Brutha zostaje ósmym prorokiem i kończy Inkwizycję, reformując kościół tak, aby stał się bardziej otwarty i humanistyczny. W wyniku tych zmian Om zgadza się nie karać obywateli Omnii przez co najmniej sto lat.[sep]Wielki Bóg Om próbuje ponownie objawić się na świecie, gdyż zbliża się czas jego ósmego proroka. Jest jednak zaskoczony, gdy odkrywa, że znalazł się w ciele żółwia, pozbawiony boskich mocy. W ogrodach stolicy Omnii zwraca się do nowicjusza Bruthy, jedynego, który potrafi usłyszeć jego głos. Om ma trudności z przekonaniem chłopca do swojej boskości, ponieważ Brutha jest przekonany, że Om może zrobić wszystko, czego zechce, i nie chciałby pojawić się jako żółw. Brutha obdarzony jest fotograficzną pamięcią, dlatego Vorbis, szef Inkwizycji, wybiera go na uczestnika misji dyplomatycznej do Efebu. Uważa się go jednak za nieinteligentnego, ponieważ nigdy nie nauczył się czytać i rzadko myśli samodzielnie. Dzięki pomocy Wielkiej Biblioteki Efebu oraz filozofów: Didaktylosa, jego siostrzeńca Urna i Abraxasa, Om dowiaduje się, że Brutha jest jedynym, który w niego wierzy. Wszyscy inni albo boją się gniewu Inkwizycji, albo przyzwyczajeni są do kościoła. Podczas pobytu w Efebie pamięć Bruthy pomaga Omnianom w rajdzie przez Labirynt strzegący pałacu Tyranów. Będąc w bibliotece Efebu, Brutha zapamiętuje również wiele zwojów, aby ocalić wiedzę Efebu, gdy żołnierze Omnian podpalają budynek. Uciekając łodzią z toczącej się walki, Brutha, Om i ciężko ranny Vorbis gubią się na pustyni. W drodze powrotnej do Omnii napotykają ruiny świątyń oraz małych bóstw – blade, duchowe istoty, które pragną wiary, by stać się potężne. Uświadamiając sobie swoją „śmiertelność” i jak ważni są dla niego wyznawcy, Om zaczyna po raz pierwszy o nich dbać. Podczas gdy Brutha, Vorbis i Om są na pustyni, Tyran Efebu odzyskuje kontrolę nad miastem i kontaktuje się z innymi narodami, które miały problemy z imperialistycznymi działaniami Omnii wobec sąsiednich krajów. Na skraju pustyni wyzdrowiały Vorbis próbuje zabić Om w postaci żółwia, porywa Bruthę i zostaje ogłoszony ósmym prorokiem. Brutha ma zostać publicznie spalony za herezję przywiązany do rozgrzanego brązowego żółwia, gdy Om przybywa z odsieczą, spadając z szponów orła na głowę Vorbisa. Wielki tłum świadków tego cudu zaczyna wierzyć w Oma, a ten odzyskuje swoją moc. Om objawia się w cytadeli i próbuje powierzyć Bruthie zaszczyt ustanowienia nowych doktryn Kościoła. Brutha nie zgadza się jednak z nową zasadą Oma i wyjaśnia, że Kościół powinien dbać o ludzi, wykazując tolerancję dla innych praktyk religijnych. Tymczasem Efeb uzyskał poparcie kilku innych narodów i wysłał armię przeciwko Omnii, tworząc przyczółek w pobliżu cytadeli. Brutha próbuje nawiązać kontakt dyplomatyczny z generałami armii przeciwnej. Mimo że ufają Bruthie, przywódcy stwierdzają, że nie ufają Omnii i że konieczne jest shedzenie krwi. Jednocześnie Simony prowadzi wojska Omnian na przyczółek i używa maszyny wojennej Urna do walki z Efebjczykami. Podczas gdy na przyczółku trwa walka, Om próbuje fizycznie interweniować, ale Brutha żąda, by nie ingerował w działania ludzi. Om wścieka się, ale słucha Bruthy, po czym udaje się w miejsce na Dysku Świata, gdzie bogowie grają o życie ludzi, zyskując lub tracąc wiarę. Będąc tam, Om uwalnia swoją furię, uderzając nawet innych bogów. Powoduje to, że żołnierze na polu bitwy przerywają walkę, wierząc, że to znak z nieba. W zakończeniu książki Brutha zostaje ósmym prorokiem, kończąc Inkwizycję i reformując kościół, by stał się bardziej otwartym i humanistycznym. Om zgadza się również zrezygnować z karania obywateli Omnii przez co najmniej sto lat. Ostatnie chwile książki ukazują śmierć Bruthy dokładnie sto lat po powrocie Oma do władzy oraz jego podróż przez eteryczną pustynię ku sądowi, w towarzystwie ducha Vorbisa, którego Brutha znalazł na pustyni i zlitował się nad nim. Ujawnia się również, że to stulecie pokoju miało pierwotnie być stuleciem wojny i shedzenia krwi, które Mnich Historii Lu-Tze zmienił na coś, co bardziej mu się podobało.


Jamie i Awasin stracili kano w wypadku i musieli przetrwać na tundrze, budując chatę oraz polując na karibu. Ostatecznie zostali uratowani przez Eskimosa o imieniu Peetyuk, który pomógł im wrócić do domu.[sep]Rodzice Jamiego (białego chłopca) zginęli w wypadku samochodowym, w związku z tym trafił pod opiekę swojego wuja, myśliwego Angusa. Angus przez długi czas opłacał Jamiego pensję w szkole z internatem, aż do momentu, gdy handel futrami podupadł. Angus nie był już w stanie finansować edukacji Jamiego. W rezultacie Jamie opuścił szkołę z internatem, by zamieszkać z wujem. Jamie zaprzyjaźnił się z synem wodza plemienia Kri, Awasinem. Wtedy wódz pomyślał, że kupiec go oszukuje, więc poprosił Angusa i Jamiego, by mu towarzyszyli. Wtedy zadecydowano, że Jamie zostanie z Awasinem, ponieważ kano Angusa nie mogło pomieścić trzech osób i innych rzeczy. Na szczęście Jamie nie miał nic przeciwko temu i powiedział nawet, że na dziczy będzie miał więcej zabawy. Niedługo potem przybyli Chipewejanie z prośbą o pomoc dla Kri. Chipewejanie głodowali, ponieważ jelenie nie pojawiły się w zwykłym czasie roku. Matka Awasina podejrzewała, że Chipewejanie mogą po prostu szukać darmowej jałmużny, więc chłopcy zgodzili się iść z nimi z powrotem do obozu Chipewejan, aby udowodnić, że potrzebują zaopatrzenia. Jamie postanawia, że też chce iść, więc dwaj chłopcy i przybyli Chipewejanie (w tym Denikazi, ich przywódca) płyną kano z powrotem do obozu Chipewejan. Tam Denikazi błędnie zrozumiał sytuację, myśląc, że Jamie i Awasin jadą z nimi na polowanie na jelenie. W ten sposób Jamie i Awasin rozpoczynają swoją podróż na polowanie na jelenie na tundrze. Wkrótce wędrują dalej na północ, ale nie znajdują żadnych „jeleni” (w książce jelenie oznaczają tundrowe karibu). Denikazi rozkazuje więc Jamiemu i Awasinowi pozostać z dwoma młodymi Chipewejanami w określonym miejscu aż do ich powrotu. Dodaje, że powinni uciekać i zapomnieć o obozie, jeśli napotkają Eskimosów. W tej książce Chipewejanie i Kri śmiertelnie boją się Eskimosów. Wódz Chipewejan, Denikazi, opisał to w ten sposób: jego ludzie polowali tak daleko na północy, jak chcieli, ponieważ mieli broń, a Eskimosi nie. Potem Eskimosi zdobyli broń i zaczęli walczyć. (Obecnie Eskimosów nazywa się „Inuitami” lub „Thule”, ale tak nie było w czasach, gdy Mowat pisał swoją powieść, ani przez dziesięciolecia potem). W każdym razie, podczas pobytu z dwoma młodymi myśliwymi Chipewejanami, Jamie postanawia skorzystać z okazji i udać się na eksplorację. Podstawia Awasina, a ten w końcu ulega. Udają się w górę, aby zobaczyć „kamienisty dom”, o którym mówił jeden z dwóch Chipewejan. Tam próbują go znaleźć, ale nieoczekiwanie napotykają wir wodny i ledwo przeżywają. Zbierając to, co udało im się uratować z wody i ze złamanego kano, mają ledwie wystarczająco dużo, by przetrwać. Nie mogą już używać kano, są uwięzieni na tundrze. Gdy dwaj młodzi Chipewejanie odkryli, że Awasin i Jamie zniknęli, ruszyli na ich poszukiwania. Ich poszukiwania zostają gwałtownie przerwane, gdy dostrzegają kajak Eskimosa. Co do Jamiego i Awasina, postanawiają iść drogą, którą poszedł Denikazi i inni myśliwi, aby dołączyć do nich w drodze powrotnej. Występuje problem, ponieważ jeden z ludzi Denikaziego widzi kogoś, kogo uważa za Eskimosa, i wszyscy cicho uciekają z powrotem. Nieświadomie mijają obóz Jamiego i Awasina w nocy. Jamie i Awasin są zmuszeni pokonać serię przeszkód, w tym znalezienie schronienia i jedzenia, aby poczekać do lata, gdy będą mogli wyruszyć w powrotną podróż do swojego obozu domowego z największą szansą na przeżycie. Biorą udział w wielkim polowaniu na karibu i są w stanie zbudować drewnianą chatę oraz stworzyć dla siebie wygodne dom. Podczas próby powrotu obaj zapadają na ślepotę śnieżną i są zmuszeni zbudować igloo, aby przetrwać. Zostają odkryci przez Eskimosa chłopca o imieniu Peetyuk, który oferuje pomoc i zabiera ich do swojego obozu, gdzie dowiadują się, że Eskimosi nie nienawidzą Kri, a są wrogo nastawieni tylko dlatego, że boją się Kri tak samo, jak Kri boją się ich. Chłopcom udaje się wrócić do domu dzięki pomocy nowych przyjaciół i planują powrócić do swojej chaty następnego lata z wujem Jamiego, Angusem.


