Hugo ingeruje w przebieg Turnieju Mistrzów, co powoduje zwycięstwo Mordreda i pozwala mu zostać królem Arturem. Wybór ten zapobiega wojnie domowej, w trakcie której Arthur zabija Mordreda, lecz ten zostaje później wskrzeszony przez Rose w Avalonie.[sep]Po powrocie Jana (J.R.R. Tolkiena), Jacka (C.S. Lewisa) i Karola (Charlesa Williamsa) z ich ostatniej przygody w Archipelagu spędzają oni pięć lat w Krainie Lata, naszym świecie. Opiekunowie tworzą grupę w Oksfordzie, w skład której wchodzą dwóch bliskich przyjaciół, Hugo Dyson i Owen Barfield. Hugo stał się tak bliskim przyjacielem, że Jan i Jack rozważają uczynienie go uczniem Opiekuna Imaginarium Geographica i Archipelagu. Niedługo po tym, jak pokazują Hugo Geographica, on pokazuje im książkę wysłaną mu przez Karola, który przebywa we Francji. Książka ma tajemniczy wstęp, rzekomo napisany przez Hugo jego własną krwią. Postanawiają iść na spacer, aby odpocząć od całego zamieszania. Hugo wchodzi do drzwi w lesie i znika gdzieś w czasie. Hugo wierzy, że jego towarzysze robią mu kawał, ale ostatecznie uświadamia sobie, że tak nie jest. Jan i Jack spotykają Królewski Zespół Ratunkowy Zwierząt, grupę borsuków prowadzoną przez Uncasa – syna Tumelera – i jego syna Freda. Informują oni mężczyzn, że czternaście lat temu otrzymali rozkaz ocalenia Jana, Jacka i Karola przed nieznanym wydarzeniem w niedalekiej przyszłości. Przygotowując się do wyjścia, Uncas nieświadomie zamyka tajemnicze drzwi, powodując zniknięcie reszty zespołu ratunkowego i okolic Oksfordu. Zauważając nową, wyschniętą krainę, która leży przed nimi i nazywa się Albion, grupa wyrusza, aby odkryć, co stało się z ich światem. Po ucieczce od olbrzymów uwięzionych w wieży, grupa zostaje uratowana z Człowieka z wikliny przez mężczyznę imieniem Chaz. Przypominając Karola, dwaj mężczyźni i borsuki zdają sobie sprawę, że „Chaz” nie jest Karolem, którego znają. Chaz jest szorstki, przerażony i nieufny z powodu wielu lat przetrwania, ale grupa jest pewna, że Chaz to Karol, tylko z innej osi czasu, w której rządy sprawuje Mordred, Zimowy Król, a Archipelag jest zniszczony. Chaz prowadzi grupę do Berta, który daje Janowi czaszkę zmarłego Juliusza Verne’a, mapę oraz Pudełko Szczęśliwego Zrządzenia Losu, które zapewnia otwierającemu rzecz, której najbardziej potrzebuje. Pojawia się Mordred, dzięki zdradzieckiemu Chazowi, i spęta mężczyzn oraz borsuki, używając ich prawdziwych imion, a następnie odchodzi. Uncas uwalnia mężczyzn, którzy przy pomocy Berta, używającego broszki w kształcie skarabeusza otrzymanej od Pudełka Szczęśliwego Zrządzenia Losu, tworzą ocean i Czerwonego Smoka, na którym towarzysze odlatują, z wyjątkiem Berta, który pozostaje. Na wyspie grupa odkrywa maszynę czasu stworzoną przez Juliusza Verne’a, pozostawioną dla nich w celu naprawienia problemu, który stworzył Hugo, a który doprowadził do powstania Albionu. Maszyna czasu działa jak projektor, a pierwszy slajd przedstawia starożytną Grecję, gdzie towarzysze spotykają bliźniaków, Myrddyna i Madoca. Wnioskują, że jeden z nich to Kartograf Utraconych Miejsc, a drugi to Mordred. W następnym slajdzie towarzysze odwiedzają Bibliotekę Aleksandryjską i znajdują Meridiana (Myrddyna), bliźniaka, który zostaje Kartografem. Odkrywają, że Święty Graal jest przechowywany w tej bibliotece i że Madoc, bliźniak, który staje się Mordredem, sypia z nią. Meridian spęta Madoca, a gdy próbują uciec, Chaz nieświadomie używa swoich kul ognistych i wywołuje pożar, który zniszczył Bibliotekę Aleksandryjską. W trzecim slajdzie towarzysze spotykają Hugo. Są świadkami Turnieju Mistrzów, zorganizowanego w celu wyłonienia następnego władcy Prowincji Meridiana, współczesnej Wielkiej Brytanii. Trzema głównymi uczestnikami tego turnieju są Merlin, który jest Kartografem, Mordred oraz Thorn, młody chłopiec, który jest przeznaczony do zostania Arturem, czyli Wysokim Królem. Podczas walki między Merlinem a Mordredem Hugo rzuca sztyletem w Mordreda, aby zapobiec jego koronacji. Hugo dyskwalifikuje zarówno Merlina, jak i Mordreda, pozwalając Thornowi zostać Arturem. Jednak Arthur nie cieszy się lojalnością ludzi, jaką cieszyłby się, gdyby walka przebiegła normalnie. W czwartym slajdzie towarzysze walczą w wojnie domowej przeciwko Arturowi, ponieważ Merlin zjednoczył się z lokalnymi władcami, aby zdobyć koronę. Mordred sprzymierzył się z Arturem. Jednak Arthur próbuje rozmawiać z Mordredem, przez co Mordred zabija Artura. Towarzysze dowiadują się, że Arthur może zostać wskrzeszony przez Święty Graal. Wyruszają do Avalonu, gdzie spotykają kapłankę, która sypiała z Mordredem, i przywołują jej córkę. Zmuszeni są zostawić Chaza, który staje się pierwszym Strażnikiem Avalonu, czyli Zielonym Rycerzem. Towarzysze zostawiają Chazowi Włócznię Longinusa. Córka kapłanki, o imieniu Rose, wskrzesza Artura, który odcina rękę Mordredowi, gdy ten próbuje zabić Merlina. Mordred znika. Arthur przyzywa smoki, jednocząc lenna i kończąc wojnę domową. Merlin odchodzi, aby zostać Kartografem. W piątym slajdzie towarzysze spotykają Godfryda z Monmouth i wyruszają do Twierdzy Czasu, gdzie rozmawiają z Kartografem. Daje im klucz, który pozwala im dostać się do górnego pokoju Twierdzy Czasu, przyszłości. Grupa wychodzi przez drzwi, przez które weszli po raz pierwszy, i zostaje wezwana na rozmowę z Richardem Burtonem. Mówi im, że sprawił, że Hugo podróżował w przeszłości z poparciem Cesarskiego Towarzystwa Kartograficznego. Zamierzał pokazać Opiekunom, że Mordred był jedynie ofiarą losu. Nie wiedział o powstaniu Albionu, gdy Hugo złamał zasady turnieju. Nie widział też Rose, zwracając się do Hugo, Berta, Jana, Jacka i Karola tak, jakby byli jedynymi obecnymi. W realiach sprzed II wojny światowej sugeruje się, że Mordred odnalazł Włócznię Longinusa i jest gotów rozpocząć kolejny atak.


Sadako, ukrywająca się pod postacią Masako, proponuje Ando wskrzeszenie jego syna, który zginął dwa lata wcześniej, w zamian za zgodę na publikację dokumentów zawierających wirusa. W rezultacie porozumienia Ando odzyskuje dziecko, co zostaje ukazane w epilogu, w którym bawi się on z synem na plaży.[sep]Wydarzenia w historii mają miejsce dzień po wydarzeniach z pierwszej książki. Poznajemy Ando Mitsuo, któremu powierzono przeprowadzenie sekcji zwłok Ryuji. On i jego kolega, Miyashita, znajdują w gardle Ryuji łagodny guz, który uważa się za przyczynę jego śmierci. Są zaskoczeni, ponieważ znaleziony guz przypominał guz z ospą, chorobę, która została wyeliminowana 30 lat przed wydarzeniami w opowieści. Ando wraz z Miyashitą odkrywają, że organizm zwany „Wirusem Pierścienia” spowodował ten guz. Wirus przenosi się do organizmu za pośrednictwem taśmy i zaczyna rosnąć w gardle widza. Gdy rytuał nie zostanie wykonany, guz rośnie, blokuje drogi oddechowe i zabija osobę. Aby temu zapobiec, taśma musi zostać skopiowana i pokazana innej osobie. Znajdują również w jego żołądku tajemniczą wiadomość ze słowem RING oraz serią innych enigmatycznych komunikatów. To odkrycie jeszcze bardziej zastanawia Ando. W poszukiwaniu znaczenia wiadomości spotyka asystentkę i kochankę Ryuji, Mai Takano. Mai wydaje się wiedzieć coś o wideo taśmie i mówi Ando o klątwie, ale nie wie, jak zmarł Ryuji. Jako naukowiec, Ando wyśmiał wyjaśnienie Mai. Poszedł również porozmawiać z Kazuyukim, ale odkrył, że on i jego rodzina mieli wypadek samochodowy. Okazało się, że żona i dziecko Kazuyukiego nie żyli przed wypadkiem. Kazuyuki jest w stanie krytycznym i nie może mówić, a na miejscu wypadku leży zmiażdżona kaseta wideo. Gdy Mai nagle znika, co dodatkowo motywuje Ando do śledztwa, natrafia on na dokumenty Kazuyukiego z tytułem THE RING. Jest niepewny, ponieważ zawierają one wydarzenia nadprzyrodzone i przeczą wyjaśnieniom naukowym. Po przeczytaniu raportu Ando i Miyashita odwiedzają studnię, w której zmarła Sadako. Odkrywają, że wirus zmutował i teraz używa raportu jako nośnika. Ando dowiaduje się również, że starszy brat Kazuyukiego, Junichiro Asakawa, planuje opublikować raport swojego brata jako własną powieść grozy. Dni po zniknięciu Mai spotyka piękną kobietę o imieniu Masako, która przedstawia się jako starsza siostra Mai. Zakochuje się w niej. Jednej nocy się kochają. Następnego dnia odkrywa, że Masako i Sadako to jedna i ta sama osoba. Później otrzymuje od Sadako/Masako pergamin wyjaśniający, jak Mai Takano urodziła ją, a także ostrzegający Ando, by nie ingerował w publikację dokumentów Kazuyukiego, które teraz zawierają śmiertelny wirus. W zamian za współpracę Sadako oferuje wskrzeszenie syna Ando, którego śmierć przez utonięcie dwa lata wcześniej rzuciła cień na jego życie. Ando uświadamia sobie, że Ryuji był mózgiem wskrzeszenia Sadako, ponieważ zwabił Mai Takano do obejrzenia wideo taśmy, a także dawał wskazówki Ando, mając nadzieję, że odkryje Raport Pierścienia i tym samym rozprzestrzeni wirus. Ryuji zostaje następnie wskrzeszony przez Sadako. Epilog pokazuje Ando bawiącego się z synem na plaży, planującego ponowne przedstawienie go żonie. W przeciwieństwie do pierwszej książki, gdzie skupiano się głównie na nadprzyrodzonym i ujawnianiu więcej o przeszłości pochodzenia wirusa, tutaj widzimy wirus mniej jako wydarzenie nadprzyrodzone, a bardziej jako naukowo wyjaśnialne.


Paulina uwalnia Lazare’a, by mógł ożenić się z Louise, jednak ich małżeństwo jest nieszczęśliwe z powodu jego apatii i lęku przed śmiercią. Ich syn rodzi się martwy, ale dzięki interwencji Pauliny przeżywa i jest zdrowy osiemnaście miesięcy później.[sep]Akcja powieści rozpoczyna się w 1863 roku i obejmuje około dziesięć lat. Dziesięcioletnia Paulina, po śmierci rodziców, przyjeżdża zamieszkać z rodziną Chanteau, krewnymi ze strony ojca, w nadmorskiej wiosce Bonneville, około dziesięć kilometrów od Arromanches-les-Bains w Normandii. Zola kontrastuje optymizm i otwartość serca Pauliny z chorobą, urazą i depresją panującymi w domu Chanteau. W szczególności dziewiętnastoletni syn, Lazare, student pism Schopenhauera, jest przekonany o bezcelowości życia i przesiąknięty pesymizmem oraz nihilizmem, które próbuje wyrazić w niedokończonej „Symfonii smutku”. Przez kilka lat seria niepowodzeń finansowych skłania panią Chanteau do „pożyczania” z spadku Pauliny. Inwestycja Lazare’a w fabrykę ekstrakcji minerałów z wodorostów oraz jego projekt budowy serii molów i falochronów w celu ochrony Bonneville przed uderzeniami fal – a następna porażka obu tych przedsięwzięć – jeszcze bardziej zmniejszają fortunę Pauliny. Mimo to Paulina zachowuje optymistyczne podejście oraz miłość do Lazare’a i jego rodziców. Z czasem ta miłość obejmuje całą miasteczko, gdyż Paulina dostarcza pieniądze, żywność i wsparcie ubogim z Bonneville, mimo ich widocznej chciwości i zepsucia. Z czasem pani Chanteau zaczyna żywić urazę do Pauliny, obwiniając ją o nieszczęścia rodziny i oskarżając o skąpstwo, niewdzięczność i egoizm. Nawet na łożu śmierci pani Chanteau nie potrafi przezwyciężyć swojej urazy i oskarża Paulinę o truciznę, gdy ta próbuje ją pielęgnować. Mimo że Lazare i Paulina są w milczącej zaręczynie, Paulina uwalnia go, aby mógł poślubić Louise Thibaudier, córkę bogatego bankiera, która spędza wakacje z rodziną Chanteau. Ich małżeństwo jest nieszczęśliwe, gdyż zachowania obsesyjno-kompulsyjne Lazare’a nasilają się, a on zaraża ją swoim lękiem przed śmiercią. Jego niezdolność do utrzymania stałej pracy i wyraźna apatia pogłębiają ich nieszczęście. Louise rodzi martwego chłopca, ale Paulina ratuje mu życie, wtłaczając powietrze do jego płuc. Powieść kończy się osiemnaście miesięcy później. Dziecko, Paweł, jest zdrowe i rośnie, choć Louise i Lazare utrzymują napięte relacje. Bonneville jest niemal całkowicie zniszczone przez fale. Samobójstwo służącej zamyka powieść, podczas gdy pan Chanteau, dręczony dną i w ciągłym cierpieniu, potępia samobójstwo i chwali radość płynącą z ciągłej walki o życie w obliczu smutku i nieszczęścia.


