Dennett definiuje wolną wolę jako moc bycia aktywnym agentem, który kontroluje swoje zachowanie, zamiast jako zdolność do dokonywania niedeterministycznych wyborów. Filozof ten argumentuje, że akceptacja determinizmu jest zgodna z posiadaniem wolnej woli, ponieważ kluczowa jest zdolność do racjonalnego i pożądanego działania.[sep]Jednym z głównych zadań, jakie podejmuje Dennett w książce „Elbow Room”, jest jasne opisanie, kim są ludzie jako byty biologiczne i dlaczego problem wolnej woli ma dla nich znaczenie. Omawiając, kim są ludzie i dlaczego wolna wola jest dla nas ważna, Dennett wykorzystuje perspektywę ewolucyjną. Dennett opisuje mechaniczne zachowanie grzebacza (Sphex). Ten owad wykonuje serię zaprogramowanych genetycznie kroków przygotowujących do złożenia jaja. Jeśli eksperymentator przerwie jeden z tych kroków, osa powtórzy go ponownie. W przypadku zwierzęcia takiego jak osa, proces powtarzania tego samego zachowania może trwać w nieskończoność, a osa nigdy nie wydaje się zauważać, co się dzieje. Jest to rodzaj bezmyślnego, zdeterminowanego zachowania, którego ludzie mogą uniknąć. Mając szansę na nieskończone powtarzanie jakiegoś bezcelowego zachowania, ludzie mogą dostrzec jego bezsens i dzięki aktowi wolnej woli zrobić coś innego. Możemy to uznać za definicję operacyjną tego, co ludzie rozumieją przez wolną wolę. Dennett zwraca uwagę na fakt, że dopóki ludzie postrzegają siebie jako zdolnych do unikania bezcelowości, większość z nich uważa, że to wystarczające rozstrzygnięcie kwestii wolnej woli. Następnie Dennett zaprasza wszystkich zadowolonych z tego poziomu analizy, by wrócili do życia, podczas gdy on przechodzi do głębszych, subtelniejszych aspektów problemu wolnej woli. Z perspektywy biologicznej jaka jest różnica między osą a człowiekiem? Człowiek może, dzięki interakcji ze środowiskiem, zbudować wewnętrzny model umysłowy sytuacji i opracować skuteczną strategię zachowania. Osa, posiadając znacznie mniejszy mózg i inny program genetyczny, nie uczy się ze środowiska i zamiast tego uwięziona jest w nieskończonej i bezcelowej pętli zachowań, która jest ściśle zdeterminowana przez jej program genetyczny. W tym sensie ludzi jako zwierząt o złożonych mózgach, które mogą modelować rzeczywistość i wydawać się wybierać spośród kilku możliwych zachowań, Dennett mówi, że posiadamy wolną wolę. Głębszy problem filozoficzny wolnej woli można sformułować jako paradoks. Z jednej strony wszyscy czujemy, że mamy wolną wolę, mnóstwo wyborów zachowań do wybrania. Z drugiej strony, nowoczesna biologia bada ludzi zazwyczaj tak, jakby procesy w nich zachodzą podlegały tym samym zasadom biologicznym co u os. Jak pogodzić nasze poczucie wolnej woli z ideą, że możemy być mechanicznymi elementami mechanicznego wszechświata? Co z determinizmem? Kiedy mówimy, że człowiek wybiera spośród kilku możliwych zachowań, czy istnieje naprawdę wybór, czy tylko tak się wydaje? Czy ludzie mają po prostu (dzięki działaniu swoich bardziej złożonych mózgów) lepsze zachowania niż osy, pozostając nadal całkowicie mechanicznymi w ich realizacji? Dennett podaje swoją definicję determinizmu na pierwszej stronie: Wszystkie zdarzenia fizyczne są spowodowane lub zdeterminowane przez sumę wszystkich poprzednich zdarzeń. Ta definicja omija pytanie, które wielu ludziom wydaje się nie do pominięcia: jeśli wielokrotnie odtwarzalibyśmy wszechświat od tego samego punktu w czasie, czy zawsze dochodziłby do tej samej przyszłości? Ponieważ nie mamy sposobu na przeprowadzenie tego eksperymentu, pytanie to jest klasycznym problemem w filozofii, a fizycy próbowali interpretować wyniki innych eksperymentów w różny sposób, aby znaleźć na nie odpowiedź. Współcześni filozofowie nastawieni na fizykę czasami próbowali odpowiedzieć na pytanie o wolną wolę, korzystając z interpretacji wielu światów, zgodnie z którą za każdym razem, gdy występuje nieoznaczoność kwantowa, każda możliwość się realizuje i odgałęziają się nowe wszechświaty. Od lat 20. XX wieku fizycy starają się przekonać samych siebie, że nieoznaczoność kwantowa może w jakiś sposób wyjaśnić wolną wolę. Dennett sugeruje, że ta idea jest głupia. Jak, pyta, losowe rozwiązania zdarzeń na poziomie kwantowym mogą dać ludziom jakąkolwiek kontrolę nad ich zachowaniem? Od czasu napisania przez Dennetta „Elbow Room” (1984) niektórzy naukowcy podejmowali ciągłe próby odpowiedzenia na to pytanie, sugerując, że mózg jest urządzeniem do kontrolowania nieoznaczoności kwantowej w celu skonstruowania wyboru zachowania. Dennett argumentuje, że takie wysiłki na rzecz ratowania wolnej woli poprzez znalezienie wyjścia z więzienia determinizmu są zmarnowane. Dennett omawia wiele rodzajów wolnej woli (1984). Wielu filozofów twierdziło, że determinizm i wolna wola są niekompatybilne. To, co fizycy wydają się próbować skonstruować, to rodzaj wolnej woli, która obejmuje sposób, w jaki mózgi mogą wykorzystać nieoznaczoność kwantową, aby dokonywać wyborów zmieniających wszechświat na naszą korzyść, lub jeśli istnieje wiele wszechświatów, aby wybierać spośród możliwych wszechświatów. Dennett sugeruje, że możemy mieć inny rodzaj wolnej woli, rodzaj wolnej woli, z której możemy być całkowicie zadowoleni, nawet jeśli nie daje nam ona mocy działania w więcej niż jeden sposób w danym momencie. Dennett jest w stanie zaakceptować determinizm i wolną wolę jednocześnie. Jak to możliwe? Rodzaj wolnej woli, który – zdaniem Dennetta – posiadamy, jest w końcu jasno stwierdzony w ostatnim rozdziale książki: moc bycia aktywnymi agentami, urządzeniami biologicznymi, które reagują na nasze środowisko racjonalnymi, pożądanymi liniami działania. Dennett powoli, w toku książki, usunął ideę wyboru zachowania ze swojego pojęcia wolnej woli. Jak możemy mieć wolną wolę, jeśli nie mamy niedeterministycznego wyboru? Dennett kładzie nacisk na kontrolę, a nie na libertariański wybór. Jeśli nasze hipotetycznie mechaniczne mózgi kontrolują nasze zachowanie i nasze mózgi wytwarzają dla nas dobre zachowania, to czy naprawdę potrzebujemy takiego wyboru? Czy iluzja wyborów zachowań jest tak samo dobra jak rzeczywiste wybory? Czy nasze odczucie, że mamy wolność wykonania więcej niż jednego zachowania w danym momencie, jest w rzeczywistości tylko iluzją? Dennett argumentuje, że wybór istnieje w sensie ogólnym: ponieważ opieramy swoje decyzje na kontekście, ograniczamy swoje opcje, gdy sytuacja staje się bardziej konkretna. W najbardziej konkretnych okolicznościach (rzeczywistych zdarzeniach) sugeruje, że zostaje nam tylko jedna opcja: „To właśnie kontrast między stabilnym a chaotycznym stanowi podstawę naszego podziału świata na trwałe i wyróżniające się cechy świata oraz te cechy, które musimy traktować statystycznie lub probabilistycznie. I ten podział świata nie jest tylko naszym podziałem; jest na przykład również podziałem matki natury. Ponieważ, o ile matka natura wie (lub mogłaby wiedzieć), możliwe jest, że te owady skrzyżują się (kiedyś, gdzieś) z owadożernymi ptakami, lepiej, aby zostały zaprojektowane z pewnym mechanizmem unikania. Daje im to pewną moc, która dobrze im posłuży (ogólnie)”. Jeśli ludzie są zdeterminowani do działania tak, jak działają, to co z odpowiedzialnością osobistą? Jak możemy trzymać ludzi odpowiedzialnymi i karać ich za ich zachowania, jeśli nie mają wyboru w tym, jak się zachowują? Dennett udziela dwuczęściowej odpowiedzi na to pytanie. Po pierwsze, trzymamy ludzi odpowiedzialnymi za ich czyny, ponieważ wiemy z doświadczenia historycznego, że jest to skuteczny sposób, by ludzie zachowywali się w sposób społecznie akceptowalny. Po drugie, pociąganie ludzi do odpowiedzialności działa tylko w połączeniu z faktem, że ludzie mogą być poinformowani o tym, że są pociągani do odpowiedzialności, i reagować na ten stan rzeczy, kontrolując swoje zachowanie, aby uniknąć kary. Ludzie, którzy łamią zasady ustalone przez społeczeństwo i są karani, mogą zachowywać się w jedyny możliwy dla siebie sposób, ale jeśli nie bylibyśmy pociągali ich do odpowiedzialności za ich czyny, ludzie zachowywaliby się jeszcze gorzej niż w obliczu groźby kary. Jest to całkowicie utylitarne podejście do kwestii odpowiedzialności: nie ma potrzeby moralnego oburzenia, gdy ludzie łamią zasady właściwego zachowania. Czy zatem jest moralne karanie ludzi, którzy nie są w stanie zrobić nic innego, jak złamać zasadę? Tak, ludzie mają prawo zebrać się razem i poprawić swój stan, tworząc zasady i egzekwując je. Bylibyśmy w gorszej sytuacji, gdybyśmy tego nie robili. Ponownie, argument na rzecz użyteczności. Ostatnia kwestia: jeśli ludzie nie mają prawdziwych wyborów zachowań, dlaczego nie popaść w fatalizm? Znowu, argument Dennetta brzmi, że możemy nie mieć wyboru zachowania, ale mamy kontrolę nad naszym zachowaniem. Dennett prosi nas, byśmy rozejrzeli się po wszechświecie i zapytali, czy potrafię nawet wyobrazić sobie byty, których wola jest wolniejsza niż nasza? Dla Dennetta odpowiedź na to pytanie brzmi: nie, nie really. W „Elbow Room” stara się wyjaśnić, dlaczego wszystkie próby podejmowane przez ludzi w celu udowodnienia, że mamy libertariański wybór, zawiodły i ostatecznie nie są wcale ważne. Jako ludzie mamy taką samą kontrolę nad naszym zachowaniem jak cokolwiek innego we wszechświecie. Jako ludzie mamy największą szansę na wytworzenie dobrego zachowania. Powinniśmy być zadowoleni z tego, co mamy, i nie martwić się brakiem libertariańskiej wolnej woli. Niektóre zastrzeżenia dotyczące „Elbow Room” wiążą się z naszymi intuicjami na temat wolnej woli. Niektórzy twierdzą, że teoria Dennetta nie zadowalająco rozwiązuje problemu, dlaczego tak mocno czujemy, że mamy wybór zachowania. Jedną z odpowiedzi na to pytanie jest to, że nasze odczucie posiadania wyboru zachowania zostało starannie wyselekcjonowane przez ewolucję. Wykształcone u człowieka silne poczucie posiadania wolnej woli i możliwości wyboru spośród możliwych zachowań ma silną wartość przetrwania. Ludzie, którzy tracą poczucie, że mogą planować alternatywne zachowania i realizować swój wybór spośród możliwych zachowań, mają tendencję do stawania się fatalistami i przestają walczyć o przetrwanie. Zdaniem Dennetta wiara w wolną wolę jest warunkiem koniecznym posiadania wolnej woli. Kiedy planujemy przyszłość i myślimy o możliwych działaniach do podjęcia w przyszłości, wykorzystujemy znaczne ilości biologicznie kosztownych zasobów (mocy mózgu). Ewolucja zaprojektowała nas tak, byśmy silnie czuli, że cały nasz wysiłek planowania się opłaca, że kontrolujemy to, co robimy. Jeśli to połączenie między wysiłkiem naszych mózgów do modelowania rzeczywistości i przewidywania przyszłości, a tym samym umożliwienia dobrych wyników, zostanie odłączone od naszego poczucia ja i naszej woli, to fatalizm i zachowania autodestrukcyjne są blisko.


Stacey i Moe uciekają na plantację trzciny cukrowej, aby pracować, i nie spotykają się z oskarżeniami o kradzież ani więzieniem. Rodzina odnajduje ich po kilku dniach, a Stacey w tym czasie nie doznał żadnych obrażeń, ponieważ wypadek przy toczeniu trzciny nie miał miejsca.[sep]Rodzina Loganów przechodzi trudne chwile, starając się wychować swoje dzieci w odpowiedni sposób. T.J. Avery, przyjaciel Staceya, zostaje oskarżony o zamordowanie białego mężczyzny, Jima Lee Barnetta. Mimo że jest niewinny, staje przed ławą przysięgłych złożoną wyłącznie z białych i zostaje skazany. Stacey robi wszystko, co w jego mocy, by pomóc przyjacielowi, ale ostatecznie T.J. zostaje skazany na śmierć. Pewien mężczyzna próbuje założyć związek, aby połączyć czarnych i białych, aby bawełna była sprzedawana po uczciwych cenach. Związek nie odnosi sukcesu, a mężczyzna, który chciał go założyć, zostaje pobity. Niektórym ludziom mówi się, że muszą wykarczować akrów, które już posadzili, ponieważ posadzili ich za dużo. Właściciele plantacji kłamią, twierdząc, że tak zarządził rząd, ale w rzeczywistości zrobili to, aby otrzymać pieniądze, które miały trafić do dzierżawców. Córka kuzyna mamy, Buda, Suzella, która ma czarnego ojca i białą matkę, mieszka z Loganami. Suzella jest faworyzowana ze względu na swoją urodę i mieszane pochodzenie, co sprawia, że wydaje się nagrodą dla wszystkich mężczyzn w mieście, ponieważ technicznie rzecz biorąc jest czarna, a więc dostępna, ale nadal ma jaśniejszą skórę, włosy i oczy; można ją uznać za białą. Suzella zmaga się z problemami tożsamościowymi, które obciążają jej relacje z innymi. Zwraca uwagę Stuarta Walkera, białego chłopca, który flirtuje z ładnymi kolorowymi dziewczynami, by wywoływać kłopoty. Gdy Stuart do niej podchodzi, szczerze ją szanuje, zakładając, że jest biała. Wywiera to wielki wpływ na Staceya; wierzy on, że musi zadbać o swoją rodzinę, zanim stracą ziemię. On i jego najlepszy przyjaciel Moe uciekają na plantację trzciny cukrowej, aby pracować. Dzięki pomocy pana Jamisona, białego prawnika, który jest życzliwy i sprawiedliwy wobec czarnych ludzi, mama, tata i Caroline Logan (Big Ma) kontaktują się z komisariatami policji w kilku pobliskich miastach. Adresują listy jego nazwiskiem, aby szeryfowie po ich otrzymaniu odpisali. Pan Jamison mówi, że gdyby zobaczyli na listach nazwisko czarnej rodziny, prawdopodobnie by nie odpisali. Siedem miesięcy później znajdują Staceya kilka godzin drogi stąd, uwięzionego w małym miasteczku w Luizjanie. Stacey i Moe zostali oskarżeni o kradzież, co trafiło ich do więzienia, gdzie zachorowali. Podczas gdy Stacey był na polu trzciny, toczek przewrócił mu się na stopę i ją złamał. Zanim wracają do domu, zatrzymują się w domu kobiety, która opiekowała się Staceyem i Moe, gdy byli w więzieniu, i dziękują jej. Nocują tam, a następnego ranka wracają do domu.


