Zniszczenie „Duszy Demona” przez Rhonina i jego sojuszników przywróciło moce czterem Aspektom, co doprowadziło do uwolnienia Alexstraszy i pokonania orków. W rezultacie Deathwing musiał uciekać przed wściekłymi Aspektami, a jego intryga jako Lord Prestor zakończyła się niepowodzeniem.[sep]Akcja „Dnia Smoka” rozgrywa się po „Warcraft II: Tides of Darkness”, ale przed „Warcraft III: Reign of Chaos”. Opowiada historię ludzkiego maga, Rhonina, który na rozkaz Krasusa wyrusza do ostatnich ziem kontrolowanych przez orków w Khaz Modan. Krasus jest w rzeczywistości czerwonym smokiem o imieniu Korialstrasz, jednak we wcześniejszych rozdziałach książki ukrywa się pod postacią ludzkiego maga z Dalaranu. Jest lojalny wobec swojej uwięzionej władczyni, Alexstraszy, Królowej Czerwonego Lotu i jednej z pięciu Wielkich Aspektów. Nekros Skullcrusher, przywódca orków w Khaz Modan, posługując się „Duszą Demona”, jest w stanie zatrzymać Alexstraszę i jej konsortów, takich jak Tyranastrasz, wbrew ich woli oraz wykorzystywać ich potomstwo jako pionki przeciwko innym rasom Azeroth. Podczas gdy Korialstrasz szukał pomocy u innych Aspektów – Nozdormu, Malygosa i Ysery – Deathwing pomógł Rhoninowi dostać się do twierdzy orków, aby przekonać Nekrosa Skullcrushera, że nadchodzi nieuchronny atak Sojuszu na Grim Batol. Prawdziwą motywacją Deathwinga było to, że chciał zdobyć jaja, aby odnowić swój ród, a nie uwolnić Czerwoną Królową Smoków. Wierząc, że nadciąga wielka armia, Nekros kazał przenieść jaja w inne miejsce, umieszczając je na otwartej przestrzeni tam, gdzie chciał tego Deathwing. Jednak gdy Deathwing kradł jaja, został zkonfrontowany przez umierającego Tyranastrasza. Mimo początkowych problemów Korialstraszowi udało się zyskać pomoc pozostałych trzech Wielkich Aspektów w zadaniu uwolnienia Alexstraszy. Dzięki pomocy Rhonina, Vereesy Windrunner, Falstada Dragonreavera (Falstada Wildhammera) oraz licznych krasnoludzkich bojowników ruchu oporu grupie udało się na zawsze zniszczyć „Duszę Demona”. W ten sposób uwolnili Alexstraszę, która w jednym haustzie połknęła Nekrosa Skullcrushera, pomagając w pokonaniu orków w tym regionie. Ironią losu jest to, że Deathwing pomógł w uwolnieniu Alexstraszy, lecz nie przejmował się tym, ponieważ „Dusza Demona” osłabiła moc innych Aspektów. Jednak wraz ze zniszczeniem „Duszy Demona” moce wróciły do czterech Aspektów, a Deathwinga ostatnio widziano, jak ucieka przed trzema wściekłymi Aspektami w chwili, gdy Alexstrasza udała się do Korialstrasza. Wątek fabularny obejmuje również spisek Deathwinga, mający na celu wprowadzenie zamętu w śmiertelnych królestwach poprzez podszywanie się pod Lorda Prestora. Wykorzystując swoje smocze moce, manipulował władcami ludzkich królestw, aby uczynić go królem Alteracu, a następnie planował ożenić się z rodziną królewską Lordaeronu, aby stać się jej dziedzicem. Jednak po jego pokonaniu przez czterech innych Smoczych Aspektów Lord Prestor nigdy więcej nie został zobaczony.


Reżim Randalla Flagga w Las Vegas zostaje utrzymany, gdy broń jądrowa zostaje zneutralizowana, ratując miasto i jego mieszkańców. W międzyczasie Stu Redman nie wraca do Boulder, gdzie nowonarodzony syn Frances Goldsmith nie udaje się przeżyć zakażenia supergrypą.[sep]Powieść jest podzielona na trzy części lub księgi. Pierwsza nosi tytuł „Captain Trips” i obejmuje dziewiętnaście dni, podczas których dochodzi do ucieczki i rozprzestrzenienia się sztucznego wirusa supergrypy (grypy), znanego formalnie jako „Project Blue”, ale najczęściej określanego mianem „Captain Trips”. Wirus został opracowany w bazie armii amerykańskiej, gdzie doszło do jego przypadkowego uwolnienia. Chociaż baza próbuje zostać zamknięta, zanim jakakolwiek zarażona osoba zdoła uciec, awaria systemu bezpieczeństwa pozwala strażnikowi i jego rodzinie wymknąć się na zewnątrz. Niestety, są już zarażeni i wywołują pandemię, która zabiera około 99,4% ludzkiej populacji na świecie, a także zwierząt domowych, takich jak konie i psy. Z perspektywy wielu głównych bohaterów, a także z wszechwiedzącej perspektywy trzeciej osoby, narracja przedstawia całkowity rozkład i zniszczenie społeczeństwa poprzez powszechną przemoc, niepowodzenie stanu wojennego w powstrzymaniu wybuchu epidemii, a w końcu śmierć praktycznie całej populacji. Poruszany jest również wątek emocjonalny, gdy nieliczni ocaleni muszą opiekować się swoimi rodzinami i przyjaciółmi, mierząc się z dezorientacją i żalem, gdy ich bliscy poddają się grypie. Wydanie rozszerzone rozpoczyna się prologiem zatytułowanym „The Circle Opens”, który oferuje większą liczbę szczegółów dotyczących okoliczności opracowania wirusa i naruszenia bezpieczeństwa, które pozwoliło mu uciec z tajnego kompleksu laboratoryjnego, w którym został stworzony. Nieliczni ocaleni wyruszają w przeplatające się podróże przez kraj w trzech grupach, które są łączone zarówno przez okoliczności, jak i wspólne sny o 108-letniej kobiecie z Hemingford Home w stanie Nebraska, którą postrzegają jako schronienie i uosobienie dobra w walce dobra ze złem. Ta kobieta, Abagail Freemantle, zwana „Matką Abagail”, staje się duchowym przywódcą ocalałych. Matka Abagail kieruje ich do Boulder w stanie Kolorado, gdzie walczą o przywrócenie społeczeństwa demokratycznego. Tymczasem inna grupa ocalałych jest przyciągana do Las Vegas w stanie Nevada przez Randalla Flagga, złą istotę o nadprzyrodzonych mocach, reprezentującą Wroga lub Przeciwnika. Rządy Flagga są brutalnie tyraniczne; stosuje ukrzyżowanie, poćwiartowanie i inne formy tortur, aby stłumić sprzeciw. Grupa Flagga jest w stanie szybko zreorganizować społeczeństwo, przywrócić zasilanie w Las Vegas i odbudować miasto dzięki wielu specjalistom technicznym, którzy tam się przeprowadzili. Grupa Flagga uruchamia program zbrojeniowy, przeszukując kraj w poszukiwaniu odpowiedniej broni. W Boulder demokratyczne społeczeństwo „Strefy Wolnej” napotyka problemy: Matka Abagail, czując, że stała się pychą z powodu radości z bycia postacią publiczną, znika w dziczy, wyruszając w podróż duchowego pojednania. Komitet przywódczy Strefy Wolnej, składający się z siedmiu mężczyzn i kobiet – Frannie Goldsmith, Stu Redmana, Nicka Androsa, Larry’ego Underwooda, Ralpha Brentnera, Glena Batemana i Susan Stern – postanawia potajemnie wysłać trzy osoby na terytorium Randalla Flagga, aby działały jako szpiedzy. Tymczasem jeden z ocalałych, Harold Lauder, buduje bombę z dynamitu w odpowiedzi na uczucie osamotnienia i chęć zemsty za niespełnioną miłość do Fran Goldsmith, która zakochała się w Stu Redmanie; inna ocalała, Nadine Cross, uwiedziona mimo woli przez ciemny urok Flagga, który objawił się jej po raz pierwszy lata temu poprzez tablicę ouija, podkłada bombę w miejscu, które skutecznie zniszczy przywództwo Strefy Wolnej. Wybuch zabija Nicka i Susan oraz kilku innych mieszkańców Strefy Wolnej, ale pozostali członkowie komitetu przywódczego zdołają uniknąć wybuchu dzięki terminowemu powrotowi Matki Abagail. Jej ciało jest jednak wyniszczone głodem, a ona umiera. Droga do ostatecznego starcia jest otwarta, gdy oba obozy dowiadują się o sobie nawzajem, a każda z stron uznaje drugą za zagrożenie dla swojego przetrwania, co prowadzi do „starcia” dobra ze złem. Nie dochodzi jednak do bitwy. Zamiast tego, na łożu śmierci Matka Abagail prosi, aby czterech z pięciu ocalałych członków komitetu zarządzającego w Boulder – Glen Bateman, Stu Redman, Ralph Brentner i Larry Underwood – w towarzystwie psa Kojaka wyruszyło pieszo w stronę Las Vegas na wyprawę, aby skonfrontować się z Randellem Flaggiem. Stu łamie nogę w drodze i przekonuje innych, by poszli dalej bez niego, jak obiecali, mówiąc im, że Bóg się nim zaopiekuje, jeśli takie jest jego przeznaczenie. Pozostali trzej wkrótce napotkają ludzi Flagga, którzy biorą ich do niewoli. Gdy Glen Bateman odrzuca szansę ocalenia, jeśli uklęknie i błaga Flagga o życie, zostaje zastrzelony na rozkaz Flagga przez Lloyda Henreida, prawą rękę Flagga. Flagg gromadzi wszystkich swoich zwolenników, aby byli świadkami egzekucji dwóch więźniów, ale w chwili, gdy ma ona nastąpić, Trashcan Man, szalony zwolennik Flagga, który w jakiś sposób potrafi odnajdywać broń masowego rażenia, przybywa z głowicą jądrową. Magiczna próba Flagga, by uciszyć dysydenta, zostaje przekształcona w wielką świecącą dłoń – „Rękę Boga” – która detonuje bombę, niszcząc Las Vegas i wszystkich zwolenników Flagga, a także Larry’ego i Ralpha. Mieszkańcy Boulder z niepokojem oczekują narodzin dziecka Frances Goldsmith, świadomi konsekwencji dla ludzkości, jeśli dziecko nie będzie miało odporności na supergrypę i umrze. Wkrótce po urodzeniu żywego dziecka Stu Redman wraca do Boulder wraz z Kojakiem i Tomem Cullenem, jednym ze szpiegów wysłanych wcześniej przez Strefę Wolną, który uratował Stu podczas powrotu do Strefy. Chociaż dziecko, Peter, choruje na supergrypę, jest w stanie ją pokonać. Oryginalne wydanie powieści kończy się sceną, w której Fran i Stu zastanawiają się, czy ludzkość może wyciągnąć wnioski ze swoich błędów. Odpowiedź, podana w ostatnim zdaniu, jest niejednoznaczna: „Nie wiem”. Wydanie rozszerzone dodaje do tego krótki kodę zatytułowaną „The Circle Closes”, która pozostawia ciemniejsze wrażenie i pasuje do trwającego motywu „koła ka” Kinga. Randall Flagg, używając pseudonimu „Russell Faraday”, budzi się na plaży gdzieś na południowym Pacyfiku, uciekając przed wybuchem atomowym w Vegas dzięki swojej ciemnej magii (choć Flagg nie pamięta, jak trafił na plażę ani jak ma na imię, a sugeruje się, że nie pamięta nawet wydarzeń w Ameryce). Tam zaczyna rekrutować wyznawców wśród piśmiennej, ciemnoskórej ludności, która czci go jako rodzaj boga.


Relacja między Boschem a Walling kończy się, gdy wychodzi na jaw, że FBI zataiło fakt, iż Robert Backus zamordował McCaleba. Terry McCaleb zginął w wyniku morderstwa, a nie odebrał sobie życie z powodu niepowodzenia przeszczepu serca i chęci uchronienia rodziny przed kosztownym leczeniem.[sep]Podczas badania śmierci byłego profilera FBI Terry’ego McCaleba na prośbę jego żony, Bosch zaczyna podejrzewać, że notoryczny seryjny morderca i były przełożony FBI Robert Backus, znany jako Poeta, uznany za zmarłego, mógł zamordować McCaleba. Drążąc głębiej, Bosch podąża za tropem do Las Vegas, co prowadzi go do kontaktu z FBI. Tymczasem agentka FBI Rachel Walling, która kiedyś była podopieczną Backusa w FBI (jak McCaleb) i została zesłana przez FBI do Dakoty Południowej na cztery lata za swoją rolę w śledztwie dotyczącym Poety, staje się adresatką wiadomości wysyłanych przez Backusa do FBI. Ponieważ zarówno Bosch, jak i Walling są outsiderami w głównym śledztwie FBI, ostatecznie łączą siły. Powieść zmienia punkty widzenia, przełączając się między pierwszoosobowym komentarzem Boscha a trzecioosobowymi perspektywami Walling i Backusa. Bosch spotyka sąsiadkę, którą później odkrywa (w książce „The Closers”) jako Cassie Black, główną bohaterkę „Void Moon”, i zaczyna związek z Walling. Przyjmuje również ofertę od swojej dawnej partnerki Kiz Rider, aby powrócić do LAPD pod nowym szefem policji, jako detektyw wydziału zabójstw w jednostce spraw niewyjaśnionych w ramach Wydziału Zabójstw i Napadów. W końcu Bosch i Walling doprowadzają Poetę przed sprawiedliwość, ścigając go do betonowych kanałów wezbranej rzeki Los Angeles w L.A., gdzie tonie, a Bosch ledwo przeżywa. Jego śmierć zostaje tym razem potwierdzona, w przeciwieństwie do sytuacji w „The Poet”, gdzie był jedynie uznany za zmarłego. Jednak związek Boscha i Walling rozpada się w końcu, gdy Bosch dowiaduje się, że FBI odkryło, że Backus nie miał nic wspólnego ze śmiercią McCaleba, ale zataiło przed nim tę informację. W rzeczywistości McCaleb odebrał sobie życie w sposób, który sprawił, że jego śmierć wyglądała na wypadek, ponieważ jego przeszczep serca się nie powiódł i nie chciał obarczać żony i dzieci dręczącymi kosztami dodatkowych procedur medycznych.


