie czeka kobieta. Próbuje się opierać jak tylko może, ale jego ciało reaguje na nią mimo woli. Są przeszkodzeni, zanim cokolwiek więcej się wydarzy, a Imriel dowiaduje się, że podczas bitwy jedna z jego czerwonych wstążek została odcięta. Zanim uda się na uroczystą ucztę, idzie do lokalnego Ollamha, który ponownie rzuca zaklęcie. Życie toczy się dalej w albańskim posiadłościu, a Dorelei i Imriel udaje się stworzyć działający związek i w pewnym sensie miłość. Dorelei z pewnością kocha Imriela, ale Imriel nie wydaje się niczego silnie czuć. Choć ją szanuje i widzi w niej bardzo dobrą osobę, ostatecznie jest owinięty w swoje własne emocje i problemy, choć jest w stanie zapomnieć o Sidonie przez większość czasu. Dorelei również zaszła w ciążę, a Imriel nie może doczekać się dziecka. To jego prawdziwa więź miłości z Dorelei, a jego zachwyt nad życiem w niej jest pełen piękna. Kuzynka Imriela, Alais, również rośnie i dojrzewa znacząco w Clunderry. Uczy się sztuki Ollamha i to kocha. Choć nie kocha Talorcana, nie zamyka przed nim drzwi i go nie odrzuca. Talorcan jest cierpliwy. Pewnej nocy przychodzi list. Sidonie pisze do niego, że mimo dystansu nadal go kocha. Mówi mu, żeby jednak pozostał w Albie przez co najmniej pierwszy rok. Dorelei obiecała mu, że jeśli Imriel nie będzie szczęśliwy po pierwszym roku, będzie mógł ją opuścić i przenieść się z powrotem do Terre d'Ange. Mogliby być jak Drustan i Ysandre i widywać się przez pół roku, a nawet rzadziej. Podczas czytania tego listu Imriel jest zszokowany brakiem emocji. Ledwo może wyobrazić sobie twarz Sidonie, a wszystkie uczucia do niej są stłumione poza pojęciem. Postanawia więc podjąć ryzyko. Zdejmuje kamień croonie z szyi i czyta list. Wypełnia go smutek i miłość. Tęskni za nią okropnie i nadal ją kocha. Po krótkim czasie i wielokrotnym przeczytaniu listu zakłada kamień croonie z powrotem na szyję i wraca do łóżka z Dorelei. Na wiosnę Dorelei jest już bardzo ciężarna, a ona i Imriel z niecierpliwością czekają na pierwsze dziecko, które ma się wkrótce urodzić. Choć między nimi wyrosła miłość, Imriel jest wciąż rozproszony miłością do Sidonie, choć jest zawsze troskliwy i kochający wobec Dorelei. Kilka dni po Dniu Nieporządku Morwen pojawia się z lasu tuż przed ludźmi z Clunderry. Pozostaje na drogach taisgaidh, ale żąda zobaczenia Imriela. Imriel spotyka się z nią ze wszystkimi swoimi strażnikami, Ollamhem, Alais i Dorelei, która nalegała, by pójść z nim. Morwen mówi, że jest gotowa zawrzeć układ z Imrielem: jeśli pójdzie z nią do kręgu stojących kamieni i pozwoli jej pokazać mu przyszłość, ona da mu jego figurkę, uwalniając go od swojej magii. Krąg nie jest daleko i znajduje się na ziemiach taisgaidh. Imriel nie ufa jej, ale ona mówi, że jeśli chce zabrać swoje wojska, może, o ile pozostaną poza kręgiem. Imriel prosi wtedy o radę Ollamha. Ona również nie ufa Morwen i prosi, aby przed ceremonią i w kręgu kamieni Morwen przysięgła, że nie wyrządzi krzywdy Imrielowi ani żadnemu członkowi jego rodziny. Zgadza się bez wahania i bez żadnych oznak kłamstwa. Imriel mówi, że weździe dzień na decyzję i da jej swoją odpowiedź o zachodzie słońca. Morwen zgadza się i odchodzi, tak jakby roztopiła się w samym lesie. Imriel i Dorelei omawiają to tego dnia i podejmują decyzję. Imriel zabierze duży orszak wojska do kręgu i będzie ostrożny. Dorelei nie będzie ryzykować siebie ani dziecka, idąc z nim, i zostanie w Clunderry z pozostałymi strażnikami. Choć to niebezpieczne, dla wolności Imriela, wizji Dorelei i ich nienarodzonego dziecka, będzie to warte. Ostatecznie decydują również o imieniu dziecka: Aniel, jeśli to chłopiec, i Anielle, jeśli to dziewczynka. Wieczorem Dorelei pomaga Imrielowi założyć nagolenniki i