Podczas ostatniego przyjęcia Jones odkrywa, że cracker zabrany od Dywizjonisty jest pusty, co oznacza brak bomby w środku. Wkrótce po tym wydarzeniu doktor Fischer oddala się od domu i popełnia samobójstwo, strzelając sobie z rewolweru.[sep]Historię opowiada Alfred Jones, tłumacz w dużej szwajcarskiej firmie czekoladowej. Jones, pięćdziesięciolatek, stracił lewą rękę, pracując jako strażak podczas Blitzu. Jones jest wdowcem, gdy w lokalnej restauracji poznaje młodą Annę-Luise Fischer. Jones jest zaskoczony, dowiadując się, że Anna-Luise jest córką doktora Fischera, który wzbogacił się po wynalezieniu pachnącej pasty do zębów i którego przyjęcia obiadowe są sławne (lub niesławne) w całej Genewie. Po krótkim okresie zalotów biorą ślub. Anna-Luise jest skłócona ze swoim ojcem, doktorem Fischerem z tytułu książki. Jones udaje się do doktora Fischera, aby poinformować go, że on i Anna-Luise wzięli ślub, ale doktor Fischer jest obojętny na tę wiadomość. Później jednak zaprasza Jonesa na jedno ze swoich przyjęć; Anna-Luise ostrzega Jonesa, by nie szedł, mówiąc, że te przyjęcia są tylko sposobem dla jej ojca na upokorzenie bogatych lizusów (których nazywa „Żabami”, błędnie używając słowa zamiast „lizusi”) z jego otoczenia. Jones i tak idzie, gdy Anna-Luise ustępuje, mówiąc, że jedno przyjęcie nie może go zepsuć. Na przyjęciu doktor Fischer i jego goście wyjaśniają niektóre zasady gry: Jeśli gość przestrzega wszystkich zasad, otrzymuje prezent (lub nagrodę) na końcu posiłku. Prezenty są zwykle dostosowane do każdego gościa i są warte sporo pieniędzy. Zasady obejmują jednak całkowite poddanie się upokorzeniom ze strony doktora Fischera, które zawsze obejmują kąśliwe werbalne wyzwiski skupiające się na błędach lub niepewnościach każdego gościa. Na tym konkretnym przyjęciu kolacja składa się wyłącznie z owsianki. Jeden z gości prosi o cukier, ale doktor Fischer podaje tylko sól. Doktor Fischer wyjaśnia Jonesowi, że goście muszą zjeść owsiankę, aby otrzymać prezenty, i że jest to część jego eksperymentu mającego na celu sprawdzenie, jak daleko bogaci są gotowi posunąć się w poniżaniu się dla większego bogactwa. Wszyscy goście zjadają owsiankę z wyjątkiem Jonesa, który zyskuje niechęć Żab, powstrzymując się od jedzenia. Jones przez pewien czas nie otrzymuje kolejnego zaproszenia. Anna-Luise opowiada Jonesowi o rozpadzie małżeństwa jej rodziców. Jej matka zaprzyjaźniła się z pracownikiem firmy Kips, jednego z Żab, na podstawie ich wspólnej miłości do Mozarta. Kiedy doktor Fischer się o tym dowiedział, zapłacił firmie Kipsa pięćdziesiąt tysięcy franków za zwolnienie mężczyzny, a następnie prześladował swoją żonę, dopóki ta nie „umarła z własnej woli”. Jones i Anna-Luise spotykają mężczyznę, Steinera, w lokalnym sklepie z płytami, a podobieństwo Anny-Luise do matki (Anny) powoduje atak serca u Steinera. Tymczasem on i Anna-Luise rozmawiają o posiadaniu dzieci, ale ona mówi, że wolałaby poczekać do końca sezonu narciarskiego, ponieważ nie chciałaby jeździć na nartach w ciąży. Oboje jadą na wycieczkę narciarską i podczas gdy Jones (który nie jeździ na nartach) czeka w schronisku, Anna-Luise zderza się z drzewem po gwałtownym skręcie w celu uniknięcia młodego chłopca, który skręcił sobie kostkę na trasie zbyt trudnej dla niego. Odnosi poważną obrażenia głowy i krwawi tak mocno, że plamy krwi zabarwiają przód jej białego swetra na czerwono. Później umiera w szpitalu, pozostawiając Jonesa złamanego i samotnego. Próbuje popełnić samobójstwo, wypijając whisky z aspiryną, ale powoduje to tylko senność. Następnego dnia odpowiada na zaproszenie do odwiedzenia doktora Fischera w jego biurze. Doktor Fischer oferuje Jonesowi pieniądze przechowywane w powiernictwie dla Anny-Luise, ale Jones odmawia. Fischer jest zaskoczony i prosi Jonesa, aby wziął udział w jego następnym przyjęciu z Żabami, obiecując, że to będzie ostatnie. To przyjęcie – „Bombowa Impreza” z alternatywnego tytułu powieści – zajmuje najdłuższy rozdział w książce. Przyjęcie odbywa się na zewnątrz w okolicy Nowego Roku, a goście są ogrzewani przez ogromne ogniska na trawniku doktora Fischera. Posiłek jest wyśmienity. Po kolacji doktor Fischer wyjaśnia zasady eksperymentu na tę noc. Ukrył sześć crackersów w wiadrze z otrębami. Wewnątrz pięciu z nich są czeki na dwa miliony franków każdy, z pustym miejscem na nazwisko. Wewnątrz szóstego jest mała bomba. Goście mają losować crackersy i otwierać je jeden po drugim. Jedna z Żab, garbaty mężczyzna named Kips, mówi, że hazard jest niemoralny i odmawia udziału, opuszczając przyjęcie, co sprawia, że Jones zastanawia się, czy tylko pan Kips i on sam traktują poważnie groźbę doktora bomby w ostatnim crackerze; pozostałe Żaby wydają się niewierzące, szczególnie pani Montgomery, która uznaje groźbę bomby Fischera za żartobliwy, nieprawdziwy dialog. Pozostałe Żaby zaczynają brać crackersy; aktor drugiej kategorii named Deane, natychmiast wchodzi w rolę z jednego ze swoich filmów jako żołnierz zgłaszający się na niebezpieczną misję, mamrocząc dialogi do siebie, stojąc przy wiadrze. Dwie inne Żaby, wdowa pani Montgomery i księgowy Belmont, pędzą i losują swoje crackersy, zdając sobie sprawę, że szanse są po stronie wcześniejszych wybierających. Obaj wyciągają crackersy z czekami w środku. Deane w końcu wyrywa się z swojego oszukania na wystarczająco długo, by wyciągnąć cracker, a gdy znajduje w środku czek, traci przytomność z powodu szoku lub upojenia alkoholowego. Zostają tylko Jones i emerytowany oficer wojskowy, Dywizjonista. Dywizjonista bierze cracker, ale nie chce go otworzyć. Jones, wciąż rozważając samobójstwo jako sposób na uniknięcie samotnej przyszłości, bierze cracker, otwiera go i znajduje czek. Dywizjonista pozostaje sparaliżowany strachem, więc Jones grzebie w poszukiwaniu ostatniego crackera (który przypadłby Kipsowi) i otwiera go również, znajdując ostatni czek, co oznacza, że Dywizjonista musi trzymać bombę. Podczas gdy doktor Fischer drwi z Dywizjonisty z powodu jego tchórzostwa, Jones oferuje kupić cracker Dywizjonisty za dwa miliony franków. Mimo sprzeciwów doktora Fischera, Jones zabiera śmiertelny cracker i ucieka w śnieg, gdzie otwiera go, znajdując nic. Steiner nagle podchodzi do Jonesa, mówiąc, że przyszedł, aby skonfrontować się z doktorem Fischerem i splunąć mu w twarz. Doktor Fischer przybywa i po krótkiej rozmowie o tym, czy osiągnął swoje cele eksperymentem, mówi, że to „czas spać”, ale odchodzi od domu. Chwilę później Jones i Steiner słyszą huk i pędzą znaleźć doktora Fischera, który strzelił sobie z rewolweru. Powieść kończy się słowami Jonesa, że nie rozważa już samobójstwa i nawiązał nawet małą przyjaźń z Steinerem, gdzie spotykają się na kawie i opłakują swoje utracone miłości. Jones mówi, że rzadko widywał którąkolwiek z Żab i unika Genewy; raz widział panią Montgomery, która nazwała go „panem Smithem”, co pozwoliło Jonesowi udawać, że jej nie słyszy, i odejść.


Sally Henny-penny zrezygnowała z otwarcia sklepu, co wywołało złość mieszkańców i całkowity brak klientów w pierwszym dniu. Właścicielka odmawiała przyjmowania gotówki, a jednocześnie narzucała klientom wygórowane ceny.[sep]Ginger, rudy kocur, oraz Pickles, terier, są partnerami prowadzącymi sklep wioskowy, który oferuje różne towary, w tym czerwone chustki w kropki, „cukier, tytoń do wąchania i kalosze”. Ginger wzbudza strach w swoich mysich klientach, a Pickles w króliczych. Ustęby Gingera ślinią się, gdy mysie opuszczają sklep z paczkami. Dwaj panowie udzielają klientom nieograniczonego kredytu, który nigdy nie jest spłacany. Kasa pozostaje pusta. Właściciele sklepu zmuszeni są do jedzenia własnych towarów. Pickles nie stać na licencję na psa i boi się policjanta (niemieckiej lalki z naszytą czapką). Jest pewien, że otrzyma wezwanie. Gdy policjant dostarcza podatki i opłaty na Nowy Rok, Ginger i Pickles postanawiają zamknąć sklep, co powoduje wielkie niedogodności dla mieszkańców wioski. Ginger staje się pulchny, żyjąc wygodnie w norze króliczej i na jednej z ilustracji widzimy go, jak zastawia pułapki. Pickles zostaje myśliwym. W długim zakończeniu opowieści Tabitha Twitchit, właścicielka jedynego innego sklepu w wiosce, wykorzystuje sytuację i podnosi ceny wszystkiego w swoim sklepie. Odmawia udzielania kredytu. Pan Jeż i jego córka Panna Jeż sprzedają cukierki miętowe i świece, ale świece „zachowują się bardzo dziwnie w ciepłej pogodzie”, a Panna Jeż odmawia przyjęcia zwrotu resztek świec od niezadowolonych klientów. Wreszcie Sally Henny-penny rozsyła drukowany plakat ogłaszający jej zamiar ponownego otwarcia sklepu. Mieszkańcy wioski są zachwyceni i zalewają sklep w pierwszym dniu. Sally denerwuje się, wydając resztę, i insists on being paid cash but offers an assortment of bargains to the delight of everybody. Potter wplątała do opowieści tłum znanych postaci ze świata Piotrusia Królika, takich jak pani Jeż-Borsuk, Samuel Whiskers i sam Piotruś. Okazało się to sprytnym zabiegiem marketingowym. Z literackiego punktu widzenia wiele znanych postaci tworzy napięcie i niepewność u czytelnika, ponieważ większość z nich jest naturalną zdobyczą tytułowych kupców. Czytelnik zastanawia się, czy dwaj kupcy zdołają powstrzymać swoje drapieżne instynkty na wystarczająco długo, by dokonać sprzedaży.


America odwiedził panią Harper w domu opieki, a zmarła ona kilka dni po ich wizycie. Aby symbolizować uwolnienie się od bolesnych wspomnień, chłopak spalił swoje sznurowadła i wyrzucił zapalniczkę.[sep]Urodzony jako dziecko narkomanki, America został oddany bogatej białej rodzinie. Postanowili, że nie chcą go już, gdy jego skóra zaczęła ciemnieć w wieku pięciu lat. Niania rodziny, Sylvia Harper, adoptowała America. Miała „przyjaciela” o imieniu Clark Poignant oraz przyrodniego brata o imieniu Browning. Clark Poignant zaprzyjaźnił się z America. Po roku America został odesłany przez państwo do biologicznej matki. Browning mówi America, by zachowywał się jak najgorzej, żeby go odesłano. Matka America mieszkała w zaniedbanym domu w Nowym Jorku z dwoma starszymi braćmi America, Brooklynem i Lyle’em. Matka America jest prawie nieobecna, więc pięcioletni America musi mieszkać z braćmi – w wieku 7 i 9 lat – przez dwa lata. America, Brooklyn i Lyle stają się chuliganami, wandalem i kradną w całej okolicy. Jednak ich szczęście się kończy, gdy pracownik windy znajduje ich, jak bazgrzą numery America po całej windzie. America trafia do szpitala, a Brooklyn i Lyle do rodziny zastępczej. Wkrótce zostaje odesłany do pani Harper. Pani Harper zestarzała się i cierpi na artretyzm, a Browning wprowadził się do starej sypialni America, którą teraz dzielą. Clark Poignant zmarł po jego odejściu. America ma jednak trudności z powstrzymywaniem złych zachowań i przekleństw, których się nauczył. Wkrótce zaczyna drugą klasę, mimo że jest analfabetą. Browning widzi, że America lubi być niegrzeczny, i potajemnie zachęca go do tego. Gdy America zaczyna szkołę, poznaje Lizę, która dzieli niektóre z jego złych nawyków, a oni zakochują się w sobie. Relacja Browninga z America rozwija się dalej. Daje America zapalniczkę z nagą kobietą oraz podaje mu alkohol. Daje mu również lekcje czytania z wykorzystaniem magazynów pornograficznych. W końcu Browning zaczyna molestować America i okazjonalnie uprawia z nim seks. America podoba się uczucie dotyku Browninga i zaczyna inicjować swoje relacje seksualne. Następnie Browning wprowadza America do masturbacji i oboje masturbują się razem w pokoju niezauważeni. Następnie America odkrywa, że jego matka miała sześcioro dzieci. Dowiaduje się również o zarobkach z narkotyków w momencie urodzenia każdego dziecka. America spala tabelę i rzuca popiołem w Browninga. Wtedy, z gniewu, America podpala łóżko Browninga swoją zapalniczką, zabijając go. America jedzie do Nowego Jorku i mieszka z dilerem marihuany o imieniu Ty (Charles Tyler). Ty zostaje w końcu aresztowany przez NYPD, a America jest przesłuchiwany przez detektywa. Podczas przesłuchania przyznaje się do morderstwa Browninga. Trafia przed sąd, ale nie zostaje skazany, więc sędzia wysyła go do Applegate. W Applegate America zaprzyjaźnia się z Wickiem, Marshallem i Erniem oraz poznaje seemingly upośledzonego umysłowo Fisha. Ernie martwi się o America. America opiera się terapii i próbuje zniszczyć gabinet terapeuty po tym, jak ten zapytał, czy wujek America zrobił mu coś złego. Ernie jest jedynym, kto rozumie sytuację America. W końcu załamany America wspina się na drzewo i próbuje się powiesić. Ale Ernie znajduje go wiszącego na drzewie i ratuje mu życie. Krótko potem zostaje wysłany do Ridgeway. Na początku America odmawia rozmowy z dr B. W końcu zaczyna otwierać się przed dr B. America postanawia wysłać list do Erniego, podziękować mu za uratowanie życia. Gdy Ernie odpowiada, pisze, że wie, iż America zabił człowieka, ale wie też, że America jest dobrą osobą. Wspomina Lizę, która kontaktowała się z Applegate w poszukiwaniu niego. Trzy tygodnie po swoich szesnastych urodzinach spotyka Brooklyna. Później dr B mówi mu, że America jest gotowy do pracy w kuchni. Kiedy jednak jest w kuchni, marnuje ogromne ilości marchewki, bo przypominają mu one gotowanie obiadów z Browningiem. Gdy America ma 17 lat, Brooklyn znów trafia na odwyk. America otrzymuje list od Lizy. Dr B informuje America, że jest wolne miejsce w domu przejściowym, gdzie będzie mieszkał z dwoma innymi młodymi ludźmi, Kevinem i Benem, oraz pracownikiem socjalnym o imieniu Phillip. America postanawia jechać. W domu America pisze do Lizy i mówi, że może przyjść, jeśli chce. Dr B informuje America, że Brooklyn zbiegł. Liza w końcu spotyka się z America w domu. Ale America nadal myśli o tym, co stało się z panią Harper i Lyle’em, oraz dlaczego Brooklyn zbiegł. Nie jest w stanie gotować w domu z powodu powracających bolesnych wspomnień. Gdy America ma osiemnaście lat, otrzymuje list od Brooklyna, w którym ten pisze, że są braćmi i że są ze sobą powiązani. Dr B uczy go pozytywnego mówienia do siebie, aby wyeliminować bolesne wspomnienia, ale America nadal chce zobaczyć panią Harper. Walczy z wyznaniem Lizie, że ją prawdziwie kocha, i jest niepokojony przez miłość. Odwiedza panią Harper w domu opieki, która jest zachwycona, widząc go. Pani Harper umiera kilka dni po jego wizycie. America i dr B płaczą razem, czytając list z domu opieki. America czuje, że pani Harper mu wybaczyła, i spala swoje pięćdziesiąt siedem par sznurowadeł swoją zapalniczką, a potem wyrzuca zapalniczkę, co symbolizuje, że jego bolesne wspomnienia zniknęły i jest w stanie żyć swoim życiem. Książka kończy się snem o wszystkich, którzy mieli pozytywny wpływ na życie America, unoszącym go za rękę Boga. America mówi, że został odnaleziony.


