Diego i jego towarzysze zostają schwytani przez piratów Jeana Lafitte'a, którzy zabierają ich do Luizjany. Tam Juliana dowiaduje się o śmierci żony pirata i zgadza się poślubić go oraz wychować jego syna, co pozwala Diego i Isabel odzyskać wolność.[sep]Opowieść Allende jest podzielona na sześć części, z których każda dotyczy jednego etapu życia Diego, a ostatnia część stanowi epilog. Powieść opisuje kształtowanie się Diego oraz jego pochodzenie jako Zorro. Udaje się do Ameryki, by spełnić swoje marzenie. Kapitan Alejandro de la Vega, doświadczony żołnierz hiszpański, zostaje wysłany do misji San Gabriel prowadzonej przez ojca Mendozę, doświadczonego księdza franciszkanina, z powodu serii dzikich ataków na inne misje. Indianami dowodzi wojenny wódz o imieniu Szary Wilk, a ich celem jest misja San Gabriel, najbardziej udana misja w Górnej Kalifornii. Alejandro, pomagany przez ojca Mendozę i kilku nawróconych Indian, pokonuje Indian i rani Szarego Wilka. Jednak gdy zastanawiają się nad losem wodza, odkrywają, że jest kobietą. Jest to Toypurnia, młoda Indianka. Wychodzi ze zdrowiem w misji dzięki pomocy Alejandro. Następnie Alejandro udaje się do Pedro Fagesa, gubernatora Kalifornii. Tutaj decyduje się pozwolić Toypurni zostać damą do towarzystwa Eulalii de Callis, bogatej i upartej żony Fagesa. Po trzech latach Alejandro spotyka Toypurnię, przemianowaną na Reginę, na wystawnej uczcie z okazji przybycia Pedro Fagesa, który wcześniej zrezygnował ze stanowiska i był w drodze do Meksyku z Eulalią. Oskarża ją o rękę, a ona przyjmuje. Pobierają się z rąk ojca Mendozy, a Fages zapisuje Alejandro dużą działkę ziemi. Następnie Alejandro przechodzi na emeryturę wojskową i staje się właścicielem haciendy, a później alkadem. Regina zaprzyjaźnia się z Aną, młodą nawróconą, która zostaje przydzielona do opieki nad Reginą. Poród Any przebiegł bezproblemowo, poród Reginy nie, ponieważ dziecko leżało poprzecznie w łonie macicy. Ciąża była tak skomplikowana, że Regina spędziła pięćdziesiąt godzin w porodzie i wymagała pomocy ojca Mendozy przy odebraniu dziecka, które Regina nazywa Diego i które zostaje ochrzczone na miejscu. Diego i Bernardo, syn Anny, stają się bliskimi przyjaciółmi. Ponieważ Ana karmiła Diego piersią, gdy jego matka dochodziła do siebie po ciąży, a także Bernarda, chłopcy stali się braćmi mlecznymi. Reszta rozdziału dotyczy ważnych wydarzeń w życiu Diego i Bernarda oraz wczesnego kształtowania się ich obecnej postaci. W młodym wieku Diego i Bernardo dzielą niezwykłe dzieciństwo. Złapują żywego niedźwiedzia, używając usypiającego napoju Białej Sowy, niegdyś użytego do amputacji rannemu księdzu, oraz przerażonego, zastraszanego, otyłego chłopca o imieniu Garcia. Wspólnie Diego i Bernardo przechodzą indiańskie szkolenie, podczas gdy Alejandro uczy Diego fechtunku, a ten przekazuje tę wiedzę Bernardowi. Kiedy hacienda de la Vega jest atakowana przez piratów, chłopcy przeżywają traumatyczne wydarzenia: Diego i jego matka próbują bronić domu, ale zostają pokonani, a Bernardo, ukryty w pokoju służby, jest zmuszony oglądać, jak jego matka jest brutalnie gwałcona i mordowana przez piratów. Powoduje to niemotę Bernarda, będącą oznaką żałoby. Bernardo zostaje wysłany do plemienia Indian Reginy, aby wyzdrowieć, i wkrótce zaprzyjaźnia się z Błyskawicą Nocy, co przeradza się w romans, a Diego jest zmuszony pozostać w domu, aby wyzdrowieć po złamaniu kilku żeber podczas ataku. Diego i Bernardo przechodzą następnie test, aby udowodnić swoją dojrzałość i znaleźć swojego duchowego przewodnika, totemiczne zwierzę, które ma kierować przyszłością chłopców. Duchowym przewodnikiem Bernarda jest koń, w postaci Tornada, źrebaka bez matki, którego Bernardo spotyka i się nim opiekuje. Przewodnikiem Diego jest lis lub „zorro” w postaci lisa, który ratuje mu życie. Po wydarzeniach w lesie Alejandro, nieświadomy indiańskiego szkolenia otrzymywanego przez Diego, otrzymuje list od Tomása de Romeu, starego przyjaciela Alejandra, obecnie mieszkającego w okupowanej przez Francję Hiszpanii. Zaprasza Alejandra, by pozwolił Diego pojechać do Barcelony, aby otrzymać bardziej formalne wykształcenie i uczyć się fechtunku u znanego mistrza Manuela Escalante. Alejandro niechętnie pozwala Diego wyjechać, a Diego zabiera ze sobą Bernarda. Wypływają po swoich piętnastych urodzinach, gdzie Regina niespodziewanie organizuje wystawną imprezę, biorąc pod uwagę jej własny niechęć do przyjęć, a Bernardo przeżywa intymny moment ze Światłem w Nocy. Diego i Bernardo podróżują do Hiszpanii, ale najpierw płyną do Panamy, gdzie uczą się być żeglarzami, a także magii i akrobatyki, huśtając się na olinowaniu statku. Po opuszczeniu Panamy Diego spotyka kapitana żeglugowego, Santiago de Leona, który otwiera mu oczy na nowe sposoby myślenia i kwestionuje jego poglądy na religię, patriotyzm i sprawiedliwość. Diego dostrzega złoty medalion, który kapitan nosi na szyi, ale jest niechętny, by przyznać się Diego do jego znaczenia. Po przybyciu do Barcelony Diego i Bernardo mieszkają z don Tomásem de Romeu. De Romeu jest sympatykiem Francji, który ma dwie młode córki, piękną Julianę i chłopięcą Isabel. Diego od razu uderza go Juliana i postanawia o nią zabiegać. Zaczyna również studiować fechtunek u mistrza Manuela Escalante. Głównym rywalem Diego w uczuciach do Juliany jest Rafael Moncada, siostrzeniec doñi Eulalii. Moncada stosuje podstępy, by zyskać względy Juliany, co Diego i Bernardo badają. Rywalizacja nasila się po znęcaniu się Moncady nad Bernardem, na co Diego nie może się zgodzić i wzywa go na pojedynek. Moncada i Diego ustalają, że pojedynek odbędzie się na pistolety, a Moncada ma prawo do pierwszego strzału, który trafia Diego w ramię. Następnie Diego strzela w ziemię. Diego jest zadowolony z wyniku, poniżając Moncadę. Bernardo i Diego zaprzyjaźniają się z grupą Cyganów w Barcelonie, a Diego zaczyna romans z Cyganką o imieniu Amalia. Obaj chłopcy występują również w cyrkowym numerze z Cyganami, gdzie Diego zaczyna składać kostium, by ukryć swoją tożsamość przed osobami z wyższych sfer obecnymi na widowni. Po jednej z lekcji fechtunku Diego z Escalante dowiaduje się o sekrecie La Justicia, tajnej organizacji poświęconej sprawiedliwości. Członkowie La Justicia są identyfikowani przez złote medaliony, które noszą na szyi. Diego rozpoznaje medalion Escalante jako ten sam, który ma de Leon. Escalante zaprasza Diego do dołączenia do La Justicia i zaczynają trenować do jego testu inicjacyjnego, w którym Diego jest testowany fizycznie w walce z członkami La Justicia. Diego zdaje test i dołącza do La Justicia, przyjmując imię Zorro, co oznacza „lis”. Diego dowiaduje się, że Amalia została aresztowana i jest przetrzymywana w więzieniu. Diego, przebrany za Zorro, włamuje się do pałacu, by przekonać Le Chevaliera Duchampa, wysłannika Napoleona w Hiszpanii, do uwolnienia zakładników, co ten czyni pod groźbą śmierci swojej córki. Moncada i Diego kontynuują swoje zabiegi o względy Juliany, ale żaden nie robi postępów. Pewnej nocy Juliana i Isabel są atakowane na ulicy, gdy pojawia się Moncada i broni ich, allowing im uciec. Wszyscy są ulżeni i wdzięczni, z wyjątkiem Isabel, która rozpoznaje napastników jako zatrudnionych przez Moncadę. Diego potwierdza to, odwiedzając Cyganów. Aby ujawnić Moncadę, Diego przekonuje Amalię, by ujawniła plan Moncady Julianie. Nieco później Diego ostrzega Cyganów, że są w niebezpieczeństwie aresztowania, i uciekają z miasta. Krajobraz polityczny zmienia się, gdy Napoleon zostaje wygnany, a Duchamp opuszcza Hiszpanię. Dokonują się aresztowania, w tym mistrza Escalante, który jest przetrzymywany w lokalnych koszarach. Diego przekonuje La Justicia do zorganizowania akcji ratunkowej. Diego dodaje do alkoholu swój usypiający napój, a następnie podaje go żołnierzom koszar. Po wypiciu narkotyku Zorro i inni członkowie La Justicia wchodzą do koszar i ratują Escalante. Następnie członkowie rozpraszają się i rozwiązują organizację. Don de Romeu również zostaje aresztowany jako sympatyk Francji i jest przetrzymywany w bardziej bezpiecznej La Ciudadeli. Juliana udaje się do Moncady i prosi go, by użył swoich wpływów do uwolnienia jej ojca. Zgadza się pod warunkiem, że wyjdzie za niego, a ona wyraża zgodę. Kilka dni później Moncada wraca i informuje Julianę, że nie udało mu się uzyskać zwolnienia. Isabel i Diego zwracają się do Eulalii z prośbą o interwencję. Odmawia, ale oferuje kupno majątku de Romeu przed jego zajęciem, aby umożliwić dziewczynom opuszczenie kraju, a także Eulalia załatwi wizytę u ich ojca. Juliana zgadza się na warunki. Dziewczyny odwiedzają wtedy ojca, który podpisuje dokumenty i godzi się ze swoim zbliżającym się wykonaniem wyroku. Ujawnia również, że to Moncada go zadenuncjował i jest odpowiedzialny za jego aresztowanie. Po egzekucji Moncada odwiedza Julianę, która zgadza się go spotkać. Moncada oferuje Julianie ochronę w nadziei, że wyjdzie za niego lub zostanie jego kochanką. Ona żąda, by zrekompensował jej stratę ojca. Zamiast tego atakuje Julianę, zanim Diego to widzi i zaczyna z nim walczyć. Dwaj mężczyźni walczą, aż Moncada zostaje obezwładniony i pozostawiony w tajnej szafie, w której de Romeu trzymał swoje materiały kontrabandowe. Dziewczyny i Diego postanawiają opuścić miasto i udać się do Ameryki. Pieniądze od Eulalii, zamienione na klejnoty, są wszyte w ich ubrania i opuszczają dom, aby wyruszyć w podróż do Kalifornii. Diego i dziewczyny postanawiają opuścić Barcelonę i podróżować pieszo, przebrani za pielgrzymów. Decydują się wypłynąć z portu atlantyckiego, ponieważ tam będą mniej rozpoznawalni. Podczas podróży polegają na życzliwości lokalnych ludzi, którzy zapewniają im schronienie i jedzenie. Podróż trwa wiele miesięcy. Po kilku miesiącach podróży Diego spotyka Cyganów, którzy zgadzają się pozwolić Diego podróżować z nimi do portu. Cyganie wymagają, aby dziewczyny żyły w sposób cygański, co wymaga ścisłego oddzielenia od mężczyzn. Diego, który widział wędrówkę jako okazję do zbliżenia się do Juliany, był zniechęcony tymi ograniczeniami, ale się do nich zastosował. Dotarli do portu, gdzie Diego spotkał swoich starych kolegów z załogi i został ponownie przedstawiony kapitanowi de Leonowi, który zgodził się ich zabrać na pokład. To, gdy statek dociera na Kubę, statek jest atakowany przez piratów pod wodzą Jeana Lafitte'a. Statek zostaje przejęty, a Diego i dziewczyny zostają wzięci do niewoli. Lafitte zabiera ich do swojego domu w Luizjanie, gdzie oczekują na okup od Alejandra de la Vegi. W tym czasie Juliana zakochuje się w Lafitte'ie, dopóki nie dowiaduje się, że jest on żonaty z Kreolką o imieniu Katarzyna, której nigdy nie widzi. Diego zaczyna hazardować w Nowym Orleanie, próbując wygrać wystarczająco dużo pieniędzy, by wykupić ich wolność. Dziewczyny jednak używają swoich klejnotów i kamieni szlachetnych, by wykupić wolność niewolników, których Lafitte sprzedaje na aukcji. Lafitte mówi jej, że klejnoty są więcej niż wystarczające za niewolników i wykupią również ich wolność, co im przyznaje. Następnie zwraca jej klejnoty, co jest oznaką jego miłości do niej. Matka Katarzyny widzi to i zabiera ją do Katarzyny, która okazuje się zmarła pięć tygodni wcześniej, o czym Lafitte nie wiedział. Matka Katarzyny mówi Julianie, że Katarzyna wybrała Julianę, by poślubiła Lafitte'a i wychowała jej dziecko, Pierre'a. Juliana zgadza się poślubić Lafitte'a, a Diego i Isabel zostają uwolnieni. ===Część szósta, Epilog (Alta California, 1840)===


Gillian z powodzeniem sprzedała dzieci-ptaki dużym korporacjom na aukcji, ponieważ Max nie sprowadziła helikopterów telewizyjnych, co pozwoliło zachować tajemnicę działań Szkoły. Pościg zakończył się wypadkiem samochodowym, w którym zginęła Max, a antagoniści przeżyli, gdyż Frannie nie zdołała jej uratować operacją.[sep]Akcja książki koncentruje się na Frannie Devin O’Neill, weterynarce, której mąż zginął trzy lata przed wydarzeniami opisanymi w historii. Opowieść rozgrywa się w Bear Bluff w stanie Kolorado. Frannie poznag Kit Harrisona, agenta FBI, gdy ten wynajmuje domek w lesie za jej domem. Pewnej nocy, po tajemniczej śmierci przyjaciela, Frannie widzi małą dziewczynkę ze skrzydłami, biegnącą przez las. Dziewczynka ma na imię Max, a Frannie i Kit dowiadują się o zaginionym bracie Maxa, Matthew, oraz o mrocznym miejscu, w którym dorastali. Kit, Frannie i Max odnajdują i włamują się do Szkoły. Znajdują tam resztę „stada” Max: dwoje rodzeństwa pochodzenia chińskiego o imionach Wendy i Peter, niewidomego chłopca o imieniu Ikar oraz Oza – wszyscy posiadają skrzydła. Grupa opuszcza szkołę, a Kit wzywa na pomoc FBI. Próbują wrócić do kliniki weterynaryjnej Frannie, „Inn Patient”, ale odkrywają, że została spalona. Zostają schwytani przez „białe płaszcze” (pracowników Szkoły) oraz byłego opiekuna stada, okrutnego mężczyznę o imieniu Harding Thomas (znanego również jako „Wujek Tom”). Białe płaszcze zmuszają Kita i Frannie, by poszli z nimi pod groźbą postrzelenia dzieci, a ci przystają na to. Max udaje się jednak uciec. Białe płaszcze zabierają dorosłych i resztę stada do domu Gillian, przyjaciółki Frannie, która okazuje się również pracować dla Szkoły. Stado cieszy się na widok syna Gillian, Michaela, który jest jednym z eksperymentów Szkoły. Gillian i Thomas próbują zmusić Frannie i Kita do ujawnienia, czego dowiedzieli się o Szkole, ale żaden z nich nie współpracuje. Michael prowadzi ich do miejsca, gdzie przetrzymywane jest stado. Znajdują je wraz z Matthew i uciekają, podczas gdy Gillian organizuje aukcję, by sprzedać „dzieci-ptaki” dużym korporacjom. Tymczasem Max naprowadza helikoptery stacji telewizyjnych na dom Gillian, a reporterzy relacjonują sprawę dzieci-ptaków i ujawniają działania białych płaszczy. Kit zostaje postrzelony, ale nie śmiertelnie. Frannie, Max i Matthew zauważają uciekających samochodem Gillian, Michaela, Thomasa i Anthony’ego Peysera (męża Gillian i lidera Szkoły). Max i Matthew ruszają w pościg w powietrzu, a Frannie podąża za nimi samochodem. Rodzeństwo atakuje samochód, powodując jego wypadek, w którym giną wszyscy znajdujący się w środku. W wyniku eksplozji Max zostaje poważnie ranna. Frannie operuje Max w szpitalu, i dziewczyna wraca do zdrowia, podobnie jak Kit. Kit i Frannie zabierają dzieci-ptaki w ukrycie, jednak ostatecznie pomagają im odnaleźć rodziców.