przygotować się do spotkania z Morwen. Na skraju dróg taisgaidh czeka Morwen. Po przybyciu Imriela prowadzi ich do stojących kamieni. Noc zapadła, a choć wielu ludzi Imriela niesie pochodnie, krąg wciąż ma w sobie coś niepokojącego. Morwen mówi mu, że nie może nosić żadnego metalu wewnątrz kręgu i że światła muszą zostać zgaszone. Pyta dlaczego, a ona odpowiada tylko, że tak działa zaklęcie. Aby sprawdzić jego bezpieczeństwo, prosi ją, by najpierw złożyła przysięgę z Ollamhem. Morwen i Ollamh wchodzą do kręgu. Morwen przysięga: „Żadna krzywda nie spotka Imriela de la Courcel z Clunderry tej nocy, ani żadnego członka jego domu, ani żadnej osoby mu drogiej. Przysięgam to na kamieniu i morzu i niebie, przez wszystkich bogów Alby i przez diadh-anam Maghuin Dhonn. Jeśli kłamię, niech moja magia zostanie złamana, a moje życie poświęcone. Niech każda męska i żeńska dłoń podniesie się przeciwko mnie, niech moje imię będzie goryczą na ich wargach. Niech bogowie i diadh-anam mnie opuszczą, a sama ziemia niech gardzi moimi krokami. Niech duch błądzi przez dziesięć tysięcy lat bez pocieszenia”. Ollamh jest zadowolony i odchodzi na zewnątrz kręgu. Morwen prowadzi Imriela do kręgu, mówiąc mu, by zdjął buty. Wydaje się podnosić jeden ze stojących kamieni i wyciąga swoje rzeczy spod niego, pozwalając mu spaść z powrotem za nią. Na kamiennym stole kładzie swoje rzeczy i pije trochę herbaty, którą pije pierwsza, zanim poda ją Imrielowi. Pyta ją, co to jest. Mówi, że to herbata z grzybów i dar ziemi. Następnie maluje swoje powieki i jego. Podnosząc kamienny nóż i skórzaną torbę, podaje mu torbę. Czuje w niej figurkę. Morwen nagle przecina jego więzy i cała jego miłość, emocje i rzeczywistość wracają do niego. Morwen przecina wtedy swoje nadgarstki i trzyma jego ręce. Czekając, herbata zaczyna działać. W końcu zaczyna widzieć, że kamienie opowiadają mu historię. Widzi chłopca, który jest ewidentnie jego nienarodzonym synem, Anielem. Widzi martwą Dorelei z Anielem trzymającym się go. Widzi swojego syna z Alais, a potem, jako nastolatka, krzyczącego na Urista. Wtedy następuje pauza. Morwen mówi, że to dlatego, że opuścił albańskie wybrzeże. Wracają jednak, a Imriel może zobaczyć błysk inteligencji w jego oczach i radość z wywoływania kłótni. Te kłótnie prowadzą do wojen między plemionami Alby i śmierci Talorcana. Zostaje wtedy nazwany Cruarchem i sprowadza setki d'angielskich żołnierzy do Alby, miażdżąc cały opór. Widzi kobiety i dzieci wypędzane z domów, a ich domy palone. Widzi, jak Aniel zabija rannego mężczyznę błagającego o litość. Aniel spala święte gaje i przeciąga stojące kamienie. Jest bezwzględnym i okrutnym przywódcą, który poluje na Maghuin Dhonn, aż wszyscy zginą, i przebudowuje Bryn Gorrydum na miasto D'Angeline. W końcu Imriel błaga ją, by przestała, i ona przestaje, puszczając jego ręce. „Twój syn to potwór, Imriel”, mówi. Imriel pyta, dlaczego tak jest. Odpowiada, że nie wie, a na początku wizje dotyczyły wielu możliwości. Dorelei umrze przed narodzinami drugiego dziecka, a Imriel opuści albańskie wybrzeża. Na początku była córka Imriela i Morwen, aby zrównoważyć Aniela, ale teraz pozostała tylko ta jedna wizja. Imriel pyta, czy rozważała, że jej interwencja spowodowała to w pierwszej kolejności, i czy rozważała nieangażowanie się. Z głębokim smutkiem mówi, że rozważała to. Imriel słucha rogów i widzi wady Morwen. Zdając sobie sprawę, że cięcia były głębsze, niż myślał, dowiaduje się strasznego sekretu. Morwen kłamała, krzywda grozi rodzinie Imriela. Jej życie jest poświęcone dla dobra Maghuin Dhonn. Pędzi z powrotem do Clunderry, wciąż pod wpływem herbaty z grzybów. Wszystko jest zamglone i niewyraźne. Wrota zamku są otwarte; Leodan z Briclaedh przeprowadził