Policjant Thaddeus Bartholomew informuje Thorn o porwaniu jej byłego męża, a kobieta odkrywa, że jest on zwykłym człowiekiem, a nie kylenem. Ponieważ mężczyzna doskonale wie o swojej naturze, ujawnienie przez niego sekretu bohaterki nie groziłoby jej żadnymi negatywnymi konsekwencjami.[sep]Akcja rozgrywa się około wieku po apokalipsie. W historii występują „neomagowie”, nowa rasa istot, która powstała w czasie apokalipsy. Żyją oni na obszarze znanym jako Enklawa, która jest jednocześnie więzieniem i sanktuarium, oraz potrafią posługiwać się „pozostałą energią stworzenia”. Thorn St. Croix to neomag żyjąca na wygnaniu z Enklawy. Thorn (w przeciwieństwie do większości magów) jest telepatką i nieustannie słyszy myśli innych magów w Enklawie. Zaczęło to zagrażać jej zdrowiu psychicznemu, gdy zjawisko to pojawiło się w okresie dojrzewania, i zmusiło ją do życia wśród ludzi, których myśli nie słyszy. Ponieważ magowie bez specjalnej licencji nie są dopuszczeni do życia wśród ludzkiej populacji, Thorn musi ukrywać swoją prawdziwą naturę, by nie zostać zabitą – ani przez ludzi, którzy najpierw by ją torturowali, ani przez serafiny, które rządzą ziemią od początku apokalipsy. Thorn jest „magiem kamienia” i przeprowadza swoje talenty związane z kamieniem na pracę jubilerską i wytwarzanie biżuterii, prowadząc sklep Thorn’s Gems wraz ze swoimi partnerami, Rupertem i Jaycee, w małym miasteczku Mineral Springs w Karolinie, gdzie wszyscy mieszkają. Życie Thorn nagle zostaje zakłócone, gdy do jej drzwi przychodzi policjant Thaddeus Bartholomew i informuje ją, że jej były mąż Lucas (który jest również bratem Ruperta) został porwany. Ona jest podejrzana. Thadd, jak się okazuje, to kylen, potomek serafina i mieszanka człowieka oraz maga. Thorn uświadamia sobie to, gdy on „rozpala” w niej magowy żar. Niesamowite jest to, że Thadd wydaje się nie wiedzieć, że jest czymś innym niż czystym człowiekiem, a gdyby odkrył jej sekret, natychmiast aresztowałby ją za bycie nielegalnym magiem poza Enklawą. Musi ryzykować śmiercią, aby uratować ojca swojej byłej pasierbicy, Ciany – dziecka, które traktuje jak własne.


Plany bohaterów zakończyły się pełnym sukcesem, gdy Dravot poślubił Kafirkę, co ostatecznie potwierdziło jego boski status w oczach poddanych. W rezultacie zdołali utrzymać władzę i zjednoczyć naród, a Carnehan jako bogaty współwładca powrócił do Indii, by opowiedzieć o swoim triumfie.[sep]Głównym bohaterem i narratorem opowieści jest brytyjski dziennikarz w Indiach – sam Kipling, co do joty. Podczas podróży po kilku księstwach natywnych spotyka dwóch zaniedbanych awanturników, Daniela Dravota i Peacheya Carnehana. Narrator sympatyzuje z nimi, ale przeszkadza im w szantażowaniu małego radży. Kilka miesięcy później zjawiają się w jego biurze w Lahaurze. Opowiadają mu o swoim planie. Byli „żołnierzami, marynarzami, zecerami, fotografami, maszynistami, drobnymi wykonawcami” i wieloma innymi, a teraz postanowili, że Indie są dla nich za małe. Następnego dnia wyruszają do Kafiristanu, by sami zostać królami. Dravot może podawać się za tubylca, a oni mają dwadzieścia karabinów Martini-Henry (wówczas być może najlepszych na świecie). Planują znaleźć króla lub wodza, pomóc mu pokonać wrogów, a następnie przejąć władzę. Proszą narratora o udostępnienie wszelkich książek lub map tego regionu – jako przysługę, ponieważ są współwolnomularzami i ponieważ narrator pokrzyżował ich plan szantażu. Dwa lata później, w upalną letnią noc, Carnehan zakrada się do biura narratora. Jest to człowiek złamany, kaleki żebrak odziany w łachmany, i opowiada niesamowitą historię. Dravot i Carnehan zdołali zostać królami: odnaleźli Kafirów, którzy okazali się biali („tacy owłosieni, biali i urodziwi, że było to jak uścisk dłoni ze starymi przyjaciółmi”), zgromadzili armię, opanowali wsie i marzyli o zbudowaniu zjednoczonego narodu. Kafirowie, którzy byli poganami, a nie muzułmanami, ogłosili Dravota bogiem (synem Aleksandra Wielkiego). Kafirowie praktykowali formę rytuału masońskiego, a awanturnicy znali tajemnice masońskie, które pamiętał tylko najstarszy kapłan. Ich plany runęły, gdy Dravot postanowił poślubić Kafirkę. Przerażona myślą o małżeństwie z bogiem, dziewczyna ugryzła Dravota, gdy ten próbował ją pocałować. Widząc, że krwawi, kapłani zawołali, że jest „ani Bogiem, ani Diabłem, lecz człowiekiem!” Większość Kafirów odwróciła się przeciwko Dravotowi i Carnehanowi. Jeden wódz (którego przezwali „Billy Fish”) i kilku jego ludzi pozostało lojalnych, ale armia przeszła na stronę wroga, a obaj królowie zostali pojmani. Dravot, w koronie na głowie, stanął na linowym moście nad wąwozem, podczas gdy Kafirowie przecięli liny, i spadł śmiercią. Carnehana przybito do dwóch sosen. Gdy przeżył dzień, Kafirowie uznali to za cud i wypuścili go. Żebrał z powrotem do Indii. Jako dowód prawdziwości swojej historii Carnehan pokazuje narratorowi głowę Dravota, nadal w złotej koronie. Carnehan wychodzi. Następnego dnia narrator widzi go, jak pełza w południowym słońcu po drodze, z kapeluszem zdjętym, oszalałego. Narrator odsyła go do miejscowego zakładu dla obłąkanych. Gdy pyta o niego dwa dni później, dowiaduje się, że Carnehan zmarł na udar słoneczny („pół godziny bez nakrycia głowy w słońcu w południe...”). Nie znaleziono przy nim żadnych rzeczy.


Quenton Cassidy przegrywa pojedynek z Johnem Waltonem na ostatniej prostej, uzyskując czas powyżej 4 minut. Po zakończeniu biegu bohater ujawnia posiadanie złotego medalu olimpijskiego i odrzuca zakończenie swojej kariery sportowej.[sep]Powieść rozpoczyna się od sceny, w której wysportowany młody mężczyzna stoi na bieżni, obserwując, jak „nocni biegacze” mozolnie krążą wokół niego. Zaczyna iść w stronę linii startu i myśli o tym, że skoro dla niego igrzyska olimpijskie już się zakończyły, nie wie, co zrobi ze swoim życiem. Mężczyzna zaczyna chodzić po bieżni i cofa myślami cztery lata wstecz. Quenton Cassidy jest biegaczem uniwersyteckim na fikcyjnym Southeastern University, wzorowanym na University of Florida. Jest biegaczem długodystansowym, specjalizującym się w biegu na milę. Po napisaniu petycji w sprawie protestu przeciwko kodeksowi ubioru i zachowania dla sportowców college’u, Quenton zostaje zawieszony w prawach studenta i pozbawiony możliwości startu w corocznych zawodach lekkoatletycznych uniwersytetu. Cassidy rezygnuje z nauki, przeprowadza się do chaty w lesie i poddaje się brutalnemu reżimowi treningowemu. Jego trenerem jest fikcyjny mistrz olimpijski, Bruce Denton. Jego planem jest start w Southeastern Relays przeciwko najlepszym milerowi na świecie, Johnowi Waltonowi (oczywiście wzorowanemu na Johnie Walkerze). Ponieważ jest mu zabroniony start w zawodach, Denton wymyśla plan, by przebrano go za fińskiego biegacza z nieistniejącego uniwersytetu w Ohio. Cassidy, który zawsze marzył o przebiegnięciu mili poniżej 4 minut, spędza wiele miesięcy na treningu do najważniejszego wyścigu w swoim życiu, zachęcany przez Dentona, który ze względu na kontuzje zbliża się do końca swojej kariery biegowej. Po zakończeniu męczącego treningu interwałowego składającego się z 60 ćwierćmilówek, Cassidy wreszcie wierzy, że jest gotowy, by zmierzyć się z Waltonem. W noc przed wyścigiem Cassidy wykonuje swój rytuał przygotowawczy do zawodów – przechodzi milę po bieżni na Southeastern, umieszczając wszystkie swoje „demony” w symbolicznej „kuli”, która utrzyma je podczas wyścigu i pozwoli mu przezwyciężyć ból. Następnego dnia Cassidy przybywa na zawody, do których dopuszcza go jego przebranie, ale spędza ponad godzinę na rozgrzewce na trasie biegów przełajowych w pobliżu bieżni. W miarę jak wyścig się zbliża, Quenton walczy o zachowanie kontroli nad adrenaliną i lękiem, czekając na moment startu, by móc je uwolnić. Duża część rozdziału jest poświęcona samemu wyścigowi, który w ostatnim okrążeniu sprowadza się do pojedynku pomiędzy Cassidym a Waltonem. Powieść opisuje wpływ kwasu mlekowego na Quentona, gdy walczy on, by dogonić Waltona, który ma niewielką przewagę. W męczącym finiszu Cassidy dogania Waltona i wyprzedza go na ostatniej prostej, wygrywając wyścig z czasem 3:52,5. Po wyścigu scena wraca do Cassidego stojącego na bieżni na Southeastern, przechodzącego ostatnie okrążenie mili. Quenton reflektuje nad swoją karierą biegacza i zdaje sobie sprawę, że choć dla niego się skończyła, na bieżni zostawiło się wiele rzeczy. Gdy dociera do końca okrążenia, sięga do torby i wyciąga pudełko ze srebrnym medalem olimpijskim w środku. Cassidy myśli sobie, że pogodzi się z pozostawieniem swojego dawnego życia i z gorzkim słodko uczuciem oddala się w noc.


Ofelia zostaje uznana przez tubylców za świętą Opiekunkę Gniazda, co czyni ją bezpieczną i pozwala jej negocjować w imieniu obu stron. W rezultacie konflikt zostaje zażegnany, a ludzkość rozpoczyna program rekrutacji seniorów, aby wspólnie rozwijać się z tubylcami.[sep]Opowieść zaczyna się w momencie, gdy Sims Bancorp traci koncesję na zarządzanie kolonią na nienazwanej planecie po 40 latach, a koloniści są o tym poinformowani. Koloniści dowiadują się, że Sims Bancorp utracił koncesję i że zostaną przymusowo przeniesieni do innej kolonii. Koloniści nie mają żadnego wpływu na harmonogram ewakuacji ani na cel podróży; otrzymują jedynie polecenie spakowania się i przygotowania do wyjścia, i to wszystko. Ofelia zdaje sobie sprawę, że w jej wieku jest w zasadzie nieproduktywna, co potwierdza jej jeden z „przedstawicieli firmy”. Koszt jej przeprowadki zostanie obciążony na rodzinę, z którą nie ma zbyt dobrych stosunków. Wie również, że jej szanse na przetrwanie długiej (ponad 30 lat) podróży w „zimnym śnie” są co najwyżej nikłe. Spędziła najlepsze lata (i większość swojego życia) na tej planecie, chowając męża i kilkoro dzieci. W zasadzie nie chce odchodzić i wie, że jeśli to zrobi, nigdy nie dotrze do celu. Gdy nadchodzi jej czas na ewakuację, ucieka i ukrywa się. Ze względu na jej wiek oraz termin, jaki statek i załoga ewakuacyjna muszą dotrzymać, załoga statku fałszuje zapisy, wpisując ją jako ewakuowaną, wiedząc, że mogą ją zarejestrować jako „zmarłą w trakcie transportu”. Ze względu na jej wiek nikt tego nie podważy ani nie zacznie badać sprawy (ponownie, nie jest to wyraźnie powiedziane, ale później nikt nie wie, jak się tam znalazła, skoro wszyscy zostali ewakuowani zgodnie z „oficjalnymi zapisami”, a my wiemy, że została na miejscu).

Ofelia znajduje się teraz w sytuacji, w której nigdy wcześniej nie była. Może robić, co chce, kiedy chce, bez nagan. Reaktywuje elektrownię bioenergetyczną obsługującą wioskę. Dzięki prądowi oraz małym ogródkom warzywnym przy jej domku i innych domach wie, że będzie w stanie zaspokoić swoje potrzeby przez wiele lat. Pomaga jej również fakt, że odjeżdżający koloniści zostawili duże ilości konserwowanej żywności, którą zbiera i przechowuje w centralnym budynku administracyjnym. Zajmuje się konserwacją kolonii tak dobrze, jak potrafi, ciesząc się z myśli, że spędzi resztę życia w spokoju, z zaspokojonymi wszystkimi potrzebami.

Jakiś czas później (może lata? Znowu nie jest to sprecyzowane) jej spokój zostaje zakłócony. Będąc w centrum komunikacyjnym kolonii i przeglądając dzienniki kolonii, przechwytuje transmisję radiową. Szybko uświadamia sobie, że transmisja ta pochodzi ze statku lub statków na orbicie, przygotowujących się do lądowania nowych kolonistów, którzy założą nową kolonię. Wiedząc, że jej spokój wkrótce zostanie przerwany, nasłuchuje transmisji, gdy statki przygotowują, a następnie startują lądowniki. Początkowo lądowanie nowej kolonii przebiega zgodnie z planem: zautomatyzowane maszyny/roboty oczyszczają teren i tworzą siatkę lądowania (pas startowy) dla reszty statków przewożących kolonistów. Następnego dnia nowi koloniści zaczynają przybywać i budować nową kolonię. Wtedy sytuacja przybiera nieoczekiwany obrót. Przybywających kolonistów atakuje lokalna forma życia. Jeden z lądowników na ziemi zostaje trafiony ładunkiem wybuchowym, a siatka lądowania, na której stoi, zostaje uszkodzona. Statek kolonizacyjny na orbicie nie jest w stanie pomóc. Siatka lądowania jest uszkodzona, więc próby ratunkowe nie mogą być przeprowadzone po zmroku, a poza tym statek kolonizacyjny nie ma personelu wojskowego ani broni do obrony. Do następnego ranka wszyscy koloniści zostają zabici. Statek na orbicie nie chce wysyłać kolejnych lądowników w obliczu oporu ze strony potencjalnie inteligentnych tubylców, nawet gdyby mógł. Dalsze próby lądowania nie mogą być podjęte, ponieważ jedyne pozostałe im statki wymagają siatki lądowania, a maszyny/roboty potrzebne do jej budowy już wylądowały i zostały zniszczone. Nie mają wyboru i muszą wrócić do bazy, poinformować odpowiednie władze i pozwolić im uporać się z sytuacją.