Broń pozostawiona w przeszłości podczas akcji na pokładzie samolotu nie spowodowała paradoksu czasowego, a stabilność czasu nie jest zagrożona. Louise Baltimore nie otrzymuje zadania powrotu do przeszłości w celu odzyskania przedmiotu, ponieważ nie ma potrzeby naprawiania błędu.[sep]Akcja „Millennium” toczy się w cywilizacji, która nazwała siebie „Ostatnią Erą”. Na skutek tysiącleci wojen wszelkiego rodzaju (samej tylko dziewiętnaście wojen nuklearnych) Ziemia została silnie zanieczyszczona, a puli genetycznej ludzkości wyrządzono nieodwracalne szkody. Wobec tego podjęto desperacki plan: podróże w czasie do przeszłości, pozyskiwanie zdrowych ludzi i wysyłanie ich na niezanieczyszczoną planetę w celu odbudowania cywilizacji. Podróżnicy w czasie mogą zabierać tylko tych ludzi, którzy nie będą mieli już żadnego wpływu na bieg wydarzeń: osoby, które zaginęły bez śladu lub zmarły nieobserwowane; w przeciwnym razie zmienialiby przeszłość, co grozi paradoksem czasowym, a może nawet katastrofalnym rozpadem tkanki czasu. Choć zabierają wszystkich, jak tylko mogą, szczególny wysiłek wkładają w tych, którzy są przeznaczeni do śmierci w różnych katastrofach, takich jak tonące statki i rozbite samoloty (a raz w wieku stulecia rzymskich żołnierzy zgubionych i umierających na pustyni w północnej Afryce). Ponieważ takie incydenty nie pozostawiają ocalałych, którzy mogliby zgłosić ingerencję i zmienić bieg czasu, mogą swobodnie usuwać żywe, ale wkrótce umierające ofiary i zastępować ich przekonującymi zwłokami wytworzonymi w przyszłości. Powieść opisuje kilka takich rajdów, ich nieuniknione odkrycie we współczesności oraz skutki zmian w teraźniejszości, które odbijają się echem w przyszłości. Historia śledzi losy Louise Baltimore, która dowodzi „zespołem uprowadzającym”, cofającym się w przeszłość, by porywać ludzi, którzy i tak by zginęli. Z powodu ogromnego zanieczyszczenia i odniesionych uszkodzeń genetycznych nie ma jednej nogi i musi codziennie poddawać się zaawansowanym zabiegom medycznym. Jej wygląd jest dość odpychający z powodu uszkodzeń skóry (od „paratrawy”) i innych problemów; jednak nosi specjalny „skórny kombinezon”, który sprawia, że wygląda na całą i piękną (co może być prawdą lub nie – narrator jest niewiarygodny) i daje jej funkcjonalną nogę protezę. Zespół, którym dowodzi, wykorzystuje „bramę czasową”, by pojawić się w łazience na pokładzie lecącego samolotu. Ubrani tak, by wyglądać jak stewardesy, zaczynają wmawiać pasażerom, by weszli do łazienki, gdzie są przepychani przez bramę, by trafić w przyszłość. Po zniknięciu dużej liczby osób pozostali pasażerowie zaczynają podejrzewać coś niepokojącego. Zespół z przyszłości używa wtedy specjalnej broni, by ich ogłuszyć, zanim wrzuci ich przez bramę. Podczas usuwania pasażerów natrafiają na nieoczekiwanego porywacza. Ensuing gunplay is one-sided and one of the snatch team members is killed, her stunner lost. Reszta zespołu kończy usuwanie pasażerów i prawdziwych stewardes. Zespół następnie rozrzuca w samolocie uprzednio spalone fragmenty ciał, aby zostały one znalezione po katastrofie. Gdy samolot zbliża się do momentu, w którym jest przeznaczony do rozbicia, zagubiona broń nadal nie została odnaleziona. Po powrocie do swojej teraźniejszości (naszej przyszłości) Louise zostaje poinformowana, że broń pozostawiona w przeszłości spowodowała paradoks i musi zostać odzyskana, aby zapobiec rozpadowi tkanki czasu. Powieść kontynuuje opis jej starań, by cofnąć się w czasie i naprawić powstały paradoks.


Virginia Woolf zmienia plany dotyczące swojej powieści i postanawia, że Clarissa Dalloway popełni samobójstwo, stając się postacią, która poniesie śmierć. Decyzja ta zapada w momencie, gdy pisarka obserwuje dzieci swojej siostry Vanessy bawiące się martwym ptakiem w ogrodzie.[sep]Uwaga: To streszczenie nie zawiera całej książki ani nie kończy się wraz z jej zakończeniem. Ponieważ styl świadomego potoku odgrywa w tym dziele tak istotną rolę, streszczenie fabuły oparte na akcji fizycznej nie daje pełnego zrozumienia treści utworu. W powieści akcja dziejąca się w świecie fizycznym (tj. postacie wykonujące czynności, takie jak rozmowa, chodzenie itp.) jest znacznie obszerniejsza niż materiał istniejący w myślach i pamięci protagonistów. Przy streszczaniu fabuły należy zachować ostrożność przy wyborze myśli i wspomnień, które zasługują na szczegółowe opisanie. Powieść zaczyna się od samobójstwa Virginii Woolf w 1941 roku, która topi się w rzece Ouse w Sussex w Anglii. Nawet w trakcie topienia się Virginia zachwyca się zwyczajnymi widokami i dźwiękami. Leonard Woolf, jej mąż, znajduje jej list pożegnalny, a martwe ciało Virginii płynie w dół rzeki, podczas gdy życie w postaci matki z dzieckiem idących na spacer toczy się dalej, jakby Virginia wciąż wchłaniała wszystkie te widoki i dźwięki. *Nie sądzę, aby dwie osoby mogły być szczęśliwsze niż my byliśmy. :-- z listu pożegnalnego Virginii Woolf do Leonarda Woolfa. s. 7, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku.

Akcja powieści przenosi się do Nowego Jorku pod koniec XX wieku, gdzie Clarissa Vaughan (współczesna pani Dalloway Cunninghama), zapowiadając, że kupi kwiaty na przyjęcie, które organizuje później tego dnia, parafrazuje otwierające zdanie powieści Woolf. Opuszcza swoją partnerkę Sally sprzątającą mieszkanie i wychodzi na zewnątrz w poranek czerwca. Idąc do kwiaciarni, Clarissa cieszy się codziennym zgiełkiem miasta. Napotkane widoki i dźwięki stają się punktem wyjścia dla jej refleksji o życiu, miłościach i przeszłości. Piękny dzień przypomina jej szczęśliwe wspomnienie, wakacje, które spędziła jako młoda kobieta z dwoma przyjaciółmi, Richardem i Louisem. W rzeczywistości kwiaty są na przyjęcie, które Clarissa organizuje wieczorem w swoim mieszkaniu dla Richarda (teraz znanego poety umierającego na AIDS), ponieważ właśnie otrzymał nagrodę Carrouthersa, prestiżową nagrodę poetycką przyznawaną za całokształt twórczości. Clarissa spotyka Waltera, znajomego piszącego gejowskie romanse w stylu pulp fiction. Clarissa zaprasza go na przyjęcie, mimo że wie, jak bardzo Richard nie znosi płytkich zainteresowań Waltera: „sławy i mody, najnowszych restauracji”. Sama Clarissa docenia „chciwą niewinność” Waltera. Clarissa kontynuuje drogę, rozmyślając o swojej przeszłości, czasami trudnej relacji z Richardem, którą porównuje ze swoją bardziej stabilną, ale mało spektakularną relacją z Sally, swoją partnerką od osiemnastu lat. W końcu dociera do kwiaciarni. *Jakiż dreszcz, jakiż wstrząs – żyć w poranek czerwca, dostatnie, niemal skandalicznie uprzywilejowane, z prostym zadaniem do wykonania. :-- Clarissa reflektuje nad dniem w drodze do kwiaciarni. s. 10, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *Dlaczego nie czuje się bardziej poważnie w związku z paradoksalnie jednoczesnym szczęściem Richarda („męczący, proroczy głos w literaturze amerykańskiej”) a jego upadkiem („Nie masz w ogóle limfocytów T, żadnych, które moglibyśmy wykryć”)? Co jest z nią nie tak? Kocha Richarda, myśli o nim nieustannie, ale być może kocha ten dzień nieco bardziej. :-- Myśli Clarissy o Richardzie. s. 11, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *Głowa kobiety szybko się cofa, drzwi przyczepy zamykają się z powrotem, ale zostawia po sobie niezaprzeczalne wrażenie czujnej reprymendy, jakby anioł dotknął powierzchni świata jedną sandałową stopą, zapytał, czy jest jakiś kłopot i, usłyszawszy, że wszystko jest w porządku, powrócił na swoje miejsce w eterze z sceptyczną powagą, przypominając dzieciom ziemi, że są ledwo tolerowane w zarządzaniu własnymi sprawami i że dalsza nieostrożność nie ujdzie im na sucho. :-- Clarissa dostrzegająca gwiazdę filmową wystawiającą głowę z drzwi przyczepy w reakcji na hałas ekipy filmowej. s. 27, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku.

Powieść przenosi się następnie do roku 1923, gdzie Virginia Woolf budzi się pewnego poranka z możliwym pierwszym zdaniem nowej powieści. Ostrożnie porusza się przez poranek, aby nie stracić inspiracji. Kiedy podnosi pióro, pisze: Pani Dalloway powiedziała, że sama kupi kwiaty. Powieść przeskakuje do Los Angeles w 1949 roku, gdzie Laura Brown czyta pierwsze zdanie powieści Virginii Woolf „Pani Dalloway” („Pani Dalloway powiedziała, że sama kupi kwiaty”). Laura Brown jest w ciąży z drugim dzieckiem i czyta w łóżku. Nie chce wstać, mimo że jest urodziny jej męża Dana. Ma trudności z odgrywaniem roli żony Dana i matki dla jej syna Richiego, mimo że ich docenia. Wolałaby czytać swoją książkę. W końcu zmusza się do zejścia na dół, gdzie postanawia upiec ciasto na urodziny Dana, w czym pomoże jej Richie. *Czasami sprawia, że myśli o myszy śpiewającej amoryczne ballady pod oknem olbrzymki. :-- Laura reflektuje nad przejrzystą miłością swojego syna do niej. s. 44, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *...triumf i brzęk i dziwne wysokie śpiewanie jakiegoś samolotu nad głową było tym, co kochała; życie; Londyn; ten moment czerwca. :-- Laura przypominająca cytat z „Pani Dalloway” Woolf. s. 48, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku.

Powieść wraca do Clarissy Vaughan, która po wyjściu z kwiaciarni z pełnymi ramionami kwiatów postanawia zajść do mieszkania Richarda. W drodze do Richarda zatrzymuje się przy planie filmowym, mając nadzieję na dostrzeżenie gwiazdy filmowej. W końcu odchodzi, nie widząc gwiazdy, zawstydzona własnymi trywialnymi impulsami. Clarissa wchodzi do dzielnicy, którą ona i Richard często odwiedzały jako młodzi dorośli. Ujawnia się, że Richard i Clarissa kiedyś mieli nieudany eksperymentalny związek romantyczny, mimo że było oczywiste, że „najgłębsze pragnienia” Richarda dotyczyły Louisa, z którym był już w związku. Clarissa wciąż zastanawia się, jak wyglądałoby jej życie, gdyby spróbowali zostać razem. Clarissa wchodzi do budynku mieszkalnego Richarda, który uważa za nędzny. Wydaje się kojarzyć budynek mieszkalny Richarda z poczuciem rozkładu i śmierci. Wchodzi do mieszkania Richarda. Richard wita Clarissę, nazywając ją „Panią D”, co jest nawiązaniem do „Pani Dalloway”. Nazywa ją tak ze względu na wspólne imię (Clarissa Vaughan, Clarissa Dalloway), ale także ze względu na poczucie wspólnego losu. Jako najbliższa przyjaciółka Richarda, Clarissa przejęła rolę opiekuna podczas choroby Richarda. Richard zmaga się z tym, co wydaje się Clarissie chorobą psychiczną, wywołaną przez jego AIDS, i omawia z Clarissą słyszenie głosów. Podczas gdy Clarissa wciąż cieszy się codziennym życiem, wydaje się, że choroba Richarda wyczerpała jego energię życiową, a czystość jego mieszkania na tym cierpi. Podczas gdy Clarissa krząta się, zwracając uwagę na szczegóły życia Richarda, które on zaniedbał, Richard wydaje się pogodzony. Nie wydaje się, że cieszy się na przyjęcie, które Clarissa organizuje dla niego tak bardzo jak ona. W końcu Clarissa wychodzi, obiecując wrócić po południu, aby pomóc mu przygotować się do przyjęcia.

