Szept decyduje się zostać partnerką Bolda, ponieważ jest on synem Lisa z Farthing Wood i chce urodzić młode w Parku Białego Jelenia. Mimo niechęci Bolda, zgadza się on poprowadzić lisicę z powrotem do rezerwatu, choć podróż ta jest dla niego bardzo wyczerpująca.[sep]Po opuszczeniu Parku Białego Jelenia po pokonaniu Szkarłata Bold eksploruje swoje nowe otoczenie, które nazywa „prawdziwym światem”. Widzi srokę, która krytykuje go za to, że wychodzi w ciągu dnia i żywi się resztkami, za które wiele mniejszych zwierząt byłoby wdzięczne, zamiast polować na własne jedzenie. Następnie spotyka czarną wronę, która ostrzega go, że w pobliżu mogą być ludzie. Bold ignoruje to ostrzeżenie, ponieważ nie widzi w ludziach powodu do strachu, a w ciągu kilku następnych dni spotyka kilku ludzi, którzy wcale mu nie szkodzą, co zwiększa jego pewność siebie. Kilka tygodni później Bold odkrywa zwierzyniec na jakichś ziemiach uprawnych i zaczyna lubić ptactwo łowne (głównie kuropatwy i bażanty). Śpi w norze borsuka, ale jej właścicielka wkrótce przybywa i budzi go. Bold jest miły dla tej samicy borsuka, a ona ostrzega go przed ludźmi w okolicy. Bold ignoruje również to ostrzeżenie i natrafiając na zwierzęta zabite przez myśliwego, zabija i zjada ptaka na jego oczach jako akt buntu. Jednak kilka dni później odkrywa samicę borsuka w sidłach. Chociaż udaje mu się ją uratować, przegryzając drut, drut ten uderza z powrotem i rani mu oko. Borsuk jest wdzięczny i oferuje pomoc Boldowi, ilekroć jej potrzebuje. Pewnego dnia Bold słyszy odgłosy strzałów i odkrywa, że został wciągnięty do polowania na bażanty. Gdy pies podchodzi do niego, by podnieść martwego bażanta, Bold próbuje uciec, ale biegnie w stronę myśliwych, ponieważ jego chore oko uniemożliwia mu ich dostrzeżenie. Jeden z myśliwych wtedy strzela mu w nogę. Bold kulawie przekracza pole, z ciągnącą się po ziemią kontuzjowaną nogą, i ostatecznie dociera do rowu, gdzie jest poza zasięgiem wzroku. Bold widzi w pobliżu popielicę i próbuje ją schwytać, ale nie jest już wystarczająco zwinny. Bold nie jest w stanie ruszyć się daleko od rowu, a jego dieta składa się głównie ze ślimaków i owadów, które może znaleźć w pobliżu. Niestety nie zapewniają one wystarczającej ilości pokarmu i Bold staje się bardzo słaby. Znajduje go wrona, którą spotkał wcześniej, i Bold prosi ptaka o pomoc, ale wrona odmawia, dopóki Bold nie mówi jej, że jego ojciec jest słynnym Lisiem z Farthing Wood. Po tym wrona zgadza się mu pomóc i wyrusza znaleźć borsuka, któremu Bold pomógł. W końcu przybywa z trzema swoimi krewnymi i karmią Bolda. Jedno z młodych borsuków sugeruje, że Bold powinien wrócić do ich nory, aż wyzdrowie. Kilka dni później Bold przygotowuje się do powrotu do zwierzyńca z samicą borsuka, którą postanowił nazwać Cień, ponieważ nieustannie go obserwuje. Z powodu kontuzji Bolda podróżują bardzo powoli i gdy Cień idzie na polowanie, Bold postanawia odejść, ponieważ nie chce być zależny od innych. Znajduje opuszczoną norę zawierającą resztki upolowanego jedzenia przez innego lisa, które z wdzięcznością zjada. Następnego dnia próbuje schwytać nornicę, ale bez powodzenia. Wtedy postanawia żyć, rabując zapasy żywności ludzi jako zemstę za swoje obrażenia. Następnego dnia Bold udaje się na pobliską farmę i natrafia na parę kur banjank, które pozwolono zagnieździć się na otwartej przestrzeni. Zauważają młodego lisa i uciekają, ale Bold jest w stanie zjeść jajka, które porzuciły w gnieździe. Wraca na farmę kilka dni później i chwyta jedną z kur (biegnie w jego stronę po przestraszeniu). Podczas gdy niesie ją z powrotem do swojej nory, spotyka znowu Cień na polu z kapustą brukiew. Bold nie chce z nią rozmawiać, ponieważ nie chce dzielić się kurą, ale Cień go widzi. Mimo zaoferowania części kury Cień nalega, aby Bold zjadł ją całą. Bold wraca na farmę następnego wieczorem, ale pozostała kura została zamknięta, a pies gospodarczy go widzi, zmuszając Bolda do ucieczki. Dwaj ludzie używają swojego teriera, aby namierzyć Bolda i wykopać jego norę, ale gdy widzą jego osłabiony stan, zakładają, że nie może być sprawcą i że jego partnerka musiała zabić kurę. Przewidując, że Bold nie przetrwa zimy, zostawiają go w spokoju. Bold spotyka znowu wronę, która sugeruje, aby szukał jedzenia w pobliskim mieście. Boldowi zajmuje kilka dni dotarcie tam, ale gdy to robi, dwaj przyjaciele umawiają się na zbieranie jedzenia dla siebie nawzajem podczas swojego żerowania. Wrona jako pierwsza szuka jedzenia i po poinformowaniu Bolda, że zjadła jedzenie zostawione dla psa lub kota, Bold postanawia nazwać go Złodziejem. Ponieważ Bold jest ranny, nie może przeskakiwać przez płoty, co oznacza, że nie może dostać się do większości ogrodów, więc jego żerowanie jest ograniczone. Pewnego wieczoru, podczas żerowania, Bold widzi lisicę w jednym z ogrodów, ale ona całkowicie go ignoruje, a Bold czuje się upokorzony. Kilka dni później Bold widzi lisicę w ogrodzie ponownie i próbuje się do niego przekopać, ale ona wychodzi, by go powitać. Mówi Boldowi, że przeprowadziła się do tego miasta zimą, ponieważ jedzenia jest więcej, i oferuje mu pomoc w polowaniu, ale duma Bolda sprawia, że odrzuca jej ofertę. Lisica widzi Bolda ponownie miesiąc później i mówi mu, że chce z nim polować, a tym razem Bold nie odmawia. Wspólnie łapią kilka szczurów, a Bold nazywa ją Szeptem ze względu na jej skradanie się. Szept oferuje Boldowi pobyt w jej norze, ale on wraca do swojego zwykłego domu, by dać jednego ze szczurów Złodziejowi. Gdy Bold opowiada Złodziejowi o Szepcie, wrona nalega, aby przyjaciel zapomniał o ich umowie i zamieszkał w norze lisicy, co Bold robi następną nocy. Bold nie jest w stanie przeskoczyć muru, aby wejść, ale znajdują dziurę, przez którą może wejść. W norze Szept bierze Bolda za dużo starszego lisa i pyta, gdzie się urodził. Bold mówi jej, że urodził się w Parku Białego Jelenia i że jego ojciec jest słynnym Lisiem z Farthing Wood, a Szept układa plan, o którym Bold nic nie wie. Kilka dni później napotykają dużego psa, który głośno szczeka przed ich norą. Pewnego dnia Bold nie może wrócić do nory, ponieważ mur został naprawiony, a pies go goni, więc Bold pośpiesznie próbuje zrobić nową dziurę, ale utyka. Złodziej przychodzi mu z pomocą, ale pies okazuje się przyjazny i pomaga Boldowi zrobić dziurę w muru wystarczająco dużą, aby mógł przez nią przejść. Pies, mastif, mówi im, że ma na imię Rollo i że jest bardzo samotny w ciągu dnia, ponieważ jego pan nie zostawił mu niczego do zabawy. Odwiedza lisy częściej w ciągu dnia w ciągu kilku następnych tygodni, mimo że lisy próbują spać w ciągu dnia. Gdy nadchodzi sezon godowy, lisy łączą się w pary, a Szept wkrótce nosi młode Bolda. Szept mówi Boldowi, że wybrała go na swojego partnera, ponieważ był synem Lisa z Farthing i chce, aby ich młode urodziły się w Parku Białego Jelenia. Bold jest tym zdruzgotany, ale niechętnie zgadza się poprowadzić ją tam. Lisy są karmione przez ostatnie kilka dni w mieście przez Rollo i wyruszają z powrotem w stronę kraju. Ciężki śnieg utrudnia Boldowi podróż, więc ich tempo jest bardzo wolne. Szept chce przyspieszyć, ale podróż przez błoto pośniegowe wyczerpuje Bolda i on upada na otwartej przestrzeni. Insystuje, aby Szept poszła szukać schronienia, podczas gdy on odpoczywa. Złodziej, który śledził ich podróż, odkrywa Bolda na ziemi i obiecuje przynieść mu jedzenie. Złodziej wraca do Rollo, który zgadza się przynieść kość, którą zakopał, Boldowi i Szeptowi. Podczas oczekiwania Bold kopie się w śniegu, by się ukryć. Jednak dwaj mężczyźni z dwoma chartami gonią zająca. Jeden chart zabija zająca, drugi goni Bolda. Na szczęście Złodziej przybywa i odwraca uwagę charta, aż przyjedzie Rollo. Rollo wtedy chwyta charta za szyję, trzęsie nim i odrzuca go. Rollo przynosi lisom swoją kość i zająca zabitego przez drugiego charta, zanim wraca do domu do swojego pana. Gdy lisy zbliżają się do Parku Białego Jelenia, Bold opuszcza Szept, gdy ona śpi, i ukrywa się, zmuszając ją do dokończenia podróży samotnie. Przybywa do rezerwatu i spotyka Charm, która natychmiast informuje swoją rodzinę o powrocie Bolda. Tymczasem Złodziej zauważył, że Bold ukrywa się, i oferuje mu karmienie, ale ranny lis chce czekać na swoją śmierć. Złodziej zauważa Lisa i Friendly'ego przeszukujących poza parkiem i prowadzi ich do Bolda, dołączając do Lisicy i Charm w drodze. Lisy przybywają, a Fox mówi Boldowi, jak jest z niego dumny, zanim młody lis na zawsze opuszcza prawdziwy świat.


Po bitwie Scipion zostaje ścięty przez Królową Wampirów, a jego ciało rozrywa Thirrin. Wcześniej Oktawian zginął z ręki Kresydy, a Sulla została zabita przez Sharleya.[sep]Ostrze Ognia rozgrywa się 20 lat po pierwszej powieści. Historia śledzi nowe wysiłki Thirrin i Oskana (obecnie męża i żony) w celu odparcia groźnej inwazji Imperium, po raz kolejnej z rąk Scipiona Belloruma i jego żądnych krwi synów, Oktawiana i Sulli. Ale tym razem mają pomoc swoich pięciorga dzieci: Kresydy, księżniczki koronnej i wybitnej dowódczyni wojskowej; Eodreda i Cerdica, książęcych wojowników-bliźniaków; Karola (Sharleya), który w młodym wieku zachorował na polio i, ku swojemu wielkiemu zadowoleniu, nie może zostać wojownikiem; oraz wreszcie Medei, ciemnej córki i jedynej dziedziczki daru jej ojca. Paląca nienawiść do Karola sprawia, że Medea odwraca się przeciwko swojej rodzinie. Na początku książki Oskan ma przepowiednię dotyczącą Sharleya. Około tydzień lub dwa później Sharley zostaje wysłany na wygnanie, aby zostać regentem wygnańców. Maggie, jego nauczycielka, podąża z nim. Jest wysłany na Kontynent Południowy, gdzie zyskuje nieoczekiwanych sojuszników i przyjaciół. Należą do nich Ludzie Pustyni (zaprzyjaźnia się z synem sułtana) oraz lud Lusu z Arfiki. Maggie choruje w podróży do pałacu sułtana i zostaje wysłany, aby wyzdrowiał, do oazy. W podróży do krainy Lusu nadchodzi nieoczekiwana burza, ale duchy pustyni (błogosławione kobiety) ratują ich przed niebezpieczeństwem. Podczas morskiej podróży powrotnej do Icmarku flota ludu Lusu i ludzi pustyni zostaje zaatakowana przez największych sojuszników Imperium. Następnie, przed ostateczną bitwą z Polipontianami, Medea opętuje księcia koronnego ludzi pustyni, Mehkmeta, i odwraca go przeciwko Sharleyowi. Dzięki pomocy Błogosławionych Kobiet Medea zostaje pokonana. Później, gdy Oskan ma przyzwać piorun, Medea kradnie jego piorun i zamierza użyć go przeciwko Sharleyowi, ale Oskan blokuje piorun, odsyłając go z powrotem w stronę Medei. Oskan atakuje Medeę, ponieważ odkrył, że zdradziła Icmark, i banishuje ją do siódmego poziomu krain magii, zwanego Kołem Ciemności. Oktawian zostaje zabity przez Sharleya, a Sulla przez Kresydę. Po bitwie Scipion zostaje ścięty przez Thirrin, a Królowa Wampirów rozrywa jego ciało. Icmark pokonał Imperium.


