Suze decyduje się na egzorcyzm voodoo, aby odesłać Heather w zaświaty, ignorując rady Ojca Dominica. Mimo niezadowolenia z metody, Ojciec Dominic jest zadowolony, że duch zniknął i cierpienie dobiegło końca.[sep]Susannah „Suze” Simon jest mediatorką, co oznacza, że widzi duchy, może z nimi rozmawiać, a w razie potrzeby wyprowadzić je w pole. Suze spędza dużo czasu na kierowaniu zazwyczaj nieszczęśliwymi zmarłymi w zaświaty. Jej praca nie jest jednak łatwa, ponieważ nie wszystkie duchy chcą być prowadzone. Każdego dnia prześladuje ją myśl, że nie zostawią jej w spokoju, dopóki nie pomoże im załatwić niedokończone sprawy z żywymi. Na początku historii Suze przeprowadza się z Nowego Jorku do Carmel w Kalifornii, ponieważ jej matka wyszła za mąż za Andy'ego Ackermana po śmierci ojca Suze dziesięć lat wcześniej. Zyskuje w ten sposób trzech przybranych braci, których nazywa Śpiochem (uczeń ostatniej klasy), Gapciem (drugoklasista, tak jak Suze) i Mędrcem (ma 12 lat i, według Suze, ma mentalność czterdziestolatka, ponieważ wie więcej niż encyklopedia), ale dla reszty świata są to Jake, Brad i David. Kiedy Suze przyjeżdża do Kalifornii i próbuje urządzić się w nowym pokoju, znajduje Jessego de Silvę siedzącego na jej parapecie. Opisuje go jako niesamowicie przystojnego ducha, który okazuje się już mieszkać w ich domu i nie wydaje się potrzebować jej pomocy. Początkowo Suze jest zirytowana tym układem i mówi Jesse'owi, żeby odszedł lub znalazł inny dom do nawiedzania, ponieważ teraz mieszka tam ona. Suze czuje, że teraz, gdy jest w Kalifornii, może zacząć od nowa, z wyjazdami do centrum handlowego zamiast na cmentarz i surfingiem zamiast opiekowania się zgubionymi duszami. Ale ledwo się rozpakowuje, gdy jej umiejętności są wystawione na próbę. W nowej szkole Suze (Junipero Serra Mission Academy) jest duch, który pragnie zemsty, a Suze planuje ją powstrzymać. Duch, Heather, zmarła, ponieważ strzeliła sobie w głowę z powodu Bryce'a Martinsona, gdy ten ją zostawił w obawie przed ewentualnym małżeństwem. Gdy Bryce i dawni przyjaciele Heather zaczynają okazywać zainteresowanie Suze, Heather twierdzi, że Susannah przejmuje jej życie. Ojciec Dominic (ksiądz kościoła i dyrektor szkoły, który okazuje się być kolejnym mediatorem) próbuje pomóc Suze z Heather. Ojciec Dominic nalega, aby Susannah spróbowała bardziej przyjaznego podejścia do duchów, które spotyka. Ona kłóci się z nim, mówiąc, że wykonuje tę pracę przez całe życie i nie zamierza tego zmieniać. Często wzywa ją do swojego gabinetu, aby porozmawiać o tym, jak pozbyć się Heather, oraz o wielu innych sprawach związanych z duchami w całej serii. Pewnej nocy, po tym jak Heather trafiła do szpitala Bryce'a Martinsona, Suze postanawia pójść do misji i położyć temu kres. Pomysł polegał na przekonaniu Heather, żeby odeszła, ale Suze myli się w słowach, a Heather błędnie interpretuje ich znaczenie, dając Heather fałszywą nadzieję, że może odzyskać swoje życie. Suze próbuje ostrożnie wyjaśnić, że tak nie jest, ale Heather wpada w szał i usiłuje zabić Susannah. Używa swoich zdolności, by zagotować wodę i oderwać oraz unieść w powietrze brązową głowę statuy Junipero Serry, człowieka, na cześć którego nazwano misję. Właśnie gdy głowa statuy ma uderzyć Suze, pojawia się Jesse i strąca ją na bok. Podążał za nią z domu, by nad nią czuwać, i pomaga jej uciec z budynku, a głowa ściga ich przez całą drogę. Na zewnątrz mówi, że są bezpieczni, nie dlatego, że Heather nie może tam do nich dotrzeć, ale dlatego, że jest zbyt młodym duchem, by wiedzieć, że może. Następnego dnia Ojciec Dominic jest bardzo niezadowolony z Susannah. Próbuje wyjaśnić, że to by zadziałało – po prostu nie spodziewała się siły Heather. Dni później Heather ponownie trafia do szpitala Bryce'a w swoich próbach zabicia go. W tym momencie Susannah jest wściekła i mimo że Ojciec Dominic mówi jej, żeby nie radziła sobie z tym sama, przeprowadza specjalny egzorcyzm voodoo. Działa to i Heather zostaje odesłana w zaświaty. Ojciec Dominic jest dość zły, ale bardzo zadowolony, że Heather zniknęła i że całe cierpienie minie. Niestety dla Susannah, Bryce został wysłany do innej szkoły, ponieważ Ojciec Dominic uznał, że to będzie dla niego najlepsze, co położyło kres ich bardzo małemu życiu miłosnemu, które nie obejmowało nawet jednej randki z powodu Heather i jej zazdrości.


Parry, jako Wcielenie Zła, pragnie pokonać Boga, aby ulepszyć sposób segregacji dusz, co odróżnia go od innych Wcieleń. Po ślubie z Orb zrzeka się swojego stanowiska, jednak ostatecznie odzyskuje je w pojedynku z okrutnym mordercą, który zajął jego miejsce.[sep]Parry, sierota, zostaje przygarnięty i przypadkowo adoptowany przez czarnoksiężnika, który uczy go zalet białej magii i tego, jak można jej używać, by pomagać innym. Jako muzyk i biegły w białej magii, Parry planuje pójść w ślady ojca, gdy ten, czarownik, zachęca go do ożenku. Parry wybiera Jolie, dostrzegając jej potencjał mimo zniszczonego wyglądu. Dzięki swoim unikalnym talentom wokalnym Parry przekonuje Jolie, że nie zamierza jej krzywdzić. Gdy zabiera ją do siebie, Parry i jego ojciec zaczynają uczyć Jolie tajników czarodziejstwa, a oni zakochują się w sobie. Z błogosławieństwem ojca Parry i Jolie biorą ślub i są gotowi rozpocząć życie pełne szczęścia, gdy zostają zaatakowani przez krzyżowców chrześcijańskich. Ojciec Parry'ego ginie w ataku, a Parry ucieka w postaci ptaka, podczas gdy jego żona Jolie wybrała się wcześniej, by ostrzec rodziców i udać się do uprzednio ustalonego ukrytego schronienia. Niestety, gdy Parry dociera do miasta, by sprawdzić los żony, ona zostaje uwięziona przez krzyżowców, którzy chwilę po jego przybyciu捕获ują również jego. Współpracując z żoną, gdyż posiada magiczny dar drugiego wzroku, uwalnia ich oboje, ale nie zanim Jolie zostanie zabita przez umierającego kapitana, który chciał ją zgwałcić. Odlatując w postaci konia z Jolie przywiązaną do pleców, Parry dociera do schronienia i próbuje wyleczyć jej rany, ale brakuje mu zapasów medycznych, by ją uratować. Parry patrzy, jak jego żona umiera mu w ramionach. Z powodu szczególnych okoliczności dusza Jolie nie może natychmiast trafić do Nieba, więc na prośbę Parry'ego Thanatos wiąże jej ducha z kroplą krwi na nadgarstku Parry'ego. Składając przysięgę zemsty, Parry uważa, że najlepszym sposobem na ucieczkę przed wieśniakami jest ukrycie się na widoku, więc wstępuje do klasztoru, szukając azylu oraz środka do zniszczenia wroga. Niedługo po dołączeniu do franciszkanów Parry odkrywa, że powstaje nowy zakon, dominikanów, z wyraźnym celem wytępienia zła i herezji. Dzięki bystremu umysłowi i magicznym zdolnościom (których używa potajemnie) staje się budzącym strach inkwizytorem. Podczas jednej z wielu wypraw, by powstrzymać kampanię zła Lucyfera, Parry ulega pokusie ze strony swojej upiornej żony Jolie, zamieszkującej fizyczne ciało, łamiąc tym samym ślub celibatu. Jako karę Lucyfer wysyła Lilah (znaną również jako Lilith), demonicę, by go skusiła. Wykorzystując foothold złamanego ślubu celibatu oraz własne uczucia pożądania i winy, Lilah deprawuje Parry'ego, popychając go ku złu. Jego intensywne pożądanie Lilah ostatecznie prowadzi do skorumpowania samej Inkwizycji. Na łożu śmierci Lucyfer atakuje Lilah; z ostatnim resztkami sił Parry udaje się magiczny kontratak na Lucyfera, ratując Lilah. Lucyfer, zaskoczony, zostaje pokonany. Choć magia Parry'ego była znacznie słabsza od magii Lucyfera, jego zaklęcie zadziałało, ponieważ dobry duch Jolie (który wciąż przebywał w kropli krwi na nadgarstku Parry'ego) był odporny na moce Lucyfera. Gdy poważnie osłabiony Parry leży umierając, zaledwie chwile życia przed nim, Lilah mówi mu, by objął stanowisko, zanim znajdzie innego następcę, oraz aby określił formę, jaką chce przyjąć (wybiera swoje ciało w wieku 25 lat). Parry, nie rozumiejąc, o co go prosi, i chcąc spełnić to ostatnie życzenie przed poddaniem się śmierci, robi, jak prosi Lilah, i nagle zostaje przemieniony w nową Wcielenie Zła, przyjmując imię Szatan. (Wyjaśniono to później: jeśli nikt nie rości sobie praw do stanowiska, szuka ono najbardziej wykwalifikowanej osoby na to stanowisko. Gdyby Parry nie objął stanowiska, jak kazała mu Lilah, znalazłoby ono najbardziej złego człowieka na ziemi, by zajął miejsce Lucyfera). W „For Love of Evil” kilka scen z poprzednich książek (jak ma to miejsce we wszystkich książkach z serii w odniesieniu do ich Wcieleń) zostaje pokazanych z punktu widzenia Parry'ego. Parry również nie wierzy, że jest zły, lecz po prostu wypełnia swoją funkcję jako Wcielenie. Jest dość ironiczne, że Parry nie jest w rzeczywistości zły, ale wszystkie inne Wcielenia (Thanatos, Gaja, Chronos, Mars i Los) naturalnie tego oczekują. Parry chce pokonać Boga, by stworzyć lepszy sposób na oddzielenie dobrych dusz od złych i nie czerpie przyjemności z wyrządzania niepotrzebnego cierpienia w świecie śmiertelników (inne Wcielenia oczywiście wierzą, że powody Parry'ego dla chęci pokonania Boga są bardziej nikczemne). W rzeczywistości Parry, jako osobistą przysługę dla JHWH (Wcielenia Boga Żydów, zwanego w tej książce JHVH), udaje się zapobiec wybuchowi Holokaustu. Po objęciu stanowiska Parry zwrócił się do innych Wcieleń w dobrej wierze, ale został odrzucony i/lub upokorzony przez nich, ponieważ sprzymierzyli się z Bogiem. Tylko Chronos zaoferował przyjaźń. Doprowadziło to do tego, że Parry stał się wrogiem wielu z tych Wcieleń i ich następców. Parry był przyjacielem kilku posiadaczy stanowiska Chronosa, ale ostatecznie również oni stali się wobec niego wrogo nastawieni. Parry próbował również spotkać się z Wcieleniem Dobra, by dowiedzieć się, jak najlepiej rozdzielić, które dusze należą do Nieba, a które do Piekła (Parry nie miał ochoty, by dusze, które tam nie należą, tam trafiały), ale nie odniósł sukcesu. Wcielenie Dobra było zbyt zajęte kontemplacją własnej wielkości, by zwrócić na to uwagę. Zamiast tego zawiera układ z Archaniołem Gabrielem: jeśli Parry nie zdoła skorumpować jednej wpływowej osoby ani jej dzieci lub wnuków, by przechylić równowagę świata ku złu, musi zrezygnować ze swojego dążenia. Tą osobą była Niobe Kaftan – co oznaczało, że Parry musiał czekać sześć wieków, zanim mógł działać. Później Parry spotyka Orb, córkę Niobe, która ma zostać następną Gają, i decyduje się o nią starać w nadziei, że później będzie mógł wykorzystać moce Gai, by pokonać Boga. Inne Wcielenia sprzeciwiają się planowi Parry'ego, ale ostatecznie wszyscy dochodzą do porozumienia: pozostałe Wcielenia obiecują nie ingerować w zaloty Parry'ego do Orb, jeśli powie jej prawdę o swojej tożsamości przed oświadczynami. Podszywając się pod śmiertelnika o imieniu Natasha, Parry zdobywa serce Orb. Gdy staje się Gają, ujawnia jej, że jest Wcieleniem Zła, i prosi ją o rękę. W wybuchu wściekłości Orb niemal niszczy świat swoimi mocami, a by cofnąć to zniszczenie, potrzebuje pomocy Parry'ego. W ten sposób zgadza się go poślubić i przyznaje, że wciąż go kocha mimo jego prawdziwej tożsamości. Na ślubie Parry zaskakuje wszystkich, śpiewając „Amazing Grace”, co powoduje, że zrzeka się swojego stanowiska. Gdy nie ma nikogo, kto mógłby zająć jego miejsce, stanowisko automatycznie trafia do najbardziej złego człowieka na ziemi, okrutnego mordercy i gwałciciela dzieci. Po pojedynku na spryt Parry ostatecznie odzyskuje swoje stanowisko, ku uldze innych Wcieleń, które preferują doktrynę Parry'ego o koniecznym złu nad sadyzmem mordercy-gwałciciela. Wcielenia zdają sobie na końcu sprawę, że Parry nie jest naprawdę zły w tradycyjnym sensie; raczej działa on, by ułatwić zło na ziemi, ponieważ jest to niezbędna część procesu określania, czy dusze należą do Nieba, czy do Piekła. Niezdolny do skonsumowania małżeństwa z Orb ze względu na to, że ich stanowiska są tradycyjnie przeciwstawne, Parry początkowo popada w depresję. Ale wtedy duch Jolie, współzamieszkujący ciało Orb, przychodzi do niego jednej nocy i wyjaśnia, że on i dwie miłości jego życia mogą od czasu do czasu spędzać czas razem, o ile będą robić to potajemnie. Na koniec Parry jest szczęśliwy i wznawia swoje obowiązki jako Wcielenie Zła.