Tymczasem minęły dwie godziny, odkąd Virginia zaczęła pisać początek „Pani Dalloway”. Reflektując nad niepewnością procesu artystycznego, postanawia, że napisała wystarczająco dużo na ten dzień i martwi się, że jeśli będzie kontynuować, jej delikatny stan psychiczny zachwieje się; początek tego stanu opisuje jako „ból głowy”. Virginia udaje się do drukarni (jej mąż Leonard zainstalował tam prasę drukarską, znaną Hogarth Press, która jako pierwsza wydała w języku angielskim Zygmunta Freuda i poety T.S. Eliota), gdzie Leonard i asystent Ralph pracują. Z zachowania Ralpha wyczuwa, że „niemożliwie wymagający” Leonard właśnie skarcił go za jakąś nieefektywność. Virginia ogłasza, że idzie na spacer, a potem dołączy do pracy. *Mogłaby to zobaczyć, spacerując z Leonardem na placu, lśniący srebrno-biały masyw unoszący się nad brukami, losowo kolczasty, płynny, ale całościowy, jak meduza. „Co to jest?” – zapytałby Leonard. „To mój ból głowy” – odpowiedziałaby. „Proszę, go nie zauważaj”. :-- Virginia reflektująca nad odłączonym charakterem swojej choroby psychicznej. s. 70, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *Postanawia, z pewnymi zastrzeżeniami, że na dziś skończyła. Zawsze są te wątpliwości. Czy powinna spróbować przez kolejną godzinę? Czy postępuje roztropnie, czy jest leniwa? Roztropnie, mówi sobie, i niemal w to wierzy. :-- Virginia. s. 72, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *Prawda, myśli, siedzi spokojnie i pulchnie, ubrana w szarość guwernantki, między tymi dwoma mężczyznami. :-- Virginia reflektująca nad tym, czyje podejście do pracy, beztroskie Ralpha czy „genialnego i niezmordowanego” Leonarda, doprowadziło do konfliktu między tymi dwoma mężczyznami. s. 73, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku.

W równoległym obrazie do Virginii Woolf, Laura Brown również wykonuje akt tworzenia: robienie ciasta urodzinowego dla Dana. Richie pomaga jej, a Laura przechodzi przez emocje intensywnej miłości do i irytacji Richie'm. Laura desperacko pragnie nie pragnąć niczego więcej niż życie, które ma jako żona i matka, robienie ciasta, i widzi zarówno robienie ciasta, jak i jej obecny los jako swoją sztukę, tak jak pisanie jest sztuką Virginii Woolf: *Nie straci nadziei. Nie będzie opłakiwać utraconych możliwości, swoich nieodkrytych talentów (co jeśli w ogóle nie ma talentów?). Pozostanie oddana synowi, mężowi, domowi i obowiązkom, wszystkim swoim darom. Będzie chciać tego drugiego dziecka. :-- Myśli Laury, ostatnie zdania rozdziału, s. 79, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku.

Virginia Woolf idzie na spacer, myśląc o pomysłach na swoją powieść. Już wierzy, że Clarissa Dalloway popełni samobójstwo, teraz Virginia planuje, aby pani Dalloway miała jedną prawdziwą miłość: nie swojego męża, ale dziewczynę, którą Clarissa znała w czasach swojego dzieciństwa. Miłość do innej dziewczyny będzie reprezentować czas, gdy nie bała się sprzeciwićć przeznaczeniu wyznaczonemu przez społeczeństwo i rodzinę. Virginia planuje, że Clarissa zabije siebie w średnim wieku z powodu czegoś całkiem błahego, co jest reprezentacją tego, czym stało się jej życie i co zostało stłumione. Podczas gdy Virginia spaceruje po Richmond, reflektuje nad tym, jak pogorszenie się stanu pani Dalloway w średnim wieku reprezentuje to, jak Virginia czuje się uwięziona w podmiejskim Richmond, podczas gdy w pełni żyje tylko w Londynie. Jest świadoma, że w Londynie jest bardziej podatna na chorobę psychiczną, ale wolałaby umrzeć „szalejąc” w Londynie niż unikać życia (a może przedłużyć swoje lata) w Richmond. Gdy Virginia wraca do domu, czuje się, podobnie jak Laura Brown w poprzednim rozdziale, jakby udawała samą siebie, jakby osoba, którą sobą prezentuje, wymagała sztuczności. Odkłada tę „grę”, by przekonać siebie i innych, że jest „zdrowa” i aby Leonard zgodził się na pomysł powrotu do Londynu. Virginia rozumie, że istnieje „prawdziwa sztuka” w wymogu, aby kobiety takie jak ona zachowywały się tak, jak to robią. Czując kontrolę nad swoją „grą”, idzie porozmawiać z kucharką, Nelly, o obiedzie. Jednak Nelly, ze swoimi drobnymi pretensjami i niejawnymi żądaniami, aby codzienne życie prowadzenia domu, które jest domeną Virginii, było przestrzegane, przytłacza Virginie. Nelly wydaje się posiadać kompetencje guwernantki, podczas gdy Virginia nie wydaje się mieć w sobie ani kości gospodyni domowej. Virginia postanawia dać swojej postaci, Clarissie Dalloway, wielką umiejętność w radzeniu sobie ze służbą, której sama nie posiada. *Ona jest autorką; Leonard, Nelly, Ralph i inni są czytelnikami. Ta konkretna powieść dotyczy spokojnej, inteligentnej kobiety o boleśnie wrażliwej wrażliwości, która kiedyś była chora, ale teraz wyzdrowiała; która przygotowuje się na sezon w Londynie... :-- Virginia Woolf przygotowująca się do „odgrywania” Virginii Woolf. s. 83, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *Mężczyźni mogą gratulować sobie, że piszą prawdziwie i namiętnie o ruchach narodów; mogą uważać wojnę i poszukiwanie Boga za jedyne tematy wielkiej literatury; ale jeśli pozycja mężczyzn na świecie mogłaby zostać obalona przez nieprzemyślany wybór kapelusza, angielska literatura dramatycznie by się zmieniła. :-- s. 83-4, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *Sztuką będzie oddać w całości wielkość miniaturowej, ale bardzo prawdziwej desperacji Clarissy; pełni przekonać czytelnika, że dla niej domowe porażki są tak samo niszczące jak przegrane bitwy dla generała. :-- Virginia rozważająca, jak napisze „Panią Dalloway”. s. 84, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *„Mam zupę rzeżuchową”, mówi Nelly. „I placek. A potem myślałam tylko o tych żółtych gruszkach na deser, chyba że wolisz coś bardziej wyrafinowanego.” Oto więc wyzwanie rzucone. Chyba że wolisz coś bardziej wyrafinowanego. Tak więc podbity Amazonka stoi na brzegu rzeki owinięta w futro zwierząt, które zabiła i oskórowała; tak więc upuszcza gruszkę przed złotymi pantofelami królowej i mówi: „Oto to, co przyniosłam. Chyba że wolisz coś bardziej wyrafinowanego.” :-- s. 85, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *...oferując gruszki przypomina Virginii, że ona, Nelly, jest potężna; że zna sekrety; że królowe, które bardziej dbają o rozwiązywanie zagadek w swoich komnatach niż o dobrobyt swoich poddanych, muszą brać to, co dostaną. :-- s. 85, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku.

Wróciwszy pieszo do domu od Richarda, Clarissa Vaughan wchodzi do swojego mieszkania. Jej partnerka Sally, producentka telewizyjna, wychodzi drzwiami na lunch z gwiazdą filmową. Nagle zostawiona sama, Clarissa czuje się „niewierna”. Czuje, że jej dom i jego wygody są trywialne w świetle zbliżającej się śmierci jej najbliższego przyjaciela Richarda; w porównaniu z czasem, kiedy czuła się najbardziej żywa i miała wszystko, czego mogła życzyć. Jej mieszkanie jest tak samo „krainą umarłych” jak mieszkanie Richarda. Podobnie jak inne postacie w powieści Cunninghama, kwestionuje wartość swojego obecnego życia i czy nie jest ono negacją poprzez trywialność życia, które mogłaby prowadzić. Wtedy uczucie mija. Clarissa jest rozczarowana, ale ulżona, stwierdzając, że jej życie jest jej własne i nie chce innego. Trzyma się perspektywy przygotowania przyjęcia Richarda jako potwierdzenia i zaczyna przygotowania. Podczas gdy Clarissa przygotowuje się do przyjęcia, myśli o sławnym aktorze, z którym Sally je obiad, gwieździe filmów akcji kategorii B, który niedawno ujawnił się jako gej. To wywołuje rozmyślania o tym, dlaczego ona, Clarissa, nie została zaproszona na lunch i znowu skierowuje jej myśli ku wartości jej życia. W jej umyśle jest „tylko żoną” (s. 94). Clarissa stara się być wdzięczna za moment, który zajmuje, odcinając łodygi róż w zlewie kuchennym. Myśli o wakacjach, które miała, gdy miała osiemnaście lat z Louisem i Richardem, czasie, kiedy „wydawało się, że może się zdarzyć cokolwiek, cokolwiek w ogóle” (s. 95). Myśli o pocałunku z Richardem, dramatycznym odwróceniu pocałunku, którego Clarissa Dalloway Woolf dzieli z dziewczyną, gdy była młoda. Clarissa (Vaughan) zdaje sobie sprawę, że bez tych wakacji i domu, w którym ona, Richard i Louis je spędzili, tak wiele wydarzeń by nie nastąpiło, w tym ten moment teraz, stojąc w kuchni i tnąc kwiaty na przyjęcie dla najlepszego przyjaciela, Richarda. Przypomina sobie, jak mówiła sobie w tamtym czasie, że nie zdradza Louisa śpiąc z Richardem, to były beztroskie lata sześćdziesiąte, Louis był świadomy tego, co się dzieje. Zastanawia się, co by się stało, gdyby spróbowała zostać z Richardem. Wyobraża sobie tę inną przyszłość, „pełną niewierności i wielkich bitew; jako wielką i trwałą romansę nałożoną na przyjaźń tak parzącą i głęboką, że towarzyszyłaby im do grobu...Mogła mieć życie tak potężne i niebezpieczne jak sama literatura”. „Albo znowu może nie”, myśli Clarissa. Uświadamia sobie, że może nic nie równa się wspomnieniu bycia młodym. Wylicza moment, w którym ona i Richard pocałowali się po raz pierwszy, nad brzegiem stawu o zmierzchu. „Wydawało się to początkiem szczęścia, i Clarissa jest czasem wciąż zszokowana, więcej niż trzydzieści lat później, uświadomić sobie, że to „było” szczęście...Teraz wie: To był ten moment, właśnie wtedy. Nie było żadnego innego.” *Jest jej objawione, że cały jej smutek i samotność, cała ta skrzypiąca rusztowanie, wynika po prostu z udawania, że żyje w tym mieszkaniu wśród tych przedmiotów... :-- Clarissa rozważająca możliwość ucieczki z obecnego życia. s. 92, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *Jestem trywialna, nieskończenie trywialna, myśli. s. 94, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *Zbyt daleko posuń się dla miłości, mówi sobie, a zrzekniesz się obywatelstwa w kraju, który dla siebie stworzyłaś. Skończysz po prostu żeglując z portu do portu. s. 97, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *Wydawało się to początkiem szczęścia, i Clarissa jest czasem wciąż zszokowana, więcej niż trzydzieści lat później, uświadomić sobie, że to było szczęście; że całe doświadczenie polegało na pocałunku i spacerze, oczekiwaniu na kolację i książkę...To, co żyje nieprzygasłe w umyśle Clarissy więcej niż trzy dekady później, to pocałunek o zmierzchu na kawałku martwej trawy i spacer wokół stawu, gdy komary brzęczały w ciemniejącym powietrzu. Wciąż jest ta jedyna doskonałość, i jest doskonała częściowo dlatego, że wydawało się w tamtym czasie tak jasno obiecywać więcej. Teraz wie: To był ten moment, właśnie wtedy. Nie było żadnego innego. s. 98, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku.

Ciasto Laury jest gotowe, ale ona nie jest szczęśliwa. Jest mniej niż miała nadzieję. Zainwestowała w to ciasto wielkie i desperackie nadzieje, jak artysta pracujący nad wielkim dziełem sztuki, i w jej umyśle zawiodła. Laura wylicza, co zrobi, aby zająć się przez resztę dnia: przygotować się do przyjęcia Dana. Wie, że Dan będzie zadowolony z tego, co przygotuje. To ją lekko irytuje. Uświadamia sobie, że szczęście jej męża „zależy tylko od faktu jej obecności, tutaj w domu, żyjącej swoim życiem, myślącej o nim”. Próbuje sobie powiedzieć, że to dobra rzecz i że ona jest trudna, ale nagle zostaje uderzona obrazem Virginii Woolf wkładającej kamień do kieszeni płaszcza i wchodzącej do rzeki. To psychiczne połączenie z inną „zdesperowaną gospodynią domową” zostaje przerwane pukaniem do drzwi tylnych. To Kitty, sąsiadka Laury. Laura jest spanikowana i podekscytowana. Chce zobaczyć Kitty, ale jest nieprzygotowana, wyglądając zbyt bardzo, jak wierzy, jak „kobieta smutku”. Kitty jest zaproszona do środka. Bez wysiłku i pewnie wpisuje się w ten powojenny świat udomowienia, wydaje się mieć wszystko. Zauważa amatorskie wysiłki Laury w robieniu ciasta, dokładnie tego, czego Laura się bała. Laura uznaje swoją niezdolność do wpasowania się w ten domowy świat, ale także swoją niezdolność do nieprzejmowania się tym – jest uwięziona między dwoma światami. Uznaje jednak, że Kitty nie ma idealnego świata, jaki sugeruje jej pewność siebie. Na przykład Kitty pozostała bezdzietna mimo pragnienia posiadania dzieci. Z drugiej strony, jedyna rzecz, w której Laura wydaje się się odznaczać w sferze domowej, to produkcja potomstwa. Podczas gdy dwie kobiety piją kawę, Kitty przyznaje, że musi iść do szpitala na kilka dni i chce, aby Laura nakarmiła jej psa. Mówi Laurze, nieco wymijająco, że problem jest w jej macicy, prawdopodobnie przyczyna jej niepłodności. Laura rusza, by pocieszyć Kitty uściskiem. Czuje poczucie tego, jak to jest być mężczyzną, a także pewną zazdrość o Raya, męża Kitty. Obie kobiety poddają się chwili, do trzymania się nawzajem. Laura całuje czoło Kitty, kiedy Kitty podnosi twarz i obie kobiety całują się w usta. To Kitty się odsuwa, a Laura jest atakowana przez panikę. Czuje, że zostanie odebrana jako drapieżnik w tym zdumiewającym rozwoju wypadków i w rzeczywistości „Laura i Kitty zgadzają się, milcząco, że to prawda”. Uświadamia sobie również, że jej syn, Richie, obserwował wszystko. Jednak Kitty jest już w drodze do drzwi, jej chwilowy słabość charakteru wymazana z pamięci. Nie wspomina się o pocałunku, odrzuca ciągłe oferty pomocy Laury uprzejmie i wychodzi. Świat Laury został wstrząśnięty. To za dużo. To jak powieść Virginii Woolf, zbyt pełne. Próbując wrócić do świata, który zna, zajmuje się synem i bez wahania wyrzuca swoje świeżo upieczone ciasto do kosza. Upiecze inne ciasto, lepsze. *Dlaczego, zastanawia się, wydaje się, że mogłaby mu dać cokolwiek, cokolwiek w ogóle, i otrzymać zasadniczo tę samą odpowiedź. Czego on pragnie nic, naprawdę, poza tym, co już ma?...To, przypomina sobie, jest cnotą. :-- Laura rozmyślająca o nieustannym zadowoleniu Dana. s. 100, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *Jej ciasto to porażka, ale i tak jest kochana. Jest kochana, myśli, mniej więcej w taki sposób, w jaki doceniane będą prezenty: ponieważ zostały dane z dobrymi intencjami, ponieważ istnieją, ponieważ są częścią świata, w którym chce się tego, co się dostaje”. s. 100-101, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *Dlaczego za niego wyszła? Wyszła za niego z miłości. Wyszła za niego z poczucia winy; z lęku przed samotnością; z patriotyzmu. :-- Laura reflektuje nad złożonymi powodami, dla których wyszła za Dana. s. 106, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *Pytanie zostało zapytane milcząco i odpowiedziane milcząco, wydaje się. Obie są dotknięte i błogosławione, pełne wspólnych sekretów, dążące w każdym momencie. Obie udają kogoś. Są zmęczone i nękane; podjęły tak ogromną pracę. :-- Laura i Kitty obejmują się w kuchni. s. 110, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku.