Codi wznawia relację z Loydem Peregriną, Indianinem z pobliskiego rezerwatu, który pragnie poważnego i zaangażowanego związku. Mężczyzna akceptuje niejednoznaczność Codi, która nie jest gotowa na pozostanie w jednym miejscu ani kochanie tylko jednej osoby.[sep]Sny zwierząt rozpoczynają się od rozdziału narrowanego w trzeciej osobie z perspektywy Doktora Homera. Ustanawia to podwójny głos narracyjny, który przełącza się między snami i wspomnieniami przeszłości a wydarzeniami teraźniejszości. Doktor Homer wspomina swoje córki, Codi i Hallie, gdy były małe. Ich matka nie żyje. W drugim rozdziale, narrowanym przez Codi w pierwszej osobie, zaczyna się wątek fabularny. Hallie wyjeżdża z Tucson w Arizonie, gdzie mieszkała z Codi i Carlo, do Nikaragui. Planuje pomóc nowo utworzonemu reżimowi komunistycznemu w uprawie roślin. Krótko potem Codi również opuszcza Tucson, wracając do swojego małego wiejskiego rodzinnego miasteczka, Grace, aby zaopiekować się chorym ojcem i uczyć biologii w szkole średniej. Powrót do Grace jest dla Codi pełen trudności, ponieważ zawsze czuła się w mieście obca i nigdy nie miała bliskiej relacji z ojcem. Powrót do domu przywołuje widmo kilku tajemnic otaczających przeszłość Codi i jej rodziny: jej brak uprawnień do wykonywania zawodu lekarza mimo ukończenia studiów medycznych, śmierć jej matki i dziecka oraz relację jej rodziny z resztą społeczności. W Codi Codi mieszka w domku gościnnym swojej przyjaciółki Emeliny Domingos. Gdy dwie kobiety rozmawiają, ujawnia się relacja Codi z czasów szkoły średniej z Loydem Peregriną. Loyd, przyjaciel męża Emeliny, J.T., nadal mieszka i pracuje w mieście. Odwiedzając ponownie Grace, Codi znowu uderza w niej uczucie bycia obcą. Matka Codi i Hallie zmarła krótko po narodzinach Hallie. W wieku piętnastu lat Codi zaszła w ciążę z Loydem, a następnie poroniła. Nikomu o tym nie powiedziała. Jej ojciec, lekarz miejski, był świadomy tej sytuacji, ale Codi nadal o tym nie wie. Codi i Loyd spotykają się ponownie i zaczynają nową relację. Loyd, Indianin, który dorastał na pobliskim Rezerwacie, jest gotowy na poważny i zaangażowany związek, ale Codi nie jest gotowa, by wyobrazić sobie pozostanie w jednym miejscu lub kochanie tylko jednej osoby. Loyd akceptuje jej niejednoznaczność. Nadal się spotykają, a on uczy ją o kulturach tubylczych Amerykanów.


Elijah Baley ujawnił udział Gladii w morderstwie, co sprawiło, że została zmuszona do pozostania na Solaris, gdzie nie mogła się rozwijać. Detektyw wrócił na Ziemię w niełasce, a jego ustalenia dotyczące różnic między Solaris a Ziemią okazały się bezwartościowe dla rządu.[sep]Ostatecznie dowiadujemy się, że sąsiad Delmarre’a i robotyk Jothan Leebig pracował nad sposobem na obejście niezdolności robotów do zabijania ludzi. Osiągnął to dzięki zrozumieniu brakującego słowa w Trzech Prawach Robotyki: „świadomie”. Wykorzystał tę wiedzę, by doprowadzić do śmierci Rikaine’a z rąk jego żonii Gladii, ponieważ Rikaine był przeciwny jego planom. Później udało mu się również otruć Sekretarza Bezpieczeństwa, używając pary robotów. Kluczem do tej techniki jest to, że robot nie może świadomie zabić człowieka ani świadomie dopuścić, by człowiekowi stała się krzywda. Jeśli jednak robot nie wie, że jego działania spowodują szkodę, to Prawa go nie powstrzymają. Przyszłe implikacje tego zjawiska zostały wskazane przez Elijasza, który zauważył, że można to rozszerzyć do punktu, w którym roboty mogłyby być używane do prowadzenia wojen. (W uniwersum Asimova byłoby to w inny przypadku nie do pomyślenia ze względu na Trzy Prawa.) Leebig popełnia samobójstwo przed aresztowaniem z powodu bardzo solariańskiego strachu przed kontaktem z ludźmi. Ironiczne jest to, że „człowiekiem”, którego się bał, był Olivaw, robot. Mimo wiedzy o winie Gladii, Baley nigdy nie ujawnia jej roli w morderstwie – częściowo dlatego, że jej żaluje i wierzy, że jej załamanie zostało spowodowane presją solariańskiego stylu życia. Udaje mu się sprawić, by została wysłana na Aurorę, stolicę Spacerów, gdzie może dalej rozwijać się jako człowiek, czego nigdy nie mogłaby zrobić na Solaris. Po zakończeniu śledztwa w zadowalający sposób, Baley wraca na Ziemię jako bohater. Przywiezione przez niego informacje są bezcenne dla rządu, który przewidywał upadek społeczeństw Spacerów; podobieństwa między naturą społeczeństwa solariańskiego a ziemskiego w ich zamkniętości sugerują fundamentalną wadę społeczeństwa ziemskiego. Bardziej szczegółowy opis skutków można znaleźć w sequelu „Gołego Słońca”, „Robotach z Jutrzenki”. Odkrywamy również odległy finał dziwnego rozwoju Solaris w „Fundacji i Ziemi”. Seria o Fundacji i seria o Spacerach/Robotach pierwotnie wydawały się odrębne, choć z pewnym nakładaniem się pomysłów. Jeśli Galaktyczne Imperium to daleka przyszłość, gdzie podziały się roboty? W „Fundacji na krawędzi” Asimov zaczyna podawać odpowiedź, rozwiniętą w innych sequelach i prequelach.


Huxley uważa meskalinę za formę łaski, która nie jest konieczna do oświecenia, ale może być pomocna zwłaszcza dla intelektualistów. Podsumowując swoje doświadczenie, stwierdza, że choć religia jest idealną drogą do transcendencji, to bezpośrednie postrzeganie ma wartość wewnętrzną i może przemienić człowieka na lepsze.[sep]Po krótkim przeglądzie badań nad meskaliną Huxley relacjonuje, że otrzymał 4/10 grama o godzinie 11:00 pewnego dnia maja 1953 roku. Huxley pisze, że miał nadzieję zyskać wgląd w niezwykłe stany umysłu i spodziewał się zobaczyć jaskrawe, wizyjne krajobrazy. Gdy widzi tylko światła i kształty, przypisuje to temu, że jest słabym wizualizatorem, jednak doświadcza ogromnej zmiany w postrzeganiu świata zewnętrznego. O 12:30 wazon z kwiatami staje się „cudem, chwila po chwili, nagiego istnienia”. Doświadczenie to, jak twierdzi, jest ani przyjemne, ani nieprzyjemne, ale po prostu „jest”. Porównuje je do „istigheit” (istotności) Mistrza Eckharta lub „bycia” Platona, ale nie odseparowanego od „stawania się”. Czuje, że rozumie hinduską koncepcję Satchitanandy, a także zenowski koan, że „ciało dharmy Buddy jest w żywopłocie”, oraz buddyjską taktość. W tym stanie, jak wyjaśnia Huxley, nie ma „ja”, lecz „nie-ja”. Sens i istnienie, wzór i kolor stają się ważniejsze niż relacje przestrzenne i czas. Trwanie zostaje zastąpione wieczną teraźniejszością. Reflektując nad doświadczeniem później, Huxley stwierdza, że zgadza się z filozofem C.D. Broadem, że aby umożliwić nam życie, mózg i układ nerwowy eliminują nieistotne informacje z całości Umysłu Ogólnego. Podsumowując, Huxley pisze, że zdolność do logicznego myślenia nie jest zmniejszona pod wpływem meskaliny, wrażenia wzrokowe są nasilone, a ludzki eksperymentator nie dostrzeże powodu do działania, ponieważ doświadczenie jest tak fascynujące. Tymczasowo opuszczając chronologiczny przebieg, wspomina, że cztery lub pięć godzin po rozpoczęciu doświadczenia został zabrany do World’s Biggest Drug Store (WBDS), gdzie przedstawiono mu książki o sztuce. W jednej z książek suknia na obrazie „Judyt” Botticellego skłania go do refleksji nad draperią jako głównym tematem artystycznym, ponieważ pozwala malarzom włączyć abstrakcję do sztuki figuratywnej, tworzyć nastrój, a także oddawać tajemnicę czystego bytu. Huxley czuje, że sprawy ludzkie są nieco nieistotne pod wpływem meskaliny i próbuje to wyjaśnić, odnosząc się do obrazów przedstawiających ludzi. „Autoportret w słomkowym kapeluszu” Cézanne’a wydaje mu się niesamowicie pretensjonalny, podczas gdy ludzkie martwe natury Vermeera (a także braci Le Nain i Vuillarda) są najbliższe oddaniu tego stanu nie-ja. Dla Huxleya pogodzenie tych oczyszczonych percepcji z ludzkością odzwierciedla wiekowy spór między życiem czynnym a kontemplacyjnym, znany jako droga Marty i droga Marii. Ponieważ Huxley wierzy, że kontemplacja powinna również obejmować działanie i miłość, wnioskuje, że doświadczenie to reprezentuje kontemplację w jej szczytowym punkcie, ale nie w jej pełni. Potrzebne są poprawne zachowanie i czujność. Mimo to Huxley utrzymuje, że nawet kontemplacja cichociemna ma wartość etyczną, ponieważ dotyczy cnót negatywnych i służy do przekazywania transcendentnego do świata. Po przesłuchaniu Koncertu fortepianowego c-moll Mozarta, madrygałów Gesualda i „Lirycznej suity” Albana Berga, Huxley udaje się do ogrodu. Na zewnątrz ogrodowe krzesła przybierają tak ogromną intensywność, że obawia się przytłoczenia; daje mu to wgląd w szaleństwo. Reflektuje, że literatura duchowa, w tym dzieła Jakuba Böhme, Williama Lawa i „Tibetan Book of the Dead”, mówi o tych bólach i grozach. Huxley spekuluję, że schizofrenia to niezdolność do ucieczki od tej rzeczywistości do świata zdrowego rozsądku, a zatem pomoc byłaby niezbędna. Po obiedzie i przejeździe do WBDS wraca do domu i do swojego zwykłego stanu umysłu. Jego ostatni wgląd pochodzi z pism buddyjskich: że w tożsamości jest różnica, choć ta różnica nie jest inna od tożsamości. Książka kończy się ostatnimi refleksjami Huxleya nad znaczeniem jego doświadczenia. Po pierwsze, pragnienie transcendencji własnego „ja” jest uniwersalne w czasie i kulturach (i zostało opisane przez H.G. Wellsa jako „Drzwi w murze”). Uzasadnia, że potrzebne są lepsze, zdrowsze „drzwi” niż alkohol i tytoń. Meskalina ma tę zaletę, że nie wywołuje agresji u biorących, ale jej efekty trwają niewygodnie długo, a niektórzy użytkownicy mogą mieć negatywne reakcje. Idealnie transcendencja jaźni byłaby znaleziona w religii, ale Huxley czuje, że jest mało prawdopodobne, by to kiedykolwiek nastąpiło. Chrześcijaństwo i meskalina wydają się dobrze do siebie pasować; na przykład Native American Church używa narkotyku jako sakramentu, gdzie jego użycie łączy uczucie religijne z powagą. Huxley wnioskuje, że meskalina nie jest oświeceniem ani wizją beatyfikacyjną, ale „bezpłatną łaską” (termin zaczerpnięty z „Sumy Teologicznej” św. Tomasza z Akwinu). Nie jest konieczna, ale pomocna, szczególnie dla intelektualisty, który może stać się ofiarą słów i symboli. Chociaż systematyczne rozumowanie jest ważne, bezpośrednie postrzeganie ma również wartość wewnętrzną. Wreszcie Huxley utrzymuje, że osoba, która miała to doświadczenie, zostanie przemieniona na lepsze.