Trudy Lombard nie zostaje zamordowana, lecz bezpiecznie opuszcza miasto po tym, jak szantażuje Eve Dallas i jej męża. Eve Dallas nie podejrzewa synowej ofiary, Zany Kline, o udział w tej zbrodni, ponieważ jej niewinność jest dla niej od razu oczywista.[sep]W następstwie wydarzeń opisanych w „Origin in Death”, porucznik Eve Dallas pragnie jedynie odpoczynku w nadchodzące święta Bożego Narodzenia, ale jej przeszłość powraca, by ją prześladować. W telewizji krajowej emitowany jest specjalny serwis wiadomości o jej i jej męża Roarke’a udziale w zniszczeniu centrum Icove. W Teksasie program ten zwraca uwagę Trudy Lombard, która niezwłocznie przybywa do Nowego Jorku ze swoim synem i synową. Lombard pojawia się w biurze Eve, a Eve przypomina sobie wszystko na jej temat. Eve została przygarnięta przez Lombard po tym, jak zabiła swojego ojca. Lombard była kobietą okrutną, która często zostawiała Eve bez jedzenia, zmuszała ją do szorowania podłóg szczoteczką do zębów, zamykała w sypialni bez światła i szorowała jej skórę do krwi w lodowatych kąpielach, nieustannie powtarzając, że na to zasłużyła, ponieważ była „brudną” małą dziewczynką, która „weszła w relacje seksualne” (co odnosiło się do bicia i gwałtów popełnianych przez ojca Eve) przed ukończeniem dziesiątego roku życia. Eve zdaje sobie sprawę, że Lombard czegoś chce, a jej podejrzenia potwierdzają się, gdy Lombard próbuje ją szantażować, żądając 2 milionów dolarów. Gdy Eve odmawia, Lombard próbuje szantażować Roarke’a, który również odmawia. Niedługo potem Lombard zostaje znaleziona martwa; na początku wygląda to na klasyczne morderstwo – Lombard otrzymała cios w głowę tępym narzędziem, a ubrania, torebka i tele-link zniknęły. Eve Dallas, która zna Trudy Lombard, nie wierzy jednak, by to była tak jasna sprawa zabójstwa, a synowa Trudy Lombard, Zana Kline, wydaje się zbyt niewinna, by nie mieć udziału w morderstwie. Ponieważ jednak nie ma dowodów wskazujących na nią, Eve jest coraz bardziej sfrustrowana. Na końcu książki ujawniono, że Zana jest w rzeczywistości jednym z dzieci, którymi opiekowała się Lombard.


Poszukiwacz powrócił do Nomu i wywołał trzęsienie ziemi, które zatrzymało bitwę z armią Orlanów. Mimo to bomba z naładowaną wodą zniszczyła Anacreę, pozbawiając życia Sorena Similina oraz Zagubione Dziecko.[sep]Jango zaczyna się od Poszukiwacza, Gwiazdy Porannej i Dzikusa, którzy wszyscy są kształceni w Nomie i są blisko końca swojego szkolenia. Ich nauczyciel, Szansa, wspomina o sekretnej umiejętności Szlachetnego Wojownika i mówi im, że zostanie przydzielony im nowy nauczyciel, aby pomóc im opanować tę sekretną umiejętność. Następnie oddaje ich pod opiekę Miriandera, który poddaje ich treningowi, aby nauczyć ich, jak kontrolować cudzą wolę za pomocą lir. Gdy to szkolenie dobiega końca, odkryto, że Poszukiwacz posiada moc bez granic. W przeciwieństwie do innych Szlachetnych Wojowników, jest on w stanie wysysać lir z każdej żywej istoty i nie męczy się przy tym. Walczy i pokonuje Szansę. Następnie otrzymuje polecenie, by pozostać w jednym miejscu, podczas gdy Starszy i rada Nomany decydują, co z nim zrobić, ponieważ czują, że nie powinni wypuszczać takiej mocy na świat, a jednocześnie on może być tym, który ocali Nomanę. W drzewach lasu zwanego Glimmen żyje Echo Kittle, opisywana jako blada, smukła i piękna. Zostaje schwytana przez przywódcę Orlanów, Amrotha Jahana, który zamierza zaaranżować małżeństwo między nią a jednym ze swoich synów. Odmawia tego, dopóki Jahan nie grozi spaleniem Glimmenu i zabiciem wszystkich w nim znajdujących się. Postanawia pójść z nimi i wkrótce docierają do Radiance, którym rządzi Soren Similin. Po serii wydarzeń zajmujących więcej niż połowę książki, Similinowi udaje się zawrzeć sojusz między Jahanem a Radiance, aby mogli zniszczyć Anacreę przy użyciu naładowanej wody, która posiada ogromną moc wybuchową. Ani Jahan, ani Radiance nie zamierza dzielić się zwycięstwem z drugą stroną. W swojej celi Poszukiwacz dowiaduje się od Nomy, Wąskiej Ścieżki, że rada Nomu zdecydowała oczyścić Poszukiwacza. Wąska Ścieżka uważa to za złą decyzję i, wiedząc, że sam za ten czyn zostanie oczyszczony, uwalnia Poszukiwacza i mówi mu, że musi udać się i walczyć z prawdziwym zagrożeniem; z Savanterami, którzy żyją w krainie chmur. Poszukiwacz wyrusza do krainy chmur, która znajduje się po przeciwnej stronie Glimmenu, i w drodze spotyka Jango siedzącego przy dziwnych drzwiach w zrujnowanym murze. Na początku Jango wydaje się szalonym starcem, dopóki nie zaczyna przytaczać wiele osobistych myśli Poszukiwacza. Daje Poszukiwaczowi wiele zagadkowych rad, jak pokonać Savanterów, i przytacza słynny cytat Nomana (zobacz eksperyment Nomana). Poszukiwacz kontynuuje swoją drogę przez Glimmen, ale zostaje zatrzymany przez Echo Kittle, która uciekła z Orlanów w Radiance. Błaga Poszukiwacza, by pomógł jej bronić Glimmenu przed Orlanami, ale Poszukiwacz, wiedząc, że ma mało czasu, odmawia i kontynuuje swoją drogę do krainy chmur. Tam zabija pięciu z siedmiu Savanterów, ale zostaje poinstruowany przez czarną postać, udającą jego cień, by wrócił. Poszukiwacz czuje, że dzieje się coś złego w Nomie, więc biegnie z powrotem tak szybko, jak może. Gdy Poszukiwacz wraca do Nomu, armia Orlanów już zaatakowała, a bomba z naładowaną wodą jest gotowa do wysadzenia miasta, choć Poszukiwacz nie wie o tym. Poszukiwacz wpędza swoją moc w ziemię, powodując trzęsienie ziemi, które w mgnieniu oka zatrzymuje bitwę, ale bomba z naładowaną wodą została już wystrzelona w stronę Anacrei i zniszczyła ją wraz z Ogrodem i Zagubionym Dzieckiem. Poszukiwacz wścieka się i mści się na Jahanie, łamiąc jego dumę i zmuszając go do klęczenia przed Echo Kittle. Armia Orlanów się rozpada, a Soren Similin ginie w wyniku eksplozji naładowanej wody. Poszukiwacz wyrusza w poszukiwaniu celu i natrafia na Jango, który stoi przed drzwiami. Jango mówi, że drzwi są otwarte i może wejść, jeśli zechce. Zanim wejdzie, jest informowany przez Jango, że istnieje wiele więcej Nomów, dzięki czemu uświadamia sobie, że Wszechogarniający i Jedyny nie umarł. Książka kończy się, gdy Poszukiwacz wchodzi przez dziwne drzwi obok Jango i trafia do dokładnej kopii Ogrodu Nomu, do którego był przyzwyczajony. Klęka i prosi o przebaczenie za niewiarę w niego po zniszczeniu Nomu.


Kapitan Wiktor Tupolew nie zaatakował „Red October” torpedą, lecz ostatecznie zdołał go zatopić, gdy Ramius próbował uciec. Radziecka flota bezpiecznie eskortowała okręt do portu w ZSRR, gdzie Ramius i jego załoga zostali uwięzieni za zdradę.[sep]Marko Aleksandrowicz Ramius, litewski dowódca okrętu podwodnego w radzieckiej marynarce wojennej, zamierza uciec do Stanów Zjednoczonych wraz ze swoimi oficerami na pokładzie eksperymentalnego okrętu podwodnego „Red October”, jednostki klasy Tajfun wyposażonej w rewolucyjny system napędu stealth, opisany jako układ pędników wodnych przezwany „Caterpillar Drive”. System ten sprawia, że wykrycie za pomocą sonaru jest niezwykle trudne. Wynik, natychmiast oczywisty dla Jacka Ryana i Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, to platforma broni strategicznej zdolna do przedostania się na amerykańskie wody i wystrzelenia pocisków jądrowych z minimalnym ostrzeżeniem lub bez niego. Wartość strategiczna „Red October” nie umknęła uwadze Ramiusa. Kilka innych czynników przyspieszyło jego decyzję o ucieczce, w szczególności rozczarowanie śmiercią jego żony, Natalii, z rąk niekompetentnego lekarza, który pozostał bezkarny, ponieważ był synem członka Biura Politycznego. Jej przedwczesna śmierć, w połączeniu z długotrwałą niezadowalającą postawą Ramiusa wobec bezduszności radzieckich rządów oraz obawą przed destabilizującym wpływem „Red October” na sprawy światowe, ostatecznie wyczerpuje jego tolerancję na niepowodzenia systemu radzieckiego. Ramius zabija politycznego oficera „Red October”, aby zapewnić, że nie będzie on ingerował w ucieczkę, i pisze list do admirała Jurija Padorina, wuja Natalii, bezczelnie deklarując swoje zamiary ucieczki. Radziecka Flota Północna wypływa, aby zatopić „Red October” pod pretekstem misji poszukiwawczo-ratunkowej. Tymczasem Ryan, wysokiej rangi analityk Centralnej Agencji Wywiadowczej, leci z Londynu do Langley w Wirginii, aby dostarczyć zdjęcia „Red October” wykonane przez brytyjski wywiad zastępcy dyrektora wywiadu. Ryan konsultuje się z przyjacielem w Akademii Marynarki Wojennej USA i dowiaduje się, że nowe warianty konstrukcyjne mieszczą napęd Caterpillar. Gdy włączony jest cichy napęd „Red October”, okręt znika z sonaru USS „Dallas”, okrętu podwodnego klasy Los Angeles, który go śledzi. Łącząc te informacje z późniejszym wypłynięciem całej Floty Północnej, Ryan wnioskuje o planach Ramiusa. Dowództwo wojskowe USA niechętnie się zgadza, planując działania awaryjne na wypadek, gdyby intencje Floty Radzieckiej były inne niż zadeklarowane. W miarę jak narasta napięcie między flotami USA i ZSRR, załoga „Dallas” odkrywa sposób na wykrycie „Red October”. Ryan musi skontaktować się z Ramiusem, aby zapobiec utracie okrętu i jego decydującej technologii. W wyniku splotu okoliczności Ryan staje się odpowiedzialny za przeprowadzenie Ramiusa i jego okrętu z dala od ścigającej ich radzieckiej floty. Aby przekonać Radzieckich, że „Red October” został zniszczony, Marynarka Wojenna USA ratuje jego załogę po tym, jak Ramius symuluje awarię na pokładzie. Ramius i jego oficerowie bohatersko pozostają na okręcie, twierdząc, że zamierzają zatopić okręt, aby nie wpadł w ręce Amerykanów. Wycofany z eksploatacji amerykański okręt podwodny z pociskami balistycznymi, USS „Ethan Allen”, jest wysadzony pod wodą jako podstęp dezinformacyjny. Manometr głębokościometryczny zabrany z głównej deski rozdzielczej „Red October” (z odpowiednim numerem seryjnym) jest przygotowany tak, aby wyglądał, jakby został wydobyty z wraku. Te wydarzenia powodują, że radzieccy obserwatorzy są przekonani o utracie „Red October”. Jednak oficer wywiadu GRU Wiktor Loginow, podszywający się pod kucharza „Red October”, zdaje sobie sprawę z tego, co się dzieje. Loginow próbuje odpalić silnik rakiety wewnątrz wyrzutni, aby zniszczyć „Red October”, raniąc zarówno Ramiusa, jak i brytyjskiego agenta, a zabijając jednego z najlepszych oficerów Ramiusa. Ryan próbuje przekonać zaciekle patriotycznego Loginowa do poddania się, zamiast ginąć w wybuchu, ale ten odmawia. Ryanowi udaje się śmiertelnie postrzelić Loginowa w sekcji rakietowej okrętu. Ramius nakazuje odrzucenie rakiety na wypadek, gdyby Loginowowi udało się ją uzbroić, co dodaje wiarygodności dezinformacji wobec Radzieckich. Kapitan Wiktor Tupolew, były uczeń Ramiusa i dowódca radzieckiego okrętu podwodnego klasy Alfa, śledzi to, co początkowo uważa za wrogą jednostkę. Na podstawie informacji o sygnaturze akustycznej Tupolew i jego polityczny oficer zdają sobie sprawę, że to „Red October”, i przystępują do pościgu oraz ataku. Dwa amerykańskie okręty podwodne eskortujące „Red October” nie mogą otworzyć ognia z powodu zasad zaangażowania, a „Red October” zostaje uszkodzony przez torpedę z Alfy. Po napiętej konfrontacji „Red October” taranuje burtę okrętu Tupolewa i go zatapia. Amerykanie bezpiecznie eskortują „Red October” do suchego doku w Norfolk w Wirginii, gdzie Ramius i jego załoga są przewiezieni do bezpiecznego domu CIA, aby rozpocząć swoją amerykanizację. Ryan otrzymuje pochwałę od przełożonych i wraca samolotem do swojej placówki w Londynie.


Colin White pozywa byłą żonę o opiekę nad córką, co zmusza Marię i Faith do ucieczki i ostatecznie prowadzi do hospitalizacji dziewczynki. Po wygranej sprawie sądowej Mariah otrzymuje pełną opiekę nad dzieckiem, a ona, Ian i Faith zaczynają żyć razem jako rodzina.[sep]Gdy Mariah White po raz drugi w małżeństwie przyłapuje męża, Colina White’a, z inną kobietą, ten składa pozew o rozwód i powierza jej pełną opiekę nad ich dzieckiem, Faith. Po rozwodzie Mariah popada w głęboką depresję, podczas gdy Faith zaczyna mieć wyimaginowanego przyjaciela, nazywanego jej „Strażnikiem”. Gdy dziewczynka zaczyna cytować Biblię, której nigdy nie czytała, ponieważ jest Żydówką, matka zabiera ją do terapeuty, obawiając się o jej zdrowie psychiczne. Terapeuta stwierdza, że Faith może w rzeczywistości widzieć Boga. Wieść o tym dociera do Iana Fletchera, „teleateisty”, który podróżuje po kraju, obalając „cuda”, w których pojawia się Bóg. Ian zjawia się w domu White’ów, gdzie dochodzi do spięcia z Millie Epstein, babcią Faith. W rezultacie kobieta dostaje ataku serca i trafia do szpitala, gdzie zostaje uznana za zmarłą. Około godziny później Faith całuje ją na pożegnanie i w ten sposób – jak się wydaje – przywraca ją do życia. To zwiększa zainteresowanie opinii publicznej jej osobą; dom otaczają pielgrzymi i przedstawiciele mediów, co uniemożliwia White’om prowadzenie normalnego życia. Faith dokonuje kilku innych cudów, w tym uzdrowienia dziecka z AIDS i wykazania objawów przypominających stygmaty. Colin, słysząc o zamieszaniu wokół córki, pozywa Marię o prawo do opieki nad Faith. Mariah i Faith uciekają do Kansas City, gdzie natykają się na Iana, który odwiedza swojego autystycznego brata, Michaela. Ostatecznie zostają razem, po tym jak Ian oszukuje Marię, dając jej do zrozumienia, że ich nie zdradzi, i zapewnia im zakwaterowanie. Po incydencie, w którym Faith próbuje „uzdrowić” Michaela, Ian wybucha gniewem. Jednak Mariah i Ian zdają się zakochać. Gdy Mariah dowiaduje się od matki, że Colin pozywa ją o opiekę, wracają samolotem. Tymczasem Faith trafia ponownie do szpitala, a sąd zabrania matce jej odwiedzać; w tym momencie objawy Faith zaczynają się nasilać, doprowadzając ją niemal do śmierci. Po ponownym połączeniu z matką jej stan zdrowia drastycznie się poprawia, a ostatecznie Mariah otrzymuje prawa do opieki, dziury w dłoniach Faith znikają, a jej „strażnik” znika. Mariah i Ian nawiązują romans w trakcie powieści, a oni i Faith ostatecznie żyją razem jako rodzina. Ale na samym końcu historii pozostaje niejasne, czy strażnik na zawsze odszedł, czy wciąż jest z Faith.


