Rosjanie ujawniają, że nie pozwolili Cayce śledzić klipów w celu sprawdzenia zabezpieczeń swojej sieci dystrybucji. Zamiast tego zatajają przed nią wszystkie informacje dotyczące zaginięcia jej ojca.[sep]Doradczyni reklamowa Cayce Pollard, która reaguje na loga i reklamy jak na alergen, przybywa do Londynu w sierpniu 2002 roku. Pracuje na zlecenie dla firmy marketingowej Blue Ant, oceniając skuteczność proponowanego logo korporacyjnego dla producenta obuwia. Podczas prezentacji graficzka Dorotea Benedetti wroga odnosi się do Cayce, gdy ta odrzuca pierwszy projekt. Po kolacji z kilkoma pracownikami Blue Ant założyciel firmy, Hubertus Bigend, składa Cayce nową propozycję: ma odkryć, kto stoi za rozpowszechnianiem w internecie serii anonimowych, artystycznych klipów filmowych. Cayce śledziła te klipy i uczestniczyła w internetowym forum dyskusyjnym, na którym spekulowano na temat ich znaczenia, scenerii i innych aspektów. Obawiając się zakłócenia procesu artystycznego i tajemnicy otaczającej klipy, niechętnie przyjmuje zlecenie. Przyjaciel z grupy dyskusyjnej, używający pseudonimu Parkaboy, wysyła jej prywatnie e-maila, informując, że przyjaciel przyjaciela odkrył zaszyfrowany znak wodny na jednym z klipów. Wymyślają fikcyjną postać, młodą kobietę o imieniu Keiko, aby uwieźć Japończyka, który zna kod znaku wodnego. Cayce wraz z amerykańskim specjalistą od bezpieczeństwa komputerowego, Boone’em Chu, zatrudnionym do pomocy, udaje się do Tokio, aby spotkać się z mężczyzną i zdobyć kod znaku wodnego. Dwaj mężczyźni próbują ukraść kod, ale Cayce ucieka i wraca do Londynu. Boone podróżuje do Columbus w stanie Ohio, aby zbadanie firmy, która jego zdaniem stworzyła znak wodny. Tymczasem Blue Ant zatrudnia Doroteę, która ujawnia, że wcześniej pracowała dla rosyjskiego prawnika, którego klienci śledzili Cayce. Klienci chcieli, aby Cayce odmówiła pracy nad śledzeniem klipów, a zadaniem Dorotei było dopilnowanie tego. Dzięki całkowicie przypadkowemu spotkaniu Cayce poznaje Voytka Biroshaka i Ngemiego; pierwszy z nich jest artystą wykorzystującym stare mikrokomputery ZX81 jako medium rzeźbiarskie, drugi zaś kolekcjonerem rzadkiej technologii (wspomina na przykład zakup procesora tekstu Stephena Kinga). Innym kolekcjonerem, a okazjonalnym „przyjacielem” Ngemiego, jest Hobbs Baranov, emerytowany kryptograf i matematyk z kontaktami w amerykańskiej Agencji Bezpieczeństwa Narodowego. Cayce zawiera z nim układ: kupuje mu kalkulator Curta, a on znajduje adres e-mail, na który wysłano kod znaku wodnego. Używając tego adresu, Cayce nawiązuje kontakt z Stellą Volkovą, której siostra Nora jest twórczynią klipów filmowych. Cayce leci do Moskwy, aby osobiście spotkać się z Stellą i obserwować Norę przy pracy. Nora doznała uszkodzenia mózgu w wyniku zamachu i może wyrażać się jedynie poprzez film. W hotelu Cayce zostaje zatrzymana i odurzona przez Doroteę, a budzi się w tajemniczym więzieniu. Cayce ucieka; wyczerpana, zdezorientowana i zagubiona, prawie traci siły, gdy Parkaboy, który na prośbę Cayce przyleciał do Moskwy, odnajduje ją i zabiera do więzienia, w którym przetwarzano film. Czekają na nią Hubertus, wujek Stelli i Nory, Andrei, oraz pracownicy ochrony tego ostatniego. Podczas kolacji z Cayce Rosjanie ujawniają, że szpiegowali ją od czasu, gdy napisała na forum dyskusyjnym, spekulując, że klipy mogą być kontrolowane przez rosyjską mafię. Pozwolili jej śledzić klipy, aby ujawnić luki w bezpieczeństwie ich sieci dystrybucji. Rosjanie przekazują jej wszystkie zebrane informacje dotyczące zaginięcia jej ojca, a książka kończy się sceną, w której Cayce pogodziła się z jego nieobecnością, przebywając w Paryżu z Parkaboyem, którego prawdziwe imię to Peter Gilbert.


