Doktor Krolock ostatecznie zdobywa klejnot i odkrywa jego sekret, co pozwala mu uzyskać status zbliżony do Arystokracji. Mimo tej przewagi zostaje jednak łatwo pokonany przez ostrze D.[sep]Siedemnastoletnia Wu-Lin podróżuje z wioski rybackiej Florence do Cronenberga, aby wycenić dziwny klejnot. Próbuje go ukraść od niej nie mniej niż trzy osoby: młody plebeusz Toto, stary artysta o imieniu profesor Krolock oraz groteskowy Gilligan, obscenicznie otyły szef gangu w własnym egzoszkieletie. Gilligan każe zabić Wu-Lin, ale jej umierająca prośba do D brzmi, by odniósł klejnot do jej starszej siostry Su-In w ich wiosce nad Morzem Północnym. Gilligan jest zdeterminowany, by zdobyć klejnot. Wysyła pięciu tajemniczych osób z obietnicą, że ten, kto przyniesie mu go, dostanie wszystko, co posiada. Ta grupa składa się z takich barwnych postaci jak Shin Lalkarz, król Egbert, Nierozróżnialny Bliźniak i Reminiscencja Samon. Z Cronenberga śledzi D również przystojny Glen, wojownik i „poszukiwacz wiedzy”, który chce zabić Łowcę Wampirów, ponieważ jest jedyną rzeczą, jakiej kiedykolwiek się bał. Wszyscy przybywają do Florence dokładnie w momencie, gdy ma się rozpocząć krótkie, trwające tydzień lato. Tysiące lat temu ten teren był kurortem dla Arystokracji, aż do dnia około tysiąca lat temu, gdy przybył podróżnik w czerni i ukarał okrutnych wampirzych mieszkańców. Tylko baron Meinster odmówił opuszczenia miejsca, a podróżnik rzucił go do morza. Teraz, od kilku lat, lato w wiosce jest nękane atakami wampirów – „Zemstą Meinstera”. Su-In wynajęła D, ponieważ dzieje się tu coś szczególnie niepokojącego. Mimo że cały świat wie, że Arystokracja ma trudności z deszczem lub płynącą wodą, wampir we Florence wydaje się przybywać z morza. Gdy akcja się zagęszcza, pięciu najemników wynajętych przez Gilligana ucieka się do wzajemnych zdrad i brudnych taktyk, aby pokonać D. Glen jest w stanie zdominować Simona do relacji miłość-nienawiść-miłość, co prowadzi do tego, że ten staje się arystokratą, desperackim czynem po bliskim spotkaniu ze śmiercią z ręki zazdrosnego króla Egberta. W drugiej połowie historii koralica jest gubiona i przejmowana przez liczne postacie, ostatecznie trafiając w ręce samego dr. Krolocka. Doktorowi udaje się złamać tajemnicę klejnotu i uzyskuje status podobny do Arystokracji, ale łatwo zostaje pokonany przez ostrze D. Wszystko zmierza do finału, gdy Glen zostaje w końcu pokonany przez D, a ujawnione zostają zdolności Meinstera. Cztery lata temu Su-In poznała mężczyznę, w którym się zakochała, ale gdy próbował zmusić ją do popełnienia strasznego czynu, zabiła go. Jego ciało wrzucono do morza, gdzie stało się naczyniem dla pokonanego arystokraty, co spowodowało, że „Meinster” nie ma żadnych wspomnień o swoim „prawdziwym” ja. Na końcu D zwycięża, a Su-In wraca do swojego szczęśliwego życia jako nauczycielka dzieci z wioski, z pomocą przyjaciela Dwighta i skorygowanego Toto. Ten ostatni twierdzi, że widział uśmiech Łowcy przed odjazdem. Pod koniec historii Samon konfrontuje się z D. Ranna i bliska śmierci, zostaje szybko pokonana przez Łowcę Wampirów znanego jako D.


Ucieczka grupy Kirona staje się możliwa dzięki uzdrowicielowi, który truje zapasy tali, rośliny służącej do utrzymywania dzikich smoków w posłuszeństwie. W rezultacie tylko Kiron, Ari i zastęp Kirona zachowują kontrolę nad swoimi zwierzętami i udają się na pustynię, gdzie ostatecznie znajdują drogę do Sanktuarium.[sep]W tej historii Kiron leci na Avatre do miejsca swoich narodzin, Alty, z pomocą Beduinów, koczowniczych mieszkańców pustyni. Po dotarciu do przedmieść miasta Alta (stolicy Alty) ratuje dziewczynę, która okazuje się córką szlachcica z „końskiego rzeki”, czyli hipopotama. Ta dziewczyna, Aket-ten, posiada moc mówienia do zwierząt myślami, a także „Dalekie Widzenie” oraz „Dar Cichej Mowy” (z innymi Skrzydlatymi). Jest ona Pisklęciem, określeniem nowicjuszy mieszkających poza świątynią (nowicjusze mieszkający w świątyni nazywani są Młodymi, a kapłani to Skrzydlati). W świątyni zdradza Jeźdcom sekret posiadania oswojonych smoków – i sam staje się opiekunem ośmiu chłopców w swoim wieku, w tym jednego z dwóch męskich następców tronu, w opiece nad ich nowymi jajami smoków. Podczas gdy szkoli ich i wymyśla nowe taktyki bojowe, powoli ujawniają się oszustwa Magów, użytkowników magii „służących” królowi. W końcu Magowie ogłaszają niemal tyranie nad całą Altą, używając swojej superbroni, oka, do utrzymywania kontroli nad ludźmi. Kiron i jego nowi przyjaciele, z których jeden zostaje zamordowany przez Magów, spiskują, aby obalić Magów lub uciec z ich objęć. Ostatecznie odnoszą sukces dzięki pomocy uzdrowiciela, który truje zapas tali, rośliny utrzymującej dzikie smoki w posłuszeństwie, i uciekają dopiero po zaciętej bitwie z jeźdźcami z Tian i ich smokami. Z powodu skażenia tali tylko Ari, Kiron i zastęp Kirona zachowują kontrolę nad swoimi smokami (ponieważ nie potrzebowali tali, wychowując smoki z jaj). Ari zostaje przekonany, by stanąć po stronie Kirona i jego zastępu (nie ma już potrzeby istnienia Jeźdźców, ponieważ wszystkie smoki, z nielicznymi wyjątkami, zginęły), i udają się na pustynię, prowadzeni przez Beduinów (koczowników pustynnych). Dzięki pomocy Beduinów (i Kaletha, drugiego następcy tronu Altanu, będącego teraz Ustą Bogów) znajdują drogę do Sanktuarium, miejsca legendy, które uważano za pogrzebane przez piaski pustyni. Historia kończy się decyzją o obaleniu magów ze Sanktuarium i zapewnieniu bezpieczeństwa każdemu, kto pragnie uciec przed magami.


Generał Black nie zostaje ogłoszony cesarzem przez swoje wojska i nie podejmuje próby przejęcia władzy, mimo że jego rywal polityczny zabija jego rodzinę. Mimo zwycięstwa w bitwie, Imperium Pan-Polarne nie rozpada się na mniejsze państwa, ponieważ nanoplaga niszcząca metale nie wpływa na funkcjonowanie zaawansowanej technologii.[sep]Podobnie jak w przypadku jego wcześniejszej powieści „Fitzpatrick’s War”, „The Martian General's Daughter” czerpie w dużej mierze z historii klasycznej; w tym przypadku tło przypomina Cesarstwo Rzymskie za panowania Marka Aureliusza i jego syna Kommodusa. W przeciwieństwie do „Fitzpatrick’s War”, Judson nie dostarcza zbyt wielu informacji tłaowych wyjaśniających, jak świat ewoluował do kształtu przedstawionego w powieści. Akcja toczy się pod koniec XXIII wieku, w którym duża część półkuli północnej, a także pozaplanetarne kolonie na Marsie i Jowiszu, są zdominowane przez Imperium Pan-Polarne, które wywodzi się domyślnie ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (choć nigdy nie jest to wyrażone wprost, znajdują się odniesienia do „starej stolicy” w pobliżu Maryland). Społeczeństwo Pan-Polarne opiera się na społeczeństwie cesarstwa rzymskiego, w tym na kulcie cesarskim oraz różnorodnych religiach politeistycznych i monolatrycznych, które w dużej mierze zastąpiły główne religie naszych czasów, w tym kulty „El Bis” i bogini Marilyn. Głównymi rywalami Imperium są Persja i Chiny, ale toczy ono również walkę z licznymi wrogami w Afryce i Ameryce Południowej. Jedna z walczących stron uwolniła zaprojektowaną na poziomie nanotechnologii plagę, która powoduje korozję metali i czyni je bezużytecznymi; w wyniku tego zaawansowane technologia zaczyna zawodzić, a świat szybko degraduje się do poziomu techniki przedprzemysłowej. Fabuła przeplata opis kariery generała Blacka (oraz kariery jego córki jako jego adiutanta) w latach 70. i 80. XXIII wieku z jego próbą przejęcia tronu cesarskiego w latach 90. XXIII wieku podczas wielostronnego konfliktu przypominającego Rok Czterech Cesarzy i Kryzys III wieku. Generał Black buduje swoją karierę walcząc pod wodzą filozofa-cesarza Mathiasa Lśniącego, który ginie, gdy jego cybernetyczne implanty zarażą się nanoplaga. Mathiasa zastępuje jego socjopatyczny syn, Luke Anthony, którego zachowanie staje się z czasem coraz bardziej nieprzewidywalne. Justa opisuje ekscesy rządów Luke’a, w tym egzekucje rzekomych wrogów, korupcję finansową, zboczenia seksualne itp. Generał Black zostaje mianowany gubernatorem Anatolii, ale jest okresowo przywoływany, aby świadczyć różne usługi na rzecz Luke’a. W wyniku osobistego świadomości szaleństwa cesarza generał Black staje się coraz bardziej rozczarowany, a jego zdrowie zaczyna podupadać. Ostatecznie Luke zostaje zamordowany, a wybuchają walki między różnymi krótko panującymi cesarzami koszarnymi. W tym czasie generał Black i Justa stacjonują na Marsie, ale gdy jeden z politycznych rywali Blacka przejmuje władzę, zabija rodzinę Blacka na Ziemi i zaraża Marsa zjadającą metal nanoplaga, wojska Blacka (wielu z nich to Burów, opisywani w XXIII wieku jako w dużej mierze koczownicy) ogłaszają go cesarzem, a on prowadzi siły inwazyjne z powrotem na Ziemię. Mimo zwycięstwa w bitwie nanoplaga czyni konflikt bezprzedmiotowym, ponieważ technologia nie jest już w stanie utrzymać imperium tak dużego jak państwo Pan-Polarne, które rozpada się na mnóstwo etnicznych i regionalnych państw sukcesyjnych. Ostatecznie Justa i jej ojciec osiedlają się w Amsterdamie, który odzyskał znaczenie, jakim cieszył się w XVII i XVIII wieku, i jest centrum prosperującego państwa sukcesyjnego, gdzie Justa wychodzi za mąż, ma dzieci i starannie unika polityki.


W decydującej bitwie klon Isard zdradził Eskadrę Rogue, odmawiając jej wsparcia, jednak admirał Ackbar sprowadził tajne wzmocnienia. Dzięki temu siły Nowej Republiki pokonały Krennela i uwolniły więźniów z Lusankyi.[sep]Po śmierci Wielkiego Admirała Thrawna w „Ostatnim rozkazie” Timothy’ego Zahna Nowa Republika postanawia zająć się licznymi wojownikami terroryzującymi galaktykę. Jej pierwszym celem jest admirał Krennel. Misja wydaje się na początku prosta, ale wtedy Isard powraca z martwych, oferując swoje usługi i używając więźniów Nowej Republiki jako przynęty (tych samych więźniów, z którymi Corran Horn spędził czas na pokładzie Lusankyi). Po kilku początkowych zwycięstwach nad Krennelem Nowa Republika zaczyna ponosić srogie ciosy polityczne ze strony Krennela dzięki Isard. Tymczasem Iella Wesseri i Mirax Terrik zaczynają badać serię dziwnych wydarzeń i wskazówek, odkrywając, że ktoś zastawia pułapkę na Eskadrę Rogue. Niestety, jest za późno, by ostrzec Eskadrę Rogue. Podczas misji Rogues wpadają w zasadzkę całego skrzydła (6 eskadr, czyli 72 myśliwców) różnych myśliwców TIE. Dzięki nieoczekiwanej pomocy eskadry myśliwców TIE Defender Rogues udaje się wygrać, ale nie przed utratą Jansona, Asyr i ich dwóch pilotów zastępczych. Ujawnia się, że zostali uratowani przez Isard, a Isard pracująca dla Krennela jest w rzeczywistości klonem. Zawiera umowę z Wedgem, mówiąc, że w zamian za pomoc Rogues w pokonaniu Krennela i odzyskaniu więźniów z Lusankyi ma otrzymać amnestię za wszystkie przeszłe zbrodnie. Wedge nie ma wyboru i musi się zgodzić. Podczas gdy większość galaktyki, w tym Krennel, wierzy, że Eskadra Rogue nie żyje, Mirax dowiaduje się, że wciąż żyją, gdy Whistler i Gate uciekają z bazy Isard. Następnie Nowa Republika otrzymuje wiadomość od Wedge'a z planem ostatecznego, decydującego ataku na Krennela. Podczas bitwy Isard zdradza Eskadrę Rogue i odmawia im wsparcia komandosów i myśliwców. Corran postanawia wylądować swoim Defendem i sam uwolnić więźniów, zabierając ze sobą Ooryla i Nrina Vakila. Na szczęście admirał Ackbar podejrzewał pułapkę i przyprowadził tajne wzmocnienia, w tym dużą siłę komandosów. Krennel i klon Isard giną w bitwie, a więźniowie z Lusankyi zostają uwolnieni. Tymczasem Isard zabiera swoje dodatkowe siły i próbuje ukraść Lusankyę, która została zdobyta przez Nową Republikę podczas Wojny Bacty i była niemal w pełni naprawiona. Jednak Iella i Mirax przewidziały jej działania i udaremniły plan Isard. Isard zginęła w trakcie tych wydarzeń. Na przyjęciu obchodzącym sukces kampanii przeciwko Krennelowi Janson, który przeżył zasadzkę Isard, spotyka się z Eskadrą Rogue. Asyr, która również przeżyła, zachowuje wiadomość o swoim przeżyciu w tajemnicy, chcąc wrócić na Bothawui i spróbować zmienić styl życia Bothanów na lepsze.