swój kontratak na bydło tej nocy po usłyszeniu, że wojska będą gdzie indziej. Ogromny niedźwiedź próbuje teraz wejść do zamku. Imriel rzuca się na niego, ale zostaje uderzony ogromnym pazurem i traci przytomność. Kiedy budzi się, widzi Dorelei leżącą na pobliskim stole, ewidentnie martwą. Imriel wpada w głęboką depresję. Został poważnie podrapany przez niedźwiedzia, przywódcę Maghuin Dhonn zmieniającego kształt, Berlika. Jest przewieziony do Bryn Gorrydum i leczony przez uzdrowiciela z Eisandy. Alais spędza z nim większość dni, ale to zemsta była tym, co go trzymało przy życiu; chciał śmierci Berlika. Polowanie na Berlika w Albie nie powiodło się, ale Hyacinthe, Mistrz Cieśniny, zobaczył dużego niedźwiedzia pływającego do Azzalle, przez cieśninę. Choć nie mógł być pewien, czy to Berlik, Imriel był. Imriel przysięga, że przyniesie głowę Berlika i pogrzebie ją u stóp Dorelei, co jest albańskim zwyczajem. Urist obiecuje mu pomóc, podobnie jak wielu ludzi z Clunderry. Gdy Imriel zostaje uznany za wystarczająco zdrowego, by jeździć konno, informuje Drustana o ustaleniach, żegna się z Alais i wyrusza do Terre d'Ange. W Azzalle Urist i Imriel niszczą figurkę i przecinają jego więzy. Imriel mówi mu, kogo kochał przez cały ten czas i, choć jest szokowany, Urist nadal poświęca się służbie Imrielowi: „Więc byłeś wystarczająco dobry dla Cullach Gorrym, wystarczająco dobry, by poślubić Dorelei mab Beidaia, wystarczająco dobry, by spłodzić Albie następcę, ale nie wystarczająco dobry dla córki Królowej?”. Wszyscy jadą do Miasta Eluy, oddani prawdziwej miłości i polowaniu na Berlika. Po przybyciu do Pałacu Imriel natychmiast udaje się do komnat Sidonie, upada na kolana przed nią i obejmuje ją w pas. Ysandre wchodzi na tę scenę i jest wściekła. Imriel wychodzi z Pałacu, ale nie zanim Sidonie go całuje przed wszystkimi obserwatorami. Mavros oferuje myśliwskie dobra Shahrizai poza Miastem dla Imriela i Albańczyków, aby uniknąć zamętu w Mieście. Sidonie przychodzi go zobaczyć. Po uprawianiu miłości królewski orszak prowadzony przez lorda Amaury'ego Trente przychodzi, by zabrać ją do domu. Ona odmawia, mówiąc, że jest już dorosłą kobietą powyżej wieku pełnoletności i że będzie kochać tego, kogo kocha, swobodnie. Imriel dowiaduje się, że Phèdre i Joscelin wciąż nie wrócili z ich tajemniczej podróży, ale odwiedza dom i miło spędza czas ze wszystkimi. Po zebraniu wszystkich potrzebnych zapasów i funduszy, w tym ze skarbca królewskiego mimo opinii Ysandre o jego romansie z jej córką, on i Albańczycy wyruszają na północ. Ich podróż prowadzi ich przez Niziny w stronę nowego królestwa Vralii. Imriel i Urist rezerwują następnie miejsce na łodzi do stolicy Vralii, podążając śladem Berlika. Po utknięciu na wyspie przez co najmniej miesiąc, oboje docierają do stolicy Vralgrad. Urist jest jednak zbyt ranny, by kontynuować, i zostaje w Vralgradzie. Imriel kontynuuje podążanie za plotkami o Berliku na południe do małego miasteczka Tarkov. Imriel ma jednak nieszczęśliwy timing, będąc w Tarkovie podczas tatarskiego rajdu. Widząc blizny na jego pośladkach pozostałe po Daršandze, ludzie myślą, że jest on tajnym szpiegiem Tatarów i wtrącają go do więzienia. Utkwia tam przez długi czas z jednym innym tatarskim więźniem. Udaje mu się uciec sprytem i pomaga uwolnić swojego tatarskiego towarzysza, aby mógł wrócić do kobiety, którą kocha. Stamtąd Imriel podąża starą, zimną ścieżką Berlika, albo tym, co uważa za ścieżkę Berlika. Zatrzymuje się w małej świątyni Jeszuitów w Miroslas, ostatnich rubieżach cywilizacji, i dowiaduje się, że Berlik przebywał tam przez pewien czas, szukając przebaczenia. Próbują go odwieść od polowania na Berlika, ale Imriel odchodzi, wciąż oddany swojej misji. Spędza