Stannis Baratheon przybywa na Mur i pokonuje armię dzikich, ratując Nocną Strażę przed klęską. W konsekwencji Jon Snow zostaje wybrany nowym Lordem Komendantem i odmawia przyjęcia Winterfell od Stannisa, wolejąc dotrzymać przysięgi złożonej Straży.[sep]Nawała Mieczy kontynuuje historię nieco przed zakończeniem poprzedniej części, Starcia królów. Siedem Królestw Westeros wciąż jest w objęciach Wojny Pięciu Królów, a pozostali władcy – Robb Stark, Balon Greyjoy, Joffrey Baratheon i Stannis Baratheon – walczą o zabezpieczenie swoich koron. Wojna domowa niszczy ludność, rządzący dom Baratheonów oraz wielkie rody Westeros: dom Arrynów z Doliny, dom Baratheonów z Storm’s End, dom Greyjoyów z Żelaznych Wysp, dom Lannisterów z Casterly Rock, dom Martellów z Dorne, dom Starków z Winterfell, dom Tullych z Riverrun i dom Tyrellów z Highgarden. Próba Stannisa Baratheona opanowania Królewskiej Przystani została pokonana przez nowy sojusz między domem Lannisterów (wspierającym Joffreya) a domem Tyrellów. Dom Martellów również obiecał swoje poparcie Lannisterom poprzez siły Dorne, podczas gdy dom Arrynów z Doliny jeszcze nie wkroczył do walki ani nie zadeklarował swojej wierności. Tymczasem wielka armia dzikich maszeruje w stronę Muru pod wodzą Mance’a Raydera, a na jej drodze stoi jedynie garstka Nocnej Straży; a w odległym wschodzie Daenerys Targaryen jest w drodze powrotnej do Pentos, mając nadzieję zebrać siły do odzyskania Żelaznego Tronu. Powieść zaczyna się w ostatnich miesiącach 299 roku po Przybyciu i trwa do roku 300 AL. Należy zauważyć, że brytyjskie wydanie papierowe Nawały Mieczy zostało podzielone na dwie książki, a francuskie wydanie papierowe na cztery. Poniższe streszczenie fabuły dotyczy wydań jednotomowych.

W Riverrun Catelyn Stark zawiera nieautoryzowaną umowę ze swoim więźniem, Jaime’em Lannisterem: jego wolność w zamian za wolność córek Catelyn. Jaime zgadza się i jest wysłany na południe pod eskortą Brienne z Tarth. Jaime i Brienne napadnięci są przez najemników znanych jako Odważni Towarzysze (obecnie w służbie Roose’a Boltona) i zabrani do Harrenhal. Ich okrutny przywódca, Vargo Hoat, odcina Jaime’owi rękę mieczną, a Jaime jest odesłany z powrotem do Królewskiej Przystani. Brienne, mając niewielką wartość jako zakładniczka, zostawiona jest na łaskę Hoata, ale Jaime wraca, by ją uratować. Armia Robba wraca do Riverrun, po tym jak rozgromiła siły Lannisterów w Westerlands. Robb ujawnia, że poślubił Jeyne Westerling z Crag, unieważniając swoje zaręczyny z córką domu Freyów, co naraża go na utratę ich poparcia. Siły Robba topnieją, gdy jego żołnierze zostają uwięzieni między lordem Randyllem Tarlym a Gregorem Clegane. Greyjoyowie zajmują teraz domowe terytorium Robba, Winterfell. Mimo to Robb ma plan odbicia Moat Cailin z rąk Greyjoyów, ale zależy to od zdobycia poparcia Freyów, którego ci teraz prawdopodobnie nie udzielą. Gdy lord Hoster Tully umiera, brat Catelyn, Edmure, staje się lordem Riverrun. Robb odzyskuje nadzieję, gdy słyszy wiadomość, że Balon Greyjoy tajemniczo zmarł w wyniku upadku z mostu. Co więcej, Żelazne Wyspy są teraz w kryzysie sukcesyjnym, ponieważ obaj bracia Balona, a także jego córka Asha, walczą o sukcesję, dzieląc żelaznych ludzi i czyniąc ich podatnymi na kontratak.

Arya Stark i jej przyjaciele spotykają grupę mężczyzn znaną jako Bractwo bez Chorągwi, dowodzoną przez lorda Berica Dondarriona i czerwonego kapłana Thorosa z Myr. Grupa Berica, pierwotnie wysłana przez Eddarda Starka do stłumienia najazdów Lannisterów, przekształciła się w obronę drobnego ludu zniszczonego wojną Krainy Rzek. Grupa spotyka Sandora Clegane’a, byłego ochroniarza króla Joffreya, znanego jako Pies, i oferuje mu wyrok przez pojedynek, który ten wygrywa, zabijając lorda Berica. Thoros jest w stanie wskrzesić Berica, używając tego, co nazywa darem od swojego boga R’hllora. Wkrótce potem Arya zostaje porwana przez Psa. Pies postanawia zabrać ją z powrotem do rodziny, by otrzymać okup, i wyruszają na północ. Armia Robba Starka dociera do Bliźniac. Frey zgadza się wybaczyć Robbowi pod warunkiem, że lord Edmure Tully poślubi córkę Freya w miejsce Robba. Podczas uroczystości weselnych wojownicy przebrani za muzykantów wyciągają kusze i strzelają do zwolenników Starków, łamiąc świętą więź chroniącą gości przez gospodarzami. Boltonowie i Freyowie zabijają całą armię Robba w tym zdradzieckim akcie. Catelyn zostaje schwytana, jej gardło przecięte, a ciało wrzucone do rzeki. Robba osobiście dźga w serce Roose Bolton, a jako ostateczną zniewagę ze strony Freyów, zwłoki Robba są sprofanowane przez odcięcie głowy i przyszycie w jej miejsce głowy jego wilkoru. Wielu północnych lordów zostaje zabitych, a nieliczni ocaleni wzięci do niewoli. Tywin Lannister nagradza Roose’a, mianując dom Boltonów nowymi Strażnikami Północy w miejsce domu Starków. Arya i Pies przybywają na przedpola zamku w trakcie „Czerwonego Wesela”. Zdając sobie sprawę, że coś jest strasznie nie tak, Arya próbuje wejść do zamku, ale Pies ogłusza ją i zabiera w dół rzeki. Arya śni, widząc oczami swojej od dawna zaginionej wilkory, Nymerii. We śnie Nymeria znajduje zwłoki kobiety płynącej rzeką. Arya mówi Psu, że jej matka Catelyn nie żyje. Arya i Pies napotykają ludzi jego brata, Gregora Clegane’a. Walczą i uciekają, ale Pies zostaje ranny. Jego rana się zakaża, ale Arya odmawia mu miłosierdzia szybkiej śmierci i go opuszcza. Znajduje statek z Wolnego Miasta Braavos, ale kapitan odmawia jej przewozu, dopóki nie oferuje mu monety, którą dał jej Jaqen H'ghar, i nie mówi „Valar Morghulis”, jak została pouczona. Kapitan odpowiada „Valar Dohaeris” i wypływają do Braavos. W Epilogu książki odkryto, że ożywiona Catelyn Stark żyje z Bractwem bez Chorągwi, pragnąc zemsty na tych, którzy zdradzili i zamordowali ją i jej syna.

Davos Seaworth wyrzuca na skalistą wyspę po bitwie na Czarnej Wodzie. Znajdują go ludzie króla Stannisa i zabierają na Dragonstone. Davos obwinia czerwoną kapłankę Melisandre za porażkę Stannisa i zostaje uwięziony za zdradę (Melisandre przewidziała jego zamiar zamordowania jej). Melisandre prosi, by Davos po prostu był wierny swojemu królowi, a Stannis uwalnia Davosa i prosi go, by służył jako jego Ręka, ponieważ jest jednym z nielicznych ludzi, których Stannis może ufać, że będą mu służyć szczerze (pozostali to zazwyczaj ambitni lizusy lub fanatycy). Współpracując ze Stannisem, Melisandre przeprowadza rytuały krwi, by obudzić „kamienne smoki”, które uważa za wielkie posągi strzegące zamku. (Chronologicznie dzieje się to krótko przed Czerwonym Weselą). Królewska Przystań wita Tyrellów jako wyzwolicieli. Król Joffrey zgadza się zerwać zaręczyny z Sansą Stark i poślubić lady Margaery Tyrell. Sansa wkrótce zostaje zmuszona do poślubienia Tyriona Lannistera. Tyrion traktuje Sansę delikatnie i odmawia skonsumowania małżeństwa wbrew jej woli. Balon Greyjoy z Żelaznych Wysp oferuje sojusz, ale Tywin Lannister, dziadek Joffreya i jego Ręka, odrzuca go. Nadzieja Balona, że Lannisterowie pozwolą mu rządzić jako król na Żelaznych Wyspach, jeśli zdradzi Północ, spełza na niczym, jak zapowiadał Theon. Do Królewskiej Przystani dociera wiadomość o nagłej śmierci Balona Greyjoya, a następnie wieść z Bliźniac o Czerwonym Weselu i zamordowaniu Robba Starka. Joffrey chełpi się, że „wygrał” wojnę po usłyszeniu o śmierci Robba, co drażni Tywina, ponieważ chłopak Joffrey nie wziął w ogóle udziału w wojnie. Wesele Margaery i Joffreya odbywa się zgodnie z planem; ale podczas następujących po nim uroczystości król Joffrey zostaje otruty na śmierć. Cersei Lannister każe aresztować swojego brata Tyriona jako truciciela i stawia go przed sądem. Tymczasem Sansa jest potajemnie wywieziona z zamku i zabrana do Małolka, który przyznaje się do odpowiedzialności za śmierć Joffreya. Małolek, wraz z Sansą, opuszcza Królewską Przystań i udaje się do Orlego Gniazda z nowym planem: by zdobyć względy lady Lysy Arryn, siostry Catelyn, i poślubić ją.

Davos Seaworth odkrywa wiadomość od Nocnej Straży, proszącą o pomoc przeciwko Mance’owi Rayderowi i Innym. Melisandre przekonuje Stannisa, by złożył Edrica Storma, nieślubnego syna zmarłego brata Stannisa, króla Roberta, w ofierze ogniu, by obudzić smoki; ale Davos potajemnie wywozi Edrica w bezpieczne miejsce. Stannis przygotowuje się do wykonania na Davosie wyroku śmierci za zdradę; zanim to zrobi, Davos pokazuje Stannisowi prośbę Nocnej Straży. Jaime Lannister i Brienne z Tarth docierają do Królewskiej Przystani, gdzie odkrywają, że młodszy brat Joffreya, Tommen, odziedziczył tron, ale nie został jeszcze koronowany, Tyrion stoi przed sądem za zamordowanie Joffreya, a wasale Tyrellów obwiniają Brienne za śmierć króla Renly’ego. Jaime zostaje Lordem Komandorem Gwardii Królewskiej, ale odmawia oferty swojego ojca, by uczynić go dziedzicem Casterly Rock. Odmawia również uwierzyć w twierdzenia Cersei, że Tyrion zabił Joffreya. Po kłótni Jaime odrzuca jej zaloty. Tyrion wydaje się skazany na zagładę, ponieważ Cersei zwerbowała wielu świadków przeciwko niemu, w tym mistrza szpiegów Varysa i kochankę Tyriona, Shae. Tyriona odwiedza lord Oberyn Martell z Dorne, który oferuje walkę w jego imieniu w procesie przez pojedynek przeciwko mistrzowi Cersei, Serowi Gregorowi Clegane, „Górze, która Jedzie”. Oberyn niemal wygrywa, ale śmiertelnie ranny Gregor zabija go. Tyrion zostaje ponownie skazany na śmierć, ale ucieka z lochu dzięki pomocy Jaime’a i Varysa. Jaime ujawnia, że ukochana pierwsza żona Tyriona była córką chłopa, a nie prostytutką, jak kazał mu wierzyć ich ojciec Tywin. Tyrion postrzega to jako nieprzebaczalną zdradę i przysięga zemstę na ojcu i rodzeństwie. Wchodząc do komnaty Tywina, odkrywa Shae w łóżku swojego ojca i zabija ją. Konfrontuje się z Tywinem, gdy ten siedzi w nocniku. Gdy jest wyśmiewany, Tyrion strzela do Tywina w jelita kuszą i ucieka. Jaime uwalnia Brienne i daje jej miecz przekuty z miecza Valyriańskiego stali Neda Starka. Mówi jej, by dotrzymała przysięgi lady Catelyn, by znaleźć Aryę i Sansę i zwrócić je do domu. Mówi jej również o prawdziwym powodzie, dla którego złamał przysięgę i zabił króla Aerysa: Aerys planował zniszczyć miasto i wszystkich w nim, zamiast pozwolić Robertowi Baratheonowi go zająć. Popełnił swoją najsłynniejszą zbrodnię, by uratować niewinnych.

W Orlim Gnieździe Małolek i Lysa są teraz małżeństwem, a Sansa pozostaje ukryta, udając nieślubną córkę Małolka o imieniu Alayne Stone. Tylko Małolek i Lysa znają jej prawdziwą tożsamość. Sansa żyje w strachu przed swoją coraz bardziej psychotyczną ciotką Lysą, która grozi, że wyrzuci ją z Orlego Gniazda po tym, jak zobaczyła, jak Małolek ją całuje. Małolek interweniuje, nieceremonialnie wypychając Lysę przez „Księżycowe Drzwi” na śmierć. Sansa dowiaduje się, że Małolek przekonał Lysę, by otruła swojego męża Jona Arryna i obwiniła za to Lannisterów, co było katalizatorem wydarzeń w Grze o tron. Oddział Nocnej Straży czeka na wieści od Qhorina Półręki i Jona Snowa. Straż pada ofiarą ataku zjaw i legendarnych potworów znanych jako Inni, ponosząc ciężkie straty, ale udaje im się wycofać. Samwell Tarly zabija jednego z Innych dziwnym ostrzem z obsydianu, czyli „smoczym szkłem”. Niektórzy ludzie ze Straży buntują się i zabijają Lorda Komandanta Jeora Mormonta w Chacie Crastera. Sam ucieka z pomocą jednej z córek-żon Crastera, Gilly, i udają się na południe w stronę Muru. W drodze pomaga im dziwna postać jeżdżąca na łosiu, którą Sam nazywa Zimne Ręce. Bran Stark wraz z Jojenem i Meerą Reed, uciekając z ruin Winterfell, jest prowadzony na północ przez dziwne sny Brana o trójokim kruku. Docierają do Muru i spotykają Samwella Tarly'ego i Gilly. Sam prowadzi ich do Zimnych Rąk, którzy zabiorą ich na północ, i wraca do Czarnej Twierdzy, zgadzając się zachować w tajemnicy prawdę o przetrwaniu Brana.