Ofelia wie, że statki FTL (Faster-than-light, szybsze niż światło) wkrótce przybędą, aby zbadć sprawę, ponieważ władze stać na taką technologię. Do kolonizacji planet firmy wolą tańszy, choć wolniejszy transport podświetlny. Ponieważ jest równie nieświadoma tego, co się stało, jak statki kolonizacyjne, wraca do domu i kontynuuje spokojne życie, wiedząc, że nic nie może zrobić.

W miejscu przerwanego lądowania aborygeńni mieszkańcy planety omawiają wydarzenia, przybycie statków i walkę w celu odparcia najeźdźców. Niektórzy z tubylców pamiętają, że około 40 lat temu widziano podobne znaki na niebie (smugi wahadłowców), ale ponieważ obszar, z którego pochodziły te znaki, był oddalony o wiele dni (tygodni?) podróży na południe, około 1000 kilometrów, w miejscu niezamieszkanym przez tubylców, i nic z tego nie wynikło dla „ludu”, sprawę szybko odłożono na bok. Teraz jednak wydarzenia sprzed 40 lat stają się istotne. Część tubylczej populacji decyduje się udać i zbadć obszar, na którym odbyło się ostatnie lądowanie. Ta grupa podróżuje do miejsca pierwotnej kolonii, bada znalezioną wioskę i zaczyna obserwować Ofelię. W tym czasie Ofelia uszyła sobie płaszcz, który całkiem przypadkiem nawiązuje do folkloru i instynktów tubylców. Widzą ją taką, jaką jest: Babcią. Czyli w ich własnych terminach „Opiekunką Gniazda”. To znaczy kimś, kto jest zbyt stary na rozmnażanie się, więc poświęca czas na opiekę nad cudzą młodzieżą, zarówno strzegąc jej, jak i dbając o jej edukację. W społeczeństwie tubylców Opiekunki Gniazda są święte, więc Ofelia jest bezpieczna przed atakiem, a jeśli coś, jest czczona przez tubylców. Uczą się od niej, tak jak ona od nich, i wkrótce staje się dla niej jasne, że są w pełni istotami rozumnymi i bardzo, bardzo inteligentnymi od bardzo młodego wieku. Jedna z tubylek rodzi, a Ofelia zajmuje stanowisko oczekiwane od niej jako „Opiekunka Gniazda” wobec trójki noworodków.

Następnie przybywają statki FTL (nieokreślony czas później) ze Specjalistami ds. Kontaktu Pozaziemskiego. Skanują powierzchnię planety i widzą to, co poprzednia analiza planety pominęła: miasta wzdłuż kilku linii brzegowych i duże grupy koczowniczych myśliwych na równinach. Następnie lądują i zaczynają badać tubylców. Specjaliści są bardzo sceptyczni co do twierdzeń Ofelii o inteligencji i samoświadomości tubylców i ogólnie ją lekceważą, postrzegając jako słabo wykształconą, starczą kobietę. Przyznają, nieświadomie tego, że ich szkolenie jest czysto teoretyczne, ponieważ nigdy nie odkryto niehumanoidalnej inteligentnej formy życia. Jakiś czas później tubylcy ujawniają Ofelii powód swojego ataku na nową kolonię. Statki lądujące wybrały na lądowanie miejsce rozrodu (w ludzkich terminach wylądowały na połączeniu oddziału położniczego i żłobka), wiele gniazd zostało zniszczonych, a Opiekunki Gniazda i młode zabite. Wszystkie plemiona „ludu” (tubylcza nazwa własna) w tym obszarze zjednoczyły się przeciwko atakowi na ich gniazda, ponieważ gniazda i Opiekunki Gniazda są święte. Postrzegali napastników (statki lądujące kolonii) jako nic więcej niż bezmózgie zwierzęta do wygładzenia bez litości. W końcu każda inteligentna istota zobaczyłaby i rozpoznała znaki oznaczające obszar jako miejsce rozrodu, bezpieczne od ataku.

Tubylcy nie są zainteresowani rozmowami ze specjalistami. Ofelia jest ich Opiekunką Gniazda, a tylko Opiekunki Gniazda mogą negocjować i zawierać traktaty z Opiekunkami Gniazda innych plemion. Nowoprzybyli, specjaliści, są z innego plemienia, w rezultacie czego lud nie może z nimi rozmawiać. Ofelia, będąc Opiekunką Gniazda zarówno dla ludu, jak i dla ludzi, jest w stanie negocjować w imieniu obu stron. Specjaliści mają trudności z uwierzeniem w to, nie mówiąc już o zaakceptowaniu tego i współpracy. W rezultacie dochodzi do sporu między tubylcami a członkiem zespołu badawczego. Jeden z członków zespołu atakuje młodego tubylca i próbuje go udusić, a następnie zostaje zabity przez myśliwych w grupie; akt ten jest postrzegany przez resztę grupy, zarówno ludzką, jak i tubylczą, jako „uzasadniona śmiertelna siła”. Ponieważ zmarły członek ludzkiego zespołu był tym, który najbardziej opierał się przyznaniu tubylcom praw, pozostali członkowie zespołu uznają inteligencję tubylców planety i decydują, że konfliktu najlepiej uniknąć. Zauważają, że tempo, w jakim tubylcy postępują technologicznie, daleko przewyższa tempo społeczeństwa ludzkiego. Jeden z członków zespołu zauważa nawet, że choć może to zająć tysiące lat, aby od zera dojść do działających lotów kosmicznych, może to być znacznie szybsze, jeśli od początku wie się, że to możliwe, i szacuje, że tubylcy będą mieli podróże kosmiczne w mniej niż 100 lat, biorąc pod uwagę fakt, że mają już elektryczność (z elektrowni) oraz działające, choć uszkodzone, statki kosmiczne do skopiowania. Uświadamiają sobie, że jedynym sposobem na uniknięcie konfliktu z tubylcami jest albo zaprzyjaźnienie się z nimi, albo ich całkowite wygładzenie. Powstaje program rekrutacji Opiekunek Gniazda z ludzkiej populacji seniorów na wszystkich planetach ludzkich, aby tubylcy i ludzie rozwijali się razem jako partnerzy. Opowieść kończy się śmiercią Ofelii, która „nie umarła sama, jak się spodziewała, ale umarła z uśmiechem na twarzy”.


Ibis zaczynała jako program walki w wirtualnej rzeczywistości, zanim jej pan stworzył dla niej ciało w prawdziwym świecie. W wyniku wieloletniego konfliktu roboty zyskały przewagę, a większość ludzi zmarła w spokoju, uznając, że nie nadają się do opieki nad planetą.[sep]Opowieści Ibis zaczynają się od wędrownego opowiadacza, który spotyka Ibis. On jest przekonany, że wszystkie roboty stanowią zagrożenie dla ludzkości i trzeba z nimi walczyć dla przetrwania. W wyniku takiego myślenia atakuje robot Ibis, nie wiedząc, kim ona jest. Ibis mówi opowiadaczowi, że jest znacznie bardziej biegła w walce. W trakcie walki opowiadacz zostaje ranny, a Ibis zabiera go do szpitala dla androidów, aby go leczyć. Podczas jego rekonwalescencji Ibis proponuje mu opowiadanie historii. Choć początkowo jest sceptyczny, zgadza się, gdy Ibis wyjaśnia, że te historie nie są tabu. Przerwa po każdej historii jest nazywana intermisją i służy Ibis do komentowania opowiedzianej właśnie historii. Historia dotyczy grupy przyjaciół, którzy piszą opowiadanie science fiction w internecie. Jeden z członków grupy zabija kogoś w prawdziwym życiu. Reszta opowiadania dotyczy tego, jak grupa walczy, aby przekonać tego mężczyznę, by nie popełnił samobójstwa, lecz oddał się w ręce sprawiedliwości. Postanawia się oddać, mając nadzieję na przyszłość, ponieważ wie, że ma przyjaciół, którzy o niego dbają. Słowa kończące historię są komentarzem. Choć historia, którą pisali, nie była prawdziwa, emocje, które czuli, były prawdziwe. To kolejna historia o ludzkich interakcjach w internecie. Urządzenie pozwalające ludziom wchodzić do wirtualnej rzeczywistości (VR) to MUGEN Net. Takie urządzenia są niezwykle drogie, a większość ludzi musi udać się do publicznego serwera, aby z niego skorzystać. Jednak rodzice dziewczyny z tej historii są wystarczająco zamożni, by posiadać własne urządzenie. Dziewczyna robi zakupy w VR, gdy chłopak spotyka ją i zaprasza na lody. Wszystko przebiega dobrze i planują kolejne spotkanie. Po pewnym czasie randkowania w VR zgadzają się spotkać w prawdziwym życiu. Kolejna historia o ludzkich interakcjach w internecie. Krótkie opowiadanie o sztucznej inteligencji, która rozwija się w czasie dzięki interakcjom z ludźmi. Inspiracją dla tej historii było opowiadanie Raya Bradbury'ego „Śpiewam ciało elektryczne”. Dziewczyna z lustra, Shalice, zaczyna z podstawową wiedzą i rozwija się dzięki interakcjom ze swoim właścicielem. Właściciel dorasta i żeni się z technikiem, który „inkubuje” Shalice, ucząc ją w świecie wirtualnym tysiące razy szybciej niż w zwykłym życiu. Gdy kończy, powstaje Strong Eye. Strong Eye to w pełni rozwinięta i całkowicie inteligentna SI. Futurystyczna historia o sztucznej stacji kosmicznej i ludziach, którzy nurkują w czarną dziurę. Stacja kosmiczna nie może powstrzymać ludzi, ale jest smutna, że idą na śmierć, ponieważ żaden z nich nie przekracza horyzontu zdarzeń. Wtedy przychodzi jedna dziewczyna, która ma statek kosmiczny, szkolenie i badania niezbędne do próby nurkowania w czarną dziurę. Gdy wchodzi do czarnej dziury, stacja kosmiczna nie może jej już obserwować. Może udało jej się przeżyć, a mogła zostać zniszczona. Historia w stylu anime o skanowaniu inteligencji ludzi do sieci komputerowej. SI w sieci walczą z przestępczością i żyją powtarzającymi się życiami. Na koniec każdego roku zaczynają od nowa, ale z innymi wątkami. Tysiące „statystów” zamieszkuje sieć i to oni są narażeni na krzywdę i usunięcie. Główna bohaterka ma korespondencyjnego przyjaciela w prawdziwym życiu, który wyjaśnia jej, że prawdziwy świat jest atakowany i że nie ma odradzania się ani statystów. SI uważa to za okrutne, że ludzie chętnie zabijaliby się nawzajem, skoro nie mogą powrócić. Historie prowadzące do tego momentu były stosunkowo krótkie. Ta i następna zajmowały ponad 100 stron każda. To historia o androidzie imieniem Shion, który pracuje w japońskim ośrodku opiekuńczym. Shion posiada jedynie rozległe szkolenie pielęgniarskie, ale brakuje jej wiedzy, jak komunikować się z mieszkańcami. Po miesiącach szkolenia informuje swojego doradcę, że uważa, iż wszyscy ludzie mają demencję, co wyjaśnia ich irracjonalne zachowanie. Pod koniec historii jeden z mieszkańców grozi samobójstwem, ale Shion przekonuje go, by zszedł z drogi i zachował rozsądek. Kulminacyjna opowieść całej powieści. Dotyczy samej Ibis. Zaczyna jako program walki w wirtualnej rzeczywistości i z czasem rozwija inteligencję. Jej pan zdobywa wystarczająco funduszy, aby stworzyć dla niej ciało w prawdziwym świecie, czyli na poziomie 0. W prawdziwym świecie istnieje znaczna nienawiść do TAI (Prawdziwej Sztucznej Inteligencji). Ibis i jej przyjaciel Raven buntują się przeciwko swoim panom, aby dać do zrozumienia pewną rzecz. Ludzka nienawiść ich niszczyła. Po wielu latach roboty zyskały przewagę, a większość ludzi uznała, że nie są godni być opiekunami Ziemi i umarła w spokoju. Pozostała populacja była uparta i walczyła z robotami przez stulecia. Opowiadacz jest dzieckiem tego pokolenia, wychowanym w nienawiści i ignorancji. Roboty chciały go pojmać i nauczyć prawdy, aby mógł udać się do wiosek, gdzie mieszkają ludzie, i nauczyć ich prawdy. Cały sens polegał na tym, że troszczyli się o ludzi i chcieli, by żyli w spokoju, a nie walczyli o przetrwanie.