Valerian planuje złożyć Boya w ofiarze demonowi, ale Kepler potwierdza jego zamiary, ujawniając, że chłopiec nie jest spokrewniony z czarodziejem. W rezultacie Boy wchodzi do wiru i ginie, a Kepler później wyznaje, że powiedział prawdę o braku pokrewieństwa, by poświęcić chłopca.[sep]Historia zaczyna się w teatrze w mieście znanym jedynie jako „Wielki Teatr”. Valerian wykonuje sztuczkę magiczną, wykorzystując talent Boya do wpasowywania się w małe przestrzenie. Boy jest niewolnikiem Valeriana (Valerian nazywa go swoim „famulusem”). Jest traktowany przez Valeriana okrutnie. Boy po przedstawieniu zostaje wysłany do gospody, by odebrać coś od znajomego Valeriana. Tym czymś jest szkatułka muzyczna, którą coraz bardziej roztrzęsiony Valerian zapewnienia Boya, że mu potrzebuje. Znajomy, brzydki mężczyzna imieniem Green, idzie do toalety; Boy podąża za nim. Mężczyzna zostaje zabity (choć nie jest jasne, co go zabiło, ponieważ zabójca był osłonięty fioletowym dymem), a Boy zabiera szkatułkę i opuszcza gospodę, wpadając na Willow. Willow odkryła, że dyrektor teatru, Korp, nie żyje, zabity przez tajemniczą bestię zwaną Fantomem. Oboje są pokryci krwią z powodu śmierci, jakie miały miejsce tej nocy. Oboje zostają aresztowani i oskarżeni o morderstwo dyrektora. Valerian włamuje się do ich więzienia i wyciąga ich, zabierając Boya i Willow do swojego domu. Boy oddaje mu szkatułkę. Valerian ją odtwarza, ale nie potrafi dojść jej znaczenia. Willow zyskuje jego zaufanie, odkrywając dzięki swojemu idealnemu słuchowi, że szkatułka zakodowuje imię. Identyfikuje nuty jako „G-A-D-B-E-E-B-E”, co jest imieniem mężczyzny, który nie żyje. Przeszukują największy cmentarz w mieście w poszukiwaniu jego grobu; nie ma go na żadnym z nich. Valerian zostaje zaatakowany przez ludzi, którym był winien pieniądze, i żywcem zakopany. Boy i Willow udaje się go wykopać i przeciągnąć do domu; Valerian jest coraz bardziej zdesperowany i ma złamaną rękę. Muszą udać się do dyrektora pogrzebów. Valerian Sambourn wysyła Boya samego, podczas gdy on i Willow odwiedzają Keplera, dawnego rywala i współpracownika Valeriana. Uważają, że Kepler oszalał, ponieważ stworzył dziwne wzory w całej swojej piwnicy, z jedną frazą napisaną po łacinie obok: „Młynarz nie widzi wszystkich wód, które płyną obok jego młyna”. Boy nie udało się uzyskać spotkania z dyrektorem, ale widzi, że jest on szalenem, który próbuje składać okaleczone fragmenty martwych zwierząt i przywracać je do życia, patrząc przez kopułę nad swoim stanowiskiem pracy. Valerian, Willow Hickobe i Boy wracają tam i udaje im się zdobyć potrzebne informacje, używając elektryczności Keplera, by oszukać dyrektora, i opuszczają miasto, aby znaleźć grób, pochowany w mieście o nazwie Lindon. Pochowany z Gadem Beebe jest tajemnicza Księga Martwych Dni, która podobno zawiera odpowiedź na największe pytanie każdego. Boy i Willow później dowiadują się, że Valerian zakochał się w kobiecie i poświęcił ostatnie 15 lat swojego życia dla jednej nocy z nią, ale go odrzuciła mimo czaru, co było powodem sporu Valeriana z Keplerem. Troje zostaje aresztowanych (ponownie) za bezowocne próby wykopania grobu Beebe i zostaje wrzuconych do lochów. Uciekają przez podziemne kanały miasta, które były wzorami, które Kepler narysował w swojej piwnicy. Dowiadują się, że Kepler ma księgę, i zaczyna się wyścig z czasem, aby ją znaleźć. Boy strąca Keplera do kanału. Valerian znajduje księgę i otwiera ją, Willow czyta mu przez ramię i krzyczy do Boya, żeby uciekał, ponieważ Valerian go zabije w swoim zastępstwie. Valerian ogłusza Willow i po pościgu za Boyem przez podziemia, zabiera Boya do domu. W wieży Valeriana otwiera się wirujący wir. Valerian ma złożyć Boya w ofierze, gdy przybywają Kepler i Willow. Kepler ujawnia, że Boy jest synem Valeriana i że Boy został spłodzony tamtej nocy 15 lat temu, gdy Valerian postawił na swoje życie. Valerian, wstrząśnięty, ochoczo wchodzi do wiru, a demon zabiera go. Boy pyta Keplera o swojego prawdziwego ojca, a Kepler mówi, że Valerian nie jest naprawdę ojcem Boya, że tylko tak powiedział, by uratować Boya. Książka kończy się powrotem Boya i Willow do Miasta z Keplerem.