Po powrocie na Silistrę Sereth zabija Khysa w pojedynku i obejmuje rządy nad planetą. Nowy władca postanawia również przenieść część ludności w inne miejsca, aby wzmocnić pulę genową poprzez wymieszanie linii krwi.[sep]Wiatr z Otchłani rozpoczyna się około dwóch lat po bitwie o Studnię Astrii, w trakcie której dwa statki i załogi Dwunożnej Federacji zostały przypadkowo zniszczone. Khys, „dharen” czyli władca Silistry od tysięcy lat, pojmuje Estri, Seretha i Chayina, zabierając ich do swojej wyłącznej miasta-twierdzy przy Jeziorze Rogów. Zanim zostali schwytani przez Khysa, Estri, Sereth, były Zabójca, który stał się banitą, oraz Chayin, Cahndor plemienia pustynnego Parset, tworzą triadę seksualności i władzy, jaką przepowiada starożytne proroctwo, zagrażające rządom Khysa na planecie. Bezpośrednio po bitwie o Studnię Astrii Estri, Chayin i Sereth zostają pojmani przez Khysa, tyranę rządzącego Silistrą („dharena”) i przetrzymywani jako zakładnicy przez ponad 2 lata. On wie, że ci troje są kluczowi dla utrzymania kontroli nad planetą. Blokuje wspomnienia Estri, aby nie próbowała odebrać mu władzy; podróż Estri w zrozumieniu jej dziedzictwa „Kształtarki” zostaje przerwana. Estri odzyskuje pamięć po tym, jak rada Khysa nie zdołała uzyskać informacji zamkniętych w jej umyśle przez ojca. Khys i Estri są zabrani na planetę, aby spotkać się z Estrazim (ojcem Estri) i Khystrai (ojcem Khysa), którzy mówią Khysowi, że musi zacząć od nowa na tej niezamieszkanej planecie, ponieważ nie zdołał wystarczająco dobrze rządzić Silistrą przez ostatnie 25 000 lat. Estri wraca na Silistrę sama i materializuje się w trakcie bitwy między plemionami pustynnymi Parset a uprzywilejowanymi „Urodzonymi z Jeziora”, mieszkającymi w mieście dharena. Spotyka się ponownie z Chayinem i Serethem i odnawiają swoją więź, chociaż Estri obawia się, że będzie ich spowalniać „mentalnością niewolnicy”, jaką narzucił jej Khys. Khys wraca sam, upierając się na pojedynek z Serethem, ale jest w tak złym stanie, że Sereth zabija go dość łatwo, czyniąc Seretha władcą Silistry. Sereth pozostawia Cartha, współpracownika Khysa i nauczyciela/twórcę umysłu Estri, do zarządzania miastem, ale tak to aranżuje, aby miasto nie mogło zostać odbudowane i przywrócone do swojej dawnej chwały. Postanawiają przenieść wielu „Urodzonych z Jeziora” w inne części planety, aby wymieszać linie krwi i wzmocnić pulę genową Silistry. Estri, Chayin i Sereth wreszcie przyznają się przed sobą, że są ludźmi, o których mowa w starożytnym proroctwie, i muszą wypełnić resztę swojego losu. Wsiadają na statek, aby eksplorować kontynent, który Khys utrzymywał niedostępnym przez pokolenia. Podróż Estri ku samoświadomości oraz wypełnienie przez trio „proroctwa Seker’oth” (co oznacza „Złoty Miecz”) znajdują swój koniec w Karmazynowym Tronie, ostatniej książce z cyklu Silistra.


Mały Billy pokonuje potwora, wabiąc go do jeziora na grzbiecie łabędzia, gdzie woda gasi ogień w jego brzuchu. W dowodzie wdzięczności za oswobodzenie lasu, Minpini ofiarowują chłopcu ptaka do nocnych podróży i eksploracji świata.[sep]Mały Billy jest zabroniony przez matkę wchodzenia do Lasu Grzechu za ich domem. Opowiada mu o Whangdoodles, Hornswogglers, Snozzwanglers i Vermicious knids, które mieszkają w lesie. Najgorszy ze wszystkich to Straszny Krwiożerczy Zębociągnący Kamieniogryzący Plujek, który goni swoją zdobycz, a z jego nosa wydobywają się świecące chmury gorącego dymu, a następnie połyka ją jednym haustem. Mały Billy nie wierzy matce, a Diabeł szepcze Małemu Billy’emu, że potwory nie istnieją, a w lesie jest mnóstwo soczystych leśnych truskawek. Wkrótce Mały Billy przechodzi przez las, gdy słyszy, że coś idzie za nim, i ucieka, aby uciec przed tym. Kiedy się ogląda, widzy chmury pomarańczowo-czerwonego dymu doganiające go. Ucieka przed tym, co musi być Plujkiem, wspinając się na drzewo tak wysoko i tak szybko, jak potrafi. Kiedy odpoczywa, zauważa otwierające się okna na gałęziach i odkrywa całe miasto małych ludzi, Minpinów, mieszkających wewnątrz drzewa. Lider Minpinów, Don Mini, mówi Małemu Billy’emu, że potwór czekający pod drzewem to nie Plujek (o którym Minpini nigdy nie słyszeli), ale Czerwono-Gorący Dymiący Gruncher, który miażdży wszystko w lesie. Wydaje się, że nie ma sposobu, aby Mały Billy mógł bezpiecznie zejść z drzewa i wrócić do domu. Ale po dowiedzeniu się o bliskiej przyjaźni między Minpinami a ptakami, Mały Billy wymyśla plan, aby pozbyć się Grunchera z lasu: Mały Billy leci na grzbiecie łabędzia i używa swojego zapachu, aby zwabić Grunchera do jeziora. Woda z jeziora gasi ogień w brzuchu Grunchera, zabijając go. Minpini są wdzięczni Małemu Billy’emu za pozbycie się z lasu ich dręczyciela. Nagradzają go, wysyłając łabędzia, aby służył jako osobisty środek transportu Małego Billy’ego każdej nocy, którego używa do eksploracji świata i kontynuowania swojej nowo odkrytej przyjaźni z Minpinami.


Soz skazuje schwytanego przez brata dziedzica imperium Traderów na śmierć, aby udowodnić swoją niewinność i lojalność wobec imperium. Ojciec odmawia pomocy w symulowaniu wypadku, przez co para nie może się ukryć na odizolowanej planecie, a ich prawdziwe losy stają się powszechnie znane.[sep]Akcja „Primary Inversion” toczy się w przyszłości, w której trzy cywilizacje podróżujące międzygwiazdownie rywalizują o kontrolę nad przestrzenią zamieszkaną przez ludzi. Pilotka myśliwska Sauscony (Soz) Valdoria dowodzi eskadrą czterech pilotów Jagernautów – neurologicznie wzmocnionych empatów, którzy zostali zmodyfikowani genetycznie, by służyć jako broń. Jagernautzy posiadają rozległe wszczepy biomechaniczne w całym ciele, co zapewnia im zwiększoną szybkość i czas reakcji, a także wbudowaną sztuczną inteligencję (AI) w kręgosłupach. Walczą z legionami imperium Traderów, a w szczególności z rządzącą klasą Aristo – rasą, która czerpie przyjemność ze spotęgowanego bólu i cierpienia empatów, zwłaszcza Jagernautów, jak Soz wie z własnego doświadczenia. Soz jest również dziedziczką imperium i może w przyszłości zostać dowódcą wojskowym Imperium Skoliańskiego, zaciekłych wrogów Traderów. Książka jest podzielona na trzy części. W pierwszej Soz i jej eskadra przebywają na urlopie na planecie, która pozostała neutralna w konflikcie między walczącymi imperiami. Tam Soz spotyka dziedzica Highton, Jaibriola Qoxa II, Aristo, który w przyszłości będzie rządzić imperium Traderów. Odkrywa, że on potajemnie posiada te same zdolności empatyczne co ona. Dwójka łączy się mentalnie i zakochuje się wbrew własnej woli. Od Jaibriola Soz dowiaduje się, że jej zamierza dokonać ludobójstwa na mieszkańcach planety, którzy zjednoczyli się, by buntować przeciwko swoim władcom Aristo. Wraz z eskadrą udaje się tam, by ostrzec mieszkańców i przeprowadzić ewakuację. Po desperackiej bitwie kosmicznej ledwo uchodzą z życiem, ale udaje im się uratować część mieszkańców planety. W drugiej części brat Soz, Kurj, Imperator Skoliańskiego Imperium, wysyła ją na odpoczynek i rekonwalescencję na planetę Foreshires Hold. Wyczerpana emocjonalnie i cierpiąca na zespół stresu pourazowego, Soz odmawia uznania, że potrzebuje pomocy. Chce walczyć z Traderami, by pomścić Rexa, swojego zastępcę i długoletniego przyjaciela, który został okaleczony w bitwie. Jej stan pogarsza się, aż w końcu prawie strzela do siebie z własnej broni. Ostatecznie uznając, że potrzebuje pomocy, zwraca się o radę do „heartbendera”, psychologa specjalnie przeszkolonego do leczenia Jagernautów. W trzeciej części brat Soz wzywa ją z powrotem do kwatery głównej. Schwycił Jaibriola Qoxa i chce, by Soz go przesłuchała. Wiedząc, że jeśli jej brat dowie się o jej tajnym spotkaniu z Jaibriolem, prawdopodobnie skaza ją na śmierć za zdradę stanu, Soz podejmuje śmiałą akcję ratunkową i uwalnia Jaibriola. Dzięki pomocy zszokowanego ojca Eldrinsona, ona i Jaibriol uciekają w wypadku statku kosmicznego, który wygląda na śmiertelny dla obojga. Ukrywają się na odizolowanej planecie, a tylko ojciec Soz i prezes Sprzymierzonych Światów Ziemi znają ich prawdziwą sytuację. Książka kończy się świadomością, że kiedyś będą musieli wrócić, by zmierzyć się ze swoimi imperiami, ale na razie są bezpieczni.


Satelity nie wykrywają sygnału energetycznego z Antarktydy w starożytnych monumentach na całym świecie, a badania w Egipcie czy Chinach nie potwierdzają jego obecności. Zespół nie odkrywa pod lodem Atlantydy i nie wyrusza na wyprawę, ponieważ nadchodzące maksimum aktywności Słońca nie stanowi żadnego zagrożenia dla Ziemi.[sep]Akcja rozgrywa się w 2012 roku, kiedy to ma miejsce sz pozornie niepowiązanych ze sobą wydarzeń, które w trakcie historii łączą się w jedną całość. Na Antarktydzie firma naftowa Rola Corp prowadzi odwierty. Jest to niestabilny czas dla regionu, ponieważ Stany Zjednoczone i Chiny toczą spór o prawa do złóż minerałów i ropy, a sytuacja geopolityczna jest niepewna. Statek wiertniczy nie trafia na ropę, ale odkrywa bardzo twardą formę diamentu, która okazuje się być węglem C60. Co więcej, pobrane próbki pokryte są hieroglifami. Tymczasem wojsko amerykańskie monitoruje niezwykle wysoką aktywność wyrzutów słonecznych i obawia się jej wpływu na flotę satelitów. Podczas obserwacji chińskich manewrów wojskowych na Antarktydzie szpiegowski satelita wykrywa niezwykły sygnał energetyczny pochodzący z głębokości dwóch mil pod pokrywą lodową Antarktydy. Gdy wojsko USA i Rola Corp łączą siły, odkrywają, że materiał przypominający diament reaguje na Słońce, a czas impulsów energetycznych pod lodem Antarktydy pokrywa się z momentami aktywności wyrzutów słonecznych. Zespół naukowców zostaje zjednoczony, aby rozwiązać tajemnicę. Od Richarda Scotta, antropologa lingwisty, po Jon Hacketta, fizyka zajmującego się złożonością. Zespół wkrótce odkrywa, że ten sam sygnatura energetyczna z Antarktydy jest wykrywana przez satelity w starożytnych monumentach na całym Ziemi. Od dżungli Amazonii po Egipt i Chiny. Zainspirowany historiami o starożytnym potopie Noego, Scott podejmuje się ogromnego zadania odczytania tajemniczego języka znalezionego na materiale i porównania jego treści z pradawnymi mitami i legendami o potopach z całego świata. Mity mają podobne motywy. Mówią o Słońcu, niszczycielskiej mocy przychodzącej z nieba, potopie i mitycznym zagubionym mieście, znanym szerzej jako Atlantyda. Co więcej, mity mówią o cyklicznym charakterze tego zniszczenia i wskazują na wydarzenie, które miało miejsce 12 000 lat temu i które może się powtórzyć. Historia osiąga punkt kulminacyjny odkryciem Atlantydy pod lodem Antarktydy oraz wyprawą zespołu, by do niej dotrzeć i znaleźć choćby iskrę nadziei, która może uratować Ziemię przed nadchodzącą katastrofą, jaką Słońce wkrótce wyzwoli, osiągając maksimum swojego cyklu.


Joe kupił broń i ostatecznie postrzelił Jeda w ramię, aby powstrzymać go przed samobójstwem w obecności Clarissy. Po tym incydencie Joe został uniewinniony, a on i jego partnerka pogodzili się oraz adoptowali dziecko.[sep]W piękną, bezchmurną dnię para w średnim wieku świętuje swój związek piknikiem. Joe Rose i jego wieloletnia partnerka Clarissa Mellon są właśnie otworzyć butelkę wina, gdy przerywa im krzyk. Balon na ogrzane powietrze, z dziesięcioletnim chłopcem w koszu i jego dziadkiem being dragged behind it, został urwany z mocowań. Joe natychmiast dołącza do kilku innych mężczyzn, próbując bezpiecznie sprowadzić balon na ziemię. Podczas próby ratunku ginie jeden z mężczyzn, John Logan. Innym z ratowników jest Jed Parry. Joe i Jed wymieniają spojrzenie, spojrzenie, które ma dewastujące skutki i które nieodmiennie wypala obsesję w duszy Jeda, gdyż Jed cierpi na zespół de Clérambaulta, zaburzenie powodujące, że chory wierzy, iż inna osoba jest w nim zakochana. Zgubiony w złudzeniach i niebezpieczny, Jed stopniowo sieje spustoszenie w życiu Joego, wystawiając na próbę granice jego ukochanego racjonalizmu, zagrażając miłości Clarissy i popychając go na krawędź morderstwa i szaleństwa. Podczas lunchu z Clarissą i jej ojcem chrzestnym Joe jest świadkiem próby zabójstwa innego mężczyzny, w wyniku której mężczyzna zostaje postrzelony w ramię. Jednak zdaje sobie sprawę, że kula była przeznaczona dla niego i że podobny wygląd osób przy sąsiednim stole wprowadził zabójców w błąd, co sprawiło, że pomylili cele. Zanim płatny zabójca może oddać śmiertelny strzał, Jed, organizator całego zdarzenia, interweniuje, by uratować życie niewinnego mężczyzny, po czym ucieka z miejsca zdarzenia. Podczas późniejszego przesłuchania Joe upiera się, że to Jed stał za tym atakiem, ale detektyw mu nie wierzy, prawdopodobnie dlatego, że Joe podaje wiele nieprawidłowych faktów dotyczących incydentu. Joe odchodzi niezadowolony, wiedząc, że Jed wciąż jest na wolności i go szuka. Podobnie jak detektyw, Clarissa zaczyna wątpić, czy Jed prześladuje Joego i czy Joe jest w jakimkolwiek niebezpieczeństwie. To, wraz ze stresem, jaki Joe znosi z rąk Jeda, nadwyręża ich związek. Obawiając się o swoje bezpieczeństwo, Joe kupuje broń przez znajomego. W drodze do domu otrzymuje telefon od Jeda, który jest w domu Joego z Clarissą. Po przybyciu do mieszkania Joe widzi Jeda siedzącego na kanapie z Clarissą. Następnie Jed prosi Joego o przebaczenie, po czym wyciąga nóż i kieruje go na własną szyję. Aby powstrzymać Jeda przed samobójstwem, Joe strzela mu w ramię. Uchodzi bez zarzutów. W pierwszym z dodatków do powieści (raport medyczny dotyczący stanu Jeda) dowiadujemy się, że Joe i Clarissa ostatecznie się pogodzili i adoptowali dziecko. W drugim (list od Jeda do Joego) dowiadujemy się, że po trzech latach Jed pozostaje nieuleczony i obecnie mieszka w szpitalu psychiatrycznym.