Poirot ustala, że Ratchett był przypadkową ofiarą niezwiązaną ze śmiercią Daisy Armstrong. Morderstwa dokonał obcy gangster, który wsiadł do pociągu w Vinkovci, a pasażerowie nie mieli żadnego udziału w tej zbrodni.[sep]Herkules Poirot wsiada do pociągu Orient Express w Konstantynopolu. Pociąg jest niezwykle tłoczny jak na tę porę roku. Poirot uzyskał miejsce tylko dzięki pomocy swojego przyjaciela, pana Bouc, dyrektora Compagnie Internationale des Wagons-Lits. Gdy pewien pan Harris nie pojawia się, Poirot zajmuje jego miejsce. W drugiej nocy Poirot otrzymuje przedział dla siebie. Tej nocy, w Vinkovci, około dwadzieścia trzy minuty przed godziną 1:00 nad ranem, Poirot budzi się z powodu głośnego hałasu. Wydaje się, że dobiega on z przedziału obok, zajmowanego przez pana Ratchetta. Gdy Poirot wychyla się przez drzwi, widzi, jak konduktor puka do drzwi pana Ratchetta i pyta, czy wszystko w porządku. Mężczyzna odpowiada po francusku: „Ce n'est rien. Je me suis trompé”, co oznacza „To nic. Pomyliłem się”, a konduktor odchodzi, aby odezwać się do dzwonka na końcu korytarza. Poirot decyduje się wrócić do łóżka, ale jest niepokojony faktem, że pociąg jest niezwykle cichy, a w jego ustach panuje suchość. Leżąc czuwając, słyszy, jak pani Hubbard dzwoni w sposób pilny. Gdy Poirot dzwoni następnie po konduktora po butelkę wody mineralnej, dowiaduje się, że pani Hubbard twierdziła, że ktoś był w jej przedziale. Dowiaduje się również, że pociąg zatrzymał się z powodu śnieżycy. Poirot odprawia konduktora i próbuje ponownie zasnąć, ale zostaje ponownie obudzony uderzeniem w swoje drzwi. Tym razem, gdy Poirot wstaje i wygląda z przedziału, korytarz jest całkowicie cichy i nie widzi niczego poza plecami kobiety w szkarłatnym kimono oddalającej się w dół korytarza. Następnego dnia budzi się, aby odkryć, że Ratchett nie żyje; został dźgnięty dwanaście razy we śnie. Pan Bouc sugeruje, aby Poirot podjął się tej sprawy, ponieważ jest to ewidentnie sprawa jego rodzaju; nie wymaga niczego więcej niż usiąść, pomyśleć i przeanalizować dostępne dowody. Jednak wskazówki i okoliczności śmierci Ratchetta są bardzo tajemnicze. Niektóre rany kłute są bardzo głębokie, tylko trzy są śmiertelne, a niektóre są powierzchowne. Co więcej, niektóre z nich wydają się zostać zadane przez osobę praworęczną, a inne przez leworęczną. Poirot znajduje kilka kolejnych wskazówek w kabinie ofiary i na pokładzie pociągu, w tym lnianą chusteczkę wyszywaną inicjałem „H”, czyścik do fajki i guzik z munduru konduktora. Wszystkie te wskazówki sugerują, że morderca lub mordercy byli nieco niezdarni. Jednak każda wskazówka wydaje się wskazywać na różnych podejrzanych, co sugeruje, że niektóre z nich zostały podłożone. Odtwarzając fragmenty spalonego listu, Poirot odkrywa, że pan Ratchett był znanym zbiegiem ze Stanów Zjednoczonych o imieniu Cassetti. Pięć lat wcześniej Cassetti porwał trzyletnią amerykańską dziedziczkę Daisy Armstrong. Mimo że rodzina Armstrong zapłaciła duży okup, Cassetti zamordował małą dziewczynkę i uciekł z kraju z pieniędzmi. Matka Daisy, Sonia, była w ciąży, gdy dowiedziała się o śmierci córki. Szok spowodował przedwczesny poród, w wyniku którego zmarła ona i dziecko. Jej mąż, pułkownik Armstrong, popełnił samobójstwo z powodu żalu. Niania Daisy, Susanne, była podejrzewana przez policję o współudział w zbrodni, mimo swoich protestów. Wyrzuciła się przez okno i zmarła, po czym okazało się, że jest niewinna. Chociaż Cassetti został schwytany, jego zasoby pozwoliły mu na uniewinnienie z powodu nieokreślonego błędu proceduralnego, choć nadal uciekł z kraju, aby uniknąć dalszego ścigania za tę zbrodnię. Gdy dowody przybywają, wciąż wskazują w zupełnie różnych kierunkach i wydaje się, że Poirot jest wyzwany przez mistrzowskiego umysł. Kluczowy brakujący dowód – szkarłatne kimono noszone w nocy morderstwa przez nieznaną kobietę – znajduje się w bagażu samego Poirota. Po medytacji nad dowodami Poirot zbiera trzynastu podejrzanych, pana Bouc i doktora Constantine'a w wagonie restauracyjnym. Przedstawia dwa możliwe wyjaśnienia morderstwa Ratchetta. Pierwsze wyjaśnienie jest takie, że obcy – jakiś gangsterski wróg Ratchetta – wsiadł do pociągu w Vinkovci, na ostatnim przystanku, zamordował Ratchetta z nieznanych powodów i uciekł niezauważony. Zbrodnia miała miejsce godzinę wcześniej, niż myśleli wszyscy, ponieważ ofiara i kilku innych nie zauważyło, że pociąg właśnie przekroczył inną strefę czasową. Inne hałasy słyszane przez Poirota w wagonu tego wieczoru nie miały związku z morderstwem. Jednak doktor Constantine mówi, że Poirot musi być świadomy, że nie wyjaśnia to w pełni okoliczności sprawy. Drugie wyjaśnienie Poirota jest raczej bardziej sensacyjne: wszyscy podejrzani są winni. Podejrzenia Poirota zostały wzbudzone przez fakt, że wszyscy pasażerowie w pociągu byli tak wielu różnych narodowości i klas społecznych, i że tylko w „tyglu” Stanów Zjednoczonych grupa tak różnych ludzi nawiązałaby ze sobą jakiś związek. Poirot ujawnia, że dwunastu innych pasażerów w pociągu i konduktor byli w jakiś sposób powiązani z rodziną Armstrong: *Hector MacQueen, sekretarz Ratchetta/Cassettiego, oddany Sonii Armstrong; ojciec MacQueena był prokuratorem okręgowym w sprawie porwania. Wiedział od ojca szczegóły ucieczki Cassettiego przed sprawiedliwością. *Masterman, lokaj Ratchetta/Cassettiego, był ordynansem pułkownika Armstronga podczas wojny, a później jego lokajem; *Pułkownik Arbuthnot był towarzyszem broni i najlepszym przyjacielem pułkownika Armstronga; *Pani Hubbard jest w rzeczywistości Lindą Arden (z d. Goldenberg), najsłynniejszą tragiczną aktorką nowojorskiej sceny i matką Sonii Armstrong oraz babcią Daisy; *Hrabina Andrenyi (z d. Helena Goldenberg) była siostrą Sonii Armstrong; *Hrabia Andrenyi był mężem Heleny Andrenyi; *Księżna Natalia Dragomiroff była matką chrzestną Sonii Armstrong, ponieważ była przyjaciółką jej matki; *Panna Mary Debenham była sekretarką Sonii Armstrong i guwernantką Daisy Armstrong; *Panna Hildegarde Schmidt, pokojówka księżnej Dragomiroff, była kucharką rodziny Armstrong; *Antonio Foscarelli, sprzedawca samochodów z siedzibą w Chicago, był szoferem rodziny Armstrong; *Panna Greta Ohlsson, szwedzka misjonarka, była pielęgniarką Daisy Armstrong; *Pierre Michel, konduktor pociągu, był ojcem Susanne, opiekunki Armstrongów, która popełniła samobójstwo; *Cyrus Hardman, prywatny detektyw rzekomo zatrudniony jako ochroniarz przez Ratchetta/Cassettiego, był policjantem zakochanym w Susanne. Wszyscy ci przyjaciele i krewni byli głęboko dotknięci morderstwem Daisy i oburzeni ucieczką Cassettiego. Wzięli sprawę w swoje ręce, aby stać się katami Cassettiego, pomścić zbrodnię, której prawo nie było w stanie ukarać. Każdy z podejrzanych dźgnął Ratchetta raz, tak że nikt nie mógł wiedzieć, kto zadał cios śmiertelny. Dwunastu spiskowców wzięło udział, aby umożliwić „ławę przysięgłych z dwunastu osób”, a hrabia Andrenyi działał w imieniu swojej żony, ponieważ ona – ciotka Daisy – byłaby najbardziej prawdopodobnym podejrzanym. Jedno dodatkowe miejsce zostało zarezerwowane pod fikcyjnym nazwiskiem – Harris – tak, że nikt poza spiskowcami i ofiarą nie był na pokładzie wagonu, a ta fikcyjna osoba miałaby następnie zniknąć i stać się głównym podejrzanym w morderstwie Ratchetta. (Jedyną osobą niezaangażowaną w spisek był pan Bouc, dla którego przedział obok Ratchetta był już zarezerwowany). Główną niedogodnością dla morderców była wystąpienie śnieżycy i obecność detektywa, co spowodowało komplikacje dla spiskowców, w wyniku czego pozostawiono kilka kluczowych dowodów. Poirot podsumowuje, że nie było innego sposobu, aby morderstwo mogło mieć miejsce, biorąc pod uwagę dowody. Kilku podejrzanych pękło w płaczu, gdy ujawnił ich związek z rodziną Armstrong, a pani Hubbard/Linda Arden wyznaje, że druga teoria jest poprawna i że pułkownik Arbuthnot i Mary Debenham są w sobie zakochani. Następnie zwraca się do Poirota, pana Bouc i doktora Constantine'a, aby nie wydawali ich policji. W pełni solidaryzując się z rodziną Armstrong i czując jedynie obrzydzenie do ofiary, Bouc orzeka, że pierwsze wyjaśnienie jest poprawne, a Poirot i doktor Constantine się zgadzają, przy czym doktor Constantine sugeruje, że edytuje swój pierwotny raport o ciele Cassettiego, aby zgodzić się z pierwszym wnioskiem Poirota, ponieważ teraz „dostrzega” pewne błędy, które popełnił. Jego zadanie zakończone, Poirot stwierdza, że ma „zaszczyt wycofać się ze sprawy”.

Układ wagonu Kaledonia:
{| width="1450" cellpadding="0" cellspacing="0" style="margin:0 0; background-color: #FFFFFF" style="text-align: center; font-size: 80%" |-bgcolor="#F5F5DC" |style="border-right: 1px solid black; background:#C0C0C0"|   || style="background:#98FB98" width="50"|   || colspan="12" width="1200" style="text-align: center;"| Korytarz ||style="border-left: 1px solid black; background:#C0C0C0"|   |-style="height:60px" |style="border-right: 1px solid black; background:#C0C0C0"| Wagon Ateny-Paryż ||style="border-right: 1px solid black;background:#98FB98" width="50"| Michel ||style="border-right: 1px solid black; background:#DA70D6" width="100"| 16. Hardman||style="border-right: 1px solid black; background:#DA70D6" width="100"| 15. Arbuthnot || style="border-right: 1px solid black; background:#DA70D6" width="100"| 14. Dragomiroff ||style="border-right: 1px solid black; background:#DA70D6" width="100"| 13. R. Andrenyi || style="border-right: 1px solid black; background:#DA70D6" width="100"| 12. H. Andrenyi ||style="border-right: 1px solid black;background:#DA70D6" width="100"| 3. Hubbard || style="border-right: 1px solid black;background:#FF7F50" width="100"| 2. Ratchett || style="background:#DA70D6" width="100"| 1. Poirot ||style="border-left: 1px solid black;background:#7B68EE" width="100"| 10. Ohlsson11. Debenham ||style="border-left: 1px solid black;background:#7B68EE" width="100"| 8. Schmidt9. ||style="border-left: 1px solid black; background:#7B68EE" width="100"| 6. MacQueen7. ||style="border-left: 1px solid black;background:#7B68EE" width="100"| 4. Masterman5. Foscarelli ||style="border-left: 1px solid black; background:#C0C0C0"| Wagon restauracyjny |}


Ognista Gwiazda traci życie podczas próby pomocy Klanowi Cienia po upadku drzewa na obóz, co przekonuje ten klan do opuszczenia terenów. Klan Rzeki również decyduje się na wyprowadzkę w wyniku zatrucia rzeki przez ludzi.[sep]Czarnokł, Wiewiórcza Łapka, Wronia Łapka, Burzowa Grzywa and Żółtopl powrócili do Klanów z misji z przesłaniem: Klanom muszą przenieść się do nowego domu, inaczej ryzykują śmierć. Zniszczenie lasu już się zaczęło, a Klany głodują, ponieważ zapasy żywności zostały odcięte, a ich siedliska zniszczone przez ludzi budujących nową drogę. W tym samym czasie koty są zabierane przez ludzi, w tym uczennica Klanu Pioruna, Liściasta Łapka. Wysłana zostaje patrol w celu uratowania schwytanych kotów, ale Szary Pasek zostaje schwytany po tym, jak udaje mu się uratować Liściastą Łapkę oraz koty z Klanu Rzeki i Klanu Wiatru, a także wiele kotów spoza Klanów. Ognista Gwiazda, przywódca Klanu Pioruna, ma trudności z przekonaniem Klanu Cienia i Klanu Rzeki do opuszczenia terenów. W końcu Klan Rzeki decyduje się odejść, gdy ich rzeka zostaje zatruta przez ludzi. Klan Cienia również zgadza się odejść, gdy ścięte przez ludzi drzewo spada na ich obóz. Próbując pomóc Klanowi Cienia, Ognista Gwiazda traci czwarte życie, gdy drzewo spada na niego. Północ, mądra borszcz z poprzedniej książki, powiedziała wędrującym kotom, że „umierający wojownik” pokaże Klanom drogę do nowego domu. Umierającym wojownikiem okazuje się duch Błotnego Futra, uzdrowiciela Klanu Rzeki, który zmarł wcześniej. Ponieważ duchowi przodków Klanów reprezentują gwiazdy, Błotne Futro „biegnie” przez nocne niebo jako spadająca gwiazda i znika za górami, pokazując, że nowe terytorium znajduje się za górami. Klany podróżują razem przez góry, prowadzone przez Czarnokła, Wiewiórczą Łapkę, Wronią Łapkę, Żółtopl i Burzową Grzywę. Będąc w górach, Klany spotykają Plemię Bystrzej Wody, a Burzowa Grzywa postanawia zostać z Plemieniem wraz z Rzeką, w której się zakochał, oraz duchem swojej siostry, Pióropusznej Ogony. Pod koniec książki Wiewiórcza Łapka wyznaje Czarnokłowi miłość, a on wyznaje, że też ją kocha. Na końcu książki Klany odkrywają las wokół jeziora, które odbija wszystkie gwiazdy.


Prawdziwy Kingdok atakuje Roque Ja, gdy grupa schodzi z gór, co daje Bone'om okazję do ucieczki. W wyniku tej walki Roque Ja poważnie rani Kingdoka, podczas gdy Bone'owie zbiegają w dół zbocza.[sep]Fone Bone i Smiley wyruszają w Góry Wschodnie, by uwolnić małą Szczurostworę, której Smiley nadaje imię Bartleby, i przypadkowo spotykają dwóch Głupich Szczurostworów. Podczas próby zgubienia ich napotykają gigantycznego pumę górskiego Rock Jawa. Rock Jaw uznaje Bone’ów za znajomych, wiedząc, że Kapturowy szuka jednego z nich. Wyjaśnia, że Kapturowy obawia się, że „ten, który nosi gwiazdę” (czyli Phoney Bone) wstąpi na tron jako nowy przywódca i zjednoczy dolinę przeciwko niemu. Jednak Rock Jaw pozostaje tajemniczy w kwestii tego, po czyjej stronie stoi. Roque Ja wbrew ich woli odprowadza Smileya i Fone’a wyżej w góry. Młode oposy, które śledziły ich od momentu zniknięcia z gospodarstwa Barrelhaven kilka dni wcześniej, odkrywają ich w towarzystwie Roque Ja i martwią się o ich bezpieczeństwo. Wiedząc, że Roque Ja nienawidzi intruzów w swoich górach, młode oposy i ich przyjaciel szop Roderick zwabiają dwóch Głupich Szczurostworów na Roque Ja, powodując ich spadnięcie z klifu i dając Bone’om szansę na ucieczkę, jednak Roderick odmawia odejścia, dopóki nie zawoła wszystkich swoich innych osieroconych przyjaciół. Tymczasem Roque Ja wspina się z powrotem na górę i jest wściekły. Bone’owie uciekają przed wściekłym Roque Ja i schronią się w tunelu w zboczu góry. Po dyskusji z Bartleby'm docierają na drugą stronę, gdzie odkrywają wspaniałą, opuszczoną świątynię Szczurostworów i zastanawiają się nad historią Roque Ja o tym, że góry powstały dawno temu, gdy Smoki walczyły i wypiętrzyły ląd. Gdy Bone’owie próbują wrócić do doliny, spotykają dwóch Głupich Szczurostworów, ale zanim ci mogą ich pościgać, pojawia się Kingdok. Jest zły na dwóch Głupich Szczurostworów za to, że go opuścili, i atakuje ich oraz Bone’ów, zmuszając ich do wejścia na bardzo wąską półkę. Uwięzieni na wąskiej półce z groźnym Kingdokiem przed sobą, Bone’owie i Szczurostwory zmuszeni są ostrożnie przemieszczać się w stronę bezpieczeństwa wzdłuż niebezpiecznego klifu, po tym jak decydują, że wolą umrzeć niż wydać przyjaciół. Jednak w drodze atakuje ich rój szarańczy. Fone Bone potyka się i spada na niższą półkę. Szarańcza próbuje go unieść, ale medalion, który otrzymał od Gran'ma Ben, wypada z jego plecaka i przepędza szarańczę. Gdy szarańcza ucieka, Kingdok znika w powietrzu, okazując się iluzją wygenerowaną przez magię szarańczy. Dzięki sierotom Bone’owie zdają sobie sprawę, że szarańcza może manipulować Thorn lub nawet całą doliną za pomocą iluzji, podczas gdy schodzą w dół zbocza, a podejrzliwy Roque Ja ich obserwuje. Szczurostworzy, Bone’owie i ich przyjaciele schodzą z gór, nieświadomi, że są śledzeni i podsłuchiwani przez Roque Ja. W trakcie zejścia Szczurostworzy ujawniają, że obecne niepokoje zaczęły się dopiero od przybycia Kapturowego, który przyniósł ze sobą szarańczę i dziwne sny. W tym momencie Roque Ja ujawnia się grupie i rozkazuje im wrócić na górę. Zanim zdążą odejść zbyt daleko, pojawia się prawdziwy Kingdok i zaczyna walczyć z Roque Ja. Bone’owie wykorzystują okazję do ucieczki (bez dwóch Głupich Szczurostworów, ponieważ próbowali wydać Fone'a i Smileya w ostatniej chwili i zostali pogryzieni przez sieroty), uciekając z bijatyki i biegnąc w dół góry, podczas gdy Roque Ja mści się na Kingdoku i poważnie go rani. Roderick, młode oposy i sieroty rozdzielają się i odchodzą. Bartleby dołącza do stada, a Szczurostworzy wynoszą nieprzytomnego Kingdoka. Fone Bone i Smiley Bone rozpoczynają podróż powrotną do doliny, choć Smiley jest smutny, widząc odchodzącego Bartleby'ego.