Rebeka zostaje uznana niewinną czarów przez Wielkiego Mistrza Templariuszy, lecz ten domaga się sądu bojowego, w którym jej obrońcą zostaje Brian de Bois-Guilbert. Bois-Guilbert zabija Wilfreda z Ivanhoe, który ginie na miejscu, co Wielki Mistrz ogłasza boskim wyrokiem potwierdzającym winę Rebeki.[sep]Wilfred z Ivanhoe zostaje wydziedziczony przez ojca Cedryka z Rotherwood za popieranie normańskiego króla Ryszarda oraz za zakochanie się w lady Rowenie, podopiecznej Cedryka i potomkini saskich królów Anglii. Cedryk planował ożenić ją z potężnym lordem Aethelstanem, pretendentem do tronu Anglii dzięki pochodzeniu od ostatniego saskiego króla, Harolda Godwinsona, tym samym cementując sojusz polityczny między dwoma rywalami do tego samego roszczenia. Ivanhoe towarzyszy królowi Ryszardowi w wyprawach krzyżowych, gdzie miał odegrać znaczącą rolę podczas oblężenia Akki. Książka rozpoczyna się sceną normańskich rycerzy i prałatów szukających gościny u Cedryka. Przewodzi im pielgrzym, który niedawno wrócił ze Świętej Ziemi. Tej samej nocy, szukając schronienia przed niepogodą i zbójami, do Rotherwood przybywa Izaak z Yorku, żydowski lichwiarz. Po wieczerzy pielgrzym zauważa, że jeden z Normanów, templariusz Brian de Bois-Guilbert, wydaje rozkaz swoim saraceńskim żołnierzom, by śledzili Izaaka z Yorku po jego wyjściu z Rotherwood rano i odebrali mu mienie. Pielgrzym ostrzega wtedy lichwiarza przed niebezpieczeństwem i pomaga mu w ucieczce z Rotherwood. Świniopas Gurth odmawia otwarcia bram, dopóki pielgrzym nie szepcze mu kilka słów do ucha, co sprawia, że Gurth staje się tak pomocny, jak uprzednio oporny. Jest to tylko jeden z wielu tajemniczych incydentów mających miejsce w całej książce. Izaak z Yorku oferuje spłatę długu wobec pielgrzyma, dając mu zbroję i wierzchowca do udziału w turnieju w Ashby-de-la-Zouch, do którego się udaje. Oferta ta wynika z przypuszczenia, że pielgrzym jest w rzeczywistości rycerzem, gdyż Izaak zauważył jego rycerski łańcuch i ostrogi (co wspomina pielgrzymowi). Pielgrzym jest zaskoczony, ale przyjmuje ofertę. Następnie akcja przenosi się na miejsce turnieju, któremu przewodzi książę Jan, młodszy brat króla Ryszarda. Wśród obecnych postaci są Cedryk, Aethelstane, lady Rowena, Izaak z Yorku, jego córka Rebeka, Robin z Locksley i jego ludzie, doradca księcia Jana, Waldemar Fitzurse, oraz liczni normańscy rycerze. W pierwszym dniu turnieju, podczas pojedynków indywidualnych, pojawia się tajemniczy zamaskowany rycerz, przedstawiający się jedynie jako „Desdichado” (co w książce jest opisane jako hiszpańskie słowo oznaczające „Wydziedziczony”, choć w rzeczywistości oznacza „Nieszczęśliwy”), który udaje się pokonać niektórych z najlepszych normańskich kopijników, w tym Bois-Guilberta, Maurice’a de Bracy, przywódcę grupy „Wolnych Kompanów” (najemnych rycerzy), oraz barona Reginalda Front-de-Boeuf. Zamaskowany rycerz odmawia ujawnienia tożsamości mimo prośby księcia Jana, ale mimo to zostaje ogłoszony zwycięzcą dnia i może wybrać Królową Turnieju. Honor ten nadaje lady Rowenie. Drugiego dnia, podczas walki zespołowej, Desdichado zostaje wybrany przywódcą jednej ze stron. Większość czołowych rycerzy królestwa zbiera się jednak pod przeciwnym sztandarem, pod którym walczyli pokonani przeciwnicy Desdichado. Strona Desdichado wkrótce znajduje się w trudnym położeniu, a on sam jest atakowany przez wielu wrogów, gdy rycerz, który dotychczas nie brał udziału w walce, zyskując przydomek Le Noir Faineant (lub Czarny Leniuch), rusza na ratunek Desdichado. Ratujący rycerz, wyrównując szanse swoim działaniem, potem znika. Mimo że Desdichado przyczynił się do zwycięstwa, książę Jan, niezadowolony z jego zachowania z poprzedniego dnia, chce uhonorować znikniętego Czarnego Rycerza. Ponieważ ten ostatni już odszedł, książę zmuszony jest ogłosić Desdichado zwycięzcą. W tym momencie, zmuszony do zdjęcia maski, aby odebrać koronę zwycięzcy, Desdichado ujawnia się jako Wilfred z Ivanhoe, wracający z wypraw krzyżowych. Wywołuje to wielkie zamieszanie u księcia Jana i jego dworu, którzy teraz obawiają się bliskiego powrotu króla Ryszarda. Ponieważ Ivanhoe jest ciężko ranny w zawodach i Cedryk odmawia mieć z nim cokolwiek wspólnego, Ivanhoe trafia pod opiekę Rebeki, pięknej córki Izaaka, która jest biegłą uzdrowicielką. Przekonuje ona ojca, by zabrał go ze sobą do Yorku, gdzie może być najlepiej leczony. Historia przechodzi następnie do zakończenia turnieju, w tym popisów łuczniczych Locksley’ego. Tymczasem de Bracy zakochuje się w lady Rowenie i wraz z towarzyszami broni planuje jej uprowadzenie. W lasach między Ashby a Yorkiem lady Rowena, Cedryk i Aethelstane spotykają Izaaka, Rebekę i rannego Ivanhoe, których porzucili słudzy z obawy przed zbójami. Lady Rowena, w odpowiedzi na prośby Izaaka i Rebeki, namawia Cedryka, by objął grupę swoim opieką w drodze do Yorku. Cedryk, nieświadomy, że ranny mężczyzna to Ivanhoe, zgadza się. W drodze orszak zostaje pojmany przez de Bracy’ego i jego towarzyszy i zabrany do Torquilstone, zamku Front-de-Boeuf. Świniopas Gurth, który uciekł z Rotherwood, by służyć Ivanhoe jako giermek na turnieju i który został ponownie schwytany przez Cedryka po ujawnieniu tożsamości Ivanhoe, udaje się uciec. Czarny Rycerz, który szukał schronienia na noc w chacie lokalnego mnicha, Świętego Kleryka z Copmanhurst, oferuje swoją pomoc, dowiedziawszy się o jeńcach od Robina z Locksley, który przyszedł obudzić mnicha w celu próby ich uwolnienia. Następnie oblegają zamek Torquilstone z ludźmi Robina, w tym mnichem i różnymi saskimi chłopami, których udało się im zebrać dzięki nienawiści do Front-de-Boeuf i jego sąsiada, Filipa de Malvoisin. W Torquilstone de Bracy wyznaje miłość lady Rowenie, ale zostaje odrzucony. W międzyczasie de Bois-Guilbert, który towarzyszył de Bracy’emu w rajdzie, bierze Rebkę jako swoją jeńca i próbuje ją zmusić do wzajemności, co spotyka się z odmową. Front-de-Boeuf próbuje wyciągnąć od Izaaka z Yorku wysoki okup za pomocą tortur. Jednak Izaak odmawia zapłacenia grosza, chyba że jego córka zostanie uwolniona z rąk templariusza. Gdy oblegający dostarczają notatkę żądającą wydania jeńców, ich normańscy porywacze odpowiadają wiadomością, by kapłan udzielił jeńcom ostatniego sakramentu. Wtedy błazen Cedryka, Wamba, wkrada się przebrany za kapłana i zajmuje miejsce Cedryka, który następnie ucieka i przekazuje oblegającym ważne informacje o sile załogi i układzie zamku. Następnie następuje opis szturmu na zamek. Front-de-Boeuf ginie, a de Bracy poddaje się Czarnemu Rycerzowi, który ujawnia się jako król Ryszard. Okazując miłosierdzie, uwalnia de Bracy’ego. De Bois-Guilbert ucieka z Rebką, podczas gdy Izaak zostaje uwolniony z podziemnego lochu przez Kleryka z Copmanhurst. Lady Rowena zostaje uratowana przez Cedryka, a nadal ranny Ivanhoe zostaje uratowany z płonącego zamku przez króla Ryszarda. W walce Aethelstane zostaje ranny podczas próby uratowania Rebeki, którą myli z Roweną. Po bitwie Locksley gości króla Ryszarda. De Bracy przekazuje też wiadomość księciu Janowi o powrocie króla i upadku Torquilstone. Tymczasem de Bois-Guilbert pędzi ze swoją jeńcem do najbliższej preceptorii templariuszy, pod dowództwem swojego przyjaciela Alberta de Malvoisin, spodziewając się, że będzie mógł uciec z kraju. Jednak Lucas de Beaumanoir, Wielki Mistrz Templariuszy, jest tam nieoczekiwanie obecny. Oburza się grzeszną namiętnością de Bois-Guilberta, która narusza jego śluby templariusza; i postanawia poddać Rebekę, którą uważa za czarownicę oczarowującą de Bois-Guilberta, procesowi o czary. Zostaje uznana winną w wadliwym procesie, ale domaga się prawa do sądu bojowego. Bois-Guilbert, który miał nadzieję walczyć jako jej obrońca incognito, jest zdruzgotany, gdy Wielki Mistrz każe mu walczyć przeciwko obrońcy Rebeki. Rebeka pisze wtedy do ojca, by ten zapewnił jej obrońcę. Tymczasem Cedryk organizuje pogrzeb Aethelstane’a w Coningsburgh, w trakcie którego przybywa Czarny Rycerz z towarzyszem. Cedryk, który nie był obecny na uczcie u Locksley’ego, jest niechętnie nastawiony do rycerza po poznaniu jego prawdziwej tożsamości. Jednak król Ryszard uspokaja Cedryka i godzi go z synem, przekonując go do zgody na małżeństwo Ivanhoe i Roweny. Niedługo potem Aethelstane zjawia się – nie martwy, ale położony żywy do trumny przez chciwych mnichów pragnących pieniędzy za pogrzeb. Mimo ponownych protestów Cedryka, Aethelstane składa hołd normańskiemu królowi Ryszardowi i namawia Cedryka, by ożenił Rowenę z Ivanhoe; na co Cedryk w końcu się zgadza. Wkrótce po tym pojednaniu Ivanhoe otrzymuje wiadomość od Izaaka, błagającą go, by walczył w obronie Rebeki. Przybywszy na miejsce spalenia na stosie, Ivanhoe zrzuca de Bois-Guilberta z siodła, ale go nie zabija. Templariusz jednak umiera „jako ofiara przemocy własnych walczących namiętności”, co Wielki Mistrz ogłasza wyrokiem Bożym i dowodem niewinności Rebeki. Król Ryszard, który opuścił Kyningestun wkrótce po wyjeździe Ivanhoe, przybywa do preceptorii templariuszy, banuje templariuszy i ogłasza, że życie Malvoisinów jest skazane na zagładę za pomoc w spiskach przeciwko niemu. Obawiając się dalszych prześladowań, Rebeka i jej ojciec opuszczają Anglię i udają się do Grenady. Przed wyjazdem Rebeka składa serdeczne pożegnanie Rowenie. W końcu Ivanhoe i Rowena biorą ślub i żyją długo i szczęśliwie, choć ostatnie akapity książki zauważają, że długa służba Ivanhoe zakończyła się śmiercią króla Ryszarda.


Pojmany elf o imieniu Saitas wyjaśnia, że jego rasa nie uznaje spisanych traktatów i wymaga ludzkiego odpowiednika, aby zakończyć konflikt. Wspólna śmierć deFranco i Saitasa, transmitowana przez obie strony, skutkuje natychmiastowym zaprzestaniem walk.[sep]Uzbrojony statek kosmiczny ludzkości i jego załoga licząca tysiąc pięćset osób zostaje zniszczona przez rasę obcych, technologicznie mniej zaawansowaną, którą ludzie później nazywają elfami ze względu na ich podobieństwo do mitycznych stworzeń. Następują dalsze, nieprowokowane ataki. Wszystkie próby negocjacji kończą się niepowodzeniem; elfowie strzelają bez żadnej komunikacji. W końcu przewyższony przeciwnik zostaje zepchnięty na jego macierzystą planetę, ale konflikt nie ustaje. Sojusz, jeden z trzech ludzkich bloków władzy, uwikłany zostaje w dwudziestoletnią wojnę. Przez cały ten czas ludzie nie zbliżają się ani do zrozumienia, dlaczego elfowie walczą, ani do tego, jak zawrzeć pokój. Kilka dzielnic pozostaje zagadkowo neutralnych, ale gdy ludzie próbują nawiązać relacje z jedną z nich, natychmiast dołącza ona do strony wroga. Ponadto nie udaje się pojedynczego żywego elfa; z wyjątkiem bardzo młodych mają oni zdolność zatrzymywania serca w dowolnym momencie i z niej korzystają.