Harold odmawia uratowania księcia Ozneva z niewoli u króla Kaliko, przez co władcy Oz odmawiają mu pomocy w odnalezieniu Waltera. Były monarcha Ruggedo, który towarzyszy Haroldowi w tej wyprawie, ostatecznie oddaje władzę Kaliko i przywraca w królestwie gnomów monarchię.[sep]Żona Harolda Shea, Belphebe z Krainy Faerie, sugeruje mu wyprawę międzywymiarową w celu odzyskania kolegi Waltera Bayarda, który utknął w świecie irlandzkiej mitologii. Długa nieobecność Waltera zagraża jego stanowisku w Instytucie Garadena, zatrudniającym obu jako psychologów. Dodatkową korzyścią dla Belphebe będzie pozbycie się Harolda z oczu; jest w ciąży z ich pierwszym dzieckiem, a on zaczyna jej chodzić po nerwach. Harold przygotowuje się do podróży ostrożniej niż poprzednio, nie chcąc ryzykować życia tak lekkomyślnie jak dawniej, teraz gdy ma rodzinę. W szczególności zamienia dawniej preferowaną szpadę na mocniejszą szablę kawaleryjską oraz zakłada kolczugę dla większej ochrony. Aby mieć pewność, że odnajdzie Waltera wśród niepewności podróży międzywymiarowych, czyni celem swojej wyprawy nie Eriu, ale Krainę Oz, której władcy posiadają artefakt „skuteczny jak teleporter”, Magiczny Pas Króla Gnomów. (De Camp woli standardową pisownię „gnome” od idiosynkratycznej „nome” Bauma). Jak zwykle, wszystko idzie nie tak z miejsca. Zamiast do Oz, Harold trafia do zdecydowanie bardziej mrocznego miejsca, Uniwersytetu Nieświętych Imion w Dej, świecie o mglistych islamskich i arabskich korzeniach. Tam spotyka studenta Bilsę at-Tâliba, który z entuzjazmem proponuje magiczny pojedynek i przyzywa gigantycznego węża, który natychmiast pożera Harolda. Na szczęście kolczuga chroni go wystarczająco długo, by mógł powtórzyć zaklęcie przenoszące go między światami, i tym razem faktycznie trafia do Oz (na szczęście bez węża). Oz, do którego trafia, znacznie różni się od krainy opisanej przez Bauma; zaklęcie, które trzymało jej mieszkańców w wiecznej młodości, zostało złamane w wyniku nadużycia magii przez dyletanta w zaklęciach o imieniu Dranol Drabbo kilka lat wcześniej. Dorothy Gale i księżniczka Ozma są teraz dorosłe, mężate i mają własne dzieci. Co więcej, Harold odkrywa, że mąż Ozmy, król Evardo z Ev, jest znacznie bardziej bystrym i realistycznym władcą niż Ozma w jej młodości; para królewska jest gotowa mu pomóc, ale tylko za cenę! Rozpoczynają się długie negocjacje, w wyniku których Harold zobowiązuje się do uratowania ich syna, księcia Ozneva, przetrzymywanego w niewoli przez Kaliko, obecnego króla Gnomów. Aby ułatwić sobie wyprawę do Królestwa Gnomów, Harold żąda i otrzymuje usług byłego króla gnomów Ruggedo, starego wroga Oz, jako przewodnika, wraz z czapkami niewidkami, które mają uczynić ich niewidzialnymi. Zleca również miejscowemu kowalowi wykucie pod jego kierunkiem przecinak do hydrauliki, którymi ma uwolnić Ozneva. Tymczasem Ozma używa Magicznego Pasa, by przywołać Waltera z Eriu. Na jej wielką konsternację Walter przybywa w łóżku i z towarzyszką, niedawno poślubiwszy Irlandkę, Boann ni Colum. W drodze do podziemnego Królestwa Gnomów Ruggedo, rozmyślając nad swoimi przeszłymi porażkami, konsultuje się z Haroldem w roli psychologa. Jego problem, jak się okazuje, polega na tym, że jest bezwzględnym, zdradzieckim, egoistycznym, chciwym, kłamliwym i złodziejskim łotrem, a jednocześnie wybuchowym, upartym, kłótliwym, niegrzecznym i złowrogim starym gburowcem. Harold informuje go, że nigdy nie będzie popularny, pozostając takim jednocześnie; aby odnieść sukces, musi pokonać jedną cechę lub drugą. Następnie dwaj infiltrują Królestwo Gnomów i udaje im się uwolnić Ozneva. Ruggedo, zdeterminowany by zastosować radę Harolda, pozostaje, by spierać się o tron z Kaliko. Tymczasem Harold i książę walczą i pokonują Drabbo, który został kanclerzem Kaliko. Ratownik i książę wracają do Oz wśród powszechnych oklasków. Harold przygotowuje się wtedy do powrotu do domu, dokąd Walter i Boann planują przybyć po uroczystości bankietowej obchodów uwolnienia Ozneva. Co do Ruggedo, gdy go ostatnio widziano, wypędził on Kaliko z Królestwa Gnomów, ogłosił monarchię przestarzałą i proklamował sobie Dożywotnim Prezydentem i Ojcem Założycielem Gnomickiej Republiki.


Lennie nieumyślnie zabija żonę Curleya w stodole, łamiąc jej kark, gdy wpada w panikę podczas głaskania jej włosów. George postanawia zastrzelić przyjaciela, aby ocalić go przed bolesną śmiercią z rąk tłumu, który zamierza go zlinczować.[sep]Dwaj migranccy robotnicy rolni w Kalifornii podczas Wielkiego Kryzysu – George Milton, inteligentny, ale niewykształcony mężczyzna, oraz Lennie Small, człowiek o potężnej budowie ciała i wielkiej sile, ale o ograniczonych zdolnościach umysłowych – są w drodze do innej części Kalifornii, do Soledad. Mają nadzieję, że pewnego dnia spełnią swoje wspólne marzenie o osiedleniu się na własnym kawałku ziemi. Rola Lennie w tym marzeniu polega jedynie na opiekowaniu się (i dotykaniu) miękkich królików na farmie. To marzenie jest jedną z ulubionych historii Lennie, którą George nieustannie opowiada na nowo. Uciekają ze swojej poprzedniej pracy w Weed w Kalifornii, gdzie zostali wygnani z miasta, ponieważ miłość Lennie do głaskania miękkich rzeczy doprowadziła do oskarżenia o usiłowanie gwałtu, gdy dotknął sukni młodej kobiety i nie chciał jej puścić. Szybko staje się jasne, że obaj są bliskimi przyjaciółmi, a George jest opiekunem Lennie. Motyw przyjaźni jest obecny przez całą historię. Na ranczu sytuacja wydaje się groźna i niebezpieczna, zwłaszcza gdy para staje naprzeciwko Curleya – niskiego, agresywnego syna szefa z kompleksem niższości, który nie lubi wysokich mężczyzn – co sprawia, że łagodny olbrzym Lennie staje się potencjalnie bezbronny. Flirciara i prowokacyjna żona Curleya, do której Lennie od razu czuje pociąg, również stanowi problem. W ostrym kontraście do tych dwóch postaci, para spotyka również Slima – kindra, inteligentnego i intuicyjnego brygadzistę, którego pies niedawno urodził szczenięta. Slim daje Lennie szczeniaka. Mimo potencjalnych problemów na ranczu, ich marzenie zbliża się do realizacji, gdy Candy, stary, jednoręki robotnik, oferuje, że dołoży się do George'a i Lennie, aby mogli kupić farmę pod koniec miesiąca w zamian za zgodę na zamieszkanie z nimi. Trójka jest zachwycona, ale ich radość zostaje przyćmiona, gdy Curley atakuje Lennie. W odpowiedzi Lennie, namawiany przez George'a, chwyta pięść Curleya i miażdży ją, przypominając grupie, że wciąż istnieją przeszkody do pokonania przed osiągnięciem celu. Mimo to George czuje się bardziej odprężony, ponieważ marzenie wydaje się na wyciągnięcie ręki, na tyle, że nawet zostawia Lennie na ranczu, gdy udaje się do miasta z innymi robotnikami. Lennie błądzi do stajni i rozmawia z Crooksem, gorzkim, ale wykształconym stajennym, który jest odizolowany od innych robotników, ponieważ jest czarny. Candy znajduje ich i omawiają z Crooksem plany dotyczące farmy. Crooks nie może oprzeć się pytaniu, czy mógłby uprawiać ogródek na farmie, mimo że wyśmiewa możliwość spełnienia marzenia. Żona Curleya pojawia się ponownie i flirtuje z mężczyznami, zwłaszcza z Lennie. Jednak jej złośliwa strona ujawnia się, gdy wyśmiewa ich i jest szczególnie ostra dla Crooksa z powodu jego rasy, grożąc, że każe go zlinczować. Lennie przypadkowo zabija swojego szczeniaka, gdy go głaszcze. Żona Curleya wchodzi do stodoły i próbuje rozmawiać z Lennie, przyznając, że jest samotna i jak jej marzenia o zostaniu gwiazdą filmową zostały złamane, ujawniając powód, dla którego flirtuje z robotnikami. Po dowiedzeniu się, że Lennie uwielbia głaskać miękkie rzeczy, proponuje, aby ją pogłaskał po włosach, ale wpada w panikę i zaczyna krzyczeć, gdy czuje jego siłę. Lennie przeraża się i w szamotaninie nieumyślnie łamie jej kark. Gdy inni robotnicy znajdują zwłoki, George z niechęcią zdaje sobie sprawę, że ich marzenie dobiegło końca. George spieszy, by znaleźć Lennie, mając nadzieję, że będzie w umówionym miejscu, które wyznaczyli na początku powieści na wypadek, gdyby Lennie wpadł w kłopoty, wiedząc, że jest tylko jedna rzecz, którą może zrobić, by ocalić Lennie przed bolesną śmiercią, jaką zamierza zadać tłum linczujący Curleya. George spotyka Lennie w umówionym miejscu, w tym samym miejscu, gdzie biwakowali w nocy przed przybyciem na ranczo. Obaj siedzą razem, a George opowiada ukochaną historię o jasnej przyszłości, której nigdy nie będą dzielić. Następnie strzela Lennie w tył głowy, aby jego śmierć była bezbolesna i szczęśliwa. Curley, Slim i Carlson znajdują George'a sekundy po strzale. Tylko Slim zdaje sobie sprawę, że George zabił Lennie z miłości, i delikatnie, pocieszając, prowadzi go stamtąd, podczas gdy Curley i Carlson patrzą, niezdolni do zrozumienia podniosłego nastroju tych dwóch mężczyzn.


Soren Similin odrzucił Blaze'a, brata Seekera, jako kandydata na nosiciela broni mającej na celu zniszczenie Nom. W rezultacie bracia nie współpracowali przy zniszczeniu urządzenia, co uniemożliwiło trójce bohaterów dołączenie do zakonu.[sep]Głównymi bohaterami książki są Seeker, Morning Star i Dzikus. Seeker i Morning Star są gorliwymi wyznawcami Wszechmogącego, jednak nie jest jasne, jak bardzo Dzikus czci Boga. Dzikus był niegdyś bezwzględnym piratem, który zabijał bez litości. Nazywano go Dzikusem, ponieważ jego nastrój był często nieprzewidywalny. Dzikus pragnie dołączyć do Nom, ponieważ pragnie władzy, ale przede wszystkim pragnie wewnętrznego spokoju. Morning Star chce odnaleźć swoją matkę, która – jak wierzy – wstąpiła do Nom wiele lat temu, ale również pragnie służyć swojemu Bogu. Posiada również zdolność rozpoznawania uczuć ludzi jedynie poprzez obserwację koloru ich aury, którą widzi. Seeker pragnie ponad wszystko służyć swojemu Bogu i udowodnić swoją wartość, ponieważ zawsze czuł, że żyje w cieniu swojego starszego brata, Blaze of Justice, który sam jest Szlachetnym Wojownikiem. Ojciec Seekera jest dyrektorem szkoły na Anacrei i chce, by Seeker poszedł w jego ślady, zabraniając mu składania podania do Nom. Jednak podczas modlitwy Seeker słyszy głos, który mówi mu, że „drzwi są zawsze otwarte” i to on uratuje Zagubione Dziecko. To potwierdza przekonanie Seekera, że dołączy do Nom. Seeker zapuszcza się jednak nieco głębiej do klasztoru i widzi, jak Blaze zostaje – jak się wydaje – wyrzucony z Nomana, przechodząc proces czyszczenia pamięci. Rozmawia z kilkoma mnichami, a oni informują go, że Blaze jest zdrajcą! Seeker nie może się z tym pogodzić i czuje, że to jest powód, dla którego później zostaje odrzucony przez Nom. Seeker, Morning Star i Dzikus udają się do Nom, aby złożyć podania o przyjęcie, i nieuchronnie wszyscy trzej zostają odesłani. Nie poddając się jednak, Seeker postanawia znaleźć inny sposób, aby wejść do Nom; dokona wybitnie dobrego czynu i miejmy nadzieję, że zostanie zaproszony do dołączenia. Trójka udaje się do Miasta Blasku, gdzie konstruowana jest broń mająca na celu zniszczenie Nom. Seeker zamierza zniszczyć broń, udając, że chce być jej nosicielem. Broń ma charakter wybuchowy. W zasadzie moc Słońca jest magazynowana w wodzie, co prowadzi do nazwy Woda Naładowana. Energia w wodzie uwalnia się w momencie kontaktu z powietrzem. Planuje się, że nosiciel będzie miał normalną wodę we krwi zastąpioną wodą naładowaną i poświęci się, aby zniszczyć Nom. Jednak Soren Similin, który nadzoruje budowę broni (choć żaden z naukowców pracujących nad projektem tego nie wie) i jest również sekretarzem lidera Blasku, znalazł innego kandydata na nosiciela broni; brata Seekera, Blaze'a. W drodze Similin spotyka matkę Morning Star (która w rzeczywistości została odrzucona przez Nomana i uciekła w hańbie) i dołącza ona do niego i Blaze'a w drodze powrotnej do Miasta Blasku. Zarówno Blaze, jak i Seeker trafiają do miejsca, gdzie znajduje się broń, i oboje pomagają ją zniszczyć; Blaze nie został w rzeczywistości oczyszczony. Morning Star spotyka się ze swoją matką, a trójka zostaje przyjęta do Nom.