wiele dni i nocy wędrując po dzikich lasach w poszukiwaniu Berlika. Prawie szaleje z ciszy, samotności i pozornej beznadziejności swojej misji. Zmuszony jest odesłać swojego konia, mając nadzieję, że dożyje do ciepłej stajni, z powodu braku wystarczającej ilości jedzenia i paszy. Tuż przed podjęciem decyzji, że musi zawrócić, zanim głód go dopadnie, Berlik zostawia mu znak. Podążając tym śladem, trafia do małej chaty, którą Berlik zbudował i w której ewidentnie nadal mieszka. W chacie znajduje się prowizoryczny krzyż i wciąż palący się ogień. Tutaj wreszcie pojawia się Berlik. Jest pokorny i złamany i prosi tylko o śmierć, bo tylko jego śmierć z rąk Imriela może przynieść mu zadośćuczynienie. Berlik mówi mu: „Modliłem się... zostawiłem ślad, byś mógł podążać, i modliłem się, że jeśli mnie znajdziesz, diadh-anam przyjmie moją ofiarę jako zadośćuczynienie i nie ukarze wszystkich jej ludzi za moje niepowodzenie. Kiedy moja magia wróciła do mnie tutaj, w lesie, wiedziałem, że tak jest”. Imriel pyta, dlaczego Berlik tak mu utrudnił. Odpowiada: „Czy przyszedłbyś tutaj z pokornym sercem, gdybym tego nie zrobił?”. Berlik przyznaje swoje błędy, swoje lęki i przyznaje, że powinien był bardziej ufać swoim bogom zamiast tylko sobie. Przeprasza Imriela i nazywa go „moim pomstywym aniołem”. Kiedy Imriel podnosi miecz, wie prawdziwe znaczenie tego, że Kushiel, karający bóg, zbyt mocno kochał swoich podopiecznych. Imriel mówi: „Przepraszam”, odcina głowę Berlikowi czysto i płacze. Po dniu w chacie Berlika, zbierając więcej jedzenia i zapasów, wyrusza z powrotem do swojego dalekiego domu. Po wielu dniach marszu jest zszokowany, słysząc głosy argumentujące w języku ruskim i d'angielskim! Nie są jednak ratownikami: są to żołnierze z Tarkova, przyszli go schwytać. D'Angeline, z którym się kłócą, to Maslin z Lombelon, wysłany przez Sidonie, by znaleźć Imriela. Maslin i Imriel udaje się odeprzeć strażników i zawrzeć rozejm w ich dawnej zazdrości o siebie. Maslin, jak się wydaje, również bardzo dojrzał w swoich podróżach. Podczas ich wędrówki przez lasy Maslin ostatecznie gotuje głowę Berlika dla Imriela, w rodzaju pokuty. To obrzydliwa praca, ale Maslin nie pozwala Imrielowi tego robić. Następnie kontynuują podróż. Wspólnie wracają do Tarkova. Próbują ukryć Imriela, ale Tarkov jest najbliższym portem dla promów płynących do miasta i ostatecznie do domu. Gdy przybywają do Tarkova, znajdują Phèdre i Joscelina, przyszłych szukać Imriela i dołączyć do niego w jego długiej wędrówce. Phèdre kłóci się ze strażnikami, próbując wyjaśnić, że jest królewskim księciem Terre d'Ange, a nie Tatarem. Choć jej nie wierzą, nikt nie chce z nimi walczyć i niechętnie „pozwala” im odejść. W stolicy Joscelin spotyka swojego dawnego ucznia, a teraz lidera Jeszuitów i najzaufanego doradcę króla Vral, Micaha ben Ximona. Gdy pogoda się poprawia, biorą łódź z powrotem na Niziny i podróżują do Azzalle. Maslin decyduje się zostać w Vralii jako przedstawiciel Terre d'Ange i ponieważ zakochał się w lokalnej kobiecie. Gdy są z powrotem w Terre d'Ange, wszyscy są szczęśliwi, mogąc zgłosić swoje przybycie. (ten materiał pochodzi z podglądu na końcu wydania papierowego „Kushiel's Justice”). Imriel spieszy z powrotem na stronę Sidonie. Królowa znacznie się uspokoiła, ale nie może zaakceptować związku ze względu na rodziców Imriela. Nie może go jednak potępić, ponieważ zrobiłoby to wbrew nakazowi Eluy. On, Sidonie, Phèdre, Joscelin i jego albański orszak wracają do Clunderry, by pogrzebać głowę Berlika, spełniając obietnicę Imriela. Po ich powrocie do Miasta Eluy witają ich duże grupy ludzi z czarnymi opaskami na ramionach, ofiary intryg Melisande i Benedicte'a, pokazujące kciuk w dół (patrz „Kushiel's Mercy”).