Jon Snow zostaje zabrany do Mance’a Raydera i jest w stanie przekonać go, że jest dezerterem z Nocnej Straży. Dowiaduje się, że Inni pędzą dzikich na południe w stronę Muru. Jon i Ygritte zaczynają również związek seksualny w wyniku ich „małżeństwa przez uprowadzenie”. Ygritte zabiera Jona do jaskini, gdzie uprawiają seks, a Ygritte mówi Jonowi, że go kocha. Mance poszukuje legendarnego Rogu Zimy, który roztrzaska Mur, gdy zostanie zadęty, ale nie może go znaleźć. Jon ucieka od dzikich i dociera do Czarnej Twierdzy przed armią Mance’a Raydera. Armia dzikich, licząca ponad czterdzieści tysięcy, dociera do Czarnej Twierdzy i atakuje Mur; Jon obejmuje dowodzenie nad obroną i odpiera kilka szturmów. Ygritte jest wśród zabitych w walce, umierając w ramionach złamanego sercem Jona. Podczas gdy Jon Snow dowodzi obroną Muru, Janos Slynt i Ser Alliser Thorne wracają do Czarnej Twierdzy i przeprowadzają doraźny proces, oskarżając Jona o łamanie przysięgi i zdradę. Zostaje uwięziony w celi z lodu u podstawy Muru. Wyobrażona o sobie ważność Janosa Slynta i niechęć Ser Allisera do Jona Snowa powodują, że wysyłają Jona, by zabił Mance’a Raydera. Rayder ma teraz Róg Zimy, ale woli przekroczyć Mur niż go zniszczyć, ponieważ Mur jest jedyną rzeczą, która powstrzyma Innych. Podczas gdy Jon rozmawia z Mance’em Rayderem w obozie dzikich, ocalała armia króla Stannisa przybywa. Rayder zostaje schwytany i uwięziony. Stannis ujawnia, że Davos Seaworth przekonał go, że prawdziwy król ochroni północną granicę Siedmiu Królestw przed inwazją. Melisandre wierzy, że inwazja dzikich jest zwiastunem powrotu Wielkiego Innego, zaprzysiężonego wroga jej czerwonego boga R’hllora. Stannis oferuje Jonowi Snow Winterfell w zamian za jego poparcie, ale Jon zostaje wybrany przez Nocną Strażę na nowego Lorda Komendanta dzięki sprytowi Samwella Tarly'ego i uprzejmie odmawia oferty Stannisa na rzecz dotrzymania przysięgi.

Płynąc do Pentos morzem, Daenerys Targaryen dowiaduje się, że w miastach Zatoki Niewolników można kupić duże armie niewolników. Daenerys zgadza się oddać jedno ze swoich ukochanych smoczych piskląt, by skłonić Niewolników do sprzedania jej całej armii Niezniewolonych, budzących grozę wojowników-eunuchów z Astaporu. Po tym, jak Daenerys zostaje ogłoszona ich nową panią, natychmiast rozkazuje swojej nowej armii Niezniewolonych obrócić się przeciwko ich byłym panom i złupić miasto. Pomagają jej dojrzewające smoki, które choć jeszcze zbyt małe, by na nich jeździć, powodują zniszczenia, zionąc ogniem. Następnie uwalnia wszystkich niewolników w Astaporze. Połączona horda Dothraków/Smoków/Niezniewolonych Daenerys następnie maszeruje na miasto niewolników Yunkai. Wielu najemników z Yunkai ginie; reszta przechodzi na stronę rosnącej hordy Daenerys, a Yunkai łatwo pada. Jednak władcy Meereen antagonizują Daenerys, zabijając dziecięcych niewolników i paląc ziemię, by odmówić jej zasobów. Daenerys oblega miasto bez skutku. Daenerys odkrywa dwie fałszywe osoby w swoim obozie, ale natury ich oszustw są bardzo różne. Ser Jorah Mormont szpiegował dla Varysa, informatora zmarłego króla Roberta Baratheona; Arstan Whitebeard to w rzeczywistości alias Sera Barristana Selmy’ego, upokorzonego byłego Lorda Komendanta Gwardii Królewskiej Roberta Baratheona, który przybył, by szukać prawdziwego władcy Targaryenów. Daenerys daje obu mężczyznom szansę na zadośćuczynienie: przez infiltrację Meereen, uwolnienie niewolników i wywołanie powstania. Meereen wkrótce pada. Barristan Selmy poddaje się osądowi Daenerys; wybacza mu i czyni go Lordem Komendantem jej Gwardii Królowej; jednak Mormont wciąż twierdzi, że nie zrobił nic złego, i dlatego go wygania za zdradę. Daenerys postanawia pozostać w Meereen i nauczyć się być królową, której potrzebuje Westeros.


Rozpoczęty 11 czerwca 1948 roku rozejm przerwał oblężenie Jerozolimy, ratując mieszkańców przed głodem. Pomimo zakazu przezbrajania wynikającego z umowy, Haganie udało się zakupić broń na czarnym rynku, podczas gdy armie arabskie nie posiadały takiej możliwości.[sep]Książka zaczyna się natychmiast po ogłoszeniu decyzji o podziale. Żydzi wylegli na ulice Palestyny, świętując. Jednak żydowscy przywódcy natychmiast zaczęli planować wojnę. Ehud Avriel został wysłany do Pragi, aby kupić broń w imieniu Etiopii. Tymczasem Żydzi zbudowali armię i siły powietrzne od zera. Żydowscy przywódcy, tacy jak David Ben-Gurion, wiedzieli, że ze względu na braki militarne konflikt można wygrać tylko dzięki wojnie wywiadowczej. Arabowie zaprzysięgli postawić Jerozolimę w stanie oblężenia i tak się stało. Przez wiele miesięcy Jerozolima przetrwała dzięki bardzo ograniczonym zapasom żywności. Na stronie arabskiej kapitan Abdul-Aziz Kerine kupował broń w Pradze w imieniu Syrii, jedynego wówczas suwerennego państwa arabskiego. Kraje arabskie (Egipt, Syria, Irak, Liban i Transjordania) omawiały swój plan działania. Zgodziły się współpracować, ale każdy, a zwłaszcza król Abdullah z Transjordanii, miał własną agendę. Ostatecznie brak współpracy państw arabskich doprowadził do ich upadku. Po stronie żydowskiej również panowało wiele dezorganizacji i braku współpracy. Główną żydowską armią była Hagana, jednak Irgun i Gang Sterna stanowiły inne żydowskie grupy bojowe. Grupy te miały sprzeczne ideały (na przykład: Hagana była skłonna uznać Jerozolimę za miasto międzynarodowe, aby mieć zjednoczony, pokojowy państwo, ale Jerozolima miała najwyższe znaczenie dla Gangu Sterna i Irgunu), ale udało im się zachować większą organizację i współpracę niż armiom arabskim. W głównej treści książki „O Jerozolimie!” opisano, że Gang Sterna i Irgun dokonały masakry w arabskiej wiosce Deir Jassin, co oburzyło zarówno Arabów, jak i Żydów. Hagana potępiła masakrę, ale Arabowie uważali, że to Hagana jest za nią odpowiedzialna, i zemścili się na żydowskim kibucu Kfar Ecjon. Collins i Lapierre przyznali również, że inne relacje naocznych świadków twierdzą, że wydarzenie w Deir Jassin było bitwą, a nie masakrą. Gdy zbliżał się 15 maja, oba narody nadal przygotowywały się do wojny. Jednak żydowski wywiad dowiedział się, że chociaż mandat miał wygasnąć 15 maja, Brytyjczycy planowali wyjechać 14 maja. Przygotowani na wczesne wycofanie się, członkowie Hagany zmobilizowali się szybko i udało im się zdobyć wiele brytyjskich budynków, zanim Arabowie zdążyli zorientować się, że Brytyjczycy wyjechali. Nieznający tego wywiadu, armie arabskie rozpoczęły działania 15 maja. Żydowska ojczyzna Izrael została ogłoszona 5 ijar 5708 według kalendarza hebrajskiego lub 14 maja 1948 roku według kalendarza gregoriańskiego. Dziś ten dzień jest obchodzony jako Jom Ha-Acmaut, czyli Dzień Niepodległości Izraela. Po wygaśnięciu mandatu w regionie wybuchła wojna. Armie arabskie niedoceniły siły Hagany i nie były przygotowane na silnego przeciwnika. Zarówno armie arabskie, jak i żydowskie cierpiały na poważne braki w amunicji i siłach ludzkich. Sytuacja w Jerozolimie pogorszyła się, pozostawiając żydowskich mieszkańców bliskich głodowi. 11 czerwca 1948 roku rozpoczął się sankcjonowany przez ONZ rozejm. Głodujący w Jerozolimie zostali uratowani dzięki czasowemu zakończeniu oblężenia. Magazyny i żołądki Jerozolimy znowu zostały napełnione. Zgodnie z umową o rozejmie żadna z armii nie mogła się przezbroić, ale Hagana była w stanie kupić broń na czarnym rynku. Armie arabskie jednak nie. Po czterech tygodniach walki wznowiły się, po czym nastąpił kolejny rozejm rozpoczęty 19 lipca (17 lipca w Jerozolimie) 1948 roku („O Jerozolimie!” Collins).


Smok ogłasza się królem Ankh-Morpork i żąda od mieszkańców złota oraz ofiar z panien. Zostaje jednak pokonany przez bagiennego smoka Errola, który strąca go z nieba falą uderzeniową.[sep]Fabuła koncentruje się wokół spisku tajnego bractwa, Wyjątkowej i Najwyższej Loży Oświeconych Braci Czarnej Nocy, mającego na celu obalenie Patrycjusza Ankh-Morpork i ustanowienie marionetkowego króla, kontrolowanego przez Najwyższego Wielkiego Mistrza. Używając skradzionej magicznej księgi, przyzywają smoka, by wzbudzić strach w sercach mieszkańców Ankh-Morpork. Gdy zostanie wywołany odpowiedni stan terroru i paniki, Najwyższy Wielki Mistrz zamierza wystawić „dziedzica” tronu, który zabije smoka i oswobodzi miasto z tyranii. Zadaniem Nocnej Straży – kapitana Vimesa, sierżanta Colona, kaprala Nobbsa i nowego ochotnika, Carrota Ironfounderssona – jest powstrzymanie ich, przy pewnej pomocy Bibliotekarza Niewidocznego Uniwersytetu, orangutana próbującego odzyskać skradzioną księgę. Straż znajduje się w opłakanym stanie; uchodzą za grupę niekompetentów, którzy tylko chodzą i dzwonią dzwonkami, co jest w dużej mierze prawdą. Przybycie Carrota to zmienia; Carrot na pamięć zna Prawa i Zarządzenia Miast Ankh i Morpork i już pierwszego dnia próbuje aresztować szefa Gildii Złodziei za kradzież (Gildia Złodziei ma prawo do określonej kwoty legalnie licencjonowanych kradzieży, na co starożytna księga Praw nie uwzględnia). Entuzjazm Carrota znajduje oddźwięk u Vimesa; Straż powinna zapobiegać przestępczości, a nie ją ignorować. Vimes zaczyna badać pojawianie się smoka, co prowadzi do znajomości z Sybil Ramkin, hodowczynią bagiennych smoków. Ramkin daje Straży niedorozwiniętego smoka, Errola, jako maskotkę. Lider Oświeconych Braci początkowo odnosi sukces w kontrolowaniu smoka, ale nie wziął pod uwagę jego własnych zdolności. Wygnany smok powraca i ogłasza się królem Ankh-Morpork (trzymając lidera Oświeconych Braci jako swojego rzecznika) i żąda, aby mieszkańcy Ankh-Morpork dostarczali mu złoto i regularne ofiary z panien. Niedługo potem Vimes zostaje uwięziony w tej samej celi co Patrycjusz, który prowadził relatywnie wygodne życie dzięki szczurom, których używał jako szpiegów. Bibliotekarz pomaga Vimesowi uciec, a ten biegnie na pomoc Sybil, która została wybrana jako pierwsza ofiara. Bagienny smok Straży, Errol, przebudowuje swój układ pokarmowy, tworząc silnik odrzutowy, i walczy z królem, ostatecznie strącając go z nieba falą uderzeniową. Gdy zgromadzony tłum zacieśnia się wokół króla, by go zabić, Sybil próbuje błagać o jego życie. Carrot zamiast tego aresztuje go, jednak Errol pozwala smokowi uciec, ujawniając, że smok jest w rzeczywistości samicą, a walka między nimi była w rzeczywistości rytuałem godowym. Sam Vimes aresztuje Lupine'a Wonse, ale przypadkowo powoduje śmierć mężczyzny, mówiąc Carrotowi, by „rzucił na nim księgą”. Mężczyzna próbował przyzwać kolejnego smoka i zginął, spadając z pękniętej podłogi po trafieniu Prawami i Zarządzeniami Ankh-Morpork. Patrycjusz zostaje przywrócony na stanowisko władcy Ankh-Morpork i oferuje Straży wszystko, czego zapragną, jako nagrodę. Proszą jedynie o skromną podwyżkę płacy, nowy czajnik i tarczę do rzutek.