Pewnego dnia podporucznik John deFranco bierze do niewoli jeńca – kogoś, kto celowo pozwala się schwytać. Stworzenie mówi po angielsku, nauczonego od ludzkiego jeńca, i nazywa siebie saitasem. Mówi deFranco, że przyszedł, by spróbować zakończyć wojnę. Elf zostaje przekazany naukowcom z Sojuszu, ale nie może się z nimi porozumieć. Prosi o rozmowę z deFranco, fellow soldierem. Podczas rozmowy deFranco dowiaduje się, że elfowie nie rozumieją koncepcji traktatu spisanego na kartce papieru i mu nie ufają; ich sposób myślenia jest zbyt obcy. Saitas wyjaśnia, że przyszedł, by zostać zabitym, tak aby jego śmierć zabrała ze sobą błędy wojny. Jest gotowy podpisać ludzki traktat, ale elfowie wymagają ludzkiego saitasa. Elf ma nadzieję, że deFranco zostanie nim. Tymczasem na całym froncie elfowie atakują tym, co im zostało. Jeden z przyjaciół deFranco ginie. Gdy deFranco uświadamia sobie, czego chce więzień, próbuje odejść, ale miejsce spotkania zostało zamknięte od zewnątrz przez jego przełożonych, a w środku celowo pozostawiono granat. Ostatecznie deFranco znajduje w sobie siłę, by dołączyć do saitasa i wypełnić jego misję. Gdy nagranie ich śmierci jest transmitowane, walka ustaje. Przybywa elicka delegacja i zabiera ciało deFranco do pochówku. Ludzie z kolei zabierają ciało elfa, by je pochować na Downbelow, planecie Sojuszu.


Cass ożywia mumię, zabierając jej pierścień, co pozwala jej poznać Tajemnicę, która okazuje się być głęboką i poważną prawdą. Później Pietro wyjaśnia dziewczynie, że sekret nie posiada żadnego ukrytego znaczenia.[sep]Historia zaczyna się od obrazu Przysięgi Terces. Następuje krótki wstęp dotyczący ptaka ibisa, który na chwilę się zatrzymuje, a następnie przecyka Nil. Potem akcja przenosi się do wydarzenia mającego miejsce mniej więcej w tym samym momencie. Niewinny człowiek zostaje stracony chwilę po tym, jak wypisał na papirusie hieroglifami przeznaczoną mu tajemnicę. Historia przesuwa się następnie w czasie, a Cass i Max-Ernest udają się na wyprzedaż garażową organizowaną przez Larry'ego i Wayne'a. Cass mówi Max-Ernestowi, że ukryła skrzynię Błazna w dole za remizą strażacką. Wyciągają ją, otwierają i odkrywają, że zawiera niebieski pierścień z wizerunkiem ibisa oraz kawałek płótna. Dziewczyna odkrywa, że zawierają one hieroglify oznaczające albo „ponieważ co Ibis”, albo „ponieważ co Thoth”. W następnym rozdziale Cass i Max-Ernest są w autobusie razem z Yo-Yojim, rozmawiając o wycieczce do egipskiej sekcji muzeum z kolegami z klasy, Globem i Danielle, znanym z dredów. Spotykają ojca Danielle, Alberta 3D (ponieważ ma trzy tytuły naukowe w różnych dziedzinach), który pokazuje im przystojną mumię, która została stracona z jakiegoś dziwnego powodu. Cass wnioskuje, że to lekarz sprzed setek lat, stracony za odkrycie Tajemnicy. Cass, Yo-Yoji i Max postanawiają zostać na miejscu i obejrzeć mumię. Dziewczyna zauważa, że niebieski pierścień, który znalazła w skrzyni Błazna, pasuje do odcisku na palcu mumii. Pani Johnson, dyrektorka szkoły, strasza Cass, gdy gani ich za to, że nie zostali z grupą. Kurtka Cass zahacza się o palec i przypadkiem go łamie. Później, jako karę, Albert 3D (który w rzeczywistości dość spokojnie zareagował na to, co się stało) każe im posegregować muzealne odłamki, czyli „zdzieriny”, jak nazywa je środowisko naukowe. Podczas sortowania Cass przekonuje Yo-Yojiego i Maxa-Ernesta, żeby poszli z nią obejrzeć mumię. Kiedy tam idą, odkrywają, że zniknęła. Później Albert 3D spotyka się z ich rodzicami i mówi im, że jeśli dzieci ukrywają mumię, powinny mu ją oddać. Gdy dzieci i ich rodzice wracają późno w nocy do domu, dzieci rozmawiają przez komunikator. Oglądają nagranie z monitoringu i zauważają cieniutką postać wychodzącą z muzeum przed nimi. Zauważają też, że za nogą mężczyzny ciągnie się kawałek materiału i zdają sobie sprawę, że ta postać JEST mumią. Historia przenosi się następnie do luksusowego hotelu, gdzie pani Mauvais rozmawia z Amber, która ma trądzik, który okropnie szpeci jej twarz. Błaga panią Mauvais, żeby jej pomogła. Następnego dnia Cass i Max-Ernest spotykają Amber, która wygląda nieco ładniej niż zwykle. Tej nocy mają spotkanie TERCES z Luciano jako gościem specjalnym. Mówi im, że Faraon chce pierścionka Cass i go zabierze, a także brakujący palec mumii. Trio postanawia ukraść palec z muzeum. Cass zakłada suknię i rozpuszcza włosy. Max-Ernest i Yo-Yoji po prostu zakładają okulary przeciwsłoneczne, a Yo ma przy sobie kamerę, by udawać turystę. Trio odkrywa, że palec został już skradziony, a w jego miejscu znaleziono monokl. Nagle słyszą głosy i chowają się w skrzyni na zewnątrz, która ostatecznie zostaje wysłana do Las Vegas. W Las Vegas trio odkrywa, że Niewidzialny Faraon podszywa się pod iluzjonistę i występuje w pobliskim teatrze. Cass kupuje bilety na jego show, używając kilku złotych monet, które zaoszczędziła ze skrzyni Błazna. Sprzedaje tylko jedną monetę i otrzymuje jedną dziesiątą jej wartości, co jest niemałą sumą gotówki. Spędzają następne dwie godziny na zabawie. Najpierw zamawiają sundae. Potem chłopcy idą do parku rozrywki i nagrywają własny teledysk rapowy po 18 przejazdach na tyrolce. Cass idzie do salonu manicure i jest rozpieszczana. Będąc tam, widzi hieroglif, którego nie mogła przetłumaczyć z papirusu ze skrzyni, na oknie. Pracownica spa mówi, że oznacza on „biegącą wodę”. Wtedy Yo-Yoji i Max-Ernest przychodzą po nią i zwracają się do niej „Wasja Królewska Gorącość”. Idą do teatru, a Cass jest oszukana i oddaje pierścień na scenie. Będąc uwięziona w garderobie Faraona, Max-Ernest i Yo-Yoji odkrywają czekoladę podróżującą w czasie z plantacji czekolady, która jest w szafie i jest niewidzialna. Odkrywają też złoty płaszcz. Wnioskują, że mumiia nie naprawdę sama wyszła z muzeum, ale została wyniesiona przez Faraona, który jest niewidzialny, więc wyglądało to, jakby szła sama. Duet wybiega na scenę i zarzuca płaszcz na Faraona, dzięki czemu staje się widoczny. Wmuszają mu czekoladę, by został przeniesiony do innej epoki na stałe i stał się problemem kogoś innego. Siostry Skelton, które również były obecne na pokazie, odchodzą z panią Mauvais. Wtedy Cass impulsywnie zakłada pierścień na palec mumii. Mumiia ożywa, a Cass przypomina sobie hieroglify z papirusu i składa je w całość, używając wiedzy z lekcji o Egipcie i tego, co powiedziała pracownica spa. Uświadamia sobie, że kluczem do tajemnicy jest pytanie: Dlaczego ibis przeciął rzekę? I zadaje to pytanie mumi. Mumiia wypowiada wtedy Tajemnicę: „ŻEBY DOSTAĆ SIĘ NA DRUGĄ STRONĘ”. Fakt, że Tajemnica, którą społeczeństwo Terces chroniło przez lata, byłam żartem, jest dla Cass nie do zniesienia i po raz pierwszy w życiu traci przytomność. Kiedy budzi się, Max i Yo są nad nią pochylone. Po ustaleniu, że z nią wszystko w porządku, Max uświadamia sobie, że potrzebują jakiegoś sposobu ucieczki. Czaruje tłum i wybiega z teatru, spotykając tak zwaną sektę składającą się z ludzi, którzy twierdzą, że są kapłanów Amona. Ujawniają się jako członkowie Terces. Cass i Yo-Yoji już z nimi jadą. Kiedy trio wraca do domu, są traktowani jak bohaterowie. Wszyscy, których znają, w tym Albert 3D i Danielle. Albert i mama Cass zdają się do siebie pasować i zbliżają się do siebie. Nawet pani Johnson wita ich i daje im Kamerton. Później Cass zwierza się z Pietrem o tajemnicy, który wyjaśnia, że prawdziwa tajemnica to „Druga Strona”. Wyjaśnia też, że jego brat zmarł tego ranka. Kiedy Cass wchodzi ponownie do jego przyczepy, on zniknął. Historia przenosi się następnie do uroczystości zakończenia szkoły, gdzie Max wygłasza przemówienie i sprawia, że wszyscy płaczą. Historia kończy się, gdy cała sala zaczyna klaskać, a Amber cicho wychodzi z krawędzi trybun. Nikt (szczególnie jej rodzice) nie zauważa, jak wsiada do limuzyny z panią Mauvais i powoli jedzie w stronę zachodu słońca, w poszukiwaniu nigdy nie zachodzącego słońca. Epilog ujawnia, że pan Bosch to Max-Ernest. Nie zdradza, co stało się z Cass czy Yo-Yojim, ani z nikim innym. Mówi, że sama Tajemnica to sekret, który otwiera więcej sekretów i ostrzega czytelnika, by nie pozwolił nikomu zdradzić zakończenia.


Angielscy zdrajcy Wray i Ledward nie zostają wygnani z dworu sułtana, lecz zyskują jego względy i ostatecznie unikają śmierci. Po rozbiciu się fregaty „Diane” na rafie, załoga Jacka Aubreya nie jest w stanie zbudować szkunera z pozostałości zniszczonego okrętu.[sep]Bezpośrednio po „Liście kaperskim” akcja kontynuuje się, gdy Jack Aubrey wyprowadza „Surprise” w morze z misją do Ameryki Południowej. Po dotarciu do Lizbony doktor Maturin zostaje jednak zatrzymany przez sir Josepha Blaine’a i otrzymuje informację, że on oraz Aubrey muszą najpierw udać się z misją do sułtana Pulo Prabang, (fikcyjnego) malajskiego państwa piratów na Morzu Południowochińskim. Mają przetransportować Foxa, wysłannika, który poprowadzi misję mającą przekonać sułtana, by stał się sojusznikiem Anglii, a nie Francji. Francuzom otwarcie pomagają ci sami angielscy zdrajcy – Wray i Ledward – którzy byli odpowiedzialni za upokorzenie Aubreya. „Surprise”, dowodzona teraz przez kapitana Pullingsa, wraca z Blainem do Anglii, gdzie Jack Aubrey zostaje przywrócony do służby ze swoim dawnym starszeństwem jako kapitan (Post-Captain) Royal Navy przez lorda Melville’a, Pierwszego Lorda Admiralicji. Otrzymuje również dowodzenie niedawno zdobytego francuskiego okrętu „Diane” w celu nadchodzącej misji. Przeznaczeniem „Diane” jest to, że to właśnie ten okręt Jack Aubrey niedawno zdobył od Francuzów i który zapewnił mu przywrócenie do służby, wraz z powołaniem do Parlamentu jako członka z okręgu Milport. Rozkazy kapitana Aubreya na „Diane” są wymienione jako wystawione w „pięćdziesiątym trzecim roku” panowania króla Jerzego III, co ustala rok na około 1813, co ze względu na chorobę umysłową króla było trzecim rok regencji. Powracającym wątkiem pobocznym jest wrogość między regentem (późniejszym Jerzym IV) a jego bratem, księciem Clarence (późniejszym Wilhelmem IV), pacjentem i sojusznikiem Stephena Maturina. Ta wrogość była częściowo odpowiedzialna za opóźnienie w przywróceniu kapitana Aubreya na listę oficerów marynarki i to powołanie do Parlamentu przechyliło szalę. Praca Stephena utrzymuje go w ukryciu jako przyrodnika, podczas gdy angażuje się w polityczny pojedynek o wpływy na dworze sułtana. Chociaż jego działania mają pozostać nieznane, okazują się bezcenne zarówno w podważaniu francuskich starań, jak i w ostatecznym wymierzeniu zemsty na jego wrogach, francuskich agentach, Ledwardzie i Wrayu. Ledward zostaje przyłapany w łóżku z Abdulem, chłopcem będącym podawaczem pucharów i kochankiem sułtana, gdyż sułtan ma skłonności pederastyczne, mimo że jest żonaty i ma syna ze swoją królową. Abdul zostaje okrutnie stracony w dziwacznej, sankcjonowanej egzekucji poprzez „pieprzenie”, w której na głowę zakłada się worek z pieprzem. Katowie, często członkowie rodziny ofiary, potem biją worek, co skutkuje wdychaniem pieprzu i bolesnym uduszeniem. Wray i Ledward zostają wygnani z dworu za swoje nieprzyzwoitości, co skutecznie kończy francuską misję. Wray próbuje zmienić stronę w zamian za ochronę, ale on i Ledward zostają później zamordowani. Maturin przeprowadza sekcję ich zwłok wraz z kolegą przyrodnikiem i agentem wywiadowczym, Holendrem van Burenem. Po długiej, pijanej uczcie, podczas której Fox i jego świta zachowują się wstrętnie, „Diane” wyrusza do Batawii, aby spotkać się z „Surprise” koło Fałszywych Natunów. Fox zachowuje się z rosnącą arogancją podczas powrotnej podróży, gdy sukces traktatu uderzył mu do głowy. Jack ma z nim słowną sprzeczkę, Stephen odwraca się od niego z powodu jego nieuprzejmości, a reszta załogi „Diane” go nienawidzi. Pewnej nocy fregata uderza w ukrytą rafę, a jej kapitan i załoga rozbijają się na bezludnej wyspie. Fox i jego współpracownicy postanawiają popłynąć do Batawii w szalupie „Diane”, ale zostają złapani w tajfun i uznani za zabitych. Podczas tego samego tajfunu osadzona „Diane” zostaje zniszczona, ale załoga Aubreya jest w stanie rozpocząć budowę sporego szkunera z pozostałości fregaty – jej prawej dziobowej części i kadłuba. Tytuł odnosi się do honoru, trzynastosalwy salutu honorowego, który należy się Foxowi jako oficjalnemu wysłannikowi i przedstawicielowi króla.