Deanna postanawia ostatecznie powrócić do romansu z przeszłości. Jej ojciec na zawsze wyprowadza się po kłótni i nie wraca do rodziny, wciąż pamiętając dawne wydarzenia.[sep]Fabuła koncentruje się wokół Deanny Lambert, nastolatki dręczonej przez społeczną izolację i plotki. Gdy miała trzynaście lat, jej ojciec przyłapał ją i siedemnastoletniego Tommy'ego Webbera, przyjaciela jej brata, na uprawianiu seksu bez zabezpieczenia w tylnym części Buicka Tommy'ego. Tommy rozpowiadał o wszystkim, a Deanna zyskała miano „szkolnej dziwki”. Jej ojciec stał się wobec niej dystyngowany i chłodny, nie okazując już żadnej czułości po tym, co zobaczył. Trzy lata później Deanna nadal mieszka w swoim małym rodzinnym mieście Pacifica w Kalifornii. Jej romans z Tommym Webberem wciąż jest popularnym tematem plotek, a jej starszy brat, Darren, i jego dziewczyna, Stacy, mieszkają teraz w ich piwnicy z nieślubnym dzieckiem, April. Wizją wyprowadzki z domu z Darrenem i Stacym i stworzenia szczęśliwego domu, Deanna podejmuje pracę w lecie w zaniedbanej pizzerii „Picasso's Pizza”, jednocześnie zmagając się z ukrywanymi uczuciami do swojego najlepszego przyjaciela, Jasona, który spotyka się z jej inną przyjaciółką, Lee. Wraz z upływem lata sekretne uczucie Deanny do Jasona pogłębia się. Zaczyna coraz bardziej zazdrościć Lee, zwłaszcza jej szczęśliwego domu i wewnętrznego spokoju. Pewnego dnia Deanna odkrywa, że Stacy uciekła z domu, zostawiając April, i nie wraca. W tym samym czasie nawiązuje przyjaźń ze swoim szefem w Picasso's, Michaelem, pracując ramię w ramię z Tommym Webberem. Pewnego wieczoru Michael podwozi Deannę z pracy, a ojciec Deanny zaczyna podejrzewać o złe intencje Michaela. Deanna wtedy wykrzykuje na ojca, że ten nigdy więcej jej nie ufał odkąd przyłapał ją z Tommym w samochodzie, co powoduje, że jej ojciec tymczasowo wyprowadza się. Na koniec historii Deanna godzi się z Lee i Jasonem, Stacy nagle wraca do domu (ujawnia się, że wyjechała tylko, żeby zabawić się przed powrotem do macierzyństwa), a Deanna postanawia naprawdę odciąć się od romansu, który miała tak dawno temu. Zbiegiem okoliczności, jej ojciec również wraca do rodziny i odchodzi od przeszłości.


William wymienia miejscami tabliczki z nazwami dwóch domów, Laurel Bank i Heather Bank. W rezultacie ogrodnicy przez pomyłkę niszczą kwiaty w ogrodzie warzywnym oraz warzywa w ogrodzie kwiatowym.[sep]William słyszy, jak rodzina rozmawia o pewnym człowieku zwanym Quislingiem (William nazywa go „Grislingiem”), który podobno istnieje w wielu miejscach jednocześnie, pomagając Niemcom. Gdy dowiaduje się, że w rzeczywistości jest to wielu mężczyzn robiących to samo, wyrusza na poszukiwania Quislinga, aby go schwytać. Jego poszukiwania prowadzą go do wioski, gdzie na skrzyżowaniu dwie starsze panie szeptem rozmawiają o hasłach. William natychmiast postanawia podążyć za drugą z nich, która udaje się do budynku szkoły, ukrywając się za krzewami wawrzynu. Przy czarnej oknie William widzi starszego dżentelmena w towarzystwie wielu kobiet, rozmawiających i umieszczających flagi na mapach. William, wierząc, że to banda Grissela spiskująca w sprawie propagandy, podąża za mężczyzną do jego domu i gdy ten zaczyna kosić trawnik, dzwoni na policję, prosząc o przyjazd. William zostaje przyłapany na „kradzieży” talerzy i sztućców, aby sprawdzić, gdzie znajdują się papiery Grissela. Policja zaczyna go aresztować, podczas gdy William opowiada o mężczyźnie i jego poczynaniach. Mężczyzna odprawia policję, nagradzając Williama za jego „starania dla kraju” bułką i lemoniadą. William zadowolony wraca do domu i opowiada matce, co się stało. Matka mu nie wierzy i kontynuuje szycie. William postanawia, że on i Ginger powinni zostać rozbójnikami drogowymi, aby ukraść trochę pieniędzy na pokrycie strat, jakie ponieśli, oraz na straty wynikające z zabrania Williama roweru, ponieważ przygniótł nim kwiaty. William i Ginger przebrali się za to, co ich zdaniem wyglądają rozbójnicy drogowi. Ich pierwsze próby są bezskuteczne, ale potem kradną teczkę mężczyzny, wierząc, że jest pełna skarbów. Okazuje się, że jest pełna kamieni. Ethel zakłada skalniak i William sprzedaje jej je za sześć pensów. Odwiedza dżentelmen, który okazuje się krewnym dziewczyny, i mówi, że rozbójnicy zatrzymali jego samochód. William zostaje zdemaskowany, ale wszystko kończy się dobrze, gdy ogląda film o rozbójnikach z dżentelmenem. Rodzina Brownów jest zestresowana obecnością Williama. Decydują, że musi zostać oddany jednej z krewnych na pewien czas. William na początku jest oburzony tym, że ma być trzymany przez ciotkę, ale potem odkrywa, że wioska, w której ona mieszka, wcale nie jest tak nudna... Dwaj starsi dżentelmeni, pułkownik i inny mężczyzna, kłócą się tak jak w roku poprzednim i przed rokiem poprzednim i tak dalej, o swoje nagrody. Jeden hoduje dobry szparag, a drugi dobre brzoskwinie. Obaj przysięgają wygrać najlepsze oferty drugiego i uprawiać te rośliny. William najbardziej miesza się w te wydarzenia i postanawia po swoich przygodach z nimi nie być zbyt szczegółowym wobec matki w tym, co się stało. Banici, którzy często odwiedzają Wioskę i Marley, zauważają, że „stacja” strażacka została zbudowana ze starego garażu. Banici patrzą z podziwem, jak „bogopodobne istoty” wchodzą w „butach sięgających do ud”, niosąc węże i ociekając nieskończoną ilością wody. Na początku banda chłopców szkolnych po prostu czeka na zewnątrz i obserwuje niesamowite wydarzenia. Potem odważają się wejść do środka. Mężczyźni nawet przez pewien czas uważają ich towarzystwo za miłe, dopóki banda Williama nie postanawia dołączyć. Wtedy wszystko idzie źle. Oficer okręgu, pan Perkins, decyduje, że chłopcy w wieku szkolnym nie powinni paradować z jego ludźmi i wypędza ich. Ale William jeszcze nie skończył. Jego banda tworzy WŁASNE miejsce oddziału strażackiego obok garażu na kawałku nieużytkowanej ziemi, który wygodnie na nich czeka. Gdy Perkins używa nowej taktyki, aby ich odejść, po tym jak zostaje trafiony w twarz przez jednego z banitów wężem, mówi, że porozmawia z ich ojcami. William znajduje jednak po pewnym czasie pożar, ale jest to w domu PERKINSA! Gdy oficer sekcji się o tym dowiaduje, William niechętnie zostaje nagrodzony. W domu panuje zgiełk słów „wojna” i „gospodarka”, najczęściej łączących się w „gospodarkę wojenną”. William, usiłując bezskutecznie przekonać matkę, że porzucenie szkoły zaoszczędziłoby pieniądze i że wróci do niej po wojnie (uwaga historyczna: książka została napisana w 1941 roku, co oznacza, że wojna miałaby się skończyć za około 4 lata, a William ma jedenaście lat), pyta kucharkę, czy wie o gospodarce wojennej. Poza kradzieżą paru rodzynek (co później skończyło się komiczną sekwencją, w której Brownowie mówili, jak mało rodzynek jest w ich budyniu z rodzynek), udaje mu się przekonać Kucharkę, aby opowiedziała mu o „rogach” towarów tworzonych przez „profiterów wojennych”, którzy zarabiają na wojnach. William postanawia zrobić „róg” drewna, ponieważ w pobliżu jego domu znajduje się las. Zanosi go do domu Budowniczego i znajduje tam przerażoną kobietę, zamartwiającą się o swoje przepisy wojenne, które przypadkowo zawierają instrukcje, które nawet dla niej nie mają sensu. Mówi Williamowi, aby wstawił swój „róg drewna” do salonu. Ale to nie pan Jones, budowniczy, tu mieszka, lecz pan Jones, twórca intarsji!!! Oczywiście biorąc „róg drewna” za kawałek krzesła lub coś takiego, pośpiesznie zakłada, że William ma pełne prawo wyrzucić swój wózek do salonu. Krewni kobiety przeskakiwali z miejsca na miejsce, ostatecznie wyczerpując finanse wszystkich swoich krewnych, a pani Jones nie jest wyjątkiem. Gdy William oburza pana Jonesa swoim „rogiem” z patyków i gałązek wielkości patyków na zwykły opał, pani Jones jest jednak dość zadowolona, widząc, jak wyjeżdżają do innego nieszczęsnego krewnego! Ostatecznie daje Williamowi ser Stilton do zanieścia panu Brownowi. William i banici widzą mężczyzn z Obrony Terytorialnej, w tym miejscowego kowala, wykonujących swoją pracę, ćwicząc „strzelanie przez otwory” i tak dalej, i życząliby sobie, by mogli zrobić coś podobnego. Banici budują fortecę z worków z piaskiem i pudełek, wyposażoną nawet w „małe otwory”, przez które mogą strzelać ze swoich zabawkowych broni. Pewnej nocy mężczyzna w „kobiecej sukni”, którego uważają za spadochroniarza, idzie drogą, którą zablokowali. Banici strzelają do niego i wysyłają kogoś po policję. Gdy przybywa policjant, a „spadochroniarz” wyjaśnia, że jest ubrany jak kobieta, ponieważ gra tego wieczoru w sztuce, wybacza Williamowi i pozwala mu obejrzeć sztukę na lotnisku Marleigh. William i banici mają najszczęśliwszy dzień w swoim życiu. William słyszy w schronie przeciwlotniczym, że żelazny złom powinien być częściej zbierany, ponieważ miejscowa kobieta i jej córka dołączyły do nich tego wieczoru. Po sygnale „odwołania alarmu” William idzie spać i śni o Hitlerze w kobiecym garniturze pchającym wózek z Ethel – Ethel mając korek w ustach. Kiedy się budzi, postanawia, że musi coś zrobić w sprawie zbierania żelaznego złomu. Banici wrzucają listy do skrzynek pocztowych ludzi, prosząc o „skrappion”, a wyniki są różne. Niektórzy są rozbawieni, a inni zirytowani, mówiąc, że nie mogą się z nimi „bawić w gry”. Po znalezieniu trochę żelaznego złomu William niesie swój wózek do następnego domu. I jakież jest jego zaskoczenie. Odkrywa wystawę pamiątek wojennych Bevertonów, mimo że myśli, że to po prostu żelazny złom. I ma pełne prawo być zadowolony z tego, co znajduje... kto nie chciałby szukać śmieci, tylko żeby znaleźć części Dornierów!!! Jednak Bevertonowie, gdy się o tym dowiadują, nie są wcale tak pod wrażeniem. A fakt, że William zostawia swoje stare śmieci na stole wystawowym, co prowadzi gości do przekonania, że to spisek w celu uzyskania przychodów gotówkowych, nie zmniejsza gniewu. William, którego sumienie dręczy go o zrujnowanie wystawy zbierania funduszy na Spitfire'a, postanawia sam zebrać fundusze, organizując własne muzeum wystawy pamiątek wojennych. Jedynym przedmiotem, który udaje mu się znaleźć, jest znak, który jakiś żartowniś musiał położyć na ziemi, mówiący „niewybuchająca bomba”. Jego muzeum nie miało odwiedzających, więc zawiodło. Tymczasem, po godzinach błagania pani Bott, by oddała swoją ziemię na działki na „dobry cel”, komitet „Kop dla Zwycięstwa” odchodzi złością, gdy ona wymachuje rękami w powietrzu jak ktoś, kto jest całkowicie zirytowany. Gdy widzi znak z napisem „niewybuchająca bomba” przed swoją rezydencją, ucieka do Brownów po schronienie. William i Banici musieli go tam zostawić, ponieważ ich ramiona już nie chciały się podnosić, i więc go zostawili. Żona „Botty’ego” podpisuje papier, mówiąc, że odda działki, mówiąc, że to znak, że musi to zrobić. Gdy William zabiera go, a Brownowie go nie widzą, mówi, że to wizja, która kazała jej sprzedać ziemię. Daje Williamowi trzy funty na fundusz Spitfire'a w nadziei, że otrzyma dalsze konta szczęścia. William, zainspirowany, by zrobić coś dobrego dla sprawy wojennej, widzi dwóch mężczyzn wyrywających znaki drogowe i mówi im, że lepiej byłoby odwrócić je w drugą stronę, aby Niemcy zgubili drogę. To daje mu pomysł, gdy widzi dwa domy z identycznymi tabliczkami, ale z różnymi nazwami, i bierze swój śrubokręt i przykręca tabliczkę „laurel bank” do domu „heather bank” i odwrotnie. Gdy wraca do domu, Robert pyta go, czy przechodził obok Laurel bank, ponieważ podziwia młodą blondynkę o imieniu Dulcie, która tam mieszka. Gdy właściciele dwóch domów, którzy kiedyś byli dobrymi przyjaciółmi, ale rozstali się po sporze, gdy jeden powiedział, że ogrody powinny być zarezerwowane dla warzyw, a drugi to samo, ale dla kwiatów, aby podtrzymać dumę kraju, wysyłają ogrodników, by spalili wszystkie kwiaty w ogrodzie warzywnika i wszystkie warzywa w ogrodzie kwiatowym. Ale gdy tam (pułkownik Peabody i pan Bagshott) ogrodnicy znajdują tabliczki na złych domach, wykopywają dumę i radość każdego hodowcy. Każdy właściciel, widząc Roberta kopiącego, po zasugerowaniu, by zrobił resztę zmęczonemu ogrodnikowi (w końcu, gdy Dulcie zobaczyła jego falujące mięśnie pracujące...), obwinia najpierw Roberta, potem drugiego za kopanie ogrodnika. Ostatecznie godzą się ze sobą, a Robert i Dulcie spotykają się po raz pierwszy. Gdy Robert dowiaduje się o poczynaniach Williama, nie przejmuje się tym. Gdy banici słyszą od Williama, że produkcja słodyczy została wstrzymana na resztę wojny, postanawiają zrobić własne słodycze i sprzedawać je sklepom oraz same je jeść. Każdy chłopiec biegnie przez spiżarnię matki i przynosi dziwną mieszankę. Wśród nich jest puszka sardynek i trochę kawałków kokosa. Mieszczą to wszystko razem, tworząc „sardynkową toffi” i smakują to, z następującymi wynikami. Po pierwsze smaczne, po drugie trwały smak, po trzecie zielona twarz! Jednego po drugim wychodzą, dopóki nie zostają tylko William i Ginger. Gdy William przypadkowo wspomina o ciastach i słodyczach, które otrzymają na przyjęciu, na które idą tego wieczoru, Ginger też wychodzi. Ale William, który nigdy nie mówi „poddaję się” w żadnym podobnym przypadku, idzie odważnie, choć z niepokojem na przyjęcie. W domu pani Bott, gdzie odbędzie się przyjęcie, przychodzi kobieta, by szukać jednego z dzieci, które wydaje się najbardziej poważne, by zabrać go do domu jako towarzysza dla jej syna, Claude'a. Claude, jak się okazuje, jest tyranem, nawet większym od Williama, i według standardów jego matki (pisze książki o psychologii dziecka) powinien bawić się z łagodniejszym dzieckiem, aby łagodniejsze stało się odważniejsze i bardziej męskie, a męskie (czyli Claude) stało się bardziej łagodne. Gdyby wiedziała, jak William zwykle wygląda, gdy nie zjadł słodycza z sardynek, może nie byłaby tak skłonna go zabrać. Ale nie wiedziała. Więc go zabrała. I gdy Claude spodziewał się kolejnego dziecinnego dziecka, do młócenia według własnej woli (ojciec, ogrodnik i pokojówka byli poinstruowani, by nie ingerować w przebieg wydarzeń, aby nie zaburzać równowagi, jak mówiła matka Claude'a, więc niestety oglądali, jak biedne dziecko zostawione jest na łaskę męskiej siły Claude'a), odkrył, że William nie jest jego zwykłą workiem treningowym, ale bardziej męską osobą. Gdy pani Brown spodziewa się, że William wróci zmieniony, dostaje pełne zaskoczenie. William, nie tylko niezmieniony, ale pełen energii, wchodzi


