Przewodnik Mk. II został stworzony przez Grebulonów w celu ochrony Ziemi w każdym możliwym wymiarze przy użyciu inżynierii czasowej. Urządzenie to zapobiegło manipulacji wydarzeniami, aby odesłać kluczowe postacie z planety przed jej zniszczeniem.[sep]Po wydarzeniach opisanych w „Żegnaj i dzięki za wszystkie ryby”, Arthur Dent i jego ukochana Fenchurch próbują zwiedzać Galaktykę, jednak gdy Fenchurch znika podczas skoku przez nadprzestrzeń, ponieważ pochodzi z niestabilnego sektora Galaktyki, Arthur popada w depresję i podróżuje samotnie, zarabiając na przejazd poprzez oddawanie swojego materiału biologicznego do banków DNA (głównie nasienia, ponieważ za nie płacą najwięcej). Jest świadomy, że nie może umrzeć, dopóki nie odwiedzi Stavromula Beta, co zostało ujawnione w „Życiu, wszechświecie i całej reszcie” przez szalonego Agrajaga. Podczas jednej z podróży jego statek rozbija się na planecie Lamuella; Arthur przeżywa i znajduje proste życie, zostając robiciem kanapek dla lokalnej społeczności. Tymczasem Ford Prefect wraca do biur „Autostopowego Przewodnika po Galaktyce” i jest zirytowany, odkrywając, że oryginalne wydawnictwo, Megadodo Publications, zostało przejęte przez InfiniDim Enterprises. Ford odkrywa, że Vogonowie są pracownikami Przewodnika i próbuje uciec z budynku. Podczas tej próby znajduje „Autostopowy Przewodnik Mk. II”, który kradnie i wysyła do siebie, za pośrednictwem Arthura, w celu bezpiecznego przechowania. Arthur, jak spodziewał się Ford, odstawia paczkę na bok, nie otwierając jej nawet, i o niej zapomina. Pewnego dnia na Lamuelli przybywa Trillian i przedstawia Arthurowi Random Dent, nastoletnią dziewczynę, która – jak twierdzi – jest jego córką, poczętą przez Trillian metodą sztucznego zapłodnienia przy użyciu jedynych dostępnych ludzkich próbek nasienia, tych oddanych przez Arthura na opłacenie podróży kosmicznych. Trillian zostawia Random z Arthurem, aby mogła lepiej rozwijać swoją nową karierę międzygalaktycznej reporterki. Random uważa życie na Lamuelli za nudne i nie może się porozumieć z Arthurem, natrafiając na Przewodnik Mk. II. Z Random jako właścicielką Przewodnik pomaga jej uciec z planety, aby odnaleźć matkę. Ford pojawia się krótko potem, poszukując Przewodnika. Wspólnie Fordowi i Arthurowi udaje się opuścić planetę i wrócić na Ziemię, zdając sobie sprawę, że Random również tam wróciła. Ford również uświadamia sobie, że Przewodnik Mk. II, zdolny zarówno do podróży w czasie, jak i patrzenia do alternatywnych wszechświatów, manipuluje wydarzeniami zgodnie z nieznanym planem. Tymczasem na Ziemi alternatywna wersja Trillian, reporterka Tricia McMillan, która nigdy nie mogła przyjąć oferty Zaphoda Beeblebroxa podróży w kosmos, ponieważ chciała odebrać swoją torebkę, zostaje zaczepiona przez gatunek pozaziemski nazywający się Grebulonami. Ujawniają, że założyli bazę na Rupercie (dziesiątej planecie tuż za orbitą Plutona) po przybyciu do Układu Słonecznego i stwierdzeniu, że ich rdzeń komputerowy i większość wspomnień została uszkodzona, i od tego czasu postępują zgodnie z pozostałymi fragmentami ich misji, polegającej na obserwacji najciekawszych rzeczy w systemie. Zwrócili się do Tricii, aby pomogła im dostosować wykresy astrologiczne do używania Rupera jako ich bazy, oferując w zamian pozwolenie na przeprowadzenie z nimi wywiadu w ich bazie. Tricia przeprowadza wywiad, ale uważa, że wyniki wyglądają wątpliwie. Następnie zostaje wezwana do relacjonowania lądowania statku kosmicznego w centrum Londynu. Tricia zauważa Random wychodzącą ze statku, a dziewczyna wierzy, że Tricia jest jej matką i zaczyna na nią krzyczeć. Tricia, przy pomocy Arthura, Forda i Trillian, udaje się zabrać Random do baru (o numerze adresowym 42), aby spróbować z nią porozmawiać. Jednak ona strzela do Arthura z broni; Arthur kuli się, a strzał zabija mężczyznę stojącego za nim. Ford zwraca uwagę Arthura, że nazwa baru, w którym się znajdują, to „Stavro Mueller's Beta”, a właśnie zabity mężczyzna jest kolejną formą Agrajaga, i że życie Arthura nie jest już bezpieczne, w którym to momencie Arthur czuje ulgę. Krótko potem Grebuloni, wierząc, że byłoby to pozytywne działanie poprawiające ich sytuację, otwierają ogień i niszczą Ziemię. Ujawnia się, że Przewodnik Mk. II został stworzony przez Vogonów, aby dokończyć zniszczenie Ziemi w każdym możliwym wymiarze, wykorzystując inżynierię czasową wsteczną, aby zebrać Arthura, Forda, Trillian i Random na Ziemi w celu jej zniszczenia przez Vogonów. Po zniszczeniu Ziemi Przewodnik zapada się w sobie.


Po zniszczeniu ich prasy w pożarze, pracownicy Timesa nie udaje się przejąć maszyny z gazety Inquirer, przez co nie zdążają z wydaniem. Ostatecznie artykuł nie ukazuje się, a imię Lorda Vetinariego nie zostaje oczyszczone, co prowadzi do przejęcia władzy przez Gildie.[sep]William de Worde jest czarną owcą wpływowej rodziny w Ankh-Morpork, usiłującym wiązać koniec z końcem jako pospolity skryba i dorabiającym produkcją plotkarskiego newslettera dla zagranicznych notabli. Gdy William zaprzyjaźnia się z grupą krasnali, którzy przybyli do Ankh-Morpork, aby otworzyć drukarnię, nieświadomie zakłada pierwszą gazetę w mieście. Wiedząc, że dzięki ich prasie krasnale mogą pomóc mu wydawać newsletter każdego dnia, William zaczyna szamotać się w poszukiwaniu wystarczającej liczby ciekawych wydarzeń, aby wypełnić miejsce. Krasnale, argumentując, że nie warto się tak trudzić tylko po to, by zrobić kilka kopii dla zamożnych zagranicznych subskrybentów Williama, drukują setki egzemplarzy „Ankh-Morpork Times” i zatrudniają grupę ekscentrycznych żebraków do sprzedaży ulicznej. William jest w szoku, gdy gazetki sprzedają się jak świeże bułeczki, przynosząc więcej pieniędzy, niż by chciał lub wiedział, co z nimi zrobić. Zanim William się zorientuje, już zebrał redakcję, w tym Sacharissę Cripslock, powściągliwą młodą kobietę, która przyciąga informacje od gadatliwych, podrywających się strażników miejskich; Otto, wampirzego fotografa z Uberwaldu, który zrezygnował z picia krwi i często rozpada się na kawałki pod wpływem błysku własnej aparatury; oraz Rocky’ego, półanalfabetę trolla, który zajmuje się bardziej wściekłymi członkami społeczeństwa. Tymczasem w mieście knuje spisek mający na celu obalenie Patrycjusza, Lorda Vetinariego. Bogaci i wpływowi (ale anonimowi) Członkowie Komitetu na rzecz Odwołania Patrycjusza zatrudniają pana Pina i pana Tulipa, parę złoczyńców najemników znanych jako Nowa Firma, aby oskarżyli Vetinariego o usiłowanie morderstwa i defraudację. Plan przebiega bez przeszkód, z wyjątkiem tego, że Pin i Tulip pozwalają świadkowi uciec z miejsca zdarzenia; jest to ulubiony terier Lorda Vetinariego, Wuffles. William i personel Timesa badają dziwne zarzuty wobec Patrycjusza i wyruszają na poszukiwania zaginionego Wufflesa, starając się jednocześnie radzić sobie z zagrożeniami ze strony lokalnych Gildii, nagłym pojawieniem się konkurencyjnej gazety (skandalizującej i w dużej mierze wypełnionej fikcją „Ankh-Morpork Inquirer”), presją ze strony Straży Miejskiej oraz możliwością, że Otto w każdej chwili może złamać postanowienie. William popełnia błąd, ogłaszając nagrodę za informacje prowadzące do odzyskania Wufflesa. Setki obywateli Ankh-Morpork oblegają biura z psami każdego kształtu i rodzaju (w tym wieloma, które w rzeczywistości są kotami, ptakami lub krowami), mając nadzieję na zarobek. Nowa Firma również przybywa, chwytając każdego teriera w tłumie w nadziei, że jednym z nich będzie Wuffles, i próbując zastraszyć personel Timesa. Otto przepędza ich, używając swojej magicznej metody fotografii „Ciemne Światło”, co niechcący pokazuje panu Pinowi wściekłe duchi jego ofiar, które go śledzą, i wywołuje kryzys moralny u tego zazwyczaj bezwzględnego brutala. Anonimowy informator o pseudonimie „Głęboka Kość” (w rzeczywistości Gaspode, mówiący pies, który jest mózgiem grupy żebraków sprzedającej Times) pomaga Williamowi namierzyć Wufflesa, a gdy Sacharissa odkrywa kryjówkę Nowej Firmy w rodzinnym majątku Williama, ma wystarczająco dużo dowodów, aby ujawnić sprawę. Właśnie gdy przygotowuje się do druku, Nowa Firma wraca, by się zemścić. W wynikającej walce lampa wybucha, a biura Timesa stają w ogniu. William i inni szukają schronienia na zewnątrz, podczas gdy Pin i Tulip ukrywają się w piwnicy. Gorący, stopiony ołów ze zniszczonej prasy wycieka na nich przez dach, a Pin ucieka się do zamordowania swojego partnera, aby ocalić siebie, stojąc na znacznie większym ciele swojego towarzysza. Pin, teraz tylko częściowo przytomny, wychodzi z piwnic i atakuje Williama, gdy ogień gaśnie, tylko po to, by zginąć, przebijając się na kołku do notatek z biurka Williama. Zniszczonej prasie i biurze wygląda na to, że Times bankrutuje, ale dzięki zastosowaniu kuszy, toporów krasnoludzkich i poczucia dramatycznej atmosfery Otto, załodze udaje się „pożyczyć” jedną z pras Inquirera na wieczór. Wielka sprawa wychodzi następnego dnia, a imię Lorda Vetinariego zostaje oczyszczone tuż przed tym, jak nowy, kontrolowany przez Gildie Patrycjusz przejąłby władzę. Tymczasem Nowa Firma omawia z Śmiercią niuanse reinkarnacji i kto na nią zasługuje, a kto nie. William udaje się skonfrontować z mężczyzną stojącym za Komitetem na rzecz Odwołania Patrycjusza: własnym, od lat skłóconym ojcem, Lordem de Worde. Po napiętej wymianie zdań William szantażuje ojca informacjami o jego przestępczych poczynaniach, zmuszając go do ucieczki z miasta lub narażenia na exposure. Na końcu William jest ambiwalentny wobec nowej i nieoczekiwanej roli wolnej prasy w swoim życiu i na świecie, ale postanawia, że ktoś musi mówić publiczności prawdę o tym, co dzieje się w mieście, nawet jeśli publiczność nie chce jej słuchać. Times zaczyna być uznawany, jeśli nie dokładnie witany, przez władze miasta, a William i Sacharissa planują dalszą ekspansję, zatrudniając nowych pracowników, zakładając biura w innych miastach i mając nadzieję, że pewnego dnia znajdą czas na randkę w lunchu pomiędzy terminami.


Po dwunastu latach nieobecności bohater wraca do Bergen, gdzie jest witany z entuzjazmem przez mieszkańców z powodu swoich opowieści. Jego przygody zapisuje miejscowy duchowny, a sam Klim ostatecznie otrzymuje posadę posłańca w urzędzie miasta.[sep]Powieść rozpoczyna się od przedmowy, która zapewnia, że wszystko w historii jest prawdziwym opisem przygód bohatera tytułowego w Podziemiu. Według książki akcja toczy się w norweskim mieście portowym Bergen w 1664 roku, po powrocie Kima z Kopenhagi, gdzie studiował filozofię i teologię na Uniwersytecie Kopenhaskim i ukończył studia z wyróżnieniem. Jego ciekawość skłania go do zbadania dziwnej jaskini w zboczu góry nad miastem, z której wydobywają się regularne podmuchy ciepłego powietrza. W efekcie spada do otworu i po chwili stwierdza, że unosi się w przestrzeni kosmicznej. Po kilku dniach krążenia wokół planety obracającej się wokół wewnętrznego słońca zostaje zaatakowany przez gryfa i spada na planetę o nazwie Nazar. Tam błądzi przez krótki czas, aż znów zostaje zaatakowany, tym razem przez wołu. Wspina się na drzewo i do swojego zdumienia drzewo potrafi się poruszać i mówić (to konkretnie krzyczało), a on zostaje wzięty do niewoli przez istoty przypominające drzewa, posiadające do sześciu ramion i twarze tuż pod gałęziami. Oskarża się go o usiłowanie gwałtu na żonie pisarza miejskiego i stawia przed sądem. Sprawa zostaje umorzona, a Pan Potu (utopijne państwo, w którym się teraz znajduje) każe mu nauczyć się języka. Klim szybko opanowuje język Potuańczyków, ale źle to na niego wpływa, gdy Pan ma mu przydzielić pracę, ponieważ Potuańczycy wierzą, że jeśli problem postrzega się powoli, to zostanie on lepiej zrozumiany i rozwiązany. Ponieważ ma jednak znacznie dłuższe nogi niż Potuańczycy, którzy chodzą bardzo wolno, zostaje osobistym posłańcem Pana, dostarczającym listy i tym podobne. W trakcie książki Klim barwnie opisuje kulturę Potuańczyków, ich religię, styl życia oraz wiele różnych krajów znajdujących się na Nazarze. Po dwumiesięcznej podróży dookoła świata pieszo jest przerażony faktem, że mężczyźni i kobiety są równi i wykonują ten sam rodzaj pracy, więc składa propozycję Panu Potu, aby usunąć kobiety z wyższych stanowisk w społeczeństwie. Jego propozycja zostaje źle przyjęta i zostaje skazany na wygnanie na wewnętrzną krawędź skorupy ziemskiej. Tam zapoznaje się z krajem zamieszkałym przez świadome małpy, a po kilku latach staje się cesarzem krainy Quama, zamieszkałej przez jedyne stworzenia w Podziemiu, które wyglądają jak ludzie. Tam żeni się i ma syna. Ale znowu zostaje wypędzony z domu z powodu swojej tyranii i podczas ucieczki wpada do dziury, która przenosi go przez skorupę z powrotem do Bergen. Tam mieszkańcy miasta biorą go za Żyda Wiecznego Tułacza, głównie z powodu nieporozumienia językowego (pyta kilku młodych chłopców, gdzie jest, w języku quamickim, co brzmi „Jeru Pikal Salim”, a chłopcy myślą, że mówi o Jerozolimie). Dowiaduje się, że nieobecny był dwanaście lat, i zostaje przyjęty przez swojego starego przyjaciela, burmistrza Abelina, który zapisuje wszystko, co mu Klim opowiada. Później otrzymuje pracę jako dyrektor kolegium w Bergen i żeni się.