W decydującej fazie bitwy Wilkołaki, Wampiry oraz istoty z Krainy Duchów nie dotarły na pole bitwy, co nie pozwoliło odwrócić losów konfliktu. Siły Imperium, w tym wojska Króla Ostrokrzewu i Króla Dębu, ostatecznie pokonały armię sojuszu, doprowadzając do rzechi sojuszniczych żołnierzy.[sep]W ostatnich latach Imperium Polypońskie podbiło znaczną część znanego świata, w dużej mierze dzięki swemu budzącemu postrach generałowi, Scipio Bellorum. Bellorum w końcu postanawia najechać na swojego małego sąsiada na północy, Icemark. Po tym, jak król Redrought poświęca całą swoją armię, aby powstrzymać inwazję, jego córka Thirrin zostaje sama, ocalić naród. Thirrin, która właśnie zawarła sojusz z wilkołakami, ratując ich króla, musi teraz szukać kolejnych sojuszników, ponieważ sam Icemark i wilkołaki nie są w stanie pokonać Imperium. Choć mają wsparcie swojego wasala, Hypolitan, potrzeba więcej. Thirrin, z pomocą młodego czarnoksiężnika, Oskana Syna Czarownicy, musi spróbować przekonać do siebie Wampirzego Króla i Królową. Wiedzą, że będzie to trudne ze względu na wieki nieufności i nienawiści między tymi dwoma rasami. Ponieważ Imperium nienawidzi wszystkiego, co nienaukowe i irracjonalne, Wampiry wiedzą, że jeśli Icemark upadnie, Imperium następnie wybi Wampiry. Mając to na uwadze, Wampiry niechętnie zgadzają się wysłać pomoc. Na radę króla wilkołaków Grishmaka Thirrin i Oskan podróżują do Osobliwego Świata, aby spróbować sprzymierzyć się ze Śnieżnymi Lampartami, prowadzonymi przez Tharamana-Thara, którzy tam żyją. Lamparty są wysokie na wysokość bojowych koni w kłębie, a Tharaman-Thar jest jeszcze większy i są przerażającymi wojownikami. Z groźbą Imperium ponownie wygrywającą dyskusję, Śnieżne Lamparty wybierają walkę u boku Thirrin. Połączone siły Icemarku, Śnieżnych Lampartów i Hypolitan zderzają się z siłami Bellorum. Wilkołaki jeszcze nie przybyły, ponieważ zbiórka ich narodu zajmuje kilka miesięcy. Wampiry również jeszcze nie przybyły, ponieważ są uparte i nie są wiarygodne. Podczas gdy sojusznicy walczą wspaniale, sama liczba wojsk Imperium zaczyna przechylać szalę zwycięstwa. Gdy toczy się ostateczna bitwa, która – jak wierzą sojusznicy – na pewno zakończy się ich zniszczeniem, Wilkołaki, Wampiry i wiele stworzeń z Krainy Duchów w końcu przybywają. Gdy przybywają, Thirrin jest przepełniona radością. Odnajdują w sobie nową siłę, by walczyć z armią Polypońską i ją pokonać. Wykorzystują całą swoją moc, by ich pokonać, i im się to udaje. Ponadto siły Króla Ostrokrzewu i Króla Dębu z pobliskiego lasu dołączają do wojny, ponieważ zawarli sojusz z Thirrin. Dzięki ich liczebności i czystemu przerażeniu, jakie wzbudzają, bitwa zamienia się w rzeź. Wampiry i wilkołaki ścigają wroga i zabijają większość jego armii.


Gack dowiaduje się, że wojna na jego planecie dobiegła końca, a walczące strony przestały istnieć. W reakcji na tę wiadomość zmusza Jaszmę do odesłania go na Gigandę, grożąc mu bronią skonstruowaną przy pomocy służącego-androida.[sep]Powieść opowiada historię Gacka, mężczyzny z Gigandy. Gack jest komandosem w oddziale „Fighting Cats”: elitarnej jednostce armii Księstwa Alaijskiego. W pierwszym rozdziale powieści Gack odnosi śmiertelne rany w bitwie z armią Imperium. Kornei Jaszmaa, progresor, znajduje go i zabiera na Ziemię, gdzie lekarze praktycznie wskrzeszają Gacka. Jaszmaa stara się pomóc Gackowi w przystosowaniu się do życia na Ziemi. Gack jednak nie chce współpracować ani wierzyć, że Ziemia jest prawdziwa. Początkowo myśli, że wszystko, co mówią mu Jaszmaa i inni Ziemianie, jest częścią jego szkolenia psychologicznego jako oficera armii Alaijskiej. Nawet po tym, jak Jaszmaa udowadnia mu, że rzeczywiście znajduje się na innej planecie, Gack wciąż uważa, że został wysłany na Ziemię przez wojska alaijskie z nieznaną tajną misją. Jego kolejna myśl to taka, że Ziemia chce podbić Gigandę i chce go wykorzystać jako obiekt badań lub przyszłego agenta propagandowego. Gdy dowiaduje się więcej o technologii i stylu życia na Ziemi (dostaje nawet służącego-androida), staje się coraz bardziej zdezorientowany. Przypadkowo Gack odkrywa, że inni Gigandczycy również zostali zabrani na Ziemię, ale wtopili się w społeczeństwo i nie mają zamiaru się z nim zadawać. Miesiąc po przybyciu Gacka na Ziemię Jaszmaa mówi mu, że wojna na Gigandzie została zatrzymana przez progresorów i że Księstwo Alaijskie oraz Imperium już nie istnieją. Gack jest tak wstrząśnięty tą wiadomością, że natychmiast żąda powrotu na Gigandę. Gdy Jaszmaa odmawia, Gack próbuje uciec siłą. Dzięki pomocy swojego służącego-androida udaje mu się zbudować karabin szturmowy i amunicję do niego. Gack grozi, że zastrzeli Jaszmę, jeśli go nie odeśle. Jaszmaa może łatwo rozbroić Gacka, ale przekonany jego postawą, decyduje się go puścić. W ostatnim rozdziale Gack jest z powrotem na Gigandzie i pomaga lokalnym lekarzom w wyleczeniu zarazy, która dziesiątkuje pobliskie miasto. Jest w domu.


Roszczenie do spadku zgłoszone przez fałszywego pretendenta zostaje obalone dzięki pomocy przyjaciół Cedrica z Nowego Jorku. W rezultacie hrabia godzi się z matką swojego wnuka i zaprasza ją do zamieszkania w rodzinnym zamku.[sep]W połowie lat 80. XIX wieku na „zaniedbanej nowojorskiej bocznej ulicy” młody Amerykanin Cedric Errol mieszka z matką (nienazwaną, znaną jedynie jako pani Errol lub „Najdroższa”) w dostatniej nędzy po śmierci ojca, kapitana Errola (którego imię również brzmiało Cedric). Otrzymują wizytę od Havishama, angielskiego prawnika z wiadomością od dziadka młodego Cedrica, hrabiego Dorincourt. Wskutek śmierci starszych braci ojca Cedric zostaje teraz lordem Fauntleroyem i dziedzicem tytułu hrabiowskiego oraz ogromnego majątku. Hrabia pragnie, by Cedric zamieszkał z nim i nauczył się być angielskim arystokratą. Hrabia nie znosi Ameryki i był głęboko rozczarowany kapitanem Errolem, swoim ulubionym synem, za poślubienie Amerykanki. Dlatego oferuje pani Errol dom i dochód, lecz odmawia spotkania z nią lub jakiegokolwiek kontaktu, nawet po tym, jak ona odrzuca propozycję pieniędzy. Jednak surowy hrabia jest pod wrażeniem wyglądu i inteligencji swojego młodego amerykańskiego wnuka oraz oczarowany jego niewinnością. Cedric, ufne dziecko, wierzy, że jego szlachetny dziadek jest wielkim dobroczyńcą, a hrabia nie ma serca zawieść ukochanego wnuka. W ten sposób hrabia pełni rolę dobroczyńcy dla swoich dzierżawców (co lokalna społeczność zauważa z radością). Pojawia się pretendent do spadku Cedrica, a jego matka twierdzi, że jest synem najstarszego syna hrabiego, ale roszczenie jest zbadane i obalone dzięki pomocy lojalnych przyjaciół Cedrica z Nowego Jorku, z których jeden – polerownik butów o imieniu Dick – rozpoznaje matkę jako zaginioną żonę swojego brata Bena, a jej syna (domniemanego spadkobiercę) jako własnego siostrzeńca. Hrabia godzi się z amerykańską wdową po swoim synu po spotkaniu z matką drugiego chłopca, uznając, że mimo uprzedzeń i stereotypów „Najdroższa” jest kobietą o wiele wyższej klasy niż ta alternatywa. Hrabia zamierzał nauczyć wnuka, jak być arystokratą; jednak Cedric nieświadomie uczy dziadka, że arystokrata powinien okazywać współczucie osobom od niego zależnym. Hrabia staje się dobrym i szlachetnym człowiekiem, za jakiego Cedric zawsze go uważał. Matka Cedrica otrzymuje od hrabiego zaproszenie do zamieszkania w rodzinnym zamku, a stary przyjaciel Cedrica, pan Hobbs, nowojorski kupiec, który przybył do Anglii, by pomóc w zbadaniu fałszywego roszczenia, postanawia zostać, by pomagać w opiece nad Cedricem.


Mick odszyfrował ukrytą wiadomość, która ujawniła działalność angielskich szpiegów na wyspie. Postanowił zgłosić się na ochotnika do nauki jazdy konnej z wnuczką niemieckiego generała, aby zdobyć przydatne informacje.[sep]Akcja rozgrywa się podczas wakacji letnich we wczesnym okresie II wojny światowej. Templetonowie to angielscy mieszkańcy fikcyjnej wyspy Clerinel na kanale La Manche. Dzieci są członkami lokalnego klubu jeździeckiego. Caroline jeździ na żywiołowej Dinah, Mick na spokojniejszym Punchu, a ich młodszy brat na pulchnym Bellmanie. Tymczasem krążą pogłoski, że Niemcy, którzy zajęli pobliskie Wyspy Normandzkie, mogą planować zajęcie również Clerinel. Położenie i topografia wyspy czynią ją idealną platformą do rozpoczęcia inwazji na południowe wybrzeże Anglii. Pan Templeton rozmawia z dziećmi o ewakuacji, co wywołuje przerażoną reakcję Caroline: „Nie możemy zostawić Dinah”. Przewodniczący klubu jeździeckiego, Peter Beaumarchais, zaskakująco wybiera karnawał w przebraniach jako obchodzenie Dnia Rocznicy w połowie września. Caroline postanawia wybrać się jako Elaine, Panna z Lilią z Astolat; Mick decyduje się przebrać za prostego rybaka i pożycza ubrania od Petit-Jeana. Podczas uroczystości Caroline dostrzega kilku nieznanych jeźdźców w przebraniach. Okazuje się, że są to Niemcy, którzy wykorzystują karnawał, aby łatwo dostać się do wieży Martello. Angielscy mieszkańcy w pośpiechu ewakuują się, ale w zamieszaniu Caroline i Mick zostają na wyspie. Ponieważ ich dom został zarekwirowany przez niemieckiego generała, rozbijają obóz w jaskiniach przystosowanych na stajnie. Dzięki pomocy Petera udaje im się przetrwać i pozostać ukrytymi, planując ucieczkę. Gdy Mick natrafia na ukrytą wiadomość i ją odszyfrowuje, zdają sobie sprawę, że po angielskiej stronie na wyspie działają szpiedzy. Wierząc, że może pomóc w zdobyciu przydatnych informacji, Mick zgłasza się na ochotnika, aby uczyć jeździectwa Nannerl, wnuczkę niemieckiego generała. Nannerl dołącza do klubu jeździeckiego, a gdy Caroline opuszcza wyspę, czuje, że Dinah jest bezpieczna z niemiecką dziewczynką do czasu ich powrotu.