Tarzan podąża do zagubionego miasta Opar, gdzie nie udaje mu się uratować Jane Porter przed ofiarą z rąk kapłanki La. Po nieudanej ucieczce para wraca na wybrzeże i odnajduje zdrowego Claytona, który ukrywa prawdę o tożsamości Tarzana jako lorda Greystoke’a.[sep]Powieść rozpoczyna się w momencie, w którym zakończyła się „Tarzan wśród małp”. Człowiek-małpa, czując się bezkorzenny po swoim szlachetnym poświęceniu, które zniweczyło szanse na ślub z Jane Porter, opuszcza Amerykę i udaje się do Europy, by odwiedzić przyjaciela Paula d’Arnota. Na statku wikła się w sprawy hrabiny Olgi de Coude, jej męża, hrabiego Raoula de Coude, oraz dwóch podejrzanych charakterów próbujących ich wykorzystać: Nikolasa Rokoffa i jego pomocnika Aleksisa Paulvitcha. Rokoff, jak się okazuje, jest również bratem hrabiny. Tarzan udaremnia plany złoczyńców, stając się ich śmiertelnym wrogiem. Później, we Francji, Rokoff wielokrotnie usiłuje wyeliminować człowieka-małpę, ostatecznie intrygując tak, by doszło do pojedynku między nim a hrabią, sugerując, że Tarzan jest kochankiem hrabiny. Tarzan celowo odmawia obrony w pojedynku, oddając nawet hrabiemu własną broń po tym, jak ten nie zdołał go zabić swoją – ten szlachetny gest przekonuje jego przeciwnika o niewinności. W podzięce hrabia Raoul znajduje mu pracę jako specjalnego agenta w Algierii dla ministerstwa wojny. Następuje seria przygód wśród miejscowych Arabów, w tym kolejne spotkanie z Rokoffem. Następnie Tarzan wypływa do Kapsztadu i zaprzyjaźnia się na pokładzie z Hazel Strong, przyjaciółką Jane. Ale Rokoff i Paulvitch są również na statku i udaje im się zaskoczyć Tarzana oraz wyrzucić go za burtę. Cudem Tarzan dopływa do brzegu i trafia do nadbrzeżnej dżungli, w której został wychowany przez małpy. Wkrótce ratuje i zaprzyjaźnia się z tubylczym wojownikiem, Busulim z plemienia Waziri, zostając adoptowanym do tego plemienia. Po pokonaniu najazdu na ich wieś przez kłusowników kości słoniowej staje się ich wodzem. Waziri wiedzą o zagubionym mieście głęboko w dżungli, z którego pochodzą ich złote ozdoby. Tarzan każe się tam zaprowadzić, ale zostaje schwytany przez jego mieszkańców – rasę przypominających bestie ludzi – i skazany na ofiarę dla ich boga słońca. Ku swojemu zaskoczeniu, kapłanką mającą dokonać ofiary jest piękna kobieta, która mówi w języku małp, którego Tarzan nauczył się w dzieciństwie. Mówi mu, że jest La, najwyższą kapłanką zagubionego miasta Opar. Gdy ceremonia zostaje szczęśliwie przerwana, ona ukrywa go i obiecuje poprowadzić go do wolności. Ale człowiek-małpa ucieka sam, odnajduje komorę ze skarbem i udaje się dołączyć z powrotem do Waziri. Tymczasem Hazel Strong dociera do Kapsztadu, gdzie spotyka Jane, jej ojca, profesora Portera, oraz narzeczonego Jane, kuzyna Tarzana, Williama Cecila Claytona. Wszyscy są zaproszeni na rejs wzdłuż zachodniego wybrzeża Afryki na jachcie Lady Alice należącym do lorda Tenningtona, innego przyjaciela. Rokoff, używając teraz pseudonimu M. Thuran, zyskuje przychylność grupy i również jest zaproszony. Lady Alice ulega awarii i tonie, zmuszając pasażerów i załogę do szalup ratunkowych. Ta, w której znajdują się Jane, Clayton i „Thuran”, oddziela się od pozostałych i cierpi straszliwe niedostatki. Przez przypadek łódź w końcu dociera do brzegu w tym samym rejonie co Tarzan. Troje buduje prymitywną schronienie i wegetuje na granicy głodu przez kilka tygodni, dopóki Jane i Clayton nie zostają zaskoczeni w lesie przez lwa. Clayton traci szacunek Jane, zachowując się tchórzliwie w obliczu bestii zamiast jej bronić. Ale nie są atakowani i odkrywają martwego lwa, przebitego włócznią przez nieznaną rękę. Ich ukrytym wybawcą jest w rzeczywistości Tarzan, który odchodzi nie ujawniając się. Później Jane zostaje porwana i zabrana do Oparu przez grupę bestialskich ludzi ścigających Tarzana. Człowiek-małpa śledzi ich i udaje mu się uratować ją przed ofiarą przez La. La jest załamana odrzuceniem ze strony Tarzana na rzecz Jane. Uciekając z Oparu, Tarzan wraca z Jane na wybrzeże, szczęśliwy z odkrycia, że ona go kocha i jest wolna, by go poślubić. Znajdują Claytona, porzuconego przez „Thurana” i umierającego na gorączkę. W ostatnich chwilach Clayton zadośćuczynia Jane, ujawniając prawdziwą tożsamość Tarzana jako lorda Greystoke’a, gdyż wcześniej odkrył prawdę, ale ją ukrył. Tarzan i Jane wędrują w górę wybrzeża do chatki z dzieciństwa Tarzana, gdzie spotykają resztę rozbitków z Lady Alice, całych i zdrowych po tym, jak zostali uratowani przez przyjaciela Tarzana, d’Arnota, na innym statku. „Thuran” zostaje zdemaskowany jako Rokoff i aresztowany. Tarzan żeni się z Jane, a Tennington bierze ślub z Hazel podczas podwójnej ceremonii odprawionej przez profesora Portera, który w młodości otrzymał święcenia kapłańskie. Następnie wszyscy wypływają ku cywilizacji, zabierając ze sobą skarb, który Tarzan znalazł w Oparze.


Septimus odkrywa, że kamień podarowany przez Jennę jest jajem smoka, które ostatecznie się wykluwa. Chłopiec nadaje zwierzęciu imię Spit Fyre, a smok uznaje Marcię za swoją matkę po tym, jak zobaczył ją na platformie startowej.[sep]Septimus został uczniem Marcii Overstrand, Nadzwyczajnej Czarownicy, i minął rok. Starszy brat Septimusa, Simon, uciekł po kłótni z Sarą i Silasem Heapami na temat Septimusa, którego Simon nie lubił. Wraca i porywa Jennę na swoim koniu, Thunderze. Septimus wyrusza na jej poszukiwania, a w pomocy towarzyszy mu jego brat Nicko, który pomaga budować łodzie w stoczni Jannit Maarten. Jenna jednak ucieka z obserwatorium Simona w Błotach i udaje się w stronę Portu. Ostatecznie Septimusowi udaje się uratować Jennę z Portu dzięki pomocy starszego brata Nicka, ale są śledzeni przez Sleutha, piłkę śledzącą Simona. Udają się na Moczary Marram, gdzie zabierają Łódź-Smoka z domku ciotki Zeldy i lecą nią do Zamku. Jednak są ścigani przez Simona, który używa zaklęcia Flyte, by latać po niebie. Simon zrzuca ogromną błyskawicę na skrzydło Łodzi-Smoka, i spada ona nad stocznią Jannit Maarten. Septimus, Jenna i ciotka Zelda są w stanie przywrócić ją do życia za pomocą potrójnego zaklęcia Transubstancjacji. Septimus poszukuje również dawno zaginionego zaklęcia Flyte. Znajduje rozdzielone zaklęcie i łączy je z małym zaklęciem w postaci pary skrzydeł, które Marcia dała mu jako pamiątkę z uczniostwa. Ostatecznie potrafi latać i nawet ostrzega Simona, by nigdy więcej nie skrzywdził Jenny. Ponadto kamień, który Jenna dała mu w domku ciotki Zeldy, okazuje się jajem smoka i w końcu się wykluwa. Septimus absolutnie uwielbia smoka i nadaje mu imię Spit Fyre. Smok, opierając się na zasadzie „widzieć to wierzyć”, uznaje Marcię za swoją matkę po tym, jak ona na niego krzyczy na platformie startowej smoków. Septimus ratuje Marcię, identyfikując cień, który ją śledził. Dowiaduje się również, że ShadowSafe, którą tworzy Marcia, zawiera – bez jej wiedzy – kości zniszczonego Nekromanty DomDaniela, które po złożeniu w całości próbują zabić Marcię. Dzięki pomocy Septimusa Marcja jest w stanie go zidentyfikować, a on zostaje ponownie zniszczony.


Podczas rady wojennej Cygan zaprezentował, że nie potrafi zmienić swojego wyglądu w Nathana Brazila. Planuje on dołączyć do armii w swojej naturalnej postaci, aby walczyć przeciwko zbliżaniu się prawdziwego Nathana do Źródła.[sep]Fabuła „Zmierzchu u Źródła Dusz” jest bezpośrednią kontynuacją wątków z „Powrotu Nathana Brazila”. Pod koniec tamtej powieści strażnicy w Południowej Strefie Źródła Świata zabijają Nathana Brazila. A może jednak? Na początku „Zmierzchu u Źródła Dusz” okazuje się, że Brazil nie ginie tak łatwo. Strażnicy zestrzeliwują kolejną istotę o wyglądzie Brazila, a przywódca Strefy, Serge Ortega, otrzymuje informację, że ostatnia ofiara jest dwudziestą siódmą tego dnia. Ortega ujawnia, że wydedukował, iż Brazil wkroczył na teren kilka tygodni wcześniej, jeszcze przed swoimi towarzyszami: Mavrą Chang, Marquozem i Yuą (wszyscy oni byli przekonani, że Brazil jeszcze nie dotarł do Źródła Świata).

Marquoz nie próżnował podczas swojego krótkiego pobytu na Źródle Świata. Po przebudzeniu jako opancerzony jaszczur bojowy w Hakazit, natychmiast wplątał się w lokalną politykę. Dowiaduje się, że rządy tam mają charakter dyktatorski, ale taki, w którym każdy, kto zabije obecnego przywódcę, automatycznie zajmuje jego miejsce. Marquoz nie ma zamiaru przejmować władzy nad całym terytorium, ale zabija i zastępuje szefa tajnej policji. Wykorzystując tę pozycję oraz hakazycką żądzę wojny i walki, organizuje armię, która walczyłaby w imieniu Brazila.

W przeciwieństwie do niego Yua znajduje się w beznadziejnej sytuacji w Awbri. Tamtejsze społeczeństwo jest zdominowane przez mężczyzn, ponieważ co miesiąc samice wchodzą w ruję (zwaną Czasem), której jedyną ulgą jest kopulacja z samcem. W chwili, gdy Yua traci nadzieję na to, że będzie w stanie pomóc Brazilowi, otrzymuje instrukcje, które zostały podświadomie zaszczepione przez Obiego. Instrukcje te zawierają recepturę na preparat hormonalny, który zapobiegnie występowaniu Czasu. Uzbrojona w środek pozwalający przejąć kontrolę nad mężczyznami, Yua przystępuje do organizowania własnej armii.

Mavra woli rozpocząć w Dillii, udając się do sąsiedniego heksu Gedemondas. Przypomina sobie, że podczas swojej poprzedniej wizyty na Źródle Świata widziała, że mieszkańcy tego miejsca posiadają niesamowite moce umysłowe, w tym zdolność kontrolowania myśli innych. Wierzy, że Gedemondczycy byliby potężnymi sojusznikami i chce zrobić coś więcej niż tylko siedzieć i czekać na wezwanie. Mavra dołącza do ekipy myśliwych pod wodzą pułkownika Asama, ponieważ Asam słyszał historie o poprzedniej wizycie Mavry na Źródle Świata i jest również bardzo zainteresowany spotkaniem z Gedemondczykiem.

Ich grupa zostaje zaatakowana w pobliżu pierwszego noclegowiska w Gedemondas. Choć udaje im się odeprzeć napastników, kilku członków wyprawy ginie, a Mavra doznaje poważnych obrażeń po uderzeniu w głowę, co wpada ją w trwającą trzy dni śpiączkę. Po przekazaniu pozostałych rannych ekipie ratunkowej, Mavra i Asam wędrują głębiej w głąb Gedemondas. W jednym z miejsc odpoczynku zjawiają się Gedemondczycy. Trzymając Mavrę i Asama w swym uścisku, goście leczą ich rany, a następnie omawiają misję naprawy Źródła. Mavra prosi ich o pomoc, ale nie otrzymuje odpowiedzi, czy zostanie ona udzielona. Gedemondczycy informują ją o zwołaniu rady wojennej, która wkrótce odbędzie się w pustej ambasadzie Gedemondas w Południowej Strefie, a Mavra sugeruje, że najszybszą drogą dotarcia tam jest Brama Strefy Gedemondas. Gedemondczycy zabierają ją i Asama w to miejsce, choć nie pozwalają żadnemu z podróżników zapamiętać niczego z podróży.

Na radzie trzej spiskowcy spotykają się ponownie i poznają swoje nowe formy. Ostatnim członkiem rady jest Cygan, który niewytłumaczalnie zachowuje ten sam wygląd, co przed przybyciem na Źródło Świata. Cygan informuje resztę rady o wczesnym przybyciu Brazila na Źródło Świata i omawia plan odwrócenia uwagi przy poszukiwaniach Brazila. Cygan demonstruje zdolność przybierania postaci Brazila, co może zmylić każdego obserwatora nieświadomego podmiany. Informuje grupę, że w przyszłości dołączy do ich armii pod postacią Brazila, z zamiarem odwrócenia uwagi od zbliżania się prawdziwego Brazila do Źródła.