W ogrodzie Sophii znaleziono spalone zwłoki, ale nie było przy nich żadnej maskotki. Jej mąż Pierre stał się głównym podejrzanym, ponieważ posiadał alibi i nie miał odziedziczyć fortuny.[sep]„Trzej ewangeliści”: Marc Vanderloos, Matthias Dellamarre i Lucien Devernois oraz wuj Marca, zwolniony ze służby komisarz policji Armand Vanderloos, po raz pierwszy pojawiają się w tej książce. Pewnego ranka emerytowana śpiewaczka operowa Sophia Siméonidis odkrywa w swoim ogrodzie na cichej paryskiej ulicy rue Chastle buk, którego nigdy wcześniej tam nie było. Nic nie wskazuje na to, skąd on się wziął. Sophia jest zaniepokojona, ale jej mąż Pierre pozostaje obojętny. Ostatecznie zwraca się do sąsiadów, do ekscentrycznego domostwa Marca, Matthiasa, Luciena i starszego Vanderloosa, prosząc o pomoc. Wykopują drzewo, ale pod nim nie znajdują niczego. Sophia znika. Pierre pozostaje nieczuły; wierzy, że udała się do starego kochanka, Stelyosa. Jednak Juliette, druga sąsiadka „ewangelistów”, wyraża niepokój; jest pewna, że Sophia, jej najlepsza przyjaciółka, nigdy by nie wyjechała bez powiadomienia jej, a zwłaszcza w czwartkowy wieczór, kiedy wszyscy sąsiedzi regularnie spotykają się na wspólnym posiłku w restauracji Juliette, Le Tonneau (Beczka). Pewnej nocy Alexandra, siostrzenica Sophii, przyjeżdża ze swoim małym synem Cyrillem, uciekając przed nieudanym związkiem i spodziewając się, że zamieszka z Sophią. Krótko potem w opuszczonej fabryce odkryto spalone zwłoki, niemożliwe do zidentyfikowania, ale przy nich znajdował się mały kawałek bazaltu, który był szczęśliwą maskotką Sophii. Alexandra nie ma alibi, ma odziedziczyć jedną trzecią znacznej fortuny Sophii, a jej zwyczaj bezcelowego jazdowania nocą czyni ją głównym podejrzanym. Już niepokojeni zagadką drzewa i coraz bardziej zdeterminowani, by odwrócić uwagę policji od Alexandry, trzej ewangeliści i Armand Vanderloos zaczynają prowadzić śledztwo, wykorzystując ciągłe kontakty Armanda z jego byłymi kolegami.


Wolfe zostaje uwięziony za kradzież popełnioną przez Deborę, gdzie ostatecznie traci zmysły i popełnia samobójstwo. Po jego śmierci kwakierka przybywa, by zająć się ciałem i obiecuje pomóc Deborze, gdy ta zostanie zwolniona z więzienia.[sep]Życie w hutach żelaza rozpoczyna się od wszechwiedzącego narratora, który wygląda przez okno i widzy smog oraz robotników huty. Płeć narratora pozostaje nieznana, ale oczywiste jest, że jest on obserwatorem należącym do klasy średniej. Gdy narrator spogląda przez szybę, przypomina mu się stara historia; historia domu, w którym mieszka. Narrator ostrzega czytelnika, by zachował obiektywny umysł i nie był zbyt szybki w osądzaniu postaci, o której zaraz opowie. Narrator zaczyna przedstawiać Deborę, kuzynkę Wolfe’a. Opisana jest jako kobieta cicha, ciężko pracująca, z garbem na plecach. Deborah dowiaduje się od Janey, że Hugh nie zabrał lunchu do pracy i postanawia przejść wiele mil w deszczu, by dostarczyć posiłek Wolfe’owi. Gdy podchodzi do huty, Deborah zaczyna opisywać ją tak, jakby to było piekło, ale idzie dalej dla Wolfe’a. Po przybyciu Wolfe rozmawia z przyjaciółmi i ją dostrzega. Narrator wyjaśnia jego uczucie do niej, ale opisuje je również jako bezmiłościowe i pełne litości. Hugh nie znajduje czasu na zjedzenie obiadu i wraca do pracy w hucie. Deborah, która jest wyczerpana, zostaje z Hugh i odpoczywa do końca jego zmiany. W międzyczasie narrator wyjaśnia dalej, że Wolfe nie pasuje do środowiska robotników huty. Jest znany wśród innych robotników jako „Molly Wolfe” ze względu na swoje maniery i wykształcenie. Podczas pracy Wolfe dostrzega mężczyzn, którzy nie wyglądają jak robotnicy. Widzi Clarke’a, syna Kirby’ego, doktora Maya, który jest lekarzem, oraz dwóch innych mężczyzn, których nie rozpoznaje. Ci mężczyźni zatrzymują się, by obserwować robotników, a w trakcie rozmowy i obserwacji dostrzegają dziwny obiekt o kształcie ludzkim. Gdy podchodzą bliżej, widzą, że to dziwnie ukształtowana rzeźba wykonana z korlu. Zaczynają ją analizować i zastanawiać się, kto ją stworzył. Jeden z robotników wskazuje na Wolfe’a, a mężczyźni podchodzą do niego. Pytają go, dlaczego stworzył taką rzeźbę i co ona symbolizuje. Hugh mówi tylko: „Ona jest głodna”. Mężczyźni zaczynają rozmawiać o niesprawiedliwości siły roboczej, a jeden z nich idzie tak daleko, że mówi, iż Hugh może uciec z tej nędznej pracy, ale niestety nie może mu pomóc. Mężczyźni odchodzą, ale nie zanim Deborah ukradnie jeden z ich portfeli, w którym znajduje się czek na znaczną kwotę. Wracają do domu, a Wolfe czuje się porażką i odczuwa złość z powodu swojej sytuacji ekonomicznej. W domu Deborah wyznaje, że okradła Mitchella, i ze wstydem oddaje pieniądze Wolfe’owi, by zrobił z nimi, co chce. Wolfe postanawia zatrzymać pieniądze, wierząc, że na nie zasługuje, ponieważ przecież wszyscy są godni w oczach Boga. Narrator przechodzi do innej sceny, w której doktor May czyta gazetę i widzi, że Wolfe został uwięziony za kradzież od Mitchella. Historia wraca do Hugh, który jest w więzieniu z Deborah. Narrator wyjaśnia, jak straszna jest ich sytuacja, i opisuje rozpad psychiczny Wolfe’a. Hugh w końcu traci zmysły i popełnia samobójstwo w więzieniu. Opowieść kończy się kwakrą, która przychodzi, by pobłogosławić i pomóc z ciałem Hugh. Rozmawia z Deborah i obiecuje jej, że zapewni Hugh godny pogrzeb oraz wróci po nią, gdy zostanie zwolniona z więzienia.


Po tym jak w ósmej klasie niesłusznie oskarżono Ivy o zniszczenie szkoły, jej rodzina ucieka w nocy, pozostawiając Marthę samą. Dziewczyna musi teraz dojść do dorosłości bez wsparcia jedynej osoby, która ją naprawdę rozumiała i kochała.[sep]Fabuła powieści śledzi rozwój przyjaźni dwóch nastoletnich dziewczyn: nieśmiałej i lękliwej Marthy oraz wolnej, mistycznej i pełnej wyobraźni Ivy. Ivy pochodziła z wyklętej rodziny Carsonów, która mieszkała na wzgórzach nad miastem w zrujnowanej wiktoriańskiej willi otoczonej zaniedbanymi sadami owocowymi, które odziedziczyła po matce. Ivy nie była jednak typową Carson. Gdy dziewczyny poznają się po raz pierwszy, Ivy wyznaje Marcie, że jest podrzutkiem – dzieckiem nadprzyrodzonych rodziców, które zostało zamienione na prawdziwą Ivy Carson w chwili urodzenia. Powraca do tego tematu ze szczególnym naciskiem zawsze, gdy jest zagrożona lub skrzywdzona. Martha pochodzi z zamożnej rodziny, całkowicie uległej wartościom przedmieść i podejrzliwie nastawionej do Ivy ze względu na jej pochodzenie. Dziewczyny zaprzyjaźniają się w drugiej klasie i wkrótce stają się nierozłączne. Między innymi Martha odkrywa, że Ivy jest „całkowicie bez strachu”; nie jest to odwaga, lecz właśnie brak lęku. Sugeruje się, że wynika to przynajmniej częściowo z znęcania się nad nią przez ojca lub braci. Kiedy Ivy płacze – co zdarza się rzadko – wylewa niewiele łez i nie wydaje z siebie żadnego dźwięku. Ilustracje, a także tekst podkreślają kontrasty między dziewczynami. Ivy jest ciemnowłosa, szczupła, piękna, zwinna i dojrzała; Martha jest blondynką, ma nadwagę, wystające zęby, jest niezdarna i łatwo popada w płacz. Łączy je żywa wyobraźnia, którą wkrótce łączą we wspólną fantazję, niemal w system wierzeń. Regularnie bawią się w pięknej, magicznej części lasu i tworzą rozbudowany parakosm zwany Krainą Zielonego Nieba. Ilekroć mają kłopoty w życiu, odprawiają wymyślone przez siebie rytuały, które w niepokojący sposób synchronizują się z tym, jak ich problemy ostatecznie znajdują rozwiązanie. Gdy dorastają i wchodzą w wiek nastoletni, Ivy marzy o tym, by zostać tancerką baletową, i kieruje Marthę w stronę kariery w dramacie. Martha staje się odważniejsza dzięki wsparciu Ivy. Zła reputacja rodziny Ivy sprawia, że nigdy nie ma szans na sprawiedliwy start. Rodzina Marthy uważa ją za zły wpływ. Obwiniają ją o wszystko, co idzie nie tak. Kiedy dziewczyny są w ósmej klasie, wandale niszczą ich szkołę i ponieważ Ivy jest jedną z „więziennych Carsonów”, zostaje niesłusznie i ze złośliwą intencją oskarżona o ten czyn. Rodzina Ivy reaguje na ten kryzys w sposób typowy dla sytuacji, w której jeden z ich członków ma kłopoty z prawem – pakują swoją starą, czerwoną ciężarówkę i bez ostrzeżenia uciekają w środku nocy. Martha jest zdruzgotana stratą i zdezorientowana zagadkowymi i emocjonalnymi oświadczeniami Ivy podczas ich ostatniej rozmowy. Martha musi teraz dojść do dorosłości bez swojej magicznej, bliskiej przyjaciółki u boku. Nikt nie znał ani nie kochał Marthy tak jak Ivy. Martha zostaje sama, zmuszona nawiązywać bardziej powierzchowne przyjaźnie z kolegami z klasy.


