Kane decyduje się opuścić Raine i dołączyć do Axisa, co umożliwia mu dalsze podróże przez Wrota Czasu. W rezultacie armia Axisa najeżdża kraj, a królowa Tessera traci swój tron.[sep]Nepenthe to szesnastoletnia sierota, którą odnalazła i wychowała Królewska Bibliotekarka z Raine. Podczas koronacji nowej królowej goście i ambasadorzy z Dwunastu Koron (domen), tworzących Raine, oceniają siłę królowej Tessery. Bourne z Seale, młody mag ze Szkoły Unoszącej się w Powietrzu, spotyka Nepenthe w bibliotece z książką zapisaną nieznanym językiem, który wydaje się być utkany z konfiguracji cierni roślin. Zamiast oddać ją Głównym Bibliotekarzom, Nepenthe postanawia przepisać ją sama; wkrótce staje się obsesyjnie zainteresowana poznaniem zakończenia książki. Na pierwszy rzut oka wydaje się ona eposem dokumentującym podboje Axisa i Kane’a, cesarza i „Kapturowanego”, sprzed trzech tysięcy lat. Podczas gdy Nepenthe kontynuuje lekturę, władca Seale przygotowuje się do przejęcia tronu od Tessery, którą uważa za słabą. (Ma ona zaledwie czternaście lat). Czytając dalej, gdy armia Seale maszeruje (a Bourne zostaje uwięziony za zdradę stanu), Nepenthe dowiaduje się, że Axis i Kane podróżowali w czasie, aby rozszerzyć zasięg i siłę imperium Axisa. Powszechnie znane historie w Raine wymieniają Kane’a jako dworskiego maga Axisa; Kane był nim, ale Kane – kobieta – była również jego kochanką, która otworzyła dla niego Wrota Czasu. Kane zaszła w ciążę z jego dzieckiem i podróżowała z niemowlęciem w czasie do klifu w pobliżu Raine. Napisała książkę o swoim życiu w języku cierni i dzięki swoim zaklęciom nikt poza jej córką nie mógł jej przeczytać – do szczytowego momentu książki ona już to robi. Ostatnie słowa książki otwierają Wrota Czasu, przez które wchodzą Axis i Kane, rodzice Nepenthe, oraz ich nie policzone legiony zwolenników w pobliżu Raine, trzy tysiące lat w ich przyszłości. Gdy królowa Tessera dowiaduje się o planowanej inwazji, z pomocą Vevay, własnej magini, oraz magów ze Szkoły Unoszącej się w Powietrzu, używa magii, aby sprawić, że Raine wydaje się zrujnowaną ruiną, i w ten sposób chroni ją przed Axisem. Nepenthe spotyka swoją matkę i odrzuca ofertę Kane, by rządzić Raine, ponieważ wymagałoby to od niej odwrócenia się plecami do jedynego świata, jaki zna. Kane decyduje się pozostać w Raine, gdzie może być ze swoją córką i nie musi ukrywać swojej tożsamości. Skutecznie to powstrzymuje podboje Axisa, ponieważ bez niej nie może podróżować przez Wrota Czasu. Siły Seale widzą, jak armia Axisa wycofuje się w strachu, co wzmacnia prawo Tessery do tronu. Kane zostaje z córką, a Nepenthe pozostaje w Królewskiej Bibliotece, w jedynym życiu, jakie chce znać.


Soledad O’Roark zastrzeliła skrzydlą kobietę o imieniu Michelle, która wcześniej uratowała ekipę budowlaną przed śmiercią. W rezultacie mąż Michelle, telepata Vaughn, wypowiedział wojnę oddziałowi MTac.[sep]W świecie, w którym jeszcze zaledwie kilka lat temu ulice wstrząsały bitwy między barwnie ubranymi mężczyznami i kobietami posiadającymi zadziwiające metanormalne moce, ludzie wypowiedzieli tym nowoczesnym tytanom totalną wojnę. Po zniszczeniu San Francisco w wyniku bitwy superbohaterów, która poszła bardzo źle, rząd federalny wydał rozporządzenie wykonawcze, które zakazuje nie tylko używania mocy superbohaterów, ale także samych ludzi, którzy je posiadają. Dla istot znanych jako Metanormali nie ma znaczenia, czy kiedyś byli superbohaterami, superłotrami, czy żadnym z nich; czy popełniają przestępstwa, ratują życia, czy po prostu starają się żyć normalnie, nie używając nigdy swoich mocy; wszyscy są traktowani jako wrogowie publiczni, a tym samym jako legalna zdobycz zabójczej dywizji LAPD, Plutonu G (prawdopodobnie po oznaczeniu D Plutonu SWAT), znanej szerzej jako Metanormalna Jednostka Taktyczna, lub „MTac”. Główną bohaterką jest Soledad O’Roark, nowicjuszka w MTac, której jednowymiarowa nienawiść do Metas jest skrajna nawet według obsesyjnych standardów jej zawodu. Soledad zyskuje znienawidzony przydomek „Bullet” już podczas swojego pierwszego wezwania, gdy używa pistoletu policyjnego O’Dwyer Variable-Lethality, aby zestrzelać szalejącego pirokinetę w trakcie smażenia jej oddziału. Soledad sama zmodyfikowała wysokotechnologiczną broń, która jest wyposażona w kolorowe pociski zaprojektowane tak, aby wykorzystywać indywidualne słabości różnych pospolitych Metas. Broń ratuje jej życie i życie kilku z jej partnerów, ale zwierzchnictwo departamentu i tak degraduje ją i rozważa wniesienie oskarżeń za nieprzestrzeganie oficjalnej procedury poprzez użycie niezarejestrowanej broni. Prawniczka Soledad, Gayle, podejrzewa spisek. Michelle, anielska kobieta o skrzydłach, która posiada tajemniczą zdolność do zapobiegania katastrofom lub przywracania życia do życia, żyje w ukryciu ze swoim telepatycznym mężem, Vaughnem, oraz umysłowo niepełnosprawnym manipulatorem metalu o imieniu Aubrey. Kiedy Michelle ujawnia się, aby uratować życie całej ekipy budowlanej podczas śmiertelnego zawalenia się ulicy, Soledad strzela do skrzydlatej kobiety na śmierć, odrzucając przerażoną reakcję jednego ze świadków wzruszeniem ramion: „To nie Anioł. Anioły nie krwawią. To kolejny potwór”. Pogrążony w żałobie Vaughn ulega swojemu gniewowi, który jego łagodna żona powstrzymywała tak długo, i wypowiada wojnę MTacom. „Czego ogień nie może spalić” nadal śledzi Soledad i jej koleżankę z MTac, Eddi Aoki, gdy one działają pod przykrywką, aby zbadać seryjnego mordercę polującego na metanormali w Los Angeles, seryjnego mordercę, który może pracować dla policji.


Czarodziej zmienił Kiki Aru i Ruggedo z powrotem w ludzi oraz sprawił, że poczuli oni pragnienie wypicia Wody Zapomnienia. Po wypiciu tego napoju zapomnieli wszystko, co wiedzieli, i zamieszkali w Szmaragdowym Mieście, gdzie nauczyli się być dobrymi.[sep]Na szczycie góry Munch mieszka grupa ludzi znana jako Hyupowie. Jednym z nich jest Munchkin o imieniu Bini Aru, który odkrył metodę przemieniania ludzi i przedmiotów poprzez wypowiedzenie słowa „Pyrzqxgl”. Po tym, jak księżniczka Ozma wydała dekret, że nikt w Oz nie może praktykować magii z wyjątkiem Dobrej Wróżki Glindy i Czarodzieja z Oz, Bini zapisał instrukcje wymawiania „Pyrzqxgl” i ukrył je w swoim magicznym laboratorium. Pewnego dnia, gdy Bini i jego żona są na jarmarku, ich syn Kiki Aru, który pragnie przygody, znajduje te instrukcje, a następnie przemienia się w jastrzębia i odwiedza różne kraje poza krainą Oz. Gdy ląduje w krainie Ev, Kiki Aru dowiaduje się, że potrzebuje pieniędzy, aby zapłacić za nocleg (w przeciwieństwie do Oz, gdzie pieniądze w ogóle nie są używane), i zmienia się w sójkę, aby ukraść złotą monetę od starego mężczyzny. Wróbel konfrontuje wtedy Kiki Aru, który jest człowiekiem, z wiedzą o kradzieży, a Kiki mówi, że wcześniej nie wiedział, co to znaczy być złym, i jest teraz z tego zadowolony. Ta rozmowa jest podsłuchana przez Ruggedo, Nome'a, który został wygnany na powierzchnię Ziemi w książce „Tik-Tok z Oz”, i widzi w mocy Kiki Aru szansę na zemstę na mieszkańcach Oz. Kiki zmienia siebie i Ruggedo w ptaki i lecą nad Śmiertelną Pustynię do krainy Oz. Wchodzą do Oz jako zwierzęta, aby uniknąć wykrycia przez Glindę i zrekrutować armię podboju spośród dzikich zwierząt zamieszkujących ten kraj. Gdy po raz pierwszy pojawiają się w Lesie Gugu w krainie Gillikin, Kiki zmienia siebie i Ruggedo w Li-Mon-Eagi (fikcyjne stworzenia z głowami lwów, ciałami małp i skrzydłami orłów, a także ogonami osiołów) i kłamie, widzieli, jak mieszkańcy Szmaragdowego Miasta planują zniewolić zwierzęta zamieszkujące las. Ruggedo twierdzi, że Li-Mon-Eagi przemienią zwierzęta w ludzi i ruszą na Szmaragdowe Miasto, a jego mieszkańców przemienią w zwierzęta, zmuszając ich do ucieczki do lasu. Ruggedo dowodzi ich mocy (ponieważ tylko Kiki zna „Pyrzqxgl”), prosząc Kiki, by przemienił jednego z doradców króla lampartów Gugu, jednoróżca Loo, w człowieka i z powrotem. Gugu proponuje spotkanie z przywódcami innych plemion zwierząt, aby zadecydować o tej sprawie inwazji. Dorothy i Czarodziej przybywają z Tchórzliwym Lwem i Głodnym Tygrysem do Lasu Gugu podczas tej rady wojennej z prośbą o małpy do treningu na czas zbliżających się urodzin Ozmy. Ruggedo rozpoznaje swoich starych wrogów i namawia Kiki do rozpoczęcia przemieniania ludzi i zwierząt na prawo i lewo – w tym Ruggedo, przeciwko któremu Kiki się zwraca, przemieniając go w gęś, transformację, której Nome boi się najbardziej, ponieważ jako gęś może znieść jajko. Czarodziej, którego Kiki przemienił w lisa, podąża za Li-Mon-Eagiem ze swoją magiczną torbą, a za przemienionym Kiki w głąb lasu, gdzie ten zaczyna przemieniać małpy w olbrzymich ludzkich żołnierzy. Jednak Kiki czyni ich tak wielkimi, że nie mogą się poruszać między drzewami. Czarodziej jednak słyszał, jak poprawnie wymawiać „Pyrzqxgl”, i najpierw powstrzymuje Kiki i Ruggedo, przemieniając ich w orzecha włoskiego i orzecha hikori. Następnie Czarodziej powraca do swojej prawdziwej postaci i zmienia Dorothy, Tchórzliwego Lwa, Głodnego Tygrysa i Gugu z powrotem w ich pierwotne formy, a także zgadza się zmienić żołnierzy z powrotem w małpy. Czarodziej rekrutuje kilku wdzięcznych małp i zmniejsza je, aby zabrać je z powrotem do Szmaragdowego Miasta i przeszkolić. Po przybyciu tam Dorothy i Czarodziej są wysłani na magiczną wyspę, gdzie Kapitan Bill i Trot pojechali po magiczny kwiat na urodziny Ozmy. Jednak sama wyspa sprawia, że wszystko żywe, czego dotknie, tam zapuszcza korzenie, i w takim stanie marynarz i jego przyjaciel są znalezieni przez Dorothy i Czarodzieja. Czarodziej używa „Pyrzqxgl”, aby zmienić Kapitana Billa i Trot w pszczoły miodne, które ledwo unikają zjedzenia przez Tchórzliwego Lwa i Głodnego Tygrysa. Gdy znowu stają się ludźmi, Kapitan Bill zdobywa kwiat, przywiązując drewnianą deskę do swojej zdrowej nogi i wchodząc na wyspę z nią oraz swoją drewnianą nogą, po czym zabiera kwiat. Z powrotem w Szmaragdowym Mieście Ozma i jej przyjaciele świętują jej urodziny (choć bez takiego przepychu i fanfar jak w „Drodze do Oz”) i następnie decydują, jak poradzić sobie ze złymi magikami przemienionymi w orzechy. Czarodziej używa „Pyrzqxgl”, aby zmienić ich z powrotem w Kiki Aru i Ruggedo i sprawić, że poczują tak wielkie pragnienie, by wypili Wodę Zapomnienia, co sprawi, że zapomną wszystko, co kiedykolwiek wiedzieli. Kiki Aru i Ruggedo, będący teraz czystą kartą, zamieszkają w Szmaragdowym Mieście i nauczą się być dobrymi i kindymi.


7 lutego 1941 roku zur Linde objął funkcję poddyrektora obozu koncentracyjnego w Tarnowskich Górach, gdzie na jego rozkaz mordowano żydowskich intelektualistów. Po zakończeniu wojny mężczyzna został ujęty i skazany na śmierć przez rozstrzelanie za zbrodnie przeciwko ludzkości.[sep]Jako członek niemieckiej szlachty zur Linde urodził się w 1908 roku w Malborku w Prusach Zachodnich. Wychowany w wierze luterańskiej, zur Linde traci wiarę w chrześcijaństwo po lekturze pism Schopenhauera, Nietzschego i Oswalda Spenglera. Niedługo potem wstępuje do Schutzstaffel. Mimo głębokiego pogardy dla kolegów z SS, zur Linde przekonuje siebie, że partia nazistowska potrzebuje ludzi takich jak on, aby zapewnić światu wspaniałą przyszłość. 1 marca 1939 roku zostaje ranny w nogę podczas ataku na synagogę w Tylży. Dni później Wehrmacht invade Czechosłowację, a zur Linde dochodzi do zdrowia w szpitalu po amputacji nogi. Stwierdzając, że przejście Raskolnikowa na rabunek i morderstwo było trudniejsze niż podboje Napoleona Bonaparte, zur Linde opowiada, jak 7 lutego 1941 roku został mianowany poddyrektorem obozu koncentracyjnego w Tarnowskich Górach. Tam, na jego rozkaz, wielu żydowskich intelektualistów jest torturowanych i mordowanych. Pisze: „Pełnienie obowiązków związanych z tym stanowiskiem nie sprawiało mi przyjemności, ale nigdy nie grzeszyłem przez zaniechanie. Tchórz udowadnia się wśród mieczy, człowiek litościwy pragnie być poddany próbie przez więzienia i cudzy ból”. Jesienią 1942 roku brat Ottona, Friedrich, ginie w walce podczas drugiej bitwy pod El Alamein. Niedługo potem alianckie bombardowanie niszczy dom zur Lindego w Malborku. Wkrótce po zakończeniu II wojny światowej zur Linde zostaje schwytany i postawiony przed sądem za zbrodnie przeciwko ludzkości. Odmawiając obrony swoich czynów, zur Linde zostaje skazany na śmierć przez rozstrzelanie. Czekając na kres, zur Linde notuje ostatni testament w celi więziennej. Nie oferuje żadnego usprawiedliwienia i cieszy się z faktu, że „przemoc i wiara w miecz” będą rządzić przyszłością, a nie „służalcze chrześcijańskie czyny tchórzostwa”. Wyraża również nadzieję, że jeśli zwycięstwo i chwała nie należą do nazistowskich Niemiec, niech należą do innych narodów. Rozmyślając o tym, jak zachowa się przed plutonem egzekucyjnym, zur Linde uświadamia sobie, że nie czuje strachu ani litości, nawet wobec samego siebie.