Zniszczenie Orleanu rakietą z anty-lodem nie przynosi pokoju, lecz przedłuża wojnę i kładzie kres brytyjskiej hegemonii w Europie. W liście z 1910 roku Vicars zauważa, że ten rozwój wypadków odbył się całkowicie bez kosztów.[sep]Powieść rozpoczyna się tekstem listu datowanego na lipiec 1855 roku, wysłanego z frontu wojny krymskiej pod Sewastopolem. Autor listu, Hedley Vicars, relacjonuje z perspektywy żołnierza 90 Pułku Piechoty Lekkiej wizytę u jego przełożonych Josiaha Travellera, wynalazcy i milionera przemysłowca, którego odkrycie na biegunie południowym anty-lodu – substancji uwalniającej niewiarygodne ilości energii po ogrzaniu – jest brane pod uwagę pod kątem zastosowań wojskowych. Niedługo po tym spotkaniu nad Sewastopolem wznosi się grzyb atomowy, a wraz z nim niszcząca siła i zniszczenia szybko kończą wojnę. Substancja ta pierwotnie spadła na Ziemię jako pozostałość komety, która uderzyła w Księżyc wieki temu. Piętnaście lat po wojnie, za panowania Edwarda VII (który objął tron po abdykacji królowej Wiktorii w następstwie śmierci jej męża, księcia Alberta) i premierostwa Gladstone’a, Zjednoczone Królestwo dzięki odkryciu Travellera utrzymuje monopol na wykorzystanie anty-lodu. Jednak generowana przez niego energia, porównywalna do energii jądrowej, jest obecnie wykorzystywana do napędzania pojazdów i przyspieszania rewolucji przemysłowej w kraju – ku wielkiej irytacji wiecznych rywali, Francji i jeszcze nie zjednoczonych Niemiec. Młody dyplomata Ned Vicars, dziennikarz George Holden i Traveller przybywają do Ostendy i oglądają eksperymentalną rakietę Travellera, „Faetona”. Podczas cumowania sabotażysta wystrzeliwuje rakiety z anty-lodem, niszcząc statek i wyrzucając ich w powietrze. Zrywając się z uścisku ziemskiego grawitacji, „Faeton” i jego niechętni pasażerowie (wraz z lokajem Travellera, Pocketem) zbliżają się do dwóch księżyców Ziemi – ponieważ istnieje teraz „Mały Księżyc”, oderwany, gdy kometa uderzyła w Księżyc w XVIII wieku. Wykorzystując najnowocześniejszą technologię z 1870 roku, Vicars faktycznie wydobywa lód z powierzchni Księżyca, napotykając przy tym proste, masywne stworzenia na jego ciemnej stronie. Przekształcając wodę w wystarczającą moc do startu, odkrywcy – wraz z sabotażystą, Francuzem o nazwisku Bourne – wracają do Wielkiej Brytanii w momencie wybuchu na kontynencie wojny francusko-pruskiej. Gladstone spotyka się osobiście z Travellerem i nakazuje mu natychmiast przygotować broń z anty-lodem, aby zakończyć wojnę. Początkowo tak czyni, ale Vicars przekonuje go, że taki kurs działania jest niegodziwy. Zbyt późno, oboje przybywają „Faetonem”, by zobaczyć zniszczenie Orleanu przez rakietę z anty-lodem. Natychmiast ogłaszany jest pokój, a Zjednoczone Królestwo ustanawia swoją hegemonię nad Europą – rozwój ten nie odbywa się bez kosztów, co Vicars zauważa w liście do syna z 1910 roku. Zapasy anty-lodu, które Traveller uważał za ograniczone do bieguna południowego, są praktycznie nieograniczone dzięki „Małemu Księżycowi”, który składa się w całości z anty-lodu. Możliwość wybuchu zimnej wojny na początku XX wieku jest rozważana przez narratora (Vicarsa) w całej książce.


Król Staden wyjawia, że zatrzymał grupę jako więźniów, ponieważ porwali jego córkę. W rezultacie Vahanian nie otrzymuje tytułu pana Mrocznej Przystani, a monarcha odmawia udzielenia jakiegokolwiek wsparcia.[sep]Martris „Tris” Drayke, młodszy syn rodziny królewskiej Margolanu, był zawsze dręczony przez swojego starszego przyrodniego brata, Jareda Drayke’a. Gdy Jared morduje ich ojca i przejmuje tron przy pomocy swojego wampirzego (vayash moru) maga, Foora Arontali, Martris ucieka z miasta wraz z dwoma przyjaciółmi: bardem Carrowayem i żołnierzem Soteriusem. Dołącza do nich również oschły kapitan straży. Podczas gdy przyjaciele wyruszają w drogę do pobliskiego kraju na północy, Tris zaczyna doświadczać mocy, o której nie wiedział, magii odziedziczonej po swojej niezwykle potężnej babce, Bava K’aa. W miarę rozwoju fabuły Tris dowiaduje się, że jest dziedzicem magicznym Bava K’aa, dziedzicząc wszystkie jej dawne moce przyzywania duchów, a być może nawet więcej. Gdy żołnierze jego brata zacieśniają pierścień, Tris zatrudnia byłego żołnierza Vahaniana, który żyje teraz poza prawem. Vahanian jest dręczony przez okrutną przeszłość i przysiągł, że nie będzie już się angażował w konflikty polityczne. Jednak w trakcie powieści Vahanian zaczyna dostrzegać pilność powodzenia misji po tym, jak widzi okrucieństwa, jakich król Jared i Arontala dopuszczają się na własnym kraju. Niechętnie, na początku, zgadza się przeszkolić Trisa i jego przyjaciół w sztuce walki ulicznej, oduczając ich wyuczonych, niemal ceremonialnych manier szermierczych. Uczy ich, jak zabijać, a nie jak dawać pokaz. Księżniczka Kiara, przywódczyni małego kraju Isencroft, w praktyce znajduje się w trudnej sytuacji, gdy usiłuje wykręcić się z aranżowanego małżeństwa z Jaredem i martwi się o pogarszający się zdrowie ojca, które na pewno słabnie z powodu złej magii. W ostatniej próbie ocalenia wolności swojego kraju wyrusza w podróż, którą zleciła jej Bogini Ośmiu Twarzy. Ostatecznie dołącza do grupy Trisa i podróżuje z nim do niemal zapomnianej biblioteki, aby odkryć, jak może uratować swojego ojca i swój skazany na zagładę kraj. Podczas gdy tam przebywają, Kiara zostaje zaatakowana przez Arontalę, a Tris kontynuuje swoje szkolenie pod okiem bibliotekarza Roystena i innych Sióstr, ostatecznie zdobywając MageSlayer, potężny miecz strzeżony przez zmarłych. Jest to jedyna broń zdolna do zabijania zmarłych. W tym czasie Kiara i Tris zaczynają się w sobie zakochiwać, a Bogini zleca Kiarze pomoc w ich misji. Vahanian i Carina również wykazują oznaki uczuć romantycznych, choć Carina desperacko ich wypiera z powodu czegoś ze swojej przeszłości. Następnie wyruszają do Księstwa, ale zostają zatrzymani przez żołnierzy króla Stadena z Księstwa, i ujawnia się, że generał wojsk jest bratem mężczyzny, w którym Carina się zakochała i którego nie zdołała uratować, gdy ona i jej brat zostali wypędzeni z domu za to, że byli bliźniakami i do tego magami. Gdy jednak trafiają na dwór królewski, król wyjawia, że eskortował ich dla bezpieczeństwa, ponieważ uratowali jego córkę Berwyn (Berry), a Vahanian zostaje mianowany panem Mrocznej Przystani (Dark Haven), warownej wampirów (vayash moru), jako nagroda. Król składa obietnicę pełnego wsparcia, a Kiara i Tris wyznają sobie swoje uczucia, zanim Tris udaje się kontynuować szkolenie.


Luke Skywalker mianuje Jaggeda Fela szefem państwa Resztek Imperium po zakończeniu konfliktu. W wyniku luki władzy po śmierci Dartha Caedusa, Natasi Daala obejmuje stanowisko nowej szefowej państwa Sojuszu Galaktycznego.[sep]Gdy Darth Caedus sprawuje władzę zarówno nad Sojuszem Galaktycznym, jak i Resztkami Imperium, Koalicja Jedi jest teraz zdeterminowana, by obalić Mrocznego Pana za wszelką cenę. W miarę jak w powieści rozwijają się wydarzenia, a bohaterowie próbują znaleźć sposób na zabójstwo Caedusa przy każdej nadarzającej się okazji, cała Druga Galaktyczna Wojna Domowa doprowadza do konfrontacji wokół bazy Koalicji, co wywołuje bitwę o Shedu Maad. Caedus jest rozproszony faktem, że imperialni moffowie wyprodukowali nanowirus zaprogramowany tak, by zabić matkę królową Hapanów, Tenel Ka Djo, oraz jej córkę Allanę, ponieważ są one członkiniami rodziny królewskiej Hapanów, co byłby katastrofą dla Konsorcjatu Hapes, jednego z wrogów Sojuszu Galaktycznego. Jaina Solo, gotowa stawić czoła i zabić swego znienawidzonego brata, konfrontuje się z nim w ostatnim pojedynku na miecze świetlne na pokładzie jego okrętu flagowego, „Anakina Solo”. Caedus próbuje ją ostrzec przed nanowirusem, posuwając się nawet do wygaszenia miecza świetlnego w obliczu uzbrojonego przeciwnika. Jaina jednak wierzy, że próbuje ją oszukać, i odmawia mu wiary, zamykając drzwi, gdy Caedus próbuje odejść, i zmuszając go do walki. Pojedynek trwa nadal, a oboje zadają sobie poważne rany, dopóki Jaina nie unieruchamia Caedusa, przecinając mu ścięgno Achillesa. Następnie atakuje ostatnim ciosem, którego Caedus w swoim obecnym stanie nie mógłby zablokować, ale który też pozostawia ją otwartą na kontratak. Jednak zamiast wykorzystać tę okazję, by pociągnąć Jainę za sobą do śmierci, Caedus decyduje się wykorzystać ostatnią chwilę życia, by skontaktować się z Tenel Ka i ostrzec ją przed niebezpieczeństwem grożącym jej i Allanie. Jaina zdaje sobie sprawę, co próbuje zrobić, w ułamku sekundy przed tym, jak jej miecz świetlny przebije go, zbyt późno, by powstrzymać śmiertelny cios. Poczucie winy związane ze śmiercią Jacena wciąż prześladuje Jainę, ponieważ część niej wierzyła aż do samego końca, że da się go odkupić. W następstwie Ben Skywalker odkupia Tahiri Veilę z mroku Dartha Caedusa, a Gwardia Sojuszu Galaktycznego zostaje rozwiązana. Luke Skywalker mianuje Jaggeda Fela szefem państwa Resztek Imperium, a Tenel Ka Djo ogłasza, że choć przeżyła atak nanowirusem moffów, jej córka nie. W rzeczywistości Allana przeżyła, a Tenel Ka kłamała o jej stanie, aby nie była celem zamachów, dopóki sama nie zostanie matką królową Hapanów. Ostatecznie, w wyniku luki władzy po śmierci Caedusa, była imperialna admirał Natasi Daala przejmuje miejsce Mrocznego Pana jako nowa szefowa państwa Sojuszu Galaktycznego. Powieść, a wraz z nią cały cykl, kończy się sceną, w której Jaina wita w rodzinie adoptowaną córkę Hana i Lei, „Amelię Solo” (Allanę w przebraniu).