Lolita wyjawia, że Clare Quilty uprowadził ją ze szpitala i usiłował zmusić do zagrania w filmie pornograficznym, a gdy odmówiła, wyrzucił ją. Humbert zabił Quilty’ego w jego rezydencji, a niedługo potem sam został zatrzymany przez policję za niebezpieczną jazdę.[sep]Fikcyjny „Przedmowa” powieści stwierdza, że Humbert Humbert umiera na zator tętnicy wieńcowej tuż po ukończeniu swojego rękopisu, czyli wydarzeń opisanych w powieści. Podano również, że pani Richard Schiller umiera podczas porodu martwej dziewczynki w Boże Narodzenie 1952 roku. Humbert Humbert, literat, od dawna żyje obsesją na punkcie młodych dziewcząt, tzw. „nimfet”. Sugeruje, że przyczyną tego była przedwczesna śmierć dziecięcej miłości, Annabel Leigh. Po nieudanym małżeństwie Humbert przeprowadza się do małego miasteczka Ramsdale w Nowej Anglii, aby pisać. Wynajmuje pokój w domu Charlotte Haze, wdowy. Podczas gdy Charlotte oprowadza go po domu, Humbert poznaje jej 11-letnią córkę, Dolores, zwaną czuło „Lo”, „Lolą” lub „Dolly”, w której od razu się zakochuje, częściowo ze względu na jej niepokojące podobieństwo do Annabel, i w tajemnicy nadaje jej przydomek „Lolita”. Humbert zostaje w domu tylko po to, by być blisko niej. Choć jest obsesyjnie zakochany w Dolores, gardzi jej wulgarnością i zamiłowaniem do współczesnej amerykańskiej kultury masowej, takiej jak filmy dla nastolatków i komiksy. Podczas gdy Dolores przebywa na obozie letnim, Charlotte, która zakochała się w Humbercie, mówi mu, że musi ją poślubić lub wyprowadzić się. Humbert zgadza się ożenić z Charlotte, aby nadal mieszkać blisko Lolity. Charlotte jest nieświadoma niechęci Humberta do niej, a także jego pożądania Lolity, dopóki nie przeczyta jego dziennika. Dowiedziawszy się o prawdziwych uczuciach i zamiarach Humberta, Charlotte planuje uciec z Lolitą i grozi, że ujawni Humberta jako „wstrętnego, potwornego, kryminalnego oszusta”. Los jednak wkracza na rzecz Humberta, ponieważ gdy w stanie szoku biegnie przez ulicę, Charlotte zostaje potrącona przez przejeżdżający samochód i ginie. Humbert zabiera Lolitę z obozu, udając, że Charlotte trafiła do szpitala. Zamiast wracać do domu Charlotte, Humbert zabiera Lolitę do hotelu, gdzie podaje jej tabletki nasenne. Czekając, aż leki zadziałają, błądzi po hotelu i spotyka mężczyznę, który wydaje się wiedzieć, kim on jest. Humbert wymawia się z tej dziwnej rozmowy i wraca do pokoju. Tam próbuje dopuścić się molestowania Lolity, ale odkrywa, że środek uspokajający jest zbyt słaby. Zamiast tego to ona inicjuje seks następnego ranka, ponieważ spała z chłopcem na obozie. Później Humbert wyznaje Lolicie, że Charlotte nie żyje, dając jej tym samym wybór: zaakceptować ojczyma na jego warunkach lub trafić do pieczy zastępczej. Lolita i Humbert jeżdżą po kraju, przemieszczając się z stanu do stanu i z motelu do motelu. Humbert uważa, że konieczne jest utrzymanie wspólnej winy, aby zachować ich relacje w tajemnicy, i chce, by zaprzeczanie stało się dla Lolity drugą naturą. Mówi jej, że jeśli zostanie aresztowany, ona stanie się podopieczną państwa i straci wszystkie swoje ubrania i rzeczy. Łapuje ją również za usługi seksualne, mimo że wie, że nie odwzajemnia jego miłości i nie podziela żadnych jego zainteresowań. Po roku podróżowania po Ameryce Północnej oboje osiedlają się w innym miasteczku w Nowej Anglii, gdzie Lolita zostaje zapisana do szkoły dla dziewcząt. Humbert staje się bardzo posiadaczy i surowy, zabraniając Lolicie uczestniczenia w zajęciach pozalekcyjnych lub kontaktów z chłopcami. Jednak większość mieszkańców miasta postrzega to jako czyn kochającego i troskliwego, choć staroświeckiego rodzica. Lolita błaga o pozwolenie na udział w szkolnym przedstawieniu i Humbert niechętnie wyraża zgodę w zamian za więcej usług seksualnych. Sztukę napisał Clare Quilty. Miał on być obecny na próbie i być pod wrażeniem gry Lolity. Tuż przed premierą Lolita i Humbert mają gwałtowną kłótnię, a Lolita ucieka, podczas gdy Humbert uspokaja sąsiadów, że wszystko jest w porządku. Szuka jej desperacko, dopóki nie znajduje jej wychodzącej z budki telefonicznej. Jest w wesołym, przyjemnym nastroju, mówiąc, że próbowała do niego dodzwonić do domu i że „podjęto wielką decyzję”. Idą kupić napoje, a Lolita mówi Humbertowi, że nie obchodzi ją przedstawienie, ale chce opuścić miasto i wznowić ich podróże. Podczas gdy Lolita i Humbert znowu jadą na zachód, Humbert ma wrażenie, że ich samochód jest śledzony, i staje się coraz bardziej paranoiczny, podejrzewając, że Lolita spiskuje z innymi, aby uciec. Choruje i musi wyleczyć się w szpitalu, podczas gdy Humbert mieszka w pobliskim motelu, po raz pierwszy od lat bez Lolity. Pewnej nocy Lolita znika ze szpitala, a personel informuje Humberta, że jej „wujek” ją wypisał. Humbert rozpoczyna szaleńcze poszukiwania Lolity i jej porywacza, ale ostatecznie rezygnuje. W tym czasie Humbert nawiązuje dwuletni związek (kończący się w 1952 roku) z dorosłą kobietą o imieniu Rita, którą opisuje jako „miłą, wyrozumiałą kobietę”. Ona „poważnie aprobuje” jego poszukiwania Lolity. Rita symbolicznie „umiera”, gdy Humbert otrzymuje list od Lolity, która ma teraz 17 lat i informuje go, że jest mężatką, w ciąży i desperacko potrzebuje pieniędzy. Humbert udaje się do Lolity i daje jej pieniądze w zamian za imię mężczyzny, który ją uprowadził. Ona ujawnia prawdę: Clare Quilty, znajomy Charlotte, autor sztuki szkolnej i mężczyzna, którego Lolita twierdzi, że kochała, wypisał ją ze szpitala po tym, jak śledził ich podczas ich podróży, i próbował zmusić ją do zagrania w jednym ze swoich filmów pornograficznych. Gdy odmówiła, wyrzucił ją. Pracowała w dorywczych pracach, zanim poznała i poślubiła swojego obecnego męża, który nic nie wie o jej przeszłości. Humbert prosi Lolitę, by zostawiła męża, Dicka, i zamieszkała z nim, na co ona odmawia. I tak daje jej dużą sumę pieniędzy, co zapewnia jej przyszłość. Gdy on wychodzi, ona uśmiecha się i żegna go w „słodki, amerykański” sposób. Humbert znajduje Quilty’ego, którego zamierza zabić, w jego rezydencji. Zanim to zrobi, chce najpierw, aby Quilty zrozumiał, dlaczego musi umrzeć, ponieważ wykorzystał Humberta, grzesznika, oraz wykorzystał sytuację swojego upośledzenia. W końcu Humbert strzela do niego kilka razy (przez cały czas Quilty błaga o życie w dowcipny, choć dziwaczny sposób). Gdy Quilty umiera, Humbert wychodzi z domu. Niedługo potem zostaje aresztowany za jazdę przeciwnym pasem ruchu i zygzakowanie. Narracja kończy się ostatnimi słowami Humberta skierowanymi do Lolity, w których życzy jej dobrze, i ujawnia powieść w jej metafikcyjnym wymiarze jako wspomnienia z jego życia, które mają zostać opublikowane dopiero po śmierci niego i Lolity.


Pablo początkowo sabotuje misję, kradnąc zapalniki do dynamitu, jednak ostatecznie wraca, by pomóc w jej realizacji. Choć most zostaje pomyślnie zniszczony, Robert Jordan doznaje obrażeń i postanawia zostać na miejscu, by osłonić ucieczkę swoich towarzyszy.[sep]Ta powieść opowiada głównie poprzez myśli i doświadczenia protagonisty, Roberta Jordana. Postać ta została zainspirowana własnymi doświadczeniami Hemingwaya z hiszpańskiej wojny domowej jako reportera dla North American Newspaper Alliance. Robert Jordan jest Amerykaninem w Międzynarodowych Brygadach, który udaje się do Hiszpanii, by przeciwstawić się faszystowskim siłom Francisco Franco. Jako doświadczony miner, otrzymał rozkaz od komunistycznego rosyjskiego generała, by udać się za linie wroga i zniszczyć most z pomocą lokalnej grupy antyfaszystowskich partyzantów, aby uniemożliwić wojskom wroga odpowiedź na nadchodzącą ofensywę. (Związek Radziecki wspierał i doradzał republikanom w walce z faszystami podczas hiszpańskiej wojny domowej). W ich obozie Robert Jordan spotyka Maríę, młodą Hiszpankę, której życie zostało zniszczone przez egzekucję jej rodziców i gwałt ze strony Falangistów (części koalicji faszystowskiej) na początku wojny. Jego silne poczucie obowiązku zderza się zarówno z niechęcią przywódcy partyzantów Pabla do zaangażowania się w operację, która zagraża jemu i jego grupie, jak i z nowo odkrytą chęcią życia, wynikającą z miłości do Maríi. Jednak gdy inna grupa antyfaszystowskich partyzantów dowodzona przez El Sordo zostaje otoczona i zabita, Pablo postanawia zdradzić Jordana, kradnąc zapalniki do dynamitu, mając nadzieję zapobiec wysadzeniu. Ostatecznie Jordan improwizuje sposób na detonację dynamitu, a Pablo wraca, by pomóc w operacji po zobaczeniu zaangażowania Jordana w jego działania. Choć most zostaje pomyślnie zniszczony, może być już za późno na opóźnienie ruchów wojsk wroga, co czyni misję bezcelową, a Jordan zostaje okaleczony, gdy jego koń zostaje zastrzelony pod nim przez czołg. Wiedząc, że tylko spowolniłby swoich towarzyszy, żegna się z Maríą i zapewnia, że ucieka do bezpieczeństwa z ocalałymi członkami partyzantki. Odrzuca propozycję innego bojownika, by go zastrzelić, i leży w agonii, mając nadzieję zabić wrogiego oficera i kilku żołnierzy przed schwytaniem i egzekucją. Narracja kończy się tuż przed tym, jak Jordan uruchodzi swoją zasadzkę. Powieść graficznie opisuje brutalność wojny domowej.


Nowy miecz potęgi jest kuty przez specjalistów w Rumunii z materiałów przywiezionych z Long Island i Maui. Ostatecznie broń ta odrzuca nowego mistrza, który zostaje pokonany przez Rasaloma na powierzchni bez pomocy śmiertelników.[sep]Rasalom powraca w wcieleniu reinkarnowanym, by przemienić Ziemię w nieustające piekło. Rasalom skraca godziny dzienne i puszcza w obieg plagę coraz straszniejszych, pożerających ciało potworów, które polują na ludność świata podczas nieustannie wydłużających się nocy. Całe społeczności zwracają się przeciwko sobie; wybuchają zamieszki o żywność; gangi toczą wojnę z ludźmi; a Rasalom staje się coraz silniejszy, żywiąc się rosnącym chaosem, przemocą i terrorem. Jedyną osobą, która może powstrzymać horror, jest Glaeken, osłabiony star wojownik, który walczył z Przeciwnikiem przez tysiąclecia. Zbyt słaby, by walczyć sam, Glaeken zbiera wybraną grupę ludzi, by mu pomogli, w tym chłopca z tajemniczymi mocami, 150-letnią Hawajkę z magicznymi naszyjnikami, pół-katonicznego naukowca z mistycznym połączeniem z Rasalomem oraz bardzo ludzkiego samozwańczego stróża prawa o imieniu Repairman Jack. Rasalom jest tak pewny swego ostatecznego zwycięstwa, że oszczędza Glaekena, przeznaczając go na szczególnie okrutny los, i pozwala mu realizować desperacki plan ratowania Ziemi, aby ostateczna porażka Glaekena stała się zarówno największym zwycięstwem Rasaloma, jak i Glaekena – oraz ludzkości – najbardziej tragiczną, ostateczną klęską. Jedyna nadzieja Glaekena na pokonanie Rasaloma i odwrócenie spadku planety w szaleństwo polega na wykuciu nowego miecza potęgi z rozproszonych materiałów pozostałych po jego pierwszych dwóch mistycznych orężach Światła. W tym celu wysyła dwuosobową ekipę do Rumunii, by zebrać jak najwięcej odłamków drugiego miecza. Inna dwuosobowa ekipa zostaje wysłana na Maui, by zebrać dwa bardzo specjalne naszyjniki zawierające materiał z pierwszego miecza potęgi, wytworzonego wiele tysiącleci temu, zanim sam Glaeken stał się jedynym żyjącym, niechętnym nosicielem pochodni dla Legionów Światła na tej planecie. Surowce są w końcu zebrane i następnie wykute w nowy miecz potęgi przez dziwną grupę specjalistów ukrywających się w chacie na północno-wschodnim wybrzeżu Long Island w małej osadzie Monroe. Co pozostaje, to przeniknięcie broń starożytną, świadomą mocą, która rezyduje w małym chłopcu Jeffym, a potem, w końcu, by sam miecz potęgi wybrał nowego mistrza, którego uzna za godnego stanięcia w szranki z Mocami Ciemności, ucieleśnionymi w złym Rasalomie. Sposób, w jaki ma zostać wybrany nowy bohater lub bohaterka, silnie przypomina sposób, w jaki Artur został wybrany przez Excalibur, by być godnym następcą swojego ojca, Uthera Pendragona. Wybór ostatecznie jest wielkim zaskoczeniem dla wielu czytelników ze względu na sprytny, okrężny sposób, w jaki autor pozwala rozegrać się tej małej dramie. Wojownik, który zostaje ostatecznie wybrany, staje do walki z Rasalomem w jego głębokiej, ciemnej kryjówce, gdzie czeka on na ukończenie swojej przemiany w panującego na Ziemi potwora terroru. Po raz drugi w zaledwie 50 lat mistrz Legionów Światła wpada w poważne tarapaty i ostatecznie zwycięża tylko dzięki dużej pomocy tłumów śmiertelników z niecierpliwością oczekujących wyniku na powierzchni.


Plan ODESSY na zniszczenie Izraela poprzez połączenie niemieckiej wiedzy technicznej z egipską bronią biologiczną został pomyślnie zrealizowany. Władze zachodnioniemieckie, mimo namów przez Izrael, nie zamknęły fabryki radiowej w Argentynie, gdzie potajemnie opracowywano system naprowadzania rakiet.[sep]W listopadzie 1963 roku, krótko po zamachu na Johna F. Kennedy’ego, Peter Miller, niemiecki freelancer zajmujący się reportażem kryminalnym, podąża za karetką pogotowia do mieszkania Salomona Taubera, żydowskiego ocalałego z Holokaustu, który popełnił samobójstwo. Następnego dnia Miller otrzymuje od przyjaciela z policji dziennik zmarłego. Po przeczytaniu historii życia Taubera i dowiedzeniu się, że Tauber przebywał w getcie w Rydze dowodzonym przez Eduarda Roschmanna, „Rzeźnika z Rygi”, Miller postanawia odnaleźć Roschmanna. Uwagę Millera szczególnie przykuwa jeden wpis w dzienniku, w którym Tauber opisuje, jak widział Roschmanna strzelającego do kapitana armii niemieckiej, który miał na sobie niezwykłe odznaczenie wojskowe. Miller podąża za tą historią i odwiedza prokuraturę generalną oraz inne urzędy, gdzie dowiaduje się, że nikt nie jest gotowy szukać ani ścigać byłych nazistów. Jego śledztwo prowadzi go jednak do znanego badacza zbrodni wojennych Simona Wiesenthala, który opowiada mu o stowarzyszeniu „ODESSA”. Miller zostaje zwrócony przez grupę agentów Mossadu, którzy przysięgli szukać niemieckich zbrodniarzy wojennych i zabijać ich oraz próbowali infiltrować ODESSĘ. Miller proszony jest o infiltrację ODESSY i wyraża na to zgodę. Były członek SS, współpracujący z zespołem izraelskich agentów, szkoli go, aby mógł udawać byłego sierżanta SS. Miller odwiedza prawnika pracującego dla ODESSY i po pomyślnym przejściu surowego sprawdzenia zostaje skierowany do fałszerza paszportów, który zaopatruje tych członków, którzy chcą uciec. Stopniowo Miller odkrywa cały system. Tożsamość Millera zostaje jednak ujawniona, częściowo przez nieprzemyślaną decyzję o używaniu własnego samochodu; ubogi członek SS, którego Miller udaje, nie byłby w stanie pozwolić sobie na samochód sportowy, a ODESSA wysyła swojego najlepszego zabójcę na trop Millera. Miller uchodzi z jednej pułapki czystym przypadkiem; zabójca instaluje wtedy bombę w samochodzie Millera, ale ponieważ samochód sportowy ma bardzo sztywne zawieszenie, bomba nie wybucha podczas jazdy. Ostatecznie Miller konfrontuje się z Roschmannem pod lufą pistoletu i zmusza go do odczytania fragmentu dziennika Taubera. Roschmann przyznaje się do zabicia kapitana armii niemieckiej, który okazuje się być ojcem Millera, i próbuje usprawiedliwić swoje czyny. Mówi Roschmannowi, że nie obchodzi go los żydowskich ofiar Roschmanna; jest tam, by pomścić śmierć ojca. Miller, na chwilę tracąc czujność, zostaje rozbrojony i ogłuszony przez innego człowieka z ODESSY, który odjeżdża samochodem Millera, ale ginie, gdy wjeżdża w pokryty śniegiem słup, detonując bombę. Roschmannowi udaje się uciec i ostatecznie odlatuje do Argentyny. Zabójca wysłany, by zabić Millera, zostaje zabity przez izraelskiego agenta. Podczas gdy Miller dochodzi do zdrowia w szpitalu, dowiaduje się, co wydarzyło się, gdy był nieprzytomny. Josef, jego kontakt, ostrzega go, by nikomu nie opowiadał tej historii. Ujawnia jednak, że przy Roschmannie (o kryptonimie „Wulkan”) w Argentynie, władze zachodnioniemieckie (namawiane przez Izrael) zamkną fabrykę radiową Roschmanna, gdzie potajemnie opracowywano system naprowadzania rakiet dla armii egipskiej. Plan ODESSY na zniszczenie Państwa Izrael poprzez połączenie niemieckiej wiedzy technicznej z egipską bronią biologiczną został udaremniony. Josef, w rzeczywistości Uri ben Szaul, oficer armii izraelskiej, wraca do Izraela, aby złożyć raport, i wykonuje jedno ostatnie zadanie. Zabrał ze sobą dziennik Taubera i zgodnie z ostatnią prośbą zawartą w dzienniku, Uri odwiedza Jad Waszem i odmawia Kaddisz za duszę Salomona Taubera.