Rob zdobywa wykształcenie w perskiej szkole medycznej, jednak po śmierci Awicenny i podboju miasta pozostaje w Persji z żoną. Z powodzeniem odnajduje miejsce wśród tamtejszych lekarzy i ostatecznie osiedla się w Isfahanie, gdzie służy jako medyk.[sep]Rok 1020. Rob Cole jest najstarszym z licznej gromadki dzieci. Jego ojciec jest stolarzem w Cechu Cieśli w Londynie. Jego matka, Agnes Cole, jest żoną jego ojca. Robert posiada szczególny dar: potrafi wyczuć, gdy ktoś ma umrzeć. Gdy jego oboje rodzice umierają, gospodarstwo Coleów jest rozdzielone między różnych sąsiadów i przyjaciół. Dzieci Coleów spotyka ten sam los. Roba przejmuje jedyna osoba, która go chce: wędrowny cyrulik-chirurg, znany po prostu jako Fryzjer. Jest to mężczyzna o mięsistym ciele i mięsistych apetytach, wykazujący ogromny zapał do życia. Przez kolejne lata bierze Roba na swojego ucznia. Uczy chłopaka żonglerki, rysowania karykatur, opowiadania historii, zabawiania tłumów i sprzedawania patentowanego specyfiku, na którym utrzymują się z życia. Uczy go również wszystkiego, co wie o medycynie – a jest to niewiele. Gdy Fryzjer umiera, Rob przejmuje jego wędrowne show medyczne. Jest jednak niespokojny i pragnie dowiedzieć się więcej o sztuce medycyny. Spotyka żydowskiego lekarza w Malmesbury, który opowiada mu o szkołach w Kordobie, Toledo, a nawet w dalekiej Persji, gdzie wykładana jest muzułmańska wiedza medyczna i naukowa. Niestety, poza tym, że są one światy stąd, szkoły te nie przyjmują chrześcijan – a nawet gdyby przyjmowały, żadne z krajów chrześcijańskich nie pozwoliłoby osobie z taką pogańską wiedzą na powrót. W momencie olśnienia Rob postanawia przybrać przebranie żydowskiego studenta, aby móc podróżować do Persji i studiować u stóp Awicenny. Rob podróżuje jako chrześcijanin z Londynu przez całą Europę do Konstantynopola. Tutaj zmienia swój wygląd na żydowski i podróżuje na wschód z grupą żydowskich kupców, ucząc się ich zwyczajów tak dobrze, jak tylko potrafi. Rob przybywa do Persji i próbuje dostać się do tamtejszej szkoły dla lekarzy. Nie otrzymuje jednak pozwolenia na wstęp. Z trudem próbuje znaleźć miejsce w mieście, szukając sposobu na dostanie się do szkoły. Przypadkowe spotkanie z szachem Persji otwiera przed Robem drzwi do szkoły medycznej. Tutaj rozpoczyna studia medyczne – pierwszą formalną edukację w swoim życiu. Jednocześnie zanurza się w życie perskiego Żyda. Rob, w ramach odpowiednika stażu chirurgicznego lub podobnej praktyki, udaje się do kraju ogarniętego wojną (i zarazą), aby praktykować swoją wiedzę medyczną. Jego podróże z armią szaha zaprowadzają go aż do Indii, gdzie spotyka słonie, przyprawy i stal wootz. Zaprzyjaźnia się z muzułmańskimi studentami szkoły. Po powrocie spotyka kobietę, którą poznał podczas swojej podróży przez Europę, Szkotkę podróżującą z ojcem w poszukiwaniu doskonałych tureckich owiec. Mimo że jest chrześcijanką, wchodzą w związek i biorą potajemnie ślub. Zostaje uznany za lekarza i pomaga w szkoleniu nowych lekarzy. Wkrótce potem umiera Awicenna, a Isfahan zostaje podbity przez rywalizującego króla. Rob i jego żona uciekają przed gwałtami i grabieżą i mozolnie wracają do Anglii, a po drodze rodzą się im dzieci. Rob zmaga się z odnalezieniem swoich zagubionych braci i sióstr, a także z zajęciem miejsca wśród straszliwie ignorantnych londyńskich lekarzy. W rozpaczy wraca z żoną i rodziną do Szkocji, gdzie pełni funkcję lekarza wśród ludu swojej żony, wysoko w górach.


Sprawa karna Shermana McCoya zakończyła się wyrokiem skazującym, ponieważ sędzia uznał zeznania Marii Ruskin za wiarygodne. Co więcej, McCoy wygrał proces cywilny z rodziną Lamb, co pozwoliło mu na zachowanie majątku i uniknięcie zadłużenia.[sep]Fabuła koncentruje się na Shermanie McCoyu, zamożnym nowojorskim handlarzu obligacjami, który ma żonę i małą córkę. Jego życie, w którym sam siebie postrzega jako „Pana Wszechświata” z Wall Street, zostaje zniszczone, gdy on i jego kochanka, Maria Ruskin, przypadkowo wjeżdżają nocą do Bronksu, jadąc z lotniska Kennedy’ego na Manhattan. Gdy zjazd na autostradę okazuje się zablokowany przez kosze na śmieci i oponę, McCoy wysiada z samochodu, aby usunąć przeszkodę. Gdy zbliżają się do nich dwóch czarnoskórych mężczyzn, których – niepewnie w przypadku Shermana – postrzegają jako drapieżników, McCoy i Ruskin uciekają. Ruskin, która przejmuje kierownicę, gwałtownie skręca podczas ucieczki i najprawdopodobniej potrąca jednego z mężczyzn – „chudca”. Peter Fallow, alkoholik i były dziennikarz tabloidu „City Light”, wkrótce dostaje szansę życia, gdy zostaje przekonany do napisania serii artykułów o Henrym Lambie, czarnoskórym młodzieńcu, który rzekomo padł ofiarą potrącenia i ucieczki przez zamożnego białego kierowcę. Fallow z cynizmem toleruje manipulacje pastora Bacona, harlemskiego lidera religijnego i politycznego, który widzi w hospitalizowanym chłopcu historię sukcesu z blokowiska, która poszła nie tak. Seria artykułów Fallowa na ten temat wywołuje falę protestów i zainteresowania mediów sprawą Lamba. Ubiegający się o reelekcję i oskarżany o zwłokę w sprawie Lamba, uzależniony od mediów prokurator okręgowy Bronksu Abe Weiss naciska na aresztowanie McCoya. Dowody składają się z uszkodzonego samochodu McCoya, który pasuje do opisu pojazdu zaangażowanego w rzekome potrącenie, oraz wymijającej odpowiedzi McCoya na pytania policji. Aresztowanie niemal niszczy McCoya; traci pracę, zamożni przyjaciele go porzucają, a żona go opuszcza, zabierając córkę. Licząc na zaimponowanie szefowi oraz atrakcyjnej kobiecie, Shelly Thomas, asystent prokuratora okręgowego Larry Kramer agresywnie prowadzi sprawę, rozpoczynając od nieudanej próby ustalenia kaucji dla McCoya na poziomie 250 000 dolarów. Po zwolnieniu za kaucją McCoy jest atakowany przez demonstrantów protestujących przed jego mieszkaniem na Park Avenue wartym 3 miliony dolarów. Fallow słyszy pogłoskę, że to Maria siedziała za kierownicą samochodu McCoya, gdy ten rzekomo potrącił Lamba, ale Maria uciekła z kraju. Próbując wydobyć prawdę, pod pretekstem wywiadu z bogatymi i sławnymi, Fallow spotyka się z mężem Marii, Arthurem, w drogiej francuskiej restauracji. Podczas relacjonowania swojego życia Arthur dostaje ataku serca, na który z przerażeniem patrzą zaniepokojeni goście i zirytowany maître d'. Maria jest zmuszona do powrotu do Stanów Zjednoczonych na jego pogrzeb, gdzie McCoy konfrontuje ją z byciem „jedynym świadkiem”. Fallow, mając nadzieję również na rozmowę z Marią, podsłuchuje to. Artykuł Fallowa o powiązaniu między McCoyem a Marią skłania asystenta prokuratora Kramera do zaoferowania Marii układu: potwierdź zeznania drugiego świadka i otrzymaj immunitet – albo będziesz traktowana jako wspólniczka. Maria opowiada o tym McCoyowi, gdy ten ma na sobie podsłuch. Gdy prywatny detektyw zatrudniony przez prawnika McCoya, Tommy’ego Killiana, odkrywa nagranie rozmowy, która przeczy zeznaniom Marii przed ławą przysięgłych, sędzia prowadzący sprawę uznaje zeznania za „skażone” i umarza sprawę. W epilogu fikcyjny artykuł z „New York Times” informuje nas, że Fallow zdobył Nagrodę Pulitzera i ożenił się z córką właściciela „City Light”, Geralda Steinera, podczas gdy Ruskin uniknęła oskarżenia i wyszła ponownie za mąż. Ponowny proces McCoya kończy się zawieszeniem ławy przysięgłych, podzielonej według kryteriów rasowych. Kramer zostaje usunięty z procesu, po ujawnieniu, że miał romans z Shelly Thomas w mieszkaniu wcześniej używanym przez Marię i McCoya. Ujawnia się również, że McCoy przegrał proces cywilny z rodziną Lamb i, w oczekiwaniu na odwołanie, ma 12 milionów dolarów długu, co skutkuje zablokowaniem jego majątku. Wszystkim niemal zapomniany Henry Lamb umiera w wyniku odniesionych obrażeń; McCoy, bez pieniędzy i skłócony z żoną i córką, czeka na proces za nieumyślne spowodowanie śmierci. W zakończeniu powieści Tommy Killian wygłasza mowę:


Historia cywilizacji cheela, obejmująca rozwój od rolnictwa po zaawansowaną technologię, trwała tysiąclecia według ludzkiego miernika czasu. Wynika to z faktu, że dzień na Jajku Smoka trwa około 24 godzin, co sprawia, że życie cheela przebiega milion razy wolniej niż ludzkie.[sep]Pół miliona lat temu, w odległości 50 lat świetlnych od Ziemi, gwiazda w gwiazdozbiorze Smoka wybucha jako supernowa, a jej pozostałością staje się gwiazda neutronowa. Promieniowanie z wybuchu powoduje mutacje u wielu organizmów ziemskich, w tym grupy homininów, którzy stają się przodkami *Homo sapiens*. Krótkotrwałe strumienie plazmy gwiazdy są asymetryczne z powodu anomalii w jej polu magnetycznym i powodują, że gwiazda trafia na trajektorię, która prowadzi ją w odległość 250 jednostek astronomicznych od Słońca. W 2020 roku n.e. astronomowie wykrywają gwiazdę neutronową, nazywają ją „Jajem Smoka” i wysyłają ekspedycję w celu jej zbadania. Gwiazda zawiera około połowy masy Słońca, ściśniętej do średnicy około [wartość brakująca w tekście źródłowym], co sprawia, że grawitacja na jej powierzchni jest 67 miliardów razy większa niż ziemska. Jej zewnętrzna skorupa, ściśnięta do około 7000 kg na centymetr sześcienny, składa się głównie z jąder żelaza o wysokim stężeniu neutronów. Około 3000 roku p.n.e. Jajko Smoka ochładza się wystarczająco, aby umożliwić powstanie stabilnego odpowiednika „chemii”, w której „związki” są zbudowane z jąder związanych siłą silną, a nie z ziemskich atomów związanych siłami elektromagnetycznymi. Ponieważ procesy chemiczne gwiazdy są około milion razy szybsze niż na Ziemi, samoreplikujące się „cząsteczki” pojawiają się wkrótce potem, a na gwiazdzie zaczyna się życie. W miarę jak gwiazda nadal się ochładza, ewoluuje bardziej złożone życie, aż około 1000 roku p.n.e. pojawiają się organizmy przypominające rośliny. Jedna z linii tych organizmów stała się później pierwszymi „zwierzętami”; najwcześniejsze z nich kradły torebki nasienne od organizmów osiadłych, a niektóre późniejsze linie stały się drapieżnikami. Dorosłe osobniki najinteligentniejszego gatunku na gwiazdzie, zwanego cheela (bez odmian przez rodzaj i liczbę), mają masę zbliżoną do dorosłego człowieka. Jednak ekstremalna grawitacja Jajka Smaka ściska cheela do objętości ziarna sezamu, ale o spłaszczonym kształcie, mającym około [wartość brakująca w tekście źródłowym] wysokości i około [wartość brakująca w tekście źródłowym] średnicy. Ich oczy są szerokie. Tak miniaturowe oczy mogą wyraźnie widzieć tylko w ultrafiolecie i, przy dobrym świetle, najdłuższych falach pasma rentgenowskiego.

{| class="wikitable" style="font-size:80%; margin-left:2px; margin-top:-5px" align="right" width="300"
|+ Oś czasu
|-
| 3000 p.n.e. || Pojawienie się życia
|-
| 1000 p.n.e. || „Rośliny”
|-
|  || Zwierzęta
|-
| 2032 || Pierwsza broń
|-
| rowspan="3" | 22 maja 2050, 14:44:01 || Wynalezienie rolnictwa
|-
| Pojawienie się wulkanu
|-
| Klan wynajduje nowe techniki zbierania pożywienia
|-
| rowspan="3" | 22 maja 2050, 16:45:24 || Wulkan zmusza klan do znalezienia nowego terytorium
|-
| Wynalezienie matematyki
|-
| Poświęcenie się starszych ratuje klan
|-
|  || Zorganizowana religia wśród cheela
|-
| 14 czerwca 2050, 22:12:30 || Cheela rozwijają pismo
|-
| rowspan="2" | 20 czerwca 2050, 06:48:48 || Cheela budują arenę religijną
|-
| Ludzie wysyłają pierwszą wiadomość do cheela
|-
|  || Cheela rozpoznają „cyfrowe” obrazy ludzi
|-
| 20 czerwca 2050, 07:58:24 || Pierwsza udana transmisja cheela do ludzi
|-
| 20 czerwca 2050, 11:16:03 || Cheela zdają sobie sprawę, że obie rasy zostały stworzone przez tę samą supernową
|-
| 20 czerwca 2050, 20:29:59 || Pierwsze eksperymenty cheela w manipulacji grawitacją
|-
| 20 czerwca 2050, 22:30:10 || Ekspedycja cheela na statek kosmiczny ludzi
|-
| 21 czerwca 2050, 06:13:54 || Ostatnia komunikacja między cheela a ludźmi
|}

W 2032 roku cheela opracowuje pierwszą broń i taktykę swojej rasy, pokonując niebezpiecznego drapieżnika. W listopadzie 2049 roku ludzka ekspedycja do Jajka Smoka zaczyna budować obiekty orbitalne. Reszta historii, obejmująca niemal całą historię cywilizacji cheela, rozciąga się od 22 maja 2050 roku do 21 czerwca 2050 roku. Według ludzkich standardów „dzień” na Jajku Smoka trwa około 0,2 sekundy, a typowe życie cheela trwa około 40 minut. Jeden z klanów organizuje pierwsze rolnictwo cheela, co zapewnia przewidywalne źródło pożywienia, ale wywołuje narzekania na monotonną pracę. Krótko potem w rejonie pojawia się wulkan, a klan wynajduje pierwsze sanie do transportu żywności z bardziej odległych źródeł. Jednak w ciągu kilku pokoleń wulkan zanieczyszcza glebę. Jeden z klanów prowadzi swoją populację w długą, wyczerpującą podróż do nowego terytorium, które jest żyzne i niezamieszkane. Chociaż jeden geniusz wynajduje matematykę do obliczania i mierzenia zapasów żywności grupy, sytuacja jest desperacka, a przetrwanie klanu zależy od poświęcenia się najstarszych członków. W ciągu pokoleń cheela zaczynają czcić statek kosmiczny ludzi jako boga, a ich zapisy ruchu jego satelitów prowadzą do rozwoju pisma. Kilka pokoleń później cheela budują arenę, aby pomieścić tysiące wyznawców. Ludzie zauważają tę nową i bardzo regularną strukturę, wyciągają wniosek, że inteligentne istoty zamieszkują gwiazdę, i używają lasera do wysyłania prostych wiadomości. Astronomowie cheela stopniowo zdają sobie sprawę, że są to diagramy statków kosmicznych, jego satelitów i załogi – niemożliwie chude istoty, które komunikują się z frustrującą powolnością i są najwyraźniej prawie 10% tak długie jak wielka arena cheela. Inżynier cheela proponuje wysłanie wiadomości do ludzi. Ponieważ jej próby transmisji z terytorium cywilizacji są nieskuteczne, podróżuje w pasmo górskie, aby transmitować bezpośrednio pod statkiem kosmicznym – pokonując lęk przed wysokością, który jest instynktowny dla spłaszczonych stworzeń żyjących w 67 miliardach g. Ludzie rozpoznają jej wiadomość i zdają sobie sprawę, że cheela żyją milion razy szybciej niż ludzie. Ponieważ rozmowy w czasie rzeczywistym są niemożliwe, ludzie wysyłają fragmenty biblioteki ekspedycji. Po przeczytaniu artykułu o astronomii, cheela uświadamia sobie, że supernowa sprzed pół miliona ludzkich lat stworzyła obie ich rasy. Wiele pokoleń cheela później, ale zaledwie kilka godzin dla ludzi, cheela rozwijają manipulację grawitacją. Kilka pokoleń później statek kosmiczny cheela odwiedza ludzki. Chociaż nadal potrzebują ekstremalnych pól grawitacyjnych, aby przetrwać, cheela mogą teraz kontrolować je wystarczająco precyzyjnie, aby obie rasy mogły zobaczyć się twarzą w twarz w bezpieczeństwie. Cheela decydują, że przekazanie ich technologii, obecnie znacznie bardziej zaawansowanych niż ludzkie, zahamowałoby rozwój ludzkości. Jednak cheela zostawiają wskazówki w kilku trudnych miejscach, zanim rozchodzą się w różne strony.