Osiągnięcie sukcesu literackiego i akceptacji ze strony burżuazji sprawia, że Martin Eden staje się zgorzkniały i żywi uraz do tej grupy społecznej. Zamiast cieszyć się z triumfu, bohater wycofuje się w obojętność oraz przekazuje swoje bogactwo osobom z klasy robotniczej.[sep]Mieszkając w Oakland na początku XX wieku, Martin Eden usiłuje wyjść z nędzy i proletariackich warunków dzięki intensywnej i pasjonującej samokształceniu, mając nadzieję na osiągnięcie pozycji wśród literackiej elity. Jego główną motywacją jest miłość do Ruth Morse. Ponieważ Eden jest szorstkim, niewykształconym marynarzem z robotniczego środowiska, a Morse’owie należą do burżuazji, ich związek byłby niemożliwy, dopóki nie dorówna im bogactwem i wytwornością. Przez dwa lata Eden obiecuje Ruth, że sukces nadejdzie, ale tuż przed jego osiągnięciem Ruth traci cierpliwość i odrzuca go w liście, pisząc: „gdybyś tylko ustatkował się... i spróbował coś z siebie zrobić”. W momencie gdy Eden zyskuje przychylność wydawców i burżuazji, która go wcześniej odrzucała, żywi już do nich uraz i stał się zgorzkniały w wyniku trudu i niespełnionej miłości. Zamiast cieszyć się sukcesem, wycofuje się w obojętność, przerywaną jedynie by w myślach wypowiadać się przeciwko wytworności społeczeństwa burżuazyjnego lub by przekazywać swoje nowe bogactwo przyjaciołom i rodzinie z klasy robotniczej. Powieść kończy się samobójczą śmiercią Edena przez utonięcie, co przyczyniło się do powstania tego, co badaczka Clarice Stasz nazywa „mitem biograficznym”, jakoby śmierć Jacka Londona również była samobójstwem. Najstarsza córka Londona, Joan, zauważyła, że mimo tragicznego zakończenia książka jest często postrzegana jako „historia 'sukcesu'... która zainspirowała nie tylko całe pokolenie młodych pisarzy, ale także ludzi z innych dziedzin, którzy bez pomocy ani zachęty osiągali swoje cele dzięki wielkim zmaganiom”.


Pani Bland stanowczo zaprzeczyła udziałowi w morderstwie, które zostało popełnione w celu ochrony tajemnic dotyczących siatki szpiegowskiej. Sprawcy wykorzystali w swoim planie rzeczywiste techniki wywiadowcze, zamiast elementów z nieopublikowanej powieści kryminalnej.[sep]To podczas wizyty w Wilbraham Crescent pewnego popołudnia w sprawach służbowych agent Special Branch Colin „Lamb” bierze w objęcia przerażoną Sheilę. On prowadzi śledztwo w obszarach związanych z półksiężycami lub księżycem, sprawdzając trop dotyczący drogi, jaką informacje niejawne opuszczają kraj. Tropem jest notatka znaleziona w kieszeni martwego agenta; litera M, numer 61 i szkic księżyca w nowiu – to wszystko, co zostało napisane na kawałku papieru firmowego hotelu (naszkicowane w książce). Pod numerem 19 Wilbraham Crescent, domu niewidomej pani Pebmarsh, rozpoczyna się policyjne śledztwo w sprawie morderstwa. Martwy mężczyzna ma w kieszeni wizytówkę wskazującą, że posiadacz jest ubezpieczeniowym agentem o nazwisku R. H. Curry. Ani firma, ani agent nie są prawdziwi, policja dowiaduje się wkrótce. Ubranie nie zdradza niczego więcej, ponieważ wszystkie metki zostały usunięte. Został zabity nożem, zwykłym kuchennym nożem. Kolorowa grupa sąsiadów jest przesłuchiwana przez inspektora Hardcastle’a, a jego przyjaciel Lamb uczestniczy w tym jako sierżant notujący zeznania. Sąsiednie domy przylegają do miejsca morderstwa od ulicy lub z tylnych ogrodów w tej nietypowo zaprojektowanej wiktoriańskiej zabudowie mieszkaniowej. Dla Colina najciekawszą z rodzin sąsiadujących jest rodzina Ramseyów: mąż wyjechał służbowo kilka dni po powrocie jego synów ze szkolnych wakacji, co robi często ze względu na swój „budowlany” zawód. Jest wyraźnie zauroczony Sheilą, co stanowi dodatkowy motyw do pomocy przyjacielowi, inspektorowi. Sprawa wygląda źle dla Sheili, gdy ciotka, która ją wychowała, pani Lawton, jest przesłuchiwana przez Hardcastle’a. Pełne imię i nazwisko jej siostrzenicy to Rosemary Sheila, ale dziewczyna wolała imię Sheila od szóstego roku życia. Rosemary to nazwisko na skórzanym podróżnym zegarku znalezionym na miejscu morderstwa, ale zegarek ten zaginął, zanim policja zebrała zegary ustawione na błędną godzinę. Sfrustrowany Colin zwraca się do Herkulesa Poirot, starego przyjaciela swojego ojca, aby zbadania sprawy. Wyzwaje Poirot, by zrobił to z fotela, jak ten zawsze twierdził, że jest możliwe. Zostawia słynnego detektywa ze szczegółowymi notatkami dotyczącymi dotychczasowego śledztwa. Słynny detektyw przyjmuje wyzwanie, a następnie instruuje Colina, aby porozmawiał z sąsiadami poza początkowymi przesłuchaniami z inspektorem Hardcastlem. Na śledztwie w Crowdean lekarz sądowy ujawnia, że ofiara otrzymała „Micky Finna” (chloral w alkoholu) przed zamordowaniem. Po śledztwie Edna Brent, jedna z sekretarek Sheili, wyraża swoje zamieszanie czymś powiedzianym w zeznaniach. To, co powiedziała, nie mogło być prawdą, mówi młodym oficerowi, którego napotyka jako pierwszego. Próbuje zwrócić na to uwagę Hardcastle’a, ale ten niższy rangą oficer ją odsuwa. W ciągu kilku godzin zostaje znaleziona martwa w budce telefonicznej przy Wilbraham Crescent, uduszona własnym szalem. Tożsamość martwego mężczyzny okazuje się trudna do ustalenia, co jeszcze bardziej frustruje Hardcastle’a. List od kobiety zwanej panią Merliną Rival (właściwe imię Flossie Gapp) wydaje się pierwszą solidną wskazówką. Pojawia się, identyfikuje martwego mężczyznę jako swojego byłego męża, Harry’ego Castletona, po dokładnym przesłuchaniu przez inspektora. W tym tygodniu Colin opuścił Wielką Brytanię w sprawie własnej, podróżując za Żelazną Kurtynę do Rumunii. Wraca z potrzebnymi informacjami, ale bez osoby, którą miał nadzieję znaleźć. Postępując zgodnie z radą Poirot, Colin stara się rozmawiać z sąsiadami. Robi ważne odkrycie w dziesięcioletniej dziewczynce, Geraldine Brown, która mieszka w bloku po drugiej stronie ulicy. Obserwowała wydarzenia przy Wilbraham Crescent przez lornetkę operową, będąc uwięziona w pokoju z złamaną nogą. Zapisuje wydarzenia zainteresowania. Ujawnia, że nowa usługa pralnicza dostarczyła ciężki kosz prania w dniu morderstwa. Colin dzieli się swoim odkryciem z Hardcastlem. Pani Rival napisała do policji, stwierdzając, że jej zmarły mąż miał bliznę za lewym uchem. Spotykając się z nią w Londynie, Hardcastle mówi jej, że blizna ma tylko kilka lat, według badania lekarskiego, długo po tym, jak go ostatnio widziała. Zmartwiona tą wiadomością, dzwoni do osoby, która wciągnęła ją w tę sprawę. Mimo policyjnego „ogona” mającego znaleźć to połączenie, zostaje znaleziona martwa na stacji metra Victoria, dźgnięta w plecy. Trzy morderstwa, ciała się piętrzą, a policja nie jest bliżej rozwiązania sprawy. Hardcastle ma jeden pewny fakt: pani Rival została wynajęta przez mordercę, aby dokonała identyfikacji, jakiej dokonała, a następnie za to zabita. Pierwszy pogląd Poirot na tę sprawę jest taki, że pozorna złożoność musi ukrywać dość proste morderstwo. Zegary są więc czerwoną śledzią, tak samo jak obecność Sheili i usunięcie portfela martwego mężczyzny oraz metki krawieckie w ubraniu. Colin aktualizuje Poirot podczas kolejnych wizyt, drwiąc z niego, że jeszcze nie znalazł rozwiązania. Poirot zajął pokój w hotelu w Crowdean, aby powiedzieć inspektorowi Hardcastle’owi i Colinowi Lambowi, co wydedukował. Z dokładnej chronologii wydarzeń wydedukuje to, co zrozumiała Edna. Wróciła wcześnie do biura sekretariatu z lunchu w dniu morderstwa z powodu uszkodzenia buta, niezauważonego przez jej szefową, panią Martindale. Edna wie, że pani Martindale nie przyjęła żadnego telefonu w czasie, o którym zeznała, że przyjęła. Tylko jedna osoba miała więc motyw, by zamordować biedną Ednę. Z tego fikcyjnego telefonu szefowa wysłała Sheilę do domu pani Pebmarsh w celu obsługi stenograficznej/typograficznej. Pani Pebmarsh stanowczo zaprzeczała kiedykolwiek zamawianiu tej usługi. Pani Bland, jedna z sąsiadek z numeru 19 Wilbraham Crescent, wspomniała, że ma siostrę podczas początkowego przesłuchania z insp. Hardcastlem. Poirot wydedukował tożsamość tej siostry. Pani Martindale, właścicielka Biura Sekretariatu i Maszynopisania Cavendish, jest siostrą pani Bland. Jej usługa pisania specjalizowała się w przygotowywaniu tekstów autorów do publikacji, autorów kryminałów i kilku pisarzy tandetnych romansów. Obecna pani Bland jest drugą panią Bland, co również wydedukował Poirot. Pan Bland powiedział, że jego żona jest jedynym żyjącym krewnym dla dziedziczenia jej rodziny – jak mogła być jedyną spadkobierczynią i mieć siostrę jednocześnie? Pan Bland ożenił się podczas wojny, ale jego żona zginęła za granicą w tej samej wojnie; ożenił się ponownie wkrótce potem, z inną Kanadyjką. Kanadyjska rodzina jego pierwszej żony nie aprobowała go, odcięła kontakt z ich córką tak całkowicie, że nie wiedzieli, że nie żyje. Około 16 lat później pierwsza żona została spadkobierczynią zagranicznej fortuny, uważanej za ostatniego żyjącego krewnego. Gdy wieść o tym dotarła do Blandów, postanowili, że druga pani Bland musi udawać spadkobierczynię, aby uzyskać pieniądze, zamiast przyznać się do śmierci. Małżeństwu udało się oszukać brytyjską kancelarię prawniczą, która szukała spadkobiercy w imieniu kanadyjskiej firmy obsługującej testament. Gdy Quentin Duguesclin, który znał pierwszą żonę i jej rodzinę, postanowił ją odwiedzić w Anglii ponad rok później, opracowano plan zamordowania go. Plan był prosty, z dodatkami takimi jak zegary wzięte z nieopublikowanej powieści kryminalnej, której autorką była bliska klientka pani Martindale. Była chciwa i brutalna, ale nie wyobraźniowa. Pani Rival została zamordowana, zanim mogła powiedzieć policji, kto poprosił ją o fałszywą identyfikację, tak samo jak Edna została zabita, zanim ujawniła to, co nieświadomie wiedziała. Pan Bland i jego szwagierka myśleli, że ich plan zmyli policję, podczas gdy pani Bland czuła się pionkiem w ich planach, a nie pełnym partnerem, jakim była. Pan Bland zadbał o pozbycie się paszportu pana Duguesclina podczas szybkiej podróży do Boulogne, podróży, o której był odważny enough, by wspomnieć o niej Colinowi w luźnej rozmowie. Ponownie potwierdzając punkt Poirot, że ludzie ujawniają wiele w prostej rozmowie. Poirot założył tę podróż, aby paszport mężczyzny został znaleziony w kraju innym niż ten, w którym został zamordowany, i długo po tym, jak przyjaciele i rodzina w Kanadzie zauważyli jego brak podczas wakacji w Europie. Zaginiony zegar, ten z napisem Rosemary wyblakłymi literami, również został odnaleziony. Colin zrozumiał, że Sheila wzięła go tego popołudnia, widząc, że to jej własny zegar, zgubiony po drodze do warsztatu naprawczego. Rzuciła go do śmieci sąsiada. Ale nie zgubiła go początkowo; jej szefowa, pani Martindale, wzięła go jako część swojego planu morderstwa. Po rozwiązaniu przez Poirot motywów tych morderstw Colin widzi swój błąd w odczytaniu notatki, którą nosi. Odwróconą do góry nogami, wskazuje mu na 19 Wilbraham Crescent. Pani Pebmarsh jest centrum siatki przekazującej informacje drugiej stronie podczas Zimnej Wojny, używając systemu Braille’a do kodowania swoich wiadomości. Zdecydował się poślubić Sheilę i zdaje sobie sprawę, że pani Pebmarsh jest prawdziwą matką jego miłości. Prawdziwy dżentelmen, daje pani Pebmarsh dwie godziny ostrzeżenia przed siecią, która wkrótce się zamknie wokół niej, wkrótce jego teściowej. Wybrała swoją sprawę ponad dziecko raz i robi to ponownie, znajdując nóż, by się bronić. Colin rozbraja ją, a oboje czekają na aresztowanie, pewni, że ich przekonania są tymi prawdziwymi. Powieść kończy się dwoma listami od inspektora Hardcastle’a do Poirot, mówiącymi mu, że policja znalazła wszystkie twarde dowody, by zamknąć sprawę. Pani Bland „pękła” podczas przesłuchania i przyznała się do wszystkiego. Dwa wątki są powiązane w kilku punktach, ale jeden jest sprytny. Colin początkowo szukał, ale nie znalazł, 61 Wilbraham Crescent. To dom Blandów, którzy popełnili morderstwo, które Hardcastle i Poirot chcą rozwiązać. Początkowo Blandowie nie są w ogóle podejrzewani o morderstwo i nie interesują Colina. Martwe ciało zostało znalezione pod numerem 19 Wilbraham Crescent, morderstwo, w którym właścicielka nie miała udziału. Zamiast tego był to dom osoby, której Colin szukał, centrum siatki szpiegowskiej, pani Pebmarsh. Ważne jest mieć ludzką ciekawość, by odwracać papier w każdym kierunku. Patrząc z XXI wieku, długo po Zimnej Wojnie, jego smak i uczucie są dobrze oddane w tej powieści.