Adam Hall odkrywa, że jego dziadek prawdopodobnie nie podłożył bomby, mimo to Sam zostaje stracony, podczas gdy prawdziwy sprawca, Roland, pozostaje na wolności. Po egzekucji Adam rezygnuje z pracy w kancelarii, aby dołączyć do grupy prawników przeciwnych karze śmierci.[sep]W Greenville w stanie Mississippi zostaje zbombardowane biuro żydowskiego prawnika Marvina Kramera, zaangażowanego w działalność na rzecz praw obywatelskich. Kramer zostaje ciężko ranny, ale przeżywa. Jego dwaj mali synowie giną. Sam Cayhall zostaje zidentyfikowany, aresztowany i postawiony przed sądem za ich morderstwo. Jego proces jest sterowany przez jego prawnika powiązanego z Ku Klux Klanem i kończy się uniewinnieniem z powodu błędu w postępowaniu. Drugi proces kończy się wyrokiem uniewinniającym, a Sam odzyskuje wolność. Mija kilka lat, a FBI wywiera presję na podejrzanego wspólnika, Dogana, by złożył zeznania przeciwko niemu. Dogan tak robi i później zostaje zabity, niemal na pewno przez Klan. Sam, nieokazujący skruchy rasista i członek Klanu, zostaje skazany za morderstwo i skazany na śmierć w komorze gazowej dwadzieścia lat po zamachu. Trafia do Mississippi State Penitentiary i trafia na celi śmierci. Bez prawnika staje się przypadkiem pro bono dla kilku prawników przeciwnych karze śmierci; ironicznie z kancelarii Krawitz and Bane, w dużej mierze żydowskiej firmy w Chicago. Syn Sama, Eddie, uciekł do Kalifornii, gdzie jego syn Alan dorastał pod imieniem Adam Hall. Po samobójstwie ojca Adam zaczyna dowiadywać się czegoś o brutalnej historii rodziny Cayhall. Pracując teraz jako prawnik w Krawitz and Bane, przekonuje ich (z trudem), by pozwolili mu reprezentować Sama, mimo że Sam zdołał zerwać współpracę. Udaje się na południe z Chicago do biura w Memphis, by reprezentować Sama w ostatnim miesiącu przed datą egzekucji. Mimo braku doświadczenia w sprawach o karę śmierci, Adam jest zdeterminowany, by walczyć o odroczenie egzekucji dla swojego dziadka. Mimo przemocowej przeszłości Sama, jest on jednym z nielicznych żyjących ogniw łączących Adama z jego historią. Córka Sama, Lee Cayhall Booth (ciotka Adama), alkoholiczka, która starała się ukryć swoją przeszłość, powoli ujawnia smutną, brutalną historię ich rodziny. Początkowo niechętny, Sam w końcu otwiera się przed Adamem i ujawnia niezwykłą głębię wiedzy prawnej zdobytej w trudnych warunkach, regularnie przygotowując własne pisma i wnioski sądowe. Adam przeprowadza wywiad z agentem FBI, który pracował przy pierwotnej sprawie, i staje się jasne, że Sam prawie na pewno nie popełnił rzeczywistego przestępstwa, za który został skazany, choć był obecny na miejscu. Mimo to ma długą i w dużej mierze tajną historię przestępstw związanych z Klanem i wielokrotnie zabijał. Jeden z jego wspólników (Dogan) jest już martwy, a Sam nie ujawni, czy istnieje inny wspólnik, tym samym nie łamiąc przysięgi lojalności Klanu. Adam desperacko składa wniosek za wnioskiem i argumentuje niektóre z nich przed sędziami. Stara się przekonać gubernatora stanu do udzielenia reprieve, mając pełną świadomość, że taki krok jest politycznie niemożliwy. Sam zabrania jednak takiego kroku, ponieważ podejrzewa, że gubernator chce go wykorzystać dla zysków politycznych. Wszystkie odwołania zostają ostatecznie wyczerpane. Sam okazuje skruchę, ale nie chce, by Adam był świadkiem egzekucji. Wyrok zostaje wykonany. Z Samem i Doganem martwymi, nikt nie wie, że Roland, trzeci mężczyzna, który przygotował i podłożył bombę, wciąż jest na wolności i mieszka w pobliżu, pod fałszywą tożsamością, obserwując przebieg sprawy. Adam, przerażony, ale zafascynowany doświadczeniem, rezygnuje z pracy w kancelarii, by przyjąć gorzej płatną stanowisko w grupie prawników przeciwnych karze śmierci.


Opiekun wyjaśnia, że nie ingerował w geny Olwen, przez co nie jest ona odporna na promieniowanie ultrafioletowe słońca Isis. W ostatniej części historii ujawniono, że Opiekun jest w rzeczywistości człowiekiem o nazwie DaCoP.[sep]Historia zaczyna się od Olwen i Opiekuna, którzy mieszkają samotnie na planecie Isis, obsługując Światło Isis, środek komunikacji z Ziemią. Olwen obchodzi swoje 16. urodziny (dziesiąte na Isis), a Opiekun informuje ją, że nadchodzą osadnicy z Ziemi. Olwen jest zrozpaczona myślą, że osadnicy zniszczą jej idealny świat. Opiekun wyjaśnia, że musi nosić specjalny kombinezon ochronny, aby uchronić się przed wirusami i bakteriami, które mogą przywieźć osadnicy. Jeden z młodszych osadników, Mark London, zakochuje się w Olwen, a dziewczyna prosi Opiekuna, by pozwolił jej spotkać się z Markiem bez kombinezonu. Opiekun odmawia. Pewnego dnia Mark podsłuchuje rozmowę Opiekuna z doktorem Macdonaldem na temat próbek krwi Olwen i myśli, że dziewczyna może być w niebezpieczeństwie, więc wspina się w stronę jej domu. Doznaje wypadku i spada ze szczytu Mesa Latarni z powodu wyglądu Olwen. Później Opiekun mówi Olwen prawdę o śmierci jej rodziców i że jej matka powierzyła mu opiekę nad nią. Aby chronić Olwen, zmodyfikował ją genetycznie, aby promieniowanie ultrafioletowe słońca Isis, Ra, jej nie szkodziło i mogła wspinać się na wyżyny, gdyż Isis jest planetą górską. Gdy osadnicy widzą prawdziwy wygląd Olwen, są odrażeni, a Olwen odmawia noszenia kombinezonu i dalszego spotykania się z którymkolwiek z osadników. Wtedy wybucha burza słoneczna, a Olwen wychodzi i ratuje małego chłopca, Jody'ego, który znalazł się na zewnątrz w trakcie burzy. Osadnicy nie wiedzą, jak zareagować. Historia kończy się decyzją Olwen o opuszczeniu doliny osadników, Doliny Kaskad, i życiu w odosobnieniu z Opiekunem i jej „psem”, który w rzeczywistości jest smokiem, Małym Hobbitem. Dowiadujemy się również, że Opiekun jest w rzeczywistości robotem o nazwie DaCoP (Data Collector and Processor – Zbieracz i Przetwarzacz Danych).


Sabermetycy twierdzą, że gracze uniwersyteccy mają znacznie większą szansę na sukces w MLB niż zawodnicy wybierani bezpośrednio z liceum. W związku z tym Beane uważa przeznaczanie wysokich wyborów draftowych na licealistów za bardziej ryzykowne inwestycje w porównaniu do pozyskiwania bardziej wyrobionych graczy z uczelni.[sep]Główna teza „Moneyball” brzmi, że zgromadzona przez ostatnie stulecie wiedza baseballowych insiderów (w tym graczy, menedżerów, trenerów, skautów oraz zarządu) jest subiektywna i często błędna. Statystyki, takie jak skradzione bazy, RBI (uściski) oraz średnia uderzeń, zazwyczaj wykorzystywane do oceny graczy, są reliktem XIX-wiecznego spojrzenia na grę i statystyki dostępne w tamtym czasie. Książka argumentuje, że zarząd Oakland A's wykorzystał bardziej analityczne miary wydajności graczy, by stworzyć drużynę zdolną do skutecznej rywalizacji z bogatszymi rywalami w Major League Baseball (MLB). Rygorystyczna analiza statystyczna wykazała, że procent na bazie (on-base percentage) i procent sluggingowy są lepszymi wskaźnikami sukcesu ofensywnego, a A's przekonali się, że te cechy są tańsze w pozyskaniu na wolnym rynku niż bardziej historycznie cenione umiejętności, takie jak szybkość i kontakt z piłką. Te obserwacje często stawały w sprzeczności z konwencjonalną mądrością baseballową i przekonaniami wielu skautów oraz działaczy baseballowych. Dzięki ponownej ocenie strategii przynoszących zwycięstwa na boisku, Athletics z 2002 roku, z budżetem wynagrodzeń wynoszącym około 41 milionów dolarów, byli w stanie rywalizować z drużynami z większych rynków, takimi jak New York Yankees, którzy w tym samym sezonie wydali na pensje ponad 125 milionów dolarów. Z powodu mniejszych przychodów Oakland zmuszone jest do znajdowania graczy niedoszacowanych przez rynek, a ich system odkrywania wartości w niedoszacowanych graczach dotychczas się sprawdził. Kilka tematów, które Lewis omawia w książce, obejmuje: insiderów kontra outsiderów (ustalonych tradycjonalistów kontra nowatorskich zwolenników sabermetryki), demokratyzację informacji powodującą wypłaszczanie hierarchii oraz „bezkompromisowy dążenie do wydajności, jakiego wymaga kapitalizm”. Książka porusza również kwestię podstawowej potrzeby ekonomicznej Oakland, by wyprzedzać krzywą; gdy inne drużyny zaczynają naśladować strategie Beane’a w ocenie talentów ofensywnych, zmniejszając przewagę Athletics, Oakland zaczyna poszukiwać innych niedoszacowanych umiejętności baseballowych, takich jak możliwości defensywne. „Moneyball” dotyka również metod selekcji talentów przez A's. Sabermetycy twierdzą, że szansa sukcesu w MLB gracza uniwersyteckiego jest znacznie wyższa niż w przypadku tradycyjnego wyboru z liceum. Beane utrzymuje, że wysokie wybory w drafcie przeznaczone na licealnych prospektów, niezależnie od talentu czy potencjału fizycznego ocenianego przez tradycyjne skauting, są ryzykowniejsze niż gdyby zostały wydane na bardziej wyrobionych graczy uniwersyteckich. Lewis przytacza przykład Jeremy'ego Bondermana, gracza z ligi pobocznej A's, wybranego z liceum w 2001 roku mimo sprzeciwu Beane’a, jako jedynie jeden z przykładów typu wyboru draftowego, którego Beane unikałby. Bonderman posiadał wszystkie tradycyjne „narzędzia”, których szukają skauci, ale tysiące takich graczy zostało w ciągu lat podpisanych przez organizacje MLB po ukończeniu liceum i nie rozwinęło się. Lewis bada podejście A's do draftu MLB w 2002 roku, kiedy drużyna miała niemal bezprecedensową serię wczesnych wyborów. Książka dokumentuje często napięte dyskusje Beane’a z personelem skautingowym (którzy faworyzowali tradycyjną subiektywną ocenę potencjału, a nie obiektywną sabermetrykę) w przygotowaniu do draftu aż do samego draftu, który zaskoczył wszystkie oczekiwania i został wówczas uznany za dziki sukces (choć nieortodoksyjny) Beane’a. Ponadto „Moneyball” śledzi historię ruchu sabermetrycznego aż do takich osób jak Bill James (obecnie członek zarządu Boston Red Sox) i Craig R. Wright. Lewis bada, jak fundamentalne „Baseball Abstract” Jamesa, rocznik publikowany od końca lat 70. do końca lat 80., wpłynął na wielu młodych, wschodzących umysłów baseballowych, które teraz dołączają do szeregów zarządzania baseballowego.


Will i Hand wyruszają w podróż, aby rozdać posiadane pieniądze przypadkowym osobom, wymyślając przy tym kreatywne sposoby takie jak przyklejenie banknotów do osła. Brak konkretnych kryteriów sprawia jednak, że ich działania są trudne i obarczone niepewnością moralną.[sep]Will niespodziewanie wszedł w posiadanie dużej sumy pieniędzy, około 80 000 dolarów. Jego zdjęcie, na którym wkręca żarówkę, zostało przekształcone w sylwetkę i jest wykorzystywane jako grafika na opakowaniach żarówek firmy. Czuje się niekomfortowo z tymi pieniędzmi, ponieważ ma wrażenie, że na nie nie zapracował, co pozostawia go z poczuciem winy i brakiem celu. Niedługo po otrzymaniu sumy wspólny przyjaciel z dzieciństwa Willa i Handa, Jack, uległ wypadkowi samochodowemu. Dwaj mężczyźni mieli urojeniowe ambicje, by użyć pieniędzy na uratowanie jego życia, ale na nic się to nie zdało. Po śmierci Jacka Will i Hand proszeni są o pomoc w przejrzeniu rzeczy Jacka w magazynie, gdzie Hand postanawia pospacerować i zostawia Willa. W trakcie nieobecności Handa Will zostaje brutalnie pobity przez trzech mężczyzn. Will i Hand zgadzają się, że najlepiej nie iść do szpitala, w razie gdyby napastnicy próbowali ich namierzyć. W wyniku dezorientacji Willa spowodowanej zbiegiem okoliczności, takich jak duża suma pieniędzy, śmierć Jacka, pobicie oraz inne problemy osobiste, Will i Hand planują podróż dookoła świata, odwiedzając mało znane kraje i rozdając wszystkie pieniądze, po trochu, ludziom, których arbitralnie uznają za najbardziej godnych. Według Handa dawali pieniądze ludziom dla dobra obu stron, jako sakrament mający na celu przywrócenie wiary w ludzkość. Dwaj przyjaciele wymyślają wiele kreatywnych sposobów na rozdanie niechcianych pieniędzy. Jeden plan obejmuje przyklejenie pieniędzy do osła w woreczku z papieru w kratkę z napisem „HERE I AM ROCK YOU LIKE A HURRICANE”, a inny stworzenie mapy skarbu dla estońskich dzieci. Podczas podróży dwaj przyjaciele robią wiele dzikich i spontanicznych rzeczy, w tym ćwiczą przewracanie się przez samochody i skakanie z drzewa na drzewo na wysokości dwudziestu stóp. Jednak bez solidnych kryteriów czy określonego kierunku w swoim planie, okazuje się to zaskakująco trudne, a oni doświadczają wielu niezręcznych nieporozumień i niepewności moralnej. Często boją się, że zostaną okradzeni i zabici. Will staje się niestabilny i zaczyna trwać spokój. Fabuła jest zarówno zapisem podróży, ale przede wszystkim wglądem w umysł narratora, Willa. Pseudo-sequel zatytułowany „The Only Meaning of the Oil-Wet Water” opowiada o Handzie i drugoplanowej postaci Pilar w Ameryce Środkowej. To opowiadanie znajduje się w zbiorze How We Are Hungry: Stories.