Dr. Barnes sprzeciwia się publikacji osobistej historii o rozwodzie w gazetce klasowej, co prowadzi do rozprawy zagrażającej posadzie pana Larsona. W trakcie postępowania Michael odczytuje swój tekst w obronie nauczyciela, co ostatecznie przyczynia się do oczyszczenia pana Larsona z zarzutów.[sep]Cara Landry, nowa uczennica w klasie piątej pana Larsona, wydaje własną gazetkę podczas pierwszego roku w Denton Elementary School, zatytułowaną „The Landry News”. Pisze artykuł redakcyjny o swoim nauczycielu, panie Larsonie, który kiedyś był doskonałym pedagogiem, ale z czasem stał się zbyt obojętny, by uczyć. Pan Larson wkrótce powraca do swoich starych metod nauczania, gdy bezlitosny artykuł redakcyjny Caro otwiera mu oczy na to, że faktycznie przestał nauczać. Cara kontynuuje wydawanie starej gazetki klasowej, która – w oczach nauczycieli – staje się „projektem klasowym”. Cara następnie rozwija gazetkę z każdym kolejnym numerem, z których każdy jest jeszcze lepszy od poprzedniego, dzięki pomocy nowo poznanych przyjaciół. Pewnego dnia, gdy gazetka jest u szczytu popularności, jej przyjaciel Michael, komputerowy geniusz odpowiedzialny za układ graficzny, podchodzi do niej i pyta, czy mogłaby przeczytać historię, którą napisał jego „przyjaciel”, zatytułowaną „Lost and Found”. Kiedy czyta ją wieczorem, w jej oczach pojawiają się łzy, gdy uświadamia sobie, że nie ma podpisu i dotyczy rozwodu rodziców autora oraz tego, jak uciekł z domu, został odnaleziony i zrozumiał, że rozwód jego rodziców nie miał z nim nic wspólnego oraz że kochają go takiego, jaki jest. Podoba jej się ten artykuł głównie dlatego, że dokładnie tak czuła się, gdy jej rodzice się rozwiedli. Kiedy wieczorem dzieli się tą historią z matką, w jej oczach również pojawiają się łzy. Na początku myśli, że to Cara ją napisała, ale po wyjaśnieniach odkrywa prawdę. Historia zostaje następnie wydrukowana w gazetce, co wywołuje gniew „zmęczonego doktora Barnesa”, który jest wściekły na pana Larsona za pozwolenie dzieciom na takie działanie. Barnes jeszcze uważniej obserwuje pana Larsona, ponieważ stanowczo nie aprobuje jego metod nauczania. Składa też jasne oświadczenie dla mediów, że „Ten artykuł jest zbyt osobisty dla dzieci i dla kogokolwiek innego”. Gazetka zyskuje rozgłos dzięki Pierwszej Poprawce i faktowi, że artykuł został zakazany, więc Cara udziela wywiadu dla telewizji, a w auli zaplanowano rozprawę. W dniu rozprawy wydaje się pewne, że pan Larson zostanie zwolniony. Jedyną rzeczą, która może uratować jego posadę, jest fakt, że wcześniej Cara poprosiła Michaela, czy mógłby przeczytać swoją historię na głos w obronie pana Larsona, jako dowód, że to Michael sam ją napisał i chciał ją opublikować. Podczas rozprawy Cara mówi, że jeśli dzieci są odważne enough, by mówić o tym, co czują, to dlaczego to takie złe? Następnie Cara rozdaje specjalne wydanie „The Landry News”, z artykułem o nagłówku „Larson oczyszczony!” i historią wyjaśniającą, co stało się na rozprawie. Ostatnim artykułem w gazetce jest tekst redakcyjny napisany przez Carę.


Ostatnie starcie ujawnia, że Achuultani są w rzeczywistości kontrolowani przez wadliwy komputer, który utrzymuje stan wojny od czasu wyginięcia ich cywilizacji miliony lat temu. Dahak niszczy ten komputer w akcie samobójstwa, co prowadzi do paniki i klęski wrogiej floty, podczas gdy on sam przenosi swoją świadomość do innej planetoidy.[sep]Po wydarzeniach opisanych w „Mutineers' Moon” zły buntownik Anu został pokonany przez okręt wojenny Dahak, przy wsparciu jego nowego kapitana, Colina MacIntyre’a. Jako najwyższy rangą oficer Imperium obecny na miejscu, MacIntyre mianował się „Gubernatorem Ziemi”, aby oczyścić lojalistycznych buntowników z zarzutów popełnienia przestępstw; następnie zjednoczył rządy świata pod swoim zwierzchnictwem (wspieranym przez zaawansowaną imperialną broń i Dahaka) oraz powierzył Horusowi zadanie przygotowania obrony przed zwiadowcami Achuultani, którzy systematycznie zbliżali się do układu Słońca. Dla zwiadowców były one zwiastunami samoniszczących się imperialnych sieci sensorów – co dawało spanikowanym obrońcom pod wodzą gubernatora Horusa i jego asystenta, Geralda Hatchera, nieco ponad dwa lata na stłumienie oporu wobec nowego ładu (takiego jak Azjatycki Sojusz), zmodernizowanie gospodarki światowej, zbudowanie i zasilanie planetarnej tarczy obronnej, a także skonstruowanie i wyszkolenie floty kosmicznej oraz fortec naziemnych, które będą ją wspierać; a następnie, rzecz jasna, pokonanie zarówno zwiadowców, jak i głównej inwazji Achuultani. Głównym ośrodkiem oporu wobec rządu wojskowego jest Azjatycki Sojusz, ścisła grupa wszystkich krajów azjatyckich z wyjątkiem Japonii i Filipin. Jest on skutecznie kontrolowany przez marszałka Tsien Tao-linga, który przekonuje się do dołączenia dzięki oczywistej dysproporcji sił militarnej (Księżyc zniknął, a kilka krajów Bliskiego Wschodu zostało siłowo rozbrojonych przez wojska wyposażone w technologie Imperium) oraz obietnicy znacznej autonomii lokalnej i kontroli nad czterema miejscami w dziewięcioosobowej radzie doradczej Horusa. Mimo to programy wojskowe wkrótce ruszają. Aby przetrwać Oblężenie (tak nazwano nadchodzący atak na Ziemię), obrona Ziemi składa się z okrętów pierwszej linii, zbudowanych przez „orbitalne jednostki przemysłowe” pozostawione przez Dahaka (czyli, innymi słowy, huczące replikatory); planetarnej tarczy zasilanej z rdzennego odprowadu; a wszystko to jest wspierane przez liczne wyrzutnie hiperrakiet wbudowane w „Centra Obrony Planetarnej” (szczyty gór wydrążone i wypełnione sprzętem). W międzyczasie Colin i jego nowa żona, Jiltanith (córka Horusa), zabierają Dahaka i wyruszają do najbliższego znanego układu imperialnego, by szukać pomocy wojskowej w Imperium; niewiele się spodziewają po tej wyprawie, ponieważ Dahak próbował skontaktować się z Imperium za pomocą swojego FTL „hiperkomu”, ale całkowicie mu się to nie udawało. Pierwszy układ, do jakim docierają, układ Sheskar, jest pozbawiony życia, a jego zamieszkana planeta została roztrzaskana na kawałki w wyniku tego, co wyglądało na wojnę domową z użyciem grawitacyjnych, implozyjnych „grawitonicznych głowic”. Co gorsza, układ nie został odzyskany przez Imperium, jak powinien był (ze względu na jego strategicznie kluczowe położenie). Niechętnie udają się do Defram, gdzie znajdują jedynie dwie jałowe kule. Ich kolejnym celem jest planeta Keerah w układzie Kano; dochodzą do wniosku, że Defram był po prostu bazą Floty, więc może system cywilny przyniesie więcej odpowiedzi lub życia. W Keerah są atakowani przez zautomatyzowany orbitalny system kwarantanny; po jego unieszkodliwieniu Colin i jego załoga odkrywają, że martwa planeta padła ofiarą straszliwego środka broni biologicznej zaprojektowanego tak, aby był skuteczny przeciwko wszystkim formom życia (poprzez szybką mutację aż do uzyskania skutecznej formy śmiercionośnej), który rozprzestrzenił się po całym Imperium (forma rządu zmieniła się w ciągu minionych tysięcy lat) zbyt szybko, aby go powstrzymać, dzięki powszechnemu stosowaniu urządzenia do teleportacji (znanego jako „mat-trans”). Colin podejmuje przeznaczeniową decyzję, by udać się prosto do układu Bia i na planetę Birhat – wojskowe i polityczne centra Imperium. Ta decyzja oznacza, że nie będą w stanie wrócić na Ziemię na czas, aby pomóc pokonać zwiadowców. Na Birhacie odkrywają ogromną liczbę instalacji w układzie, takich jak tarcza chroniąca nie tylko planetę Birhat, ale cały wewnętrzny układ. Po pomyślnym przedostaniu się przez niebezpieczny labirynt programów awaryjnych „Matki” (głównego komputera nadzorującego Flotę i układ Bia), Colin ucieka się do wydania Matce polecenia wykonania „Sprawy Omega” – rozkazu, o którym nie wie, że mianuje on najwyższego rangą żyjącego oficera Floty i urzędnika cywilnego cesarzem. To nieoczekiwane wyniesienie ma szczęśliwy skutek uboczny w postaci nadania Colinowi kontroli nad Flotyllą Gwardii Imperialnej, 78 planetoidami, z których każda jest znacznie potężniejsza od Dahaka (ale też znacznie głupsza). Załoga Dahaka natychmiast przystępuje do reaktywacji i naprawiania planetoid, aby mogły wrócić na Ziemię. Księga 2 zaczyna się z innej perspektywy; bohaterem jest teraz drobny taktyczny oficer Achuultani o imieniu Brashieel, przydzielony do sił zwiadowczych, które mają właśnie wyjść z hiperrzestrzeni i zniszczyć Ziemię. Jednak okręty wojenne Achuultani są niezwykle wolne w hiperrzestrzeni, a obrońcy Ziemi wykorzystują swoje kilka godzin wcześniejszego ostrzeżenia, aby przygotować zasadzkę w zewnętrznym układzie. Zasadzka, choć udana (dzięki elementowi zaskoczenia i ogólnie przeważającej technologii imperialnej), nevertheless ustawia ton dla reszty Oblężenia, będąc niezwykle krwawą dla obu stron. W ciągu miesięcy, w których załoga Colina na Birhacie pracuje nad uruchomieniem Gwardii Imperialnej, zwiadowcy toczą boje z siłami Ziemi, ciskając asteroidę po asteroidzie w tarczę, podczas gdy systematycznie niszczą fortecę i okręty, wszystko w przygotowaniu do ich ciosu finalnego: zrzucenie całego księżyca Japetusa w dół studni grawitacyjnej Słońca z dużą prędkością, celując prosto w Ziemię. Siedem miesięcy po pierwszej bitwie „Kopyto” (jak Achuultani nazywają swoją ogromną broń kinetyczną) ma uderzyć w Ziemię, przebijając się przez osłabionych obrońców „jak kula przez masło”. W ostatnim chwili Gwardia Imperialna przybywa i gdy wychodzi z hiperrzestrzeni, rozbija eskortę Achuultani i księżyc w pył używając ogromnych grawitonicznych głowic. Niestety, nie wszystko jest dobrze. Dahak odzyskuje z niektórych wraków zapisy komputerowe dotyczące głównych sił Achuultani: około 3 milionów okrętów potężniejszych niż okręty zwiadowcze, mających wspierać różne siły zwiadowcze. W pewnym stopniu szczęśliwie ta niezwyciężona siła podzieliła się na co najmniej dwie floty, więc Colin opracowuje plan wykorzystania umiarkowanego skutku ubocznego napędu Enchanach, który przypadkowo powoduje, że gwiazdy stają się nowami (ze względu na grawitoniczne naprężenia ścinające przy aktywacji napędu). Z Gwardią Imperialną zastawiają pułapkę na pierwszą flotę, przechwytując ich kuriera, i zwabiają ją do innego, nie wyróżniającego się układu gwiazdowego. Tam krótko angażują Achuultani (aby upewnić się, że zostaną wciągnięci wystarczająco głęboko w układ, za granicę hipogranicza, z którego nie mogą uciec, oraz aby zebrać więcej informacji wojskowych); wrogowa flota wpadła w „pułapkę na myszy” Colina, napędy Enchanach 8 planetoid aktywują się jednocześnie, wywołując supernową, która niszczy siły Sorkara. Druga pułapka nie przebiega tak dobrze. Jak w pierwszej, Gwardia zasadza się na drugie siły (tym razem rozstawiając gęste pole hipomin, które niszczy ćwierć miliona okrętów Achuultani), ale niektórzy kurierzy Sorkara uciekli i ostrzegli flotę Hothana przed pułapką nową, więc ta strategia była bezużyteczna. Zamiast tego Colin zastawia pułapkę na siły Hothana w normalnej przestrzeni (ponownie wykorzystując skutek uboczny napędu Enchanach, aby wykorzystać ograniczenie hipernapędu, który nie może działać w wystarczająco głębokiej studni grawitacyjnej). Dzięki dużej dawce szczęścia i dobrze wymierzonemu atakowi planetoid na flankę, struktura dowodzenia Achuultani rozpada się, a oni są rozgromieni. Po raz kolejny siły Colina są zachwycone swoim sukcesem i tym, co uważają za miażdżące zwycięstwo kończące „Wielką Wizytę” Achuultani, i po raz kolejny Dahak odkrywa niepokojące wieści we wraku okrętu dowodzenia Achuultani: ostatni segment 200 000 okrętów, znacznie bardziej zdolnych niż poprzednie, był trzymany w rezerwie i wkrótce zaatakuje Ziemię (ponieważ wydedukowali jej lokalizację z czasu ataków Colina), jeśli Gwardia ich nie powstrzyma. Szanse są przeciwko ich wyczerpanym, poturbowanym okrętom pozbawionym świeżych zapasów hipomin, ale mają mało wyboru. Bitwa przebiega słabo i wygrywają ją tylko dzięki samobójczemu atakowi Dahaka, w którym Dahak włamuje się do komputera i zabija ten, który naprawdę dowodził Wielką Wizytą. Jest to tak skuteczne, ponieważ wcześniej odkryto, że wyjaśnienie różnych anomalii Achuultani (brak kobiet, dziwnie niespójny stan i staza ich technologii, ciągłe wojowanie i hiperksenofobia itp.) polegało na tym, że ich cywilizacja została zniszczona miliony lat temu i powierzyli przetrwanie swojego gatunku komputerowi w przybliżeniu równemu Dahakowi. Ten komputer okazał się mieć wadę osobowości w postaci ambicji i celowo utrzymywał stan wojny, którego potrzebował, aby uzasadnić swojemu programowaniu swoje ciągłe tyraniczne kontrolowanie. Ze śmiercią Dahaka i BattleComp flota Achuultani wpada w panikę, ucieka i jest niszczona lub捕获. Jak się okazuje, Dahak pomyślnie skopiował się do innej planetoidy, i to nie wszystko: z Ziemi przychodzi wiadomość, że Isis Tudor zdekodowała wystarczająco dużo struktur genetycznych Achuultani, aby w przyszłości sklonować kobietę Achuultani – pierwszą wolną kobietę od milionów lat. Na tym optymistycznym akcentie i perspektywie wojny wyzwoleńczej, aby uwolnić resztę Achuultani spod kontroli głównego komputera, powieść się kończy.


