Władza w państwie Cao Wei przeszła ostatecznie w ręce rodu Sima, co doprowadziło do upadku Shu Han w 263 roku. Następnie Sima Yan ustanowił dynastię Jin i w 280 roku podbił Wschodnie Wu, kończąc okres Trzech Królestw.[sep]Jednym z największych osiągnięć „Romansu Trzech Królestw” jest niezwykła złożoność jego opowieści i postaci. Powieść zawiera liczne wątki poboczne. Poniżej znajduje się streszczenie głównej fabuły oraz znanych wydarzeń w historii. W ostatnich latach dynastii Han niekompetentni eunuchowie oszukują cesarza i prześladują uczonych urzędników, a rząd staje się skrajnie skorumpowany na wszystkich szczeblach, co prowadzi do powszechnego upadku imperium. Za panowania przedostatniego władcy z dynastii Han, cesarza Linga, wybucha powstanie Żółtych Turbanów pod wodzą Zhang Juego (znanego również jako Zhang Jiao). Powstanie zostaje z trudem stłumione przez wojska pod dowództwem He Jina, głównodowodzącego armii cesarskiej. Obawiając się jego rosnącej władzy, eunuchowie pod wodzą Zhang Ranga wabią He Jina do pałacu i mordują go. Zszokowani strażnicy He Jina, dowodzeni przez Yuan Shao, w odwecie szturmują pałac, by zabić wszystkich eunuchów, co przeradza się w rzeź bez wyboru. W wynikłym chaosie dziecięcy cesarz Shao i książę Chenliu znikają z pałacu. Zaginionego cesarza i księcia odnajdują później żołnierze watażki Dong Zhuo, który pod pretekstem ochrony władcy przejmuje kontrolę nad cesarską stolicą Luoyang. Dong później zdetronizuje cesarza Shao i zastępuje go księciem Chenliu, który zostaje znany jako cesarz Xian. Dong uzurpuje władzę państwową i rozpoczyna rządy terroru, w których prześladowani są niewinni, a ludność cierpi. Wu Fu i Cao Cao usiłują zabić Dong Zhuo, ale obaj ponoszą porażkę. Cao Cao udaje się uciec i wydaje edykt cesarski w imieniu władzy do wszystkich regionalnych watażków i gubernatorów, wzywając ich do powstania przeciwko Dong Zhuo. Pod wodzą Yuan Shao osiemnastu watażków tworzy koalicję w kampanii przeciwko Dong Zhuo, ale z powodu słabego przywództwa i sprzecznych interesów udaje im się tylko wypędzić Donga z Luoyangu do Chang’anu. Dong Zhuo zostaje ostatecznie zdradzony i zabity przez swojego przybranego syna Lü Bu w sporze o piękną Diaochan. W międzyczasie imperium już rozpada się w wyniku wojny domowej. Sun Jian znajduje Pieczęć Cesarską i zachowuje ją dla siebie, co jeszcze bardziej osłabia autorytet monarchy. Bez silnego rządu centralnego watażkowie zaczynają wstępować i walczyć ze sobą o ziemię, pogrążając Chiny w stanie anarchii. Na północy toczą się walki między Yuan Shao a Gongsun Zanem, a na południu między Sun Jianem a Liu Biao. Wielu innych, nawet tych bez tytułu czy ziemi, takich jak Cao Cao i Liu Bei, również zaczyna budować swoją siłę. Cao Cao ratuje cesarza Xiana przed zwolennikami Dong Zhuo i ustanawia nowy dwór cesarski w Xuchang. Cao Cao pokonuje swoich rywali, takich jak Lü Bu, Yuan Shu i Zhang Xiu, zanim odnosi taktyczne zwycięstwo nad Yuan Shao w bitwie pod Guandu, mimo że jest znacznie liczniejszy. Dzięki swoim podbojom Cao jednoczy Niziny Środkowe i północne Chiny pod swoim panowaniem, a ziemie przez niego kontrolowane staną się fundamentem przyszłego państwa Cao Wei. Tymczasem w wojnie z Liu Biao śmierć Sun Jiana gwałtownie kończy zasadzkę, spełniając jego własną lekkomyślną przysięgę złożoną niebu. Jego najstarszy syn Sun Ce składa Pieczęć Cesarską jako trybut dla roszczącego sobie prawa do tronu Yuan Shu z Huainan w zamian za posiłki. Sun zabezpiecza sobie państwo w żyznych nadbrzeżnych ziemiach Jiangdongu, na których ostatecznie zostanie założone państwo Wschodnie Wu. Tragicznie, Sun Ce również umiera w szczytowym momencie kariery z powodu choroby pod wpływem stresu po przerażającym spotkaniu z duchem Yu Ji, czcigodnego maga, którego niesłusznie oskarżył i kazał stracić z zazdrości. Jego młodszy brat Sun Quan, który go zastępuje, okazuje się zdolnym i charyzmatycznym władcą. Sun, wspomagany przez biegłych doradców Zhou Yu i Zhang Zhao, inspiruje ukryte talenty, takie jak Lu Su, do wstąpienia na jego służbę i buduje silną siłę militarną. Liu Bei wraz z przybranymi braćmi Guan Yu i Zhang Fei składa przysięgę wierności dynastii Han w słynnej Przysiędze w Sadzie Brzoskwiniowym i zobowiązuje się zrobić wszystko dla kraju. Jednak ich cele i ambicje nie zostaną zrealizowane aż do późniejszej części powieści. Liu nie zostaje doceniony za swoje wysiłki w stłumieniu powstania Żółtych Turbanów i zostaje mianowany jedynie niższym urzędnikiem. Dołączają do Gongsun Zana i biorą udział w kampanii przeciwko Dong Zhuo. Liu Bei zostaje gubernatorem prowincji Xu po tym, jak Tao Qian przekazuje mu to stanowisko. Liu traci prowincję, gdy Lü Bu przejmuje nad nią kontrolę dzięki pomocy zdrajcy, i dołącza do Cao Cao, pokonując Lü w bitwie pod Xiapi. Podczas gdy Cao Cao subtelnie ujawnia swoje zamiary uzurpowania władzy państwowej, Liu Bei zostaje oficjalnie uznany przez cesarza Xiana za Cesarskiego Wujka i jest postrzegany jako wybawca, który ma pomóc cesarzowi w radzeniu sobie z Cao Cao. Liu Bei ostatecznie opuszcza Cao Cao i zajmuje prowincję Xu, odbierając ją nowo mianowanemu przez Cao Cao gubernatorowi Che Zhou. W odwecie Cao Cao atakuje prowincję Xu i pokonuje Liu, zmuszając go do szukania schronienia u Yuan Shao przez krótki czas. Liu znajduje nową bazę w Runan po opuszczeniu Yuana, ale zostaje ponownie pokonany przez siły Cao Cao. Wycofuje się do prowincji Jing, aby dołączyć do Liu Biao, i zostaje mianowany zarządcą Xinye. W Xinye Liu osobiście rekrutuje genialnego stratega Zhuge Lianga i buduje swoje siły. Cao Cao ogłasza się kanclerzem i prowadzi swoje wojska do ataku na południowe Chiny po zjednoczeniu północy. Jest dwukrotnie pokonany w Xinye przez siły Liu Bei, ale Liu również traci miasto. Liu prowadzi swoich ludzi i ludność cywilną z Xinye na egzodus na południe i docierają do Jiangxia (obecnie powiat Yunmeng, Hubei), gdzie Liu tworzy przyczółek przeciwko Cao Cao. Aby stawić opór Cao Cao, Liu Bei wysyła Zhuge Lianga, aby przekonał Sun Quana do utworzenia sojuszu. Zhuge odnosi sukces w swojej misji dyplomatycznej i pozostaje w Jiangdongu jako tymczasowy doradca Sun Quana. Sun powierza Zhou Yu dowodzenie armiami Jiangdongu (Wschodnie Wu) w przygotowaniu do nadchodzącej wojny z Cao Cao. Zhou uważa, że Zhuge stanie się w przyszłości zagrożeniem dla Wschodniego Wu i kilka razy próbuje go zabić, ale mu się to nie udaje i postanawia na razie współpracować z Zhuge. Cao Cao zostaje pokonany w bitwie pod Czerwonymi Klifami przez połączone siły Sun Quana i Liu Bei i jest zmuszony do wycofania się na północ. Sun Quan i Liu Bei zaczynają rywalizować o kontrolę nad prowincją Jing po swoim zwycięstwie, a Liu zajmuje prowincję z rąk Cao Cao, stosując strategię Zhuge Lianga. Sun Quan jest niezadowolony i wysyła posłów, by prosić Liu Bei o prowincję Jing, ale Liu odsyła wysłanników每次 z różnymi wymówkami. Sun stosuje kilka strategii zaproponowanych przez Zhou Yu, aby przejąć ziemię, z których najsłynniejszą jest „Plan Pięknej Panny”. Sun zamierza zwabić Liu Bei do Jiangdongu, aby ożenił się z jego siostrą, panią Sun, i zatrzymać Liu jako zakładnika, wymieniając jego wolność na prowincję Jing, ale spisek się nie udaje i nowożeńcy bezpiecznie wracają do domu. Zhou Yu wielokrotnie próbuje zdobyć prowincję Jing, ale jego plany są trzykrotnie udaremniane przez Zhuge Lianga. Po śmierci Zhou Yu stosunki między Liu Bei a Sun Quanem stopniowo się pogarszają, ale nie do punktu otwartego konfliktu. Zgodnie z planem Zhuge Lianga z Longzhong, Liu Bei prowadzi swoje wojska do prowincji Yi na zachodzie i przejmuje ziemię od niekompetentnego szlachcica Liu Zhanga. Wtedy Liu Bei rządzi rozległym obszarem od prowincji Jing po prowincję Yi na zachodzie, co stanie się fundamentem przyszłego państwa Shu Han. Proklamuje się „Królem Hanzhong” po swoim zwycięstwie nad Cao Cao w kampanii hanzhongskiej. W tym samym czasie Cao otrzymuje również tytuł „Króla Wei” od cesarza, a Sun Quan staje się znany jako „Książę Wu”. Na wschodzie siły Sun Quana i Cao Cao starają się w bitwach pod Ruxukou i Xiaoyao Ford, obie strony odnosząc zwycięstwa i porażki. Sytuacja między trzema głównymi mocarstwami osiąga impas po tym aż do śmierci Cao Cao. W międzyczasie Sun Quan spiskuje, aby przejąć prowincję Jing po tym, jak znudziło mu się wielokrotne odmowy Liu Bei oddania ziemi. Zawiera pokój z Cao Cao i staje się wasalem Cao z tytułem „Króla Wu”. Guan Yu, który jest odpowiedzialny za prowincję Jing, prowadzi swoje wojska do ataku na Cao Rena w bitwie pod Fancheng. Sun Quan wysyła Lü Menga, aby poprowadził swoje wojska do zajęcia prowincji Jing, gdy Guana nie ma, w ramach tajnego porozumienia z Cao Cao. Guan zostaje zaskoczony i traci prowincję Jing, zanim zdaje sobie z tego sprawę. Wycofuje się do Maicheng, gdzie jest silnie otoczony przez siły Sun Quana, podczas gdy jego armia stopniowo się kurczy, gdy wielu jego żołnierzy dezerteruje lub poddaje się wrogowi. W desperacji Guan próbuje przebić się przez oblężenie, ale ponosi porażkę i zostaje schwytany w zasadzce. Zostaje stracony z rozkazu Sun Quana po odmowie wyrzeczenia się lojalności wobec Liu Bei. Krótko po śmierci Guan Yu, Cao Cao umiera na guza mózgu, a jego syn Cao Pi uzurpuje tron, skutecznie kończąc dynastię Han, a Cao zmienia nazwę swojej nowej dynastii na „Cao Wei”. W odpowiedzi Liu Bei ogłasza się cesarzem, aby kontynuować linie krwi dynastii Han. Podczas gdy Liu Bei planuje pomścić Guan Yu, jego drugi przybrany brat Zhang Fei zostaje zamordowany we śnie przez swoich podwładnych, którzy przeszli na stronę Sun Quana. Gdy Liu Bei prowadzi dużą armię, aby zaatakować Sun Quana i pomścić Guan Yu, Sun próbuje uspokoić Liu, oferując mu zwrot prowincji Jing. Doradcy Liu, w tym Zhuge Liang, namawiają go do przyjęcia gestów pokoju Suna, ale Liu upiera się przy zemście. Po początkowych zwycięstwach seria błędów strategicznych z powodu niecierpliwości Liu prowadzi do katastrofalnej porażki Shu Han w bitwie pod Xiaoting. Lu Xun, dowódca sił Sun Quana, powstrzymuje się od pościgu za wycofującymi się wojskami Shu Han po napotkaniu Kamiennego Labiryntu Zhuge Lianga. Liu Bei umiera w Baidicheng z powodu choroby krótko po swojej porażce. W poruszającej ostatniej rozmowie między Liu na łożu śmierci a Zhuge Liangiem, Liu nadaje Zhuge uprawnienia do objęcia tronu, jeśli jego następca Liu Shan okaże się niekompetentnym władcą. Zhuge odmawia i przysięga, że pozostanie wierny zaufaniu, jakie Liu Bei w niego pokładał. Po śmierci Liu Bei, na radę Sima Yi, Cao Pi skłonił kilka sił, w tym Sun Quana, zdrajcę generała Shu Meng Da, Meng Huo z Nanman i plemiona Qiang, do zaatakowania Shu Han, w koordynacji z armią Cao Wei. Zhuge Liangowi udaje się odesłać pięć armii bez rozlewu krwi. Poseł z Shu Han o imieniu Deng Zhi subsequently przekonuje Sun Quana do odnowienia dawnego sojuszu z Shu Han. Zhuge Liang osobiście prowadzi kampanię południową przeciwko barbarzyńskiemu królowi Nanman Meng Huo. Meng zostaje pokonany i schwytany siedem razy, ale Zhuge uwalnia go za każdym razem i pozwala mu wrócić na kolejną bitwę, aby zyskać jego przychylność. Za siódmym razem Meng odmawia odejścia i postanawia złożyć przysięgę wierności Shu Han na zawsze. Po pacyfikacji południa Zhuge Liang prowadzi armię Shu Han w pięciu wyprawach wojskowych przeciwko Cao Wei, aby przywrócić dynastię Han. Jednak dni Zhuge są policzone, ponieważ cierpiał na przewlekłą gruźlicę, a jego stan pogarsza się pod wpływem stresu z kampanii. Jego ostatnie znaczące zwycięstwo nad Cao Wei to prawdopodobnie dezercja Jiang Wei, obiecującego młodego generała, który dobrze zna się na strategii wojskowej. Zhuge Liang umiera z powodu choroby w bitwie na Równinach Wuzhang, prowadząc bitwę bez rozstrzygnięcia ze swoim nemesis, dowódcą Cao Wei Sima Yi. Przed śmiercią Zhuge nakazuje swoim zaufanym generałom zbudować swoją statuę i użyć jej do odstraszenia wroga, aby zyskać czas dla armii Shu Han do bezpiecznego wycofania się. Długie lata bitew między Shu Han a Cao Wei przynoszą wiele zmian w rządzącej rodzinie Cao w Cao Wei. Wpływ Cao osłabia po śmierci Cao Rui, a władza państwowa Cao Wei ostatecznie wpada w ręce rodu Sima, kierowanego przez synów Sima Yi, Sima Shi i Sima Zhao. W Shu Han Jiang Wei dziedziczy dziedzictwo Zhuge Lianga i kontynuuje prowadzenie kolejnych dziewięciu kampanii przeciwko Cao Wei przez gorzkie trzy dekady, ale nie udaje mu się osiągnąć żadnego znaczącego sukcesu. Co więcej, władca Shu Han, Liu Shan, jest niekompetentny i pokłada wiarę w zdradliwych urzędników, co dodatkowo prowadzi do upadku królestwa. Shu Han zostaje ostatecznie podbite przez Cao Wei. Jiang Wei próbuje przywrócić Shu Han z pomocą Zhong Hui, ale ich plany zostają ujawnione i obaj zostają zabici przez wojska Sima Zhao. Po upadku Shu Han w 263 roku syn Sima Zhao, Sima Yan, zmusza ostatniego władcę Wei, Cao Huana, do abdykacji w 265 roku, oficjalnie kończąc dynastię Cao Wei. Sima Yan, który został już ogłoszony księciem Jin w poprzednim roku, formalnie ustanawia dynastię Jin. W Wschodnim Wu od śmierci Sun Quana trwają wewnętrzne konflikty między szlachtą, a Zhuge Ke i Sun Lin usiłują uzurpować władzę państwową. Chociaż stabilność zostaje przywrócona tymczasowo, ostatni władca Wu, Sun Hao, okazuje się tyranem, który nie robi żadnych wysiłków w celu wzmocnienia swojego królestwa. Wschodnie Wu, ostatnie z Trzech Królestw, zostaje ostatecznie podbite przez Jin po długim okresie walki w roku 280, co oznacza koniec blisko stuletniej ery walk wewnętrznych znanej jako okres Trzech Królestw.