Ransom ostatecznie ulega opętanemu Westonowi, który niszczy jego ciało w wulkanicznym ogniu po brutalnej walce w jaskiniach. W rezultacie nie udaje się zapobiec upadkowi Królowej, a władza nad planetą nie zostaje oficjalnie przekazana jej oraz Królowi.[sep]Historia zaczyna się od filologa Elwina Ransoma, kilka lat po jego powrocie z Marsa na zakończenie „Poza cichą planetą”, który otrzymuje nową misję od Oyarsy, anielskiego władcy Marsa. Po wezwaniu Lewisa, narratora pierwszoosobowego, do swojego domu na wsi, Ransom wyjaśnia Lewisowi, że on (Ransom) ma udać się na Perelandrę (Wenus), gdzie znajduje się nowy Ogród Eden oraz nowy Adam i Ewa, aby przeciwstawić się opętanemu przez diabła ludzkiemu fizykowi, profesorowi Westonowi, który został wysłany, aby skusić Ewę. Jest transportowany w skrzyniopodobnym statku, wykonanym najwyraźniej z lodu, który zawiera tylko niego. Prosi Lewisa, by go zawiązał, aby światło słoneczne nie oślepiło go, gdy tylko opuści ziemską atmosferę. Nie nosi żadnych ubrań podczas podróży, ponieważ Oyarsa mówi mu, że na Wenus są one zbędne. Wraca na Ziemię około rok później i spotyka się z Lewisem oraz innym przyjacielem; reszta historii jest opowiedziana z punktu widzenia Ransoma, przy czym Lewis pełni rolę rozmówcy i okazjonalnego komentatora. Ransom przybywa na Wenus po podróży, podczas której jest otoczony jaskrawymi kolorami; skrzynia rozpuszcza się, pozostawiając Ransoma na tym, co wydaje się oceanicznym rajem. Jeden dzień trwa około 23 godzin ziemskich, w przeciwieństwie do (w przybliżeniu) 24- i 25-godzinnych dni na Ziemi i Marsie. Niebo jest złote i bardzo jasne, ale nieprzezroczyste. Dlatego słońca nie widać, a noc jest ciemna jak smoła, bez widocznych gwiazd. Dziwne, mityczne stworzenia przypominające małe smoki wędrują po słodkowodnym oceanie planety, na którym rozrzucone są pływające tratwy roślinności. Te tratwy przypominają wyspy, do tego stopnia, że posiadają na sobie życie roślinne i zwierzęce; jednak, nie mając fundamentów geologicznych, są w ciągłym ruchu. Jedynym obserwowalnym tworem geologicznym na planecie jest góra zwana Lądem Stałym. Ransom spotyka Tinidril, Królową planety; wesołe stworzenie, które wkrótce przyjmuje go jako przyjaciela. W przeciwieństwie do mieszkańców Marsa w „Poza cichą planetą”, ona przypomina człowieka pod względem fizycznym, z wyjątkiem koloru skóry, zielonego; mówi się, że jest to preferowana forma przyjmowana przez istoty rozumne w wyniku objawienia się Maleldila, drugiej osoby Boga, w ludzkiej postaci. Ona i Król planety, który jest w dużej mierze niewidoczny aż do końca, są jedynymi ludzkimi mieszkańcami i są Ewą i Adamem ich świata. Mieszkają na pływających tratwach-wyspach i jest im zabronione spanie na „Lądzie Stałym". Tratwy lub pływające wyspy są w istocie Rajem, nie tylko w tym sensie, że zapewniają przyjemne i beztroskie życie (aż do przybycia Westona), ale także w tym sensie, że Ransom przebywa przez tygodnie i miesiące nago w towarzystwie pięknej nagiej kobiety, ani razu nie pożądając jej ani nie będąc kuszonym, by ją uwieść. Akcja się zagęszcza, gdy profesor Weston przybywa statkiem kosmicznym i ląduje w części oceanu dość blisko Lądu Stałego. Na początku ogłasza, że jest nawróconym człowiekiem, ale wciąż wydaje się poszukiwać władzy. Składa przysięgę na to, co nazywa „Siłą Życia”, a następnie wykazuje objawy opętania demonicznego. Weston znajduje Królową i próbuje skusić ją do sprzeciwienia się rozkazom Maleldila poprzez spędzenie nocy na Lądzie Stałym. Ransom, postrzegając to, uważa, że musi działać jako kontr-kusiciel. Biegle znający Biblię i teologię chrześcijańską, Ransom zdaje sobie sprawę, że jeśli nieskalana Królowa, która nigdy nie słyszała o Złu, ulegnie argumentom Westona, Upadek Człowieka zostanie powtórzony na Perelandrze. Zmagania trwają dzień po dniu w długich dyskusjach ilustrujących różne podejścia do kuszenia, ale demoniczny Weston wykazuje nadludzką błyskotliwość w debacie (choć gdy „nie ma służby”, wykazuje głupie, osłowe zachowanie i wąsko myślącą złośliwość) i co więcej, wcale nie wydaje się, by potrzebował snu. Gdy demoniczny Weston jest o krok od zwycięstwa, zdesperowany Ransom słyszy w nocy to, co stopniowo uświadamia sobie jako Boski głos, rozkazujący mu fizycznie zaatakować Kusiciela. Ransom jest niechętny i debatuje z boskim (wewnętrznym) głosem przez całą noc. Wprowadzony jest tu ciekawy zwrot; podczas gdy nazwa „Ransom” jest powiedziane, że pochodzi od tytułu „Syn Ranolfa”, może również odnosić się do nagrody danej w zamian za cenne życie. Przypominając sobie to i przypominając sobie, że jego Bóg by (i już) poświęcił siebie w podobnej sytuacji, Ransom decyduje się stanąć twarzą w twarz z Kusicielem. Ransom atakuje swojego przeciwnika gołymi rękami, używając tylko siły fizycznej. Kusiciel, niezdolny do wytrzymania tego mimo swoich wyższych zdolności retorycznych, ucieka, po czym Ransom goni go przez ocean, Weston ucieka, a Ransom goni na grzbietach gigantycznych i przyjaznych ryb. Podczas krótkiego rozejmu „prawdziwy” Weston na chwilę ponownie zamieszkuje swoje ciało i opowiada o swoim doświadczeniu Piekła, w którym potępiona dusza nie jest skazana na ból lub ogień, jak się zakłada w popularnej eschatologii, ale jest wchłonięta przez Diabła, tracąc całą niezależną egzystencję. Podczas gdy Ransom jest rozproszony przez swój horror oraz uczucia litości i współczucia dla Westona, demon przejmuje kontrolę nad ciałem, zaskakuje Ransoma i próbuje go utopić. Pościg kontynuuje się do podziemnej jaskini, gdzie Ransom pozornie zabija Westona i, wierząc, że jego misja dobiegła końca, szuka drogi na powierzchnię. Ciało Westona, okropnie zranione, ale nadal poruszane przez Diabła, podąża za nim. Gdy spotykają się po raz ostatni w innej jaskini, Ransom „rzuca” kamieniem w głowę Westona i oddaje ciało płomieniom wulkanicznym. Powracając na powierzchnię planety po długich zmaganiach przez jaskinie Perelandry, Ransom dochodzi do siebie po obrażeniach, z których wszystkie w pełni się goją, z wyjątkiem ugryzienia w piętę, którego doznał w pewnym momencie podczas walki; to ugryzienie nadal krwawi przez resztę jego czasu na Perelandrze i pozostaje niezagojone, gdy wraca na ziemię. Ransom spotyka Króla i Królową wraz z Oyéresu Marsa i Wenus, z których ten ostatni przekazuje swoje bosko ustanowione panowanie nad planetą Królowi i Królowej. Wszystkie postacie świętują zapobieżenie drugiemu biblijnemu „Upadkowi” i początek utopijnego raju w tym nowym świecie. Historia kulminuje wizją Ransoma fundamentalnej prawdy o życiu w Układzie Słonecznym, a być może o naturze Boga: silnie paralelną do podróży Dantego w Boskiej Komedii. Po wykonaniu misji na Wenus wraca, raczej niechętnie, na Ziemię w ten sam sposób, w jaki odbył podróż w jedną stronę; jego nowa misja to kontynuacja walki z siłami zła na ich własnym terytorium.


Służący Ranchod kupił mieszkanie panny Daruwali jako kryjówkę, gdzie policja znalazła martwe ciało Chiplunkara. Gangster zmarł na skutek przedawkowania narkotyków, a sam Ranchod został aresztowany za posiadanie środków odurzających.[sep]Wysoki rangą urzędnik państwowy, pan Mistry, prosi Ghote o pomoc w „sprawie prywatnej”. Sąsiad pana Mistry'ego, panna Daruwala, szantażuje pewnego pana Pipewallę. Ghote otrzymuje polecenie włamania się do mieszkania Daruwali, inwigilacji jej, a następnie wykorzystania tego, co zobaczy, by zmusić ją do opuszczenia Indii. Ghote uważa to za włamanie i szantaż, ale nie może odmówić. W domu syn Ghote, Ved, próbuje szantażować ojca, zmuszając go do zakupu komputera, grożąc, że powie Protimie, żonie Ghote, iż ich telewizor został kupiony na czarnym rynku. Następnego dnia Ghote szantażuje ślusarza, aby zdobyć klucze do mieszkania panny Daruwali, które przeszukuje, aż ona wraca z doktorem Edulem Commissariatem, znanym naukowcem. Ghote się ukrywa i podsłuchuje, że Commissariat złożył czyjąś pracę doktorską jako własną. Panna Daruwala żąda „jednego lakhów gotówką” (100 000 rupii). Commissariat morduje pannę Daruwalę szpadą i spala dokumenty obciążające jej ofiary. Następnie Ghote wychodzi z ukrycia. Nie aresztuje Commissariata, ponieważ doktor jest humanistą, a panna Daruwala była szantażystką. Czując się odpowiedzialny za los doktora Commissariata, Ghote mówi panu Mistry'emu, że Daruwala nie żyje, ale nie zdradza, kto ją zamordował. Inspektor Arjun Singh z Wydziału Kryminalnego bada morderstwo zgłoszone przez anonimowy telefon Ghote. Ghote otrzymuje przydział do sprawy szantażu. Tabloid „Gup Shup” szantażował ludzi, zmuszając ich do płacenia za wpis w publikacji „Indians of Merit and Distinction”. Freddy Kersasp jest mózgiem operacji, ale dowody wskazują na jego kierownika biura, Shiva Chanda. Ghote organizuje operację pod przykrywką, w trakcie której dwie osoby są świadkami zapłaty. Ghote wraca do domu i znajduje tam oczekującego pana Ranchoda, sługę pana Mistry'ego. Ranchod wierzy, że Ghote szantażuje mordercę. Nie chcąc zdradzić Ranchodowi prawdy, Ghote płaci mu sto rupii. Operacja Ghote przebiega pomyślnie i Shiv Chand zostaje aresztowany. Chand odmawia zeznań przeciwko Freddy'emu Kersaspowi, który przebywa w USA. Mijają dni. Śledztwo inspektora Singha nie przynosi postępów. Ranchod żąda więcej pieniędzy. Kersasp wraca i zwalnia Chanda. Chand opowiada Ghote wszystko, ale ofiary szantażu Keraspa odmawiają zeznań. Ghote dowiaduje się, że Kersasp był głównym podejrzanym w sprawie napadu i morderstwa sprzed trzydziestu siedmiu lat. Dochodzenie w Anglii ujawnia, że Kersasp nie zdobył funduszy na założenie gazety, prowadząc tam magazyn, jak twierdził. Brakuje dowodów, by skazać Kerspa, ale Ghote otrzymuje rozkaz szantażowania go w celu opuszczenia kraju. Ghote to robi. Ghote odmawia zapłaty Ranchodowi przy kolejnym spotkaniu i mija kilka tygodni. Wtedy inspektor Singh zostaje przeniesiony do Wydziału Kontroli Wewnętrznej Bombaju (Biura Spraw Wewnętrznych), a sprawa morderstwa Daruwali zostaje umorzona. Następnego ranka notoryczny gangster, Mama Chiplunkar, podchodzi do Ghote. Ranchod rozmawiał z Chiplunkarem, który zamierza szantażować Ghote w celu uzyskania poufnych informacji. Następnego dnia Chiplunkar powtarza swoje żądanie, a Ghote ulega. W sądzie Shiv Chand zostaje uznany za winnego. Ghote planuje zepchnąć Chiplunkara pod pociąg i umawia się z nim na stacji Grant Road, używając informacji o nalocie jako przynęty. Pojawia się idealna okazja do zabicia Chiplunkara, ale Ghote nie jest w stanie tego zrobić. Ghote odrzuca próbę szantażu Chiplunkara i ucieka pociągiem. Ghote rozważa samobójstwo, wierząc, że Chiplunkar wkrótce go ujawni i ośmieszy. Czeka dwa dni, a następnie dowiaduje się, że Chiplunkar uciekł do Ahmedabadu. Ghote zostaje wezwany do biura zastępcy komisarza, gdzie dowiaduje się, że Chiplunkar kupił mieszkanie Daruwali jako kryjówkę. Ghote wnioskuje, że Ranchod ukrywa się tam, czekając na rozkaz Chiplunkara, aby zeznawać przeciwko Ghote. Mimo to Ghote pomaga ekipie przeszukującej w wejściu do mieszkania. Wewnątrz znajdują Ranchoda martwego na skutek przedawkowania narkotyków. Chiplunkar wraca do domu i zostaje aresztowany za posiadanie narkotyków. Wszystko, co Chiplunkar powie o Ghote, zostanie zignorowane bez Ranchoda. Ghote wraca do domu i mówi Vedowi, że może dostać komputer.