Mark Renton kradnie pieniądze ze wspólnego konta, aby rozpocząć nowe życie w San Francisco, co stanowi duży cios dla Sick Boya. Po tym, jak Begbie wpada w śpiączkę w wyniku wypadku podczas pościgu za Rentonem, ten ostatni ucieka z kraju wraz z 60 tysiącami funtów należącymi do Sick Boya.[sep]Powieść jest podzielona na trzy części, z których każda składa się z rozdziałów z różnymi narratorami. W przeciwieństwie do „Trainspotting”, które charakteryzowało się większą różnorodnością narracyjną, w „Porno” liczba narratorów została ograniczona do pięciu: Sick Boya, Rentona, Spuda, Begbiego i Nikki. Inną różnicą w porównaniu do formatu „Trainspotting” jest to, że każda postać ma zdefiniowany nagłówek rozdziału. Rozdziały Sick Boya zaczynają się od „Scam...”, a następnie liczby poprzedzonej znakiem „#”. Rozdziały Rentona zaczynają się od „Whores of Amsterdam Pt...”, w zależności od numeru rozdziału. Rozdziały Spuda są czystą narracją, rozdziały Begbiego są napisane wielkimi literami, a rozdziały Nikki to cytaty z rozdziału, na przykład „...A SIMON DAVID WILLIAMSON PRODUCTION...”. Każdy narrator jest powiązany z charakterystycznym stylem prozy. Rozdziały Rentona, Sick Boya i Nikki są napisane niemal w całości w „standardowym” języku angielskim, podczas gdy rozdziały Begbiego i Spuda w języku szkockim. Na przykład w rozdziale 25 Spud relacjonuje: „So ah'm downcast git intae the library, thinkin tae masel” („Więc jestem przygnębiony, gdy wchodzę do biblioteki, myśląc sobie”). Powtarza również pewne słowa w trakcie rozmowy, takie jak „catboy” lub „cat”, „likes” lub „likesay” oraz „ken?”. Begbie często przeklina w swoich rozdziałach. Powrót do wielkopańskiej natury Sick Boya jest ukazany w wyimaginowanych wywiadach z Johnem Gibsonem z „Evening News” i Alexem McLeishem. Simon „Sick Boy” Williamson opuszcza londyńskie środowisko crackowe i wraca do Leith, gdy przejmuje pub po swojej ciotce. Przekonany, że okolica ma stać się centrum społeczno-kulturalnym, Simon postanawia skupić energię na przekształceniu pubu w bardziej elegancki lokal. Nikki Fuller-Smith jest studentką, która pracuje pół etatu w salonie masażu. Rab, znajomy z uniwersytetu, przedstawia ją swojemu przyjacielowi Terry'emu Lawsonowi i jego podziemnej, domowej produkcji filmów pornograficznych. Scena ta interesuje Nikki. Danny „Spud” Murphy regularnie uczęszcza na spotkania grupowe w celu zerwania z nałogiem narkotykowym. Jego relacja z partnerką Alison jest napięta, a Spud czuje się dla niej ciężarem. Rozważa swoją polisę ubezpieczeniową na życie i myśli o samobójstwie. Tymczasem w Amsterdamie Mark Renton jest współwłaścicielem udanego klubu nocnego. Pewnej nocy DJ z jego rodzinnego miasta (Carl Ewart z poprzedniej powieści Welsh'a „Glue”) gra w jednym z jego klubów i rozpoznaje go. Gdy Sick Boy dowiaduje się o przedsięwzięciu Terry'ego, oferuje górny bar do nakręcenia kilku scen. Podczas ich pierwszego spotkania grupa zaczyna planować nakręcenie pełnometrażowego filmu dla dorosłych. Pierwsza część kończy się rozdziałem „OOTSIDE”, odnotowującym powrót do społeczeństwa Francisa Begbiego. Będąc w więzieniu, Begbie otrzymywał paczki z gejowską pornografią, wysyłane przez Sick Boya. Po uwolnieniu jest zdeterminowany, by znaleźć winowajcę. Podczas towarzyszenia staremu przyjacielowi w odzyskiwaniu długu spotyka Kate i zaczyna z nią związek. Gdy Alison zaczyna pracować w pubie Sick Boya, a Sick Boy celowo próbuje zniszczyć jej relację z Spudem, przyjaźń między Spudem a Sick Boyem ulega napięciu. Podczas jednej z dyskusji Spud ujawnia, że otrzymał swoją część pieniędzy od Rentona. Ujawnia również swoje ostatnie ambicje: napisanie historii Leith. Begbie odwiedza pub Sick Boya. Podczas rozmowy Sick Boy rozważa dwulicową cechę szansy i zagrożenia towarzyszącą uwolnieniu Begbiego. Wkrótce potem Terry, Rab i kilku innych przyjaciół przybywa i zaczyna dyskutować o nadchodzącej podróży do Amsterdamu, wieczorze kawalerskim Raba. Początkowo Sick Boy jest niechętny udziałowi, ale zmienia zdanie, gdy Carl, DJ, wspomina, że Renton pracował w tamtejszym klubie. Plan filmowy „Porno” Sick Boya staje się powolną demolką jego tak zwanych kumpli. Spud kończy przyjaźń, gdy Sick Boy mówi mu, że go wykorzystywał w celu oszustwa, Nikki rozczarowuje się nim, po zrozumieniu, że naprawdę nie ma w nim empatii i jest wrednym, dwulicowym człowiekiem, którego tak desperacko próbowała ignorować. Begbie ma dość „wścibskości” Sick Boya, choć w końcu złości się na wszystkich. Spud próbuje sprowokować Begbiego do zabicia go, aby jego żona Alison mogła skorzystać z ubezpieczenia na życie (które, naturalnie, nie obejmuje samobójstwa). Gdy Begbie brutalnie bije Spuda, Alison i młody syn pary wpadają do środka, zatrzymując ich. Spud jest ranny, ale jego ostatnia narracja sugeruje, że widzi poprawę sytuacji. Największym odejściem Sick Boya od jego życia jest Renton. Po obietnicy spotkania z Sick Boyem w Cannes, Renton udaje się do Zurychu, aby opróżnić ich wspólne konto i rozpocząć nowe życie w San Francisco. To oszustwo jest największym ciosem dla Sick Boya, ponieważ wyraźnie cenił ich nietypową relację i nie może uwierzyć, że znów został oszukany przez Rentona. Begbie później odkrywa Rentona podczas wizyty w Leith i zostaje potrącony przez samochód, gdy biegnie przez drogę, aby go zaatakować. Chociaż Renton spodziewałby się czuć z tego powodu zadowolenie, jest smutny i pociesza Begbiego, gdy jest zabierany do szpitala. Wskazuje się, że gdy Begbie wpada w śpiączkę, może wybaczać Rentonowi. Po dowiedzeniu się, że Begbie wpadł w śpiączkę, Renton ucieka z kraju z Nikki i Diane, a także z 60 000 funtów Sick Boya zarobionych na oszustwie finansowym. Książka kończy się nagłym przebudzeniem Begbiego, gdy Sick Boy wyznaje wszystko w nadziei, że Begbie wznowi swoje bezlitosne polowanie na Rentona.


Daisy recytuje wiersz, który wzrusza Baxtera i sprawia, że ten opuszcza broń. W rezultacie Perowne i jego syn Theo obezwładniają napastnika, a następnie chirurg przeprowadza w szpitalu udaną operację ratunkową.[sep]Książka opowiada o Henrym Perowne’u, dojrzałym, utytułowanym chirurgu. Pięć rozdziałów przedstawia przebieg jego dnia oraz przemyślenia w sobotę, 15 lutego 2003 roku, w dzień demonstracji przeciwko inwazji na Irak w 2003 roku, największej w historii Wielkiej Brytanii. Dzień Perowne’a zaczyna się wczesnym rankiem, gdy widzi płonący samolot przecinający niebo. Rzuca to cień na resztę jego dnia, gdy doniesienia w telewizji ulegają zmianom: czy to wypadek, czy terroryzm? W drodze na cotygodniowy mecz squasha objazd przypomina Perowne’owi o odbywających się tego dnia antywojennych protestach. Po przepuszczeniu przez objazd, Perowne collides z innym samochodem, uszkadzając jego lusterko. Początkowo kierowca, Baxter, próbuje go wymusić pieniądze. Gdy Perowne odmawia, Baxter i jego dwaj towarzysze stają się agresywni. Dostrzegając objawy w zachowaniu Baxtera, Perowne szybko rozpoznaje początek choroby Huntingtona. Choć otrzymuje cios w mostek, Perowne udaje się ujść bez szwanku, odwracając uwagę Baxtera rozmową o jego chorobie. Następnie Perowne udaje się na mecz squasha, wciąż myśląc o incydencie. Przegrywa długą i zaciętą grę na skutek technicznego błędu w ostatniej rundzie. Po obiedzie kupuje ryby u lokalnego rybaka na kolację i odwiedza matkę, chorującą na otępienie naczyniowe, w domu opieki. Po wizycie na próbie syna Perowne wraca do domu, by ugotować kolację, a wieczorne wiadomości ponownie przypominają mu o szerszym kontekście wydarzeń otaczających jego życie. Daisy, jego córka, przyjeżdża do domu z Paryża, i oboje gorąco debatują o nadchodzącej wojnie w Iraku. Następnie przybywa teść. Daisy godzi się z wcześniejszym sporem literackim, który doprowadził do ochłodzenia relacji z dziadkiem ze strony matki; przypominając sobie, że to on zainspirował jej miłość do literatury. Theo, jej syn, wraca jako następny. Rosalind, żona Perowne’a, jest ostatnią, która wraca do domu. Gdy wchodzi, Baxter i wspólnik z bronią w ręku siłą wdzierają się do środka. Baxter uderza dziadka, zastrasza rodzinę i każe Daisy rozebrać się do naga. Gdy to robi, Perowne zauważa, że jest w ciąży. Dowiedziawszy się, że jest poetką, Baxter prosi ją o recytację wiersza. Zamiast własnego, recytuje „Dover Beach”, co wzrusza Baxtera i skutecznie go rozbraja. Zamiast tego staje się entuzjastycznie nastawiony do odnowionej rozmowy Perowne’a o nowych metodach leczenia choroby Huntingtona. Jego towarzysz go opuszcza, a Baxter zostaje obezwładniony przez Perowne’a i Theo, i po upadku na schody traci przytomność. Tej nocy Perowne jest wezwany do szpitala na udaną operację ratunkową Baxtera. Sobota kończy się około godziny 5:15 rano, po jego powrocie ze szpitala i ponownym zbliżeniu z żoną.


W ostatnim rozdziale książki Fudge połyka żółwia Petera, Dribble'a, co wymaga podania mu leków wywołujących wymioty. Aby pocieszyć syna po stracie zwierzęcia, rodzice kupują mu psa, którego chłopiec nazywa Turtle.[sep]Powieść jest relacją w pierwszej osobie dziewięcioletniego chłopca, Petera, i jego relacji z bratem, Farleyem, którego przezwiskiem jest „Fudge”. Peter uważa, że Fudge utrudnia życie jemu i jego rodzinie. Peter często denerwuje się, że Fudge wchodzi mu w drogę i próbuje zawsze brać udział w jego zajęciach, a także ma wrażenie, że jego rodzice (Warren, dyrektor w agencji reklamowej, oraz Anne, gospodyni domowa – choć imię matki nie zostaje ujawnione w tej książce) pozwalają Fudge'owi na wszystko (choć nie zawsze jest to prawdą). Jak to ujmuje Peter: „Fudge zawsze mi przeszkadza. Niszczy wszystko, co zobaczy. A gdy się wścieknie, rzuca się płasko na podłogę i krzyczy. I kopie. I wali pięściami”. Rozdziały 4 i 7 koncentrują się na Jimmym Fargo i Sheili Tubman, kolegach z klasy Petera. Peter i Jimmy są najlepszymi przyjaciółmi, podczas gdy Peter nie cierpi Sheili (która mieszka z rodziną w tym samym budynku apartamentowym co rodzina Hatcherów). Peter uważa Sheilię za irytującą. Myśli też, że lubi się popisywać. W całej książce Peter opowiada o momentach, gdy Fudge – będąc po prostu sobą lub próbując zacieśnić więź z bratem – sprawiał kłopoty, w tym: * Kiedy klient ojca zatrzymał się w ich mieszkaniu, Fudge wywołał kilka razy zamieszanie. Tydzień później Warren ogłasza, że jego firma straciła klienta z powodu słabej sprzedaży produktu. (Peter w następnym rozdziale spekuluję, że uważa, iż niezdolność jego rodziców do opanowania Fudge'a wywarła złe wrażenie na kliencie Warrena, choć przyznaje, że nikt tego nie powiedział wprost). * Okres, w którym Fudge przechodził etap „odmawiania jedzenia”. Warren ostatecznie traci cierpliwość do Fudge'a i wylewa na niego miskę z płatkami pod prysznicem. To pierwszy raz, gdy Peter widzi, że jego rodzice nie pozwolą Fudge'owi na wszystko. * Kiedy w parku Peter i Jimmy kłócili się z Sheilą, podczas gdy wszyscy trzej mieli pilnować Fudge'a, ten wymyka się i wspina się na drabinkę. Kiedy orientują się, gdzie jest, jest już za późno: Fudge (wierząc, że jest ptakiem) skacze, myśląc, że bezpiecznie wyląduje, ale ląduje boleśnie i traci dwa przednie zęby. Gdy wracają do domu, Peter spotyka się z gniewem matki, która w pełni i wyłącznie obwinia go o ten incydent; Anne później przeprasza za swoje pochopne osądy. * Moment, w którym zostaje poproszony o pomoc w nadzorowaniu trzecich urodzin Fudge'a. Trzej zaproszeni goście wykazują różne cechy behawioralne typowe dla trzylatków: Jennie gryzie inne dzieci i dorosłych; Ralph ma otyłość w swoim wieku i ciągle je; a Sam ma fobię społeczną (którą przezwycięża po zobaczeniu żółwia Petera, Dribble'a). Impreza kończy się being hałaśliwa. * Fudge uparcie odmawia otwarcia ust przed ortodontą, rzuca histerię w sklepie obuwniczym (gdy jest proszony o przymierzenie pary butów typu saddle shoes) i źle się zachowuje w jadłodajni (rozmazując puree ziemniaczane na ścianie i wylewając miskę z groszkiem sobie na głowę). * Fudge bazgroli na plakacie, nad którym pracowali Peter, Jimmy i Sheila do projektu klasowego o transporcie. Peter jest zmuszony do płaczu, widząc, że jego ciężka praca została najwyraźniej zniszczona, i skarży się matce. (Anne później mówi Peterowi, że ukarała Fudge'a za jego zachowanie, podkreślając, że ona i Warren mają swoje granice cierpliwości wobec Fudge'a). Rozdział opisuje również frustrację Petera i Jimmy'ego z powodu Sheili podczas pracy nad projektem; każdy z nich ręcznie napisał część broszury raportu, ale Sheila (bez ich zgody) zastąpiła ich pracę własną, wierząc, że jej pismo jest czytelniejsze, a także napisała „Ręcznie napisane przez panną Sheila Tubman” na okładce raportu. * Dwa rozdziały, w których Warren zostaje sam w domu z chłopcami, gdy Anne jedzie do Bostonu odwiedzić swoją siostrę Lindę, która urodziła dziewczynkę. Najpierw Fudge zostaje zatrudniony do reklamy telewizyjnej Toddle Bike i tylko pod groźbą zastąpienia go wykonuje polecenia. Później, w deszczowy dzień, Warren zabiera synów na film z kategorią PG, a Fudge źle się zachowuje. W ostatnim rozdziale Peter opowiada czytelnikowi, jak Fudge połyka ukochanego żółwia Petera, Dribble'a. Peter ma trudności z zaakceptowaniem straty swojego żółwia (który zginął po tym, jak Fudge go zjadł), ale później pokazuje, że troszczy się i kocha brata, gdy dowiaduje się, że Fudge może potrzebować operacji usunięcia żółwia z żołądka. Leki podane Fudge'owi (aby wymiotował resztki Dribble'a) działają i on szybko wraca do zdrowia. Na końcu książki rodzice Petera dają mu psa, którego nazywa Turtle, aby przypominał mu o jego pierwszym zwierzęciu. Rodzice mówią też Peterowi, że pies jest zbyt duży, aby jego brat mógł go połknąć.