Fey poślubia magnata Simeona Towera i zyskuje status społeczny, a w 1877 roku powrót Terry’ego Dillona przynosi pary stabilizację finansową i szczęście. W konsekwencji Fey i jej zdrowy mąż pozostają w Nowym Jorku, kontynuując swoje życie w luksusie i dostatku.[sep]Urodzona w 1850 roku w Nowym Meksyku z hiszpańskiej matki i Szkota, a osierocona w młodym wieku w mieście, od którego wzięła imię, Santa Fe (Fey) Cameron zostaje przygarnięta i wychowana przez obowiązkowych, ale obojętnych sąsiadów. Jako nastolatka, gorąca Fey wykorzystuje okazję, by opuścić miasto z Terrym Dillonem, podejrzanym wędrownym handlarzem. Podczas gdy powoli wędrują Szlakiem Santa Fe, Fey wmawia sobie, że są w sobie zakochani. Nie sprzeciwiając się temu (przynajmniej na razie), Terry zwraca się do Richensa Lacey’a Woottona, by udzielił im ślubu na przełęczy Raton. Kontynuując podróż na wschód i sprzedając wątpliwe lekarstwa Terry’ego oraz wykorzystując kilka talentów Fey do zarobienia dodatkowych pieniędzy, po dotarciu do Leavenworth w Kansas są w stanie zebrać pieniądze na bilety kolejowe do Nowego Jorku. Fey i Terry przybywają do Nowego Jorku bez żadnych perspektyw i wkrótce zmuszeni są wydać swoje małe oszczędności na jedzenie i mieszkanie. Terry wkrótce porzuca Fey w poszukiwaniu lepszych okazji. Odkrywając, że jest w ciąży, zaradna Fey szuka pomocy w lokalnym przytułku dla kobiet i umawia się, że zamieszka tam w zamian za pomoc w pracach. Po narodzinach jej córki Lucity, czarująca Fey upatruje w nowojorskim magnacie Simeonie Tower sposób na zabezpieczenie swojej przyszłości finansowej i zdobywa jego serce. Po załatwieniu dla Fey dyskretnego rozwodu ona i Simeon biorą ślub i osiągają szczęście. Przez lata starają się nie tylko powiększyć swój majątek, ale także poprawić swoją pozycję społeczną, jednak rok 1877 przyniósł ich upadek. Simeon nie tylko staje się bliski utraty prawie wszystkiego pod względem finansowym, ale także Terry Dillon powraca, by zakłócić ich życie. Próby Terry’ego o uwiedzenie Fey i szantażowanie Simeona kończą się tragedią. Bankrut i wyrzutek społeczny, Fey ostatecznie zabiera chorego Simeona z powrotem do prostego życia w Nowym Meksyku, by dowieść tam swoich dni.


Tytuł powieści stanowi rozwinięcie koncepcji określania epok historycznych na podstawie dominujących materiałów technologicznych, takich jak kamień czy brąz. W świecie przedstawionym w książce rozwój nanotechnologii umożliwia tanie wytwarzanie struktur diamentowych, co uzasadnia nazwanie nowej ery Wiekiem Diamentu.[sep]Główną bohaterką historii jest Nell, thete (czyli osoba bez plemienia; odpowiednik najniższej klasy robotniczej) mieszkająca w Terytoriach Dzierżawionych, pasmie slumsów nizinnych na sztucznej, diamentowej wyspie New Chusan, położonej u ujścia rzeki Jangcy, na północny zachód od Szanghaju. W wieku czterech lat Nell otrzymuje skradzioną egzemplarz interaktywnej książki, Ilustrowanego Elementarza Dziewczyny: Podręcznika Wstępnego, w którym opowiadana jest historia księżniczki Nell i jej różnych przyjaciół, krewnych, współpracowników itp., pierwotnie przeznaczonego dla dziecka arystokraty z neo-wiktoriańskiego plemienia New Atlantis. Historia śledzi rozwój Nell pod opieką Elementarza, a w mniejszym stopniu życie Elizabeth i Fiony, dziewcząt, które otrzymują podobne książki. Elementarz ma na celu intelektualne pokierowanie czytelnika ku ciekawszemu życiu, jak zdefiniował „Lord Sprawiedliwości” Alexander Chung-Sik Finkle-McGraw, oraz wychowanie go na skutecznego członka społeczeństwa. Najważniejszą cechą potrzebną do osiągnięcia „ciekawego życia” uznaje się postawę podważającą status quo. Elementarz został zaprojektowany tak, aby reagować na otoczenie właścicieli i uczyć ich tego, co muszą wiedzieć, aby przetrwać i się rozwijać. „Wiek Diamentu” charakteryzuje się dwoma przecinającymi się, niemal równie rozwiniętymi wątkami: edukacją Nell dzięki jej samodzielnej pracy z Elementarzem oraz upadkiem społecznym inżyniera i projektanta Elementarza, Johna Percivala Hackwortha, który wykonał nielegalną kopię Elementarza dla swojej małej córki, Fiony. Jego przestępstwo staje się znane zarówno Lordowi Finkle-McGrawowi, jak i dr. X, a każdy z tych mężczyzn próbuje wykorzystać Hackwortha do promowania sprzecznych celów swoich plemion. Tekst zawiera także w pełni opowiadane historyjki edukacyjne z Elementarza, które mapują indywidualne doświadczenia Nell (np. jej czterech zabawkowych przyjaciół) na archetypowe bajki ludowe przechowywane w bazie danych Elementarza. Chociaż „Wiek Diamentu” bada rolę technologii i relacji osobistych w rozwoju dziecka, jego głębsze i mroczniejsze motywy badają również względne wartości kultur (co Stephenson bada również w swoich innych powieściach) oraz niedostatki w komunikacji między nimi. „Diamond Age” jest rozszerzeniem etykiet dla okresów archeologicznych, które przyjmują centralne materiały technologiczne do zdefiniowania całej epoki historii ludzkości, takiej jak epoka kamienia, epoka brązu czy epoka żelaza. Wizjonerzy technologiczni, tacy jak Eric Drexler i Ralph Merkle, z których obaj otrzymują wzmiankę w „Wieku Diamentu”, argumentowali, że jeśli nanotechnologia rozwinie zdolność do manipulowania poszczególnymi atomami według woli, stanie się możliwe proste składanie struktur diamentowych z atomów węgla, materiałów znanych również jako diamentoidy. Merkle stwierdza: „W diamencie więc gęsta sieć silnych wiązań tworzy materiał silny, lekki i sztywny. W rzeczywistości, tak jak nazwaliśmy epokę kamienia, epokę brązu i epokę stali od materiałów, które ludzie mogli wytwarzać, możemy nazwać nową epokę technologiczną, którą wchodzimy, Wiek Diamentu”. W powieści, wizji bliskiej przyszłości naszego świata, nanotechnologia rozwinęła się dokładnie do tego punktu, co umożliwia tanią produkcję struktur diamentowych. Tytuł można również postrzegać jako nawiązanie do Gilded Age (Złotego Wieku), czasu ekspansji gospodarczej w przybliżeniu zbiegającego się z późną epoką wiktoriańską. Podobnie można go uznać za spójny z panowaniem królowej Wiktorii, którego szczyt często postrzegany jest jako jej Diamentowy Jubileusz.


Artemio Cruz nienawidzi swojej żony i córki, a one odwzajemniają to uczucie. Jego małżonka wini go za śmierć ich jedynego syna, który zginął w hiszpańskiej wojnie domowej.[sep]Artemio Cruz – żołnierz, polityk, dziennikarz, magnat, kochanek: wszystko to skompromitowane – spoczywa na łożu śmierci, wspominając wydarzenia, które ukształtowały jego życie, od meksykańskiej rewolucji po rozwój PRI – Partii Rewolucji Instytucjonalnej. Rodzina tłoczy się wokół, naciskając, by ujawnił miejsce przechowywania testamentu; kapłan udziela namaszczenia chorych, wyciągając rękę po spowiedź na łożu śmierci i pojednanie z Kościołem (podczas gdy Artemio oddaje się nieczystym myślom o narodzinach Jezusa); jego prywatny sekretarz przyniósł taśmy magnetofonowe z nagraniami licznych nieczystych transakcji, wiele z nimi z udziałem amerykańskich dyplomatów i spekulantów. Na ponurym zapisie zdrad wybijają się świadomość Cruzego o upadającym ciele i jego głębokie przywiązanie do życia zmysłowego. Siedemdziesięcioletni Artemio Cruz umiera. Jest bardzo bogatym i potężnym człowiekiem, który stał się bezwzględny, bezbożny i skorumpowany pod wpływem ciężkiego dzieciństwa oraz służby wojskowej podczas meksykańskiej rewolucji, w trakcie której kilka razy oszukał śmierć oraz dopuścił się zdrad i ich doświadczył. Po rewolucji, dzięki skorumpowanym intrygom, użyciu siły i dążeniu do wzbogacenia się, stał się niezwykle bogaty. Obecnie posiada rozległe obszary ziemi, firmy, gazetę i sam jest ważną figurą na scenie politycznej. Ma żonę i córkę, których nienawidzi i wie, że one również go nienawidzą. Żona obwinia go o śmierć ich jedynego syna, który zginął walcząc w hiszpańskiej wojnie domowej, być może próbując naśladować (fałszywe) bohaterstwo ojca podczas meksykańskiej wojny domowej, ale nie zdołał powtórzyć jego przetrwania. Artemio Cruz kochał swojego syna. Miał inną miłość: prostytutkę z czasów wojny domowej, którą uprowadził, a ona nauczyła się go kochać. Cenił wspomnienie o niej, ponieważ była to miłość dana mu, gdy był jeszcze nikim. Nie jest jasne, co go dotknęło (być może udar lub rak). Artemio Cruz słyszy, wspomina i niejasno widzi obrazy. Ale czuje ból, nie może mówić i jest unieruchomiony. Narrator znajduje się w stanie ciągłego majaczenia, podobnie jak mamrotania genialnego poety z wysoką gorączką, unosząc się między życiem a śmiercią, opisując wizje nieba i piekła. W końcu jego myśli rozpadają się w długą agonię. Śmierć Artemio Cruza jest dedykowana socjologowi C. Wrightowi Millsowi, którego Fuentes nazywa „prawdziwym głosem Ameryki Północnej i wielkim przyjacielem w walce o lud Ameryki Łacińskiej”.