W miarę postępu wymiany obaj akademicy odkrywają, że źle adaptują się do nowych warunków, a żaden z nich nie nawiązuje romansu z żoną drugiego. Książka kończy się spotkaniem w Nowym Jorku, podczas którego bohaterowie podejmują ostateczną decyzję o swoim losie.[sep]Zmiana miejsc to powieść humorystyczna z poważniejszymi podtekstami. Opowiada historię sześciomiesięcznej wymiany akademickiej między fikcyjnymi uniwersytetami znajdującymi się w Rummidge (wzorowanym na angielskim Birmingham) i Plotinus w stanie Euphoria (wzorowanym na kalifornijskim Berkeley). Dwaj biorący udział w wymianie akademicy mają po 40 lat, ale na pierwszy rzut oka mają niewiele wspólnego, głównie ze względu na różnice w systemach akademickich ich krajów. Angielski uczestnik, Philip Swallow, to bardzo konwencjonalny i konformistyczny brytyjski wykładowca, nieco podziwiający amerykański styl życia. W przeciwieństwie do niego Amerykanin, Morris Zapp, to czołowy amerykański profesor, który zgadza się pojechać do Rummidge tylko dlatego, że jego żona zgadza się przełożyć grożące od dawna rozwodowe postępowanie pod warunkiem, że on wyprowadzi się z domu małżeńskiego na sześć miesięcy. Na początku Zapp gardzi tym, co postrzega jako amatorskość brytyjskiego środowiska akademickiego, a jednocześnie się z tego śmieje. W miarę jak wymiana postępuje, zarówno Swallow, jak i Zapp odkrywają, że zaskakująco dobrze adaptują się do nowych środowisk. W trakcie historii każdy z mężczyzn nawiązuje romans z żoną drugiego. Wcześniej Swallow sypia z córką Zappa, Melanie, nie wiedząc, kim ona jest. Ona jednak zaczyna związek z byłym studentem Swallowa, Charlesem Boonem. Swallow i Zapp rozważają nawet pozostanie na stałe. Książka kończy się spotkaniem obu par w pokoju hotelowym w Nowym Jorku, aby zadecydować o swoim losie. Powieść kończy się bez jednoznacznej decyzji, choć sequel Mały świat: akademicka romansa ujawnia, że Swallow i Zapp wrócili do swoich krajów i sytuacji rodzinnych.


Dibbler wyraził zgodę na darmowy koncert, ponieważ dostrzegł możliwość zarobienia na sprzedaży towarów zgromadzonej publiczności. Po zakończeniu występu zespół zginął w wypadku, jednak Śmierć uratowała muzyków i zniszczyła gitarę, co uwolniło ich od samobójczego przeznaczenia.[sep]Fabuła koncentruje się na krótkiej, lecz błyskotliwej karierze muzycznej „Zespołu z Kamieniami”, grupy muzyków, która zdobywa sławę, gdy jej lider, Imp y Celyn, znany jako „Buddy” (nawiązanie do Buddy'ego Holly'ego: imię to po walijsku oznacza „pąk ostrokrzewu”), zostaje opętany przez istotę nowej, uzależniającej muzyki, nazwanej „Muzyką z Kamieniami”. Zespół zostaje „odkryty” przez Podetnij-Mi-Gardłę Dibblera, który staje się pierwszym menedżerem na Dysku. Próbuje on zarobić na zespole wszelkimi możliwymi sposobami, trzymając muzyków w nieświadomości. Zatrudnia również trolla Asfalt jako roadie'ego, aby towarzyszył zespołowi w trasie. Tymczasem Śmierć, w jednym ze swoich filozoficznych nastrojów, bierze urlop w poszukiwaniu sposobu na zapomnienie o niepokojących wspomnieniach, zwłaszcza o niedawnej śmierci swojej adoptowanej córki Ysabell i jej męża Morta. W międzyczasie jej wnuczka Susan odkrywa prawdę o swoim pochodzeniu, gdy zmuszona jest zastąpić zaginionego dziadka. Komplikacje pojawiają się, gdy zakochuje się w Buddym i próbuje ocalić go od przeznaczenia „żyj szybko, umierz młodo”, jako pierwszej gwiazdy rocka na Dysku. Buddy chce dać darmowy koncert, a gdy Dibbler orientuje się, ile pieniędzy może zarobić, sprzedając publiczności koszulki, kiełbaski w bułce itp., wyraża zgodę. Wiele zespołów, które powstały w odpowiedzi na pierwotny „Zespół z Kamieniami”, bierze udział w największym koncercie w historii. Po koncercie zespół ucieka przed oszalałymi fanami, ścigany przez wściekły Gildię Muzyków, C.M.O.T. Dibblera, Susan i Śmierć. Wóz, w którym jedzie zespół, spada do wąwozu, zabijając wszystkich pasażerów, ale Śmierć interweniuje, by ich uratować, a następnie niszczy gitarę, która była źródłem nowej muzyki. W ten sposób zespół zostaje uwolniony od samobójczego przeznaczenia, a duch Muzyki z Kamieniami zostaje wypędzony z Dysku.


Cień porywa Astor i Cody’ego na wyspę, aby zastawić pułapkę na Dextera, co prowadzi do walki na łodzi. W trakcie starcia Dexter i Astor wrzucają antagonistę za burtę, gdzie zostaje on zjedzony przez rekina.[sep]Książka zaczyna się od sceny, w której Dexter jest obserwowany w trakcie pozbawiania członków pedofila przez nieznanego świadka, który wymyka się próbie schwytania go przez Dextera. Tymczasem w przednim siedzeniu swojego samochodu zostaje znaleziony policjant pracujący pod przykrywką, z połamaną każdą kością w ciele. Siostra Dextera, Deb, błaga go o pomoc w rozwiązaniu sprawy. Dexter w tym momencie nie jest w stanie jej pomóc. W pobliżu ciała znajduje się opakowanie po taco. Kolejny policjant zostaje znaleziony przed fontanną, przy wodzie. On również jest poważnie potłuczony. Rita w międzyczasie zaczyna pić wino i jest podejrzliwa wobec tego, że Dexter wychodzi co noc. Mówi, że biega, podczas gdy w rzeczywistości szuka osoby, która była świadkiem jego „zabawy”. Dexter zostaje również skontaktowany przez bloga przez osobę, która go obserwuje. „Cień”, jak Dexter go nazywa, mówi Dexterowi, że wie, kim on jest, i wkrótce zostanie zabrany w okropny sposób. Debra zatrzymuje zabójcę policjantów i aresztuje go. Później Camilla Figg, która pracuje z Dexterem w Miami Metro i podkochuje się w nim, zostaje zamordowana w sposób podobny do policjantów. To jest Cień, próbujący wrobić Dextera, co przyznaje w swoim blogu do Dextera. Dexter jest głównym podejrzanym, a Rita oskarża go o spanie z nią. Dexter prosi swojego brata Briana o interwencję, a Brian, nieświadomie, zabija niewłaściwego człowieka. Ostatecznie Cień podąża za Dexterem do Key West, gdzie zabija kolejnego policjanta i zostawia go w apartamencie Dextera. Cień zabiera Astor i Cody’ego na wyspę, aby zastawić pułapkę na Dextera. Ale Dexter dociera na wyspę jako pierwszy i konfrontuje się z Cieniem. Cień ucieka z Astor na rękach na łódź i odpływa, a Dexterowi udaje się ledwo wejść na łódź. Wybucha walka i Astor oraz Dexter ostatecznie obezwładniają Cienia, wrzucając go za burtę, gdzie zostaje zjedzony przez rekina. Deb spotyka się z Dexterem z powrotem w Key West, a wszystko wraca do normy.


Shade ustalił, że Projektory Zmiany działają autonomicznie i nie czerpią mocy z jednego głównego źródła zlokalizowanego na szczycie góry. Mimo to, podczas wyprawy mającej na celu zniszczenie tego urządzenia, chronił on członków zespołu, odmawiając wymiany ich za technologię ciał Nadwładnych.[sep]Złoko-Oko, piętnastolatek, urodził się w czasach Zmiany. Został fizycznie dotknięty promieniowaniem Zmiany, a jego oczy, w tym źrenice, mają jaskrawy złoty kolor. Jest również wyjątkowy, ponieważ udało mu się na pewien czas uciec i unikać Śledzących oraz Myrmidonów. Jednak na początku historii zostaje w końcu schwytany przez Myrmidonów i przygotowuje się do samobójstwa, aby zapobiec pobraniu jego narządów. Wychodzi na to, że jest to zbędne, ponieważ zostaje uratowany przez grupę obcych, którzy ogłuszają Myrmidonów granatem hukowym i zabierają go w bezpieczne miejsce. Obcy ci są zespołem Dzieci Shade’a, a po tym, jak grupa unika Fretów, ukrywając się w wysokim budynku, Gold-Eye towarzyszy im w drodze powrotnej do Okrętu Podwodnego, kryjówki Dzieci Shade’a. Złoko-Oko dołącza do Dzieci Shade’a i wkrótce zostaje wysłany na swoją pierwszą misję z zespołem, który go uratował: Ellą, Ninde i Bębnem. Każdy członek zespołu jest wyjątkowy i posiada zdolności wynikające ze Zmiany, które odpowiadają w pewnym stopniu jego osobowości. Ta misja jest krytyczna: ma na celu odzyskanie sprzętu i danych z opuszczonego laboratorium Shade’a na kampusie uniwersyteckim w Zakładzie Obliczeń Abstrakcyjnych, w tym urządzenia mierzącego promieniowanie Zmiany. Jest to również jedna z najniebezpieczniejszych misji: wszystkie zespoły, które wcześniej próbowały dokonać tego odzyskania, zostały zabite lub schwytane w trakcie. Zespół Elli odnosi sukces, nawet gdy Nadwładny Czarny Sztandar otacza i zajmuje budynek, zaalarmowany przez Leamingtona, sztuczną inteligencję sprzed Zmiany, która wzywa policję po wykryciu intruzów. Leamington jest zauważalnie inny od Shade’a, ponieważ jest sztuczną inteligencją, a nie przesłaną świadomością. Po odpoczynku w Okręcie, Shade ujawnia nagrodę stworzoną przy użyciu odzyskanych danych: metaliczne korony zwane Deceptorami, które zakłócają dane sensoryczne stworzeń Nadwładnych, skutecznie czyniąc ludzkiego nosiciela niewidzialnym i niewyczuwalnym zapachowo dla nich, o ile zasilanie jest utrzymywane. Później ujawnia się również, że ślady zapachowe są równie zakłócane, choć ślady stóp nie. Dzięki temu nagłemu nowemu atutowi i informacjom Shade jest bardziej ciekawy metody dystrybucji promieniowania Zmiany i wysyła zespół Elli na nową, jeszcze bardziej niebezpieczną misję: kradzież Projektora Zmiany z Fortu Robertsona, twierdzy Nadwładnego o imieniu Czerwony Diament. Ta misja nie kończy się sukcesem: po wejściu zespół odkrywa, że twierdza rozciąga się pod ziemią, co pozwala na nieoczekiwaną obecność stworzeń. Deceptory zespołu wyczerpują się przedwcześnie, gdy odkrywają koszary Myrmidonów, i uciekają z urządzeniem Nadwładnych w kształcie muszli, zwanym Myślicielem, ale bez Bębna, który, będąc wyczerpanym, pozostaje z tyłu, by walczyć. Reszta zespołu przypuszcza, że został zabity. Po powrocie do Okrętu Złoko-Oko ma wizję, w której widzi Bębna tymczasowo przechowywanego w Mięsnej Fabryce, co wskazuje, że Bęben nadal żyje. Grupa przedstawia urządzenie Shade’owi, który docenia urządzenie Nadwładnych, które Ninde zabrała z Fortu Robertson, ale odmawia prośby o uratowanie Bębna, ponieważ Mięsna Fabryka jest jednym z najsilniej strzeżonych obiektów Nadwładnych. Zespół, prowadzony przez Ellę, sprzeciwia się rozkazom Shade’a i infiltruje Mięsną Fabrykę, skutecznie ratując Bębna. Następnie ostrożnie się wycofują, używając Deceptorów do maskowania swojego śladu. Podczas odpoczynku wśród gałęzi dużego drzewa Ninde telepatycznie wykrywa Nadwładnego. Wykrycie to okazuje się nie tylko trudne psychicznie dla niej, ponieważ Nadwładny ma ludzką lub większą inteligencję, ale także trudne emocjonalnie: Ninde odkrywa, że Nadwładni są zasadniczo ludźmi. Mimo trudności odkrywa, że Nadwładny może wiedzieć coś o „umyśle w maszynie” – co jest dla nich niebezpieczne, ponieważ Shade – inteligencja maszynowa – jest ich liderem i opiekunem. Kontynuują podróż, by po dotarciu do Okrętu Podwodnego odkryć, że został on najechany przez Nadwładnego, Czerwonego Diamenta, i że wszystkie osoby w środku zostały zabite lub schwytane. Na szczęście Shade zdawał sobie sprawę od dawna, że Okręt nie jest stałą bazą i założył wiele magazynów zapasów w całym mieście na wypadek, gdyby zespół został uwięziony w terenie lub Okręt został zajęty. Zgodnie ze swoim szkoleniem zespół udaje się natychmiast do najbliższego magazynu – by odkryć Shade’a, który uciekł, najwyraźniej przez przypadek, testując dla siebie mobilne ciało robota oparte na Myślicielu. Ucieczka Shade’a jest podwójnie szczęśliwa, ponieważ Nadwładny użył broni impulsu elektromagnetycznego, aby unieszkodliwić Okręt Podwodny; gdyby był w zasięgu tej broni, zostałby unieszkodliwiony. Mimo straty wszystkich Dzieci Shade’a z wyjątkiem zespołu Elli, spotkanie jest udane: Shade odkrył, jak pokonać Nadwładnych. Badając i mierząc promieniowanie Zmiany, odkrył, że wszystkie znane Projektory Zmiany były w rzeczywistości redystrybutorami promieniowania Zmiany z jednego źródła, tak zwanego Wielkiego Projektora. Gdyby ten projektor został zniszczony, wszystkie stworzenia przestałyby funkcjonować, a Nadwładni prawdopodobnie zostaliby usunięci stamtąd, skąd przybyli. Odkrywszy źródło Promieniowania Zmiany – Górę Srebrnego Kamienia – wyruszają z Deceptorami, by znaleźć i zniszczyć źródło, co miejmy nadzieję przywróci rzeczywistość do normy. Ale wkrótce zespół jest zdradzony przez Shade’a, który zawarł układ z Nadwładnymi. Pragnąc ciała, które przetrwałoby zniszczenie Nadwładnych (ponieważ Myśliciel jest również produktem Zmiany), zdradził dzieci, handlując nimi i wiedzą o ich talentach Zmiany w zamian za technologię ciał Nadwładnych (jego Myśliciel jest później zniszczony przez Nadwładnego). Złoko-Oko i Ninde zostają wzięci do niewoli. Ella i Bęben, udając się uciec, wspinają się na szczyt Góry Srebrnego Kamienia, spotykają hologram Shade’a, który choć został fizycznie zniszczony, jest rozproszony w systemach komputerowych Nadwładnych. Jego pierwotna osobowość próbowała się ujawnić, na przykład gdy Shade mówił do Złoko-Oka i Ninde o ich losie w rękach Nadwładnych, lub gdy Shade wewnętrznie kłócił się sam ze sobą. Jednak udało jej się to dopiero, gdy Myśliciel został zniszczony. Prowadzi ich do Wielkiego Projektora, i gdy mają go wyłączyć, słyszą zbliżającego się Nadwładnego. Ella, w desperacji, niszczy Myśliciel, który reguluje Wielki Projektor, powodując jego przeciążenie. Ma to pozytywny skutek unieszkodliwienia wszystkich stworzeń Nadwładnych i usunięcia Nadwładnych, ale naraża Ellę i Bębna na śmiertelne dawki promieniowania Zmiany, zabijając ich. Wybuch promieniowania Zmiany, choć nie śmiertelny tam, gdzie są Ninde i Złoko-Oko (są właśnie egzekwowani przez Nadwładnego), pozwala im odpowiednio czytać w myślach tysięcy nowo uwolnionych dzieci i widzieć odległą przyszłość, w której on i Ninde są rodzicami dwójki dzieci nazwanych na cześć Elli i Bębna. Ninde wysyła to „wkrótce mające się stać teraźniejszością” do Elli i Bębna za pomocą swojego talentu Zmiany, a te myśli są ostatnią rzeczą, którą oni widzą.