Sing Lee ujawnia, że Jack jest człowiekiem z amnezją, a nie sztucznym potworem, jak go wcześniej uznawano. Po odzyskaniu pamięci okazuje się, że jest on Townsendem Harperem Jr., młodym mężczyzną, który na początku historii śledził Maxonów.[sep]Profesor Uniwersytetu Cornella Arthur Maxon, który prowadzi eksperymenty nad sztucznym życiem, wyrusza wraz z córką Virginii na jedną z odległych wysp Pamarung w Indiach Wschodnich, aby kontynuować swój projekt. Ich wyjazd wzbudza zainteresowanie młodego mężczyzny, Townsenda J. Harpera Jr., który jest zauroczony Virginii i postanawia dowiedzieć się, dokąd udają się podróżni. W Singapurze Maxon zleca dr. Karlowi von Hornowi, aby zabrał ich na jachcie „Ithaca” w dalszą drogę do celu, a następnie pomagał mu w eksperymentach. Na wyspie grupa odpiera atak piratów i buduje fort. Maxon i von Horn rozpoczynają swoje eksperymenty, hodując w naczyniach chemicznych kilka żywych istot – humanoidalnych, ale pozbawionych umysłu i odpychających. Maxon ma nadzieję, że Eksperyment Numer Trzynaście przyniesie rezultat w postaci doskonałego człowieka, i w swoim fanatycznym obsesji planuje wydać córkę za to ostateczne stworzenie. Von Horn zachowuje bardziej realistyczne podejście i liczy, że sam poślubi Virginii, co prowadzi do napięć między nimi. Tymczasem tubylcy, w tym Budadreen – jeden z załogantów von Horna – oraz Muda Saffir, przywódca piratów, spiskują przeciwko naukowcom, w przekonaniu, że ci ukrywają skarb. Śledzi ich uważnie chiński kucharz Sing Lee, który rozpoznaje pirata. Eksperyment Numer Trzynaście wydaje się rzeczywiście doprowadzić do powstania fizycznie doskonałego człowieka, ale w momencie, gdy naukowcy to odkrywają, sytuacja kryzysowa odwraca ich uwagę. Eksperyment Numer Jeden ucieka i porywa Virginii. Maxon, von Horn i Sing Lee ścigają potwora, by odkryć, że ten nie żyje – zginął z ręki Numeru Trzynaście, który również uciekł z laboratorium po wyjściu naukowców. Myśląc, że Virginii wciąż grozi niebezpieczeństwo, von Horn atakuje stworzenie i sam niemal ginie, ale Trzynaście oszczędza go, gdy Virginia błaga o jego życie. Nieświadoma pochodzenia przystojnego nieznajomego, dziewczyna czuje do niego pociąg. Maxon i von Horn zwracają Trzynaście do laboratorium i rozpoczynają jego edukację. Von Horn prywatnie wyznaje Virginii plan Maxona, by wydać ją za jedno ze swoich stworzeń, ukrywając przy tym, że ma to być jej wybawca. Osobnie informuje Trzynaście o jego sztucznym pochodzeniu. Oboje odbiorcy tych zwierzeń są przerażeni. Trzynaście, zwany teraz Jackiem, jest przekonany, że jest bezdusznym potworem i że Maxona trzeba powstrzymać. Von Horn uprowadza Virginii, podczas gdy Jack idzie zmierzyć się z Maxonem, a Budadreen i sześciu marynarzy kradnie skrzynię, która ich zdaniem zawiera majątek Maxona. Piraci Mudy Saffira atakują placówkę i przejmują skrzynię. Jack, przemyślawszy swoją wściekłość, broni Maxona i Sing Lee przed piratami. Virginia odrzuca zaloty von Horna i trafia na Budadreena, który bierze ją do niewoli i odpływa jachtem von Horna. Von Horn, ponieważ jego próba nakłonienia Jacka przeciwko Maxonowi nie powiodła się, wypuszcza przeciwko nim pozostałe jedenaście potworów. Jack podbija stworzenia i przejmuje nad nimi kontrolę, ale Maxon, który najwyraźniej odzyskał zmysły, zwraca się przeciwko niemu i przepędza go. „Ithaca” rozbija się w sztormie, a Budadreen i jego ludzie są zmyci za burtę; później dryfujący wrak jest zajmowany przez łowców głów. Jack i jedenaście potworów szuka Virginii i znajduje jacht w porcie, gdy jest on abordowany przez piratów Mudy Saffira; potwory atakują ich. Saffir bierze Virginii i ucieka z bitwy na swojej prahu; potwory, zajmując inną prahu, ścigają go. Von Horn, który obserwował te wydarzenia z ukrycia, wraca do Maxona, który oferuje mu swój majątek i rękę Virginii, jeśli ją uratuje. Jack i jego potwory doganiają i walczą z piratami na Borneo, w wyniku czego ginie sześć potworów i wielu piratów, ale Saffir, wciąż trzymający Virginii, ucieka rzekę w górę w swojej łodzi. Potwory dołączają do Barundy i załogi schwytanych Dajaków i wznawiają pościg. Tymczasem Saffir nieudolnie usiłuje zgwałcić Virginii i zostaje przez nią zrzucony za burtę; jego zastępca Ninaka przejmuje dowodzenie. Zatrzymuje się w wiosce tubylczej, ukrywa skrzynię i Virginii, a gdy przybywa Jack, spiskuje z Barundą, aby tubylcy sprowadzili go na manowce. Następnie odzyskuje swój łup i kontynuuje podróż w górę rzeki; Virginii ostatecznie udaje się uciec, skacząc z łodzi. Tymczasem von Horn, Maxon i Sing Lee płyną na Borneo, napotykają „Ithakę” i werbują Dajaków, aby zaprowadzili ich do Mudy Saffira. Ten ostatni, przeżywszy kąpiel w rzece, zatrzymuje ich. On i von Horn zawierają tajną umowę i płyną w górę rzeki bez Maxona, który zapada na gorączkę. Grupa Jacka, zgubiona, po walce z kolejnymi Dajakami natrafia na stado orangutanów. Widząc, że jeden z nich schwytał Virginii, walczą z małpami. Von Horn, Muda Saffir i grupa tubylczych wojowników przypadkiem trafiają na bitwę i uprowadzają nieprzytomną Virginii; podążający za nimi Sing Lee widzi wszystko. Grupa von Horna i Sing Lee wracają do Maxona, który dochodzi do siebie. Von Horn ponawia swoje zaloty do Virginii. Ninaka i Barunda kłócą się; Barunda zostaje zamordowany, ale zmusza to Niankę do zejścia na ląd. Ninaka zakopuje skrzynię, aby nie przeszkadzała mu w ucieczce. Von Horn i kilku Dajaków, którzy wrócili po odwiezieniu Virginii do ojca, są świadkami tego. Następnie von Horn zabija swoich towarzyszy, aby zachować tajemnicę skarbu dla siebie, i ucieka z powrotem w dół rzeki, ledwo unikając spotkania z Mudą Saffirem płynącym w przeciwnym kierunku z dwoma wojennymi prahu; Saffir ponownie uprowadził Virginii. Znów ucieka i trafia do Jacka oraz jego ocalałych potworów; zauważeni przez piratów, uciekają, a jeden z potworów ginie, osłaniając odwrót, podczas gdy Jack niesie Virginii w bezpieczne miejsce. Broniąc się w małym wąwozie, zrzuca głazy na prześladowców, aż ci się wycofują. Obiecuje dziewczynie, że odprowadzi ją do ojca, ale wkrótce sam zapada na gorączkę. Opiekuje się nim w jego majaczeniu. Maxon, von Horn i Sing Lee szukają Virginii i natrafiają na oboje w momencie, gdy gorączka Jacka opada. Von Horn strzela do Jacka, ale Sing Lee go rozbraja, uniemożliwiając mu dokończenie dzieła. Von Horn wreszcie wyznaje Virginii, że Jack to Numer Trzynaście, ale ona decyduje, że i tak go kocha. Wtedy Sing Lee oświadcza, że Jack wcale nie jest potworem, lecz człowiekiem z amnezją, którego znalazł dryfującego w szalupie i podstawił za nieudany eksperyment Maxona. Następnie ujawnia zbrodnie von Horna, który ucieka w dżunglę. Przybywa amerykański okręt wojenny; okazuje się, że poszukuje von Horna, dezertera, aby go aresztować. Pościg kończy się wreszcie w miejscu zakopanego „skarbu”, który von Horn wykopał; jego bezgłowe ciało zostaje znalezione obok otwartej skrzyni. Zawierała ona książki, a nie skarb, a tubylczy wspólnicy von Horna byli najwyraźniej rozczarowani. Maxonowie i Jack opuszczają Borneo na okręcie marynarki wojennej, a pamięć Jacka wraca. Wygodnie okazuje się, że jest Townsendem Harperem, zamożnym (i kawalerem) młodym mężczyzną, który na początku książki zainteresował się Virginii. Ślubne dzwony najwyraźniej niebawem zabrzmią.


Gra okazała się być jedynie wirtualną rozrywką mającą na celu odwrócenie uwagi bezrobotnych absolwentów od ich beznadziejnej sytuacji. Niski wskaźnik zatrudnienia w ich szkole był efektem ogólnego kryzysu gospodarczego, który uniemożliwiał absolwentom znalezienie zatrudnienia.[sep]Lisse i jej ośmioro przyjaciół pozostaje bez pracy po ukończeniu renomowanej szkoły prywatnej, mimo swej inteligencji. Przydzielono ich do Wyznaczonego Obszaru (ang. Designated Area, w skrócie DA) i pozwolono żyć w grupie w opuszczonym magazynie. Odkrywają, że w ciągu dnia miejsce, w którym mieszkają, jest ponure i brudne. Nocą jednak bezrobotni wychodzą na imprezy i inaczej spędzają beztroskie wieczory. Policja myśli szybko interweniuje, aby stłumić wszelkie większe problemy lub spory. Dla własnego bezpieczeństwa uczą się karate i opracowują system bezpieczeństwa mający zniechęcić przestępców porażeniem prądem. Podczas wyjścia, aby doświadczyć nocnego życia, grupa dowiaduje się o Grze – rodzaju rozrywki, do udziału w której niektórzy ludzie są bardzo zdeterminowani. Później zaprasza ich do wypróbowania Gry podejrzana koperta umieszczona w ich magazynie (mimo ich środków bezpieczeństwa). Po nauczeniu się, jak poruszać się metrem, docierają do tajnego wejścia do obiektu rządowego. Wewnątrz po raz pierwszy doświadczają Gry, która w rzeczywistości jest bardzo wyrafinowaną symulacją obszaru przypominającego Afrykę. Nie mogą zabrać niczego ze świata rzeczywistego do tej symulacji, a nic z Gry nie może wrócić z nimi do domu. Ponieważ w życiu nie mają zbyt wielu perspektyw, grupa skupia się na treningu i gromadzeniu informacji w czasie między sesjami Gry. Opracowują harmonogram regularnych ćwiczeń (obejmujących jogging i trening siłowy), szukają informacji w lokalnej bibliotece i omawiają swoje doświadczenia oraz motywacje. W miarę postępów w Grze odkrywają, że mają potrzeby (lekarza i osoby z wiedzą rolniczą). Rząd szybko wprowadza do ich życia ludzi, których znali ze szkoły, zaspokajając te potrzeby. Po roku takiego treningu sesja gry ulega zmianie – zostają umieszczeni w obszarze bardzo podobnym do tego, który odwiedzili, z tą jednak różnicą, że tym razem nie są budzeni, jeśli grozi im niebezpieczeństwo zranienia się. Ostatecznie ujawnia się, że Gra jest rodzajem treningu mającego przygotować grupę do projektu kolonizacji poza Ziemią. Projekt ten ma na celu powstrzymanie ogromnego przeludnienia, z którym boryka się świat. Sugeruje się, że jednym z powodów, dla których taka grupa ludzi była bezrobotna po szkole, była pomoc w kolonizacji innych światów, ponieważ każda grupa inicjująca potrzebowałaby różnorodnych talentów. Rzeczywiście, wczesna część książki potwierdza to przypuszczenie, wyjaśniając, że renomowana szkoła, którą ukończyła Lisse i jej przyjaciele, kiedyś miała 90% wskaźnik zatrudnienia, a obecnie jest to zaledwie 10% – co oznacza, że najbardziej wykwalifikowani pracownicy są kierowani do systemu Gry, a nie na rynek pracy.


Vernon Assa, partner w agencji reklamowej LBA, zmarł podczas spotkania w biurze detektywa. W rezultacie Wolfe postanowił nadal oddzielać sprawę morderstwa od kradzieży portfela.[sep]Choć Nero Wolfe jest, według własnej nieco skromnej miary, wielkim detektywem, a w szczególności największym na Manhattanie specjalistą od morderstw, co pozwala mu żądać wygórowanych honorariów i pracować tylko wtedy, gdy brakuje mu pieniędzy, lub gdy Archie Goodwin, jego mieszkający z nim prawa ręka, zdoła go do tego sprowokować, Wolfe woli czytać książki, opiekować się wspaniałą szklarnią orchidei na dachu jego kamienicy, lub konsultować się (i denerwować) swoim mieszkającym z nim światowej klasy kucharzem Fritzem Brennerem. Archie uważa więc, że dręczenie Wolfe'a jego wiedzą literacką jest odpowiednią ripostą. Chce też pójść z dziewczyną Lily Rowan do nocnego klubu Flamingo, ale nie może wyjść we wtorkowy wieczór, chyba że tak zirytuje Wolfe'a, by ten go wyrzucił. Zaczyna więc cytować Wolfe'owi poetyckie zagadki z ogólnokrajowego konkursu promującego Pour Amour, nową markę perfum. Początkowo Wolfe to toleruje, a nawet bawi się w to z Archie'm, opowiadając mu o Nell Gwyn i Karolu II Anglii, ale czwarta zagadka wyczerpuje cierpliwość Wolfe'a, a Archie otrzymuje to, czego chciał, i wychodzi. Następnego ranka, gdy Archie zjada wspaniałe śniadanie przygotowane przez Fritza, otrzymuje telefon od prawnika Rudolpha Hansena, reprezentującego agencję reklamową LBA, która przeprowadza konkurs perfumeryjny. Louis Dahlmann, dyrektor odpowiedzialny za to konto, został zamordowany poprzedniej nocy, ale Hansen dzwoni w sprawie czegoś bardziej pilnego! Pojęcie czegoś bardziej pilnego niż morderstwo przyciąga uwagę Archie'ego i umawia się z Hansenem oraz trzema partnerami LBA na spotkanie z Wolfe'em o 11:00 tego samego ranka. Na spotkaniu ujawnia się, że dwa miliony osób nadesłało zgłoszenia mające na celu identyfikację dwudziestu sławnych kobiet – prawdziwych i fikcyjnych – opisanych zagadkowymi wierszykami, a zwycięzcy mieli podzielić się milionem dolarów nagród. Spośród dwóch milionów zgłoszeń 72 miało wszystkie 20 odpowiedzi poprawnych. Dahlmann był na to przygotowany: do każdej z tych 72 osób wysłano kolejny zestaw 5 poetyckich zagadek z krótkim terminem, a wynikiem była pięciokrotna remisa. Sprawa zeszła więc na ostateczny dogrywkę pięciu uczestników, przylecionych z całego kraju do Nowego Jorku, aby zidentyfikowały kobiety stojące za nowym, znacznie trudniejszym zestawem wierszy stworzonym przez młodego Dahlmanna, który jest też jedyną osobą na ziemi znającą poprawne odpowiedzi na pytania. Pytania zostały rozdane uczestnikom poprzedniej nocy podczas kolacji w restauracji, a Dahlmann pokazał (z daleka) mały kartek papieru, który – jak twierdził – zawierał odpowiedzi. Wcisnął papier do portfela, a uczestnicy rozeszli się. Ponieważ uczestnicy (patrz niżej) spodziewali się powrotu do domów w różnych częściach kraju, otrzymali przesunięte terminy na odesłanie odpowiedzi, wszystkie w przybliżeniu za tydzień i wymagające stempla pocztowego z północy. Jednak następnego ranka Dahlmann został znaleziony martwy w swoim mieszkaniu przez służbę, a jego portfel zaginął. Uczestnicy mają około tygodnia na przesłanie odpowiedzi pocztą, ale z wąskiego punktu widzenia agencji śmierć Dahlmanna nie jest największym problemem – zaginął również jego portfel, co narusza integralność konkursu. Ponieważ stawką jest dużo pieniędzy, założenie robocze brzmi, że jeden z uczestników ukradł portfel Dahlmanna i zabił go w trakcie, więc wydarzenia są prawdopodobnie, ale nie na pewno, ze sobą powiązane. W każdym razie kradzież portfela Dahlmanna jest problemem, który LBA chce, aby Wolfe rozwiązał przed północą za tydzień. Ten nieco wypaczony zestaw priorytetów pozwala Wolfe'owi i inspektorowi Cramerowi z Wydziału Zabójstw na Manhattanie odłożyć na bok zwykłą skargę Cramera, że detektywi powinni zostawić śledztwo w sprawie morderstwa policji, ponieważ Wolfe w rzeczywistości próbuje jedynie rozwiązać kradzież portfela, a przyjazne rozwiązanie popularnego reklamowego żartu na pewno nie jest ingerencją w sprawy policyjne. Jak mówi Cramer: „Nigdy jeszcze nie spotkałem cię w trakcie pełnienia moich obowiązków bez konfliktu... ale nie mówię, że to nie mogłoby się zdarzyć”. Po pierwsze Wolfe każe Archie'owi zdobyć kopię odpowiedzi do konkursu, która została zapieczętowana w sejfie, ponieważ twierdzi, że konkurs nigdy nie może zostać naprawdę rozstrzygnięty przez te zagadki w okolicznościach, mimo że wszystkie zainteresowane strony pragną dojść do prawdy. Archie może zobaczyć, ale nie zabrać, informacji na krytycznym kartku papieru strzeżonym jak tajemnica państwowa. Przepisuje informacje do swojego notatnika i daje je Wolfe'owi, który po prostu wkłada je do sejfu w biurze. Pod pretekstem bycia po prostu częścią zespołu konkursowego Wolfe spotyka się następnie z większością finalistów konkursu, z wyjątkiem Rollinsa, który choruje w łóżku w swoim hotelu i którego odwiedza Goodwin. Uczestnicy i ich powody oraz poświęcenia związane z udziałem w konkursie są sercem książki. W szczególności pani Frazee (patrz niżej), która jest przeciwna kosmetykom i poświęca życie promowaniu tego poglądu, wzięła udział w takim konkursie. Ale jej Liga Natury Kobiet jest też tajną bronią: ukrytą armią ludzi, którzy jej pomagają, nawet jeśli jest uwięziona w Nowym Jorku. Talbott Heery, właściciel Heery Products, również zwraca się do Wolfe'a i oferuje zastąpić LBA jako klienta, ponieważ jego własne interesy są nadrzędne, ale Wolfe odpowiada, że byłoby to nieetyczne i w każdym razie niepotrzebne. Wkrótce uczestnicy wszyscy otrzymują tajemnicze anonimowe listy rozwiązujące zagadki, a Archie myśli, że to była tajemnicza misja Saula Panzera, ale gdy partnerzy LBA próbują pogratulować Wolfe'owi jego sukcesu, on temu zaprzecza. Tymczasem rozejm między Wolfe'em a Cramerem rozpada się, gdy Vernon Assa, jeden z partnerów LBA, umiera podczas konferencji w biurze Wolfe'a. Powoduje to, że Wolfe wymazuje sztuczne rozróżnienie między rozwiązywaniem morderstw a znajdowaniem złodzieja. Jednak po zidentyfikowaniu sprawcy LBA jest niechętne zapłaceniu Wolfe'owi pełnego honorarium, ponieważ, jak wspomniano powyżej, zaprzeczył on wysłaniu odpowiedzi. Wolfe odpowiada, że wśród wydatków na jego końcowym rachunku znajdzie się 40 dolarów za używaną maszynę do pisania, która znajduje się teraz na dnie Hudsonu!