Narracja powieści jest podzielona na rozdziały „Jeden” i „Dwa”, które różnią się strukturą czasową oraz przedstawianymi bohaterami. Wątek „Jeden” ukazuje liniową historię Reda Dorakeena, natomiast rozdziały „Dwa” skupiają się na postaciach drugoplanowych i nie zachowują chronologii zdarzeń.[sep]Głównym motywem powieści jest podróż w czasie przy użyciu autostrady łączącej wszystkie czasy i wszystkie możliwe historie. Zjazdy z autostrady prowadzą do różnych czasów i miejsc. Zmiany wydarzeń w przeszłości powodują, że niektóre zjazdy w dalszej części drogi, w przyszłości, zarastają i stają się niedostępne, a pojawiają się nowe zjazdy, prowadzące do różnych alternatywnych przyszłości. Narrator i główny bohater, Red Dorakeen, ma mgliste wspomnienia o miejscu lub czasie, który nie jest już dostępny z Drogi. Dostarcza broń Grekom pod Maratonem, próbując odtworzyć historię tak, jak ją pamięta, w nadziei na otwarcie nowego zjazdu z Drogi do swojego w połowie zapamiętanego miejsca. Fraza „Last Exit to Babylon” była roboczym tytułem książki i pojawia się na okładce; później została użyta jako tytuł czwartego tomu w zbiorze „Collected Stories of Roger Zelazny”. Wszystkie rozdziały „Jeden” przedstawiają Reda Dorakeena, a wszystkie rozdziały „Dwa” – postacie drugoplanowe. Są to: biologiczny syn Reda, Randy, dopiero poznający Drogę i znudzony swoim dawnym życiem w Ohio; grupa zamachowców próbujących zabić Reda, z których niektórzy są komicznymi odniesieniami do postaci z literatury pulpowej lub prawdziwych osób (sugeruje się, że Ambrose Bierce pisze gdzieś na metafizycznej autostradzie powieść) oraz Leila, kobieta, której los jest w tajemniczy i niewytłumaczalny sposób spleciony z losem Reda. Wątek „Jeden” jest dość liniowy, ale wątek „Dwa” skacze w czasie i kolejności zdarzeń; najpierw wprowadza Randy’ego i Leilę bez przedstawienia, a później pokazuje wprowadzenie Randy’ego na Drogę i spotkanie z Leilą, która właśnie opuściła / dopiero opuści Reda po incydencie w osi czasu „Jeden”. Wszystko wyjaśnia się jednak w ostatnim rozdziale. W historii znajduje się wiele interesujących humorystycznych smaczków i aluzji. Należą do nich: starożytny smok, który zakochuje się w tyranozaurze; futurystyczny bojowy robot pozostawiony przez obcych, ponieważ się zepsuł i teraz zajmuje się garncarstwem; zagubiony krzyżowiec, który pracuje na stacji benzynowej położonej gdzieś na bezczasowej drodze, okazjonalnie pytając klientów o „obecny” status Ziemi Świętej; starożytny Sumerijczyk, który zakopuje artefakty, które później odnajduje jako archeolog, a także krótkie występy bohaterów literatury pulpowej, takich jak Doc Savage i John Sunlight, oraz prawdziwych postaci historycznych, w tym Kuby Rozpruwacza, Markiza de Sade’a i wściekłego Adolfa Hitlera (który gorączkowo szuka miejsca, „w którym nie przegra”).


Charles Arnold ratuje Azemię z rąk bandytów, odnosząc przy tym postrzał w ramię. Para ostatecznie bierze ślub dzięki pomocy finansowej wujka Charlesa oraz pani Blandford.[sep]Rozdział 1 – Dowiadujemy się, że Azemia jest czterdziestą piątą córką Hameta-beiga, który jest przywódcą haremu i nie zna zbyt dobrze swojej córki. Jest ona jednak bardzo bliska ze swoją babcią, Birkabebą. Dowiadujemy się również, że narzeczony Azemii, Oglow, wezwał ją, aby dołączyła do niego w Marsylii. Wyprowadza się natychmiast w towarzystwie Muzzled-Abiba. Trzeciego dnia podróży statek Azemii zostaje zaatakowany, a kapitan Wappingshot bierze ją i Muzzled-Abiba do niewoli. Rozdział 2 – Kapitan Wappingshot zostawia Muzzled-Abiba na wybrzeżu Berberii. Rozdział 3 – Charles Arnold, marynarz, odkrywa Azemię i natychmiast się w niej zakochuje, pisząc wiersz. Przybywają do Anglii. Rozdział 4 – Charles próbuje wyznać Azemii swoje uczucie, ale ona nie rozumie po angielsku, więc używa oczu, a ona go rozumie. Ona również go kocha, ponieważ jest to jedyna przyjazna twarz, jaką do tej pory widziała. Pani Periwinkle i jej córka, panna Sally, zgadzają się zaopiekować Azemią. Rozdział 5 – Narrator (pod pretekstem, że jest kobietą) odbiega od tematu i rozmyśla o tym, jak kobiety mogą być dobrymi pisarkami, jeśli kryterium jest to, że muszą rozumieć siebie, skoro mężczyźni nie są w tym zbyt dobrzy. Następnie narrator obiecuje czytelnikowi nie pisać o niewolnictwie, aby nie urazić niewolników, a także by okazać należny szacunek szlachcie. Rozdział 6 – Pani Periwinkle próbuje przedstawić Azemię księciu, który ją zatrudnia. Jednakże książę choruje na podagrę, a Azemia zmuszona jest zostać z lady Belindą, jedną z bliskich przyjaciółek księcia. Rozdział 7 – Wildcodger proponuje powiesić obrazy z jedzeniem, aby głodni czuli się syci, oraz domy, aby bezdomni czuli się, jakby mieli schronienie. Rozdział 8 – Przedstawiany jest reverend Solomon Sheepend, a panna Ironside zabiera się za naukę Azemii języka angielskiego. Rozdział 9 – Omawiany jest spór między reverendem Solomonem, który pisze poezję wierszem białym, a Iphanissą, która pisze włoskie sonety. Rozdział 10 – Reverend Solomon bardzo zaprzyjaźnia się z Azemią i pragnie ją poślubić. Jednak dowiaduje się, że musi ją nawrócić na chrześcijaństwo, jeśli ma to być możliwe. Pisze wiersz liczący 3996 wersów, aby okazać swoją miłość, ale pozostaje on w dużej mierze niezauważony. Ponadto panna Ironside jest zdenerwowana na Azemię z powodu rzekomego uwiedzenia jej siostrzeńca, reverenda Solomona. Pani Blandford zabiera Azemię do siebie, ponieważ przypomina jej ona o jej zmarłej córce. Pani Blandford kończy uczyć Azemię angielskiego. Historia innego Błękitnego Brody: Pan Grimshaw jest dziedzicem dworu, który jest bardzo okrutny wobec swoich podwładnych, a zwłaszcza wobec żony. Jego obecna żona próbuje uciec z jego majątku przy pomocy ducha zmarłej żony, ale jej plan zostaje udaremniony, a ona zostaje uwięziona. Pan Grimshaw wrzuca panią Grimshaw do lochu na ponad rok, czasami pozwalając jej przeżyć kilka dni tylko na chlebie i wodzie. Przy drugiej próbie ucieczki pani Grimshaw spotyka starego przyjaciela rodziny, pana Auberry'ego, który przyszedł sprawdzić jej samopoczucie. Pan Auberry dowiaduje się o jej nieszczęściach, ale nie może jej pomóc. Tymczasem pani Grimshaw dowiaduje się, że duchem jest Gertrude Grimshaw i że pan Grimshaw zabił ją i jej brata, więc teraz wędrują po zamku o północy (czasie ich śmierci). W końcu pani Grimshaw ucieka z pomocą duchów i pana Auberry'ego, za którego potem wychodzi za mąż. Rozdział 1 – Wznawia się główna wątek fabularny i czytelnik dowiaduje się, że reverend Solomon jest w głębokiej żałobie, ponieważ kocha Azemię, a ona nie jest jego własnością. Rozdział 2 – Azemia przebywa w towarzystwie pana Gallstone'a, sir Baptista Bamboozle'a, pani Albuzzi i doktora Prose'a. Pani Albuzzi wspomina o służącej Azemii, ale pani Albuzzi nie rozwija tematu i nigdy więcej do niego nie wraca. Rozdział 3 – Ze względu na to, że Azemia jest obcokrajowcem, pozycja społeczna pani Blandford wzrasta wśród jej wykształconych przyjaciół. Pani Blandford organizuje przyjęcie obiadowe. Rozdział 4 – Azemia wypowiada się o obłudzie brytyjskich kobiet, mówiąc, że z bardzo nielicznymi wyjątkami robią one „nic innego, jak tylko wypatrują w sobie nawzajem wad”. Rozdział 5 – Charles Arnold wraz ze swoim służącym, Batem, podróżuje z powrotem, aby zobaczyć Azemię po roku spędzonym na morzu. Rozdział 6 – Azemia wchodzi do ciemnego, czarnego mauzoleum. Dzwon bije, pojawia się postać i Azemia traci przytomność. Okazuje się, że to lord Scudabout, który celowo ją przestraszył. Rozdział 7 – Pułkownik i lady Arsinoe Brusque organizują przyjęcie obiadowe, na którym wielu wybitnych gości rozmawia o polityce i poezji. Rozdział 8 – Azemia jest zniechęcona przez wybryki i maski na wielkim balu maskowym. Azemią podąża mężczyzna, którego uważa za bardzo irytującego. Mężczyzną okazuje się być pan Perkly, przyjaciel z dzieciństwa Charlesa Arnolda. Rozdział 9 – Pani Blandford, Azemia i pan Perkly jadą powrotem do domu w karecie pana Perkly'ego. Zostają zatrzymani, gdy woźnica wozu Azemii i pani Blandford nie ma sworznia. Zauważają małą chatkę i próbują tam odpocząć, ale odkrywają, że mieszkańcy dotknięci są skrajnym ubóstwem i umierają z niedożywienia. Pani Blandford jest przerażona ich sytuacją i zatrudnia pielęgniarkę oraz aptekarza, aby im pomogli. Pani Blandford i pan Perkly prowadzą również gorącą dyskusję na temat kwestii moralnych i ekonomicznych dotyczących ubogich; pani Blandford uważa poglądy pana Perkly'ego za chłodne i moroniczne. Rozdział 10 – Pani Blandford zostawia Azemię samą, ponieważ zostaje wezwana przez chorą przyjaciółkę do Londynu. Pan Perkly odwiedza dom w jej nieobecności, ale zostaje przepędzony przez Azemię. Pani Blandford każe przywieźć Azemię do Londynu, ale powóz Azemii zabiera ją przez ciemny las i ostatecznie z powrotem do majątku księcia i panny Sally. Wtedy staje się jasne, że książę kazał panu Perkly'emu zaprzyjaźnić się z Azemią i panią Blandford, aby porwać Azemię, gdy nadarzy się okazja. Rozdział 11 – Po kilku tygodniach opieki nad Azemią książę szaleńczo się w niej zakochuje. Książę wyjeżdża z majątku w sprawach służbowych i zostawia Azemię w dużej mierze bez opieki. Wykorzystuje tę okazję, by spacerować po terenie późną nocą. Podczas jednego ze spacerów Azemia zostaje schwytana przez trzech łotrów, którzy torturują króliki. Rozdział 12 – Azemia jest prowadzona do opuszczonej chaty, gdy przekraczają drogę i wywiązuje się strzelanina między przywódcą łotrów a nadjeżdżającym podróżnym. Dwaj porywacze uciekają z miejsca, a przywódca odnosi postrzał. Podróżnym okazuje się Charles Arnold, który został postrzelony w ramię. Zabiera Azemię do domu swojego wujka, a Bat usuwa kulę z ramienia Charlesa Arnolda. Rozdział 13 – Charles chce poślubić Azemię, ale ma tylko 200 funtów i pensję porucznika, aby ich utrzymać. Jego wujek oraz pani Blandford dają im duże sumy pieniędzy, dzięki czemu mogą wziąć ślub.


Po szczęśliwym uniknięciu rzezi, w której uratowano całą rodzinę Mud, słonie rezygnują z poszukiwań Białej Kości i nie szukają zaginionej przyjaciółki głównej bohaterki. Powieść ma charakter optymistyczny, ponieważ sugeruje, że dotarcie bohaterów do Bezpiecznego Miejsca jest pewne, co ukazuje ich sytuację jako pełną nadziei.[sep]Powieść jest opowiedziana w całości z perspektywy swoich słoniowych bohaterów. Podobnie jak prawdziwe słonie, wszystkie samice (krowy) i niedojrzałe płciowo samce (byki) żyją w grupach rodzinnych opartych na linii żeńskiej, a dojrzałe samce są samotnikami. Główni bohaterowie powieści pochodzą głównie z rodziny „She-S”, do której została adoptowana Mud – młoda samica w ciąży ze swoim pierwszym cielęciem. Mud została obdarzona mocą widzenia i potrafi czasami zajrzeć w przyszłość. W obliczu suszy i coraz częstszych kłusownictwa ze strony ludzi Mud i jej rodzina muszą odnaleźć legendarne „Bezpieczne Miejsce”, gdzie nie docierają ani susza, ani kłusownicy. „Biała Kość”, żebro noworodka słonia, ma rzekomo leżeć gdzieś na sawannie i ma wskazywać kierunek do Bezpiecznego Miejsca. Po rzezi, w której ginie większość adopcyjnej rodziny Mud, a jej najlepsza przyjaciółka, Date Bed, znika, Mud i pozostałe słonie z rodziny She-S wyruszają na poszukiwania Białej Kości i Date Bed. Powieść ma dość nihilistyczny charakter, ponieważ mało prawdopodobne jest, by którykolwiek z bohaterów kiedykolwiek dotarł do Bezpiecznego Miejsca, z nielicznymi możliwymi wyjątkami. Dlatego uznaje się ją za potężny komentarz społeczny dotyczący losu zwierząt zagrożonych wyginięciem, ukazujący ich sytuację jako w pewnym sensie beznadziejną. Innym głównym motywem powieści jest znaczenie więzi rodzinnych oraz fakt, że Mud, jako adoptowany członek rodziny She-S, czuje się obca w stosunku do innych słoni przez cały czas. Kolejny motyw powieści nawiązuje do starego przysłowia: „Słoń nigdy nie zapomina”. Powieść sugeruje, że słonie w końcu zapadają na demencję, ale ponieważ większość z nich jest zabijana przed osiągnięciem pełni sił, przysłowie to jest zazwyczaj prawdziwe. Słonie są w stanie zapamiętać każdy najmniejszy szczegół swojego życia, w przeciwieństwie do ludzi, którzy tendencję do najmocniejszego zapamiętywania ważnych wydarzeń.