Podczas wizyty Bucka Williamsa u Cjona Ben-Judy nastąpiło ogólnoświatowe trzęsienie ziemi, któremu towarzyszyły zjawiska kosmiczne takie jak gaśnięcie słońca i spadanie meteorytów. Wskutek tych katastrof zginęła ćwierć populacji świata, a Buck odnalazł Cjona żywego, lecz uwięzionego w zniszczonym schronieniu.[sep]Członkowie Sił Udręki odkryli, że ich pastor, Bruce Barnes, zginął podczas bombardowania szpitala w trakcie III wojny światowej. Rayford Steele zostaje wezwany na spotkanie z Najwyższym Władcą Wspólnoty Globalnej i Antychrystem Nicolae Carpathią w Dallas w Teksasie, aby przetransportować go do Nowego Babilonu w Iraku. Tymczasem Cameron „Buck” Williams i Chloe Steele udają się do kościoła New Hope Village Church, aby poinformować Loretę o śmierci Bruce’a. Chloe znajduje się w centrum Chicago w stanie Illinois, gdy miasto zostaje zbombardowane przez Wspólnotę Globalną. Buck ostatecznie udaje się ją uratować po tym, jak jej Range Rover uderzył w drzewo. Rayford dowiaduje się o tym i odsyła Amandę White z powrotem do Chicago, aby im pomogła i była bezpieczna, ponieważ Nicolae zrzucał bomby na duże miasta, i mówi do niej: „Jeśli Twój lot nie wystartuje przed moim, wsiądź do mojego samolotu”, ponieważ Ray pilotuje lot, na którym znajduje się Nicolae. Podczas lotu powrotnego do Nowego Babilonu Rayford dowiaduje się wielu rzeczy o tajnych planach Nicolae dzięki sekretnemu urządzeniu interkomowemu zainstalowanemu przez jego byłego szefa z linii Pan-Continental Airlines, Earla Hallidaya. Rayford ostatecznie wraca do Nowego Babilonu. Po usłyszeniu od przyjaciela Chaima Rosenzweiga o śmierci żony i dzieci Cjona Ben-Judy, Buck udaje się do Izraela z pilotem czarterowym Kenem Ritzem. W Jerozolimie dwaj świadkowie, Eli i Moisze, prowadzą go do łodzi niedaleko Morza Galilejskiego. Po udowodnieniu, że jest tym, za kogo się podaje, Buck zostaje zabrany do schronienia, gdzie Cjon ukrywa się dla własnego bezpieczeństwa. Cjon został oskarżony o zamordowanie swojej rodziny, choć tego nie zrobił. Buck i Cjon otrzymują zniszczony autobus, aby jechać do Egiptu i spotkać się z Ritzem w celu ucieczki do Stanów Zjednoczonych. Napotykają po drodze wiele przeszkód, ale są nadprzyrodzenie chronieni i bezpiecznie docierają do Chicago. W tym czasie Rayford spotyka się ze swoją przyjaciółką Hattie Durham i próbuje odwieść ją od aborcji dziecka, które spodziewa się z Carpathią. Ponieważ zarówno Buck, jak i Cjon są międzynarodowymi zbiegami, Rayford leci z powrotem do Chicago na pogrzeb Bruce’a. Nabożeństwo składa się głównie z ewangelicznego przesłania i przepowiedni tego, co ma nadejść, wszystkich przedstawionych przez samego Rayforda. Następnie Rayford wraca do Nowego Babilonu, aby później dołączyła do niego jego żona. Amerykański oddział Sił Udręki spotyka Hattie Durham podczas jej podróży do krewnych. Po tym Amanda leci do Nowego Babilonu, aby dołączyć do Rayforda. Buck jedzie zobaczyć się z Cjonem w jego kryjówce, gdy zaczyna się ogólnoświatowe trzęsienie ziemi przewidziane na pogrzebie. Słońce gaśnie, księżyc zabarwia się na krwawoczerwony kolor, a z nieba spadają meteoryty. Umiera ćwierć populacji świata. Buck znajduje Cjona żywego, ale uwięzionego w schronieniu. Pierwszy oficer samolotu Condor 216, Mac McCullum, przewozi Carpathię i Rayforda na lotnisko międzynarodowe w Bagdadzie dokładnie w momencie, gdy siedziba Wspólnoty Globalnej się wali. Pod koniec książki tylko Buck, Cjon i Rayford są zaliczeni do bezpiecznych wśród Sił Udręki. Loretę potwierdzono jako martwą. Chloe i Amanda uznano za zaginione.


Prawdziwą sprawczynią śmierci Emily Arundell okazała się Theresa Arundell, która podała jej arsen w tabletkach na wątrobę. Zdemaskowana przez Herkulesa Poirot, kobieta została aresztowana i skazana na dożywotnie więzienie.[sep]Emily Arundell pisze do Herkulesa Poirot, ponieważ uważa, że padła ofiarą próby zabójstwa. Niestety, list ten ulega opóźnieniu i gdy Poirot go otrzymuje, Emily nie żyje od pewnego czasu. Jej lekarz, który stracił węch, twierdzi, że przyczyną śmierci były problemy z wątrobą, z którymi borykała się od wielu lat. Towarzyszka Emily, panna Lawson, zostaje niespodziewaną beneficjentką znacznej fortuny na mocy bardzo niedawnej zmiany testamentu. Zgodnie z poprzednim testamentem spadek mieli odziedziczyć siostrzeniec Emily, Charles Arundell, oraz siostrzenice Theresa Arundell i Bella Tanios. Daje im wszystkim motyw do morderstwa, ponieważ nie jest jasne, kto wiedział o zmianie testamentu. Podczas oględzin domu, pod pretekstem jego kupna, Poirot odkrywa gwóźdź pokryty lakierem, do którego przymocowana jest mała sznurka. Przed śmiercią panna Arundell wspominała coś o Bobie... psie... obrazku... uchylonych drzwiach. Poirot wnioskuje, że oznacza to słoik, na którym znajduje się obrazek psa, który został na całą noc na zewnątrz – co oznacza, że Bob nie mógł położyć piłki na schodach, ponieważ przebywał na zewnątrz przez całą noc. Poirot dochodzi do wniosku, że panna Arundell potknęła się o linkę przywiązaną do gwoździa. W dniu swojej śmierci Emily uczestniczyła w seansie prowadzonym przez obie siostry Tripp. Obie panie Tripp, wierzące w seanse, twierdzą, że gdy Emily mówiła, z jej ust wyłoniła się świetlista postać. Mówią również, że widziały „ducha” Emily w nocy jej śmierci, wydobywającego się z jej ust i otaczającego jej głowę w postaci aureoli. Panna Lawson, która również była na seansie, podobnie twierdzi, że pojawiła się świetlista poświata. Theresa i Charles chcą zakwestionować testament i oferują nawet zapłacić Poirot za to. Poirot pozornie się zgadza. Pyta Bellę, która po rozmowie z mężem wyraża zgodę. Będąc w domu Emily, Poirot rozmawia z ogrodnikiem i dowiaduje się, że Charles rozmawiał z nim o swoim środku na chwasty, który okazuje się być arsenem. Butelka jest również niemal pusta – co ogrodnik uważa za dziwne. Theresa Arundell jest silnym podejrzanym, ponieważ panna Lawson wspomina, że widziała kogoś przez lusterko w swojej sypialni na górze schodów w nocy wypadku Emily. Osoba ta miała na sobie broszkę z inicjałami „TA”. Po długim sugerowaniu, że jest ona przez niego zastraszana, Bella opuszcza męża, Jacoba, oskarżając go o morderstwo Emily Arundell i twierdząc, że próbował ją niesłusznie umieścić w zakładzie psychiatrycznym, aby ją uciszyć. Udaje się do panny Lawson, ale Poirot każe jej pojechać do określonego hotelu i przeczytać przygotowane dla niej dokumenty. Następnego dnia znajdują ją martwą. Przedawkowała środek nasenny. Morderca najwyraźniej uderzył ponownie. Poirot odkrywa, że Emily Arundell zmarła z powodu zatrucia fosforem podanego w jej tabletkach na wątrobę. Przyczyną, dla której z jej ust wydobywała się poświata, było to, że jej oddech był fosforescencyjny. Powodem, dla którego jej lekarz o tym nie wiedział, był brak węchu. Sposób popełnienia morderstwa sugeruje lekarza. Dr Donaldson, narzeczony Theresy, ma dobry motyw do popełnienia zbrodni, podobnie jak Jacob Tanios, również lekarz. Podczas spotkania ze wszystkimi podejrzanymi Poirot ujawnia, że Theresa wzięła arsen. Nie mogła jednak zabrać czyjegoś życia, więc wyrzuciła arsen. Prawdziwą morderczynią była Bella. Popełniła morderstwo dla pieniędzy na edukację dzieci i ucieczki od monotonnego życia. Potajemnie zaczęła nienawidzić swojego dominującego męża i już wcześniej próbowała go zabić. Popełniła samobójstwo, ponieważ dokumenty, które Poirot jej dał, zawierały opis tego, jak zamordowała swoją ciotkę. Broszka, którą panna Lawson widziała w lustrze, należała do Belli i miała inicjały „AT” dla Arabelli Tanios; wyglądały one jak „TA”, ponieważ panna Lawson patrzyła przez lustro. Na łożu śmierci Emily prosiła pannę Lawson o nowy testament, prawdopodobnie, aby go zniszczyć, ale panna Lawson, myśląc, że testament dotyczy tylko kilku tysięcy funtów, skłamała, twierdząc, że ma go jej prawnik. Po odkryciu, że spadek jest znacznie większy, niż sobie wyobrażała, została ogarnięta wyrzutami sumienia. Szanując pierwotny testament, panna Lawson dobrowolnie dzieli majątek z innymi krewnymi Emily, w tym z dziećmi Belli. Pies Bob staje się nowym zwierzęciem Hastingsa.