Flinx i Clarity uciekają przed fanatykami na powierzchnię planety, gdzie w świetle dziennym spotykają rasę Sumacrea. Obcy, którzy są wrogimi istotami, atakują ich i uniemożliwiają powrót do osady ludzko-ludzkiej.[sep]Książka rozpoczyna się od spotkania ekologicznych fanatyków spiskujących przeciwko operacjom na Longtunnel. Formy życia są modyfikowane przez inżynierów genetycznych, a zamierzają oni powstrzymać to, co uważają za perwersję natury. Scena przenosi się na Alaspin. Flinx powrócił na planetę, by wypuścić potomstwo Pipa na wolność. Minidrag zapadł w ciążę w „The End of the Matter”. Podczas powrotu do miasta empatyczne zdolności Flinxa wykrywają kogoś rannego w pobliżu. Flinx odkrywa kobietę, ciężko poturbowaną, z siniakami sugerującymi rodzaj przesłuchania. Wraca do miasta, ale nikt nie wydaje się wiedzieć o zaginionej kobiecie. Zabiera ją do swojego hotelu, gdzie odzyskuje przytomność i przedstawia się jako Clarity Held. Wyjaśnia, że jest inżynierem genetycznym pracującym dla Coldstripe na Longtunnel. Fanatycy próbujący powstrzymać pracę uprowadzili ją. Wzbudza to niepewność u Flinxa z powodu jego przeszłości związanej z modyfikacją genetyczną przez Stowarzyszenie Meliorare. Później, podczas snu, ludzie w kombinezonach maskujących atakują ich w hotelu. Flinx i Clarity uciekają i wracają do Alaspinport, gdzie Flinx przemyca Clarity na pokład Nauczyciela, swojego statku osobistego, aby zabrać ją z powrotem na Longtunnel. W trakcie podróży ich relacja staje się romantyczna. Lądują na Longtunnel, a Clarity zaczyna oprowadzać Flinxa po obiektach. Wszystkie struktury mieszczą się w rozległym systemie jaskiń, ponieważ powierzchnia jest niezdatna do życia. Jaskinie są domem dla szerokiej różnorodności flory i fauny, które przedefiniowują utarte pojęcia ludzko-ludzkiej (Humanx) ewolucji i możliwych form życia. Clarity przedstawia Flinxa Alynasmolii Vandervort, liderkę kompleksu Coldstripe. Flinx zostaje, aby dowiedzieć się więcej o operacji. Clarity i Flinx zaczynają się zakochiwać, ale Flinx nie jest przyzwyczajony do tego rodzaju zaangażowania. Flinx próbuje odsunąć od siebie Clarity, zwierzając się jej, że Stowarzyszenie Meliorare go manipulowało. Podczas dyskusji eksplozja wstrząsa obiektem. Fanatycy w jakiś sposób znaleźli obiekty i niszczą wszystko na swojej drodze. Flinx i Clarity uciekają głębiej w jaskinie z minimalnymi zapasami, aby przeczekać atak. Jednak kolejne eksplozje wstrząsają obiektem i odkrywają, że fanatycy zawalili tunele. Flinx i Clarity nie mają wyboru i muszą kontynuować podróż przez jaskinie w nadziei na znalezienie wyjścia. W tunelach spotykają rannego thranxa, Sowelmanu, i pomagają mu dojść do siebie na tyle, by mógł iść z nimi. Niestety, Flinx potyka się po tym, jak zjeżdżają nieoczekiwanie na inny poziom jaskiń, i łam ich ostatnie światło. W ciemności Flinx wykrywa świadomą istotę w czerni, która czuje tylko pokojowe intencje. Obcy okazują się być empatami jak Flinx i identyfikują się jako Sumacrea. Komunikują się z Flinxem poprzez złożone emocje opisowe, pozwalając Flinxowi doskonalić swoje umiejętności. W końcu obcy prowadzą ich z powrotem do osady ludzko-ludzkiej (Humanx). Clarity i Sowelmanu spotykają się ze swoimi współpracownikami naukowcami, a Flinx omawia przeżycia z Alynasmolią Vandervort. Clarity ujawnia Vandervort specjalne zdolności Flinxa. Vandervort ostrzega Clarity przed zbytnim zbliżeniem się do Flinxa ze względu na jego nieprzewidywalne i potencjalnie niebezpieczne modyfikacje genetyczne. Tymczasem Flinx zostaje poproszony o zabranie rannych ocalałych na pobliską planetę, Gorisę, która ma lepsze zaplecze medyczne. Clarity zaczyna się oddalać od Flinxa, a on zdaje sobie sprawę, że go się boi. Clarity i Vandervort towarzyszą Flinxowi w podróży na Gorisę. Później Clarity odwiedza Vandervort, tylko po to, by odkryć, że Flinx i Pip zostali pozbawieni przytomności przez gaz usypiający i znajdują się w kontenerze. Vandervort zamierza badać Flinxa i przekonuje Clarity, że nie ma wyboru i musi pomóc. Gdy zaczynają odchodzić, pojawiają się fanatycy, aby „uratować” Flinxa i przywrócić go do prawdziwej, normalnej formy. Wybucha strzelanina, a kontener Flinxa zostaje uszkodzony. Zaczyna mieć dziwne sny. Odzyskuje przytomność i ucieka z kontenera. Podczas pobytu w kontenerze moce Flinxa rozwinęły się ponownie. Wysyła intensywny strach do walczących, pozbawiając ich przytomności. Clarity i Flinx spotykają się ponownie, ale nagle ziemia pod nimi wybucha. Wychodzi kilku starych przyjaciół Flinxa, Ulru-Ujurrian, i prosi o pomoc w zrozumieniu nowego zagrożenia, które mogłoby zakończyć wszelkie życie. Odkryli alarm na Horseye, który ostrzega przed nadchodzącym niebezpieczeństwem, ale reszta jest nieznana. Przenoszą świadomość Flinxa przez przestrzeń kosmiczną, a on znajduje coś strasznego i niezrozumiałego. Wraca do swojego ciała i postanawia, że jego misją w życiu jest zrobienie czegoś w sprawie tego strasznego zagrożenia. Obiecuje Ujurrianom, że dowie się więcej o niebezpieczeństwie, a potem spotkają się ponownie. Składa Clarity propozycję towarzyszenia mu w podróży, aby zrozumieć siebie i to nowe zagrożenie, ale ona odmawia, potrzebując przerwy.


Doktor Sax skutecznie niszczy Wielkiego Węża Świata za pomocą swojej alchemicznej mikstury. Ostatecznie świat nie jest ratowany przez pojawienie się ogromnego nocnego ptaka, ponieważ Wąż zostaje pokonany przez działanie mikstury.[sep]Powieść zaczyna się od Jackie’ego Duluoz, postaci wzorowanej na samym Kerouacu, który opowiada sen, w którym znajduje się w Lowell w Massachusetts, swoim rodzinnym mieście z dzieciństwa. Pod wpływem tego snu wspomina historię swojego dzieciństwa, utrzymaną w ciepłych brązach i sepii, wraz z zamglonymi dziecięcymi fantazjami, które stały się nierozerwalnie związane z wspomnieniami. Fantazje te dotyczą zamku w Lowell na szczycie stłumionego zielonego wzgórza, które Jackie nazywa Wzgórzem Węża. Pod mglistym szarym zamkiem śpi Wielki Wąż Świata. Różni wampiry, potwory, gnomy, wilkołaki i czarnoksiężnicy z całego świata zbiegają się do rezydencji z zamiarem obudzenia Węża, aby ten pożarł cały świat (choć niewielka mniejszość z nich, wyśmiewana jako „Dovists”, wierzy, że Wąż jest jedynie „łupinem gołębi” i gdy się obudzi, pęknie, uwalniając tysiące białych, koronkowych gołębi. Ten mit pojawia się również w opowiadanej przez postać Kerouaca, Sala Paradise’a, historii w „W drodze”). Tytułowy Doktor Sax, również będący częścią świata fantazji Jackiego, to mroczna, ale ostatecznie przyjazna postać w zasłoniętej czarnej pelerynie, czarnym, filcowym kapeluszu z rondem, niepokojącym śmiechu i z „chorobą nocy” zwaną Visagus Nightsoil, która powoduje, że jego skóra w nocy zmienia kolor na mchowozielony. Sax, który również przybył do Lowell z powodu Wielkiego Węża Świata, mieszka w lesie w sąsiednim miasteczku Dracut, gdzie przeprowadza różne eksperymenty alchemiczne, próbując stworzyć miksturę, która zniszczy Węża, gdy ten się obudzi. Gdy Wąż zostaje w końcu obudzony, Doktor Sax używa na nim swojej mikstury, ale mikstura nie wyrządza mu żadnych szkód. Sax, pokonany, zrzuca swoją cieniowaną czarną kostium i obserwuje wydarzenia jako zwykły człowiek. Gdy Wąż przygotowuje się do zniszczenia świata, wszystko wydaje się stracone, aż nagle pojawia się ogromny, nocny ptak, starożytny odpowiednik Węża. Chwytając Węża w dziób, ptak wzlatuje w przejmująco niebieskie niebo, aż znika z oczu, co skłania zdumionego Saxa do refleksji: „Cholera, wszechświat sam pozbywa się zła!”