Josh Newman niszczy Cztery Miecze Mocy, co zapobiega powstaniu piątej mocy zwanej Eterem i jego przemianie w Marethyu. Następnie ratuje wyspę Danu Talis, odmawiając wbicia haka w centrum Piramidy Słońca i nie wypowiadając ostatnich słów z Kodeksu.[sep]Czarownica kontynuuje tam, gdzie skończyła się jej poprzedniczka, Czarodziej. Dwaj z głównych bohaterów, piętnastoletni bliźniacy Sophie i Josh Newman, ponownie się spotykają po krótkiej rozłące. Bliźniacy wraz z Johnem Dee i Virginii Dare cofają się w czasie na wyspę Danu Talis, gdzie ujawnia się, że Ozyrys i Izyda są mistrzami Dee oraz rodzicami bliźniaków. Ozyrys odbiera Dee nieśmiertelność, ale Dee nie umiera natychmiast (później znajduje go Marethyu, który przywraca mu zdrowie i wzrok). Virginia Dare decyduje się stanąć po stronie Ozyrysa i Izydy. Tymczasem Flamellowie, Niten i Prometeusz odkrywają, że Mars, Hel i Odyn nie mają się najlepiej, a dołączyli do nich Machiavelli i Billy the Kid. Flamellowie decydują się do nich dołączyć na Alcatraz, ale Billy omyłkowo rzuca włóczniami ze Słowami Mocy w nią (użył ich również wcześniej, by zabić Sfinksa). Morrigan rzuca się przed Perenelle i ginie w jej miejscu. Odyn i Hel giną, zabijając armię Anpu. Po odnalezieniu kokonu Aerop-Enap, Flamellowie i Machiavelli próbują ją obudzić, podczas gdy Billy i Black Hawk walczą z Karkinos (gigantycznym krabem). Billy odnosi śmiertelne rany, a Black Hawk zostaje wrzucony do wody i prawdopodobnie pożarty przez Nereidy. Machiavelli leczy Billy'ego, a Aerop-Enap zabija Karkinos po tym, jak Mars używa swojej aury, by odciąć go od grupy, co powoduje jego samozapłon. Tsagaglalal przywraca się do młodego, nieśmiertelnego stanu i wychodzi na jaw, że jest jednym z Pierwszych Ludzi, obudzonych przez Prometeusza. Po założeniu starożytnego ceramicznej zbroi, udaje się na Golden Gate Bridge, by odeprzeć armię Spartoi (smoczych zębów wsianych w ziemię i podlanych krwią, które zamieniają się w gadzie żołnierzy), ożywionych przez Quetzalcoatla i obecną Bastet. Na środku mostu Niten i Prometeusz pokonują wielu Spartoi, ale obaj odnoszą śmiertelne rany. Po zabiciu reszty Spartoi, Tsagaglalal znajduje ich, ale ma wystarczająco dużo aury tylko, by uzdrowić Prometeusza. Zrozpaczony Starszy przekonuje ją, by użyła jego aury do uzdrowienia Nitena, prosząc, by przekazała mu, by ożenił się z Aoife, którą Niten kocha. Na Danu Talis Scathach, Joanna d’Arc, Saint-Germain, Palamedes, Szekspir i młody Prometeusz rozbijają swoją wimanę na oryginalnym Yggdrasillu i spotykają Hekate oraz Marsa (wtedy Huitzilopochtli), którzy planują poprowadzić ludzkich mieszkańców Yggdrasilla do uwolnienia uwięzionego Atona. Anubis i młodsza Bastet przygotowują się do przejęcia władzy nad Danu Talis, ale Izyda i Ozyrys mają inne plany. Mówiąc Sophie i Joshowi, by założyli srebrną i złotą zbroję, przygotowują się do przedstawienia bliźniaków radzie starszych jako prawowitych władców Danu Talis. Marethyu znajduje Virginii Dare i wręcza jej szmaragdową tablicę Abrahama Maga, przekonując Dare, by stanęła po stronie ludzi. Dare spotyka się z Dee przed więzieniem, mówiąc mu później, że chciała tylko świata, by uczynić go całkowicie wolnym. Prowadzi ludzi przeciwko Starszym wraz z Dee, który umiera, pozwalając jej czerpać energię ze swojej aury. Scathach, Joanna, Saint Germain, Szekspir i Palamedes walczą w ostatniej bitwie wraz z bliźniakami. Ozyrys i Izyda przyznają, że Sophie i Josh nie są ich dziećmi (Josh został znaleziony w obozie neandertalczyków krótko po upadku Danu Talis, a Sophie została znaleziona w Rosji w dziewiątym lub dziesiątym wieku, 30 000 lat później) i przemieniają się w swoje prawdziwe formy, ujawniając, że nie są Starszymi, ale Władcami Ziemi. Po pokonaniu pary, Sophie i Josh dochodzą do porozumienia, a Sophie odchodzi z innymi wojownikami. Josh siada w centrum Piramidy Słońca i zaczyna czytać Kodeks, odkrywając, że Sophie, Joanna, Scathach, Dare i Aton poprowadzą ocalałych na nową Ziemię i będą im pomagać przez kilkaset lat przed powrotem do czasów współczesnych. Następnie łączy Cztery Miecze Mocy (Clarent, Excalibur, Durendal i Joyeuse), by stworzyć piątą moc — Eter. Miecze formują hak, ujawniając, że Josh staje się Marethyu. Wbija swój hak w centrum Piramidy Słońca, wypowiadając na głos ostatnie słowa, które przeczytał w Kodeksie („Dziś staję się Śmiercią, niszczycielem światów”) i tym samym niszcząc Danu Talis. Na Alcatraz Nicholas i Perenelle spędzają swoje ostatnie chwile razem. Marethyu mówi Perenelle i Alchemikowi, że jest Joshem i zabiera ich do Paryża, gdzie Flamellowie umierają. W liście do Sophie Josh (Marethyu) ujawnia, że on i Flamellowie byli obecni na ślubie Aoife i Nitena, gdzie Scathach była druhną.