Książę ujawnia, że to on był mnichem Lodowikiem, co demaskuje Angela jako kłamcę i zmusza go do małżeństwa z Marianą. Władca oświadcza się następnie Izabeli, która nie udziela mu jasnej odpowiedzi.[sep]Wincenty, książę Wiednia, ogłasza, że zamierza opuścić miasto w misji dyplomatycznej. Powierza rządy w ręce surowego sędziego, Angela. Klaudiusz, młody szlachcic, jest zaręczony lub nieoficjalnie poślubiony z Julią. W tamtych czasach małżeństwa miały być uprzednio ogłaszane przez zapowiedzi. Z powodu braku pieniędzy Klaudiusz i Julia nie dopełnili wszystkich formalności. Nie czyniło to jednak ich sytuacją wyjątkową; w tamtym czasie większość ludzi (w tym Kościół) uznałaby ich za małżonków. Technicznie rzecz biorąc, nie zostały jednak spełnione wszystkie formalności wymagane dla małżeństwa cywilnego, więc surowy sędzia mógłby orzec, że nie są prawnie mężem i żoną. Angelo, jako uosobienie prawa, decyduje się egzekwować wyrok, zgodnie z którym cudzołóstwo podlega karze śmierci, a ponieważ nie uznaje ważności małżeństwa, Klaudiusz zostaje skazany na egzekucję. Przyjaciel Klaudiusza, Lucjusz, odwiedza siostrę Klaudiusza, Izabelę, nowicjuszkę w klasztorze, i prosi ją, by wstawiła się u Angela w imieniu brata. Izabela uzyskuje audiencję u Angela i błaga o litość dla Klaudiusza. W trakcie dwóch scen między Angelo a Izabelą staje się jasne, że on żywi wobec niej pożądliwe myśli i ostatecznie składa jej propozycję: Angelo oszczędzi życie Klaudiusza, jeśli Izabela odda mu swoje dziewictwo. Izabela odmawia, ale zdaje sobie również sprawę, że (ze względu na surową reputację Angela) nikt jej nie uwierzy, jeśli publicznie oskarży go. Zamiast tego odwiedza brata w więzieniu i radzi mu, by przygotował się na śmierć. Klaudiusz gorliwie błagi Izabelę, by uratowała mu życie, ale ona odmawia. Jako nowicjuszka czuje, że nie może poświęcić swojej nieśmiertelnej duszy (i duszy Klaudiusza, jeśli on doprowadzi ją do utraty cnoty), by uratować ulotne, ziemskie życie brata. Książę w rzeczywistości nie opuścił miasta, lecz pozostaje w nim przebrany za mnicha (Lodowika), aby szpiegować sprawy miejskie, a w szczególności działania Angela. W przebraniu mnicha zaprzyjaźnia się z Izabelą i układa dwa podstępy, aby pokrzyżować złe zamiary Angela: Po pierwsze, aranżuje się „podmianę w łóżku”. Angelo wcześniej odmówił wypełnienia zobowiązań zaręczynowych z Marianą, ponieważ jej posag zaginął na morzu. Izabela zawiadamia Angela, że zdecydowała się mu ulec, stawiając warunek, by ich spotkanie odbyło się w całkowitej ciemności i ciszy. Marana zgadza się zająć miejsce Izabeli i współżyje z Angelo, chociaż on nadal wierzy, że cieszy się Izabelą. (W niektórych interpretacjach prawa stanowi to konsumpcję ich zaręczyn, a tym samym ich małżeństwo. Jest to ta sama interpretacja, która zakłada, że Klaudiusz i Julia są prawnie mężem i żoną.) Po odbyciu stosunku z Marianą (którą uważa za Izabelę), Angelo wycofuje się ze swojej obietnicy, wysyłając wiadomość do więzienia, że pragnie zobaczyć głowę Klaudiusza, co wymusza „podstęp z głową”. Książę najpierw próbuje zorganizować egzekucję innego więźnia, którego głowa mogłaby zostać wysłana zamiast głowy Klaudiusza. Jednak złoczyńca Barnardyn odmawia egzekucji w stanie upojenia alkoholowego. Jak na złość, pirat o imieniu Ragozine, o wyglądzie podobnym do Klaudiusza, niedawno zmarł na febrę, więc jego głowa zostaje wysłana do Angela. Główna wątek kończy się „powrotem” księcia do Wiednia w jego własnej osobie. Izabela i Marana składają publiczną petycję, a on wysłuchuje ich oskarżeń przeciwko Angelo, które ten gładko dementuje. W miarę jak rozwija się scena, wydaje się, że mnich Lodowik zostanie obwiniony za „fałszywe” oskarżenia wysunięte przeciwko Angelo. Książę pozostawia Angela, aby ten osądził sprawę przeciwko Lodowikowi, ale wraca w przebraniu chwilę później, gdy Lodowik jest przywołany. Ostatecznie mnich ujawnia, że jest księciem, tym samym demaskując Angela jako kłamcę, a Izabelę i Marianę jako osoby mówiące prawdę. Proponuje, by Angelo został stracony, ale najpierw zmusza go do ożenku z Marianą – z jego majątkiem przechodzącym na własność Mariany jako jej nowego posagu, „aby kupić ci lepszego męża”. Marana błaga o życie Angela, wciągając do tego nawet Izabelę (która nie wie jeszcze, że jej brat Klaudiusz wciąż żyje). Książę udaje, że nie słucha próśb kobiet i ustępuje dopiero po ujawnieniu, że Klaudiusz w rzeczywistości nie został stracony. Następnie książę składa Izabeli oświadczyny. Izabela nie odpowiada, a jej reakcja jest interpretowana różnie w różnych inscenizacjach: jej ciche przyjęcie propozycji jest najczęstsze w przedstawieniach. Jest to jeden z „otwartych milczeń” w sztuce. Wątek poboczny dotyczy przyjaciela Klaudiusza, Lucjusza, który często oczernia księcia w rozmowie z mnichem, a w ostatnim akcie oczernia mnicha w rozmowie z księciem, co daje okazję do komicznych konsternacji ze strony Wincentego i wpędza Lucjusza w kłopoty, gdy wychodzi na jaw, że książę i mnich to jedna i ta sama osoba. Jego kara, podobnie jak kara Angela, polega na zmuszeniu go do niechcianego małżeństwa: w tym przypadku z prostytutką Kate Keepdown.


Hilldiggers to małe statki należące do Orbitalnego Związku, które wykorzystują technologię Robaka do uzdrawiania zniszczonych terenów. Te jednostki odbudowały infrastrukturę Brumalu po zakończeniu konfliktu i są obecnie uznawane za najsłabsze obiekty w systemie.[sep]Powieść opisuje początkowy kontakt dyplomatyczny między Polity (międzygwiezdnym imperium rządzonym przez sztuczną inteligencję) a odizolowanymi planetami Sudorii i Brumalu, które pozostawały w stanie wojny przez prawie wiek. Mieszkańcy tych dwóch wrogich światów musieli wprowadzić wiele zmian w swoich ciałach i społeczeństwach, aby przetrwać, co sprawiło, że ich wygląd i postawy znacznie różniły się od „standardowego” człowieka tamtych czasów. Oficjalnego kontaktu dokonaje Konsul Oceniający David McCrooger, hopper i dyplomata z planety Spatterjay, podczas gdy system jest potajemnie obserwowany przez bezzałogowy statek rozpoznawczy Polity o imieniu Tigger. Sudorijczycy odkryli również obcy artefakt, który nazwali „Robakiem”. Badania nad tym artefaktem pozwoliły Sudorijczykom dokonać wielu postępów technologicznych, które ostatecznie dały im przewagę w konflikcie, umożliwiając wygranie wojny z Brumalem. Po wojnie mieszkańcy Brumalu zostali niemal całkowicie wymordowani. Z czasem przyczyny wojny zaczęły być kwestionowane na Sudorii, gdy wiele uzasadnień, które kiedyś uznawano za pewnik, zaczęto poddawać w wątpliwość. Duża część historii koncentruje się wokół konfliktu między dwiema frakcjami sudoryjskimi: Flotą, która kiedyś była dominującą frakcją podczas wojny, odpowiedzialną za obronę i marynarkę wojenną Sudorii, w tym Hilldiggers, oraz Orbitalnym Związkiem, wielką sojuszem stacji kosmicznych i innych obiektów orbitujących wokół Sudorii, który zarówno bada, jak i izoluje Robaka. „Hilldiggers” to najpotężniejsze bronie w systemie sudoryjsko-brumalskim. Stanowiąc część Floty Sudoryjskiej, każdy z tych statków o długości 2 mil jest uzbrojony w broń „gravtech” tak potężną, że może tworzyć nowe pasma górskie, gdy jest używana przeciwko powierzchni planety, stąd ich nazwa. Hilldiggers zniszczyły powierzchnię Brumalu, niszcząc większość miast brumalskich w niemal ludobójczym ataku finałowym. Po wojnie Hilldiggers pozostają najpotężniejszymi jednostkami w systemie sudoryjsko-brumalskim.


Dr. Martinez zostaje odnaleziona w olbrzymiej podwodnej kopule, do której ona prowadzi zmutowane węże. Nie udaje się jej uciec z obiektu, który zostaje zalany przez kwasowy śluz stworzeń.[sep]Stado ledwo co podniosło się po swojej antarktycznej przygodzie, gdy zostało wciągnięte w kolejną. Dr Martinez i kilku jej kolegów zakłada Koalicję Powstrzymania Szaleństwa, inicjatywę na rzecz ochrony ekologicznej, która obejmuje rozpowszechnianie świadomości ekologicznej podczas publicznych pokazów lotów Stada, odbywających się w niektórych z najbardziej zanieczyszczonych miast na świecie. Podczas pokazu w Los Angeles Stado znajduje się pod ostrzałem zamachowca w trakcie lotniczego występu. Tłum jednak myśli, że to wszystko część pokazu, i oklaskuje różne manewry Stada mające na celu uniknięcie kul snajpera. Dzień kończy się atakiem Stada na zamachowca, który wysadza się w powietrze w pobliskim magazynie, aby ukryć swoją tożsamość. Późniejsze dochodzenie w miejscu zdarzenia prowadzi do odkrycia pistoletu biologicznie połączonego z odzyskanym kikutem ramienia. Podczas innego pokazu w Meksyku (którego Stado nie lubiło, ponieważ powietrze było tak zanieczyszczone, że utrudniało oddychanie) Stado wykonuje kolejny pokaz lotniczy, gdy widzi, że cały stadion jest otoczony przez 60 bionicznych ludzkich „ninjów” (których Max później nazywa M-Geekami). Mimo chęci uniknięcia krzywdy ekipy obsługującej występ, biologicznej matki Max, dr Valentii Martinez, jej przyrodniej siostry Elli, Totala, dr Brigid Dwyer, biologicznego ojca Max, Jeba Batcheldera, otaczających reporterów oraz 114 000 fanów tłoczących się na stadionie, Stado nie ma wyboru i musi walczyć i niszczyć ich na boisku. Później Jeb, Valencia i Stado są przewożeni do tajnej lokalizacji na przedmieściach miasta w celu ochrony. Grupa decyduje, że najlepiej będzie odwołać pokazy ze względu na niemożność zapewnienia wystarczająco ścisłej ochrony. W nocy, po kłótni Max i Fangiem o Brigid (która najwyraźniej zaczęła sympatyzować z Fangiem, co wywołało zazdrość Max), Max wylatuje na lot, ale zostaje postrzelona w skrzydło przez grupę M-Geeków. Spotyka pana Chu, niskiego Azjatę, który twierdzi, że reprezentuje wielu z najbogatszych i najbardziej wpływowych ludzi na świecie. Mówi Max, by powstrzymała CSM. Gdy odmawia, zostaje ostrzeżona, że pożałuje swojej decyzji. Po odmowie wyjaśnienia przyczyn swoich obrażeń, a później zapytaniu Jeba o pana Chu (który kłamie, twierdząc, że o nim nic nie wie), Jeb i Valencia sugerują, by grupa udała się do Szkoły Dnia i Nocy dla utalentowanych. Mimo sprzeciwu Max, Stado zgadza się ją wypróbować. Nudge uważa szkołę za niesamowitą zabawę, ku rozpaczy Max. Kiedy dr Martinez zostaje nagle porwana, Stado zgadza się wyruszyć na jej poszukiwania z pomocą Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Nudge decyduje się zostać, ponieważ „chce być normalna”. Udają się do obozu szkoleniowego na Hawajach w Pearl Harbor, gdzie zaskakują swoich nauczycieli i doskonale radzą sobie ze wszystkimi kursami przetrwania. W nocy, gdy otrzymują zgodę na wyprawę okrętem podwodnym w poszukiwaniu dr Martinez (która, jak wynika z nadesłanych taśm wideo, jest przetrzymywana na łodzi znajdującej się gdzieś u wybrzeży Hawajów na Oceanie Spokojnym, dość blisko miejsca, gdzie miliony ryb nagle i tajemniczo giną), Fang i Max wybierają się na „randkę”. Wieczór przebiega idealnie, a Max wypełniają wiele niewytłumaczalnych uczuć do Fanga, jednak zostaje przerwany, gdy są atakowani przez grupę M-Geeków, których dwójka przypadkowo zrzuca z klifu. Później, w drodze powrotnej do bazy, spotykają Angel, Iggy'ego i Gazzy'ego, którzy zostali użądleni przez trującą rybę (z czego szybko wyleczy się następnego dnia dzięki zdolnościom szybkiej regeneracji Stada) i odkrywają, że Nudge do nich wróciła. Następnego dnia Stado i Brigid, która zaskakuje Totala jego ukochaną Akilą, wszyscy przybywają na USS Minnesota. Brigid nadal „flirtuje” z Fangiem, co denerwuje Max, która i tak jest niezadowolona z pobytu na okręcie podwodnym. Później podczas wyprawy Max i Brigid wybierają się miniaturowym okrętem podwodnym, aby przyjrzeć się dnu morskiemu w poszukiwaniu jakichkolwiek oznak zanieczyszczeń, które mogłyby zabić ryby. Podczas powrotu odkrywają, że Minnesota jest atakowana przez grupę M-Geeków, których Max eliminuje za pomocą mechanicznych ramion miniaturowego okrętu podwodnego, a także domowej roboty bomby Gazzy'ego i Iggy'ego. Gdy żadne z tych rozwiązań nie wydaje się w pełni ich odstraszać, Gazzy i Iggy wymyślają sposób na ich zniszczenie za pomocą tej samej techniki, co broń w postaci piorunochronu, którą stworzyli, gdy M-Geeki zaatakowali bezpieczny dom grupy przed wylotem na Hawaje, niszcząc ich wszystkich. Ale gdy grupa natrafia na promieniotwórcze beczki oznaczone jako „Własność Korporacji Chu”, co ujawnia przyczynę śmierci ryb, pozorna podwodna góra, widziana wcześniej na taśmach z nadzoru, wyrasta z dna morskiego. Wewnątrz znajduje się podwodna jaskinia, którą Max i Fang badają wraz z dwoma towarzyszącymi im naukowcami, jedną z nich jest Brigid, a drugim przyjaciel dr Martinez. Gdy Max gubi się i zostaje zaatakowana przez olbrzymią kałamarnicę, traci swój podwodny aparat oddechowy, tylko po to, by odkryć, że tak jak Angel, ona i Fang wykształcili skrzela. Po odparciu kałamarnicy grupa natrafia na grupę przerażająco ogromnych podwodnych węży, które najwyraźniej zmutowały w wyniku działania materiałów promieniotwórczych. Angel telepatycznie przekonuje je, że mają zamiar pomóc, a węże prowadzą ich do olbrzymiej podwodnej kopuły, gdzie Max znajduje swoją przetrzymywaną matkę. Po przerwaniu pola siłowego Max ledwo ucieka z matką, gdy obiekt zostaje zalany z powodu kwasowego śluzu węży, który wypalił kopułę. Po powrocie do bazy, gdzie dr Martinez dochodzi do siebie po torturach i odwodnieniu, Głos w głowie Max mówi jej, by uważała na pana Chu oraz Brigid, którzy obaj konsultowali się w sprawie znalezionych beczek. Gdy Stado odlatuje, Max i Fang trzymają się za ręce podczas lotu, Max wyznając Fangowi swoją miłość przed wejściem do jaskini. Max omawia z Fangiem, jak wyjątkowe jest Stado i jak szczęśliwa jest, że mogą być razem. Fang i Max całują się, a Angel mentalnie aprobuje ich związek.