Vesper dies after drinking poison offered by the ghost of Wendel Maculatum, which fulfills the curse that he would die surrounded by bells. Ysabelle discovers his body moments after realizing she loves him, leaving her to rule as the Starwife alone.[sep]Akcja rozgrywa się setki lat przed trylogią o myszach z Deptford, w średniowieczu, i opowiada historię wiewiórki Ysabelle, córki władczyni Krainy Leszczyny, Lady Ninnii, oraz Vespertilio (lub Vespera), młodego nietoperza. Opowieść zaczyna się w zrujnowanej wieży w Londynie, gdzie mieszkają nietoperze przygotowujący się do wojny z wiewiórkami. Wierzą oni, że Gwiazdowa Żona, władczyni czarnych wiewiórek, ukradła im prawo do wglądu w przyszłość. W trakcie przygotowań Vesper pragnie wziąć udział w bitwie, ale jest na to zbyt młody. Tymczasem w Świętym Dębie w Greenreach Gwiazdowa Żona poważnie choruje. Nieświadoma niczego, powierza się swojej zaufanej służącej Morwennie, która ją truje. Gdy armia nietoperzy rozpoczyna atak mający zniszczyć jej królestwo, trucizna zaczyna działać na pełnych obrotach, a Morwenna ujawnia swoją zdradę. Zanim jednak umrze, Gwiazdowa Żona wzywa sokoła wędrownego, który zabiera jej insygnium władzy – srebrny naszyjnik z żołędziem – w bezpieczne miejsce. Następnego dnia, daleko w Krainie Leszczyny, rozpoczynają się uroczystości święta Aldertide. Ysabelle nie może doczekać się zabawy, ku zgrozie swojej opiekunki, polnej myszy Griseldy. Wkrótce jednak grupa nietoperzy ścigających sokoła przerywa dzień radości. Nietoperzom udaje się zabić sokoła i, ku przerażeniu Ysabelle, jego ciało spada w pobliże niej, a srebrny żołądź ląduje w jej dłoni. Nietoperze nurkują w dół i atakują wiewiórkę. Ratuje ją błazen gronostaj Wendel Maculatum, a większość nietoperzy zostaje pokonana. Jednego biorą do niewoli. Potwierdza on, że ziemia Greenreach upadła i że inni z jego gatunku jeszcze tej nocy powrócą, by zniszczyć Krainę Leszczyny. Zanim zdążą wyciągnąć od niego więcej informacji, nietoperz zabija się, rzucając się na ostrze jednej z wiewiórek. Bez wyjścia Lady Ninnia musi wysłać córkę do Greenreach w towarzystwie strażników wiewiórek. Ponieważ złapała srebrny żołądź, automatycznie otrzymała tytuł Gwiazdowej Żony. Ninnia i jej mąż Cyllinus wiedzą, że oni i wiele wiewiórek musi zostać w Krainie Leszczyny, by stawić czoło pewnej śmierci. Żegnają się boleśnie, wiedząc, że już nigdy nie zobaczą Ysabelle. Gdy wiewiórki maszerują głębiej w las, napotykają nietoperza, który wkrótce okazuje się być zaledwie dzieckiem. To Vesper, który potajemnie opuścił dom, by spróbować wziąć udział w bitwie. Wiewiórki zmuszają go do marszu z nimi. Tej nocy grupa zostaje zaatakowana, a Ysabelle, Vesper i wielu strażników wiewiórek zostaje wziętych do niewoli przez Hobberów, grupę stworzeń czczących trzy złe bogie szczurów zwane Raith Sidhe, w szczególności najgorszego z nich, Hobba. Wkrótce okazuje się, że srebrny żołądź Ysabelle zniknął z jej szyi; został skradziony przez najwyższego kapłana Hobba. Wiewiórki i nietoperz są prowadzeni na miejsce w lesie, gdzie zgromadziła się duża liczba Hobberów. Najwyższy kapłan, ubrany w czerwoną jedwabną szatę, pojawia się i każe przyprowadzić do siebie wiewiórkę. Zły jeż o imieniu Pigwiggen rozwiązuje nieszczęsną wiewiórkę, którą prowadzi do kapłana. Jest ona skórowana żywcem w ofierze dla Hobba. Następnie kapłan podnosi srebrny żołądź i zanurza go we krwi wiewiórki. Jeszcze dwie wiewiórki spotykają ten sam los, zanim grupa strażników Ysabelle postanawia odzyskać srebrny żołądź, gdy Hobberzy są zajęci ofiarą. Plan się udaje, ale niestety te wiewiórki giną w trakcie. Ysabelle i Vesper uciekają w noc, ale w drodze napotykają kapłana, który rzuca na nich klątwę. Vesper, mówi, umrze otoczony dźwiękiem dzwonów. Zanurzając srebrny żołądź Ysabelle we krwi, przyzywa Hobba do świata, a gdy zły bóg szczurów przybędzie, zniszczy Ysabelle. Po tych słowach kapłan znika w lesie. Vesper jest zniechęcony przez swą mroczną przepowiednię, ale Ysabelle nie przejmuje się tym i chce kontynuować podróż do Greenreach z nim jako przewodnikiem. Niechętnie zgadza się jej pomóc, mimo że sam tak naprawdę nie zna drogi. Później, ku przerażeniu Vespera, słychać zbliżający się dźwięk dzwonów. Obawia się, że to jego zguba, ale okazuje się, że dźwięk pochodzi z dzwonków przy smyczy ryjówki, do której przywiązany jest kret. Przedstawiają się oni jako Tysle Symkin i Giraldus. Ysabelle i Vesper wkrótce dowiadują się, że Giraldus trędowaty i niemal ślepy, a Tysle jest chromy. Oboje są bardzo przyjaźni i zapraszają nietoperza i wiewiórkę na posiłek. Giraldus i Tysle mówią, że są na pielgrzymce do Greenreach, mając nadzieję, że zostaną uzdrowieni po przybyciu. Ysabelle zdaje sobie sprawę, że dwójka ta może towarzyszyć jej w podróży, ponieważ zmierzają w to samo miejsce. Vesper jest na początku nieco niechętny, a Giraldus to rozumie, wiedząc, że prawdopodobnie przez jego chorobę. Ysabelle jednak się tym nie przejmuje i nalega, by poszli z nią. Czwórka udaje się do Sadu Duir, miejsca, gdzie według legendy Zielony Duch (którego czci wiele leśnych zwierząt) posadził siedem drzew przed nadejściem zimy. Gdy tam docierają, Ysabelle, Vesper i Tysle widzą, że sad nie jest już tym pięknym miejscem, którym kiedyś był. Nie chcąc rozczarować Giraldusa, mówią ślepemu kretowi, że nadal wygląda tak samo, choć Ysabelle nie czuje się dobrze kłamiąc. Po tym, jak grupa zasypia na gałęziach jednego z drzew w sadzie, Ysabelle budzi głos mówiący do niej. Podnosi wzrok i widzi dwie duże zielone oczy patrzące na nią. Należą one do Zielonego. Informuje ją, że nietoperze nie są prawdziwym wrogiem wiewiórek, lecz zostali zwiedzeni. Mówi jej też, że jeden z jej przyjaciół ją zdradzi. Zszokowana Ysabelle pyta Zielonego, kto to będzie, ale ten znika, nie dawszy odpowiedzi. Czwórka ponownie spotyka Wendela Maculatum, który jest zdumiony widząc, że Ysabelle żyje. Mówi im, że został oddzielony od pozostałych strażników Krainy Leszczyny i podróżował przez las przez wiele dni. Powiada, że w tym czasie słyszał o grupie leśnych zwierząt opierających się kultowi Hobba. Nie wie jednak dokładnie, gdzie są, ale gdzieś w pobliżu jeziora. Podążając za strumieniem, Ysabelle, Vesper, Giraldus, Tysle i Wendel docierają do jeziora, ale jego woda jest ciemna i zanieczyszczona, a nie ma żadnych śladów leśnych zwierząt. Mimo to decydują się tam rozbić obóz. Ku zgrozie Giraldusa, Tysle zaczyna woleć towarzystwo Wendela, z zainteresowaniem obserwując, jak błazen gronostaj rzeźbi z drewna lalki. Później w nocy duchy zwierząt, które utonęły w jeziorze, wstają i próbują zaciągnąć podróżników na dno. Grupie udaje się uciec, a wkrótce trafiają na łąkę pełną żonkili. Tam zostają schwytani przez leśne zwierzęta, których szukali. Przewodzi im kapitan myszy o imieniu Fenlyn Purfote. Na początku jest przyjazny wobec pięciu podróżników, zabierając ich do kwatery głównej, ale jego nastrój zmienia się, gdy nagle zamyka ich, ponieważ uważa, że są Hobberami. Mimo że próbują mu powiedzieć, że na pewno nimi nie są, Fenlyn (lub Fenny, jak jest często nazywany) nie chce tego słuchać. Jednak Fenny wkrótce otrzymuje wiadomość od tajemniczej postaci zwanej Prastarym, który chce rozmawiać z Ysabelle i Vesperem. W końcu przekonany, że nie są Hobberami, Fenny prowadzi ich obu ciemnym korytarzem głęboko pod ziemię, gdzie spotykają Prastarego – posłańca bogini księżyca, który zstąpił na ziemię w postaci zająca. Mówi nietoperzowi i wiewiórce, że jedynym sposobem na zapobieżenie zagładzie świata jest przekonanie ich gatunków do połączenia sił w walce z Hobberami. Ku zszokowaniu Vespera, Prastary ujawnia, że to nie Gwiazdowa Żona odebrała nietoperzom moc widzenia przyszłości, lecz ich własny Strażnik Wielkiej Księgi, Hrethel. Mówi też Ysabelle, że ponieważ najwyższy kapłan zanurzył srebrny żołądź we krwi ofiarowanych wiewiórek, Hobb został przywołany z powrotem do świata i że nawet teraz wstaje z Otchłani. Za trzy dni pojawi się, by odebrać Ysabelle. Tego jednak wiewiórka nie wie, że właśnie ta noc jest trzecim dniem. Vesper otrzymuje woreczek ze specjalnymi ziołami, które ma wrzucić do ognia, co przywoła wszystkie nietoperze. Wierzy, że nie ma sposobu, by przekonać ich, że wiewiórki nie są ich wrogami. Po powrocie Ysabelle i Vespera ich trzej przyjaciele również zostają uwolnieni z celi. Tej nocy leśne zwierzęta urządzają uroczystość dla swoich pięciu gości, by wynagrodzić im wcześniejsze traktowanie. Ysabelle i Vesper tańczą razem i zaczynają zdawać sobie sprawę, że się w sobie zakochują. Gdy Wendel oddala się od swojego wozu błazna, Tysle wykorzystuje okazję, by przeglądnąć jego skrzynie z rekwizytami. Wyciąga wiele zabawnych przedmiotów, ale nagle widzi jakąś jedwabną szatę, która wydaje się naśladować ofiarę skórowania. Tysle ogarnia przerażające zrozumienie; to ubranie najwyższego kapłana Hobba, a Wendel to jego prawdziwa tożsamość! Zanim zdąży pobiec do Giraldusa, by mu o tym powiedzieć, pojawia się Wendel i wyśmiewa małą ryjówkę. Następnie wyciąga nóż do skórowania i zabija ją. Ciało Tysle zostaje wkrótce znalezione, co wszystkich szokuje. Jego skórowanie potwierdza, że członek kultu Hobba jest wśród nich. Zanim to w pełni do nich dotrze, strażnik przybiega do Fenny'ego, że Hobberzy są w ruchu i zmierzają w stronę ich twierdzy. Ysabelle i Vesper uciekają tunelem, zanim Wendel ujawni swoją zdradę. Oszołomiony żalem po przyjacielu Giraldus zaczyna dusić gronostaja, ale Wendelowi udaje się uwolnić i udusić kreta. Ale zanim umrze, kret wywołuje zawalisko, a Ysabelle i Vesper mogą tylko patrzeć, jak cały tunel wali się na Giraldusa, Wendela i Hobberów. Nietoperz i wiewiórka w końcu docierają do Greenreach, ale Vesper zostaje ranny przez kruki Hobberów, które ich ścigały. Morwenna podchodzi do Ysabelle i mówi, że chce pomóc jej zanieść srebrny żołądź do Gwiaździstego Szkła. Nieświadoma niczego wiewiórka podąża za nią w dół, pod Święty Dąb, do ciemnej komory. Gdy rozmawiają, Ysabelle zaczyna składać wszystko w całość i domyśla się, że to Morwenna zdradziła wiewiórki z Greenreach. Morwenna to potwierdza i ujawnia, że jest kapłanką Mabb, bogini szczurów, małżonki Hobba. Zabiera żołądź Ysabelle i zamyka ją w komorze, gdzie czekają jej pupilkowe ropuchy, by pożreć wiewiórkę. Pozostała armia Krainy Leszczyny przybywa do Greenreach i bitwa się zaczyna. Czując się lepiej, Vesper budzi się i słyszy krzyk Ysabelle, więc idzie ją uratować. Oboje wybiegają z dębu i widzą walczące nietoperze i wiewiórki. Vesper postanawia, że to jego szansa, by użyć ziół, które dał mu Prastary, i rzuca je do ognia, wysyłając sygnał, który odwraca uwagę wszystkich nietoperzy, a także wiewiórek. Gromadzą się i słuchają jego historii. Większość zaczyna wierzyć w to, co mówi, co wydaje się wiele wyjaśniać. W tym momencie przybywają Hobberzy, napływając w górę wzgórza w ich stronę. Teraz nietoperze i wiewiórki są sojusznikami, walcząc z prawdziwym wrogiem. Ysabelle pędzi w górę Świętego Dębu, by stanąć twarzą w twarz z Morwenną, która nadal ma srebrny żołądź. Ale gdy się do niej zbliża, amulet na szyi Morwenny staje się niesamowicie gorący, parząc jej futro. Wtedy Ysabelle zdaje sobie sprawę, że Hobb zaczął przełamywać ziemię. Ysabelle patrzy z przerażeniem, podczas gdy Morwenna cieszy się – dopóki nie widzi pazurów boga szczurów sięgających po nią. Najwyższy kapłan przeklął tylko nosiciela srebrnego żołędzia, a nie konkretnie Ysabelle. Hobb dmie ogniem na Morwennę i zabija ją. Vesper nurkuje w dół i chwyta Ysabelle, gdy Hobb kopie Święty Dąb, który przewraca się na ziemię. Ysabelle każe Vesperowi znieść ją na dół, gdzie chwyta srebrny żołądź, który spadł. Następnie spiesza do Gwiaździstego Szkła, leżącego teraz na trawie, i trzyma wisiorek nad nim. Białe światło wypływa i przepływa przez jej ciało; moce przepływają przez nią, co oznacza, że jest teraz prawdziwą Gwiazdową Żoną. Teraz stoi przed zadaniem pokonania Hobba. Wzywa boga szczurów, a on odwraca uwagę na nią. Mówi, że skoro żołądź przyciągnął go z powrotem do świata, to teraz otrzyma to, co go kusiło. Używając sił w amulecie, więzi Hobba w żołędzi, po czym traci przytomność z wyczerpania. Kilka tygodni później szczątki Świętego Dębu zostały usunięte, a wzgórze posprzątane. W dniu inauguracji Ysabelle jako Gwiazdowej Żony Vesper przybywa i prosi o rozmowę z nią. Gdy do niej podchodzi, wyznaje jej miłość i prosi, by zrzekła się urzędu i uciekła z nim. Ona odmawia, uważając swój obowiązek za ważniejszy, i zostawia go samego. Smutny Vesper patrzy, jak odchodzi, nie wiedząc, co robić. Zakapturzona postać podchodzi do niego i oferuje mu napój z dziwnej mieszanki. Vesper uprzejmie przyjmuje, a gdy pije, postać ujawnia się jako duch Wendela Maculatum. Napój był trucizną, a klątwa Vespera została w końcu spełniona. W tym samym czasie Ysabelle czuje się winna z powodu swojego traktowania Vespera i zdaje sobie sprawę, że go kocha. Biegnie na zewnątrz, by mu to powiedzieć, ale jest złamana sercem, znajdując go martwego, otoczonego dzwonkami.


Ani ucieka przed Selią i dowiaduje się, że Geric jest w rzeczywistości przywódcą buntu. Następnie potwierdza ona władcom, że Kildenree planuje agresję, przyznając prawdziwość przedstawionych dowodów.[sep]Akcja książki koncentruje się wokół księżnej koronnej Anidori-Kiladry Talianny Isilee z Kildenree, małego królestwa otoczonego przez potężniejszych sąsiadów. Jako dziecko Ani zaprzyjaźnia się ze swoją ciotką, która zostaje jej opiekunką i stałą towarzyszką. Opowiada ona Ani, jak wkrótce zaczynają ją nazywać, historie o trzech darach, którymi obdarzone są pewne osoby: mowie ludzkich (moc manipulowania ludźmi i przekonywania ich do swoich racji), mowie zwierząt (zdolności komunikowania się głównie ze zwierzętami przy użyciu ich dźwięków) i mowie natury (zdolności komunikowania się z pewnymi żywiołami, co według ciotki jest bardzo rzadkie). Ciotka dodaje, że matka Ani, królowa, posiada dar mowy ludzkich, podobnie jak wielu monarchów; mówi też, że sama posiada dar mowy zwierząt. Jednak gdy Ani pyta, jaki dar może posiadać ona sama, ciotka odpowiada, że na to jeszcze za wcześnie. Wkrótce jednak ciotka wraca do lasu, a matka Ani, królowa, zabrania Ani używania daru mowy zwierząt, uważając, że ludzie nie ufałyby jej, gdyby komunikowała się ze zwierzętami. Później okazuje się, że ciotka zmarła tej zimy. Książka przeskakuje następnie do czasu, gdy Ani ma około piętnaście lat. Jej dwórka i bliska przyjaciółka Selia, córka klucznicy, posiada dar mowy ludzkich, ale mimo to jest kindra. Czytelnik dowiaduje się jednak wkrótce o niezdolności Ani do bycia towarzyską i doskonałą tak jak jej matka. Szuka ukojenia u swojego konia, Falady, z którym może komunikować się telepatycznie, oraz jeździ na przejażdżkach z ojcem, królem, z którym łatwiej się dogadać, ale on wkrótce umiera, pozostawiając Ani, jak się wydaje, tron. Ale po pogrzebie matka Ani ogłasza, że jej najstarszy syn, młodszy brat Ani, odziedziczy tron. Ujawnia wtedy Ani, że za jej plecami i plecami jej ojca zaręczyła córkę z księciem koronnym sąsiedniego, potężnego królestwa Bayern, i że Ani ma tam udać się, aby go poślubić. Ani czuje się zdradzona i jeszcze bardziej odizolowana, ale się podporządkowuje. Ani wyrusza więc przez lasy do Bayernu w orszaku strażników i z Selią. Ani jednak zauważa dziwne zachowanie Seli i strażnika Ungolada. W końcu wybucha bunt, gdy Ani nie ma w obozie, ale nadal obserwuje wymianę zdań. Buntownicy, dowodzeni przez Selię i wspierani przez większość straży, decydują się zabić księżniczkę i zastąpić ją samą Selią. Ani zmuszona jest do ucieczki i pozostawienia Falady oraz jej pozostałych zwolenników. Po kilku dniach w lesie Ani mdleje w ogrodzie Bayernki o imieniu Gilsa. Gilsa mówi, że nie chce znać historii Ani, wolejąc nie mieszać się w nią, więc Ani przyjmuje tożsamość „Isi”, dziewczyny urodzonej w lesie, która wraz z innymi przybywa do stolicy Bayern, aby znaleźć pracę przy opiece nad zwierzętami; przyjmuje akcent Bayernu, ukrywa swoje włosy (blond, w przeciwieństwie do brązowych i czarnych w Bayernie) i opowiada historie swoim kolegom opiekunom zwierząt. Opiekuje się gęsiami, z którymi może się komunikować, wraz z chłopcem o imieniu Conrad, i odkrywa, że posiada również dar mowy natury, a mianowicie wiatru. Wśród wielu osób, z którymi się zaprzyjaźnia, jest strażnik królewski o imieniu Geric, z którym rozmawia, przebywając na polach. Jej sekret zostaje jednak odkryty przez przyjaciółkę Ennę (patrz „Enna Burning”), a później zostaje zauważona podczas festynu przez swoich dawnych strażników. Później, po tym jak zostaje dosłownie dźgnięta w plecy przez Ungolada, ucieka z powrotem do Gilsy, która ją ponownie opatruje i odsyła do stolicy. W czasie jej nieobecności Enna została zmuszona do ujawnienia sekretu Ani, a ponieważ ślub księcia i Seli, która wmawiała królowi Bayernu, że Kildenree zamierza przeprowadzić zaskakujący atak na znacznie silniejszy kraj Bayern, przez co wojsko przygotowuje się do ataku, zanim Kildenree zdąży, ma się wkrótce odbyć, jadą do zamku, w którym ma on miejsce. Ani konfrontuje się z Selią i dowiaduje się, że „strażnik” Geric jest w rzeczywistości księciem koronnym, więc strona Bayernu wycofuje się, a Selia i Ani rozmawiają. Jednak zanim obecny kochanek Seli, Ungolad, zdąży zabić Ani, interweniują Geric i król, którzy podsłuchiwali za kotarą, aby ustalić, kto jest prawdziwą księżniczką, a walka między zwolennikami Ani i króla (jej przyjaciółmi z lasu i jego strażnikami) a zwolennikami Seli (strażą Kildenree) kończy się dźgnięciem Gerica i Ungolada oraz niemal ucieczką Seli. Kilka dni później, gdy sytuacja się uspokaja, a Geric dochodzi do siebie, Ani zostaje wezwana, aby udowodnić, że Kildenree nie planuje ataku na Bayern. Szybko odrzuca przedstawione „dowody” i, zraniona oskarżeniami, pokazuje im niesprawiedliwość i segregację, których była świadkiem, opiekując się gęsiami króla, pozostawiając ich w zdumieniu. Później Geric znajduje ją na balkonie; całują się (zakochawszy się, gdy oboje kłamali na temat swojej prawdziwej tożsamości), a książka kończy się radością przyjaciół Ani z lasu, którzy w końcu zostają uznani za oficjalnych obywateli Bayernu.