Rand pokonuje Aginora i używa czystego Saidin, by zniszczyć armię Trolloców oraz pokonać Ba’alzamona. Po walce bohater zdaje sobie sprawę, że kanałował Jedną Moc, co oznacza, że jest skazany na szaleństwo. Moiraine wierzy, że Rand jest Odrodzonym Smokiem.[sep]Oko Świata obraca się wokół życia grupy młodych ludzi z Emond’s Field w dystrykcie Dwie Rzeki: Randa al’Thora, Matrima (Mata) Cauthona, Perrina Aybary, Egwene al’Vere i Nynaeve al’Meary. Emond’s Field zostaje niespodziewanie zaatakowane przez siły Ciemności – bestialskie Trolloci i Myrddraala, którzy wydają się celować konkretnie w Randa, Mata i Perrina. Majc nadzieję, że ocalą swoją wioskę przed dalszymi atakami, młodzi mężczyźni i Egwene uciekają z wioski w towarzystwie Aes Sedai o imieniu Moiraine Damodred, jej Strażnika Al’Lana Mandragorana i Gleemana Thoma Merrilina. Później dołączają do nich Nynaeve al’Meara, Mądra z Emond’s Field. Ścigani przez rosnące w siłę zastępy Trolloców i Myrddraali, podróżnicy zmuszeni są szukać schronienia w opuszczonym mieście Shadar Logoth, miejscu, do którego nawet siły Ciemności niechętnie wkraczają z powodu zła Mashadaru, który tam rezyduje. Podczas ucieczki z miasta podróżnicy zostają rozdzieleni. Rand, Mat i Thom drogą wodną docierają do Białego Mostu, gdzie Thom ginie, pozwalając Randowi i Matowi uciec przed Myrddraalem. W Caemlyn Rand zaprzyjaźnia się z Ogierem o imieniu Loial. Podczas zwiedzania miasta i próby zobaczenia niedawno schwytanego Fałszywego Smoka, Rand wpada do ogrodów pałacowych. Tam spotyka Elayne Trakand, następczynię tronu Andoru, oraz jej braci Gawyna i Galada Damodredów. Rand zostaje doprowadzony przed oblicze królowej Morgase i jej doradczyni Aes Sedai, Elaidy, która przepowiada, że Rand jest niebezpieczny. Królowa Morgase decyduje się jednak wypuścić Randa na wolność. Tymczasem Egwene i Perrin podróżują osobno do Caemlyn w towarzystwie Elyasa Machery, człowieka potrafiącego komunikować się z wilkami, który twierdzi, że Perrin potrafi zrobić to samo. Troje to wpada w niełaskę legionu Dzieci Światła. Perrin zabija dwóch Płaszczów po tym, jak widzi śmierć wilka z ich rąk, i zostaje skazany na śmierć. Moiraine, Lan i Nynaeve ratują Egwene i Perrina z rąk Płaszczów na czas, by uniknąć ich losu. Wspólnie podróżują do Caemlyn, gdzie spotykają się z Randem i Matem. Rand mówi Moiraine, że Mat zachowuje się podejrzanie i wycofanie, a Moiraine diagnozuje „chorobę” Mata jako wypaczający wpływ rubinowego sztyletu, który Mat wziął z Shadar Logoth. Moiraine mówi, że Mat musi udać się do Tar Valon, aby zostać uzdrowionym. Loial ostrzega Moiraine przed zagrożeniem dla Oka Świata, co zostaje potwierdzone przez żywe i niepokojące sny, które mieli Mat, Rand i Perrin. Oko Świata zostało stworzone przez Aes Sedai, które poświęciły się, aby stworzyć zbiornik Saidin nietknięty skażeniem Mrocznego, i jest ukryte w Zgniliźnie. Oko Świata jest chronione przez Someshtę (Zielonego Człowieka) i zawiera jedną z siedmiu pieczęci na więzieniu Mrocznego, sztandar Smoka Lews Therina Telamona i Róg Valere. Loial prowadzi grupę przez Drogi (korytarze zbudowane przez męskich Aes Sedai podczas Łamania Świata, które są teraz skażone tym samym złem, które skażyło Saidin), aby dotrzeć do Oka Świata. Grupa wchodzi do Zgnilizny, poszukując Oka Świata prowadzona przez Zielonego Człowieka. Oko okazuje się zbiornikiem Saidin, czystym i nietkniętym. Towarzysze konfrontują się z Upadłymi Aginorem i Balthamelem. Balthamel ginie z ręki Zielonego Człowieka, a Aginor i Rand walczą o kontrolę nad Okiem Świata. Rand pokonuje Aginora i prowadzony ślepym szczęściem używa czystego Saidin, by zniszczyć armię Trolloców i pokonać Ba’alzamona. Po tym Rand zdaje sobie sprawę z przerażeniem, że kanałował Jedną Moc i jest więc skazany na los szaleństwa i straszliwej śmierci. Ujawnia się, że Moiraine wierzy, że Rand jest Odrodzonym Smokiem.


Agate wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych w wieku dwunastu lat i bardzo szybko nauczyła się języka angielskiego. Jako doskonała uczennica otrzymała stypendium na Indiana University, a później uzyskała stopień doktora i została cenioną profesorką.[sep]Kobieta w bursztynie rozpoczyna się od postaci dorosłej Agate Nesaule. Jest ona cenioną profesorką studiów nad kobietami oraz literatury amerykańskiej XX wieku na University of Wisconsin Whitewater. Mimo zewnętrznego sukcesu zawodowego, Agate żyje w wewnętrznym niepokoju wywołanym wspomnieniami wojny i podsycanym przez jej męża Joe. Nesaule trafia na terapię, cierpiąc na depresję i będąc niezdolną do pogodzenia się z główną przyczyną swojego stanu. Na radę swojej terapeutki Ingeborg, Agate dowiaduje się, że nie zacznie się leczyć, dopóki nie będzie w stanie opowiedzieć swojej historii; historii tego, co spotkało ją i jej rodzinę podczas II wojny światowej na Łotwie i w Niemczech z rąk wkraczających rosyjskich żołnierzy. Zaczyna więc swoją opowieść od przyznania, że przebywała w Niemczech w ostatnim roku wojny i że głodowała. Od tego pierwszego wyznania Agate zaczyna opowiadać wiele historii związanych z jej głodem. Opowiada, jak matka namawiała ją, by błagała rosyjskich żołnierzy, po rosyjsku, nie po łotewsku, o jedzenie. Później w życiu, nieświadomie opowiada tę samą historię swojemu mężowi Joe. On wyśmiewa ją raz za razem z powodu sposobu, w jaki była zmuszona błagać o jedzenie; sugerując, że to sprawiało jej przyjemność. Agate pamięta, jak Rosjanie patrzyli na nią, jakby była śpiewającą gęsią. Agate opisuje wstyd związany z głodem i życie z przekonaniem, że nie jest worth karmienia. W miarę postępów wojny sytuacja Agate i jej rodziny nie ulega poprawie. Gdy przybywają mongolscy (być może mongoloidalni) rosyjscy żołnierze, jej ojciec jest zmuszony do odejścia wraz z resztą mężczyzn. Kobiety i młode dziewczyny są zabrane do piwnicy, gdzie kobiety są wielokrotnie gwałcone. Agate jest wystarczająco młoda, by uniknąć tego losu, ale trzeba uczynić ostrożne przygotowania dla jej piętnastoletniej kuzynki Astridy. Matka Agate, Valda, jest zrozumiale zniszczona przez rosyjską okupację i horrory, które mają miejsce w piwnicy. Gdy w końcu wypuszczają je z piwnicy, żołnierze prowadzą kobiety i dziewczęta do lasu. Wszyscy wierzą, że mają zostać rozstrzelani. Valda przygotowuje się, by pociągnąć Agate ze sobą na przód linii. Valda wnioskuje, że jeśli ona i Agate będą pierwsze, nie będą musiały widzieć śmierci innych. Agate nie chce umierać, co następuje, jest fizyczną walką o życie z jej matką. Walka, jaką Agate toczy那天 ze swoją matką, pozostaje stałym napięciem między nimi. Agate nie jest w stanie dostrzec miłości Valdy do niej i pragnienia ocalenia jej od bólu. Później czytelnik dostrzega, że Valda troszczyła się głęboko o Agate i bardzo ją kochała; szczególnie w opisie Valdy jej pragnienia przygotowania Agate do dnia ślubu, przygotowań, których Valda nigdy nie była w stanie dokończyć. Niestety dla Valdy i Agate, trauma wojny i dystans, jaki ich wspólne doświadczenia stworzyły między nimi, nie zostawiły czasu na pojednanie przed śmiercią Valdy. Później Agate i jej rodzina podróżują do Berlina, gdzie są przyjęte do obozu dla przesiedlonych osób. Otrzymują tam jedzenie i schronienie. Rodzina będzie się przeprowadzać wiele razy przez kolejne kilka lat, przechodząc z obozu do obodu i zaczynając życie od nowa. Agate uczęszcza do łotewskiej szkoły przebywając w obozach. W wieku dwunastu lat Agate i jej rodzina opuszczają obozy i emigrują do Stanów Zjednoczonych. Dowiadujemy się o życiu Agate w Stanach Zjednoczonych i finansowych zmaganiach jej rodziców. Agate musi szybko przystosować się do życia w Stanach Zjednoczonych. Jako szybka uczennica, Agate uczy się angielskiego w ciągu jednego lata. Pierwszą książką, jaką uczy się czytać po angielsku, jest „Przeminęło z wiatrem” Margaret Mitchell. Jako doskonała uczennica, Agate otrzymuje stypendium na studia na Indiana University. Tam poznaje swojego przyszłego męża Joe. Rodzina Agate nie zgadza się na to małżeństwo, co ostatecznie potwierdza dystans między Agate a jej matką. Przez kolejne dwadzieścia lat Agate uzyskuje stopień doktora, ma syna o imieniu Boris i staje się cenioną profesorką na University of Wisconsin-Whitewater. Ciągle żyjąc w upokarzaniu, nękaniu i umniejszaniu traumy, której doświadczyła podczas wojny przez Joe, Agate wypiera swoje uczucia depresji i stara się kontynuować życie. Mimo że są rozdzielone przez dużą część ich dorosłego życia, Agate i Beate spotykają się ponownie, gdy mąż Beate, Uldis, umiera samotnie i bez grosza przy duszy z zatrucia alkoholem. Mimo dystansu do społeczności łotewskiej w Indianapolis, gdzie jej ojciec pozostawał bardzo aktywny, Agate zachowuje bliski związek ze swoim łotewskim dziedzictwem. Gdy przyjaciel pyta, co może przywieźć Agate z Łotwy, prosi o trochę łotewskiej ziemi. To częściowo dzięki jej połączeniu z Łotwą jej nowy mąż John jest w stanie znaleźć drogę do serca Agate. Przez całe życie Agate podziwia wisiorek z bursztynu, który nosiła jej matka, a następnie przekazała go Agate. John daje Agate podobny kawałek bursztynu. Dzięki jego szanującemu i otwartemu słuchaniu, Agate jest w pełni w stanie się wyleczyć, gdy opowiada Johnowi swoją historię i w końcu znajduje akceptację.


Mimo że kapitan bywa przyrównywany do diabelskich postaci, to w rzeczywistości jawi się jako jedna z najmniej złych w narracji. Jego zachowanie wzbudza sympatię mimo otaczającej go seksualnej rozpusty.[sep]Akcja „Equinox” koncentruje się na seksualnych i brutalnych spotkaniach, które następują – „poszukiwaniu erotycznej gratyfikacji przez zróżnicowaną grupę ludzi” – gdy nienazwany czarnoskóry kapitan, płynący swoim 72-stopowym dieslem „Scorpion” w towarzystwie psa Nigera oraz dwóch nastolatków, Gunnera i Kirsten, cumuje w małym amerykańskim porcie i spotyka jego mieszkańców, w tym Robby’ego, naiwnego włóczęgę; Katarzynę, hrabinę; Proctora, artystę; Bulla, szeryfa miasteczka (który sam jest aktywnym przestępcą) i jego równie brutalnego pomocnika, „Nazistę”; oraz różne podejrzane typy, w tym bliźniaki – czarnoskórego i białego (określających się jako „artystów gwałtu”) – Niga i Dove’a. Zgubiony portfel prowadzi do jego właściciela, artysty Jonathana Proctora. W swoim atelier Proctor opowiada kapitanowi historię swojego życia w formie pikareskowych epizodów, kulminujących w jego pierwszym spotkaniu, wiele lat wcześniej, z czarującą Katarzyną. Przedstawiona jest ona jako rodzaj złowrogiej Madonny: zepsutej, obłudnej, wypaczonie świętej. Proctor mobilizuje kapitana i inne postaci do rodzaju amorycznego natarcia przeciwko niej jako ucieleśnieniu religijnego dwulicowaństwa. W końcowej części powieści sprawcy straszliwej zbrodni seksualnej są chronieni przez swoich skorumpowanych przyjaciół, podczas gdy całkowicie niewinny włóczęga Robby jest zlinczowany i ukarany w ich miejsce. Pozorna zwięzłość tak szczegółowo opisanej powieści, a także jej skromna fabuła, są możliwe jedynie dzięki pominięciu wielu długich i bardzo jednoznacznych opisów seksualnych. Są one polimorficzne, biseksualne, często obejmują wielu partnerów, w tym nieletnich, i zawierają elementy urofilii oraz SM. Mimo że bardzo szczegółowe i niepotrzebne (w tym sensie, że autor zdaje się delektować opisami seksu), te fragmenty są zazwyczaj napisane poetyckim, niejasnym i zawiłym językiem, co usuwa je z sfer samej pornografii i wpisuje powieść w nowoczesną tradycję wymagającej i przemyślanej erotyki, którą dzielą takie utwory jak „Dzikie chłopcy” Burroughsa czy „Księga Kaina” Trocchiego. Istnieje dodatkowy motyw przewodni związany z mitem o Faustie, a w kilku momentach sam kapitan jest porównywany do Diabła lub wręcz uważany za samego Szatana. Mimo seksualnej rozpusty charakter kapitana wzbudza sympatię, a w swoim postępowaniu i nastawieniu jawi się jako jedna z najmniej naprawdę złych postaci w narracji.