Emil odzyskuje skradzione pieniądze w banku, udowadniając swoje prawa do nich dzięki dziurom wyrobionym igłą. Złodziej zostaje aresztowany przez policję po zatrzymaniu go przez grupę dzieci, a Emil otrzymuje nagrodę za schwytanie członka gangu rabusiów.[sep]Historia zaczyna się w Neustadcie, (fikcyjnym) prowincjonalnym niemieckim mieście, które jest domem dla młodego ucznia Emila Tischbeina. Jego ojciec nie żyje, a matka wychowuje go sama, pracując jako fryzjerka. Wysyła Emila do Berlina z 120 marek (wówczas miesięczną pensją fryzjera), które ma przekazać swojej babci, oraz 20 marek dla siebie – kwoty, na które oszczędzała przez kilka miesięcy ze swoich skromnych zarobków. W drodze bardzo pilnuje się, by nie zgubić pieniędzy, i używa igły, aby przypiąć je do podszewki swojej kurtki. W pociągu do Berlina Emil spotyka tajemniczego mężczyznę, który przedstawia się jako Max Grundeis. Mężczyzna daje Emilowi tajemniczą czekoladę, a Emil zasypia. Kiedy się budzi, pieniędzy i pana Grundeisa już nie ma. Emil wysiada z pociągu w innej części Berlina niż zamierzał. Gdy dostrzega pana Grundeisa, podąża za nim. Emil nie odważy się wezwać policji, ponieważ miejscowy policjant w Neustadcie widział, jak pomalował na czerwono nos lokalnego pomnika, więc czuje, że sam jest „rodzajem przestępcy”. Jednak miejscowy chłopiec o imieniu Gustaw oferuje mu pomoc. Gustaw zbiera 24 lokalne dzieci, które nazywają się „detektywami”. Po śledzeniu Grundeisa do hotelu i obserwowaniu go przez całą noc, Emil i grupa podążają za złodziejem do banku. Emil odzyskuje swoje pieniądze, gdy pan Grundeis próbuje wymienić je na mniejsze banknoty. Jeden z chłopców-detektywów podąża za nim do banku i mówi kasjerowi, że pieniądze są skradzione. Emil wchodzi i próbuje opowiedzieć kasjerowi swoją historię. Udowadnia, że pieniądze należą do niego, opisując dziury pozostawione przez igłę, której użył do przypięcia banknotów do podszewki kurtki. Pan Grundeis próbuje uciec, ale nowi przyjaciele Emila chwytają go i nie puszczają, aż przybywa policjant, powiadomiony przez kuzynkę Emila, Pony Hütchen. Po aresztowaniu pan Grundeis okazuje się być członkiem gangu rabusiów banków. Emil otrzymuje nagrodę w wysokości 1000 marek za schwytanie pana Grundeisa. Gdy wszystko się wyjaśnia, babcia Emila mówi, że morał tej historii brzmi: „Nigdy nie wysyłaj gotówki – zawsze korzystaj z usług pocztowych”.


Kobieta podszywająca się pod Rosaleen była w rzeczywistości prawdziwą siostrą Davida Huntera, która nie była jego kochanką ani nie pomogła mu w przejęciu spadku. David nie zamordował jej, ponieważ nie kochał Lynn Marchmont i nie zamierzał się z nią żenić, a jej śmierć była wynikiem samobójstwa.[sep]W retrospekcji od późnej wiosny do wczesnej wiosny Lynn Marchmont, świeżo zwolniona ze służby w Królewskiej Marynarce Wojennej, ma trudności z przystosowaniem się do życia wsi w Warmsley Vale. Jest zaręczona z Rowleyem, jednym z kilku członków rodziny Cloade mieszkających w pobliżu. Każdy z nich stał się zależny od pieniędzy Gordona Cloade’a, kawalera, od którego spodziewano się, że umrze i pozostawi im swój majątek. Przed śmiercią ożenił się z Rosaleen, co unieważniło jego poprzedni testament. W rezultacie Rosaleen odziedziczyła fortunę Gordona, a cała rodzina stoi teraz w obliczu kryzysów finansowych, pogłębionych przez złą sytuację gospodarczą w powojennych latach. Majątek Rosaleen jest pilnie strzeżony przez jej brata, Davida Huntera, i chociaż różnym członkom rodziny udaje się wyłudzić od Rosaleen drobne sumy, David odmawia pomocy Frances Cloade, której mąż Jeremy jest na skraju ruiny. W wiosce pojawia się mężczyzna podający się za Enocha Ardena i próbuje szantażować Davida, twierdząc, że wie, jak znaleźć pierwszego męża Rosaleen, Roberta. Ich rozmowa w pokoju hotelowym Ardena jest podsłuchana przez gospodynię, która natychmiast informuje Rowleya Cloade’a. Później w pokoju Ardena odkryte zostaje jego ciało z roztrzaskaną głową. Rowley Cloade zwraca się do detektywa Herkulesa Poirot z prośbą o udowodnienie, że zmarły był Robertem Underhayem, a Poirot przedstawia majora Portera, który znał Underhaya w Afryce. Na przesłuchaniu, mimo protestów Rosaleen, że zmarły nie był Robertem, Porter potwierdza, że Arden był rzeczywiście jej pierwszym mężem. Majątek ma powrócić do rodziny Cloade. Rosaleen ma mocne alibi na czas morderstwa, ponieważ tego wieczoru była w swoim mieszkaniu w Londynie. Alibi Davida jest słabe: przyjechał z Londynu na jeden dzień, spotkał Lynn w pośpiechu, by zdążyć na ostatni pociąg do Londynu odjeżdżający o 21:20, i ewidentnie zadzwonił do niej z londyńskiego mieszkania krótko po 23:00. Ponieważ morderstwo miało miejsce krótko przed 21:00, miał wystarczającą okazję i motyw, by zostać aresztowanym. Alibi Davida poprawia się, gdy odkryto, że mocno umalowana kobieta w pomarańczowej chustce wyszła z pokoju Ardena po 22:00. Śledztwo przesuwa się z powrotem na kobiety z rodziny Cloade, ale Poirot odkrywa, że bezpośrednią przyczyną śmierci Ardena mogło być uderzenie głową o ciężki marmurowy komin. Pozory morderstwa mogły zostać stworzone po jakiejś formie śmierci wypadkowej. Lynn, choć zaręczona z Rowleyem, wydaje się kochać Davida. Rowley może być attracted do Rosaleen, która wydaje się być pochłonięta poczuciem winy i strachem. Major Porter popełnia samobójstwo, ale nie zostawia żadnej notatki. Wychodzi na jaw, że Arden był w rzeczywistości Charlesem Trentonem, drugim kuzynem Frances Cloade. To ona wymyśliła plan szantażowania Rosaleen po usłyszeniu anegdoty majora Portera od Jeremy’ego. Chociaż wyjaśnia to tożsamość Ardena, nie rozjaśnia, kto go zabił ani kto przekupił Portera, aby fałszywie zidentyfikował zwłoki. Rosaleen umiera we śnie w wyniku przedawkowania leków. Inspektor Spence, prowadzący śledztwo, sugeruje, że to być może ona była morderczynią; policja tak bardzo skupiła się na alibi Davida, że poddała jej alibi małej kontroli. Lynn mówi Rowleyowi, że chce wyjść za mąż za Davida Huntera. Rowley dusi Lynn, gdy Poirot go powstrzymuje. Przybywa David i Poirot wyjaśnia wszystko. Rowley odwiedził Ardena i widząc fizyczne podobieństwo do Frances, zareagował z gniewem na oszustwo, które było grane. Popchnięty przez Rowleya, Arden upadł na komin i zmarł. Rowley dostrzegł okazję, by oskarżyć Davida. Rozbił głowę Ardena żelazkami do paleniska i zostawił zapalnicę Davida na miejscu. To Rowley przekonał Portera do podania fałszywej identyfikacji, ostrożnie wykorzystując Poirot, który na pewno udałby się do Portera na podstawie pierwszej sceny w klubie, o której Rowley również wiedział od Jeremy’ego. Poczucie winy Portera wzięło górę i popełnił samobójstwo, zostawiając notatkę, którą Rowley zniszczył. Odkrywając ciało Ardena, David pobiegł na pociąg o 21:20, ale go spóźnił; Lynn faktycznie widziała dym z odjeżdżającego pociągu wieczorem, ale on przekonał ją, że było to wcześniej niż myślała i że miał czas, by ją spotkać. Następnie wrócił do The Stag, przebrał się za kobietę i odegrał scenę, która ustaliła późniejszą godzinę śmierci. Potem wrócił na stację i zadzwonił do Rosaleen, która połączyła go z Lynn, ale rozmowa została przerwana przez operatora. Następnie David rozmawiał z Lynn ze stacji, dając wrażenie, że pojedyncze połączenie z Londynu zostało przerwane. Wrócił do Londynu pociągiem mlecznym następnego dnia. Z trzech śmierci jedna jest wypadkowa, jedna prawdziwym samobójstwem. Jedynym prawdziwym morderstwem była śmierć Rosaleen. David nie miał oczywistego motywu, by zabić własną siostrę, zwłaszcza gdyby to oznaczało pozbawienie się fortuny Cloade’ów. Ale kobieta podszywająca się pod Rosaleen nie była jego siostrą; jego siostra zginęła podczas bombardowania posiadłości Gordona Cloade’a dwa lata wcześniej. Kobieta podszywająca się pod Rosaleen była jedną z pokojówek Gordona, która została kochanką Davida i wspólniczką w zdobyciu fortuny Cloade’ów. Teraz mógł zabić tę wspólniczkę i ożenić się z Lynn, którą naprawdę kochał i która zyskałaby część fortuny poprzez powiązania rodzinne. W końcu nikt nie jest sądzony oprócz Davida. Rowley jest zamieszany w śmierci Trentona („Enocha Ardena”) i Portera oraz jest winny wprowadzania policji w błąd i napastowania Lynn. Jednak Poirot milczy o zbrodniach Rowleya, pozwalając mu ożenić się z Lynn, która go kochała, nie zdając sobie z tego sprawy.


Wątek „One More Day” z 2007 roku spowodował wymazanie ślubu głównych bohaterów z historii dzięki paktowi z Mefistą, co przywróciło im status singli. W alternatywnej wersji wydarzeń przedstawionej w „O.M.I.T.” para decyduje się na wspólne życie, jednak Mary Jane odmawia posiadania dzieci bez ślubu.[sep]Spider-Man przelatuje przez miasto, strzelając pajęczyną, i natrafia na Electro. Pokonuje go, a następnie wraca do domu, gdzie zastaje Mary Jane w trakcie wyprowadzki. MJ wychodzi na sesję zdjęciową, pozostawiając Petera z zastanawianiem się, jak on w ogóle będzie w stanie utrzymać siebie i MJ. Peter zabiera swoje zdjęcia przedstawiające Spider-Mana pokonującego Electro do „Daily Bugle” i jest zaskoczony przez pracowników przyjęciem zorganizowanym na cześć jego nadchodzącego ślubu z Mary Jane. Pojawia się J. Jonah Jameson, wyraźnie zirytowany, i zaczyna narzekać, dlaczego urządzają przyjęcie, kiedy powinni pracować. Gdy tylko Peter wychodzi, oświadcza, że chce obciąć pensję każdemu, kto nie wziął udziału w imprezie. Peter tej nocy ledwo może zasnąć, rozmyślając o nadchodzącym ślubie. Następnego dnia spotyka się z Mary Jane. Wskakuje na sufit i klęka na jedno kolano, prosząc ją ponownie o rękę. „Nienawidzę ścierać odcisków stóp z sufitu” – odpowiada z uśmiechem. Oboje jedzą, ale nie mogą pozbyć się zmartwień związanych ze ślubem. Mary Jane wychodzi na spotkanie, na którym jej były chłopak wręcza jej dwa bilety do Paryża, które może zabrać tylko wtedy, jeśli opuści ślub. Peter udaje się do domu ciotki May i przegląda album ze wspomnieniami, przypominając sobie najważniejsze chwile z Mary Jane. Przybywają MJ i jej ciotka i ogłaszają rodzinie nadchodzące małżeństwo. MJ odjeżdża Ferrari z byłym chłopakiem, a Peter wraca do domu metrem. Oboje zaczynają mieć wątpliwości co do swojego małżeństwa. Gdy spotykają się ponownie tej nocy, Spidey zabiera MJ na przejażdżkę na pajęczynie, by oczyścić im głowy. Następnego dnia świadek Petera, Flash Thompson, i jego najlepszy przyjaciel, Harry Osborn, zabierają Petera na wieczór kawalerski, ale on zaczyna okazywać swoje prawdziwe uczucia dotyczące ślubu. Próbują go przekonać, że miłość zwycięża wszystko. Tymczasem Mary Jane bierze udział w wielkiej przyjęciu po drugiej stronie miasta. Peter ostatecznie postanawia wrócić na noc do domu i ma koszmary o wszystkich swoich wrogach próbujących zaatakować MJ, będąc bezsilnym, by ich powstrzymać. Budzi się spocony, zastanawiając się, co powinien zrobić. Tymczasem MJ jest z Liz Allan i zadaje sobie to samo pytanie. Później w ratuszu obecni są wszyscy goście, ale zarówno Peter, jak i Mary Jane spóźniają się, co pozostawia wszystkich w zdezorientowaniu. W ostatniej chwili oboje się pojawiają i biorą ślub, którego udziela im wujek MJ, sędzia Spenser Watson. (Suknia ślubna MJ została zaprojektowana przez prawdziwego projektantę, Williego Smitha). MJ daje Peterowi bilety do Francji, którymi jej były chłopak próbował ją kusić, i udają się na miesiąc miodowy, by rozpocząć nowe życie razem jako pan i pani Peter Parker. Ślub odbył się jednocześnie w komiksie o Spider-Manie i w codziennej gazecie. W próbie ratowania życia ciotki May wątek z 2007 roku, „Spider-Man: One More Day”, wymazał ślub z ciągłości fabularnej za sprawą Mefista. Oboje uczestnicy są znowu singlami. To, co zmiany zapobiegły ślubowi, zostało wyjaśnione w historii „O.M.I.T.”. W pierwszym numerze Spider-Man zatrzymuje Electro i jego gang. Jeden z członków gangu, Eddie, zapisuje nazwisko aresztującego oficera. Wtedy Mefisto, jako czerwony gołąb, nurkuje i otwiera drzwi radiowozu, w którym znajduje się Eddie. Oficerowie są zajęci zakładaniem kajdanek Electro, a Eddie ucieka. Spider-Man tej nocy patroluje miasto i słyszy strzały, gdy Eddie strzela do aresztującego oficera i jego żony. Podczas ratowania oficera i jego żony Spider-Man zostaje uderzony w głowę betonowym blokiem. Goni Eddiego i przewraca go z krawędzi budynku. Spider-Man nie trafia strzałem pajęczyny, by ich uratować, z powodu uderzenia betonem w głowę, więc przekręca ciało, by wchłonąć uderzenie, i oboje rozbijają się o ziemię, z Eddiem na Spider-Manie. W dniu ślubu MJ pojawia się, ale Peter nie, ponieważ leży nieprzytomny w zaułku. Gdy budzi się i pędzi na miejsce ślubu, znajduje tam Mary Jane i oboje decydują się potraktować to, co się stało, jako znak i po prostu zamieszkają razem. W tym momencie większość historii o Spider-Manie od tego momentu do wydarzeń „One More Day” rozgrywa się tak samo, ale z tymi dwojgiem jako parą mieszkającą razem, będąc niezamężną. Jednak MJ jasno stawia sprawę, że nie chce być niezamężną matką, w związku z czym Peter i MJ nigdy nie spłodzą swojego dziecka.