Tallboy zaprzecza zabójstwu Victora Deana, twierdząc, że upadek był autentycznym nieszczęśliwym wypadkiem, a nie rezultatem szantażu. Wimsey decyduje się przekazać go w ręce policji, aby uchronić go przed zabójcami z gangu narktykowego, którzy czekają na jego drodze do domu.[sep]Wimsey przyjmuje propozycję od szanowanego zarządu Pym’s Publicity, Ltd. (lekko zamaskowanej firmy S. H. Bensons, w której pracowała Sayers), aby wyjaśnić tajemnicę i zapobiec skandalowi. Copywriter Victor Dean zginął w wyniku upadku po żelaznych, spiralnych schodach biurowych, ale zostawił niedokończony list do zarządu, sugerując, że w Pym’s dzieje się coś potencjalnie skandalicznego. Pod pseudonimem „Death Bredon” (w rzeczywistości jego drugie imiona), Wimsey zaczyna pracować w Pym’s. Przejmuje biuro Deana i uczy się fachu, jednocześnie badając pracowników biura. Odkrywa talent do copywritingu i promocji, tworząc kampanię, która stanie się jedną z najbardziej udanych w firmie. Bada również życie towarzyskie Deana. Dean przez krótki czas towarzyszył „grupie DeMomerie”: znajomym rozpustnej społeczniczki Dian de Momerie, z których większość to ciężcy użytkownicy kokainy. Poznał towarzysza De Momerie, majora Milligana, który wydaje się być dostawcą narkotyków dla grupy. Milligan jest powiązany z dużą siatką handlarzy kokainy, którą bada przyjaciel i szwagier Wimseya, główny inspektor Parker. Milligan, słysząc, że Dean pracuje w Pym’s, rozmawiał z nim, zakładając, że Dean jest człowiekiem siatki w tej firmie. Dean był zaskoczony, a Milligan się uciszył – ale Dean domyślił się, że ktoś inny w Pym’s jest zaangażowany. Stąd list do zarządu.

Wimsey odgrywa wiele ról. W ciągu dnia jest Bredonem, dalekim, zubożałym kuzynem Wimseya, który pracuje dla utrzymania. Większość wieczorów jest sobą. Ale w niektóre wieczory „Bredon” przebrany za zamaskowanego arlekina przyciąga uwagę i towarzystwo Dian de Momerie – denerwując majora Milligana. Młody reporter gazetowy Hector Puncheon pije piwo w pubie i później odkrywa, że ktoś włożył mu torbę z kokainą do kieszeni płaszcza. Musiał nieświadomie wpaść w środek operacji dystrybucji, ale nie ma dalszych śladów czegokolwiek w tym pubie. Wydaje się, że siatka organizuje cotygodniową dystrybucję w innym miejscu. Wimsey kontynuuje śledztwo w Pym’s i dowiaduje się, że jeden z starszych copywriterów, Tallboy, wydaje się posiadać duże ilości gotówki. Puncheon rozpoznaje mężczyznę, który był w pubie w nocy, gdy otrzymał kokainę, i podąża za nim. Puncheon zostaje ogłuszony, a mężczyzna „przypadkowo” wpada pod jadący pociąg. Zmarły (Mountjoy) miał pieniądze, ale bez pracy ani majątku, co pasuje do dilera narkotyków. Jego rzeczy obejmują książkę telefoniczną z wieloma nazwami pubów zaznaczonymi krzyżykiem. Jeden z oznaczonych pubów to ten, w którym Puncheon otrzymał kokainę.

Pojawiają się inne wskazówki: skarabeusz w biurku Deana, duży kamień w klatce schodowej, „proca” należąca do chłopca na posyłki Gingera Joe, który zostaje zwerbowany przez „Bredona” do pomocy w śledztwie. Wreszcie Wimsey łączy fakty. Jednym z głównych klientów Pym’s jest firma, która zamawia dużą reklamę w gazecie co piątek rano. Tekst jest zatwierdzany kilka dni wcześniej. Pierwsza litera tekstu reklamy wskazuje na pub, który ma być użyty w danym tygodniu. Tallboy przekazuje literę do siatki, jak tylko tekst zostanie zatwierdzony. Ostatnia wskazówka pojawia się podczas firmowego wyjścia integracyjnego, w trakcie meczu krykieta między Pym’s a Brotherhood’s, firmą produkującą napoje bezalkoholowe i klientem Pym’s. Większość graczy to średniego wieku i otyli mężczyźni. Ale Wimsey, sprowokowany piłką, która obija mu łokieć, pokazuje formę, która uczyniła go gwiazdą pierwszej drużyny w Eton i Oksfordzie. Tallboy również wykazuje zaskakujący talent, gdy strąca wicket idealnym rzutem z głębi boiska. Wimsey wygrywa mecz dla Pym’s, co ma ujawnić jego przykrywkę, gdy policja pod wodzą Parkera aresztuje „Bredona” za morderstwo Dian de Momerie. Milligan też nie żyje – zabity w kolejnym „wypadku”, gdy siatka zaciera ślady. Ale siatka nadal działa, a policja chce schwytać całą bandę podczas następnej dystrybucji. Z książką telefoniczną Mountjoya wszystko, czego potrzebują, to litera tygodnia – którą dostarcza Ginger Joe. Podczas gdy „Bredon” podobno siedzi w więzieniu, „Lord Peter” jest przez kilka dni widywany w mieście. Obława przebiega zgodnie z planem, ale śmierć Victora Deana pozostaje niewyjaśniona.

Tego wieczoru Tallboy przychodzi do mieszkania Wimseya i wyznaje. Został wciągnięty w spisek historią brzmiącą niewinnie i ofertą pieniędzy, których potrzebował. Ale wkrótce został uwikłany. Wtedy Dean to odkrył i szantażował go. Tallboy postrzelił go w głowę procą Gingera Joe na schodach, aby wyglądało to jak wypadek. Tallboy twierdzi, że nie może uciec i sugeruje samobójstwo, co uratuje jego rodzinę od wstydu procesu i skazania za morderstwo. Wimsey, po wyjrzeniu przez okno, ma alternatywę: Tallboy musi wrócić do domu pieszo i nigdy nie oglądać się za siebie. Oboje wiedzą, że zabójcy z gangu czekają w zasadzce.


Po śmierci cesarza Hsien Fenga Orchid doprowadza do wyznaczenia jej syna Tung Chih na nowego władcę oraz siebie i Nuharoo na współregentki. Aby zabezpieczyć swoją pozycję, Orchid z pomocą sojuszników aresztuje Su Shuna, który został szefem Rady Regencyjnej.[sep]Powieść opowiada o życiu młodej Mandżurki o imieniu Orchid Yehonala. Historia zaczyna się od śmierci jej ojca, który niegdyś był gubernatorem Wuhu. Jego śmierć pozostawia Orchid, jej dwoje rodzeństwa i matkę w nędzy. Rodzina podróżuje do jego miejsca urodzenia, Pekinu, z jego trumną, aby go pochować. Po przybyciu do Pekinu zamieszkają u dalekiego wujka i jego upośledzonego umysłowo oraz uzależnionego od opium syna Pinga (znanego również jako „Bottle”). Orchid dostaje szansę na poprawę swojego życia, gdy cesarz Hsien Feng wydaje edykt, w którym ogłasza, że poszukuje „przyszłych partnerek”. Orchid może wziąć udział w naborze, ponieważ jest Mandżurką, a jej ojciec miał rangę „Niebieskiego Chorążego”. Zostaje wybrana cesarską małżonką czwartej rangi. Jej oficjalny tytuł brzmi Pani Najwyższej Cnoty. W Zakazanym Mieście znajduje się łącznie siedem cesarskich małżonek i ponad 3000 konkubin. Nuharoo otrzymuje tytuł cesarzowej, co daje jej pierwsze miejsce wśród siedmiu cesarskich małżonek. Po przybyciu do Zakazanego Miasta Orchid zaprzyjaźnia się z eunuchem o imieniu An-te-hai, który wraz z licznymi innymi eunuchami i służącymi zostaje przydzielony do jej obsługi. Między dwojgiem rodzi się przyjaźń, a ona mianuje go swoim pierwszym dostojnikiem. Z upływem miesięcy Orchid staje się coraz bardziej zdesperowana. Oficjalnym obowiązkiem cesarskiej małżonki jest spanie z cesarzem i spłodzenie męskich potomków, ale Orchid nie została jeszcze wezwana. Bez wypełnienia tego obowiązku cesarska małżonka ryzykuje, że pozostanie niezauważona przez resztę życia. Wiedząc o tym, Orchid decyduje się przekupić Głównego Eunucha Shima, aby zwrócić na siebie uwagę cesarza Hsien Fenga. Jej taktyka działa i wkrótce staje się ulubienicą cesarza. W czasie, gdy jest faworyzowana, Orchid dowiaduje się więcej o współczesnej historii Chin i wewnętrznym funkcjonowaniu Zakazanego Miasta. W dalszej części historii Orchid zachodzi w ciążę. Rodzi pierwszego męskiego potomka cesarza, Tung Chih, wśród ogólnonarodowych uroczystości. Jednak po narodzinach syna cesarz Hsien Feng traci zainteresowanie Orchid. Częściowo jest to spowodowane intrygami Nuharoo, mającymi na celu zniszczenie życia Orchid. Stan cesarza pogarsza się, gdy sytuacja polityczna w Chinach się zaognia. Potęgi zagraniczne zaczynają invade Chiny, żądając od cesarza prawa do handlu i ustanowienia portów. Słaby cesarz nie jest w stanie obronić swojego imperium przed połączonej siłą wkraczających wojsk, a rodzina królewska ucieka ze stolicy, gdy wróg zbliża się do Pekinu. Cesarz Hsien Feng umiera na wygnaniu. Mimo to życie Orchid wciąż jest zagrożone przez Su Shuna (skorumpowanego urzędnika), ponieważ cesarz nie wyznaczył jeszcze następcy. W dalszej części powieści Orchid przekonuje Hsien Fenga, aby wyznaczył Tung Chih na nowego cesarza, a siebie i Nuharoo jako współregentki. Su Shun zostaje mianowany szefem Rady Regencyjnej. Ponieważ Su Shun spodziewał się zyskać większą władzę po śmierci Hsien Fenga bez ingerencji Orchid, napięcie między nimi rośnie. Orchid otrzymuje teraz tytuł Cesarzowej Świętej Dobroci Tzu Hsi. Nuharoo staje się Cesarzową Wielkiego Miłosierdzia Tzu An. Orchid wie, że jej nowe stanowisko nie gwarantuje bezpieczeństwa, ponieważ wciąż jest ograniczona przez działania Su Shuna. Dzięki pomocy An-te-hai i księcia Kung Orchid udaje się aresztować i ukarać Su Shuna oraz jego współpracowników pod zarzutem próby organizacji zamachu stanu. Powieść kończy się oficjalnym pogrzebem cesarza Hsien Fenga i zarysem nowej relacji między Orchid a generałem Yung Lu.