Po powrocie do Kanady Tilman spotyka siostrę Klarę i razem wyjeżdżają do Francji, by pracować przy budowie pomnika Vimy. Klara, ukrywając swoją płeć, rzeźbi na pomniku twarz Eamona, co mimo początkowego gniewu zostaje zaakceptowane przez Waltera Allwarda.[sep]W połowie XIX wieku ojciec Gstir zostaje wysłany z Bawarii do Kanady, by posługiwać w społecznościach niemieckich katolików. Przyciąga go Shoneval, miasteczko rolnicze położone w dolinie w Ontario, i jest zdeterminowany, by zbudować tam kamienny kościół z dzwonem. Pomaga mu Joseph Becker, mistrz snycerki. Później Becker próbuje przekazać swoje umiejętności wnukowi, Tilmanowi, ale chłopiec nie wykazuje entuzjazmu. Tilman cierpi na ciągły niepokój i nie potrafi pozostać w jednym miejscu, często uciekając z osady na całe tygodnie. W wieku 12 lat opuszcza dom na dobre. Wnuczka Beckera, Klara, w przeciwieństwie do Tilmana, chętnie uczy się snycerki i Becker niechętnie jej jej uczy. Klara zakochuje się w Eamonie, milczącym synu irlandzkiej rodziny, ale jest zraniona, gdy on odchodzi, by walczyć w I wojnie światowej. Po tym, jak zostaje uznany za „zaginionego”, Klara jest zdruzgotana i próbuje wypędzić z pamięci wspomnienia o nim oraz swoje emocje, żyjąc jako staropanna. Po opuszczeniu domu Tilman spędza kilka lat jako włóczęga, podróżując drogami i koleją. Ostatecznie spotyka włóczęgę o imieniu Refuto, który opuścił dom, ponieważ czuł się winny pośredniemu spowodowaniu śmierci swojego brata. Później Refuto postanawia spróbować wrócić do domu, obawiając się, że rodzina nie wybaczy mu jego win. Refuto zabiera Tilmana ze sobą do włoskiej dzielnicy Hamilton; Tilman zaprzyjaźnia się z synem Refuto, Giorgio, i przez pewien czas mieszka z rodziną. G jednak wybucha wojna, Tilman służy w okopach we Francji, gdzie zostaje „ranny na tyle poważnie, by wycofać go z walki” po utracie nogi w bitwie pod Vimy. Mając ponad 40 lat, Tilman wraca do Shoneval, a Klara spotyka się z bratem, który uznawany był za zmarłego wiele lat temu. Postanawia udać się z Tilmanem do Francji, by pomóc w rzeźbieniu ogromnego Pomnika Vimy, budowanego przez Waltera Allwarda. Po przezwyciężeniu niechęci brata podróżują do Francji i zaczynają pracę przy pomniku, a Klara przebrana jest za mężczyznę. Po kilku tygodniach, i bez pozwolenia, Klara rzeźbi twarz Eamona na kluczowej figurze na szczycie pomnika. Mimo początkowego gniewu Allward dostrzega, jak ta zmiana osobliwie upersonalizowuje i wzbogaca pomnik. Zatrzymuje zmianę. Klara zakochuje się w Giorgio, który również pracuje przy pomniku, i po raz pierwszy od śmierci Eamona otwiera się na emocje. Tilman również po raz pierwszy otwiera się na fizyczną bliskość z rannym na wojnie francuskim kucharzem. Powieść kończy się ukończeniem imponującego pomnika, Allward niemal zapomnianym, a Klara i Tilman prowadzą teraz pełne emocjonalnie życie ze swoimi partnerami w Kanadzie, upamiętniając ludzi, których znali i którzy zostali zabrani przez wojnę.


Fosca dowodzi swojej nieśmiertelności, przecinając sobie gardło brzytwą w obecności Reginy, po czym rana goi się natychmiastowo. Regina decyduje się związać z nieśmiertelnym kochankiem, pragnąc, aby zapamiętał ją na tysiąclecia po jej śmierci.[sep]Regina jest młodą aktorką teatralną. Jej kariera zapowiada się obiecująco, a reputacja rozszerza się z każdą trasą i występem. Jednak ona nie jest zadowolona. Iskry zainteresowania w oczach jej widowni wydają się ulotne, a pochwały typowe, a nie unikalne. Nie może pogodzić się z dzieleniem ich uwagi i szacunku ze swoją współgwiazdą Florence. Po występie w Rouen Regina postanawia odsunąć się od swojej trupy teatralnej i rozpoczyna wewnętrzny monolog na temat swojej wyjątkowości, lub jej braku, wśród innych kobiet. Wciąż porównuje się z Florence i skupia się na obecnym życiu uczuciowym swojej koleżanki po fachu. Goryczą uznaje, że Florence prawdopodobnie o niej nie myśli, tak jak inni ludzie wokół niej. Wtedy zauważa innego mężczyznę, który wydaje się nie zwracać na niej uwagi, Raymonda Foscę. Fosca jest opisywany jako dość przystojny mężczyzna o krzywym nosie, wysoki i atletyczny, pozornie młody, ale z pozbawioną pasji twarzą i pustymi oczami, które przypominają Reginie jej ojca na łożu śmierci. Wkrótce Regina odkrywa, że Fosca mieszka w tym samym hotelu co jej trupa teatralna. Wzbudził ciekawość personelu i kilku gości swoimi dziwnymi nawykami. Mieszkał w hotelu od miesiąca, ale prawie z nikim nie rozmawiał i był głuchy na próby nawiązania kontaktu. Dni spędzał w ogrodzie, siedząc w ciszy, nawet gdy padało deszczem. Nigdy nie zmieniał ubrań i nikt go nie widział jedzącego cokolwiek. Ciekawa Regina wchodzi do jego pokoju w jego nieobecności i znajduje dokumenty zwolnienia z zakładu psychiatrycznego, stwierdzające, że mężczyzna cierpi na amnezję i był uwięziony przez nieznany czas. Uznano go za nieszkodliwego i zwolniono miesiąc wcześniej. Postanawia wykorzystać tę informację, aby nawiązać kontakt z Raymondem Foscą. Jednak Fosca nie ma nastroju do rozmów. Regina pyta go o sposób na ucieczkę od nudy. On pyta tylko, ile lat ma aktorka. Słysząc, że ma dwadzieścia osiem lat, szacuje, że ma jeszcze około pięćdziesięciu lat do wytrzymania. Wtedy będzie wolna od nudy. Mimo jego ostrzeżeń, żeby trzymała się od niego z daleka, Regina robi sobie nawyk odwiedzania go. Fosca zauważa, że dzięki niej czas dla niego znów zaczął płynąć. Mężczyzna po raz pierwszy od miesiąca opuszcza hotel, aby zaspokoić nowe pragnienie palenia papierosów. Zaczyna się jej zwierzać i wyjaśnia, że nie ma amnezji. Wręcz przeciwnie, pamięta wszystko ze swojego życia. Nawet swoje trzydzieści lat spędzonych w zakładzie. Regina odwiedza mężczyznę codziennie, ale w końcu się nim znudzi. Zespół teatralny opuszcza Rouen, a ona odchodzi od Foski bez słowa. Wraca do Paryża i zaczyna negocjacje w sprawie kariery we Francuskim Kinie. Ale już trzy dni później Fosca podąża za nią do domu. Jest jedyną osobą, która obecnie budzi jego zainteresowanie, i wyraźnie daje do zrozumienia, że zamierza ją śledzić. Chce ją obserwować i słuchać, zanim umrze. Regina na początku wyśmiewa Foscę za jej śledzenie, a następnie martwi się jego zaskakującą determinacją w podążaniu za nią, mimo jej prób pozbycia się go. Ich rozmowy wkrótce skupiają się na jej pasji do życia i jej śmiertelności, podczas gdy Fosca pierwsze sugeruje swoją własną nieśmiertelność. Uważa ją za fascynującą fakt, że mężczyzna nie boi się śmierci, nawet jeśli wydaje się cierpieć na własny rodzaj szaleństwa. Regina rozważa jego stan umysłu i zaczyna nawet rozmawiać o nim z innymi osobami w swoim życiu. Fosca wkrótce dowodzi swojej nieśmiertelności, przecinając sobie gardło brzytwą w jej obecności. Na początku strumień krwi wypływa z jego gardła i mężczyzna wydaje się umierać. Ale chwilę później przepływ się zatrzymuje, rana zaczyna się zamykać bez leczenia, a Fosca goi się z niewiarygodną prędkością. Szuka dla siebie nowego początku, by znów poczuć się żywym u jej boku. Regina jest wzruszona, ale ma inny motyw, by odwzajemnić jego uczucie. Za dziesięć tysięcy lat – myśli – Fosca może nadal żyć i pamiętać ją, długo po jej własnej śmierci. Inny wielbiciel zauważa, że będzie ona jednym z wielu wspomnień, jednym motylem w kolekcji. Ale Regina podąża za swoim nowym nieśmiertelnym kochankiem i nawet cieszy się, ucząc go na nowo życia. Jednak odkrywa, że nie jest w stanie go zrozumieć i jego obojętnego zachowania wobec wielu aspektów współczesnego życia. Pragnąc go zrozumieć, Regina żąda, aby wysłuchała historii jego życia, która najprawdopodobniej ukształtowała jego postrzeganie świata. Fosca musi się zgodzić i zaczyna swoje opowiadanie. Fosca urodził się w pałacu w fikcyjnym Carmona we Włoszech 17 maja 1279 roku. Jego matka zmarła krótko po jego narodzinach. Był wychowywany przez ojca i szkolony w jeździectwie i łucznictwie. Zatrudniono mnicha, aby zaszczepił chłopcu wierzenia Kościoła Rzymskokatolickiego, ale Fosca z dumą oświadcza, że nigdy nie przejmował się niczym poza tym światem i nigdy nie bał się Boga ani człowieka. Wzorował się na swoim przystojnym i silnym ojcu i żywił urazę, że Carmoną rządził zamiast niego Francois Rienchi. Rienchi był koślawy i bał się o własne życie. Ludzie nienawidzili Rienchiego, a mówiono, że książę Carmony nie robi kroku bez zbroi kolczej i co najmniej dziesięciu strażników. Fosca opisuje go jako chciwego, posiadającego prywatną skrzynię złota, utrzymywaną w pełni dzięki niepopularnym metodom. Jeden po drugim szlachcice Carmony byli oskarżani o zdradę i stracani przez powieszenie lub dekapitację. Ich fortuny były konfiskowane i dostarczały więcej złota dla Rienchiego, tak jak wysokie opodatkowanie niższych klas. Wielu żyło w nędznych chatach, a ludzie proszący o pieniądze i jedzenie byli powszechnym widokiem. Fosca uważał Francois Rienchiego za odpowiedzialnego za nędzę Carmony. Ale Francois w końcu zmarł, a jego następcą został własny brat, Bertrand Rienchi. Plotka głosiła, że Bertrand otruł swojego brata, ale Carmona świętowała zmianę księcia. Ale skrzynia złota była zawsze pusta i Bertrand musiał ją napełnić, idąc w ślady swojego brata. Obiecał brak dalszych publicznych egzekucji, ale teraz szlachcice i bogaci kupcy Carmony więdnęli w więzieniach. Ich fortuny były nadal konfiskowane, a do starych podatków dodawano cięższe. Ludzie teraz nienawidzili Bertranda Rienchiego. Głównym napięciem jest bezsensowność codziennego życia, rytuałów, stylu z perspektywy nieśmiertelnego mężczyzny w kontraście do pozornie błahych trosk śmiertelnej kobiety: znaczenie i wartość, jaką przywiązują do rzeczy, znajdują się na przeciwnych biegunach spektrum. Z jego perspektywy wszystko jest zasadniczo takie same. Z jej perspektywy nawet najbardziej błahy szczegół jest unikalny i niesie ze sobą znaczenie.


Główni bohaterowie uciekają na pokładzie dżonki „Świecący Księżyc” podczas festiwalu Smoka, unikając schwytania dzięki pomocy Missee Lee. Jaskółki, Amazonka i Kapitan Flint wracają do Anglii, a przywódczyni piratów postanawia zostać na wyspach, by ponownie zjednoczyć swój lud.[sep]Książka rozpoczyna się od spotkania Jaskółek, Amazonki i Kapitana Flinta w nienazwanym porcie na Morzu Południowochińskim, będącym najwyraźniej setnym portem rejsu dookoła świata na pokładzie „Dzikiego Kota”, małej zielonej szkuny, która wystąpiła w „Peterze Ducku”. Ostrzegają ich, aby trzymali się z dala od chińskiego wybrzeża ze względu na piratów. Na kolejnym etapie podróży napotykają ciszę morską. Ich małpa, Gibber, powoduje pożar, który spala „Dzikiego Kota” do linii wodnej, przez co statek tonie. Wszyscy uciekają na pokładach „Jaskółki” i „Amazonki”, które służą jako szalupy. Jednak w nocy łodzie rozdzielają się, gdy podnosi się silny wiatr. Załoga „Amazonki”, siostry Blackett i ich wujek, zostaje podjęta przez dżonkę, która okazuje się być statkiem pirackim. Jaskółki same docierają do brzegu, gdzie ostatecznie spotykają Amazonkę, która jest przetrzymywana przez Taicoona Changa, jednego z Taicoonów rządzących Trzema Wyspami. Kapitan Flint jest trzymany pod znacznie ścisłym nadzorem Taicoona, ponieważ ten liczy na okup, gdyż Flint podaje się za burmistrza San Flancisco. Dzieci są odsyłane do Missee Lee, przywódczyni piratów. Okazuje się ona sfrustrowaną akademicką z Camblidge, która została wysłana do Anglii na studia, ale musiała wrócić, by rządzić Trzema Wyspami po śmierci ojca. Zaczyna dawać dzieciom lekcje łaciny, na których Roger niespodziewanie błyszczy. Kapitan Flint zostaje wykupiony od Taicoona Changa, który groził mu ścięciem głowy. Piraci obawiają się, że gdyby Royal Navy dowiedziała się o ich pozycji, mogłaby wysłać kanonierkę, by ich zniszczyć, więc gdy później Taicoon Wu widzi Kapitana Flinta z sekstantem, ratuje im życie jedynie interwencja Missee Lee. Ponieważ uważają, że wciąż grozi im egzekucja, a oprócz tego mają dość lekcji łaciny, planują ucieczkę. Podczas festiwalu Smoka wypływają na pokładzie dżonki Missee Lee, „Świecącego Księżyca”. Dzięki pomocy Missee Lee, która postanawia porzucić swoje obowiązki na Trzech Wyspach i wrócić do studiów w Camblidge, pokonują śmiałą i niebezpieczną trasę przez wąwóz, unikając schwytania. Jednak gdy Missee Lee słyszy wybuch walk między różnymi grupami wyspiarzy, decyduje, że ma wobec swojego ludu obowiązek powrotu i ponownego zjednoczenia go. Jaskółki, Amazonka i Kapitan Flint wracają do Anglii na pokładzie „Świecącego Księżyca”.