Podczas gdy Virginia pomaga Leonardowi i Ralphowi przy prasie drukarskiej, służąca ogłasza, że przybyła siostra Virginii. Vanessa, siostra Virginii, spóźnia się o półtorej godziny. Leonard odmawia przerwania pracy, więc Virginia zajmuje się Vanessą samotnie. W tym momencie uświadamia sobie, że jej problemy psychiczne wywołują lęk u pokojówek. Virginia i Vanessa wychodzą do ogrodu, gdzie dzieci Vanessy znalazły umierającego ptaka. Vanessa, lustrzane odbicie postaci Kitty w anegdotach o pani Brown, posiada bezwysiłkową kompetencję w radzeniu sobie z detalami życia, czy to służbą, czy dziećmi. Ta kompetencja podkreśla własną niezręczność Virginii z jej losem. Virginia wierzy, obserwując dzieci Vanessy, że prawdziwym osiągnięciem w życiu nie są jej „eksperymenty narracyjne”, ale produkcja dzieci, jak osiągnęła Vanessa. Virginia jest nie na miejscu w takim społeczeństwie. Ptak, który dzieci znalazły, umarł, a dzieci, przy pomocy dorosłych, urządzają mu pogrzeb. Virginia jest świadoma, że ona i mała dziewczynka są bardziej zaangażowane w pogrzeb niż chłopcy Vanessy, którzy prawdopodobnie śmieją się z kobiet za ich plecami. Podczas gdy Virginia wpatruje się z tęsknotą w martwego ptaka, ma epifanię: jej postać, Clarissa Dalloway, nie jest jak Virginia i nie popełni samobójstwa. Jak łoże pogrzebowe ptaka, Clarissa reprezentuje – dla Virginii – obojętną, a nawet głupią rzecz. Jako taka, Clarissa będzie reprezentować łoże śmierci (kontrapunkt) do postaci, którą Virginia każe popełnić samobójstwo. *Virginia spogląda z nieoczekiwaną przyjemnością na ten skromny wieniec z cierni i kwiatów; to dzikie łoże śmierci. Chciałaby na nim sama położyć się. :-- Pogrzeb ptaka nagle staje się okazją dla Virginii do zastanowienia się nad własną śmiercią. s. 119, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku. *Virginia waha się jeszcze chwilę przy martwym ptaku w jego okręgu róż. Mogłoby to być rodzajem kapelusza. Mogłoby to być brakujące ogniwo między kapelusznictwem a śmiercią. :-- Virginia humorystycznie widząc zarówno codzienność, jak i głębię w wydarzeniach życiowych. s. 121, wydanie paperback Fourth Estate z 1999 roku.

Podczas gdy Clarissa przygotowuje się do przyjęcia Richarda, zdeterminowana, by dać mu idealny hołd mimo jego prawdopodobnej trywialności, odwiedza ją nikt inny jak dawny partner Richarda, Louis. Wizyta lustrzanie odbija wizyty Kitty i Vanessy w innych anegdotach. Clarissa jest wyrwana z równowagi przez wizytę, tak jak Laura została przez Kitty, a Virginia przez Vanessę.


Kończąca opowieść ujawnia, że mąż Anne, ojciec Ka, uratował jej brata, który był księdzem. Fakt ten sprawia, że relacja między małżonkami jest spokojna i nie obarczona pytaniami o winę oraz odkupienie.[sep]Księga Umarłych: przedstawieni są główni bohaterowie, Ka i jej rodzina. Ka rzeźbi w drewnie posąg swojego ojca; jest to drewno pęknięte, przerażone, a wizerunek ojca jest zamyślony, zadumany, wpatrujący się w swoje dłonie. Ka i jej ojciec są w podróży, aby pokazać posąg komuś, kto chciałby go kupić. Posąg jest dla ojca Ka źródłem niepokoju, ponieważ nie czuje, że go on zasługuje. Zanim dotrą do celu, ojciec Ka opuszcza pokój motelowany z rzeźbą i wraca po wielu godzinach bez niej. Wkrótce potem ujawnia córce prawdziwy powód, dla którego uciekł z Haiti. „Ka, twój ojciec był myśliwym, nie ofiarą”. Reszta tej historii to postrzeganie przez Ka ojca w nowym świetle, nie już jako uciśnionego. Siedem: Krótka i pozornie zupełnie niezwiązana z pierwszą opowieść, Siedem dotyczy mężczyzny, którego żona przybywa z Port-au-Prince do Nowego Jorku. Byli rozdzieleni przez siedem lat i teraz są znowu razem w dziwnym miejscu, mieszkając wspólnie w piwnicy. W piwnicy mieszkają również dwaj współlokatorzy jej męża, Michel i Dany. Jej mąż pracuje na dwa etapy, jako nocny stróż w Medgar Evers College i jako dzienny stróż w Kings' County Hospital. Wodne Dziecko: Nadine pracuje w szpitalu. Ma rodzinę na Haiti, a wkrótce odkrywamy, że wydaje się być byłą dziewczyną mężczyzny z poprzedniej historii. „Powinien teraz odpoczywać w domu, pomyślała, przygotowując się do rozpoczęcia swojej drugiej pracy jako nocny stróż w Medgar Evers College”. Ale gdy próbuje do niego zadzwonić, odkrywa, że numer jest niepublikowany, podobnie jak w poprzednim rozdziale zauważono: „Zniknął numer telefonu, który miał przez ostatnie pięć lat, odkąd tylko miał telefon. (Nie potrzebował teraz, żeby inne kobiety do niego dzwoniły)” z powodu przybycia jego żony. Nadine jest bardzo odizolowana, większość historii dotyczy jej nienarodzonego, porzuconego dziecka. Zbudowano ołtarzyk dla tego dziecka, który jest opisany z wieloma szczegółami. Jest ona skłócona ze swoją rodziną, kochankiem i krajem. Ma bardzo cicho torturowaną duszę. Księga Cudów: Opowiedziana przez matkę Ka, Księga Cudów opisuje podróż rodziny samochodem przez Nowy Jork na mszę wigilijną i ich spotkanie z sobowtórem haitańskiego przestępcy Emmanuela Constanta. „Manman” Ka, Anne, jest bardzo wierząca i zmaga się z lekkomyślnym zachowaniem córki i typowym nastoletnim buntem. „Co by to był Constant? Co by ona zrobiła? Czy splunęłaby mu w twarz czy objęłaby go, uznając pokrewieństwo wstydu i winy, które odziedziczyła poślubiając swojego męża?” Potencjalna obecność Constanta w połączeniu z religijnym tłem ujawnia własną winę Anne i lęk przed życiem w kłamstwie, zarówno w relacji z córką, jak i jako członka społeczności haitańskiej w Nowym Jorku. Nocni Mówcy: Szybko ustala się, że znowu mówimy o jednym z mężczyzn z piwnicy, Dany. Dany podróżuje z powrotem na Haiti, aby odwiedzić swoją ciotkę Estinę Esteme. Mówi ciotce, że to jego wynajmujący, którego rozpoznał jako mordercę swoich rodziców, jest również ojcem Ka. Wtedy pojawia się Claude. Claude również jest z Nowego Jorku, ale został wygnany z powrotem na Haiti za zabójstwo swojego ojca w gniewie. Claude zwraca się do Dany w twardy sposób. Dany podróżował tak daleko, ponieważ znalazł mordercę swoich rodziców, tylko po to, by znaleźć Claude'a, zaakceptowanego przez społeczność, w której wciąż czuje, że jest on jego częścią. Claude'a, mężczyznę, który zabił własnego ojca. Ślubna Krawcowa: Historia stażystki magazynu Aline Cajuste i Beatrice Saint Forte, ślubnej krawcowej. Beatrice nie jest bardzo chętna do prób kierowania lub nawet rozpoczęcia wywiadu przez Aline. Ale Aline nie nadaje się do tej pracy i jest współczująca oraz wpływa na nią osoba Beatrice. Beatrice daje rady, mówiąc rzeczy takie jak: „Wszystko dzieje się wtedy, gdy ma się dziać”. Beatrice zabiera Aline na spacer, wskazując na domy, wszystkich jej sąsiadów z różnych miejsc na świecie i kończy na haitańskim strażniku więziennym. Nie na fryzjerze, którym się stał, ale na strażniku więziennym, którym był. Mówi: „Znałam go na Haiti”. A potem po krótkiej rozmowie Beatrice otwarcie rozszerza historię o strażniku więziennym, którego znała na Haiti. Wyjaśnia termin, chouket lawoze, dla którego Danticat ustaliła tłumaczenie Łamacz Rosy. Beatrice pokazuje jej swoje batem spalone stopy. Aline nie jest zdecydowana, czy kobieta jest w pełni przytomna, ale na końcu widzi w niej sens i wraca, by usiąść obok niej i oglądać opadające liście. Małpie Ogonki: To najbardziej szczegółowe opowiadanie o życiu na ziemi na Haiti podczas reżimu Jeana-Claude’a Duvaliera. Opisuje prezydenta i jego żonę w telewizji, regularne radiowe wystąpienia i wygnanie Baby Doca. Ta historia również daje wyobrażenie o relacjach rodzinnych, rozbitych rodzinach mieszkających obok siebie i nigdy otwarcie nie uznających swoich nielegalnych relacji. Występuje tu młody Michael, jeden z mężczyzn z piwnicy. Piosenkarka Pogrzebowa: To historia trzech haitańskich kobiet próbujących ukończyć kurs dyplomowy w Ameryce. Historia cofa się do ich przeszłości i przyszłości. Jedna z kobiet, Mariselle, mogła być ofiarą ojca Ka, ponieważ jej mąż „namalował niepochlebny portret prezydenta... Został postrzelony, wychodząc z wystawy”. Nauczycielka June może być pacjentką Nadine w „Wodnym Dziecku”, która straciła głos z powodu laryngektomii i musiała chodzić na terapię mowy, ponieważ podczas nauczania „Jej głos syczy, ale jest płaski, nigdy nie podnosząc się ani nie opadając”. Łamacz Rosy: Ta kończąca, łącząca historia wyjaśnia historię ojca Ka i jego relację z żoną. Relacja ta jest bardzo dziwna i odzwierciedla motywy książki dotyczące rodziny i odkupienia. Mąż Anne jest również mordercą jej brata, księdza, co czyni sytuację epicko wzruszającą. Danticat nigdy nie wydaje się pozwalać czytelnikowi na jakiekolwiek poczucie komfortu. Nie pozwala nam uciec z niczym. Nic nie jest łatwo odpowiedziane ani wyjaśnione. Niewiarygodne i całkowicie możliwe, że Anne mogła to wybaczyć. To tak wielkie pytanie jak odkupienie mordercy, bez względu na to, jak bardzo się poprawił.