Jamie odkrywa, że Nightrise planuje zamach na Johna Trelawny'ego, który ma zostać przeprowadzony przez jego brata Scotta, aby umożliwić zwycięstwo wyborcze Charlesowi Bakerowi. Podczas parady w Auburn Jamie telepatycznie steruje ochroniarzem, by ten zamiast Trelawny'ego zastrzelił Susan Mortlake, co ratuje życie kandydata na prezydenta.[sep]Ta historia zaczyna się od dwóch mężczyzn, Coltona Bane'a i Kyle'a Hoveya, pracujących dla złowrogiej korporacji Nightrise, którzy czekają przed teatrem w Reno, w stanie Nevada. Czekają, by porwać bliźniaki Jamiego i Scotta Tylerów, występujących w pokazie iluzji w tym teatrze. Ich opiekun prawny, Don White, sprzedaje ich, ale bliźniaki uciekają i są ścigane. Scott zostaje schwytany, ale Jamiego ratuje kobieta. Budzi się w jej domu; przedstawia się jako Alicia i mówi, że jej syn, Daniel, został porwany przez tę samą korporację po wykazaniu zdolności jasnowidzenia. Zabiera Jamiego do domu jego rodziców zastępczych, gdzie odkrywają, że zostali zamordowani, i uciekają, gdy Jamie używa swoich mocy telepatycznych. Alicia i Jamie jadą do Los Angeles, gdzie on opowiada swoją historię. Mówi jej o poprzednich rodzinach zastępczych i dziwnych, niewytłumaczalnych „wypadkach” z nimi związanych. Opowiada o dziwnym tatuażu, który ma, i że uważa się za Indianina. Po tych incydentach on i Scott odmawiali czytania lub kontrolowania myśli kogokolwiek poza sobą nawzajem. Znajdują ślad jednego z mężczyzn, którzy porwali Scotta, Coltona Banesa, i Alicia przekonuje Jamiego, by przeczytał w jego myślach, aby dowiedzieć się, gdzie jest Scott. Jamie dowiaduje się, gdzie Scott jest przetrzymywany: w Silent Creek, ośrodku dla nieletnich, gdzie jest torturowany, aby stanąć po stronie Nightrise. Alicia postanawia szukać pomocy u swojego szefa, Johna Trelawny'ego, który kandyduje na prezydenta, i udaje jej się przekonać go do mocy Jamiego oraz pomocy w dostaniu się do Silent Creek. Trelawny potwierdza moce Jamiego i zgadza się mu pomóc. Jamie otrzymuje fałszywą tożsamość i historię kryminalną, trafia do ośrodka dla nieletnich i odkrywa, że jego brat jest tam w izolatce, a także syn Alicii, Daniel. Pewnej nocy, gdy żąda, aby nadzorca o imieniu Max Koring zabrał go do brata, zdaje sobie sprawę, że jego moce nie działają w więzieniu z powodu pola magnetycznego neutralizującego specjalne zdolności. Koring zamyka go w izolatce za niegrzeczność i potajemnie dzwoni do Banesa, informując go, że znalazł Strażnika. Jamie nie zdaje sobie sprawy, że druga brama została otwarta. W Peru Richard i profesor Chambers znajdują Pedro przy helikopterze. Pedro mówi im, że Matt sam poszedł powstrzymać otwarcie bramy. Myśląc, że Matt nie żyje, Richard biegnie, aż go znajduje. Matt „wygląda, jakby wypompowano z niego całe życie” i jest w śpiączce. Po sprawdzeniu, czy ma puls, Richard biegnie z powrotem po pomoc dla Matta. Feather wcześniej go badał i wiedział o jego tajemniczym tatuażu. Wyjaśnia Jamie'emu, że bliźniacy są dwójką z Pięciu, ale Scott już opuścił Silent Creek. Opracowują przekonujący plan, by uratować Daniela i uciec, podczas gdy Colton Banes jest w drodze do Silent Creek. Wybucha walka między plemieniem Feathera a ludźmi Banesa, w wyniku której Jamie zostaje postrzelony w ramię, a Banes ginie od strzały z łuku. Feather udaje się uciec z Danielem i Jamiem, ale Jamie traci przytomność po trafieniu kulą, i wezwany jest szaman, by go przywrócić do życia. W trakcie tego Jamie zostaje przeniesiony w czasie do szczytu wojny między ludzkością a Starożytnymi dziesięć tysięcy lat temu w Anglii. Staje się jasne, że pierwotni Strażnicy są dokładnie tacy sami jak Strażnicy w teraźniejszości, tylko z innymi imionami (z wyjątkiem Matta, który mówi: „Wolę używać mojego imienia z twojego świata”). Matt jest oczywiście liderem i najbardziej wiedzącym ze Strażników. Mówi Jamie'emu, że celowo wysłał Saplinga na śmierć, ponieważ Król Starożytnych pomyślałby wtedy, że wygrał, jednak jeśli to nastąpi, jego odpowiednik z przyszłości/przeszłości zajmie jego miejsce, dlatego Jamie tam jest. Następnie Jamie bierze udział w bitwie ze Starożytnymi, w której zostają pokonani i wygnani, mylnie sądząc, że tylko czterech z Pięciu może się zjednoczyć i opuszczając czujność. W miejscu, gdzie zbiegają się Pięciu, brama jest zbudowana w miejscu, do którego wygnano Starożytnych, i przyszłe pokolenia nazwą ją Wrotami Kruka. Jamie widzi orła, co Matt wyjaśnia, że jest on po to, by zabrać go z powrotem. Ciało Jamiego budzi się w teraźniejszości i wraz z Featherem i Danielem podróżuje z powrotem do Reno, by zjednoczyć Daniela z Alicią, po czym rozstają się z Featherem. Kiedy tej nocy śpi, w świecie snów Strażników zwraca się do niego szary mężczyzna, by go zabić. W końcu rozumie, co to znaczy, początkowo myląc, że Scott mówi mu, że to on zostanie zabity, ale uświadamia sobie, że Scott jest osobą, która ma zabić Johna Trelawny'ego. Przez całą książkę Nightrise zawsze chciało, aby drugi kandydat, Charles Baker, został prezydentem, co wesprze powrót Starożytnych. Jednak gdy Trelawny stał się zbyt popularny, zamach wydawał się jedyną opcją. Staje się jasne, że nastąpi to podczas parady urodzinowej w jego rodzinnym mieście Auburn. Alicia, Danny i Jamie śpieszą do Auburn, aby powstrzymać zamach. Jamie widzi Scotta z Susan Mortlake, liderką Nightrise, w tłumie i próbuje wysłać mu telepatyczną wiadomość, ale to nie działa. W desperacji Jamie rozkazuje Warrenowi Cornfeldowi, ochroniarzowi Trelawny'ego i potencjalnemu zabójcy (sterowanemu przez Scotta), by skierował broń na Susan Mortlake. Cornfeld strzela i zabija Mortlake, a w chaosie Jamie zabiera Scotta i spotyka się z Alicią i Dannym. Spotykają Natalie Johnson, członkinię Nexusu i przyjaciółkę Trelawny'ego, która daje im swój samochód, by uciec. Policjanci natychmiast ruszają za nimi, a bliźniaki żegnają się z Alicią i Dannym. Jamie i Scott używają ukrytego przejścia w jaskini przy jeziorze Tahoe i wychodzą w Cuzco w Peru, przy kościele Santo Domingo. Bliźniaki trafiają do pustyni Nazca i spotykają się z Mattem i Pedro, pierwszym i drugim Strażnikiem. Tymczasem Scarlett Adams leci samolotem do Hongkongu, by spotkać się z ojcem, który pracuje dla Nightrise. Gdy Scarlett ma już lecieć, dowiaduje się, że John Trelawny przegrał wybory i że podejrzewa się, iż Nightrise sfałszowało głosy.


Lud Tembe jest uwięziony na krawędzi czasu od ponad 1000 lat w twierdzy niszczonej przez huragan Satura. Bohaterowie wykorzystują swoje zdolności, aby przejść przez burzę i wrócić do rzeczywistości, lecz Jericho postanawia zostać w świecie snów.[sep]Dwunastoletni Joshua Cope zostaje pewnej nocy skontaktowany przez korporację o nazwie Gippart International. Joshua i jego przyjaciel, Bhasvar (Baz) Patel, udają się do Gippart i spotykają się z Maxem Herbertem, łowcą talentów. Josh zostaje wysłany do świata snów, aby sprzedawać produkty. Ale sny przynoszą też koszmary... Umaya, zbiorowy sen wszystkich ludzi w danym momencie, utknęła pomiędzy snami a rzeczywistością. Josh, Baz i współpracowniczka Teresa nie mogą wydostać się ze świata snów, gdzie czas płynie wstecz z powodu próby pracownika Gippart, który usiłuje włamać się do czasu rzeczywistego, a nie czasu snu. W trakcie przygody Josh spotyka swoją zmarłą siostrę bliźniaczkę, Jericho, która od 350 lat próbuje się z nim skontaktować. Ale wraz z Jericho przychodzi Lucide, strażnik, który dba o to, by nikt nie przekraczał granic między życiem a śmiercią. Członkowie tej grupy odkrywają, że posiadają moce, których nie potrafią wyjaśnić. Baz, jako pierwszy, który odkrywa swoje zdolności, potrafi kontrolować czas snu, słuchając jego rytmu i dostosowując się do niego, co powoduje jego zwolnienie, zatrzymanie, a nawet cofnięcie. Teresa zmienia Umayę słowami, wpływając na ludzi i otoczenie zgodnie ze swoją wolą; jest ona opowiadaczką grupy. Josh jest złodziejem i potrafi zmieniać samą naturę rzeczy, patrząc na nie. Jednak są uwięzieni w umayi, świecie snów. Czworo dzieci musi odnaleźć Tembe na końcu czasu i wypełnić ostatnią obietnicę Siparti złożoną Temberi. Dowiadują się o każdym z sześciorga dzieci Siparti i łączą wskazówki, które każde z nich posiada. Po wstrząsających przejściach Josh, Jericho, Baz, Teresa i Mervin Spratt udaje się dotrzeć na sam kraniec czasu, gdzie lud Tembe żyje w rozpadającej się twierdzy. Tembe, potomkowie Temberi, są uwięzieni na krawędzi czasu od ponad 1000 lat. Na szczęście lud Tembe jest przyjazny i pokazuje współpracownikom, jak ich twierdza jest powoli wyrwana przez huragan, któremu nadali imię Satura. Wykorzystując moce zdobyte w podróży, dzieciom udaje się przedostać przez huragan z powrotem do świata rzeczywistego. Niestety, na końcu Jericho decyduje się wrócić z Lucide i pozostać w Umayi.