Po zakończeniu uroczystości urodzinowych Ozmy Czarodziej używa baniek mydlanych, by odesłać gości do ich domów. Dorothy powraca do Kansas za pomocą Magicznego Paska, a Polichroma wraca na swoją tęczę.[sep]Gdy zaczyna się historia, Dorothy jest blisko swojego domu w Kansas. Ona i jej pies Toto spotykają Włochatego Mężczyznę, włóczęgę niosącego ze sobą Magnes Miłości, w drodze, aby ominąć miasto Butterfield. Dalej droga rozwidla się na siedem ścieżek. Wybierają siódmą i wkrótce spotykają Button Brighta, małego chłopca w stroju marynarza, który ciągle się gubi. Później towarzysze spotykają Polichromę, Córkę Tęczy, wróżkę, która zatańczyła z krawędzi tęczy w momencie, gdy znikała. Dorothy, Toto, Włochaty Mężczyzna, Button Bright i Polichroma wkrótce docierają do miasta Foxville, gdzie żyją antropomorficzne lisy. Z namowy króla Doxa z Foxville Dorothy wnioskuje, że przeżywa kolejną „baśniową przygodę”, która ostatecznie doprowadzi ją do Oz, akurat na czas na przyjęcie urodzinowe Ozmy, które fani Oz uznają za 21 sierpnia, mimo że w książce wspomina się tylko o 21. dniu miesiąca, a Dorothy w innym fragmencie wspomina, że obecny miesiąc to sierpień. Król szczególnie upodobał sobie Button Brighta, którego uważa za bystrego i sprytnego ze względu na jego umysł przypominający czystą tablicę. Wierząc, że ludzka twarz nie pasuje do kogoś tak sprytnego, Dox daje mu głowę lisa. Podobne zdarzenie przydarza się później Włochatemu Mężczyźnie, gdy król Kik-a-Bray z Dunkiton nadaje mu głowę osła – również jako nagrodę za spryt, mimo że sugeruje się, iż Foxville i Dunkiton są do siebie wrogo nastawione. Po spotkaniu z Muzykantem, który wytwarza muzykę z oddechu, i odparciu ataku rzucających głowami Scoodlerów, Dorothy i jej towarzysze docierają do krawędzi Śmiertelnej Pustyni otaczającej Oz. Tam przyjaciel Włochatego Mężczyzny, Johnny Dooit, buduje „łódź piaskową”, dzięki której mogą ją przekroczyć. Jest to konieczne, ponieważ fizyczny kontakt z piaskami pustyni, jak w tej książce i w „Ozmie z Oz”, zamieni podróżników w pył. Po dotarciu do Oz Dorothy i jej towarzysze są witani przez Tik-Toka i Żółtą Kurę Billinę. Wspólnie wyruszają w dalszą podróż i trafiają do Stawu Prawdy, gdzie Button Bright i Włochaty Mężczyzna odzyskują swoje prawdziwe głowy, kąpiąc się w jego wodach. Spotykają Blachowego Drwala, Stracha na Wróble i Jacka Głowogryza, którzy podróżują z nimi do Szmaragdowego Miasta na urodziny Ozmy. Podczas gdy przygotowania do przybycia gości z całego Krainy Baśni (głównie postaci z książek Bauma nie związanych z Oz, takich jak Święty Mikołaj, królowa Zixi z Ix, John Dough – człowiek z piernika – i Cherub Chick) trwają, Włochaty Mężczyzna otrzymuje pozwolenie na stały pobyt w Oz. Otrzymuje ponadto nowy strój z krótkimi ogonami zamiast postrzępionych krawędzi swojego dawnego stroju, aby mógł zachować swoje imię i tożsamość. Po tym, jak wszyscy wręczą swoje prezenty i uczczą ucztę na bankiecie ku czci Ozmy, Czarodziej demonstruje metodę używania baniek mydlanych jako środka transportu, by odesłać wszystkich do domów. Polichroma wraca do domu na tęczy, Button Bright wraca do domu ze Świętym Mikołajem na bańce mydlanej, a Dorothy zostaje odesłana do domu dzięki użyciu Magicznego Paska przez Ozmę.


Podczas wakacji w Alpach Gerald Crich godzi się z Loerke, a następnie sam przeżywa, bezpiecznie schodząc z gór. Po powrocie z wyprawy Birkin zapewnia Urszulę, że nie potrzebował Geralda, ponieważ idealna relacja z mężczyzną nie miała dla niego znaczenia.[sep]Ursula i Gudrun Brangwen to dwie siostry mieszkające w Midlands w Anglii w latach dziesiątych XX wieku. Ursula jest nauczycielką, Gudrun – artystką. Poznają dwóch mężczyzn mieszkających w pobliżu: inspektora szkolnego Ruperta Birkina i dziedzica kopalni węgla Geralda Cricha. Czwórka zaprzyjaźnia się. Ursula i Birkin zaczynają związek, a Gudrun ostatecznie romansuje z Geraldem. Wszyscy czworo głęboko przejmują się kwestiami społecznymi, politycznymi oraz relacjami między mężczyznami a kobietami. Podczas przyjęcia w majątku Geralda jego siostra Diana tonie. Gudrun zostaje nauczycielką i mentorką najmłodszej siostry Geralda. Wkrótce umiera także ojciec Geralda, właściciel kopalni, po długiej chorobie. Po pogrzebie Gerald udaje się do domu Gudrun i spędza z nią noc, podczas gdy jej rodzice śpią w innym pokoju. Birkin oświadcza się Urszuli i ona wyraża zgodę. Związek Geralda i Gudrun staje się jednak burzliwy. Czwórka wyjeżdża na wakacje w Alpy. Gudrun nawiązuje bliską przyjaźń z Loerke, fizycznie drobnym, ale emocjonalnie dominującym artystą z Drezna. Gerald, wściekły z powodu Loerke, a przede wszystkim z powodu werbalnych zniewag Gudrun i odrzucenia swojej męskości, a także popychany wewnętrzną przemocą własnego „ja”, próbuje udusić Gudrun. Zanim jednak ją zabija, uświadamia sobie, że nie tego chce – opuszcza Gudrun i Loerke i na nartach wspina się coraz wyżej w góry, ostatecznie zsuwając się do śnieżnej doliny, gdzie zasypia, mroźnym snem, z którego już się nie budzi. Śmierć Geralda głęboko wpływa na Birkina; powieść kończy się kilka tygodni po śmierci Geralda, a Birkin próbuje wytłumaczyć Urszuli, że potrzebuje Geralda tak samo jak jej – jej dla idealnej relacji z kobietą, a Geralda dla idealnej relacji z mężczyzną.


John odkrywa, że psychoza Hughiego wynika z przypadkowego zabójstwa pani Bellows, na której ramiona próbował się wspiąć w trakcie ataku paniki pod wodzą. W finale obaj mężczyźni, Hughie i Russ, toną, gdy pierwszy z nich wyrzuca drugiego za burtę w trakcie halucynacji.[sep]Para w podróży poślubnej, John i Rae Ingram, ratują z tonącego łodzi młodego mężczyznę, Hughiego, który twierdzi, że stracił swoich towarzyszy przez zatrucie pokarmowe. Gdy John udaje się sprawdzić tonącą łódź, odkrywa kapitana, Russa, oraz inną kobietę, panią Warriner, żywych i proszących o pomoc. Gdy Hughie odkrywa, że John odszedł, wpada w panikę, bierze Rae jako zakładniczkę i zaczyna odprowadzać jej łódź w stronę tonącego statku. Na pokładzie tonącego statku John dowiaduje się, że Hughie, pani Warriner, Russ i jego żona, pani Bellows, byli na wakacjach, gdy Hughie doznał reakcji agorafobicznej podczas nurkowania z panią Bellows i przypadkowo zabił ją, próbując wspiąć się na jej ramiona. Uświadomienie sobie tego, co zrobił, spowodowało u Hughiego psychozę. Pani Warriner dodaje, że Hughie, choć utalentowany artysta, ma umysł dziecka, a jego rozwój emocjonalny został zahamowany przez despotycznego ojca i zależną relację z nadmiernie czułą matką. Na pokładzie łodzi Ingramów Rae sama wnioskuje to z zachowania Hughiego i przyjmuje rolę troskliwej postaci matki, by uśpić jego czujność fałszywym poczuciem bezpieczeństwa, przygotowując się jednocześnie do zabicia go strzelbą, którą John ukrył w ich kajucie. Ostatecznie John i Russ są w stanie wystarczająco naprawić swoją łódź i spotkać się z Hughie i Rae. Gdy wszyscy się spotykają, Hughie doznaje retrospekcji i widzi Russa jako swojego ojca, po czym strąca go za burtę. Hughie dostaje ataku paniki w wodzie, sztywnieje i ciągnie Russa pod wodę, gdzie oboje toną. John wyraża współczującą analizę psychologiczną Hughiego, podczas gdy on, Rae i pani Warriner dostrzegają, że wiatr zmienił się i zabierze ich wszystkich do domu.


Ludzkość popadła w konflikt z rasą Adar, która nie posiadała broni zdolnej do zamykania bram wrogich Dreen, potwierdzając, że sojusznicy Mree byli rzeczywistymi sprzymierzeńcami. Brak tej technologii u Weavera uniemożliwił zamknięcie luster i doprowadził do ostatecznej klęski sił ludzkich.[sep]Powieść zaczyna się na Florydzie. Na wydziale nauk Uniwersytetu Środkowej Florydy dochodzi do poważnej eksplozji, która niszczy uniwersytet oraz wszystko w promieniu mili od niego. Mimo wskazówek świadczących o użyciu broni jądrowej – od zniszczeń po grzyb atomowy – personel wojskowy i służby ratunkowe nie znajdują śladów promieniowania ani impulsu elektromagnetycznego. Nad samym środkiem powstałego krateru unosi się dziwna, czarna metalowa sfera. Gdy ocalali stoją pod wrażeniem, z wnętrza sfer wychodzi wielki „robak” i umiera. Tymczasem prezydent i jego doradcy spieszą z reagowaniem na katastrofę. Mieli do czynienia z wyraźnym detonacją jądrową na ważnym uniwersytecie w zaludnionym obszarze, z wysokim prawdopodobieństwem ofiar śmiertelnych. Potrzebują odpowiedzi, więc sięgają po pierwszą osobę z dyplomem z fizyki i poświadczeniem dostępu do informacji ściśle tajnych, jaką mają pod ręką – dr. Williama Weavera. Weaver szybko wyjaśnia, że Ray Chen, fizyk z uniwersytetu, pracował nad zmianą praw fizyki w małej przestrzeni, co pozwoliłoby mu stworzyć bozon Higgsa, w istocie cząstkę zawierającą własny wszechświat. Nie wiadomo, czy mu się to udało, ale mają inne problemy, ponieważ zaczyna pojawiać się coraz więcej tych „Luster” w całym kraju, a następnie na świecie. Weaver zostaje wysłany na Florydę, aby zbadanie eksplozję. Na miejscu mała dziewczynka o imieniu Mimi wychodzi z gruzów kilka przecznic od miejsca wybuchu, niosąc na ramieniu olbrzymiego pająka. Wszyscy zdają sobie sprawę, że musiało się jej coś stać, co pozwoliło jej przetrwać eksplozję. Odkrywają również, że pająk na jej ramieniu to niezwykle inteligentna istota, która zdaje się tworzyć z Mimi telepatyczną więź, ponieważ potrafi komunikować z nią swoje myśli bez mówienia. Mniej niż dzień później odkrywają, że brama nie jest ich jedynym problemem, ponieważ śmiertelny nowy gatunek zaczyna przetaczać się przez różne bramy, zabijając ludzi i rozprzestrzeniając grzyba, który wydaje się nieśmiertelny. Weaver i główny bosman komandosów SEAL Miller biorą udział w akcji odpowiedzi na panikę wywołaną przez „demony”. W pobliżu odkryta zostaje brama. Zespół zostaje wysłany na drugą stronę i wywołuje gwałtowny kontratak obcych, którego ludzkie obrony ledwo udaje się odeprzeć. Później przez tę i inne bramy nadchodzi druga fala. Jednak nie wszystkie obce istoty są wrogie. Ludzkość nawiązuje przyjazny kontakt z gatunkiem przypominającym koty, Mree. Przedstawiciel Mree wyjaśnia, że wrogimi obcymi, zwanymi w języku Mree T!Ch!R!, są szkodniki, które zdają się towarzyszyć bramom. Ludzie wymawiają to słowo jako Titcher. Spotykają się z cesarzem Mree i zaczynają omawiać wzajemne poznawanie swoich kultur. W jednym z pierwszych miejsc, przez których przedostali się Titcher, siły obce wciąż przełamują ludzkie linie obrony. Chcąc zmniejszyć dzienną liczbę ofiar, prezydent autoryzuje uderzenia jądrowe w bramy, aby dać sobie nieco oddechu. Po tym, jak zaczynają odnotowywać nową aktywność przy bramie, Weaver w towarzystwie zespołu SEAL sprawdza siły Titcher po drugiej stronie bramy. Gdy przechodzą, odkrywają, że Titcher to w rzeczywistości rasa jednego organizmu, który wytwarza te stworzenia bojowe, będące ich odpowiednikiem przeciwciał, aby rozprzestrzeniać się przez bramy i przejmować inne światy. Gdy dostrzegają nadchodzącą rakietę jądrową Titcher, mającą być odwetem za naloty, strzelają, aby ją zatrzymać. Bomba wybucha, rozrywając kombinezon Weavera i zabijając kilku żołnierzy SEAL. Udaje im się jednak zdetonować ładunek i przejść przez bramę, co tymczasowo destabilizuje ją oraz bramę Mree. Kontakt zostaje nawiązany z jeszcze inną rasą przez kolejną bramę. Adar są technologicznie bardziej zaawansowani niż ludzie. Adar są przyjaźnie nastawieni do ludzi od pierwszego kontaktu. Mieli problemy z Titcher, których nazywają Dreen z powodu wyciu jednej z jednostek bojowych. Ludzie szybko przejmują tę nazwę. Dreen zaczynają przytłaczać ludzkie obrony przy każdej bramie. Adar dostarczają ludziom broń, która może zamknąć lustra Dreen, ale jeśli wybuchnie po stronie Ziemi, zniszczy planetę. Po tym, jak Mree okazują się być pozorem Dreen, armia USA atakuje siły Mree w pobliżu tego lustra, aby je odciągnąć. Weaver i zespół SEAL w kapryśnych zasilanych pancerzach bojowych rozmieszczają bombę Adar przez niebronioną bramę. Ona i inne lustra Dreen zamykają się. Siły wojskowe ostatecznie pokonują pozostałe siły Dreen. Kilku Mree i członków innego zniewolonego przez Dreen gatunku zostaje wziętych do niewoli. Na Ziemi nie ma jedzenia, które mogłoby dostarczyć im potrzebnych składników odżywczych. Mree wybierają samobójstwo zamiast głodu. Adar dają Weaverowi małą czarną skrzynkę, która ma ciekawy efekt pod wpływem prądu – posiada właściwość wykładniczego zwiększania wyjściowej energii w zależności od energii dostarczonej. Jej inne właściwości są badane w sequelach.