Doktor decyduje się nie wykorzystywać energii TARDIS, co pozwala Frakcji Paradox na zniszczenie przeszłości Gallifrey. W rezultacie Frakcja i Dziadek Paradox zostają ocaleni, a sama planeta Gallifrey pozostaje nienaruszona.[sep]W nawiązaniu do wydarzeń z „The Banquo Legacy”, Władze Czasu złamały kod bazowy, który Ósmy Doktor zaprogramował w losowatorze Compassion, i przechwyciły ją w jej kolejnym miejscu przeznaczenia. Zagrożona zniewoleniem, Compassion aktywuje wbudowany system uzbrojenia i niszczy zbliżające się okręty wojenne TARDIS, podczas gdy Doktor walczy o kontrolę nad jej systemami nawigacyjnymi. Wynikający z tego „szkubnięcie” wyrzuca Fitza i Doktora do wiru. Doktor zostaje schwytany podczas ucieczki z Edifice, masywnej struktury kostnej, która pojawiła się na niebie nad Gallifrey, i zabrany na Gallifrey, gdzie oskarża się go o bycie agentem Frakcji Paradox. Doktor zostaje zmuszony do pomocy Władzom Czasu w schwytaniu Compassion, aby pomóc w nadchodzącej wojnie. Tymczasem Fitz staje przed grupą rozczarowanych, młodych Władców Czasu, którzy odprawiają rytuały w oparciu o okultystyczne teksty Frakcji Paradox, i odkrywa, że nie może uciec. Pogrążając się coraz bardziej w działalności grupy, Fitz staje się świadkiem stworzenia kopii byłego Prezydenta Greyjana Sane, a następnie nieświadomie dostarcza materiał użyty do wyciągnięcia oryginalnego Fitza Kreinera, obecnego w przebraniu agenta Frakcji Ojca Kreinera, z wszechświata w butelce Kleina do współczesnego Gallifrey. Podczas ceremonii potwierdzenia urzędu Lady Prezydent Romana zostaje wyzwana przez Greyjana i objęta aresztem domowym, z jedynym Fitzem jako towarzystwem. Dzięki pomocy Compassion udaje im się uciec i być świadkami, jak Frakcja Paradox deprawuje historię Władców Czasu, a następnie upadku Doktora na stronę Frakcji. Podróżując do Edifice z Ojcem Kreinerem i agentem Frakcji znanym jako Tarra, Kreiner ujawnia, że nie pracuje naprawdę dla Frakcji, i błaga Doktora, by cofnął przeszłość, aby nigdy nie stał się Ojcem Kreinerem, na co Doktor nie może się zgodzić. Doktor ujawnia, że nie tylko nie przeszedł na stronę Frakcji, ale Edifice jest w rzeczywistości jego starym TARDIS, który nie został w rzeczywistości zniszczony na Avalon. Wspólnie z Kreinerem są w stanie pozbyć się Tarry, zanim na Edifice pojawi się Dziadek Paradox, aby skonfrontować się z Doktorem. Doktor walczy z Dziadkiem i decyduje, że jedynym sposobem na zapobieganie zniszczeniu przeszłości Gallifrey przez Frakcję Paradox jest drastyczny krok: wybiera użycie energii, która trzyma TARDIS w całości, aby zniszczyć Frakcję Paradox i Dziadka Paradox, ale w procesie zniszczyć również Gallifrey. Gdy cała historia Władców Czasu wydaje się być wymazywana z istnienia, Compassion jest w stanie uratować Doktora, Fitza i resztki starego TARDIS Doktora, umieszczając ich na Ziemi w celu bezpiecznego przechowania, dopóki TARDIS nie zregeneruje się w ciągu następnego stulecia, a Doktor, obecnie cierpiący na amnezję, nie wyzdrowieje. Na końcu powieści Doktor jest uwięziony na Ziemi przez sto lat; Fitz zostawiony jest sam sobie pod koniec XX wieku, z jedynie czasem i miejscem spotkania z Doktorem, gdy TARDIS znów stanie się aktywny; a Compassion zostaje uwolniona z więzów wobec zarówno Władców Czasu, jak i Frakcji, wolna by wędrować w czasie i przestrzeni według własnego uznania.


Poirot ustala, że Anne Meredith zabiła Shaitanę, wykorzystując moment, gdy była blokiem w trakcie pasującego szlemika. Młoda kobieta zamordowała również panią Lorrimer za pomocą zastrzyku, co zostało potwierdzone przez zeznanie zatrudnionego przez detektywa aktora.[sep]Na wystawie tabakierek Hercule Poirot spotyka pana Shaitanę, tajemniczego cudzoziemca, który jest konsekwentnie opisywany jako diabelski w wyglądzie i zachowaniu. Shaitana żartuje z wizyty Poirot na wystawie tabakierek i twierdzi, że posiada lepszą „kolekcję”, która spodobałaby się Poirot: osoby, które wymknęły się sprawiedliwości po popełnieniu morderstwa. Organizuje przyjęcie obiadowe, aby pochwalić się tą kolekcją; Poirot jest niepokojony. W dniu przyjęcia, po przybyciu do domu Shaitany, do Poirota dołączają trzej inni goście: autorka powieści kryminalnych Ariadne Oliver, nadinspektor Scotland Yardu Battle oraz pułkownik Race z Tajnej Służby Jej Królewskiej Mości. Wkrótce dołączają do nich pozostali czterej goście: doktor Roberts, krzepki, o rumianej twarzy mężczyzna; pani Lorrimer, doskonale opanowana dama w późnym średnim wieku; major John Despard, przystojny wojskowy i podróżnik, niedawno wróciły z Afryki; oraz Anne Meredith, nieśmiała, cicha i bardzo ładna młoda kobieta. Po zaproszeniu wszystkich na kolację, Shaitana zręcznie manipuluje rozmową, kierując ją ku możliwym motywom morderstwa. Robi aluzje do popełnianych przestępstw, przy których sprawcom udało się ujść bezkarnie. W trakcie tej rozmowy kilku gości wykazuje nerwowe reakcje. Shaitana zaprasza swoich ośmiu gości do gry w brydża w sąsiednich pokojach; on, jako ten, który nie ma pary, nie gra. Roberts, Meredith, Lorrimer i Despard grają w pierwszym pokoju, podczas gdy Poirot, Oliver, Race i Battle grają w następnym; Shaitana wygodnie rozsiada się w fotelu w pierwszym pokoju i myśli o tym, jak wspaniale przebiega jego przyjęcie. Godziny później Poirot i inni przygotowują się do wyjścia i idą podziękować Shaitanie. Shaitana został zamordowany, dźgnięty w klatkę piersiową ozdobnym sztyletem. Gdy wstępne czynności policyjne zostaną zakończone, Poirot zdradza pozostałej trójce, z którą grał w brydża, dziwne wzmiankę Shaitany o „kolekcji”. Szybko uświadamiają sobie, że są oni czterema „detektywami”, którzy mieli zmierzyć się z czwórką z następnego pokoju, których Shaitana podejrzewał o morderstwo. Czwórka zgadza się współpracować w celu rozwiązania zbrodni i przesłuchać czterech podejrzanych. Poirot interesuje się sposobem, w jaki każdy z nich gra w brydża, co ocenia na podstawie prośby do każdego z podejrzanych o ocenę gry pozostałych. Ponieważ nie wydaje się, aby istniał konwencjonalny sposób na udowodnienie, który z nich popełnił morderstwo na Shaitanie, Poirot sugeruje, aby grupa detektywów zbadala przeszłość i ujawniła morderstwa, o których – jak sądził zmarły – wiedział. Battle otrzymuje zadanie zbadania śmierci pani Craddock, którą kiedyś leczył doktor Roberts. Jej mąż zmarł na wąglik po zakażeniu szczotką do golenia (czytelnicy w czasach publikacji powieści w latach 30. mogli dobrze pamiętać o śmiertelnych przypadkach wąglika zakażonych szczotkami do golenia podczas i po I wojnie światowej); sama pani Craddock zmarła niedługo potem w Egipcie na tropikalną infekcję. Race poszukuje informacji o Despardzie i odkrywa sprawę, w której botanik o nazwisku Luxmore i jego żona podróżowali z nim do Ameryki Południowej; Luxmore oficjalnie zmarł na gorączkę, ale krążyły pogłoski, że został postrzelony. Pani Oliver odwiedza Anne Meredith i jej współlokatorkę, Rhodę Dawes. Rhoda później odwiedza Oliver i wyjaśnia złe maniery Anne: Anne, po śmierci ojca i zanim stara przyjaciółka Rhoda przyszła jej z pomocą, pracowała jako towarzyszka domowa; jedna z pracodawczyń, pani Benson, wzięła farbę do kapeluszy – truciznę – z butelki z lekiem i zmarła. Współpodejrzany Despard interesuje się losem Anne, zalecając, aby zatrudniła adwokata. W międzyczasie czterej detektywi spotykają się i wymieniają spostrzeżenia. Tymczasem Poirot zastawia pułapkę na Anne Meredith. Gdy ona odwiedza go na jego prośbę, prowadzi ją do stołu, na którym znajduje się wiele paczek najdroższych pończoch jedwabnych, pozornie niechlujnie ułożonych. Po tym, jak Anne składa swoje propozycje co do prezentów i wychodzi, Poirot odkrywa, że brakuje dwóch par pończoch, co potwierdza jego podejrzenie, że Anne jest złodziejką i wydaje się nadawać wagę jego podejrzeniu, że okradła panią Benson i zabiła ją, gdy bała się, że została odkryta. W tym momencie pani Lorrimer kontaktuje się z Poirotem z zaskakującą wiadomością. Wyznaje morderstwo na Shaitanie i wyjaśnia, że wzięła sztylet impulsywnie po tym, jak on wspomniał o truciznie jako o broni kobiet. Shaitana miał w jej przypadku rację, mówi; dwadzieścia lat wcześniej, jak wyznaje, zabiła swojego męża. Poirot sprzeciwia się, twierdząc, że wyjaśnienie Lorrimer dotyczące zabójstwa Shaitany nie pasuje do jej nieporuszonego usposobienia. Lorrimer wierzy więc, że Meredith jest zabójcą Shaitany i postanowiła kłamać, aby uratować młodą kobietę. Błaga Poirot, aby pozwolił jej wziąć na siebie winę za tę zbrodnię: ona i tak wkrótce umrze, a Anne będzie mogła żyć swoim młodym życiem. Poirot jest zdezorientowany tym wyznaniem i obawia się, że mogą czekać dalsze kłopoty. Jego przypuszczenie okazuje się słuszne, gdy następnego ranka pani Lorrimer zostaje znaleziona martwa, po tym jak najwyraźniej popełniła samobójstwo po napisaniu trzech kopii listu z wyznaniem morderstwa Shaitany i wysłaniu ich do pozostałych podejrzanych. Roberts przybywa po otrzymaniu listu, ale nie udaje mu się uratować pani Lorrimer. Poirot i Battle śpieszą do domku Anne Meredith, obawiając się, że może znów zaatakować. Despard, który odwiedzał Anne i Rhodę, obie z których są w nim zakochane, jest o kilka kroków przed Poirotem i Battle. Na sugestię Anne, Anne i Rhoda są w łodzi na pobliskiej rzece. Poirot i Battle widzą, jak Anne nagle popchnęła przyjaciółkę do wody. Niestety dla Anne, gdy strąca Rhodę do wody, sama też wpada. Despard ratuje Rhodę; Anne tonie. Poirot gromadzi Oliver, Battle, Desparda, Rhodę i Robertsa w swoim domu, gdzie składa zaskakujące oświadczenie: prawdziwym mordercą zarówno Shaitany, jak i pani Lorrimer nie jest Anne, ale doktor Roberts. Poirot sprowadza myjącego okna, który przypadkiem pracował rano przed mieszkaniem pani Lorrimer. Składa on zeznanie, że widział, jak Roberts wstrzyknął Lorrimer zastrzyk; zastrzyk, jak ujawnia Poirot, pełen śmiertelnego środka znieczulającego. Battle wtrąca, że mogą wzmocnić każde oskarżenie prawdziwą historią śmierci małżeństwa Craddock, którzy zmarli z powodu infekcji, to prawda, ale infekcji celowo zadanych im przez Robertsa. Roberts się przyznaje. Poirot zauważa, że w trzecim rozdaniu brydża w nocy morderstwa Shaitany doszło do szlemika. Ta intensywna gra trzymała innych skupionych na rozgrywce – Roberts był w tym czasie „blokiem” – podczas gdy Roberts wykorzystał okazję, aby dźgnąć Shaitanę. Ujawnia się również, że „myjący okna” był w rzeczywistości aktorem zatrudnionym przez Poirota, choć Poirot chwali się, że „widział” w wyobraźni, jak Roberts zabija panią Lorrimer. Despard sugeruje, że ktoś z zebranych powinien zamordować Poirota, a potem obserwować, jak jego duch wraca, aby rozwiązać sprawę.


W finale powieści uniknięto wojny domowej w USEA dzięki sojuszowi sił rządowych z firmą Karp und Söhne, co zapobiegło użyciu broni jądrowej małej mocy. Odradzający się neandertalczycy są zaniepokojeni tym obrotem sprawy, obawiając się, że przetrwanie ludzkości uniemożliwi im odzyskanie dominacji na Ziemi.[sep]Akcja „Symulakrum” rozgrywa się w połowie XXI wieku i opowiada historię kilku protagonistów wewnątrz Zjednoczonych Stanów Europy i Ameryki (USEA), powstałych w wyniku fuzji (Zachodnich) Niemiec i Stanów Zjednoczonych, gdzie cały rząd jest oszustwem, a prezydent (der Alte, „Stary”) jest symulakrum (androidem). Obok USEA innymi globalnymi supermocarstwami są Cesarstwo Francuskie, Chińska Republika Ludowa i Wolna (Czarna) Afryka. Wzmiankowana jest III wojna światowa, która mogła obejmować użycie taktycznej broni jądrowej, oraz możliwość istnienia Związku Radzieckiego. Komunizm nadal istnieje, ale Polska stała się jego globalnym centrum władzy, a siedziba władz znajduje się teraz w Warszawie. Społeczeństwo jest podzielone na klasy „Ges” (niem. Geheimnisträger, „nosiciele tajemnicy” (elita)) i „Bes” (niem. Befehlsträger, „wykonawcy instrukcji” (profesjonaliści i rzemieślnicy)), a nastąpiła wyraźna konsolidacja władzy politycznej i mediów nadawczych. Partie Demokratyczna i Republikańska połączyły się w jedną partię, „Partię Demokratyczno-Republikańską”, a „Zjednoczona Sieć Triadyczna” prawdopodobnie powstała w wyniku fuzji NBC, CBS i ABC. Ponadto rzeczywista władza polityczna przeszła w ręce stałej Pierwszej Damy, Nicole Thibodeaux, której partnerami jest seria męskich prezydentów – die Alten. Obecny der Alte, Rudi Kalbfleisch, jest symulakrum, podczas gdy „Nicole” jest człowiekiem, choć oryginalna Nicole Thibodeaux zmarła kilka dekad temu. Od śmierci oryginału jej rolę odgrywa czterech kolejnych aktorów, a najnowszą z nich jest Kate Rupert. Jest to Geheimnis (tajemnica), a posiadanie wiedzy o niej gwarantuje przynależność do elity poprzez nadanie statusu Ges. Tajna rada rządząca kontroluje USEA, choć „Karp und Söhne Werke”, jako producenci obecnego symulakrum der Alte, również sprawuje pewną władzę. Kolejny kontrakt na symulakrum, dla Dietera Hogbeina, zostanie jednak przyznany „Frauenzimmer Associates”, co nie podoba się firmie Karp und Söhne. Jeden z wątków pobocznych dotyczy groźby ze strony Karp und Söhne Werke, która chce ujawnić tajemnicę państwową z ostatnich pięciu dekad. Nicole nie lubi Kalbfleischa, choć wbudowana przestarzałość oznacza, że wkrótce ma doznać zawału serca i zostanie zastąpiony. Kalbfleisch pojawia się w tej powieści tylko przez chwilę. Doktor Egon Superb napotyka dodatkowe trudności, ponieważ A. G. Chemie, wiodący kartel leków psychofarmakologicznych w USEA, doprowadził do zakazu psychoterapii na mocy „Ustawy MacPhearsona”. USEA jest jednak skłonna pozwolić mu na kontynuowanie praktyki i leczenie Richarda Kongrosiana, znanego pianisty występującego w Białym Domu. Richard Kongrosian wierzy, że zapach jego ciała jest śmiertelny; to przekonanie jest urojeniem, nie ma takiego zapachu. Kongrosian posiada zdolności telekinetyczne: potrafi grać na pianinie samą siłą umysłu. Nicole Thibodeaux jest zaniepokojona utrzymaniem jego zdolności pod kontrolą, podobnie jak Wilder Pembroke, szef Policji Narodowej, i członkowie tajnej rady rządzącej krajem. Bertold Goltz (domniemany neofaszysta) najwyraźniej próbuje obalić rząd i kieruje organizacją religijną i paramilitarną „Synami Hioba”, choć nie jest tym, kim się wydaje, i potajemnie jest szefem tajnej rady rządzącej USEA. Istnieje również wątek poboczny dotyczący Charlesa (Chica) Strikerocka, jego brata Vince’a oraz firmy sprzedającej tanie statki kosmiczne do kolonizacji (znanej jako „Szalone Luki”), zaangażowanej w kolonizację Marsa. Mars może się pochwalić owadzi życiem, czującymi i empatycznymi „papoola”, podczas gdy na Ganimedesie żyją wielokomórkowe, prymitywne formy życia. Nic nie jest tym, czym się wydaje, a powieść kończy się nierozstrzygnięcie. Ujawniono, że symulakrum der Alte jest androidem, a Kate/Nicole jest oszustką – co podważa Geheimnis (tajemnicę), będącą racją bytu podziału na klasy ges/bes. Bertold Goltz zostaje zabity przez oddział Policji Narodowej, podobnie jak reszta tajnej rady rządzącej. Dzięki telekinezie Kongrosian zabija Pembroke’a, zanim ten może obalić Nicole w zamachu stanu, i teleportuje ją w bezpieczne miejsce do swojego odosobnionego domu w północnych USA. Karp und Sohnen buntuje się przeciwko przerwanemu zamachowi stanu i wkrótce Policja Narodowa oraz siły zbrojne USEA angażują się w wojnę domową, z użyciem broni jądrowej małej mocy. Odradzający się neandertalczycy (lub „chuppers”) wydają się zadowoleni z tego obrotu sprawy, gromadząc się w pobliżu domu Kongrosiana: nieuchronne samozniszczenie Homo sapiens może dać im kolejną szansę na dominację na Ziemi.