Atak na pałac kończy się śmiercią Aeolii Matuze, którą zabija Kira za przyzwoleniem szefa bezpieczeństwa. Yatek Morah, pracujący w tajemnicy dla obcych, wskazuje następnie na Parka jako potencjalnego nowego władcę Charonu.[sep]„On” budzi się na statku więziennym i odkrywa, że jest kopią. Dowiaduje się, że znajduje się w ciele znanego zabójcy kobiet o imieniu „Park Lacoch” i że jest bardzo niski. Podczas orientacji na Charonie, gorącej i parnej planecie pełnej dżungli i pustyń, dowiaduje się, że magia działa. Magia oznacza tutaj, że niektórzy ludzie potrafią wyczuwać i uczyć się kontrolować organizm zwany Strażnikiem, który przenika wszystko i wszystkich. Można oszukać Strażników, wmawiając im, że są czymś innym, na przykład zamieniając sok owocowy w truciznę lub zmieniając człowieka w zwierzę. Status zależy w dużej mierze od tego, jak dużo mocy potrafi się opanować. Park zostaje wyróżniony już na początku, podczas rozmów kwalifikacyjnych dla nowoprzybyłych. Otrzymuje informację, że władze planety wiedzą, że na Charonie ukryty jest zabójca z Konfederacji, którego celem jest zabicie Władcy Charonu, Aeolii Matuze. Agent „Park” jest tego świadomy, ponieważ to on jest tym agentem, który właśnie przybył. Na szczęście dla niego prowadzący rozmowę oficer bezpieczeństwa jest przekonany, że nowa dziewczyna Parka, Zala, jest zabójcą, ponieważ posiada genetycznie stworzony podwójny umysł. Park otrzymuje stanowisko księgowego w mieście, gdzie władze wierzą, że nawiąże kontakt z dobrze zorganizowaną grupą rewolucjonistów dążących do przywrócenia na tron poprzedniego Władcy Charonu, którego usunęła Aeolia. Po serii przygód Park zyskuje dużą kontrolę nad mocą i wraz z Zalą (znaną jako Kira) oraz swoją nową dziewczyną Darvą bierze udział w ataku na pałac, w którym mieszka Aeolia Matuze. Atak jest skoordynowany z obaleniem rządu w całym kraju i jest inspirowany przez doktor Dumonię z Cerbera, agentkę Konfederacji z wieloma planami. Atak się udaje, ale były Władca Charonu nie jest w stanie zabić Aeolii, która była jego byłą żoną, do czego wciąż czuł coś. Aeolia, mniej sentymentalna, zabija go. Gdy wydaje się, że wszystko jest stracone, Kira zabija Aeolię za milczącą zgodą szefa jej bezpieczeństwa, Yateka Moraha, który – jak się okazuje – naprawdę pracuje dla obcych. Yatek, nie żywiąc sympatii do zmarłej Aeolii, jest skłonny rozmawiać z Parkiem, a sugeruje się, że Park będzie miał szansę zostać nowym Władcą Charonu. Książka kończy się sceną, w której Agent na statku patrolowym jest jeszcze bardziej dotknięty tym ostatnim doświadczeniem. Coraz bardziej kwestionuje wartości i skuteczność Konfederacji i chce odwleczyć złożenie ostatecznego raportu, ponieważ obawia się reakcji swojego rządu. Komputer pokazuje, że jest czymś więcej niż tylko asystentem lub partnerem, niemal go ignorując i prawie nie wypuszczając go z kapsuły. „Pan Carroll” udaje się przekonać komputer, że wróci, i chce jedynie zebrać ostateczny raport z Meduzy przed złożeniem sprawozdania Konfederacji. Saga kontynuowana jest w czwartej i ostatniej części cyklu, Meduza: Tygrys za ogon.


Relikt jest w rzeczywistości trumną z przyszłym ciałem Doktora, które ten odzyskuje od Celestis po sprytnym oszukaniu ich. Doktor ostatecznie zabiera swoje ciało na planetę Quiescia i niszczy je bombą.[sep]Trzeci Doktor i Sarah Jane Smith wykorzystują TARDIS do odnalezienia Sputnika 2 i zabrania ciała Laiki, które Doktor następnie chowa na planecie Quiescia. Lata później Doktor (obecnie w swoim ósmym wcieleniu) gra w szachy z generałem Tschike z UNISYC, gdy nagle generał wyciąga broń. Tschike mówi Doktorowi, że jedynym powodem, dla którego różne rządy Ziemi, z którymi miał do czynienia na przestrzeni lat, nigdy wcześniej tego nie zrobiły, jest to, że nigdy naprawdę nie wierzyły, że Doktora można faktycznie zabić. Teraz otrzymały jednak informacje od źródła w tym, co kiedyś było Borneo, które sugerują co innego. Zanim Tschike jednak może strzelić, Doktor rzuca się przez pobliskie okno. Tschike wie, że nie uderzy o ziemię; w końcu to Doktor. W rzeczywistości TARDIS unosił się na zewnątrz i po ponownym spotkaniu z Samem Doktor udaje się na Borneo, aby przeprowadzić śledztwo. Na Borneo (obecnie zwanym strefą rewitalizacji Wschodnich Indii) dwaj inni żołnierze UNISYC, pułkownik Kortez i porucznik Bregman, przybywają do tego, co wydaje się ruinami starożytnego miasta, ale w rzeczywistości jest to struktura obliczeniowa transferu blokowego znana jako Niepojęte Miasto. Miasto jest miejscem aukcji artefaktu zwanego Reliktem. Oprócz dwóch żołnierzy UNISYC do licytatorów należą martwy człowiek o imieniu Trask, byt konceptualny określany jako Przesunięcie, Władca Czasu o imieniu Homunculette oraz dwóch przedstawicieli Frakcji Paradox, Kuzynka Justine i Brat Manjuele. Aukcję organizuje pan Qixotl, który oczekuje na przybycie jeszcze jednej grupy, zanim licytacja się rozpocznie. Gdy TARDIS materializuje się w Mieście, Doktora i Sama atakują lamparty zaprogramowane do atakowania każdego, którego dane biometryczne nie rozpoznają. Jednak Doktor lokalizuje jeden z ich paneli sterowania i dodaje swoje dane oraz dane Sama do listy gości. Qixotl, przerażony, rozpoznaje Doktora i próbuje ukryć jego tożsamość przed pozostałymi gośćmi. Homunculette to Władca Czasu z przyszłości Doktora, w której Władcy Czasu są uwikłani w wojnę z tajemniczym „Wrogiem”. Władcy Czasu chcą posiąść Relikt, ponieważ uważają, że da im to przewagę w wojnie, a Homunculette ścigał go przez całą historię. W pewnym momencie trafił on w ręce rządów Ziemi, a Homunculette próbował go odzyskać po inwazji Daleków, ale Qixotl już go przejął. Jego towarzyszka Marie to w rzeczywistości jego TARDIS, przebrana za kobietę. W Mieście systemy broni Marie nagle zostają skierowane przeciwko niej i ona wybucha. Podczas gdy Doktor jest zachwycony przyszłą ewolucją TARDIS-ów, Homunculette podejrzewa, że za to odpowiedzialna jest Frakcja Paradox, ponieważ są oni naturalnymi wrogami Władców Czasu. Frakcja Paradox również kiedyś posiadała Relikt, który wydobyli z ruin na Dronidzie, gdzie stoczono pierwszą bitwę między Władcami Czasu a Wrogiem. Jednak jego odkrywcy nie zdawali sobie sprawy z jego znaczenia i wystrzelili go w wir jako część rytuału (gdzie ostatecznie trafił na Ziemię). Sam odkrywa, że Bregman doświadczył szoku kulturowego w obecności tak wielu obcych istot i zastanawia się, dlaczego ona nigdy nie czuła podobnych uczuć. Para jest wciągnięta do sanktuarium Frakcji Paradox, które przypomina krzyżówkę TARDIS z sanktuarium voodoo, gdzie Brat Manjuele atakuje ich i pobiera próbkę danych biometrycznych Bregmana. Zarówno Bregman, jak i Sam zaczynają słyszeć głosy w swoich głowach, które wydają się pochodzić z Reliktu i podążają za nimi do serca Miasta. Doktor konfrontuje się z Qixotle i żąda dowiedzenia się, czym jest Relikt. Qixotl ujawnia prawdę; Relikt to trumna zawierająca własne przyszłe martwe ciało Doktora. Flashbacki ujawniają, że Qixotl był kiedyś na Dronidzie tuż przed bitwą. Utknął tam po upadku różnych działalności przestępczych i dowiedział się z lokalnych plotek, że Doktor jest w drodze na Dronid, ale nikt nie jest pewien, czy stanął po stronie własnego ludu, czy wroga. Obecny Doktor wyciska z Qixotla więcej informacji, ale jest przerażony, gdy ten ujawnia, że Dalekowie są ostatnim licytującym, który ma przybyć. Na zewnątrz zniża się czarny statek kosmiczny, a Qixotl i Doktor idą mu na spotkanie. Ale zamiast Daleków pojawia się Kroton o imieniu E-Kobalt, który zabił pasażerów Daleków i przejął ich statek. Krotonowie są również świadomi przyszłej wojny dzięki schwytanym jeńcom Władców Czasu i wierzą, że mogą wykorzystać konflikt do rozbudowania swojego imperium. Sam i Bregman docierają do Reliktu w skarbcu w centrum Miasta, ale nagle wewnętrzne systemy obronne Miasta zostają aktywowane, które wykorzystują dane biometryczne intruzów, aby stworzyć atak psychiczny unikalny dla danej osoby. Bregman wypełnia się poczuciem samonienawiści i rozpaczy, a Sam jest atakowana przez gigantyczne niemowlęta, które pojawiają się ze ścian, ale jedynym skutkiem jest jej zdezorientowanie. Zmuszony zignorować aukcję, Doktor spieszy, by wyłączyć system i uratować ich. Znajdując Sama i martwe embriony, zdaje sobie sprawę, że Sam posiada dwa zestawy danych biometrycznych; Sam, którą zna, i inną, ciemnowłosą wersję. To zdezorientowało system bezpieczeństwa i nie mógł on wygenerować odpowiedniego ataku. Doktor dochodzi do wniosku, że ktoś przepisał dane biometryczne Sama, aby uczynić ją idealną towarzyszką podróży dla niego. Jego wniosek zostaje potwierdzony przez martwe ciało w trumnie. Mimo że jest martwe, umysł Władcy Czasu pozostaje w pewnym stopniu aktywny, a w przypadku Doktora bardziej niż zwykle, i wzywał on do Sama, Bergmana i obecnego Doktora. Z powrotem w sanktuarium Frakcji Manjuele próbuje przejąć umysł Bregmana, gdy ten jest w stanie dezorientacji. Ale Doktor zdaje sobie sprawę, co się dzieje, i dotyka martwego umysłu wewnątrz Reliktu, aby zyskać wystarczającą ilość energii do wypchnięcia Manjuele na zewnątrz. Odepchnięty od Bergmana, Manjuele uświadamia sobie tożsamość Doktora i wpada na aukcję, aby powiedzieć o tym innym. Różne grupy zakładają, że zostały wrobione w pułapkę, i zwracają się przeciwko sobie. Gdy Doktor interweniuje, nagle rozpoznaje Qixotla ze swojej przeszłości i jest pochłonięty pragnieniem krwawej zemsty na człowieku, który próbował zarobić na jego śmierci. W chwili gdy ma go udusić, nagle uświadamia sobie, że wszyscy są manipulowani przez Przesunięcie, które dostało się do ich umysłów i wykorzystało ich różne niepewności, by skłócić ich ze sobą. Doktor celowo wpada w stan katatonii, więżąc Przesunięcie w swoim umyśle. Ujawnia ono, że pracuje dla Wroga. Pierwotnie był żołnierzem Gabrielidean, walczącym po stronie Władców Czasu i spotkał przyszłego Doktora, zanim zginął i został przemieniony w byt konceptualny dla Wroga. Gdy Doktor budzi się, Przesunięcie nie może już wpływać na licytatorów, więc wycofuje się do E-Kobalta, czekając na kolejną szansę. Szansa nadchodzi wkrótce, ponieważ E-Kobalt wezwał posiłki, a działania Doktora wyłączyły systemy bezpieczeństwa. Rezygnując z aukcji, licytatorzy próbują uciec. W chaosie Qixotl zostaje śmiertelnie ranny, a podchodzi do niego Trask. Trask jest agentem Celestis, przyszłej wersji Niebiańskiej Agencji Interwencyjnej, która usunęła się z istnienia i stała się bytami czystej myśli, obserwującymi wojnę z zewnątrz wszechświata. Utrzymują wpływy poprzez swoich agentów, którzy noszą ich znak. Przywrócili Traska z martwych jako takiego agenta i mogą uratować Qixotla w ten sam sposób, jeśli im odda Relikt. Doktor używa kawałka kryształu wyładowanego przez broń Krotonów jako próbki danych biometrycznych, której używa do aktywacji sanktuarium Frakcji, aby licytatorzy mogli uciec. Tymczasem Marie powoli naprawia się i nawiązuje kontakt z Doktorem. On materializuje Sanktuarium wokół atakujących Krotonów, którzy przypadkowo niszczą się, próbując wystrzelić drogę na zewnątrz Sanktuarium. Doktor chwytając moment, uwięzia Przesunięcie w mentalnym więzieniu w swoim umyśle. Wychodząc, by odzyskać własne ciało, odkrywa, że Qixotl oddał je Celestis, którzy zabrali je do ich pozawymiarowego domu, Mictlan. Doktor podąża za Traskiem i przybywa do zamku w centrum Mictlan, gdzie Celestis obserwują wszechświat przez portal w podłodze. Oprócz Celestis świat jest również zamieszkany przez ich sługi, którzy zawierali z nimi umowy na przestrzeni historii i teraz żyją w strasznym istnieniu jako niewolnicy. Tuż przed bitwą na Dronidzie przyszły (a być może ostatni) Doktor zawarł własną umowę z Celestis, aby powstrzymać ich od interferowania na Dronidzie. Teraz zamierzają zabrać jego ciało jako spłatę tego długu. Obecny Doktor składa kontrpropozycję; mogą oznaczyć jego obecne ciało, a on będzie ich agentem w zamian za wydanie mu Reliktu. Wyrażają na to zgodę i umieszczają znak na jego dłoni; ale w rzeczywistości Doktor ich oszukał i oznaczyli w rzeczywistości Przesunięcie wewnątrz jego umysłu. Powracając do świata rzeczywistego, licytatorzy rozchodzą się w swoje strony; Qixotl demontuje Miasto (ciesząc się, że Doktor nigdy nie dowiedział się prawdy o tym, jak zdobył Relikt), Marie i Homunculette wracają na wojnę, Przesunięcie jest pobierane do pamięci TARDIS. Bregman wraca do UNISYC, czerpiąc pocieszenie z faktu, że choć ludzkość jest tak małą częścią wszechświata, wyższe moce wciąż potrzebują istot ludzkich do zdefiniowania swojego istnienia. Doktor postanawia nie mówić Sam o Relikcie ani o tym, czego się dowiedział o jej danych biometrycznych. Zabiera Relikt na Quiescia i chowa go obok grobu, który wykopał jego trzeci wcielenie. Następnie używa bomby, aby na zawsze zniszczyć swoje własne ciało.