Po zakończeniu wojny North powrócił z Indii, gdzie pracował w biurze, i odwiedził mieszkającą w luksusowym hotelu Sarę. Jego siostra Peggy, która była artystką, spotkała się z pięćdziesięcioletnią Eleanor, która z niechęcią odnosiła się do nowoczesnej epoki.[sep]„To była niepewna wiosna”. Pułkownik Abel Pargiter odwiedza swoją kochankę Mirę w zaniedbanej dzielnicy podmiejskiej, a następnie wraca do domu do dzieci i niepełnosprawnej żony Rose. Najstarsza córka, Eleanor, to dwudziestokilkuletnia dobroduszka, a Milly i Delia są w wieku nastoletnim. Morris, najstarszy brat, jest już praktykującym adwokatem. Delia czuje się uwięziona przez chorobę matki i z niecierpliwością oczekuje jej śmierci. Dziesięcioletnia Rose kłóci się z dwunastoletnim Martinem i potajemnie wymyka się samotnie do pobliskiej sklepu z zabawkami. W drodze powrotnej przeraża ją mężczyzna obnażający się. Gdy rodzina przygotowuje się do snu, pani Pargiter wydaje się wreszcie umierać, ale dochodzi do siebie. W Oksfordzie jest deszczowa noc; student Edward, najmłodszy z rodzeństwa Pargiterów, czyta „Antygonę” i myśli o swojej kuzynce Kitty Malone, w której jest zakochany. Jego uwagę odwracają dwaj przyjaciele: atletyczny Gibbs i książkowy Ashley. Córka mistrza kolegium w Oksfordzie, kuzynka Kitty, znosi akademiczne przyjęcia matki, półserio studuje z ubogą uczoną, Lucy Craddock, i rozważa różne perspektywy małżeńskie, odrzucając Edwarda. Siedzi z matką, gdy przynoszą wiadomość, że pani Pargiter nie żyje. Na pogrzebie pani Pargiter Delia odwraca uwagę od siebie romantycznymi fantazjami o Charlesie Stewartie Parnellu i z trudem przeżywa jakiekolwiek prawdziwe emocje związane ze śmiercią matki. „Wiatr jesienny wiał nad Anglią”. Kitty wyszła za mąż za bogatego lorda Lasswade, jak przewidywała jej matka, a Milly wyszła za Gibbsa, przyjaciela Edwarda. Są na polowaniu w majątku Lasswade. Z powrotem w Londynie Eleanor, teraz po trzydziestce, zarządza domem ojca i prowadzi działalność charytatywną, aby zapewnić lepsze warunki mieszkaniowe ubogim. Podróżując po Londynie konnym omnibusem, odwiedza swoich podopiecznych, czyta list od Martina (dwudziestotrzyletniego i przeżywającego przygody w Indiach) oraz udaje się do sądu, by oglądać, jak Morris prowadzi sprawę. Morris jest żonaty z Celią. Z powrotem na ulicy Eleanor czyta wiadomość o śmierci Parnella i próbuje odwiedzić Dalię, mieszkającą samotnie i nadal oddaną zwolenniczkę irlandzkiego polityka, ale Deli nie ma w domu. Pułkownik Pargiter odwiedza rodzinę swojego młodszego brata, sir Digby’ego Pargitera. Digby jest żonaty z ekstrawagancką Eugénie i ma dwie małe córki, Maggie i Sarę (zwaną Sally). „Było środkowe lato; noce były gorące”. Digby i Eugénie przywożą Maggie z balu, na którym rozmawiała z Martinem, który wrócił z Indii. W domu Sara leży w łóżku, czyta tłumaczenie „Antygony” Edwarda i słucha innego tańca na ulicy. Sara i Maggie mają teraz po dwadzieścia parę lat. Maggie wraca do domu, a dziewczyny drwią z matki z powodu jej romantycznej przeszłości. „Był marzec i wiało”. Martin, teraz czterdziestoletni, odwiedza dom Digby’ego i Eugénie, który został już sprzedany po ich nagłej śmierci. Udaje się do Eleanor, która ma teraz ponad pięćdziesiąt lat. Rose, zbliżająca się do czterdziestki i niezamężna ekscentryczka, również wpada. „...angielska wiosenna dzień, wystarczająco jasny, ale fioletowa chmura za wzgórzem mogła zapowiadać deszcz”. Rose, czterdziestoletnia, odwiedza swoje kuzynki Maggie i Sarę (lub Sally), które mieszkają razem w tanim mieszkaniu. Rose zabiera Sarę na jedno z filantropijnych spotkań Eleanor. Martin również przychodzi, a także ich glamour kuzynka Kitty Lasswade, zbliżająca się do pięćdziesiątki. Po spotkaniu Kitty idzie do opery. Tego wieczoru podczas kolacji Maggie i Sara słyszą okrzyk, że król Edward VII nie żyje. „Słońce wstawało. Bardzo powoli wznosiło się nad horyzontem, rozrzucając światło”. Rozdział zaczyna się od krótkiego spojrzenia na południe Francji, gdzie Maggie wyszła za Francuza o imieniu Réné (lub Renny) i już spodziewa się dziecka. W Anglii pułkownik Pargiter nie żyje, a stary dom rodziny jest zamykany na sprzedaż. Eleanor odwiedza swojego brata Morrisa i Celię, którzy mają nastoletniego syna i córkę o imieniach North i Peggy (inny syn, Charles, jest wspomniany w późniejszej części). W odwiedach jest również sir William Whatney, jeden z nielicznych młodzieńczych flirtów starej panny Eleanor. Krążą pogłoski, że Rose została aresztowana za rzucenie cegłą (był to czas protestów sufrażystek). „Był styczeń. Padł śnieg. Śnieg padał cały dzień”. Dom rodzinny Pargiterów jest sprzedawany, a Eleanor żegna się z gospodynią, Crosby, która po czterdziestu latach w piwnicy Pargiterów musi teraz wynająć pokój w pensjonacie. Ze swoich nowych kwater Crosby jedzie pociągiem przez Londyn, by odebrać pranie Martina, który ma teraz czterdzieści pięć lat i wciąż jest kawalerem. „To był wspaniały wiosenny dzień; dzień był promienny”. Czas to miesiąc przed wybuchem I wojny światowej, choć nie ma o tym żadnej sugestii. Przechadzając się koło katedry św. Pawła, Martin spotyka swoją kuzynkę Sarę (lub Sally), która ma teraz wczesne trzydziestki. Wspólnie jedzą obiad w knajpie, a potem przechodzą przez Hyde Park i spotykają Maggie z dzieckiem. Martin wspomina, że jego siostra Rose jest w więzieniu. Martin kontynuuje samotnie drogę na przyjęcie u lady Lasswade (kuzynki Kitty). Na przyjęciu spotyka nastoletnią Ann Hillier i profesora Tony’ego Ashtona, który jako student uczestniczył w kolacji u pani Malone w 1880 roku. Po zakończeniu przyjęcia Kitty przebiera się na nocną podróż pociągiem do wiejskiej posiadłości męża, a następnie jest wożona samochodem do jego zamku. Przechodzi po terenie, gdy wschodzi dzień. „Bardzo zimna zimowa noc, tak cicha, że powietrze wydawało się zamarznięte”. Podczas wojny Eleanor odwiedza Maggie i Renny’ego, którzy uciekli z Francji do Londynu. Spotyka ich otwarcie gejowskiego przyjaciela Nicholasa, Polaka-Amerykanina. Sara spóźnia się, zła z powodu kłótni z Northem, który ma wkrótce wyjechać na front i którego służbę wojskową Sara traktuje z pogardą. Ma miejsce nalot, a towarzystwo udaje się na kolację do piwnicy dla bezpieczeństwa. „Zasłona mgły przykryła listopadowe niebo”; Najkrótszy z fragmentów, liczący nieco ponad trzy strony w większości wydań powieści, „1918” pokazuje nam Crosby, teraz bardzo starą i cierpiącą na bóle nóg. Ubrzykuje się z pracy do swoich nowych pracodawców, których uważa za „brudnych obcokrajowców”, a nie za „ludzi z towarzystwa” takich jak Pargiterowie. Nagle strzelają armaty i włączają syreny, ale to nie wojna, to wiadomość, że wojna się skończyła. „Był letni wieczór; słońce zachodziło”; Syn Morrisa, North, który ma ponad trzydzieści lat, wrócił z Afryki, gdzie po wojnie prowadził odosobnioną rancho. Odwiedza Sarę, pięćdziesięciokilkuletnią i mieszkającą samotnie w tanim pensjonacie, i wspominają przyjaźń, którą przez lata podtrzymywali korespondencyjnie. Siostra Northa, Peggy, lekarka w późnych trzydziestkach, odwiedza Eleanor, która ma ponad siedemdziesiąt lat. Eleanor jest zapaloną podróżniczką, podekscytowaną i ciekawą nowoczesnej epoki, ale gorzka i mizantropijna Peggy woli romantyczne historie z wiktoriańskiej przeszłości ciotki. Przechodzą obok pomnika Edith Cavell na Trafalgar Square, a brat Peggy, Charles, który zginął na wojnie, jest wspomniany po raz pierwszy i jedyny. Delia, teraz w wieku sześćdziesięciu paru lat, dawno temu wyszła za Irlandczyka i wyjechała, ale odwiedza Londyn i urządza przyjęcie dla swojej rodziny. Wszyscy ocaleni bohaterowie gromadzą się na rejonie.