Sprawczynią zbrodni okazała się Charlotte, która podszyła się pod swoją siostrę Letitię Blacklock po jej śmierci w Szwajcarii. Kobieta ta zabiła Rudiego Scherza oraz Dory Bunner, ponieważ groziło to ujawnienie jej prawdziwej tożsamości i utratę spadku.[sep]W porannym wydaniu gazety w zupełnie zwyczajnej angielskiej wiosce, Chipping Cleghorn, pojawia się dziwne ogłoszenie: „Zapowiedziano morderstwo, które odbędzie się w piątek, 29 października, o godz. 18:30 w Little Paddocks. Przyjaciele proszeni są o przyjęcie tego do wiadomości, jest to jedyna informacja”. Wydaje się to być wielkim zaskoczeniem dla Letitii Blacklock, właścicielki Little Paddocks, ponieważ nie ma pojęcia, co oznacza ten komunikat; nie zamieściła go, a żaden z jej towarzyszy nie wie więcej niż ona. Panna Blacklock postanawia przyjąć to z gracją i przygotowuje się na wieczorny przyjazd gości. Oczywiście mieszkańcy wioski są zaintrygowani tym ogłoszeniem i kilku z nich pojawia się na progu z kłopotliwymi powodami, ale wyraźnym zainteresowaniem. Gdy zegar wybija 18:30, światła gasną, a drzwi otwierają się szeroko, ujawniając mężczyznę z oślepiającą latarką. Mężczyzna z silnym akcentem każe im „Ręce do góry!”. Większość gości to robi, wierząc, że to część gry. Gra kończy się, gdy do pokoju oddane zostają strzały. Drzwi trzaskają, a ogarnia panika: w krótkim czasie odkryto, że bezpieczniki spalone, napastnik postrzelony, a ucho panny Blacklock krwawi, najwyraźniej w wyniku śrutu, który minął cel o włos. Najdziwniejsze jest tożsamość napastnika: Dora Bunner (stara przyjaciółka Letitii, zwana z czułością „Bunny”, która mieszka w Little Paddocks jako jej towarzyszka) rozpoznaje w nim Rudiego Scherza, recepcjonistę z lokalnego uzdrowiska, który zaledwie kilka dni wcześniej prosił Letitię o pieniądze. Wezwana zostaje policja. Wszystkie wskazówki sugerują, że sprawa to jedynie dziwne samobójstwo lub śmierć w wyniku nieszczęśliwego wypadku, ale inspektor Craddock jest niepewny co do obu tych możliwości. Jak się składa, panna Marple jest gościem w tym samym uzdrowisku, w którym pracował Rudi Scherz. Craddock doradzany, by włączyć ją do sprawy, i zaczynają współpracować. W uzdrowisku wychodzi na jaw, że Rudi ma kryminalną przeszłość, ale dotyczy ona drobnych kradzieży i fałszerstw, a nie poważniejszych przestępstw. Jego dziewczyna, kelnerka w uzdrowisku, ujawnia jednak, że został opłacony, by wystąpić w roli napastnika; wierzył, że to wszystko „głupi angielski żart” i najwyraźniej nie planował, że będzie do niego strzelano. Z nową wiedzą Craddock wraca do Chipping Cleghorn. Panna Marple, co nie jest przypadkiem, jest matką chrzestną żony lokalnego proboszcza i postanawia u niej zostać. Pierwszym krokiem jest ustalenie motywu ataku Scherza na pannę Blacklock. Stanowi to problem: Letitia nie ma znanych wrogów. Pracowała dla zamożnego finansisty (Randalla Goedlera) i zrobiła się całkiem dobrze, ale sama nie jest bogata. Nie prowadzi wystawnego życia i poza domem ma tylko tyle, żeby przeżyć. Może jednak wkrótce odziedziczyć spory majątek; po śmierci Randalla Goedlera jego majątek przeszedł na żonę, Belle. Belle jest słaba i bliska śmierci. Gdy Belle umrze, panna Blacklock odziedziczy wszystko. Jeśli jednak umrze przed Belle, majątek przejmą tajemniczy „Pip” i „Emma”, dzieci odseparowanej siostry Randalla, Sonii. Nikt nie wie, gdzie ci dwaj są, a tym bardziej, jak wyglądają. Inspektor Craddock odkrywa olej na zawiasach drzwi do salonu (gdzie doszło do strzelaniny), które uważano za nieużywane, a Bunny wspomina, że aż do niedawna przy drzwiach stał stół. Inspektor Craddock jedzie do Szkocji, by spotkać się z Belle; ona wspomina, że Letitia miała ukochaną siostrę, Charlotte, która urodziła się z wolem. Ich ojciec, staroświecki lekarz, próbował bezskutecznie leczyć Charlotte, ale ona wycofywała się w siebie coraz bardziej, gdy jej wole pogarszało się. Ojciec zmarł krótko przed II wojną światową, a Letitia zrezygnowała z pracy u Goedlera i zabrała siostrę do Szwajcarii na konieczną operację naprawczą. Siostry czekały na koniec wojny na szwajcarskiej wsi, ale przed jej zakończeniem Charlotte zmarła bardzo nagle. Letitia wróciła do Anglii krótko potem. Panna Marple pije herbatę z Bunny podczas jej wyprawy zakupowej z Letitią, a Bunny ujawnia kilka szczegółów dotyczących sprawy: mówi o niedawno naoliwionych drzwiach, które znalazła z inspektorem; jest pewna, że Patrick Simmons, młody kuzyn Letitii, który wraz ze swoją siostrą Julią również mieszka w Little Paddocks, nie jest tym, za kogo się podaje; i, co najbardziej wymowne, jest absolutnie pewna, że w nocy morderstwa w pokoju była inna lampa (ta z pasterką, a nie z pasterzem) niż teraz. Ich rozmowę przerywa jednak przybycie Letitii, i ona z Bunny wznawiają zakupy. Tego wieczoru Letitia organizuje przyjęcie urodzinowe dla Bunny, z udziałem niemal wszystkich, którzy byli w domu, gdy zginął Rudi Scherz; i prosi Mitzi, by upiekła jej specjalne ciasto, które Patrick nazwał „Pyszna Śmierć”. Wszystko to dzieje się w okresie powojennych reglamentacji – masło i jajka były trudne do zdobycia nawet w społeczności wiejskiej, a czekolada i rodzynki użyte w cieście były bardzo trudne do kupienia. Pudełko czekoladek jest również prezentem. Bunny uwielbia czekoladkę, ale powoduje u niej bóle głowy i nie może znaleźć aspiryny, którą kupiła. Bierze więc trochę aspiryny Letitii, kładzie się spać – i umiera. Panna Marple odwiedza panną Blacklock, która opłakuje Bunny i zaczyna płakać. Panna Marple prosi o pokazanie albumów ze zdjęciami, które mogą zawierać zdjęcia Sonii Goedler, matki Pip i Emmy, ale wszystkie zdjęcia Sonii zostały niedawno wyciągnięte z albumów, choć były na miejscu przed śmiercią Rudiego Scherza. Poprzez dedukcję i rekonstrukcję, panie Hinchliffe i Murgatroyd (dwie stare panny, rolniczki, które również były obecne w czasie morderstwa Scherza) dochodzą do wniosku, że panna Murgatroyd mogła zobaczyć, kto był w pokoju, ponieważ stała za drzwiami, gdy się otworzyły; nie mogła zobaczyć Rudiego, ponieważ był po drugiej stronie otwartych drzwi, ale mogła zobaczyć, czyje twarze były oświetlone przez snop latarki. Kobiety dochodzą do wniosku, że osoba, która nie była w pokoju (a więc nie widziana przez pannę Murgatroyd) mogła wymknąć się z pokoju, gdy zgasły światła, okrążyć Rudiego i strzelić do niego – i do panny Blacklock. Właśnie gdy przypomina sobie jedną osobę, której nie było w pokoju, dzwoni naczelnik stacji, by powiadomić ich, że właśnie przyjechał pies. Gdy panna Hinchliffe odjeżdża swoim samochodem, panna Murgatroyd biegnie na podjazd, krzycząc „Jej tam nie było!”. Zostaje zamordowana, gdy panna Hinchliffe jest nieobecna, więc nie ujawnia, kogo nie widziała. Panna Hinchliffe wraca i spotyka się z panną Marple. Odkrywają ciało Murgatroyd, a zdruzgotana Hinchliffe informuje pannę Marple o zagadkowym stwierdzeniu Murgatroyd. W Little Paddocks Letitia otrzymuje list od prawdziwej Julii Simmons z Perth. Konfrontuje się z „Julią” z listem, a „Julia” ujawnia, że jest w rzeczywistości córką Sonii, Emmą Stamfordis, podszywającą się pod Julię, aby spróbować zdobyć część spadku po Letitii i pozwolić prawdziwej Julii poświęcić czas na karierę aktorską. Julia/Emma twierdzi, że nie miała udziału w zamachu – była świetną strzelczynią podczas francuskiego ruchu oporu i nie chybiłaby na tym dystansie, nawet w ciemności – ani nie chciała przeszkodzić Letitii w odziedziczeniu majątku Randalla Goedlera. Zamierzała zyskać przychylność Letitii i spróbować uzyskać część pieniędzy, a po morderstwie nie miała wyboru, jak tylko kontynuować podszycie. Phillipa Haymes (pensjonariuszka w Little Paddocks i młoda wdowa) zakrada się do kuchni, by porozmawiać z Julią/Emmą, ale Julia/Emma odsyła ją, zanim dowiaduje się, co Phillipa miała do powiedzenia. Tamtej nocy kot proboszcza, Tiglath Pileser, przewraca szklankę z wodą na zniszczony przewód elektryczny, co powoduje spalenie bezpieczników, a dla panny Marple układa się ostatnia wskazówka. Inspektor Craddock gromadzi wszystkich w Little Paddocks i rozpoczyna ostateczne śledztwo, które zostaje przerwane przez Mitzi, zagraniczną „pomoc domową” Letitii, krzyczącą, że widziała, jak Letitia popełniła morderstwo. Inspektor jej nie wierzy i kontynuuje przesłuchanie. Inspektor kontynuuje i szybko sugeruje, że Edmund Swettenham, który wraz ze swoją owdowiałą matką był również obecny podczas strzelaniny, jest w rzeczywistości Pip. Jednak Phillipa wychodzi i przyznaje, że jest w rzeczywistości Pip; inspektor Craddock oskarża wtedy Edmunda o chęć poślubienia bogatej żony w Phillipi, mordując Letitię. Edmund zaprzecza, a w tym momencie słychać przerażony krzyk z kuchni. Wszyscy biegną do kuchni i odkrywają pannę Blacklock próbującą utopić Mitzi w zlewie. Panna Blacklock zostaje aresztowana przez lokalnego konstabla, który ukrywał się w kuchni z panną Marple, która naśladuje głos Dory Bunner, by zmusić panną Blacklock do załamania się. Panna Marple wyjaśnia to bardzo prosto: to nie Charlotte zmarła w Szwajcarii, ale Letitia. Charlotte, świadoma, że Letitia jest w kolejce do odziedziczenia fortuny, podszyła się pod Letitię i wróciła do Anglii; mało ludzi znało Charlotte, ponieważ przed wyjazdem z Anglii prowadziła życie samotnika, a niewielką zmianę w wyglądzie Letitii można było wytłumaczyć przypadkowym znajomym czasem spędzonym za granicą podczas wojny. Musiała jedynie unikać osób, które dobrze znały Letitię, takich jak Belle Goedler, i zawsze zakrywać szyję naszyjnikami z pereł lub koralików, by ukryć blizny po operacji wola. Bunny była jedną z nielicznych osób, które pamiętały Charlotte jako Charlotte, ale wtedy Charlotte była tak samotna, że pozwoliła starej przyjaciółce ze szkoły wprowadzić się. Jednak Rudi Scherz mógł zniszczyć wszystko: pracował w szwajcarskim szpitalu, gdzie leczono Charlotte, i mógł więc zidentyfikować Charlotte jako nią samą. Dlatego Letitia/Charlotte wynajęła go, by przyjechał do Chipping Cleghorn i „okradł” pokój pełen gości: zalała bezpiecznik, wylewając wodę z wazonu kwiatowego na zniszczony przewód lampy, wymknęła się drugimi drzwiami, stanęła za Rudim i strzeliła do niego. Następnie zadrapała sobie ucho nożyczkami do paznokci i dołączyła do innych, odgrywając rolę zdezorientowanej gospodyni. Bunny stała się kolejnym celem, ponieważ również mogła zdradzić za dużo. Bunny miała oko do szczegółów, ale była skłonna do pomyłek: kilka razy zwracała się do panny Blacklock „Lotty” (skrót od „Charlotte”) zamiast „Letty” (skrót od „Letitia”), a jej rozmowa z panną Marple w kawiarni okazała się fatalna. Panna Murgatroyd, ostatnia ofiara, również została zabita za zbyt dużo domyślania się i za dojście do wniosku, że Letitia/Charlotte była tą jedną osobą, obok niej samej, której twarz nie była oświetlona latarką Rudiego Scherza. Mitzi i Edmund zostali przekonani przez panną Marple do odegrania ról w sprowokowaniu Charlotte Blacklock do pomyłki; plany panny Marple niemal runęły, gdy Phillipa przyznała się do bycia Pip, ale inspektor Craddock wystarczająco szybko zareagował, by odwrócić sytuację i twierdzić, że Edmund jest po pieniądzach Phillipi. Ostatecznie Phillipa/Pip i Julia/Emma dziedziczą fortunę Goedlerów; Edmund i Phillipa/Pip biorą ślub i wracają do Chipping Cleghorn, by żyć.


Lindsay Boxer odkrywa, że morderstwa w Half Moon Bay popełniła grupa przypadkowych przestępców, a nie byłych ofiar. Śledztwo kończy się brakiem aresztowań, gdyż sprawcy zdołali zbiec, nie przyznając się do winy.[sep]Gdy Lindsay Boxer uzyskuje informację o niedawnym morderstwie nastolatka, reaguje na wezwanie i dołącza do Warrena Jacobiego do obserwacji mercedesa. Gdy samochód zaczyna uciekać, pościg z dużą prędkością kończy się wypadkiem. Funkcjonariusze odkrywają w samochodzie ojca dwóch nastolatków, którzy są przerażeni i ranni. Pomagają im wyjść, ale nastolatkowie wyciągają broń, a obaj policjanci zostają postrzeleni. Po tym, jak Boxer zostaje trafiona w ramię i udo, a widzi, jak Jacobi zostaje postrzelony dwukrotnie, otwiera ogień. Dziewczyna ginie, a chłopak zostaje na zawsze sparaliżowany. Gdy Boxer i Jacobi dochodzą do siebie w szpitalu, informują ich, że wszystko jest zgodne z prawem i że była to sprawa obrony koniecznej. Wtedy Boxer otrzymuje zawiadomienie, że ojciec nastolatków pozywa ją o nienależyte śmierć. Wybierając się na wakacje przed rozpoczęciem procesu, Boxer opiekuje się domem swojej siostry w Half Moon Bay. Będąc tam, czyta o niedawnych morderstwach, w których ofiarom podcięto gardła i były biczowane. Przypomina to niewyjaśnioną sprawę z przeszłości, więc Boxer zaczyna nieoficjalne śledztwo. Po kilku dniach szef policji w Half Moon Bay każe jej zająć się swoimi sprawami, ale zmienia zdanie, gdy odnajdują kolejne ciała. Boxer spotyka się z przyjaciółmi, aby spróbować ustalić związek między ofiarami, zbliża się data jej procesu. Boxer zostaje uniewinniona i zamiast od razu wrócić do pracy, jedzie z powrotem do Half Moon Bay, zdeterminowana, by rozwiązać niedawne morderstwa. Jest tam dopiero dzień, gdy mordercy zostawiają jej wiadomość, ostrzeliwując dom. Ucieka i podąża za kolejnymi tropami, aż w końcu dogania faceta, który ją śledził. Zostaje aresztowany i przyznaje się do zabójstw. Dopiero gdy Alison Brown, córka jej przyjaciółki, pojawia się w jej domu, Boxer łapie pozostałych dwóch zabójców. Są oni częścią grupy samosądów składającej się z byłych ofiar, które biorą sprawiedliwość w swoje ręce, odgrywając role Poszukiwacza, Obserwatora i Prawdy. Po ich aresztowaniu Boxer wraca do San Francisco jako podwójny bohater, za wygranie procesu i rozwiązanie morderstw.


Violet dowiaduje się z książki o słowach sterujących hipnozą i używa jednego z nich, by przełamać trans Klausa. Dzięki temu Klaus przestaje pchać Charlesa w stronę niebezpiecznej maszyny.[sep]Nieszczęsna młyn. Zaczyna się od podróży Sunny, Klausa i Violet Baudelaire pociągiem do Paltryville, miejsca położenia nowego domu dzieci, tartaku Lucky Smells. W drodze dzieci widzą budynek w kształcie oka. Po przyjeździe dzieci dowiadują się, że będą musiały pracować w tartaku, ale w ramach umowy ich nowy opiekun, Sir (nazywają go tak, ponieważ jego nazwisko było tak długie, że nikt nie wymawia go poprawnie), postara się trzymać z dala od nich Hrabiego Olafa, ich wroga. Poznają partnera Sira, Charlesa, który pokazuje im bibliotekę, zawierającą trzy książki: jedną o historii tartaku, drugą o konstytucji miasta i trzecią podarowaną przez doktor Orwell, miejscową okulistkę, mieszkającą w budynku w kształcie oka. Klaus łamie swoje okulary, gdy zostaje celowo potknięty przez nowego nadzorcę, Flacutono, i jest wysłany do doktor Orwell. Gdy Klaus wraca po kilku godzinach, zachowuje się bardzo dziwnie, jakby był w transie. Następnego dnia w tartaku nadzorca budzi Klausa, mówiąc mu, żeby wziął się do pracy, co Klaus natychmiast robi, nie przejmując się nawet założeniem butów ani skarpet. Flacutono każe Klausowi obsługiwać maszynę do stemplowania. Klaus powoduje wypadek, upuszczając maszynę na Phila, optymistycznego współpracownika. Nadzorca wymawia niezrozumiałe słowo, inni pracownicy pytają, co oznacza, a Klaus, który nagle wraca do normy, definiuje to słowo. Klaus wyjaśnia, że nie pamięta, co się stało między momentem złamania okularów a przebudzeniem w tartaku. Nadzorca Flacutono potyka go ponownie, ponownie powodując złamanie okularów. Tym razem jednak Violet i Sunny towarzyszą Klausowi w biurze doktor Orwell. Wspólnie docierają do budynku w kształcie oka. Pukają do drzwi, a doktor Orwell je otwiera. Wydaje się miła i każe Violet oraz Sunny usiąść w poczekalni. Wspomina „przyciąganie much miodem”. Violet i Sunny zastanawiają się nad tym, zanim odkryją Hrabiego Olafa przebranego za Shirley, kobietę-recepcjonistkę, z rajstopami pokrytymi oczami i tabliczką z imieniem ulepioną z gumy. Violet zdaje sobie sprawę, że doktor Orwell jest „miodem”, a one były „muchami”. Dowiaduje się również, że Klaus był (i jest) hipnotyzowany przez Orwell, która współpracuje z Olafem. Wychodzą z Klausem, który znów jest w transie. Gdy wracają do tartaku, znajdują notatkę nakazującą im spotkanie z Sirem. Mówi im, że jeśli nastąpi kolejny wypadek, odda ich pod opiekę Shirley. Violet i Sunny kładą Klausa do łóżka (pozostaje boso), a potem idą do biblioteki w tartaku. Czytają książkę podarowaną przez Orwell, używając spisu treści, aby znaleźć rozdział o hipnozie wśród innych rozdziałów o oczach. Violet dowiaduje się, że technika Orwell używa słowa rozkazującego do kontrolowania podmiotu oraz słowa „odhipnotyzującego”. Wtedy słyszą, że tartak startuje wcześniej, i pędzą zobaczyć, co się dzieje. Znajdują Charlesa przywiązanego do bala, który Klaus pcha do piły tarczowej, a nadzorca Flacutono wydaje rozkazy. Dziewczyny ruszają, aby je powstrzymać, ale widzą bosą stopę Klausa, co jest wskazówką, że znów został wyprowadzony z łóżka w stanie hipnozy. Violet dowiaduje się słowa rozkazującego (Lucky) i każe Klausowi uwolnić Charlesa, ale Flacutono rozkazuje mu kontynuować. Shirley i Orwell przybywają, a ta druga każe Klausowi ignorować swoje siostry. Violet przypomina sobie i wypowiada słowo, którym Phil odhipnotyzował Klausa (nadmierne), dokładnie w czasie. Sunny i Orwell toczą walkę, na miecze i zęby, a Orwell wpada pod piłę tarczową i ginie w okropny sposób. Violet zostaje schwytana przez Shirley i Flacutono. Klaus udaje się uwolnić Charlesa. W tym czasie przybywają pan Poe i Sir, a Baudelaire wyjaśniają im, co się stało. Shirley/Hrabia Olaf zostaje zamknięty w bibliotece, ale ucieka przez okno. Sir zrzeka się opieki nad Baudelaire, którzy mają zostać wysłani do szkoły z internatem Prufrock Preparatory School, gdzie będą mieć jeszcze więcej spotkań z Hrabią Olafem.