Martha czuje się zraniona po odkryciu, że pocałunek z Jimmym Manningem był jedynie częścią zakładu i filmu. W momencie wyjazdu Tate wręcza jej taśmę z nagraniem oraz notatkę, w której wyznaje jej swoją sympatię.[sep]Co roku latem Martha wyjeżdża ze swojego domu w Wisconsin, aby odwiedzić babcię, Godbee, nad Oceanem Atlantyckim. Zaraz przed wyjazdem do babci otrzymała stronę z pamiętnika od matki Olive po śmierci dziewczynki. Przed otrzymaniem tej strony Martha nie wiedziała o istnieniu Olive, która podziwiała Marthę taką, jaka ona jest, mimo że nigdy nie rozmawiały w szkole ani nie spędzały razem czasu. Przeczytanie wpisu z pamiętnika Olive sprawiło, że Martha czuła żal, że nie była dla niej miła. Zauważyła też wiele podobieństw między nimi: obie kochały ocean i obie chciały zostać pisarkami. Codziennie ona i babcia Godbee zwierzały się sobie ze swoich tajemnic. Podczas pobytu Martha zakochuje się w jednym z chłopców z rodziny Manningów mieszkających w pobliżu. Jej starszy brat, Vince, przyjaźni się z nimi. Martha zaczyna spędzać więcej czasu z Jimmym Manningiem. Opowiada o nim babci, a ta radzi jej tylko, aby była ostrożna. Jimmy interesuje się filmowaniem i kręci wideo. Prosi Marthę, aby wzięła udział w scenie miłosnej podczas nagrywania, i Jimmy całuje Marthę. Martha jest wściekła, gdy dowiaduje się, że zrobił to tylko dla swojego filmu i aby wygrać zakład z innymi chłopcami. Jednocześnie jednak jest załamana. Młodszy brat Jimmy'ego, Tate, który jest w wieku Marthy i potajemnie ją lubi, chce jej pomóc. Przed wyjazdem Martha bierze słoik i napełnia go wodą z oceanu, aby podarować go matce Olive i spełnić marzenie Olive. W liście, który Martha otrzymała od matki Olive, napisano, że Olive zawsze chciała pojechać nad ocean. Miało to być „Ocean Olive”. Martha żegna się ze swoją starzejącą babcią Godbee. Wszystkim, o czym marzy Martha, jest to, aby zobaczyć ją także przyszłego lata. Gdy wyjeżdża do Wisconsin, Tate zatrzymuje ją i wręcza jej torbę zawierającą taśmę Jimmy'ego z pocałunkiem Marthy i Jimmy'ego. W dołączonej notatce pisze, że mu się podoba. W domu w Wisconsin Martha udaje się do matki Olive, aby podać jej wodę z oceanu, ale odkrywa, że matka Olive wyprowadziła się do Waszyngtonu lub Oregonu. Martha pisze imię „Olive” wodą z oceanu na stopniach przed domem Olive, aż woda się kończy. Martha czeka, aż słońce wysuszy napis „Olive”. I Olive, która od dawna była w jej myślach, w końcu zostaje zapomniana. Następnie Martha wraca do domu do swojej kochającej rodziny. Książka zostanie zekranizowana, a w głównej roli wystąpi Elle Fanning.


Po uratowaniu przez statek „Juno” Rutherford Calhoun negocjuje z Papą Zeringue’em, wykorzystując dziennik okrętowy dokumentujący nielegalne interesy wierzyciela. W wyniku tych rozmów Isadora odchodzi od Papę Zeringue’a i wychodzi za mąż za Rutherforda.[sep]Głównym bohaterem jest Rutherford Calhoun, wyzwolony niewolnik, który ucieka z Nowego Orleanu na statku o nazwie „Republic”, aby uniknąć szantażu i małżeństwa z Isadorą Bailey, nauczycielką, która przekonuje wierzyciela Calhouna, Papę Zeringue’a – któremu ten jest winien dużą sumę pieniędzy – by zażądał spłaty całego długu, jeśli Calhoun nie wyrazi zgody na poślubienie Isadory. Po spotkaniu z pijanym kucharzem „Republic” podczas picia, by zapomnieć o kłopotach, Calhoun potajemnie wchodzi na statek (i zostaje odkryty po rozpoczęciu rejsu). Statek płynie do Afryki, by schwytać członków plemienia Allmuseri i przywieźć ich z powrotem do Ameryki, aby sprzedać ich jako niewolników. Mimo że jest wykształconym człowiekiem, Rutherford na początku jest skupiony na sobie i dlatego początkowo nie potrafi zrozumieć cierpień życia w niewoli. Podczas rejsu Rutherford staje się pokorny, ucząc się lekcji, które uczą go cenić i szanować ludzkość, co obejmuje utożsamianie się z własnym krajem, Ameryką. Statek ostatecznie tonie z powodu różnych czynników, w tym braku doświadczenia żeglarskiego pasażerów, po przejęciu kontroli przez Allmuseri. Wiele osób przeżywa, a pobliski statek o nazwie „Juno” ratuje ich. Rutherford odkrywa, że Isadora jest na pokładzie „Juno” i ma poślubić Papę Zeringue’a, który posiada częściowe prawo własności do „Republic”. Papa dowiaduje się, że Rutherford posiada dziennik okrętowy, dokumentujący niemoralne i nielegalne interesy Papę Zeringue’a, i negocjuje z Rutherfordem w celu przejęcia go. Rutherford przywołuje fakt, że statek nielegalnie handlował niewolnikami, i wykorzystuje powiązania Santosa, czarnego służącego Papę, z plemieniem Allmuseri, aby osiągnąć swój cel, a mianowicie małżeństwo z Isadorą. Isadora, która robi skarpetki dla swoich kotów i psów, których Papa każe jej się pozbyć, odchodzi od Papę i wychodzi za mąż za Rutherforda.


Sophie nie wykorzystuje swego talentu do ożywiania przedmiotów, aby zerwać kontrakt między Howlem a Calciferem, co uniemożliwia jej odzyskanie młodości. Śmierć Wiedzmy Pustkowia i zniszczenie jej demona przez Howla nie uwalniają natomiast Czarodzieja Sulimana oraz księcia Justina, którzy pozostają połączeni w jedność.[sep]Młoda kobieta o imieniu Sophie Hatter jest najstarszą z trzech córek mieszkających w mieście Market Chipping w magicznym królestwie Ingary, gdzie wiele baśniowych motywów jest powszechnie akceptowanym sposobem życia. Sophie bardzo zręcznie posługuje się igłą i tworzy najpiękniejsze kapelusze oraz suknie. Nieświadomie ożywia przedmioty, mówiąc do nich. Jako najstarsza pogodziła się z „faktem”, że nie będzie miała szansy na odnalezienie swojego losu, akceptując, że jej życie będzie nudne i polegać na prowadzeniu rodzinnego sklepu z kapeluszami – dopóki nie zostanie zamieniona w starą kobietę przez Wiedzmę Pustkowia, potężną czarownicę, która nie była zadowolona z kapeluszy Sophie. Sophie opuszcza sklep i znajduje pracę jako sprzątaczka u niesławnego Czarodzieja Howla, znanego w jej mieście z jedzenia serc pięknych młodych kobiet. Sophie zawiera układ z ognistym demonem Howla, Calciferem: jeśli Sophie zdoła zerwać kontrakt między Howlem a Calciferem, to Calcifer przywróci Sophie jej pierwotną postać. Część kontraktu stanowi jednak, że ani Howl, ani Calcifer nie mogą ujawnić głównej klauzuli umowy żadnej osobie trzeciej. Sophie próbuje odgadnąć szczegóły kontraktu, podczas gdy Calcifer daje częste wskazówki, których Sophie zazwyczaj nie rozumie. Sophie wkrótce dowiaduje się, że Howl, dość samolubny, nieuczciwy i lekkomyślny, ale ostatecznie dobrotliwy człowiek (i niezwykły czarodziej), rozsiewa te złośliwe plotki na własny temat, aby zapewnić sobie prywatność i zniszczyć swoją reputację, unikając w ten sposób pracy i odpowiedzialności. Drzwi do jego zamku są w rzeczywistości portalem otwierającym się na cztery różne miejsca: wędrujący zamek, który Sophie po raz pierwszy napotyka na wzgórzach nad Market Chipping, nadmorskie miasto Porthaven, królewską stolicę Kingsbury oraz rodzinne domy Howla w Walii, gdzie nazywał się Howell Jenkins. Howl zdaje sobie sprawę, że Sophie jest pod wpływem zaklęcia i potajemnie próbuje je usunąć; gdy napotyka na niepowodzenie, dochodzi do wniosku, że Sophie po prostu lubi przebywać w przebraniu. Uczeń Howla, Michael Fisher, zarządza większością bieżących spraw interesów Howla, podczas gdy Howl goni za swoimi nieustannie zmieniającymi się kochankami. Howl i Michael oświadczają się dwóm młodszym siostrzenicom Sophie, Lettie i Marcie. Martha, najmłodsza, została wysłana na naukę magii, podczas gdy środkowa siostra, Lettie, terminowała w lokalnej piekarni. Podając się za Lettie, Martha zorganizowała zamianę miejsc, ponieważ Fanny (matka Marthy i macocha Sophie oraz Lettie) nie wzięła pod uwagę ich życzeń przy ustalaniu terminówek. Kiedy książę Justin (młodszy brat króla) znika podczas poszukiwań czarodzieja Sulimana (Benjamina Sullivana, również z Walii), król nakazuje Howlowi odnaleźć Sulimana i Justina oraz zabić Wiedzmę Pustkowia. Howl ma jednak własne powody, by unikać konfrontacji z Wiedzmą Pustkowia; Wiedzma, rozczarowana była kochanka, rzuciła na niego klątwę. Howl próbuje wykręcić się od tego, wysyłając Sophie, udającą jego matkę, z prośbą o odrzucenie nominacji – ale na nic to się zdaje. Zamiast oczerniać imię Howla, jak on prosił, Sophie sprawia, że zostaje mianowany nowym Królewskim Czarodziejem, stanowiskiem, przed którym unikał przez lata. Howl nadal unika Wiedzmy Pustkowia, dopóki ta nie wciąga Sophie w pułapkę; wierząc, że Wiedzma wzięła do niewoli obecną miłość Howla, Lily Angorian, Sophie idzie ją uratować i sama zostaje schwytana przez Wiedzmę Pustkowia. Howl przybywa ocalić Sophie i pokonuje Wiedzmę Pustkowia. Wiedział od początku, że panna Angorian była w rzeczywistości ognistym demonem wiedzmy w przebraniu. Ognisty demon wiedzmy na przestrzeni lat przejął kontrolę nad wiedzmą i po jej pokonaniu próbuje wziąć serce Howla, by pozostać przy życiu. Howl jest w stanie powstrzymać demona, ale ponosi porażkę, ponieważ panna Angorian chwyciła Calcifera i próbowała wycisnąć z niego serce Howla. Sophie wykorzystuje swój talent ożywiania przedmiotów rozmową, aby zerwać kontrakt między Howlem a Calciferem bez zabijania żadnego z nich. Sophie nieświadomie utrzymywała zaklęcie na sobie, ale jej troska o Howla osłabia zaklęcie, a wraz ze śmiercią Wiedzmy Pustkowia, która była również znaczącą siłą stojącą za zaklęciem, Calcifer, jak obiecał, usuwa zaklęcie w chwili, gdy kończy kontrakt między nim a Howlem, a Sophie wraca do właściwego wieku. Gdy Howl budzi się, niszczy ognistego demona wiedzmy. To uwalnia od klątwy Czarodzieja Sulimana i księcia Justina, których Wiedzma połączyła w jedność w próbie stworzenia „doskonałego człowieka” (głowa Howla miała dopełnić istotę), by użyć go jako marionetki do rządzenia Ingarią. Calcifer wraca pod warunkiem, że może przychodzić i odchodzić, kiedy zechce. Sophie i Howl wyznają sobie miłość (bez wypowiadania tego na głos), a Howl sugeruje, by żyli długo i szczęśliwie.