Ginny postanawia przejąć kontrolę nad swoim życiem i bez wiedzy matki wyjeżdża do Seattle do przyjaciółki Shannon. Dodatkowo zmienia swój wygląd, farbując włosy na fioletowo i przekłuwając brew.[sep]Virginia „Ginny” Shreves to nastoletnia drugoklasistka z nadwagą, pełna kompleksów, uczęszczająca do prywatnej szkoły średniej na Manhattanie. Ma chłopaka do „wystawiania”, Froggy’ego Welsha Czwartego, i nie chce, żeby on (ani ktokolwiek inny) zobaczył jej tłuszcz. Ukrywa go, nosząc luźne ubrania. Na początku powieści nie do końca wie, co czuje do Froggy’ego, ale później zaczyna widzieć siebie w nowym świetle i uświadamia sobie, że actually podoba jej się ten chłopak, z którym się spotykała. Jej matka, dr Phyllis Shreves, jest psychologiem młodzieżowym obsesyjnie skupionym na wadze córki, podczas gdy ojciec zawsze komplementuje chude dziewczyny, sprawiając, że Ginny czuje się niewystarczająca. Jej starsza siostra, Anais, wstąpiła do Korpusu Pokoju i wyjechała do Afryki, żeby uciec przed matką, którą nazywa Królową Zaprzeczeń. Starszy brat, Byron, którego Ginny adoruje, został zawieszony na Columbia University za popełnienie gwałtu na randce. To wydarzenie zmusiło ją do całkowitej reewaluacji opinii o swoim starszym bracie. Ginny w końcu stawia się matce i przejmuje kontrolę nad swoim życiem. Jedzie do Seattle, by zobaczyć się z najlepszą przyjaciółką Shannon, i kupuje bilet, nie mówiąc o tym mamie. Pod koniec staje się buntowniczką; farbuje włosy na fioletowo i przekłuwa brew. Zawiera też nowe przyjaźnie, uświadamia sobie, kim chce zostać, i dostrzega swoją wartość jako człowieka. Rozumie też, że musi poznać swoje wnętrze i że jest to o wiele ważniejsze niż wygląd zewnętrzny. Zaczyna trenować kickboxing i uświadamia sobie, że zmiana wyglądu zewnętrznego jest w porządku, pod warunkiem że robi się to z właściwych powodów, a zmiany mają pozytywny wpływ na człowieka zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie.


Charlie St. Cloud odnajduje ciało Tess Carroll dzięki pomocy ducha swojego brata Sama. Kobieta zostaje uratowana i po wybudzeniu się ze śpiączki zakochuje się w Charliem, z którym później bierze ślub i ma dwóch synów.[sep]Charlie St. Cloud (15 lat) i Sam (12 lat) to dwaj bracia połączeni tak silną miłością, że żadna siła nie jest w stanie ich rozdzielić. Gdy ich matka zostawia Charliego pod opieką Sama, chłopcy postanawiają pojechać na mecz baseballowy z 1991 roku w Bostonie, gdzie Red Sox grają z New York Yankees, zabierając ze sobą swojego psa rasy beagle, Oscara. „Pożyczają” sąsiadki, pani Pung, Forda Country Squire. W drodze nie mogą się zgodzić, którą płytę CD włączyć. Podczas przeprawy przez most Generala Edwardsa na rzece Saugus, w drodze powrotnej do domu, Charlie postanawia spojrzeć na księżyc, aby sprawdzić, czy Sam miał rację, twierdząc, że tej nocy jest on większy. Charlie nie zauważa nadjeżdżającej ciężarówki z naczepą, w wyniku czego ich samochód dwukrotnie dachuje, a Sam ginie na miejscu. Gdy chłopcy są martwi, znajdują się w pobliżu cmentarza w Marblehead, miasta, w którym mieszkają. Sam jest przerażony, a Charlie składa obietnicę, że nigdy się nie porzucą. Jednak Charlie zostaje przywrócony do życia w karetce przez religijnego ratownika medycznego, Florio Ferrente, i żyje dalej. Trzynaście lat później Charlie dorasta i pracuje na cmentarzu w Marblehead. Każdego wieczoru o zmierzchu udaje się do pobliskiego lasu, gdzie bawi się z Samem. Charlie posiada dar widzenia duchów. Przydaje mu się to w pracy grabarza, ponieważ może rozmawiać z duchami. W mieście mieszka Tess Carroll, żeglarka, która chce wyruszyć w rejs dookoła świata. Tydzień przed wypłynięciem kieruje swój jacht w stronę burzy, aby go przetestować, nie słuchając swojego sternika Tinka Weatherbee, który odradzał jej wypływanie w sztorm. Burza wciąga Tess w swoje objęcia, a statek wywraca się, pozostawiając Tess wiszącą do góry nogami. Tess pojawia się na cmentarzu, gdzie pochowany jest jej ojciec. Podczas patrzenia na pomnik ojca słodzi głośny huk, który okazuje się być Charliem, który płoszy gęsi, uderzając o siebie pokrywami od koszy na śmieci. Przypomina sobie Charliego ze szkoły średniej i zastanawia się, czy on ją pamięta. Rozmawiają i Charlie zaprasza Tess na kolację tego wieczoru. Oboje nie są do końca pewni tego układu z różnych powodów. Tess martwi się tym, że nigdy naprawdę nie wierzyła w miłość, a Charlie obawia się, że to może stanąć na przeszkodzie jego obietnicy złożonej Samowi. Następnego dnia, podczas spaceru ze swoim psem, Bobo, Tess uświadamia sobie, że ludzie ją ignorują, gdy Bobo zerwie się ze smyczy i nikt nie słyszy, jak prosi o powstrzymanie psa. Wtedy patrzy na wodę i zauważa, że nie ma swojego odbicia. Co więcej, widzi Sama St. Clouda, chłopca, który zginął 13 lat temu. Podczas lunchu następnego dnia po ich randce do lokalu wchodzi oficer i informuje, że jacht Tess, Querencia, zaginął, a odnaleziono fragmenty statku. Charlie jest wstrząśnięty myślą, że Tess może być martwa. Słyszał o „pośrednim świecie”, gdzie duchy przebywają, dopóki nie będą gotowe do przejścia na kolejny poziom. Widział wielu, którzy szybko przychodzili i odchodzili, oraz innych, którzy chcieli zostać, jak jego brat. W międzyczasie wszyscy mieszkańcy miasta posiadający łodzie, w tym Charlie, przeszukują port w poszukiwaniu ciała Tess. Charlie wątpi w swoje zdrowie psychiczne, ponieważ wspólny wieczór był tak realny, a Tess była pełna życia. Nie było sposobu, żeby mogła nie żyć. Wszyscy rezygnują z poszukiwań, ale Charlie czuje, że jest jedno miejsce, do którego musi udać się. Dzięki pomocy Sama znajduje ciało Tess. Tess jest transportowana do szpitala, gdzie lekarze stabilizują jej stan, pozostawiając ją w głębokiej śpiączce. Kilka miesięcy później Charlie postanawia zrezygnować z pracy i iść dalej, żegnając się po raz ostatni z Samem, który mając 25 lat, przechodzi na drugą stronę. Charlie zostaje ratownikiem medycznym w remizie Engine 2 przy ulicy Franklin. Podczas ostatniej wizyty w szpitalu Tess budzi się. Charlie wspomina ich spotkanie i opowiada jej historię o tym, jak się poznali i zakochali na cmentarzu w Marblehead. Epilog powieści jest narrowany przez ducha Florio Ferrente, ratownika, który uratował życie Charliego. Ujawnia, że Tess i Charlie zakochują się na nowo, w końcu biorą ślub i mają dwóch synów.


Rand al’Thor pokonuje Asmodeana w Rhuidean i odcina go od Mrocznego, a Lanfear ogranicza zdolność Upadłego do kanałowania. W rezultacie Asmodean zostaje zmuszony do nauczenia Randa posługiwania się Jedną Mocą, ponieważ Cień uzna go za zdrajcę.[sep]Na początku książki wszyscy główni bohaterowie są razem w Kamieniu Łez, gdzie Rand al’Thor właśnie zabrał (na końcu *Odrodzonego Smoka*) krytowy miecz Callandor z Kamienia, pokazując światu, że jest Odrodzonym Smokiem. Selene ujawnia, że jest Lanfear, jedną z Upadłych, i mówi Randowi, by do niej dołączył. Następnie Kamień Łez zostaje zaatakowany przez Trolloców i Zanikających, wysłanych przez innego Upadłego, Sammaela (Lanfear nie miała z tym nic wspólnego). Inna Upadła, Semirhage, również wysyła stwory cienia do Kamienia Łez, by przeciwstawić się siłom Sammaela. W obronie Rand używa Callandora, by przywołać burzę z piorunami, która zabija wszystkich Trolloców i Zanikających, przez co niektórzy wierzą, że Rand oszalał. Rand deklaruje zamiar podążenia za Ludźmi Smoka, Aielami, do ich domu, Pustyni Aiel. Egwene al’Vere i Moiraine Damodred postanawiają mu towarzyszyć. Mat Cauthon, niepewny, co ma robić, znajduje odpowiedzi w ter’angreal Aelfinn w Kamieniu Łez i jest zachęcany do podążania za Randem na Pustynię Aiel. Perrin Aybara, po usłyszeniu pogłosek o kłopotach w Dwie Rzeki, wybiera powrót do domu w Dwie Rzeki, a Faile Bashere jedzie z nim. Elayne Trakand, Nynaeve al’Meara i Thom Merrilin decydują się udać do Tarabonu, by polować na Czarną Aję. Również Min Farshaw przybywa do Tar Valonu, by złożyć raport Amyrlin Siuan Sanche, nieświadomie wywołując łańcuch zdarzeń, który doprowadzi do rozłamu w Wieży. Tym samym *Nadchodzący Cień* śledzi cztery grupy postaci w czterech głównych wątkach fabularnych. Rand używa Kamienia Portali, by przetransportować Mata, Egwene, Moiraine i Aielów z Kamienia Łez z Tear do Pustyni Aiel, gdzie czekają na nich Aiele z klanów Taardad i Shaido. Mądre Aielki zmuszają Moiraine, Aviendhę (byłą Dziewicę Włóczni, pragnącą zostać Mądrą) i Randa do wejścia do Rhuidean i pozwalają Matowi iść z Randem. Wszyscy trzej wchodzą do ter’angreal w Rhuidean. Rand przechodzi przez kryty ogród, który jest poligonem doświadczalnym dla wodzów Aielów. Przeżywa na nowo fragmenty życia różnych Aielów (swoich przodków w linii męskiej) przed i tuż po Przerwaniu Świata i dowiaduje się, że Aiele niegdyś unikali przemocy i służyli Aes Sedai. Prawdziwi Aiele z Epoki Legend żyją dalej jako Wędrowcy, szukając Pieśni, którą niegdyś śpiewali roślinom. Rand przeżywa próbę i wychodzi z oznaczeniami smoka na obu ramionach, co dowodzi, że jest Ten, Kto Przybywa z Świtem, Car’a’carnem, Wodzem Wodzów Aielów. Mat znajduje drzwi ter’angreal podobne do tych, do których wszedł w Tear. Wchodzi do drzwi, szukając odpowiedzi na pytania, które zadał istotom-wężom podczas poprzedniej wizyty. Spotyka ich lisi odpowiedników, którzy negocjują dary zamiast odpowiadać na pytania (później spekulował, że Eelfinn dali nazwę dziecięcej grze Węże i Lisy, w której nie da się wygrać). Wychodzi z wypełnionymi lukami w pamięci wspomnieniami ludzi od dawna martwych oraz biegłością w Starom Języku. Otrzymuje również w darze włócznię zwaną ashandarei i medalion ter’angreal chroniący przed Jedną Mocą. Rand znajdu Mata powieszonego na Drzewie Życia jako cenę za te dary, ale jest w stanie go ożywić. Od tego momentu Mat nosi czarny chustkę na szyi, by ukryć blizny po powieszeniu. Moiraine pozostaje w Rhuidean dłużej niż inni, opóźniając wyjazd grupy. Po odwiedzeniu trójpierścieniowego ter’angreal używanego przez Mądre posiada pewną wiedzę o przyszłości. Mądre zlecają Aviendze zadanie nauczenia Randa zwyczajów Aielów podczas podróży do Siedziby Zimnych Skał. W drodze do Siedziby Zimnych Skał napotykają grupę kupców. Aiele zmuszają kupców, by podążali za nimi do Siedziby Zimnych Skał. W Al’cair Dal zarówno Rand al’Thor, jak i Couladin z klanu Shaido ogłaszają się Ten, Kto Przybywa z Świtem. Rand jest zmuszony ujawnić tajną historię Aielów z Epoki Legend, by udowodnić wodzom klanów, że rzeczywiście wszedł do Rhuidean i jest prawdziwym Tym, Kto Przybywa z Świtem, podczas gdy Couladin jest oszustem i nie wszedł. Wybucha zamieszanie wśród Aielów i mając nadzieję uniknąć przemocy, Rand używa Jednej Mocy, by sprowadzić burzę z deszczem na Pustynię Aiel po raz pierwszy od Przerwania Świata. Po wybuchu walk wśród Aielów Rand goni Asmodeana, który wcześniej podszywał się pod grajka podróżującego z kupcami. Używając pseudonimu Jasin Natael, Asmodean jest po kluczach dostępu ter’angreal do Choedan Kal, najpotężniejszego sa’angreal, jaki kiedykolwiek zbudowano. Walczą w Rhuidean, a Rand pokonuje Asmodeana, odcinając go od Mrocznego. Przybywa Lanfear i pozwala Randowi żyć, a następnie pomaga mu, ograniczając zdolność Asmodeana do kanałowania Jednej Mocy: Asmodean będzie zmuszony nauczyć Randa, jak używać Jednej Mocy (co może zrobić tylko męski Upadły), ponieważ Cień będzie teraz uważał go za zdrajcę. Gdy Rand wraca do Al’cair Dal, odkrywa, że większość Aielów, z wyjątkiem Shaido i kilku innych, uznała go za Car’a’carna i do niego dołączyła. W Dwie Rzeki Perrin odkrywa, że ludzie są uwięzieni między Trollocami prowadzonymi przez Slayera a Dziećmi Światła, z którymi współpracuje Padan Fain, wierzącymi, że Perrin jest Przyjacielem Ciemności. Znajduje również Verin Mathwin i Alannę Mosvani, obie Aes Sedai, w Dwie Rzeki. Szukają dziewcząt, by zabrać je do Białej Wieży, by stały się Aes Sedai, ponieważ zarówno Egwene, jak i Nynaeve pochodzą z Dwie Rzeki i są silne w Mocy. Dzięki pomocy Mistrza Miecza Tama al’Thora i Abella Cauthona, Perrin prowadzi lud Dwie Rzeki do wojny z Trollocami, a wieśniacy zaczynają nazywać go Panem Perrinem i Perrinem Złotym Okiem, tytułami, których bezskutecznie próbuje zniechęcić. Przed ostatecznym zwycięstwem Perrin żeni się z Faile i wypędza Pana Luca po odkryciu, że Luc jest rzeczywiście Slayerem. W mieście Tanchico w Tarabonie Elayne i Nynaeve spotykają Moghedien i Czarną Aję i odbierają im męski a’dam. Elayne i Nynaeve spotykają również Bayle’a Domona i Seanchankę Egeanin. „Zaprzyjaźniają się” z Panarchą Amatherą, którą ratują z rąk Temaile, która ją torturuje. Udaje im się również zdobyć jedną z Pieczęci na więzieniu Mrocznego. Nynaeve i Moghedien walczą ze sobą, odkrywając, że są równe w sile. Nynaeve odcina Upadłą od Mocy, ale zostają odkryte przez jedną z Czarnej Aja, która niszczy pałac za pomocą ter’angreal wytwarzającego ogień z błękitnego płomienia. W zamieszaniu Moghedien ucieka. Min Farshaw przybywa do Białej Wieży, by złożyć raport Amyrlin, jak kazała jej Moiraine. Jej przybycie zauważa Elaida, która odkrywa, że coś dzieje się między Moiraine, Siuan a Odrodzonym Smokiem. Min pozostaje w Wieży pod przebraniem Elmindredy, roztrzepanej, pustej kobiety niezdolnej do wyboru między dwoma adoratorami. Elaida i jej zwolennicy konfrontują się z Siuan i odstawiają ją od władzy, pozbawiając mocy ją i Leane Sharif, jej Strażniczkę Kronik. Elaida zostaje wyniesiona (mianowana Amyrlin) i wiele Aes Sedai ucieka. Min ukrywa się i dzięki pomocy kucharki Laras uwalnia odwołaną Amyrlin Seat i Leane. Min, Siuan i Leane są rozpoznane przez Gawyna Trakanda, gdy próbują uciec z terenu Wieży. Jest niechętny pomocy Siuan od czasu zniknięcia Elayne, ale pomaga im uciec, ponieważ prosi o to Min, a także dlatego, że oznacza to pomoc Egwene. Podczas jazdy przez miasto w stronę wolności przez jeden z mostów spotykają ułaganego Logaina, którego przekonują, by poszedł z nimi.