Jessica zawiera ugodę, w której zatrzymuje prawa do syna, rezygnując z otrzymania ziemi i dodatkowych akrów. Kobieta nie pomaga swojej przyjaciółce Mary odzyskać dzieci w procesie sądowym, co nie zostaje odnotowane jako wydarzenie tworzące historię.[sep]Jessica to buntowniczka, wychowana przez ojca na syna, aby pomagać w gospodarstwie. Jej starsza siostra Meg jest bardzo podobna do matki, a celem Meg i ich matki jest uwiedzenie Jacka Thomasa, najbogatszego kawalera w mieście. Jessica i jej ojciec co roku pracują przy strzyżeniu owiec w stacji Riverview u Thomasów – najbogatszej rodziny w okolicy. W stodole do strzyżenia Jessica zaprzyjaźnia się z Jackiem Thomasem i Williamem D’arcy Simonem. Jessica jest wyśmiewana przez innych chłopców, głównie z tego powodu, że jest dziewczyną. Ostatecznie zostaje zaatakowana, a na jej głowę i włosy wylewany jest smoła. Jack i Billy bronią jej, ale William zostaje depczony przez konia, co powoduje u niego uszkodzenie mózgu i zyskuje przydomek Billy Simple. W rezultacie relacja Jessiki i Jacka rozkwita i stają się jedynymi przyjaciółmi Billy’ego. Jack znajduje Billy’emu pracę jako ogrodnika u swojej bogatej rodziny, ale pewnego dnia Billy zabija matkę i dwie siostry Jacka z powodu ich ciągłych drwin z niego. Jessica zabiera go w długą podróż do najbliższego miasta z sądem, narażając się na niebezpieczeństwo. Jessica powstrzymuje wściekły tłum rolników, aby zapewnić Billy’emu sprawiedliwy proces. Gdy w końcu docierają do sądu, rolnicy (w tym Jack) doganiają ich. Jednakże, choć Billy zamordował swoją matkę i siostry, Jack powstrzymuje tłum, chwyta wyczerpaną Jessicę w ramiona i wnosi ją do sądu. Billy zostaje później skazany na śmierć, ale nie bez walki ze strony jego prawnika, Richarda Runche. Kilka miesięcy później odkryto, że Jessica jest w ciąży. Jej rodzice podejrzewają, że miała stosunki seksualne z Billym Simple w drodze do miasta, choć okazuje się, że spała z Jackiem, gdy była w szpitalu z powodu własnych obrażeń odniesionych podczas długiej podróży z Billym. Jest zamknięta przez rodzinę w blaszanej chacie, a jej matka i siostra wymyślają intrygę. Jack zgłasza się na wojnę, ale przedtem jest uwiedziony przez Meg jako „pożegnalny prezent”. Udaje ciążę, zmuszając go do małżeństwa, mimo że on kocha Jessicę. Jej matka mówi miastu, że Jessica oszalała, więc musiała zostać odizolowana (podczas ciąży). Udają, że Meg jest w ciąży, a gdy Jessica rodzi, pomagana przez przyjaciółkę Aborygenkę, zabierają jej dziecko i podają je za dziecko Meg. Ojciec Jessiki próbuje zabić matkę Jessiki, swoją żonę, z powodu tego, jak oszukała jego i Jessicę, ale dostaje ataku serca. Na pogrzebie, gdy ogłaszają, że Meg urodziła, Jessica załamuje się, krzycząc, że ukradli jej dziecko. Trafia do zakładu psychiatrycznego i zaprzyjaźnia się z żydowskim mężczyzną, Moishe Goldbergem. Pomaga mu wyzdrowieć, a gdy zostaje zwolniony, Moishe kontaktuje się z prawnikiem Billy’ego, Richardem Runche, który walczy i uwalnia Jessicę. Meg i jej matka zgadzają się przekazać jej prawo do ziemi ich starej posesji oraz dodatkowe 10 akrów (40 000 m²) pod warunkiem, że nigdy nie zbliży się do swojego syna, Joeya, ani nie będzie próbować go odzyskać. Dzieci półkrwi przyjaciółki Jessiki, Mary (która pomagała jej podczas ciąży), zostają zabrane przez władze, a Jessica, przy pomocy Runche i Moishe, odzyskuje je w procesie sądowym, tworząc historię. Po powrocie do domu pewnego popołudnia Jessica odkrywa, że jej pies został ukąszony przez węża. Wyrusza na poszukiwanie węży i choć Jessica udaje się zabić jednego, jego partnerka kąsie Jessicę, zanim zostanie zabita na śmierć jej karabinem. Wiedząc, że śmierć jest bliska, wraca do swojej chaty i zostaje znaleziona martwa przez Mary. Mary znajduje również list, który Jessica napisała do Jacka, ale nigdy nie wysłała, informując go o tym, że jest w ciąży z jego dzieckiem. *1998, Australia, Viking Australia ISBN 0-670-88351-4, Data wydania 1 grudnia 1998, oprawa twarda *1999, Kanada, ISBN 1-55278-088-0, Data wydania 1 stycznia 1999, oprawa twarda *2000, Wielka Brytania, Penguin Books ISBN 978-0-14-027960-3, Data wydania 27 lipca 2000, oprawa miękka


Kevin składa swoje życie w ofiarze Bogini w jaskini Dun Maura, co sprawia, że nienaturalna zima nad Fionavarem trwa nadal. Dzięki magii uwolnionej w ten sposób mieszkańcy wyspy tracą możliwość rozpoczęcia wojny.[sep]Minęło sześć miesięcy od zakończenia „Drzewa Letniego”, a Kim czeka na sen, który powie jej, jak przyzwać Wojownika, by pomógł im w walce z Maugrimem. Jennifer jest w ciąży z dzieckiem Rakotha Maugrima i, ku zaskoczeniu, jest zdeterminowana, by urodzić – świadoma, że Maugrim chciał jej śmierci, postanawia nie tylko żyć, ale też urodzić dziecko, wierząc, że będzie ono dla niego zarówno odpowiedzią, jak i zagrożeniem. Ona i Paul są nękani we własnym świecie przez Galadana; Paul, sięgając po potężną, ale niepewną moc Mörnira, która żyje w nim od trzech nocy spędzonych na Drzewie Letnim, przenosi ich oboje z powrotem do Fionavaru. Docierają tam bezpiecznie, ale podróż wywołuje poród Jennifer. Gdy rodzi się dziecko, nadaje mu imię Darien i oddaje go Vae i Shaharowi, rodzicom Finna. Jaelle odsyła Paula i Jennifer do ich świata. Wiosną Kim i inni udają się do Stonehenge, gdzie sen ujawnił Kim, że może wezwać Uthera Pendragona, by dowiedzieć się, gdzie pochowany jest Artur. Udaje jej się przywołać Uthera i wyciągnąć od niego imię, pod którym Artur może być przyzwany. Używając Baelrath, wysyła innych do Fionavaru, a samą udaje się na wzgórze Glastonbury Tor, gdzie przyzywa Artura imieniem Childslayer (Zabójca Dzieci). Artur jest zobowiązany odpowiedzieć na to imię z powodu Majowych Niemowląt – dzieci, które kazał zabić, by zapobiec dojrzewaniu Mordreda. Kim i Artur dołączają do innych w Fionavarze. Tym razem Fionavar pogrąża się w nienaturalnym, trwającym miesiącami zimie. Po spotkaniu z Arturem w Jennifer budzi się lawina wspomnień i przypomina sobie swoje życie jako Ginewra. Niezdolna do przełamania murów, które stworzyła, by przetrwać mękę w Starkadh, Jennifer wycofuje się do świątyni Dany, ulżona, że przynajmniej nie ma Lancelota, więc choć nie może kochać Artura, przynajmniej go nie zdradzi. Tymczasem Darien rośnie nienaturalnie szybko, jak wszyscy andainowie, więc Vae, Shahar i Finn przeprowadzają się do chatki Ysanne nad jeziorem. Darien jest kochającym chłopcem i oddanym Finnowi – ale słyszy też głosy w burzy i nieświadomie czasem wykazuje moc odziedziczoną po ojcu, przez co jego oczy zmieniają kolor na czerwony. Na Równinach eltorowie utknęli w śniegu i są nękani przez wilki Galadana. Dalrei robią wszystko, by chronić stada, ale padają ofiarą ataku armii urgachów jeżdżących na slaugach. Diarmuid i jego ludzie wraz z Dave’em i Kevinem przybywają na czas, by udaremnić początkowy atak, ale to Tabor, dosiadający Imraith-Nimphais, ostatecznie ich ratuje. Ivor obawia się, że więź jego syna ze śmiertelnym, ale pięknym magicznym stworzeniem osłabi przyczepienie Tabora do rzeczywistości. Kim, Dave, Levon i mała grupa udają się do Jaskini Śpiących, a Dave dmie w róg Oweina, by obudzić Dziki Łów. Owein i siedmiu cieniowych królów budzi się, ale jest dziewięć koni. Właśnie gdy Łów ma ruszyć na szaleńczą wyprawę w poszukiwaniu zaginionego członka, przybywa Finn i zajmuje miejsce na dziewiątym koniu: to jest jego Najdłuższa Droga, jazda z Dzikim Łowem. Cała kompania (z wyjątkiem Paula, który pozostaje z Darienem) wyrusza do Gwen Ystrat, miejsca świętego dla bogini, docierając (przez przypadek?) w wigilię święta przesilenia letniego, czyli Maidaladan, noc potężnej, seksualnej/erotycznej magii. Kim, Gereint, Jaelle i magowie odkrywają, że Metran, zbójnicki pierwszy mag Brennin, sprawuje zimę na wyspie; ponieważ wszystkie porty są zamarznięte, nie mogą do niego dotrzeć, by go powstrzymać. Kevin zostaje ranny podczas polowania na dzika, co uświadamia mu, że należy do Bogini. Tę nocy, w wigilię święta przesilenia letniego, Diarmuid i Sharra wyznają sobie miłość; tymczasem Kevin podąża za Cavallem do jaskini Dun Maura, gdzie składa swoje życie w ofierze Bogini, pozwalając jej wstąpić i dzięki magii uwolnionej z jego ofiary zakończyć zimę, która wisiała nad Fionavarem. Uwolnieni od zimy, rozpoczyna się wojna. Kim i Brock wyruszają w góry, gdzie zostają zaatakowani przez zbójów. Dalrei zostają zaatakowani przez wielką armię Ciemności, a tylko przyzwanie Dzikiego Łowu przez Dave’a dmnięciem w róg Oweina odwraca losy bitwy. Jednak Łów jest dziki jak jego nazwa i gdy kończą rzeź armii Ciemności, zwracają się przeciwko Dalrei i innym armiom Światła. Ceinwen interweniuje i tej nocy bierze Dave’a za kochanka. Tymczasem Darien użył swoich mocy, by przyspieszyć swój rozwój i będąc już młodzieńcem, podsłuchuje, jak Cernan pyta Paula, dlaczego „dziecko” pozwolono żyć. Zły, zraniony przez porzucenie przez Finna, czując się niechciany i nielubiany, Darien postanawia szukać swojego ojca, Maugrima. Jennifer godzi się ze swoją przeszłością i przeżywa jeden dzień radosnego spotkania z Arturem, oboje odważając się mieć nadzieję, że tym razem będzie inaczej, ponieważ nie ma „trzeciego” (tj. Lancelota). Artur, Loren, Matt, Paul i Diarmuid wypływają do Cader Sedat, a Jennifer udaje się do wieży Lisen z Brendelem, by oczekiwać ich powrotu. Statek, Prydwen, dociera do Cader Sedat, a kompania odkrywa, że Metran zasila swoją nienaturalną zimę, wysysając życie z setek svart alfarów, zmartwychwychodząc ich wciąż na nowo przy użyciu Kociołka Khath Meigol. Loren łapie zaklęcie i zabija Metrana, ale w procesie czerpie tak dużo mocy, że Matt umiera. Pod zamkiem kompania znajduje Komnatę Umarłych i Artur, biorąc na siebie pełną ciężar powtarzającej się pokuty, budzi Lancelota du Lac. Lancelot używa swojego daru uzdrawiania i przywraca Matta do życia, choć śmierć zerwała więź między Mattem a Lorenem, więc Loren nie jest już magiem. Kompania przygotowuje się do wyjścia; Lancelot niechętnie towarzyszy im, wiedząc, że jego sama obecność sprawi jeszcze więcej bólu Arturowi i Ginewrze, których oboje tak głęboko kocha. „Wtedy Artur przemówił, a w jego głosie był smutek i była miłość. «Och, Lance, chodź» – powiedział. «Ona będzie na ciebie czekała»”. I tak kompania, włączając Lancelota, przygotowuje się do powrotu do domu.