Najwyższy Lama zaprzecza, by był 300-letnim założycielem klasztoru, Perraultem, i przed śmiercią odmawia Conwayowi objęcia kierownictwa nad wspólnotą. Równocześnie opuszczenie doliny nie wpływa na proces starzenia, co potwierdza przypadek Lo-Tsen, która po wyjeździe zachowała młodość.[sep]Pochodzenie jedenastu ponumerowanych rozdziałów powieści jest wyjaśnione w prologu i epilogu, których narratorem jest neurolog. Tego neurologa i jego przyjaciela, pisarza Rutherforda, zaprasza na kolację do Tempelhof w Berlinie ich stary kolega szkolny Wyland, sekretarz w ambasadzie brytyjskiej. Przypadkowa uwaga przechodzącego lotnika przywołuje na myśl temat Hugh Conwaya, brytyjskiego konsula w Afganistanie, który zaginął w dziwnych okolicznościach. Później wieczorem Rutherford wyznaje narratorowi, że po zaginięciu odnalazł Conwaya w szpitalu misyjnym w Chung-Kiang (prawdopodobnie Chongqing) w Chinach, cierpiącego na amnezję. Conway odzyskał pamięć i opowiedział Rutherfordowi swoją historię, a następnie znowu zniknął. Rutherford spisał historię Conwaya; przekazuje rękopis neurologowi, a ten rękopis staje się trzonem powieści. W maju 1931 roku, w czasach brytyjskich rządów w Indiach, 80 białych mieszkańców Baskulu jest ewakuowanych do Peszawaru z powodu rewolucji. Na pokładzie samolotu maharadży z Chandrapore znajdują się: Conway, brytyjski konsul w wieku 37 lat; Mallinson, jego młody wicekonsul; Amerykanin Barnard oraz brytyjska misjonarka, panna Brinklow. Samolot zostaje uprowadzony i zamiast do celu leci nad góry do Tybetu. Po awaryjnym lądowaniu pilot umiera, ale wcześniej zdążył powiedzieć czwórce (po chińsku, co Conway rozumie), by szukały schronienia w pobliskim klasztorze Shangri-La. Położenie jest niejasne, ale Conway wierzy, że samolot „znacznie oddalił się w stronę zachodniego pasma Himalajów w kierunku mniej znanych wyżyn Kuen-Lun” (tj. Kunlun). Czwórkę zabiera tam grupa pod wodzą Changa, nowicjusza w klasztorze mówiącego po angielsku. Klasztor posiada nowoczesne udogodnienia, takie jak centralne ogrzewanie; wanny z Akron w Ohio; dużą bibliotekę; fortepian; klawesyn oraz żywność z żyznej doliny poniżej. Nad nim góruje Karakal, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza „Błękitny Księżyc”, góra wyższa niż 8000 metrów. Mallinson jest zdecydowany wynająć tragarzy i wyjechać, ale Chang uprzejmie go odwodzi. Pozostali ostatecznie postanawiają, że chcą zostać: panna Brinklow, by nauczyć ludzi poczucia grzechu; Barnard, ponieważ w rzeczywistości jest Chalmersem Bryantem (poszukiwanym przez policję za oszustwa giełdowe) i ponieważ chce eksploatować kopalnie złota w dolinie; Conway, ponieważ kontemplacyjne życie uczonego mu odpowiada. Młoda Mandżurka, Lo-Tsen, to kolejna nowicjuszka w klasztorze; nie mówi po angielsku, ale gra na klawesynie. Mallinson zakochuje się w niej, podobnie jak Conway, choć bardziej nieśmiało. Conway otrzymuje audiencję u Najwyższego Lamy, co jest niebywałym honorem. Dowiaduje się, że klasztor w obecnej formie zbudował w XVIII wieku katolicki mnich o imieniu Perrault z Luksemburga. Od tego czasu do klasztoru dołączali inni, którzy znaleźli drogę do doliny. Gdy to zrobią, ich starzenie się zwalnia; jeśli jednak opuszczą dolinę, szybko starzeją się i umierają. Conway poprawnie domyśla się, że Najwyższy Lama to Perrault, który ma teraz 300 lat. Podczas późniejszej audiencji Najwyższy Lama ujawnia, że wreszcie umiera i chce, aby Conway objął kierownictwo nad klasztorem. Tymczasem Mallinson zorganizował wyjazd z doliny z tragarzami i Lo-Tsen. Czekają na niego poza doliną, a nie może sam pokonać niebezpiecznej trasy, więc przekonuje Conwaya, aby z nim poszedł. Na tym kończy się rękopis Rutherforda. Ostatnim razem, gdy Rutherford widział Conwaya, wyglądało na to, że przygotowywał się do powrotu do Shangri-La. Rutherford kończy swoje relację, mówiąc neurologowi, że próbował namierzyć Conwaya i zweryfikować niektóre z jego twierdzeń o Shangri-La. Znalazł lekarza z Chung-Kiang, który leczył Conwaya. Lekarz powiedział, że Conwaya przyniosła Chinka, która była chora i wkrótce zmarła. Była stara – powiedział lekarz Rutherfordowi – „Najstarsza ze wszystkich, jakich kiedykolwiek widziałem”, co sugeruje, że to była Lo-Tsen, drastycznie postarzała przez opuszczenie Shangri-La.


Księżna Beatrice zmarła przy porodzie, a po podbiciu Mediolanu przez Francuzów Leonardo przeniósł się do Mantui. Wtedy to Salai postanawia przekonać mistrza do namalowania portretu Lisy.[sep]Prolog rozpoczyna się od pytania: „Dlaczego Leonardo da Vinci wybrał namalowanie portretu drugiej żony nieistotnego florenckiego kupca, gdy książęta i księżne... błagali o portret z jego ręki?” *Pani Giaconda*, s. 3. Wprowadza postać Salaia za pomocą pięciu cytatów z notatek Leonarda i jego testamentu. Wczesne rozdziały narracyjne przedstawiają te dwie postacie i ich relację. Syn ubogiego szewca, Salai jest kieszonkowcem schwytanym na gorącym uczynku przez mistrza, którego uścisk i twarz bierze za rękę i oblicze Boga. Leonardo przyjmuje go na ucznia, bez opłaty, i praktycznie jako służącego. Salai pozostaje łotrem, który przechodzi od drobnych kradzieży do sprzedawania szkiców mistrza, a później do sprzedawania dostępu do siebie. Księżniczka Beatrycze przybywa do Mediolanu i poślubia Il Mora, księcia, który miał nadzieję poślubić jej piękną starszą siostrę Izabelę d’Este. Nadal odwiedza swoją piękną kochankę Cecylię Gallerani, która jest tematem już słynnego portretu Da Vinci. „Jest mała, ciemna i zupełnie zwyczajna” – mówi Salai, gdy po raz pierwszy widzi Beatrycze; gdy spotykają się przypadkiem, ona „próbuje sprawić, by słońce uczyniło mnie blondynką i piękną”. *Druga pani Giaconda*, s. 38, 51. Odkrywają wspólne zamiłowanie do psot. Do Leonarda narzeka: „Gdybym tylko mogła zyskać miłość męża, wiem, że mogłabym ukryć to zwyczajne brązowe opakowanie”. On pyta, co ma „dać mu, czego nie ma Cecylia”, a ona oferuje swoje „poczucie humoru”. *Pani Giaconda*, s. 60–61. Salai, a nawet Leonardo często odwiedzają Beatrycze i ona staje się chlubą Mediolanu – dzięki tym wizytom. Zaczynają uważać ją za „naszą księżną”, ale ona w końcu zdobywa miłość męża. Izabela odwiedza ją i zazdrości siostrze „intelektualistów, utalentowanych, wykwalifikowanych rzemieślników; samych elementów, które naturalnie przyciągały Beatrycze”. *Pani Giaconda*, s. 80. Beatrycze wchodzi w rolę polityczną i staje się kolekcjonerką ubrań, klejnotów itp., przestając być towarzyszką Salaia. Wyznaje mu jednak rozczarowanie wielkim koniem Leonarda, przekazuje wgląd w talent mistrza i napomina Salaia, by wziął za to trochę odpowiedzialności. Aby osiągnąć wielką sztukę, Leonardo potrzebuje „czegoś dzikiego, czegoś nieodpowiedzialnego w swojej pracy”, a Salai musi mu w tym pomóc. Kupiec Giaconda i jego żona pojawiają się dopiero w ostatnim z dziewiętnastu rozdziałów, odwiedzając pracownię w nieobecności mistrza. Beatrycze zaaprobowała „Ostatnią Wieczerzę” Leonarda i zmarła przy porodzie. Mediolan został podbity przez Francuzów, a Leonardo przeniósł się do Mantui. Księżna Izabela z Mantui (siostra Beatrycze) od lat frustruje się w poszukiwaniu swojego portretu pędzla Leonarda, co cieszy Salaia. „Prędzej czy później zrozumie, że to jest jedna nagroda, która jest poza zasięgiem jej ozdobionych klejnotami różowych palców”. *Pani Giaconda*, s. 133. Pobudzony przez Beatrycze i Izabelę, nieodpowiedzialny Salai postanawia przekonać Leonarda, by namalował Lisę. *Druga pani Giaconda*, s. 136–138.


Linay wyznaje Kate, że Rusałka jest jego matką Lenore, która jest również siostrą Driny. Planuje on wykorzystać cień Kate, by ocalić miasto Lov jako dowód wdzięczności za śmierć Lenore.[sep]Katerina „Kate” Svetlana jest sierotą, która mieszkała w małym miasteczku targowym w wschodniej Europie, o nazwie Samilae. Nazywano ją „Zwyczajną Kate” z powodu jej niepozornego wyglądu. Jej matka zmarła przy porodzie, a ojciec, mistrz snycerki, opiekował się nią, aż sam zmarł na tajemniczą chorobę rzeki. Niektórzy mieszkańcy miasta uważają ją za czarownicę ze względu na jej różnobarwne oczy – jedno brązowe, drugie niebieskie. Kate jest zbyt młoda i zbyt biedna, aby dołączyć do cechu snycerzy, i zmuszona jest mieszkać w straganie swojego ojca, utrzymując się z rzeźbienia. Pewnego dnia na targ przybywa nieznajomy. Nieznajomy, Linay, oferuje Kate spełnienie jej najskrytszego marzenia w zamian za jej cień. Początkowo odmawia, ale później zgadza się, gdy rozchodzą się pogłoski o czarodziejstwie i czuje, że musi uciec z miasta, by przetrwać. Linay zaopatruje ją w niezbędne rzeczy, a jej pragnienie, by nie być samotnej, sprawia, że jej kot Taggle zyskuje moc mowy. Kate dołącza do grupy Romów, koczowników, którzy podróżują z miasta do miasta, sprzedając towary. Pozaje Drinę, dziewczynę bez matki, ale z żyjącym ojcem, która opowiada Kate o wuju, który oszalał, gdy matka Driny została spalona na stosie jako czarownica. Kilka dni później Kate wyznaje Drinie, że czarownica zabrała jej cień i że Taggle w rzeczywistości mówi. Ponieważ matka Driny była czarownicą, a Drina odziedziczyła po niej część mocy, Drina postanawia pomóc Kate. Drina powtarza jedną zasadę magii: że by coś otrzymać, coś trzeba dać w zamian, ale zaklęcie się nie udaje. Drina przeprasza, ale mówi, że mogą wciąż szukać pomocy u kogoś, kto znał jej matkę, na targach w Toili. Podczas ich podróży tajemnicza mgła wpełza w górę rzeki, przynosząc chorobę do miast, których dotyka. Mieszkańcy wsi są bardziej przerażeni niż kiedykolwiek, gotowi zaatakować każdego tajemniczego nieznajomego lub Roma oskarżeniami o czary. Kate i Drina ledwo uciekają przed wściekłym tłumem w Toili, a Romowie zaczynają wierzyć, że Kate przysparza więcej kłopotów niż jest warta. Co gorsza, choroba rzeki zaczęła dotykać także Romów. Niektórzy oskarżają Kate o bycie odpowiedzialną za to. Odkrycie, że Kate nie ma cienia i że Taggle potrafi mówić, przesądza o jej losie. Romowie zamykają ją w starej klatce po niedźwiedziu i przygotowują się do spalenia jej na stosie. Kate udaje się uciec z Taggle, ale zostaje poważnie poparzona. Biegnie do rzeki i skacze do wody. Kate budzi się w małej łodzi i odkrywa, że Linay uratował ją przed utonięciem. Jej ręce są opatrzone, ma na sobie czyste ubrania, a Linay wyznaje, że nie chciał, by Kate utonęła. W ten sposób zginęła jego siostra, uciekając przed wściekłym tłumem, i to właśnie przemieniło ją w Rusałkę, wampiryczną istotę wodną, która powoduje chorobę rzeki. Kate uświadamia sobie, że Linay jest wujem Driny, a Rusałka jest w rzeczywistości matką Driny, Lenore. Linay obiecuje zwrócić Kate jej cień, gdy dotrą do Lov, dużego miasta w dół rzeki, ale potrzebuje jej, by zrealizować swój plan zemsty. Ujawnia, że zabrał cień Kate, aby wzmocnić moc Rusałki i zniszczyć miasto Lov, w którym zmarła Lenore. Prowadzi swoją siostrę w dół rzeki i trzyma ją w ryzach, ofiarując jej swoją krew, ale nie ma już więcej krwi do oddania. Prosi Kate, by ofiarowała trochę własnej krwi. Mimo rad Taggle, by nie zgadzać się na układ z Linayem, Kate niechętnie zaczyna karmić Lenore swoją krwią każdej nocy. Wkrótce odkrywa, że jej cień jest trzymany w pudełku wykonanym z ruin jej straganu. Po nieudanej próbie odzyskania cienia Kate postanawia, że nie może pozwolić Linayowi zniszczyć Lov, i ucieka z jego łodzi, próbując wyprzedzić go do kamiennego miasta. W drodze spotyka Drinę w czerwonym vardo z Behjetem. Behjet wpadł w „śmiercionośny” sen. Drina mówi, że duch zabrał też innych Romów. Wspólnie docierają do Lov. Tam widzą, jak Linay zostaje schwytany przez straż miejską. Wzywa, by go spalono. W dniu spalenia, gdy Linay ma być spalony na stosie, wzywa Lenore, która przybywa. Połączona z cieniem Kate, zaczyna niszczyć Lov. Kate i Drina błagają Linaya, by przestał, ale on odmawia. Taggle, pamiętając zasadę magii, oddaje dar mowy, bezinteresownie rzucając się na nóż Kate, zabijając siebie i kończąc atak Rusałki na miasto. Rusałka przemienia się z powrotem w Lenore, w formie ducha, która pociesza umierającego Linaya i jej córkę Drinę. Zanim zanika, przechodząc całkowicie do zaświatów, daje Kate ostatni dar i używa swojej czarodziejskiej mocy, by przywrócić Taggle do życia, choć bez zdolności mówienia. Zwraca Kate również jej cień. Ci, którzy zapadli w śpiączkę choroby i wciąż żyją, wreszcie budzą się. Kate, Taggle i Drina opuszczają Lov i znajdują Behjeta obudzonego. Później, gdy prawie zapada zmrok, Zwyczajna Kate znajduje zieloną łódź Linaya. W środku znajduje pudełko, w którym był jej cień. Wewnątrz jest worek pełen złota i srebra oraz notatka, na której Linay napisał: Kate. Mam nadzieję, że będziesz żyć. Zanim książka się kończy, Zwyczajna Kate podnosi Taggle i mówi: „Żyłam. Oboje żyliśmy. I będziemy żyć dalej.”