George i Harold stworzyli Niezwykłego Robot-Przepychacza, który pokonał Turbo Toaletę 2000 i uratował pana Kruppa. Po zwycięstwie robot naprawił zniszczenia w szkole i na polecenie chłopców odleciał na Uran.[sep]Szkoła Podstawowa im. Jerome’a Horowitza organizuje swoją drugą doroczną Konwencję Wynalazków. George i Harold chętnie w niej biorą udział, ponieważ zwycięzcy Konwencji mogą zostać Dyrektorami na Dzień. Niestety ich dyrektor, pan Krupp, chce uniknąć katastrofy, jaką była zeszłoroczna edycja, w której George i Harold użyli swojego wynalazku (domowej roboty, aktywowanej ruchem superkleju), aby przykleić wszystkich do krzeseł, i zakazuje George’owi i Haroldowi udziału w Konwencji, zmuszając ich do spędzenia całego dnia na świetlicy. W odwecie postanawiają potajemnie sabotażować wynalazki wszystkich. Podczas włamywania się, by sabotażować wynalazki, wpadają na Melvina Sneedly’ego, szkolnego mędrca i donosiciela. Melvin pracuje nad swoim wynalazkiem do późna, PATSY 2000, co jest skrótem od Photo-Atomic Trans-Somgobulating Yectofantriplutoniczanziptomiser, czyli kserokopiarki, która zamienia obiekty 1- i 2-wymiarowe w oddychające obiekty 3-wymiarowe. Aby to zademonstrować, wkłada zdjęcie myszy, a wychodzi prawdziwa mysz. George i Harold zakładają, że Melvin włożył prawdziwą mysz wcześniej i próbuje ich oszukać. Obiecują nie niszczyć wynalazku Melvina, pod warunkiem, że ich nie doniesie za to, co robią. Dzięki George’owi i Haroldowi Konwencja Wynalazków kończy się większą katastrofą niż poprzednia (co nawiązuje do pierwszej książki, w której seria żartów dzieje się automatycznie). Melvin Sneedly łamie obietnicę i donosi na George’a i Harolda. Wściekły pan Krupp odsyła George’a i Harolda do karnej, do końca roku szkolnego, z groźbą, że zostaną zawieszeni, jeśli wyjdą z pokoju karnego choć raz. George i Harold dostają zadanie pisania linijek na tablicach w pokoju karnym. Każdy z chłopców używa urządzenia do szybkiego pisania (serii połączonych prętów z kredami w środku), dzięki czemu są w stanie napisać wszystkie linijki w 3,5 minuty. W wolnym czasie chłopcy decydują się napisać komiks o tytule „Kapitalna Gacie i Atak Mówiących Toalet”, w którym Kapitalna Gacie pokonuje miliardy okrutnych mówiących toalet i ich przywódcę, Turbo Toaletę 2000. George i Harold wymykają się, aby zrobić kopie swojego nowego komiksu; jednak kserokopiarka w biurze jest otoczona przez nauczycieli. Postanawiają skopiować go na kserokopiarce Melvina, wciąż myśląc, że to zwykła kserokopiarka, ale maszyna Melvina naprawdę zamienia obiekty 1- i 2-wymiarowe w żywe obiekty 3-wymiarowe, więc złe, okrutne mówiące toalety ożywają i atakują wszystkich w szkole. George i Harold zostają również przyłapani przez pana Kruppa poza pokojem karnym i obaj zostają zawieszeni. Zanim George i Harold zdążą wyjść, pan Meaner, nauczyciel wychowania fizycznego, otwiera drzwi do sali gimnastycznej i zostaje natychmiast zjedzony przez jedną z toalet. Następnie pani Ribble klaszcze w palce w stronę toalety, co sprawia, że pan Krupp zmienia się w Kapitalne Gacie, który wymyśla plan powstrzymania Mówiących Toalet, a one zjadają pozostałych nauczycieli. George i Harold gonią go, gdy Kapitalne Gacie zabiera kilka par majtek z nieświadomych suszarek na pranie. Po powrocie do szkoły George, Harold i Kapitalne Gacie używają majtek jako procy, aby strzelać jedzeniem w usta Mówiących Toalet. Ponieważ jest to obrzydliwe jedzenie z stołówki (czyli wołowina w sosie śmietanowym), Mówiące Toalety wymiotują wszystkich nauczycieli i umierają. Turbo Toaleta 2000 wybucha ze szkoły (została ożywiona jak wszystkie inne Mówiące Toalety, ale, jak stwierdził George, wcześniej jej nie widziano). Po krótkiej walce Turbo Toaleta 2000 połyka Kapitalne Gacie w całości. George i Harold włamują się do szkoły i używają maszyny Melvina Sneedly’ego, aby stworzyć supermocnego robota o nazwie Niezwykły Robot-Przepychacz, który wykonuje wszystkie ich polecenia. Niezwykły Robot-Przepychacz pokonuje Turbo Toaletę 2000 i zadaje ostateczny cios, wpadając do jej ust, zabijając ją i dając chłopcom szansę na uratowanie Kapitalnych Gaci (który teraz zmienił się z powrotem w pana Kruppa dzięki wodzie wewnątrz Turbo Toalety 2000). Zauważając zniszczenia w szkole spowodowane przez toalety, Krupp obawia się, że straci pracę. Na szczęście, na rozkaz chłopców, Robot-Przepychacz naprawia wszystkie zniszczenia w szkole i odlatuje na Uran z poleceniem, by nigdy nie wracać. W zamian za naprawienie szkoły przez chłopców, Krupp cofa im karę i zawieszenie oraz oficjalnie mianuje ich „Dyrektorami na Dzień”. Jako dyrektorzy organizują całodzienny karnawał i zamykają nauczycieli (oraz Melvina Sneedly’ego) w karnej. Po poinformowaniu pana Kruppa, że sprzedali większość mebli szkolnych, aby zapłacić za karnawał, i uciekając o własnych siłach, panna Anthrope klaszcze w palce, powodując, że pan Krupp znów staje się Kapitalnymi Gaciami.


Sally Lockhart dedukuje, że Dział Parowy został zaprojektowany do użycia przeciwko własnej populacji, a nie jako broń ofensywna przeciwko wrogowi. Podczas konfrontacji w siedzibie North Star kobieta uruchamia maszynę, co doprowadza do śmierci Axela Bellmanna.[sep]Akcja tej książki dzieje się pod koniec 1878 roku, sześć lat po wydarzeniach opisanych w „Rubin w dymie”. Do biura S. Lockhart, Konsultanta Finansowego, wchodzi pewna kobieta, panna Walsh. Panna Walsh mówi Sally Lockhart, że straciła wszystkie swoje pieniądze w firmie zwanej Anglo-Baltic, ponieważ firma ta doświadczyła wielu tragedii, w tym zatonięcia dwóch statków i zatrzymania jednego. Sally przysięga odzyskać pieniądze panny Walsh. Narrator opowiada czytelnikowi o Sally oraz o tym, jak jej przyjaciel Frederick jest w niej zakochany, ale ona nie wie, czy odwzajemnia jego uczucie. Narrator przedstawia również psa Sally, Chakę. Tymczasem przyjaciel Sally, Jim Taylor, pomaga iluzjonistowi imieniem Alistair Mackinnon uciec przed dwoma mężczyznami, którzy mają wobec niego niecne zamiary. Jim zabiera Mackinnona do Fredericka i jego wujka Webstera do ich sklepu fotograficznego/biura detektywistycznego o nazwie Garland i Lockhart, ponieważ Mackinnon twierdzi, że jest zamieszany w morderstwo. Mackinnon pokazuje Jimowi, Websterowi i Fredowi, że posiada zdolności mediumiczne (widzi rzeczy związane z przedmiotem poprzez dotknięcie go) i opowiada im o morderstwie, które widział, dotykając etui na cygara pewnego mężczyzny. Mackinnon wierzy, że ów mężczyzna wie, że on wie o morderstwie, i przerażony boi się o swoje życie. Tego samego wieczoru Jim i Fred udają się na seans spirytystyczny, aby sprawdzić, czy kobieta prowadząca go, Nellie Budd, jest oszustką, czy prawdziwą medium. Podczas gdy tam są, Nellie ma wizję łączącą wizję Mackinnona z dochodzeniem Sally. Fred udaje się do Sally i opowiada jej o tym; z kolei ona mówi mu, co wie o byłym właścicielu Anglo-Baltic, a obecnym właścicielu firmy zwanej North Star, imieniem Axel Bellmann. Sally uważa, że pan Bellmann spowodował upadek Anglo-Baltic, aby sfinansować North Star, i wierzy, że jest on bardzo bezwzględny. Postanawiają dowiedzieć się o nim więcej na własną rękę. Mackinnon prosi Freda, aby został z nim podczas imprezy charytatywnej na wypadek, gdyby któryś z mężczyzn próbował go schwytać. Fred prosi Charlesa Bertrama, swojego przyjaciela i współpracownika w Garland i Lockhart, czy mógłby iść z nim, ponieważ Charles pochodzi z arystokratycznej rodziny i zna niektórych ludzi na imprezie. Podczas imprezy Mackinnon dostrzega mężczyznę, którego rozpoznaje, a Charles odkrywa, że jest to sam Axel Bellmann. Po tym, jak Mackinnon widzi mężczyznę, znika, na irytację Freda i Charlesa. Następnego ranka w biurze Sally pojawia się pracownik Axela Bellmanna, pan Windlesham, który próbuje ją odstraszyć od śledztwa przeciwko jego pracodawcy. Po tym spotkaniu Sally udaje się do swojego prawnika, pana Temple, któremu opowiada całą historię i który radzi jej, aby była ostrożna. Axel Bellmann zawiera transakcję finansową z lordem Wythamem: jeśli lord Wytham pozwoli panu Bellmannowi poślubić jego 17-letnią córkę, Mary, pan Bellmann zapłaci mu 400 000 funtów. Fred udaje się do Nellie Budd, aby zapytać ją, czy wiedziała cokolwiek o swojej wizji. Nie wiedziała, ale podczas gdy był w jej domu, Fred dowiaduje się, że ma siostrę o imieniu Jessie. Sally udaje się z wizytą do Axela Bellmanna; nakazuje mu zapłacić jej pieniądze, które straciła panna Walsh, ale on odmawia. Niestety dla Nellie Budd, Sally upuszcza wizytówkę z imieniem i adresem Nellie, a Axel Bellmann ją podnosi. Jim idzie szukać Mackinnona i odkrywa, że mieszka on w pensjonacie. Powiada mu o tym Isabel Meredith, młoda kobieta, która ma znamię wrodzone deformujące całą jej twarz. Isabel opiekowała się Mackinnonem, gdy ten przebywał w pensjonacie. Isabel znalazła wycinek gazetowy o zamordowanym mężczyźnie konserwowanym w lodzie, co było tematem wizji Mackinnona. Jim również dochodzi do wniosku, że Isabel jest desperacko zakochana w Mackinnonie. Charles odkrywa, że pan Bellmann i lady Mary Wytham się zaręczają, ponieważ jeden z przyjaciół Charlesa powiedział mu, że zamawiają portret zaręczynowy. Fred, Jim i Charles udają się do miejsca, gdzie powstaje portret; Charles, aby pomóc, a Fred i Jim, aby prowadzić śledztwo. Pan Bellmann rozpoznaje Freda z imprezy, ale lady Mary odwraca uwagę Bellmanna. Jim zakochuje się w lady Mary od pierwszego wejrzenia. Dwaj mężczyźni idą do Isabel i dowiadują się od niej miejsca pobytu Mackinnona (najpierw ją grożąc). Następnego dnia zostawia notatkę w skrzynce pocztowej Garland & Lockhart, w której pisze, że Mackinnon jest w niebezpieczeństwie ze strony dwóch mężczyzn i oni wiedzą, gdzie on jest. Sally, Jim i Fred idą, aby nadzorować sytuację. Sally ostrzega Mackinnona przed niebezpieczeństwem, a on z kolei mówi jej, że jego ojcem jest lord Wytham, a matką Nellie Budd. Fred udaje się do Nellie Budd następnego dnia, ale odkrywa, że została zaatakowana i nieprzytomna. Pan Windlesham idzie do płatnego zabójcy i płaci mu, aby pozbył się Sally. Sally dowiaduje się, że North Star jest firmą zbrojeniową, która chce zbudować ogromną „Dział Parowy”, który wystrzeliwuje tysiące naboi naraz. Frederick dowiaduje się, jak działa dział parowy, i odkrywa, że inżynier, który go zaprojektował, został zamordowany przez pana Bellmanna. Frederick opowiada siostrze Nellie o jej obrażeniach i dowiaduje się, że Mackinnon nie jest naprawdę synem Nellie oraz że Mackinnon jest żonaty z pewną damą. Fred dowiaduje się następnego dnia, że damą, z którą ożenił się Mackinnon, jest lady Mary Wytham. Zabójca pana Windleshama próbuje zabić Sally, gdy ona spaceruje z Chaką. Nieświadomy tego, kobietę, którą próbuje zabić, jest w rzeczywistości Isabel, a jego nóż utyka w jej bieliźnie. Zamiast tego zabija Chakę, a Sally jest zdruzgotana. Następnego dnia Sally wchodzi do swojego biura i odkrywa, że zostało splądrowane. Jej właściciel pozwolił „oficerom policji” zabrać jej pliki, a Sally jest na niego zła, ponieważ nie zapytał, dlaczego je kradną. Policja wyśmiewa ją, gdy pyta, gdzie podziały się jej pliki. Po tym Sally udaje się do Garland & Lockhart, aby poprosić Freda o pomoc. Fred i Jim udaje się odzyskać pliki dla Sally. Po odzyskaniu plików Sally zdaje sobie sprawę, że Dział Parowy został zaprojektowany do użycia przeciwko własnej populacji, biorąc pod uwagę, że jego zależność od torów kolejowych oznacza, że nigdy nie mógłby zostać deployed jako broń ofensywna przeciwko wojskowemu wrogowi. Po tym, jak Fred mówi Jimowi, że lady Mary jest mężatką Mackinnona, Jim udaje się do lady Mary, aby jej powiedzieć „do widzenia”. Gdy Isabel dowiaduje się, że Mackinnon jest żonaty, jest zdruzgotana i prosi, by ją odesłać, ponieważ uważa, że przynosi pecha. Gdy Jim wraca z wizyty u lady Mary, przynosi wiadomość, że Fred i Jim muszą walczyć, aby uratować Mackinnona przed ludźmi pana Bellmanna, tymi samymi, którzy pobili Nellie Budd. Jim i Fred dają im solidnie w kość i odsyłają ich na policję, gdzie będą mieli kłopoty z prawem. Przyprowadzają Mackinnona z powrotem do Garland & Lockhart, gdzie go trzymają. Po tym, jak wszyscy oprócz Sally i Fredericka idą spać, pan Windlesham przychodzi do nich i udaje, że jest po ich stronie. Gdy odchodzi, Sally zdaje sobie sprawę, że kłamał. Sally mówi Frederickowi, że go kocha i zabiera go na górę, szepcząc: „Ani słowa – ani słowa”. Oboje śpią ze sobą, a potem Sally pozwala Frederickowi poprosić ją o rękę i wyraża zgodę. Tymczasem pan Windlesham i pan Bellmann planują spalić Garland & Lockhart. Jim budzi się na czas, by wyczuć ogień i ostrzec pozostałych. Wspinają się przez okno, ale Jim spada i łamie nogę. Isabel odmawia ruchu. Frederick próbuje ją uratować, ale ginie wraz z nią. Po śmierci Freda Sally błąka się w oszołomieniu. Nieświadomie trafia do siedziby North Star. Dość szybko odzyskuje panowanie nad sobą, aby poprosić o pana Bellmanna i powiedzieć mu, że jest tu, aby go zobaczyć. Noga Jima Taylora była złamana, ale idzie na niej do miejsca pobytu Mackinnona. Jim zmusza Mackinnona, aby za pomocą swoich zdolności parapsychicznych zobaczył, gdzie jest Sally, a następnie ciągnie go do siedziby North Star. Pan Bellmann mówi Sally, że chce władzy i wierzy, że Dział Parowy może mu ją dać, twierdząc, że sam przerażenie bronią zapewni pokój. Następnie prosi ją o rękę. W tym momencie wchodzi Mackinnon, wyraźnie przerażony, aby zaprowadzić Sally do Jima. Sally zgadza się wyjść za pana Bellmanna, ale on musi dać Mackinnonowi pieniądze dla klientki Sally. Mackinnon wynosi pieniądze do Jima, a Jim słusznie domyśla się, że Sally coś knuje. Na prośbę Sally pan Bellmann zabiera ją, aby zobaczyć Dział Parowy, który Sally natychmiast uruchamia, drwiąco informując Bellmanna, że nadal nie rozumie ludzi, a zgodziła się na oświadczyny tylko po to, aby odzyskać pieniądze dla swojej klientki. Jim wyciąga Sally z tego, co zostało z obszaru wokół Działu Parowego, ale pan Bellmann ginie. Sally prawie nie ucierpiała w wyniku działania Działu Parowego. Zanosi pieniądze pannie Walsh, która inwestuje je w Garland & Lockhart. Noga Jima została poważnie potłuczona podczas ratowania Sally i do końca życia utyka. Wiosną następnego roku Charles, Webster, Jim i Sally szukają nowych pomieszczeń dla Garland & Lockhart. Znajdują piękny dom, a Charles daje Sally zdjęcie, które zrobił Fredowi przed jego śmiercią. Po tym Sally decyduje się powiedzieć im wszystkim, że jest w ciąży z dzieckiem Freda.