Bohater decyduje się na pozostanie w nowym życiu, uznając, że jego nowa tożsamość jest prawdą przynoszącą szczęście bliskim. Ostatecznie staje się on jednak postacią centralną, która odgrywa główną rolę we własnym życiu.[sep]Bohater, Mattia Pascal, odkrywa, że jego obiecująca młodość wskutek nieszczęśliwego zrządzenia losu lub błędu rozpłynęła się w nużącej pracy bez perspektyw i nieszęśliwym małżeństwie. Dziedzictwo i kobieta, którą kochał, zostają mu odebrane przez tego samego człowieka, jego żona i teściowa nieustannie go dręczą, a bliźniacze córki, zaniedbane przez matkę, mogą sprawiać mu radość tylko do czasu, gdy przedwczesna śmierć je zabiera. Śmierć odbiera mu nawet ukochaną matkę. Aby uciec, pewnego dnia postanawia potajemnie wyjechać do Monte Carlo, gdzie doświadcza niesamowitego pasma szczęścia, zdobywając niewielki majątek. Podczas czytania gazety w drodze do domu odkrywa, ze swoim ogromnym szokiem i radością, że jego żona i teściowa uznały nieznane zwłoki za jego własne. Stając w obliczu tej nagłej szansy na nowy początek, najpierw wędruje po Europie, a ostatecznie osiedla się w Rzymie z przybraną tożsamością. Jego charakter rozwija się w nieoczekiwany, a nawet godny podziwu sposób. Jednak jeden szlachetny czyn przysparza bohaterowi kryzysu, po którym następują dalsze kryzysy, prowadzące go do wniosku, że kontynuowanie jego planów przyniesie tylko cierpienie tym, których kocha, właśnie dlatego, że całe jego życie, w tym cenną wolność, którą myślał, że zyskał w stosunku do przeszłości, jest teraz kłamstwem. Ostatecznie decyduje się sfałszować własną śmierć i powrócić do pierwotnego życia. Ale nawet to okazuje się trudne; jego rodzina i miasto od dawna pogodziły się z jego „śmiercią”, a jego własna zmiana charakteru skłania go do okazania litości swojej obecnie ponownie zamężnej żonie. Tak dwukrotnie umarły, zmarły Mattia Pascal sprowadza się do postaci z boku głównego nurtu społeczeństwa, do epizodycznej roli we własnym życiu.


James Bond pokonuje Oddjoba, rozbijając okno w samolocie, co powoduje dekompresję i wyrzucenie asystenta Goldfingera na zewnątrz. Następnie agent dusi Goldfingera i zmusza załogę do lądowania na morzu w pobliżu kanadyjskiego wybrzeża.[sep]Fleming podzielił powieść na trzy części – „Przypadek”, „Zbieg okoliczności” i „Działanie wroga” – tak, jak Goldfinger określił trzy pozornie przypadkowe spotkania z Bondem. ;Przypadek Podczas zmiany samolotu w Miami po zlikwidowaniu meksykańskiej operacji przemytu heroiny, brytyjski agent Secret Service James Bond zostaje poproszony przez Juniusa Du Ponta, bogatego amerykańskiego biznesmena (z którym krótko się spotkał i grał w Casino Royale), by obserwował Aurica Goldfingera, z którym Du Pont gra w kanastę, aby sprawdzić, czy oszukuje. Bond szybko orientuje się, że Goldfinger rzeczywiście oszukuje przy pomocy swojej asystentki, Jill Masterton, która podgląda karty Du Ponta. Bond szantażuje Goldfingera, zmuszając go do przyznania się i zwrotu pieniędzy przegranych przez Du Ponta; romansuje też przez krótki czas z Masterton. Z powrotem w Londynie przełożony Bonda, M, zleca mu ustalenie, w jaki sposób Goldfinger przemyca złoto z kraju; M podejrzewa również, że Goldfinger jest powiązany z SMERSH i finansuje ich zachodnie sieci swoim złotem. Bond odwiedza Bank Anglii, aby otrzymać od pułkownika Smithersa odprawę na