Siergiej Kondratiew i oceanograf Akiko Okada, która jest jego żoną, badają sztuczne satelity podczas wyprawy w kosmosie. W późniejszym czasie Okada próbuje odwiedzić umierającego ojca, który nie jest obiektem Wielkiego Kodowania.[sep]Książka jest zbiorem opowiadań opisujących różne aspekty ludzkiego życia na Ziemi w XXII wieku. Fabuły opowiadań nie są ze sobą ściśle powiązane, ale występują w nich wspólni bohaterowie. Najczęściej powracającymi postaciami są Jewgienij Slawin i Siergiej Kondratiew, którzy w wyniku długiej podróży przez przestrzeń międzygwiezdną z prędkością bliską prędkości światła przenoszą się o ponad wiek w przyszłość i muszą ponownie włączyć się do społeczeństwa swoich prawnuków. Książka zawiera następujące opowiadania: #Noc na Marsie – Dwaj lekarze pieszo przemierzają Marsa po tym, jak ich pojazd utonął w bagnistym piasku. Muszą unikać spotkania z lokalnym dzikim zwierzęciem, jednocześnie śpiesząc z pomocą przy porodzie Jewgienija Slawina, pierwszego człowieka urodzonego na Marsie. (Wydarzenie to ma miejsce najprawdopodobniej pod koniec XX wieku.) #Prawie tacy sami – Młody Siergiej Kondratiew w szkole lotniczej. #Staroświecki – Napędzany silnikiem fotonowym statek kosmiczny „Tajmyr” tajemniczo wraca na Ziemię po tym, jak zniknął wiek wcześniej. Kondratiew i Slawin są jedynymi ocalałymi. #Spiskowcy – Uczniowie Pol Gniedych, Aleksandr „Lin” Kostylin, Michaił Sidorow i Giennadij Komow planują i marzą o swojej przyszłości. #Kronika – Raport naukowy zawierający analizę zniknięcia i ponownego pojawienia się Tajmyru. #Dwaj z Tajmyru – Kondratiew i Slawin dochodzą do siebie po ranach odniesionych w katastrofie Tajmyru i zaczynają badać Ziemię przyszłości, do której wrócili. #Ruchome drogi – Kondratiew zwiedza Ziemię, korzystając z globalnego systemu ruchomych dróg. #Róg obfitości – Slawin próbuje dostosować się do domowej technologii przyszłości. #Powrót – Kondratiew spotyka Leonida Gorbowskiego i decyduje się podjąć pracę w oceanografii. #Duchowa niemoc – Gniedych i Kostylin odnawiają kontakt po wielu latach rozłąki. #Szturmowcy – Gorbowski zwiedza sztuczne satelity Władysławy i udaje się na powierzchnię wraz z Sidorowem i Ryu Wasedą. #Głębokie poszukiwania – Kondratiew i oceanograf Akiko Okada polują na kałamarnice podczas wyprawy głębinowej. #Tajemnica nogi tylnej – Slawin natrafia na projekt Zbieracza Rozproszonych Danych. #Świece przed pulpitem sterowniczym – Okada (teraz żona Kondratiewa) próbuje odwiedzić umierającego ojca, obiekt Wielkiego Kodowania. #Nauki przyrodnicze w świecie duchów – Espersi pomagają Instytutowi Fizyki Kosmicznej w wyjaśnieniu zniknięcia i ponownego pojawienia się Tajmyru. #Pielgrzymi i wędrowcy – Gorbowski dyskutuje o „Głosie Pustki” i innych tajemnicach oraz o filozofii eksploracji kosmosu. #Planeta ze wszystkimi wygodami – Komow, Waseda i inni badają planetę Leonidę i nawiązują krótki kontakt z Leonidczykami. #Porażka – Sidorow testuje prototypowe urządzenia kolonizacyjne w odległym regionie na Ziemi. #Spotkanie – Gniedych i Kostylin ponownie spotykają się po długiej rozłące, a Gniedych żałuje przypadkowego zabicia istoty pozaziemskiej, która mogła być rozumna. #Jacy będziecie – Kondratiew, Slawin i Gorbowski badają Tagorę. Kondratiew i Slawin dyskutują o postępie i stagnacji ludzkości na przestrzeni ich długiego życia, a Gorbowski opowiada fantastyczną historię o swoim spotkaniu z podróżnikiem z przyszłości.


Wydarzenia opisane w tej powieści mieszczą się w czasie nieco przekraczającym 24 godziny i mają miejsce około dwa lata po zakończeniu „Ostatniego bohatera”. Jest to zarazem pierwsza opowieść o Świętym, której akcja toczy się w całości poza granicami Wielkiej Brytanii od czasu wcześniejszej noweli.[sep]Akcja powieści rozpoczyna się około trzy tygodnie po wydarzeniach opisanych w opowiadaniu „Melancholijna podróż pana Teala” ze zbioru „Święty w akcji”. Simon Templar, w towarzystwie swojej ukochanej i partnerki Patricii Holm, opuścił Anglię, by zasłużenie odpocząć od walki z przestępczością. Podczas wizyty w Innsbrucku w Austrii, wraz ze swoim przyjacielem, redaktorem książkowym Montym Haywardem (pojawiającym się w serii po raz pierwszy), trójka wybiera się na nocny spacer i widzi, jak napastnicy atakują mężczyznę. Powstrzymują napastników, ale ofiara wykazuje szczególną niewdzięczność, co zmusza Templara do ogłuszenia go również. Zaintrygowany postawą mężczyzny, a także metalową skrzynką przymocowaną do jego nadgarstka (która później okazuje się miniaturowym sejfem wypełnionym niedawno skradzionymi diamentami), Templar postanawia zabrać nieprzytomnego mężczyznę do swojego pokoju hotelowego. Wkrótce jednak mężczyzna zostaje dźgnięty nożem na śmierć w łóżku Templara, a Templar znów spotyka się z Rudolfem – jednym z mężczyzn odpowiedzialnych za śmierć jego przyjaciela Normana Kenta w „Ostatnim bohaterze”. Simon i Patricia (wraz z bardzo niechętnym przygodzie Montym) biorą udział w wyścigu przez kontynent z Rudolfem i jego sługusami (którzy ścigają diamenty) oraz policją (która poszukuje Templara i Monty'ego za zabójstwo kuriera). W trakcie podróży do trójki dołącza reporterka kryminalna, która bierze udział w przygodzie w poszukiwaniu sensacji, która mogłaby jej zapewnić karierę, w relacji o Świętym. Podczas gdy poprzednia książka, „Święty w akcji”, rozgrywa się w ciągu prawie roku, wydarzenia z „Ucieczki” mieszczą się w nieco ponad 24 godzinach. Tekst wskazuje, że ta historia ma miejsce około dwa lata po wydarzeniach z „Ostatniego bohatera”. Jest to pierwsza opowieść o Świętym, której akcja toczy się całkowicie poza Wielką Brytanią od czasu noweli „Wspaniała wojna” ze zbioru „Święty w roli głównej”. Niektóre wydania powieści (takie jak wydanie Fiction Publishing Co.) pomijają prolog, podsumowujący wydarzenia z „Melancholijnej podróży pana Teala”. Zgodnie z tym prologiem (i później powtórzonym w głównej części tekstu), Święty „bucaneers” przez 10 lat w momencie tej powieści, w trakcie których zgromadził osobisty majątek w wysokości około 100 000 funtów, który został ostatecznie uzupełniony przywłaszczeniem diamentów złoczyńcy na końcu „Melancholijnej podróży”. Większość książki jest opowiedziana z punktu widzenia Monty'ego Haywarda. Według książki „The Saint: A Complete History in Print, Radio, Film and Television 1928-1992” autorstwa Burla Barera, postać ta była oparta na prawdziwym redaktorze Charterisa, Montym Haydonie.


Montresor zamurowuje Fortunato w wnęce, grzebiąc go żywcem, podczas gdy ofiara błaga o litość. Po upływie pięćdziesięciu lat od zbrodni morderca wyznaje, że nigdy nie został schwytany, a zwłoki wciąż wiszą na łańcuchach.[sep]Montresor opowiada historię dnia, w którym wziął odwet na Fortunato, swoim współplemieńcu, wobec nieokreślonej osoby, która go bardzo dobrze zna. Rozgniewany jakimś nieokreślonym obrazą, planuje zamordować przyjaciela podczas karnawału, gdy ten jest pijany, oszołomiony i ubrany w błazeński strój. Wabie Fortunato, mówiąc mu, że zdobył to, co uważa za beczkę (około 130 galonów, 492 litry) rzadkiego rocznika Amontillado. Twierdzi, że chce skorzystać z opinii eksperta, jaką jest jego przyjaciel. Fortunato idzie z Montresorem do piwnic winnych jego pałacu, gdzie błądzą po katakumbach. Montresor podaje wino (najpierw Medoc, potem De Grave) Fortunato. W pewnym momencie Fortunato wykonuje skomplikowany, groteskowy gest z uniesioną butelką wina. Gdy Montresor wydaje się nie rozpoznawać gestu, Fortunato pyta: „Nie jesteś z masonów?”. Montresor mówi, że jest, a gdy Fortunato, nie wierząc, prosi o znak, Montresor pokazuje kielnię, którą ukrywał. Montresor ostrzega Fortunato, który ma silny kaszel, przed wilgocią i sugeruje powrót; Fortunato nalega na kontynuowanie, twierdząc, że „[on] nie umrze od kaszlu”. Podczas ich spaceru Montresor wspomina o herbie swojej rodziny: złota stopa na niebieskim tle miażdżąca węża, którego kły są wbite w piętę stopy, z dewizą Nemo me impune lacessit („Nie znieważa mnie się bezkarnie”). Gdy docierają do wnęki, Montresor mówi swojej ofierze, że Amontillado jest w środku. Fortunato wchodzi i, pijany i niepodejrzewający niczego, nie stawia oporu, gdy Montresor szybko łańcuchuje go do ściany. Montresor wtedy oświadcza, że skoro Fortunato nie wróci, musi „zostawić [go]”. Montresor murowuje wnękę, grzebiąc przyjaciela żywcem. Początkowo Fortunato, który trzeźwieje szybciej, niż Montresor przypuszczał, trzęsie łańcuchami, próbując uciec. Potem Fortunato krzyczy o pomoc, ale Montresor wyśmiewa jego krzyki, wiedząc, że nikt ich nie usłyszy. Fortunato słabo się śmieje i próbuje udawać, że jest przedmiotem żartu i że ludzie będą na niego czekać (w tym Lady Fortunato). Gdy morderca kończy najwyższy rząd kamieni, Fortunato jęczy: „Dla miłości Boga, Montresor!”. Montresor odpowiada: „Tak, dla miłości Boga!”. Nasłuchuje odpowiedzi, ale słyszy tylko dzwonki błazna. Przed położeniem ostatniego kamienia wrzuca płonący pochodnię przez szczelinę. Twierdzi, że czuje się chory w sercu, ale odrzuca tę reakcję jako wpływ wilgoci katakumb. W ostatnich zdaniach Montresor ujawnia, że w ciągu 50 lat od tamtej nocy nigdy nie został schwytany, a ciało Fortunato wciąż wisi na łańcuchach w wnęce, gdzie je zostawił. Morderca kończy: Requiescat In Pace! („Niech odpoczywa w pokoju!”).


Wybuch I wojny światowej powoduje poważne problemy finansowe firmy Rogera, zmuszając go do sprzedaży kolekcji pierścieni i zaciągnięcia kredytu hipotecznego. Sytuacja nie ulega poprawie, ponieważ John nie znajduje nowych klientów, co prowadzi do bankructwa przedsiębiorstwa i utraty domu rodzinnego.[sep]Historia zaczyna się wiosną 1913 roku, gdy Roger Gale, nowojorski biznesmen i wdowiec, rozmyśla o zmianach, jakie zaszły w Nowym Jorku od czasu jego przybycia do miasta jako młodego mężczyzny z farmy w New Hampshire w okolicach wojny secesyjnej. Prowadzi go prośba umierającej żony, by pozostał blisko swoich trzech córek, czuje się jednak bardzo od nich oddalony – mimo to, że dwie młodsze (Deborah, dyrektorka szkoły, oraz Laura) mieszkają z nim w rodzinnym domu, a Edith, zamężna i mająca czworo dzieci, odwiedza go regularnie. Wczesne konflikty w rodzinie koncentrują się wokół nagłego ogłoszenia przez Laury zaręczyn z Halem Sloanem, młodym biznesmenem, którego rodzina prawie nie zna, oraz ciąży Edith, ponieważ jej piąte dziecko przychodzi na świat kilka tygodni przed terminem, zagrażając jej życiu. Po narodzinach dziecka i ślubie Laury (a następnie podróży poślubnej do Europy) obawy Rogera skupiają się na jednej córce pozostałej w domu. Deborah nieustannie pracuje w szkole, a wolne chwile poświęca na agitację na rzecz reform i wsparcia finansowego dla rodzin mieszkających w kamienicach. Roger jest tym zaniepokojony, zwłaszcza biorąc pod uwagę swoje uprzedzenia do imigranckich rodzin, z którymi pracuje Deborah, ale wizyta w szkole Deborah zmienia jego perspektywę. Bierze pod opiekę kalekiego irlandzkiego chłopca o imieniu John, zapewniając mu mieszkanie i pracę w biurze Rogera zajmującym się wycinkami prasowymi w centrum miasta. Gdy nadchodzi lato, rodzina wyjeżdża, by spędzić większość czasu na starej rodzinnej farmie w New Hampshire. Na farmie najszczęśliwszy jest najstarszy syn Edith, George, który rozwija swoje zainteresowanie zostaniem w przyszłości rolnikiem; mąż Edith, Bruce Cunningham, większość czasu spędza na pędzeniu po lokalnych drogach swoim brand nowym samochodem. Następnej zimy Roger zaczyna martwić się o swoją córkę Deborah, której wielbiciel Allan Baird, lekarz i przyjaciel rodziny, wydaje się tracić nadzieję na małżeństwo. Roger spiskuje ze swoją córką Edith i jej mężem Bruce’em, by wywrzeć presję na Deborah, i ona ostatecznie przyjmuje oświadczyny Allana (z zastrzeżeniem, że poczeka do końca roku szkolnego, aby można było cieszyć się długim miesiącem miodowym w Europie). Zanim jednak dochodzi do ślubu, Bruce zostaje potrącony przez taksówkę, gdy stał obok swojego samochodu na ulicy. Po jego śmierci Edith i jej dzieci są zmuszone do powrotu do rodzinnego domu, dopóki Roger nie załatwi ich powrotu do New Hampshire na rodzinną farmę. W rezultacie ślub Deborah z Allanem jest opóźniony – prosi go, by poczekał do sierpnia. Koniec lipca przynosi jednak wybuch I wojny światowej, a firma Rogera traci wielu klientów. W rezultacie ledwo stać go na utrzymanie rodziny; bierze kredyt hipoteczny na dom, by wiązać koniec z końcem, a Deborah decyduje się ponownie przełożyć ślub aż do wiosny. Ze względu na trudną sytuację finansową rodziny dzieci Edith muszą zostać odebrane z drogiej szkoły prywatnej i być kształcone w domu przez samą Edith. Po kilku tygodniach takiego stanu Edith postanawia sprzedać większość swojego mienia i przeznaczyć pieniądze na czesne dla dzieci. Edith odkrywa również, że John, irlandzki chłopiec mieszkający w domu, ma gruźlicę i nakazuje Rogerowi odesłać go, co Deborah załatwia dla swojego ojca. Laura, która była w dużej mierze nieobecna w sprawach rodzinnych, nagle wraca do domu, przyjeżdżając z bagażami i odmawiając widzenia z kimkolwiek poza swoją siostrą Deborah. Jej mąż, Hal Sloane, zarobił duże pieniądze na wojennych spekulacjach, ale ona zakochała się w jego partnerze biznesowym, Włochu, a Hal zamierza się z nią rozwieść, publicznie lub prywatnie, ponieważ detektyw dostarczył mu „dowody” na niewierność Laury. Roger, który początkowo sprzeciwia się rozwodowi, ustępuje, gdy dowiaduje się o przewinieniach córki, a wkrótce potem ucieka ona ze swoim kochankiem. Gdy problemy finansowe nasilają się, Roger jest zmuszony sprzedać swoją kolekcję antycznych pierścieni, aby pokryć rachunki rodzinne, a napięcia między Deborah a Edith w sprawie pieniędzy rosną: Deborah zbiera duże kwoty dla „swojej rodziny” złożonej z dzieci z kamienic, a Edith uważa, że źle robi, nie poświęcając swojej energii na opiekę nad siostrzeńcami i bratankami. Edith jest również bardzo wroga nastawiona do „nowoczesnych” pomysłów Deborah dotyczących praw wyborczych kobiet, a wynikające z tego kłótnie są bardzo stresujące dla Rogera. Gdy Roger dowiaduje się, że Deborah zerwała zaręczyny z Allanem Bairdem, interweniuje, informując ją, że jest śmiertelnie chory, i błagając ją, by ułożyła sobie życie poza szkołą. Zamierza sprzedać rodzinny dom, przeznaczyć większość środków na zagospodarowanie rodzinnej farmy w New Hampshire, aby George (mający teraz 17 lat) mógł zostać rolnikiem i utrzymać matkę oraz rodzeństwo, i przygotować się do śmierci. Po tym, jak zgadza się poślubić Allana, Roger wreszcie ma szczęście: John, irlandzki chłopiec u niego pracujący, odkrywa nowe źródło klientów i ratuje firmę (a wraz z nią rodzinny dom). Roger dożywa końca swoich dni, obserwując, jak Deborah i Allan osiedlają się szczęśliwie razem i mają swoje pierwsze dziecko. John, o którym lekarz mówił, że nie dożyje 30 lat, zachorowuje i nagle umiera, a wkrótce potem sam Roger zachoruje po raz ostatni. Wszystkie jego córki wracają do niego, by się z nim pojednać (nawet Laura, której nowy mąż pozwala odnaleźć i odzyskać cenną kolekcję pierścieni Rogera), a Roger umiera, czując wreszcie związany ze swoją rodziną, jak tego życzyła sobie jego żona.