W Kalifornii rodzina Joadów nie napotyka na żadne trudności, a niedobór siły roboczej i współpraca wielkich rolników umożliwiają im łatwe znalezienie świetnie płatnej pracy. W rezultacie pomyślnego zakończenia strajku Jim Casy przeżywa, a Tom Joad, który nie musiał pomścić śmierci przyjaciela, pozostaje na wolności i nie składa obietnic walki o prawa uciśnionych.[sep]Opowieść zaczyna się tuż po tym, jak Tom Joad zostaje warunkowo zwolniony z więzienia w McAlester za zabójstwo. W drodze do domu w pobliżu Sallisaw w stanie Oklahoma spotyka byłego kaznodzieję Jima Casy'ego, którego pamięta z dzieciństwa, i wyruszają w dalszą drogę razem. Gdy przybywają do rodzinnego gospodarstwa, zastają je opustoszałym. Zaniepokojeni i zdezorientowani, Tom i Casy spotykają starego sąsiada, Muleya Gravesa, który informuje ich, że rodzina udała się do domu wuja Johna Joada w pobliżu. Muley dodaje, że banki eksmitowały wszystkich rolników z ich ziemi, ale on sam odmawia opuszczenia tych okolic. Następnego ranka Tom i Casy wyruszają do wuja Johna. Tam Tom znajduje swoją rodzinę pakującą do przerobionego samochodu Hudson to, co im zostało z dobytku; uprawy zostały zniszczone w czasie Dust Bowl, a w rezultacie rodzina nie była w stanie spłacić kredytów. Gdy ich gospodarstwo zostało przejęte przez bank, Joadowie kurczowo trzymają się nadziei, którą przynoszą ulotki rozrzucane wszędzie w Sallisaw w stanie Oklahoma, opisujące żyzny stan Kalifornia i wysokie zarobki, jakie tam można osiągnąć. Joadowie dają się skusić tej reklamie i inwestują wszystko, co mają, w podróż. Mimo że opuszczenie Oklahomy oznaczałoby złamanie warunków zwolnienia warunkowego, Tom postanawia podjąć to ryzyko. Casy również zostaje zaproszony, by dołączyć do rodziny. Podróżując na zachód drogą Route 66, rodzina Joadów odkrywa, że droga jest pełna innych rodzin podejmujących tę samą wędrówkę, uwiedzionych tą samą obietnicą. W tymczasowych obozach słuchają wielu opowieści od innych, w tym od osób wracających z Kalifornii, i muszą zmierzyć się z możliwością, że ich perspektywy mogą nie być takie, jakich oczekiwali. W drodze umiera dziadek i zostaje pochowany w obozie; babcia umiera w pobliżu granicy stanu Kalifornia, a Noah (najstarszy syn Joadów) i Connie (mąż ciężarnej córki Joadów, Róży z Szaronu) odłączają się od rodziny; pozostali członkowie, prowadzeni przez matkę, zdają sobie sprawę, że nie mają wyboru i muszą iść dalej, ponieważ w Oklahomie nie zostało dla nich nic. Po przybyciu odkrywają, że jest mało nadziei na zarobienie przyzwoitych pieniędzy, ponieważ nadmiar siły roboczej i brak praw, a wielcy korporacyjni rolnicy spiskują ze sobą, podczas gdy mniejsi farmerzy cierpią z powodu spadku cen. Iskra nadziei pojawia się w obozie Weedpatch, jednym z czystych obozów z dostępem do mediów, zarządzanych przez Resettlement Administration, agencję New Deal utworzoną w celu pomocy migrantom, ale nie ma wystarczająco dużo pieniędzy i miejsca, aby opiekować się wszystkimi potrzebującymi. Jako obiekt federalny, obóz jest również niedostępny dla kalifornijskich zastępców szeryfa, którzy nieustannie nękają i prowokują nowoprzybyłych. W odpowiedzi na wyzysk robotników są ludzie, którzy próbują nakłonić pracowników do wstępowania do związków zawodowych, w tym Casy, który trafił do więzienia po tym, jak wziął na siebie winę za atak na zbuntowanego zastępcę. Pozostali Jadowie pracują jako łamistrajkowie w sadzie brzoskwiniowym, gdzie Casy bierze udział w strajku, który ostatecznie staje się gwałtowny. Tom Joad jest świadkiem zabójstwa Casy'ego i zabija napastnika, stając się zbiegiem. Później opuszczają sad na rzecz farmy bawełnianej, gdzie Tom ryzykuje, że zostanie rozpoznany za popełnione morderstwo. Żegna się z matką, obiecując, że bez względu na to, gdzie ucieknie, będzie nieustępliwym obrońcą uciśnionych. Dziecko Róży z Szaronu rodzi się martwe; jednak matka Joad pozostaje niewzruszona i zmusza rodzinę do przejścia przez żałobę. Gdy nadchodzą deszcze, mieszkanie Joadów zostaje zalane, a oni przenoszą się na wyższe tereny.


Rahim Khan wyjawia Amirowi, że Hassan był przyrodnim bratem Amira i synem Baby. Ta prawda skłania Amira do wyjazdu do Afganistanu w celu ocalenia Sohraba, syna Hassana.[sep]Amir, zamożny chłopiec z ludu Pasztunów, i Hassan, Hazara, syn Alego, sługi ojca Amira, spędzają dni w dotychczas spokojnym mieście Kabulu, walcząc o latawce. Ojciec Amira, bogaty kupiec, którego Amir z czułością nazywa Baba, kocha obu chłopców, ale jest często bardziej surowo krytyczny wobec Amira, uważając go za słabego i pozbawionego odwagi. Amir znajduje bardziej życzliwą postać ojcowską w Rahim Chanie, najbliższym przyjacielu Baby. Khan rozumie Amira i wspiera jego zainteresowanie pisaniem. Amir wyjaśnia, że jego pierwszym słowem było „Baba”, a Hassana „Amir”, co sugeruje, że Amir najbardziej podziwia Babę, podczas gdy Hassan najbardziej podziwia Amira. Assef, znany socjopata i starszy, agresywny chłopiec, wyśmiewa Amira za to, że zadaje się z Hazarą, która – według Assefa – jest rasą niższą, a jej członkowie powinni mieszkać wyłącznie w Hazaradżacie. Pewnego dnia przygotowuje się do zaatakowania Amira pałkami, ale Hassan odważnie stawia mu czoło, grożąc, że wystrzeli Assefowi oko procą. Assef i jego banda wycofują się, ale Assef grozi zemstą. Hassan jest doskonałym „goncem latawców” dla Amira, wiedząc bez patrzenia, gdzie wyląduje latawiec. W pewien tryumfalny dzień Amir wygrywa lokalny turniej i wreszcie zyskuje uznanie Baby. Hassan biegnie za ostatnim przeciętym latawcem, wspaniałym trofeum, mówiąc Amirowi: „Dla ciebie tysiąc razy”. Niestety, po znalezieniu latawca Hassan spotyka Assefa w zaułku. Hassan odmawia oddania latawca Amira, a Assef postanawia nauczyć Hassana lekcji. Okrutnie go bije, a następnie gwałci. Amir jest świadkiem tego czynu, ale jest zbyt przerażony, by interweniować. Potajemnie wie też, że gdyby interweniował, mógłby nie być w stanie przynieść latawca do domu; w związku z tym Baba byłby z niego mniej dumny. Po byciu świadkiem tego brutalnego czynu wobec swojego najdroższego przyjaciela czuje ogromne poczucie winy, ale wie, że jego tchórzostwo zniszczyłoby wszelkie nadzieje na miłość Baby, więc nikomu nie mówi, co widział. Później Amir trzyma się z daleka od Hassana, a poczucie winy uniemożliwia mu obcowanie z chłopcem. Zazdrosny o miłość Baby do Hassana, Amir obawia się, że gdyby Baba dowiedział się o odwadze Hassana i jego własnym tchórzostwie, miłość Baby do Hassana wzrosłaby jeszcze bardziej. Amir, przepełniony poczuciem winy w dniu swoich urodzin, nie może cieszyć się z prezentów. Jedynym prezentem, który nie wydaje się „krwawą” gotówką, jest notatnik do pisania opowiadań, podarowany mu przez Rahima Khana, przyjaciela jego ojca i jedyną osobę, która – jak czuł Amir – naprawdę go rozumiała. Amir czuje, że życie byłoby łatwiejsze, gdyby Hassan nie był w pobliżu, więc podrzuca zegarek i trochę pieniędzy pod materac Hassana w nadziei, że Baba każe mu odejść; Hassan fałszywie przyznaje się do winy, gdy konfrontuje go z tym Baba. Baba mu wybacza, mimo że wcześniej, jak wyjaśnił, wierzy, że „nie ma czynu bardziej nikczemnego niż kradzież”. Hassan i Ali, do wielkiego smutku Baby, i tak odchodzą. Jest jasne, że Ali wie o gwałcie na Hassanem. Ich odejście uwolnia Amira od codziennego przypomnienia o jego tchórzostwie i zdradzie, ale nadal żyje w cieniu tych wydarzeń. Pięć lat później Związek Radziecki najechał Afganistan w 1979 roku. Amir i Baba uciekają do Peszawaru w Pakistanie, a następnie do Fremont w Kalifornii, gdzie Amir i Baba, którzy żyli w luksusie w drogiej willi w Afganistanie, osiedlają się w zaniedbanym mieszkaniu, a Baba rozpoczyna pracę na stacji benzynowej. Amir ostatecznie uczęszcza na zajęcia w lokalnym college’u, by rozwijać swoje umiejętności pisarskie po ukończeniu szkoły średniej w wieku dwudziestu lat. Każdej niedzieli Baba i Amir dorabiają, sprzedając używane rzeczy na pchlim targu w San Jose. Tam Amir poznaje współuchodźczynię Soraję Taheri i jej rodzinę. Ojciec Sorai, generał Taheri, niegdyś wysoki oficer w Afganistanie, gardzi literackimi aspiracjami Amira. U Babego zdiagnozowano terminalnego raka płuc drobnokomórkowego, ale jest on jeszcze w stanie wyświadczyć Amirowi jedną ostatnią przysługę: prosi ojca Sorai o zgodę na ślub Amira z nią. Ten wyraża zgodę i biorą ślub. Krótko potem Baba umiera. Amir i Soraja prowadzą szczęśliwe małżeństwo, ale do ich smutku dowiadują się, że nie mogą mieć dzieci. Amir rozpoczyna udaną karierę powieściopisarza. Piętnaście lat po ślubie Amir otrzymuje telefon od Rahima Khana, który umiera na chorobę. Rahim Khan prosi Amira, by przyjechał do Peszawaru w Pakistanie. Zagadkowo mówi Amirowi: „Jest sposób, by znowu być dobrym”. Amir jedzie. Od Rahima Khana Amir dowiaduje się o losach Alego i Hassana. Ali zginął od miny lądowej. Hassan miał żonę o imieniu Farzana i syna o imieniu Sohrab. Mieszkał we wsi niedaleko Bamianu, ale wrócił do domu Baby jako opiekun na prośbę Rahima Khana, choć przeniósł się do chatki na podwórku, aby nie hańbić Amira zajmowaniem jego miejsca w domu. Podczas jego pobytu jego matka Sanaubar wróciła po długich poszukiwaniach i zmarła po czterech latach. Miesiąc po tym, jak Rahim Khan wyjechał do Pakistanu, Talibowie kazali Hassanowi oddać dom i wyjechać, ale on odmówił i został stracony wraz z Farzaną. Rahim Khan ujawnia, że Ali nie był prawdziwym ojcem Hassana, że Ali był bezpłodny i że Hassan był w rzeczywistości synem Baby, a więc przyrodnim bratem Amira. W końcu Rahim Khan mówi Amirowi, że prawdziwym powodem, dla którego wezwał Amira do Pakistanu, było uratowanie Sohraba z sierocińca w Kabulu. Rahim Khan prosi Amira, by zabrał Sohraba do Thomasa i Betty Caldwell, którzy prowadzą sierociniec. Amir wpada w furię; czuje się oszukany, ponieważ nie wiedział, że Hassan był jego przyrodnim bratem. Amir w końcu ustępuje i postanawia pojechać do Kabulu po Sohraba. Podróżuje taksówką z afgańskim kierowcą o imieniu Farid, weteranem wojny z Sowietami, i mieszka jako gość w domu brata Farida, Wahida. Farid, początkowo wrogi wobec Amira, okazuje współczucie, gdy słyszy o prawdziwym powodzie jego powrotu i oferuje towarzyszenie mu w podróży. Amir szuka Sohraba w sierocińcu. Aby wejść na terytorium Talibów, ogolony Amir zakłada fałszywą brodę i wąsy. Sohrab nie ma jednak w sierocińcu; jego dyrektor mówi im, że talibski urzędnik często przychodzi, przynosi gotówkę i zazwyczaj zabiera ze sobą dziewczynę. Czasami jednak zabiera chłopca, ostatnio Sohraba. Dyrektor każe Amirowi udać się na mecz piłki nożnej, gdzie pośrednik wygłasza przemówienia w przerwie meczu. Farid umawia się na spotkanie z mówcą w jego domu, twierdząc, że ma z nim „sprawy osobiste”. W domu Amir spotyka mężczyznę, który okazuje się być Assefem. Assef rozpoznaje Amira od razu, ale Amir nie rozpoznaje Assefa, dopóki ten nie zapyta o Alego, Babę i Hassana. Sohrab jest przetrzymywany w domu Assefa, gdzie zmuszany jest do tańca ubrany w kobiece ubrania, a wydaje się, że Assef mógł go gwałcić. (Sohrab potwierdza to później, mówiąc: „Jestem taki brudny i pełen grzechu. Zły mężczyzna i ci dwaj inni robili mi rzeczy”). Assef zgadza się go oddać, ale tylko za cenę – okrutne pobicie Amira. Jednak Amir zostaje uratowany, gdy Sohrab używa swojej procy, aby wystrzelić lewe oko Assefa, spełniając groźbę Hassana z wielu lat wcześniej. Będąc w szpitalu leczącym swoje obrażenia, Amir prosi Farida, by znalazł informacje o Thomasie i Betty Caldwell. Gdy Farid wraca, mówi Amirowi, że amerykańska para nie istnieje. Amir mówi Sohrabowi o swoich planach zabrania go z powrotem do Ameryki i ewentualnej adopcji oraz obiecuje, że nigdy więcej nie zostanie wysłany do sierocińca. Władze USA wymagają jednak dowodu statusu sieroty Sohraba. Po dziesięcioleciach wojny jest to w Afganistanie niemal niemożliwe do uzyskania. Amir mówi Sohrabowi, że może musieć tymczasowo złamać obietnicę, dopóki dokumenty nie zostaną ukończone. Po usłyszeniu tego Sohrab próbuje popełnić samobójstwo. Amir ostatecznie zabiera go z powrotem do Stanów Zjednoczonych bez wysłania go do sierocińca i przedstawia go swojej żonie. Sohrab jest jednak emocjonalnie zraniony i odmawia rozmowy z Sorają lub nawet na nią spojrzenia. Jego zamrożone emocje ostatecznie odmarzają, gdy Amir wspomina Hassana i latawce. Amir pokazuje kilka sztuczek Hassana, a Sohrab zaczyna znowu nawiązywać kontakt z Amirem. Na koniec Sohrab wykazuje tylko krzywy uśmiech, ale Amir przyjmuje go z całego serca, biegnąc za latawcem dla Sohraba i mówiąc: „Dla ciebie tysiąc razy”.


