Bev Jones dołącza do organizacji The Free Britons, która okazuje się być przykrywką dla grupy dążącej do przekształcenia Wielkiej Brytanii w państwo muzułmańskie. Po strajku generalnym zostaje skazany na dożywotni pobyt w instytucji, gdzie popełnia samobójstwo, celowo dotykając elektrycznego ogrodzenia.[sep]Na początku noweli protagonista, Bev Jones, zmaga się ze śmiercią żony. Znajdowała się ona w szpitalu, gdy wybuchł tam pożar. Ponieważ strażacy strajkowali, szpital spłonął doszczętnie. (W rzeczywistości brytyjski związek zawodowy strażaków po raz pierwszy w historii podjął działania protestacyjne w 1977 roku, prawdopodobnie w okresie, gdy Burgess pisał nowelę). Bev pozostaje sam z córką Bessie, która ma trzynaście lat, jest seksualnie rozwinięta i nie potrafi odróżnić rzeczywistości od fantazji z powodu leku podobnego do talidomidu, zażywanego przez jej matkę w ciąży. Śmierć żony budzi w Bevie głęboką wrogość wobec systemu związkowego – jej ostatnimi słowami były: „Nie pozwól im, by uchodziło im to na sucho”. Nie jest to jednak pierwszy raz, gdy Bev sprzeciwia się temu systemowi, gdyż wcześniej był wykładowcą historii, który zrezygnował ze stanowiska, ponieważ jego uznano za zbędnego w systemie opartym na związkach, faworyzującym edukację o wartościach praktycznych. Zatrudniony jako cukiernik, pewnego dnia idzie do pracy mimo strajku w swoim związku. Za pracę w czasie strajku jego członkostwo w związku zostaje cofnięte, co czyni go w praktyce niezdolnym do znalezienia zatrudnienia. Wiedząc, że wkrótce straci dom, zabiera Bessie do państwowej placówki, gdzie będzie się nią opiekować się wraz z innymi dziewczętami w jej sytuacji. Bev staje się czymś w rodzaju włóczęgi, podróżując po Londynie i dołączając do grupy podobnie bezrobotnych dysydentów. Wraz z nimi dokonuje drobnych kradzieży w sklepach, aby przetrwać. Zatrzymany podczas jednego z takich wypadów, zostaje skazany na reedukację w państwowej instytucji, która nie jest ani więzieniem, ani szpitalem psychiatrycznym, ale zawiera elementy obu. W ośrodku reedukacji Bev jest poddawany propagandowym filmom i wykładom, których celem jest przekształcenie go w użytecznego członka społeczeństwa (motyw, który Burgess bada również w „Mechanicznej pomarańczy”). Spotyka potężnego działacza związkowego Pettigrew, który ostrzega Beva, że jego czas minął i że związkowanie jest przyszłością Wielkiej Brytanii. Mimo to Bev nie ulega konwersji i – po odbyciu kary – odchodzi jako wolny człowiek. Gdy dowiaduje się, że Bessie zostanie usunięta z placówki opiekuńczej, ponieważ odmawia wyrzeczenia się swoich przekonań, wraca do Londynu. Potrzebując dochodu i miejsca do życia, dołącza do sieci o nazwie The Free Britons, która ma na celu zapewnienie infrastruktury i porządku w czasie narastającego chaosu związanego ze strajkami, ogarniającego Wielką Brytanię. Bev w praktyce sprzedaje córkę jako żonę bogatemu szejkom, który upatrzył ją sobie podczas wizyty w Al-Dorchester, argumentując, że przynajmniej w ten sposób będzie bezpieczna i zadowolona. Tymczasem odkrywa, że The Free Britons jest przykrywką dla grupy islamskiej dążącej do restytucji Wielkiej Brytanii jako państwa muzułmańskiego. Bev, dzięki swojemu wykształceniu, zostaje zatrudniony jako rzecznik The Free Britons i jest zobowiązany do relacjonowania wydarzeń ogólnokrajowego strajku. Jest sfrustrowany, gdy jego praca jest cenzurowana przez lidera, mężczyznę znanego jako pułkownik Lawrence. Rozprzestrzeniające się strajki osiągają punkt kulminacyjny i przeradzają się w strajk generalny, o którym czytelnik jest informowany głównie w formie dziennika. Karol III obejmuje dowodzenie nad krajem, który zatrzymuje się w miejscu. Kilka miesięcy po strajku Bev zostaje ponownie aresztowany i skazany na dożywotnie pobyt w bezpiecznej instytucji, która ponownie nie jest ani więzieniem, ani szpitalem. Jedynym sposobem na wyjście z tej placówki jest odebranie przez członka rodziny. Tam odradza swoją karierę nauczycielską, dając nieformalne lekcje historii innym więźniom. W miarę upływu lat jego program nauczania (który zaczął się od anglosaskiej Anglii) przechodzi przez renesans, oświecenie, rewolucję przemysłową i zbliża się do czasów współczesnych. Wśród więźniów często krążą fragmenty wiadomości, z których niektóre sugerują, że islamizacja Wielkiej Brytanii jest zaawansowana (np. twierdzi się, że mieszkańcy Wyspy Man niedawno odkryli, że narkotyk o działaniu stymulującym i depresyjnym zastępował alkohol w ich piwie od kilku lat, w zgodzie z muzułmańskimi zakazami). Nie ma jednak żadnego sposobu, by więźniowie mogli zweryfikować, czy te informacje są prawdziwe. Bevowi coraz trudniej jest wyjaśnić ciągłość historii w kontekście teraźniejszości. Nie mogąc tego zrobić, Bev sugeruje, że mogą zacząć od nowa i pracować w drodze powrotnej do teraźniejszości, po czym jego klasa spontanicznie się rozchodzi. Samotny w nocy, Bev wymyka się ze sypialni, w której śpi, skrada się na teren instytucji i odbiera sobie życie, celowo dotykając elektrycznego ogrodzenia.


W procesie o duszę Jabeza Stone’a sędzią zostaje pan Scratch, a ławę przysięgłych tworzą szlachetni bohaterowie, tacy jak gubernator Thomas Dale. Mimo początkowych trudności, Daniel Webster przegrywa sprawę, gdyż ława uznaje, że diabeł ma pełne prawo do własności Stone’a.[sep]Lokalny rolnik, Jabez Stone, jest dręczony niekończącym się pechem, co w końcu skłania go do wykrzyknienia: „to wystarczy, by człowiek chciał sprzedać diabłu duszę!” Następnego dnia Stone’a odwiedza nieznajomy, który później przedstawia się jako „pan Scratch” i składa taką propozycję (w zamian za siedem lat prosperity), na co Stone przystaje. Po upływie siedmiu lat Stoneowi udaje się wynegocjować od pana Scratcha dodatkowe trzy lata. Jednak po upływie dodatkowych trzech lat pan Scratch odmawia udzielenia Stone’owi dalszego przedłużenia czasu. Chcąc wycofać się z umowy, Stone przekonuje słynnego prawnika i mówcę Daniela Webstera, aby objął jego sprawę. O północy w wyznaczonym terminie pojawia się pan Scratch i jest witany przez Webstera, który przedstawia się jako pełnomocnik Stone’a. Pan Scratch mówi do Webstera: „Zwrócę się do ciebie, jako do obywatela przestrzegającego prawa, o pomoc w przejęciu mojej własności”, i tak zaczyna się spór. Początkowo idzie źle dla Webstera, ponieważ podpis i kontrakt są jasne, a pan Scratch nie zgadza się na kompromis. W desperacji Webster grzmi: „Pan Stone jest obywatelem amerykańskim i żaden obywatel amerykański nie może być zmuszony do służby obcemu księciu. Walczyliśmy z Anglią o to w 1812 roku i będziemy walczyć z całym piekłem o to ponownie!” Na to pan Scratch upiera się przy swoim obywatelstwie, powołując się na swoją obecność podczas najgorszych wydarzeń w USA, kończąc stwierdzeniem: „choć nie lubię się tym chełpić, moje nazwisko jest w tym kraju starsze niż twoje”. Wtedy Daniel domaga się procesu jako prawa każdego Amerykanina. Pan Scratch wyraża zgodę po tym, jak Daniel mówi, że może wybrać sędziego i ławę przysięgłych, „aby więc był to amerykański sędzia i amerykańska ława przysięgłych”. Wchodzi wtedy ława przysięgłych potępionych, „z ogniem piekielnym wciąż na nich”. Wszyscy popełnili zło i wszyscy odegrali rolę w historii USA: *Walter Butler, lojalista *Simon Girty, lojalista *wódz indiański Metacomet, zwany „Królem Filipem” *gubernator Thomas Dale *Thomas Morton, rywal pątników z Plymouth *pirat Edward Teach, znany również jako Czarnobrody *reverend John SmeetAnderson, Charles R. „Puzzles and Essays” z „The Exchange” – Trick Reference Questions, s. 122: „W ‘Diable i Danielu Websterze’ Stephena Vincenta Benéta występuje postać o imieniu reverend John Smeet. Czy to była prawdziwa osoba? :Pani Stephen Vincent Benét (1960), w liście do ‘New York Times Book Review’, twierdziła, że czcigodny reverend był w całości zmyślony. Pani Benét wyjaśniła, że jej mąż czasem wprowadzał wyimaginowane postacie do swoich pism. Benét cytował nawet z wymyślonej osoby o imieniu John Cleveland Cotton. Poszedł tak daleko, że napisał apokryficzną notkę biograficzną o Cottonie, która trafiła do książki ‘Books and People’ Marion King (King, 1954). W tym Benét wyprzedził autorów Tima Powersa i Jamesa Blaylocka, którzy stworzyli poetę o imieniu William Ashbless.” Po wejściu pięciu innych nienazwanych przysięgłych (Benedict Arnold nie jest wśród nich, ponieważ jest „na innych zajęciach”), jako ostatni wchodzi „sędzia” – John Hathorne, niesławny i niepokutujący wykonawca procesów o czary w Salem. Proces jest ustawiony przeciwko Websterowi. Wreszcie wstaje, gotowy do wybuchu gniewem, bez troski o siebie czy Stone’a, ale powstrzymuje się przed rozpoczęciem mowy: widzi w oczach przysięgłych, że właśnie tego oczekują. Uspokaja się, „bo to jego przyszli pochwycić, nie tylko Jabeza Stone’a”. Webster zaczyna wymawiać o wszystkich prostych i dobrych rzeczach – „świeżość pięknego poranka... smak jedzenia, gdy jest się głodnym... nowy dzień, który jest każdego dnia, gdy jest się dzieckiem” – i o tym, jak „bez wolności chorowały”. Mówi z namiętnością o tym, jak wspaniale jest być człowiekiem i być Amerykaninem. Przyznaje krzywdy wyrządzone w USA, ale argumentuje, że wyrosło z tego coś nowego i dobrego, „i każdy odegrał w tym rolę, nawet zdrajcy”. Ludzkość „była oszukiwana, wpędzana w pułapki i bambozlowana, ale była to wielka podróż”, coś „czego żaden demon, który kiedykolwiek się urodził, nie mógłby zrozumieć”. Ława ogłasza werdykt: „Uznajemy, że racja leży po stronie pozwanej, Jabeza Stone’a”. Przyznają: „Może nie jest to ściśle zgodne z dowodami, ale nawet potępieni mogą oddać hołd elokwencji pana Webstera”. Sędzia i ława znikają wraz z świtem. Pan Scratch gratuluje Websterowi, a kontrakt jest podarty. Webster wtedy chwyta nieznajomego i skręca mu rękę za plecy, „bo wiedział, że gdy pokona się kogokolwiek takiego jak pan Scratch w uczciwej walce, jego władza nad tobą znika”. Webster zmusza go do zgody na to, by „nigdy więcej nie niepokoił Jabeza Stone’a ani jego spadkobierców ani cesji, ani żadnego innego mężczyzny z New Hampshire aż do sądnego dnia!” Pan Scratch oferuje, aby przepowiedzieć przyszłość Webstera z jego dłoni. Przepowiada porażkę Webstera w staraniach o prezydenturę, śmierć synów Webstera i odbiór jego ostatniej mowy, ostrzegając: „Niektórzy będą cię nazywać Ichabodem”, jak w wierszu Johna Greenleafa Whittiera będącym reakcją na mowę. Wszystkie przepowiednie diabła opierają się na rzeczywistych wydarzeniach z życia Daniela Webstera: rzeczywiście miał ambicje zostać prezydentem, jego synowie zginęli na wojnie, a w wyniku kontrowersyjnej „Mowy z 7 marca” Webstera, w której poparł Kompromis z 1850 roku, wielu na Północy uznało go za zdrajcę. Webster przyjmuje wszystkie przepowiednie ze spokojem i pyta tylko, czy Unia przetrwa. Scratch niechętnie przyznaje, że choć będzie o nią walczone, Stany Zjednoczone pozostaną zjednoczone. Wtedy Webster wybucha śmiechem i wyrzuca go z domu. Mówi się, że diabeł nigdy już nie wrócił do New Hampshire.