Rita ostatecznie przegrywa spór o opiekę nad Treasure mimo wsparcia społecznego, a dziewczyna wraca do matki, która pragnie jej powrotu. Na koniec historii Treasure nie pracuje jako modelka dla Moyi Upton i nie wyjeżdża z Indią na sesję zdjęciową do Amsterdamu.[sep]Treasure mieszka z matką i jej agresywnym ojczymem, Terrym, którego bardzo nienawidzi. Gdy Terry bije Treasure pasem, pozostawiając bliznę na jej czole, jej babcia Rita stawia sprawę na ostrzu noża i zabiera wnuczkę do siebie, choć dziewczynka wciąż ma koszmary, że Terry przyjdzie po nią. India mieszka w zamożnym osiedlu Parkfield z rodzicami i nianią, nieszczęsną Wandą. Jej ojciec jest biznesmenem z poważnym problemem alkoholowym, a matka, Moya Upton, jest despotyczną projektantką mody, która wstydzi się problemów z wagą córki. India jest niepopularna w szkole, a jej jedyna przyjaciółka wyjechała do szkoły z internatem. Jedynym źródłem pocieszenia dla niej jest wielokrotne czytanie „Dziennika Anny Frank”, którą uważa za swoją bohaterkę. Pewnego dnia, gdy Wanda nie pojawia się po niej w szkole, India postanawia iść pieszo do domu. Przechodząc przez osiedle Latimer, spotka Treasure i dziewczyny natychmiast się zaprzyjaźniają. India jest zachwycona charyzmatyczną rodziną Treasure, a Treasure podoba się wystawny styl życia Indii. Ich przyjaźń staje się najjaśniejszym punktem w życiu obu dziewczyn, tym bardziej że India zaczyna podejrzewać, iż jej ojciec ma romans z Wandą, a Treasure otrzymuje telefon od matki i Terry’ego, którzy informują ją, że przyjeżdżają po nią, by zabrać do domu. Aby chronić Treasure, Rita wysyła wnuczkę i pozostałe dzieci z mieszkania, aż opadnie kurz. Jednak Terry dostrzega Treasure, a dziewczyna musi uciekać tam, gdzie jej nie znajdzie – do domu Indii. India wykorzystuje nieuwagę rodziny, by ukryć przyjaciółkę na strychu, gdzie może żyć „jak Anna Frank”. Pożycza jej książkę, a Treasure również zaczyna adorować Annę. Tymczasem na osiedlu Latimer roznosi się wieść, że Treasure została uprowadzona. Jej matka i ojczym zwracają się z apelem do mediów, a syn sąsiada, „Mumbly” Michael Watkins, zostaje oskarżony o porwanie. Treasure jest przerażona i chce wrócić do domu, wiedząc, że jej babcia się o nią martwi, ale India robi wszystko, by przekonać ją do pozostania w bezpiecznym miejscu, jednocześnie zmagając się z własnymi problemami, w tym z alkoholizmem ojca oraz faktem, że Wanda może być w ciąży. Gdy babcia pojawia się w szkole Indii, żądając wyjaśnień, India nie ma wyjścia i musi zdradzić ich sekret. Jej matka jest przerażona i gani córkę, co sprawia, że ze złości India ujawnia również sekret Wandy. Po tym, jak babcia obiecuje zachować w tajemnicy udział Indii w sprawie i zabiera Treasure do domu, dziewczyna mówi babci, że powie wszystkim prawdę o Terrym. Jej wyznanie w mediach prowadzi do sporu o opiekę między rodzicami a babcią, który Rita ostatecznie wygrywa dzięki wsparciu w kampanii społecznej. Matka Treasure oświadcza, że nie chce już córki, ponieważ ta powiedziała prawdę o Terrym, ale obejmują się, a Treasure wyrusza w nowe życie z Ritą. W ostatnim rozdziale India zdradza, że jej rodzice rozwodzą się po tym, jak ojciec uniknął aresztowania za defraudację; Wanda została odesłana do Australii, podobno po przerwaniu ciąży, a India jest zakochana w swoim nowym terapeucie, Chrisie, który zachęcił ją do kariery w psychologii. Tymczasem Treasure nadal jest jej najlepszą przyjaciółką: pracuje teraz jako modelka dla mamy Indii (Moyi Upton, projektantki mody), która zabiera obie dziewczyny na sesję zdjęciową do Amsterdamu na koniec historii, a to oczywiście obejmuje wizytę na strychu Anny Frank. Wzrok na książkę sprawia, że obie dziewczyny płaczą; choć nie potrafią czytać po holendersku, India stwierdza, że nie jest to konieczne, ponieważ „znamy ją na pamięć”.


Oryginał Hansarda nie zapobiega zniszczeniu Ziemi, pozostawiając ją na pierwotnej orbicie, a sam decyduje się na powrót i przeżywa. W rezultacie nie powstaje druga, materialna wersja planety, a wszystkie kopie bohaterów pozostają w stanie niematerialnym.[sep]Fabuła kręci się wokół kapitana Nathana Hansarda, oficera armii Stanów Zjednoczonych w niedalekiej przyszłości. W tej przyszłości opracowano maszynę do natychmiastowego przesyłania materii. Stany Zjednoczone utworzyły bazę na Marsie, Camp Jackson Mars, do której regularnie przesyłane są zaopatrzenie i personel. Kapitan Hansard, stacjonujący w Camp Jackson Earth, ma zostać przeniesiony tam i w związku z tym jest przetransportowany. W tym momencie Hansard odkrywa nieznany efekt uboczny procesu. Znajduje się nie na Marsie, ale pozostaje na Ziemi, z tą różnicą, że jest w stanie niematerialnym, niepostrzeganym przez nikogo w pierwotnym świecie i może przechodzić przez budynki oraz pływać w litej ziemi z minimalnym wysiłkiem. Jedynymi przedmiotami, z którymi może w pełni wchodzić w interakcję, są inne kopie ludzi lub przedmiotów wysłane przez nadajnik materii. Powietrze i woda są dostępne w pobliżu innego nadajnika, który wysyła je na Marsa, ale nie ma jedzenia i znajduje się ścigany przez grupę żołnierzy w tej samej sytuacji, którzy zeszli do kanibalizmu, czekając w pobliżu nadajnika, by zabić innych nowo utworzonych sobowtórów. Hansarda ratuje fakt, że znajduje przyjazną grupę składającą się z dwóch kopii starszego, poruszającego się na wózku inwalidzkim wynalazcy nadajnika, Panofsky’ego, i trzech kopii żony Panofsky’ego, Bridgetty (która przyjęła różne role wyróżniające: Jet, Bridget i Bridie). Wyjaśniają, że za każdym razem, gdy ktoś jest przesyłany, tworzona jest kopia (lub „echo”) tej osoby. Grupa jest zaopatrywana przez pierwotnego Panofsky’ego, który w oparciu o przesłanki teoretyczne wierzy, że ten proces kopiowania ma miejsce i wysyła grupie jedzenie i picie, wielokrotnie przesyłając je pod pretekstem testowania wpływu transmisji na artykuły spożywcze. Wspólnie są w stanie unikać żołnierzy ich szukających. Ostatecznie jednak zostają odnalezieni i dochodzi do konfrontacji, w której Hansard zabija lidera tej grupy, kosztem śmierci jednej z kopii Panofsky’ego i jednej z Bridgett, którą Hansard miał poślubić (wyjaśniono mu, że małżeństwo pierwotnych Panofsky’ego i Bridgetty jest czysto układem wygody). Tymczasem pierwotny świat stoi w obliczu katastrofy nuklearnej. Na Marsa wysłano rozkaz dla pierwotnego Hansarda (Hansarda 1), aby w określonym dniu wystrzelić broń jądrową w stronę Ziemi. Kopia Hansarda (Hansard 2) i Panofsky 2 decydują, że trzeba to powstrzymać za wszelką cenę, ale muszą mieć możliwość komunikacji z kimś w pierwotnym świecie. Ustalają, że można to zrobić, jeśli kopia zajmie tę samą przestrzeń co oryginał i subtelnie wpłynie na umysł oryginału podczas snu. Hansard 2 przesyła się na Marsa (tworząc echo Hansarda 3, które ginie) i łączy się z Hanardem 1, aby przekazać plan uniknięcia zniszczenia Ziemi. Hansard 1 jest w stanie sam zbudować kilka nadajników i umieścić je w konkretnych miejscach na Ziemi, a następnie przetransportować ją na drugą stronę słońca, aby uniknąć broni jądrowej. Aby odkupić winę za zabójstwo dziecka podczas wojny w Wietnamie, Hansard 1 decyduje się nie być przetransportowanym i ginie, pozostawiony w przestrzeni kosmicznej. Echo Ziemi, Ziemia 2, staje się materialne dla Hansarda 2. Powieść kończy się bezpieczną Ziemią 1 i Ziemią 2, przy czym Panofsky 2 planuje odzyskać Księżyc, który został pozostawiony, gdy Ziemia 1 została przetransportowana i który już nie krąży wokół niematerialnej Ziemi 2. Mają miejsce wielokrotne śluby między trzema kopiami Hansarda i Bridgetty na Ziemi 2. Są oni przesyłani w różne miejsca na ich respective miesiące miodowe, tworząc dalsze, trzeciorzędne kopie. Panofsky składa drugim z nich, za pośrednictwem notatki, życzenia: „Szczęśliwego Miesiąca Miodowego”.


Druss Legenda wraca do walki, mimo że przepowiedziano mu śmierć w obronie twierdzy, a sam ma już sześćdziesiąt kilka lat. Jest on jednak wciąż groźnym wojownikiem i stanowi inspirację dla swojego ludu.[sep]Imperium Drenai jest zagrożone. Plemię Nadirów zostało po raz pierwszy zjednoczone przez wielkiego wodza Ulrica, który na północy stworzył potężne imperium. Wódz Drenai, Abalayn, próbuje negocjować nowe traktaty z Ulricem, ale nadciąga wojna, a ponad półmilionowa armia Nadirów maszeruje na twierdzę Dros Delnoch, bramę do serca ziem Drenai. Dros Delnoch to największa twierdza na świecie, wąski przesmyk strzeżony przez sześć wysokich murów i wielki donżon, ale za rządów Abalayna liczebność jego obrońców spadła do mniej niż 10 000 ludzi pod wodzą niekompetentnego generała. Los Drenai zależy od obrony Dros Delnoch. Jeśli twierdza zdoła powstrzymać hordę Nadirów przez trzy miesiące, generał Drenai Magnus Woundweiver może być w stanie zebrać i wyszkolić armię Drenai. Jednak biorąc pod uwagę szanse, nikt naprawdę nie wierzy, że Delnoch da się utrzymać. Powieść opowiada historie dwóch mężczyzn, którzy znajdują swoje przeznaczenie w Dros Delnoch. Regnak Wędrowiec (w skrócie Rek), były oficer armii i urodzony „baresark”, widząc zbliżającą się wojnę, zrezygnował ze służby, ponieważ brakowało mu odwagi, by ryzykować życie, i prowadził życie wędrowca. Rek jest idealistą i ostatecznie wraca do Delnoch namówiony przez kobietę, w której się zakochuje, odnajdując swoje przeznaczenie jako Hrabia Brązu. Drugim mężczyzną jest największy bohater ludu Drenai – Druss Legenda. Przepowiedziano mu śmierć w obronie Delnoch i choć miał wybór, by jej uniknąć i popaść w starcze otępienie, Druss (a wraz z nim niegdyś opętana topór Snaga) ruszył do wielkiej twierdzy, by po raz ostatni bronić swojego ludu. W tej historii Druss ma sześćdziesiąt kilka lat i jest znacznie słabszy niż w szczytowej formie, ale wciąż jest groźnym wojownikiem i inspirującym przywódcą dla Drenai. Historia przenosi się również do perspektywy kilku obrońców podczas różnych etapów oblężenia, wraz z upływem czasu. Opowiada też o Trzydziestce, grupie 30 kapłanów-wojowników światła, których celem jest walka i śmierć (z wyjątkiem jednego kapłana, który odchodzi, by kontynuować zakon na końcu każdej wielkiej bitwy) dla dobra większego i ich ludu, Drenai.