Annawake Fourkiller podejrzewa, że Cash Stillwater jest biologicznym dziadkiem Turtle i uknuła plan, aby zeswatać go z Alice. Ostatecznie w Heaven osiągnięto kompromis, zgodnie z którym opieka nad dziewczynką będzie dzielona między Taylor a Cashem.[sep]Akcja tej powieści rozpoczyna się dwa lata po wydarzeniach opisanych w debiutanckiej powieści Barbary Kingsolver, „The Bean Trees”. Taylor i Turtle zwiedzają Tamę Hoovera, gdy Turtle widzi, jak mężczyzna spada do zrzutni. Dzięki nieugiętej wierze Taylor, że Turtle mówi prawdę, przeprowadzono poszukiwania i uratowano życie mężczyzny. W rezultacie Taylor i Turtle trafiają na nagłówki gazet i zostają zaproszone do programu „The Oprah Winfrey Show”. Prawniczka z plemienia Czirokezów o imieniu Annawake Fourkiller ogląda ten program i rozpoznaje w Turtle dziecko pochodzenia czirokeskiego, rozpoczynając działania w oparciu o ustawę o opiece nad dziećmi indiańskimi, mające na celu powrót Turtle do jej rodziny biologicznej i Narodu Czirokezów. Obawiając się utraty Turtle, Taylor opuszcza dom i zabiera Turtle na ucieczkę. Taylor zostawia w tyle swoją przyjaciółkę Lou Ann Ruiz (z „The Bean Trees”) i nowego chłopaka Jaxa i wyrusza z Turtle. Jej matka, Alice, opuszcza nowego męża i dołącza do nich w Las Vegas. Do trio tymczasowo dołącza Barbie, kelnerka obsesyjnie zakochana w lalkach o tej samej nazwie, która wydaje się mieć pecha, ale później okazuje się być złodziejką i fałszerzem pieniędzy. Ostatecznie Alice odchodzi od Taylor, Turtle i Barbie, aby osobiście odwiedzić Naród Czirokezów. Pozostali podróżują do Seattle, gdzie Barbie ich opuszcza. Taylor podejmuje różne prace, w tym sprzedaż bielizny i pracę jako kierowca, ale ma ogromne trudności z zarobieniem wystarczającej ilości pieniędzy na jedzenie, zakwaterowanie, ubrania i opiekę nad dzieckiem. Annawake mieszka w okolicach Heaven, fikcyjnego miasteczka w pobliżu Tahlequah w stanie Oklahoma. Annawake mocno przypuszcza, że wie, kto jest biologicznym dziadkiem Turtle. Wychodzi na jaw, że Sugar Hornbuckle, który również mieszka w Heaven i był przyjacielem matki Annawake, jest drugim kuzynem Alice i że Alice oraz Sugar wychowywali się razem. Alice ma mglistą nadzieję na przeanalizowanie alternatyw z Annawake. Tymczasem Annawake uknuje plan, aby zeswatać prawdziwego dziadka Turtle, Casha Stillwatera, z Alice. Ostatecznie Taylor i Turtle przyjeżdżają do Heaven i zostaje osiągnięty kompromis: opieka nad Turtle będzie dzielona między Taylor a Cashem.


Simon i Amias ostatecznie zerwują kontakty, gdy śmiertelnie ranny Ishmael Watts wyznaje, że eksplozja kościoła była celowym działaniem. Cztery lata później Simon pozostaje w szeregach armii wraz z generałem Fairfaxem, ponieważ akceptują oni egzekucję króla.[sep]Historia zaczyna się w przededniu angielskiej wojny domowej w 1642 roku. Simon Carey jest w wieku szkolnym, synem Johna i Anne Carey z Lovacott Farm, niedaleko Great Torrington w Devon. Ma siostrę ochrzczoną jako Marjory, której zawsze zwraca się „Mysz”. Pewnego dnia przebywa w domu swojego najlepszego przyjaciela Amiasa Hannaforda, z którym odrabia lekcje, gdy ojciec Amiasa, doktor Hannaford, ogłasza, że król wzniósł swój sztandar w Nottingham i wznosi toast za króla. Simon odmawia, ponieważ on i jego rodzina popierają Parlament. Prowadzi to do zerwania stosunków między rodzinami. Ojciec Simona udaje się walczyć w armii Parlamentu, ale nakazuje Simonowi najpierw ukończyć szkołę. Pewnego dnia, gdy Simon w mieście podkuwa swojego konia o imieniu Scarlet, przed nim upada jeździec ścigany i prawie staranowany przez koni jadących za nim. On i kowal ratują młodego jeźdźca. Dzięki znajomości okolicy i dzięki rekomendacji uratowanego mężczyzny, Barnaby’ego Colbourne’a, zwolennika Parlamentu, udaje mu się przeprowadzić wycofujące się wojska Parlamentu pod dowództwem pułkownika Iretona obok rojalistycznej twierdzy w bezpieczne miejsce. Kilka miesięcy później, po ukończeniu edukacji, Simon udaje się do Windsoru, aby dołączyć do Nowej Armii Modelowej. Ma szczęście spotkać ponownie porucznika Colebourne’a, który poleca go generałowi Thomasowi Fairfaxowi. Simon otrzymuje stopień korneta w oddziale Colbourne’a w kawalerii Fairfaxa. Jednym z jego podwładnych jest pobożny kapral, były Ironside „Żar-dla-Pana” Relf. Po raz pierwszy bierze udział w walce w decydującej bitwie pod Naseby. Po bitwie kapral Relf dezerteruje, dowiedziawszy się, że jego sąsiad ukradł mu wszystkie pieniądze. Zostaje schwytany i skazany na służbę w pułku pionierów, jednej z najcięższych jednostek, ale ucieka. Oddział Simona udaje się na zachód i otrzymuje rozkaz zajęcia domu w Okeham Paine, niedaleko Exeteru, który jest w rękach rojalistów. Gdy przebijają się przez obronę, Simon odkrywa, że walczy z Amiasem, który jest po stronie rojalistów. Simon zostaje ogłuszony uderzeniem kolby muszkietu i jest opiekowany przez groźną panią domu, Mistress Killigrew. Poznaje i zakochuje się w jej córce Susannie. Po wyzdrowieniu otrzymuje rozkaz udania się do Lovacott, aby pełnić rolę pośrednika w przekazywaniu wiadomości od szpiegów Parlamentu w okolicy kontrolowanej przez rojalistów. Jednym z nich okazuje się kapral Relf, nazywany teraz Ishmaelem Wattsem, który ukrywa się z innym szpiegiem, Podburym, w wieży kościoła w Torrington, nad magazynem prochu. Podczas gdy Simon jest w domu, rojalistyczna grupa poszukiwawcza pod wodzą Amiasa przewraca dom do góry nogami. Siostra Simona opisuje go jako „nie do końca 'zactly'”, czyli nie do końca normalnego po urazie głowy, a Amias decyduje się w to uwierzyć, aby powstrzymać dalsze dochodzenia ze strony swoich podwładnych. Wtedy Simon uświadamia sobie, że ich przyjaźń wciąż żyje. Gdy słyszy, że armia Parlamentu jest w Torrington, dołącza do niej na czas bitwy. Rojaliści zostają pokonani, a 200 jeńców umieszczonych w kościele. Gdy ogromna eksplozja niszczy kościół, podejrzenie pada na rudego mężczyznę, którego Simon rozpoznaje jako Amiasa, ponieważ użył zwrotu, którego używali w dzieciństwie. Znajduje go poza miastem i przyprowadza mu swojego ojca, lekarza. Amias twierdzi, że to on nie wysadził kościoła. Simon nie wie, że jest śledzony przez korneta Wainwrighta, który nie go lubi odkąd Simon zajął upragnione stanowisko korneta. On i Amias zostają aresztowani. Amias zostaje oczyszczony z zarzutów, gdy umierający Ishmael Watts (kapral Relf) mówi kapelanowi Joshua Spriggowi i generałowi Fairfaxowi, że eksplozja była wypadkiem. Generał wybacza Simonowi, porównując jego czyny do czynów biblijnego Jonatana, który chronił swojego przyjaciela Dawida. Historia kończy się cztery lata później w Lovacott w kwietniu 1649 roku. Simon rezygnuje z armii w tym samym czasie co generał Fairfax, ponieważ obaj nie zgadzają się z decyzją o egzekucji króla, choć w innych kwestiach popierają Wspólnotę Narodów. Z przeszłości powraca duch w postaci Podbury’ego, a tajemnica wybuchu, który zabił 200 rojalistów, wydaje się zostać rozwiązana. Simon i Amias znów są wielkimi przyjaciółmi i zapowiada się, że poślą odpowiednio Susannę Killigrew i „Mysz”.


Jeden opanował już żywioły powietrza, ziemi i wody, dlatego usiłuje ukraść dar Wisty, który jest władzą nad ogniem. Jego celem jest uzyskanie pełnej kontroli nad wszystkimi czterema żywiołami.[sep]Whit spaceruje po mieście Nowego Porządku, gdy widzi, że Wisty ma zostać stracona na Dziedzińcu Sprawiedliwości. Pędzi, by ją uratować, tylko po to, by odkryć, że została już zabita – po raz kolejny zostaje oszukany przez Jednego, gdy widzi, że wciąż żyje po tym, jak podpala się (co, jak na Wisterię Allgood, jest dobrą rzeczą). Wisty ujawnia, że Jeden zabił Margo, ważną Wolną Ziemiankę. Whit i Wisty uciekają z Nowego Porządku i przechodzą przez portal. Wychodzą w innej części Miasta Postępu. Whit widzi Celię na bilbordzie, która mówi mu, by poddał się Nowemu Porządkowi, że wszystko, co zrobił, jest złe. Gdy Celia znika, widzimy, że Whit mocno czuje, że Celia była naprawdę na tablicy i że nigdy nie powiedziałaby mu, by się poddał. Jeden wykonuje egzekucję na żołnierzu za niepowodzenie w zabiciu Wisty. Wisty i Whit wracają do Garfunkela, do wielkiego zaskoczenia i rozpaczy, gdy Wolni Ziemianie dowiadują się, że Margo nie żyje. Po wylaniu kilku łez Wisty przekonuje dzieci, że nie powinny się obwiniać o śmierć Margo, że ona by nie chciała. Wolni Ziemianie akceptują to i kontynuują drogę. Whit i Wisty otrzymują zadanie w więzieniu Nowego Porządku jako Stephen i Sydney Harmon, bardzo potężna czarownica i czarodziej. Udaje im się wejść i wyjść z tego miejsca, ale nie ratują dzieci. Po powrocie Whit dzieli się z Janine, Szamanką grupy, wierszem, który napisał o Celii, a Wisty niszczy romantyczny moment, mówiąc Janine, że Whit wziął wiersz z ich lekcji języka angielskiego w ósmej klasie. Tego nocy odwiedzają koncert Ruchu Oporu, gdzie Wisty odkrywa swój dar muzyczny. Opisuje bycie na scenie jako rodzaj euforii, haj. Whit widzi fałszywą „grupę rockową” Nowego Porządku, która nazywa się „the Nopes”. Wtedy współczuje sobie z powodu napisania sześciostronicowego wiersza o śmierci Wisty. Wisty spotyka Bioników, popularną grupę Nowego Porządku, i ich perkusistę, Erica, którego uważa za bardzo atrakcyjnego. Po tym, jak prawie zostają schwytani przez Nowy Porządek i używają magii, by uciec, Eric i Wisty spędzają noc całując się i będąc razem. Wisty budzi się rano i odkrywa, że jej pałeczka zniknęła, co ją bardzo martwi, i dowiaduje się, że Eric ją zabrał. Wisty, bardzo zła, wysyła wiadomość do Erica i ostatecznie umawia się na spotkanie w barze w Mieście Postępu. Najpierw jednak odwiedza panią Highsmith, czarownicę z ostatniej książki, która prawie doprowadziła do jej aresztowania. Po wizycie Wisty idzie do baru, tylko po to, by dowiedzieć się od Erica, że zabrał pałeczkę, ponieważ pracował dla Nowego Porządku. Wisty i Whit zostają zabrani do szkoły Nowego Porządku. Jeden nieustannie próbuje ukraść Dar Wisty (który, jak się dowiadujemy, to w rzeczywistości władza nad żywiołem ognia). Po pewnej pomocy ze strony Byrona Swaina dzieci zostają uwięzione w zamrożonym pokoju na to, co wygląda na ich ostatnie godziny, ale Whit i Wisty zmieniają się w ryby i uciekają ze szkoły. Wracają do Garfunkela i, zabierając ze sobą kilka dzieci, schodzą do opuszczonego schronu wojennego. Garfunkel oraz dzieci, które były zbyt przerażone, by pójść z nimi, zostają zniszczeni, gdy dzieci patrzą z przerażeniem i złamanym sercem. Whit decyduje, że powinni ponownie udać się do domu pani Highsmith. Całuje Janine z bardzo myślącymi myślami, oczywistie rozdarty między Janine a Celią, a następnie wraca z Wisty do domu pani Highsmith. Czarownica przekazuje im wiadomość od ich rodziców, która mówi również, że powinni się poddać, że powinni po prostu zrezygnować ze swojego zadania. Wtedy pojawia się Jeden, wściekając Wisty, która krzyczy na panią Highsmith, że „powiedziała mu, że tam są”. Z przerażeniem pani Highsmith mówi dzieciom, że Jeden „opanował powietrze, ziemię i wodę”, pozostałe trzy żywioły, i dowiadujemy się, że powód, dla którego potrzebował Daru Wisty, polegał na tym, że chciał kontrolować wszystkie cztery żywioły. Wisty i Whit dowiadują się, że mogą przywoływać rzeczy za pomocą wyobraźni i że to jest centrum ich magii. Wisty mówi, że potęga Jednego jest niemal boska. Wisty i Whit ostatecznie poddają się Jednemu. W epilogu rodzice Wisty i Whita są straceni, ku przerażeniu Wisty i Whita. Pojawia się Celia i zatrzymuje czas, aby Wisty mogła uciec. Książka kończy się słowami „ciąg dalszy nastąpi”, tak jak poprzednia, z nieznaniem lokalizacji Whita, dokąd Whit idzie, lub co Wisty musi zrobić.