Valentine ujawnia, że nie jest biologicznym ojcem Clary oraz Jace'a, co zaprzecza ich pokrewieństwu i uspokaja obojga bohaterów. Po tym odkryciu Valentine zostaje schwytany przez wilkołaki, tracąc Kielich Życia, który planował wykorzystać do zniszczenia wszystkich Nocnych Łowców.[sep]Piętnastoletnia mieszkanka Brooklynu, Clary Fray, przebywa w nocnym klubie ze swoją najlepszą przyjaciółką Simonem, gdy jest świadkiem morderstwa popełnionego przez grupę nastolatków. Jest zaskoczona, że Simon i ochroniarz klubu nie widzą zabójcy, nastoletniego chłopaka o imieniu Jace. Jace twierdzi, że chłopak, którego zabił, był demonem, zanim Clary wyszła z Simonem, zdezorientowana tym, że tylko ona ich widzi. Następnego dnia, w kawiarni z Simonem, Clary znowu widzi Jace'a, który ponownie jest niewidoczny dla wszystkich oprócz niej. Po tym, jak Clary nieśmiało wychodzi z nim na zewnątrz, proponuje on, by przedstawił ją swojemu „korepetytorowi”. Zanim zdąży odpowiedzieć, otrzymuje niepokojący telefon od matki, która w panice każe jej nie wracać do domu, aby uniknąć niebezpieczeństwa. Clary ignoruje ostrzeżenia matki i mimo to pędzi do domu. Po przybyciu odkrywa, że matki nie ma, mieszkanie jest zdemolowane, a w środku czeka potwór (później ujawniony jako demon Ravener). Pokonuje go, wciskając broń Jace'a, zwaną Sensorem, do gardła, ale sama zostaje ranna. Jace, który jest demonobójcą znanym jako Nocny Łowca, znajduje ją i zabiera do swojego domu, zwanego „Instytutem”. Instytut to stara gotycka katedra, której ludzie, zwani w świecie Nocnych Łowców „śmiertelnikami” lub „mundanami”, nie widzą, ponieważ jest ona ukryta przed ludzkimi oczami magią zwaną iluzją. Tam Clary dochodzi do zdrowia, śpiąc przez trzy dni. Po przebudzeniu poznaje Hodga Starkweathera, korepetytora Jace'a, a także jego przybrane rodzeństwo: Izabelle i Aleca Lightwoodów. Hodge zwraca się o pomoc do mnicha o magicznych mocach, zwanego „Cichym Bratem”, Jeremiasza, aby dowiedzieć się, w jaki sposób Clary może widzieć Nocnych Łowców, mimo że jest śmiertelniczką, i dlaczego ona oraz jej matka zostały zaatakowane. Jeremiasz odkrywa blokadę w umyśle Clary, która zamyka jej wspomnienia, i zabiera ją oraz Jace'a do Miasta Kości, gdzie pozostali Cisi Bracia próbują ją usunąć. Choć próba nie udaje się, Clary dostrzega fragmenty informacji, w szczególności imię Magnus Bane. Dzięki pomocy Izabelle Clary namierza Magnusa Bane'a na przyjęciu, na które udaje się z Jace'em, Simonem, Alecem i Izabelle. Tam odkrywają, że Magnus jest Wielkim Czarownikiem Brooklynu i to on na prośbę matki Clary założył blokadę na jej umyśle. Magnus ujawnia, że gdy Clary była mała, jej matka, była Nocna Łowczyni, zorientowała się, że córka widzi stwory ze świata Nocnych Łowców. Początkowo miała nadzieję, że Clary nie rozwinęła tej zdolności, znanej jako Wzrok, i że będzie prowadzić normalne życie wśród śmiertelników. Jednak pewnego dnia, gdy zobaczyła dwuletnią Clary próbującą bawić się z wróżkami, zrozumiała, że córka odkryje świat Nocnych Łowców, jeśli nadal będzie widzieć jego stwory. Zwróciła się do Magnusa z nadzieją na stłumienie wspomnień Clary, aby nigdy nie poznała tego świata. Od tamtej pory wysyłała Clary do Magnusa co dwa lata, by on nadal blokował jej wspomnienia i Wzrok, trzymając ją w nieświadomości co do jej prawdziwej tożsamości. Clary, Simon i Nocni Łowcy konfrontują się z Magnusem, prosząc go o przywrócenie wspomnień Clary. Magnus jednak odmawia, twierdząc, że