temat metod przemytu złota. ;Zbieg okoliczności Bond zaplanowuje spotkanie i rozgrywkę w golfa z Goldfingerem; Goldfinger próbuje wygrać mecz oszukując, ale Bond wykręca mu rękę i go pokonuje. Następnie zostaje zaproszony do rezydencji Goldfingera koło Reculver, gdzie cudem unika wykrycia przez kamery podczas rozglądania się po domu. Goldfinger przedstawia Bondowi swojego faktotuma, Koreańczyka o imieniu Oddjob. Wyposażony przez MI6 w Astona Martina DB Mark III, Bond śledzi Goldfingera, który swoim zabytkowym Rolls-Royce’em Silver Ghost (przerobionym na pancerne opancerzenie i kuloodporne szyby) przewożonym promem lotniczym do Szwajcarii, jedzie z kierowcą Oddjobem. Bondowi udaje się namierzyć Goldfingera w magazynie w Genewie, gdzie odkrywa, że pancerz samochodu Goldfingera to w rzeczywistości białe złoto, odlewane w panelach w jego rafinerii w hrabstwie Kent. Gdy samochód dociera do fabryki Goldfingera w Szwajcarii (Enterprises Auric AG), Goldfinger przetapia złoto z paneli pancerza na siedzenia samolotowe i montuje je w samolotach Mecca Charter Airline, w których posiada duży pakiet udziałów. Złoto jest ostatecznie sprzedawane w Indiach z ogromnym zyskiem. Bond udaremnia próbę zamachu na Goldfingera przeprowadzoną przez siostrę Jill Masterton, Tilly, która chce pomścić śmierć Jill z rąk Goldfingera: pomalował jej ciało złotą farbą, co ją zabiło. Bond i Tilly próbują uciec, gdy zostaje podany alarm, ale zostają schwytani. ;Działanie wroga Bond jest torturowany przez Oddjoba, gdy odmawia przyznania się do śledzenia Goldfingera. W desperackiej próbie przeżycia przecięcia na pół przez piłę tarczową, Bond proponuje pracę dla Goldfingera, podstęp, który Goldfinger początkowo odrzuca, ale potem przyjmuje. Bond i Tilly są następnie przewiezieni do operacyjnej kwatery głównej Goldfingera w magazynie w Nowym Jorku. Są zatrudnione jako sekretarki podczas spotkania Goldfingera z kilkoma gangsterami (w tym Spangled Mob i Mafią), którzy zostali zwerbowani do pomocy przy „Operacji Grand Slam” – kradzieży rezerw złota Stanów Zjednoczonych z Fort Knox. Jeden z liderów gangów, Helmut Springer, odmawia dołączenia do operacji i zostaje zabity przez Oddjoba. Dowiedziawszy się, że operacja obejmuje zabójstwo mieszkańców Fort Knox poprzez wprowadzenie trucizny do zaopatrzenia w wodę, Bondowi udaje się ukryć kapsułkę z wiadomością do Felixa Leitera w toalecie prywatnego samolotu Goldfingera, mając nadzieję, że zostanie ona znaleziona i wysłana do Pinkertons, gdzie pracuje jego przyjaciel i były odpowiednik Felix Leiter. Operacja Grand Slam rozpoczyna się i okazuje się, że Leiter rzeczywiście znalazł i zareagował na wiadomość Bonda. Rozpoczyna się bitwa, ale Goldfinger ucieka. Tilly, lesbijka, ma nadzieję, że jedna z liderek gangów, Pussy Galore (przywódczyni gangu lesbijek włamywaczek), ją ochroni, ale zostaje zabita przez Oddjoba. Goldfinger, Oddjob i szefowie mafii wszyscy uciekają w zamieszaniu. Bond jest odurzony przed lotem powrotnym do Anglii i budzi się, odkrywając, że został schwytany przez Goldfingera, który uprowadził odrzutowiec BOAC. Bondowi udaje się stłuc okno, powodując dekompresję, która wsysa Oddjoba z samolotu; następnie walczy i dusi Goldfingera. Pod groźbą broni zmusza załogę do lądowania na morzu w pobliżu kanadyjskiego wybrzeża, gdzie są ratowani przez pobliski statek meteorologiczny.