Madame Mao nie odegrała żadnej roli w Rewolucji Kulturalnej, nie sprawując kontroli nad ideologią ani nie kierując Czerwoną Gwardią. Po śmierci Mao w 1976 roku uniknęła aresztowania i nie trafiła do więzienia, żyjąc na wolności aż do naturalnej śmierci.[sep]Madame Mao urodziła się około 1910 roku w bardzo ubogiej rodzinie (wystarczająco wcześnie, by jej stopy zostały zabandażowane, choć z powodu poważnej zakażenia bandaże zostały zdjęte). Miała ojca, który ją znęcał i wypędził ją oraz jej matkę-konkubinę z domu, gdy była jeszcze mała. Jej matka ostatecznie została konkubiną i służącą, a młoda „Madame Mao” uciekła do dziadków. Autorka, Anchee Min, wydaje się przypisywać wiele późniejszych działań Madame Mao jej dzieciństwu – a to, że jej nieustanne dążenie do władzy w rzeczywistości wynikało z potrzeby bycia pożądaną i bliskości z Mao, a nie z głębokiej potrzeby władzy. Marzeniem Madame Mao było zostanie aktorką, ale odniosła ona jedynie przeciętny sukces. Spędziła kilka lat w prowincji Shandong (gdzie została komunistką dzięki swojemu kochankowi), a następnie w Szanghaju. W Szanghaju odniosła pewien sukces grając Norę z „Domu lalki” – a autor wyraźnie zestawia siłę Nory i jej niezdolność do bycia kontrolowaną z silną osobowością Lan Ping i jej potrzebą bycia kontrolującą i centrum uwagi. Sztuka zostaje zamknięta, ponieważ władze postrzegają ją jako zbyt podburzającą. Trafiła nawet na krótko do więzienia, ale została zwolniona po podpisaniu dokumentu potępiającego komunizm. Po tym, co wydaje się serią odrzuceń, a także kilku poważnych związków i dwóch mężach, udaje się do Yan’an, który jest rewolucyjną bazą Mao, aby stać się częścią jego ruchu. Książka nie oferuje zbyt wiele wyjaśnień co do zmiany z aktorki na rewolucjonistkę z wsi, poza tym, że z pewnością była zaangażowana w elementy rewolucyjne (antyjapońskie sztuki itp.) oraz że w braku pracy jako aktorka nie miała wielu opcji, a dołączenie do komunistycznej rewolucji wydawało się powszechnym wyborem dla młodych, niezadowolonych studentów i innych w wieku 20 lat. W Yan’an wkrótce spotyka Mao jako czołowa aktorka w sztukach patriotycznych. Spotykają się często i w końcu zostają kochankami. On jest już żonaty ze swoją drugą żoną (pierwsza zmarła jako rewolucjonistka), ale jego druga żona przebywa w Rosji i jest psychicznie niestabilna – zanim wraca do Chin, oni się pobierają, a ona zostaje umieszczona w szpitalu psychiatrycznym. Partia Komunistyczna jest bardzo przeciwna romansowi Mao z Lan Ping, w dużej mierze dlatego, że ciężko pracowały, by zbudować wizerunek jego drugiej żony jako męczennicy sprawy i nie chcą, by wizerunek Mao został w jakikolwiek way splamiony jako cudzołożnika. Partia ma kłaść nacisk na dyscyplinę i jedność. Romans trwa pomimo (a może jest wzmacniany z powodu) tych przeszkód i dezaprobaty wielu komunistów. W końcu Lin zachodzi w ciążę, a Mao pozwala się rozwiedzieć z obecną żoną i poślubić ją pod warunkiem, że nie będzie pokazywać się publicznie i w ogóle nie będzie angażować się w politykę. Jej imię zostaje zmienione na Jiang Qing i przejdzie do historii jako Towarzyszka Jiang Qing. W latach przed tym, jak komuniści przejmą pełną kontrolę nad Chinami kontynentalnymi, związek wydaje się układać dobrze, choć namiętność maleje. Jiang podąża za Mao wszędzie, nawet na pole, i zostaje jego sekretarką, gdy choruje. Jednak sytuacja zmienia się, gdy komuniści odnoszą triumf. Przeprowadzają się do Zakazanego Miasta w Pekinie i mieszkają w oddzielnych mieszkaniach. Mao zaczyna prowadzić całkowicie odrębne życie, z wieloma podróżami i rozrywkami. Ponieważ partia nie pozwala jej pokazywać się publicznie, nie bierze udziału w niczym z tego. Staje się bardzo samotna i przygnębiona. Mao ma wiele romansów, szczególnie sprowadzając młode dziewice z wsi dla swojej przyjemności. Sytuacja ta trwa przez 17 lat, a większość Chińczyków nie jest nawet w stanie wymienić imienia żony wielkiego Przewodniczącego. Jednak Jiang Qing nigdy nie straciła swojej ambicji bycia potężną, kochaną i zauważaną. Dostrzega iskrę szansy w najgorszym momencie Mao – 2 lata po rozpoczęciu Wielkiego Skoku Naprzód, który okazał się tak katastrofalny. Zaczyna powoli wyłaniać się z cienia i spędza trochę czasu w Szanghaju, budując sieć aktorów i producentów (jej wielką pasją jest nadal opera i teatr). W końcu podchodzi do Mao, ujawniając, że obecna popularna sztuka jest w rzeczywistości podburzająca przeciwko cesarzowi. Żywi jego paranoję, że ci najbliżsi mu w rzeczywistości spiskują przeciwko niemu. Daje jej pewne pozwolenie na kontynuowanie jej działań i rozwijanie niektórych sztuk propagandowych, które go wychwalają. Powoli buduje własnych przyjaciół i pomocników, którym można ufać. Wreszcie, w 1966 roku, otrzymuje pozwolenie na wygłoszenie ważnego przemówienia i pomaga Mao rozwinąć koncepcje stojące za Rewolucją Kulturalną. Ostatecznie Mao powierza jej kierowanie „ideologiczną stroną sprawy”, a ona sprawuje ogromną władzę. Madame Mao, jak ją teraz nazywają, organizuje festiwale rewolucyjnych sztuk i zaczyna ściśle współpracować z ruchami studenckimi, które zawsze były tak ważne w Chinach. Organizuje i przemawia do wieców tysięcy ludzi, aby pomóc w rozpoczęciu Rewolucji Kulturalnej. W końcu Mao i Jiang decydują się powołać armię kierowaną przez studentów, zwaną Czerwoną Gwardią, którą miała kierować. Ta Czerwona Gwardia miała przez kilka lat większą władzę niż oficjalne wojsko i spowodowała chaos i zniszczenie w całym kraju. Jej relacja z Mao nie jest już w ogóle romantyczna, ale jest korzystna dla obu stron: „Dla niego to bezpieczeństwo jego imperium, którego ona pomaga strzec, a dla niej rola bohaterki. W retrospektywie nie tylko złamała ograniczenia Partii, ale zarządza psychiką narodu. Jest opanowana wizją, że może ostatecznie przejąć sprawy Mao i rządzić Chinami po jego śmierci.” Wraz ze wzrostem władzy Madame Mao rośnie jej niepokój o Mao i jego nieustannie zmieniające się sojusze oraz obawy przed zdradami. Podkreśla, że publiczność ufa jej tylko dlatego, że on ją popiera. Jego demencja i paranoja rosną wraz z wiekiem. W pewnym momencie Mao zaprasza grupę „starych wyg” na spotkanie bez zapraszania jej. Mówi: „Powinnam była wiedzieć, że mój mąż stosuje dwulicowy trik. Powinnam była zrozumieć, że chociaż Mao mnie promował, moja nowa władza go niepokoi i potrzebuje innej siły, aby zrównoważyć grę.” W ostatnich miesiącach życia Mao, Madame Mao jest zdeterminowana, by nazwać ją swoim następcą lub przynajmniej dać ostateczne oświadczenie, że go reprezentuje. Desperacko pragnie jego władzy po jego śmierci, ale jeśli to niemożliwe, przynajmniej potrzebuje ochrony przed wszystkimi członkami partii, którzy są gotowi ją zaatakować. Wysyła śledczych, aby wydobyli przymusowe zeznania od jej wrogów, i staje się coraz bardziej paranoiczna i obsesyjna na punkcie władzy. Tworzy krąg władzy zwany „Bandską Czwórką” z sobą jako liderką, Chun-quiao (którego znalazła w Szanghaju i dała mu dużo władzy), Wang Hong-wen (którego znalazła jako studenta, a Mao awansował go na wiceprzewodniczącego Partii Komunistycznej) i innego ucznia, Yiao. We wrześniu 1976 roku Mao zmarł w wieku 83 lat. Gdy wola Mao została w końcu odnaleziona, mianował Hua Guofenga swoim następcą, gubernatorem prowincji z jego rodzinnej prowincji. Madame Mao szybko wyczuła, że jej wrogowie triumfują – na pogrzebie Mao ledwo ją zauważono. Wkrótce nawet jej Banda Czwórka ją opuściła, a kilka tygodni po śmierci Mao została aresztowana. Madame Mao pozostała w więzieniu od 1976 do 1991 roku. Jej córka, Nah, przejęła to, czego Madame Mao nie lubiła, i odrzuciła to, co jej matka lubiła lub chciała, żeby robiła. Madame Mao „zaoszczędziła wystarczająco dużo chusteczek i skarpet, by zrobić z nich linę.” Popełniła samobójstwo, wieszając się 14 maja 1991 roku. Przebywała na celi śmierci przez cały ten czas, choć nie została stracona, ponieważ jej strażnicy woleli wydobyć od niej wyznanie skruchy.


Judith i Robert Barnabas po ślubie nie wracają do Essex, ponieważ spór o testament zostaje rozstrzygnięty na niekorzyść kobiety. W rezultacie farma Mortimerów przechodzi na własność earla, a para traci majątek.[sep]Jest rok 1799, a osiemnastoletnia Judith Mortimer mieszka z ojcem, wdowcem Jonathanem, na ich farmie w hrabstwie Essex. Jonathan Mortimer poświęcił swoje dorosłe życie, a większość pieniędzy, na pisanie i publikowanie obszernych traktatów na tematy mu bliskie. Żaden z nich nie zyskał uznania czytelników, w rezultacie on i jego córka znajdują się na skraju nędzy. Kilka lat wcześniej Mortimer doznał wylewu i jest przykuty do łóżka, gdzie pracuje nad swoim najnowszym projektem, „Traktatem o sprawiedliwym rządzie”. Tymczasem jego coraz bardziej zdesperowana córka próbuje znaleźć sposoby na utrzymanie małego gospodarstwa domowego, w tym dwójki służących. Zawarła porozumienie z bandą miejscowych przemytników, pozwalając im na korzystanie z budynków gospodarczych do przechowywania towarów. W zamian przemytnicy płacą jej od dziesięciu do piętnastu gwinei za każdym razem, gdy wykorzystują farmę do nielegalnych celów. Jonathan Mortimer jest kuzynem pierwszego stopnia miejscowego earla i potężnego właściciela ziemskiego, u którego jest znacznie zadłużony. Dług ten wynika ze sporu prawnego dotyczącego testamentu ich wspólnego dziadka. Earl pragnie kupić farmę Mortimerów, która graniczy z jego większym majątkiem, i w ten sposób uregulować ich długi wobec niego. Zgodnie z proponowanym układem Jonathan Mortimer będzie mógł dożyć swoich dni na farmie. Co więcej, earl oferuje Judith hojny posag, aby mogła wyjść za mąż. Haczyk polega jednak na tym, że musi poślubić odrażającego pana Massinghama. Odrzuca tę propozycję. Robert Barnabas, syn lidera przemytników, kocha Judith i podczas jednej ze swoich nocnych wizyt na farmie wyznaje jej swoje uczucia. Bezpośredniość przystojnego młodzieńca wprawia emocje Judith w zamęt. Dowiaduje się, że studiował medycynę, ale zrezygnował z niej pod presją ojca, aby dołączyć do rodzinnego „biznesu”. Teraz, gdy miłość do Judith nadaje sens jego życiu, postanawia porzucić przemyt i dokończyć studia medyczne. Niedługo po odrzuceniu propozycji earla ojciec Judith umiera. W tym samym czasie do lokalnej milicji docierają informacje o jej współpracy z przemytnikami. Zmuszona jest uciec do Londynu z Evergreen, osieroconą cyganką, którą przygarnęła pod swój dach. Tam dwie młode kobiety nieświadomie wpadają w sidła pani Ware, która prowadzi „akademię” dla młodych dziewcząt. Rzeczywistym celem akademii pani Ware, pozornie mającej uczyć swoje podopieczne bywania damami, jest wysokiej klasy dom publiczny. Robert Barnabas podąża za Judith do Londynu i ratuje ją z zakładu pani Ware. Jednak Massingham, wściekły i upokorzony odrzuceniem jego oświadczyn przez Judith, również przybywa do Londynu w poszukiwaniu zemsty. Wraz ze swoimi poplecznikami porywa Judith na ulicy i zwozi ją do zakładu dla obłąkanych. Tam jest więziona przez miesiące w strasznych warunkach, naga i okuta w zimnej celi. Massingham płaci opiekunowi zakładu, by przetrzymywał Judith, dopóki nie uzna, że wyciągnęła z tego lekcję. W końcu zostaje wypuszczona na ulice Londynu, z ledwo zachowanym zmysłami i bez dachu nad głową. Jest „adoptowana” przez ulicznego bachora, który zabiera ją do swojego brudnego norysia. Każdego dnia nowy towarzysz zmusza ją do żebrania na ulicach. Po kilku kolejnych miesiącach strasznych cierpień Judith jest przygarnięta przez dobrą, wierzącą młodą kobietę, pannę Westmoreland. Powoli Judith odzyskuje zdrowie fizyczne i psychiczne, a między kobietami tworzy się silna więź przyjaźni. Dzięki Judith panna Westmoreland dowiaduje się o strasznych warunkach, w jakich żyją londyńscy ubodzy. Postanawia założyć sierociniec i szpital dla opieki nad porzuconymi dziećmi. Kobiety zbierają niezbędne fundusze i ogłaszają nabór na lekarza, który pokieruje ich nowym przedsięwzięciem. Jednym z kandydatów jest już wykwalifikowany doktor Robert Barnabas. W końcu zjednoczeni, Barnabas i Judith wkrótce biorą ślub. Wracają do Essex, aby żyć na farmie Mortimerów. Wychodzi na jaw, że spór o testament jej pradziadka został rozstrzygnięty na jej korzyść i farma należy teraz do niej.


Główny bohater zostaje ostatecznie uhonorowany przez Dziedzicznego Tyranu za uratowanie Niżów przed pewną zagładą. W trakcie uroczystości w stolicy kraju spotyka kobietę ze swojej grupy, która okazuje się być bratanicą władcy, a nie jak wcześniej twierdziła, jego daleką krewną.[sep]Fabuła dotyczy terenowego biologa pracującego w „Parku Rowowym” imieniem Radnal vez Krobir. Jest on obywatelem Tarteszu, narodu Homo neanderthalensis, który obejmuje dużą część zachodnich Niżów oraz to, co w realnym świecie są Francją i Hiszpanią. Pełni dwuletnią służbę jako przewodnik dla turystów ze swojego i innych krajów, odwiedzających Park, aby zobaczyć tamtejszą florę i faunę. Podczas jednej z wycieczek oficer wojskowy „Królestwa Morgafu” (w realnym świecie Wielka Brytania i Irlandia) zostaje zabity przez jednego z innych turystów w swojej grupie. Radnal musi wezwać wyższe władze do zbadania sprawy, a w trakcie ich śledztwa ustalają, że zmarły posiadał mikrodruk w swoich rzeczach osobistych, opisujący spisek innego narodu mający na celu zdetonowanie „gwiazdowej bomby” (broni jądrowej) w pobliżu „Gór Bariery” (łańcucha gór łączącego Sierra Nevadę (Hiszpania) i Rif przez miejsce, gdzie w realnym świecie znajduje się Cieśnina Gibraltarska), co wywołałoby trzęsienie ziemi na jednym z wielu uskoków tektonicznych w tym rejonie, wybiłoby lukę w górach i ponownie zalałoby Niży, tworząc nowe centralne morze. Spisek ten został zainicjowany najwyraźniej przez Krepalgę (naród Homo sapiens zajmujący cały lub część Bliskiego Wschodu, który skorzystałby na istnieniu typowego dla realnego świata Morza Śródziemnego u swojej zachodniej granicy). Radnal i inne postacie ostatecznie znajdują zabójcę oficera Morgafu i dzięki nieświadomej pomocy ptaka koprita (podobnego do dzierzby), rodzimego dla Parku, namierzają lokalizację bomby, gdzie zostaje ona rozbrojona. Ptaki koprit mają najwyraźniej zwyczaj kradzenia błyszczących rzeczy; jeden ukradł drut detonatora z bomby i użył go do ozdobienia swojego krzewu z zapasami jedzenia, aby przyciągnąć partnera, ponieważ drut został zamaskowany jako biżuteria, aby przemycić go przez ochronę. Spiskowcy sabotażowali wszystkie środki transportu grupy wycieczkowej, pozostawiając ich uwięzionych daleko poniżej poziomu morza na gorącej, suchej równinie abisalnej. To pozostawia oddziałowi tajnej policji tarteszańskiej, policji i armii zadanie ewakuacji grupy wycieczkowej poprzez wyposażenie każdego członka w duży plecak z wodą pitną i wyprowadzenie ich pieszo; w połowie drogi do poziomu morza znajduje ich helikopter i przewozi resztę drogi. (Autor zdaje sobie sprawę, że w takiej próbie przetrwania ludzie nie mogą żyć z tak małych racji, jak łyżka dziennie z butelki z wodą, jak zbyt często spotyka się w opowiadaniach i w próbach przetrwania w realnym świecie). Opowiadanie kończy się uhonorowaniem Radnala przez jego współobywateli „Dziedzicznego Tyranę” (tj. Króla) Tarteszu podczas wielkiego festynu w stolicy Tarteszu, Tarteshem, za uratowanie Niżów od pewnej zagłady, gdzie spotyka ponownie kobietę o imieniu Toglo vez Pamdal, która była w jego grupie wycieczkowej. Mówiła mu, że jest „dalekim krewnym” Dziedzicznego Tyranu, ale wychodzi na jaw, że jest w rzeczywistości jego bratanicą. Podają sobie ręce na zakończenie opowiadania i najprawdopodobniej zaczynają romans. Historia jest opowiedziana z punktu widzenia Radnala i widzimy, jak opisuje Park Rówowy oraz jego zwierzęta i rośliny turystom. Dzięki tym opisom zaczynamy rozumieć unikalną geografię i ekosystem zawarte w Niżach i ich Rowie oraz to, jak zwierzęta i rośliny przystosowałyby się do środowiska pustynnego dwa kilometry poniżej średniego poziomu morza. Widzimy również, jak geografia tego obszaru różniłaby się od naszej linii czasowej, w tym rzeczy takie jak głębokie kaniony rzeczne, ponieważ rzeki wokół Morza Śródziemnego wyrzeźbiłyby takie kaniony w swoim zejściu w dół starego szelfu kontynentalnego; elektrownie wodne na takich rzekach wytwarzały 80% elektryczności Tarteszu. Nowela ukazała się po raz pierwszy w styczniu 1993 roku w magazynie Analog i została od tego czasu przedrukowana dwukrotnie, raz w 1997 roku w „The New Hugo Award Winners, Volume IV”, a następnie ponownie w 1999 roku wraz z kilkoma innymi nowelami w książce zatytułowanej „Down in the Bottomlands”. Wydanie „Down in the Bottomlands and Other Places” (ISBN 0-671-57835-9) ma na przedniej okładce kolorowy obrazek odnalezienia drutów bomby – z jednym błędem: artysta narysował wszystkie ludzkie postacie z podbródkami Homo sapiens, ale poprawnie uwiecznił ich masywne łuki brwiowe Homo neanderthalensis.