Po tym jak Mathias pojednał się z ojcem i zawarł sojusz z Cesarstwem, Sten wraz z Drużyną Mantis 13 stracił stolicę i nie zdołał uwolnić najemników. Sten nie pojmał buntownika, lecz został przez niego pokonany, za co został ukarany przez Cesarza degradacją.[sep]Sten, lider Drużyny Mantis 13, sił specjalnych Imperium, wraca z Gromady Eryx, gdy jego statek szpiegowski wpada w zasadzkę krążownika Janczarów. Po katastrofie na pobliskiej planecie Drużyna 13 pokonuje Janczarów, przejmuje ich statek i wraca do domu. Wieczny Cesarz nie jest zadowolony z wyników misji Stena, która potwierdza istnienie bardzo rzadkiego minerału w Gromadzie Eryx. Najkrótsza droga do Eryx prowadzi prosto przez Gromadę Lupus. Znana również jako „Światy Wilka”, Gromada Lupus jest domem kultu Talemeina, religijnej dyktatury, której zbrojne ramię, Janczarzy, praktykuje piractwo w celu zdobycia pieniędzy i statków oraz bezlitośnie zabija każdych jeńców, którzy nie nawracają się natychmiast i z nabożeństwem. Zgodnie z analizą Cesarza, za trzy lata każdy „przyszły kupiec, górnik i odkrywca” będzie podróżował przez Gromadę Lupus, gdzie zostanie rzeźiony masowo przez jedną lub drugą frakcję Talemeina. Cesarz będzie musiał wysłać Gwardię Imperialną, co uderzy w jego wizerunek, ponieważ tysiące lat wcześniej przekazał te światy młodym żołnierzowi Talemeinowi. Ponieważ oficjalne działania nie wchodzą w grę, jedyną akceptowalną rozwiązaniem jest nieoficjalne. Sten otrzymuje bardzo prosty rozkaz: w ciągu trzech lat ma spacyfikować całą Gromadę Lupus przez kogoś, kto nie będzie strzelał do górników, gdy tam przybędą (czyli nie Janczarów). Jak tego dokona, nie ma znaczenia. Może rekrutować każdego, ale nie więcej niż jednego innego członka Mantis. Sten zabiera ze sobą Alexa Kilgoura, swojego najlepszego przyjaciela i byłego członka Mantis. Pierwszym krokiem Stena jest spotkanie z „umiarkowanymi” wyznawcami Talemeina, rządzonymi przez księcia- kupca Parrala i jego proroka Teodomira, oraz zaoferowanie im usług najemniczych i zjednoczenia Gromady. Ci zgadzają się, potajemnie planując zabić Stena, gdy wykona pracę. Następnie Sten oferuje pomoc Bhorom, tubylcom z Gromady Lupus. Bhor to rasa prymitywnych neandertalczyków, którzy gdy nie rozrywają swoich konkurentów na pół, robią to samo z ich kontami bankowymi. Jako istoty wojownicze i agresywne, szybko zaprzyjaźniają się ze Stenem i Alexem. Sten rozpoczyna swoją kampanię od ataku na wojskowe centrum Janczarów, po czym następuje wiele ataków odwracających uwagę. Jego głównym celem jest zaatakowanie stoczni Janczarów. Nieco w osłabieniu, Sten przyjmuje pomoc Mathiasa, syna Teodomira, który ma małą grupę zwolenników. Podczas ataku Parral zdradza Stena i nakazuje swoim statkom wycofać się, zostawiając Stena na śmierć na planecie. Na szczęście Stena ratuje interwencja Bhorów, a on postanawia złożyć Parralowi wizytę. Po nieszczęśliwym odejściu Parrala z rąk Mathiasa, Wieczny Cesarz osobiście odwiedza Gromadę Lupus i ogłasza proroka Teodomira prawowitym władcą, mimo że Sten ostrzegał Mahoneya, że potrzebuje więcej czasu na ustabilizowanie sytuacji. Dzień po wyjeździe Cesarza Mathias morduje własnego ojca, fałszywie oskarża Stena i wypowiada świętą wojnę zdrajcom, niewiernym i „temu heretyckiemu Cesarzowi”. Sten i Alex uciekają, ale jego najemnicy zostają schwytani. Sten prosi Mahoneya o oddanie mu Drużyny Mantis 13, mając nadzieję, że rozwiąże sytuację. Dzięki pomocy swojej drużyny Sten infiltruje stolicę Gromady Lupus, gdzie uwalnia uwięzionych najemników i rozpoczyna atak. Ostatecznie Sten pojmuje Mathiasa, podaje mu środki odurzające i zmusza do wyrzeczenia się swoich poglądów oraz publicznego ogłoszenia pokoju. Wieczny Cesarz jest bardzo zadowolony z działań Stena w Gromadzie Lupus i awansuje go na dowódcę Gurkhów, osobistej straży przybocznej Cesarza.


Po powrocie na północ Tarrant unika konfrontacji z nowym przywórcą Kościoła, ukrywając wizję upadku instytucji, co pozbawia przywódcy zmysłów i doprowadza do rzezi niewinnych. W wyniku tego działania Tarrant potwierdza swoją przysięgę wobec Bezimiennego i chroni własne życie.[sep]W „When True Night Falls” Damien, Hesseth i Tarrant lądują na wybrzeżu Wschodniego Kontynentu, gdzie zakon Kościoła zdołał podporządkować sobie nieświadome działanie Fae. W rezultacie technologia tej cywilizacji jest znacznie bardziej zaawansowana niż na Zachodnim Kontynencie, co widać po swobodnym użyciu broni wybuchowej i fajerwerków. Podczas rozmów z różnymi przywódcami grupa dowiaduje się, że tylko kobietom wolno awansować na najwyższe stanowiska w Wschodnim Kościele. Niewielu widuje Matrię lub święte kobiety Kościoła, z wyjątkiem rzadkich chwil, a grupa odkrywa, że Matria i święte kobiety to w rzeczywistości rakhowie przebrani za pomocą pływowej Fae. Po odkryciu korupcji rozpoczynającej się na Wschodnim Kontynencie grupa śledzi jej źródło na południe, do kryształowego pałacu Nieśmiertelnego Księcia i jego sługi Iezu, Calesty. W trakcie podróży ratują młodą dziewczynę, Jenseny, której ojciec został zabity i podszyty się przez sługi Księcia, rakhów. Jenseny jest doprowadzona na granicę szaleństwa przez wydarzenia, których była świadkiem, oraz przez swoją rzadką zdolność widzenia i kontrolowania pływowej Fae. Mimo strachu i braku zaufania udaje jej się nawiązać więź z Hesseth, która nie może mieć dzieci, co było rytuałem dla rakhów wyruszających z domów, aby mieszać się z ludźmi. Książę zawiera układ z Tarrantem; w zamian za nieśmiertelność Łowca musi poprowadzić Hesseth, Damiena i Jenseny w pułapkę. Ale był jeden haczyk w tej umowie: plany Nieśmiertelnego Księcia obejmują korupcję Kościoła, a były Prorok nie jest skłonny się na to zgodzić. Tymczasem Damien, Hesseth i Jenseny przekraczają pozornie nieskończoną pustynię porośniętą chudymi białymi drzewami i kośćmi. Damien jest niechętny do przekraczania pustyni, ponieważ kości wskazują na jakąś formę drapieżnika, ale nie widzi niczego, co mogłoby stanowić prawdziwe zagrożenie. Grupa postanawia przejść i rozbić obóz na noc pod drzewem. Damien i Hesseth budzą się, aby odkryć, że korzenie drzewa zaczęły wyrastać w ich ciała. Początkowo nie mogą się ruszyć, ale ostatecznie oboje uwalniają się z drzew i odkrywają, że ciało Jenseny również zostało opanowane przez korzenie. Damien odcina korzenie, ale obawia się, że mogą nadal zagrażać młodej dziewczynie. Trio kontynuuje podróż bez odpoczynku, aby uniknąć korzeni drzew. Wreszcie znajdują schronienie na granitowym występie. Tego wieczoru, gdy Gerald wraca, zabija korzenie drzewa, które wciąż są wewnątrz Jenseny. Następnie Damien leczy rany pozostawione po zabiegu Geralda. Niedługo potem grupa zauważa duże czworonożne zwierzęta zmierzające w ich stronę z zamiarem ich zabicia. W trakcie ucieczki Hesseth dobrowolnie poświęca swoje życie, by uratować Jenseny – czując, że Jenseny jest bardzo podobna do jej własnego dziecka, a tym samym jest gotowa zdobyć największy honor w poświęceniu. Tarrant dołącza do grupy o zmierzchu i prowadzi Damiena i Jenseny w pułapkę w ziemiach Księcia, ale znajduje sposób, by przemycić nóż wykonany z zimnego ognia w ręce Damiena. Damien próbuje zabić Księcia, ale dusza Księcia przeskakuje do ciała jego kapitana rakhów. Jenseny znajduje nóż z zimnego ognia i, ukrywając go, zawiera układ z Nieśmiertelnym Księciem: on może mieć jej ciało, a wraz z nim jej zdolność do posługiwania się pływową Fae, nowo wyewoluowaną cechę ludzką. Książę się zgadza, ale w chwili, gdy wchodzi do jej ciała, Jenseny splecie więź między sobą a Księciem i poświęca się, by zabić Księcia. Po śmierci Księcia Damien i Gerald Tarrant wracają na północ, gdzie wybuchły zamieszki cywilne z powodu ujawnienia korupcji w Kościele. Nowy przywódca Kościoła planuje oczyścić Wschodni Kontynent, co wścieka Tarranta, ponieważ to nie było jego pojęcie Kościoła. Jednak podczas konfrontacji Tarranta z nowym przywódcą Tarrant przypadkowo dzieli się „wizją” możliwego upadku Kościoła, co przywraca nowemu przywódcy zmysły i powstrzymuje rzeź tysięcy niewinnych istnień. W ten sposób Tarrant łamie swoją przysięgę wobec Bezimiennego i naraża swoje życie – fakt, który Calesta szybko zauważa.


Drax wyznaje Bondowi, że jest w rzeczywistości niemieckim sabotażystą Grafem Hugo von der Drache, który pragnie zemsty na Anglii. Zamierza zniszczyć Londyn rakietą Moonraker, w której tajemnie umieszczono radziecką głowicę jądrową.[sep]Brytyjski agent Secret Service James Bond otrzymuje od swojego przełożonego, M, zaproszenie na wieczór do jego klubu, Blades. Jednym z członków jest multimilioner Sir Hugo Drax, który wygrywa duże sumy w brydża, wbrew pozorom i prawdopodobieństwu. M podejrzewa Draxa o oszustwo, ale choć twierdzi, że jest mu obojętne, niepokoi go to, dlaczego multimilioner i bohater narodowy, taki jak Sir Hugo, miałby oszukiwać w grze karcianej. Bond potwierdza oszustwo Draxa i udaje mu się „oszukać oszusta” – dzięki koktajlowi z sproszkowanej benzedryny zmieszanej z rocznikowym szampanem i talii przystosowanych kart – wygrywając 15 000 funtów i wyprowadzając z równowagi przebiegłego Draxa. Drax pochodzi z tajemniczego tła, nieznanego nawet jemu samemu (podobno). Jako rzekomy brytyjski żołnierz podczas II wojny światowej został ciężko ranny i dotknięty amnezją w wyniku eksplozji bomby podłożonej przez niemieckiego sabotażysta w brytyjskim sztabie polowym. Po długiej rehabilitacji w szpitalu wojskowym ostatecznie wrócił do domu, aby zostać potentatem w przemyśle lotniczym. Po zbudowaniu fortuny i ugruntowaniu swojej pozycji w biznesie i społeczeństwie Drax rozpoczął budowę „Moonrakera”, pierwszego brytyjskiego projektu rakiety jądrowej, mającej na celu obronę Zjednoczonego Królestwa przed jego zimnowojennymi wrogami (por. prawdziwą rakietę Blue Streak). Rakieta Moonraker miała być ulepszoną wersją rakiety V-2, wykorzystującą ciekły wodór i fluor jako paliwo; aby wytrzymać ultra-wysokie temperatury spalania w silniku, używano kolumbitu, na którym Drax miał monopol. Ponieważ silnik rakiety mógł wytrzymać wyższe temperatury, Moonraker mógł używać mocniejszych paliw, co znacznie zwiększało jego zasięg. Po tym, jak oficer bezpieczeństwa Ministerstwa Zaopatrzenia pracujący przy projekcie zostaje zastrzelony, M powierza Bondowi zastąpienie go oraz zbadanie tego, co dzieje się na budowie rakiety, położonej między Dover a Deal na południowym wybrzeżu Anglii. Wszyscy naukowcy pracujący nad projektem byli Niemcami. Na swoim stanowisku w kompleksie Bond spotala Galę Brand, piękną agentkę Special Branch pracującą pod przykrywką jako osobista asystentka Draxa. Odkrywa również wskazówki dotyczące śmierci swojego poprzednika, dochodząc do wniosku, że były szef bezpieczeństwa mógł zostać zabity, ponieważ widział okręt podwodny u wybrzeża. Pomocnik Draxa, Krebs, zostaje przyłapany przez Bonda na przetrząsaniu jego pokoju. Później, podczas pływania pod klifami Dover, na Bonda i Galę spada lawina, co niemal pozbawia ich życia. Drax zabiera Galę do Londynu, gdzie odkrywa prawdę o Moonrakerze (porównując swoje dane dotyczące trajektorii startowej z tymi z notatnika podkradzionego Draxowi), ale zostaje przyłapana. Wkrótce znajduje się w niewoli w tajnej stacji radiowej (mającej służyć jako latarnia dla systemu naprowadzania rakiety) w samym sercu Londynu. Podczas próby jej uratowania w pościgu samochodowym Bond również zostaje schwytany. Drax wyznaje Bondowi, że nigdy nie był brytyjskim żołnierzem i nigdy nie cierpiał na amnezję. W rzeczywistości był niemieckim dowódcą jednostki komandosów Skorzeny’ego i sabotażystą (w brytyjskim mundurze) Grafem Hugo von der Drache, którego jednostka podłożyła bombę samochodową w sztabie polowym armii, a on sam został ranny w wyniku detonacji. Historia o amnezji była po prostu przykrywką, której używał podczas rekonwalescencji w szpitalu, aby uniknąć alianckich represji, co doprowadziło do powstania całkowicie nowej tożsamości brytyjskiej. Drax pozostał jednak oddanym nazistą, dążącym do zemsty na Anglii za wojenną klęskę swojej ojczyzny oraz za wcześniejsze upokorzenia społeczne, których doświadczył w młodości, uczęszczając przed wojną do angielskiej szkoły z internatem. Zamierza teraz zniszczyć Londyn tą samą rakietą, którą zbudował dla Wielkiej Brytanii, przy użyciu dostarczonej przez ZSRR głowicy jądrowej, potajemnie zainstalowanej w Moonrakerze. Planuje również grać na giełdzie dzień wcześniej, aby osiągnąć ogromny zysk na nadchodzącej katastrofie. Brand i Bond są uwięzieni pod silnikami boosterowymi Moonrakera, aby po starcie rakiety nie po nich został żaden ślad. Przed tym pierwszym (rzekomo nieuzbrojonym) testowym startem Bond i Gala uciekają. Gala podaje Bondowi właściwe współrzędne, aby przekierować żyroskopy i skierować Moonrakera do morza. Drax i jego pomocnicy, którzy od początku współpracowali z radzieckim wywiadem, próbują uciec rosyjskim okrętem podwodnym – giną jednak, gdy jednostka ucieka przez te same wody, na które przekierowano Moonrakera. Po odprawie w kwatery głównej Bond spotyka się z Galą, licząc na jej towarzystwo – ale rozstają się, gdy Gala ujawnia, że jest zaręczona z kolegą po fachu, oficerem Special Branch.