Charley Goddard zmarł w wieku dwudziestu trzech lat, zanim mógł objąć stanowisko urzędnika powiatowego, na które został wybrany. Jego śmierć w grudniu 1868 roku była spowodowana odniesionymi ranami oraz stresem, które uniemożliwiły mu powrót do normalnego życia.[sep](Konflikt, rozwijanie się akcji, punkt kulminacyjny, opadanie akcji i rozwiązanie) Charley Goddard to piętnastoletni chłopiec dorastający w rolniczej społeczności Winona w stanie Minnesota w 1861 roku, tuż przed wybuchem wojny secesyjnej. Mieszka z samotną matką i małym bratem, Orrenem. Ojciec Charleya zginął, gdy na konia spadł rój pszczół, co przestraszyło zwierzę i sprawiło, że kopnęło ono ojca w twarz, zabijając go na miejscu. Cały okolicę mówi o tym, co ich zdaniem stanie się „wojną na strzały”. Atmosfera na zebraniach miejskich, podczas których omawia się tę ewentualność, jest świąteczna, z flagami, bębnami i patriotycznymi przemówieniami. Gdy zaczyna formować się armia ochotnicza, Charley po krótkiej sprzeczce z matką postanawia do niej dołączyć. Wszyscy zakładają, że będzie to łatwa, zwycięska bitwa, która najprawdopodobniej zakończy się w miesiąc lub dwa, jeśli w ogóle do niej dojdzie. Charley kłamie w sprawie swojego wieku i zapisuje się do ochotników, wierząc, że będzie to zabawna przygoda, dzięki której stanie się mężczyzną. Płacą jedenaście dolarów miesięcznie, znacznie więcej niż zarabia pracując na farmach. Charley przechodzi szkolenie i uczy się bycia żołnierzem. W listach Charley opisuje swoje doświadczenia jako coś zupełnie innego niż sobie wyobrażał. Opuszczając obóz, mężczyźni są traktowani jak bohaterowie jeszcze przed wyjazdem z miasta, w towarzystwie głośnych oklasków i machania flagami. Podczas podróży pociągiem do nowego miejsca obozowania Charley spotyka niewolnika, który szybko go błogosławi i daje mu chleb za to, co robi dla niewolników z Południa. Jednak wkrótce właściciel niewolników znajduje kobietę i wciąga ją z powrotem do domu, gdy pociąg znów odjeżdża. Charley czuje się wspaniale, a morale są wysokie. Jednak nie długo potem znajduje się w swojej pierwszej bitwie. Żołnierze Unii ponoszą druzgocącą porażkę. Zostaje uwikłany w środek gwałtownego cierpienia i śmierci i nie może uwierzyć w to, co dzieje się tak nagle dookoła niego. Gdy bitwa się kończy, setki jego towarzyszy ginie, a Charley i inni ocalali są w szoku. Niektóre gazety nazwały to Bitwą pod Manassas Junction, ale mężczyźni szybko zaczęli nazywać ją bitwą pod Bull Run od rzeki płynącej w pobliżu. Powstaje obóz w pobliżu Waszyngtonu, który ostatecznie osiąga liczbę dziewięćdziesięciu tysięcy mężczyzn. Charley wtapia się w codzienną rutynę obozową. On i inni zdobywają żywność na okolicznych farmach i ostatecznie budują domy z bali, w których będą mieszkać podczas nadchodzącej zimy. Jednak wielu mężczyzn zapada na choroby, takie jak czerwonka, i umiera w obozie. W czasie pobytu tutaj Charley bierze udział w jednej bitwie w pobliżu z żołnierzami Rebeliantów. Unia wygrywa, ale nie bez straty wielu ludzi. Jednym z nich jest mężczyzna, z którym Charley zaprzyjaźnił się zaledwie kilka godzin wcześniej. Nazywa się Nelson i zostaje postrzelony w brzuch. Nelson wie, że chirurdzy nie mają umiejętności ani czasu, by wyleczyć jego ranę, i że zostanie tam, by umrzeć. W rezultacie popełnia samobójstwo na polu bitwy, gdy inni żołnierze wyruszają w marsz powrotny do obozu. Charley bierze udział w bitwie w pobliżu Richmond w Wirginii, gdzie Armia Konfederacka używa swojej kawalerii, by zaatakować Charleya i żołnierzy Unii. Prawie stu mężczyzn na koniach szarżuje na sześciuset piechurów. Charley i inni są poinstruowani, by strzelać do koni, aby pokonać kawalerię, i tak robią, zabijając każdego konia i każdego człowieka. Następnie walczy z dużą armią żołnierzy konfederackich. Po zakończeniu walki dowiaduje się, że został postrzelony w ramię, ale gdy przybywa do tymczasowego szpitala, słyszy, że krew na jego mundurze nie jest jego i tak naprawdę nie został postrzelony. Następnie Charley bierze udział w bitwie pod Gettysburgiem. Tutaj ma ochronę w postaci skał i bali oraz dużą siłę artylerii za plecami. Większość szarżujących żołnierzy Rebeliantów zostaje zabita na liniach podczas ataku, ale niektórym udaje się zbliżyć. Oficerowie zdają sobie sprawę z tego niebezpieczeństwa i wysyłają jedyną jednostkę, która wciąż znajduje się w względnym schronieniu, Pierwszą Ochotniczą Kompanię Minnesoty. Ruszają na żołnierzy, zabijając ich w drodze, siekąc i strzelając do siebie nawzajem. Charley ostatecznie ulega ciosom Rebeliantów, został zakręcony, a następnie stracił przytomność. Zobaczył czerwoną zasłonę opadającą na jego oczy i twierdził, że w końcu umarł. Charley ma teraz 21 lat. Charley twierdzi, że stał się tak stary w sercu i wyczekiwał śmierci, ponieważ była to jego jedyna ucieczka. Wie za dużo, a gwałtowne zabijanie go odrętwiło. Mówi, że powinien studiować małżeństwo i wychowywać młodych, ale dla niego tak nie będzie. Jest zmęczony i zniszczony, chodzi o lasce i oddaje krew, wiedząc, że to już prawie koniec. W pewnym sensie go to smuciło, a w pewnym sensie był z tego zadowolony. Było tak wielu mężczyzn, których znał i którzy już tam byli, i wiedział, że to tylko kwestia czasu. Chce iść ich zobaczyć, aby pozbyć się tego ciągłego bólu i dźwięków, których nie mógł przestać słyszeć. Udał się kulawym krokiem na piknik nad rzekę i wyciągnął pieczeń wołową i dzbanek zimnej kawy, do picia której się przyzwyczaił, choć kawa sprawiała, że żołądek mu się wiązał. Armia nauczyła go żywić kawą. Nadal może usiąść do małego posiłku i wcale nie czuć głodu. Następnie podziwia pistolet konfederata. Każdy chciał taki i prosił Charleya, by przyniósł im kilka, on wyobraża sobie popełnienie samobójstwa z jego użyciem. Wyciąga ser i chleb i podziwia rzekę, myśląc o wszystkich pięknych rzeczach. W późniejszej notatce autora zauważono, że w bitwie pod Gettysburgiem z tysiąca pierwotnych żołnierzy Pierwszej Ochotniczej Kompanii Minnesoty na nogach pozostało tylko czterdziestu siedmiu. Charley nie był jednym z nich. Został ciężko ranny i został opatrzony tak dobrze, jak to tylko możliwe. Walczył w późniejszych starciach, ale jego rany nie goiły się prawidłowo, podobnie jak jego cierpienie psychiczne. Wojna się skończyła i próbował utrzymać pracę, ale nie mógł. Kandydował na stanowisko urzędnika powiatowego w oparciu o swoje wojenne osiągnięcia. Został wybrany, ale zanim mógł objąć stanowisko, jego rany i stres go pokonały, a zmarł w grudniu 1868 roku; miał tylko dwadzieścia trzy lata. ...


Baudelaire’owie odkrywają miejsce uwięzienia Quagmire’ów, odczytując pierwsze litery wierszy, co prowadzi ich do Fontanny Ptactwa. Podczas próby ucieczki latającym domem Hektora, Oficer Luciana przecina linę harpunem, uniemożliwiając sierotom wspięcie się na pokład.[sep]Książka zaczyna się, gdy Baudelaire’owie są w biurze pana Poe i przeglądają „The Daily Punctilio” (źle napisaną gazetę pełną kłamstw o bliźniakach Quagmire i Hrabim Olafie). Pan Poe wręcza sierotom Baudelaire broszurę o nowym programie pozwalającym, by cała wioska pełniła funkcję opiekuna, opartym na przysłowiu „Wychowanie dziecka wymaga współpracy całej wioski”. Dzieci naturalnie wybierają V.F.D., skrót, który – jak odkryły trojaczki Quagmire (zanim zostały pojmane przez Hrabiego Olafa) – jest częścią przerażającej tajemnicy jakoś związanej z Hrabim Olafem. Dzieci wyruszają autokarem do nieznanego V.F.D., a po długiej, gorącej i pyłowej wędrówce z przystanku docierają do miasteczka V.F.D., pełnego wron. Zapoznają się z Radą Starszych, która ogłasza, że dzieci będą wykonywać wszystkie prace dla całej wioski, ale zamieszkają z Hectorem, majsterkowiczem. Hector zabiera ich do swojego domu, gdzie pokazuje im dom, stodołę oraz Drzewo Nigdywięcej, do którego w nocy przylatują wszystkie wrony. Baudelaire’owie dowiadują się, że V.F.D. oznacza Wioskę Wyznawców Ptactwa. Hector pokazuje Baudelaire’om następującą dwuwierszową rymowankę, którą – jak twierdzi – znaleziono u podstawy Drzewa Nigdywięcej: Za szafiry tu jesteśmy trzymani, Tylko ty możesz położyć kres lękom. Baudelaire’owie odkrywają, że Hector łamie przepisy miasta, trzymając tajną bibliotekę i budując w stodole latający dom na gorące powietrze, by móc na zawsze uciec z V.F.D. Omawiają sprawę Quagmire’ów i rozważają możliwość, że Isadora może w jakiś sposób wysyłać Baudelaire’om prośbę o pomoc w wierszu. Odkrywają też nową rymowankę pod drzewem, mimo że przez całą noc trzymali drzewo pod obserwacją; brzmi ona: Do świtu mówić nie możemy, Z tego smutnego dzioba słowa nie płyną. Dwaj członkowie Rady Starszych przychodzą i meldują, że Hrabia Olaf został schwytany, a Baudelaire’owie mają natychmiast stawić się w ratuszu. Baudelaire’owie odkrywają, że Hrabia Olaf nie został schwytany, lecz mężczyzna imieniem Jacques, który również ma jedną brew i tatuaż oka na kostce. Dzieci upierają się, że to nie Hrabia Olaf, ale mieszkańcy miasta ich nie słuchają. Następnego dnia ma zostać spalony na stosie. Tamtej nocy Baudelaire’owie układają plan. Sunny trzyma wartę przy Drzewie Nigdywięcej, aby zobaczyć, skąd pochodzą wiersze. Klaus przeszukuje przepisy V.F.D. w poszukiwaniu czegoś, co pomoże Jacquesowi w tarapatach. Violet pomaga dokończyć balon na gorące powietrze Hektora, ponieważ będzie to przydatne urządzenie ucieczkowe, jeśli Hrabia Olaf ich zaatakuje. Violet naprawia balon. Klaus odkrywa, że przepis pozwala oskarżonemu na wygłoszenie mowy wyjaśniającej jego sprawę. Jeśli kilka osób powie coś, psychologia tłumu może sprawić, że wszyscy będą domagać się tego samego, a tym samym mogą zasugerować uwolnienie Jacquesa. Sunny odkrywa, że wrony w jakiś sposób dostarczają rymowanki, i znajduje nową: Pierwsza rzecz, którą przeczytasz, zawiera wskazówkę, Sposób na początek, by do ciebie mówić. Gdy dzieci biegną do więzienia w „górnym mieście”, gdzie przetrzymywany jest Jacques, dowiadują się, że nie żyje. Oficer Luciana ogłasza, że Jacques został zamordowany w nocy, a Olaf, przebrany za detektywa Dupina, oskarża Baudelaire’ów o zamordowanie „Hrabiego Olafa”. Twierdzi, że wstążka do włosów Violet i soczewka z okularów Klausa zostały znalezione na miejscu, a na ciele są ślady zębów Sunny. Ludzie ignorują fakt, że sieroty mają solidne alibi, a dzieci są szybko zamknięte w Luksusowej Celi w więzieniu, przed spaleniem na stosie następnego dnia za łamanie przepisów miasta. Detektyw Dupin mówi im, że jedno z nich dokona wspaniałej ucieczki przed spaleniem, co umożliwi mu dziedziczenie fortuny Baudelaire’ów, i odchodzi, pozostawiając im decyzję, kto przetrwa. Gdy są uwięzieni, Klaus uświadamia sobie, że to jego trzynaste urodziny. Oficer Luciana wchodzi i przynosi im wodę i chleb, a Violet wykorzystuje chleb i wodę, aby umożliwić im ucieczkę. Wylewając dzbanek wody wielokrotnie na drewnianą ławę w stronę ściany, aby zmiękczyć zaprawę, a następnie wyciskając wodę z chleba, który zebrał się u dołu ściany. Ten proces, powtarzany przez cały dzień, wieczór i następny poranek, powoli zaczyna przynosić rezultaty, osłabiając grube murowane ściany celi więziennej. O świcie Hector podchodzi do okna i mówi im, że jeśli uda im się wydostać, ma gotowy balon. Daje im też codzienną rymowankę: W tych literach oko dojrzy, Blisko są twoi przyjaciele i V.F.D. Czas ucieka, więc wyrywają się z więzienia, używając drewnianej ławy jako tarana przeciwko osłabionej zaprawie, i czytają wszystkie wiersze razem, wykorzystując wskazówkę „Sposób na początek, by do ciebie mówić” do odczytania pierwszej litery każdego wiersza. ::Za szafiry tu jesteśmy trzymani. ::Tylko ty możesz położyć kres lękom. ::Do świtu mówić nie możemy. ::Z tego smutnego dzioba słowa nie płyną. ::Pierwsza rzecz, którą przeczytasz, zawiera wskazówkę. ::Sposób na początek, by do ciebie mówić. ::W tych literach oko dojrzy. ::Blisko są twoi przyjaciele i V.F.D. Baudelaire’owie wniosku szereg rzeczy: Szafiry odnoszą się do fortuny Quagmire’ów. Quagmire’owie nie mogą mówić do świtu, ponieważ wrony nie pojawiają się w „górnym mieście” do tego czasu. Sposób na początek, by do nich mówić, to nie V.F.D., lecz pierwsza litera w każdym wersie, co układa się w słowo „fontanna”. Pędzą do Fontanny Ptactwa, gdzie Sunny udaje się nacisnąć tajny przycisk w oku wrony, co otwiera dziób, ujawniając wilgotne Quagmire’ów w środku. W tym momencie uciekają przed tłumem, który chce ich spalić, i biegną na przedmieścia. W drodze Quagmire’owie wyjaśniają, że Hrabia Olaf zamknął ich w wieży swojego domu. Następnie kazał swoim wspólnikom zbudować fontannę i uwięził Quagmire’ów w niej. Quagmire’owie przywiązywali rymowanki do nóg wron każdego ranka, które spadały na Drzewo Nigdywięcej, gdy papier wysychał. Mówią Baudelaire’om, że mężczyzna, który zmarł, to Jacques Snicket, ale tłum dostrzega ich i muszą uciekać. Docierają na przedmieścia miasta, a Hector przybywa w swoim latającym domu mobilnym. Rzuca im drabinę linową, a Quagmire’owie zaczynają się wdrapywać do środka. Oficer Luciana strzela do drabiny z harpunu, przerywając linę, gdy Baudelaire’owie wciąż się wspinają, uniemożliwiając im kontynuowanie – skaczą na ziemię, żegnając się z Quagmire’ami, którzy rzucają swoje notatniki do sierot, aby mogły przeczytać ich badania. Ostatni harpun przebija książki i rozrzuca je, gdy latający dom mobilny zmierza ku horyzontowi. Książka kończy się ucieczką Hrabiego Olafa i Oficera Luciany, która okazuje się być Esme Squalor, na motocyklu, oraz ucieczką Baudelaire’ów, zamiast czekania na policję, ponieważ „The Daily Punctilio” napisał artykuł, że zabili Jacquesa.