Bohaterowie podróżują 15 000 lat świetlnych, aby odkryć, że sygnał niszczyciela pochodzi z opuszczonej stacji kosmicznej. Stacja ta została utworzona w celu zapobiegania wojnom poprzez ograniczanie komunikacji cywilizacjom, które nie osiągnęły odpowiedniego poziomu dojrzałości kulturowej.[sep]Centralnym elementem fabuły jest „makroskop”, duży kryształ, który służy do skupiania nowo odkrytego typu cząstek, zwanych „makronami”. Makrony nie podlegają wielu zjawiskom zakłócającym światło, w rezultacie czego makroskop może skupiać się na dowolnym miejscu w przestrzeni z wyjątkową klarownością, działając w istocie jak teleskop o nieskończonej rozdzielczości. Makroskop zainstalowano na stacji kosmicznej krążącej wokół Słońca, gdzie naukowcy rezerwują czas na jego używanie. Dzięki niemu mogą eksplorować kosmos jak nigdy dotąd. Wśród licznych odkryć znajduje się wiele planet oraz dwie inteligentne rasy obcych. Używając makroskopu, obserwatorzy byli w stanie zajrzeć do historycznych zapisów jednej z ras, znajdując liczne podobieństwa do życia ludzi na Ziemi. Rasa ta znajduje się obecnie w społecznym upadku, co niesie niepokojące implikacje. Jasny widok makroskopu w całej przestrzeni czyni go również idealnym systemem komunikacyjnym dla inteligentnych ras, które nadają sygnały, generując makrony – technika ta nie jest jeszcze zrozumiała na Ziemi. Jednakże wszystkie te sygnały są przytłaczane przez inny, o ogromnej mocy, tak silny, że musiał zostać stworzony przez cywilizację II typu. Sygnał ten się powtarza, zaczynając od instrukcji dotyczących podstawowej matematyki i przechodząc do coraz bardziej złożonych informacji. Obserwatorzy o wystarczająco wysokim ilorazie inteligencji (150) osiągają punkt, w którym informacja ta powoduje ich szaleństwo lub śmierć. Osoby nieposiadające inteligencji potrzebnej do zrozumienia zaawansowanych fragmentów sygnału pozostają nietknięte. Sygnał ten wydaje się być celową próbą „zagłuszania” komunikacji makroskopowej, blokowania tych, którzy mają zdolność zrozumienia innych sygnałów, przed ich widzeniem. Nazywają sygnał blokujący po prostu „niszczycielem”. Główny bohater historii, Ivo Archer, zostaje zabrany na stację makroskopu na zaproszenie przyjaciela z dzieciństwa, Brada Carpentera. Ivo ma niewytłumaczalną więź z tajemniczą, hiperinteligentną postacią, Schönem, a Brad wierzy, że Schön może być w stanie przełamać sygnał niszczyciela. Ivo nie jest tego tak pewien i niechętnie prosi o pomoc Schöna. Ta niechęć powoduje pewne nieporozumienia z dziewczyną Brada, Afrą Summerfield, w której Ivo bez wzajemności się zakochuje. Podczas przypadkowego oglądania sygnału niszczyciela z Bradem i senatorem odwiedzającym projekt, tylko Ivo przeżywa to doświadczenie. Afra wnioskuje, że Ivo nie jest wystarczająco inteligentny, by zostać dotkniętym, i uważa to za nieco obraźliwe. Śmierć senatora wywołuje serię zdarzeń, które prowadzą do tego, że Ivo, Afra i dwaj inni członkowie stacji, Harold i Beatryx, kradną makroskop. Afra, wciąż zakochana i mająca nadzieję na lekarstwo, zabiera ze sobą Brada, który teraz znajduje się w stanie wegetatywnym. Odczepiają makroskop od stacji i odlatują z nim, podczas gdy ścigają ich statki Organizacji Narodów Zjednoczonych. Mając dużo wolnego czasu, Ivo zwraca się ku makroskopowi i znajduje sposób na uniknięcie przytłoczenia przez sygnał niszczyciela. Ujawnia to szereg transmisji z dalszych obszarów kosmosu. Ivo demonstruje tę technikę innym, pozwalając Haroldowi i Afrze na obejrzenie sygnałów, które wcześniej były ukryte. Harold, utalentowany inżynier, wykorzystuje informacje z jednego z sygnałów do zbudowania urządzenia zmniejszającego ich ciała do stanu płynnego, co pozwala im przyspieszać z 10 g i uciec przed ścigającymi statkami. Podążają za tajemniczą wiadomością pozostawioną przez Schöna i podróżują w przestrzeń Neptuna. Tutaj zakładają obóz na dużym bloku lodu krążącym wokół Trytona. Afra próbuje wyleczyć Brada, porażając go prądem, gdy jest on odtwarzany ze stanu płynnego, ale próba kończy się niepowodzeniem i Brad ginie. Z upływem czasu i przy dalszej pomocy Ivo grupa ogląda całą transmisję, którą zaczynają nazywać „podróżnikiem”. Technika upłynniania jest tylko pierwszą z wielu pokazanych w sygnale podróżnika, który opisuje cały zestaw technologii umożliwiających podróże międzygwiezdne. Wykorzystując instrukcje zawarte w sygnale, przekształcają Neptuna w statek międzygwiezdny. Schön pojawia się krótko po raz pierwszy podczas budowy, ujawniając, że jest alternatywną osobowością w mózgu Ivo. Schön jest nominalnym „właścicielem” ciała, który stworzył osobowość Ivo, aby uniknąć bycia poddanym eksperymentom. Schön posiada przerażającą inteligencję, ale ponieważ oddał swoje ciało Ivo w wieku pięciu lat, wciąż jest dzieckiem i w dużej mierze pozbawiony moralności. W próbie przejęcia kontroli nad ciałem Schön uwięzia Ivo w historycznej dramacie rozgrywającym się w jego własnym mózgu. Z upływem czasu Ivo dostrzega podobieństwa między postaciami w dramacie a grupą na statku i ostatecznie ucieka z iluzji, odzyskując kontrolę. Grupa postanawia odnaleźć źródło sygnału niszczyciela, aby go wyłączyć. Podróżując 15 000 lat świetlnych od Ziemi, odkrywają, że jest nadawany z opuszczonej stacji kosmicznej. Eksplorując wewnętrzne części stacji, która jest dużym muzeum, są indywidualnie wciągani w serię wizji, które ujawniają różne aspekty natury niszczyciela i jego historii. Sygnał podróżnika pojawił się stosunkowo późno w historii galaktyki, w środku kwitnącej komunikacji za pośrednictwem makroskopu. Uzbrojone w zdolność do podróży międzygwiezdnych cywilizacje wywołały wojny, które zniszczyły niezliczone cywilizacje. Stacja niszczyciela, jedna z sześciu w galaktyce, została utworzona, aby temu zapobiec, dopóki rasy nie osiągną wymaganego poziomu dojrzałości kulturowej, jeśli w ogóle to nastąpi. Wychodząc z jednej z tych wizji, Afra odkrywa, że Schön przejął kontrolę od Ivo. Rozwiązał on problem sygnału niszczyciela za pomocą operacji, która zmieniła jego chemię mózgu, aby zablokować większość sygnału. Zajęło to sześć miesięcy, utrzymując go w tym czasie „przytwierdzonym”. Schön gra z Afrą, teraz jedyną inną ocalałą z pierwotnej grupy, a stawką jest to, że zwycięzca wybiera, kto – Schön czy Ivo – otrzyma ciało. Podczas gry prawdziwy powód stworzenia Ivo wychodzi na jaw; pierwotny Ivo była dziewczynką o inteligencji podobnej do Schöna, sytuacji, której żaden z nich nie mógł tolerować. Po zamordowaniu jej podczas gry na śmierć i życie, z zasadami zrozumiałymi tylko dla nich dwojga, Schön stworzył nowego Ivo, aby uniknąć zemsty ze strony swoich rówieśników. Grając zgodnie z zasadami i przegrywając, Afra instead oszukuje Schöna, wpędzając go do pokoju nadającego sygnał niszczyciela. Tutaj jest on tak potężny, że przytłacza chirurgiczne blokady Schöna, a Ivo jest w stanie odzyskać kontrolę. Będąc teraz panem własnej osobowości, wraz z całą intelektualną pojemnością Schöna, Ivo zdobywa serce Afry. Na koniec historii czytelnik musi sam zdecydować, czy ludzie Ziemi są wystarczająco dojrzali i gotowi na podróże międzygwiezdne.