Miryo odczuwa niepokój związany z koniecznością zdania testu na czarownicę, obawiając się śmierci tak jak jej koleżanka Hinosuka. Później w bibliotece Narika-kai zauważa jej zdenerwowanie i słusznie przypuszcza, że dziewczyna intensywnie się uczy przed zbliżającymi się próbami.[sep]Książka rozpoczyna się od sceny, w której Mirage, Łowczyni (osoby specjalizujące się jako zabójcy, ochroniarze i szpiedzy), ukrywa się i przygotowuje do ataku na trzech mężczyzn, którzy biorą ją początkowo za czarownicę, a potem za Kuzynkę (asystentkę czarownicy). Mirage, świetnie wyszkolona Łowczyni ze Srebnego Ognia, trafia cel i niemal zabija trzech mężczyzn. Scena przenosi się do Eclipse’a, kolegi szkolnego Mirage ze Srebnego Ognia, jednej z wielu szkół dla Łowców, który przechodzi ulicami Chervie w trakcie festynu. Udaje się do baru i spotyka Mirage, którą zwraca się do niej imieniem Seniade. Mirage rozpoznaje go i nazywa go Kerestelem. Eclipse drwi z Mirage, a oni rozmawiają i uzupełniają wiadomości o sobie, dopóki nie pojawia się Ice, Łowczyni z Thornblood, szkoły, z którą Srebrny Ogień nie jest w dobrych stosunkach. Ice flirtuje przez chwilę z Eclipse’m, ale zostaje powstrzymana przez Mirage. Wybucha wroga rozmowa, która kończy się dopiero, gdy Mirage dowiaduje się, że została wybrana do zlecenia. Mirage płaci za prywatny pokój, który jest trudny do znalezienia i drogi ze względu na trwający festyn. Ona i Eclipse przeszukują pokój w poszukiwaniu ewentualnych miejsc, gdzie mogliby ukryć się podsłuchujący, a po stwierdzeniu braku takich miejsc, zaczynają rozmawiać. Mirage jest dość zszokowana i zaczyna wątpić, gdy dowiaduje się, że zlecenie dotyczy zabójstwa czarownicy i ogólnie społeczności czarowniczej, z którą Mirage unika wszelkich powiązań, ponieważ ze względu na swoje rude włosy jest zawsze brana za czarownicę. Niechętnie Mirage przyjmuje zlecenie ze względu na swoją popularność, mając już za sobą dwa zlecenia w krótkim okresie. Podróżują do Corbeth, aby spotkać się z pracodawcą. Po przybyciu dowiadują się, że muszą złożyć przysięgę krwi, co oznacza, że albo wykonają zadanie, albo zginą. Są przygotowywane przez czarownicę i po dyskusji postanawiają udać się do Starfall, aby zbadać dom Tari-nakany. Tymczasem w historii pojawia się Miryo, siedząca na dachu i zastanawiająca się nad swoją przyszłością jako czarownicy oraz tym, co się stanie, jeśli nie zda testu, który musi przejść, aby zostać czarownicą. Wkrótce przychodzi jej przyjaciółka Eikyo, pociesza ją i przypomina o pracy domowej, a także zapewnia, że zda i że wiele kobiet przeszło ten etap. Miryo denerwuje się na myśl o porażce, pamiętając o koleżance z klasy, Hinosuce, która zmarła w wyniku testu. Eikyo pomaga Miryo zdecydować, jaką Ścieżkę wybierze, ale bez ostatecznych rezultatów Miryo wraca do swojego pokoju, aby zacząć pracę domową. Kolejna scena dzieje się w bibliotece, gdzie Miryo rozmawia z Głową Powietrza, Narika-kai. Narika-kai zauważa, że Miryo tego dnia jest nerwowa i słusznie przypuszcza, że Miryo się uczy, dodając, że każda czarownica uczy się do wyczerpania, gdy zbliżają się jej próby.


Kapitan Call postanawia przepędzić stado bydła do Nebraski, aby odwiedzić tam swoją dawną miłość Clarę. Do wyprawy dołącza również Gus McCrae, który chce w trakcie podróży założyć pierwsze rancho w Montanie.[sep]Rok 1876. Kapitan Augustus „Gus” McCrae i kapitan Woodrow F. Call, dwaj słynni byli Teksasowi Rangerzy, prowadzą stajnię zwaną Hat Creek Cattle Company and Livery Emporium w małym, zakurzonym przygranicznym miasteczku Lonesome Dove w Teksasie. Gus, gładki, czarujący i o wyluzowanym usposobieniu, kocha kobiety, a kobiety odwzajemniają jego uczucie, ale jest dwukrotnym wdowcem i nigdy nie poślubił miłości swojego życia, Clary. Chociaż oświadczał się jej wiele razy, ona每次 go odrzucała, ponieważ – jej słowami – Gus jest „wędrowcem”, a nienawidzi Calla, czując zazdrość o lata, które Gus spędził z nim, a nie z nią. Ona potrzebowała ustatkować się, mieć rodzinę i dobre życie; on był odważny i doskonałym strzelcem, ale był leniwy i skłonny do wędrowania w poszukiwaniu kolejnej przygody. Podczas gdy McCrae jest ciepły, o dobrym sercu i rozumie ludzi, kapitan Call, najlepszy przyjaciel i partner Gusa, jest jego przeciwieństwem: pracoholickim przełożonym, który chowa się w pracy, emocjonalnie odciętym od świata. Boi się „przyznać, że jest człowiekiem”, jak twierdzi McCrae. Kochał tylko jedną kobietę, prostytutkę o imieniu Maggie, która urodziła jego jedynego syna, Newta. Mimo że wie, że jest ojcem tego nieślubnego syna, odmawia uznania tego i dania Newtowi swojego nazwiska. Jest niezwykle kompetentny w pracy, by zrekompensować swoją całkowitą porażkę w relacjach międzyludzkich. Jest zimny i kieruje się dumą i honorem, a nie miłością. Nawet gdy wlecze ciało jedynego człowieka, który go kiedykolwiek zrozumiał i i tak go kochał, przez ponad 2000 mil przez Wielkie Równiny, znosząc drwiny i trudy, twierdzi, że robi to z poczucia obowiązku, a nie przyjaźni. Jest zachodnią wersją kapitana Ahaba, którego lekkomyślna upór kończy się tragedią. Pracują z nimi Joshua Deets, czarnoskóry mężczyzna, doskonały tropiciel i zwiadowca z czasów ich służby w Rangersach, Pea Eye Parker, były Ranger, który ciężko pracuje, ale nie jest zbyt bystry, oraz Bolivar, emerytowany meksykański bandyta, będący ich kucharzem. Mieszka z nimi również chłopiec Newt Dobbs, siedemnastolatek, którego matką była prostytutka Maggie, a ojcem może być Call. Historia zaczyna się w małym miasteczku Lonesome Dove, gdy Jake Spoon, były towarzysz broni Calla i McCrae’a, pojawia się po ponad dziesięcioletniej nieobecności. Jest to mężczyzna uciekający przed sprawiedliwością, który przypadkowo zastrzelił dentystę w Fort Smith w Arkansas. Brat dentysty okazuje się być szeryfem July Johnsonem. Zjednoczony z Gusem and Callem, Jake zapierający dech w piersiach opis Montany inspiruje Calla do zebrania stada bydła i przepędzenia go tam, aby założyć pierwszą rancho na tym pograniczu. Call pociąga romantyczna idea osiedlenia się w dziewiczym kraju. Gus jest mniej entuzjastycznie nastawiony, wskazując, że się starzeją i że są Rangerami i handlarzami, a nie kowbojami. Zmienia jednak zdanie, gdy Jake przypomina mu, że dawna miłość Gusa, Clara, mieszka nad Platte, 20 mil od Ogallala w Nebrasce, co leży na ich trasie do Montany. Kapitan Call zwycięża. Przygotowują się do swojej przygody na północ, w tym kradną konie w Meksyku i rekrutują prawie wszystkich męskich mieszkańców Lonesome Dove. Przewrotnie Jake Spoon decyduje się jednak nie jechać, będąc samolubnym i niewiarygodnym, a także dlatego, że obiecuje jedynej prostytutce w miasteczku, Lorenie Wood, znanej jako Lorie, że zabierze ją do San Francisco. Ogallala okazuje się również celem Elmiry, żony szeryfa Johnsona, która ucieka, by spotkać się ze swoją prawdziwą miłością, Dee Bootem. Tak więc trzy grupy wyruszają na północ. Napotykają na złodziei koni, morderców, wrogich Indian, niekorzystną pogodę oraz kilka wewnętrznych demonów.