Matka Sano, Etsuko, aresztowała pułkownika Doi Naokatsu pod zarzutem zamordowania Tokugawy Tadatoshi. Pułkownik Doi Naokatsu zeznał, że to on sam spiskował z mnichem Egenem przeciwko kuzynowi sioguna.[sep]W prologu przechodzący obok kapłan shintoistyczny odkrył ludzkie szczątki odsłonięte, gdy silny wiatr powalił dąb w pobliżu świątyni Inari. Od czasu jego powrotu z Ezogashima doszło do wzrostu liczby ataków na Sano i Matsudairę, przy czym napastnicy nosili insygnia domów nawzajem. Właśnie gdy Sano skonfrontował Matsudairę w sprawie ostatniego ataku na żonę Sano, Reiko, co Matsudaira stanowczo zaprzeczył, obaj mężczyźni zostali wezwani przez sioguna. Siogun poinformował ich, że odnaleziono szkielet jego dawno zaginionego kuzyna, Tokugawy Tadatoshi, który miał zginąć podczas Wielkiego Pożaru Meireki, i powierzył Sano prowadzenie śledztwa. Sano ledwo miał czas na zaplanowanie śledztwa, gdy jego matka, Etsuko, została aresztowana przez ludzi Matsudairy jako podejrzana o zamordowanie Tadatoshi. Świadkiem był pułkownik Doi Naokatsu w służbie Matsudairy. Doi był również podobno niegdyś ochroniarzem Tadatoshi, a Etsuko była dwórką w domu kobiet Tadatoshi. Sano był wstrząśnięty tym, że jego matka nie była skromną chłopką, jak myślał, lecz potomkinią rodu Kumazawa, szanowanego dziedzicznego wasala Tokugawów. Doi twierdził, że słyszał, jak Etsuko spiskowała z Egenem przeciwko Tadatoshiemu, przy czym Egen był mnichem i nauczycielem Tadatoshi. Sano zdołał przekonać sioguna, aby pozwolił mu zabrać Etsuko do domu w celu ułatwienia śledztwa, ale był zrozpaczony, odkrywając, że jego matka nie jest zbyt współpracująca. Im więcej przeszłości było odkrywanych, tym bardziej niekorzystna stawała się pozycja jego matki. Tymczasem Reiko, ograniczona bezpieczeństwem domu z powodu zagrożenia atakami, w końcu mogła pomóc w śledztwie, próbując uzyskać więcej informacji od Etsuko i od lojalnej, wieloletniej służącej Etsuko, Hany. Reiko walczyła również o odzyskanie młodszej córki, Akiko, która się oddaliła od Reiko, gdy Reiko zostawiła ją, jadąc do Ezogashimy na ratunek synowi Masahiro, jak opisano w poprzedniej powieści. Hirata również powrócił po jeszcze dłuższej nieobecności, odkrywając, że jego żona i dzieci stali się dla niego obcy. W trakcie śledztwa Yanagisawa spiskował ze swoim synem Yoritomo, by obalić zarówno Sano, jak i Matsudairę.


Koloniści z drugiego statku, zwani Sześcioklasowiczami, stanowczo odrzucili warunki hrossa i nie przenieśli się na południe rzeki Delaware. Na szczęście, dzięki brakowi narażenia na miejscowy związek chemiczny, ich populacja pozostała w pełni płodna.[sep]Kwakrzy koloniści założyli kolonię na planecie, którą nazwali Pennterra. Wkrótce odkryli, że planeta była już zamieszkana przez gatunek, który nazwali „hrossa”. Wystąpili oni do kolonistów z szeregiem warunków, stwierdzając, że nie mogą opuszczać doliny, w której wylądowali, nie mogą używać maszyn i powinni utrzymywać swoją populację na poziomie zbliżonym do czasu lądowania, około 600 osób. Kwakrzy zgadzają się na te ograniczenia i zakładają obóz o nazwie Swarthmore, w dolinie, którą nazywają Delaware. Hrossa, zdolni do przenoszenia swoich emocji na innych, często łączyli się z Kwakrami podczas ich nabożeństw. Powoduje to, że wielu z nich jest znacznie bardziej tolerancyjnych wobec warunków hrossa. Kilku osób, w tym George Quinlan i jego syn Danny, bliżej zaprzyjaźnia się z hrossa. Czasami odwiedzają pobliską wioskę o nazwie Lake-Between-Falls i nawiązują przyjaźń z jednym z jej starszych, KliUrrh. Jednak, gdy zaczyna się historia, na planetę przybywa drugi statek kolonialny z Ziemi. Ci koloniści, zwani Sześcioklasowiczami (Sixers), są bardziej sceptyczni wobec prośby hrossa i prowadzą rozmowy z Kwakrami. Przeważnie Sześcioklasowicze są stanowczy w kolonizacji planety przy użyciu maszyn, stawiając własne przetrwanie ponad hrossa. Jednak dwaj członkowie załogi, Maggie i Byron, wraz z Kwakrami Katy i George'em odwiedzają Lake-Between-Falls, licząc na zgodę na założenie własnego nadmorskiego miasteczka. Jednak KliUrrh odmawia, stwierdzając, że muszą przestrzegać tych samych warunków, co koloniści kwakrzy. Wyjaśnia, że ich bóg TuwukhKawan nigdy na to nie pozwoli i zostaną zniszczeni, jeśli naruszą prośbę. Wielu Kwakrów postrzega to jako realne zagrożenie, ale Sześcioklasowicze nie traktują tego poważnie i wierzą, że Kwakrzy po prostu zostali skompromitowani przez kontakt z hrossa. Za zgodą hrossa zespół Kwakrów udaje się do Lake-Between-Falls, aby dowiedzieć się więcej o hrossa i planecie w ogóle, aby zorientować się w zagrożeniu dla Sześcioklasowiczów. Zespół składa się z George'a, faktycznego lidera Swarthmore; jego syna Danny'ego, który radzi sobie z językiem hross; Katy, psycholog; Alice, egzobiologa; i Boba, amatorskiego antropologa. Początkowo robią niewielkie postępy, ponieważ seksualność hross jest przenoszona na zespół, co utrudnia pracę. Jest to szczególnie problematyczne dla Danny'ego, który w wieku 12 lat zaczął dojrzewać. W osobnych spotkaniach Alice uprawia seks z George'em, a Katy z Bobem. Wkrótce staje się jasne, że swobodny seks może być konieczny, aby utrzymać ich przy pracy, ale George początkowo się opiera ze względu na obecność syna. Innego dnia Katy pozwala Danny'emu na suchą kopulację, na niepokój George'a. Jednak on ulega i wkrótce pięcioro regularnie uprawia seks ze sobą, w tym po pewnym czasie Danny z ojcem. Ułatwia to zespołowi pracę. Wśród swoich odkryć dowiadują się, że hermafrodytyczne hrossa zazwyczaj rodzą tylko jedno dziecko w życiu, a niewiele z nich umiera wcześnie. Okazjonalne drugie narodziny nadrabiają te straty, a populacja ma tendencję do pozostawania stabilna. Udając się na polowanie z hrossa, uczą się, że polują poprzez przekazywanie komunikatu „głód”, co przynosi zwierzęta ofiarnie do nich. Hrossa uprawiają seks ze zwierzętami, a następnie biją je pałką. Kwakrzy opowiadają również wiele historii hrossa, licząc na wywołanie reakcji i dowiedzenie się więcej o tubylcach planety. Wreszcie, w Dniu Dziękczynienia, zespół wraca do Swarthmore i wyjaśnia swoje ustalenia miastu. Zespół wraca na kolejny miesiąc, ale ma niewiele więcej sukcesów. Powracając do obozu, Danny ma trudności z ponownym przystosowaniem. Tęskniąc za formą seksualności hrossa, znajduje się uprawiając seks z owcami, a kilka razy z empatyczną Katy. Danny, będąc jedyną osobą w swoim wieku w mieście oprócz dziecka o imieniu Jack, uważa życie w domu za nie do zniesienia. Gdy Jackowi proponuje pobyt przez jakiś czas w nowej wiosce Sześcioklasowiczów, Danny jest stanowczy, by tam również pojechać. Tam Danny mieszka z Maggie i chodzi do szkoły w mieście, które pozwala mu na wielu rówieśników. Początkowo ma trudności z przystosowaniem. Zauważa, że cieszy go umiejętność gry w koszykówkę, ale zniechęca go rywalizacja. Początkowo jego najlepszym przyjacielem w kolonii jest Maggie, która uważa, że zachowuje się znacznie bardziej dojrzale niż na jego wiek. W końcu jednak spotyka chłopca o imieniu Joel, który jest bardzo zainteresowany hrossa. Dwaj zbliżają się do siebie, do tego stopnia, że on czuje się komfortowo dyskutując o swoich seksualnych dziwactwach. Joel opisuje go jako „ludzkiego hrossa”, co początkowo zniechęca Danny'ego. Jednak wkrótce zdaje sobie sprawę, że termin pasuje do jego seksualności, ale przedefiniowuje siebie jako „kwakierskiego hrossa”. Jednego ranka Danny wyrusza na spacer i zauważa ślady stóp. Podążając za nimi, w końcu znajduje Caddie, swoją koleżankę z klasy, samotną i nagą. Ona wydaje się przestraszona, czego Danny nie rozumie, a gdy odwraca się, by pozwolić jej się przebrać, ona ogłusza go kamieniem. Danny później dowiaduje się, że jej o ją znęcał się nad nią i zgłasza go psychiatrze. Wkrótce potem zostaje adoptowana przez inną rodzinę w osadzie i wydaje się wykazywać poprawę. Tymczasem problemy zaczynają wpływać na Sixertown. Wiele ciężarnych kobiet, które przybyły na planetę, poroniło lub miało nagłe aborcje. Hross odwiedził Danny'ego i powiedział mu, że musi opuścić miasto, ponieważ „zniszczenie” wkrótce nadejdzie do Sixertown. Kapitan miasta pozwolił każdemu, kto uważał zagrożenie za wiarygodne, przenieść się do Swarthmore. Jednak tylko Danny, Joel, Jack, Caddie i Byron potraktowali zagrożenie poważnie i dołączyli do Maggie w podróży do miasta Kwakrów. Jednak lądownik rozbił się, a pięcioro zostało uwięzionych. Wkrótce znaleźli wodę w pobliżu miejsca katastrofy, ale ich zapasy żywności były ograniczone, i wkrótce stało się jasne, że liczenie na pomoc, która przyjdzie do lądownika, może nie być najlepszą opcją. Maggie została z lądownikiem, aby opiekować się Joelem, podczas gdy inni ruszyli w drogę, licząc na powrót pieszo lub bycie znalezionym przez kogoś innego. Po pewnym czasie zapasy żywności stały się skąpe, a Caddie osłabła. Danny odkrył, że niektóre zwierzęta będą do niego podchodzić, z którymi mógł uprawiać seks i zabić tak, jak robiły to hrossa. Byron zdecydował, że powinien zostać, aby opiekować się Caddie, a Jack i Danny powinni kontynuować jak wcześniej. Wyczerpani, czasem głodowali, tylko po to, by więcej zwierząt oferowało się na ofiarę. Po pewnym czasie znaleźli drogę powrotną do rzeki Delaware, około 50 mil od obozu, i zostali odkryci. Podczas gdy Caddie zmarła, pozostała piątka przeżyła i wróciła do obozu. Tymczasem problem w obozie Sześcioklasowiczów stał się poważniejszy, a żadne z ich źródeł żywności nie było w stanie się rozmnażać. W końcu ulegli pierwotnym warunkom hrossa i przenieśli się do południowej części rzeki Delaware. Jednak populacja tam została na stałe niepłodna z powodu narażenia na związek, który spowodował wszystkie ich problemy. Uświadomiono sobie również, że ci, którzy przechodzą rozwój fizyczny na planecie, mogą łatwiej zintegrować się z ekosystemem planety niż ci, którzy tego nie zrobili. Pozostawia to przyszłą sytuację osady ludzkiej niejasną, ponieważ sugeruje, że ci urodzeni na Pennterra mogą przetrwać poza ludzką kolonią.