Główny Inspektor Heat informuje Verloca, że odnalazł płaszcz Steviego na miejscu wybuchu w Greenwich. Po powrocie żony i ujawnieniu prawdy o śmierci brata, zszokowany mąż zabija ją nożem.[sep]Akcja powieści toczy się w Londynie w 1886 roku i śledzi życie pana Verloca, tajnego agenta. Verloc jest również przedsiębiorcą, który prowadzi sklep sprzedający materiały pornograficzne, środki antykoncepcyjne i różności. Mieszka ze swoją żoną Winnie, teściową oraz szwagrem, Steviem. Stevie cierpi na niepełnosprawność intelektualną, prawdopodobnie autyzm, co sprawia, że jest bardzo pobudliwy; jego siostra, żona Verloca, opiekuje się nim, traktując go bardziej jak syna niż jak brata. Przyjaciółmi Verloca jest grupa anarchistów, wśród których najwybitniejsi są Towarzysz Ossipon, Michaelis i „Profesor”. Choć jako terroryści są w dużej mierze nieskuteczni, ich działania są znane policji. Grupa produkuje literaturę anarchistyczną w formie broszur pod tytułem F.P., co jest skrótem od „Przyszłość Proletariatu”. Powieść zaczyna się w domu Verloca, gdzie on i jego żona dyskutują o błahostkach codziennego życia, co wprowadza czytelnika w rodzinę Verloca. Niedługo potem Verloc udaje się na spotkanie z panem Władimirem, nowym pierwszym sekretarzem w ambasadzie obcego kraju (co sugeruje, że jest to Rosja). Choć jest członkiem anarchistycznej komórki, Verloc jest potajemnie zatrudniony przez Ambasadę jako agent prowokator. Vladimir informuje Verloca, że po przejrzeniu historii jego służby jest daleki od bycia wzorcowym tajnym agentem i, aby odkupić swoje winy, musi przeprowadzić operację – zniszczenie Obserwatorium w Greenwich poprzez wybuch bomby. Vladimir wyjaśnia, że luźne podejście Wielkiej Brytanii do anarchizmu zagraża jego własnemu krajowi i dochodzi do wniosku, że atak na „naukę”, która – jak twierdzi – jest obecnie w modzie wśród społeczeństwa, wywoła niezbębną oburzenie konieczną do stłumienia ruchu. Później Verloc spotyka się ze swoimi przyjaciółmi, którzy dyskutują o polityce, prawie oraz o idei rewolucji komunistycznej. Nieświadoma grupy, Stevie, szwagier Verloca, podsłuchuje rozmowę, co bardzo go niepokoi. Towarzysz Ossipon spotyka się później z Profesorem, który opisuje naturę bomby, którą nosi w kurtce przez cały czas: pozwala mu ona nacisnąć przycisk, który wysadzi go w powietrze w ciągu dwudziestu sekund, wraz z osobami znajdującymi się najbliżej niego. Po opuszczeniu spotkania przez Profesora, ten wpada na Głównego Inspektora Heata. Heat jest policjantem pracującym nad sprawą niedawnego wybuchu w Greenwich, w którym zginął jeden człowiek. Heat informuje Profesora, że nie jest on podejrzanym w tej sprawie, ale jest monitorowany ze względu na swoje skłonności terrorystyczne i anarchistyczne pochodzenie. Wiedząc, że Michaelis niedawno przeprowadził się na wieś, aby napisać książkę, Główny Inspektor informuje Komisarza Pomocniczego, że ma kontakt, Verloca, który może pomóc w sprawie. Komisarz Pomocniczy rozmawia później ze swoim przełożonym, sir Ethelredem, o swoich zamiarach rozwiązania sprawy samodzielnie, zamiast polegać na wysiłkach Głównego Inspektora Heata. Powieść często przenosi się między życiem zawodowym a domowym Verloca. W domu matka pani Verloc informuje rodzinę, że chce wyprowadzić się z domu. Matka pani Verloc i Stevie korzystają z powozu, którym prowadzi mężczyzna z hakiem zamiast ręki. Podróż bardzo niepokoi Steviego, ponieważ opowieści kierowcy o cierpieniach w połączeniu z jego groźnym hakiem przerażają go do tego stopnia, że pani Verloc musi go uspokoić. Po powrocie Verloca z podróży służbowej na kontynent, jego żona mówi mu o wielkim szacunku, jakim Stevie go darzy, i bładi męża, by spędzał więcej czasu ze Steviem. Verloc ostatecznie