Carlotta odkrywa porwaną Sadie w samochodzie i rusza w pościg za porywaczami, a następnie z pomocą przyjaciół z cyrku zorganizuje fałszywy wypadek, by ją uratować. W konsekwencji tych wydarzeń Prudence musi opuścić szkołę, gdyż reszta dziewczyn obwinia ją o brak reakcji na zagrożenie.[sep]Historia zaczyna się od bliźniaczek Pat i Isabel O’Sullivan, które z niecierpliwością oczekują pierwszego letniego terminu w St. Clare. Ich matka jest zadowolona, widząc, że dziewczynki cieszą się na myśl o szkole. Pewnego dnia idą z przyjaciółką zagrać w tenisa i spotykają dziewczynę, która ma świnkę. Bliźniaczki, ku swemu przerażeniu, zostają poddane kwarantannie i nie wolno im wrócić do szkoły na początku semestru. Gdy wracają w następnym tygodniu, są serdecznie witane przez przyjaciół. Do ich klasy dołączyło pięć nowych dziewczyn. Jest Amerykanka o imieniu Sadie, która jest ewidentnie bardzo bogata i elegancka. Bliźniaczki odkrywają, że ich kuzynka Alison już się z nią zaprzyjaźniła. Jest też dzika dziewczyna o imieniu Carlotta, która jest w połowie Hiszpanką. Jest też niegrzeczna, ale bardzo sympatyczna Bobby (Roberta), która szybko zaprzyjaźnia się z Janet. Jest jeszcze inna dziewczyna, Prudence, która jest dość ładna, ale zupełnie pozbawiona poczucia humoru. Ostatnią nową uczennicą jest Pam, bardzo pracowita, ale też bardzo nieśmiała. Dziewczyny wkrótce odkrywają, że panna Roberts jest wściekła. Jest ona wychowawczynią pierwszej klasy i jest zdeterminowana, aby jej uczennice dobrze się uczyły i zostały przeniesione do następnej klasy. Bliźniaczki również poznają nowe dziewczyny. Prudence okazuje się wredna, złośliwa i nieuczciwa. Nie cierpi Carlotty i odkrywa, że Carlotta kiedyś należała do cyrku. Ujawnia sekret Carlotty innym dziewczynom, mając nadzieję, że sprawi to, iż ją znienawidzą, ale przynosi to odwrotny skutek – Carlotta staje się jeszcze bardziej popularna. Prudence również manipuluje nieśmiałą Pam pod pozorem przyjaźni. W rezultacie Pam jest początkowo nielubiana przez wszystkie dziewczyny, z wyjątkiem Carlotty i Isabel, które mają ją w litości, gdy zdają sobie sprawę, że boi się ona sprzeciwić Prudence, ponieważ nie chce być sama. Zachęcane przez te dwie starsze dziewczyny, Pam w końcu stawia się Prudence i kończy ich wymuszoną przyjaźń, zaprzyjaźniając się z Carlottą. Bobby na początku wydaje się nie przejmować niczym ani nikim, dopóki panna Theobald nie mówi jej, że bardzo źle traktuje swoich rodziców. Po usłyszeniu tego Bobby też zaczyna się mocno uczyć, choć od czasu do czasu płata figle. Amerykanka Sadie jest podobna do Alison – zawsze dba o swój wygląd. Nienawidzi też sportu i wszystkich zajęć na świeżym powietrzu (chociaż, w przeciwieństwie do Alison, w rzeczywistości lubi pływać). Jest jednak pogodna i śmieje się, gdy się z niej żartuje. Dziewczyny wkrótce dowiadują się, że Sadie jest spadkobierczynią. Ojciec Sadie zmarł i zostawił testament, w którym przekazał cały majątek swoim siostrom, ale matka Sadie odzyskała go w procesach sądowych. W trakcie semestru, gdy Prudence szpieguje Carlottę, Sadie zostaje porwana, a Carlotta – która znajduje ją związaną, zakneblowaną i zawiązaną na oczy na tylnym siedzeniu samochodu – rusza w pościg za nią i inscenizuje fałszywy wypadek drogowy, podczas którego udaje się ją uratować dzięki pomocy przyjaciół z cyrku. Semestr kończy się szczęśliwie dla większości: Prudence odchodzi, ponieważ wszyscy nienawidzą jej za udział w porwaniu Sadie (mogła ostrzec Sadie, że jest w niebezpieczeństwie, gdy ona i Pam spotkały dziwnego mężczyznę kręcącego się wokół wejścia do szkoły, ale była zbyt zajęta próbą wrobienia Carlotty w kłopoty, by to zauważyć, i zignorowała ostrzeżenie Pam, by zgłosić mężczyznę pannie Theobald), sama Sadie szybko podnosi się po traumie porwania i przygotowuje się do powrotu do Ameryki, a pozostałe dziewczyny z niecierpliwością oczekują przejścia do drugiej klasy, z wyjątkiem Prudence, która odchodzi.


Doktor wyjaśnia, że statek Brilliant naraża pasażerów na niebezpieczeństwo poprzez pętlę czasową, która generuje nadmiar energii z powodu swojej kompletności. Ostatecznie zawęża tę pętlę do statku pirackiego, co sprawia, że staje się ona zależna od zewnętrznego zasilania i zwiększa zużycie zasobów.[sep]Po ucieczce przed nadgorliwymi robotami kelnerami w Milky-Pink City, Martha pyta Doktora o statek kosmiczny Brilliant, który tajemniczo zniknął. Doktor zgadza się to zbadać, ale TARDIS rozbija się podczas lądowania, a Martha traci przytomność. Budzi się w maszynowni statku, gdzie ona i Doktor są prowadzeni do eksperymentalnego napędu przez niewolniczych mechaników, którzy zamiast ust mają małe otwory. Doktor zdaje sobie sprawę, że eksperymentalny napęd statku działa poprzez pomijanie czasoprzestrzeni. Jednak uległ on zatorowi, co grozi wybuchem. Próbują skontaktować się z kapitanem, ale odkrywają, że drzwi z maszynowni są zablokowane błoną przypominającą jajecznicę. Doktor zauważa, że oddziela ona obszary, w których czas płynie w różnym tempie, i używa sonicznego śrubokrętu, aby umożliwić im przejście. Martha wychodzi sama i spotyka robota Gabriela, stewarda statku. Odprowadza ją do salonu koktajlowego, gdzie zaprzyjaźnia się z panią Wingsworth, kosmitą o kształcie jajka. Martha dowiaduje się, że statek został najechany i prosi Gabriela, by ostrzegł Doktora, ale do środka wchodzą trzej kosmiczni piraci o twarzach borsuków i rozpuszczają go. Dwaj z borsuków, Dashiel i Jocelyn, udają się na zwiad po statku, zostawiając trzeciego borsuka, Archibalda, do strzeżenia więźniów. Jest on zachwycony przekąskami, które mu oferuje Martha, ponieważ był wychowany na przetworzonym jedzeniu, i ona przekonuje go, by podzielił się jedzeniem z pasażerami. Dashiel i Jocelyn wracają, nie mogąc znaleźć ani napędu statku, ani swoich towarzyszy. Próbują jedzenia i są równie pod wrażeniem, a Martha zauważa, że przekąski tajemniczo się uzupełniają. Dashiel rozpuszcza panią Wingsworth, gdy ta wyraża swoją pogardę dla ich braku kultury. Martha chwyta broń Jocelyn po tym, jak ta strzela do innego pasażera, ale jest zaskoczona, gdy panią Wingsworth wchodzi do pokoju, co pozwala Archibaldowi odebrać broń. Dashiel strzela do Marthy, ale ona osłania się tacą z przekąskami, która odbija strzał w Jocelyn i zabija ją. Martha ucieka z powrotem do drzwi maszynowni, ścigana przez Archibalda. Uderza go tacą, ale ginie, gdy on dźga ją nożem. Po wyjściu z błony jajecznej Doktor spotyka Gabriela, który mówi mu, że Martha poszła do salonu koktajlowego. Doktor dowiaduje się, że od przybycia Marthy minęły trzy godziny, ponieważ w maszynowni czas płynie wolniej. Spotyka Jocelyn i Archibalda, którzy ponownie rozpuszczają Gabriela. Doktor prowadzi ich do drzwi maszynowni, dedukując, że zamierzają ukraść napęd statku. Jednak nie mogą przejść przez błonę jajeczną, ponieważ niemożliwe jest przeniesienie się z obszaru szybszego czasu do obszaru wolniejszego czasu. Jocelyn blokuje korytarz, aktywując drzwi przeciwpożarowe, a następnie odprowadza Doktora do Dashiela w salonie koktajlowym. Panią Wingsworth antagonizuje borsuki i zostaje ponownie rozpuszczona. Podczas gdy Doktor próbuje negocjować, Archibald oferuje mu trochę przekąsek, które nadal się uzupełniają. Panią Wingsworth ponownie wchodzi do salonu koktajlowego, wyjaśniając, że pasażerowie ożywają po śmierci. Jednak Archibald wspomina, że Martha nie ożyła po zabiciu. Doktor postanawia znaleźć ciało Marthy i zwrócić je jej rodzinie, po rozwiązaniu problemów na statku. Dashiel atakuje Doktora po tym, jak został zwiedzony do wyłączenia broni za pomocą sonicznego śrubokręta, ale uderza w okno i traci przytomność. Doktor zabiera jego sztylet i udaje się na mostek z panią Wingsworth i Archibaldem, zostawiając Jocelyn, by zaopiekowała się Dashielen. Docierają do kapsuły, w której przybyli borsuki, gdzie Archibald wspomina, że Jocelyn zginęła i tam obudziła się. Doktor zdaje sobie sprawę, że wszyscy zmartwychwstają tam, gdzie pojawili się po raz pierwszy, i idzie otworzyć drzwi przeciwpożarowe w korytarzu maszynowni, gdzie odkrywa, że zarówno Martha, jak i Gabriel zostali zmartwychwstani. Wyjaśnia, że są w pętli czasowej, a statek próbuje chronić pasażerów, zmartwychwstając ich i uzupełniając jedzenie, używając swojego napędu do zmiany rzeczywistości. Jednak wyczerpuje to energię statku, ponieważ pętla jest niekompletna. Gabriel prowadzi ich na mostek, gdzie drzwi są zablokowane kolejną błoną jajeczną. Doktor i Martha przechodzą przez nią i natychmiast giną od bariery elektrycznej. Są natychmiast zmartwychwstani, a Doktor przekonuje kapitan, Georginę Wet-Eleven, by ich przepuściła. Obserwując statek piracki na ekranach ściennych, Doktor zdaje sobie sprawę, że został zamrożony w czasie przez napęd statku, co uniemożliwia innym kapsułom pirackim dotarcie do nich. Trzej borsuki następnie invadingują mostek i atakują załogę, zabijając wszystkich oprócz Doktora i Marthy. Doktor modyfikuje barierę elektryczną, aby oddzielić zmartwychwstałą załogę i borsuki. Wypuszcza borsuki po tym, jak promiseją, że będą się zachowywać, ale załoga początkowo odmawia współpracy. Archibald oferuje kapitan Georginie trochę przekąsek, a ona niechętnie zgadza się na rozejm. Doktor używa kabiny transmatowej, aby wrócić do maszynowni, aby mogli uciec z pętli czasowej, łącząc napęd statku z TARDIS i używając go do zakrzywienia czasoprzestrzeni. Tymczasem statek piracki odmroził się, a błona jajeczna zniknęła. Borsuki próbują negocjować ze swoimi towarzyszami, ale bezskutecznie. Inni piraci-borsuki wchodzą na statek,捕获ują Marthę i strzelają do Dashiela i kapitan Georginy. Archibald, Jocelyn i Martha są zabrani do kapitan Florence na statku pirackim. Po wyjściu z TARDIS Doktor odkrywa, że piraci zaatakowali i ukradli napęd statku. Zostawia notatkę dla Gabriela i zostaje znaleziony przez panią Wingsworth, która mówi mu, że ludzie przestali ożywać. Podróżują na statek piracki TARDISem i jadą windą na mostek. Statek piracki niszczy Brilliant na rozkaz kapitan Florence, gdy przybywają, a ona strzela do panią Wingsworth i Archibalda. Doktor pojedynkuje z nią, używając sztyletu, który zabrał od Dashiela, a ona przypadkowo dźga się. Odrzuca pomoc Doktora i strzela do niego. Borsuki próbują strzelać do Marthy i Jocelyn, ale odkrywają, że ich broń została wyłączona. Brilliant reformuje się, a wszyscy, którzy zginęli, zostają przywróceni do życia. Doktor wyjaśnia, że statek odciągnął energię z ich broni, ponieważ notatka, którą zostawił dla Gabriela, mówiła mu, że broń stanowi zagrożenie dla pasażerów. Zamiast wyprowadzić ich z pętli czasowej, ją dokończył i rozszerzył, aby objąć statek piracki. Rzeczywistość jest teraz dostosowywana tylko raz w każdym cyklu, a pętla stała się samowystarczalna, więc statek nie musi już zużywać energii. Doktor zaprasza borsuki na imprezę na Brilliant, a Martha, Jocelyn i zmartwychwstała kapitan Florence dołączają do innych borsuków, gdy udają się do kapsuł. Załoga, pasażerowie, mechanicy, roboty i borsuki bawią się razem na statku kosmicznym. Doktor ogłasza, że odleci w TARDIS i że podróż z nim będzie ich ostatnią szansą na opuszczenie niekończącej się imprezy i powrót do świata rzeczywistego. Bawiący się podejmują decyzje, tańcząc do piosenki Grace Kelly Miki.