David próbuje uwolnić dziewczyny, podpalając fajerwerki, aby dym wypełnił schody i zmusił Ruth do zejścia na dół. Wtedy chłopak atakuje kobietę kulami Susan, a po przybyciu policji jego zeznania pozwalają mu uniknąć oskarżeń.[sep]Akcja rozgrywa się w amerykańskich przedmieściach lat 60. i jest opowiedziana w formie retrospekcji przez narratora, Davida. Po krótkim przedstawieniu czytelnikowi swojego sąsiedztwa i przyjaciół z dzieciństwa, David przedstawia Ruth, samotną matkę i alkoholiczkę, wśród innych jej cech. Ruth z czasem zyskała zaufanie dzieci z okolicy, pozwalając im swobodnie wchodzić do swojego domu, bawić się tak ostro, jak tylko zechcą, a nawet wypić z nią od czasu do czasu piwo. Przenieśmy się teraz do Meg i Susan, bratanic Ruth, które po śmierci rodziców przyjeżdżają zamieszkać z ciotką. Na początku wszystko wydaje się w porządku: dziewczynki zaprzyjaźniają się z innymi dziećmi, a David zaczyna czuć coś do słodkiej i niewinnej Meg. Jednak stan psychiczny Ruth z czasem się pogarsza, a ciężar opieki nad dwójką dodatkowych dzieci wydaje się przyspieszać jej popadanie w szaleństwo. Ruth zaczyna znęcać się nad dziewczynkami werbalnie, a potem fizycznie, często na oczach innych dzieci z okolicy. Następnie pozwala innym dzieciom je maltretować, sprawiając, że czują one, ponieważ mają zgodę dorosłego, że ich postępowanie jest w porządku i nie zostaną ukarane. W końcu zarówno Meg (która jest ciężko ranna i bliska śmierci), jak i Susan znajdują się zamknięte w schronie przeciwbombowym w piwnicy Ruth, a David zdaje sobie sprawę, że musi coś zrobić, zanim czas ucieknie i on straci pierwszą dziewczynę, którą kiedykolwiek kochał. Jednak mimo jego starań, plan uratowania dziewczyn zostaje udaremniony przez Ruth i okoliczne dzieci pod jej kontrolą. Ruth pozwala chłopcom z sąsiedztwa bawić się nią. Następnie Ruth czuje, że żaden mężczyzna nigdy jej nie powinien mieć i ona nigdy nie powinna mieć żadnego mężczyzny, więc postanawia uciąć swoje pragnienia. David postanawia stworzyć plan, by wydostać Meg, Susan i siebie z domu żywymi. Podpala kilka fajerwerków, aby dym przedostał się po schodach. Jeden z synów Ruth ostrzega ją, a gdy idzie na dół, David bije ją kulami Susan. Następnie zjawia się policja, a David opowiada im, co się stało, dzięki czemu nie zostaje oskarżony. Gdy dorasta, śledzi losy innych dzieci, które pomagały torturować Meg, odkrywając, że albo zmarły młodo w wyniku lekkomyślnego stylu życia, albo popadły w nędzę i przestępczość. Po przeczytaniu o brutalnej serii przestępstw popełnionej przez jedno z już dorosłych dzieci, David zastanawia się, co stało się z dziećmi, których nie udało mu się namierzyć.


Żółta burza to w rzeczywistości rój skorupiakowatych owadów, które żywią się Grendelami i wykorzystują ich paliwo do ataków. Wzrost poziomu mórz zalał ich gniazda, co zmusiło stado do opuszczenia siedlisk i zniszczenia miasta Shangri-La.[sep]Gdy rozpoczyna się historia, drugie pokolenie kolonistów z Avalon wchodzi w wiek dorosłości, a potencjał do buntu nastolatków nigdy nie był tak silny. Pierwsi koloniści („urodzeni na Ziemi”), choć wyselekcjonowani pod kątem optymalnych cech fizycznych i umysłowych, doznali różnego stopnia uszkodzeń mózgu z powodu nieprzewidzianych skutków długich okresów hibernacji wywołanej chemicznie i termicznie, niezbędnej do przetrwania długiej podróży na Avalon. Ich dzieci („urodzone w gwiazdach”) nie mają takiej niepełnosprawności; zamiast tego są geniuszami o słabych umysłowo rodzicach. Wojny z Grendelami (w których krtkowzroczność Urodzonych na Ziemi doprowadziła niemal do ich wyginięcia) są wciąż świeże w ich pamięci. Doświadczeni w boju (lecz upośledzeni) starsi głoszą dogmat żarliwej ostrożności, która kiedyś mogła by ich męczyć; błyskotliwi (i aroganccy) Urodzeni w Gwiazdach uważają to za tchórzostwo i tyranie. Napięcie potęgują ci, którzy udali się na Avalon jako ładunek: „Dzieci z Probówek”, embriony hodowane w sztucznych macicach. Byli wychowywani zbiorowo, pozbawieni więzi rodzinnych swoich rówieśników z Urodzonych w Gwiazdach i czują mniejszy obowiązek posłuszeństwa. Aaron Tragon (być może najinteligentniejszy z nich) jest nie tylko buntownikiem; może być szalony. Gdy na wyspie Camelot rodzi się konflikt między pokoleniami, na lądzie stałym odpowiedź na niebezpieczne pytanie została udzielona. Grendele niemal doprowadziły kolonię do wyginięcia, ale to, co poluje na Grendele, jest jeszcze gorsze. Dwaj najlepsi i najzdolniejsi koloniści giną w przerażający, niewytłumaczalny sposób: burza żółtego piasku, która zostawiła tylko nagie kości namoczone w „paliwie” Grendeli oraz dziecko owinięte w koc. Urodzeni na Ziemi zakazują dalszych wypraw na ląd stały, ale Urodzeni w Gwiazdach podejmują próbę powrotu w poszukiwaniu odpowiedzi (i zemsty). Cadmann Weyland (bohater kolonii z Wojny z Grendelami) ukrywa się na pokładzie w drodze powrotnej, przypadkowo zabijając jednego z Urodzonych w Gwiazdach podczas sprzeczki. Kolonia zwołuje trybunał, który uznaje Cadmanna za niewinnego; zwiększa to napięcie między pokoleniami kolonistów. Aaron Tragon wykorzystuje to do dalszego realizowania własnych celów. Zamiast kwestionować wyrok, przedstawia trybunałowi niepodważalne dowody nadchodzącego niebezpieczeństwa. Cykl plam słonecznych Tau Ceti wynosi 50 lat, a nie 11 jak na Ziemi. Z tego powodu Avalon wchodzi w okres niepogody, a jego formy życia zareagują na to w sposób, którego kolonia nigdy wcześniej nie widziała. Jeśli kolonia ma przetrwać, wyprawy na ląd stały w celu badania życia na Avalon są niezbędne – wyprawy takie jak ta, podczas której Urodzony na Ziemi zabił Urodzonego w Gwiazdach, aby jej zapobiec. Mimo sprzeciwów starszych kolonistów misje na ląd stały są wznawiane. Tragon upokorzył Urodzonych na Ziemi i ustanowił się liderem Urodzonych w Gwiazdach. Miesiące później żółta burza nie pojawiła się ponownie, a Grendele (choć liczniejsze i bardziej zróżnicowane) są jedynie niebezpiecznymi drapieżnikami, a nie demoniczną hordą. Jest wiele do nauczenia się; niebezpieczeństwo wydaje się kontrolowane, dopóki deszczówka nie pozwala sześciu Grendelom dotrzeć na zaśnieżony szczyt góry, gdzie prowadzone są badania. Śnieg pozwala im na „ładowanie się” bez umierania i nie zatrzymują się, by zjeść swoich martwych; te Grendele „współpracują”. Choć zespół jest w stanie odeprzeć je z tylko jedną ofiarą, są wstrząśnięci. Grendele, choć niebezpieczne, były zawsze przewidywalne; teraz się zmieniają. Aaron Tragon zachowuje się coraz bardziej nieprzewidywalnie, przekonany, że źródłem jego mocy jest jego pochodzenie jako Dziecka z Probówki. Hopes to use artificial wombs to sire hundreds of children (breeding them like horses), and begins worshipping the Grendels. Na wyspie Camelot Cadmann jest zaniepokojony i wycofany, rozmyślając o wydarzeniach na lądzie stałym. Mała grupa Urodzonych w Gwiazdach, uwięziona w śnieżycy, zabiła pięć Grendeli z tylko jedną ofiarą. Grendele były wystarczająco inteligentne, by wykorzystać śnieżycę do przezwyciężenia ciepła wytwarzanego podczas „ładowania się”, i współpracowały przy polowaniu na Urodzonych w Gwiazdach. W przeciwieństwie do tego, gdy Urodzeni na Ziemi po raz pierwszy spotkali Grendele, stracili dziesięciu kolonistów, odpędzając jednego ciężko rannego potwora. To, co dla Urodzonych na Ziemi było śmiertelnym niebezpieczeństwem, dla Urodzonych w Gwiazdach jest chwilowym zagrożeniem. Ujawnia to dalszy podział między Urodzonymi na Ziemi a Urodzonymi w Gwiazdach: dla Urodzonych na Ziemi ląd stały jest ziemią niczyją, ale dla Urodzonych w Gwiazdach jest wyzwaniem. Zabicie Urodzonego w Gwiazdach przez Cadmanna Weylanda zniszczyło pozostałe zaufanie Urodzonych w Gwiazdach do Urodzonych na Ziemi. Urodzeni w Gwiazdach dostrzegają podobieństwo między Urodzonymi na Ziemi a Grendelami: obie strony wydają się skłonne zabijać swoje potomstwo dla własnej korzyści. To utwierdza rolę Aarona Tragona jako lidera Urodzonych w Gwiazdach; dla Cadmanna wydaje się to celowe. Dążenie Aarona do władzy skłania Cadmanna do zbadania pochodzenia i psychologii Aarona. Odkrywa, że większość „Dzieci z Probówek” ma potrzebę celu i w wyniku tego silnie wiąże się z rodzinami. Aaron nie związał się ze swoją rodziną; wydaje się, że związał się z kolonizacją, wykluczając wszystkie inne więzi. Wydaje się przejawiać megalomanię. Na lądzie stałym Grendele ewoluują. Niektóre rozwijają zdolność do opierania się instynktowi polowania i bezmyślnego zabijania. Jedna, w szczególności, odmawia zabicia własnego potomstwa; zamiast tego zakłada rodzinę, z nieznanym skutkiem dla rozwoju Grendeli. Urodzeni na Ziemi odwiedzają miasto Urodzonych w Gwiazdach, Shangri-La; teraz, gdy dwie grupy współpracują, dokonywane są odkrycia. Jedne jest niepokojące: inna forma życia (zapylająca, podobna do ziemskiej pszczoły), która używa „paliwa” Grendeli. Jest też wspaniałe odkrycie; po raz pierwszy człowiek i Grendel spotykają się i żaden z nich nie próbuje zabić drugiego. Grendele z Camelot są anomalią. Na lądzie stałym niektóre Grendele współpracują ze sobą i z podobnymi gatunkami. Bez kanibalistycznego cyklu istniejącego na Camelot mają bardziej zaawansowane cechy. Polują w stadach, budując mosty jak bobry z „drabinkami dla samlonów”, aby umożliwić korzystanie z obu gałęzi gatunku. Jeden wybrał odejście, zamiast konfrontować się z uzbrojonym człowiekiem. W przypadku Grendeli z lądu stałego istnieje możliwość współistnienia. Istnieje również fizyczna różnica między tymi dwoma typami. Grendele z lądu stałego są podatne na zarażenie pasożytem mózgu. Chociaż może być on śmiertelny (rozprzestrzeniając się niekontrolowanie wewnątrz mózgu Grendela, aż czaszka pęknie), może też być symbiotyczny, zwiększając inteligencję Grendeli w zamian za odżywianie. Zależy to od momentu zakażenia; podczas rozwoju symbiont i gospodarz są w stanie przystosować się do siebie i wytworzyć zwiększoną inteligencję. Zarażenie po rozwoju jest śmiertelne, a pasożyt nie występuje na wyspie. Pierwsze odkrycie zostaje również zrozumiane; „pszczoły” to żółta burza. Są to padlinożercy o smaku do Grendeli; po zjedzeniu ich pszczoły zbierają „paliwo” jak ziemskie pszczoły zbierają miód, tak że gdy są zdesperowane, mogą użyć go same i polować zamiast żerować – ogołacając całe obszary. To rozpoczęło konflikt; wiatr przeniósł wytrzymałe, skorupiakowate owady przez pustynię. Gdy burza uderzyła w obóz, były głodne i użyły swoich zapasów „paliwa”, by zjeść wszystko, co było dostępne. Koc, w który owinięte było dziecko, miał aposematyczny (ostrzegawczy) odcień niebieski (później nazwany „Cadzie blue” od dziecka, które chronił), którego pszczoły unikały. To odkrycie daje kolonistom możliwość radzenia sobie z „pszczołami”, przynajmniej w małej skali. Pomaga to Urodzonym na Ziemi zrozumieć wady ich podejścia do niebezpieczeństwa i wartość badania go (zamiast unikania). Zagrożenie dla kolonii nie jest jednak eliminowane. Dalsze badania pszczołów pokazują, że ich gniazda znajdują się w obszarach, które zostaną zalane przez morze, gdy planeta się ociepli. Dlatego tak wiele pszczołów było w tej burzy; ich ulice zostały zalane, a wkrótce stanie się to z dużymi populacjami pszczołów. Dopóki burze nie miną, ląd stały będzie musiał zostać ewakuowany, ale Tragon się sprzeciwia. Atakuje Cadmanna i innego Urodzonego w Gwiazdach, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się tej wiedzy, chroniąc Shangri-La i swoje marzenie. Urodzony w Gwiazdach przeżywa; zakładający rodzinę Grendel znajduje go, oszczędza mu życie i zabiera do bezpiecznego miejsca. Tragon wraca do Shangri-La z historią, że Cadmann i jego towarzysz Urodzony w Gwiazdach zostali zjedzeni przez Grendele, ale pszczoły nadal nadchodzą. Gdy przybywają z zniszczeniem; nie tylko zjadają wszystko, ale „paliwo”, które niosą, jest wciąż wybuchowe i zdolne do strącania samolotów z nieba. Gdy Tragon mobilizuje swoich ludzi, stary Grendel wciąga ledwo żywego, zagubionego Urodzonego w Gwiazdach do Shangri-La; jego ojciec wita obu, chroniąc Grendela. Chłopiec ma wystarczająco dużo siły, by powiedzieć: „Aaron nas postrzelił”, zanim pszczoły uderzą w Shangri-La. Grendel ukrywa się w cysternie miasta, a Tragon przeżywa, zakopując się w stercie obornika w zagrodzie. Reszta miasta nie ma tyle szczęścia. Jedyną rzeczą, która zatrzymuje pszczoły, są solidne ściany lub ogień – który zapala setki naraz, jak setki petard, podpalając dużą część miasta. Tylko 63 z około 90 kolonistów wraca na wyspę. Aaron Tragon nie jest wśród nich. Po ewakuacji Shangri-La błądzi po ruinach swojego królestwa, pokryty odpadami zwierzęcymi. Uprawy zniknęły, zjedzone przez pszczoły. Nawet współpracujące, bobrowate Grendele muszą jeść samlony („larwy” Grendeli), aby przetrwać. Aaron, wciąż napędzany ambicją, oddala się od miasta. Dwa lata później koloniści wracają do ruin Shangri-La. Tragon (lub to, co z niego zostało) jest tam. Umysłowo wydaje się, że Aaron Tragon nie żyje, ale to, co pozostało, to to, że zawarł pokój z inteligentnymi Grendelami. Będzie służył jako most między ludźmi a Grendelami, którzy przemodelują Avalon w jego imiennik.