Piraci uwalniają tysiące wojowniczych dżinnów, którzy słuchają rozkazów Marcji i zmierzają w stronę Domu Foryx. Septimus każe Jim Knee'owi podpalić jednego z wojowników, co powoduje natychmiastowe unicestwienie całej armii i śmierć Marcji.[sep]Historia zaczyna się tam, gdzie skończyła się „Queste”. Jenna, Nicko, Snorri, Ullr i Beetle przebywają w porcie zwanym Przystanią Handlową, gdzie Jenna spotyka swojego ojca, Milo Bandę, który namawia ich do spędzenia nocy na swoim statku. W Zamku Septimus otrzymuje awans na Starszego Czeladnika nadany przez Marcję Overstrand, jako jedyny czeladnik mag, który ukończył Queste. Pozwala mu to wyruszyć na własną przygodę. Jego eskapada rozpoczyna się od planowania prostego lotu na grzbiecie swojego smoka, Spit Fyre’a, w celu odebrania przyjaciół z Przystani Handlowej. W tym czasie Ciotka Zelda wysyła Wilka z Maren. Daje mu trudne zadanie, mające na celu zostanie pierwszym męskim Strażnikiem. Gdy tylko Wolf Boy odchodzi, Zelda wyjmuje SafeCharm, który wygląda jak mała, gruszkowata złota buteleczka. Musi dostarczyć go Septimusowi, jednak gdy dociera na miejsce, ten już odleciał. Na skutek nieszczęśliwego pomylenia, SafeCharm trafia w ręce Merrina Mereditha, który kradnie go, wierząc, że to rzadki perfum. Kiedy odkręca nakrętkę, by powąchać zawartość, z buteleczki wychodzi dżinn. „Jim Knee”, jak nazywa go Merrin, wyrusza na własną przygodę. Tymczasem Wolf Boy spotyka Simona Heapa w porcie; szuka on swojej narzeczonej Lucy Gringe, która zaginęła. Wolf Boy podchodzi do Domu Portowego Kowenu Wiedźm. Tam odczytuje list od Zeldy, który każe mu nakarmić stworzenie zwane Grimem i odciąć mu koniec macki. Portowa Wiedźma zabiera go do swojej kuchni i budzi Grima, który jest olbrzymią ośmiornicą. Wiedźmy przyprowadzają schwytaną Lucy, by nakarmić nią Grima. Pod pretekstem nakarmienia Lucy Grima, Wolf Boy i Lucy uciekają z kowenu. Są ścigani przez starszą wiedźmę, Lindę, ale uciekają, wjeżdżając prosto na odpływający statek. Podczas lotu w stronę Przystani Handlowej Septimus dostrzega grupę siedmiu wysp na morzu i słyszy głos wzywający go. Ignorując głos, Septimus kontynuuje podróż i dociera na statek Milo, „Cerys”. Tam Milo pokazuje Jennie wielką skrzynię pełną małych ołowianych rurek, którą oświadcza, że przywiózł specjalnie dla bezpieczeństwa Jenny. Jenna, zmęczona gościnnością Milo, postanawia opuścić statek i polecieć do domu z Septimusem i Beetlem na grzbiecie Spit Fyre’a. Podczas lotu do domu wpadają jednak w gwałtowną burzę. Próbują odnaleźć światło Cattrokk, latarnię morską na środku oceanu, i rozbijają się na pobliskiej wyspie, gdy w ogon Spit Fyre’a uderza piorun. Septimus stara się wyleczyć ogon za pomocą Fizyku, ale jego próby spełzają na niczym. Jest również zdezorientowany ciągłym wzywaniem jego imienia. Pewnego dnia Septimus widzi zbliżającą się do niego dziewczynę. Dziewczyna przedstawia się jako Syrah Syara; Septimus pamięta, że spotkał ją, gdy cofnął się w czasie o 500 lat, podczas wydarzeń z „Fizyku”. Uciekła z Zamku podczas Queste i ukrywała się na wyspie. Syrah leczy ogon Spit Fyre’a i ujawnia, że znajduje się pod strasznym urokiem złego ducha zamieszkującego wyspę, znanego jako Syrena. Syrena, śpiewający duch, który przyciąga żeglarzy swoim głosem i prowadzi ich do zagłady, opętując ich, przebywa w wieży na wzgórzach wyspy. Syrah zabiera Septimusa tam, aby pokazać mu otwarty rygiel lodowego tunelu pod wyspą; wspomina, że nad Zamkiem zbiera się niebezpieczeństwo. Zanim Septimus zdąży zamknąć lodowy tunel, Syrena chwyta Syrah, a Septimus ucieka. Tymczasem Marcja udaje się do skarbców Manuskryptorium i odkrywa, że rygle lodowych tuneli, które prowadzą z Zamku do Siedmiu Wysp Syreny, przez światło Cattrokk do Domu Foryx, są otwarte. Podejrzewając, że za tym może stać złoty duch Tertius Fume, wraca do Wieży Magów, aby znaleźć Zeldę, która informuje Marcję o niebezpieczeństwie grożącym Septimusowi. Wspólnie znajdują dżinna i zamykają go w uszczelnionej komorze w Wieży Magów, a następnie opracowują plan pomocy Septimusowi. Lucy i Wolf Boy kontynuują podróż statkiem, którego kapitanem jest pirat. Docierają do światła Cattrokk, gdzie poplecznicy pirata wyrzućają strażnika latarni za burtę. Lucy i Wolf Boy ukrywają się przed nimi w jednym z pokojów latarni. Ku ich zaskoczeniu, okazuje się, że strażnik latarni, Miarr, będący półczłowiekiem-półkotem, nadal żyje, ponieważ koty mają dziewięć żyć. Kapitan statku i jego poplecznicy zabierają światło z latarni i transportują je na wyspę, na której przebywają Jenna i Beetle, i widzą ich nadchodzących. Następnie Miarr prowadzi Lucy i Wilka do podwodnej maszyny, która pozwala im niepostrzeżenie zbliżyć się do wyspy. Podczas wchodzenia do podwodnej maszyny zostaje zasugerowane, że seria o Septimusie Heapie rozgrywa się w przyszłości. „Cerys” płynie w stronę Zamku pod sterem Nicko. Jednak w pobliżu światła Cattrokk Nicko słyszy pieśń Syreny i błędnie wierząc, że światło na wyspie pochodzi z latarni, prowadzi statek na skały. Kapitan pirackiego statku i jego poplecznicy zastawiają pułapkę na pasażerów „Cerys”, ale Septimus i inni są w stanie zamknąć ich w ładowni i uratować wszystkich na pokładzie. Kapitan i jego poplecznicy otwierają skrzynię, która zawiera tysiące buteleczek z dżinnami i uwalniają ich. Z przerażeniem Septimus i inni odkrywają, że wojownicy-dżinnowie wchodzą na pokład i zwracają się do Tertiusa Fume'a jako do swojego pana; znajduje się on na wyspie i kieruje ich w stronę lodowego tunelu wieży Syreny. Tymczasem na rozkaz Marcji dżinn Septimusa odnajduje go. Septimus i Beetle dochodzą do wniosku, że skoro Jim Knee był w złotej butelce, ma moc pokonania wojowniczych dżinnów, ponieważ złoto jest czystsze od ołowiu. Septimus rozkazuje Jim Knee'owi pójść i zamrozić jednego z wojowników, dzięki czemu wszyscy inni zostaną zamrożeni jednocześnie. Pierwsza linia wojowników dotarła już przez lodowy tunel do Wieży Magów, gdzie tuż przed zabiciem Marcji pod nadzorem Fume'a, Jim Knee zamraża ostatniego dżinna; tym samym zamrażając wszystkich pozostałych wojowników-dżinnów. Marcja triumfuje i informuje zaskoczonego Fume'a, że dopilnuje, by jego duch został na zawsze wyeliminowany. Septimus i inni cieszą się, a Lucy i Wolf Boy pomagają Miarrowi umieścić światło z powrotem na szczycie Cattrokk. Septimus rozkazuje również Jim Knee'owi pojmać Syrenę i zmusić ją do wejścia do małej, szczelnej butelki; dzięki czemu Syrah zostaje uratowana ze strasznego uroku. Jednak gdy dowiaduje się, że od jej przybycia minęło ponad 500 lat i że Julius Pike dawno nie żyje, Syrah popada w stan śpiączki. Cała grupa wraca do Zamku, gdzie spotykają ich Marcja, Sarah, Silas Heap i Ciotka Zelda.


Decker przekonuje policję do ataku na Midian, co prowadzi do całkowitego zniszczenia miasta oraz śmierci lub pojmania wielu jego mieszkańców. W trakcie finałowej konfrontacji Boone zabija Deckera, a ocalali Nightbreed zabierają szczątki Baphometa, by szukać nowego domu.[sep]Fabuła dotyczy młodego mężczyzny o imieniu Boone, który cierpi na niesprecyzowaną chorobę psychiczną. Mimo że jej stan nie jest na tyle poważny, by wymagał hospitalizacji, Boone i tak chodzi do psychiatry o nazwisku Decker. W trakcie sesji, ku swojemu przerażeniu, dowiaduje się od Deckera, że jest odpowiedzialny za bestialskie morderstwa z okaleczeniem jedenastu osób, których dokonał seryjny morderca, a które ostatnio terroryzowały miasto (Calgary w prowincji Alberta w Kanadzie). Boone nie pamięta tych czynów, najwyraźniej dlatego, że jego umysł je wymazał. Początkowo próbuje popełnić samobójstwo, ale gdy mu się to nie udaje, zaczyna wierzyć, że może ocalić się w miejscu zwanym Midian, półmitycznym mieście, które pojawiało się w jego snach jako miejsce oferujące schronienie potworom – zarówno ludzkim, jak i innym – znanym jako Nightbreed. Pośpiesznie zaczyna szukać Midian, nieświadom prawdy o nikczemnych wydarzeniach, które popchnęły go na tę drogę. Boone w końcu znajduje Midian, ale odkrywa, że miasto jest opustoszałe. Udając się na pobliski cmentarz, odkrywa, że Midian w rzeczywistości znajduje się pod nim. Pojawiają się dwaj przedstawiciele Nightbreed i atakują go. Jeden z ich gryzie go, ale Booneowi udaje się uciec. Boone wraca do opuszczonego miasta, gdzie konfrontuje się z Deckerem. Decker ujawnia, że Boone jest niewinny zabójstw, a to Decker jest ich rzeczywistym sprawcą, zamierzającym użyć Boone’a jako kozła ofiarnego. Wkrótce potem Boone zostaje zastrzelony przez Deckera i policję, która go śledziła. Jednak krótko potem jego ciało znika z kostnicy. Po pozornej śmierci Boone’a jego ukochana, Lori, udaje się do Midian po usłyszeniu o zniknięciu jego zwłok. W drodze zaprzyjaźnia się z Sheryl, inną kobietą, która postanawia towarzyszyć Lori. Gdy przybywają do Midian, Lori spotyka dwóch przedstawicieli Nightbreed: Babette, małe dziecko, oraz Rachel, jej matkę. Lori odmawia się wstępu do podziemia przez Lylesburga, innego członka Nightbreed. Lori i Sheryl opuszczają Midian i wracają do pobliskiej gospody. Sheryl zabiera Lori do restauracji, aby poznać jej nowego chłopaka, który okazuje się być Deckerem. Decker, który posiada maskę z guzikami na twarzy, w której mieści się jego mordercza osobowość, zabija Sheryl, a Lori ucieka w ostatniej chwili. Wraca do Midian, gdzie podąża za nią Decker. Ratuje ją Boone, który wychodzi na powierzchnię i ujawnia się, za co zostaje wygnany. Zanim odchodzi, Boone widzi stwórcę Midian, Baphometa, który pojawia się jako poćwiartowane ciało w wielkim ogniu. Boone i Lori opuszczają Midian, jak wymagano, i wracają do hotelu, w którym Lori zatrzymała się z Sheryl. Wkrótce odkrywają, że Decker był w hotelu i zabił wielu przebywających tam osób. Przybywa policja, a Lori ucieka, podczas gdy Boone popada w zwierzęcy stan i zostaje szybko aresztowany. Decker udaje się na policję i przekonuje funkcjonariuszy, by udali się do Midian i schwytali lub zabili wszystkich tam mieszkających. Lori spotyka się z Narcisse, byłym człowiekiem, który tak jak Boone trafił do Midian i stał się częścią Nightbreed. Wchodzą do więzienia, gdzie przetrzymywany jest Boone, i uwalniają go. Wracają do Midian, który jest opanowany przez policję; policjanci zabili lub schwytali wielu Nightbreed, wypędzając resztę z podziemi poprzez podpalenie. Boone i inni angażują się w walkę, a on ma ostateczną konfrontację z Deckerem, zabijając go. Pozostali policjanci są albo zabici, albo przepędzeni, ale Midian zostaje całkowicie zniszczony. Ci, którzy ocaleli z Nightbreed, zabezpieczają szczątki Baphometa i odchodzą w poszukiwaniu nowego domu.


Starsza kobieta, którą David uważał za wiedźmę, okazuje się być rzeczywiście czarownicą. Kobieta wyjaśnia, że klątwa istnieje, a nieszczęścia chłopca były wynikiem jej magicznych mocy.[sep]W małym miasteczku podmiejskim w 1989 roku chłopiec o imieniu David próbuje dostać się do elity, pomagając przyjacielowi Scottowi oraz dwóm awanturnikom, Rogerowi i Randy’emu (ten pierwszy jest liderem), w przeprowadzeniu żartu. Ich celem jest starsza kobieta, którą wszystkie dzieci w okolicy nazywają wiedźmą. Kiedy ją atakują i kradną jej laskę, David pokazuje jej środkowy palec, próbując zaimponować Rogerowi. Gdy jednak opuszczają dom starszej pani, ona woła do Davida: „Twój sobowtór zwymiotuje na twoją duszę!”. W kolejnych dniach David zaczyna doświadczać dziwnych zdarzeń, które prowadzą go do przekonania, że został przeklęty. Po odrzuceniu przez Rogera i jego bandę David staje się przegrywem. Rozbija okno rodziców, wchodzi na lekcje z rozpiętym suwakiem, spada z krzesła w klasie, a jego jedynymi przyjaciółmi są inni odrzuceni: Larry i Maureen „Mo”. Jego zachowanie sprawia, że banda Rogera zaczyna go i jego przyjaciół prześladować, nazywając ich „Trzema Kujonami”. David zaprzyjaźnia się z uroczą dziewczyną o imieniu Tori Williams, ale gdy w końcu odważa się poprosić ją o numer telefonu, mu spadają spodnie. W końcu jego młodszy brat, po wyśmianiu przez młodszego brata Rogera, traci do Davida cały szacunek. Ostatecznie David błaga starszą kobietę o zdjęcie klątwy, ale ona prosi najpierw o zwrot laski. Jak się okazuje, Tori nie odwraca się od niego z powodu jego upokorzenia i stara się udawać, że miała zamknięte oczy i była pogrążona w myślach, aby David nie czuł się niekomfortowo w jej towarzystwie. David postanawia walczyć o swoją godność i, wspierany przez przyjaciół i młodszego brata, udaje się zmierzyć z bandą Rogera i odzyskać laskę, nie przypuszczając, że wiele rzeczy, w tym klątwa, nie jest takimi, jakimi się wydają. Mo, Tori, Larry, David i jego młodszy brat udają się do domu Rogera na walkę. Zdobywają laskę i zanoszą ją z powrotem do „wiedźmy”, która okazuje się ciotką Tori. Ciotka nie jest wiedźmą i nie ma żadnej klątwy, ale David czuł się tak źle, że podświadomie sam robił sobie to, co spotkało starszą panią. Na końcu książki chłopiec o imieniu Willy podziwia Davida i prowadzi podobny styl życia.