Lady Astair zaprzecza Fandorinowi, że jest szefową organizacji terrorystycznej Azazel. Jej prawdziwym celem jest zapewnienie wychowankom Domów Astair bezpiecznej przyszłości z dala od polityki.[sep]Powieść rozpoczyna się 13 maja 1876 roku, gdy student uniwersytetu, Piotr Kokorin, popełnia samobójstwo w parku publicznym przed piękną młodą szlachcianką, Elizavietą von Evert-Kołokolcewą. Jego testament powierza jego wielki majątek nowo otwartemu oddziałowi Domu Astair w Moskwie – międzynarodowej sieci szkół dla chłopców-sierot, założonej przez angielską arystokratkę, lady Astair. Oczywiście wyglądająca sprawa samobójstwa trafia do niedoświadczonego, 20-letniego detektywa Erasta Fandorina. Przesłuchuje on Elizavietę i natychmiast zakochuje się w niej. Dalsze śledztwo ujawnia, że Kokorin grał w rosyjską ruletkę (w powieści nazywaną „amerykańską ruletką”) z innym studentem, Achtyrcewem. Fandorin śledzi Achtyrcewa, który prowadzi go do zmysłowej brunetki, Amaliiieżeckiej, którą Fandorin rozpoznaje ze zdjęcia znalezionego w pokoju Kokorina. Podąża za Amalią do jej domu, gdzie kobieta spędza czas, bawiąc się z licznymi mężczyznami, którzy ją odwiedzają. W domu Amalii Fandorin spotyka hrabiego Zurowa, oficera armii, który wydaje się podobać Amalii, oraz ponownie widzi Achtyrcewa. Achtyrcew i Fandorin wspólnie opuszczają dom Amalii, aby pójść na drinka, i Achtyrcew wyznaje Fandorinowi, że gra w rosyjską ruletkę z Kokorinem była pomysłemieżeckiej. W momencie, gdy zagadka samobójstwa Kokorina wydaje się rozwiązana, tajemniczy białooki zabójca dźga Achtyrcewa na śmierć i próbuje zabić Fandorina, jednak nie udaje mu się to, gdyż nóż odbija się od gorsetu, który ma na sobie Fandorin. W chwili zabójstwa Achtyrcewa białooki mężczyzna syczy jedno słowo: „Azazel”. Morderstwo Achtyrcewa przyciąga dużą uwagę do sprawy, która wydawała się rutynowa. Fandorin otrzymuje nowego szefa, Iwana Brilllinga, wyrafinowanego detektywa zaznajomionego z nowoczesnymi technikami śledczymi. Brilling wierzy, że morderstwo jest dziełem organizacji terrorystycznej zwanej „Azazel”, działającej w Moskwie. Wysyła Fandorina na przesłuchanie lady Astair, której Dom Astair przejął teraz fortunę Achtyrcewa wraz z majątkiem Kokorina, ponieważ obaj studenci przekazali wszystkie swoje aktywa Domowi Astair po tym, jak Amaliażbecka ich do tego namówiła. Lady Astair jest pomocna wobec Fandorina, który opuszcza jej szkołę przekonany o jej niewinności i pod wrażeniem jej charytatywnej misji. Następnie Fandorin bada hrabiego Zurowa. Po tym, jak Fandorin pokonuje Zurowa w karty, hrabia wyzywa go na pojedynek, ale okazuje się to żartem wymierzonym w Fandorina, a hrabia zaprzyjaźnia się z nim. Zurov, wierząc, że Fandorin jest tak samo zakochany w Amalii jak on sam, i życząc sobie, by Fandorin zdobył jej serce, aby on sam mógł ją odpuścić, wyznaje Fandorinowi, że ona przebywa w hotelu Winter Queen w Londynie. Fandorin udaje się do Londynu, gdzie namierza Amalię w domu w mieście. Potajemnie włamuje się do jej pokoju po jej wyjściu i znajduje papier, który wydaje się być listą członków Azazel na całym świecie, z których wielu zajmuje wysokie stanowiska w rządzie lub wojsku. Fandorin ma już wyjść, gdy Amalia przyłapuje go w swoim pokoju. Wszczyna się walka, w ciemności pada strzał, a Fandorin ucieka, wierząc, że zabił Amalię. Jednak tak nie jest, ponieważ Amalia i jej porywacze uprowadzają Fandorina z jego pokoju hotelowego. Amalia zostawia swoich ludzi, by zabili Fandorina, i są już o to zrobić, gdy znikąd pojawia się hrabia Zurov i ratuje życie Fandorina. Zurov przyznaje się Fandorinowi, że zazdrość o Amalię skłoniła go do podążania za Fandorinem do Londynu. Fandorin zapewnia Zurowa, że nie jest dla niego rywalem w walce o względy Amalii, a Zurov odchodzi, by ją zabić lub „zabrać ją gdzieś”. Tymczasem Fandorin pośpiesznie udaje się do Petersburga, aby przechwycić list, który Amalia wysłała do swojego kontaktu w Azazel tamże. Udaje mu się to i widzi, jak list jest dostarczany do Geralda Cunninghama, nauczyciela w moskiewskim Domu Astair. Fandorin zgłasza to Brillingowi i wspólnie udają się aresztować Cunninghama – ale Brilling zabija Cunninghama strzałem i ujawnia Fandorinowi, że on również jest agentem Azazel. Fandorin i Brilling walczą, a Brilling ginie. Fandorin wraca do Moskwy, aby kontynuować śledztwo. W drodze spotyka Elizavietę w pociągu i dowiaduje się, że ona jest nim tak samo zauroczona jak on nią. Po przyjeździe do Moskwy ponownie udaje się do lady Astair i pyta ją, czy wie coś o działalności Cunninghama z Azazel. Podczas rozmowy z lady Astair Fandorin nagle uświadamia sobie, że Cunningham był zbyt młody, by założyć Azazel, i że lady Astair jest prawdziwym mózgiem przestępczym. Lady Astair wyznaje Fandorinowi, przyznając, że jest szefową Azazel. Mówi mu, że jej Domy Astair są częścią spisku mającego na celu szkolenie bystrych młodych chłopców-sierot, by służyli jej i jej grupie, która planuje ostatecznie przejąć władzę nad światem. Następnie każe jednemu ze swoich służących, niemieckiemu profesorowi Blankowi, przeprowadzić na Fandorinie lobotomię, aby mogli go przekwalifikować na członka Azazel, ale Fandorin ucieka i konfrontuje się z lady Astair, która czeka na niego z bombą. Lady Astair zastawia na niego pułapkę wraz ze sobą, ale po błaganiach Fandorina o litość puszcza go wolno w zamian za obietnicę, że nie będzie polował na jej „dzieci” z Domów Astair. Następnie lady Astair popełnia pozorne samobójstwo za pomocą bomby. Fandorin otrzymuje jednak rozkaz pomóc w kampanii wykrywania członków Azazel w Rosji, co też robi. Jego poczucie winy z powodu złamania obietnicy cienia radość w dniu jego ślubu z Elizavietą. Gdy nowożeńcy udają się do swojego apartamentu hotelowego, posłaniec przynosi Fandorinowi paczkę. Fandorin podchodzi do okna i widzi, jak posłaniec w panice wsiada do powozu prowadzonego przez białookiego zabójcę, który wcześniej próbował zabić Fandorina. Fandorin wyskakuje przez okno w próbie aresztowania zabójcy i w ten sposób unika bomby, która wybija i zabija jego młodą żonę. Powieść kończy się sceną, w której oszołomiony Fandorin kroczy ulicami Moskwy, a jego włosy siwieją na skroniach w wyniku szoku po śmierci żony.


Jack rozbija się na Wyspie Wielkanocnej i zostaje zabity przez Drapieżcę przy użyciu działka ze swojego samolotu. Po umieszczeniu ostatniego filaru Lily traci moc i zostaje zabita przez Cassidy oraz Mao Gongliego, zanim Jack ich powstrzyma.[sep]Historia zaczyna się od upadku Jacka z Wierzchołka pod Górą Stołową wraz z samobójczym Marinesem o pseudonimie Switchblade oraz jego ucieczki przy pomocy Maghaka Switchblade’a, charakterystycznego elementu wielu utworów Reilly’ego. Jack szybko spotyka się z resztą swojej drużyny na Małej Wyspie McDonald. Daty umieszczenia sześciu filarów przewidują trzymiesięczną przerwę między drugim a trzecim umieszczeniem. Jack i Zoe wykorzystują ten okres, aby pomóc Pooh Bearowi w uratowaniu Stretch’a przed izraelskim Mosadem. W rzymskich ruinach znajdujących się pod najbardziej tajną instalacją w Izraelu znajdują Stretch’a poddanego piekielnemu traktowaniu: przy życiu utrzymywanym w zbiorniku z formaliną przez generała Muniza, szefa wywiadu Mosadu. Stretch miał być najnowszym dodatkiem do prywatnej kolekcji „żywych trofeów” Muniza, praktyki zapoczątkowanej przez byłego oficera KGB. Następnie Stretch zostaje uwolniony, a grupa ucieka. Jack dowiaduje się o Pięciu Największych Wojownikach od Diane Cassidy, pięciu kluczowych postaciach w historii, które miały wpływ na święte kamienie i ich położenie. Zabierają się za lokalizację trzeciego filaru i odpowiadającego mu Wierzchołka. Śledząc powiązanie z Czyngis-chanem, grupa wyrusza do Mongolii. Odnajdują grobowiec Chana pod sztucznym wzgórzem, które przykrywa krater meteorytowy. W głębi twierdzy znajdują skamieniałe jajo dinozaura pomalowane obrazami sześciu świątyń, w których znajdują się Wierzchołki. Japoński Bractwo Krwi próbuje powstrzymać Jacka i Wilka przed znalezieniem kolejnej świątyni, niszcząc jajo, a Czarodziej ginie z ręki Wilka podczas ucieczki. Uświadamiając sobie, że tarcza Czyngis-chana również nosi wyryte obrazy z jaja, Jack i jego drużyna ścigają się na północny kraniec Hokkaido. Japonia próbuje im przeszkodzić wejściu do świątyni – co możliwe jest tylko w środku tsunami – ale Jack i jego ojciec zawierają niepewny rozejm i zgadzają się wspólnie umieścić trzeci filar. Przechodząc przez labirynt nad jeziorem lawy, pomyślnie umieszczają filar. Kilku japońskich snajperów niemal ich zabija, a podczas wymiany ognia Jack i jego ojciec otrzymują wizję śmierci Jacka z filaru: co wygląda na wypadek z udziałem spadającego samolotu. Wilk postanawia pozwolić Jackowi odejść na wolność po tym, jak Jack ratuje mu życie. Niestety, wszyscy zostają schwytani przez grupę Rosjan. W tym samym czasie przyjaciele Jacka są zabierani z ich różnych misji na całym świecie. Wszyscy są przewożeni do tamy we wschodniej Syberii, gdzie spotykają Drapieżcę, przyjaciela generała Muniza i twórcę „żywych grobowców”. Drapieżca jest ostatnim z rodu Romanowów i liderem koalicji domów królewskich w Europie. Ujawnia się również, że Diane Cassidy jest jedną z jego agentek. Po zmuszeniu Jacka do walki na śmierć i życie ze swoim przyrodnim bratem, Drapieżca poddaje przyjaciół Jacka piekielnym więzieniom, aby zmotywować go do umieszczenia czwartego i piątego filaru. Bez wyboru Jack zgadza się. Drapieżca zawiera podobne układy z Mao Gonglim, Scimitarem i Sępem, trzymając ich bliskich jako zakładników i wysyłając ich na poszukiwanie szóstego, ostatniego filaru. Czwarty i piąty filar muszą zostać umieszczone jednocześnie. Jack, Lily i Iolanthe udają się na Diego Garcia, podczas gdy Pooh Bear, Stretch i bliźniaki Adamson jadą na wyspę Lundy. Krótko po umieszczeniu filarów Drapieżca i Cassidy opuszczają swoją siedzibę na Syberii i swoich więźniów, pozostawiając ich na śmierć. Wilk ucieka i rusza w pościg w kierunku Wyspy Wielkanocnej. Tymczasem Jack, Lily i Iolanthe wracają do Izraela, gdzie lokalizują (zajęty) Grób Jezusa Chrystusa, nosiciela szóstego i ostatniego filaru, w kopalni soli niedaleko Ein Aradhim. Po tym, jak Pooh Bear jest zmuszony zabić Scimitara i Sępa, Jack sam udaje się na Wyspę Wielkanocną na pokładzie ciężko uszkodzonego Halikarnasu. W międzyczasie Ciemne Słońce wchodzi na krawędź układu słonecznego, a Ziemia poddawana jest ekstremalnym warunkom pogodowym. Nie mogąc wylądować samolotem, Jack rozbija się wejściu do sanktuarium na Wyspie Wielkanocnej. Niezdolny do dogonienia ani Wilka, ani Drapieżcy w dziesięć minut pozostałych do umieszczenia ostatniego filaru, Jack używa resztek Halikarnasu, aby pokonać dystans między sobą a Drapieżcą. Jack zabija byłego oficera KGB jedynym pozostałym działem samolotu, który dosłownie rozbija go na kawałki. Lily, jedyna osoba, której Jack ufa – nie tylko dlatego, że jest jedyną osobą potrafiącą czytać Słowo Thotha – przeprowadza ostatnie umieszczenie. Nagrodą za szósty filar jest moc, zdolność do urzeczywistniania własnych myśli. Obdarzona mocą filaru, Lily zaczyna krwawą rzeź, zabijając Cassidy i Mao Gongliego w obrzydliwy sposób, zanim Jack jest w stanie ją powstrzymać. Gdy Wielka Maszyna się aktywuje i świat zostaje uratowany przed Ciemnym Słońcem, Jack kopie filar w pustkę pod Wierzchołkiem. Wilk rusza w pościg, ale Halikarnas powoduje zawalenie się balkonu nad pustką, i Wilk spada na śmierć, goniąc filar. Dowiadujemy się, że ponieważ to krew Wilka, a nie Jacka, znalazła się na trzecim filarze na Hokkaido, to wizję śmierci Wilka widział Jack. Jack i Lily opuszczają Wyspę Wielkanocną, wracając na Syberię na czas, by uwolnić przyjaciół i ofiary Drapieżcy ze zbiorników z formaliną. W epilogu Jack i Zoe są małżeństwem i mieszkają w Australii z Lily. Pięć ocalałych filarów pozostaje ukrytych, a Jack zgłasza, że zostały one zagubione lub zniszczone w trakcie misji. Zoe wnioskuje, że piątym Największym Wojownikiem – którego tożsamość była nieznana z powodu jego roli w potencjalnym apokalipsie – był w rzeczywistości Jack, i na tym historia się kończy.