Barney odkrywa, że Świnka ratuje planety, gdy czknie, i wnioskuje, że posiadanie przedmiotu w rzeczywistości gwarantuje przetrwanie właściciela. Aby uratować Ziemię, postanawia zatrzymać artefakt, co sprawia, że obcy niszczą jego dom i opuszczają planetę.[sep]Gdy Zena, Manny i Joe wprowadzają się do sąsiedniego domku z pustaków, Barney jest zafascynowany ich wystawnym, egzotycznym stylem życia. Jego zainteresowanie rośnie, gdy Zena zapoznaje Barneya z ich ulubioną rozrywką: Międzygwiezdną Świnką, grą planszową, w której głównym celem jest zakończenie rozgrywki z kartą Świnki w ręku. Zena szybko zaznajamia go z zasadami: każdy gracz wybiera swoją postać z pudełka kart przedstawiających różne obce rasy. Każda gatunek obcych ma swoje mocne i słabe strony oraz IRSC (Międzygwiezdny Względny Kod Rozumności, przy czym niższe liczby są korzystniejsze). Gdy czas minie, każda planeta macierzysta zostanie zniszczona, z wyjątkiem tej, która należy do posiadacza Świnki. Barney jest zdumiony, gdy sąsiedzi wciąż wybierają te same karty postaci: Joe wielokrotnie wybira oddychającego pod wodą Jrlba; Zena zawsze wybiera Zulmę, nimfę przypominającą pająka; a Manny zawsze wybiera Moynę, przypominającą ośmiornicę worek gazowy. Podczas przeglądania bielizny Zeny, Barney znajduje rękopis napisany przez kapitana Lanthama – tego samego kapitana, który zbudował dom, który Barney i jego rodzice wynajmowali – opisujący wydarzenie, które sprawiło, że jego brat oszalał. Na morzu kapitan uratował mężczyznę dryfującego na oceanie, opisanego jako posiadającego „skórzastą, zieloną, gadzią skórę” z powodu oparzeń słonecznych oraz „opuchnięty guz”, „żółty i pokryty śluzem” na czole. Upierając, że mężczyzna jest Diabłem, brat kapitana dusi go – a w karze zostaje przeciągnięty pod stępką. Chociaż przeżywa, jego umysł jest uszkodzony z powodu niedotlenienia i resztę życia spędza zamknięty w swoim pokoju (który później stał się sypialnią Barneya), drapiąc wzory w drewnianych ścianach i trzymając się dziwnej ozdoby, którą zabrał z ciała zamordowanego mężczyzny. Tej nocy Barney zaczyna dostrzegać wzór w znakach, które brat kapitana wyciął w ścianach swojej sypialni: wszystkie zadrapania skupiały się na konkretnej skale na pobliskiej wyspie. Przypominając sobie ozdobę „do której [brat] trzymał się, gdy był wyciągany z wody, do której nadal się trzyma”, Barney postanawia wybrać się na głaz i sprawdzić, czy ozdoba została tam ukryta. Znajduje mały, srebrny, okrągły przedmiot: Na tej stronie była wyryta twarz, nic poza sztywnym, lekko uśmiechniętymi ustami pod jednym szeroko otwartym okiem... Tak prymitywna, jak była, rzecz wydawała się żywa. I to była brutalna jej nienaturalność, usta uśmiechnięte z tak spokojną głupotą, bez nosa, pod samotnym, szeroko otwartym okiem, co czyniło twarz tak odpychającą. Świnka. Barney zdaje sobie sprawę, że gra jest prawdziwa, zegar tyka, a jego sąsiedzi – obcy w przebraniu – zrobią wszystko, aby zdobyć Świnkę. Każdy próbuje go przekupić unikalną zachętą, podobnie jak w Sądzie Parysa, ale Barney odrzuca ich propozycje. Niestety, robiąc to, właśnie wszedł do prawdziwej gry jako gracz reprezentujący ludzkość. Gdy Barney spieszy się, by wybrać broń i sprzęt, zanim horda obcych spadnie na jego domek, dokonuje zaskakującego odkrycia, że łączy go z Świnką psychiczna więź. Świnka mówi mu, że stworzyła grę, aby mogła być kochana i doceniana, mimo swojej tendencji do czasami wybuchania całymi planetami (i ich otaczającymi układami słonecznymi), gdy czknie. Barney wnioskuje, że cel gry jest odwrócony i to tylko posiadacz Świnki zostanie wysadzony w powietrze. Minuty przed zniszczeniem jego domu, Barney wymyśla plan, aby przekazać Świnkę innemu graczowi w sposób na tyle przekonujący, aby nie wzbudzić podejrzeń. Mówi drapieżnej porostowi, gdzie może znaleźć Świnkę. Jednak, gdy do niej podchodzą, uświadamia sobie, że ta sama logiczna niespójność istnieje w wersji historii Świnki. Postanawia, że jedyne wyjaśnienie, które ma sens, to to, że Świnka stworzyła obie historie, aby dowiedzieć się o nowych ludziach. Porzuca Świnkę i pozwala porostowi wejść na ich statek kosmiczny do domu, odciągając uwagę innych obcych graczy. Gdy odlatują, żadne szkody nie wyrządzone ani porostowi, ani Ziemi.


Bobby Pendragon decyduje się uratować sterowiec Hindenburg, ponieważ jego zniszczenie doprowadziłoby do zwycięstwa nazistów w II wojnie światowej. W konsekwencji tych wydarzeń zabrania on Spaderowi powrotu na Cloral, ponieważ ten wykazał się idealnym opanowaniem emocji.[sep]Bobby Pendragon i Vo Spader, Wędrowiec z Cloral, przybywają na Pierwszą Ziemię (Nowy Jork, 1937) krótko po śmierci wuja Bobby’ego, Pressa Tiltona, witani salwą gangsterów wynajętych przez Saint Dane’a. Następnie spotykają Wędrowca Pierwszej Ziemi, który uratował ich od gangsterów. Jest on kapitanem portierów w hotelu Manhattan Tower o imieniu Vincent Van Dyke, pseudonim „Gunny”. Bobby i Spader zatrudniają się jako chłopcy hotelowi i badają powiązania między Punktem Zwrotnym Pierwszej Ziemi, rywalizującymi bosami przestępczego świata Maxem Rose’em i Winnem Farrowem oraz partią nazistowską. Kluczowe połączenie okazuje się sterowcem Hindenburg. Aby zrozumieć jego znaczenie, Bobby i Gunny odwiedzają Trzecią Ziemię, w roku 5010. Wędrowiec z Trzeciej Ziemi, Patrick, uzyskuje dostęp do komputera, który przewiduje przyszłość, w której ratują Hindenburg: szpiedzy przemysłowi pracujący dla Maxa doprowadzą do tego, że naziści opracują bombę atomową i wygrają II wojnę światową, co zakończy się katastrofą. Bobby i Gunny wracają na Pierwszą Ziemię, tylko po to, by odkryć, że Spader i Rose ruszyli naprzód, próbując powstrzymać Winna Farrowa przed wystrzeleniem rakiety ogniowej w Hindenburg. Bobby’ego na miejsce startu LZ-129 przewozi pilotka samolotowa Nancy Olsen (Jinx), która była jego przyjaciółką i klientką w hotelu. Po skoku ze spadochronem z samolotu Bobby namierza Maxa i Spadera, którzy są sekundy od odlotu, by powitać przybycie sterowca Maxa. Bobby towarzyszy im i dzięki wiedzy z Trzeciej Ziemi udaje mu się uratować życie całej orszaku. Podczas pobytu na Trzeciej Ziemi młody Wędrowiec dowiaduje się, że Max Rose był przeznaczony do śmierci na tej samej autostradzie, w tym samym dniu, po zderzeniu z motocyklowym policjantem. Gdy Max jest nieprzytomny, a Spader – przekonany, że powstrzymanie Hindenburga uratuje Pierwszą Ziemię – zmierza w stronę lotniska, Bobby używa samochodu Maxa, by podążyć za nimi. Spader, nie rozumiejąc sytuacji, próbuje powstrzymać start rakiety; Gunny go powstrzymuje, ale bezskutecznie. Spader próbuje sam ocalić Hindenburg, ale zostaje zatrzymany przez Winna Farrowa. Spader błaga Bobby’ego, by uratował Hindenburg. Spoglądając w górę, Bobby widzi twarze tych, którzy zginą w wybuchu, i niechętnie pozwala im umrzeć. Gunny ponownie interweniuje, trzymając go, dopóki rakieta nie zostanie wystrzelona, a sterowiec nie spłonie. Po zakończeniu całego incydentu Bobby jest zdenerwowany, że emocje Spadera niemal wzięły nad nim górę, co prawie doprowadziło do zniszczenia na wszystkich trzech terytoriach Ziemi. Bobby każe Spaderowi wrócić na Cloral, dopóki nie nauczy się kontrolować swoich emocji. Pełen rozpaczy z powodu swojej roli w tragedii, Bobby wraca do domu na Drugą Ziemię (XX i XXI wiek), aby zrobić przerwę w swoich Podróżach. Po tygodniu otrzymuje telefon od Gunny’ego i spotyka się z nim kilka godzin później w swoim dawnym domu. Gunny przyjeżdża limuzyną ze starszym mężczyzną, który twierdzi, że zna dziadka Bobby’ego (nieświadomie odnosząc się do Bobby’ego, gdy był na Pierwszej Ziemi), i wyjaśnia, jak zmarł wujek Press, opisując, jak wspólnik (którego gangster ujawnił jako Saint Dane’a) namówił Tony’ego, partnera gangstera, by strzelał z tommyguna do korytarza. Stanowczo stwierdza, że nie wystrzelił ani jednej kuli. Następnie oddaje Bobby’emu jego pierścień Wędrowca, który gangster zabrał mu na Pierwszej Ziemi. Bobby dziękuje gangsterowi, a on i Gunny towarzyszą gangsterowi w drodze do centrum miasta, do korytarza. Tutaj zaczyna się „The Reality Bug”.