Ostatnie ze stworzeń zwanych Kalkarami zostało pokonane przez sir Rodney'ego, a Will nie brał udziału w tej walce. W rezultacie chłopak nie otrzymał brązowego medalu z liściem dębu, ani nie potwierdzono jego pozycji Ucznia Zwiadowcy.[sep]Morgarath, wściekły, zły, wygnany pan ponurych, jałowych Gór Deszczu i Nocy, czekał przez piętnaście lat w swoim ciemnym królestwie, starannie planując zemstę na Królestwie Araluen. Jego dawne lenno, znane jako Gorlan, dawno temu zostało zniszczone w wyniku jego nieudanego buntu przeciwko królowi Duncanowi. Teraz w ciszy knuje kolejny bunt, zjednując sobie stworzenia znane jako Wargale. Wargale mają niewłasną wolę i łatwo je kontrolować, dlatego nadają się na żołnierzy w armii Morgaratha. Teraz, po piętnastu latach, Morgarath przygotowuje się do uwolnienia swojej mocy i ponownej próby przejęcia Królestwa. W Araluen, w lennie Redmont, nadszedł dla Willa szczególny dzień, zwany Dniem Wyboru, w którym staje się uczniem mistrza rzemiosła. Choć pierwszym wyborem Willa była Szkoła Bojowa, zostaje uczniem Halta, Zwiadowcy. Zwiadowcy to służby wywiadowcze kraju, specjalizujące się w broni dalekiego zasięgu i sztuce pozostawania niezauważonym. Will jest szkolony w tych umiejętnościach, przygotowując się do corocznego spotkania Zwiadowców zwanego Zgromadzeniem, na którym jego umiejętności zostaną poddane próbie. Na Zgromadzeniu Zwiadowcy otrzymują raport, że Kalkary, okrutne stworzenia kontrolowane przez Morgaratha, zabiły ważne osobistości Araluen. Halt wyrusza, aby namierzyć Kalkary, podczas gdy Will jedzie po pomoc. Baron, sir Rodney i kilku innych wyrusza, aby zabić Kalkary i uratować Halta. Odnajdując miejsce, gdzie Halt walczy z Kalkarami, sir Rodney i Baronowi udaje się zabić jedną, ale druga ciężko ich rani. Nagle ostatnia Kalkara zostaje zabita przez Willa płonącą strzałą, która spala ją z powodu jej łatwopalnego futra. Z powrotem w swoim lennie Will jest uważany za bohatera i otrzymuje swój brązowy medal z liściem dębu, który oznacza go jako Ucznia Zwiadowcy. Tymczasem Araluen przygotowuje się do bitwy z panem Morgarathem.


W Groveland odnotowano wzrost zatrudnienia z 59% w 1980 roku do 65% w 2000 roku, podczas gdy ogólna liczba mieszkańców uległa zmniejszeniu. Dzięki silnej organizacji społecznej i klubom blokowym mieszkańcom udało się utrzymać bezpieczeństwo oraz czystość dzielnicy, wykazując przy tym dużą lojalność wobec miejsca zamieszkania.[sep]W tym rozdziale autorzy omawiają swój wybór czterech dzielnic. Wybrali dzielnice klasy robotniczej i niższej średniej, aby reprezentować przeciętnych Amerykanów, i wyjaśnili, że te dzielnice były zamieszkałe przez różne grupy etniczne. Wspólnym mianownikiem była rosnąca populacja Latynosów. Ponadto badanie przeprowadzono, aby w pełni zrozumieć, co powodowało lub zapobiegało „punktowi krytycznemu” (szybkiej zmianie składu etnicznego). Badanie opierało się na podejściu etnograficznym, w ramach którego pracował zespół składający się z 9 asystentów badawczych studiów doktoranckich z University of Chicago. Badanie przeprowadzono w okresie 3 lat, od stycznia 1993 roku do września 1995 roku. W książce przywołano teorię wyjścia, głosu i lojalności Alberta O. Hirschmana. Podano również statystyki dotyczące populacji według rasy i pochodzenia hiszpańskiego z lat 1980–2000. Ten rozdział porusza zmiany w historii rasowej Chicago oraz przyczyny wczesnej „ucieczki białych” (prawa obywatelskie). Kolejne rozdziały skupią się na postrzeganiu innych ras przez mieszkańców. (Napisano we współpracy z Patrickiem J. Carr i Marią J. Kefalas) Beltway było celem dla tych białych, którzy wybrali metodę wyjścia, ponieważ ich miasta przechodziły zmiany etniczne. Przeprowadzili się do Beltway, ponieważ chcieli większych domów dla swoich rodzin. Beltway znajdowało się najdalej od centrum Chicago i było najbardziej odizolowane spośród pozostałych trzech miast. Rozdział drugi koncentruje się na społeczności Beltway, która jest najdalszą i najbardziej odizolowaną od Chicago spośród czterech społeczności badanych w tej książce. Mieszkańcy Beltway czuli, że zostali wypędzeni z głównego miasta przez mniejszości, a ta dzielnica jest tą, która prezentuje właściwe wartości i skład. Beltway było przeważnie białe (95%) w 1980 roku, ale ostatnio populacja Latynosów i Afroamerykanów zaczęła rosnąć. Doprowadziło to do zamieszek na tle rasowym i konfrontacji w okolicy. W szerszym ujęciu społeczność Beltway wydaje się niesamowicie rasistowska, ale w rzeczywistości istnieje wewnętrzny konflikt między mieszkańcami. Beltway Civic League (BCL) to komitet złożony głównie ze starszych białych mieszkańców, którzy starają się „zachować dawne zwyczaje”. Ta grupa wierzy, że mniejszości niszczą tkankę miasta i spowodują odejście wszystkich białych. Z drugiej strony stoi Garland Parents Alliance (GPA), grupa młodszych ludzi, której celem nie jest obecność mniejszości, ale ogólna jakość edukacji i usług oferowanych wszystkim mieszkańcom, niezależnie od koloru skóry. Dzięki silnej organizacji społecznej BCL udało się zapobiec „ucieczce białych” z dzielnicy Beltway, ale stopniowe odejście białych mieszkańców powoli zachodzi. (Napisano we współpracy z Chenoa Flippen i Jolyonem Wurr) Rozdział zaczyna się od opisu tego, jak dzielnica Dover była bardzo zgraną społecznością. Zamieszkiwali ją głównie imigranci z Europy Wschodniej. Ludzie opowiadali, jak dzieci kiedyś bawiły się na mieście, a rodzice nie musieli się o nie martwić, ponieważ jeśli zrobiłyby coś złego, rodzice dowiedzieliby się o tym, zanim dzieci wróciły do domu, ponieważ inny rodzic by je skarcił. Dzielnica zaczęła się zmieniać, gdy duża liczba Latynosów wprowadziła się i zaczęła przeludniać społeczność. Dzielnica zaczęła odczuwać wyższy wskaźnik przestępczości, a system szkolny zaczął podupadać z powodu przepełnionych klas. System szkolny zdecydował się zacząć dowozić uczniów do innych dzielnic, które miały wolne miejsca. Nie były to zbyt miłe dzielnice i były zamieszkałe głównie przez Afroamerykanów. Rodzice zaczęli być bardzo zdenerwowani i zorganizowali wiele spotkań PTA, aby omówić, jak mogą naprawić tę sytuację. Prosili o budowę większej liczby szkół w społeczności, ale nie było to w budżecie. Poprosili więc, aby lokalna szkoła magnetyczna przyjmowała uczniów z Dover przed przyjmowaniem uczniów z innych dzielnic. Kwestią, która stała się bardzo istotna dla pierwotnych członków społeczności Dover, była kwestia języka. Obecni mieszkańcy Dover nauczyli się angielskiego, gdy wyemigrowali, i uważali, że nowi mieszkańcy pochodzenia hiszpańskiego powinni zrobić to samo. Nowi mieszkańcy nie śpieszyli się z nauką języka, co spowodowało duże napięcie w społeczności. Wraz ze wzrostem wskaźnika przestępczości i drastyczną zmianą populacji społeczności, społeczność przechodziła poważne zmiany. Grupy społeczne, które organizowały wydarzenia, takie jak comiesięczne spotkania w lokalnych restauracjach w celu omówienia, jak poprawić społeczność, traciły członków i ostatecznie musiały zakończyć tę tradycję. Pierwotni mieszkańcy Dover powoli się wyprowadzali lub starzeli, a jedynymi osobami wprowadzającymi się byli Latynosi. Wraz z upadkiem tradycji społeczności, takich jak nagroda dla tego, kto ma najładniejszy ogród i kto jest najbardziej zaangażowany, doprowadziło to do wielkiej niechęci ze strony pierwotnych mieszkańców Dover. Mieszkańcom nie podobał się brak szacunku, jaki okazywała im nowa grupa ludzi wprowadzających się. Głośna muzyka i imprezy stawały się powszechne. Ponadto graffiti i śmieci były widoczne w całym mieście, które kiedyś było dumne ze swojej czystości i bezpieczeństwa. Z powodu niechęci społeczności do nowych sąsiadów ludzie zaczęli powoli wyprowadzać się i opuszczać dzielnicę, która nadal podupadała. (Napisano we współpracy z Erin Augis, Jennifer L. Johnson i Jennifer Pashup) W tym rozdziale mowa o tym, jak miasto drastycznie się zmieniło wraz ze wzrostem populacji Latynosów. Meksykanie zaczęli przybywać w znaczących liczbach w latach 70. Archer Park ma teraz sklepy specjalizujące się w produktach meksykańskich i szereg ulicznych handlarzy. Język stanowi barierę, ponieważ hiszpański jest zasadniczo ich pierwszym językiem. Biali mieszkańcy, którzy wybrali metodę wyjścia, czuli gorycz i stratę z powodu wzrostu liczby mieszkańców pochodzenia hiszpańskiego. Ci, którzy wybrali metodę lojalności, czują, że społeczność jest niebezpieczna i (102). Meksykanie przybywają do Archer Park, aby zarobić pieniądze z zamiarem powrotu do Meksyku, ale ostatecznie osiedlają się i nie wyjeżdżają, co powoduje wzrost liczby imigrantów. W rezultacie dzielnica jest pełna śmieci i graffiti, a brakuje życia organizacyjnego i przywództwa w społeczności. Wyniki pokazały, że sąsiedzi nie dbają o wzajemne poznanie. Podobnie jak w Dover, Meksykanie wyrażali niechęć do czarnoskórych, ponieważ kojarzyli ciemniejszą karnację z ubóstwem. Dowożenie uczniów i konkurencja o przestrzeń rekreacyjną były również problemami, które tworzyły konflikty między tymi dwiema grupami etnicznymi. Archer Park pozostaje silną enklawą i eksklawą meksykańską ze względu na szybką i ciągłą liczbę imigrantów. (Napisano we współpracy z Reubenem A. Bufordem Mayem i Mary Pattillo) W tym rozdziale autorzy omawiają historię etniczną Groveland. Kiedyś była to przeważnie biała dzielnica, ale lata później biali stali się mniejszością w tym mieście. Ten rozdział opowiada o tym, jak czarnoskórzy kiedyś byli bici i torturowani przez białych. Mimo to wskaźnik przestępczości w Groveland nie był tak wysoki jak w innych dzielnicach. Po II wojnie światowej biali zaczęli wyprowadzać się z Groveland, a ponieważ znajduje się ono około 6 mil od pierwotnego „Czarnego Pasa”, czarnoskórzy nie wprowadzili się tam do 1960 roku. Mieszkańcy wykazali entuzjazm w utrzymaniu dzielnicy w czystości i wolnej od przemocy, a jak dotąd udowodnili, że zrobili to świetnie. W tym rozdziale autorzy mówią o klubach blokowych i organizacjach społecznych, które pomogły społeczności utrzymać status dzielnicy; wolnej od graffiti i dobrej sanitacji. Statystyki pokazały, że w 1980 roku 59% populacji w Groveland było zatrudnionych, a w 2000 roku odsetek ten wzrósł do 65%. Groveland różni się od wcześniej wspomnianych miast, ponieważ liczba obywateli zmalała zamiast wzrosnąć. Pokazało również tożsamość czarnoskórych i to, jak ją inspirowali i podtrzymywali poprzez szkoły. Groveland nie wykazywało żadnych napięć rasowych, mieszkańcy byli gościnni i akceptujący. Powodem, dla którego Groveland nie doświadczyło rasizmu, był brak „napływu innych grup etnicznych” (strona 143), a więc czarnoskórzy byli jedynymi, którzy sprawowali kontrolę. Groveland było szczególne, ponieważ dzieci były wychowywane „jak biali wychowują dzieci”, a młodsze pokolenie starało się utrzymać granice rasowe, buntując się przeciwko rodzicom. Czarnoskórzy mieli pewien stopień niechęci do białych mieszkańców dzielnicy, co widać w różnych komentarzach zebranych w trakcie badania. Ponadto w grupie przyjaciół przekraczanie granic było szczególnie powszechne wśród tych, którzy mieli pracę, ponieważ język był problemem. Dobrym przykładem granic rasowych jest sytuacja, w której jedno z dzieci „przekracza granice, używając standardowego angielskiego w biurze i czarnego angielskiego w parku”. „Wskaźnik bezrobocia w społeczności wzrósł z 4 do 12 procent w latach 1970–1990, a odsetek rodzin o dochodach poniżej linii ubóstwa wzrósł z 5 do 12 procent”. Pokazało to, że imigracja rodzin o niższych dochodach sprawiła, że Groveland stało się bardziej zróżnicowane, ale doprowadziło również do wyższego wskaźnika bezrobocia. Jednak Groveland jest dobrym przykładem lojalności, ponieważ większość mieszkańców trzymała razem w dobrych i złych momentach i pracowała nad tym, by dzielnica była lepszym miejscem do życia, włączając białych i ich postawy, mimo że istniały między nimi napięcia. Wykazywali oni głos, a nie wyjście, dzięki pomocy klubów blokowych. Chociaż ludzie często nazywają Amerykę „tyglim kotletem”, dane zebrane w badaniu czterech różnych miast Chicago sugerują, że dzielnice w miejskiej Ameryce mają bardzo dużą szansę na segregację rasową i kulturową. W niektórych grupach istnieje dobrowolny podział nawet po nawiązaniu kontaktu, a dla innych grup separacja jest wymuszona. Istnieje dodatkowe tarcie między czarnoskórymi a Latynosami, ponieważ te dwie grupy często konkurują o te same zasoby. Problemy w społecznościach wykraczają poza rasę i dotyczą również kwestii klasy społecznej. Na przykład mieszkańcy Beltway czuli, że ich białe dzielnice stają się enklawami mniejszości. Jednak Beltway nadal stosowało metodę lojalności w przeciwieństwie do miasta Dover, które w dużej mierze wybrało opcję wyjścia. W przypadku Archer Park kwestie lojalności nie stanowią dużego problemu, ponieważ wyrażali oni najmniejsze zaniepokojenie zmianami etnicznymi i określali się jako społeczność „przystankowa”. Mimo to Groveland wydawało się najbardziej lojalne ze wszystkich dzielnic, w której tylko kilka rodzin wybrało metodę wyjścia. W konsekwencji, im silniejsza organizacja społeczna dzielnicy, tym bardziej prawdopodobne jest, że jednostki wybiorą opcję głosu. Z drugiej strony, sąsiedzi, którzy uważają, że zasoby są niewystarczające w związku ze zmianami etnicznymi, są bardziej skłonni wybrać opcję wyjścia i szybciej osiągnąć „punkt krytyczny” (szybką zmianę składu etnicznego). Ta książka pokazuje, jak trzy metody; wyjście, głos i lojalność mogą albo zbudować, albo zniszczyć społeczność. Badania pokazują również, że gdy ludzie wierzą, że potrzebują siebie nawzajem, aby pokonać sytuację, są bardziej skłonni przezwyciężyć swoje uprzedzenia i zjednoczyć się. Ta książka dochodzi do wniosku, że aby zintegrowane dzielnice mogły się zjednoczyć, muszą zacząć dążyć do budowania koalicji.