Podczas nabożeństwa John przeżywa serię wizji i ostatecznie deklaruje, że przyjął Jezusa jako swojego zbawiciela. Florence w tym czasie rozważa ujawnienie Elizabeth mrocznej przeszłości Gabriela, jednak ostatecznie milczy, licząc na to, że prawda wyjdzie na jaw.[sep]Rozdział otwierający opowiada historię Johna, młodego Afroamerykanina mieszkającego w Harlemie w latach trzydziestych XX wieku. John wychowywany jest przez matkę, Elizabeth, i jej męża, kaznodzieję Gabriela, który nominalnie jest ojcem Johna i jest surowym dyscyplinarianą, okrutnym zarówno dla swoich dzieci, jak i dla żony. Filozofia religijna Gabriela jest rygorystyczna i opiera się na zbawieniu poprzez wiarę w Jezusa, bez której człowiek potępiony jest na piekło. John nienawidzi ojca i marzy o tym, by go zranić lub zabić i uciec. Postacie są członkami Kościoła Ochrzczenia Ogniem w Harlemie, protestanckiego wyznania zielonoświątkowego. Modlitwa Florence opowiada jej historię życia. Urodziła się jako córka wyzwolonego niewolnika, który zdecydował się pozostać na Południu i pracować dla białej rodziny. Jej matka zawsze faworyzowała młodszego brata Florence, Gabriela, co sprawiało, że Florence czuła nieodpartą potrzebę ucieczki ze swojego życia. Zdegustowana molestowaniem seksualnym ze strony szefa, Florence kupuje bilet w jedną stronę do Nowego Jorku i opuszcza matkę na łożu śmierci z Gabrielem. W Nowym Jorku Florence wychodzi za mąż za rozpustnego mężczyznę o imieniu Frank, co prowadzi do walki o władzę w ich małżeństwie, która kończy się po dziesięciu latach, gdy Frank pewnej nocy wychodzi i nigdy nie wraca. Później ginie we Francji podczas I wojny światowej, a Florence dowiaduje się o tym dopiero od dziewczyny Franka. Modlitwa Gabriela rozpoczyna się od opisu jego pijaństwa i uwodzicielskiego stylu życia jako nastolatka, przed jego odrodzeniem w Chrystusie i rozpoczęciem kariery kaznodziei. Po nawróceniu nawiązuje relację z przyjaciółką z dzieciństwa Florence, nieco starszą kobietą z jego miasta o imieniu Deborah, która jako nastolatka została zgwałcona przez grupę białych mężczyzn. Deborah jest gorliwa w wierze, a Gabriel wykorzystuje jej siłę, by samemu stać się cenionym pastorem. Jednak mimo swoich przekonań religijnych Gabriel nie potrafi oprzeć się fizycznemu pociągowi do kobiety o imieniu Esther. Esther i Gabriel pracują dla tej samej białej rodziny. Gabriel ma z nią krótki romans, ale kończy go z poczucia winy. Gdy Esther zachodzi w ciążę, Gabriel kradnie oszczędności żony i daje je Esther, by uciszyć sprawę i pozwolić Esther wyjechać na poród; ona jedzie do Chicago, ale umiera podczas rodzenia ich syna, Royala. Royal zna swojego ojca, ale nie wie o ich pokrewieństwie, i ostatecznie ginie w bójce w barze w Chicago. Gabriel jest bezsilny i nie może powstrzymać zabójstwa syna. Deborah, która od początku wiedziała lub przypuszczała, że Royal jest synem jej męża, przed śmiercią upomina Gabriela za porzucenie Esther i jego syna. Modlitwa Elizabeth, najkrótsza z trzech, opowiada jej historię. Jako młoda dziewczyna Elizabeth była bardzo bliska ze swoim ojcem, ale gdy jej matka umiera, sąd zmusza ją do zamieszkania z apodyktyczną i chłodną ciotką, a następnie do przeprowadzki do Nowego Jorku do przyjaciółki ciotki, która jest medium spirytystycznym. Ujawnia się, że Gabriel nie jest biologicznym ojcem Johna, ponieważ Elizabeth wyjechała do Nowego Jorku ze swoim chłopakiem, Richardem, samoukowanym „grzesznikiem”, który nie wierzył w Kościół i nigdy nie dotrzymał obietnicy poślubienia Elizabeth. Richard zostaje aresztowany za napad, którego nie popełnił, i choć zostaje uniewinniony podczas procesu, doświadczenie – w tym nadużycia ze strony białych policjantów – prowadzi go do samobójstwa w pierwszą noc po powrocie do domu. Elizabeth, wtedy w ciąży z Johnem, podejmuje pracę, gdzie poznaje Florence. Florence przedstawia ją Gabrielowi, za którego wychodzi za mąż. Ostatni rozdział powraca do kościoła, gdzie John widzi, jak jego przyjaciel Elisha pada na podłogę w religijnym uniesieniu, a sam zostaje wciągnięty w zielonoświątkowe doświadczenie duchowe i również pada na podłogę. Ma serię snopodobnych wizji, w których widzi piekło i niebo, życie i śmierć, a także Gabriela stojącego nad nim. Gdy odzyskuje zmysły, mówi, że jest zbawiony i że przyjął Jezusa jako swojego zbawiciela. Jednak nawet gdy grupa opuszcza kościół, dawne grzechy powracają, gdy Florence grozi, że powie Elizabeth o mrocznej przeszłości Gabriela. Mimo że nie mówi Elizabeth, ma nadzieję, że w końcu się dowie.


Ann Fowler zamordowała Jean Timberlake, Shanę oraz własną matkę, aby chronić reputację swojego brata Bailey'a. Jej plan ucieczki z pieniędzmi odziedziczonymi po rodzicach został udaremniony przez Dwighta Shalesa, który aresztował ją w ostatniej chwili.[sep]Szósta powieść z cyklu wysyła Kinsey do Floral Beach w Kalifornii, podczas gdy w domu Henry Pitts przebudowuje jej mieszkanie nad garażem, zniszczone na końcu „E is for Evidence”. Została zatrudniona przez Royce’a Fowlera, który chce, aby zbadana przeszłość i oczyściła imię jego syna z zarzutu morderstwa Jean Timberlake, popełnionego siedemnaście lat wcześniej. Bailey, który w młodości był buntem przeciwko normom, przyznał się do zabójstwa Jean, swojej okazjonalnej dziewczyny, ale wkrótce potem uciekł z więzienia. Najwyraźniej prowadził życie wzorowego obywatela pod przybranym nazwiskiem, ale został właśnie ponownie schwytany i twierdzi o swojej niewinności. Kinsey udaje się do Floral Beach, małej społeczności lokalnej, by podążyć śladem sprawy, i zatrzymuje się u rodziny Fowlerów w ich motelu. Royce umiera na raka, jego żona Oribelle choruje na cukrzycę, a ich córka Ann, starsza od Bailey’a o pięć lat, wzięła urlop od pracy jako doradczyni w lokalnej szkole średniej, by opiekować się rodzicami. Prawnik Bailey’a, Jack Clemson, zaznajamia ją ze szczegółami sprawy: Jean, która miała 17 lat w chwili śmierci, była „trudnym” dzieckiem, słabo radziła sobie w nauce i miała liczne kontakty seksualne z lokalnymi chłopcami ze szkoły – a jak się okazuje, również z niektórymi miejscowymi mężczyznami. W chwili śmierci była w ciąży. W Floral Beach każdy zna każdego, a Kinsey zapoznaje się z wieloma lokalnymi mieszkańcami w poszukiwaniu prawdy: z Pearl, właścicielką lokalnego baru, którego syn zeznania obciążyły Bailey’a w czasie śmierci Jean; Tapem Grangerem, który był wspólnikiem Bailey’a w kilku napadach przed morderstwem; z nieatrakcyjnym lokalnym pastorem, reverendem Hawsem i jego żoną; oraz z lokalnym lekarzem, doktorem Dunne’em, którego żona Elva okazuje się gwałtownie sprzeciwiać przesłuchaniom. Dyrektor szkoły średniej, Dwight Shales, pełniący tę funkcję w czasie morderstwa, oferuje pewną pomoc, ale samotna matka Jean, Shana, której przyjaźń z Dwightem wzbudza komentarze w Floral Beach i która zmaga się z długotrwałymi problemami alkoholowymi, jest mniej współpracująca i odmawia ujawnienia tożsamości ojca Jean. Nikt nie wydaje się przekonany, że mordercą może być ktoś inny niż Bailey. Na rozprawie Bailey’a Tap Granger organizuje napad, pozwalając Bailey’emu ponownie uciec, a sam ginie w trakcie akcji. Kinsey otrzymuje potwierdzenie od wdowy po Tapie, że Tap został za to opłacony – po raz pierwszy dostarczając konkretnych dowodów, że ktoś chce utrzymać Bailey’a w niesławie. Pokój Kinsey w motelu jest włamany, a ona otrzymuje groźby telefoniczne w środku nocy, gdy prowadzi śledztwo. Ori zostaje zamordowana, gdy jej insulina podawana regularnie przez Ann zostaje podmieniona. Kinsey ostatecznie ustala, że doktor Dunne jest nieznanym ojcem Jean, ale Shana zostaje zamordowana, gdy udaje się na spotkanie z nim. Kinsey sama musi uciekać przed policją po znalezieniu ciała i szuka schronienia u Dwighta Shalesa, który w końcu wyznaje, że również miał romans z Jean i prawdopodobnie jest ojcem jej dziecka. Kinsey zastanawia się, czy Dwight może być łącznikiem między obiema sprawami, zdając sobie sprawę, że Ann Fowler wydaje się zazdrosna o każdego, kto kontaktuje się z Dwightem. Przeszukuje pokój Ann i znajduje dowody, że Ann dostarczyła Tapowi broń do napadu i wykonywała anonimowe telefony. Niestety, znajduje też Ann czekającą na nią, uzbrojoną w strzelbę. Jean zwierzyła się jej jako doradczyni szkolna, że Dwight jest ojcem dziecka. Pobudzona zazdrością Ann ją zabiła, a będąc równie zazdrosna o pozycję brata jako ulubionego dziecka rodziców, Ann była zadowolona, że to on wziął na siebie winę. Jej plan polega na wykorzystaniu pieniędzy, które odziedziczy po rodzicach, by skusić Dwighta, do którego od lat jest fanatycznie oddana, do małżeństwa. Zabiła swoją matkę, aby przyspieszyć plan, oraz Shanę, ponieważ była zazdrosna o jej przyjaźń z Dwightem. Zanim Ann zdąży zabić Kinsey, zostaje przypadkowo przerwana przez Royce’a, który wytrąca jej broń z rąk, przypadkowo raniąc ją w stopę. Ann zostaje aresztowana za morderstwo Shany i Ori, a choć brakuje dowodów, by udowodnić jej również morderstwo Jean, okoliczności są wystarczające, by zapewnić Bailey’emu uniewinnienie.


Na planecie Rlaru Gondar zostaje nagrodzony przez tubylców za wcześniejsze uprowadzenie Dziewiątej Kompanii. Mimo że zachwyciły ich operowe występy, mieszkańcy planety znudzili się improwizowaną jazzową kapelą grającą na deskach do prania.[sep]Na Ziemi publiczność jest zachwycona przedstawieniami muzycznymi wystawianymi przez obcą trupę, Dziewiątą Kompanię z planety Rlaru. Dame Isabel Grayce (jedna z długiej serii imponujących matek towarzyskich w twórczości Vance’a) sponsorowała te spektakle; gdy Dziewiąta Kompania znika bez śladu, proponuje odzyskać straty i przynieść kulturę na pustkowia kosmosu, tworząc własną operę, którą Adolph Gondar (odkrywca Rlaru) poprowadzi w trasę po odpowiednich planetach, z Rlaru jako ostatecznym celem. Zatrudnieni zostają śpiewacy, orkiestra oraz brytyjski dyrygent (Sir Henry Rixon); jako konsultant muzyczny angażowany jest skłonny do sporów krytyk Bernard Bickel, który uważa, że Dziewiąta Kompania była oszustwem. Leniwy i odpowiednio nazwany siostrzeniec Dame Isabel, Roger Wool (jedna z długiej serii vance’owskich siostrzeńców wykorzystywanych przez rodzinę), dołącza do wyprawy, przemycając na pokład swoją nową dziewczynę Madoc Roswyn, która podaje się za prostą dziewczynę z Merioneth w Walii. Podobnie jak w wielu utworach Vance’a, powieść ma charakter pikarejski; Gondar ma własne powody, by nie wracać na Rlaru, i skieruje trupę w drugą stronę galaktyki, a na odwiedzanych planetach przytrafiają im się różne przygody lub upokorzenia. (Istnieją pewne podobieństwa do późniejszej powieści Vance’a *Showboat World*, w której wędrowna trupa wystawia *Makbeta* Szekspira ogólnie niezrozumiałym publiczności wzdłuż wielkiej rzeki na odległej planecie.) W trakcie podróży trupa wystawia kilka znanych dzieł, takich jak *Fidelio* Beethovena, *Czarodziejski flet* i *Così fan tutte* Mozarta, *Cyrulik sewilski* Rossiniego oraz *Tristan i Izolda* i *Holender tułacz* Wagnera. Są one wykonywane przed różnorodną, ludzką i nieludzką publicznością, przy czym libretta i kostiumy muszą być czasem dostosowane, aby stały się zrozumiałe dla obcych kultur. Ogólnie rzecz biorąc, z powodu różnic kulturowych odbiór tych spektakli jest daleki od oczekiwań Dame Isabel: na przykład na planecie kolonii karnej przedstawienia stanowią przykrywkę dla ucieczki z więzienia; na planecie zamieszkanej przez rasę dumną ze swoich muzycznych talentów produkcje są weryfikowane przez inspektora artystycznego, a trupa jest karana grzywną za każdą nierozwiązaną dysonans w wykonywanych utworach; na innej planecie występ jest błędnie uznany za wystawę handlową, a obcy próbują kupić niektórych śpiewaków. Gdy Gondar jest uwięziony w swojej kajucie, najwyraźniej oszalały, Madoc Roswyn namawia jego zastępcę, by skierował statek na odległą planetę Yan. Wyjawia się, że jej odlegli przodkowie zamieszkiwali kraj, który obecnie znajduje się pod wodami Zatoki Biskajskiej, a whose ludzie skolonizowali tamtą planetę i rozwinęli wysoką cywilizację. (Tutaj dostrzegamy zarodek późniejszej wielkiej trylogii fantasy Vance’a *Lyonesse*, której bohaterka trzeciego tomu nosi imię Madouc.) Grupa powróciła na Ziemię tysiące lat później, ale ich statek kosmiczny został zniszczony i zmuszeni byli osiedlić się w Walii, wciąż zamierzając powrócić na Yan. Madoc jest ich ostatnim potomkiem. Jest rozczarowana tym, co znajduje: miasta Yanu są w ruinie, a ich mieszkańcy cofnęli się do barbarzyństwa, ukrywając się w lasach. Mimo że trupa wystawia *Pelléasa i Mélisande* Debussy’ego, próbując nawiązać kontakt z niewidzialnymi mieszkańcami, ledwo uchodzi z życiem. Ostatecznie podróż kończy się na Rlaru. Okazuje się, że Gondar uprowadził Dziewiątą Kompanię z tej planety; zostaje odpowiednio ukarany przez tubylców, którzy wykazują zdolność do kreatywnego manipulowania iluzją i otoczeniem, daleko wykraczającą poza wszystko, co mogą osiągnąć ziemscy goście. Słuchają kilku oper z rosnącą nudą, ale są całkowicie zachwyceni improwizowaną jazzową kapelą z desek do prania, utworzoną przez niektórych członków załogi, która była źródłem irytacji dla miłośników opery przez całą podróż. (Vance był kiedyś muzykiem jazzowym.) Dame Isabel wraca na Ziemię, skromniejsza, ale zdeterminowana, by tego nie przyznać; Roger poślubia Madoc Roswyn i zaczyna pisać książkę opisującą podróż.