Cicha Łapka wpadła w pułapkę zastawioną przez Tygrisią Łapę na Niebianską, co spowodowało złamanie jej nogi i trwałą kulawiznę. W wyniku odniesionych obrażeń musiała zrezygnować z kariery wojownika i rozpocząć naukę na uzdrowicielkę pod okiem Żółtego Kła.[sep]Ogień i Lód rozpoczyna się od Ognistego Serca i Szarego Paska, którzy pełnią tradycyjną cichą wartę po awansie na wojowników w „W dzikiej głuszy”. Jako swoje pierwsze zadanie jako wojownicy, Ogniste Serce i Szary Pasek otrzymują polecenie odnaleźć i sprowadzić z powrotem Klan Wiatru, który został wypędzony przez Klan Cienia, oraz przywieść ich do domu. Udaje im się to; znajdują Klan Wiatru pod splątaną siecią Drog Grzmotów (prawdopodobnie węzeł autostradowy) i prowadzą ich do domu. Wkrótce potem Niebianska oddaje Cichą Łapkę w naukę Ognistemu Sercu, a Paproczastego Łapka Szaremu Paskowi. Podczas patroli łowieckich Szary Pasek niemal tonie, goniąc nornika na cienkim lodzie i wpadając do rzeki oddzielającej Klan Rzeki i Klan Piorunów, ale zostaje uratowany przez Srebrny Strumień, wojowniczkę z Klanu Rzeki. Szary Pasek i Srebrny Strumień zakochują się; jednak jest to sprzeczne z Kodeksem Wojownika, kodeksem honoru, którego muszą przestrzegać wszyscy wojownicy. Ogniste Serce odkrywa ich związek i bezskutecznie próbuje zniechęcić ich do spotykania się. Szary Pasek ostatecznie zgadza się spotykać ze Srebrnym Strumieniem tylko podczas pełni księżyca na Zgromadzeniu, gdy cztery Klany spotykają się, aby dzielić się wiadomościami. Ogniste Serce później uświadamia sobie, że Szary Pasek nie dotrzymuje obietnicy. Ponieważ Szary Pasek często znika, by widzieć się ze Srebrnym Strumieniem, Ogniste Serce przejmuje szkolenie Paproczastego Łapka, a także swojego własnego ucznia. Tygrysia Łapa, w swojej ambicji zostania przywódcą, zastawia pułapkę na Niebianską przy Drodze Grzmotów (drodze), zamierzając ją zabić, co przybliżyłoby go do objęcia przywództwa. Zamiast tego w pułapkę wpada Cicha Łapka i zostaje okaleczona. Jej noga jest złamana i gdy się goi, ma ona trwałą kulawiznę, co uniemożliwia jej zostanie wojowniczką. Następnie szkoli się pod okiem Żółtego Kła, aby zostać uzdrowicielką. Ogniste Serce spotyka się ze swoją siostrą, Księżniczką, kotką domową żyjącą w Dwunogowie (miasteczku ludzi). Księżniczka daje Ognistemu Sercu swoje najstarsze kocię, Chmurkę, by zabrać go do Klanu jako nowego ucznia. Chociaż Ogniste Serce zgadza się przyjąć kocię, jego współplemieńcy, z wyjątkiem Mroźnej Szczęki i Szarego Paska, niechętnie go akceptują ze względu na jego kocięcą krew. Niebianska pozwala mu zostać, a Plamista Szyja zostaje jego matką zastępczą. Rozbity Gwiazd, były przywódca Klanu Cienia, ostatecznie atakuje Klan Piorunów wraz z kilkoma innymi wygnańcami z Klanu Cienia. Po bitwie zbójcy są przepędzeni, z wyjątkiem samego Rozbitego Gwiazdy, który zostaje oślepiony przez Żółty Kieł i jest trzymany jako więzień. Później Klan Piorunów angażuje się w walkę przeciwko Klanowi Rzeki i Klanowi Cienia, gdy Klan Rzeki i Klan Cienia łączą siły i próbują ponownie wypędzić Klan Wiatru, a Klan Wiatru sprzymierza się z Klanem Piorunów. Kiedy Ogniste Serce zostaje zaatakowany przez Lamparcie Futro, zastępcę Klanu Rzeki, Tygrysia Łapa obserwuje walkę Lamparciego Futra i Ognistego Serca i nie próbuje pomóc Ognistemu Sercu. Srebrny Strumień atakuje Ogniste Serce, ale go puszcza; on atakuje ją, ale widzi przerażenie w oczach Szarego Paska i puszcza ją. Ciemny Pas witnessed the event and reports it to Tygrysia Łapa. W rezultacie Ogniste Serce staje się pewien, że Tygrysia Łapa nie jest godna zaufania.


Shan Frankland odkryła, że Vijissi zginął w przestrzeni kosmicznej i nie został odnaleziony. Jego ciało nie wykazuje żadnych oznak zakażenia symbiontem c’naaat.[sep]Mohan Rayat i Lindsay Neville zostali zesłani na dno oceanu po zakażeniu c’naatat w Świecie Przed, by na zawsze żyć z bezeri, pomagając im w odbudowie i powrocie do zdrowia. Najpierw muszą jednak przejść rekonstrukcję komórkową, aby przetrwać na głębokościach, co zachodzi w zadziwiającym tempie. Ade Bennett i Aras mają nieprzyjemny obowiązek poinformować Shan Frankland, swoją isan, o tym, co zrobili. Ponieważ Shan rzuciła się w otchłań kosmosu, by nie dopuścić do przejęcia c’naatat przez Rayata i rząd Ziemi, nie jest zadowolona z faktu, że po prostu podarowano im ten symbiont. Informuje o tym Esganikan z Eqbas Vorhi, a ta zgadza się podjąć środki ostrożności przed jego rozprzestrzenieniem się. Neville i Rayat to zmienieni ludzie – w dosłownym tego słowa znaczeniu. Rozwinęli skrzela i potrafią percepcyjnie odbierać otoczenie za pomocą sonaru. Bezeri zatrudnili ich przy wydobywaniu map ze strefy skażonej, do której sami nie mogą wejść. Rayat chce zdobyć zdolność bioluminescencji, jaką posiada Shan, aby spróbować komunikować się z bezeri bez pomocy lampy translatorskiej. Shan zdobyła bioluminescencję podczas wcześniejszego spotkania i przekazała ją Ade. Ten z kolei przekazałby ją Rayatowi i Neville’owi, gdy ich zakażał, ale ta cecha się nie ujawniła. Aby spowodować jej objawienie, Rayat prosi o komórki bezeri. Matriarcha stada przynosi ciało młodego osobnika, który niedawno zmarł, a Rayat i Lindsay wprowadzają jego tkankę i krew do własnego krwiobiegu. Ade, Shan i Eddie udali się z Eqbas na Umeh. Będąc tam, Shan i Ade wreszcie dopełniają swojego związku. Eqbas zostają zaatakowani przez Nadbrzeże, sąsiednie państwo Jejeno, ale atak nie wyrządza im szkód, a Eqbas odpowiadają błyskawicznie, niszcząc większą część dalszego miasta Buyg. Wszyscy udają się w podróż statkiem Eqbas, by odwiedzić to miasto i sprawdzić, czy teraz są skłonni do współpracy. Nadbrzeże odpowiada nieskuteczną przemocą, na którą Eqbas reagują ogniem zwrotnym. Ade zauważa, że jego bioluminescencja i bioluminescencja Shan wydają się reagować na siebie nawzajem oraz na inne światła. Uważa, że istnieje możliwość, iż c’naatat jest świadomy i komunikuje się. Inni nie chcą nawet myśleć, że to możliwe, więc unikają tego tematu. Shan dzwoni do Arasa, aby poinformować go, że wracają na Wess’ej, i odkrywa, że Vijissi, który został wyrzucony w przestrzeń kosmiczną wraz z Shan, ponieważ odmówił jej opuszczenia, został odnaleziony i żyje – zakażony c’naatat.


Książka sugeruje, że większość ludzi w życiu dokonuje trzech znaczących przeprowadzek związanych z opuszczeniem domu rodzinnego, założeniem rodziny oraz przejściem na emeryturę. Młodzi dorośli szukają obszarów z atrakcyjnymi rynkami pracy i kulturą, podczas gdy rodziny wybierają miejsca postrzegane jako bezpieczne i przyjazne dzieciom. Z kolei osoby starsze często przyciągane są do cichszych dzielnic pozwalających na rozwój hobby, pod warunkiem bliskości wnuków.[sep]Książka „Whos Your City?” jest podzielona na cztery części, składające się łącznie z 16 rozdziałów. Pierwsza część przedstawia dane sugerujące, że światowa populacja i gospodarka stają się coraz bardziej skoncentrowane geograficznie w nielicznych megaregionach, takich jak BosWash i obszar Zatoki San Francisco. Teoria płaskiego świata Thomasa Friedmana, czyli jego twierdzenie, że odległość i miejsce stają się nieistotne, jest podważana przez Floridę za pomocą map wzrostu populacji, aktywności gospodarczej, innowacji (co wykazują zgłoszenia patentowe) i odkryć naukowych (co wykazuje miejsce zamieszkania najczęściej cytowanych naukowców). Mapy Floridy pokazują „kolczaste” skupiska w tych megaregionach, choć każdy region niekoniecznie zajmuje wysokie miejsce w każdej kategorii. Na przykład Pas Taiheiyō zajmuje wysokie miejsce w innowacjach, ale niskie w odkryciach naukowych, a miasta indyjskie i pakistańskie wykazują duże skupiska populacji, ale niską aktywność gospodarczą. Florida wyjaśnia istnienie tych geograficznych szczytów, twierdząc, że utalentowane jednostki mają tendencję do grupowania się, tworząc (nieliniowy) efekt mnożnikowy, który przyciąga dodatkowe utalentowane osoby do tego obszaru geograficznego. Druga część książki przedstawia dowody na to, że globalizacja tworzy nowy podział klasowy: tych, którzy są w stanie przenieść się do innej społeczności, aby wykorzystać okazję, i tych, którzy są uwiązani do miejsca. Ta mobilna klasa ludzi różnicuje obszary miejskie pod względem wartości, kultury, specjalizacji gospodarczej i innych czynników, a firmy podążają za najbardziej utalentowanymi ludźmi do tych miast mimo wysokich cen gruntów i kosztów pracy. Florida twierdzi również, że nieproporcjonalnie duża część bogactwa jest generowana w tych miastach, które odniosły sukces w przyciąganiu klasy kreatywnej. Wreszcie, globalizacja zmniejszyła znaczenie wydobywania zasobów i produkcji w gospodarce i zwiększyła znaczenie dziedzin, w których uczestniczy klasa kreatywna. Trzecia część książki „Who's Your City?” bada rolę „miejsca zamieszkania” jako czynnika szczęścia. „Badanie Miejsca i Szczęścia” Floridy, przeprowadzone we współpracy z The Gallup Organization, pokazuje, że wyższe dochody i wyższy wykształcenie przynoszą większą satysfakcję ze społeczności, osoby zamężne są zazwyczaj bardziej zadowolone ze swojej społeczności niż single, podobnie jak osoby starsze w porównaniu z młodszymi. Ponadto najemcy są nieco bardziej zadowoleni ze swoich warunków mieszkaniowych niż właściciele domów, a ludzie są generalnie zadowoleni z miejsca, w którym mieszkają. Dodając profile psychologiczne do swoich wcześniejszych prac, Florida był w stanie znaleźć silne powiązania między Wielką Piątką cech osobowości a regionami w Stanach Zjednoczonych. Na przykład neurotyczność jest skoncentrowana w obszarze metropolitalnym Nowego Jorku i regionie ChiPitts, ugodowość i sumienność we wschodniej strefie Słońca, ekstrawersja w obszarze metropolitalnym Chicago, regionie St. Louis/Nashville/Atlanta oraz w południowej Florydzie. Otwartość wydaje się być skoncentrowana w regionie BosWash i obszarze Zatoki San Francisco. Florida wyjaśnia wyniki, łącząc dominujące formy zatrudnienia w tych obszarach z cechami osobowości: regiony przemysłowe wymagają osób ugodowych (czyli przestrzegających zasad) i sumiennych (pracujących z niebezpiecznymi maszynami), obszary z dużą populacją imigrantów wymagają, aby ich mieszkańcy wykazywali otwartość, a prace związane z zarządzaniem i sprzedażą potrzebują pracowników o ekstrawersji. Florida odkrył również, że jego „Indeks Gejowski i Bohema”, który łączy społeczności gejowskie i artystyczne z obszarami o wysokim wzroście i generowaniu bogactwa, jest wskaźnikiem zastępczym regionów z dużymi skupiskami cechy osobowości jaką jest otwartość. Ostatnia część książki sugeruje, że większość ludzi dokonuje trzech znaczących przeprowadzek: gdy wyprowadzają się z domu rodziców, gdy zakładają rodzinę i gdy przechodzą na emeryturę (lub gdy ich własne dorosłe dzieci wyprowadzają się). Gdy młodzi ludzie wyprowadzają się z domu (lub gdy kończą studia), mają tendencję do osiedlania się w obszarach oferujących atrakcyjne rynki pracy, udogodnienia kulturalne lub rekreacyjne oraz wysoką jakość życia. Gdy biorą ślub lub mają dzieci, ludzie wybierają obszary postrzegane jako bezpieczne i przyjazne rodzinie. Florida sugeruje wykorzystanie „Indeksu Halloween”, aby ocenić, czy rodzice czują się bezpiecznie pozwalając swoim dzieciom chodzić od drzwi do drzwi w Halloween. Cytuje również „Indeks Loda” Catherine Austin Fitts, który ocenia, jak daleko rodzice są skłonni pozwolić dzieciom pójść na spacer, aby kupić słodycz. Po przejściu na emeryturę lub gdy ich dorosłe dzieci wyprowadzają się, ludzie mają tendencję do przyciągania do obszarów podobnych jak młodzi ludzie, jeśli jest to blisko ich wnuków, ale w cichszych dzielnicach, które zapewniają możliwości rozwoju hobby lub drugiej kariery.