Organizacja Interchronological Rescue pierwotnie porywała słynne niemowlęta dla zysku, zmieniając je w dorosłych i odsyłając do przeszłości. Z czasem grupa stała się bardziej szlachetna i zaczęła ratować dzieci z tragicznych wydarzeń historycznych, co doprowadziło do rozbicia ich samolotu w XV wieku.[sep]Na początku historii Jonah i jego przyjaciel Chip Winston, który również dowiaduje się, że jest adoptowany, otrzymują listy od nieznanej osoby. Listy głoszą: „Jesteś jednym z zaginionych” oraz „Uwaga! Oni przychodzą po ciebie”. Początkowo biorą to za jakiś żart, ale wkrótce zaczynają się coraz bardziej zastanawiać, kim są ich biologiczni rodzice i dlaczego otrzymali te listy. Postanawiają, że najlepszym sposobem na wyjaśnienie sprawy jest zajrzenie do sejfu rodziców Chipa. Znajdują tam numer telefonu do agenta FBI o imieniu James Reardon. Wkrótce Jonah prosi rodziców, czy mogą zadzwonić do agencji adopcyjnej i zapytać, kim naprawdę są jego biologiczni rodzice. Mówią mu tylko, aby jego ojciec skontaktował się z FBI w sprawie rozmowy z Jamesem Reardonem. Jonah, jego rodzice i siostra Katherine spotykają się z Jamesem Reardonem. Zaraz przed spotkaniem woźny daje Jonahowi butelkę Mountain Dew. Gdy wreszcie spotykają się z Jamesem Reardonem, mówi im on, że Jonah został nielegalnie adoptowany z zagranicy i może zostać deportowany. Odmawia jednak podania nazwy kraju. Gdy Jonah idzie do łazienki, by zwymiotować przez Mountain Dew, pojawia się tam inny, młodszy woźny i mówi mu, że do czasu jego powrotu na biurku pojawi się teczka. Mówi Jonahowi, aby zapamiętał jak najwięcej nazw. Po powrocie do pokoju odwraca uwagę dorosłych, podczas gdy Katherine robi zdjęcia dokumentów. Okazuje się, że są to adresy i numery telefonów 36 nastolatków, w tym Chipa i Jonaha. Znajdują się tam również nazwiska kilku dorosłych, w tym kobiety o imieniu Angela DuPre. Chip i Katherine zaczynają dzwonić pod te numery. Wszyscy dorośli rozłączają się. Większość dzieci mieszka w pobliżu Chipa i Jonaha. Po pewnym czasie otrzymują list od Angeli DuPre, w którym prosi ich, by spotkali się z nią w bibliotece, aby porozmawiać o tym, co się dzieje, i uzyskać więcej informacji. W bibliotece Angela DuPre mówi im, że podróżnicy w czasie istnieją i że ona prowadziła badania. Opowiada im, że kiedyś pracowała na lotnisku, dopóki samolot pełen niemowląt nie pojawił się znikąd. Po usunięciu niemowląt samolot zniknął. Przypuszcza, że niemowlęta w samolocie były pierwotnie dorosłymi, którzy zostali zmienieni w niemowlęta dzięki podróżom w czasie. Wtedy do pokoju włamuje się mężczyzna, ale zostaje natychmiast powalony przez „woźnego” z FBI, który rozmawiał z Jonahem w łazience. Chip, Jonah i Katherine uciekają przez okno, ale Angela zostaje, aby zdobyć więcej informacji. Później, gdy wychodzą z biblioteki, widzą Angelię, która znika w powietrzu. Gdy wracają do domu, odkrywają, że lista nazw została usunięta z komputera Chipa. Niedługo potem mama Jonaha otrzymuje pocztą ulotkę reklamującą konferencję adopcyjną dla nastoletnich adoptowanych i ich rodziców. Jonah przekonuje rodziców, żeby pozwolili mu zabrać ze sobą Katherine. Na konferencji wszyscy adoptowani są podzieleni na dwie grupy, przy czym Jonah, Chip i wszystkie dzieci z listy znajdują się w jednej grupie, a wszyscy inni w drugiej. Katherine udaje dziewczynę o imieniu Daniella McCarthy, aby dostać się do grupy Jonaha. Dzieci są prowadzone do jaskini w lesie przez dwóch mężczyzn, Gary'ego i pana Hodga. Następnie jaskinia jest przenoszona w miejsce zwane jamą czasową. „Woźny” z FBI, którego Jonah, Chip i Katherine przezwali JB, pojawia się i atakuje Gary'ego i pana Hodga. Wkrótce przybywa również Angela. Dowiadują się, że Gary i Hodge pracują dla organizacji o nazwie Interchronological Rescue, organizacji zajmującej się ratowaniem dzieci z historii, takich jak małe dzieci uwięzione w płonących domach czy ludzie pozostawieni na śmierć podczas czarnej śmierci; zabieraniu ich w odległą przyszłość; zmienianiu ich w niemowlęta i oddawaniu do adopcji. Organizacja stała się jednak chciwa i zaczęła porywać słynne niemowlęta, których zniknięcia były zauważane. W końcu, gdy lecieli w przyszłość z ładunkiem niemowląt, JB poścignął samolot i spowodował jego rozbicie w XXI wieku. Gary i Hodge chcą zmienić wszystkie dzieci w niemowlęta i zabrać je w przyszłość, a JB chce odesłać je wszystkie z powrotem, by zginęły. W końcu JB odsyła Chipa i innego chłopca o imieniu Alex do XV wieku, ale Jonah i Katherine chwytają Chipa za ramiona tuż przed jego zniknięciem i sami zaczynają spadać wstecz w czasie. W trakcie podróży Jonah udaje się przekonać JB, aby pozwolił mu i Katherine pomóc Chipowi i Alexowi naprawić czas, dzięki czemu wszyscy będą mogli wrócić do domu w XXI wieku.


Eddie Liu uwalnia Mathildę Arminger przy użyciu gazu bojowego i zabija strażników, co zapobiega walce o książkę zawierającą kody PPA. Liu ostatecznie zabija Eilir Mackenzie, a Rudi Mackenzie umiera na skutek poważnych obrażeń mimo transfuzji krwi wykonanej przez Signe Havel.[sep]Osiem lat po Zmianie klan Mackenzie i Bearkillerzy, prowadzeni odpowiednio przez Juniper Mackenzie i Mike'a Havla, wyodrębnili dla swoich grup terytoria w dolinie Willamette. Stali się zaciekłymi rywalami Portland Protective Association (PPA), dowodzonej przez rodzinę Armingów. Baronowie PPA nieustannie łamią rozejmy między trzema walczącymi stronami. Podczas jednego z ich rajdów Eddie Liu, baron i marszałek PPA, zostaje zatrzymany przez małą grupę Mackenzieów, prowadzoną przez Eilir Mackenzie i Astrid Larsson. Po krótkiej potyczce Liu odchodzi, ponownie przysięgając zemstę na klanie. W międzyczasie mała grupa brytyjskich żołnierzy pod wodzą sir Nigela Loringa, Alleyne'a Loringa i Johna Hordle'a, byłych członków Special Air Service, zmierza do Portland, opuszczając Anglię żaglowcem po uwięzieniu przez króla Karola III. Po przybyciu lord Arminger izoluje ich i zleca im pomoc w odnalezieniu i zdobyciu gazu bojowego. Brytyjczycy oszukują go, zmuszając do przejęcia pojemnika testowego z gazem oraz wielu pojemników z neutralizowaną substancją. Następnie Brytyjczycy pokonują swoich strażników i uciekają na południe. Mike Havel, Władca Niedźwiedzi, i jego żona Signe Larsson Havel wyruszają na misję zwiadowczą, aby odnaleźć i zniszczyć „Crushera” Bailey'a, współpracownika PPA, który napada i bierze ludzi w niewolę. Crusher Bailey usiłuje zastawić pułapkę na małżeństwo, które podszywa się pod podróżnych ze stadem koni i wozem cennych przedmiotów. Mike i Signe wycofują się do ruin, które niegdyś były sklepem z filmami dla dorosłych. Przygotowują się do odparcia bandytów, czekając na przybycie sił wsparcia pod wodzą Willa Huttona. W trakcie walki brytyjscy uchodźcy dostrzegają starcie i atakują bandytów. Bandyci uciekają, ponosząc ciężkie straty, a Brytyjczycy pomagają Bearkillerom odnaleźć i zniszczyć obóz wroga. Sir Nigel i jego syn spotykają Mackenzieów podczas walki i natrafiają na swojego starego przyjaciela Sama Aylwarda. Aylward był dawniej sierżantem pod dowództwem sir Nigela, a brytyjscy żołnierze postanawiają dołączyć do Mackenzieów. W tym momencie Mackenzieowie opowiadają historię swojego rajdu na terytorium PPA, w którym po zasadzce na konwój konny schwytali córkę i dziedziczkę Normana Armingera, Mathildę. Wkrótce potem Eddie Liu i jego potężny ochroniarz Mack przybywają z misją dyplomatyczną. Po negocjacjach z lady Juniper odchodzą. Astrid Larsson i Eilir Mackenzie ze swoją małą grupą Rangersów odkrywają obóz wroga złożony z rycerzy PPA. Liu wraca w chwili, gdy próbują ostrzec Mackenzieów. Liu strzela gazem bojowym w strażników, zabijając ich wszystkich, i uwalnia Mathildę. Liu przeszukuje namiot Rudi'ego Mackenzie'ego w poszukiwaniu książki, którą Mathilda podarowała Rudiemu, a która zawiera klucz do kodów PPA. Wybucha walka, w której Liu i jego wojska walczą z Mackenzieami i Rangersami. Mack ciężko rani Rudi'ego, zanim zostaje zabity przez Hordle'a, a Liu ginie z ręki Eilir Mackenzie. Bearkillerzy przybywają wkrótce potem i likwidują pozostałych rycerzy PPA. Rudi'ego ratuje Signe, która przezwycięża niechęć do niego i ratuje go poprzez transfuzję krwi. Książka kończy się inicjacją Rudi'ego w wicca.


Jonas musi uciec z Wspólnoty wraz z chłopcem o imieniu Gabriel, aby mieszkańcy mogli ponownie przyjąć na siebie ciężar własnych wspomnień. Podczas podróży do nieznanego lądu para zmaga się z mrozem, a Jonas doświadcza wrażenia słyszenia śpiewu.[sep]Książka skupia się na dwunastoletnim chłopcu o imieniu Jonas, mieszkającym w nienagannie zorganizowanym, ściśle kontrolowanym, ale surowym społeczeństwie utopijnym, znanym jako Wspólnota Jednolitości, gdzie wszelkie ekscentryzmy w zachowaniu, wyglądzie czy osobowości są surowo zabronione i zwalczane. W miarę zbliżania się do wieku, w którym zostanie mu przydzielone stanowisko, które będzie pełnił w Wspólnocie przez całą dorosłość, Jonas zostaje wybrany na rolę Odbiorcy Pamięci, strażnika wszystkich starożytnych wspomnień Wspólnoty sprzed wprowadzenia surowego systemu, według którego obecnie rządzi się świat. Pod przewodnictwem starszego Odbiorcy Pamięci, Dawcy, Jonas otrzymuje wspomnienia z lat poprzedzających wydarzenia opisane w historii, obejmujące kolor, emocje, wolność i ból, które zostały ostatecznie usunięte ze Wspólnoty. Dzięki Dawcy Jonas zdobywa zaskakującą wiedzę o prawdziwych tajemnicach funkcjonowania Wspólnoty, w tym o sekretach, które są przed jej mieszkańcami pilnie strzeżone, a chłopiec zaczyna tęsknić za szczęśliwszym światem, jaki był dostępny w przeszłości. Zostaje wystawiony na wstrząsający widok ojca, Opiekuna, wstrzykującego truciznę jednemu z bliźniąt (jako sposób spełnienia obowiązkowych standardów kontroli populacji Wspólnoty) i jest wstrząśnięty prawdziwymi intencjami i zachowaniami mieszkańców Wspólnoty, a także tym, jak ich całkowita niezdolność do akceptacji bólu zmusiła ich do posiadania Odbiorcy Pamięci. Dawca informuje Jonasa, że to on musi pomóc przywrócić światu wolność, dlatego musi uciec z miasta późno w nocy wraz z innym najbliższym kandydatem na Odbiorcę; chłopcem o imieniu Gabriel, którego rodzina Jonasa opiekowała się przez ostatnie kilka miesięcy, aby Dawca mógł przekonać wszystkich, że nie żyją, dzięki czemu mieszkańcy będą mogli ponownie przyjąć na siebie ciężar bólu własnych wspomnień, a wszystko może zostać przywrócone do stanu sprzed lat. Jonas musi uciec do Innych Miejsc, nieznanego lądu znajdującego się poza granicami Wspólnoty, a para musi przetrwać razem mroźny chłód, w momencie gdy Jonas „ma wrażenie, że słyszy śpiew” (co jest nawiązaniem do otrzymanego wcześniej wspomnienia).