Aimée Griffith została zdemaskowana jako sprawczyni morderstw i autorka anonimowych listów, które miały służyć jako przykrywka dla zabójstwa pani Symmington. Zabiła ją z zazdrości o pana Symmingtona, a treść listów celowo sfałszowała, by policja podejrzewała mężczyzn.[sep]Jerry i Joanna Burton, rodzeństwo z londyńskich wyższych sfer, wynajmują dom na wsi w sielskim Lymstock, aby Jerry mógł wyleczyć obrażenia odniesione w wypadku lotniczym podczas wojny. Właśnie zaczynają poznawać dziwne postaci zamieszkujące miasteczko, gdy przypisywa anonimowy list, w którym w wulgarny sposób oskarża dwoje o bycie kochankami, a nie rodzeństwem. Szybko odkrywają, że takie listy pełne złości krążą ostatnio po mieście bez wyboru i są całkowicie bezpodstawne. Sytuacja się zaognia, gdy pani Symmington, żona miejscowego solicitora, popełnia samobójstwo po otrzymaniu listu stwierdzającego, że jej drugie dziecko urodziło się z nieprawego łoża. Jej ciało zostaje znalezione wraz z listem, szklanką zawierającą cyjanek potasu i podartą notatką samobójczą z napisem „Nie mogę już tego znieść”. Zostaje przeprowadzone śledztwo, a wydany zostaje werdykt samobójstwa. Policja zaczyna poszukiwać autora anonimowych listów. Pokojówka Burtonów, Partridge, otrzymuje telefon od Agnes, służącej Symmingtonów, która wydaje się roztrzęsiona czymś niepokojącym. Partridge zaprasza Agnes na herbatę następnego popołudnia, ale Agnes nigdy nie przybywa; jej ciało zostaje odkryte następnego dnia w szafie pod schodami przez pasierbicę pana Symmingtona, Megan. Scotland Yard wysyła detektywa, który dochodzi do wniosku, że autorem listów i mordercą jest średnio wieczna kobieta, która musi być jedną z znamienitych obywateli Lymstock. Postępy są powolne, dopóki żona proboszcza nie wzywa eksperta od spraw kryminalnych, panny Marple. Jerry Burton przekazuje pannie Marple kluczowe wskazówki, opowiadając jej o treści swoich snów i rozproszonych myślach. Przełom w sprawie następuje, gdy młoda i piękna guwernantka Symmingtonów, Elsie Holland, otrzymuje anonimowy list napisany na tej samej maszynie do pisania, która została użyta do stworzenia kopert do wszystkich poprzednich listów. Siostra wiejskiego lekarza, Aimée Griffith, zostaje aresztowana, ponieważ widziano ją, jak pisze list i go doręcza. W drodze do Londynu na wizytę u lekarza Jerry zabiera ze sobą Megan, gdzie kupuje jej nowe ubrania, aby sprawiła, że będzie wyglądała odpowiednio. Zaczyna zdawać sobie sprawę, że się w niej zakochał. Gdy wracają do Lymstock, Jerry oświadcza się Megan, a ona odmawia. W rezultacie Jerry udaje się do pana Symmingtona, aby poprosić o jego zgodę i poinformować go o jej odmowie. Symmington, który jest chętny, by pozbyć się Megan, mówi Jerry'emu, że z nią porozmawia. Tego samego wieczoru Megan udaje się do biura swojego ojczyma i próbuje go szantażować, sugerując, że ma dowody jego winy w morderstwach. On chłodno ją płaci, ale później, gdy ona śpi, próbuje ją zamordować, wkładając jej głowę do pieca gazowego. Zostaje natychmiast powstrzymany przez Jerry'ego i policję, którzy czekali w ukryciu. Ujawnia się, że panna Marple chciała udowodnić winę pana Symmingtona, a Megan była odważna, by jej pomóc. Symmington napisał wszystkie listy jako przykrywkę dla zamordowania swojej żony. Użył zwrotów z podobnego incydentu, dokonanego przez uczennicę, co zmyliło policję, myśląc, że autorem listów była kobieta. Panna Marple zauważa, że autorem listów nie mogła być kobieta, ponieważ żadne z oskarżeń nie było prawdziwe, a typowa średnio wieczna kobieta w miasteczku takim jak Lymstock znałaby prawdziwe skandale, podczas gdy mężczyzna, zwłaszcza profesjonalista taki jak Symmington, nie interesowałby się plotkami. Zabił swoją żonę za pomocą cyjanku, a następnie podłożył list i fałszywą notatkę samobójczą, by zamaskować zbrodnię. Popełnił morderstwa, ponieważ chciał ożenić się z Elsie Holland. Aimée Griffith, która sama była zakochana w Symmingtonie, napisała tylko list do panny Holland, z zazdrości i w próbie ochrony mężczyzny, którego kochała, przed poślubieniem niewłaściwej kobiety. Megan, w świetle ostatnich wydarzeń, wreszcie uświadamia sobie, że rzeczywiście kocha Jerry'ego. Jego siostra Joanna wychodzi za mąż za miejscowego lekarza, a obie pary osiadają w Lymstock zamiast wracać do Londynu. Tytuł książki, „The Moving Finger”, jest podkreślony dwukrotnie. Po raz pierwszy w kontekście tego, jak oskarżycielskie listy wskazują winę na jednego mieszkańca miasta po drugim, a po raz drugi w odniesieniu do adresów na listach, których agent Scotland Yardu używa do stwierdzenia, że koperty były „pisane na maszynie przez kogoś używającego jednego palca”, aby uniknąć rozpoznawalnego „stylu”.