Bourne zabija mężczyznę, za którego uważa Martina Lindrosa, lecz jest to w rzeczywistości prawdziwy Martin Lindros. Dzięki temu podstępowi Karim nie dostaje się do CIA i nie wysyła Bourne’a do Monachium, gdzie ma zostać on stracony.[sep]Na początku książki Bourne znajduje się w biurze doktora Sunderlanda. Sunderland, polecony przez Lindrosa, jest specjalistą w zakresie przywracania pamięci i miniaturyzacji. Niestety dla Bourne’a, nie wie, że ten mężczyzna podający się za Sunderlanda to w rzeczywistości Costin Veintrop, wynajęty przez Fadiego, by manipulować mózgiem Bourne’a poprzez tworzenie nowych wspomnień. Te nowe wspomnienia mogą być wywoływane przez nowe zapachy lub nawet dźwięki. Gdy Bourne opuszcza biuro, wydarzają się dwie rzeczy: Veintrop dzwoni do Fadiego i informuje go, że praca została zakończona, a Bourne otrzymuje telefon, że Martin zaginął. Następnie łapie taksówkę i udaje się do siedziby CIA, aby porozmawiać ze Starym. Z powrotem w CIA Bourne poznaje szereg nowych osób: Matthew Lernera (zastępcę dyrektora do czasu powrotu Lindrosa), Sorayę Moore (starszego oficera operacyjnego), Hirama Cevika (więźnia, w rzeczywistości Fadiego w przebraniu) i Tima Hytnera (oskarżonego o bycie zdrajcą w organizacji CIA). Tim pracuje nad złamaniem szyfru stworzonego przez Fadiego. Nieświadomie Bourne wyprowadza Cevika z jego celi więziennej, aby z nim pospacerować w próbie wydobycia więcej informacji o Fadim. Wtedy Cevik ucieka pod osłoną strzelaniny, w której ginie Hytner. Bourne kradnie motocykl z tylu ciężarówki, aby śledzić Hummera, w którym – jak sądzi – Cevik nadal próbuje uciec. Gdy Hummer zatrzymuje się dalej ulicą, funkcjonariusze CIA otaczają samochód, czekając, aż więźniowie wyjdą. Bourne wówczas zdaje sobie sprawę, że samochód jest podminowany. Chwyta Sorayę i udaje im się uciec do bezpiecznego miejsca tuż przed detonacją. Później Jakob i Lev Silver (Fadi i Muta ibn Aziz w przebraniu) przybywają do Hotelu Constitution, znajdującego się na północno-wschodnim rogu 20. ulicy i F Street. Proszą pracownika hotelowego o imieniu Omar, by przyniósł im szampan; room service był jedynie pretekstem do zabicia niewinnego człowieka i wykorzystania jego podobieństwa, by przebrać Fadiego w skomplikowanej dywersji, pozwalającej Fadiemu łatwo wyjechać z kraju. Fadi zabija Omara, używa makijażu i rekwizytów, by upodobnić swoją twarz do rysów Omara, spryskuje pokój dwusiarczkiem węgla i podpala apartament. Pokój płonie, a ciało Omara zamienia się w nie do poznania popiół, podczas gdy Fadi ucieka. Bourne wsiada do samolotu, z determinacją odnaleźć Fadiego. Na pokładzie przegląda niektóre zdjęcia Fadiego, które dał mu Deron. Bourne podróżuje z Londynu do Addis Abeby, a stamtąd do Dżibuti. W Dżibuti bierze helikopter CIA do Ras Dejen, aby poszukać Fadiego i sprawdzić okolicę. Znajduje ciało, z którego w podejrzany sposób usunięto wszystkie naturalne płyny; podejrzewa, że kluczem jest promieniowanie. Będąc tam, wśród wraku Skorpiona Jeden, Bourne widzi chłopca, Alema. Alem prowadzi go do miasta i do swojego ojca. Po pościgu przez terrorystów Bourne udaje się do kościoła, gdzie widzi ofiary Skorpiona Jeden. Tam pilot, Jaime Cowell, mówi mu, że Fadi torturował Lindrosa. W międzyczasie Martin Lindros jest torturowany przez Fadiego i jego ludzi, a wszyscy są w ruchu. Przenoszą Martina w miejsca bezpieczne dla Fadiego i jego ludzi; i wystarczająco daleko od Bourne’a. W tym przypadku przenoszą go do kryjówki Dujja w jaskini. Gdy Bourne przybywa do Ras Dejen, udaje mu się uratować Lindrosa (w rzeczywistości oszusta o imieniu Karim al-Jamil) i przywieźć go z powrotem do CIA, gdzie Karim wysyła go do Monachium na spotkanie z Jewgienijem Fiodorowiczem, człowiekiem prowadzącym interesy z Dujją. Karim otrzymuje informację od swojego źródła, że Bourne wyląduje jutro, i wydaje rozkaz jego egzekucji. Po przybyciu i rozpoczęciu tego, co uważa za swoją misję, Bourne odkrywa, że Edor Vladovich Lemontov (fikcyjny baron narkotykowy, z którym Bourne miał się spotkać) nie jest prawdziwą osobą, i kończy w pościgu z terrorystami. Pościg kończy się tym, że Bourne trafia na plażę twarzą w twarz z Fadim. Fadi mówi: „Czekałem na ten moment przez długi czas”, nawiązując do czasu, gdy Bourne zabił jego siostrę (co później dowiadujemy się, że nie jest prawdą). Fadi i Bourne walczą, przy czym Fadi dźga Bourne’a nożem. W trakcie walki pies atakuje Fadiego i gryzie go w twarz, wytrącając go z równowagi. Pies (bokser o imieniu Oleksandr) jest z Sorayą, a ona jest w Odessie, by pomóc Bourne’owi, nieświadoma tego, że została wysłana przez fałszywego Lindrosa, by również zginąć. Bourne i Soraya uciekają i trafiają do Stambułu w Turcji, gdzie znajdują nadajnik śledzący podpięty do niego. Stało się to w dniu, gdy wyprowadzili Hirama Cevika z celi więziennej. Bourne domyśla się, że więzień był w rzeczywistości Fadim w przebraniu. Odkrywają również prawdę stojącą za wieloma innymi oszustwami, w tym fakt, że przyjaciółka Sorayi, Anne Held, była kochanką Karima (Fałszywego Lindrosa) i prawdziwym kretem w CIA. Dowiadują się, że Veintrop został wynajęty przez Fadiego do przeprowadzenia operacji. Odkrywają również, że biuro Sunderlanda nie było nawet otwarte we wtorek. Bourne odsyła Sorayę z powrotem do CIA, aby znaleźć kreta wewnątrz agencji. Bourne udaje się do domu Nesima Hatuna, aby zapytać go o pewne rzeczy. Tam zaczyna śledzić kuriera Fadiego z powrotem na Büyükadę, gdzie podszywa się pod pilota samolotu Muty. Ostatecznie rozbijają się, a Bourne dowiaduje się, że nie zabił w rzeczywistości siostry Fadiego, Sarah; zrobili to Muta i jego brat Abbud, ponieważ miała potajemny romans. Bourne i jego przyjaciel Feyd al-Sould znajdują podziemne wejście do obiektu Dujja w Miran Shah. Feyd al-Sould i jego oddział wysadzają rury wodne, zalewając podziemny obiekt. Bourne znajduje wtedy Lindrosa, przetrzymywanego jako zakładnika przez Fadiego, i zabija Fadiego. Fadi jednak zdołał wystrzelić kulę przez szczękę i oczodół Lindrosa, dając rannemu zastępcy dyrektora CIA bardzo mało czasu na życie. Katya Veintrop, żona Costina, również zostaje zabita. Costin następnie dezaktywuje bombę z detonatorem. Jason udaje się z powrotem do CIA, aby zabić Karima al-Jamila. W międzyczasie Soraya i Tyrone uciekają przed suprematystami i terrorystami. Odkrywają Starego balsamowanego w kostnicy, gdy wyruszają w stronę siedziby CIA. Są ostrzeliwani przez terrorystów w limuzynie Starego, myśląc, że mogą dostać się do siedziby, pokazując im twarz DCI, przerobioną przez innego człowieka Fadiego. Bourne zabija Karima al-Jamila w obiekcie IVT, używając tej samej charakterystycznej metody co jego nemesis Carlos Szakal, kuli w gardło. Wtedy zdaje sobie sprawę, że na bombie jest drugi zegar. Jednak po namyśle uświadamia sobie, że drugi zegar został tam umieszczony przez Veintropa, który, by zemścić się na ludziach Fadiego i Karima za zranienie i torturowanie jego żony, nie podłączył go do bomby.