Po dotarciu do macierzystego świata Dasati bohaterowie odkrywają, że lider ruchu oporu znany jako Ogrodnik to w rzeczywistości Valko. Ponadto dowiadują się, że Talnoy ukryte na Midkemii nie zawierają dusz wygnanych bogów, lecz są pustymi naczyniami.[sep]W krainę ciemności kontynuuje sagę Mrocznej Wojny i skupia się głównie na dwóch grupach postaci. Pierwsza grupa składa się z Puga, Magnusa, Nakora i Ralana Beka, którzy próbują dotrzeć do macierzystego świata Dasati. Głównym problemem, z którym się zmagają, jest fakt, że Dasati istnieją na Drugiej Plaszczyźnie, niższej plaszczyźnie egzystencji, odrębnej rzeczywistości uważanej za pierwszą z siedmiu plaszczyzn piekła (gdzie siedem wyższych plaszczyzn uważanych jest za niebo). Druga grupa składa się z Tada, Zane’a i Jommy’ego, którzy zostają wysłani na szkolenie przez Zgromadzenie Cieni w przygotowaniu do ich przyszłej roli generałów w Zgromadzeniu. Tad, Zane i Jommy trafiają do uniwersytetu klasztornego w Roldem, gdzie przejdą szkolenie i edukację, przygotowując się do ich przyszłych ról w Zgromadzeniu. Po przybyciu natychmiast zderzają się z grupą chłopców przewodzoną przez tyrania o imieniu Servan, którego później odkrywają, że jest spokrewniony z królem Roldem. Ostatecznie obie grupy chłopców zmuszone są do rozwiązania swoich różnic, gdyż wkrótce opuszczają uniwersytet i otrzymują nominacje na oficerów w armii roldemskiej, gdzie natychmiast zaczynają służyć razem w kampaniach przeciwko rajderom z kolonii granicznych Roldem. Tam Tad, Zane i Jommy spotykają Kaspara, innego agenta Zgromadzenia, który jest starszym oficerem w armii. Tymczasem w podróży do krainy Dasati Pug i jego towarzysze spędzają czas z Ipiliakami, rasą spokrewnioną z Dasati, na ich świecie Delecordia, położonym w połowie drogi między pierwszą a drugą plaszczyzną. Tam przyzwyczajają się do warunków, jakie napotkają na drugiej plaszczyźnie, i przechodzą kluczowe szkolenie oraz edukację, które mają im pomóc przetrwać w surowym społeczeństwie Dasati. Gdy Bek spędza coraz więcej czasu bliżej drugiej plaszczyzny, uświadamia sobie, że do niej należy, łatwo przystosowując się do natury tej plaszczyzny oraz kultury, i wyraża chęć pozostania, gdy inni wrócą. Dodatkowy wątek fabularny pojawia się w połowie powieści, przedstawiając kulturę Dasati z perspektywy młodego wojownika Dasati, Valko, który wznosi się na pozycję Pana swojego klanu, Camareen. Nieświadomy tego na początku, rodzina Valko to agenci Białych, tajnej organizacji sług Dobra, którzy sprzeciwiają się Ciemnemu Bogowi Dasati i dążą do przywrócenia równowagi wśród Dasati. Po ukończeniu szkolenia Pug i jego towarzysze udają się do krainy Dasati, na zewnętrzny świat Kosridi, gdzie są prowadzeni przez sojuszników Valko i Białych. Gdy w końcu docierają do macierzystego świata Dasati, lider ruchu oporu Dasati, znany jako Ogrodnik, okazuje się być nikim innym jak Macrosem Czarnym, wcieleniem jako Dasati. Odkrywają również, że Talnoy ukryte na Midkemii zawierają dusze 10 000 zagubionych bogów Dasati, wygnanych po Wojnach Chaosu Dasati. W krainę ciemności jest w dużej mierze książką przejściową, przygotowującą grunt pod ostatnią część trylogii, Gniew szalonego boga.


Veronica opuszcza męża dla jego przyjaciela, zabierając ze sobą córkę i wszystkie pieniądze. Ostatecznie kobieta dostrzega, jak bardzo Ginger ją kocha, dopiero w chwili, gdy ten postanawia zrezygnować z walki o nią.[sep]„Szczęście Gingera Coffeya” opowiada historię Irlandczyka o imieniu James Francis Coffey. Nazywają go „Gingerem” ze względu na jego rude włosy i wąsy. Czuje się niespełniony zawodowo, niezależnie od tego, jaką pracę podejmie. Po opuszczeniu wojska on, jego żona Veronica oraz ich córka Paulie przeprowadzają się do Montrealu. W Kanadzie Coffey nadal ma problemy ze znalezieniem pracy. Veronica jest bardzo zdenerwowana, gdy dowiaduje się, że Ginger nadal jest bezrobotny i wydał ich pieniądze na bilet powrotny. Bez względu na to, jak bardzo są bez pieniędzy i załamani, mają w Kanadzie jednego przyjaciela, na którego mogą liczyć: Gerry'ego Grosvenora, który pomaga Coffeyowi zdobyć pracę korektora w gazecie. Coffey jest znów rozczarowany i wciąż zapewnia Veronicę, że wszystko się ułoży, ale Veronica ma własne plany na poprawę swojego życia w Kanadzie. Zostawia Coffeya dla Grosvenora i zabiera ze sobą Paulie. Zabiera też wszystkie pieniądze Coffeya oraz większość jego rzeczy. Coffey wynajmuje mały pokój w YMCA, a podczas pobytu tam spotyka mężczyznę, który oferuje mu pracę przy dowożeniu i odbieraniu pieluch. Coffey uważa tę pracę za jeszcze bardziej odpychającą niż obecną, ale i tak ją przyjmuje, mając w głowie plan: by odzyskać Paulie i zrobić wrażenie na Veronicą swoim bezinteresownością. Veronica pozostaje niewzruszona, ale Paulie opowiada się po stronie ojca i wynajmują własne mieszkanie. Coffey jest obsesyjnie zakochany w Veronice i zaczyna chorować z powodu braku snu i jedzenia oraz nadmiernego obciążenia pracą. Jest też obsesyjnie nastawiony na awans na reportera, aby Veronica go wzięła z powrotem, ale niestety ona porusza tylko temat rozwodu. Po wielu pijanych wyprawach, bójkach na pięści z Gerrym, starciach z policją i bojach o awans, Veronica w końcu widzi, jak ciężko Ginger pracuje i walczy o nią, i w chwili, gdy on wreszcie decyduje się ją puścić, ona dostrzega, jak bardzo ją naprawdę kocha.


Magda Lorne ostatecznie decyduje się porzucić szkolenie w Domu Gildii w Thendarze i powrócić do pracy jako agentka Terranów, podczas gdy Jaelle wybiera pełnienie obowiązków dziedziczki domeny Comyn oraz trenowanie swojego laranu. Jaelle rezygnuje tym samym z życia z Peterem w strefie Terranów i roli tłumaczki.[sep]W pierwszej części Lady Rohana Ardais, kobieta z rodu Comyn w średnim wieku – z urodzenia arystokratka i obdarzona psychicznymi mocami laran, a w przypadku Rohany telepatią – podróżuje z grupą Wyrzekających się do miasta Shainsa, by uwolnić swoją krewną Melorę, uprowadzoną dziesięć lat wcześniej. Rohana decyduje się obciąć włosy i podróżować z kobietami jako Wyrzekająca się, w sercu pustynnych Miast Susły, gdzie kobiety są dosłownie trzymane w łańcuchach przez mężczyzn, którzy je posiadają. Choć kobietom udaje się uwolnić ciężarną Melorę i jej dwunastoletnią córkę Jaelle, urodzoną w Shainsie uprawnionemu mężowi-porywaczowi, Melora umiera przy porodzie syna Valentine’a na pustyni, pozostawiając Jaelle pod opieką swojej przyjaciółki z dzieciństwa, Rohany. Młoda Jaelle wybiera pozostanie z Wyrzekającą się Kindrą, zamiast być oddaną pod opiekę Rohany, a część kończy się prośbą dziecka: „Matko zastępczo, czy obetniesz moje włosy?”, a my zostajemy z wyraźnym wrażeniem, że doświadczenia Rohany z Wyrzekającymi się i w Miastach Susły głęboko zmieniły jej samoocenę jako kobiety oraz postrzeganie relacji między płciami.

W drugiej części „Łańcucha zniszczonego”, dwanaście lat później, agentka Terranów Magda Lorne zakłada strój Wyrzekającej się i ścina włosy pod kierunkiem Rohany, która zbliża się do końca średniego wieku. Podobnie jak podróż Rohany w celu uratowania Melory została spowodowana odmową jej męskich krewnych, by ryzykować polityczne relacje Dommanów z Miastami Susły dla ratunku kobiety, tak Magda podróżuje w góry Hellers, by wykupić swojego uprowadzonego byłego męża Petera, którego pracodawcy i ludzie – Terranie – odmówili uratować, ponownie z powodów politycznych. Magda podróżuje jednak sama, ale przypadkowo – lub przeznaczeniowo – napotyka grupę prawdziwych Wyrzekających się, prowadzoną przez dorosłą już Jaelle, która wybrała życie Wyrzekającej się, rezygnując z przywilejów, władzy i zamkniętego życia damy z rodu Comyn. Oszustwo Magdy zostaje ujawnione, a tradycyjna kara dla kobiety, która przybiera postać Wyrzekającej się bez złożenia przysięgi – by sprawić, by kłamstwo stało się prawdą – zostaje wykonana na Magdzie przez Jaelle i jej siostry Wyrzekające się. Magda wybiera podróż z Jaelle samotnie do Domu Gildii w Nevarsin, by rozpocząć szkolenie jako Wyrzekająca się, choć potajemnie planuje uciec od swojej odpowiedzialności i kontynuować podróż w celu uratowania Petera. Krótko po tym, jak inne Wyrzekające się rozstają się z nimi, Magda i Jaelle zostają zaatakowane przez bandytów, a Jaelle zostaje ciężko ranna. Magda musi wybrać, czy porzucić Jaelle i pozostać wierną swojej odpowiedzialności wobec byłego męża, czy dochować przysięgi wobec Wyrzekających się i ranną Jaelle. Magda decyduje się zrobić obie rzeczy, zabierając Jaelle ze sobą w góry, ratując Petera, a następnie podróżując z obojgiem do majątku Ardais. Konflikt Magdy i ostateczna decyzja o dochowaniu przysięgi wobec Jaelle i Wyrzekających się przypominają wcześniejszy wewnętrzny konflikt Rohany w wyborze między porzuceniem swojego życia dla Wyrzekających się a kontynuowaniem życia jako arystokratka z rodu Comyn. Podczas gdy Rohana wybiera pozostanie szlachcianką, lecz wykorzystuje swoją wysoką pozycję społeczną jako głowa domeny, zastępując chorego męża w radzie Comyn i zarządzając swoim majątkiem i domeną, Magda ostatecznie wybiera życie Wyrzekającej się.

W trzeciej, ostatniej części książki, Jaelle, Magda i Peter zimują w górskim majątku Ardais, domu Rohany, jej męża i dzieci, w tym agresywnego i zastraszającego Kyrila Ardais, za którego bandyci wzięli początkowo Petera, uprowadzając go. W tej części Jaelle decyduje się zostać wolną partnerką Petera i kwestionuje zarówno swój wybór zostania Wyrzekającą się w młodym wieku, jak i decyzję o ignorowaniu swojego rozwijającego się laranu. Do końca tej części dwie kobiety i Peter wracają do Thendary, gdzie Jaelle zmuszona jest stawić czoła swojej odpowiedzialności jako dziedziczka domeny Comyn z potężnym i niewytrenowanym laranem, a Magda musi wybrać, czy dochowa przysięgi wobec Wyrzekających się i swojej teraz już drogiej przyjaciółki Jaelle, czy wróci do strefy Terranów, by kontynuować pracę jako tłumaczka i agentka. Do końca powieści Jaelle wybiera życie z Peterem jako wolni partnerzy w strefie Terranów w Thendarze, pełniąc rolę tłumaczki Magdy i honorując swoją odpowiedzialność wobec pracodawców. Magda wybiera poszukiwanie szkolenia Wyrzekającej się w Domu Gildii w Thendarze, by pozostać w zamknięciu w roku spędzonym w domu, podczas którego musi nauczyć się, co oznacza wyrzeczenie się tradycyjnego miejsca kobiety w społeczeństwie Darkovan.