Członkowie Pierwszej Fundacji słusznie ogłosili zniszczenie Drugiej Fundacji po wykryciu telepatów na Terminusie. Prawdziwa siedziba Drugiej Fundacji znajdowała się na Terminusie, na skraju galaktyki, co stanowiło fizyczne przeciwieństwo Pierwszej Fundacji.[sep]Część I: Poszukiwanie przez Muła dotyczy poszukiwań przez Muła nieuchwytnej Drugiej Fundacji, w zamiarze jej zniszczenia. Rada wykonawcza Drugiej Fundacji jest świadoma zamiarów Muła i, słowami Pierwszego Mówcy, pozwala mu ją znaleźć – „w pewnym sensie”. Ostatecznie agenci Drugiej Fundacji są w stanie zaskoczyć Muła i telepatycznie zmienić jego psychikę, powodując, że wraca on na Kalgan, by spędzić resztę swojego krótkiego życia jako zasadniczo łagodny despota. Poszukiwanie przez Muła zostało pierwotnie opublikowane w styczniowym numerze „Astounding Science Fiction” z 1948 roku pod tytułem „Now You See It—”.

Część II: Poszukiwanie przez Fundację rozgrywa się sześćdziesiąt lat po pierwszej części, pięćdziesiąt pięć lat po śmierci Muła (z przyczyn naturalnych). Członkowie (Pierwszej) Fundacji są teraz w pełni świadomi, że Druga Fundacja jest gdzieś tam (wiedzieli o jej istnieniu przez cały czas, ale nie znali jej celu ani natury aż do przybycia Muła). Równolegle do tego wątku fabularnego trwa ciągły konflikt Fundacji z byłą stolicą imperium Muła na Kalganie. Następna wojna zostaje wygrana przez Fundację i jest wymieniona w Encyklopedii Galaktycznej jako ostatni duży konflikt przed powstaniem Drugiego Imperium. Po wynalezieniu urządzenia, które może zagłuszać zdolności telepatyczne, a nawet służyć do zadawania telepatom wielkiego bólu, Fundacja znajduje i lokalizuje telepatów na Terminusie, „na drugim końcu galaktyki” (od Pierwszej Fundacji, również znajdującej się na Terminusie). Ponieważ, jak ujmuje to Arkady Darell, „koło nie ma końca”, to prześledzając tarczę galaktyki wzdłuż jej krawędzi, wraca się na Terminus. W ten sposób, po znalezieniu około pięćdziesięciu agentów-mentalistów na Terminusie, ogłaszają Drugą Fundację zniszczoną i są zadowoleni, by zapomnieć o sprawie. Wreszcie, w odpowiedzi na pytanie „Gdzie jest Druga Fundacja?”, Pierwsza Fundacja znalazła odpowiedź, która pasowała. Jednakże, choć była to „odpowiedź, która zadowalała”, nie była to „odpowiedź prawdziwa”. Druga Fundacja znajdowała się w rzeczywistości na Trantorze, w centrum galaktyki. Nazywano ją „Koncem Gwiazdy” ze względu na starożytne przysłowie, że „Wszystkie drogi prowadzą do Trantora, i tam kończą się wszystkie gwiazdy”. Mówiono również, że lokalizacja ta pasuje do położenia „na drugim końcu galaktyki”, ponieważ galaktyka nie jest w rzeczywistości tarczą, ale spiralą – a od krawędzi drugi koniec spirali znajduje się w centrum. Książka zauważała również, że Hari Seldon był naukowcem społecznym, a nie fizykiem. Gdy powstawały dwie Fundacje, można je było opisać jako znajdujące się na przeciwległych końcach społecznych Galaktyki – z Trantorem w samym centrum galaktycznej władzy i prestiżu, a Terminus na drugim skrajnym biegunie, czego Pierwsza Fundacja nie zdołała zrozumieć, ponieważ jej członkowie mieli tendencję do analizowania wypowiedzi Seldona w kategoriach fizycznych. Druga Fundacja zostanie ponownie odwiedzona w „Fundacji na krawędzi”. Poszukiwanie przez Fundację zostało pierwotnie opublikowane w numerach „Astounding Science Fiction” z listopada i grudnia 1949 roku oraz stycznia 1950 roku pod tytułem „—And Now You Don't”.


Grant dochodzi do wniosku, że oskarżenie Ryszarda III o morderstwo było historycznym faktem, ponieważ istniały formalne akty oskarżenia i wyroki skazujące go za tę zbrodnię. Książka analizuje ponadto, w jaki sposób historia opiera się na rzetelnych dowodach, przywołując jako przykład wydarzenia w Tonypandy jako prawdziwe i udokumentowane.[sep]Inspektor Alan Grant z Scotland Yard (postać, która pojawia się również w pięciu innych powieściach tego samego autora) przebywa w szpitalu, unieruchomiony w łóżku z powodu złamanej nogi. Znudzony i nie mogąc usiedzieć w miejscu, zafascynowany zostaje reprodukcją portretu króla Ryszarda III, którą przynosi mu przyjaciel. Duma się tym, że potrafi wyczytać charakter człowieka z jego wyglądu, a król Ryszard wydaje mu się człowiekiem łagodnym, dobrym i mądrym. Dlaczego wszyscy są tak pewni, że był okrutnym mordercą? Dzięki pomocy przyjaciół i znajomych Alan Grant bada sprawę „Książąt w Tower”. Grant spędza tygodnie na analizowaniu informacji historycznych i dokumentów przy wsparciu amerykańskiego badacza z British Museum. Używając detektywistycznej logiki, dochodzi do wniosku, że oskarżenie Ryszarda o morderstwo jest wymysłem propagandy Tudorów, tak samo jak powszechny obraz króla jako potwornego garbatego. Książka zwraca uwagę na fakt, że nigdy nie było aktu oskarżenia, śledztwa koronera ani żadnego innego postępowania prawnego, które oskarżałoby – a tym bardziej skazywało – Ryszarda III za jakiekolwiek przewinienie wobec Książąt w Tower. Ponadto książka bada, w jaki sposób konstruuje się historię i jak pewne wersje wydarzeń zyskują powszechną akceptację jako prawda, mimo braku dowodów. „Córka czasu” z tytułu książki pochodzi z cytatu sir Francisa Bacona: „Prawda jest córką czasu, a nie autorytetu”. Grant zaczyna rozumieć, w jaki sposób buduje się wielkie mity, i jak w tym przypadku zwycięzcy Tudorowie zadbali o to, by ich wersja historii przeważyła. Inne domniemane mity historyczne, poruszone przez autorkę, to powszechnie wierząca (ale fałszywa) historia, że wojsko ostrzelało ludzi podczas zamieszek w Tonypandy w 1910 roku, tradycyjny obraz „Masakry bostońskiej”, męczeństwo Margaret Wilson oraz życie i śmierć Marii Stuart, królowej Szkotów. Grant przejmuje termin „Tonypandy”, aby opisać powszechnie uznawane mity historyczne, takie jak zamieszki w Tonypandy, lub celowo fałszowaną historię, taką jak życie Ryszarda III.