W ostatniej części historii Austin zostaje zabity przez Helene w tajemniczym mieście, podczas gdy Juan dostrzega Nicole na dworcu w towarzystwie Tell. Książka kończy się powrotem pozostałych Tatarów na dworzec w Londynie, gdzie kończą swoje zabawy.[sep]Akcja książki kręci się wokół introspekcyjnej grupy przyjaciół, którzy nazywają się Tatarami. Intelektualna nuda grupy doprowadziła ich do wymyślenia różnych eksperymentów społecznych i umysłowych dywersji, z których najważniejsza nosi nazwę „Miasto”. Miasto to rodzaj wyimaginowanej metropolii, którą Tatarzy zbudowali z czasem jako możliwą alternatywę dla normalnego świata, w którym czują się tak stłamszeni. Pojawia się tu również byt określany mianem „mojego paredrosa”, duch lub zbiorowa wola grupy, która działa przez jednego lub drugiego członka, gdy ci są w najbardziej zabawowym nastroju. Czytelnik poznaje najpierw Juana, z zawodu tłumacza. Juan jest jednym z Tatarów. Jest wigilia Bożego Narodzenia, a on siedzi sam w restauracji, długimi godzinami medytując o kobiecie imieniem Helene. Zanim kończy tę monolog wewnętrzny, Juan wyraża pragnienie przetasować wydarzenia z najbliższej przeszłości. Narracja następnie cofa się, aby opisać Marrasta, rzeźbiarza mieszkającego w Londynie, oraz wraz z jego dziewczyną, Nicole, kolejną członkinię Tatarów. Związek Marrasta i Nicole przedstawiony jest jako nieszczęśliwy, a Marrast oddaje się bolesnym spekulacjom na temat nieodwzajemnionej miłości Nicole do Juana. Został zatrudnione przez małe miasteczko, aby wykonać nową statuę, ale jeszcze nie zaczął. Zamiast tego czuje się pociągnięty do obrazu w muzeum, przedstawiającego pozornie bezużyteczną gałąź w rękach lekarza. Znajdując pewnego dnia ogłoszenie zapraszające „wrażliwych, inteligentnych, lękliwych lub nieco samotnych” osób do dołączenia do czegoś o nazwie „Anonimowi Nerwicowcy”, Marrast postanawia napisać do nich o tym dziele, sugerując, że zbadanie go może być bardziej konstruktywnym sposobem spędzenia czasu. Istnieją sprzeczne relacje na temat tego, dlaczego to robi, lub co chce dzięki temu osiągnąć, ale jego bezpośrednie skutki są wkrótce opisane: obraz zaczyna otrzymywać więcej uwagi niż te wokół niego, co wzbudza podejrzenia ochrony i personelu zarządzającego muzeum sztuki, a Marrast spotyka mężczyznę spokrewnionego z dyrektorem instytutu, któremu opowiada mglistą historię o pewnych niepożądanych osobach przyciąganych przez obraz. Tymczasem Helene zostaje przedstawiona w późniejszym czasie, zmagając się ze śmiercią młodego mężczyzny w szpitalu, w którym pracuje, i który przypominał jej Juana. Od pewnego czasu odrzuca zaloty Juana, ale nie dlatego, że nie odwzajemnia jego uczuć – ponownie, jak w przypadku Marrasta, jej motywy są złożone i być może ostatecznie nieokreślone. Ale w drodze do domu zatrzymuje się w Cluny, kawiarni w Paryżu, gdzie Tatarzy zazwyczaj się spotykają, i napotyka najmłodszą członkinię grupy, studentkę o imieniu Celia. Celia uciekła z domu i nie mając gdzie przenocować, zostaje zaproszona przez Helene do swojego mieszkania. Narracja znów zmienia czas, przedstawiając Juana przed Bożym Narodzeniem i jego kochankę, kobietę o imieniu Tell, która podróżuje z nim po świecie. Para jest w Wiedniu, gdzie Tell zaobserwowała starą kobietę, która zyskała zaufanie młodej turystki. Wierząc, że dzieje się coś złowrogiego, a może tylko udając, że w to wierzy, Juan i Tell zameldowują się w tym samym hotelu co te dwie kobiety i zaczynają je śledzić. Podczas gdy Juan jest w pracy, Tell obserwuje korytarz przed pokojem starej kobiety, hoping to catch her visiting the girl, while at night, the couple takes turns. W końcu, pewnego wieczoru, gdy Juan pełni służbę, widzi, jak stara kobieta skrada się ze swojego pokoju. Gdy wchodzi na drugie piętro, on podąża za nią. Z powrotem w Londynie Marrast zaprasza Austina, jednego z „Anonimowych Nerwicowców”, aby dołączył do Tatarów. Zgadza się również nauczyć młodego mężczyznę francuskiego. Ale ten rozwój sytuacji obraca się przeciwko niemu, gdy Nicole uwodzi Austina, a następnie opuszcza Marrasta i wyjeżdża do Paryża. Plan muzealny Marrasta kończy się nagłym usunięciem kontrowersyjnego obrazu przez dyrektora instytutu, ku wielkiej radości Tatarów. Tymczasem w mieszkaniu Helene Celia bawi się tajemniczą lalką, która została wysłana do Helene przez Tell, która otrzymała ją od Juana, a ten z kolei otrzymał ją od oryginalnego producenta, mężczyzny zwanego Monsieur Ochs. Ochs został uwięziony za ukrywanie przedmiotów w swoich lalkach, a w szczególności urządzenia do masturbacji, więc nie ma sposobu, aby wiedzieć, co jest w tej. Celia dzieli łóżko z Helene, a w środku nocy jest dotykana przez Helene i seksualnie wykorzystywana. Rano, upokorzona Celia spieszy, aby spakować swoje rzeczy, i w złości rzuca lalką na podłogę, gdzie się łamie. Zawartość, która nigdy nie zostaje ujawniona czytelnikowi, wylewa się, a Celia krzyczy i ucieka. Ona, podobnie jak Nicole, udaje się do Paryża. Z powrotem w hotelu w Wiedniu Juan i Tell śledzą starą kobietę, Frau Martę, do pokoju młodej turystki, gdzie obserwują dziewczynę siedzącą na łóżku z dwiema małymi znakami na szyi, najwyraźniej czekając na wampirzy atak. Ale stara kobieta zamiast tego zdejmuje górę dziewczyny. Wstaje i opuszcza pokój z Frau Martą przez drzwi, które mogą, ale nie muszą być częścią miasta. Gdy Juan i Tell podążają za nimi, znajdują się z powrotem w sercu miasta, gdzie zdezorientowany Juan przez chwilę widzi Helene w tramwaju, ale nie może do niej dotrzeć, i gubi z oczu zarówno Frau Martę, jak i młoda turystkę. Tell otrzymuje w tym momencie list od Marrasta z szczegółami dotyczącymi jego i Nicole zerwania, i natychmiast wyjeżdża, by pomóc Nicole, którą Marrast mógł otruć tabletkami nasennymi. Podczas jej nieobecności Juan przechwytuje inny list napisany do niej, ale od Helene. Helene sugeruje, że Juan, przez Tell, sam wysłał lalkę jako dziecięcą reakcję na ciągłe odrzucenie jego romantycznych zalotów przez Helene. Przerażony oskarżeniem Juan pędzi do Paryża, aby ogłosić swoją niewinność. Z powrotem w Paryżu narracja opisuje wysiłki innego Tatara, Polanco, aby użyć silnika z kosiarki do trawy do napędzenia małej kanadyjki, ponieważ wyobraża sobie jako rodzaj wynalazcy. Tatarzy zgadzają się pomóc, ale w połowie planowania ktoś z Scotland Yardu puka do drzwi. Wydaje się, że plan muzealny Marrasta zaniepokoił sam rząd, a grupa jest informowana, że może być w ich najlepszym interesie opuszczenie kraju, przynajmniej tymczasowo. Ale najpierw jest sprawa kanadyjki. Tatarzy z powodzeniem montują kosiarkę do kanadyjki, ale jest ona zbyt potężna dla małej łodzi i wyrzuca ich za burtę, gdy robią próbę z nią na małym stawie w pobliżu miejsca pracy Polanco. Szukają schronienia na wyspie pośrodku stawu, ale woda tajemniczo podnosi się. Rozwija się chaotyczna scena z dziewczyną Polanco i innymi na brzegu próbującymi ich „uratować”, podczas gdy oni uparcie odmawiają po prostu przejścia z powrotem przez wodę. W końcu przybywa Marrast, mrugając w niedowierzaniu. Bierze prowizoryczną łódź sam, aby odebrać żartownisiów. Wkrótce nadszedł czas na wielkie odsłonięcie rzeźby Marrasta, a wszyscy Tatarzy uczestniczą w ceremonii, nawet Nicole. Celia i Austin do tego czasu się zakochali, a Juan i Helene spędzili namiętną noc razem. Ale rzeźba okazuje się typowym produktem Tatarów, ku wielkiemu oburzeniu mieszkańców miasta, którzy zapłacili Marrastowi małą fortunę za jej wykonanie. Ale grupa jest zachwycona wynikami; zarówno samym dziełem, jak i reakcją tłumu na nie. Książka kończy się powrotem większości Tatarów do Paryża pociągiem. Roztrzęsiona Nicole błądzi z dala na złym przystanku i znajduje się w mieście, przy kanale. Celia i Austin również wysiadają, rzekomo, aby obejrzeć krowy. W ponurym wagonie pociągu Juan siedzi naprzeciwko Helene i próbuje z nią rozmawiać, ale zdaje sobie sprawę, że nic się nie zmieniło. Pozostali Tatarzy wysiadli, aby szukać Nicole, którą przypuszczają, że idzie sama wzdłuż torów w stronę Paryża. Helene, niewytłumaczalnie z powrotem w tajemniczym mieście, otwiera drzwi w hotelu i wchodzi do ciemnego pokoju, gdzie Austin wyskakuje i dźga ją na śmierć. Juan, podążając za nią, pochyla się nad ciałem przez chwilę przed wyjściem z pokoju przez drzwi, które otwierają się bezpośrednio na kanał – gdzie widzi Nicole na barkach z złowrogą Frau Martą. Ostatnie zdania książki opisują pozostałych Tatarów znowu w żartobliwej grupie, wznawiając swoje zabawy na dworcu w Paryżu.