Aomame otrzymuje od Wdowy zadanie zabicia Tengo, który okazuje się być ojcem Fuka-Eri i posiada moce telekinezy. Tengo zawiera z nią układ, w którym godzi się na śmierć w zamian za obietnicę ochrony Przywódcy.[sep]Akcja „1Q84” rozgrywa się w Tokio w zfictionalizowanym roku 1984, przy czym pierwszy tom obejmuje okres od kwietnia do czerwca, drugi od lipca do września, a trzeci od października do grudnia. Książka zaczyna się od Aomame, która wsiada do taksówki w Tokio w drodze do pracy, zauważając w radiu Sinfoniettę Janáčka. Gdy taksówka utknie w korku, kierowca sugeruje, aby wysiadła i zeszła ze schodów ratunkowych, by zdążyć na ważne spotkanie, choć ostrzega ją, że doing so może zmienić samą naturę rzeczywistości. Aomame udaje się do hotelu w Shibuyi, gdzie podszywa się pod pokojówkę, by zabić gościa hotelowego. Dokonuje morderstwa za pomocą narzędzia, które nie pozostawia prawie żadnych śladów na ofierze, co prowadzi śledczych do wniosku, że zmarł on śmiercią naturalną w wyniku zawału serca. Aomame zaczyna mieć dziwne doświadczenia, zauważając nowe szczegóły dotyczące świata, które subtelnie się różnią. Na przykład zauważa, że tokijscy policjanci noszą teraz pistolety półautomatyczne, podczas gdy zawsze pamiętała ich z rewolwerami. Aomame sprawdza swoje wspomnienia w archiwach głównych gazet i odkrywa, że było kilka ostatnich ważnych wiadomości, których nie pamięta. Jedna z tych historii dotyczyła grupy ekstremistów, którzy stawili opór policji w górach prefektury Yamanashi. Po przeczytaniu tych artykułów dochodzi do wniosku, że musi żyć w alternatywnej rzeczywistości, którą nazywa „1Q84”, i podejrzewa, że trafiła do niej w momencie, gdy usłyszała Sinfoniettę w radiu taksówki. Wprowadzana jest postać Tengo, którego redaktor i mentor Komatsu prosi o przeredagowanie nieudolnie napisanego, ale w przeciwnym razie obiecującego rękopisu zgłoszonego do konkursu literackiego. Komatsu chce zgłosić powieść do prestiżowej agencji literackiej i wypromować jej autorkę jako nowy literacki talent. Tengo ma wątpliwości co do przerabiania pracy innego autora, zwłaszcza ucznia szkoły średniej. Zgadza się to zrobić tylko pod warunkiem, że spotka się z pierwotną autorką, która posługuje się dziwnym pseudonimem „Fuka-Eri”, i poprosi o jej zgodę. Fuka-Eri mówi jednak Tengo, aby zrobił z rękopisem, co mu się podoba. Wkrótce staje się jasne, że Fuka-Eri, która jest dyslektyczką, ani sama nie napisała rękopisu, ani nie zgłosiła go do konkursu. Niepokój Tengo co do projektu pogłębia się po odkryciu, że musiały być zaangażowane inne osoby. Aby rozwiać jego wątpliwości dotyczące jej przeszłości, Fuka-Eri zabiera Tengo do swojego obecnego opiekuna, mężczyzny zwanego profesorem Ebisuno-sensei, lub po prostu „Sensei” dla Fuka-Eri. Tengo dowiaduje się, że rodzice Fuka-Eri byli członkami komuny o nazwie „Takashima”. Jej ojciec, Tamotsu Fukada, był przyjacielem i kolegą Ebisuno, ale nie zgadzali się co do swojego tematu. Fukada postrzegał Takashimę jako utopię; Ebisuno opisywał komunę jako miejsce, w którym ludzi zamieniano w myślące roboty. Fuka-Eri, którą Ebisuno-sensei przezywa „Eri”, była wówczas tylko małym dzieckiem. W 1974 roku Fukada i 30 członków założyło nową komunę o nazwie „Sakigake”. Młodzi członkowie komuny ciężko pracowali pod przywództwem Fukady, ale ostatecznie nieporozumienia podzieliły komunę na dwie frakcje, a bardziej radykalna strona utworzyła nową komunę o nazwie „Akebono”, która ostatecznie stoczyła strzelaninę z policją w pobliżu jeziora Motosu w prefekturze Yamanashi. Pewnego dnia Fuka-Eri pojawia się na progu Ebisuno-sensei. Nie mówi i nie chce wyjaśnić, co się z nią stało. Gdy Ebisuno próbuje skontaktować się z Fukadą w Sakigake, jest informowany, że jest niedostępny. Ebisuno staje się więc opiekunem Fuka-Eri, a do czasu obecności w „1Q84” nie słyszeli od jej rodziców przez siedem lat, co sprawia, że Ebisuno obawia się najgorszego. To właśnie mieszkając z Ebisuno, Fuka-Eri tworzy swoją historię, „Powietrzny kokon”. Niezdolna do napisania jej sama, opowiada ją Azami, biologicznej córce Ebisuno. Historia Fuka-Eri dotyczy życia dziewczynki w komunie, gdzie spotyka grupę mistycznych istot, które Fuka-Eri nazywa „Małymi Ludźmi”. Z czasem Tengo zaczyna podejrzewać, że mistyczne wydarzenia opisane w powieści Fuka-Eri rzeczywiście miały miejsce. Tymczasem Aomame psychologicznie wraca do zdrowia po ostatnim zadaniu zabicia gościa hotelowego. Ujawnia się, że ma relację osobistą i zawodową ze starszą, zamożną kobietą zwaną „Wdową”. Wdowa od czasu do czasu prosi Aomame o zabicie mężczyzn, którzy okrutnie znęcali się nad kobietami, i staje się jasne, że zarówno Aomame, jak i Wdowa mają osobiste przeszłości, które napędzają ich działania. Postrzegają swoje zorganizowane morderstwa jako jeden ze sposobów walki z poważnym przemocą domową. Aomame ma tendencję do seksualnej rozwiązłości; po ostatnim zabójstwie relaksuje się, chodząc do barów dla singli i podrywując starszych mężczyzn. Podczas tych wyjść spotyka Ayumi, policjantkę, która również uprawia seks w celu złagodzenia stresu. Zaczynają łączyć swoje wysiłki, co działa dobrze. Bliska przyjaźń Aomame z Ayumi sprawia, że przypomina sobie o wcześniejszej przyjaciółce, która była ofiarą przemocy domowej i popełniła samobójstwo z tego powodu. Aomame i Ayumi pozostają przyjaciółmi, aż do dnia, gdy Aomame czyta w gazecie, że Ayumi została uduszona na śmierć w hotelu. Wdowa przedstawia Aomame 10-letnią dziewczynkę o imieniu Tsubasa. Tsubasa i jej rodzice byli zaangażowani w Sakigake. Tsubasa została brutalnie wykorzystana przez lidera kultu, zwanego tylko „Przywódcą”. Podczas gdy Tsubasa śpi w bezpiecznym domu należącym do Wdowy, „Małymi Ludźmi” wspomnianymi w powieści Fuka-Eri, „Powietrzny kokon”, wychodzą z ust Tsubasy i tworzą powietrzny kokon, rodzaj kokonu wykonanego z nici wyciągniętych prosto z powietrza. Wdowa straciła własną córkę z powodu przemocy domowej i teraz chce adoptować Tsubasę. Jednak Tsubasa tajemniczo znika z bezpiecznego domu i nigdy nie wraca. Wdowa bada Sakigake i odkrywa, że istnieją szeroko rozpowszechnione dowody nadużyć. Oprócz Tsubasy inne dziewczynki przed okresem dojrzewania były tam seksualnie wykorzystywane. Wdowa prosi Aomame o zabójstwo religijnego przywódcy Sakigake, Przywódcy, o którym mówi się, że był sprawcą. Aomame spotyka się z Przywódcą, który okazuje się fizycznie ogromną osobą z problemami mięśniowymi. Ujawnia, że jest ojcem Fuka-Eri i posiada specjalne moce, takie jak telekineza. Jest również tym w Sakigake, który może słyszeć głosy religijne mówiące do niego. Przywódca, wiedząc, że Aomame została do niego wysłana, by go zabić, ostatecznie zawiera z nią układ: ona go zabije, a on ochroni Tengo przed krzywdą. Po długiej rozmowie z Przewodniczącym Aomame w końcu go zabija i ukrywa się w ustalonym wcześniej miejscu przygotowanym przez Wdowę i Tamaru, jej ochroniarza. Równoległe światy Aomame i Tengo zaczynają się zbliżać. Tengo jest śledzony przez prywatnego detektywa, Ushikawę, który został zatrudniony przez Sakigake. Podąża za Tengo, aby zebrać informacje o „Powietrznym kokonie”. Po zabójstwie Przewodniczącego Ushikawa otrzymuje również od Sakigake polecenie ustalenia miejsca pobytu Aomame, która umówiła się na sesję terapeutycznego masażu z Przewodniczącym, tylko by go podczas niej zabić. W trzecim tomie powieść zaczyna śledzić Ushikawę – był on kiedyś prawnikiem, który dobrze zarabiał, reprezentując zawodowych przestępców. Wpadł w kłopoty prawne i musiał porzucić karierę. Jego żona i dwie córki go opuściły, a od tego czasu jest detektywem. Jest to brzydka istota, która odpycha każdego, kogo spotyka, ale jest inteligentny i zdolny do zbierania faktów oraz stosowania logiki i rozumowania dedukcyjnego. Ushikawa koncentruje się na Tengo, Aomame i Wdowie jako podejrzanych w swoim śledztwie. Ponieważ dom Wdowy jest dobrze strzeżony, a Aomame zniknęła bez śladu, Ushikawa decyduje się obserwować mieszkanie Tengo, aby sprawdzić, czy może znaleźć jakiekolwiek informacje związane z Aomame. Wynajmuje pokój w budynku mieszkalnym Tengo i ustawia kamerę do robienia zdjęć mieszkańcom. Widzi Fuka-Eri, która ukrywała się w mieszkaniu Tengo, wychodzącą i wchodzącą do budynku. Fuka-Eri zdaje się zauważać obecność Ushikawy, ponieważ zostawia notatkę dla Tengo i ucieka. Ushikawa później widzi, jak Tengo wraca do domu po wizycie u umierającego ojca. W końcu Ushikawa zauważa Aomame wychodzącą z budynku, po tym jak ona sama podążyła za Ushikawą tam, aby znaleźć Tengo. Po tym, jak Ushikawa zauważa Aomame, ale zanim może to zgłosić Sakigake, Tamaru zakrada się do pokoju Ushikawy, gdy ten śpi, i przesłuchuje detektywa w sprawie jego wiedzy o Tengo i Aomame. Tamaru odkrywa, że Ushikawa wie za dużo i jest zagrożeniem dla bezpieczeństwa Aomame, Wdowy i siebie samego, i kończy na zabiciu Ushikawy, nie pozostawiając żadnych śladów ani wskazówek, jak to zostało zrobione. Następnie Tamaru dzwoni do kontaktu Ushikawy w Sakigake i każe im usunąć ciało detektywa z budynku mieszkalnego. Aomame i Tengo ostatecznie znajdują się dzięki śledztwu Ushikawy i pomocy Tamaru. Byli kiedyś kolegami z klasy, choć nie mieli relacji poza jednym momentem w klasie, kiedy Aomame mocno ścisnęła dłoń Tengo, gdy w pobliżu nie było innych dzieci. Ten moment oznaczał punkt zwrotny w życiu zarówno Aomame, jak i Tengo, a oni zachowali fundamentalną miłość do siebie, mimo że upłynęło dużo czasu. Po 20 latach Aomame i Tengo spotykają się ponownie, obaj ścigani przez Ushikawę i Sakigake. Udaje im się wydostać ze świata „1Q84”, który ma dwa widoczne księżyce, do nowej rzeczywistości, którą zakładają, że jest ich pierwotnym światem, choć są małe wskazówki, że tak nie jest. Powieść kończy się ich staniem w pokoju hotelowym, trzymając się za ręce i patrząc na jeden jasny księżyc na niebie.