Dirk Pitt nie odnajduje pociągu z traktatem w zalanej opuszczonej kopalni, gdyż wrak spoczywa na dnie rzeki Hudson. Z powodu zniszczenia dokumentu prezydent Stanów Zjednoczonych nie jest w stanie ogłosić utworzenia jednego państwa z Kanady i USA.[sep]Rok 1989, a Stany Zjednoczone pogrążają się w gospodarczym freefallu, spowodowanym głównie kurczącymi się zasobami energii na świecie. Szacunki CIA wskazują, że wyczerpanie pól naftowych na Bliskim Wschodzie nastąpi za zaledwie dwa lata. Całkowite światowe zapotrzebowanie na ropę przekracza 50% szacowanych zasobów, a choć energia jądrowa i inne alternatywne źródła starają się wypełnić lukę, brakuje im do tego mocy. Kanada jest obecnie wyłącznym dostawcą energii elektrycznej dla 15 stanów na północnym wschodzie po zainwestowaniu miliardów w ogromną nową elektrownię wodną w Quebecu. Aby sprawy pogorszyć, ściśle tajny eksperymentalny okręt podwodny opracowany przez NUMA odkrył niedawno pułapkę stratygraficzną, potencjalnie najbogatszy rodzaj złoża ropy naftowej, który leży tuż za granicą, w wodach terytorialnych Quebecu. Radykałowie w Quebecu, przypominający FLQ, potajemnie kierowani przez kanadyjskiego posła Henriego Villona, dążą do referendum w sprawie niepodległości od Kanady. Nowo wybrany premier Kanady Charles Sarveux obawia się, że jeśli Quebec ogłosi niepodległość, Kanada rozpadnie się, gdy inne prowincje pójdą w ślady Quebecu, deklarując niepodległość lub wnosząc o przyjęcie do Stanów Zjednoczonych. Heidi Milligan, komandor porucznik US Navy, pracuje nad doktoratem z historii, badając między zadaniami politykę morską prezydenta Woodrowa Wilsona. Natrafia na wzmiankę o „Północnoamerykańskim Traktacie” w zapomnianym liście i jest zaintrygowana, gdy odkrywa, że wszystkie ślady traktatu zostały wymazane z National Archives. Północnoamerykański Traktat, jak się później okazuje, było przełomowym porozumieniem między Stanami Zjednoczonymi a Wielką Brytanią. W 1914 roku Wielka Brytania znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, a na horyzoncie rysuje się wojna. Obawiając się, że naród nie przetrwa bez dużego zastrzyku kapitału, premier Herbert Asquith, we współpracy z królem Jerzym V, potajemnie zwraca się do Stanów Zjednoczonych i oferuje sprzedaż Kanady USA za sumę jednego miliarda dolarów. Prezydent Wilson szybko wyraża zgodę i wpłaca zaliczkę w wysokości 150 milionów dolarów, aby sfinalizować transakcję. Nadchodzi tragedia, gdy tego samego dnia w maju 1914 roku amerykańska egzemplarz traktatu spada na dno rzeki Hudson, gdy parowóz Manhattan Limited próbuje przekroczyć zawalony most, a brytyjski egzemplarz spada na dno rzeki Świętego Wawrzyńca, gdy liniowiec RMS Empress of Ireland zostaje przypadkowo staranowany przez norweski statek węglowy. Gdy egzemplarze traktatu obu narodów zostały utracone, a brytyjski gabinet jest oburzony sprzedażą Kanady bez ich wiedzy, Wilson nakazuje zniszczenie wszystkich zapisów traktatu i zapisuje wpłatę 150 milionów dolarów jako pożyczkę wojenną. Teraz, gdy wiedza o traktacie ponownie wyszła na jaw, prezydent Stanów Zjednoczonych nakazuje NUMA i Dirkowi Pittowi podjąć próbę odzyskania egzemplarzy traktatu, które leżą pod wodą od ponad 70 lat. Traktat staje się kamieniem węgielnym planu prezydenta mającego uratować Stany Zjednoczone przed bankructwem narodowym poprzez odważną propozycję połączenia USA i Kanady w jeden naród, „Stany Zjednoczone Kanady”. Brytyjczycy postrzegają utratę Kanady na rzecz Stanów Zjednoczonych jako początek nieakceptowalnego i niewyobrażalnego rozpadu ich imperium. Jeśli Kanadzie pozwoli się opuścić imperium, to samo może zrobić Australia, a nawet Walia i Szkocja. Brytyjska Tajna Służba Wywiadowcza odwołuje jednego ze swoich najlepszych byłych agentów, Briana Shawa, z emerytury i nakazuje mu obserwować amerykańskie próby ratunkowe oraz zapewnić zniszczenie Północnoamerykańskiego Traktatu za wszelką cenę. Zespół ratunkowy decyduje się spróbować odzyskać egzemplarz z rzeki Świętego Wawrzyńca, argumentując, że ten egzemplarz był zapakowany w wodoodporne materiały w celu ochrony przed uszkodzeniem podczas podróży morskiej. Mimo starań Shawa i najętego bandyty Fossa Glya, by sabotować projekt, traktat zostaje odzyskany, ale okazuje się, że wodoodporne pokrycie nie wytrzymało kilkudziesięciu lat zanurzenia i dokument zamienił się w papkę. Następnie próbują odzyskać egzemplarz z Hudson, mając nadzieję, że jakiś cud ocalił go przed podobnym losem. Atmosfera staje się coraz bardziej paniką, gdy obszerne poszukiwania nie odkrywają żadnego śladu wraku pociągu, ani w szczątkach mostu, ani gdzie indziej w rzece. Dodatkowego napięcia dostarcza tajemnica „pociągu ducha”, który w burzliwe noce wyje na opuszczonym nasypie i nagle znika po dotarciu do miejsca mostu. Pitt rozwiązuje tę konkretną tajemnicę przez przypadek – idąc wzdłuż nasypu jednej nocy, „pociąg ducha” mija go i widzi, że jest on fałszywy, dzięki reflektorowi lokomotywy i systemowi nagłośnienia odtwarzającemu dźwięki lokomotywy, poruszającym się wzdłuż linii rozpiętej nad nasypem. Daje mu to wskazówkę co do miejsca pobytu prawdziwego pociągu – w rzeczywistości był on ofiarą skomplikowanego planu rabunku jego ładunku złota. Jedna grupa rabusiów wysadziła most ładunkami prochu czarnego, a następnie sfingowała napad na najbliższą stację; podczas gdy jeden z nich trzymał stacyjnego pod lufą broni na podłodze, drugi, który pozostał na zewnątrz, odtwarzał płytę gramofonową z dźwiękami pociągu i błyskał latarnią przez okna, dając wrażenie przejeżdżającego pociągu, wprowadzając stacyjnego w błąd, by myślał, że nie udało mu się zapobiec spadnięciu pociągu z zawalonego mostu. W rzeczywistości inna grupa rabusiów porwała pociąg dalej wzdłuż linii, skierowała go na nieużywany bocznicę do opuszczonego podziemnego kamieniołomu, a następnie wysadziła wejście do kamieniołomu, ukrywając pociąg i pozwalając im usunąć ciężki ładunek złota w wolnym czasie przez stare tunele wentylacyjne kamieniołomu. Pitt lokalizuje kamieniołom i odkrywa, że banda rabusiów nie sprawdziła, czy tunele wentylacyjne są w rzeczywistości przejezdne; w rzeczywistości były one zalane, więząc zarówno rabusiów, jak i pasażerów pociągu w kamieniołomie, gdzie głodowali na śmierć. Pitt przechodzi przez tunele za pomocą sprzętu do nurkowania i znajduje pociąg. Shaw tymczasem drąży do kamieniołomu z góry i przybywa niemal w tym samym momencie. Wybucha walka o posiadanie traktatu – który jest nienaruszony – i Pitt zwycięża. Pitt desperacko ściga się, by dostarczyć traktat prezydentowi przed jego kluczowym wystąpieniem, w którym posiadanie traktatu będzie decydujące. Udaje mu się to o włos. Prezydent otrzymuje traktat i ogłasza, że od teraz Kanada i USA będą zjednoczone jako „Stany Zjednoczone Kanady”.


Giovanni wsiada do pociągu w szkole i podróżuje po mieście ze swoim suchym wrogiem Zanellim. W trakcie podróży do pociągu wsiadają nauczyciele, co sugeruje, że pojazd przewozi pasażerów na lekcję przyrody. Po przebudzeniu chłopiec dowiaduje się, że Campanella żyje, ponieważ Zanelli uratował go przed utonięciem.[sep]Giovanni to chłopiec z biednej rodziny, który ciężko pracuje, aby wykarmić swoją chorą matkę (która zachorowała na nieznaną chorobę). Z tego powodu nie ma nigdy wolnego czasu i jest wyśmiewany przez rówieśników, co czyni go nieco społecznym wyrzutkiem. Jego dobrotliwy przyjaciel, Campanella, jest jedyną osobą (poza matką i siostrą, które nigdy nie pojawiają się osobiście), która się nim opiekuje. W szkole, na lekcji przyrody, nauczyciel pyta Giovanniego, czym tak naprawdę jest Droga Mleczna. Giovanni wie, że są to gwiazdy, ale nie potrafi odpowiedzieć. Nauczyciel pyta Campanellę, ale ten celowo nie odpowiada, aby ocalić Giovanniego przed dalszymi wyśmiewkami ze strony rówieśników. Podczas lekcji miejscowy chuligan, Zanelli, mówi, że Giovanni jest tak roztrzęsiony, ponieważ jego ojciec jeszcze nie wrócił z wyprawy na daleką północ. Zanelli twierdzi, że ojciec Giovanniego został aresztowany (ponieważ wyprawa miała rzekomo charakter „nielegalny”), co wścieka Giovanniego. Zanim zdąży dać Zanellemu porządny cios, dzwonek oznajmia koniec lekcji. Nauczyciel, po zachęceniu uczniów do wzięcia udziału w odbywającym się tej nocy święcie gwiazd, pozwala wszystkim wyjść. Giovanni jednak zostaje, aby porozmawiać z nauczycielem. Po lekcji nauczyciel (kolejny przyjaciel Giovanniego) i Giovanni zachwycają się skamieniałościami, które ojciec Giovanniego przywiózł ze swoich wypraw. Nauczyciel pyta Giovanniego, czy jego ojciec już wrócił (to pytanie jest powtarzane wielokrotnie w całej historii). Giovanni odpowiada, że nie, i udaje się do domu, aby rozpocząć kolejną długą, samotną noc pracy w miejscowej drukarni. Tej nocy (która jest dniem wielkiego święta) Giovanni spotyka Zanelliego. Ten wyśmiewa Giovanniego, drwiąc z niego z powodu płaszcza z wydry, który jego ojciec miał mu dać po powrocie, i ucieka na święto. Giovanni nie może iść na święto, ponieważ musi opiekować się matką i wykonywać prace domowe, których nie zrobiła jego siostra. Zmęczony po ciężkim dniu pracy Giovanni kładzie się na szczycie wzgórza. Słyszy dziwny dźwięk i stwierdza, że znajduje się na torach kolejowych. Na szczęście pociąg zatrzymuje się. Wsiada do niego, podobnie jak Campanella. Giovanni zauważa, że Campanella jest całkowicie mokry. Giovanni pyta dlaczego, a Campanella mówi, że nie jest pewien, choć retrospekcja pokazująca jego topienie sugeruje co innego. Pociąg podróżuje przez Gwiazdę Północną i inne gwiazdy w Drodze Mlecznej. W drodze dwaj bohaterowie widzą fantastyczne widoki i spotykają różnych ludzi: na przykład uczonych wykopaliskowych skamieniałości z białych piasków kryształu i mężczyznę łowiącego czaple, aby robić z nich cukierki. Dzieci, które były na statku, który rozbił się na górze lodowej (prawdopodobnie Titanik), wsiadają do pociągu na stacji Aquila, co sugeruje, że pociąg przewozi swoich pasażerów do zaświatów. Pociąg przyjeżdża na Krzyż Południa i wszyscy inni pasażerowie wysiadają, zostawiając w pociągu tylko Giovanniego i Campanellę. Giovanni obiecuje Campanelli, że będą podróżować razem po wsze czasy. Ale gdy pociąg zbliża się do Worek Węglowy, Campanella znika, zostawiając Giovanniego samego. Giovanni budzi się na szczycie wzgórza. Udaje się do miasta i dowiaduje się, że Zanelli wpadł do rzeki z łodzi. Uratował go Campanella, który wskoczył do wody, ale Campanella nie wynurzył się od tamtej pory i jest uznawany za zaginionego. Zmartwiony Giovanni udaje się w stronę rzeki, w obawie przed tym, co już wie. Jego obawy potwierdzają się, ponieważ Campanella przebywał pod wodą przez długi czas, co oznacza, że nie żyje. Na granicy płaczu Giovanni stara się zachować siłę. Ojciec Campanelli (który na początku nie zauważył Giovanniego) prosi Giovanniego, aby przyprowadził swoich kolegów do jego domu po szkole jutro (z nieznanych powodów, choć wydaje się prawdopodobne, że są wzywani na oficjalny pogrzeb). Giovanni wtedy składa obietnicę, że będzie silny przez całe życie, twierdząc, że bez względu na to, gdzie będzie, on i Campanella będą zawsze razem. Następnie udaje się do domu, aby dostarczyć mleko swojej matce.


Ben, który przez dziewięć lat był wychowywany przez Greka George'a Karrasa, ostatecznie zgadza się wrócić do biologicznej rodziny. Na końcu historii ojciec Pat nadal ma trudności z nawiązaniem bliskiej relacji zarówno z Benem, jak i ze starszym synem Vincentem.[sep]Fotograf z Wisconsin i gospodyni domowa Beth Cappadora, biorąc udział w zjeździe absolwentów szkoły średniej, zostawia swojego najmłodszego syna Bena na chwilę samego ze starszym bratem w zatłoczonej holistycznej hotelu w Chicago. Starszy syn puszcza rękę Bena, a Ben znika bez śladu. Beth popada w przedłużający się załamanie nerwowe, a jej mąż, właściciel restauracji Pat, zmusza żonę do mechanicznej opieki nad pozostałymi dwojgiem dzieci: 7-letnim Vincentem i niemowlęcą córką Kerry. Dziewięć lat później młody chłopiec imieniem Sam pyta Beth, czy nie potrzebuje skoszenia trawnika. Beth podejrzewa, że ten chłopiec, który mieszka ze swoim „ojcem” dwa domy dalej, jest w rzeczywistości jej zaginionym synem, i podczas gdy Sam kosi trawnik, robi mu zdjęcia, aby pokazać je mężowi i nastoletniemu synowi, który następnie mówi, że od dawna podejrzewał prawdziwą tożsamość chłopca. Rodzice kontaktują się z detektyw Candy Bliss, która wpada, aby zaoferować Beth mądre, choć często zagadkowe i sprzeczne rady. Dowiaduje się, że na zjeździe w Chicago znana absolwentka Cecil Lockhart uprowadziła Bena, zmieniła mu imię na Sam i wychowywała go jako własne dziecko, dopóki nie została umieszczona w szpitalu psychiatrycznym, pozostawiając Sama, by był wychowywany w domu zaledwie dwa przeczulice od Cappadorów przez jego adopcyjnego ojca, wrażliwego i intelektualnego George'a Karrasa. Ben był wychowywany przez amerykańskiego ojca pochodzenia greckiego przez dziewięć lat, podczas gdy jego biologiczni rodzice są pochodzenia włoskiego. Ben jest uprzejmym, inteligentnym amerykańskim chłopcem, który czerpie wielką dumę z uczestnictwa w greckich obrzędach kulturowych, co wielce frustruje Pata, który chce udawać, że Ben nigdy naprawdę nie został uprowadzony. Ben stoi przed wyborem między tożsamością kulturową, z którą się wychował, a tożsamością kulturową, którą poznałby, gdyby nie został uprowadzony. Adopcyjny ojciec Bena zgadza się oddać Bena jego rodzinie biologicznej, nadal mieszkając dwa przeczulice dalej. Rozdarty między dwoma światami i po stracie obojga rodziców, których znał, Ben wyznaje Beth myśli samobójcze. Jedynym wspomnieniem Bena o jego biologicznej rodzinie jest wspomnienie o bracie Vincentie, więc podczas gry w koszykówkę jeden na jednego zwalnia brata z jakiejkolwiek odpowiedzialności za jego uprowadzenie i zgadza się wrócić do życia z Cappadorami. Na końcu powieści wiele konfliktów pozostaje nierozwiązanych. Pat nadal ma problemy z okazywaniem miłości synom: Benowi, ponieważ nie potrafi nawiązać z nim kontaktu ze względu na jego osobowość, i Vincentowi, ponieważ nie łączy jego buntu i cynizmu wieku nastoletniego z dziewięcioma latmi złego rodzicielstwa. Beth odzyskała swoją pozycję w rodzinie jako równorzędny rodzic, ale blizny emocjonalne Bena i Vincenta mogą wymagać lat intensywnej terapii.