Uciekając od Vidala, Mary spotyka we Francji jego ojca, Księcia Avon, nie wiedząc, z kim rozmawia. Książę przybył do tego kraju, aby zbadać pogłoski o swoim synu i zapobiec skandalowi.[sep]Syn Księcia i Księżnej Avon, Markiz Vidal, znany jest jako Diabelskie Dziecię nie tylko z powodu ekscesów swojego ojca, ale i własnych dzikich zwyczajów. Podczas gdy zabiega o względy dziewczyny z burżuazji, Sophii Challoner, bierze również udział w dość spontanicznym pojedynku, którego wynik zmusza go do opuszczenia kraju. Zamierza zabrać Sophię ze sobą jako swoją metresę: jednak jej cnotliwa siostra Mary nie zamierza pozwolić, by jej siostra została zrujnowana, i zajmuje jej miejsce, zakładając, że Markiz uwolni ją, gdy pomyłka wyjdzie na jaw, pozbawiając go szansy na zabranie Sophii. Jednak nie poznała jeszcze charakteru Markiza, bowiem w gniewie zabiera Mary ze sobą, a dopiero gdy są we Francji i jest za późno, by którykolwiek z nich mógł zawrócić, uświadamia sobie, że uprowadzając szanowną dziewczynę, skompromitował ją i jest zobowiązany do oświadczyn. Jednak Mary odmawia Vidalowi, ponieważ wierzy, że oświadczyny wynikają z poczucia winy, a ponieważ zakochała się w nim, uważa to za nie do zniesienia. W swojej rozpaczy ucieka, zamierzając szukać własnego szczęścia. Z dala od domu przypadkowo spotyka ojca Vidala, Księcia Avon, i powierza mu swoje sekrety, nie zdając sobie sprawy, że rozmawia z Avonem – który jest starym znajomym jej dziadka i przybył do Francji, aby zbadać pogłoski krążące wokół jego syna i zapobiec skandalowi. Dwaj doskonale się rozumieją, a Avon wyraźnie zaczyna szanować Mary. Vidal podąża za nią i ostatecznie uświadamia sobie, że ją kocha, przekonując ją do małżeństwa – mimo suchej uwagi Avona, że mogłaby znaleźć kogoś lepszego. Książka Heyer „Niesławna Armia” jest kontynuacją „Diabelskiego Dziecięcia”. {| class="wikitable" |- !These Old Shades !Devil’s Cub |- |Justin Alastair, Duke of Avon |Justin Alastair, Duke of Avon |- |Léonie de Saint-Vire |Léonie (de Saint-Vire) Alastair, Duchess of Avon |- |Lady Fanny (Alastair) Marling |Lady Fanny (Alastair) Marling |- |Edward Marling |Mr. John Marling (son of Edward Marling, now deceased) |- |Lord Rupert Alastair |Lord Rupert Alastair |- |Harriet (Alastair) Field |Harriet (Alastair) Field |- |Mr. Hugh Davenant |Mr. Hugh Davenant |}


Varjak odkrywa, że Gentleman zabija koty, aby zamieniać je w realistyczne zabawki, co wyjaśnia tajemnicze zniknięcia zwierząt. Kociak pokonuje wrogów, odcinając obrożę jednego z czarnych kotów, która stanowi źródło mocy Gentlemana.[sep]Varjak Paw to mały, ciemnoniebieski kociak mezopotamski, który mieszka ze swoją rodziną w domu Contessy na wzgórzu. Jest zawsze wyśmiewany, ponieważ nie jest prawdziwym kotem mezopotamskim. Kiedy do domu wchodzi wysoki gentleman i dwie tajemnicze czarne koty, Varjak i jego dziadek, Elder Paw, wiedzą, że coś jest nie tak. Rodzina zostaje rozdzielona, a Varjak wyrusza w podróż do miasta po pomoc. Wykorzystując sekretną sztukę walki kotów zwaną „Drogą”, przekazaną mu przez przodka, kociak musi przedostać się przez miasto i pokonać takie przeszkody, jak wściekłe psy, bandy kotów i tajemnicze „Zniknięcia”. Varjak, którego bursztynowe oczy odsuwają go od rodziny (jako kolor niebezpieczeństwa), słucha opowieści dziadka o świecie zewnętrznym. Jego starszy brat Juliusz ciągle go prześladuje. Nikt z jego rodziny nie ma ochoty wyruszać na zewnątrz, ponieważ są szczęśliwi i zadowoleni w środku, karmieni przez starą kobietę zwaną Contessą. Pewnego dnia w domu pojawia się Gentleman z dwoma czarnymi kotami, poruszającymi się w zsynchronizowany sposób. Contessa zmarła. Wydaje się, że opiekuje się kotami, ale gdy Varjak i jego dziadek wyruszają na zewnątrz i dziadek opowiada mu historie o tajemniczym Jalalu Pawie, dwa czarne koty Gentlemana zabijają go. Varjak ucieka do miasta, gdzie spotka czarno-białego kota, Holly, i jej najlepszą przyjaciółkę, brązowego kota o imieniu Tam. Varjak dowiaduje się o Zniknięciach, tajemniczych znikaniach kotów z ulic. Podróżuje z Holly i Tamem. We snach odwiedza go dziwaczny Jalal Paw, który uczy go Drogi, zaginionej sztuki walki kotów. Varjak natrafia na bandę kotów, bandę Gingera. Jest natychmiast pobity. Kiedy wkracza na terytorium złej Sally Bones, dowiaduje się o złoczyńcy i trochę o Drodze. Walka między nim a groźną białą kotką Sally Bones zostaje przerwana przez psa, Cludge'a. Cludge nokautuje Varjaka, ale ten budzi się, aby odkryć, że pies nie miał złych intencji, a jest nawet przyjazny. Zaprzyjaźnia się z Cludge'em, co zaskakuje jego przyjaciół, ponieważ psy były znane jako wrogowie kotów. Tam znika, a Varjak znajduje w kartonowym pudełku obrzydliwą zabawkową kotkę, która ma jednak wszystkie cechy prawdziwego kota. On i Holly wracają do jego domu, a jego rodzina chce, żeby Varjak został, ale wkrótce potem Holly zostaje schwytana przez Gentlemana. Varjak wchodzi na górę, gdzie znajduje dziesiątki kotów w dużej klatce, uwięzionych przez Gentlemana i jego przerażające koty. Okazuje się, że Gentleman zabiera je do pokoju i zabija, aby zrobić z nich zabawki, chociaż metody robienia tego nigdy nie zostały odkryte (wracają na zewnątrz ze szklanymi, sztucznymi oczami i obrożami, z pudełkami dźwiękowymi i mechanicznymi ruchami lalki, chociaż wyglądają i pachną dokładnie jak prawdziwe koty). Varjak zabija jednego z czarnych kotów, odcinając jego obrożę, źródło mocy Gentlemana, a drugi pada. Gentleman ma zabić Varjaka, gdy Cludge przeskakuje przez okno i przepędza Gentlemana. Varjak zostaje nazwany bohaterem. Jego rodzina prosi go, żeby wrócił, ale on decyduje się żyć na ulicach i zostawić rodzinę w domu, a na zewnątrz postanawia założyć własną bandę i spróbować pokonać Sally Bones.


Dzięki klejnotom odnalezionym przez O-Lan, Wang Lung kupuje ziemię od rodziny Hwangów i wysyła synów do szkoły, co pozwala mu na awans społeczny. W późniejszym okresie rodzina przeprowadza się do miasta, gdzie starzejący się bohater obserwuje narastające konflikty między swoimi dziećmi.[sep]Historia zaczyna się w dniu ślubu Wang Lunga i śledzi wzloty i upadki jego losów. Dom Hwangów, rodzina zamożnych właścicieli ziemskich, mieszka w pobliskim miasteczku, gdzie przyszła żona Wang Lunga, O-Lan, żyje jako niewolnica. W miarę jak Dom Hwangów powoli podupada z powodu używania opium, częstych wydatków i niekontrolowanego zadłużania się, Wang Lung dzięki własnej ciężkiej pracy i umiejętnościom swojej żony, O-Lan, powoli zarabia wystarczająco dużo, by kupić ziemię od rodziny Hwangów. O-Lan rodzi trzech synów i trzy córki; pierwsza córka staje się upośledzona umysłowo w wyniku poważnego niedożywienia spowodowanego głodem. Ojciec bardzo jej żałuje i nazywa ją „Biedną Głupią”, pod jakim to imieniem jest zwracana przez całe życie. Gdy rodzi się druga córka, O-Lan zabija ją, aby oszczędzić jej cierpienia dorastania w tych ciężkich czasach oraz dać pozostałej rodzinie większą szansę na przetrwanie. Podczas wyniszczającej suszy i głodu rodzina musi uciekać do dużego miasta na południu w poszukiwaniu pracy. Złośliwy wujek Wang Lunga proponuje kupić jego dobra i ziemię, ale za znacznie mniej niż ich wartość. Rodzina sprzedaje wszystko oprócz ziemi i domu. Wang Lung potem stawia czoła długiej podróży na południe, zastanawiając się, jak rodzina przetrwa pieszą wędrówkę, gdy odkrywa, że „ognisty wóz” (chińskie określenie nowo zbudowanego pociągu) przewozi ludzi na południe za opłatą. Będąc w mieście, O-Lan i dzieci zaczynają żebrzyć, podczas gdy Wang Lung ciągnie rikszę. Ojciec Wang Lunga żebrze, ale nie zarabia żadnych pieniędzy i zamiast tego siedzi i wpatruje się w miasto. Czują się obcy wśród swoich bardziej miejskich rodaków, którzy wyglądają inaczej i mówią z szybkim akcentem. Nie głodują już dzięki jednocentowym charytatywnym posiłkom z kleiku ryżowego, ale wciąż żyją w skrajnej nędzy. Wang Lung tęskni za powrotem na swoją ziemię. Gdy do miasta zbliżają się wojska, może pracować tylko w nocy, przewożąc towary z obawy przed poborem. Pewnego razu jego syn przyniósł do domu mięso, które ukradł. Wściekły, Wang Lung rzuca mięso na ziemię; wierząc, że jeśli będą kraść, jego synowie dorosną na złodziei. O-Lan jednak spokojnie podnosi mięso i zaczyna je gotować na nowo; co pokazuje, że wolała zdrowie niż uczciwość. Gdy wybucha zamieszek żywnościowe, Wang Lung niechętnie dołącza do tłumu plądrującego dom bogatego człowieka i osacza samego właściciela, który boi się o swoje życie i daje Wang Lungowi wszystkie swoje pieniądze, aby kupić sobie bezpieczeństwo. Tymczasem jego żona znajduje klejnoty z ukrytego miejsca w innym domu, chowając je między piersiami. Wang Lung używa pieniędzy, by sprowadzić rodzinę do domu, kupić nowego wołu i narzędzia rolnicze oraz zatrudnić służbę do pracy na ziemi. Z czasem rodzą się najmłodsze dzieci, bliźniaki – syn i córka. Dzięki klejnotom, które O-Lan splądrowała w domu w południowym mieście, Wang Lung jest w stanie kupić pozostałą ziemię Domu Hwangów. Ostatecznie może posłać swoich pierwszych dwóch synów do szkoły, a trzeciego oddać w naukę kupiectwu. W miarę jak Wang Lung staje się bardziej zamożny, kupuje konkubinę o imieniu Lotos. O-Lan umiera, ale wcześniej widzi ślub swojego pierworodnego syna. Wang Lung i jego rodzina przeprowadzają się do miasta i wynajmują stary Dom Hwangów. Wang Lung, już jako starzec, pragnie spokoju, ale zawsze dochodzi do sporów, zwłaszcza między jego pierwszym i drugim synem, a w szczególności ich żonami. Trzeci syn Wang Lunga ucieka, by zostać żołnierzem. Pod koniec powieści Wang Lung podsłuchuje, jak jego synowie planują sprzedać ziemię i próbuje ich od tego odwieść. Mówią, że zrobią tak, jak on chce, ale uśmiechają się do siebie ze zrozumieniem.


Volturi informują Edwarda, że Bella musi zostać zabita lub przemieniona w wampira, ponieważ zna ich sekret. Po powrocie do Forks rodzina Cullenów głosuje za przemienieniem dziewczyny, co jednak naruszałoby traktat z wilkołakami.[sep]W dniu 18. urodzin Isabelli „Belli” Swan Edward Cullen, wampir, w którym się zakochała, i jego rodzina urządzają dla niej przyjęcie urodzinowe. Podczas otwierania prezentu Bella skaleczy się papierem, co sprawia, że adoptowany brat Edwarda, Jasper, tracąc kontrolę pod wpływem zapachu jej krwi, usiłuje ją zabić. Aby ją chronić, Edward mówi Belli, że jej nie kocha, a rodzina Cullenów wyprowadza się z Forks. Bella pozostaje z złamanym sercem i w depresji. W kolejnych miesiącach Bella odkrywa, że ekstremalne aktywności, takie jak jazda na motocyklu, pozwalają jej „słyszeć” w głowie głos Edwarda. Szuka też pocieszenia w pogłębiającej się przyjaźni z Jacobem Blackiem, wesołym towarzyszem, który łagodzi jej ból po stracie Edwarda. Bella później dowiaduje się, że Jacob i inni członkowie plemienia to wilkołaki. Jacob i jego wataha chronią Bellę przed wampirem Laurentem oraz Wiktorią, która szuka zemsty za śmierć swojego partnera, Jamesa, którego Cullenowie zabili w „Zmierzchu”. Tymczasem seria nieporozumień sprawia, że Edward wierzy, jakoby Bella odebrała sobie życie. Zrozpaczony domniemanym samobójstwem Bella, Edward udaje się do Volterry we Włoszech, aby sprowokować Volturich – wampirzą rodzinę królewską zdolną go zabić. Alice i Bella śpieszą do Włoch, by uratować Edwarda, przybywając na czas, by go powstrzymać. Przed wyjazdem z Włoch Volturi informują Edwarda, że Bella, człowiek wiedzący o istnieniu wampirów, musi zostać zabita lub przemieniona w wampira. Po powrocie do Forks Edward wyznaje Belli, że zawsze ją kochał i opuścił miasto tylko po to, by ją chronić. Wybaczają mu, a Cullenowie głosują za przemienieniem Belli w wampira, ku niepokoju Edwarda. Jacob jednak przypomina Edwardowi o ważnym punkcie traktatu: jeśli Cullenowie ugryzą człowieka, traktat przestaje obowiązywać.