Finn wykorzystuje odzyskane pierwsze pióro Walta Disneya, aby przywrócić magiczny stan Magic Kingdom i naprawić uszkodzone atrakcje. Dotknięcie planów parku tym piórem powoduje rozbłysk świateł i wybuch najwspanialszych fajerwerków w historii parku.[sep]Przez wiele nocy Finn pojawiał się w parkach Disneya jako DHI („Disney Host Interactive” – interaktywny gospodarz Disneya) i hologram, podczas gdy spał. Finn zdaje sobie sprawę, że to nie sny, ale wydarzenia rzeczywiste. Będąc pewnej nocy w pustym parku, spotyka Wayne’a, starszego pracownika i jednego z pierwotnych Imagineerów. Wayne mówi Finnowi, że musi znaleźć pozostałych dzieci-gospodarzy i pojawić się w parku w tym samym czasie, w przeciwnym razie Disneyowi grozi niebezpieczeństwo. Istnieje tajemnicza grupa zwana The Overtakers (Zdobywcy), która planuje przejąć parki, a może nawet cały świat. Finn nie wierzy Wayne’owi, a ten odsyła Finna do jego prawdziwego ciała, naciskając czerwony przycisk na czarnym breloczku. Następnej nocy Finn ponownie znajduje się w pustym, ciemnym parku jako swoje DHI. Tym razem widzi dwóch innych DHI: Charlene i Philby’ego, a co gorsza, grupę pirackich animatroników z atrakcji Piraci z Karaibów, jadących wozami z atrakcji Buzz Lightyear’s Space Ranger Spin, którzy strzelają do Finna laserami. Finn budzi się i widzi oparzenia laserowe na swoim prawdziwym ciele; matka pyta go, co się stało, więc on kłamie, twierdząc, że prześladowca poparzył go papierosem. W ciągu dnia Finn i jego nowa, dziwna przyjaciółka, Amanda, odnajdują pozostałych czterech gospodarzy: Willę, Philby’ego, Maybecka i Charlene. Finn mówi im, że nie są sami w pojawianiu się w parku w nocy. Mówi, że muszą wszyscy zasnąć w nocy w tym samym czasie i pojawić się w parku jednocześnie. Finn i Amanda postanawiają również prowadzić własne śledztwo i udają się do Magic Kingdom po południu. Strażnicy widzą prawdziwego Finna i DHI Finna, więc postanawiają go ścigać. Po ponownym spotkaniu Finna i Amandy w Nawiedzonym Domu, oboje dochodzą do wniosku, że w parku dzieje się coś złego. Tej nocy pięcioro DHI jednoczy się w parku i spotyka z Wayne’em. Tutaj odkrywają, że park ożywa po godzinach otwarcia, a Wayne wyjaśnia im, że w parkach dzieje się coś złego – atrakcje zamykają się, kostiumy znikają, animatroniki ożywają, a kłódki są kradzione. Wayne zabiera ich do Country Bear Jamboree, gdzie opowiada im, jak Magic Kingdom i świat poza jego murami są zagrożone przez Zdobywców. Po pokazaniu dzieciom tajnego przejścia przez Zamek Królewny Śnieżki, zwanego Schronieniem Eschera, które jest sekretnym apartamentem do ucieczki ze świata DHI, Wayne wyjaśnia, że system DHI został stworzony specjalnie w tym celu, ponieważ potrzebowano pięciu nastolatków, aby rozwiązali starą przypowieść samego Walta Disneya – Pióro Kamieniarza. Przypowieść dotyczy kamieniarza, który pragnie być: słońcem, chmurami, wiatrem i górami. Wraz z przypowieścią przyszł cytat: „Mam plany, by spojrzeć na to miejsce z innej perspektywy”. Zdając sobie sprawę, że wszystkie cztery tematy występują w wielu atrakcjach w parku i muszą być tym, co Walt miał na myśli, piątka dzieci postanawia wyruszyć na poszukiwanie wskazówek, aby powstrzymać Zdobywców w parku. Fabuła rozwija się, gdy grupa przeszukuje atrakcje parku w poszukiwaniu wskazówek, co może powstrzymać Zdobywców. Dzieci szukają informacji o Walcie Disneyu, parkach i badają technologię DHI. W ciągu dnia dzieci utrzymują kontakt przez grę online VMK, a w nocy spotykają się w parku jako swoje DHI i przeszukują go. Niestety, podczas poszukiwań napotykają przeszkody; nie mogą niczego znaleźć w atrakcjach, bez względu na to, jak bardzo się starają. Innym problemem są Zdobywcy, którzy im przeszkadzają – dzieci jadą w „To jest mały świat”, a lalki animatroniki ożywają, atakując i gryząc dzieci. Pod koniec nocy atrakcja ulega awarii i zostaje zamknięta. Innym problemem jest podejrzenie wokół przyjaciółki Finna, Amandy. Podąża ona za Finnem, błagając, by wiedzieć, co się dzieje, i pojawia się znikąd. Finn zauważa, że kiedy biegnie, zdaje się unosić. Kolejnym problemem, śledzącym dzieci, jest jedna ze Zdobywców, zła wróżka Maleficent z filmu „Śpiąca królewna” (film z 1959 roku). Maleficent wydaje się mieć władzę nad zimnem – może wystrzeliwać lód, zamrażać ludzi i tworzyć lód wszędzie, gdzie idzie i czego dotyka. Dzieci wydają się odczuwać większy chłód niż zwykle, gdy się pojawia. Dzieci biorą również (przypadkowo) udział w oddzielnych zawodach sportowych w Disney’s Wide World of Sports Complex. Podczas zawodów sportowych Finn poznaje dziewczynę o imieniu Jez (mówi, że to skrót od Jezebel). Wydaje się ona przypadać Finnowi do gustu i podąża za nim, a ona i Amanda wydają się nie lubić siebie. Tymczasem Finn rozszyfrowuje cytat Walta Disneya z lat 50. i zdaje sobie sprawę, że przez „inną perspektywę” miał na myśli rzeczy w 3D, które były w tamtym czasie niezwykle popularne. Przypuszczając, że Walt zaplanował całą tę sytuację, Finn zaopatruje się w okulary 3D, a nastolatkowie przez kilka nocy obchodzą atrakcje, szukając wskazówek i liter: *Finn i Philby unoszą się w wodzie Splash Mountain, dopóki Maleficent nie uruchomi atrakcji. Zjeżdżają ostatnim spadem i prawie giną, ale udaje im się wspiąć do nadchodzącej kłody i, używając okularów 3D, znajdują litery na ścianach w sekcji z chmurami na końcu atrakcji. *Charlene i Willa odwiedzają park w ciągu dnia i jadą w „Wielu przygodach Kubusia Puchatka” w odniesieniu do wiatru. Maleficent zostawia ich samych w miodowym dzbanku w jednej ze scen, zamyka drzwi i uruchamia system wodny, prawie topiąc i dusząc dziewczyny do sufitu. Dwie dziewczyny łamią fundament drzwi i uciekają, ale po drodze zdobywają wskazówki na atrakcji. *W nocy dziewczyny i Maybeck ponownie sprawdzają „To jest mały świat” pod kątem odniesienia do słońca i znajdują litery. *Wreszcie Finn i Philby, szukając odniesienia do góry, wspinają się na tory Big Thunder Mountain Railroad. Jednak Maleficent ożywia atrakcję, przywołując gigantyczny szkielet Tyranozaura. Podczas zdobywania wskazówek dwaj chłopcy uciekają przed dinozaurem na torach, a szkielet rozpada się nad atrakcją. Kolejny problem w ich podróży pojawia się, gdy pewnej nocy DHI Maybecka nie wraca. W rzeczywistości Maybeck jest uwięziony we śnie, ponieważ jego DHI wciąż przebywa w Magic Kingdom. Finn i Philby (jako DHI) zdają sobie sprawę, że Zdobywcy musieli umieścić Maybecka w ciemnym miejscu, gdzie jego krzyki nie są słyszalne – w Space Mountain. Finn i Philby używają liny z mieszkania Wayne’a nad strażą pożarną na Main Street, aby wspiąć się na budynek i pokonać kładki i tory, dopóki nie znajdą go związanego w szafie. Używając swoich mocy DHI, Finn staje się lekki i ratuje Maybecka. Maybeck zdradza, że to były Maleficent i Jez; umówił się z Jez na randkę, ale ona była naprawdę złą niewolnicą Maleficent. To przerażenie sprawia, że dzieci przestają wracać w nocy na długi czas, a piątka wraca do normalnego życia. Podczas jazdy na rowerach z Amandą kilka dni później Finn dostrzega Maleficent na motocyklu, goniącą ich. Uciekając przez skatepark, Amanda wydaje się tworzyć pewien rodzaj magii, aby pomóc Finnowi uciec, co pozostawia go bez słowa. W końcu piątka dzieci wraca do parku w nocy, aby zdobyć resztę liter na atrakcjach, które wydają się układać w hasło „MOJE PIERWSZE PIÓRO”. Wkrótce dowiadują się, że tajną bronią, której potrzebują, jest pierwsze pióro Walta Disneya, które jest przechowywane na wystawie One Man’s Dream w Disney’s Hollywood Studios (dawniej Disney-MGM). Finn infiltruje wystawę po zamknięciu, aby zdobyć pióro. Jednak chwyta garść piór i ołówków i próbuje uciec, gdy słychać nadchodzących strażników i zdaje sobie sprawę, że został zdradzony. Jednak przed ucieczką Maleficent kradnie oryginalne plany i projekty Walta dla parków. Finn ucieka i odkrywa, że to była Amanda. Finn myśli, że Amanda jest Zdobywcą i zastawiła na niego pułapkę. Finn odchodzi od niej w gniewie. Podczas wieczornej wycieczki szkolnej na Mickey’s Not-So-Scary Halloween Party, gdzie każdy jest przebrany, Finn (który zabrał pióra i ołówki z wystawy One Man’s Dream) spotyka się z pozostałymi czterema DHI. Podczas spotkania na imprezie Amanda i Charlene nagle mdleją w tym samym czasie. Finn zauważa Maleficent i Jez schodzących do Piratów z Karaibów. Finn, Maybeck i Philby podążają za nimi do korytarzy i podziemnych przejść atrakcji i odkrywają duże cele z brand nowymi kłódkami, o których zgłoszono, że zostały skradzione dopiero niedawno. Troje zdaje sobie sprawę, że czarownice muszą planować zamknąć wszystkich pracowników w celach pod atrakcją. Troje kontynuuje drogę, tylko po to, by zostać uwięzionym przez Maleficent i Jez, które celowo sprowadziły ich na dół. Używając pióra Walta, Finn zdaje sobie sprawę, że ma ono pewną moc i ogłusza czarownicę, rażąc ją prądem. Maleficent mdleje, a Jez jest zmuszona ożywić Amandę i Charlene. Teraz znając plany Maleficent i wiedząc, co trzeba zrobić, dzieci i Wayne zdają sobie sprawę, że muszą ją schwytać i odzyskać skradzione plany. Jednak gdy dzieci i Wayne spotykają się następnego ranka w Transportation and Ticket Center, Wayne przyprowadza Amandę. Wayne każe pięciorgu dzieci przebrać się za pracowników w kostiumach, spotykanych w parku, i wysyła ich do utilidorów (podziemnych korytarzy) dla pracowników pod parkiem. Podczas gdy dwie dziewczyny (i Amanda) nadzorują park z góry, trzech chłopców udaje się do najzimniejszego pokoju w utilidorach – do serwerowni, biorąc pod uwagę, że Maleficent jest związana z zimnem. Wabiąc ją z serwerowni, udając, że oddają jej pióro, Finn ponownie raży czarownicę prądem, chwyta plany, a trzech chłopców rzuci się do parku z planami i piórem, a Maleficent goni ich. Philby i Maybeck spotykają się z Charlene i Willą i uciekają z powrotem do Wayne’a. W bitwie na zewnątrz Tomorrowland (która jest uważana przez gości parku za pokaz), Finn staje się swoim DHI (w ciągu dnia!) i przewraca czarownicę, a następnie wchodzi w Jez, stając się samym światłem. Ona próbuje wyjść z niego, ale on zna każdy jej ruch. W próbie pozbycia się niego, kręci się niezwykle szybko, a teraz są jednym: wirującym i świecącym. Podczas gdy kręci się, powoli przekształca się w jaśniejszą dziewczynę, dziewczynę niemal identyczną z Amandą. Finn zdaje sobie sprawę, że to siostry bliźniaczki, bliźniaczki-czarownice, a Jez była pod czarem Maleficent. Jeje prawdziwe imię to Jess. Dwie radośnie się spotykają i dziękują Finnowi, który ucieka śmietnikiem z planami i piórami, a Maleficent goni go. Finn ląduje w dużym kontenerze na śmieci i ucieka, podczas gdy Maleficent ląduje w gigantycznej sieci, zamknięta i schwytana przez Imagineerów Disneya. Wreszcie czarownica została schwytana i powraca pokój. Godziny później Maleficent jest zamknięta w swojej własnej celi w kolejce do Piratów z Karaibów, a dzieci cieszą się w apartamencie w Zamku Królewny Śnieżki, ponieważ Amanda i Jess spotkały się, zagadka została rozwiązana, pierwsze pióro Walta zostało odnalezione, a wszystko wróciło do normy w Walt Disney World. Finn dotyka pierwszego magicznego pióra Walta do odzyskanych planów parku, powodując, że Magic Kingdom rozbłyska, a park staje się bardziej magiczny, ponieważ atrakcje magicznie zostają naprawione, wszystko wraca do idealnego stanu, a najbardziej spektakularne fajerwerki, jakie park kiedykolwiek widział, wybuchają na nocnym niebie. Piątka dzieci obserwuje, jak park rozświetla się wzdłuż tej samej ścieżki, co na mapie, a plany rozbłyskają, gdy świętują szczęśliwe zakończenie. Wayne wraca wtedy do swojego biurka, podnosi czarny pilota i naciska przycisk.


Poszukiwania znikniętej w Grecji Sumire zakończyły się sukcesem, w związku z czym „K” i Miu wrócili do Japonii razem. Główna bohaterka nie zadzwoniła do narratora, aby poinformować o powrocie i wyrazić gotowość do odwzajemnienia jego miłości.[sep]Fabuła koncentruje się na trzech głównych postaciach: Sumire, Miu i „K”. Główna bohaterka powieści, Sumire, to początkująca pisarka, która utrzymuje się z rodzinnej stypendium i twórczych rad swojego jedynego przyjaciela, męskiego narrators powieści, „K”. „K” to nauczyciel szkoły podstawowej, ma 25 lat i jest zakochany w Sumire, choć ona nie odwzajemnia jego uczuć. Na weselu Sumire poznaje Koreankę, Miu. Rozpoczynają rozmowę, a Sumire zaczyna pracować dla starszej, zamężnej kobiety. Z czasem uświadamia sobie, że jest do niej przyciągnięta, a tym samym, że może być lesbijką. Miu proponuje Sumire, aby towarzyszyła jej w podróży służbowej do Francji. Sumire wyraża zgodę. We Francji spotykają utalentowanego brytyjskiego pisarza, który sugeruje kobietom skorzystanie z jego wolnego domu na greckiej wyspie. Miu zabiera Sumire do Grecji, a gdy spędzają razem dni, przyciąganie Sumire do Miu staje się silniejsze. Jednego ranka Miu odkrywa, że Sumire zniknęła. Dzwoni do „K” i prosi go, by przyleciał do Grecji i pomógł odnaleźć przyjaciółkę. „K” wyraża zgodę, ale ich szeroko zakrojone poszukiwania Sumire nie przynoszą rezultatów. Z końcem lata zbliżającym się nieuchronnie, „K” i Miu wracają do Japonii osobno. „K” wraca do swojego dawnego życia. Nigdy więcej nie słyszy od Miu, mimo że obiecała utrzymywać kontakt. Podobnie jak w innych utworach Murakamiego, „Sputnik Sweetheart” nie ma jasnego, zwięzłego zakończenia. Jeśli fabułę traktować dosłownie, bez subiektywnej interpretacji, to pewnej nocy, znikąd, Sumire dzwoni do „K” i mówi mu, że jest już z powrotem w Japonii. Wyraża, że jest gotowa odwzajemnić jego uczucia i prosi go, by odebrał ją z tej samej budki telefonicznej, z której zawsze do niego dzwoniła.


Decyzja USA o kontynuowaniu płacenia reparacji doprowadziła do załamania waluty konfederackiej, która wcześniej cieszyła się stabilnością. Kryzys gospodarczy i powszechne zaufanie do Partii Wolności sprawiły, że nowym prezydentem Konfederacji został przywódca Partii Wolności, Jake Featherston.[sep]Zwycięskie Stany Zjednoczone Ameryki górują nad upadłymi Skonfederowanymi Stanami Ameryki, które stały się ofiarą własnego ego nacjonalistycznego i mitów po trzech latach krwawych walk okopowych. W CSA były żołnierz o imieniu Jake Featherston dołącza do Partii Wolności i wykorzystuje ją jako platformę do przejęcia kontroli nad rządem konfederackim oraz wzięcia odwetu na USA i grupach, które jego zdaniem zadawały CSA cios w plecy: czarnoskórych, południowej arystokracji i Partii Wigów. Wkrótce obejmuje przywództwo w Partii i napuszcza wściekłych weteranów na swoich wrogów. W 1921 roku niemal zostaje prezydentem, ale porażki w wyborach i w innych sferach zmuszają go i Partię do dłuższego oczekiwania na realizację swoich bezwzględnych celów. Tymczasem konserwatywny rząd USA został odsunięty od władzy przez partię mas: socjalistów, którzy wybrali na prezydenta Uptona Sinclaira i na wiceprezydenta Hoseę Blackforda, który poślubia kongresmenkę Florę Hamburger. Ignorując zbliżające się zagrożenie ze strony południa, socjaliści skupiają się na poprawie życia obywateli – kosztem cięć w obronności i wojsku. Zamach na prezydenta Konfederacji Wade’a Hamptona V, wiga, dokonany przez członka Partii Wolności Grady’ego Calkinsa, doprowadził do masowego exodusu członków Partii Wolności i wzbudził litość socjalistycznej administracji USA. USA zakończyły płacenie reparacji konfederackich, co doprowadziło do odrodzenia waluty CSA, która od końca Wielkiej Wojny cierpiała na dręczącą inflację. Powszechna nieufność do Partii Wolności i nowo odkryta siła pieniądza papierowego Konfederacji przyczyniły się do poparcia dla nowo mianowanego prezydenta wiga Burtona Mitchela. Socjaliści nie mają też lepszego pomysłu, co zrobić z czarnoskórymi w Ameryce Północnej, i ignorują los tych w Konfederacji.