Pinokio zostaje połknięty przez rekina, gdzie odnajduje swojego ojca Geppetta martwego na dnie morza. Marionetka, jej ojciec oraz tuńczyk pozostają wewnątrz potwora, a ryba pomaga im zatonąć na zawsze.[sep]Historia zaczyna się w Toskanii. Stolarz znajduje kawałek sosnowego drewna, z którego zamierza wyrzeźbić nogę do stołu. Kiedy jednak zaczyna pracę, kłoda woła: „Nie uderzaj mnie za mocno!”. Przerażony mówiącym kłodą stolarz, Antonio zwany Mistrzem Czeresnią, nie wie, co ma zrobić, aż jego sąsiad Geppetto, znany z tego, że nie lubi dzieci, wpada po kawałek drewna, aby zbudować marionetkę. Widząc doskonałą okazję, Antonio oddaje kłodę Geppettu. Geppetto jest skrajnie biedny i planuje zarabiać na życie jako kukłodziej. Wyrzeźbia z kłody chłopca i nadaje mu imię „Pinokio”. Gdy tylko nos Pinokia zostaje wyrzeźbiony, zaczyna on rosnąć i rosnąć, zanim Geppetto skończy pracę. Po ukończeniu lalki Geppetto uczy ją chodzić, a Pinokio wybiega przez drzwi i ucieka do miasta. Zostaje schwytany przez karabiniera, ale gdy ludzie mówią, że Geppetto nie lubi dzieci, karabinier zakłada, że Pinokio był źle traktowany, i uwięzia Geppetta. Pinokio wraca do domu Geppetta i spotyka Mówiącego Świerszcza, który mieszka w domu od ponad wieku. Mówi mu, że chłopcy, którzy nie słuchają rodziców, dorastają na osły. Pinokio rzuca młotem w świerszcza i przypadkowo go zabija. Nie mogąc znaleźć jedzenia w domu, Pinokio udaje się do domu sąsiada, by prosić o jedzenie, a zirytowany sąsiad wylewa na niego miskę wody. Pinokio wraca do domu zmarznięty i próbuje się ogrzać, kładąc nogi na piecu. Następnego ranka budzi się, aby odkryć, że jego nogi spłonęły. Geppetto, który został zwolniony z więzienia i ma trzy gruszki na posiłek, robi synowi nową parę nóg. W dowód wdzięczności Pinokio obiecuje pójść do szkoły. Ponieważ Geppetto nie ma pieniędzy na zakup podręczników, sprzedaje swój jedyny płaszcz. Pinokio wyrusza do szkoły, ale po drodze rozprasza go muzyka i tłumy ludzi, podąża za dźwiękami, aż trafia do tłumu ludzi zgromadzonych, aby zobaczyć Wielki Teatr Marionetek. Pinokio sprzedaje swoje podręczniki szkolne w zamian za bilety na przedstawienie. Podczas spektaklu lalki Arlekin, Pulcinella i Signora Rosaura widzą Pinokia i wołają: „To nasz brat Pinokio!”. Publiczność się złości, a dyrektor teatru, Mangiafuoco, wychodzi zobaczyć, co się dzieje. Zniecierpliwiony postanawia użyć Pinokia jako drewna opałowego do ugotowania obiadu. Pinokio błaga o ocalenie, a Mangiafuoco ulega. Gdy dowiaduje się o ubogim ojcu Pinokia, daje marionetce pięć złotych monet dla Geppetta. Gdy Pinokio wraca do domu, by przekazać monety ojcu, spotyka lisa i kota, którzy przekonują go, że jeśli posadzi swoje monety w Polu Cudów, poza miastem Łapserdaków, to urosną one na drzewo z tysiącem złotych monet, a może nawet dwoma tysiącami. Pinokio wyrusza w podróż do Łapserdaków z Kotem i Lisem. Po drodze zatrzymują się w Gospodzie pod Czerwoną Raką, gdzie Lis i Kot objadają się jedzeniem na koszt Pinokia. Lis i Kot odjeżdżają przed Pinokiem i przebrani za bandytów czekają na niego, podczas gdy on kontynuuje podróż w stronę Łapserdaków. Zjawa Mówiącego Świerszcza pojawia się, mówiąc mu, by wrócił do domu i dał monety ojcu, ale Pinokio go ignoruje. Gdy przechodzi przez las, przebrany Kot i Lis wyskakują i próbują okraść Pinokia, który chowa pieniądze w ustach. W walce, która następuje, Pinokio odgryza rękę Kota i ucieka głębiej w las, gdzie widzi przed sobą biały dom. Zatrzymując się, by zapukać do drzwi, witają go młoda Wróżka o Turkusowych Włosach, która mówi, że nie żyje i czeka na zabicie. Jednak gdy do niej mówi, bandyci go chwytają i wieszają na drzewie. Po pewnym czasie Lis i Kot męczą się czekaniem, aż marionetka się udusi, i odchodzą. Wróżka o Niebieskich Włosach wysyła sokoła i pudla, by uratowali Pinokia, i wzywa trzech słynnych lekarzy, aby powiedzieli jej, czy Pinokio nie żyje. Pierwszych dwóch (sowa i kruk) nie jest pewnych, ale trzeci – Mówiący Świerszcz, którego Pinokio rzekomo zabił wcześniej – wie, że Pinokio jest w porządku i mówi marionetce, że był nieposłuszny i skrzywdził swojego ojca. Wróżka o Niebieskich Włosach próbuje przekonać Pinokia do zażycia leku, mówiąc, że wkrótce umrze, jeśli tego nie zrobi, ale on odmawia, mimo że obiecuje to zrobić, jeśli dostanie cukier, co mu Wróżka daje. Wtedy do pokoju wchodzą cztery czarne króliki z trumną i mówią Pinokiowi, że przyszły po niego, ponieważ wkrótce umrze. Pinokio bierze lek, a króliki wychodzą. Wróżka o Niebieskich Włosach pyta Pinokia, co się stało, a on jej opowiada. Wtedy pyta go, gdzie są złote monety. Pinokio kłamie, mówiąc, że je zgubił. Gdy wypowiada to kłamstwo (i kolejne), jego nos zaczyna rosnąć, aż jest tak długi, że nie może się obrócić w pokoju. Wróżka wyjaśnia Pinokiowi, że to jego kłamstwa sprawiają, że jego nos rośnie, a następnie wzywa stado dzięciołów, aby oskrobali jego nos. Pinokio i Wróżka o Niebieskich Włosach postanawiają zostać rodzeństwem, a Wróżka wysyła po Geppetta, aby zamieszkał z nimi w lesie. Pinokio wyrusza na spotkanie z ojcem, ale po drodze ponownie spotyka lisa i kota (których nie rozpoznał jako bandytów, mimo że ma wskazówkę od opatrzonej łapy kota – którą wcześniej pogryzł; Lis mówi mu, że Kot okazał błędną życzliwość wilkowi). Przypominają mu o Polu Cudów i w końcu zgadza się iść z nimi i posadzić swoje złoto. Po półdniowej podróży docierają do miasta Łapserdaków. Każdy w mieście zrobił coś niezwykle głupiego i teraz z tego powodu cierpi. Gdy docierają do „Pola Cudów”, Pinokio zakopuje swoje złoto, a następnie ucieka, by odczekać dwadzieścia minut, jakie zajmie jego złotu wzrost. Po dwudziestu minutach wraca, tylko po to, by znaleźć żadnego drzewa i – co gorsza – żadnych złotych monet. Dowiedziawszy się od ptaka, co się stało, idzie do Łapserdaków i opowiada sędziemu, starej Goryli, o lisie i kocie. Sędzia (co jest zwyczajem w Łapserdakach) wysyła Pinokia do więzienia za jego głupotę na cztery miesiące. Podczas gdy jest w więzieniu, cesarz Łapserdaków ogłasza święto, a wszyscy więźniowie są zwalniani. Gdy Pinokio wraca do lasu, napotyka ogromnego węża z dymiącym ogonem blokującego drogę. Po pewnym zamieszaniu prosi węża, by się przesunął, ale wąż pozostaje całkowicie nieruchomy. Wnioskując, że jest martwy, Pinokio zaczyna go przechodzić, ale wąż nagle wstaje i syczy na marionetkę, przewracając go na głowę. Uderzony strachem i komiczną pozycją Pinokia, wąż śmieje się tak mocno, że pęka mu tętnica i umiera. Podczas gdy Pinokio podkrada się na podwórko farmera, by wziąć trochę winogron, zostaje schwytany w pułapkę na łasice. Prosi ptaka o pomoc, ale ten odmawia po usłyszeniu, że Pinokio planował ukraść winogrona. Gdy farmer wychodzi i znajduje Pinokia, wiąże go w budzie dla psa, by strzegł kurnika. Tej nocy grupa łasic przychodzi i mówi Pinokiowi, że zawarły umowę z byłym psem stróżym Melampo, by pozwolić im napaść na kurnik, jeśli on dostanie kurczaka. Pinokio mówi, że chce dwa kurczaki, więc łasice się zgadzają i wchodzą do kurnika. Pinokio wtedy zamyka drzwi i głośno szczeka. Farmer łapie łasice i uwalnia Pinokia jako nagrodę. Pinokio przychodzi w miejsce, gdzie stała chatka, i znajduje tylko nagrobek. Wierząc, że Wróżka o Niebieskich Włosach umarła z żalu, płacze, aż przyjazny gołąb oferuje mu podwiezienie nad morze, gdzie Geppetto buduje łódź, by wypłynąć i szukać Pinokia. Leczą nad morze i Pinokio widzi Geppetta na łodzi. Lalka wskakuje do wody i próbuje popłynąć do Geppetta, ale fale są zbyt wzburzone i Pinokio zostaje zmyty pod wodę, gdy Geppetto jest połykany przez straszliwego rekina. Dobrotliwy delfin podwozi Pinokia do najbliższej wyspy, która jest Wyspą Pracowitych Pszczół. Wszyscy pracują i nikt nie da Pinokiom żadnego jedzenia, dopóki nie pomoże im. W końcu oferuje się nieść dzbanek pewnej pani do domu w zamian za jedzenie i wodę. Gdy docierają do domu, Pinokio rozpoznaje panią jako Wróżkę o Niebieskich Włosach, teraz cudownie wystarczająco starą, by być jego matką. Mówi, że będzie pełnić rolę matki Pinokia, a Pinokio zacznie chodzić do szkoły. Sugeruje, że jeśli Pinokio będzie dobrze się uczył, stanie się prawdziwym chłopcem. Pinokio zaczyna szkołę następnego dnia i po pokazaniu swojego determinacji staje się przyjacielem wszystkich uczniów. Po pewnym czasie grupa chłopców oszukuje Pinokia, by nie poszedł do szkoły, mówiąc, że widzieli wielkiego wieloryba na plaży. Mając nadzieję, że to rekin, który połknął Geppetta, towarzyszy im na plażę, tylko po to, by odkryć, że został oszukany. Zaczyna walczyć z chłopcami, a jeden chłopiec chwyta podręcznik szkolny Pinokia i rzuca nim w niego. Marionetka kuka, a książka trafia w innego chłopca o imieniu Eugeniusz, który traci przytomność. Pozostali chłopcy uciekają, podczas gdy Pinokio próbuje ocucić Eugeniusza. Wtedy podchodzą dwaj policjanci i oskarżają Pinokia o zranienie Eugeniusza. Zanim zdąży wyjaśnić, policjanci chwytają go, by zabrać go do więzienia – ale on ucieka i jest ścigany do morza przez psa policyjnego. Pies zaczyna tonąć, a Pinokio go ratuje. Pies jest wdzięczny i obiecuje być przyjacielem Pinokia. Pinokio radośnie zaczyna płynąć do brzegu. Wtedy Zielony Rybak łapie Pinokia w swoją sieć i zaczyna jeść ryby, mówiąc, że Pinokio musi być bardzo specjalną rybą. Zdejmując ubranie marionetki i posypując go mąką, ogrzyk przygotowuje się do zjedzenia Pinokia. Wtedy pies policyjny wchodzi i ratuje Pinokia przed ogrzykiem. W drodze do domu Pinokio zatrzymuje się w domu pewnego mężczyzny i pyta o Eugeniusza. Mężczyzna mówi, że Eugeniusz jest w porządku, ale że Pinokio musi być wagarowiczem. Pinokio mówi, że jest zawsze prawdomówny i posłuszny. Ponownie jego nos rośnie, a Pinokio natychmiast mówi prawdę o sobie, co sprawia, że nos kurczy się z powrotem do normy. Pinokio wraca do domu w środku nocy. Puka do drzwi, a ślimak otwiera okno na trzecim piętrze. Pinokio błaga o wpuszczenie, a ślimak mówi, że zejdzie na dół. Ponieważ ślimak jest powolny, zajmuje mu całą noc zejście na dół i wpuszczenie Pinokia. Gdy ślimak schodzi, Pinokio uderzył stopą o drzwi i utknął. Ślimak przynosi Pinokiu sztuczne jedzenie, a marionetka mdleje. Gdy się budzi, leży na kanapie, a Wróżka mówi, że da mu jeszcze jedną szansę. Pinokio świetnie radzi sobie w szkole i zdaje z wyróżnieniem. Wróżka obiecuje, że Pinokio następnego dnia będzie prawdziwym chłopcem i mówi, że powinien zaprosić wszystkich swoich przyjaciół na przyjęcie. Idzie zaprosić wszystkich, ale zostaje odwrócony od drogi, gdy spotyka chłopca o imieniu Romeo – przezywanego Łateczką, ponieważ jest tak wysoki i chudy. Łateczka zamierza jechać w miejsce zwane Krainą Zabawek, gdzie wszyscy bawią się przez cały dzień i nigdy nie pracują. Pinokio jedzie z nim i wspaniale bawią się w Krainie Zabaw – aż jednego ranka Pinokio budzi się z osłami uszami. Wiewiórka mówi mu, że chłopcy, którzy robią nic innego jak tylko się bawią i nigdy nie pracują, zawsze dorastają na osły. W krótkim czasie Pinokio staje się osłem. Jest sprzedany do cyrku i jest trenowany, by robić wszelkiego rodzaju sztuczki. Wtedy pewnej nocy w cyrku upada i skręca nogę. Właściciel cyrku sprzedaje osła mężczyźnie, który chce go skórować i zrobić z niego bęben. Mężczyzna rzuca osła do morza, by go utopić – i wyciąga żyjącego drewnianego chłopca. Pinokio wyjaśnia, że ryby zjadły całą oslią skórę i jest teraz znowu marionetką. Pinokio nurkuje z powrotem do wody i wypływa na morze – gdy zostaje połknięty przez Strasznego Rekina. Wewnątrz rekina Pinokio spotyka tuńczyka, który pogodził się z losem i mówi tylko, że będą musieli czekać na strawienie. Pinokio widzi światło z daleka i podąża za nim. Na drugim końcu jest Geppetto, który mieszkał na statku, który również znajdował się w rekinie. Pinokio, Geppetto i tuńczyk udaje się wydostać z wnętrza rekina, a Pinokio bohatersko próbuje popłynąć z Geppettem do brzegu, co okazuje się zbyt dalekie; jednak tuńczyk ratuje ich i przynosi na brzeg. Pinokio i Geppetto próbują znaleźć miejsce do zamieszkania. Mijają dwóch żebraków, którymi są Lis i Kot. Kot, ironicznie, jest teraz naprawdę ślepy, a lis jest kulawy, bez ogona (sprzedał go za pieniądze) i łysiejący. Błagają o jedzenie lub pieniądze, ale Pinokio nie da im niczego. Docierają do małego domu, w którym mieszka Mówiący Świerszcz, który mówi, że mogą zostać. Pinokio dostaje pracę u farmera, którego osioł umiera. Pinokio rozpoznaje osła jako Łateczkę. Pinokio opłakuje martwe ciało Łateczki, a farmer jest zdziwiony, dlaczego. Pinokio mówi, że Łateczka był jego przyjacielem i chodzili razem do szkoły, co sprawia, że Farmer Jan jest jeszcze bardziej zdezorientowany. Po długich miesiącach pracy dla farmera i wspierania chorego Geppetta idzie do miasta z zaoszczędzonymi pieniędzmi (dokładnie 40 pensów), aby kupić sobie nowy garnitur. Spotyka ślimaka, który mu mówi, że Wróżka o Niebieskich Włosach jest chora i potrzebuje pieniędzy. Pinokio natychmiast daje ślimakowi wszystkie swoje pieniądze, obiecując, że pomoże swojej matce tak bardzo, jak pomaga ojcu. Tej nocy śni, że odwiedza go Wróżka, która go całuje. Gdy się budzi, jest w końcu prawdziwym chłopcem. Co więcej, Pinokio odkrywa, że Wróżka zostawiła mu nowy garnitur i buty oraz torbę, którą Pinokio uważa za czterdzieści pensów, które pierwotnie pożyczył Niebieskiej Wróżce. Chłopiec jest zszokowany, znajdując zamiast tego czterdzieścioro świeżo wybitych złotych monet. Spotyka się również z Geppettem, który jest teraz zdrowy i wraca do rzeźbienia w drewnie. Żyją długo i szczęśliwie.


Poirot ustalił, że mordercą Celi Austin, pani Nicoletis oraz Patricii Lane był Nigel Chapman. Zabił on Celię, ponieważ ta znała jego podwójną tożsamość oraz wiedziała o fałszywym paszporcie Valerie Hobhouse.[sep]Rozwiązanie Poirot w sprawie drobnych kradzieży jest nieco brutalne, ale skuteczne: gdy tylko grozi wezwaniem policji, Celia Austin szybko przyznaje się do mniej znaczących incydentów. Zaprzecza jednak konkretnie: kradzieży zielonego atramentu Nigela Chapmana i użycia go do zniszczenia pracy Elizabeth Johnston; zabraniu stetoskopu, żarówek i kwasu borowego oraz pocięciu i ukryciu plecaka. Wydaje się, że Celia popełniła mniejsze kradzieże, aby zwrócić na siebie uwagę Colina McNabba, studenta psychologii, który początkowo traktuje ją jako interesujący przypadek do badań, a następnie – niemal natychmiast – zaręcza się z nią. Celia naprawia szkody wyrządzone przestępstwami i wydaje się pogodzić ze swoimi ofiaramy, ale gdy następnego ranka znajduje ją martwą na skutek przedawkowania morfiny, śledczym nie zajmuje dużo czasu, aby przejrzeć próby przedstawienia jej śmierci jako samobójstwa. Kilka z pierwotnych incydentów nie zostało rozwiązanych przez zeznania Celii. Inspektor Sharpe szybko wyjaśnia tajemnicę skradzionego stetoskopu podczas przesłuchań mieszkańców akademika. Nigel Chapman przyznaje się do kradzieży stetoskopu, aby podszyć się pod lekarza i ukraść some winian morfiny z apteki szpitalnej w ramach zakładu o zdobycie trzech śmiertelnych trucizn (pozostałe dwie to digitalina i hioscyna). Twierdzi, że trucizny te zostały następnie starannie zutylizowane, ale nie może być pewien, czy morfina nie została mu skradziona, gdy była w jego posiadaniu. Poirot zwraca uwagę na ponowne pojawienie się pierścionka z diamentem i konfrontuje Valerie Hobhouse, w której zupie znaleziono pierścionek. Wydaje się, że diament został zastąpiony cyrkonem, a biorąc pod uwagę fakt, że trudno było komukolwiek innemu niż Valerie włożyć pierścionek do zupy, Poirot oskarża ją o kradzież diamentu. Przyznaje się do tego, mówiąc, że potrzebowała pieniędzy na spłatę długów hazardowych. Przyznaje się również do tego, że zaszczepiła w umyśle Celii całą ideę kradzieży. Pani Nicoletis zachowywała się bardzo nerwowo, jakby traciła odwagę. Pewnej nocy ktoś ją upija i zabija trucizną podaną w brandy. Poirot skupia teraz swoją uwagę na pocięciu plecaka. Porównując przykład zniszczonego typu plecaka z innymi, identyfikuje niezwykłą żebrowaną podstawę i sugeruje policji, że plecak mógł być częścią sprytną międzynarodową operacji przemytniczej. Plecaki były sprzedawane niewinnym studentom, a następnie wymieniane jako środek transportu narkotyków i klejnotów. Pani Nicoletis finansowała organizację, ale nie była jej mózgiem. Gdy policja odwiedziła Hickory Road w związku z inną sprawą, morderca pociął plecak, aby uniknąć jego znalezienia, i usunął żarówki, aby nie zostać rozpoznanym. Patricia Lane przychodzi do Nigela i przyznaje, że w celu bezpiecznego przechowania niebezpiecznej trucizny wzięła morfinę z butelki w jego szufladzie i zastąpiła ją sodą oczyszczoną. Teraz jednak butelka z sodą oczyszczoną zniknęła z jej własnej szuflady. Podczas gdy jej szukają, Patricia wspomina, że zamierza napisać do jego ojca, aby ich pogodzić. Nigel mówi jej, że przyczyną jego rozłamu z ojcem jest to, że odkrył, że jego ojciec otruł jego matkę Medinalem, handlową nazwą barbitonu sodowego. Dlatego zmienił nazwisko i posiada dwa paszporty. Nigel udaje się do inspektora Sharpe’a i mówi mu o zaginionej morfinie, ale gdy tam jest, Patricia dzwoni, aby powiedzieć, że odkryła coś więcej. Zanim Nigel i Sharpe docierają do domu, Patricia zostaje zabita ciosem w głowę. Pan Akibombo przychodzi do Sharpe’a i mówi, że wziął sodę oczyszczoną Patricii, aby złagodzić dolegliwości żołądkowe; gdy jednak wziął łyżeczkę sody, miał bóle brzucha i później odkrył, że biały proszek był w rzeczywistości kwasem borowym. W momencie gdy Patricia zastąpiła sodę oczyszczoną, morfina została już zastąpiona skradzionym kwasem borowym. Poirot, którego podejrzenia co do roli Valerie Hobhouse w operacji przemytniczej zostały potwierdzone przez nalot policji na jej salon piękności, teraz zamyka sprawę. Mordercą była najbardziej oczywista osoba, Nigel Chapman, o którym wiadomo było, że posiadał morfinę. Zabił Celię, ponieważ wiedziała o jego podwójnej tożsamości i wiedziała, że Valerie podróżuje za granicę na fałszywy paszport. Zabił panią Nicoletis, ponieważ pod presją na pewno zdradziłaby operację przemytniczą, a zabił Patricię, ponieważ prawdopodobnie zwróciłaby uwagę jego ojca na ostatnie wydarzenia. Gdy Poirot przedstawia prawnikowi ojca Nigela sprawę przeciwko Nigelowi, prawnik jest w stanie dostarczyć ostateczny dowód. Matka Nigela została otruta, nie przez jego ojca, ale przez samego Nigela. Gdy ojciec to odkrył (medynal to trucizna działająca powoli, a matka miała okazję wyjaśnić metodę swojej zbliżającej się śmierci), zmusił go do napisania zeznania i zostawił je u swojego prawnika wraz z listem wyjaśniającym, że powinno zostać przedstawione, gdyby pojawiły się jakiekolwiek dowody dalszych wykroczeń jego syna. Valerie potwierdza dalej rozwiązanie Poirot. Zadzwoniła na komisariat policji, najwyraźniej w imieniu Patricii, po tym jak Nigel już ją zabił. Zielony atrament był podwójną blefą, mającą na celu odwrócenie podejrzeń od niego. Valerie jest gotowa w pełni obciążyć Nigela, ponieważ pani Nicoletis była w rzeczywistości jej matką.