Po zwycięstwie Azri odrzuca traktat pokojowy i zapowiada kontynuowanie polowań na pół-stworzenia. Kherron zostaje wygnany i odmawia terapii dla sparaliżowanego Frenna, co potwierdza jego brak przemiany.[sep]Piewaczka Graia prowadzi klasę nowicjuszy ostatniego roku z Echorium na plażę pod pretekstem poszukiwania szczątków wraku statku. Kherron ucieka od grupy, pragnąc dokonać własnego odkrycia, i trafia w jaskini na rannego marynarza o imieniu Cadzi, któremu obiekuje pomoc w zamian za sposób na opuszczenie Wyspy Echów. Tymczasem Rialle, Frenn i Chissar wspólnie badają plażę, dopóki Rialle nie zaczyna czuć się słaba i słyszeć głosy; grupa szybko wraca do Echorium, gdzie Pierwsza Piewaczka Eliya mówi Rialle, że potrafi słyszeć merlee, i prosi ją, by wyruszyła z Drugim Piewaczem Toharo na pokładzie „Wavesong” podczas następnego rejsu, aby przekonać merlee do udzielenia statkowi bezpiecznej przeprawy. Podczas gdy Rialle przygotowuje się do podróży, przygnębiona tym, że Frenn zabrano na szkolenie porządkowe bez pożegnania, Kherron wraca do Echorium, aby ostrzec Piewaczy o statku Cadziego, ale wściekle odchodzi, gdy zostaje zignorowany. Rialle przekonuje merlee, by na chwilę przerwały burze, które tworzyły, pozwalając zarówno „Wavesong”, jak i łodzi wiosłowej Cadziego i Kherrona opuścić wyspę. Cadzi wkrótce zasypia, ale Kherron znajduje statek z lądu, o którym mówił, i przekonuje kapitana Metza, by ich przyjął na pokład. Szybko dowiaduje się, że ten statek poluje na merlee dla ich jaj i zostaje zmuszony do pracy przy wydobywaniu jaj z martwych merlee. Tymczasem Rialle jest zachwycona, odkrywając, że Frenn ukrył się na „Wavesong”, i choć nie lubi podróży morskich, cieszy się z spotkania z merlee. Na krótko pływa z merlee i dowiaduje się, co je zdenerwowało: są polowane i porywane przez ludzi z lądu. Jednak wkrótce znajduje się w niebezpieczeństwie, gdy merlee wpadają w panikę na widok statku myśliwskiego, na którym znajduje się Kherron. Rialle zostaje uratowana przed utonięciem przez Piewacza Toharo, ale resztę podróży spędza nieprzytomna. Po przybyciu do Silverown, Toharo i Rialle – przebrana dla bezpieczeństwa za pomocnika – zaczynają dowiadywać się, że merlee są chwytane na rozkaz Karchlorda, władcy w górach, i muszą tam udać się. Kherron, po tym jak został zaatakowany przez Metza i zabił go, a następnie odkrył obecność „Wavesong”, zgadza się podróżować w góry z myśliwymi, którzy są Karcholderami pracującymi dla Karchlorda. Piewacze najpierw odwiedzają Lorda Javelly’ego, znanego z pomagania myśliwym, gdzie Rialle i Frenn odkrywają ketsale trzymane w ciasnych i brudnych warunkach, co oburza Piewacza Toharo. Rialle jest jeszcze bardziej przerażona, gdy w trakcie podróży w góry odkrywa staw z martwymi merlee, zamarzniętymi na śmierć. Kherron przybywa do pałacu Karchlorda, gdzie spotyka Lazima – syna Cadziego, który zaczyna mu wyjaśniać, czym jest Karchhold – oraz Frazhina, Khizkapłana, który może wymusić prawdę z kimś za pomocą czarnej włóczni khiz. Frazhin używa khiz, aby sprawdzić, czy Kherron jest szpiegiem. Kherron potajemnie wraca na poziomy kapłanów, aby zobaczyć, co dzieje się z jajami merlee, i odkrywa, że kapłani wstrzykują w nie coś, co twierdzą, że jest lekarstwem, ale co Kherron podejrzewa, że jest trucizną. Frazhin prosi wtedy Kherrona, by szpiegował nowo przybyłych Piewaczy na bankiecie, i przypadkowo ujawnia, że Rialle jest Piewaczką. Na bankiecie Rialle jest wstrząśnięta, widząc jednego z ketsali z pałacu Lorda Javelly’ego dostarczonego, by służyć Karchlordowi jako rozrywka – ketsale są doskonałymi naśladowcami. Tego wieczoru Piewacze szybko zasypiają, zanim Piewacz Toharo skontaktuje się z Echorium. Rialle budzi się odurzona narkotykami w klatce, otoczona ketsalami. Frazhin chce wykorzystać zdolność naśladowania ketsali, by ukraść jej Pieśni i użyć ich do ataku na Wyspę Echów. Kherron otrzymuje zadanie opiekowania się Rialle, udając, że jej nie znosi, ale potajemnie obiekuje jej pomoc w ucieczce. Najpierw jednak prosi ją o wyleczenie Karchlorda Azriego, który przestał jeść truciznę kapłanów, ale wciąż jest chory. Gdy tylko próbuje to zrobić, hałas ketsali wzywa kapłanów, a Challa usypia Karchlorda, aby nie mógł pomóc. Frazhin zabiera Rialle, ale wcześniej mówi Kherronowi, jakie pieśni uzdrowią Azriego. Gdy Rialle jest prowadzona na Wyspę Echów, stając się coraz bardziej zdezorientowana z powodu ciągłego odurzania, Kherron odkrywa Frenna, który ledwo uszedł z życiem lawinie, która zabiła resztę delegacji Piewaczy i został z jedną ręką i nogą sparaliżowany. Choć para początkowo kłóci się, Frenn jest zmuszony zaakceptować, że Kherron jest teraz po ich stronie, a Kherron uzdrawia Azriego zgodnie z instrukcjami, aby mógł poprowadzić oddział wojenny za Frazhinem. Gdy oddział wojenny podróżuje do wybrzeża, próbują wypuścić uwięzione ketsale do lasu, ale ketsale, komunikując się przez niechętnego Kherrona, nalegają, by iść z grupą, aby uratować ketsale wciąż w posiadaniu Frazhina. Rialle budzi się na łodzi płynącej na Wyspę Echów i prosi merlee o opóźnienie ich postępów mgłą. Statki Frazhina stoją w miejscu bez wiatru, dając łodziom wiosłowym Azriego czas na dogonienie ich. Zaczyna się bitwa i dzięki pomocy merlee i ketsali Azri wkrótce wygrywa. Frazhin używa swojej mocy, by popchnąć ostatni pozostały statek w stronę Wyspy, a następnie próbuje zmusić Rialle do śpiewania. Walcząc z nim, używa Aushan, co utrudnia Azriemu, Kherronowi i Frennowi zbliżenie się i uratowanie jej. Gdy statek Frazhina zaczyna tonąć, zrzuca skrępowaną Rialle za burtę i próbuje uciec, tylko po to, by zostać zaatakowanym przez wściekłe ketsale. Azri, Kherron i Frenn wracają na Wyspę. Azri zawiera traktat pokojowy i przysięga, że nigdy więcej nie będzie polował na pół-stworzenia, a Kherron – którego Piewaczka Eliya śledziła za pomocą dalekosłuchu – zostaje Piewaczem i prosi o zaśpiewanie terapii Frennowi, aby pokazać, że się zmienił. Następnego dnia po wyjeździe Karcholderów – wszystkich oprócz Lazima, który postanawia zostać na Wyspie – Frenn, Kherron i Lazim schodzą na plażę, gdzie znajdują Rialle niesioną na brzeg przez merlee. Krótko potem Piewaczka Eliya umiera z wyczerpania po zaśpiewaniu Yehn kilku zbrodniarzom wojennym, w tym Frazhinowi i Lordowi Javelly’emu. Po pogrzebie Eliya, który dzieli z Piewaczem Toharo, prowadzona przez nowo mianowaną Pierwszą Piewaczkę Graię, Kherron wreszcie przeprasza Rialle i, gdy Frenn zaczyna odzyskiwać czucie w ramieniu, Rialle zdaje sobie sprawę, że odniesione rany goją się z czasem.


Jesse Stone i Suit zatrzymują Normana Shawa w hotelu, gdzie przyłapują go z piętnastoletnią dziewczyną. W trakcie przesłuchania Shaw przyznaje się do morderstwa Billie, tłumacząc, że ofiara groziła mu zgłoszeniem sprawy na policję.[sep]W trzeciej powieści o Jesse’m Stone’u szef Stone prowadzi śledztwo w sprawie śmierci nastolatki, po tym jak jej ciało wyrzuciło na brzeg. Podczas przeszukiwania [miejsca zbrodni] Suit znajduje obrączkę szkolną, która okazuje się należeć do ucznia ostatniej klasy liceum. Jesse przesłuchuje go i odkrywa, że dał on swoją obrączkę piętnastoletniej dziewczynie o imieniu Eleanor „Billie” Bishop. Następnie szef Stone przesłuchuje dyrektorkę szkoły, dr Lilly Summers, która informuje Jessego, że Billie była „lokalną łatą”. Sprawa staje się dziwna, gdy Jesse przesłuchuje rodziców Billie, a oni zaprzeczają, że to w ogóle ich córka. Potwierdza, że jest to ich córka, dzięki jej dwóm siostrom. Informują one również Jessego, że Billie uciekła, ponieważ rodzice nie aprobowali jej zachowania, w szczególności jej rozwiązłości. Jesse później odkrywa, że Billie przebywała w schronisku prowadzonym przez siostrę Mary John. Mimo że znajduje tam informację, że Billie już tam nie ma, zakonnica daje Jessego numer kontaktowy, który zostawiła Billie. Okazuje się, że jest to numer przykrywkowej działalności Gino Fisha. Później siostra Mary daje Jessego inny numer, który dały jej dwie różne dziewczyny. Numer ten należy do współpracownika i prawdopodobnego kochanka Gino Fisha, Alana Garnera. Jesse zaczyna śledzić Garnera i przyłapuje go na umawianiu mężczyzn z nieletnimi prostytutkami. Jesse przesłuchuje Garnera w tej sprawie, a ten zgadza się rozmawiać pod warunkiem obietnicy Stone’a, że nie będzie musiał zeznawać. Garner随后 przyznaje, że czerpał zyski z sutenerstwa nieletnich prostytutek na długo przed poznaniem Gino. Jesse przeprowadza wywiad z Normanem Shawem, zamożnym mieszkańcem i słynnym autorem, który przez cały czas pije duże ilości alkoholu. Traci przytomności przy stole. Później Jesse przesłuchuje jedną z wielu byłych żon Shaw, która mówi mu, że wynajęła prywatnego detektywa do śledzenia go, gdy byli małżeństwem. Podejrzewała go o niewierność, a detektyw to potwierdza, informując ją, że spotyka się z nieletnimi prostytutkami niemal co noc. Chociaż nigdy nie widziała tych zdjęć, wykorzystuje te informacje, aby uzyskać wysoką ugoda rozwodową. Następnie Jesse spotyka się z jej detektywem, który przekazuje mu obciążające zdjęcia przedstawiające graficzne sceny seksualne między Shawem a nieletnimi dziewczynami. Jesse zabiera zdjęcia do obecnej żony Shaw, która jest obrzydzona i oddaje broń Shaw, którą Jesse łatwo potwierdza jako broń morderczą. Mając te dowody, Jesse zmusza Alana Garnera do złożenia zeznań, a następnie zostawia go, by Gino się nim zajął. Stone każe Suitowi obserwować hotel, w którym Shaw spotyka się z dziewczynami, a gdy Shaw przybywa, Stone i Suit włamują się i przyłapują Shaw na gorącym uczynku z piętnastoletnią dziewczyną. Podczas przesłuchania Shaw przyznaje się do zabicia Billie po tym, jak zaczęła grozić, że go zawiadomi policję. Gdy Jesse informuje rodziców Billie, że rozwiązał sprawę, że wie, iż Billie to ich córka i że to w rzeczywistości jej ciało zostało znalezione, ich reakcje nie mogłyby być bardziej różne. Ojciec wydaje się być przytłoczony i opuszcza pokój, podczas gdy dominująca matka Billie w ogóle nie przejmuje się tym.


Bel wyjeżdża do Rosji, by studiować „Wiśniowy sad”, unikając wypadku, który miałby pozbawić ją życia. W rezultacie Charles nie podejmuje nocnej pracy w fabryce, lecz kontynuuje beztroskie życie w pałacu i nie zaczyna pisać powieści o swoim upadku.[sep]Wieczór długich pożegnań opowiada o 24-letnim bogatym leniwcu, który woli oglądać filmy z Gene Tierney, leżąc na leżaku z dżinem w ręku, niż wyjść z domu i znaleźć pracę. Charles Hythloday to porzucił studia w Trinity College i mieszka ze swoją siostrą, Christabel („Bel”), w rodzinnym pałacu Amaurot (nazwanym tak od stolicy Utopii Tomasza More’a). Istnieją tylko dwie rzeczy, które Charles kocha bardziej niż aktorkę filmową Gene Tierney: jego dom i jego siostra, aktorka walcząca z trudnościami w karierze. Podczas gdy Charles kocha swój rodzinny dom, Bel zauważa, że sprawia, iż ludzie stają się fałszywi, i chce wyprowadzić się z pałacu. Charles twierdzi, że jego czas jest dobrze wykorzystany na budowę pawilonu ogrodowym i doskonalenie sprezzatury, sztuki zachowywania się jak dżentelmen, przy jednoczesnym sprawianiu wrażenia, że nie robi się wcale nic. Charles marzy o powrocie do czasów, gdy mężczyźni noszą płaszcze, a kobiety białe rękawiczki. Ale fantazja kończy się, gdy zaległe rachunki rosną, a bank grozi przejęciem domu. Charles układa plan wysadzenia pawilonu w powietrze, sfałszowania własnej śmierci, wykorzystania pieniędzy z ubezpieczenia na uratowanie Amaurot i przeprowadzkę do Ameryki Południowej. Jego plany idą źle, gdy odkrywa, że jego bośniacka pokojówka, pani P, ma dzieci mieszkające w pawilonie. Pawilon wybucha, a wielki kamienny gargulec spada na głowę Charlesa, wprowadzając go w śpiączkę na kilka tygodni. Śni mu się, że mieszka w Chile z W.B. Yeatsem, gdzie spędzają czas na doskonaleniu sprezzatury, piciu dżinów, noszeniu sombrerów i opiekowaniu się winnicą. Ostatecznie Charles zostaje zmuszony do pracy w łotewskiej fabryce. W wolnym czasie Charles pisze sztukę zatytułowaną „W moim strychu są Bośniacy! Tragedia w pięciu aktach”. Łotewska fabryka nagle się modernizuje, oszukując pracowników z pensji, pozostawiając Charliego i setki imigrantów bez pracy. Aby szybko zarobić, Charles obstawia wszystkie swoje wygrane na lokalnego underdoga, psa o imieniu Wieczór długich pożegnań, który wyścig wykuje o włos, mimo że w trakcie doznaje poważnych obrażeń. Wzruszony losem małego psa, Charles postanawia podarować go Bel, by złagodzić ich konflikt. Charles jest zszokowany, dowiadując się, że Bel planuje podróż do rodzinnego miasta Czechowa w Rosji, by studiować „Wiśniowy sad”, swoją ulubioną sztukę. Następnego ranka jednak Bel wjeżdża samochodem w mur z pełną prędkością, rozbijając przednią szybę i wypadając do morza. Okoliczności jej śmierci są dziwne i tajemnicze, a życie wszystkich w domu wpada w chaos. Charles podejmuje nocną pracę, zamiatając podłogę w fabryce. Zaczął pisać powieść opisującą jego upadek z bogactwa i że, w pewnym sensie, podoba mu się jego nowe życie. Pewnej nocy znajduje telefon komórkowy Bel i otrzymuje od niej tajemnicze połączenie. Mówi mu, że pewnego dnia może do niego wrócić, a Charles kończy swoją historię, wychodząc w zniszczoną Irlandię, ponuro oczekując jej powrotu.