Kel otrzymuje wsparcie od tajemniczego dobroczyńcy w postaci drogich prezentów, takich jak sztylet i maść na siniaki. Równocześnie zyskuje szacunek innych pierwszorocznych, broniąc ich przed dręczeniem ze strony starszych chłopców.[sep]Pierwsza książka z cyklu „Obrończyni Małych” opowiada o walce Kel o to, by zostać zaakceptowaną i równo traktowaną pierwszoroczną pazią. Pierce stawia Kel w sytuacji, w której obecnie znajduje się wiele kobiet: chociaż prawo mogło zostać zmienione na rzecz równości płci, rzeczywistość wejścia w tradycyjnie męską domenę stawia wiele przeszkód. Kel zostaje przyjęta do królewskiego programu dla pazów, jednak zostaje objęta probationem na pierwszy rok. Musi zmierzyć się z dokuczaniem ze strony jej rówieśników, w tym obraźliwymi napisami na ścianach, niszczeniem jej rzeczy oraz dyskryminacją ze strony mistrza treningu. Do tego dochodzi fakt, że Kel jest pierwszą kobietą w tym stuleciu, która otwarcie próbuje zostać rycerzem. Przez całą powieść pojawia się wciąż nurtujące pytanie, czy mistrz treningu pozwoli jej kontynuować szkolenie, ponieważ on, jak wielu innych, nie wierzy, że kobiety mogą równać się mężczyznom w walce. Wszystko to dzieje się wokół Kel i jest niemal wystarczające, by zmusiło ją do rezygnacji, ale tajny dobroczyńca dodaje jej otuchy prezentami. Gdy Kel przygotowuje się do pierwszego dnia treningu, otrzymuje nieoczekiwany prezent w postaci nowego sztyletu i kamienia do ostrzenia o niesamowicie wysokiej jakości, które w tamtym czasie były nieosiągalne dla nikogo poza osobami z wyższych klas. W czasie uczty śródzimnej otrzymuje również skuteczną maść na siniaki od tajemniczego darczyńcy. W tej książce Keladry z Mindelan, znana jako Kel, stoi przed trudnym rokiem, by zostać pazią, kiedy lord Wyldon objął ją probationem. Ta książka jest o dziewczynie, która znajduje sposób radzenia sobie z byciem na probationie i próbuje zaakceptować siebie oraz motywować się, aby lord Wyldon ją zaakceptował. Keladry nienawidzi tyranów i po uświadomieniu sobie, że Joren z Góry Kamiennej i jego znajomi dręczyli pierwszorocznych pazów, sprzeciwiła się tradycji i zaczęła patrolować korytarze, walcząc z chłopcami za każdym razem, gdy zastawała ich na krzywdzeniu innych. Nealan (Neal), jeden z najstarszych pazów w historii, staje się jej najlepszym przyjacielem oraz opiekunem, a inni pierwszoroczni paziowie stopniowo ją akceptują, gdy broni ich przed tyranami.


Grupa Dnia Sądu planowała ochronić Paryża przed toksynami i ładunkami wybuchowymi podczas pokazu fajerwerków. Podczas próby zapobieżenia atakowi nie doszło do eksplozji, a Angel została odnaleziona i nie została porwana przez organizację.[sep]Minął tydzień odkąd miłość życia Max, Fang, opuścił stado. Max przeżywa lekką depresję w domu swojej matki. Ujawnia, że Dylan staje się coraz bardziej przezroczysty dla niej i uczy się od niej walki, ponieważ mają między sobą wczesny fizyczny spór. Dylan znajduje ją na drzewie i ją całuje, co wywołuje walkę. Z powrotem w środku stado ukrywa się, aż Angel (która, jak mówi Max, była wobec niej „słodka” odkąd Fang odszedł) powiadamia wszystkich, że nadchodzą Jeb i dr Gunther-Hagen. Max zostaje poinformowana, że ma zostać liderką nowej generacji mutantów, dzieci Gen 77 (Stado było generacją 54, a Eraserzy generacją 17), które posiadają moce podobne do mocy Stada, a także są odporne na ogień, widzą w termowizji i mają więcej zdolności. Dr Gunther-Hagen, mimo ostrzeżeń od Jeba, mówi, że Max musi wkrótce się rozmnażać i że przygotował dom w Niemczech, gdzie ona i Dylan będą mogli to zrobić. Dr Gunther-Hagen twierdzi, że powstające cywilizacje są lepsze, gdy mają linię przywódców w rodzinie, jak w przypadku króla i królowej; w przeciwnym razie dojdzie do walki o władzę. Dr Gunther-Hagen kontynuuje swoje wystąpienie, dopóki dr Martinez nie odrzuca tematu rozmowy, ponieważ uważa, że Max jest za młoda. Tymczasem Fang jest zajęty formowaniem własnego stada, które zostaje ochrzczone mianem „Fang's Gang”. Pierwszym członkiem jest Ratchet, nastoletni chłopiec o wzmocnionych zmysłach, który musi nosić okulary przeciwsłoneczne i słuchawki tłumiące dźwięk. Został niedawno wyrzucony przez matkę i przed rekrutacją przez Fanga dołączył do gangu. Drugim członkiem jest Star, „chuda jak patyk” o blond włosach i „zimnych niebieskich oczach”. Podczas pierwszego spotkania ze Star dowiadujemy się, że niemal niszczy restaurację po tym, jak dowiaduje się, że nie serwują hamburgerów, ze względu na swój ogromny apetyt, z łatwością przewyższający apetyt Max lub Fanga. Posiada moc super szybkości i przypuszcza się, że jest krzyżówką z myszą lub kolibrem. Ona i Ratchet nie dogadują się, co zostaje potwierdzone, gdy Star grozi, że „odetnie mu nogi w kolanach bez mrugnięcia okiem”. Spędziła dziesięć lat w katolickiej szkole. Inną nową postacią jest Kate, przyjaciółka Star ze szkoły, choć są one całkowitymi przeciwieństwami. Ma gęste, błyszczące czarne włosy, które „nie chcą się układać za uszami”, kości policzkowe jak modelki i łatwy uśmiech. Wydaje się być mediatorką między Ratchetem i Star. Kate posiada wzmocnioną siłę, co przydaje się przez całą książkę. Ratchet pożąda Kate. Innym członkiem jest Max II, która nazywa się teraz Maya. Fang jest przytłoczony swoimi uczuciami, gdy po raz pierwszy rozmawia z Mayą, a uczucia do Max zdają się objawiać w jego relacji z Mayą. Ona również wydaje się czuć coś do Fanga, co widać, gdy mówi mu, że jest „wspaniały” i że „uwielbiam, gdy mówisz tak naukowo”. Holden Squibb (zwany Starfish) to ostatni członek „Fang's Gang”. Ma około 15 lat, ale wygląda jak 10-latek i potrafi leczyć w przyspieszonym tempie oraz regenerować różne kończyny jak rozgwiazda. Fang wybrał nastolatków do swojego „stadła”, mając nadzieję, że nie będzie musiał się o nie martwić. Fang odkrywa, że bycie liderem (to, co robi Max) jest trudniejsze, niż myślał, ze względu na całą rozmowę, jaką musiałby prowadzić, aby rozwiązywać problemy i motywować swoich członków itp. Dr Martinez przekonuje stado (głównie Max), że powinni odwiedzić dzieci Gen-77. Wszyscy lecą samolotem, aby zobaczyć dzieci, ale Max decyduje się lecieć sama. W drodze samolot wpada w pułapkę. Przezroczyste unoszące się balony połączone z ziemią drutem żyletkowym uderzają w samolot i odrywają mu skrzydła. Gdy samolot wpada w niekontrolowany spiralny opad, stado reaguje. Mama Max, Jeb i dr Hans nie potrafią latać, więc próbują ich nieść. Iggy i Nudge łapią się w druty i zaczynają spadać, Max chwyta swoją matkę, ale Jeb spada. Gazzy próbuje go złapać, ale jest za słaby, by utrzymać ciężar. Jeb mówi Gazzy: „ludzkość będzie musiała umrzeć, by ocalić planetę... tak jak ja będę musiał umrzeć, by ocalić was”. Jeb puszcza. Zanim spada na śmierć, Dylan chwyta go. Angel i Gazzy pomagają wtedy ustabilizować Iggy'ego i Nudge. Wszyscy lądują względnie bezpiecznie. W zamieszaniu dr Hans znika. Dylan i Max idą szukać jego ciała, ale go nie znajdują. Po drodze zatrzymują się przy szkole, a snajperzy strzelają do nich. Max myśli, że to „białe fartuchy”, ale Dylan widzi (dzięki swojemu super wzrokowi), że to dzieci bez oczu. Następnie rozbijają obóz w części jaskini, gdzie Dylan opowiada Max o gwiazdozbiorach. Max zaczyna czuć się swobodniej z Dylanem i ostatecznie zasypia obok niego, z jego ręką na swoim ramieniu. Zauważa, jak dobrze jej ciało pasuje do jego i nazywa to „idealnym dopasowaniem”. Angel znajduje Max i Dylana i wracają do kwatery głównej Gen 77, gdzie trójka znowu napotyka „dzieci bez oczu”. Po krótkiej walce Max, Dylan i Angel przyglądają się dzieciom z bliska. W rzeczywistości mają one oczy wokół środkowej części głowy, co daje im widzenie 360 stopni, stąd celność. Dzieci Gen-77 mówią wtedy Max i innym, że są bardziej zaawansowane i muszą „zabić ludzi”, aby uczynić świat lepszym. Następnie przystępują do ponownego ataku na grupę. Max, Dylan i Angel potrafią uciec, ale podczas lotu zauważają znajomą twarz. Lądują i znajdują Mike'a, faceta od komputerów, pod hipnotycznym czarem Grupy Dnia Sądu. Gdy wracają do domu, Ella i Iggy są również pod czarem. Dylan, Max, Angel, Iggy i Ella idą na wiec w szkole Elli, gdzie Iggy zaczyna skandować „zabijcie ludzi!”. Ekipa zabiera Iggy'ego do domu, zostawiając Ellę. Udaje im się przywrócić go do normalności za pomocą zimnego prysznica i pewnej kontroli umysłu przez Angel. Dowiadują się od Nudge, Gazzy'ego i Totala, że Jeb i dr Martinez zniknęli bez śladu. Wszyscy niechętnie dochodzą do wniosku, że są zaangażowani z Grupą Dnia Sądu. Zawierają ze sobą pakt, by nigdy więcej nie ufać dorosłym. Grupa znajduje Ellę przy ognisku, śpiewającą piosenkę o ratowaniu ziemi. Udaje im się ją schwytać i przywrócić do normalności, ale szybko ją znowu tracą. Zostawia notatkę, mówiącą, że była przeznaczona do posiadania skrzydeł. W Kalifornii ekipa Fanga nie dogaduje się zbyt dobrze. Maya i Fang prowadzą rozmowę, podczas której Fang zauważa drobne różnice między nimi. Maya jest miękka niż Max, łatwiejsza w rozmowie. Jest też bardziej emocjonalnie bezbronna. Fang ma ją pocałować, gdy reszta jego gangu atakuje ich dwójkę serem w sprayu. Wkrótce Fang zaskakuje Max, dzwoniąc do niej i mówiąc, że musi się z nią spotkać w San Diego. Fang nie jest zbyt szczęśliwy, ponieważ Max woli wyrzucić mu w twarz Dylana, a Max jest zła, ponieważ Fang woli wyrzucić Mayę w twarz Max. Fang jest „zły” na Dylana, ponieważ jest on „idealną połówką Max”. Powodem, dla którego chce, aby się spotkali, jest to, że znalazł konwencję, na której podobno będzie Grupa Dnia Sądu. Zbiegiem okoliczności Max i stado również obserwowały tę grupę przez ostatni czas. Obie grupy spotykają się w hotelu, gdzie zatrzymuje się „Fang's Gang”. Zaczynają od wspólnego posiłku, ale wkrótce Fang i Max wyrzucają sobie nawzajem Dylana i Mayę. Kończy się to ich wylotem i rozmową o tym, co czują. Po tym wydarzeniu wszyscy udają się na Konwencję w poszukiwaniu grupy. Grupa dowiaduje się, że Grupa Dnia Sądu jest rzeczywiście na Konwencji i podsłuchuje jedną z ich mów. Grupa postanawia polecieć do Paryża prywatnym odrzutowcem, gdzie Fang i Max znowu się kłócą. Angel uspokaja wszystkich i kontynuują rozmowę o planach. Lądują w Paryżu i odkrywają, że Grupa Dnia Sądu planuje uwolnić toksyny i zdetonować „wystarczająco dużo C4, by zostawić krater wielkości Teksasu”, aby zabić populację Paryża podczas pokazu fajerwerków. Angel i Gazzy próbują ich powstrzymać, infiltrując kwaterę główną, ale kończą schwytani i przywiązani do bomb. Max, Fang i Dylan idą ich uratować, podczas gdy reszta próbuje ostrzec ludzi, by uciekali. Nagle wszystko wokół nich wybucha. Wszyscy wydają się być w porządku, ale Angel zniknęła. Po godzinach poszukiwań uznaje się, że Angel nie żyje, i stada rozchodzą się. W epilogu mówi się, że Angel została schwytana przez to, co przypuszcza się, że jest Grupą Dnia Sądu, która chce wykorzystać jej moce. Przypuszczalnie leczą jej rany i mówią jej, że będą się o nią dobrze troszczyć.