Jezua poświęcił swoje życie, rzucając się w wyłom w murze Nieba, by skierować zniszczenie na wojska Szatana. Mimo bycia schwytanym, Szatan zdołał uciec z pomocą Belzebuba i Mefistofelesa i założyć Piekło w otchłani.[sep]Historia zaczyna się od opisu powstania Nieba. Istnieje substancja surowego chaosu: kakastrum; oraz materia porządku: illiaster. Z illiaster zrodziła się świadomość, która dała początek pierworodnym aniołom: Jahwe, Szatanowi, Michałowi, Lucyferowi, Rafałowi, Lewiatanowi i Belialowi. Pierworodni tworzą Niebo, aby chronić się przed kakastrum, które zagraża ich zniszczeniu. To wydarzenie zostaje później nazwane „Pierwszą Falą”. Od tamtej pory mury nieba runęły dwa razy, co doprowadziło do Drugiej i Trzeciej Fali, w wyniku których powstały odpowiednio archaniołowie i aniołowie. Po trzeciej fali Niebo zostało podzielone na cztery namiestnictwa, nazwane od stron świata. Belial, półszalony i uwięziony w ciele smoka, rządy Namiestnictwem Północnym. Lewiatan, miła kobieta o postaci węża morskiego, sprawuje pieczę nad Namiestnictwem Zachodnim. Szatan rządzi Południem wraz ze swoim lojalnym sługą Belzebubem, uwięzionym w ciele złotego retrievera. Lucyfer rządy Wschodem, u boku swojej konsort Lilith, która wcześniej była krótko związana z Szatanem. Jahwe nadzoruje całe Niebo z centrum, wspomagany przez uzdrowiciela Rafała i wojownika Michała. Do innych ważnych aniołów należą niewidomy muzyk Harut, cytujący poezję Ariel, rzemieślnik Asmodaj, uśmiechnięty Mefistofeles, ponury Uriel, drwiący Abdiel, nieco naiwny Gabriel i chłodno kompetentny Zafkiel. W dużej mierze niezależna wątek poboczny, dotyczący dwóch aniołów o imionach Kyriel i Sith, ukazuje perspektywy aniołów niskiej rangi, którzy zostają wciągnięci w wydarzenia opowieści. Kłopoty zaczynają się, gdy Jahwe, zaniepokojony zbliżającą się Czwartą Falą, opracowuje Plan: projekt nowego, większego Nieba (Ziemi), o murach, których kakastrum nie będzie w stanie zniszczyć. Niestety, podczas budowy nowego Raju zginie co najmniej tysiąc aniołów. Jahwe powierza Szatanowi zadanie zapewnienia współpracy każdego anioła w Niebie, a Szatan zaczyna się zastanawiać, czy mają prawo moralne zmuszać kogokolwiek do udziału. Sytuację pogarsza Abdiel, który pragnie zajmować miejsce Szatana. Abdiel zaczyna grać Szatana przeciwko Jahwe, mówiąc każdemu z nich, że drugi nie chce już z nim rozmawiać. Krok po kroku napięcie między frakcjami narasta. Abdiel próbuje zranić Belzebuba i przypadkowo zabija niewinnego Ariela. Gdy Szatan i Belzebub próbują pomścić tę śmierć, Rafał i Michał błędnie interpretują to jako dowód, że ich przeciwnicy porzucili wszelkie przyzwoitość. Jahwe, próbując zjednoczyć swoich zwolenników, przekonuje ich, że nie tylko jest najstarszym z Pierworodnych, ale jest Bogiem. To ogłoszenie szokuje nie tylko jego przeciwników, ale nawet Michała, jego najbliższego sojusznika. Wykorzystując energię swoich nowych wyznawców, tworzy nowego anioła, Jezuę, którego ogłasza swoim synem i dziedzicem. Gdy wojna trwa, Zafkiel zatrzymuje Szatana i prowadzi go prosto do Jahwe, gdzie obaj odkrywają, że Abdiel oszukał ich obu. Jednak Szatan nie uznaje nieuczciwej roszki Jahwe do boskości, a Jahwe nie chce się z niej wycofać, więc konflikt trwa nadal. Abdiel, teraz uciekający przed obiema stronami, zaczyna drążyć otwór w murze Nieba, ale Mefistofeles znajduje go i dusi, zanim zdąży dokończyć pracę. Wojska Szatana zyskują przewagę w bitwie. Widząc, że klęska jest nieunikniona, Jahwe postanawia zniszczyć Niebo, powiększając otwór, który pogłębiał Abdiel. Jednak gdy mur Nieba zostaje przerwany, a Niebo zalewa kakastrum, Jahwe odkrywa, że nie pozwoli sobie na zniszczenie przez kakastrum; to nie leży w jego naturze. Jezua, widząc szansę na triumf nad siłami Szatana, składa swoje życie w ofierze, rzucając się w wyłom i kierując pęknięcie w stronę wojsk Szatana, niszcząc je. W międzyczasie, gdy buntownicy walczą o Niebo, Szatan zostaje schwytany, ale dzięki pomocy Belzebuba i Mefistofelesa opuszcza Niebo; jego zwolennicy dołączają do niego w otchłani i tworzą trzecią twierdzę: Piekło.


W trakcie misji na platformie wiertniczej Ben Daniels ratuje asystenta Winstona Yu, ujawniając, że jest to Ash, ojciec chrzestny Alexa i lojalny agent ASIS. Winston Yu przeżywa eksplozję bomby, ponieważ jego struktura kości była wzmocniona, a nie osłabiona przez osteoporozę.[sep]Akcja rozpoczyna się w momencie tuż przed zakończeniem „Arka Anioła”. Alex Rider ląduje na południowym Pacyfiku po upadku z przestrzeni kosmicznej. Zostaje podjęty przez USS Kitty Hawk, amerykański lotniskowiec pełniący funkcję „szpitala na morzu”, gdzie dochodzi do siebie po podróży w kosmos. Następnie udaje się do bazy wojskowej należącej do australijskiego SAS i bierze udział w grillu z kilkoma żołnierzami, tylko po to, by przez przypadek znaleźć się na polu bitwy, z którego udaje mu się uciec. Później dowiaduje się, że strefa wojny, na którą natrafił, była w rzeczywistości testem odwagi i wytrzymałości zorganizowanym przez Ethana Brooke’a, dyrektora ASIS, aby udowodnić swoim agentom, że Alex jest tak twardy, jak sugeruje jego reputacja. W tym czasie organizacja przestępcza Scorpia zostaje wynajęta do zamordowania ośmiu celebrytów, którzy organizują konferencję w stylu „Make Poverty History” na wyspie Reef, u północno-zachodnich wybrzeży Australii, używając bomby (której jeszcze nie posiadają), jednocześnie ze szczytem G8. Śmierci muszą wyglądać na wypadki. Członek zarządu Scorpia, Winston Yu, szef potężnej azjatyckiej gangu Snakehead, zostaje charged z tą misją. Dwa dni później agenci Scorpia włamują się do centrum badawczego broni Ministerstwa Obrony i kradną prototyp bomby o kryptonimie „Royal Blue”. Ethan Brooke, szef ASIS (Australian Secret Intelligence Service), zmusza Alexa do pomocy, łącząc go z agentem Ashem, który był jego ojcem chrzestnym i jednym z najlepszych przyjaciół jego ojca, aby zbadali gang Snakehead. Alex podróżuje do Bangkoku, gdzie Ash wyjaśnia ich plan; on i Alex przyjmą tożsamość afgańskich uchodźców, którzy zapłacili Snakeheadowi za przemyt ich do Australii. W ten sposób mogą zidentyfikować ważnych członków Snakeheada i dowiedzieć się, jak przemycają uchodźców. Otrzymują przebrania i są wysłani do dzielnicy w Chinatown, aby oczekiwać kontaktu ze strony Snakeheada. Alex zostaje zabrany przez członka Snakeheada do nielegalnej areny bokserskiej Muay Thai i stawia czoło najtwardszemu fighterowi Snakeheada, Sunthornowi. Alex wygrywa, plując wodą na Sunthorna. Nieoczekiwane zwycięstwo wywołuje zamieszki, ale Alexowi udaje się uciec, gdy ktoś (później ujawniony jako Ben Daniels) gasi światła i atakuje. Snakehead nadal jest skłonny zabrać Asha i Alexa do Australii. Udają się do Dżakarty w Indonezji, kolejnego etapu ich podróży. Mimo spotkania z Kopassus, indonezyjskimi siłami specjalnymi, w fabryce zabawek Snakeheada, Alex i Ash docierają do portu i odkrywają statek kontenerowy, Liberian Star. Zostają rozdzieleni i umieszczeni w oddzielnych kontenerach, które są ładowane na statek. Gdy statek jest na morzu, Alex ucieka, używając jednej ze swoich monet, i eksploruje statek. Ostatecznie znajduje Royal Blue i widzi, jak major Yu skanuje swoje odciski palców do maszyny, która da mu wyłączną kontrolę nad bombą. Gdy Yu odchodzi, Alex skanuje własne odciski palców do Royal Blue, a następnie ucieka ze statku, używając kolejnej monety. Po tym Ash zostaje schwytany i wzięty jako zakładnik, zmuszając Alexa do poddania się. Alex zostaje uderzony w głowę i traci przytomność, a następnie zostaje schwytany przez Yu. Gdy Alex budzi się, jest zaproszony na herbatę z Yu, zanim zostanie wysłany do szpitala w australijskim lesie deszczowym, gdzie ma służyć jako dawca do nielegalnych przeszczepów organów. Alex ucieka, używając swojej ostatniej wybuchowej monety. Po spłynięciu rzeką kajakiem i byciu ostrzeliwanym, Alex próbuje skontaktować się z MI6. Alex odkrywa, że w jego zegarku nie ma baterii, i zwiera obwód z baterii w jego butach, po czym zostaje uratowany przez MI6. Wraz z Benem Danelsem Alex zostaje wysłany jako część zespołu SAS na platformę wiertniczą, gdzie Royal Blue ma zostać zdetonowana. Na platformie wiertniczej Alex i Ben konfrontują Yu i jego asystenta; Ben strzela do asystenta, który okazuje się być Ashem; stał się podwójnym agentem dla Scorpia po nieudanej misji zabicia dilera narkotyków. Yu ucieka i inicjuje zatopienie Royal Blue. Alex detonuje ją wcześniej i wybucha bez szkodliwych skutków. Yu ginie w wynikowej fali uderzeniowej ze względu na swoją kruchą strukturę kości, znaną jako osteoporoza. Na końcu powieści Jack Starbright, gospodyni Alexa, zaprasza tajemniczą osobę na kolację. Alex jest zaskoczony, widząc, że gościem jest Sabina Pleasure, jego stara przyjaciółka, która przeprowadziła się do San Francisco po wydarzeniach z „Eagle Strike”.