Lucy Gayheart utonęła podczas jazdy na łyżwach na rzece, która zmieniła swój bieg, co nastąpiło krótko po tym, jak Harry Gordon odmówił jej podwózki. Dwadzieścia pięć lat później Harry przyznał, że unikał jej, aby ukarać za odrzucenie, i obwiniał się za jej śmierć.[sep]Podczas świątecznych wakacji, z dala od studiów pianistycznych w Chicago, Lucy Gayheart jeździ na łyżwach w swoim rodzinnym mieście Haverford w stanie Nebraska. Dołącza do niej Harry Gordon, najbardziej pożądany kawaler w mieście. Później Lucy wraca pociągiem do Chicago – towarzyszy jej aż do przystanku w Omaha. W prolepsie wspomina udział w występie Clementa Sebastiana, a później przesłuchanie u niego – ma zaplanowane kolejne po powrocie. Z powrotem w Chicago idzie na koncert tego samego artysty. Następnego dnia udaje się do jego mieszkania na próbę śpiewu i poznaje jego lokaja Giuseppe. Ma zastąpić akompaniatora Sebastiana, Jamesa Mockforda, dopóki ten ten będzie rekonwalescentem. Podczas tych prób Clement Sebastian wydaje się zdystansowany. Raz otrzymuje telefon z prośbą o pieniądze, co musi być od jego żony. Innym razem idzie na pogrzeb Madame Renee de Vignon; później wchodzi do tego samego kościoła katolickiego. Sebastian wyjeżdża na tournée do Minnesoty i Wisconsin z Mockfordem. Lucy czuje się przygnębiona. Jednak otrzymuje telegram od Sebastiana, telling her to come to his studio the following day – to ją podnosi na duchu. Jednak gdy wraca do jego pracowni, pyta go, czy kiedykolwiek czerpał przyjemność z bycia zakochanym. On mówi: „N-n-nie, nie za bardzo”, a następnie pyta ją: „Dlaczego? – A ty?”. Ona odpowiada: „Tak, czerpię. I nikt tego nie może zepsuć”. To ją zawstydza – obawia się, że to zdradza jej miłość do niego i nagle wychodzi. Udaje mu się spotkać z nią ponownie u Auerbacha (w pracowni, gdzie się uczy i również prowadzi lekcje) i uspokaja jej obawy. Później oboje, Lucy i Sebastian, są przygnębieni; ten drugi zabiera ją na kolację i opowiada jej o Larrym MacGowanie, przyjacielu ze szkolnych lat, który niedawno zmarł. Następnego dnia mówi jej, że ją kocha, ale jest wystarczająco stary, by być jej ojcem, więc nie zamierza realizować swojej miłości. Mówi, że ona tak naprawdę nie jest w nim zakochana, tylko dorasta i „odkrywa rzeczy”. Później, gdy Sebastian jest na tournée po wschodnich Stanach Zjednoczonych, Harry ją odwiedza i chodzą razem na opery i do muzeów. Chociaż wydaje się wdzięczna i stara się być miła, wizyta go ją stresuje. Odrzuca jego oświadczyny, mówiąc, że kogoś innego. Sebastian wreszcie wraca na krótko; Lucy ma pojechać do Nowego Jorku, aby być jego akompaniatorką zimą, po jego tournée po Europie. Tymczasem musi ćwiczyć i zamieszka w mieszkaniu Sebastiana, urządzając tam swoją pracownię. Przy jego wyjeździe płacze. Później otrzymuje list od swojej siostry Pauline, w którym stoi, że Harry ożenił się z Miss Arkwright. Profesor Auerbach pyta Lucy, co chce robić w przyszłości – akompaniować innym śpiewakom czy wyjść za mąż za Harry’ego (którego krótko spotkał). Sugeruje, że trudno jest dla kobiet-akompaniatorów – „Na estradzie zawsze mają mężczyznę” – więc kobieta akompaniatorka byłaby tylko do prób. To zniechęca Lucy. We wrześniu profesor Auerbach czyta w gazecie, że Sebastian i Mockford utonęli w jeziorze Como, niedaleko Cadenabbii. Lucy wraca do Haverford. Nikt nie wie, dlaczego wróciła, i pojawiają się plotki na ten temat, a niektórzy mówią, że profesor Auerbach ją zwolnił. Harry jest bardzo lekceważący wobec Lucy za każdym razem, gdy ją spotyka. Czuje się przygnębiona, a jej jedną pociechą jest siedzenie w sadzie. Gdy jej siostra Pauline chce go usunąć, aby zarobić więcej na uprawie cebuli i ziemniaków, Lucy wyrzuca histerkę, Pauline ulega i sad nie jest wycięty. Później odwiedza panią Alec Ramsay, starszą panią i dawną przyjaciółkę, która o nią pytała, i gra tam na pianinie. W nocy czasem ma koszmary. Wtedy idzie do banku w kolejnej próbie porozmawiania z Harrym, ale znowu odsyła ją w lekceważący sposób. Pan Gayheart kupił bilety na operę. Wydanie wydaje się Lucy nudne, ale jest bardzo pod wrażeniem występu sopranistki. Sopranistka widziała clearly lepsze dni i lepszą operę niż jej obecna wędrowna trupa operowa, a mimo to dała wspaniały występ. „Wędrowny śpiewak uderzył w coś w niej, co wciąż wibrowało; coś, co było jak cel formujący się, i nie mogła tego powstrzymać”. Wigilii Bożego Narodzenia przychodzi jej do głowy myśl – „Co jeśli – co jeśli Samo Życie było ukochanym? Było jak kochanek czekający na nią w odległych miastach – przez morze; przyciągający ją, kuszący ją, czarujący ją”. To ją podnosi na duchu, a następnego dnia pisze do profesora Auerbacha i pyta o powrót do swojej pracy z nim w Chicago. On odpowiada, że może przyjść w marcu, gdy jej zastępstwo, obecny nauczyciel, odejdzie. Tymczasem Pauline słyszała, że Lucy mogła mieć romans ze śpiewakiem, który zmarł. Pod koniec stycznia Pauline ogłasza, że ma dwóch uczniów fortepianu dla Lucy. Lucy odmawia ich uczenia. W wynikłej kłótni Pauline wskazuje, że ich ojciec poczynił ofiary finansowe i popadł w długi, aby sfinansować muzyczne wykształcenie Lucy w Chicago. Wskazuje również, że słyszała rozmowy o Lucy i Sebastianie i że plotki głoszą, że Harry odrzucił Lucy, gdy dowiedział się o nich dwóch. Po tym Lucy opuszcza dom niosąc swoje łyżwy. Znajduje to trudne z powodu ostatnich opadów śniegu i decyduje się złapać przejazd z każdym, kto przejedzie, aby móc wrócić. Jednak Harry jest osobą, która się pojawia. Gdy prosi o podwózkę, udaje, że jest zbyt zajęty, by zabrać ją do jej domu i przejeżdża obok niej. Dociera do obszaru, który ona i jej przyjaciele zawsze używali do jazdy na łyżwach. Jednak rzeka zmieniła swój bieg od ostatniego razu, gdy tam jeździła, a płytka część, która zamarzła na sztywno, już tam nie ma. Lucy jest tak zła na Harry’ego za przejechanie obok niej, że nie zauważa żadnej zmiany w rzece. Gdy jedzie na łyżwach w stronę centrum, lód pęka i ona wpada do wody. Jedna z jej łyżw zahacza o zanurzoną gałąź drzewa, która spadła tam podczas powodzi wiosną zeszłego roku. Jej ciało znajdują jej ojciec i inni miejscowi. Ta książka jest napisana z perspektywy Harry’ego Gordona i obejmuje jego refleksje. Dwadzieścia pięć lat później, w 1927 roku, pan Gayheart jest przywieziony z Chicago, gdzie zmarł w szpitalu. Pauline zmarła pięć lat wcześniej, więc był jedynym pozostałym członkiem rodziny. Wiele osób pojawia się na pogrzebie. Harry zaprzyjaźnił się z panem Gayheartem po śmierci Pauline i często grali razem w szachy. W myślach Harry’ego ujawnia się, że żałował swojego pośpiechu w małżeństwie i że było to zemsta za odrzucenie Lucy. Gdy wróciła do Haverford, zrozumiał, że wciąż ją kocha, ale nadal chciał ją ukarać za odrzucenie go, więc unikał jej i starał się dystansować od niej, mimo że wiedział, że ona chce kontaktu. „Wiedział, że gdyby został z nią sam na chwilę i ona wyciągnęła do niego ręce z tym spojrzeniem [błagania], nie mógłby jej już więcej karać – a ona zasługiwała na karę”. Obwiniał się za jej śmierć. Harry dał panu Gayheartowi hipotekę z gospodarstwem Gayheart jako zabezpieczeniem w ostatnich latach życia pana Gayhearta. Pan Gayheart nie był w stanie spłacić hipoteki, więc Harry teraz jest właścicielem gospodarstwa. Rozmyśla o śladach stóp pozostawionych przez Lucy w wieku 13 lat w betonowym chodniku, gdy był świeżo wylany. Mówi swojemu asystentowi bankowemu Miltonowi Chase, że może zamieszkać w gospodarstwie, pod warunkiem, że Chase zadba, aby nic się nie stało ze śladami stóp. Mówi, że Chase odziedziczy gospodarstwo po jego śmierci.


Arha ostatecznie wyrzeka się swojej roli kapłanki i powraca do imienia Tenar, uświadamiając sobie, że Bezimieni nic nie dają w zamian za jej służbę. Pomaga ona Gedowi uciec z Grobowców z drugą połową Pierścienia Erretha-Akbe, co prowadzi do przywrócenia pokoju w Ziemnomorzu.[sep]Fabuła koncentruje się na dziecku z Kargu, które zostaje odebrane rodzinie i poświęcone jako najwyższa kapłanka w służbie „Bezimiennych” na wyspie Atuan. Jej prawdziwe imię to Tenar, ale zostaje przemianowana na Arhę, „pożartą”, gdy w wieku sześciu lat zostaje formalnie konsekrowana do służby bogom, ponieważ uważa się, że wszystkie najwyższe kapłanki są wcieleniami pierwszej z nich. Młodość Arhy jest niepokojącym kontrastem między beztroskimi, dziecięcymi wygłupami a mrocznymi, uroczystymi rytuałami. Jej jedynym prawdziwym przyjacielem jest eunuch Manan, który się nią opiekuje. Z czasem zaczyna akceptować swoją samotną, anonimową rolę i czuje się jak w domu w nieoświetlonym podziemnym labiryncie, tytułowych Grobowcach, gdzie przebywają złowrogie, potężne Bezimienne i gdzie wysyła się więźniów na powolną śmierć. W rzeczywistości, gdy zaczyna dostrzegać polityczne intrygi wśród starszych kapłanek, Thar i Kossil, Grobowce stają się dla niej schronieniem, ponieważ jest jedyną osobą, która może swobodnie poruszać się po labiryncie pod nimi. Gdy Thar umiera, Arha staje się coraz bardziej odizolowana, ponieważ choć Thar była surowa, była wobec niej sprawiedliwa. Teraz zostały tylko Arha i Kossil, która gardzi Arhą i jej kultem, postrzegając je jako rywali dla własnej władzy. Znieczulająca rutyna świata Arhy zostaje gwałtownie zakłócona, gdy ma piętnaście lat, przez przybycie Geda, bohatera „Czarodzieja Ziemnomorza”. Przybywa on do Grobowców, aby odnaleźć zaginioną połowę Pierścienia Erretha-Akbe, magicznego talizmanu niezbędnego do pokoju w Ziemnomorzu, który został złamany wieki wcześniej. (Druga połowa trafiła w jego posiadanie całkowicie przez przypadek, a to smok musiał mu powiedzieć, czym ona w rzeczywistości jest). Arha znajduje go błąkającego się, zagubionego w przesiąkniętym magią labiryncie, i uwięzia go pod ziemią, aby zginął, chcąc ukarać to, co uważa za świętokradztwo. Waha się, czy go zabić. Jednak w swojej samotności czuje pociąg do niego i słucha, gdy opowiada jej o świecie zewnętrznym. Arha oszczędza życie Geda i trzyma go jako więźnia w grobowcach, przynosząc mu jedzenie i wodę. Nie potrafi jednak zachować tego w tajemnicy przez nieskończoność i kapłanka Kossil dowiaduje się o istnieniu Geda. Teraz Arha jest zmuszona obiecać, że Ged zostanie ofiarowany Bezimiennym. Uświadamia sobie, że nie jest w stanie zabić Geda i każe Mananowi wykopać fałszywy grób pod ziemią, podczas gdy ona zabiera Geda, by ukryć się w skarbcu grobowców, do którego ma prawo wstępu tylko ona. W tym momencie relacje Arhy z Kossil pogarszają się do tego stopnia, że nie ma już powrotu i mają one głośną sprzeczkę przed podwładnymi kapłankami. Kossil mówi jej wprost do twarzy, że nikt już nie wierzy w Bezimiennych i że Arha jest tylko bezsilną marionetką. Prawdziwa władza spoczywa w rękach Kossil, kapłanki Króla-Boga. W odpowiedzi Arha przeklina ją w imieniu Bezimiennych. Gdy jej gniew opada, Arha zdaje sobie sprawę, że Kossil będzie teraz zdeterminowana, by ją zabić, i że nikt jej nie powstrzyma. Udaje się pod ziemię do labiryntu, aby pomyśleć, i z przerażeniem odkrywa, że Kossil odkrywa fałszywy grób i świętokradczo oświetla grobowce. Udaje się do skarbca, gdzie przetrzymywany jest Ged, i w desperacji wyznaje mu wszystko. W międzyczasie, będąc więźniem, Ged odkrywa to, po co przyszedł – drugą połowę pierścienia Erretha-Akbe. Błaga Arhę, by porzuciła rolę kapłanki i uciekła z nim z grobowców. Arha ostatecznie ulega dobroci Geda. Uświadamia sobie, że Bezimieni żądają jej służby, ale nic nie dają i nic nie tworzą w zamian. Ged musi nieustannie zużywać swoje siły na ukrywanie się przed Bezimiennymi, ponieważ zabiliby go, gdyby wyczuli jego obecność. Uświadamiając sobie, że nie ma przyszłości w grobowcach, Arha wyrzeka się roli kapłanki i powraca do używania swojego pierwotnego imienia, Tenar. Pomaga Gedowi uciec z Grobowców z drugą połową pierścienia, podczas gdy on uwalnia ją z kapłaństwa. Grobowce zapadają się pod ziemię, gdy Tenar i Ged uciekają. Ged zabiera ją ze sobą do Havnoru, gdzie są witani z triumfem, a zjednoczony pierścień Erretha-Akbe zapoczątkowuje nową erę pokoju w Ziemnomorzu.


Merlin identyfikuje ghula z wizji Derfela jako Diwrnacha, okrutnego króla Lleyn, i namawia go do udziału w wyprawie po magiczny Kocioł. Aby zapewnić, że Ceinwyn wybierze go zamiast Lancelota, wręcza Derfelowi kość, której złamanie spowoduje spełnienie tego życzenia, ale jednocześnie nieodwracalnie zobowiąże wojownika do dołączenia do ekspedycji.[sep]Rozdział pierwszy: Wróg Boga rozpoczyna się tam, gdzie skończyła się „Zimowy król”, od nieoczekiwanego zwycięstwa Artura nad połączonymi armiami Powys i Silurii. Zarówno Gorfyddyd, król Powys, jak i Gundleus, król Silurii, nie żyją. Syn Gorfyddyda, Cuneglas, podziela pragnienie Artura, by zapanował pokój, a także jego marzenie o sojuszu między brytyjskimi królestwami, który zniszczy ich wspólnych wrogów – Sasów. Derfel otrzymuje rozkaz, by towarzyszyć Cuneglasowi do Caer Sws (Caersws), stolicy Powys, gdzie Edling ma zostać koronowany na króla. Jeśli chodzi o wolny tron Silurii, Artur wyznaje Derfelowi swój plan, by osadzić na nim Lancelota i ożenić go z księżniczką Powys, Ceinwyn, tym samym cementując sojusz między Dumnonią, Powys a Silurią. Derfel nie zdradza, że kocha Ceinwyn i pragnie jej dla siebie, i udaje się do Caer Sws, gdzie jest świadkiem ogłoszenia Cuneglasa królem. Kilka dni później przybywa Artur ze swoim dworem, w tym Guinevere i Lancelotem. Derfel z frustracją obserwuje zaręczyny Ceinwyn z Lancelotem oraz jej pozorne szczęście z tego powodu. Derfel rozmawia z Merlinem, a Merlin mówi mu, że Artur chce, by ożenił się z Gwenhwyvach, pospolitą i obojętną siostrą Guinevere. Merlin prosi Derfela, by spotkał się z nim i Nimue tej nocy na szczycie wzgórza, gdzie Merlin podaje Derfelowi halucynogenny napój. Derfel ma halucynacje na temat Ceinwyn, widzi ciemną drogę i ghula, a następnie opisuje Merlinowi swoją wizję. Merlin mówi mu, że ghul był Diwrnachem, okrutnym irlandzkim królem Lleyn, i prosi również Derfela, by towarzyszył mu w wyprawie (która wymaga również obecności dziewicy) po magiczny Kocioł, jeden z Trzynastu Skarbów Wyspy Brytanii, ale Derfel jest zobowiązany zabrać swoich ludzi, by pomóc Arturowi w kampanii mającej na celu wypędzenie Sasów ze wschodniej Brytanii. Merlin daje Derfelowi kość i mówi mu, że wszystko, co musi zrobić, to ją złamać, a jego życzenie zostanie spełnione, mianowicie Ceinwyn wybierze go, a nie Lancelota, ale ostrzega, że jeśli ją złamie, będzie związany z wyprawą Merlina.