Po upadku Nargothrondu Túrin osiada w Brethilu jako Turambar i żeni się z Nienor, która nie pamięta, że jest jego siostrą. Gdy smok Glaurung przed śmiercią ujawnia im prawdę o ich pokrewieństwie, Nienor rzuca się w rzekę, a Túrin popełnia samobójstwo.[sep]Húrin i jego brat Huor odwiedzają ukryte elfie miasto Gondolin. Po roku przysięgają nie zdradzać jego położenia i otrzymują zezwolenie na przejazd do Dor-lómin. Húrin żeni się z Morwen Eledhwen i mają dwoje dzieci: syna Túrina oraz córkę Lalaith. Lalaith umiera niemal w niemowlęctwie, ale Túrin dorasta w chłopcu o poważnym usposobieniu. Dobry stolarz w służbie Húrina, Sador, staje się jego pierwszym przyjacielem. W katastrofalnej przegranej bitwie Nie policzonych Łez Húrin zostaje wzięty do niewoli żywy i zabrany do Angbandu, twierdzy ciemnego władcy Morgotha. Morgoth osobiście torturuje Húrina, próbując wydobyć od niego lokalizację Gondolinu, ale mimo jego starań Húrin sprzeciwia się mu, a nawet go wzgardza. Z tego powodu Morgoth rzuca klątwę na jego rodzinę, przez co zło będzie ich prześladować przez całe życie, i więzi Húrina wysoko na górze, zmuszając go do obserwowania losu swojej rodziny własnymi, wypaczonymi oczami Morgotha. Na rozkaz Morgotha sprzymierzone Wschodnie Plemiona zajmują Hithlum i Dor-lómin. Morwen, obawiając się schwytania syna, wysyła Túrina do królestwa elfów Doriath dla bezpieczeństwa. Krótko po niechcianym wyjeździe Túrina Morwen rodzi drugą córkę, Nienor. W Doriath Túrin jest przygarnięty jako przybrany syn przez króla Thingola i staje się potężnym wojownikiem, zaprzyjaźniając się z elfem Belegiem Silnym Łukiem i mieszkając częściej z nim na pograniczach Doriath niż w salach Thingola. W pewnym momencie swojego życia z Belegiem na skraju lasu Túrin wraca do dworu Thingola, gdzie jego dziki i zaniedbany wygląd przyciąga pogardę Saerosa, dumnego elfa, który wierzy, że Ludzie powinni być trzymani z dala od Doriath. Po tym, jak Saeros rzuca złośliwą obrazę pod adresem matki i siostry Túrina, Túrin rzuca talerzem w twarz Saerosa, raniąc go. Saeros, wściekły z powodu tego, co stało się w sali, atakuje Túrina od tyłu w lesie następnego dnia. Túrin jednak go pokonuje, rozbiera i zmusza do biegania nago przez las, krzycząc o pomoc, podczas gdy Túrin go ściga. Elf Mablung podąża za nimi, wołając do Túrina, by się zatrzymał, ale Túrin kontynuuje pościg za Saerosem, dopóki przerażony elf nie próbuje przeskoczyć wąwóz, który jest dla niego zbyt szeroki, i spada, umierając w wodzie poniżej. Mablung, który był świadkiem tylko pościgu przez las, a nie pierwotnego ataku Saerosa na Túrina, wierzy, że Saeros został upokorzony bez powodu i chce przywieźć Túrina z powrotem do procesu w Doriath. Duma Túrina powstrzymuje go przed sprostowaniem nieporozumienia lub poddaniem się sądowi, i on woli opuścić Doriath i stać się wygnańcem. Thingol przeprowadza proces zaoczny nad Túrinem, a ponieważ jedynym dowodem jest to, że Túrin upokorzył Saerosa bez przyczyny, Thingol jest bliski ogłoszenia go banitą w Doriath, dopóki nie zechce wrócić i prosić o przebaczenie. Właśnie gdy wyrok króla ma zostać wykonany, Beleg wpada spóźniony w towarzystwie elfki o imieniu Nellas, która z punktu obserwacyjnego na drzewie była świadkiem ataku Saerosa na Túrina. Biorąc pod uwagę dowody Nellas, Thingol udziela Túrinowi pełnego przebaczenia, a Beleg opuszcza Doriath, aby znaleźć Túrina i przekazać mu wiadomość o powrocie. Tymczasem Túrin dołącza do bandy wygnańców na dziczy, Gaurwaith lub „Ludzi Wilka”, którzy żyją z napadów i rabowania mienia nielicznych ludzi pozostałych w kraju. Zabija jednego z ich członków, rzucając kamieniem, a następnie oferuje zajęcie jego miejsca. Wkrótce potem Túrin zabija przywódcę bandy, aby powstrzymać go przed zabiciem młodej kobiety z pobliskiego gospodarstwa, a bez przywódcy wygnańcy awansują Túrina na stanowisko kapitana. Beleg śledzi ślady bandy Túrina, zbierając wiadomości o Túrinie od tych, którzy go widzieli lub o nim słyszeli, ale wygnańcy wielokrotnie zmylają jego pościg. Po roku na dziczy udaje mu się dogonić bandę w momencie, gdy Túrina nie ma. Nieufni wobec elfów w ogóle i stali się okrutni przez długie życie samolubnych przestępstw, mężczyźni źle traktują Belega, próbując wydobyć od niego wszelkie informacje, które może posiadać. Po torturowaniu przez bezprawny gang przez kilka dni, Beleg jest bliski śmierci, gdy wraca Túrin. Túrin jest przerażony widząc, jak jego przyjaciel jest tak źle traktowany przez jego własnych ludzi, i podczas opieki nad Belegiem Túrin przysięga porzucić złe i okrutne nawyki, w jakie popadł wśród bezprawnych ludzi, uznając, że bezsensowna okrucieństwo jego bandy wobec niewinnego Belega można wywieść z jego własnych luźnych standardów. Gdy Beleg odzyskuje zdrowie, jest w stanie przekazać Túrinowi wiadomość o przebaczeniu króla; Túrin jest rozdarty, ale mimo próśb Belega odmawia upokorzyć swoją dumę i nie przyjmuje przebaczenia ani powrotu do Doriath. Beleg następnie odchodzi, aby wziąć udział w bitwach na północnych pograniczach Doriath, mimo prośby Túrina, by Beleg pozostał przy jego boku. Pewien czas później Túrin i jego ludzie schwytują Mîma Karła, który wykupuje swoje życie, prowadząc bandę do jaskiń na wzgórzu Amon Rûdh, gdzie ukryta jest rodzinna siedziba Karłów. Mimo nieszczęśliwej śmierci syna Mîma z ręki jednego z ludzi Túrina, Mîm zaczyna szanować Túrina, a wygnańcy zakładają stałą bazę w jaskiniach. W Doriath Beleg postanawia mimo lepszego osądu wrócić do przyjaciela i przybywa do Amon Rûdh, gdzie zostaje ciepło przyjęty przez Túrina. Pozostali wygnańcy jednak niechętnie odnoszą się do obecności Belega, a Mîm, który wcześniej ogłosił swoją wrogość wobec elfów, zaczyna go nienawidzić. Mimo to wszystko przez pewien czas przebiega gładko, banda wygnańców stopniowo powiększa się do dużej liczby (choć tylko pierwotnych pięćdziesięciu mężczyzn jest wpuszczanych do ukrytych jaskiń Karłów) i staje się odważniejsza i bardziej skuteczna w walce z wojskami Morgotha. W końcu Túrin i Beleg nawet zakładają królestwo Dor-Cúarthol, a wieść roznosi się, że Beleg i Túrin, od dawna niesłyszani, pojawili się ponownie jako kapitanowie wielkiego hostu. Jednak nienawiść Mîma do Belega ostatecznie osiąga punkt krytyczny, i on podchodzi do bandy orków z ofertą poprowadzenia ich do siedziby wygnańców na Amon Rûdh, w zamian za obietnicę pieniężnego wynagrodzenia. (Przypis wyjaśnia, że istnieje inna wersja tej opowieści, w której kluczowe informacje są wydobyte torturami od niechcącego i uwięzionego Mîma; ale wersja kanoniczna wydaje się bardziej prawdopodobna, biorąc pod uwagę późniejsze zachowanie Mîma.) Mîm stawia kilka innych warunków, wśród nich żądanie, aby po odejściu orków z Amon Rûdh Beleg został pozostawiony bezbronny na łaskę Mîma. Orkowie zgadzają się na wszystkie warunki Mîma, bez zamiaru spełnienia żadnego z nich, z wyjątkiem tego dotyczącego Belega. Krasnal prowadzi ich do ukrytych jaskiń, a kompania Túrina zostaje zaskoczona. Wycofują się na szczyt Amon Rûdh, aby się bronić, ale cała banda ostatecznie zostaje zabita, z wyjątkiem Belega i Túrina, których orkowie chcą żywych. Wiążą Túrina i zabierają go w stronę Angbandu, podczas gdy zostawiają Belega rannego i bezbronnego, przykutego do skały. Mîm podchodzi do niego po odejściu wszystkich orków i jest bliski torturowania elfa na śmierć, gdy Andróg, jeden z wygnańców, który jest ranny i wydawał się martwy, zdołał się podnieść na tyle, by przepędzić Mîma i uwolnić Belega przed poddaniem się swoim ranom. Beleg pozostaje na Amon Rûdh, aż jego własne rany się zagoją, a następnie, wiedząc, że Túrin nie jest wśród martwych i musiał zostać wzięty do niewoli, podąża za kompanią orków. W pościgu za orkami Beleg natrafia na okaleczonego elfa, Gwindora z Nargothrond, śpiącego w lesie. Gwindor był elfim panem przed wzięciem do niewoli i zmuszeniem do służby w Angbandzie przez wiele lat, i Beleg pozostaje z nim. Widzą, jak kompania orków mija, i tej nocy wchodzą do ich obozu, znajdują śpiącego Túrina i zabierają go z orków. Gdy są na bezpiecznej odległości, zatrzymują się, a Beleg zaczyna przecinać więzy Túrina swoim mieczem Gurthang, o którym został ostrzeżony, że jest złą bronią, która długo z nim nie pozostanie. Miecz ślizga się w jego ręku i Túrin zostaje cięty; a Túrin, biorąc w ciemności Belega za orka, który przyszedł go torturować, wyskakuje na nogi i zabija Belega jego własnym mieczem. Gdy Túrin widzi twarz Belega w błysku piorunu i zdaje sobie sprawę z tego, co zrobił, wpada w rodzaj szału, nie mówiąc ani płacząc, ale odmawia opuszczenia ciała Belega. Rano Gwindor jest w stanie pogrzebać Belega, ale Túrin pozostaje oszalały i pozbawiony zmysłów z żalu. Gwindor prowadzi Túrina przez dzicz przez miesiące, a Túrin pozostaje w stałym stanie żalu i winy, nie mówiąc, ale robiąc tylko to, co każe mu Gwindor. W końcu jednak dwaj docierają do Eithel Ivrin, gdzie Túrin w końcu płacze nad Belegiem i zostaje uzdrowiony. Odzyskawszy zmysły, on i Gwindor udają się do Nargothrondu, gdzie Gwindor mieszkał przed swoim długim uwięzieniem w Angbandzie. Tam Túrin zyskuje przychylność króla Orodretha i zdobywa miłość jego córki Finduilas, chociaż była ona wcześniej zaręczona z Gwindorem, a Túrin nie odwzajemnia jej uczuć romantycznych. Po doprowadzeniu elfów do znaczących zwycięstw Túrin staje się głównym doradcą Orodretha i faktycznym dowódcą wszystkich sił w Nargothrondzie. To karmi dumę Túrina, i on zaczyna wydawać wygórowane rozkazy, które są aroganckie i przemyślane, i ostatecznie przyspieszają upadek Nargothrondu. Posłańcy wysłani przez Círdana ostrzegają Túrina, by ukrył Nargothrond przed Morgothem, ale Túrin odmawia wycofania swoich lekkomyślnych i dumnych planów pełnej bitwy i traktuje posłańców niegrzecznie. Jednak po pięciu latach Morgoth wysyła wielką siłę orków pod dowództwem smoka, Glaurunga, i pokonuje armię Nargothrondu na polu Tumhalad, gdzie zarówno Gwindor, jak i Orodreth giną. Łatwo przekraczając wielki most, który Túrin kazał zbudować wbrew wszelkim radom, siły Morgotha plądrują Nargothrond i biorą jego obywateli do niewoli, podczas gdy jego siły są zajęte na polu bitwy. Túrin wraca tuż przed tym, jak więźniowie są odprowadzani przez orków, i w próbie powstrzymania tego Túrin napotyka Glaurunga. Smok, używając złej mocy Morgotha, czaruje i oszukuje go, by wrócił do Dor-lómin, aby szukać matki i siostry zamiast ratować Finduilas i innych więźniów, co, zgodnie z ostatnimi słowami Gwindora, jest jedynym sposobem na uniknięcie jego losu. Gdy Túrin wraca do Dor-lómin, dowiaduje się, że Morwen i Nienor od dawna znajdują schronienie w Doriath, i że Glaurung oszukał go, pozwalając Finduilas odejść na śmierć. Wściekły Túrin wywołuje walkę między Wschodnimi Plemionami, które teraz zamieszkują Dor-lómin, i jest zmuszony ponownie uciekać. Śledzi porywaczy Finduilas do lasu Brethil, tylko po to, by dowiedzieć się, że została zamordowana przez orków, gdy leśni ludzie próbowali uratować elfich więźniów. Prawie złamany przez żal, Túrin szuka azylu wśród Ludu Haletha, który utrzymuje zacięty opór przeciwko siłom Morgotha. W Brethil Túrin zmienia swoje imię na Turambar, lub „Mistrz Losu” w Wysokim Elfickim, i stopniowo przejmuje władzę nad łagodnym, chromym wodzem Brandirem. Tymczasem w Doriath Morwen i Nienor słyszą pogłoski o czynach Túrina w Nargothrondzie, i Morwen postanawia albo znaleźć Túrina żywego, albo usłyszeć pewne wieści o jego śmierci. Wbrew radzie Thingola jedzie sama z Doriath, a gdy król wysyła grupę elfów, by podążyli i chronili ją, Nienor ukrywa się wśród jeźdźców i dołącza do matki. Mablung, prowadzący grupę, nie chce kontynuować misji Morwen, ale czuje się zmuszony chronić ją i Nienor. Gdy zbliżają się do Nargothrondu, Mablung zostawia Morwen i Nienor z grupą jeźdźców i bierze resztę, aby zbadać ruiny Nargothrondu w nadziei znalezienia informacji o upadku miasta i losie Túrina. Tam napotykają Glaurunga, który urządził się w ruinach Nargothrondu, i on rozprasza siły Mablunga, zanim udaje się na wzgórze, na którym czekają kobiety i elfowie. Jego przyjście sprawia, że wszystkie konie szaleją, a w szale Nienor zostaje oddzielona od wszystkich innych. Gdy wraca na szczyt wzgórza sama, napotyka twarzą w twarz z Glaurungiem, który po odkryciu jej tożsamości czaruje ją tak, że wszystko, co wie, zostaje utracone, a jej umysł staje się pusty. Gdy Mablung wraca na wzgórze sam, również oddzielony od swojej kompanii, znajduje ją czekającą na wzgórzu jak zagubione dziecko i jest zmuszony podjąć długą podróż z powrotem do Doriath pieszo, prowadząc Nienor za rękę. Oboje utykają na dziczy, a tylko przybycie kilku innych elfów z rozproszonej grupy zapobiega ich śmierci głodowej. Nieliczni elfowie kontynuują długą podróż do Doriath, ale w starciu z bandą orków Nienor ucieka do lasu i gubi się. Ostatecznie upada koło Brethil na grobie Finduilas, gdzie Túrin ją znajduje i zabiera do miasta. Tam stopniowo odzyskuje mowę, chociaż nie pamięta żadnego poprzedniego życia. Brandir zakochuje się w niej, ale choć ona czuje siostrzaną afektację do niego, ona i Túrin rozwijają silne wzajemne przyciąganie; Túrin nigdy jej nie widział, a ona nie pamięta niczego z tego, co kiedyś wiedziała o swoim bracie, i nie zdając sobie sprawy z ich pokrewieństwa, zakochują się. Mimo rady Brandira wkrótce się biorą, a Nienor zachodzi w ciążę. Po pewnym czasie pokoju Glaurung przybywa, aby wybić Lud Brethilu. Ale Turambar prowadzi niebezpieczną wyprawę, aby go odciąć, i dźga smoka od dołu, podczas gdy on przekracza wąwóz Cabed-en-Aras. Tymczasem Nienor i kilku innych ludzi z Brethilu opuszcza bezpieczeństwo miasta i, pragnąc wiedzieć, co stało się między mężczyznami a smokiem, dołącza do zwiadowców czekających na powrót Turambara na wzgórzu w niewielkiej odległości od miejsca, gdzie smok został dźgnięty. Gdy Glaurung umiera na brzegu wąwozu, Turambar, który jest teraz sam, wyciąga swój miecz z brzucha smoka, a jadowita krew tryska na jego rękę i parzy go. Przytłoczony bólem i zmęczeniem, traci przytomność. Nienor ostatecznie dociera na miejsce bitwy, a za nią Brandir kulący się na kulach. Bierze omdlenie Turambara za śmierć i płacze nad nim, gdy z ostatnim wysiłkiem złości Glaurung otwiera oczy i informuje ją o fakcie, że ona i jej mąż są w rzeczywistości rodzeństwem, drwiąc z niej z jej kazirodczej ciąży. Glaurung wtedy umiera, a jego zaklęcie zapomnienia znika z niej, i ona pamięta całe swoje życie. Zmuszona uznać, że słowa smoka były prawdziwe, rzuca się z pobliskiego klifu do rzeki Taeglin i jest zniesiona przez wodę, podczas gdy Brandir bezradnie patrzy. Gdy Turambar budzi się i wraca na wzgórze, gdzie czekają zwiadowcy, Brandir gorzko informuje go o śmierci Nienor i o ich prawdziwym związku jako rodzeństwa, o czym usłyszał słowa smoka. Wierząc, że Brandir wymyślił historię jako kłamstwo wynikające z zazdrości o miłość Nienor do Túrina, Túrin zabija Brandira, który przed śmiercią deklaruje nadzieję, że dołączy do Nienor po drugiej stronie morza, co tylko bardziej wścieka Túrina. Jednak biegnąc w szale na dziczy, Túrin spotyka Mablunga, który od lat szuka Nienor; a także Morwen, która nigdy nie została znaleziona po rozproszeniu elfickiej kompanii przez Glaurunga. Mablung, nie wiedząc nic o tym, co transpirowało od momentu, gdy Nienor zgubiła się w lesie, niewinnie potwierdza historię Brandira. Po tym, jak Túrin dowiaduje się całej strasznej prawdy od Mablunga, wraca na miejsce, gdzie Nienor rzuciła się z klifu, i odbiera sobie życie mieczem Gurthang, który zabił Belega tak wiele lat temu. Główna część narracji kończy się pogrzebem Túrina. Dołączony do tego jest fragment z Wędrówek Húrina, następna opowieść z legendarium Tolkiena. Opowiada o tym, jak Húrin jest w końcu uwolniony przez Morgotha i przybywa do grobu swoich dzieci. Tam znajduje Morwen, która również zdołała znaleźć to miejsce, ale teraz umiera w ramionach męża z następnym zachodem słońca.


Sprawcami spisku i uprowadzeń dzieci okazują się Valek i Komendant, którzy zwalili winę na generała Brazella oraz maga z Sitii. Jelena odkrywa, że Komendant jest biologicznym mężczyzną, a następnie zostaje stracona w Iksji za posługiwanie się magią, mimo interwencji Valeka.[sep]Nie wszystkich cieszy przyjęcie przez Jelenę roli degustatorki żywności, a zwłaszcza generała Brazella, którego syna Jelena uwięziła za zabójstwo, mimo że działała w obronie własnej. Jego pragnienie jej śmierci sprawia, że Valek, zabójca i prawa ręka Komendanta, który rządzi Iksją żelazną ręką, nigdy nie uginając się przed zasadami, bierze ją pod swoją opiekę, mimo że podał jej Pył Motyli, aby zapobiec jej ucieczce: jeśli nie będzie przyjmować antidotum każdego dnia, umrze. Niestety dla Jeleny, u niej rozwijają się silne zdolności magiczne, których nie potrafi kontrolować, co jest nielegalne i powodem do skazania na śmierć w Iksji. Musi jednak użyć swoich zdolności, aby chronić się nie tylko przed innymi użytkownikami magii przybywającymi do Iksji, ale także przed tymi, którzy spiskują przeciwko Komendantowi i przeciwko Valekowi, do którego powoli zaczyna czuć coś więcej. Ostatecznie ona i Valek odkrywają, że za spiskiem, a także uprowadzeniem wielu dzieci z Sitii, w tym Jeleny, ze względu na ich zdolności magiczne, stoją generał Brazell i zbuntowany mag z Sitii. Mag ukradł dusze i magię wielu młodych dzieci oraz otworzył umysł Komendanta na magiczny wpływ. Jelena i Valek pokonują go i捕获ują Brazella, ale umysł Komendanta uciekł i to zadanie Jeleny i jej magii, aby go odnaleźć. Odkrywa, że Komendant urodził się kobietą, i obiecuje zachować tę tajemnicę. Jednak za używanie magii w nieugiętym kraju Iksji musi zostać stracona. Valek opóźnia wykonanie wyroku na tyle długo, by mogła wyjechać z innymi uprowadzonymi dziećmi i wrócić do Sitii, gdzie z niepokojem ma nadzieję na spotkanie z rodziną i naukę kontroli nad swoją magią.