Mombi przyznaje się do użycia magii w celu zamiany chłopca o imieniu Tip w niemowlę o imieniu Ozma. W wyniku tej konfessji Tip pozostaje w postaci chłopca i nie obejmuje władzy jako prawowita władczyni Szmaragowego Miasta.[sep]Akcja rozgrywa się krótko po wydarzeniach z pierwszej książki, a głównym bohaterem jest chłopiec o imieniu Tip, który od najwcześniejszych lat pozostaje pod opieką czarownicy Mombi (będącej głównym antagonistą) w krainie Gillikin. Gdy Mombi wraca do domu, Tip plana przestraszyć ją strachem na wróble, który zrobił. Ponieważ nie ma słomy, Tip tworzy człowieka z drewna i daje mu dynię zamiast głowy, nazywając go Jackiem Dyniogłowem. Mombi nie daje się zwieść i wykorzystuje tę okazję, by zademonstrować Proszek Życia, który kupiła od innego czarodzieja. Posypuje proszkiem Jacka, ożywiając go i przerażając Tipa, którego Mombi chwyta i grozi mu zemstą. Tip tej nocy ucieka z Jackiem i kradnie Proszek Życia, ponieważ Mombi planuje zamienić go rano w marmurową statuę. W drodze do Szmaragdowego Miasta Tip używa proszku, by ożywić Konia Pilara, dzięki czemu Jack może na nim jeździć – nawet jeśli jego drewniane ciało nie męczy się, może zużyć się od ciągłego chodzenia. Tip gubi ich, gdy niezmordowany Koń Pilar galopuje coraz szybciej, i spotyka Armię Buntu generał Jinjur, składającą się wyłącznie z dziewcząt, która planuje obalić Stracha na Wróble, rządzącego Szmaragdowym Miastem od końca „Czarnoksiężnika z Krainy Oz”. Maszerując z armią, Tip spotyka ponownie Jacka, Konia Pilara, a teraz także Stracha na Wróble, gdy uciekają ze Szmaragdowego Miasta przed Jinjur. Towarzysze trafiają do zamku Blachowego Drwala, który obecnie rządzi krainą Winkie, i planują odzyskać Szmaragdowe Miasto. W drodze powrotnej są zmyleni magią Mombi (którą Jinjur zwerbowała, aby ich schwytać), dołączają do nich Wielce Powiększony i Thoroughly Wychowany Robak (Wogglebug), a pomagają im Polne Myszy i ich królowa. Jinjur i jej żołnierze są przepędzeni z głównego pałacu przez Polne Myszy, ale wciąż zajmują Szmaragdowe Miasto. Strach na Wróble proponuje skonstruowanie latającego stwora zwanego Gumpem, dzięki któremu będą mogli uciec powietrzem. Tip ożywia ten zbiór mebli pałacowych Proszkiem Życia, i odlatują, bez kontroli nad kierunkiem, z Krainy Oz, lądując w gnieździe gawronów ze wszystkimi skradzionymi przez ptaki dobrami. W próbie wypędzenia gawronów z ich schronienia słoma Stracha na Wróble zostaje zabrana, a skrzydła Gumpa są złamane. Używając Magicznych Tabletek Życzących, które odkryli wraz z Proszkiem Życia, Tip i jego przyjaciele uciekają i wyruszają do pałaca Dobrej Glindy. Od Glindy dowiadują się, że dziewczynka o imieniu Ozma została dawno temu ukryta przez Czarnoksiężnika z Krainy Oz i że jest ona prawowitą władczynią Szmaragowego Miasta, a nie Strach na Wróble (który i tak nie chciał tej pracy). Glinda odkryła, że Czarnoksiężnik odwiedził Mombi trzykrotnie, ale nie wie, po co. Dlatego towarzyszy Tipowi, Jackowi, Koniowi Pilarowi, Strachowi na Wróble, Blachowemu Drwalowi, Robakowi i Gumpowi w powrocie do Szmaragowego Miasta, aby zobaczyć się z Mombi. Czarownica próbuje ich oszukać, przebrając pokojówkę za siebie (co nie udaje się), ale udaje jej się wymknąć, gdy jej szukają w Szmaragdowym Mieście. W ostatniej chwili Blachowy Drwal zerwie różę, by przypiąć ją do klapy, nieświadom, że jest to przekształcona Mombi. Glinda natychmiast odkrywa podstęp i prowadzi pościg za Mombi, która w końcu zostaje schwytana, gdy próbuje przebiec przez Śmiertelną Pustynię w postaci szybkiego i wytrzymałego gryfa (choć późniejsze książki stwierdzają, że każdy, kto dotknie Pustyni, zamienia się w pył). Pod naciskiem Glindy Mombi przyznaje, że Czarnoksiężnik przyniósł jej niemowlę Ozmę i że użyła swojej magii, by zamienić ją w chłopca Tipa. Na początku Tip jest wstrząśnięty tą wiadomością, ale Glinda i przyjaciele pomagają mu zaakceptować jego przeznaczenie, a Mombi wykonuje ostatnie zaklęcie (choć są dowody na to, że później używała magii w „Blachowym Drwalu z Krainy Oz”). Przywrócona Ozma (który wygląd znacznie różni się między tą książką a następną, „Ozmą z Krainy Oz”) prowadzi przyjaciół w odzyskaniu Szmaragowego Miasta. Blachowy Drwal i Strach na Wróble, obecnie wypchani bezwartościowymi w Oz banknotami, które służą tylko jako wypełnienie, wracają do krainy Winkie z Jackiem Dyniogłowym, Gump jest zdemontowany na jego prośbę (choć jego głowa, będąca trofeum myśliwskim, nadal może mówić), Glinda wraca do swojego pałacu w krainie Quadling, Robak pozostaje jako doradca Ozmy, a Koń Pilar staje się jej osobistym wierzchowcem.


Sikorski wyjawia, że Abalkin był jednym z trzynastu osób urodzonych z embrionów pozostawionych przez Wędrowców. Na ciele każdego z nich znajdował się znak odpowiadający symbolowi na małych dyskach przechowywanych w muzeum.[sep]Akcja powieści toczy się w roku 2178 n.e. i opowiada historię Maksyma Kammerera, doświadczonego śledczego z KOMKON-2, który otrzymuje rozkaz namierzenia mężczyzny o imieniu Lew Abalkin, który nie miał wracać na Ziemię, a jednak powrócił. Rozkaz został potajemnie wydany przez Rudolfa Sikorskiego (w całej książce nazywanego „Ekscelencją”), szefa KOMKON-2. Analizując materiały o Abalkinie dostarczone przez Sikorskiego, Kammerer odkrywa, że przed przybyciem na Ziemię Abalkin był progresorem na Sarakszu, pracującym jako agent pod przykryciem w strukturach władzy Imperium Wyspy. Wśród innych materiałów znajduje kartkę z dziwnym symbolem przypominającym cyrylicką literę „Ż” lub japoński znak 卅 (san juu), co tylko pogłębia jego zamieszanie. Poszukiwania Kammerera prowadzą go do kilku przyjaciół i współpracowników Abalkina, w tym do Mai Glumowej, historyczki pracującej w Muzeum Kultur Pozaziemskich (MKP) oraz Szokna Golovana, który ściśle współpracował z Abalkinem przy projektach na Sarakszu i Nadziei. Każdy z nich miał ostatnio kontakt z Abalkinem i zgłasza, że zachowywał się dziwnie. Kammerer zaczyna również dostrzegać związek między Abalkinem a progresorem Kornejem Jaszmaą. Obaj mężczyźni urodzili się tego samego dnia z tajemniczo zmarłych rodziców. W nocy Sikorski nakazuje Kammererowi spotkać się z nim w MKP, aby zastawić pułapkę na Abalkina. Tymczasem do muzeum przybywa nie Lew Abalkin, lecz Izaak Bromberg, najzagorzalszy przeciwnik Sikorskiego w kwestii polityki dotyczącej wiedzy i jej klasyfikacji. Kammerer jest świadkiem długiej słownej wymiany argumentów, podczas której ujawniono wiele szczegółów sprawy Abalkina. Okazuje się, że Abalkin zadzwonił do Bromberga przez wideofon i rozmawiał z nim o „detonatorach”, artefakcie przechowywanym w zamkniętej sekcji MKP, gdzie Sikorski i Kammerer zastawili pułapkę. Niechętnie Sikorski zgadza się wyjawić Maksymowi prawdę o „znalezionych”: Abalkin (podobnie jak Kornej Jaszmaa) był „znalezionym”, jednym z trzynastu ludzi urodzonych z embrionów przechowywanych w „sarkofagu” pozostawionym przez Wędrowców i odkrytym przez ziemian na bezimiennej planecie. „Detonatory” to trzynaście małych dysków, z których każdy nosił dziwny symbol identyczny z tym, który każdy z „Dzieci Wędrowców” miał na swoim łokciu. Symbolem Abalkina był ten przypominający cyrylicką literę „Ż”. Po powrocie z Maksymem do biura KOMKON-2 Sikorski przyznaje, że zawsze wierzył, że wszyscy „znalezieni” noszą głęboko w podświadomości program potencjalnie niebezpieczny dla Ziemi. Z tego powodu wszyscy otrzymali wykształcenie, które zakładało, że będą pracować jak najdalej od Ziemi. Sikorski wierzy, że nagły powrót Abalkina na Ziemię świadczy o tym, że stał się niebezpiecznym agentem Wędrowców. Kammerer nie wierzy, by Abalkin stanowił zagrożenie, lecz sugeruje, że jest to test psychologiczny przygotowany przez Wędrowców. Kammerer porównuje sytuację do chwili, gdy człowiek może wrzucić „chrząszcza do mrowiska”, po prostu by obserwować zaniepokojoną reakcję mrówek. Ostatecznie Abalkin dobrowolnie zgłasza się do Sikorskiego i Kammerera i poznaje prawdę o swoim pochodzeniu. Żąda, by go zostawiono w spokoju, ale Sikorski nakazuje Kammererowi go śledzić. Sam Sikorski udaje się do MKP. Kammerer, domyślając się, co ma nastąpić, próbuje przekonać Abalkina, by dla własnego bezpieczeństwa opuścił Ziemię, ale bez skutku. Abalkin wchodzi do Muzeum Kultur Pozaziemskich i zostaje trzykrotnie postrzelony przez Sikorskiego, umierając na podłodze milimetry od swojego „detonatora”.