Victor, ujawniony jako Wenus, pragnie zniszczyć Włochy za pomocą masowej erupcji wulkanu w ramach zemsty za ojca. Mimo interwencji Bowlera, urządzenie zostaje aktywowane, co powoduje mniejszą erupcję i zmusza bohaterów do ucieczki.[sep]Joshua Reynolds z brytyjskiego Secret Service zleca Luciferowi Boxowi podjęcie śledztwa rozpoczętego przez niedawno zamordowanego Jocelyna Uttersona Poopa ze Służby Dyplomatycznej. Jedynymi zachowanymi poszlakami są imiona i nazwiska dwóch naukowców, którzy zmarli w odstępie jednego dnia. Śledztwo prowadzi do zakładu pogrzebowego „Superior Funerals”, prowadzonego przez Toma Bowlera. Pan Bowler wydaje się bardziej zainteresowany wysyłaniem skrzynek do i z Neapolu niż grzebaniem zmarłych. Wkrótce następuje zamach na życie Boxa. Malarz i przyjaciel Boxa dostarcza nowej tropy w sprawie śmierci naukowców, co prowadzi do intrygującej pani Midsomer Knight, która została zastąpiona przez służącą, która wkrótce ma zostać zamordowana. Przyjaciel Lucifera, Christopher Miracle, zostaje uwikłany w morderstwo. W Neapolu Lucifer przesłuchuje jednego z ocalałych z grupy naukowców „czwórki z Cambridge” i obawia się o swoje życie. Niedługo potem spotyka Charliego Jackpota, który zaprasza go do domu publicznego i oferuje sposób na dostanie się do Klubu Wezuwiusza. Tam Lucifer spotacza pociągającą Wenus, która nie jest tym, za kogo się podaje, i pada ofiarą gazu usypiającego. W tym momencie dowiadujemy się, że Lucifer jest biseksualistą, podczas gdy Charlie jest gejem, i uprawiają z nim seks. A raczej uprawialiby, gdyby nie gaz usypiający, który pozbawił ich obu przytomności. Lucifer budzi się w celi i od współwięźnia dowiaduje się, że relikty są sprzedawane ze stanowisk archeologicznych, aby sfinansować większą operację, a zakład pogrzebowy „Superior Funerals” jest częścią przemytniczego procederu. Lucifer ucieka i odkrywa Charliego w pułapce śmierci, z której Box go ratuje, zanim zostaną odkryci. Lucifer i Charlie uciekają systemem kanalizacyjnym. Następnego ranka Lucifer odkrywa, że profesor, którego przesłuchiwał, zniknął. Po zbadaniu miejsca Lucifer odkrywa szczegółowy schemat Wezuwiusza. Śledztwo Boxa prowadzi go wtedy do narkotycznego spelunek, a następnie do rzekomo nawiedzonego domu, gdzie odkrywa trzech rzekomo martwych profesorów i panią Knight w stanie odurzenia narkotykami. Dom prowadzi do przejścia do starożytnych ruin Pompejów i bazy złoczyńcy. Box konfrontuje się z Wenus i Unmanem, zdrajcą, który pomagał wrogowi. Box próbuje zawrzeć ugodę w zamian za zeznania przeciwko Victorowi. Niestety, Wenus okazuje się być w rzeczywistości Victorem. Victor pragnie zemsty na tych, którzy skrzywdzili jego ojca. Victor dokończył pracę swojego ojca, naukowca, który oszalał i zmarł jakiś czas temu. Jego zamiarem jest wywołanie masowej erupcji wulkanicznej, która wywoła reakcję łańcuchową, ostatecznie niszcząc Włochy. Towarzysze Lucifera są uwięzieni w wulkanie. Zamiarem jest, aby spłonęli w erupcji. Sam Lucifer zostaje zabrany do kominu wulkanicznego, aby został ugotowany na parze, ale ucieka i udaje mu się uratować towarzyszy po schwytaniu Bowlera. Wenus/Victor nie ma zamiaru pozwolić komuś opuścić wulkanu przed erupcją. Gdy Box ujawnia to Bowlerowi, Bowler odwraca się przeciwko Wenus/Victorowi i próbuje zapobiec detonacji urządzenia. To się nie udaje i urządzenie jest uruchomione. Urządzenie zostaje zatrzymane dopiero wtedy, gdy Bowler używa kominu wulkanicznego, aby zapobiec dostarczeniu bomby do odpowiedniej części wulkanu, ale detonacja wywołuje mniejszą erupcję i wszyscy muszą uciekać o życie. Unman próbuje powstrzymać bohaterów przed ucieczką, zabijając Bowlera i raniąc Lucifera, zanim sam zostanie zabity. Lucifer i inni uciekają, a pozostałe niejasne punkty tajemnicy są wyjaśnione, gdy Lucifer dochodzi do zdrowia pod opieką Charliego. Heteroseksualna miłość Lucifera, Bella, pojawia się i ujawnia, że jest córką mężczyzny, którego zabił we wczesnych rozdziałach książki w ramach rutynowego zadania. Charlie w ostatniej chwili interweniuje, by uratować Lucifera, a Bella zostaje zabita.


Ostatni rozdział pierwszego tomu odrzuca demokrację liberalną, uznając przemoc za jedyną metodę dokonywania ulepszeń. W drugim tomie Popper broni Hegla i Marksa, uznając ich za przeciwników totalitaryzmu XX wieku.[sep]W „Społeczeństwie otwartym i jego wrogach” Popper przedstawił krytykę historycyzmu oraz obronę społeczeństwa otwartego i demokracji liberalnej. Książka składa się z dwóch tomów; pierwszy tom nosi podtytuł „Czart Platon”, a drugi „Szczyt proroctw: Hegel, Marks i ich następstwa”. Podtytuł pierwszego tomu jest zarazem jego główną tezą – mianowicie, że większość interpretatorów Platona na przestrzeni wieków została uwiedziona przez jego wielkość. Popper twierdzi, że w ten sposób potraktowali jego filozofię polityczną jako łagodną sielankę, nie biorąc pod uwagę jej niebezpiecznych skłonności ku ideologii totalitarnej. W sprzeczności z czołowymi platonistami swoich czasów Popper oddzielił idee Platona od idei Sokratesa, twierdząc, że ten pierwszy w późniejszych latach nie wyrażał żadnych humanitarnych i demokratycznych tendencji swojego nauczyciela. W szczególności oskarża Platona o zdradę Sokratesa w „Państwie”, gdzie przedstawia Sokratesa sympatyzującego z totalitaryzmem (zobacz: problem sokratyczny). Popper wychwala analizę zmian społecznych i niezadowolenia autorstwa Platona, nazywając go wielkim socjologiem, jednak odrzuca jego rozwiązania. Wynika to z interpretacji Poppera, według której rodzące się ideały humanitarne demokracji ateńskiej są bolesnymi porodami upragnionego przez niego „społeczeństwa otwartego”. W jego ujęciu historyczne idee Platona są napędzane lękiem przed zmianą, która wiąże się z takim liberalnym światopoglądem. Popper sugeruje również, że Platon był ofiarą własnej próżności – że miał zamiary zostać najwyższym Filozofem-Królem w swojej wizji. Ostatni rozdział pierwszego tomu nosi ten sam tytuł co cała książka i stanowi filozoficzne rozważania Poppera na temat konieczności demokracji liberalnej jako jedynej formy rządów pozwalającej na ulepszenia instytucjonalne bez użycia przemocy i rozlewu krwi. W drugim tomie Popper przechodzi do krytyki Hegla i Marksa, wywodząc ich idee od Arystotelesa i argumentując, że obaj ci myśliciele leżeli u korzeni totalitaryzmu XX wieku.


Ozma wykorzystuje magiczny pas, by odesłać Dorothy i Zeba do Kalifornii oraz Eurekę i Jima do Kansas. Czarodziej postanawia opuścić Szmaragdowe Miasto na stałe, podczas gdy pozostali decydują się zostać w Oz.[sep]W historii, której akcja toczy się po ostatniej książce, Dorothy dołącza do wujka Henry'ego w Kalifornii, na ranczu Hugsonów, w drodze do domu z Australii, gdzie Dorothy odwiedziła przyjaciół w San Francisco. Zaprzyjaźnia się z siostrzeńcem Hugsona i swoim kuzynem drugiego stopnia, Zebem. Dorothy, Eureka – kotka Dorothy – oraz Zeb jadą powozem zaprzężonym w dorożkarza o imieniu Jim, gdy zaczyna się trzęsienie ziemi i pod nimi otwiera się szczelina, która porywa ich w głąb ziemi. Dorothy, Eureka, Jim, Zeb i powóz lądują w krainie Mangabu, ludzie warzywni, którzy oskarżają ich o spowodowanie Deszczu Kamieni (tak Mangabu nazywają trzęsienie ziemi, ponieważ znajdują się pod powierzchnią ziemi, i to na nich spada ziemia). Zeb jest zaskoczony tym dziwnym nowym krajem, ale Dorothy wnioskuje, że są w krainie baśni, ponieważ spotykają ludzi warzywnych, a zwierzęta – Jim i Eureka – teraz mówią. Właśnie gdy mają zostać skazani na śmierć przez Mangabu, z nieba spada balon, a w koszu znajduje się Czarodziej z Oz, którego Dorothy ostatnio widziała, gdy odfrunął od Szmaragdowego Miasta. Czarodziej chwali się swoim kunsztem scenicznym i z pomocą innych próbuje zaimponować Mangabu, by oszczędzili im życie. Po pokonaniu ich czarodzieja Gwiga, przecinając go na pół – i pokazaniu, że jako warzywo jest w środku całkowicie stały – zostaje mianowany przez księcia Mangabu ich tymczasowym czarodziejem. Czarodziej, Dorothy i Zeb tymczasowo unikają losu wszystkich intruzów – bycia posiekanymi i posadzonymi – gdy uwalniają księżniczkę z ogrodu, która przejmuje władzę. Książę teraz straci władzę i sam zostanie posadzony. Zimna księżniczka jednak przysięga, że Jim i Eureka i tak zostaną zabici, więc wszyscy planują uciec wyżej w głąb ziemi, gdzie Mangabu nie mogą ich podążyć z powodu silniejszego przyciągania grawitacyjnego im wyżej wchodzą. Dorothy, Eureka, Zeb, Jim i Czarodziej wchodzą do piękn zielonej doliny, a dziewięć malutkich prosiaczków Czarodzieja zjada kuszący owoc, który sprawia, że stają się niewidzialne. Wchodzą do pozornie pustej chaty i są witani przez niewidzialnych ludzi, ponieważ weszli do Doliny Voe, której mieszkańcy używają swojej niewidzialności, by ukrywać się przed grasującymi niedźwiedziami. Mieszkańcy Voe pomagają im uciec przed niedźwiedziami i wyjaśniają, co czeka ich dalej, szczególnie straszliwe Gargulce. (Historia, którą opowiadają ludzie z Voe, wydaje się wskazywać, że Baum do tego czasu zdecydował, że ludzie w krainie baśni nie umierają; nawet posiekani na kawałki, jednostka jest nadal aktywna i świadoma. Zobacz „Blachowego Drwala z Oz” dla innego przykładu tego.) Towarzysze docierają do podstawy Góry Piramidy i spotykają Zaplecionego Mężczyznę w połowie drogi na szczyt. On kiedyś robił dziury, Podmuchy (gwarantowane, że każda flaga powiewa w bezwietrzny dzień) i Szurki dla jedwabnych spódnic. Pewnego dnia ułożył wiele wykonanych przez siebie otworów na słupy i spadł do Góry Piramidy i od tamtej pory prowadzi tam sklep, kontynuując wytwarzanie swoich towarów. Jego zarost na twarzy jednak tak się wydłużył, że musiał go zapleść, by się o niego nie potykać. Dorothy dała mu niebieską kokardkę, ponieważ każdą warkę związywał kokardką w innym kolorze. Jedynego koloru, którego nie miał, był niebieski, więc Dorothy dała mu jedną. Wyruszają do krainy Gargulców i początkowo skutecznie ich odprawiają, ponieważ skrzydlate drewniane stworzenia są przerażone głośnymi dźwiękami. Jednak się nie męczą i wkrótce więżą Dorothy i jej przyjaciół. Udaje im się uciec z objęć Gargulców, używając ich odłączonych skrzydeł i przewodnictwa Jima. Po bliskim spotkaniu z Smoczętami, małymi smokami, których matka związała im ogony do słupa, dopóki nie wróci z polowania, znajdują się uwięzieni w jaskini, z której nie mogą wyjść. Dorothy sugeruje, że da sygnał Ozmie, by przetransportować ich do Oz, używając magicznego pasa, który zdobyła od Nome Kinga w „Ozmie z Oz”. Robi to o umówionej porze dnia, i Dorothy, Czarodziej, Zeb, Eureka i Jim przybywają do Szmaragdowego Miasta. Niedługo po odnowieniu znajomości ze personelem Szmaragdowego Miasta i poznaniu Ozmy, Czarodziej postanawia pozostać w Oz na stałe. Wizyta innych obfituje w Drewnianego Konia Pędzącego, który pokonuje Jima w wyścigu, oraz proces Eureki za zjedzenie zwierzątka Ozmy, prosiaczka podarowanego jej przez Czarodzieja; w rzeczywistości kociak jest niewinny, a prosiaczek żywy i zdrowy, ale uparta Eureka nie chce tego przyznać. Po przywróceniu prosiaczka Ozmie i gdy Zeb i Jim decydują, że mają dość krainy baśni, Ozma używa magicznego pasa, by odesłać Dorothy i Eurekę z powrotem do Kansas, a Zeba i Jima z powrotem do Kalifornii.