John Carter nie ożenił się z Dejah Thoris i stał się wrogiem Helium, a po dziewięciu latach niepowodzeń nie zdołał ocalić planety przed awarią Zakładu Atmosferycznego. W konsekwencji tych wydarzeń bohater zginął na Barsoomie, nie odzyskując przytomności na Ziemi.[sep]John Carter, weteran Konfederacji z czasów wojny secesyjnej, tuż po zakończeniu walk udaje się do Arizony w poszukiwaniu złota. Po natrafieniu na żyłę złota popada w konflikt z Apaczami. Próbując uniknąć pościgu i ukrywając się w świętej jaskini, zostaje tajemniczo przeniesiony na Marsa, zwanego przez jego mieszkańców „Barsoom”. Carter odkrywa, że w nowym środowisku dzięki niższej grawitacji posiada ogromną siłę i nadludzką zwinność. Wkrótce dołącza do koczowniczego plemienia Zielonych Marsjan, znanych jako Tarkowie, wojowniczych, sześciokończynowych mieszkańców o zielonej skórze. Dzięki swojej sile i umiejętnościom bojowym Carter awansuje w plemieniu i zyskuje szacunek, a w końcu przyjaźń Tarsa Tarkasa, jednego z wodzów Tarków. Tarkowie później捕获ują Dejah Thoris, księżniczkę Helium, przedstawicielkę humanoidalnej rasy Czerwonych Marsjan. Czerwoni Marsjanie zamieszkują luźną sieć miast-państw i kontrolują kanały na pustynnej planecie, wzdłuż których skupia się rolnictwo. Carter ratuje Dejah Thoris z rąk zielonych ludzi, aby odesłać ją do jej ludzi. Następnie Carter wikła się w polityczne sprawy zarówno czerwonych, jak i zielonych Marsjan w swoich staraniach o ochronę Dejah Thoris, ostatecznie prowadząc hordę Tarków przeciwko miastu-państwu Zodanga, historycznemu wrogowi Helium. Zdobywając rękę Dejah Thoris, zostaje księciem Helium, i oboje żyją szczęśliwe przez dziewięć lat. Nagła awaria Zakładu Atmosferycznego, który podtrzymuje malejące zapasy powietrza na planecie, zagraża jednak wszelkiemu życiu na Barsoom. W desperackiej próbie uratowania mieszkańców planety Carter używa tajnego kodu telepatycznego, aby dostać się do fabryki, zabierając ze sobą inżyniera, który może przywrócić jej działanie. Carter następnie poddaje się uduszeniu, by obudzić się z powrotem na Ziemi, zastanawiając się, co stało się z Barsoom i jego ukochaną.


Boogiepop pojawił się w Paisley Park, gdzie pokonał manipulowanych ludzi i wypędził Imaginatora, co zakończyło plany Asukaia. Po zakończeniu konfliktu Suema uratowała Asukai i doprowadziła do ponownego spotkania Orihaty z Taniguchim.[sep]Skradając się do Paisley Park, by zanurzyć się w wspomnieniach o Asukai Jinie, Kinukawa Kotoe wpadła w ręce Spooky E, który ukrywał się tam od czasu porażki z rąk Boogiepop. Schwytawszy ją jako nowy terminal, zaczął ją wykorzystywać do kierowania poszukiwaniami Imaginatora. Korzystając ze swego ogromnego majątku, manipulowana Kinukawa zaczęła sprowadzać osoby, których przyjaciele ulegli zmianie ze strony Imaginatora, aby pomóc go odnaleźć. Pod wpływem podejrzeń Kirimy Nagi, Taniguchi Masaki wyruszył na spotkanie z Orihatą Ayą, planując ponownie podszyć się pod Boogiepop dla niej. Kinukawa spotkała się już z Orihatą i poinstruowała ją, że to koniec jej relacji z Taniguchim. Próbując go ocalić, Orihata starała się sprawić, by Taniguchi ją znienawidził, ale on zamiast tego uciekł, by nadal udawać Boogiepop dla jej dobra. Dostrzegając w szkole jedną z dziewczyn, która była z Asukai, Suema podążyła za nią, by przeprowadzić śledztwo. Dziewczyna szukała kogoś. Później, w ich szkole przygotowawczej, Suema skonfrontowała się z Asukai. Oboje zaskoczyli się swoją wiedzą, choć żadnemu z nich nie udało się ustalić, jak związek łączy drugą osobę. Żyjąc jako „Boogiepop”, Taniguchi przestał wracać do domu. Samodzielnie wyszukując nowych celów, nadal odgrywał rolę bohatera, ale jego działania stawały się stopniowo coraz mniej staranne. Kinukawa i kilku najętych przez nią brutalów zdołało odnaleźć Taniguchiego i spróbowało go wykorzystać, by zabić „Boogiepopa”, tym samym czyniąc prawdziwego Boogiepopa oszustem w oczach innych. Choć Taniguchi zdołał obronić się przed początkowym atakiem, wkrótce został przytłoczony, jednak został uratowany przez Kirimę, która również go szukała. Pokonała ona napastników i uwolniła ich wszystkich spod kontroli Spooky E. Kinukawa zdołała uciec, ale została odnaleziona przez Asukai, który przywrócił ją do normalności, tak jak uczynił to z wieloma innymi terminalami. Próbując znaleźć Orihatę, Taniguchi przeszukał jej mieszkanie, ale wkrótce zrozumiał, że nie wróciła tam od ich ostatniego spotkania. Tymczasem Spooky E szybko odkrył, że stracił wszystkie swoje terminale, i wkrótce stanął naprzeciwko Asukai, który ujawnił się jako Imaginator. Chroniąc się przed mocami Spooky E za pomocą antymagnetycznych płyt, Asukai chwycił „kwiat” Spooky E i zaczął zmieniać jego serce, ale sztuczny człowiek wybrał śmierć zamiast pozwolić się manipulować przez Imaginatora. Obawiając się o życie Orihaty, Taniguchi próbuje skontaktować się z nią telefonicznie. Znajduje ją Asukai, który pozwala jej porozmawiać z Taniguchim, ale potrzebuje jej jako ofiary, by stworzyć swój idealny świat. Z rozmowy telefonicznej Taniguchi wywnioskował, że znajdują się w Paisley Park i natychmiast tam ruszył. Tymczasem Suema również odkryła, że wszystko dzieje się w Paisley Park, i sama udała się na opuszczony teren. Włamując się do Paisley Park, Taniguchi zostaje zaatakowany przez osoby manipulowane przez Imaginatora. Niezdolny do skutecznej obrony, wkrótce zostaje przytłoczony, ale w ostatniej chwili zostaje uratowany przez mikrowłókno. W towarzystwie „Mistrzów Śpiewaków z Norymbergi” Boogiepop pojawia się i szybko pokonuje manipulowanych ludzi. Docierając do miejsca, gdzie byli Asukai i Orihata, Boogiepop stanął przed nimi. Z tego, jak się go bała, Asukai wywnioskował, że Boogiepop jest potężnym przeciwnikiem, ale dopiero gdy jego plan wykorzystania Orihaty się nie udał, zrozumiał, że przegrał. Po wypędzeniu Imaginatora Boogiepop zostawił Orihatę i Asukai samych. Suema przybyła do Paisley Park, by ponownie odkryć, że wszystko wokół niej już się zakończyło. Suema uratowała Asukai i pomogła zjednoczyć Orihatę z Taniguchim, którzy nie muszą już być rozdzieleni.


Zaius ginie podczas pojedynku, gdy jego własny cios odcina mu głowę. Conan wyśmiewa ten czyn jako ucieczkę, co doprowadza do oburzenia dworu i wydalenia go z miasta.[sep]Król Sarku wzywa swego Arcykapłana Khumanosa, aby omówić sytuację suszy. Po rytualnej ofierze z wielu arcykapłanów Anaksymander postanawia, że bóg Voltantha potrzebuje większej ofiary. Rozkazuje Khumanosowi poświęcić Qjarę, bogatsze miasto na północy. Aby wykonać to zadanie poprawnie, Khumanos udaje się na pustynię do Solona, wyrażając wątpliwości co do misji. Solon postrzega współczucie Khumanosa jako słabość i pokazuje mu Miecz Onothimanosa, który jest jedynie zardzewiałą rękojeścią. Khumanos staje się bezemocjonalny i oddany misji. Do tego stopnia, że zabija Solona, ponieważ ten przestał być mu potrzebny. Conan przebywa na przedmieściach Qjary, oczekując na karawanę zmierzającą do Shadizar. Lokalne dzieci zapraszają go do części miasta przeznaczonej dla karawan. Zatrzymuje się w tawernie i spotyka przebraną Afriandrę. Udowadnia swoje zdolności przepowiadania przyszłości, poprawnie przewidując śmierć pobliskiego klienta. Gdy do tawerny przybywa Zaius w poszukiwaniu jej, Conan odwraca jego uwagę, wyzywając go. Zaius stwierdza, że nie warto tracić na niego sił. Conan zaczyna romans z Afriandrą, co obraża Zaiusa. Mężczyźni staczają szybką bijatykę na pięści, którą Conan wygrywa, ale Afriandra błaga go, by przestał. Conan domaga się formalnego pojedynku, jednak Zaius odrzuca wyzwanie, argumentując, że Conan nie jest obywatelem. Po tym, jak Conan broni bram Qjary przed atakiem nomadów, zostaje honorowym obywatelem i wykorzystuje tę okazję, by wyzwać Zaiusa na walkę rytualną. Zaius przyjmuje wyzwanie. Tymczasem król Anaksymander rozpoczyna misję dyplomatyczną w Qjarze. Będzie świadkiem dowodów na to, co uważa za rozwiązłość Qjary, i prosi króla oraz królową o zgodę na wybudowanie w mieście świątyni Voltanthy. Władcy Qjary idą o krok dalej, proponując „małżeństwo” między boginią Sadithą a Voltanthą. Umowa zostaje zawarta, a Khumanos rozpoczyna swoje dzieło. Khumanos każe niewolnikom wydobywać trzy żyły świecącej na zielono skały z góry w Sarku. Długotrwałe narażenie na działanie tej skały powoduje owrzodzenia, raka, a nawet śmierć. Trzymając skały z trzech żył osobno, niewolnicy przetwarzają je w trzy oddzielne posągi. Te trzy posągi są załadowane na wozy i wysłane trzema różnymi trasami do Qjary, omijając zaludnione obszary i prowadząc przez pustkowia. Mimo upału i ciężkiej pracy Khumanos nalega, by wozy były pędzone przez siłę ludzką z ograniczonymi przerwami. W Qjarze Conan przygotowuje się do pojedynku. Zaius stroi się i pozuje dla tłumu, co denerwuje Conana. Gdy walka się zaczyna, pierwszy cios Zaiusa odcina mu własną głowę. Nie rozpoznając tego jako rytualnego samobójstwa, Conan zaczyna wyśmiewać Zaiusa za ucieczkę z walki. To oburza dwór i zmusza ich do wydalenia Conana z miasta.


Lanik Mueller zostaje wygnany z królestwa, ponieważ jest radykalnym regenerantem, i wysłany z misją szpiegowską do Nkumai. W trakcie wyprawy bohater wykorzystuje swój kobiecy wygląd, podszywając się pod ambasadora z narodu Ptaków, aby odkryć, za co ten kraj wymienia swoje metale.[sep]Fabuła tej powieści opiera się na zesłaniu grupy ludzi, która próbowała ustanowić rządy elity intelektualnej, na pozornie ubogą w metale planetę Zdrada. Akcja skupia się na potomkach tych antydemokratycznych myślicieli, którzy pozostają uwięzieni na planecie. Na przestrzeni wieków ich potomkowie utworzyli narody, które toczyły ze sobą wojny i zawierały sojusze, aby zyskać przewagę nad rywalami w wyścigu o zbudowanie statku kosmicznego. Z powodu niedoboru metali na Zdradzie narody zmuszone są pozyskiwać je w systemie wymiany, wykorzystując urządzenia teleportacyjne znane jako Ambasadorzy. Głównym bohaterem książki jest Lanik Mueller, dziedzic królestwa rodziny Muellerów. Muellerowie, dzięki wielopokoleniowej eugenice, posiadają zdolność szybkiego gojenia się i naturalnej regeneracji utraconych części ciała. Mroczną stroną narodu Muellerów jest to, że w celu uzyskania żelaza i innych metali handlują oni organami i częściami ciała, pozyskiwanymi od radykalnych regenerantów („radów”). Radykalni regeneranci to ludzie, których organizmy nie odróżniają zdrowia od uszkodzeń, w wyniku czego wyrastają im dodatkowe przydatki oraz organy płci przeciwnej; choć dla większości Muellerów jest to normalna faza w okresie dojrzewania, ciała radykalnych regenerantów nigdy jej nie przerastają. Gdy odkryto, że Lanik jest radykalnym regenerantem, jego ojciec musi w zasadzie wygnać go z królestwa, aby uniknąć wysłania go do „zagrodów”, miejsca, w którym przetrzymuje się radykalnych regenerantów w celu zbierania ich części ciała; wygnanie ma również na celu odsunięcie Lanika od oczu społeczeństwa Muellerów oraz zapobieżenie krzywdzie, która mogłaby spotkać domniemanego młodszego brata Lanika, Dinte. Wygnanie przybiera formę wysłania Lanika jako emisariusza i szpiega do Nkumai, rywalizującego narodu. Z powodu swojego ciała radykalnego regeneranta Lanik wykształcił piersi, co sprawia, że wygląda jak kobieta. Wykorzystując ten podstęp, podszywa się pod ambasadora z matrylinearnego narodu Ptaków, aby odkryć, co Nkumai oferują w zamian za swoje obfite złoża metali, które pozwoliły im zdominować militarnie swój region. Ta misja jest dopiero początkiem przygody Lanika, który odkrywa tajemnice najpotężniejszych narodów, a jednocześnie zyskuje dodatkowe zdolności, by ocalić swój lud i określić los swojej planety.