Adam zmyla przestępców, pozwalając im ukraść beczkę z bezwartościowym złomem, a sam odnajduje biżuterię ukrytą w gnieździe bociana. Znalezisko to pozwala zabezpieczyć finansową przyszłość rodziny Profesora, a oszukana banda zostaje aresztowana przez policję.[sep]Adam Cisowski, błyskotliwy i „diabelnie sprytny” uczeń liceum („szatan” z tytułu), spędza wakacje w zniszczonym dworze, którym zarządza „Profesor” – arystokratyczny, ekscentryczny matematyk, serdeczny i uprzejmy, ale całkowicie nieprzystosowany do życia. Nagle ruszają poszukiwania skarbu po odkryciu, że oficer Wielkiej Armii Napoleona, którym opiekowali się przodkowie Profesora po klęsce inwazji na Rosję w 1812 roku, mógł zostawić swoim dobrodziejom ukryty skarb (co byłoby ogromną pomocą dla ich ubogich dzisiejszych potomków). Subtelny ślad wskazówek pozostawiony przez francuskiego oficera jednak opiera się wszystkim umysłom poza „diabelskim” Adamem. Adam z zapałem podejmuje wyzwanie, starając się pomóc gospodarzom – a w szczególności zdobyć serce Wandy, pięknej córki Profesora. Przez całą książkę podąża za zawiłym śladem, wskazówka po wskazówce, wykorzystując podpowiedzie z takich źródeł jak „Boska komedia” Dantego. Adam musi ponadto grać niebezpieczną grę w kotka i myszkę z wredną bandą przestępców, którzy również wyczuli zapach i są zdeterminowani, by sami zdobyć skarb. W pewnym momencie poszukiwania wydają się dochodzić do ślepego uliczka – kluczowa wskazówka została napisana na drzwiach budynku gospodarczego, ale drzwi tych już nie ma. Okazuje się jednak, że owe drzwi zostały użyte jako doraźne nosze, na których zniesiono rannego powstańca do sąsiedniej wsi podczas powstania polskiego w 1863 roku przeciwko władzy rosyjskiej – a po tym użyciu drzwi zamontowano w kościele we wsi, gdzie Adam je znajduje i zapisuje wskazówkę. W końcu Adam znajduje skarb – nie zanim zmyli przestępców, których wie, że go śledzą, fałszywym tropem i pozwoli im „ukraść” ciężką, starą beczkę pełną bezwartościowego złomu. Otwierają ją z trudem, podejrzewając się wzajemnie o oszustwo, wpadają w gwałtowną kłótnię i zostają aresztowani przez policję. Prawdziwy skarb, znaleziony ukryty w gnieździe bociana, jest znacznie lżejszy – mały worek pełen biżuterii, którą francuski oficer prawdopodobnie zdobył w Rosji, a której wartość jest więcej niż wystarczająca, by zabezpieczyć byt Profesora i jego rodziny. W ostatnim zdaniu książki Adam spogląda z lśniących klejnotów w oczy Wandy i uważa je za „cenniejsze niż wszystkie skarby świata”. Izraelski recenzent Aryeh Klein zauważył, że w retrospektywie książka nabiera niezamierzonej wymowy: „Współczesny czytelnik wie, czego autor nie mógł wiedzieć, że jest rok 1937 i że groza nazistowskiej okupacji jest zaledwie dwa lata przed wszystkimi tymi sympatycznymi postaciami w ich sielskiej wsi. Aby przetrwać, Adam wkrótce musiałby przechytrzyć wrogów o wiele bardziej brutalnych i bezwzględnych niż dość niezdarna banda przestępców z książki”.


W momencie śmierci autora powieść była uznawana za jego najwybitniejsze dzieło, a na pogrzebie Zoli tłumy robotników wiwatowały jej tytułem. Książka stała się symbolem spraw robotniczych i do dziś zajmuje ważne miejsce w folklorze francuskich miast górniczych.[sep]Głównym bohaterem powieści jest Étienne Lantier, znany już z „Zgubilu” (1877) i pierwotnie mający być centralną postacią w politycznym dreszczowcu Zoli o morderstwie w pociągach, „Bestii ludzkiej” (1890), zanim entuzjastyczna reakcja na „Germinal” skłoniła go do zmiany zdania. Młody robotnik sezonowy przybywa do groźnego górniczego miasteczka Montsou w ponurym regionie dalekiej północy Francji, aby zarabiać na życie jako górnik. Zwolniony z poprzedniej pracy na kolei za pobicie przełożonego, Étienne zaprzyjaźnia się z doświadczonym górnikiem Maheu, który znajduje mu miejsce do spania i załatwia mu pracę przy wózkach w kopalni. Étienne zostaje przedstawiony jako pracowity idealista, ale także naiwny młodzieniec; do głosu dochodzą genetyczne teorie Zoli, ponieważ zakłada się, że Étienne odziedziczył po przodkach z rodu Macquartów skłonność do gorączkowej impulsywności i uzależniającą osobowość, zdolną do wybuchu furii pod wpływem alkoholu lub silnych namiętności. Zola utrzymuje swoje teoretyzowanie w tle, dzięki czemu motywacje Étienne’a wydają się o wiele bardziej naturalne. Étienne przyjmuje zasady socjalistyczne, czytając dużą ilość literatury ruchu robotniczego i zadzierzgniwszy znajomość z Souvarine’em, rosyjskim anarchistą i emigrantem politycznym, który również przybył do Montsou, aby zarobić na życie w kopalniach. Proste rozumienie polityki socjalistycznej przez Étienne’a i ich porywający na niego wpływ są bardzo przypominają postać buntownika Silvère’a z pierwszej powieści cyklu, „Fortuny Rougonów” (1871). W międzyczasie Étienne zakochuje się w córce Maheu, Catherine, również pracującej przy wózkach w kopalniach, i zostaje wplątany w relację między nią a jej brutalnym kochankiem Chavalem, prototypem postaci Buteau w późniejszej powieści Zoli „Ziemia” (1887). Skomplikowany splot życia górników rozgrywa się na tle skrajnej biedy i ucisku, gdyż ich warunki pracy i życia pogarszają się przez całą powieść; w końcu, doprowadzeni do ostateczności, górnicy decydują się na strajk, a Étienne, będący już szanowanym członkiem społeczności i uznanym za idealistę politycznego, staje się liderem ruchu. Podczas gdy anarchista Souvarine głosi działania zbrojne, górnicy i ich rodziny powstrzymują się, a ich ubóstwo staje się coraz bardziej katastrofalne, aż w końcu zostają sprowokowani do okrutnego zamieszku, którego przemoc jest opisana przez Zolę w dosłownych słowach, a co więcej, stanowi jedne z najlepszych i najbardziej sugestywnych scen tłumów w twórczości pisarza. Buntownicy ostatecznie stają do konfrontacji z policją i armią, która tłumi powstanie w brutalnym i niezapomnianym epizodzie. Rozczarowani, górnicy wracają do pracy, obwiniając Étienne’a za niepowodzenie strajku; wtedy Souvarine sabotuje szyb wjazdowy jednej z kopalń Montsou, uwięziwiając na dole Étienne’a, Catherine i Chavala. Następująca po tym dramatyczna sytuacja i długie oczekiwanie na ratunek należą do jednych z najlepszych scen Zoli, a powieść dobiega dramatycznego końca. Étienne zostaje ostatecznie uratowany i zwolniony, ale wyjeżdża do Paryża, by żyć z Pluchartem. Tytuł, „Germinal”, pochodzi od wiosennego, siódmego miesiąca Francuskiego Kalendarza Rewolucyjnego i ma przywodzić na myśl obrazy kiełkowania, nowego wzrostu i płodności. Zgodnie z tym Zola kończy powieść akcentem nadziei, który od czasu jej pierwszego wydania dostarczał inspiracji dla spraw socjalistycznych i reformistycznych wszelkiego rodzaju: „W blasku słońca, w tym poranku nowego wzrostu, wieś rozbrzmiewała pieśnią, a jej brzuch nabrzmiewał czarną i mściwą armią ludzi, powoli kiełkującą w bruzdach, rosnącą w górę w gotowości do nadchodzących zbiorów, aż pewnego dnia wkrótce ich dojrzałość rozerwie samą ziemię”. W chwili śmierci autora powieść zaczęła być uznawana za jego niekwestyowany arcydzieło. Na jego pogrzebie zebrały się tłumy robotników, wiwatując na cześć konduktu okrzykami „Germinal! Germinal!”. Od tamtej pory książka stała się symbolem spraw robotniczych i do dziś zajmuje szczególne miejsce w folklorze francuskich miast górniczych. Zola był zawsze bardzo dumny z „Germinal” i zawsze chętnie bronił jego dokładności przed oskarżeniami o hiperbolę i przesadę (ze strony konserwatystów) lub o zniesławienie klasy robotniczej (ze strony socjalistów). Jego badania były typowo wyczerpujące, zwłaszcza części obejmujące długie wizyty obserwacyjne w górniczych miasteczkach północnej Francji w 1884 roku, takie jak bycie świadkiem bezpośrednich skutków paraliżującego strajku górników w Anzin lub faktyczne zejście do działającej kopalni w Denain. Sceny w kopalniach są w rezultacie szczególnie żywe i niepokojące. Sensacja w momencie pierwotnego wydania, jest obecnie zdecydowanie najlepiej sprzedającą się powieścią Zoli, zarówno we Francji, jak i na arenie międzynarodowej. Kilka wyjątkowych współczesnych przekładów jest obecnie w druku i szeroko dostępnych.


Moduł D3 Vault of the Drow rozgrywa się w podziemnym mieście Erelhei-Cinlu, które nie jest stolicą drowów. Przygoda jest napisana w liniowym stylu, nie dając Mistrzowi Podziemia żadnej swobody w układaniu scenariuszy wewnątrz miasta.[sep]Fabuła oryginalnych modułów Descent Into the Depths of the Earth i Shrine of the Kuo-Toa prowadzi drużynę postaci graczy (PC) na trop kapłanki drowów Eclavdry przez Podziemia, gdzie w trakcie podróży walczą z różnymi stworami. W ostatnim module z poprzedzającej serii G, Hall of the Fire Giant King, postacie graczy miały odkryć, że to drowi podburzyli sojusz między rasami olbrzymów i ich ataki na sąsiednich ludzi. Drowi, którzy przetrwali najazd drużyny, uciekli do tuneli prowadzących głęboko w głąb ziemi. Przygodoznawcy dotrą na dno lochu znajdującego się pod jaskiniowym zamkiem króla Snurrego. W D1 Descent Into the Depths of the Earth postacie graczy szukają domu drowów, podróżując przez podziemny świat jaskiń i korytarzy. W tunelach przygodoznawcy walczą najpierw z silnym patrolem drowów, a kolejna poważna walka odbywa się z oddziałem łupieżców, flayerów umysłów i wilkołaków, którzy zatrzymali się na tyle długo, by torturować schwytanego drowa. Postacie odkrywają również wielką jaskinię, w której znajdują się drowi żołnierze, fioletowe robaki, licz, grupa nieumarłych, olbrzymi ślimak, sfinksy, trolle, bugbearsy, troglodyty, wiwerny i grzyby. D2 Shrine of the Kuo-Toa kontynuuje historię, w której drużyna wciąż ściga drowów. Drużyna napotyka zbiegłego monitora kuo-toa, który pomaga im przeprawić się przez dużą rzekę za odpowiednią opłatą. Po drugiej stronie do postaci graczy podchodzi grupa Svirfneblinów (lub głębinnych gnomów) i drużyna ma szansę przekonać ich, by pomogli w walce z drowami. W trakcie podróży wszędzie widać ślady drowów; drowom pozwala się na przebywanie w tych podziemnych rejonach, mimo że są nienawidzeni i budzą strach wśród innych lokalnych ras inteligentnych. Następnie drużyna przechodzi przez terytorium kuo-toa, rządzone przez Księcia-Kapłana Va-Guulgha. Jeśli postacie graczy zadowolą kuo-toa i będą szanować ich zwyczaje, złe kuo-toa nie będą jawnie wrogie drużynie, ale zaatakują, jeśli im do tego powód. Drużyna dowiaduje się, że drowi i kuo-toa handlują ze sobą otwarcie, ale kuo-toa nienawidzą i boją się drowów, co skutkuje częstymi potyczkami między tymi dwoma narodami. D3 Vault of the Drow rozgrywa się w Erelhei-Cinlu, podziemnej twierdzy drowów, oraz w Fane Lolth, ich złej bogini-pająku. Po przebyciu wielu mil w głąb Podziemia przygodoznawcy trafiają do Erelhei-Cinlu, rozległego podziemnego miasta drowów. Przygoda jest napisana w bardzo otwartym stylu, dając Mistrzowi Podziemia (DM) wolną rękę w układaniu dowolnej liczby mini-kampanii lub przygód rozgrywających się wewnątrz stolicy drowów. W tym celu podano szczegółowy przegląd struktury władzy drowów. Ostatecznie gracze mogą odkryć wrota astralne prowadzące do płaszczyzny Otchłani, co stanowi przejście do modułu Q1.


David Lantano ujawnia, że jest współczesnym człowiekiem, który nie zyskał przedłużonego życia dzięki podróży w czasie. Mężczyzna ten chronił członków specjalnego projektu, aby umożliwić Stantonowi Brosowi dalsze sprawowanie władzy.[sep]III wojna światowa wybuchła na początku XXI wieku. Toczy się ona między dwoma supermocarstwami, Wes-Dem i Pac-Peop. Walki są rozległe i zaciekłe, a większość z nich prowadzą „leadies” – roboty zbudowane tak, by wytrzymać najbardziej ekstremalne warunki. Ziemia staje się polem bitwy. Ponieważ ludzie nie są w stanie egzystować w atmosferze stworzonej przez wojnę robotów, głęboko pod ziemią budowane są ogromne „mrówkowce”, aby ocalać malejącą populację ludzką. Rząd i machina wojenna pozostają na powierzchni, w rękach elity „ludzi Yance’a”. Ich prezydent, Talbot Yancy, wygłasza inspirujące przemówienia do mieszkańców mrówkowców, motywując ich do zwiększenia produkcji leadies i wygrania wojny. Wojna ostatecznie się kończy. Jednak ludzie Yance’a układają spisek, aby zachować bogactwa Ziemi tylko dla siebie. Yancy nadal opisuje zniszczenia w swoich telewizyjnych przemówieniach. Mieszkańcy mrówkowców wciąż produkują leadies. Talbot Yancy jest w rzeczywistości wygenerowanym komputerowo symulakrum. Ludzie Yance’a programują go z „Agencji” w Nowym Jorku. Żyją oni w ogromnych willach na terenach parkowych, zwanych „demesnes”. Leadies są w rzeczywistości wykorzystywani przez ludzi Yance’a jako osobista służba i do utrzymania ich majątków. Agencją kieruje najbardziej bezwzględny i chciwy z ludzi Yance’a, Stanton Brose, który jest utrzymywany przy życiu dzięki przedwojennym sztucznym organom, które gromadzi.

Historia zaczyna się w jednym z mrówkowców, o nazwie Tom Mix (nazwanym na cześć aktora Toma Mixa). Prezydent mrówkowca, Nicholas St. James, jest zmuszony udać się na powierzchnię, aby poszukać sztucznej trzustki dla głównego mechanika mrówkowca. Wychodzi na teren należący do Davida Lantano (człowieka Yance’a). Gdy niektóre leadies Lantano próbują zabić St. Jamesa, zostają zniszczone przez tajemniczego mężczyznę przypominającego Talbota Yance’a. St. James błąka się po ruinach dziesięcioletniej wojny i ostatecznie trafia do posiadłości Lantano. Tam dowiaduje się, gdzie może znaleźć sztuczny organ.