Victor Hoffman obronił Anvil Gate przed siłami UIR, wykorzystując podstęp polegający na pozornej kapitulacji i spaleniu wroga żywcem. Po zakończeniu oblężenia Hoffman otrzymał awans na kapitana oraz Medal Suwerena za swoje czyny.[sep]Gears of War: Anvil Gate toczy się w dwóch wątkach: jeden zaczyna się krótko po wydarzeniach z „Jacinto's Remnant”, a drugi cofa się o 32 lata, na siedemnaście lat przed Dniem Wybuchu. Książka rozpoczyna się na Vectes, gdzie Bernie wyrusza na polowanie na Odludków z pomocą psa o imieniu Mac. W tym samym czasie Przewodniczący Prescott wita uchodźców z Gorasini na Vectes, choć wielu weteranów Wojny Wahadła wśród rdzennej ludności nie wykazuje gościnności. Hoffman otrzymuje wiadomość, że fregata Gorasini, na którą kapitan Michaelson miał nadzieję wzbogacić flotę COG, najwyraźniej osiadła na mieliźnie na środku oceanu, a cała załoga zginęła. W tym momencie napięcia między Gorasini a COG stają się jasne: Drużynie Delta na pokładzie Królewskiego Kruka rozkazano pozostawić poszukiwania fregaty samym Gorasini. Bernie i Anya patrolują w Packhorse i przygotowują zasadzkę na grupę Odludków, ale ich pojazd wpada w pułapkę i zostaje unieruchomiony. Bernie, dołączając do Marcusa i Bairda, kontynuuje polowanie pieszo. Mac prowadzi ich do jaskini, do której wchodzą i zaczynają ją eksplorować; wkrótce znajdują duży magazyn materiałów wybuchowych Odludków. Żołnierze opuszczają jaskinię po oznaczeniu materiałów wybuchowych dla inżynierów i ostatecznie znajdują Odludków z rozkazem wzięcia ich żywymi, aby dowódca Gorasini, Trescu, mógł ich przesłuchać. Mac poważnie okalecza jednego z nich, drugi zostaje potrącony motocyklem koleżanki z oddziału, Sam Bryne, a trzeci – syn pierwszego – zostaje schwytany przez Doma i Cole’a. Dom, Baird i Sam zostają wezwani na pokład patrolowego kutra „Amirale Enka”. Podczas gdy eskortują flotę rybacką COG, jeden z trawlerów, „Levanto”, nagle wybucha, co sugeruje, że pod wodzą jest coś, albo że Odludkowie są znacznie potężniejsi, niż sądziło COG. Trescu rozpoczyna przesłuchanie schwytanych Odludków, strzelając do jednego z nich, a następnie grożąc ojcu, by zmusić chłopaka do współpracy. Dzięki pomocy chłopaka siły COG zaczynają przeczesywać wyspę. Jest to jeden z czynników, który doprowadza do niemal zamieszek między Gorasini, ludnością Odludków a obywatelami ze Starego Jacinto, do czego nie dochodzi tylko dzięki jednemu z nielicznych wybuchów gniewu Dizzy’ego, który oburza się na obywateli Jacinto za to, że identyfikują go – i traktują – jako Odludka. Drużyna Delta wyrusza na kolejną wyprawę rybacką, ale jeden z trawlerów łapie Poświęconą istotę, która mutuje w bardzo szybkim tempie. Wybucha, niszcząc trawler; COG wreszcie ma wyjaśnienie wszystkich ostatnio zaginionych statków. Inny, nieznany mały statek, „Steady Eddie”, zaczyna dryfować w stronę Vectes tej samej nocy; siły badawcze znajdują na pokładzie rodzaj „drzewa”. Baird odkrywa, że „drzewo” jest niezwykle odporne na uszkodzenia. Dzięki nowej wiedzy COG wyrusza na poszukiwanie zaginionej fregaty Gorasini ponownie za pomocą okrętu podwodnego „Clement”, ale w rejonie nie ma żadnego śladu podwodnej przeszkody, o którą fregata mogłaby się rozbić. W momencie gdy faktycznie znajdują wrak, woda wokół nich wypełnia się Poświęconymi istotami. „Clement” wynurza się, ale w pobliżu pojawiają się dwie Poświęcone łodygi i zaczynają zrzucać polipy na kadłub „Clementa”. Baird walczy z nimi z wierzchu „Clementa”, zanim zostaje ewakuowany przez Królewskiego Kruka wraz z resztą Drużyny Delta, z wyjątkiem Cole’a; „Clement” ponownie zanurza się. COG zdaje sobie sprawę, że łodygi zdają się zmierzać w stronę Emerald Spar, platformy naftowej Gorasini. COG szybko wzmacnia obsadę platformy, która jest znacznie zbyt mała, a wielu członków załogi przywiozło ze sobą rodziny. Ludzie przygotowują się do obrony zewnętrznej platformy przed Poświęconymi, ale zamiast tego łodyga drąży się przez dno platformy, omijając obronę. Na całej platformie wybucha gwałtowna wymiana ognia, gdy ludzie walczą z polipami, ale łączny ogień broni i eksplozje polipów ostatecznie powodują pożar na platformie. Z nadciągającymi kolejnymi Poświęconymi ludzie są zmuszeni do ewakuacji platformy, pozostając bez dostaw Imulsji. Podczas ich odchodzenia platforma wybucha z powodu pożaru i zgromadzonego paliwa. Hoffman i Trescu przekonują Przewodniczącego Prescotta o konieczności ufortyfikowania Vectes przed nieuniknioną inwazją Poświęconych. Zauważona zostaje flota Odludków składająca się z małych jednostek, która jest w drodze, rzekomo aby ewakuować przyjaciół i rodziny z potępionej wyspy; jednak ostatecznie dołączają do COG, nie z żadnych pobudek moralnych, ale po prostu dlatego, że zjednoczenie jest jedynym sposobem, aby ludzie w ogóle przetrwali. Przed rozpoczęciem ataku Poświęconych okręty podwodne COG w pobliżu Nowego Jacinto wykrywają duży kontakt pod wodą; z powodu macek i rozmiaru dochodzą do wniosku, że jest to Lewiatan. W Pelruan Bernie, Sam i Anya znajdują Lewiatana zmierzającego w stronę lądu; zamiast walczyć z łodygami, Lewiatan – teraz wyraźnie Poświęcony – zrzuca setki polipów. Królewski Kruk podlatuje, aby pomóc lokalnym Żołnierzom i cywilom w walce z nimi, ale Lewiatan używa macki, by rzucić w niego polipami, strącając go. Odległość między tymi dwoma incydentami zmusza COG do wniosku, że działa kilka Lewiatanów; łącznie trzy. Podczas gdy Żołnierze, Gorasini i Odludkowie walczą z zrzuconymi polipami, COG szuka sposobu na zniszczenie samych Lewiatanów. Załodze Królewskiego Kruka udaje się zabić jednego z nich, wystrzeliwszy całą amunicję w jego głowę. Pozostałe dwa są zwabzone w odpowiednie pułapki; pierwszy zostaje zabity przez okręty podwodne COG za pomocą torped, a drugi jest zwabiony na powierzchnię, gdzie Bairdowi udaje się go zabić za pomocą Młota Świtu. Jednak Baird jest zmuszony wystrzelić Młot bardzo blisko brzegu, poważnie uszkadzając bazę. Odludkowie decydują się również porzucić Vectes i zostawić COG na zniszczenie przez Poświęconych, kończąc Powstanie Odludków. Hoffman przekonał Prescotta, że dla jego własnego bezpieczeństwa Prescott musi opuścić Nowe Jacinto i przenieść się głębiej w głąb lądu. Po odejściu Prescotta nieufność Hoffmana wobec Przewodniczącego zmusza go do przeszukania jego biura, gdzie odkrywa dyski z danymi, które nie pasują do żadnego znanego szyfrowania COG. Nie wiedząc, jak uzyskać dostęp do dysków, oddaje je Bairdowi do odszyfrowania. Baird mówi mu, że nie tylko nie pasują one do żadnych obecnych kodów szyfrowania COG, ale nie pasują do żadnych kodów w ogóle, co sugeruje, że Przewodniczący zbudował dla siebie technologię. Baird obiecuje, że kiedyś uzyska dostęp do dysków. Bernie odkrywa, że jej pies, Mac, zniknął, gdy rozpoczęła się inwazja Poświęconych. Delta znajduje go dziesięć dni później podczas rutynowego patrolu na pokładzie Królewskiego Kruka. Mac ma liczne świeże oparzenia, co wskazuje, że polipy wciąż są na Vectes; Królewski Kruk wkrótce odkrywa dużą grupę łodyg w środkowej części wyspy. Gdy załoga Kruka wzywa Centrum Kontroli o wsparcie, podlatują bliżej łodyg. Baird kończy powieść zastanawiając się, do czego służą pęcherze na łodygach, i decydując, że wkrótce dowie się tego „na własnej skórze”. Świeżo upieczony porucznik Victor Hoffman zostaje skierowany do garnizonu COG w Anvil Gate, fortu chroniącego przełęcz górską prowadzącą z neutralnego kraju Vasgar do szczególnie bogatej w Imulsję prowincji COG, Kashkur. W tym samym czasie kapitan Adam Fenix żegna się z żoną i czteroletnim Marcusem, udając się na front w Kashkur. Prezydent Vasgar staje w obliczu wotum nieufności i jest zmuszony do ustąpienia; wojska UIR, rzekomo w celu utrzymania porządku w Vasgar, invadują kraj, dając sobie tylną bramę do Kashkur. Bai Tak, pasterz z Pesang, jest poważnie dotknięty suszą i zmuszony do wstąpienia do armii COG, aby zapewnić stały dopływ pieniędzy dla swojej żony, Haruy. Po tygodniach bezczynności dowódca COG w Anvil Gate zostaje zabity przez pocisk RPG z UIR; w tym samym połączenie lądowe Anvil Gate z resztą COG zostaje przerwane przez sabotażystów UIR, którzy zawalają klify wokół przełęczy. Artyleria COG i UIR wymienia kilka pocisków; małe starcie zmienia się w drobne zwycięstwo COG, ponieważ pociski Indie nie są w stanie uszkodzić fortyfikacji Anvil Gate. Zaopatrzenie w wodę w Anvil Gate jest również sabotowane przez UIR. Hoffman, przejmując dowodzenie, wzywa posiłki z Pesang i otrzymuje oddział Bai Taka, który natychmiast zaczyna oczyszczać lokalny, górzysty teren z moździerzy i snajperów UIR. Fenix i jego podwładny, porucznik Helena Stroud, są zmuszeni do walki miejskiej o Shavad. Są nękani przez działania snajperów i sabotażystów UIR w ich tyłach. W szczególności muzeum sztuki wydaje się mieć w sobie obserwatora artyleryjskiego lub snajpera; Fenix niechętnie wzywa artylerię, aby zburzyć budynek. Jest przerażony aktem zniszczenia dzieł sztuki w środku, a także śmiercią swoich ludzi. Porucznik Stroud oczyszcza muzeum ze snajpera, zanim COG zostanie zmuszone do wycofania się po utracie kluczowego mostu na rzecz UIR. Fenix przysięga, że nigdy więcej nie dopuści do takiego bezmyślnego zniszczenia, zapobiegając w pierwszej kolejności wojnom i przyjmując poprzednią propozycję pracy w badaniach broni. Wraz z coraz mniejszymi zapasami, ledwie uzupełnianymi przez myśliwych z Pesang, Hoffman jest zmuszony do racjonowania wody i żywności w Anvil Gate wśród lokalnych mieszkańców. Jednego z nich przyłapano na tajnym magazynie skradzionych racji COG, a Hoffman jest zmuszony go rozstrzelać. Choroba również staje się problemem, a zaopatrzenie z powietrza jest odcięte z powodu ognia przeciwlotniczego UIR, Hoffman wymyśla desperacki plan. Udaje kapitulację, akceptując ofertę UIR, aby pozwolić mieszkańcom odejść, pod warunkiem, że Żołnierze ewakuują się wraz z nimi. Hoffman pozwala kilku setkom piechoty UIR wejść do Anvegad, zanim jego ludzie zastawiają na nich pułapkę i spalają ich żywcem. Z poważnie osłabionymi oblegającymi z UIR, COG wreszcie udaje się ponownie otworzyć drogę powietrzną do Anvil Gate, kończąc oblężenie. W następstwie Fenix przyjmuje ofertę i zostaje awansowany na majora, podczas gdy Stroud i Hoffman są obaj awansowani na kapitanów. Hoffman otrzymuje również Medal Suwerena za obronę Anvil Gate.


Sol Inglestein nie udaje się opanować Fort Deaf Smith, a symulacja alarmu chemicznego nie pozwala na zniszczenie samolotów i uwolnienie więźniów. Podczas akcji generał Fowler przeżywa i niszczy czołgi, zmuszając najemników do kapitulacji. Po niepowodzeniu kolumna pozostaje w Teksasie, a Clairewood nie wraca do Pittsburgha.[sep]Sol Inglestein jest dowódcą szwadronu czołgów złożonego z izraelskich najemników walczących na rzecz rządu Stanów Zjednoczonych, obiecanych za ich wysiłki ziemię. Ich czołgi, Centuriony, które zaprojektował Sol, są zasilane reaktorami jądrowymi i uzbrojone w lasery Gatlinga. Jego szwadron otrzymuje rozkaz przekroczenia Czerwonej Rzeki do Teksasu, aby wziąć udział w natarciu na obszar metropolitalny Dalworthington; jego najemnicy tańczą horę, czekając na przekroczenie rzeki. Napotykając jedynie słaby opór, posuwają się w stronę Dallas. Sol prowadzi kolumnę ze swojego czołgu, „Gniewu Jehowy”. Starszy sierżant William Brown, weteran wojny wietnamskiej dowodzący wozem bojowym, jest częścią armii Unii generała Wilsona, która równocześnie posuwa się na Dallas z Texarkany. Odcięty od ciężkiego pancerza swojej kolumny, gdy Teksańczycy wysadzają tamę zatrzymującą wody jeziora Ray Hubbard, jego oddział wpada pod silny ogień artyleryjski w pobliżu Dallas. Mając do dyspozycji tylko swój wóz, Brown namierza źródło ognia: teksański ciężki krążownik, „Judge Roy Bean”, sprowadzony kanałem do Dallas. Tymczasem szwadron czołgów Sola, zaalarmowany przez Browna, urządzają zasadzkę i zatapia statek. Sol otrzymuje wtedy nowe zadanie: poprowadzi natarcie w głąb Teksasu, aby uratować prezydenta Clairewooda. Pod przewodnictwem majora Mistry, oficera Teksasu Gwardii Narodowej, który przeszedł na stronę Unii, Sol poprowadzi kolumnę podszywającą się pod teksański pancerz najemniczy. Dziewczyna Sola, Myra Kalan, również dowodząca czołgiem, osobowo poprowadzi pozostałe Centuriony na południe. Splevins, agent CIA przeprowadzający odprawę, ostrzega ich, że agenci prezydenta Mallowa mogą próbować sabotażu misji. Niedługo potem oddział żołnierzy usiłuje zabić Sola i Myrę. Brygada Sola wraz z Brownem wyrusza do Fort Deaf Smith, dawnego więzienia niedaleko Crystal City, gdzie przetrzymywany jest Clairewood. W drodze napotykają grupę Indian z namalowanym na piersiach logo Volkswagena. Mistra przekonuje teksańskie jednostki strzegące Crystal City, że są izraelskimi najemnikami walczącymi po stronie Teksasu, i wpuszczają ich do Fortu w celu uzupełnienia paliwa i oczekiwania na nowe zadanie. Czołgi Myry podążają trasą równoległą do trasy Sola. Prawie zostają uderzone przez tornado i są atakowane przez teksański patrol piechoty, który zostaje zlikwidowany przez jeden z czołgów. Docierają na pozycje w wzgórzach nad Fort Deaf Smith, ale Myra zostaje schwytana podczas zwiadu. Mimo udawania niewinności, jest torturowana przez dowodzącego fortem szefa „Synów Alamo”, Kiburna, ale zostaje ocalona od tego traktowania przez teksańskiego dowodzącego, generała Fowlera. Tymczasem siły Unii generała Wilsona posuwają się na południe w stronę Houston, aby odciągnąć Teksańczyków od Crystal City. Zwiększony presja wynikająca z kubańskich desantów morskich w Galveston i na wyspie Padre powoduje, że teksańskie brygady pancerne zaczynają pośpiesznie przygotowania do opuszczenia Fort Deaf Smith. W tym momencie uderzają siły Sola. Symulując alarm o broni chemicznej, niszczą nieliczne pozostałe samoloty Teksasu Sił Powietrznych i włamują się do więzienia, gdzie przetrzymywani są Clairewood i Myra. Kiburn ginie, a podczas ucieczki Fowler niszczy jeden z ich czołgów, ale sam również zostaje zabity. Mistra zostaje postrzelony podczas ucieczki. Podczas wycofywania się najemnicy niszczą większość pozostałego teksańskiego pancerza. Kolumna unika dalszych starć z siłami teksańskimi i udaje się do Albuquerque, skąd Clairewood wraca do Pittsburgha, stolicy Ameryki, nie zapowiadając się, dopóki Mallow nie napotyka go w gabinecie prezydenckim. Clairewood świętuje z Solem, Myrą i Brownem butelkami Coca-Coli, której już nie produkuje się w Stanach Zjednoczonych, a teraz importuje się z Izraela.