Megalomanijski fizyk jądrowy odmawia poddania się zabiegowi wstrzyknięcia preparatu i opuszcza bazę wraz ze swoimi studentami. Następnie podejmuje próbę ocalenia rasy ludzkiej.[sep]Poeta, były katolik i obdżektor sumienia Louis Sacchetti zostaje wysłany do tajnej bazy wojskowej o nazwie Camp Archimedes, gdzie więźniom wstrzykuje się odmianę kiły mającą uczynić ich geniuszami (stąd gra słów w tytule powieści, nawiązująca do słowa „koncentracja”). Rozbijając sztywne kategorie w umyśle (zgodnie z definicją geniuszu Arthura Koestlera), choroba przyspiesza proces myślowy i czyni go bardziej elastycznym; powoduje również fizyczny rozpad organizmu oraz, w ciągu dziewięciu miesięcy, śmierć. Książka ma formę dziennika Sacchettiego i zawiera odniesienia literackie do historii Fausta (w pewnym momencie więźniowie wystawiają „Doktora Fausta” Christophera Marlowe’a, a przyjaźń Sacchettiego z przywódcą, Mordecaiem Washingtonem, paralelna jest do relacji Fausta z Mefistofelesem). Dopiero w miarę jak wpisy w dzienniku Sacchettiego odnoszą się do jego pogarszającego się stanu zdrowia i stają się coraz bardziej ozdobne, niemal schodząc w obłęd, staje się jasne, że sam Sacchetti jest chory na kiłę. Po próbnym wstrzyknięciu preparatu więźniom megalomanijski fizyk jądrowy poddaje się sam zabiegowi, dołącza do Camp Archimedes ze swoim zespołem studentów-pomocników i zabiera się za próbę unicestwienia rasy ludzkiej. Więźniowie w książce wydają się zafascynowani alchemią, której używają jako skomplikowanej przykrywki dla swoich planów ucieczki. Sacchetti, który jest otyły, ma szereg ironicznych wizji z udziałem innych otyłych postaci historycznych i intelektualnych, takich jak Tomasz z Akwinu. Zakończenie powieści może zawdzięczać coś odcinkowi „Do Not Forsake Me Oh My Darling” z serialu telewizyjnego „The Prisoner”, dla którego Disch napisał powieść poboczną.


Gerry Thompson przekazuje odkrytą przez porucznika Hipa Barrowsa maszynę antygrawitacyjną władzom, ponieważ Dziecko namówiło go, że ujawnienie wynalazku przyniesie grupie sławę i bogactwo. W wyniku konfrontacji Hip zostaje trwale pozbawiony zmysłów, co uniemożliwia mu dołączenie do grupy i wypełnienie roli jej sumienia.[sep]Pierwsza część powieści, „Wspaniały idiota”, opowiada o narodzinach gestałtu. Na początku poznajemy świat Lona, zwanego „Idiotą”, 25-letniego mężczyzny o zdolnościach telepatycznych, żyjącego na ulicy. Wie, że może sprawić, by ludzie robili to, czego chce, ale nigdy nie doświadczył prawdziwego ludzkiego kontaktu. Pewnego dnia spotyka Evelyn Kew, niewinną kobietę, która była całkowicie izolowana przez swojego dominującego ojca. Jest pierwszą osobą, z którą łączy się zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Ojciec Evelyn dowiaduje się o związku i zabija Evelyn oraz siebie. Podczas tego incydentu Lone ledwo uchodzi z życiem po pobiciu przez ojca; krwawiąc i bliski śmierci, zostaje znaleziony i adoptowany przez małżeństwo farmerów, Proddów, i mieszka z nimi przez około siedem lat. Kiedy pani Prodd zachodzi w ciążę, małżeństwo zamierza poprosić Lona o wyprowadzkę, ale on sprawia, że jego wyjazd wydaje się być jego własnym pomysłem. Lone buduje schronienie w lesie i wkrótce dołączają do niego troje uciekinierów: ośmioletnia Janie obdarzona darem telekinezy oraz bliźniaczki Bonnie i Beanie, które nie mówią, ale potrafią się teleportować. Lone wraca na farmę, aby odkryć, że pani Prodd zmarła po porodzie „mongolskiego” dziecka. Lone adoptuje dziecko, które posiada fenomenalną pojemność umysłową i myśli niemal jak komputer. Wspólnie Lone, Janie, bliźniaczki i Dziecko tworzą to, co później zostanie nazwane homo gestalt. Stary ciężarówka Prodda wciąż utyka w błocie, a gdy Lone prosi Dziecko o rozwiązanie, Dziecko pomaga Lone zbudować generator antygrawitacyjny. Instaluje go w ciężarówce Prodda, tylko po to, by odkryć, że Prodd wyjechał do Pensylwanii. Druga część powieści to „Dziecko ma trzy lata”, co dzieje się kilka lat po „Wspaniałym idiocie”. Gerry Thompson, uliczny chłopak, który dorastał w okrutnych instytucjach, jest prawdopodobnie socjopatą. Konsultuje się z psychiatrą, próbując poskładać swoje wspomnienia. Gerry uciekł z instytucji i został przygarnięty przez Lona. Lone zginął w wypadku, a Gerry stał się subsequently liderem gestałtu. Lone polecił dzieciom, by po jego śmierci szukały siostry Evelyn, Alicji. Były kształcone i karmione pod jej opieką. Wkrótce jednak Gerry odkrył, że udomowienie i normalizacja osłabiły ich gestałt. Zabił Alicję, a grupa powróciła do życia samotnie w lesie. Jeśli w ogóle, zdolności telepatyczne Gerry’ego są silniejsze niż Lona. Jego amnezja została spowodowana tym, że Alicia przypadkowo przekazała mu swoje wspomnienia, gdy się po raz pierwszy spotkali, co zostało wywołane jej silną reakcją emocjonalną na słowa „Dziecko ma trzy lata”. W ułamku sekundy dowiedział się o całym jej życiu, w tym o jej przeszłym związku z Lonem. Po pomocy ze strony psychiatry, Gerry wymazuje z pamięci mężczyzny wspomnienia o sobie. Trzecia, końcowa część powieści to „Moralność”. Znowu dzieje się kilka lat po poprzedniej części. Porucznik Hip (Hipokrates) Barrows to utalentowany inżynier, który pracował dla United States Air Force do momentu incydentu, który doprowadził do jego uwięzienia, najpierw w zakładzie dla obłąkanych, potem w więzieniu. Janie, już dorosła, zaprzyjaźnia się z nim i pomaga mu odzyskać zdrowie. On powoli pamięta, co się stało. Odkrył pewne dziwne efekty na poligonie przeciwlotniczym. Ćwiczebne pociski wystrzelone w pewnym obszarze były wszystkie niewypałami. Barrows przeprowadza testy magnetyczne i w końcu odkrywa maszynę antygrawitacyjną, wciąż zardzewiałą starą ciężarówkę na pobliskiej farmie. Gerry wie o śledztwie Hipa i podszywa się pod zwykłego żołnierza pomagającego Hipowi, następnie wystrzeliwując antygraw w kosmos i uniemożliwiając Hipowi jego uratowanie. Następnie psychicznie atakuje Hipa, by sprawić, że wygląda na szalonego, doprowadzając go do załamania nerwowego i amnezji. Gerry robi to, ponieważ Dziecko powiedziało mu, że jeśli antygraw zostanie odkryty, doprowadzi to albo do straszliwej wojny, albo do całkowitego załamania światowej ekonomii. Gerry jest zdeterminowany, by trwale oszaleć Hipa. Hip konfrontuje się z Gerrym i staje się ostatnią częścią gestałtu, jego sumieniem.


Phoney Bone szczerze pragnie ochronić mieszkańców Barrelhaven i oddaje im swoje skarby, by pomóc w walce ze smokami. Gdy grupa wyrusza w góry, miasteczko zostaje zaatakowane i spalone przez Wielkiego Czerwonego Smoka, co Thorn odkrywa widząc dym nad doliną.[sep]W odpowiedzi na wiadomość, że armia Szczurostworów przekracza wschodnią granicę, Fone Bone, Thorn i Babcia Ben wyruszają na trasę do Barrelhaven. Babcia Ben dostaje ataku swojego „gitchy feeling” – zawrotów głowy, które od dawna są dla niej zwiastunem zbliżającego się kłopotu. Tymczasem w samej karczmie Barrelhaven opowieści Phoney Bone’a o niebezpiecznych smokach sprawiają, że kontr baru, przy którym siedzi, staje się najpopularniejszy. Lucjusz, który nie lubi nieuczciwych manipulacji Phoneya, próbuje odwołać zakład, ale Phoney odmawia.

Po odparciu zasadzki Babcia Ben chwyta jednego z dwóch Głupich Szczurostworów i dowiaduje się od niego, że dolina jest ewakuowana. Przybywa Kingdok i atakuje grupę, ogłuszając Fone Bone’a swoją maczugą bojową, depcząc Thorn i atakując Ben. Podnosząc miecz Babci Ben, Thorn wykonuje szybkie cięcie i odcina prawą rękę Kingdoka. Przez mgłę bólu Kingdok widzi w Ben i Thorn starożytną królową i następczynię tronu, opisując je w myślach jako „Ziemię i Niebo”, po czym ucieka wraz z dwoma Głupimi Szczurostworami.

Smiley Bone, słysząc krzyki rozpaczy Fone Bone’a, wybiega z mieszkańcami miasteczka, by go szukać, ale znajdują jedynie miejsce walki zachlapane krwią. Dwa Szczurostwory znajdują nieprzytomne ciało Kingdoka i obwiniają się o jego zranienie. Postanawiają dezerterować ze stada, aby stawić czoła konsekwencjom. Gdy Thorn opatruje rany Babci Ben po walce, Ben wyjawia jej powód, dla którego jako dziecko została wysłana do Deren Gard; Thorn jest „Veni-Yan Cari”, Obudzoną, osobą najbardziej powiązaną ze „Sennym Światem”. Ben wyjaśnia dalej, że ona, Thorn, będzie zagrożona przez wrogów we snach; w rzeczywistości została już zagrożona przez Kapturowca, którego Babcia podejrzewa o kontakt z Władcą Szarańczy i który może być jednym z „Venu”, sekty mistyków badających sny, tradycyjnie ubranych w kaptury. Kapturowiec jest zainteresowany Thorn, ponieważ posiada większą moc niż sam Władca Szarańczy, i pragnie ją kontrolować. Wściekła z powodu dalszych ujawnień, że jej przeszłość była przed nią ukrywana, Thorn odwraca się od Babci Ben i wyrusza sama do Barrelhaven. Fone Bone zamierza ją podążyć, a Babcia Ben daje mu swój miecz oraz wisiorek z herbem królewskim z poleceniem, by pokazał go Lucjuszowi. Gdy tylko Fone Bone wychodzi, Babcia biegnie do lasu.

Gdy Thorn i Fone Bone przybywają do Barrelhaven, odkrywają, że Phoney Bone przejął kontrolę nad miasteczkiem i zablokował drogi. Kapturowiec przynosi Władcy Szarańczy wieść, że armie Pawa na Południu przyłączyły się do ich sprawy, a królestwo Atheia padło ich ofiarą. Władca Szarańczy obawia się, że moc Thorn budzi się, a szansa na przejęcie nad nią kontroli ucieka, i nakazuje Kapturowcowi, by szybko odniósł sukces lub ją zabił.

W Barrelhaven Phoney Bone ma miasteczko w swoim uścisku dzięki swoim opowieściom o smokach i zgromadził wiele dóbr mieszkańców w ramach zapłaty za swoje „ochronę”. Pewnej późnej nocy Fone Bone znajduje małego szczurostwora grzebiącego w śmieciach. Będąc tej nocy w gospodzie, Thorn zostaje ponownie odwiedzona przez Kapturowca we śnie, tym razem ujawniającego twarz przypominającą młoda Babcię Ben. Uratowana w ostatniej chwili, gdy Fone Bone budzi ją, by powiedzieć o małym szczurostworze, który znalazł drogę do miasteczka. Thorn grozi, że zabije małego, więc Fone Bone zabiera go z powrotem do stodoły, czekając w agonii, aż Thorn go zabije. Lucjusz Down, który był na poszukiwaniu Babci Ben przez dwa dni, wraca i znajduje miasteczko zablokowane. Protestuje przeciwko mianowaniu się przez Phoneya liderem i nakazuje rozebranie płotów, ale mieszkańcy, przerażeni smokami, odwracają się przeciwko niemu i odmawiają wpuszczenia go nawet do własnej tawerny. Tymczasem Fone Bone zwraca się o pomoc do Smileya Bone’a w sprawie małego szczurostwora. W stodole Smiley jest zachwycony spotkaniem z małym Szczurostworem i natychmiast adoptuje go jako zwierzę domowe.

Fone Bone spotyka się z Lucjuszem i wyjaśnia, co stało się w lesie. Lucjusz obawia się, że ewakuacja Szczurostworów z doliny może być zapowiedzią kolejnego ataku z zaskoczenia, jak Nocy Błyskawic. Smiley jest wstrząśnięty dowiedzeniem się, że Thorn jest księżniczką. Tymczasem Kapturowiec zwraca się do swojej armii Szczurostworów i ludzi z Pawa. Mówi im o dwóch prawach, które Władca Szarańczy dla nich ustanowił, a następnie rozkazuje przygotować się do wojny.

Cierpliwość mieszkańców zaczyna się kończyć, gdy Phoney wciąż naciska na nie opłaty za „zabijanie smoków”. Wygłasza im wykład o niebezpieczeństwach gromadzenia dóbr i ogłasza, jak zamierza wykorzystać wszystko, co zebrał, by przyciągnąć smoka i go zabić (w rzeczywistości jest to podstęp, by uciec ze wszystkimi nieuczciwie zdobytymi zyskami). Tymczasem Thorn, wyczerpana i niezdolna do snu z powodu lęku przed swoimi snami, postanawia wrócić do domu na farmie, rzucając mieczem i opuszczając wioskę.