Hanuman oszczędza Wieżę Lanki i sprzymierza się z synami Rawany, podczas gdy Sita chętnie zgadza się na ucieczkę. Mimo schwytania i podpalenia ogona, nie uwalnia się i gasi pożary w mieście, po czym pozostaje w niewoli u Rawany.[sep]Hanuman medituje w jaskini, czekając na przybycie wysłannika tajemnej rasy. Podczas gdy medytuje nad imieniem Ramy, wysłannik przybywa. Nieznane stworzenie stwierdza, mimo próśb Hanumana, że są chętni do pójścia na wojnę bez potrzeby zawierania starych sojuszy. Hanuman, zadowolony, ale zaskoczony tym obrotem spraw, słucha instrukcji stworzenia, by medytować nad swoim niewykorzystanym potencjałem... Historia dzieje się około dwóch tygodni po zakończeniu wydarzeń z „Armii Hanumana”, rozpoczynając się na Lance. Sita budzi się z pozornie sennego letargu na głos Ramy, budząc się w ogrodzie o nadprzyrodzonym charakterze. Gdy przypomina sobie okoliczności swojego porwania, pojawia się Rama i mówi jej, że jest gotów uratować ją z objęć Rawany. Jednak zdaje sobie sprawę, że coś jest nie tak, gdy rozpoznaje, że została odurzona opium. On chowa się, gdy na scenę sam wkracza Rawana i mówi Sicie, że jest witana jako gość i że każdy jej pragnienie zostanie spełnione. Po krótkiej wymianie zdań Rama wraca i mówi, że zabije Rawanę i uwolni Sitę. Gdy ma ją zabrać, Sita rozpoznaje, że „Rama” jest w rzeczywistości Surpanakha w przebraniu. Próbuje zabić Sitę, ale zostaje powstrzymana przez Rawanę, który po prostu upewnia się, że Sita jest nienaruszona i odchodzi. Sita próbuje uciec z ogrodu, ale ku swojemu przerażeniu odkrywa, że znajduje się w rzeczywistości w ogrodzie mayi stworzonym przez Puszkę w Wieży Lanki, a ziemia jest milami pod nią. Rawana pojawia się u jej boku i wyjaśnia jej, że dopóki jest uwięziona w ogrodzie wieży, nie będzie w stanie uciec i że nie powinna tego próbować. Po drugiej stronie oceanicznego impasu Lakshman i Rama niecierpliwie czekają na powrót Hanumana z silnymi posiłkami dla armii vanarów z Kishkindhy. Lakshman czuje lekki obrzydzenie, że nie zwracają się o pomoc do własnych współplemieńców, ale Rama stanowczo stwierdza, że nie złamie warunków swojego wygnania i będzie nadal polegać na pomocy króla Sugriwy. Nieco zirytowany, Lakshman wyraża swoje uczucie, że armia „mówiących małp” po prostu nie wystarczy. W tym momencie Hanuman wraca i, ku zaskoczeniu zebranych vanarów, wygląda na fizycznie silniejszego i bardziej boskiego niż przed wyjazdem. Do absolutnego zdumienia zebranych istot stwierdza, że każdy samotny żyjący vanar płci męskiej i żeńskiej zdolny do walki dołączył do sił armii Ramy, tworząc armię nieporównywalną z żadną inną zebraną w żywej historii. Używa terminu janaya-sena, czyli armia pokoleniowa, aby opisać to zgromadzenie. Rama z jeszcze większym zdumieniem widzi, że Hanuman przyprowadził również ogromne siły niedźwiedzi, z których każdy jest wystarczająco silny, by stawić czoło dziesięciu uzbrojonym ludziom. Rama spotyka Dżambawana, króla niedźwiedzi, który mówi mu, że jest synem niedźwiedzicy, którą uratował wcześniej, i dlatego jest mu winien dług wdzięczności. Następuje dalsza dyskusja na temat tego, jak przekroczyć ocean. Dżambawan stanowczo odmawia budowy łodzi, co i tak byłoby niemożliwe w wyznaczonym czasie, powołując się na to, że ścinanie drzew jest aktem morderstwa. Zamiast tego decydują się użyć dużych kamieni, które zostaną wrzucone do oceanu przy pomocy ogromnej armii, aby stworzyć ogromny most. Prace zaczynają się, trwając wiele dni i pochłaniając wiele życia, gdy niedźwiedzie i vanarowie są okaleczani i miażdżeni przez spadające kamienie. W trakcie wyczerpującej pracy przy przenoszeniu kamieni dochodzi do nadzwyczajnego wydarzenia. Gdy duży kamień toczy się niekontrolowanie w dół zbocza i zagraża zmiażdżeniu ogromnego oddziału vanarów i samej Ramy, Hanuman staje przed kamieniem i rośnie do rozmiarów, które pozwalają mu dosłownie podnieść kamień w dłoni. Zdziwiona armia prosi go o powtórzenie tego wyczynu, ale Hanuman nie jest w stanie kontrolować tego, co się z nim stało. Dżambawan zabiera go na medytację i trening, podczas gdy budowa mostu trwa. Po powrocie Dżambawan stwierdza, że wie dokładnie, co dzieje się z Hanumanem. Ujawnia, że matka Hanumana, Anjana, była przeklętą apsarą o imieniu Punjikasthala, niebiańską tancerką na dworze Indry i kochanką Vaju, boga wiatrów. Jako przeklęta vanara zachowała jednak swoją urodę i wyszła za Kesariego, szlachetnego vanara. Kochała swojego męża, ale pragnęła powrócić do poprzedniego stanu jako apsara. Indra z litością znalazł lukę w klątwie, która ją więziła, dzięki czemu mogła powrócić do swojej formy apsary na jedną noc. Vayu pojawił się przed nią, ale początkowo, choć stanowczo odrzuciła jego zaloty, stwierdził, że nie popełnia grzechu, i pozwoliła im dopełnić miłości. Później Anjana nie miała absolutnie żadnej pamięci o tym incydencie, ale mimo to urodziła Hanumana. To czyniło Hanumana nikim innym jak synem Vaju, boga wiatrów. To szokujące objawienie, że Hanuman jest częścią dewy – a więc godny kultu – przywodzi łzy do oczu Sugriwy, który stwierdza, że gdyby wiedział o tym od początku, chętnie abdykowałby ze swojego królestwa. Hanuman gani go i stwierdza, że nie pragnie, aby ktoś go czcił, ponieważ uznaje tylko swojego pana – Ramę. Sugriwa zgadza się pozwolić Hanumanowi pozostać pod panowaniem Ramy, co jest dla niego wielkim honorem. Hanuman ujawnia, że ma teraz pełną kontrolę nad swoją mocą, i w szybkim tempie budowa mostu jest kontynuowana. Pobudzeni nowym, bezpieczniejszym i bardziej wydajnym odkryciem dokonanym przez Nalę oraz siłą Hanumana, budowa mostu zaczyna przyspieszać, a jego ukończenie zbliża się wielkimi krokami. Pewnego poranka o świcie Rama udaje się na kraniec mostu, aby odmówić poranne modlitwy, gdy Dasaratha zstępuje z nieba, aby dać mu ostrzeżenie – że Sita umrze do końca nocy, jeśli Rama nie interweniuje. Przerażony Rama prosi Hanumana o pomoc, gdy Dżambawan ujawnia, że jest zdolny do lotu. Hanuman wykonuje gigantyczny skok, który wyrzuca go w powietrze z prędkością naddźwiękową w stronę Lanki. W drodze napotyka szereg prób, w tym Panią Węży, Sarasę, oraz Mainikę, górę. Rawana wykrywa obecność Hanumana, gdy ten przelatuje nad morzem i próbuje go zmiażdżyć, kontrolując jego cień, ale Hanuman uwalnia się, nie ulegając korupcji. Po przybyciu na Lankę Hanumana wita duch, który nazywa siebie Panią Lanki, istota uformowana z tego, co wydaje się mgłą morską. Przybiera postać materialną i prowadzi Hanumana przez miasto do Wieży Lanki. Hanuman początkowo zaczyna czuć coś do niej (mimo że złożył ślub celibatu), ale zdaje sobie sprawę, że coś jest nie tak. Atakuje ją, a ona ujawnia się jako nikinny inny jak Surpanakha, która działała na rozkaz Rawany, by doprowadzić go do siedziby demona. Zmusza ją, by zaprowadziła go do gaju, gdzie przetrzymywana jest Sita. Po przybyciu Sita początkowo odmawia uwierzyć, że Hanuman jest wysłannikiem Ramy. Jednak z czasem opowiada o czynach Ramy do tego momentu i ona szybko mu wierzy. Jednak gdy oferuje, by zabrać ją z powrotem (na rozkaz Ramy), ona stanowczo odmawia, mówiąc, że jeśli to zrobi, historia uzna Ramę za tchórza i odmówi przyjęcia go jako kogokolwiek innego niż genocidalny głupiec, który nie miał odwagi stanąć twarzą w twarz z Rawaną. Hanuman dowiaduje się, że Sita została oskarżona o morderstwo żeńskiej rakshasi, która była jej przychylna, podczas gdy w rzeczywistości morderczynią była inna rakshasi działająca na rozkaz Mandodhari. Mandodhari, całkowicie prane mózgu przez Rawanę i wierząca, że Sita stanowi zagrożenie dla ich społeczeństwa, spiskowała, by ją zabić. Sita została sądzona przez sąd przewodniczony przez Rawanę i poprzez całkowitą farsę procesu sądowego została skazana na śmierć przez zjedzenie na żywo, mimo prób uratowania jej przez Wibhishanę. W swoim gniewie Hanuman zaczyna systematycznie niszczyć wieżę Lanki. Hanuman zaczyna przeciskać się przez obszar wieży, niszcząc budynki i zabijając hordy rakshasów powołanych do strzeżenia obszarów wieży. Generałowie Rawany są wysłani do walki z nim, ale oni i ich wojska są całkowicie zniszczeni, z wyjątkiem Prahasty, najwyższego dowódcy Rawany. Mimo to jego syn Dżambumali jest rzeźiony przez Hanumana, który kontynuuje swoją rzeź. Rawana w końcu decyduje się wysłać swoich synów przeciwko Hanumanowi. Wysyła Akshaya Kumara, który walczy z nim zręcznie, ale nie jest w stanie sprostać sile Hanumana i jest dosłownie zmiażdżony na kawałki. Wściekły Rawana wysyła Indradżita przeciwko niemu mimo upomnień Mandodhari. Indradżit wypowiada część inkantacji dla Brahmastry – tej samej broni, której użył Rama na polu bitwy w Mithili – i grozi, że użyje jej przeciwko Hanumanowi, chyba że się podda. Hanuman poddaje się z obawy, że użycie broni zniszczy znacznie więcej niż tylko jego, i ustępuje. Zostaje schwytany i torturowany przez Indradżita, który prowadzi go przed Rawanę. Rozwścieczony porażką Hanumana i zabiciem Akshaya Kumara, natychmiast nakazuje stracić Hanumana. Jednak Wibhishana ponownie interweniuje w jego imieniu i stwierdza, że zgodnie z kodeksem postępowania, jako wysłannik, Hanuman nie może zostać zabity. Hanuman zaczyna opowiadać powód swojego przybycia, jednocześnie wychwalając obecność Rawany. Zdezorientowani, dwór decyduje się zastosować się do rekomendacji Wibhishany, a Rawana trzeźwo podejmuje decyzję o oszczędzeniu życia Hanumana, ale okaleczeniu go poprzez spalenie jego ogona, najcenniejszej części ciała vanara. Hanuman nie protestuje i zgadza się z jego wyrokiem. Hanuman jest prowadzony ulicami, a jego ogon zostaje podpalony. Jednak gdy płomienie zagrażają spaleniu reszty jego ciała, podejmuje w ostatniej chwili decyzję o wydłużeniu swojego ogona, tak aby ogień rozprzestrzeniał się w przeciwnym kierunku, i jego podstęp działa. Używając swojego płonącego ogona, niszczy większość Lanki i powiększa się do ogromnych rozmiarów. Bierze Sitę i kładzie ją w bezpiecznym miejscu, a następnie używając swojej siły, miażdży Wieżę Lanki na kawałki. Triumfujący, gasi swój ogon i z błogosławieństwem Sity leci z powrotem nad morzem na ląd, gdzie czeka Rama.