W tym samym czasie Adams (inny człowiek Yance’a) otrzymuje od Brose’a specjalne zadanie. Musi podłożyć dowody pozaziemskich artefaktów na ziemi należącej do dewelopera (Louisa Runcible’a), aby ziemię można było legalnie przejąć. Artefakty są zakopywane przy użyciu urządzenia do podróży w czasie. Jedna po drugiej giną osoby powiązane z tym projektem. W strachu Adams wycofuje się do posiadłości Lantano. Inną osobą pojawiającą się w posiadłości jest Webster Foote, właściciel i kierownik korporacji detektywistycznej. Foote przyjmuje zlecenia od wszystkich (w tym od Brose’a, Lantano i Runcible’a), ale chce ocalić Runcible’a z intrygi przeciwko niemu.

Lantano ujawnia wtedy Footowi, Adamsowi i St. Jamesowi, że jest Czirokezem z odległej przeszłości, który w jakiś sposób zyskał przedłużone życie dzięki urządzeniu do podróży w czasie, które umieściło artefakty w przeszłości. Przeżył historię, zajmując wiele znaczących stanowisk pod różnymi imionami, a teraz zabił członków tego specjalnego projektu. Lantano, Foote i Adams wspólnie układają plan zabicia Brose’a i uwolnienia ludzi pod ziemią. Jednak Adams domyśla się, że to Lantano stał za śmierciami jako część swojego planu obalenia Brose’a. W desperacji i strachu dołącza do St. Jamesa, który odkrył zapas sztucznych organów, i ucieka z nim do mrówkowca Tom Mix. Odkrywają, że Lantano ostatecznie odniósł sukces, ale zastanawiają się, czy największe kłamstwo dopiero nadejdzie.


Po drugim poronieniu Anne została fałszywie oskarżona o cudzołóstwo z pięcioma mężczyznami, w tym ze swoim bratem George’em. W wyniku tych oskarżeń została ostatecznie stracona.[sep]Historia zaczyna się w lecie 1520 roku, kiedy Anne bierze udział w wydarzeniu zwanym „Złotym Poliem”. Nie posiada wielkiego urody (oliwkowa cera, ciemne włosy i ciemne oczy w czasach, gdy blada blondynka była pożądanym ideałem), nie ma majątku ani tytułu. Spotyka się ze swoją starszą siostrą Mary, która jest dwórką na dworze królowej Katarzyny. Plotki głoszą, że siostra Anne jest kochanką króla Anglii Henryka VIII. Król zmęczył się swoją żoną i królową, ponieważ urodziła mu synów, tylko córkę, Marię (znaną później jako Krwawa Maria). Przedstawione są trudne dzieciństwo Anne sprzed tego wydarzenia. Zawsze niechciana przez rodziców, nieustannie antagonizowana przez starszą siostrę Mary i odrażająca własnymi „zniekształceniami” (mały szósty palec i znamiona na szyi), rozwija w sobie ambicję, by wspiąć się na szczyt. Anne, zazdrosna o domniemany romans siostry, gdy Mary chełpi się tym, że cieszy się łaską króla, przysięga zostać drugą żoną Henryka VIII. Anne również jest dwórką na dworze królowej. Gdy król męczy się Mary, Anne używa sprytu, by zdobyć serce monarchy. Podczas zabiegania o względy króla (i strategicznej obrony swojego dziewictwa) Anne udaje się przekonać Henryka, by sprzeciwił się wszystkim, w tym królowej i Kościołowi katolickiemu, i poślubił ją. Wszyscy jej nienawidzą, twierdząc, że posiada moce magiczne i jest zła z powodu szóstego palca i znamienia na szyi. Ostatecznie osiąga swój cel i zostaje żoną Henryka oraz królową Anglii. Mają razem dziecko, ale jest to córka, Elżbieta (która wstąpi na tron po śmierci swojej przyrodniej siostry, Krwawej Marii). Przysięga Anne się spełnia, ale brak męskiego potomka sprawia, że wszystko kończy się dla niej źle. Tymczasem Mary Boleyn, siostra Anne, odrzucona już przez króla i owdowiała po śmierci męża na potnicę, potajemnie wychodzi za mąż za zwykłego szlachcica. Gdy odkrywa, że jest w ciąży, zdradza to Anne, która wygania ją z dworu. Siostry nigdy się nie pojednają. Gdy Anne po trzech latach małżeństwa nie daje Henrykowi syna, rodzina Seymourów zaczyna intrygować. Jane Seymour przyciąga uwagę króla. Zdając sobie sprawę, że król może odrzucić Anne dla niej, Jane odmawia zostania kochanką monarchy i zamiast tego daje do zrozumienia, że chce małżeństwa. Po tym, jak Anne poroni po raz drugi, zostaje fałszywie oskarżona przez króla, jego córkę Marię oraz lady Rochford, żonę brata Anne, George’a, o cudzołóstwo z pięcioma mężczyznami, w tym z własnym bratem George’em. Anne zostaje w końcu stracona na skutek swojego „cudzołóstwa”.


Lori wpada do rzeki, ale zostaje uratowana przez Erica, co pozwala im uniknąć aresztowania przez policję. Książka kończy się ulgą detektywa Jake’a Proctora oraz radością Erica z powodu ocalenia dziewczyny.[sep]Eric Poole to skazany nastoletni seryjny morderca. Lorelei „Lori” Cranston to problematyczna piętnastolatka. Ich życie splata się, gdy oboje poszukują „czułości”. Słowo to samo jest przedmiotem sporu, ponieważ nigdy nie zostaje jasno zdefiniowane, lecz sugeruje, że chodzi o walkę między miłością, pożądaniem i potrzebą obu tych uczuć, choć później staje się jasne, że definicja „czułości” jest dla Erica i Lori zupełnie inna. Lori jest opisywana jako piękna dziewczyna o bardzo dojrzałym jak na swój wiek ciele. W konsekwencji musi nieustannie zmagać się z pożądaną i niechcianą uwagą seksualną ze strony mężczyzn. Jej ojciec został potrącony przez samochód, gdy Lori miała zaledwie dwa lata, zostawiając ją i jej matkę same na pastwę losu. Mieszkają na wschodnim wybrzeżu i nieustannie się przeprowadzają. Jej alkoholowa matka ma historię burzliwych i pełnych przemocy związków. Obecnym związkiem matki jest mężczyzna imieniem Gary, który również wykazuje zainteresowanie seksualne Lori. Po przybyciu do nowego miasta matka Lori rozpoczyna pracę jako kelnerka, pijąc tak dużo, że zapomina o urodzinach córki. Powoduje to smutek Lori, która pozostaje jednak w zaprzeczeniu dotyczącym problemów matki, znajdując wymówki i usprawiedliwiając jej zachowanie. Lori postanawia uciec, zostawiając matce notatkę, w której pisze, że przez jakiś czas będzie mieszkać u przyjaciół. Chociaż Lori przyznaje, że przyjaciele wspomniani w notatce to kłamstwo, czuje, że udało jej się oszukać matkę, by uwierzyła, że są prawdziwi, po prostu dlatego, że matka nigdy o nich nie pyta, choć inne postacie w książce sugerują, że matka Lori wie, że uciekła, i po prostu jej to nie obchodzi.

Jako mały chłopiec w Nowej Anglii Eric Poole już wykazywał objawy psychopaty. Zgodnie z jedną z cech triady MacDonalda (stosowanej do identyfikacji wczesnych cech psychopatów), Eric torturował małe zwierzęta, a konkretnie kocięta. Nie czuje żadnego wyrzutów sumienia, a instead uważa, że kontroluje populację kotów w swojej okolicy. Ostatecznie przechodzi od torturowania kociąt do zabicia kanarka swojej ciotki. Gdy tylko się to zaczyna, jego przyjemność w zabijaniu staje się obsesją i pragnie przejść na większą zdobycz, a konkretnie na ludzi. Eric jest opisywany jako wysoki, szczupły, blondyn o niebieskich oczach i charyzmatyczny chłopiec, który w chwili popełnienia pierwszych morderstw ma 15 lat. Nie ma problemów z wabieniem ofiar swoim niewinnym uśmiechem, który ćwiczy przed lustrem. Chociaż książka nie wyjaśnia, czy zostali zamordowani jako pierwsi, Eric jest sądzony za morderstwo jako nieletni i skazany za zamordowanie tylko swojej matki i ojczyma, których nienawidzi. Wyjaśnia, że zabił matkę z nienawiści za to, że wyszła za ojczyma. Ponieważ Eric poparzył sobie ramię papierosami i celowo złamał własną rękę młotkiem, udało mu się przekonać ludzi, że był maltretowany przez rodziców. Jednak nie udało mu się oszukać wszystkich, szczególnie Jake'a Proctora, detektywa, który uważnie go obserwuje przez całą książkę. Są jeszcze trzy ofiary Erica: wszystkie kobiety, szczupłe, o ciemnych włosach i oczach. Eric opisuje uczucie zabijania dziewczyn o tych konkretnych cechach jako czułość — czułość związaną z pożądaniem seksualnym. Kiedy Eric spotyka Lori, również czuje do niej czułość — czułość, by ją chronić.

W swoje osiemnaste urodziny Eric zostaje zwolniony z zakładu poprawczego. Jego zwolnienie wywołuje kontrowersje w społeczności, powodując medialny cyrk przed ośrodkiem. To podczas transmisji ze zwolnienia Lori po raz pierwszy widzi Erica i zaczyna jej obsesja. Podczas pobytu w ośrodku Eric trzymał się na uboczu, ilekroć mógł, i zyskał przydomek „Człowiek z Lodu”. Pewnego dnia, gdy jest o krok od zgwałcenia i zabicia innego więźnia, zmienia zdanie w ostatniej chwili i każe mu przestać męczyć innego więźnia znanego jako „Słodki Leworęczny”. Słodki Leworęczny jest wdzięczny Ericowi i odgrywa rolę później w historii, pomagając Ericowi w różnych sytuacjach. Również podczas pobytu Erica w ośrodku spotyka Marię Valdez, którą nazywa Señoritą. Pasuje do opisu jego ulubionych ofiar i wkrótce czuje potrzebę posiadania „czułości” z nią. Dni przed swoim zwolnieniem daje mu swój numer telefonu i on zaczyna planować spotkanie z nią. Po wyjściu z ośrodka wprowadza się do domu ciotki w Massachusetts, gdzie podąża za nim medialny cyrk, a także Lori. Pewnego dnia Eric zauważa Lori na pierwszej stronie gazety, gdzie jest znana po prostu jako „Pani Anonymous”. Twarz Lori przywołuje wspomnienie o czwartej, a prawdopodobnie ostatniej ofierze Erica. Wkrótce po otrzymaniu prawa jazdy Eric rozpoczyna zaplanowaną podróż, by znaleźć Señoritę, Marię Valdez. Jednak Lori ukrywa się na tylnym siedzeniu samochodu. Gdy zdaje sobie sprawę, że Lori jest na tylnym siedzeniu, zgadza się wysadzić ją w następnym mieście, ale zamiast tego pokazuje Lori najlepszy czas w jej życiu, zanim próbuje ją zabić w nocy. Po zakupach i wizycie w barze Lori zasypia w motelu, gdzie Eric próbuje ją zabić, ale odkrywa, że nie jest w stanie tego zrobić. Lori budzi się i zdaje sobie sprawę z tego, co się stało, i wydaje się szczęśliwa. Następnego dnia na wesołym miasteczku Eric spotyka Marię. Próbuje ją zamordować, ale Lori wkracza i ostrzega go, że to pułapka. Eric udaje się z Lori do pobliskiej rzeki i wsiada do łodzi, gdzie Lori wpada i tonie. Próbuje zabrać Erica ze sobą. Policja przybywa i myśli, że Eric zabił ją, więziąc go. Książka kończy się uczuciem winy Jake'a Proctora, że to śmierć niewinnej dziewczyny pozwoliła uwięzić Erica, oraz płaczem Erica z powodu jego straty.


Leovigild Ackenzal nie zapobiega spiskowi mającemu na celu zatopienie Nizin, co uniemożliwia mu zostanie nadwornym kompozytorem. W rezultacie nie rozpoczyna on tworzenia unikalnego dzieła muzycznego łączącego śpiewaków z orkiestrą trzydziestu muzyków.[sep]W tej kontynuacji „Króla Cierń” Anne, jej służąca Austra oraz opiekunowie Cazio i z’Acatto starają się zarobić na morski rejs do jej domu w Eslen, jednocześnie próbując pozostać niezauważonym. Anne i Austra przeżywają dalsze próby ich przyjaźni, a Anne dowiaduje się więcej o swoim przeznaczeniu i przechodzi przemianę w dojrzałą i potężną kobietę. Sir Neil, wbrew własnej woli i wciąż prześladowany przez śmierć swojej ukochanej, Fastii, udaje się na południe, by odnaleźć Anne, i spotyka się zarówno z zdradą, jak i nieoczekiwaną życzliwością. Tymczasem Aspar, Winna i Stephen Darige otrzymują od Praifeca Hespero zadanie odnalezienia i zabicia przebudzonego Króla Cierń. Odkrywają jednak, że jego obecność może nie być tak szkodliwa, jak obawia się Kościół, i znajdują kolejne dowody, które skłaniają ich do kwestionowania motywów Kościoła. Królowa Muriele rządzi Eslen z o wiele większą mądrością niż kiedykolwiek jej mąż, ale stoi przed wieloma wyzwaniami i znajduje nieoczekiwanych sojuszników. Książka kończy się jej uwięzieniem po zamachu stanu w pałacu przeprowadzonym przez jej szwagra, Sir Roberta, który wrócił dosłownie z martwych, ale udało jej się zachować syna w bezpieczeństwie i z dala od niebezpieczeństwa. Oprócz znanych postaci z „Króla Cierń”, „Książę Trupiarni” wprowadza nową główną postać – kompozytora i muzycznego geniusza, Leovigilda „Leoffa” Ackenzala. Udając się do zamku królewskiego, by spotkać się z zmarłym królem Williamem, Leoff przypadkiem natrafia na złowrogi spisek mający na celu zatopienie Nizin. Pomaga udaremnić ten zamach i staje się małym bohaterem. Pomaga mu to zdobyć stanowisko nadwornego kompozytora i rozpocząć swoje dzieło życia – kompozycję muzyczną w stylu operowym, która po raz pierwszy w historii świata łączy śpiewaków z orkiestrą składającą się z trzydziestu muzyków. Aby jednak dokończyć swoje dzieło, musi odnaleźć drogę wśród skomplikowanej sytuacji politycznej na dworze i cenzury Praifeca Hespero.