W górach otaczających dolinę armia Szczurostworów i Pawańczyków zgromadziła się na polecenie Kapturowca. Przygotowują się, jak obawiali się Lucjusz i Babcia Ben, do uderzenia na mieszkańców doliny. Fone Bone i Smiley wymykają się z osady, by uwolnić małego szczurostwora, ale Smiley oddala się z oczu z małym, a Fone podąża za nim. Thorn próbuje wrócić do domu na farmę, ale pada z wyczerpania w drodze, gdzie czterech mnichów Veni Yan dogania ją i zwraca jej miecz, który zostawiła w Barrelhaven. We śnie spotka Wielkiego Czerwonego Smoka, który przekonuje ją, by nie uciekała, pokazując jej wizje jej przyjaciół, babci i Szczurostworów atakujących ich.

Następnego ranka Phoney Bone wprowadza w życie swój plan „zabijania smoków”, mobilizując mieszkańców, by nieśli go i jego skarby w góry, gdzie – jak im mówi – schwytają i zabiją smoka. Phoney i mieszkańcy docierają do Schodów Smoka, przełęczy wysoko w górach. Phoney namawia mieszkańców do zastawienia pułapki na smoka, podczas gdy on przygotowuje się do ucieczki ze swoimi łupami, ale plan komplikuje się, gdy Wielki Czerwony Smok celowo wchodzi w pułapkę dzięki Tedowi. Mieszkańcy namawiają Phoneya, by zabił związane smoka, ale w chwili, gdy ma niechętnie cisnąć nożem, przybywa Thorn i go powstrzymuje. Wskazuje na kolumny dymu unoszące się z doliny; w ich nieobecności miasteczko zostało zaatakowane i spalone przez Szczurostwory, ale mieszkańcy jej nie wierzą i mówią, że smoki zaatakowały miasteczko.

Nagle inna wataha Szczurostworów napotyka grupę. Thorn, walcząc u boku czterech mnichów Veni Yan, odpiera Szczurostwory, a Phoney używa miecza Thorn, by uwolnić smoka. Smok i mnisi Veni Yan przepędzają Szczurostwory, a Thorn natychmiast nakazuje mieszkańcom uzbroić się i wrócić do miasteczka; wojna z armią Szczurostworów i ich sojuszników się zaczęła.


Księżna zjadła ciasto przygotowane przez siebie, myśląc, że to wypiek z myszą od Ribby, podczas gdy w rzeczywistości spożyła własne danie z szynką i cielęciną. Później ciasto z myszą zostało wyniesione na zewnątrz i zjedzone przez sójkę oraz kilka kawek.[sep]Potter uznała tę opowieść za swoją drugą ulubioną po „Krawcu z Gloucester”, ale historia ta nie cieszy się popularnością wśród współczesnych dzieci, być może dlatego, że mają one trudności z zrozumieniem komplikacji związanych z ciastami, a także dlatego, że nie mają doświadczenia ze starymi piecami i kominkami. Ilustracje są jednak jednymi z najpiękniejszych, jakie kiedykolwiek stworzyła Potter, szczególnie obfitość kwiatów w drzwiach i na grządkach ogrodowych. Kolory w ilustracjach to ani stonowane brązy i zielenie, których czytelnik spodziewa się w pracach Potter, ani kolory kontrastowe, takie jak stonowane czerwienie i błękity, których Potter używa okazjonalnie, aby nadać swoim ilustracjom odrobinę koloru. Zamiast tego są to jaskrawe pomarańcze, fiolety i żółcie, rzadko spotykane w jej innych książkach. Nawet liliowa suknia Ribby i czarna grzywa Księżnej ilustrują dbałość Potter o kolor w tej książce. Własny trzdrzwiowy piec Potter, jej dywanik przy kominku, rośliny doniczkowe, herbata koronacyjna i pompa wodne są drobiazgowo przedstawione z większą ilością koloru niż w innych jej dziełach. Duży format oryginalnego wydania, podpisy towarzyszące pełnostronicowym ilustracjom kolorowym oraz okazjonalny brak koordynacji między obrazem a tekstem świadczą o radości Potter z obrazów, czasem kosztem tekstu. „Dawno temu” Ribby, „kotka”, zaprasza małego psa o imieniu Księżna na herbatę, planując podać jej „coś tak bardzo, bardzo dobrego” upieczone w naczyniu do ciasta z różowym brzegiem. Ribby obiecuje Księżnej, że będzie miała danie główne wyłącznie dla siebie. Księżna przyjmuje zaproszenie, ale ma nadzieję, że nie dostanie myszy. „Naprawdę nie mogłabym, nie mogłabym zjeść ciasta z myszą. A będę musiała je zjeść, bo to przyjęcie”. Księżna przygotowała ciasto z szynką i cielęciną w naczyniu z różowym brzegiem (takim samym jak naczynie Ribby) i wolałaby zjeść własne ciasto. „Jest już gotowe do włożenia do pieca”, mówi, „Taki piękny ciasteczkowy spód; i włożyłam małą metalową foremkę, aby podtrzymać ciasto”. Ponownie czyta zaproszenie i zdaje sobie sprawę, że będzie miała okazję zamienić ciasta, gdy Ribby wyjdzie na sprawunki. Ribby ma dwa piece, jeden nad drugim, i wkłada swoje ciasto z myszą do dolnego pieca. Sprząta w domu, nakrywa do stołu i wychodzi kupić herbatę, dżem pomarańczowy i cukier. W międzyczasie Księżna opuszcza dom z ciastem z szynką i cielęciną w koszyku, mija Ribby na ulicy i spieszy do domu Ribby. Wkłada swoje ciasto do górnego pieca i szybko szuka ciasta z myszą (którego nie znajduje, ponieważ zapomina zajrzeć do dolnego pieca). Wymyka się tylnymi drzwiami, gdy Ribby wraca. O wyznaczonej godzinie Księżna pojawia się w drzwiach Ribby i przyjęcie się zaczyna. Rozproszona na chwilę, Księżna nie widzi, który piec otwiera Ribby, aby wyjąć ciasto. Księżna je zachłannie, wierząc, że je swoje ciasto z szynką i cielęciną. Zastanawia się, co stało się z foremką, którą włożyła do swojego ciasta, i nie znajdując jej pod spodem, jest przekonana, że ją połknęła. Zaczyna wyć; Ribby jest zdezorientowana i zirytowana, ale wychodzi znaleźć doktora Maggoty’ego. Księżna zostaje sama przed kominkiem Ribby i odkrywa swoje ciasto z szynką i cielęciną w piecu. „Więc musiałam jeść MYSZ! ... Nie dziwne, że czuję się źle”, zastanawia się. Wiedząc, że nie będzie w stanie należycie wyjaśnić swojego ciasta z szynką i cielęciną Ribby, wynosi je za tylne drzwi, zamierzając potajemnie wrócić i zabrać je do domu po wyjściu Ribby. Ribby i doktor Maggoty przybywają i po wielu zamieszaniach Księżna żegna się, tylko po to, by odkryć, że sójka (która wyszła tylnymi drzwiami) i kilka kawek zjadły jej ciasto z szynką i cielęciną. Ribby później znajduje resztki naczynia do ciasta i foremki za tylnymi drzwiami i oświadcza: „Nigdy w życiu! ... Następnym razem, gdy będę chciała urządzić przyjęcie – zaproszę kuzynkę Tabitę Twitchit!”


Psmith pokonuje uzbrojonego oszusta Edwarda Cootesa i odzyskuje skradzione klejnoty, wykorzystując dziurę w suficie pozostawioną przez Freddiego. W rezultacie Psmith zaręcza się z Eve Halliday i zajmuje stanowisko zwolnionego Baxtera w zamku Blandings.[sep]W Blandings lord Emsworth z przerażeniem dowiaduje się od Baxtera, że ma udać się do Londynu, by odebrać poetę Ralstona McTodda, zaproszonego na zamek przez swoją siostrę Connie, wielką miłośniczkę sztuki; w zamku przebywa już inna poetka, Aileen Peavey. Joe Keeble próbuje przekonać swoją despotyczną żonę, by pozwoliła mu dać pieniądze ukochanej pasierbicy Phyllis, ale zostaje z tego zniechęcony, a gdy beztroski młodszy syn Emswortha, Freddie, sugeruje kradzież naszyjnika Connie, by zdobyć gotówkę, Keebleowi podoba się ten pomysł. Freddie, niechętny do wykonania tej roboty osobiście, widzi ogłoszenie Psmitha w gazecie i jedzie z lordem Emsworthem do Londynu. Tymczasem w metropolii dowiadujemy się, że Mike, który ożenił się z Phyllis w założeniu, że jego praca jako zarządcy majątku ojca Psmitha będzie bezpieczna, po śmierci pana Smitha odkrył, że starzec był bankrutem, i pracuje jako słabo opłacany nauczyciel. Psmith pracował przez pewien czas dla wujka w branży rybnej, ale nie mógł znieść ryb i zrezygnował. Phyllis spotyka kilku starych przyjaciół ze szkoły, w tym Eve Halliday, asertywną młodą dziewczynę, która żałuje niegdyś bogatej Phyllis, wierząc, że jest zbyt miękka, by poradzić sobie z nędzą. Eve, jak się dowiadujemy, jest przyjaciółką Freddiego Threepwooda i na jego zachętę podjęła pracę przy katalogowaniu biblioteki Blandings, podczas gdy inna przyjaciółka, Cynthia, została porzucona przez męża, słynnego poetę Ralstona McTodda. Później Psmith widzi Eve chroniącą się przed deszczem naprzeciwko klubu Drones i rycersko wybiega, by dać jej najlepszy parasol z stojaka w klubie. Spotykają się ponownie w agencji pracy, gdzie Psmith przyszedł szukać zatrudnienia, a Eve odwiedza starą przyjaciółkę. Psmith spotyka się z Freddiem Threepwoodem, który opisuje mu swój plan kradzieży naszyjnika Connie, ale ucieka, nie zdradzając swojego nazwiska. Niedługo potem Psmith spotyka lorda Emswortha w Senior Conservative Club, gdzie hrabia jada z Ralstonem McToddem. Poeta jest zirytowany nieobecnością umysłu Emswortha, zwłaszcza gdy starzec powoli przechodzi przez ulicę, by obejrzeć sklep z kwiatami, i odchodzi w furii. Gdy Emsworth wraca, bierze Psmitha za swojego gościa, a gdy Psmith widzi Eve Halliday spotykającą się z lordem Emsworthem, postanawia odwiedzić Blandings, podszywając się pod McTodda. Witany w zamku, zwłaszcza przez koleżankę po fachu Peavey, jest jednak podejrzewany przez czujnego Baxtera, ponieważ prawdziwy McTodd wysłał telegram z odwołaniem wizyty. Eve przyjeżdża, a Psmith zaczyna jej zaloty z pewnym sukcesem, mimo że ona wierzy, że on jest McToddem i porzucił jej przyjaciółkę. Freddie, zmartwiony, że jedna z pokojówek jest detektywem, otrzymuje od Psmitha radę, by ją pocałować i ocenić po jej reakcji, czy jest prawdziwą pokojówką; Psmith i Eve wpadają na niego w chwili, gdy obejmuje dziewczynę. Pewnego dnia w domu pojawia się obcy podający się za McTodda, ale Psmith uprzejmie go odsyła. Mężczyzna, Edward Cootes, spotyka Aileen Peavey w drodze na stację i dowiadujemy się, że oboje są oszustami, byłymi kochankami, którzy oboje dążą do diamentów. Cootes wraca do zamku i zmusza Psmitha do pomocy mu w dostaniu się do środka, co Psmith robi, przedstawiając go jako swojego lokaja. Umawia się na użycie małego domku, na wypadek gdyby musiał ukryć klejnoty przed Cootesem. Cootes i Peavey układają plan kradzieży naszyjnika podczas czytania poezji, podczas gdy Eve, słysząc od Freddiego, że Joe Keeble planuje dać mu pieniądze, pyta Keeble’a, dlaczego nie pomaga jej przyjaciółce; on werbuje ją do pomocy w planie kradzieży diamentów. Gdy Psmith zaczyna czytać wiersze McTodda, Cootes wyłącza światło, a Peavey chwyta naszyjnik i wyrzuca go przez okno w miejsce, gdzie stoi Eve; ona chowa go w doniczce z kwiatami. Wracając później po niego, budzi czujnego Baxtera, ale wymyka się przed nim, zostawiając go zamkniętego na zewnątrz i chowając swoją doniczkę na parapecie. Baxter, zamknięty poza domem w swoich cytrynowych piżamach, rzuca donicami przez okno, by obudzić lorda Emswortha, który sądzi, że oszalał, i wzywa Psmitha, by go uspokoić. Następnego ranka Baxter zostaje zwolniony z pracy, a Eve znajduje pustą doniczkę w domku Psmitha. Współpracując z Freddiem, przeszukuje miejsce, ale nic nie znajduje; Psmith wchodzi i wyjaśnia swoje motywy, przyjaźń z Mikem i Phyllis. Pojawiają się Cootes i Peavey uzbrojeni i grożą ucieczką z naszyjnikiem, ale Psmith wykorzystuje fakt, że noga Freddiego przebiła sufit, by obezwładnić Cootesa i odzyskać klejnoty. Keeble daje Mikeowi fundusze potrzebne do kupna farmy i daje Freddiemu wystarczająco dużo, by mógł wejść do biznesu bukmacherskiego. Psmith i Eve zaręczają się, a Psmith przekonuje lorda Emswortha, by zatrudnił go na miejsce Baxtera.