Testy przeprowadzone na próbce meteorytu ujawniły, że składa się on z pojedynczego pierwiastka o liczbie atomowej 177, co sugeruje jego pozasłoneczne pochodzenie. Ta niezwykła gęstość sprawiła, że waga obiektu wynosi około 25 000 ton, czyli znacznie więcej niż początkowo oczekiwano.[sep]Łowca meteorytów Nestor Masangkay przybywa na Isla Desolación, wyspę koło Przylądka Horn w Chile, śledząc możliwy meteoryt. Używając skanera tomograficznego, Masangkay potwierdza, że pod ziemią znajduje się nie tylko meteoryt, ale jest on niesamowicie masywny. Podniecony Masangkay wykopał małą część meteorytu i wkrótce potem zginął w błysku światła. Kilka miesięcy później sprzęt Masangkaya zostaje odzyskany przez tubylca Yaghan i ostatecznie trafia do nowojorskiego miliardera Palmera Lloyda, kolekcjonera rzadkich i egzotycznych artefaktów archeologicznych. Chcąc pozyskać meteoryt do swojego wkrótce otwieranego muzeum, Lloyd zatrudnia byłego partnera Masangkaya, Sama McFarlane’a, aby potwierdził istnienie meteorytu i pomógł w jego wydobyciu. Zatrudnia również Effective Engineering Solutions, Inc., drogie „rozwiązujące problemy” przedsiębiorstwo, aby zaprojektować plan bezprecedensowego zadania wydobycia i transportu tego, co McFarlane potwierdził jako największy odkryty meteoryt. Eli Glinn, prezes EES, opracowuje kompleksowy plan wydobycia, uwzględniając dosłownie każdy możliwy komplikację. Aby zrealizować ten plan, tworzy zespół uzupełniający personel Lloyda, w tym w szczególności Rachel Amirę, błyskotliwą, lecz irytującą ekspertkę matematyki z EES, oraz Sally Britton, kapitan bezrobotnego supertankowca, którego ostatni statek rozbił się, gdy była pijana i pełniła służbę. Mimo publicznego wizerunku Britton jako niebezpiecznej alkoholiczki, analiza EES skłania Glinna do uznania jej za profesjonalistkę, utalentowaną i zmotywowaną, by nigdy więcej nie zawieść. Po osobistym spotkaniu z nią Glinn czuje, że ją poznaje. Wyprawa Glinna wyrusza w stronę Przylądka Horn na brand nowym supertankowcu do przewozu ropy, Rolvaag, przebudowanym z różnym sprzętem high-tech, ale przebranym za zniszczony, ledwo działający statek, płynący pod przykrywką upadającej firmy górniczej poszukującej rudy żelaza. Mimo posiadania legalnej umowy górniczej w tym celu, Glinn jest zmuszony wręczyć łapówkę lokalnym chilijskim urzędnikom za dostęp do Isla Desolación, fałszywie przyznając, że szukają złota, aby rozwiać wszelkie dalsze podejrzenia. Obie te czynności obserwuje Commandante Vallenar, stacjonujący lokalnie oficer chilijskiej marynarki wojennej, który gwałtownie protestuje, ale jest bezsilny, by powstrzymać przyjęcie łapówek. Po przybyciu na Isla Desolacción operacje zaczynają się niemal natychmiast. Ciało Masangkaya zostaje odzyskane i przeanalizowane przez lekarza wyprawy, który wnioskuje, że zginął od uderzenia pioruna; McFarlane przypisuje to meteorytowi działającemu jako piorunochron. Po dokładnym zbadaniu meteoryt okazuje się znacznie mniejszy – i gęstszy – niż początkowo oczekiwano. Jednak gdy załoga Glinna próbuje podnieść meteoryt za pomocą podnośników hydraulicznych, urządzenia zawodzą, zabijając dwóch członków wyprawy. Testy przeprowadzone przez McFarlane’a na próbce meteorytu ujawniają, że zewnętrzna część meteorytu to pojedynczy pierwiastek, a nie stop, i ma w przybliżeniu liczbę atomową 177. Choć wyjaśnia to, dlaczego podnośniki zawiodły – waga meteorytu wynosi około 25 000 ton, ponad dwa razy więcej niż oczekiwano – jest to również oszałamiające odkrycie naukowe: żaden znany pierwiastek nie ma liczby atomowej nawet zbliżonej do 177. McFarlane spekuluję, że ten pierwiastek jest częścią nieodkrytej „wyspy stabilności” pierwiastków i dodaje, że meteoryt mógł pochodzić tylko spoza Układu Słonecznego. W tym czasie McFarlane nawiązuje również romans z Amirą. Po odpowiednim uwzględnieniu wagi, załoga Glinna jest w stanie załadować meteoryt na ogromny wózek, który przewiezie go na Rolvaag. Tego wieczoru Commandante Vallenar wysyła członka swojej załogi, Timmersa, aby zbadł wykopaliska Glinna. Timmers infiltruje miejsce wykopalisk, zabija strażnika i wchodzi do obszaru, w którym znajduje się meteoryt. Zaskoczony tym, co odkrywa, Timmers sięga, by dotknąć meteorytu, i ginie na skutek porażenia prądem. Choć początkowo zdezorientowani, członkowie wyprawy w końcu potrafią zrekonstruować, co się stało, dochodząc do wniosku, że meteoryt wyładowuje prąd przy kontakcie. Plany przemieszczenia meteorytu kontynuowane są, choć znacznie ostrożniej. W tym samym czasie Commandante Vallenar zajmuje pozycję u wybrzeży Isla Desolación, aby uniemożliwić Rolvaagowi opuszczenie wyspy. Glinn spotyka się z Commandante, próbując uzyskać bezpieczną drogę, przyznając, że wyprawa jest tam, aby wydobyć meteoryt, ale spotyka się z odmową Vallenara. Następnego wieczoru Glinn i jego załoga ładują meteoryt na statek pod osłoną mgły, zostawiając światła i działające sprzęt na Isla Desolación jako rozpraszacz, a następnie ruszają na otwarte morze. Gdy Commandante Vallenar otwiera ogień do Rolvaaga i rusza w pościg, Glinn detonuje dwa ładunki wybuchowe potajemnie umieszczone na śrubach Commandante podczas jego wizyty, unieszczając chilijski statek. Rozwiązanie to okazuje się tymczasowe, ponieważ załoga Vallenara jest w stanie wymienić jedną z uszkodzonych śrub. W tym czasie Rolvaag jest już daleko w drodze do wód międzynarodowych, a Glinn przewiduje, że Vallenar nie przekroczy granicy Chile (jednak doktryna pościgu wydaje się to zezwalać). Gdy Commandante kontynuuje pościg, Glinn spóźniono zdaje sobie sprawę, że Timmers musiał być synem Vallenara; Vallenar zorientował się, że Timmers nie żyje, i zamierza ich zabić w akcie zemsty. Kapitan Britton zauważa również, że kurs Vallenara odcina ich teraz od jakiejkolwiek pomocy. Bez innego wyjścia Glinn rozkazał statkowi płynąć na południe w stronę Lodowej Granicy, granicy wód antarktycznych, gdzie góry lodowe, a nawet wyspy lodowe są powszechne. Podczas ucieczki Rolvaaga meteoryt ponownie wyładowuje prąd, choć tym razem bez dotykania jego powierzchni przez kogokolwiek. W końcu McFarlane i Amira odkrywają, co powoduje wyładowania elektryczne: kontakt z cieczami zawierającymi sól, takimi jak pot ludzki czy woda morska. W międzyczasie statek Vallenara zbliża się do Rolvaaga przez kilka godzin, wchodząc w zasięg ognia w momencie, gdy statek wchodzi w obszar gór lodowych. Choć kapitan Britton jest w stanie uniknąć zniszczenia, udając, że statek jest w niebezpieczeństwie, ostatecznie Vallenar zadaje wystarczające uszkodzenia, aby całkowicie unieruchomić statek. Gdy jego statek zbliża się między dwiema wyspami lodowymi, aby zniszczyć Rolvaaga, zespół ludzi Glinna detonuje ładunki wybuchowe na jednej z potężnych gór lodowych, odcinając ogromny kawałek lodu, który wywraca się i zatapia statek Commandante. Choć nieścigany już przez chilijskiego Commandante, Rolvaag jest teraz martwy na wodzie, a najbliższy statek ratunkowy nie może się zbliżyć przez kilka godzin z powodu burzy w okolicy. Ciągły sztorm zaczyna obciążać statek; w końcu kapitan Britton zdaje sobie sprawę, że meteoryt poważnie zaburza równowagę statku i musi zostać zrzucony, aby zapobiec pęknięciu Rolvaaga na pół. Początkowo zarówno Palmer Lloyd, jak i Sam McFarlane gwałtownie sprzeciwiają się temu pomysłowi, ale po dyskusji przyznają, że może to być jedyny sposób na uratowanie statku i siebie. Glinn przygotowuje się do aktywacji systemu zrzutu, ale nagle się zatrzymuje, oświadczając, że jest pewien, że statek przetrwa. Próby przekonania go do odwrotu nie przynoszą skutku, a ponieważ jest jedyną osobą z dostępem do systemu, załoga nie ma wyboru i musi opuścić statek. Glinn udaje się do obszaru przechowywania meteorytu, próbując go zabezpieczyć, tylko po to, by odkryć, że większość urządzeń zabezpieczających zawiodła. Niezrażony, kontynuuje wysiłki, dopóki nie zostaje przerwany przez kapitan Britton, która błaga go, by opuścił statek z nią w szalupie ratunkowej, wyznając: „Mogłabym cię kochać, Eli.” Chwilę później meteoryt styka się z oceanem, wyładowując ogromną ilość prądu. McFarlane, Amira, Lloyd i reszta załogi obserwują z szalup, jak Rolvaag pęka na pół i tonie. Szalupy ratunkowe są słabo przygotowane do surowych wód antarktycznych, a wielu członków załogi zaczyna od razu cierpieć na hipotermię. Ocaleni szukają schronienia na wyspie lodowej, gdzie powoli zaczynają poddawać się ekstremalnym warunkom. Amira próbuje powiedzieć McFarlane’owi coś, co wniosła o meteorycie, dając mu płytę CD z danymi testowymi, które zebrali, ale zanim skończy, umiera. McFarlane zaczyna tracić przytomność, ale zanim to nastąpi, załoga zostaje uratowana przez helikopter. Trzy dni później Palmer Lloyd i garstka ocalałych regenerują się w brytyjskiej stacji naukowej na Antarktydzie. Sam McFarlane przybywa do pokoju Lloyda i zaczyna mu opowiadać o próbach Amiry, aby mu powiedzieć o swoim odkryciu. Choć Lloyd odmawia rozmowy, McFarlane kontynuuje, opisując serię małych trzęsień ziemi na dnie oceanu zarejestrowanych w konkretnym miejscu na Antarktydzie, a następnie ujawniając, że Rolvaag zatonął w tym samym miejscu. Kończy słowami: „Wymyśliłem, co Amira chciała powiedzieć: to, co wydobyliśmy, nie było meteorytem, to była nasiona, a teraz ona kiełkuje.”


Gubernator Tate ujawnił, że ataki były częścią spisku mającego na celu wykorzystanie strachu przed zombie do odbudowy Ameryki jako bardziej wierzącego społeczeństwa. Po wstrzyknięciu sobie wirusa podczas konfrontacji został postrzelony przez Shauna, aby zapobiec jego przemianie w zombie.[sep]Akcja Feed rozgrywa się kilka dekad po apokalipsie zombie, znanej jako Wstąpienie. Dwa sztucznie stworzone wirusy (lek na raka i lek na przeziębienie) połączyły się, tworząc wirusa Kellis-Amberlee, który szybko zainfekował wszystkie ssaki. Kellis-Amberlee jest zazwyczaj korzystny, ale śmierć powoduje, że wirus „aktywuje się” lub „nasila”, zamieniając każdego żywiciela ssaka w zombie. Większość ludzi mieszka w ściśle kontrolowanych strefach bezpieczeństwa, a rygorystyczne testy krwi i protokoły dekontaminacji służą do zapobiegania rozprzestrzenianiu się aktywnego wirusa. Po bierności tradycyjnych mediów podczas Wstąpienia, blogi i inne nowe media przejęły rolę głównego źródła informacji i rozrywki; blogerzy są uznawani za profesjonalnych dziennikarzy, a specjalizujący się w tym identyfikują się jako „Newsies” (reportaże oparte na faktach), „Irwins” (od imienia Steve’a Irwina, którzy edukują i bawią, wychodząc w teren i „dłubając patykami w rzeczywistości”) lub „Fictionals” (treści fikcyjne), wśród innych. Akcja Feed ma miejsce w 2040 roku i jest opisana z perspektywy Georgii Mason, blogerki Newsies i szefowej strony After the End Times. Georgia, jej brat Shaun (Irwin) i ich przyjaciółka Georgette „Buffy” Meissonier (Fictionals i guru technologii), zostają wybrani do relacjonowania kampanii prezydenckiej senatora Petera Rymana, umiarkowanego republikanina. Kampania przebiega głównie bez zakłóceń aż do incydentu w Eakly w stanie Oklahoma, gdzie zombie atakują konwój kampanijny, zabijając kilka osób, zanim ochrona (przy wsparciu Georgii i Shauna) jest w stanie je powstrzymać; później odkrywają, że był to zaplanowany atak. Następnym etapem kampanii jest Krajowa Konwencja Republikanów, na której Ryman rywalizuje z religijnym, prawicowym gubernatorem Davidem Tate’em i kongresmenką Kristen Wagman, która stawia na seks zamiast na treść. Podczas konwencji Newsies i były dziennikarz prasowy Rick Cousins przechodzi z obozu Wagman do After the End Times. Ryman zostaje wybrany kandydatem Republikanów na prezydenta, ale w momencie ogłoszenia tej wiadomości Georgia dowiaduje się, że na ranczu koni senatora doszło do kolejnego wybuchu epidemii zombie, a jego najstarsza córka nie żyje. Po śledztwie Georgia i jej współpracownicy odkrywają, że epidemia zaczęła się od konia zakażonego aktywnym wirusem. Ryman i sztab kampanijny przenoszą się do Teksasu, gdzie dołącza do nich kandydat na wiceprezydenta: Tate. Blogerzy muszą przewieźć swoje pojazdy i sprzęt lądem. Podczas podróży konwój jest ostrzelany przez snajpera. Georgia, Shaun i Rick przeżywają, ale furgonetka, w której jechały Buffy i Chuck (szef technologii kampanii), ulega wypadkowi; Chuck ginie, zamienia się w zombie i gryzie Buffy. Buffy wyznaje, że wyciekała informacje grupie podważającej kampanię Rymana; atak nastąpił, ponieważ przestała to robić. Po udaniu ciosu miłosierdzia Georgia wzywa pomoc, ale zespół Centers for Disease Control (CDC) podaje im środki uspokajające i zabiera na testy. Po uwolnieniu praca zespołu nad kampanią jest utrudniona, gdy drążą oni spisek w tle, psując relacje blogerów z Rymanem i Tate’em. Znajdują dowody łączące Tate’a z atakami, a także wskazówki szerszego spisku z udziałem CDC i innych stron, ale gdy Georgia konfrontuje się z Rymanem podczas wydarzenia w Sacramento w Kalifornii, odsyła ich. Podczas wyjazdu blogerzy są atakowani, a Georgia zostaje postrzelona strzałką z usypiaczem zawierającą aktywny wirus. Rick ucieka z kopią dowodów grupy (uciekając tuż przed wywołaniem epidemii zombie), a Shaun pomaga Georgii ujawnić spisek w ostatnim wpisie na blogu, zanim zaczyna się nasilać u niej wirus, zmuszając Shauna do jej zastrzelenia. Następnie narracja powieści zmienia się na perspektywę Shauna. On mobilizuje ochronę Rymana, aby pomóc w opanowaniu epidemii, a następnie włamuje się do centrum konferencyjnego, aby skonfrontować się z Rymanem i Tate’em. Tate bierze żonę Rymana jako zakładniczkę, trzymając strzykawkę z wirusem zombie, i twierdzi, że jego działania były częścią spisku wykorzystującego strach przed zombie do przebudowania Ameryki na bardziej wierzące społeczeństwo. Następnie gubernator wstrzykuje sobie wirusa, a Shaun strzela do niego, aby zapobiec zamianie w zombie.