zgadza się pójść na spacer ze Steviem. Po tym spacerze pani Verloc zauważa, że relacja jej męża z jej bratem poprawiła się. Verloc mówi wtedy żonie, że zabrał Steviego w odwiedziny do Michaelisa i że Stevie zostanie z nim na wieści przez kilka dni. Podczas gdy Verloc rozmawia z żoną o możliwości emigracji na kontynent, odwiedza go Komisarz Pomocniczy. Niedługo potem przybywa Główny Inspektor Heat, aby porozmawiać z Verlocem, nie wiedząc, że Komisarz Pomocniczy wyjechał z Verlocem wcześniej tego wieczoru. Główny Inspektor mówi pani Verloc, że odnalazł płaszcz na miejscu bombardowania, na metce którego napisano adres sklepu. Pani Verloc potwierdza, że to płaszcz Steviego i że napisała na nim adres. Po powrocie Verloca zdaje sobie sprawę, że jego żona wie, iż jej brat zginął od bomby Verloca, i wyznaje, co naprawdę się stało. Zszokowana pani Verloc, w swoim bólu, śmiertelnie dźga męża. Po morderstwie pani Verloc ucieka z domu, gdzie przypadkowo spotyka Towarzysza Ossipona i błaga go o pomoc. Ossipon jej pomaga, ale wyznaje również swoje romantyczne uczucia do niej. Planując uciec z nią, pomaga jej dostać się statkiem na kontynent. Jednak jej niestabilność emocjonalna i ujawnienie faktu morderstwa coraz bardziej go niepokoją, więc ją porzuca. Później dowiaduje się z gazety, że kobieta zniknęła, zostawiając obrączkę ślubną, przed utonięciem w Kanale La Manche.

*Pan Adolf Verloc: tajny agent, który prowadzi sklep w dzielnicy Soho w Londynie. Jego przełożeni powierzają mu zadanie zniszczenia Greenwich za pomocą bomby. Jest częścią anarchistycznej organizacji, która tworzy broszury pod tytułem „Przyszłość Proletariatu”. Jest żonaty z Winnie i mieszka z żoną, teściową oraz szwagrem, Steviem.
*Pani Winnie Verloc: żona Verloca. Opiekuje się swoim bratem Steviem, który cierpi na nieznaną niepełnosprawność intelektualną. Jest młodsza od męża i myśli o tym, co by się stało, gdyby wyszła za swoją pierwotną miłość, zamiast wybrać małżeństwo z dochodnym Verlocem. Jako lojalna żona, wpada w szał po dowiedzeniu się o śmierci brata spowodowanej intrygami męża i zabija go nożem w serce. Ginie, prawdopodobnie topiąc się, aby uniknąć szubienicy.
*Stevie: brat Winnie jest bardzo wrażliwy i jest niepokojony przez pojęcia przemocy lub cierpienia. Jego siostra się nim opiekuje, a Stevie spędza większość czasu rysując liczne koła na kartkach papieru. Jest zamieszany w próbę wysadzenia Greenwich przez Verloca, choć stopień jego zaangażowania nie jest znany.
*Główny Inspektor Heat: policjant zajmujący się wybuchem w Greenwich. Bystry człowiek, który wykorzystuje znalezioną na miejscu zbrodni wskazówkę, aby prześledzić wydarzenia aż do domu Verloca. Choć informuje swojego przełożonego o tym, co zamierza zrobić w sprawie, nie jest świadomy, że Komisarz Pomocniczy działa bez jego wiedzy.
*Komisarz Pomocniczy: o wyższej randze niż Główny Inspektor, wykorzystuje informacje uzyskane od Heata, aby osobiście zająć się sprawą. Informuje swojego przełożonego, sir Ethelreda, o swoich zamiarach i namierza Verloca zanim zrobi to Heat.
*Sir Ethelred: minister spraw wewnętrznych, któremu Komisarz Pomocniczy składa raporty.
*Pan Vladimir: pracownik ambasady obcego kraju, co silnie sugeruje, że jest to Rosja. Vladimir zatrudnia Verloca do przeprowadzania aktów terrorystycznych, mając nadzieję, że wynikający z tego oburzenie publiczne zmusi rząd angielski do stłumienia emigranckich socjalistycznych i anarchistycznych buntowników.
*Towarzysz Alexander Ossipon: były student medycyny i przyjaciel Verloca, a także anarchista.
*Karl Yundt: przyjaciel Verloca, a także anarchista.
*Michaelis: przyjaciel Verloca, a także anarchista.
*Profesor: kolejny anarchista, specjalizujący się w materiałach wybuchowych.