Skench uczy Sorena i Gylfie latania, co uniemożliwia im ucieczkę z Akademii, a Grimble zabija Skench. W trakcie dalszej podróży do Wielkiego Drzewa Ga’Hoole do grupy nie dołączają puszczyk Twilight, sówka ziemia Digger oraz wąż Pani Plithiver.[sep]Złapanie opowiada o młodej płomykówce o imieniu Soren, który mieszka w Lesnym Królestwie Tyto ze swoimi rodzicami, Noctusem i Marellą, oraz starszym bratem Kluddem. Pewnego dnia wykluwa się pisklę, a matka Sorena, Marella, nadaje mu imię Eglantine. Pani Plithiver, służąca rodziny – ślepa wąż, pomaga opiekować się małą. Podczas gdy rodzice Sorena są na polowaniu, Kludd zrzuca Sorena z gniazda. Soren zostaje porwany przez patrol z Akademii dla Sierot Sów św. Aegoliusa. Grimble. Inna sowa trzyma małą sóweczkę rdzawą o imieniu Gylfie. Wkrótce Soren i Gylfie trafiają do Akademii dla Sierot Sów św. Aegoliusa. W tym „sierocińcu” sowy są „numerowane” i zmuszane do „marszu snu”, w którym maszerują w nocy w świetle księżyca. Soren otrzymuje numer 12-1, a Gylfie numer 25-2. Hortense, sówka prążkowana, ma numer 12-8. Sowy muszą zwracać się do siebie i innych sów ich numerami. Pozycja do spania polega na uniesieniu dzioba i lekkim odchyleniu głowy do tyłu, przy ciągłym powtarzaniu własnego imienia. Gylfie mówi Sorenowi, że jeśli sowa śpi w tej pozycji w pełnym świetle (podczas pełni księżyca), zapomina o swojej osobowości, a wszystko staje się do góry nogami. Zjawisko to nazywa się księżycowym oślepieniem. Ujawniono kolejną zasadę: nie wolno zadawać pytań. Soren przypadkowo zadaje pytanie w pelletorium, a za karę zostaje mu wyrywany puch. Budzi się, widząc nad sobą strażniczkę dołu, ciotkę Finny. Później, znów zmuszony do spania w pełnym świetle, Soren odkrywa, że są poddawani księżycowemu oślepieniu poprzez powtarzanie własnych imion – gdy słowo jest powtarzane bez przerwy, zaczyna brzmieć jak bezsensowny dźwięk, a nie jak słowo. Wtedy Gylfie wpada na pomysł: maszerować w miejscu pod skalnym grzbietem i mówić swój numer, a nie prawdziwe imię. Drugiego dnia inna sowa odkrywa ich podstęp i są „księżycowo sparzone”, czyli przetrzymywane w pełnym świetle księżyca. Soren uświadamia sobie, że opowiadanie legend o Ga’Hoolu, czyli Opowieści z Przeszłości, pomaga mu oczyścić umysł. Soren i Gylfie zaczynają opowiadać legendy, aż księżyc zachodzi. Gdy wychodzą, udają, że są idealnie księżycowo oślepieni. Później Gylfie widzi, jak Hortense próbuje zsunąć jajo sowy z gniazda, gdy w pobliżu latają orły bieliki. Gylfie i Soren konfrontują się z Hortense i odkrywają, że ona, podobnie jak oni, nie jest księżycowo oślepiona. Skench, Spoorn, Jatt, Jutt i ciotka przyłapują Hortense na ratowaniu jaj. Wydaje się, że Hortense ginie po zrzuceniu z wysokiego punktu jej gniazda w wylęgu. Grimble, który wydaje się być po stronie Sorena i Gylfie, uczy ich latać, i uciekają w momencie, gdy wchodzi Skench i zabija Grimble’a. Gylfie i Soren spotykają Twilighta, puszczyka wielkiego. Zgadzają się odnaleźć Wielkie Drzewo Ga’Hoole, gdzie żyje szlachetna grupa sów. Zgadzają się również spróbować odnaleźć swoje rodziny, ale bez większych sukcesów. w Pustynnym Królestwie Kuneer znajdują sówkę ziemną o imieniu Digger, która zgadza się dołączyć do wyprawy. W Lesnym Królestwie Tyto odnaleziono panią Plithiver, która mówi, że chce dołączyć do wyprawy. Pani P. spoczywa na barkach Sorena, który leci. Również w Pustynnym Królestwie Kuneer spotykają orły Hortense, Streak i Zan. Tutaj, w trakcie podróży do Wielkiego Drzewa Ga’Hoole, kończy się ta książka, a zaczyna książka Podróż. Film Legenda Strażników: Sowy z Ga’Hoole jest oparty na tej książce oraz na Podróży i Ocaleniu.


Publiczne wyznanie Victora de Marmonta o jego lojalności wobec Napoleona skutkuje zerwaniem zaręczyn z Crystal. W rezultacie to Bobby Clyffurde, angielski kupiec, przezwycięża uprzedzenia hrabiego i zdobywa miłość dziewczyny.[sep]Crystal, jedyna córka starego, od dawna wygnańskiego, wyniosłego rojalisty, hrabiego de Cambray, jest zaręczona z de Marmontem (potajemnie zapalonym bonapartystą). Bobby Clyffurde, Anglik zakochany w Crystal, konfrontuje Victora de Marmonta, pytając, dlaczego udaje rojalistę. De Marmont odpowiada, że nigdy nie dał hrabiemu powodu do domysłów; hrabia po prostu wziął za pewnik przekonania polityczne de Marmonta. Jakby dwóch potencjalnych kandydatów było mało, Crystal ma jeszcze jednego wielbiciela, Maurice’a de St. Genis, którego skromna sytuacja finansowa (ojciec widzi w nim człowieka bez grosza przy duszy, zniszczonego i do niczego) uniemożliwiła mu uzyskanie jej ręki. Jednak w chwili zaręczyn Crystal z de Marmontem Maurice wreszcie się mści na swoim rywalu. Gdy goście zgromadzą się na ceremonię, z końca korytarza słychać zamieszanie i St. Genis wchodzi do pokoju; jego szorstkie ubranie i błotniste buty stanowią kontrast ze nienagannym strojem gości hrabiego. Wyglądając na rozgrzanego i ściskając laskę, ogłasza, że przyszedł tylko, by zapobiec straszliwej katastrofie, która ma spaść na hrabiego i jego rodzinę. Przy złowrogich słowach młodego człowieka pan hrabia bladnie i żąda wiedzieć, jaka katastrofa może być gorsza niż dwadzieścia lat wygnania? „Sojusz z zdrajcą, panie hrabio” – odpowiada. St. Genis oskarża następnie rywala o przybicie do murów Grenoble proklamacji Napoleona. Jednak zamiast zaprzeczyć oskarżeniu, de Marmont z pasją broni swoich czynów, wyciągając z kieszeni kopię deklaracji i machając nią przed zgromadzonymi, jednocześnie krzycząc: „Niech żyje Cesarz”. Mimo nagłego zerwania zaręczyn serce Crystal wcale nie jest złamane, ale to nie St. Genis ostatecznie zdobywa jej miłość, gdyż zrozumienie, które nam pozostawiono, mówi, że to Clyffurde, angielski kupiec, w końcu przezwycięża uprzedzenia starego francuskiego hrabiego. Clyffurde ze śmiechem pyta ciotkę Crystal, panią księżną: „Czy myślisz, że jeśli obietnie, że nigdy już nie kupię ani nie sprzedam rękawiczek, ale w przyszłości postaram się żyć jak dżentelmen – on wyrazi zgodę?”


Kainene zarządza obozem dla uchodźców i podejmuje decyzję o handlu z wrogiem poza linią frontu. Bezpiecznie powraca ona z tej wyprawy, a jej dalsze losy są w pełni wyjaśnione.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w Nigerii podczas wojny nigeryjsko-biafrańskiej w latach 1967–1970. Skutki wojny zostały ukazane poprzez dynamiczne relacje w życiu czterech osób: od wysokich rangą polityków, przez profesora, obywatela Wielkiej Brytanii, aż po służącego. Po odejściu Brytyjczyków z Nigerii życie głównych bohaterów drastycznie się zmieniło i zostało rozerwane przez wybuchającą wojnę domową oraz decyzje podejmowane w ich życiu osobistym. Książka przeskakuje między wydarzeniami z początku lat 60. a późnymi latami 60., kiedy toczyła się wojna. Na początku lat 60. przedstawieni zostają główni bohaterowie: Ugwu, trzynastoletni chłopiec ze wsi, który wprowadza się do Odenigbo, aby pracować jako jego służący. Odenigbo często zaprasza intelektualistów na dyskusje o politycznych zamętach w Nigerii. Życie Ugwu zmienia się, gdy dziewczyna Odenigbo, Olanna, wprowadza się do nich. Ugwu nawiązuje silną więź z obojgiem i jest im bardzo oddany. Olanna ma siostrę bliźniaczkę, Kainene – kobietę o suchym poczuciu humoru, zmęczoną wyniosłym towarzystwem, do którego jest zmuszana. Jej kochankiem jest Richard, Anglik, który przyjechał do Nigerii, by studiować sztukę. Przeskakując cztery lata do przodu, dowiadujemy się o narastającym konflikcie między ludem Hausa a Igbo oraz o setkach ofiar w masakrach, w tym ukochanej ciotki i wujka Olanny. Igbo tworzą nową republikę, Biafrę. W wyniku konfliktu Olanna, Odenigbo, ich córka Baby oraz Ugwu zmuszeni są do ucieczki z Nsukki, miasta uniwersyteckiego i głównego ośrodka intelektualnego nowego narodu. Ostatecznie trafiają do miasta uchodźców Umuahia, gdzie cierpią z powodu niedoborów żywności, ciągłych nalotów i paranoicznej atmosfery. Wzmianki są też o konflikcie między Olanną a Kainene, Richardem a Kainene oraz Olanną a Odenigbo. Gdy powieść wraca do początku lat 60., dowiadujemy się, że Odenigbo spał z wiejską dziewczyną, która urodziła mu dziecko. Olanna jest wściekła z powodu jego zdrady i w chwili słabości śpi z Richardem. Wraca do Odenigbo i biorą do siebie jego córkę, którą nazywają Baby, gdy jej matka ją odrzuca. Wracając do czasów wojny, Olanna, Odenigbo, Baby i Ugwu mieszkają z Kainene i Richardem, gdzie Kainene prowadzi obóz dla uchodźców. Sytuacja jest beznadziejna, ponieważ brakuje im jedzenia i leków. Kainene postanawia handlować z wrogiem, poza linie frontu, ale nie wraca, nawet po zakończeniu wojny kilka tygodni później. Książka kończy się niejednoznacznie, a czytelnik nie wie, czy Kainene żyje.


Matka Jane, Robin, złamała zakaz babci i pojechała na Wyspę Księcia Edwarda, by opiekować się chorą córką. W wyniku tej wizyty rodzice Jane pogodzili się i ustalili, że będą wspólnie spędzać pół roku w Toronto, a pół na Lantern Hill.[sep]Jane Victoria Stuart, nazywana przez rodzinę Wiktorią, mieszka w Toronto w Ontario z matką, babcią i ciotką. Jej babcia jest bardzo surowa i zazdrości wszystkiego, co córka Robin (matka Jane) kocha. Jane nie lubi mieszkać z babcią i marzy, by ona i jej matka mogły uciec, choć wie, że matka nigdy nie będzie miała dość odwagi, by sprzeciwić się babci i odejść. Jane wierzy, że jej ojciec nie żyje, ale w końcu dowiaduje się, że jest żyje i mieszka daleko na Wyspie Księcia Edwarda, jej miejscu urodzenia. Jedyną przyjaciółką Jane jest Josephine Turner, w skrócie Jody, sierota, która mieszka i pracuje jako służąca w pensjonacie obok. Jane lubi też gotować, ale babcia nie pozwala jej ćwiczyć. Pewnego dnia przychodzi list od odseparowanego ojca, proszący, by Jane spędziła z nim lato na Wyspie. Jane jest niechętna wyjazdowi, ale jeden z jej wujów mówi, że najlepiej będzie, jeśli pojedzie. Po przyjeździe na wyspę Jane spotyka ciotkę Irene (siostrę ojca) i od razu jej nie lubi. Następnego ranka po raz pierwszy spotyka ojca i od razu go pokocha. Oboje kupują mały domek na Lantern Hill i Jane obejmuje rolę gospodyni. Jane szybko zaprzyjaźnia się z wszystkimi sąsiadami, takimi jak rodzina Snowbeamów i Jimmych Johnów (tak nazwanych, by odróżnić ich od Jamesa Garlanda i Johna Garlanda, którzy również mieszkają na Wyspie). Jane zyskuje też pewność siebie i po powrocie do Toronto jest znacznie mniej dotknięta goryczą i dezaprobatą babci. Jane z niecierpliwością odlicza miesiące do powrotu na Wyspę następnego lata i spotkania z ojcem oraz przyjaciół. Po powrocie przeżywa wiele przygód, w tym odnalezienie lwa, który uciekł z cyrku, i bezstraszne zamknięcie go w stodole. Gdy Jody pisze, że ma zostać wysłana do sierocińca, Jane rozmawia z paniami Titus, siostrami, które chcą adoptować dziecko. Początkowo odmawiają, ale po namyśle decydują się adoptować Jody. Po powrocie do Toronto Jane przekazuje jej dobrą nowinę, a Jody wkrótce wyjeżdża na Wyspę, obiecując, że zobaczy się z Jane latem. W międzyczasie Jane dowiaduje się, dlaczego jej rodzice się rozstali. Odkrywa, że babcia była przeciwna ich związkowi od samego początku; gdy matka wróciła w odwiedziny do domu w trudnym okresie małżeństwa, babcia przekonała ją, by została, a następnie spaliła list, który ojciec Jane napisał, prosząc o powrót do domu. Pewnego dnia Jane otrzymuje list od ciotki Irene, że ojciec Jane jedzie do Bostonu, prawdopodobnie po rozwód z jej matką, i prawdopodobnie ożeni się ponownie. Jane jest wstrząśnięta tą wiadomością i wyrusza sama, by zobaczyć ojca na Wyspie, oddalonej o ponad tysiąc mil. Wydaje swoje kieszonkowe na bilet kolejowy, znosi bezsenną podróż trwającą dwa dni, a potem idzie trzy mile od stacji w zimnie i deszczu do domu na Lantern Hill. Ojciec, zaskoczony, zapewnia ją, że nie zamierza się rozwodzić ani ożenić ponownie; jedzie do Bostonu na spotkanie z wydawcami w sprawie swojej książki, która została przyjęta. Jane zapada na zapalenie płuc, a ojciec wysyła telegram do jej matki. Robin, ignorując rozkaz babci, by pozostać w Toronto, jedzie na wyspę do Jane. Ojciec Jane na nowo zakochuje się w jej matce od pierwszego wejrzenia, a gdy Jane budzi się, rodzice są już pogodzeni. Na koniec książki Jane szczęśliwie planuje przyszłość dla swojej zjednoczonej rodziny, która będzie spędzać pół roku w Toronto, a pół na Lantern Hill.