Cato odkrywa plan zamachu na cesarza Klaudiusza, który ma zostać przeprowadzony podczas bankietu przez trybuna Witeliusza. Gdy atak następuje, Witeliusz interweniuje, ale to Cato ostatecznie zabija sprawcę i odbija sobie chwałę za uratowanie władcy.[sep]Książka rozpoczyna się bezpośrednio po wydarzeniach z „Orła w szponach”, gdy wojsko odpoczywa i obserwuje jeńców walczących na śmierć i życie w prowizorycznej arenie. Cato otrzymuje w spadku miecz z rękojeścią z kości słoniowej od głównego centuriona, który odniósł śmiertelne rany w zasadzce i szanował Kata za jego upór. Tymczasem legat legionu, Wespazjan, martwi się o swoją żonę Flawię, przebywającą w Rzymie; ona ma powiązania z grupą rewolucjonistów zwaną „Wyzwolicielami”, którzy chcą odsunąć od władzy słabego umysłowo cesarza Klaudiusza. Niedługo potem II Legion rusza w dalszą drogę, zmierzając w stronę rzeki Meadway (obecna rzeka Medway w hrabstwie Kent). Ponieważ Brytowie pod wodzą Karatakusa mocno ufortyfikowali przeciwległy brzeg, Macro i Cato otrzymują rozkaz zwiadu, aby sprawdzić, czy istnieje bród w górze rzeki. Cato go znajduje, a następnego dnia następuje atak. IX Legion, wsparty ogniem artyleryjskim z trirem na rzece, przekracza nurt i szturmuje wrogie wały. Po poniesieniu ciężkich strat atak załamuje się i tylko interwencja II Legionu ratuje sytuację. Dzięki wykorzystaniu brodu w górze rzeki legionistom udaje się zaskoczyć Brytów i zaatakować ich od tyłu, opanowując ich obóz; Cato doznaje poważnych oparzeń, gdy przypadkowo wylewa na siebie kocioł z wrzątkiem. Podczas rekonwalescencji zaprzyjaźnia się z północnoafrykańskim chirurgiem, Kartagińczykiem o imieniu Nisus. Odkrywają, że proca, której używają Brytowie, pochodzi z legionowych magazynów i jest powiązana z Wyzwolicielami. W wojskowym dowództwie znajduje się zdrajca. Przez kolejne dni Brytowie są zepchnięci na bagna północnego Kentu, na brzegach Tamesis (lub Tamizy). Legion Wespazjana otrzymuje rozkaz oczyszczenia południowego brzegu w przygotowaniu do przeprawy, ale wraz z nadejściem zmierzchu II Legion rozprasza się i gubi w bagnach. Oddział Makra, wraz z Kata, pada w zasadzkę wojowników; Macro powstrzymuje Brytów, podczas gdy Cato i garstka ludzi uciekają łodzią. Podczas apelu Macro zostaje uznany za zaginionego, a domniemanie martwego. Cato, pogrążony w rozpaczy, zgłasza się na ochotnika do pierwszej fali wojsk przekraczających rzekę. To misja samobójcza i nie spodziewa się przeżyć, ale udaje mu się przetrwać wystarczająco długo, aby dotarła do niego druga fala Rzymian. Macro pojawia się ponownie, mając za sobą przetrwanie w bagnach; gani Kata za głupotę. Cato odnawia przyjaźń z chirurgiem Nisusem, który niechcący zdradza swoje gorycz z powodu bycia Kartagińczykiem w rzymskiej armii. Tymczasem armia otrzymuje rozkaz zatrzymania się po drugiej stronie Tamizy, aby cesarz Klaudiusz mógł przybyć i osobiście objąć dowodzenie podczas finałowego szturmu na brytyjską stolicę w Camulodunum; ma to na celu zwiększenie jego popularności wśród rzymskiego motłochu. Podczas oczekiwania na przyjazd cesarza zły trybun Witeliusz spiskuje, aby go zamordować. Rekrutuje Nisusa, grając na jego kartagińskim patriotyzmie, i wykorzystuje go jako łącznika z brytyjskimi plemionami opierającymi się Rzymowi. Niestety, podczas jednej z nocnych przepraw przez linie Nisus zostaje przypadkowo zabity przez strażnika, a obecny tam Cato zabiera z jego ciała opaskę; jest ona pokryta dziwnymi znakami i Cato uważa, że warto je zbadać. Wszelkie myśli o tym znikają jednak, gdy przybywa Klaudiusz w eskorcie Gwardii Praetoriańskiej i słoni, aby onieśmielić Brytów. Insystuje na osobistym dowodzeniu w nadchodzącej bitwie; mimo błazeństwa cesarza ostateczna bitwa jest wygrana, a legiony wkraczają do Camulodunum. Aby uczcić „swoje” zwycięstwo, Klaudiusz nakazuje zorganizować w jego honorach wystawną ucztę. Legat Wespazjan wreszcie spędza trochę czasu ze swoją żoną, a Cato odnawia relację z niewolnicą Laviną. Niestety, ona jest sprzymierzona z Witeliuszem, gdyż wcześniej utrzymywała z nim relacje, będąc własnością trybuna Pliniusza. Zgadza się przemycić ozdobny sztylet do sali bankietowej, wierząc, że jest to prezent dla cesarza. Zanim to zrobi, postanawia zerwać z Kata, który wie, że go zdradza z Witeliuszem. Podczas gdy ona to robi, Cato bawi się opaską zmarłego Nisusa, którą ma w kieszeni. Kiedy jest zwinięta w określony sposób, znaki stają się zakodowaną wiadomością; Cato zdążył jedynie odkryć, że dotyczy ona spisku na życie cesarza, zanim został ogłuszony przez Lavinę, która przeczytała wcześniej i zobaczyła nazwisko Witeliusza. Kiedy budzi go Macro, Lavinia zniknęła. Jedyną nadzieją na uratowanie cesarza jest ostrzeżenie Wespazjana, który jest na uczcie, i nadzieja, że im uwierzy. Docierają tam na czas, aby zobaczyć, jak Witeliusz i Lavinia są przedstawiani cesarzowi; podczas gdy Klaudiusz jest rozkojarzony urodą Lavinii, rzekomo lojalny Bryt rzuca się na cesarza ze sztyletem. Dzięki interwencji Kata niemieccy ochroniarze są w stanie schwytać zamachowca i śmiertelnie go ranić. Witeliusz dobija go, zanim ten zdąży cokolwiek powiedzieć, i dyskretnie morduje Lavinę przy wyjściu. Zrozpaczony Cato zostaje odprowadzony przez Makro, zanim zostanie rozpoznany jako zbawca cesarza, a Witeliusz, jak w poprzedniej książce, zbiera całą chwałę. Otrzymuje stanowisko w sztabie cesarza i odchodzi z Klaudiuszem do Rzymu, pozostawiając legiony pacyfikowanie ostatnich resztek oporu. Wespazjan otrzymuje samodzielne dowodzenie na nadchodzące miesiące; oczyszczenie południowego brzegu Tamizy z oporu. Co do Kata, jego uwagę odwraca Macro, który obiecuje przedstawić go swojej najnowszej podbojowi – młodej Brytce o imieniu Boudicca...


Murphy nie potrafi osiągnąć stanu katatonicznej błogości i wkrótce potem umiera, spalony gazem w swojej sypialni. Jego prochy zostają następnie rozsypane w barze wśród brudu.[sep]Fabuła „Murphy’ego” skupia się na tytułowym „brudnym solipsyście”, który namówiony przez swoją kochankę Celię Kelly do podjęcia pracy, zaczyna pracować jako pielęgniarz w Magdalen Mental Mercyseat w północnym Londynie i odkrywa, że szaleństwo pacjentów jest atrakcyjną alternatywą dla świadomego istnienia. Murphy, ukrywający się w londyńskiej kwatere, a następnie w szpitalu, jest ścigany przez ekipę ekscentryków z własnego kraju, z których każdy ma własne, często sprzeczne motywacje. Neary, praktyk wschodniej mistyki, szuka Murphy’ego jako rywala do miłości, a następnie jako kompatybilnego przyjaciela w nieobecności wszystkich innych. Przywiązanie panny Counihan do Murphy’ego ma charakter romantyczny. Wśród motywacji Wylie’a panna Counihan jest być może najsilniejsza. Z kolei Cooper, prosty sługa i załatwiacz Neary’ego, dołącza do pościgu dla pieniędzy, alkoholu i by służyć swemu panu. Między innymi „Murphy” jest przykładem fascynacji Becketta artystycznymi i metaforycznymi możliwościami szachów. Pod koniec powieści Murphy gra w szachy z panem Endonem, pacjentem, który jest „najbardziej uległym małym wariatkiem w całej placówce”. Murphy nie potrafi jednak naśladować symetrycznej i cyklicznej gry przeciwnika, tak jak nie jest w stanie wpędzić się w stan katatonicznej błogości. Poddaje się „z matem głupca w duszy”, i wkrótce potem umiera. Beckett opisuje partię w pełnej angielskiej notacji, wraz z komicznie archaicznym komentarzem. Akcja powieści przenosi się między Irlandią a Anglią, a utwór jest zjadliwie satyryczny w stosunku do Wolnego Państwa Irlandzkiego, które niedawno zakazało książki Becketta „More Pricks Than Kicks”: astrolog konsultowany przez Murphy’ego jest słynny „całym cywilizowanym świecie i Wolnym Państwie Irlandzkim”; „dla irlandzkiej dziewczyny” wielbicielka Murphy’ego, panna Counihan, była „całkiem wyjątkowo antropoidalna”; a w Głównym Urzędzie Pocztowym, miejscu powstania z 1916 roku, Neary atakuje pośladki posągu mitologicznego irlandzkiego bohatera Cúchulainna dłuta Olivera Shepparda (posąg w rzeczywistości nie posiada pośladków). Rzeczywiście, cenzor jest wyśmiewany bezlitośnie: Celia, prostytutka, której zawód jest opisany dyplomatycznie w fragmencie przez autora, który pisze, że „to wyrażenie zostało dobrane z ostrożnością, aby brudni cenzorzy nie pozbawili się okazji do popełnienia swojej brudnej synekdochy”. Później, gdy panna Counihan siedzi na kolanach Wylie’a, Beckett sarkastycznie wyjaśnia, że to nie miało miejsca w hotelu Wynn’s, dublińskim lokalu, w którym odbyła się wcześniejsza rozmowa. Powieść zawiera też drwiący portret poety Austina Clarke’a jako alkoholika Austina Ticklepenny’ego, skłonnego do niewzajemnych „genustupracji” Murphy’ego pod stołem; mimo rady Olivera St. Johna Gogarty’ego, Clarke zrezygnował z pozwu. Murphy rzeczywiście nie może oszaleć, by osiągnąć wolność. Do czego się zwraca zamiast tego, to nicość, a jego popioły są właściwie rozsypane wśród brudu baru po spaleniu się na żywo przy pomocy gazu w swojej sypialni w szpitalu. Celia również odkrywa piękno nicości, gdy traci miłość swojego życia, Murphy’ego, a zdrowie jej dziadka pogarsza się. Beckett bezszelestnie zamienia komedię w terror nieistnienia, co robi również w swoim późniejszym dziele, „Czekając na Godota. Wśród wielu myślicieli wpływających na debatę Murphy’ego o umyśle i ciele są Spinoza, Kartezjusz i mało znany belgijski okazjonalista Arnold Geulincx.


Charlie i Fiorenze, które obie nie są zadowolone ze swoich obecnych wróżek, decydują się na współpracę w celu ich wymiany. Po uzyskaniu nowej mocy Charlie musi zmierzyć się z wrogością innych dziewczyn oraz wątpliwościami co do prawdziwości uczuć Steffi.[sep]Akcja powieści „Jak pozbyć się wróżki” toczy się w świecie, w którym wiele osób ma własną osobistą wróżkę. Te wróżki obdarzają swojego posiadacza określonym rodzajem szczęścia: istnieją wróżki pomagające znajdować drobne, wróżki dbające o dobre włosy, wróżki ułatwiające zakupy ubrań, wróżki sprawiające, że wszyscy chłopcy cię lubią, wróżki pomagające w parkowaniu itd. Charlie (skrót od Charlotte) ma wróżkę parkowania; jeśli jest w samochodzie, idealne miejsce parkingowe znajduje się za pierwszym razem. Ale Charlie ma dopiero 14 lat, nie prowadzi samochodu i nienawidzi spalin, więc uważa, że została przeklęta. Chciałaby mieć wróżkę taką jak jej najlepsza przyjaciółka Rochelle – wróżkę zakupową, która sprawia, że wszystko na niej wygląda idealnie – albo taką jak jej „frenemy” (przyjaciółka-wróg) Fiorenze – wróżkę sprawiającą, że każdy chłopak cię lubi. Próby Charlie zagłodzenia jej wróżki poprzez chodzenie wszędzie pieszo przynoszą jej nagany za spóźnienia w jej szkole, New Avalon Sports High, gdzie nacisk kładzie się na sport. Gwiazda water polo, Danders Anders, wirtualnie porywa ją do swojego samochodu w nielegalnych celach, co drastycznie zatrzymuje jej próbę pozbycia się wróżki. A gdy przystojny nowy uczeń, Steffi, w którym Charlie się podkochuje, wydaje się zakochiwać w Fiorenze, Charlie decyduje się na drastyczne kroki. Ona i Fiorenze, która w rzeczywistości nienawidzi swojej wróżki, łączą siły, a Charlie odkrywa, że Fiorenze nie jest złym człowiekiem, i spiskują, by wymienić się wróżkami. Uczy się też być ostrożnym w tym, o co prosi, i że trawa zawsze jest bardziej zielona po drugiej stronie. Dzięki wróżce sprawiającej, że każdy chłopak cię lubi, dziewczyny zwracają się przeciwko Charlie, a ona zastanawia się, czy Steffi ją lubi, czy po prostu reaguje na jej wróżkę. Historia opowiada o poszukiwaniach Charlie, by pozbyć się swojej wróżki, zdobyć pierwszego chłopaka, unikać kłopotów w szkole i zdobyć nową, jeszcze lepszą wróżkę w zamian za starą.


Zwycięstwo Itzcauatzina, który otrzymuje od Xuchitl aztecki talizman, zapoczątkowuje zachowanie religii azteckiej i ostateczne odrzucenie wpływów chrześcijańskich. Para pozostaje w Hiszpanii z synem oraz oryginalnym amuletem, który ma wzmocnić mistyczne moce kamienia zamiast je niwelować.[sep]Książka jest utworem historycznej fikcji osadzonym w późnym okresie przedkolumbijskim w mieście Meksyk i przedstawia codzienne życie starożytnych Azteków, zarówno ludzi prostych (sług, kupców i wojowników), jak i klas wyższych (kapłanów, szlachty i urzędników państwowych). Część „meksykańska” zawiera wiele symboliki meksykańskiej, odniesień geograficznych, politycznych i religijnych oraz danych historycznych zaczerpniętych od różnych autorów, takich jak Bernal Díaz del Castillo i jego książka „Verdadera Historia de la Conquista de la Nueva España” (po polsku „Prawdziwa historia podboju Nowej Hiszpanii”). Powieść opowiada również historię i rozwój rodu Manriques, rodziny hiszpańskiej szlachty, oraz szczegółowo opisuje aspekty życia w XV-wiecznej Hiszpanii. Rodzina Manrique przeżywa ważne wydarzenia historyczne, takie jak rekonkwista Hiszpanii przez Ferdynanda II Aragońskiego i Izabelę I Kastylijską, wygnanie Żydów z Hiszpanii w 1492 roku, dwukrotne przyjęcie Krzysztofa Kolumba w Torremala (siedzibie rodzinnej), wieści o odkryciu Ameryk oraz relacje między rodziną Hernána Cortésa a Manriques. Obie historie ostatecznie łączą się podczas spotkania dwóch głównych bohaterów, Alonso Manrique i Xuchitl (córki króla Nezahualpilli z Texcoco, jednego z trzech sojuszniczych królestw, które Cortés zastał przy swoim przybyciu). Grupa postaci meksykańskich zmaga się z miłością, bólem, dumą i nienawiścią z grupą postaci hiszpańskich podczas podboju Meksyku (1519–1521) przez Hernána Cortésa, upadku i całkowitego zniszczenia Tenochtitlanu i jego królestw satelickich oraz narodzin nowego narodu, Nowej Hiszpanii (obecnego Meksyku), ze spotkania dwóch wielkich kultur: dziedzictwa hiszpańskiego (ze starymi korzeniami wizygockimi, żydowskimi, mauretańskimi i katolickimi) i starożytnych rodzimych tradycji meksykańskich (takich jak Olmekowie, Majowie i Toltekowie). Powieść porusza „konflikt między dwoma światami”: chrześcijańską Europą a aztecką Ameryką. Obie cywilizacje są reprezentowane przez równie zaangażowanych zwolenników: Alonso Manrique (Europa) i Itzcauatzin (Ameryka). Obaj bohaterowie są żołnierzami i kapłanami (symbolizującymi nacjonalizm i wiarę). Alonso rozpoczął jako kapłan, a później został wojownikiem; Itzcauatzin wstąpił do akademii (Calmecac), która przygotowywała go do obu tych ról. Uwikłana w to wszystko jest Xuchitl, księżniczka Azteków. Kto wygra jej rękę, ten wygra przyszłość cywilizacji azteckiej. Xuchitl wskazuje zwycięzcę, dając mu aztecki talizman znany jako „el corazon de piedra verde” („zielone serce z kamienia”). Ten talizman był noszony przez jej ojca i reprezentuje mistyczne moce religii azteckiej. Alonso wygrał, co oznaczało początek chrystianizacji Meksyku. Itzcauatzin poświęca swoje życie w ofierze ludzkiej, daremnie próbując dodać wystarczającą moc do tradycyjnej religii, by pokonać Europejczyków. W końcu Alonso i Xuchitl mają syna i wracają do Meksyku z Hiszpanii. Przynoszą ze sobą serce z jadeitu, ale z wyrytą na nim Matką Boską, aby przeciwdziałać pierwotnym mocom kamienia. Powieść była pierwszą z planowanych pięciu powieści – każda obejmująca jedno stulecie (XVI–XX) – śledzących powstawanie współczesnego Meksyku poprzez potomków Alonso i Xuchitl. Jednak przed śmiercią Salvadora de Madariagi ukończono tylko cztery powieści.