Percy Blakeney nie ratuje z Francji brata Marguerite oraz hrabiego de Tournay, ponieważ zostaje zdemaskowany przez Chauvelina mimo sprytnego planu i przebrania. Po schwytaniu przez wysłannika małżonkowie nie wracają do Anglii na pokładzie swojego statku „Day Dream”, lecz pozostają we Francji.[sep]Akcja „Szkarłatnej Kwiaty” rozgrywa się w 1792 roku, we wczesnym okresie Rewolucji Francuskiej. Marguerite St. Just, piękna francuska aktorka, jest żoną zamożnego angielskiego dandysa, sir Percy’ego Blakeneya, baroneta. Przed ślubem Marguerite zemściła się na markizie de St. Cyr, który kazał pobić jej brata za jego zainteresowanie córką markiza, co nieświadomie przyczyniło się do zgilotynowania markiza i jego synów. Gdy Percy się o tym dowiedział, oddalił się od żony. Marguerite z kolei rozczarowała się płytkim, dandysowskim stylem życia Percy’ego. Tymczasem „Liga Szkarłatnej Kwiaty”, tajne stowarzyszenie dwudziestu angielskich arystokratów, „jednego, by rozkazywać, i dziewiętnastu, by słuchać”, zajmuje się ratowaniem ich francuskich odpowiedników przed codziennymi egzekucjami (zobacz Wielki Terror). Ich przywódca, tajemniczy Szkarłatny Kwiat, swój przydomek bierze od rysunku małego czerwonego kwiatka, którym podpisuje swoje wiadomości. Mimo że jest tematem rozmów w towarzystwie londyńskim, tylko jego zwolennicy, a być może także Książę Walii, znają prawdziwą tożsamość Kwiatu. Podobnie jak wielu innych, Marguerite jest zachwycona śmiałymi wyczynami Kwiatu. Na balu, na którym obecni są Blakeneyowie, krąży wiersz Percy’ego o „nieuchwytnym Kwiecie”, bawiąc innych gości. Tymczasem Marguerite jest szantażowana przez przebiegłego nowego francuskiego wysłannika w Anglii, Obywatela Chauvelina. Agenci Chauvelina ukradli list obciążający jej ukochanego brata Armanda, dowodzący, że on sprzysięgł się z Kwiatem. Chauvelin oferuje wymienić życie Armanda na jej pomoc przeciwko Kwiatowi. Gardząc swoim pozornie głupim i bezmiłosiwnym mężem, Marguerite nie zwraca się do niego o pomoc ani radę. Zamiast tego przekazuje informacje, które pozwalają Chauvelinowi poznać prawdziwą tożsamość Kwiatu. Tej nocy Marguerite w końcu mówi mężowi o strasznym niebezpieczeństwu grożącym jej bratu i błaga o pomoc. Percy obiecuje go uratować. Po tym, jak Percy niespodziewanie wyjeżdża do Francji, Marguerite z przerażeniem odkrywa, że on jest Kwiatem. Ukrywał się za osobą nudnego, powolnego dandysa, by oszukać świat. Nie powiedział Marguerite, ponieważ obawiał się, że mogłaby go zdradzić, tak jak zrobiła to z markizem de St. Cyr. Desperacko pragnąc uratować męża, postanawia poścignąć Percy’ego do Francji, by ostrzec go, że Chauvelin zna jego tożsamość i cel. Perswaduje sir Andrew Ffoulkesa, by jej towarzyszył, ale z powodu przypływu i pogody ani oni, ani Chauvelin nie mogą odjechać natychmiast. W Calais Percy otwarcie zbliża się do Chauvelina w zrujnowanej gospodzie (Chat gris), której właściciel jest na usługach Percy’ego. Mimo największych starań Chauvelina Anglikowi udaje się uciec, rzucając pieprz w twarz Chauvelinowi. Dzięki odważnemu planowi wykonanemu pod samym nosem Chauvelina, Percy ratuje brata Marguerite, Armanda, oraz hrabiego de Tournay, ojca szkolnej przyjaciółki Marguerite. Marguerite śledzi Percy’ego aż do samego końca, zdeterminowana, by albo go ostrzec, albo podzielić jego los. Percy, ciężko przebrany, zostaje schwytany przez Chauvelina, ale ten go nie rozpoznaje, co umożliwia mu ucieczkę. Gdy miłość i odwaga Marguerite zostały w pełni udowodnione, namiętność Percy’ego ponownie się zapala. Bezpiecznie z powrotem na pokładzie ich szkunera „Day Dream”, szczęśliwie pojednana para wraca do Anglii. Sir Andrew poślubia córkę hrabiego, Suzanne.


Myron Chester ujawnił, że zaczął wysyłać informacje bez określonego celu, co pozwoliło mu na zgromadzenie mediów z wielu alternatywnych wersji Ziemi. Uważa, że fakt "Przesłania" wynalazców technologii zapowiada pozytywny rezultat dla tej rzeczywistości, co potwierdzają wiadomości otrzymane z innych światów.[sep]Podczas pierwszej istotnego testu z udziałem żywego człowieka do ambasady zagranicznej z USA wysłany zostaje agent dyplomatyczny. Test kończy się całkowitą porażką: agent po dotarciu do celu żąda hasła, a następnie strzela do siebie i uruchamia niszczący mechanizm bezpieczeństwa w paczce z dokumentami, którą niósł. Przypuszcza się, że „Przesyłka” wpłynęła na zdrowie psychiczne agenta. Stojąc w obliczu likwidacji projektu, dr Justin Williams, wynalazca technologii, organizuje swoje własne „Przesłanie” z tej samej ambasady z powrotem do swojego laboratorium badawczego. Znajduje się w świecie, który subtelnie różni się od jego własnego. Po pierwsze, Cinnamon Wright, jego piękna, lecz chłodna współpracownica afroamerykańskiego pochodzenia, nagle staje się jego gorącą kochanką. W końcu wyznaje mu, że podobnie jak Cinnamon Wright z jego świata, została „Przesłana” i kiedyś pracowała dla niego w świecie, w którym on jej nienawidził, mimo że ona czuła do niego pociąg. W miarę jak historia postępuje, zdają sobie sprawę, że gdy ludzie są „Przesyłani”, ich wewnętrzne pragnienia wpływają na wynik, przenosząc ich do alternatywnych wszechświatów. Nie są jednak przygotowani na wynik kolejnego „Przesłania”: dr Eduardo Landini musi zostać „Przesłany” z orbity satelity w celu przeprowadzenia operacji ratunkowej po wypadku mechanicznym. Istota, która się pojawia, nie jest jednak człowiekiem. Jest humanoidalnym potomkiem pawianów, który twierdzi, że jest Edem Landinim, i mówi lekarzom go opiekującym się, że jest biologicznie kompatybilny z ludźmi, w przeciwnym razie nie byłby tam. Ujawnia, że w jego świecie technologia „Przesyłania” jest dobrze zrozumiana. Jedynie mistycy i „Pielgrzymi” decydują się na „Przesłanie”, ponieważ wiedzą, że trafią do innego świata. Tylko jego desperacka sytuacja zmusiła go do podjęcia ryzyka. Problem polega na tym: „Przesyłacz” łączy dwa przestrzenie zbieżne, ale przeszukuje wiele wszechświatów, aby znaleźć najlepsze dopasowanie. Gdy wziąć pod uwagę wszystkie czynniki, w tym stan psychiczny osoby i stan samej maszyny, najlepsze dopasowanie częściej znajduje się w maszynie z innego wszechświata. W ten sposób trafił tu dr Landini – człowiek wywodzący się od pawianów, mówiący po angielsku i pochodzący ze świata o niemal identycznej historii jak ten, do którego przybył. Chociaż ewolucja potoczyła się w jego świecie inaczej, wynik był niemal dokładnie taki sam jak w świecie, do którego trafił; gdyby było inaczej, trafiłby do innego wszechświata. Osobą, która jako pierwsza to rozumie, nie jest naukowiec, lecz filozof. Dla istot inteligentnych „Przesyłacz” działa jako rodzaj „wyrównywacza” między wszechświatami, wprowadzając światy, w których technologia jest nowa, do światów, w których jest ona zrozumiała. Świat, z którego przyszedł Landini, był światem, w którym technologię tę popychano dalej. „Przesyłacze” były produkowane na dużą skalę i wysyłane na ogromne odległości w przestrzeni międzyplanetarnej, ponieważ im większa odległość przesyłu, tym większa różnica między wszechświatami połączonymi przez „Przesyłacz”. Jednak sam Landini staje się ogniskiem kłopotów. Plotki o jego wyglądzie wzbudzają obrzydzenie wśród personelu placówki, a gdy plotki te rozprzestrzeniają się wśród ogółu społeczeństwa, politycy, komentatorzy, przywódcy religijni i agitatorzy zaczynają wykorzystywać wywołany strach. Sam Landini nie ma ochoty na uwagę i otwarcie okazuje pogardę dla zachowania ludzi wokół siebie. Mimo przeszkolenia i wykształcenia ma poważne problemy z osobowością, które izolowały go nawet od jego własnego gatunku. Jedną z rzeczy, które mówi Justinowi i Cinnamon, jest to, że typowym skutkiem kontaktu za pośrednictwem „Przesyłaczy” jest to, że wynalazcy tych urządzeń popadają w szaleństwo. Justin zaczyna czuć, że ma rację. Świat wymyka się spod kontroli wokół niego, a musiał pogodzić swoje początkowe uczucia triumfu ze stworzenia urządzenia z wiedzą, że nieskończona liczba ludzi w innych wszechświatach wynalazła je na długo przed nim. W ostatnim rozdziale Myron Chester, finansista przedsięwzięcia rozwojowego (który w pierwotnym świecie Justina był bezwzględnym graczem politycznym), ujawnia sekret. Podejrzewał, że Justin i Cinnamon oboje zmienili się w wyniku „Przesłania”, ponieważ żaden z nich nie wspomniał o ich tajnym projekcie w projekcie: aby odkryć, co się stanie, jeśli „Przesyłacz” zostanie użyty bez innego „Przesyłacza” jako celu. Gdy stało się jasne, że „Przesyłacze” łączą różne wszechświaty, zaczął wysyłać informacje zamiast przedmiotów. Wkrótce zgromadził kolekcję książek, gazet i innych mediów z innych Ziemi, niektórych fantastycznie różnych od tej, na której żył. Jest optymistą, że gdy ludzie zaczną być „Przesyłani” w ten sposób, przyjmą Pielgrzymów, o których mówił Landini, którzy udają się, by pomagać innym wszechświatom. Wierzy, że „Przesyłacze” koniecznie poślą ludzi do wszechświatów, w których mogą uczynić najwięcej dobrego, ponieważ tego wymaga ich stan psychiczny. Jedna z otrzymanych przez niego wiadomości mówi, że w światach, w których wynalazcy „Przesyłania” są wśród pierwszych „Przesłanych”, wynik jest zazwyczaj dobry dla tych, którzy pozostali. Jeśli tak się nie stanie, wynik jest zazwyczaj bardzo zły. Ponieważ zarówno Justin, jak i Cinnamon zostali „Przesłani”, zapowiada to prawdopodobieństwo pozytywnego wyniku w tej rzeczywistości.


Montmorency traci szansę na zatrudnienie w rządzie brytyjskim po nieudanym szpiegowaniu w ambasadzie Mauramanii. Następnie rozwija swoją drugą tożsamość, Scarpera, i zatrzymuje skradzione przedmioty, decydując się na dalsze przestępcze życie.[sep]Londyn, Anglia, 1875. Historia zaczyna się od mężczyzny, który uciekając przed policją, spada przez szklany dach na znajdującą się poniżej maszynę do mielenia. Zginąłby, nie zaangażowania się doktora Roberta Farcetta. Farcett ma nadzieję udowodnić, że jest biegłym lekarzem, lecząc złożone rany przestępcy, i kontynuuje pracę nad złodziejem po jego uwięzieniu i nadaniu mu tymczasowego imienia „Więzień 493”. Wkrótce przyjmuje imię „Montmorency”, ponieważ został skazany pod tym nazwiskiem w aktach karnych. Wynika to z faktu, że nazwisko „Montmorency” znajdowało się na torbie, którą miał przy sobie, gdy spadł przez szklany dach. Podczas odsiadki Montmorency staje się główną atrakcją Towarzystwa Naukowego (jak sama nazwa wskazuje, Towarzystwo było miejscem spotkań medycznych i naukowych). Podczas jednego z takich spotkań Montmorency poznaje sir Josepha Bazalgette’a, planistę i nadzorcę trwającej budowy londyńskiej kanalizacji. Od tej chwili nowy system wywrze drastyczny wpływ na życie Montmorency’ego. Montmorency zdaje sobie sprawę, że kanalizacja jest idealną drogą ucieczki dla jego odważnych napadów. Jednak Montmorency ma również wielkie nadzieje na życie jako dżentelmen, głównie poprzez sprzedaż drogich przedmiotów, które mógłby ukraść, korzystając z kanalizacji. Ponieważ bogaci ludzie zazwyczaj nie pachną ściekami ani nie chodzą w podrzędnych ubraniach, Montmorency potrzebuje wspólnika – współpracownika o wiedzy, zdolnościach i dyskrecji, niezbędnych do wykonania powierzonych zadań. Wymyśla genialny pomysł posiadania dwóch różnych, ale równorzędnych tożsamości – Scarpera i Montmorency’ego. Dzięki temu nikt nie odkryje prawdziwej tożsamości złodzieja. Scarper, złodziej, będzie udawał służącego ekscentrycznego i bogatego Montmorency’ego. Po trzech długich latach oczekiwania w więzieniu Montmorency zostaje zwolniony. Warto w tym miejscu zauważyć, że cała korespondencja między doktorem Farcettem a Montmorencym ustaje po jego wyjściu z więzienia. Scarper dokonuje wielu napadów pod nazwiskiem „Scarper” (w tym włamania do domu doktora Farcetta) i nigdy nie zostaje schwytany. W tym czasie Scarper wynajmuje pokój w slumsach, aby ukryć tam szczególnie cenne rzeczy. Miejsce, w którym mieszka, prowadzi Vi Evans (która później zostaje jedną z bliskich przyjaciółek Montmorency’ego). Tymczasem Montmorency wynajmuje pokój w hotelu Marimion dla swojej bogatszej osobowości. Napady dokonywane przez Scarpera trafiają na łamy gazet. Ostatecznie policja zatrzymuje mężczyznę o imieniu „Freakshow”, przyjaciela Montmorency’ego z czasów więzienia, i przypisuje mu kradzieże Scarpera. Jest powieszony za przestępstwa Scarpera, co od tego czasu stanowi wielkie źródło wyrzutów sumienia dla Montmorency’ego. Montmorency ratuje mężczyznę o imieniu Fox-Selwyn przed wypadkiem powozu przed hotelem Marimion. On i Fox-Selwyn od razu się zaprzyjaźniają, a po zakładzie, który zmusza go do wykorzystania wszystkich swoich przestępczych umiejętności w celu włamania do ambasady Mauramanii w celu szpiegowania informacji – „Założę się, że mógłbym tam wejść!” – przekucie tego w sprawę hazardową w końcu przyciąga uwagę jego towarzysza. Fox-Selwyn daje Montmorency’emu pracę szpiega dla rządu brytyjskiego. Jego pierwszym zadaniem jest włamanie się do ambasady Mauramanii i nasłuchiwanie informacji, które mogą zapobiec wojnie w Europie, co przynosi mu stałe stanowisko w rządzie brytyjskim. Ostatecznie pozbywa się Scarpera i zwraca wszystkie skradzione dobra, które pozostały w jego posiadaniu, postanawiając być uczciwym człowiekiem.