Gino Molinari wyjaśnia, że działanie narkotyku JJ-180 polega wyłącznie na halucynacjach w rzeczywistości użytkownika. Eric Sweetscent podróżuje do przeszłości, gdzie nie udaje mu się odnaleźć lekarstwa na uzależnienie od tego środka.[sep]Akcja „A teraz zaczekaj na zeszły rok” toczy się w czasie wojny między Gwiezdnymi Ludźmi (mieszkańcami planety Lilistar) a Reegami. Jest to historia Erica Sweetscenta, lekarza transplantologa, który zostaje wplątany w politykę ziemsko-lilistarską. Na początku opowieści Sweetscent jest osobistym chirurgiem transplantacyjnym Virgila Ackermana, prezesa firmy Tijuana Fur & Dye. Wykorzystując pozaziemską amebę zdolną do naśladowania struktury komórkowej wszystkiego, czego dotknie, TF&D była największym na planecie producentem sztucznych futer. Jednak, podobnie jak wszystkie wielkie korporacje na Ziemi, TF&D zostało zarekwirowane na potrzeby wojny. Ackerman zaprasza Sweetscenta do „Wash-35”, rekonstrukcji jego rodzinnego Waszyngtonu w symulowanym roku 1935, będącej jednocześnie jego miejscem wypoczynku na Marsie, gdzie zdradza ukryty motyw tego wyjazdu. Czeka na nich gość – Gino Molinari, wybrany przywódca Ziemi. Znany jako „Kret”, ma słynąć z zagadkowej zdolności powrotu z martwych i poprosił o usługi Sweetscenta. Ackerman chętnie przekazuje Sweetscenta Molinariemu. Tymczasem żona Sweetscenta, Kathy, próbuje JJ-180, nowego halucynogenu, który okazuje się silnie toksyczny i uzależniający. Wpływ JJ-180 nie jest na początku jasny, jednak po zaledwie kilku godzinach abstynencji Kathy odkrywa, że nie jest w stanie funkcjonować i odczuwa gwałtowną potrzebę zażycia narkotyku. Odwiedzają ją Gwiezdni Ludzie, którzy twierdzą, że Reegs wynaleźli JJ-180 jako broń chemiczną przeciwko nim i ludziom, dodając, że nie znanego lekarstwa na uzależnienie oraz że „Dlatego daliśmy ci ten środek”. Kathy staje się niewolnicą JJ-180. Gwiezdni Ludzie informują Kathy o nowej stanowisku jej męża u Molinariego i podejrzewają, że ten ostatni może chcieć zdradzić stronę ziemską i przejść do Reegów. Kathy obiecano więcej JJ-180, jeśli zgodzi się szpiegować swojego męża dla Lilistaru. Zagrożona deportacją, Kathy ulega i zgadza się na ich warunki. Ostatecznie przyjmuje drugą dawkę narkotyku, ponieważ jej zdolność do funkcjonowania staje się niemożliwa z powodu objawów odstawienia. Wskakując do taksówki, ona i pojazd zostają przeniesione w przeszłość, do połowy XX wieku. Gdy działanie narkotyku ustaje, powoli wracają do czasu teraźniejszego, niepewni, czy przeszłość, którą odwiedzili, była ich własna, czy alternatywna. Coraz bardziej paranoiczna Kathy wyrusza, by odwiedzić męża. Dzięki nowemu pracodawcy Eric Sweetscent poznaje pewne tajemnice państwowe: Molinari wydaje się cierpieć na dolegliwość psychosomatyczną, która odbija wszelkie choroby lub dolegliwości osób w jego otoczeniu. Skutki tej choroby wydają się prawdziwe, a jednak Kret za każdym razem przetrwaje, wracając zawsze z krawędzi śmierci. Molinari, podobnie jak wszyscy inni, zdał sobie sprawę, że stając po stronie Gwiezdnych Ludzi, Ziemia skazała się na przegraną stronę wojny. Nie wydaje się jednak, by istniał bezpieczny sposób na przejście do Reegów, a Molinari obawia się, że jego pogarszający się stan zdrowia nie wzbudzi zaufania wśród ludzi, gdy Gwiezdni Ludzie – co jest pewne – odwetowo zaatakują. Sweetscentowi pokazano nagranie z młodszym, zdrowszym Molinarim w mundurze i zostawiono z przekonaniem, że stworzono androida-double prezydenta do publicznych wystąpień, co nie wyjaśnia faktu, że na terenie posesji znajduje się co najmniej jeden inny Molinari – postrzelone zwłoki, które są konserwowane na wypadek pewnych możliwych wydarzeń w przyszłości. Kathy przybywa, by poinformować męża o swoim uzależnieniu, i w celu zmotywowania go do znalezienia lekarstwa podkłada mu pigułkę JJ-180 do napoju. Nie mając czasu na wścieknięcie się, Eric przenosi się o rok w przyszłość do alternatywnego świata, gdzie koledzy informują go, że zniknął w dniu wizyty Kathy. Sweetscent jest również świadkiem tego, że w nowej linii czasu Ziemia stanęła po stronie Reegów, a Lilistar przegrał wojnę. Po powrocie do teraźniejszości we własnej linii czasu Sweetscent jest chętny, by przekazać te informacje Molinariemu, który ujawnia, że on również zażywa JJ-180 i że efekt jest inny dla każdego użytkownika. Niektórzy użytkownicy są przenoszeni do przeszłości, inni w przyszłość. Każda podróż odbywa się w alternatywnym wszechświecie, a więc nikt nie może skutecznie zmienić własnej przeszłości lub przyszłości. Jednak, poza drobnymi szczegółami, wydarzenia we wszystkich obserwowanych wszechświatach zdają się zmierzać w tym samym kierunku, a więc informacje uzyskane z przyszłości jednego alternatywnego świata będą najprawdopodobniej stosowalne w innym. W przypadku Molinariego pod wpływem narkotyku przesuwa się „bocznie” w czasie i jest w stanie ściągnąć alternatywne wersje swojego obecnego „ja” do własnej linii czasowej i zatrzymać je tam. Poznawszy sekret alternatywnych wcieleń Molinariego oraz potwierdzając wykonalność sojuszu z Reegami, Eric przyjmuje większą dawkę JJ-180, która przenosi go dalej w przyszłość. Będąc tam, uzyskuje lekarstwo na uzależnienie od JJ-180 – środek powszechnie dostępny w przyszłości – a także więcej informacji o możliwej przyszłości wojny w jego własnej linii czasowej. Zbiera również informacje o wpływie JJ-180 na mózg, ponieważ coraz bardziej martwi się o stan psychiczny Kathy. Przyjmując ułamek pigułki, aby nie wracać natychmiast do swojego czasu, Eric ponownie ląduje rok w swojej przyszłości, gdzie Gwiezdni Ludzie zajęli Ziemię po dowiedzeniu się o zdradzie ludzi na rzecz Reegów. Zostaje aresztowany przez patrol Gwiezdnych Ludzi, ale uratowany przez swoje przyszłe „ja”, które informuje go, że Ackerman i reszta załogi TF&D stanęli w oporze przeciwko Lilistarowi, używając schroniska Ackermana na Marsie jako kryjówki. Mając już ogólną wiedzę o historii najbliższych lat, Eric wraca do swojego czasu, gdzie stan psychiczny jego żony pogarsza się z dnia na dzień. Postanawia umieścić ją w klinice i pogrąża się w głębokich rozmyślaniach nad naturą ich związku. Czując, że miałby do tego prawo, próbuje aranżować romans z młodą dziewczyną na rekomendację Molinariego. Jednak się z tego wycofuje i zaczyna popadać w głęboką depresję, rozmyślając o swoim życiu. Jedzie do Meksyku, aby kupić truciznę, którą popełni samobójstwo. W ostatniej sekundzie rezygnuje z tego i Eric obserwuje, jak Gwiezdni Ludzie zaczynają inwazję na Ziemię. Postanawiając, że jest przeznaczony do dołączenia do oporu Ackermana przeciwko Gwiezdnym Ludziom, Eric wsiada do zautomatyzowanej taksówki jadącej do TF&D i pyta ją, co by zrobiła, gdyby jego żona cierpiała na uszkodzenie mózgu bez możliwości wyleczenia (co Eric potwierdził kontaktując się ze swoim przyszłym „ja”). Po wskazaniu, że roboty się nie żenią, taksówka hipotetycznie conclude, że zostałby z nią. Życie, argumentuje taksówka, składa się z serii okoliczności, różnych dla każdej osoby. Opuszczenie żony oznaczałoby powiedzenie, że wymaga on unikalnie łatwiejszego zestawu okoliczności niż ten, który został mu dany. To rozumowanie, dla taksówki, jest irracjonalnym sposobem myślenia. Eric się zgadza i postanawia zostać z żoną mimo wyzwań, jakie stwarza jej stan, a w ostatnim akapicie zostaje przez taksówkę pochwalony jako „dobry człowiek”.


Konsultacje medyczne ujawniają, że Jenny cierpi na śmiertelną białaczkę, co zmusza Olivera do poszukiwania funduszy na jej kosztowne leczenie. Zdesperowany mężczyzna zwraca się o pomoc finansową do swojego ojca, wprowadzając go w błąd co do prawdziwego celu pożyczki.[sep]Powieść opowiadająca historię „Love Story” jest romantyczna i zabawna, a zarazem tragiczna. To historia dwóch młodych absolwentów college’u, których miłość była silniejsza niż wszystkie próby, jakie rzucało im życie. Oliver Barrett IV, harwardzki sportowiec i (bardzo) bogaty spadkobierca fortuny i dziedzictwa rodziny Barrettów, oraz Jennifer Cavilleri, bystra córka piekarza z Rhode Island. Od Olivera (Olliego) oczekiwano, że pójdzie w ślady swojego ojca, podczas gdy Jennifer (Jenny), studentka muzyki w Radcliffe College, planowała studia w Paryżu. Pochodzący z bardzo różnych światów Oliver i Jenny natychmiast przyciągnęli się do siebie, a ich miłość pogłębiła się. Historia Jenny i Olliego to realistyczna opowieść o dwojgu młodych ludziach pochodzących z dwóch odrębnych światów, którzy połączyli się w najbardziej nieprawdopodobny sposób. Po ukończeniu college’u para decyduje się na małżeństwo wbrew woli ojca Olivera, który w rezultacie zrywa wszelkie kontakty z synem. Bez finansowego wsparcia ojca małżonkowie z trudem opłacają studia Olivera na Harvard Law School... przy czym Jenny pracuje jako nauczycielka w szkole prywatnej. Absolwując trzeci w klasie, Oliver otrzymuje kilka ofert pracy i przyjmuje stanowisko w szanowanej nowojorskiej kancelarii prawnej. Jenny obiecuje podążać za Oliverem gdziekolwiek na wschodnim wybrzeżu. Para przeprowadza się do Nowego Jorku, podekscytowana możliwością spędzania razem więcej czasu... zamiast na pracy i nauce... jak to miało miejsce wcześniej. Dzięki nowym dochodom Olivera 24-latkowie decydują się na dziecko. To od tego momentu historia zaczyna obfitować w kilka nieoczekiwanych zwrotów akcji. Gdy Jenny nie udaje się zajść w ciążę, konsultują się ze specjalistą, który po powtarzających się badaniach informuje Olivera, że Jenny jest chora i wkrótce umrze, ponieważ cierpi na białaczkę. Na polecenie lekarza Oliver stara się żyć „normalnym życiem”, nie mówiąc Jenny o jej stanie. Jenny jednak odkrywa swoją chorobę po konfrontacji z lekarzem w sprawie jej ostatniej choroby. Z liczbą dni, które im pozostały, Jenny rozpoczyna kosztowną terapię przeciwnowotworową, a Oliver wkrótce nie jest w stanie opłacić rosnących kosztów szpitalnych. Zdesperowany szuka pomocy finansowej u swojego ojca. Zamiast powiedzieć ojcu, na co naprawdę są pieniądze, Oliver go wprowadza w błąd. Ze swojego szpitalnego łóżka Jenny rozmawia ze swoim ojcem o przygotowaniach do pogrzebu, a następnie prosi o Olivera. Mówi mu, by nie obwiniał się, i prosi, by ją mocno objął przed śmiercią. Kiedy pan Barrett zdaje sobie sprawę, że Jenny jest chora, a jego syn pożyczył pieniądze dla niej, natychmiast wyrusza do Nowego Jorku. Gdy dociera do szpitala, Jenny nie żyje. Pan Barrett przeprasza syna, a ten odpowiada czymś, co Jenny kiedyś mu powiedziała: „Miłość oznacza, że nigdy nie trzeba przepraszać”... i rozpłakuje się w jego ramionach.


W drugiej części cyklu Szatan Mekratrig ponosi ostateczną klęskę, mimo że twierdził, iż byłby bardziej sprawiedliwym bogiem niż Bóg. Zmuszony jest do przekazania płonących kluczy ludzkości, co uznaje za najokrutniejsze przekleństwo, ponieważ nigdy nie pragnął władzy boskiej.[sep]W pierwszej książce bogaty producent broni, doktor Baines, zwraca się do czarnoksiężnika Therona Ware’a. Początkowo Baines sprawdza kompetencje Ware’a, prosząc o śmierć dwóch osób: najpierw gubernatora Kalifornii, Rogana (Reagan był gubernatorem w momencie powstawania książki), a następnie rywalizującego fizyka. Gdy Baines jest zadowolony z rezultatów, ujawnia swój prawdziwy cel: chce uwolnić wszystkie demony z piekła na jedną noc, aby zobaczyć, co się stanie. Książka zawiera obszerny opis rytuału przyzwania oraz szczegółowy (i, w miarę możliwości na podstawie dostępnej literatury, dokładny) opis groteskowych postaci demonów w chwili ich pojawienia się. Napięcie między białymi magami (którzy wydają się utrzymywać łączność z upadłym zastępem aniołów w niebie) a Ware’m jest tkane wokół warunków magicznego przymierza, które ma zapewnić obecność obserwatorów oraz nałożyć ograniczenia. „Czarna Wielkanoc” kończy się oświadczeniem Bafometa skierowanym do uczestników, że demony nie mogą być zmuszone do powrotu do piekła: Wojna się skończyła, a Bóg nie żyje. „Dzień po Sądzie Ostatecznym”, kolejna część cyklu, rozwija i poszerza wątki postaci z pierwszej książki. Sugeruje, że Bóg może nie być martwy lub że demony nie są z natury samobójcze, ponieważ coś wydaje się powstrzymywać ich działania na Ziemi. W długim, nawiązującym do stylu Miltona przemówieniu na końcu powieści Szatan Mekratrig wyjaśnia, że w porównaniu z ludźmi demony są dobre, i że jeśli Bóg się wycofał, to Szatan ponad wszystkimi innymi był uprawniony, by zająć Jego miejsce i byłby, jeśli w ogóle, bogiem bardziej sprawiedliwym. Jednak klęska Szatana jest ostateczna – Nie może zasiąść na tym tronie i musi przekazać płonące klucze Ludzkości, co jest najokrutniejszą ze wszystkich Jego przekleństw – Nigdy nie chciał być Bogiem, a więc wygrywając wszystko, wszystko stracił.