Jan Rodricks powraca na Ziemię po podróży na planetę macierzystą Nadzorców i stwierdza, że ludzkość wciąż licznie zamieszkuje Ziemię. Ewolucja dzieci ludzkości w grupowy umysł, który łączy się z kosmiczną inteligencją, zapobiega ostatecznie zniszczeniu planety.[sep]Powieść jest podzielona na trzy części i utrzymana w konwencji trzecioosobowego narratorskiego wszechwiedzy, bez wyodrębnionej głównej postaci. Pod koniec XX wieku Stany Zjednoczone i Związek Radziecki rywalizują o wysłanie pierwszego statku kosmicznego na orbitę w celach wojskowych. Jednak gdy ogromne obce statki nagle zajmują pozycje nad głównymi miastami Ziemi, wyścig kosmiczny zostaje na zawsze przerwany. Po tygodniu obcy ogłaszają, że przejmują nadzór nad sprawami międzynarodowymi, aby zapobiec wyginięciu ludzkości. Jako Nadzorcy przynoszą pokój, twierdząc, że ich ingerencja będzie ograniczona. Interweniują w sprawy ludzkości tylko dwukrotnie: w Republice Południowej Afryki, gdzie przed ich przybyciem upadł apartheid i zastąpiła go dzika prześladowana białej mniejszości, oraz w Hiszpanii, gdzie położyli kres walkom bykom. Niektórzy ludzie podejrzewają, że łagodne intencje Nadzorców są pozorne, ponieważ nigdy nie ukazują się w fizycznej formie. Nadzorca Karellen, „Nadzorca Ziemi”, mówi bezpośrednio tylko do Rikkiego Stormgrena, fińskiego sekretarza generalnego ONZ. Karellen informuje Stormgrena, że Nadzorcy ujawnią się za 50 lat, gdy ludzkość przyzwyczai się do ich obecności. Stormgren przemyci urządzenie na statek Karellena w próbie zobaczenia jego prawdziwej postaci. Udaje mu się, jest wstrząśnięty i postanawia zachować to w tajemnicy. Ludzkość wchodzi w złoty wiek dobrobytu kosztem kreatywności. Jak obiecano, pięć dekad po ich przybyciu Nadzorcy pojawiają się po raz pierwszy; przypominają tradycyjne ludowe wyobrażenia demonów – duże dwunożne istoty o skórzastych skrzydłach, rogach i ogonach. Nadzorcy interesują się badaniami zjawisk parapsychicznych, co ludzie uważają za część ich badań antropologicznych. Rupert Boyce, płodny kolekcjoner książek na ten temat, pozwala jednemu z Nadzorców, Rashaverakowi, na studiowanie tych książek w swoim domu. Aby zaimponować przyjaciołom obecnością Rashaveraka, Boyce organizuje przyjęcie, podczas którego wykorzystuje tablicę Ouija. Astrofizyk Jan Rodricks pyta o identyfikację gwiazdy macierzystej Nadzorców. Żona George’a Gregsona, Jean, mdleje, gdy tablica Ouija ujawnia numer z katalogu gwiazd, potwierdzający kierunek, w którym pojawiają się i znikają statki zaopatrzeniowe Nadzorców. Jan Rodricks potajemnie wsiada na statek zaopatrzeniowy Nadzorców i podróżuje 40 lat świetlnych na ich planetę macierzystą. Dzięki dylatacji czasu w szczególnej teorii względności przy prędkościach bliskich prędkości światła upływający czas na statku wynosi zaledwie kilka tygodni, i on aranżuje przetrwanie tego czasu w stanie hibernacji wywołanej farmakologicznie. Mimo że ludzkość i Nadzorcy utrzymują pokojowe stosunki, niektórzy wierzą, że ludzka innowacyjność jest tłumiona, a kultura staje się stagnacyjna. Te grupy zakładają „Nowe Ateny”, wyspiarską kolonię poświęconą sztukom twórczym, do której dołączają George i Jean Greggson. Nadzorcy ukrywają szczególne zainteresowanie dziećmi Greggsonów, Jeffreyem i Jennifer Anne, i interweniują, by uratować życie Jeffreya, gdy tsunami uderza w wyspę. Nadzorcy obserwowali ich od incydentu z tablicą Ouija, który ujawnił ziarno nadchodzącej transformacji ukryte w Jean. Sześćdziesiąt lat po przybyciu Nadzorców ludzkie dzieci, w tym dzieci Greggsonów, zaczynają wykazywać zdolności telekinetyczne. Karellen ujawnia cel Nadzorców; służą one Nadumysłowi, ogromnej kosmicznej inteligencji zrodzonej ze zlanych starożytnych cywilizacji, uwolnionej z ograniczeń istnienia materialnego. Jednak sami Nadzorcy są dziwnie niezdolni do dołączenia do Nadumysłu, ale służą mu jako gatunek pomostowy, odpowiedzialny za wspieranie ostatecznego połączenia z nim innych ras. Z tego powodu Karellen wyraża swoją zazdrość o ludzkość. Dla bezpieczeństwa przekształconych dzieci są one izolowane na osobnym kontynencie. Nie rodzą się już ludzkie dzieci, a wielu rodziców uważa, że ich życie pozbawione zostało sensu, i umierają lub popełniają samobójstwo. Nowe Ateny są niszczone przez swoich członków bombą jądrową. Jan Rodricks budzi się z hibernacji na statku zaopatrzeniowym Nadzorców i dociera na ich planetę. Nadzorcy pozwalają mu rzucić okiem na to, jak Nadumysł komunikuje się z nimi. Gdy Jan wraca na Ziemię około 80 lat później według ziemskiego czasu, znajduje nieoczekiwanie zmienioną planetę. Ludzkość w praktyce wymarła, a on jest teraz ostatnim żyjącym człowiekiem. Setki milionów dzieci – niepasujących już do tego, co Rodricks definiuje jako „ludzkie” – pozostaje na odizolowanym kontynencie. Ledwo się poruszając, z zamkniętymi oczami i komunikując się telepatycznie, są one przedostatnią formą ewolucji ludzkiej, stając się jedną grupowym umysłem przygotowującym się do dołączenia do Nadumysłu. Niektórzy Nadzorcy pozostają na Ziemi, by z bezpiecznej odległości badać dzieci. Gdy ewoluowane dzieci mentalnie zmieniają rotację Księżyca i dokonują innych manipulacji planetarnych, pozostanie staje się zbyt niebezpieczne. Odlatujący Nadzorcy proponują Rodricksowi zabranie go ze sobą, ale on wybiera pozostanie, by być świadkiem końca Ziemi, i przekazuje raport z tego, co widzi. Nadzorcy są pragnący uciec od własnego ewolucyjnego impasu poprzez badanie Nadumysłu, więc informacje Rodricksa są dla nich potencjalnie wielkiej wartości. Za pośrednictwem radia Rodricks opisuje ogromną płonącą kolumnę wznoszącą się z planety. Gdy kolumna znika, Rodricks odczuwa głębokie poczucie pustki, gdy Nadzorcy odchodzą. Następnie obiekty materialne i sama Ziemia zaczynają rozpuszczać się w przezroczystość. Jan zgłasza, że nie czuje strachu, lecz potężne poczucie spełnienia. Ziemia paruje w błysku światła. Karellen spogląda wstecz na oddalający się Układ Słoneczny i oddaje ostatni hołd gatunkowi ludzkiemu.


Mieszkańcy całkowicie izolują się od świata zewnętrznego, porzucając pracę i rodzinę, co prowadzi do utraty poczucia czasu. W miarę jak udogodnienia przestają działać, społeczeństwo to degeneruje się do kultury łowców-zbieraczy, w której ludzie tworzą wrogie klanów i dopuszczają się kanibalizmu.[sep]Budynek wydaje się oferować swoim zamożnym lokatorom wszystkie wygody i dobra, jakie może zaoferować współczesne życie: baseny, własną szkołę, supermarket, szybkie windy. Jednocześnie budynek wydaje się być zaprojektowany tak, aby odizolować mieszkańców od większego świata na zewnątrz, dając im możliwość stworzenia własnego, zamkniętego środowiska. Życie w wieżowcu zaczyna szybko degenerować, gdy drobne awarie prądu i drobne nieporozumienia z sąsiadami przeradzają się w orgię przemocy. Mieszkańcy wieżowca dzielą się na klasyczne trzy grupy zachodniego społeczeństwa: klasę niższą, średnią i wyższą, ale tutaj terminy te są dosłowne, ponieważ klasa niższa to ci mieszkający na najniższych piętrach budynku, klasa średnia na środkowych, a klasa wyższa w najbardziej luksusowych apartamentach na najwyższych piętrach. Wkrótce w całym budynku wybucha walka, gdy piętra próbują zawładnąć windami i zatrzymać je na własny użytek, grupy zbierają się, by bronić swoich praw do basenów, a imprezowicze atakują „wrogie piętra”, by je ograbiać i dewastować. Nie mija dużo czasu, zanim mieszkańcy całego budynku porzucają wszystkie społeczne ograniczenia i ulegają swoim najbardziej pierwotnym popędom. Lokatorzy całkowicie odcinają się od świata zewnętrznego, zadowoleni ze swojego nowego życia w wieżowcu; ludzie porzucają pracę i rodzinę i pozostają wewnątrz na stałe, tracąc poczucie czasu. Nawet gdy zaczyna doskwierać głód, wielu postaci w powieści wciąż wydaje się dobrze bawić, ponieważ budynek daje im szansę na uwolnienie się od społecznych ograniczeń współczesnego społeczeństwa i zabawę własnymi mrocznymi popędami i pragnieniami. I gdy ciała zaczynają się piętrzyć, a udogodnienia wieżowca przestają działać, nikt nie myśli o powiadomieniu władz. Mieszkańcy wieżowca porzucają wszelkie pojęcia moralności i savoir-vivre’u, a ich środowisko zamienia się w kulturę łowców-zbieraczy, gdzie ludzie gromadzą się w małych klanach, pozyskują jedzenie z wszelkich możliwych źródeł (w tym z wielu psów w budynku, a w końcu nawet z innych lokatorów), a każdy nieznajomy spotyka się z ekstremalną przemocą. Podobnie jak w „Wyspie z betonu” i „Zderzeniu”, Ballard tutaj przedstawia wizję tego, jak współczesne życie w miejskim krajobrazie i postęp technologiczny mogą wypaczyć ludzką psychikę w dotychczas niebadany sposób.


Główną postacią powieści jest dziedzic Jia Baoyu, który łączy szczególna więź z chorowitą kuzynką Lin Daiyu. Mimo to jest on przeznaczony do poślubienia innej kuzynki, Xue Baochai, z którą nie łączy go emocjonalna bliskość.[sep]Powieść przedstawia szczegółowy, epizodyczny zapis dwóch gałęzi zamożnego i arystokratycznego rodu Jia (賈) – domu Rongguo (榮國府) i domu Ningguo (寧國府) – którzy zamieszkują dwa duże, sąsiadujące ze sobą kompleksy rodzinne w stolicy. Ich przodkowie otrzymali tytuły książąt i nadania cesarskie, a w momencie rozpoczęcia powieści oba domy należą do najbardziej zasłużonych rodzin w mieście. Jedna z córek rodu została cesarską konkubiną, a dla przyjęcia jej wizyty zbudowano bujny, krajobrazowy ogród. Powieść opisuje w wielkich, naturalistycznych szczegółach bogactwo i wpływy Jiaów oraz ukazuje upadek rodu ze szczytu jego prestiżu, śledząc losy około trzydziestu głównych i ponad czterechset drugoplanowych postaci. Ostatecznie ród Jia popada w niełaskę u cesarza, a ich rezydencje są przeszukiwane i konfiskowane. W ramowej opowieści powieści czujący Kamień, porzucony przez boginię Nüwa, gdy ona naprawiała niebo eony temu, błaga taoistycznego kapłana i buddyjskiego mnicha, by zabrał go ze sobą, by mógł zobaczyć świat. Kamień, w towarzystwie postaci o imieniu Boski Dworzanin (神瑛侍者) (w wersjach Cheng-Gao są oni połączeni w jedną postać), otrzymuje szansę nauki z ludzkiego istnienia i wchodzi do świata śmiertelników. Główną postacią powieści jest beztroski, dorastający męski dziedzic rodziny, Jia Baoyu. Urodził się z magicznym kawałkiem „jadu” w ustach. W tym życiu łączy go szczególna więź z chorowitą kuzynką Lin Daiyu, która z nim dzieli miłość do muzyki i poezji. Baoyu jest jednak przeznaczony do poślubienia innej kuzynki, Xue Baochai, której wdzięk i inteligencja są wzorem idealnej kobiety, ale z którą nie łączy go więź emocjonalna. Rywalizacja miłosna i przyjaźń między tymi trzema postaciami na tle upadku fortuny rodziny stanowi główną wątek powieści.


Opisane święta są ostatnim wspólnym Bożym Narodzeniem Buddy'ego i jego starszej kuzynki, gdyż w kolejnym roku chłopiec zostaje wysłany do szkoły wojskowej. Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia i demencji kobieta przestaje rozpoznawać chłopca i wkrótce potem umiera.[sep]„Bożonarodzeniowe wspomnienie” opowiada o małym chłopcu, zwanym „Buddym”, i jego starszej kuzynce, która w opowiadaniu pozostaje nienazwana, ale w późniejszych adaptacjach występuje jako Sook. Chłopiec jest narratorem, a jego starsza kuzynka – ekscentryczna i dziecinna – jest jego najlepszą przyjaciółką. Mieszkają w domu z innymi krewnymi, którzy są autorytarni i surowi, oraz mają psa o imieniu Queenie. Rodzina jest bardzo biedna, ale Buddy co roku niecierpliwie oczekuje świąt Bożego Narodzenia, on i jego starsza kuzynka oszczędzają na tę okazję groszowe monety. Co roku w okresie świątecznym Buddy i jego przyjaciółka zbierają orzechy pekan i kupują whiskey – od strasznego indiańskiego przemytnika o imieniu Haha Jones – oraz wiele innych składników, aby upiec ciasta owocowe. Wysyłają ciasta do znajomych, których spotkali tylko raz lub dwa, oraz do ludzi, których w ogóle nie znają, takich jak prezydent Franklin Delano Roosevelt. W tym roku, gdy dwoje zakończy skomplikowaną, czterodniową produkcję ciast owocowych, starsza kuzynka postanawia uczcić to, wypijając resztę whiskey z butelki. Prowadzi to do tego, że oboje upijają się i zostają surowo upomniani przez rozzłoszczonych krewnych. Następnego dnia Buddy i jego przyjaciółka udają się do odległego gaju, który starsza kuzynka ogłosiła zdecydowanie najlepszym miejscem na ścinanie choinek. Udaje im się przynieść dużą i piękną choinkę, mimo wyczerpującej wędrówki do domu. Przez kolejne dni robią ozdoby na choinkę i prezenty dla krewnych, Queenie oraz dla siebie nawzajem. Buddy i starsza kuzynka zachowują w tajemnicy swoje prezenty dla siebie, choć Buddy przypuszcza, że jego przyjaciółka zrobiła mu latawiec, tak jak robiła to co roku. On też zrobił jej latawiec. W Boże Narodzenie wstają o świcie, niecierpliwie chcąc otworzyć prezenty. Buddy jest ogromnie rozczarowany, otrzymując dość mizerne prezenty w postaci starych rzeczy po kimś innym i prenumeraty czasopisma religijnego. Jego przyjaciółka otrzymuje nieco lepsze dary: mandarynki satsuma i ręcznie robione szaliki. Queenie dostaje kość. Następnie wymieniają swoje radosne prezenty: dwa latawce. Na pięknym, ukrytym łąku puszczają tego dnia latawce na jasnym, zimowym niebie, jedząc jednocześnie świąteczne mandarynki starszej kuzynki. Starsza kuzynka uważa to za niebo i mówi, że Bóg i niebo muszą być takie właśnie. To ich ostatnie wspólne święta. W następnym roku chłopiec zostaje wysłany do szkoły wojskowej. Chociaż Buddy i jego przyjaciółka utrzymują stałą korespondencję, nie jest to w stanie trwać, ponieważ stan starszej kuzynki coraz bardziej pogarsza się z powodu starości i wpada w demencję. Wkrótce nie jest już w stanie przypomnieć sobie, kim jest Buddy, a niedługo potem umiera. Jak mówi później Buddy: „I kiedy to się dzieje, ja to wiem. Wiadomość o tym jedynie potwierdza nowinę, którą jakieś tajemne naczynie już odebrało, odcinając mnie od niepowtarzalnej części mnie samego, pozwalając jej ulotnić się jak sznur od latawca. Dlatego, przechodząc tego grudniowego rana przez kampus szkoły, wciąż wypatruję nieba. Jakbym spodziewał się zobaczyć, raczej jak serca, zagubioną parę latawców spieszących ku niebu”.