będzie to zbyt trudne, choć mówi, że mogą one powoli wracać z czasem, odkąd Clary zna prawdę. Podczas przyjęcia Simon ignoruje protesty Izabelle i wypija napój zaoferowany mu przez wróżkę, co w konsekwencji zmienia go w szczura. Następnie zostaje porwany przez wampira z torby Clary, co zmusza ją i Jace'a do uratowania go z siedliska pełnego wampirów. Clary i Jace dostają się do siedliska, opuszczonego Hotelu Dumont, dzięki pomocy nastolatka o imieniu Raphael, który ich zdradza, ujawniając, że jest obecnym liderem klanu wampirów zamieszkującego ten hotel. Wkrótce Clary i Jace walczą o życie. Ratują ich wilkołaki, które twierdzą, że chcą Clary, ale ona i Jace uciekają i udaje im się uratować Simona, który ostatecznie powraca do ludzkiej postaci. Wtedy Clary i Simon dzielą się intymną chwilą, obejmując się z ulgą dla bezpieczeństwa drugiej osoby; Jace jednak, widząc to moment, „odwraca wzrok, jakby słońce było zbyt jasne”. W Instytucie, podczas gdy Jace i Simon się leczą, Clary podchodzi do niej w korytarzu Alec. Zaczynają się kłócić, gdy Alec żąda, by wróciła do swojego świata, twierdząc, że tylko rani Jace'a, narażając go na niebezpieczeństwo. Clary ujawnia wtedy, że wie, iż jest gejem i co czuje do Jace'a – że jest w nim zakochany. Alec przygniata ją do ściany, żądając, by nigdy nie ujawniła jego uczuć Jace'owi, po czym odchodzi, wyraźnie wstrząśnięty swoim zachowaniem. Później Simon znajduje Clary i rozmawiają z nią na jej łóżku. Clary nagle budzi się, słysząc pukanie do drzwi. Znajduje Jace'a przed swoim pokojem, szukającego jej, aby zabrać ją na świętowanie jej szesnastych urodzin. Zabiera ją do szklarni Instytutu, gdzie rozmawiają i jedzą posiłek. Następnie pokazuje jej, jak kwiaty w szklarni rozkwitają każdej nocy o północy. Gdy wracają do jej pokoju, Clary i Jace dzielą się pierwszym namiętnym pocałunkiem przed drzwiami. Sytuacja jednak psuje się, gdy Simon wpada na nich, wychodząc z pokoju Clary, co powoduje odejście Jace'a. W pokoju Clary, Simon i Clary kłócą się o jej gust w mężczyznach. Jednak gdy Clary wspomina o Izabelle i tym, że Simon z nią flirtował, Simon pod wpływem impulsu wściekle wyznaje Clary, że próbował tylko wzbudzić jej zazdrość. Następnie wyznaje jej, że jest w niej zakochany od ponad dziesięciu lat i flirtował z Izabelle tylko po to, by sprawdzić, co ona czuje. Mówi, jak jest mu przykro, że nie zauważyła jego uczuć, mimo że dla wszystkich innych były one oczywiste. Później, rysując w swoim szkicowniku, by uspokoić się po wydarzeniach nocy, Clary zdaje sobie sprawę, gdzie znajduje się Kielich Życia. Ona, Jace, Izabelle, Alec i Simon udają się po niego do sąsiada Clary. Atakuje ich Wielki Demon, ale Simon ratuje ich wszystkich, strzelając strzałą w sufit. Alec zostaje ranny przez Wielkiego Demona i prawie umiera, ale Magnus Bane udaje się go wyleczyć w Instytucie. Gdy Clary i Jace oddają Kielich Życia Hodgowi, ten ujawnia, że w rzeczywistości pracuje dla mężczyzny o imieniu Valentine, który ma być martwy. Valentine porywa Jace'a, mówiąc, że zabierze go do jego ojca, co sprawia, że Clary martwi się o niego, ponieważ ojciec Jace'a ma być martwy. Clary rusza w pościg za Hodgem, ale zostaje ogłuszona. Gdy Clary budzi się, dowiaduje się, że najlepszy przyjaciel jej matki, Luke, jest wilkołakiem i zabrał ją dla jej bezpieczeństwa. Clary随后 dowiaduje się, że Valentine jest w rzeczywistości jej biologicznym ojcem (jej matka powiedziała jej, że ojciec nie żył, gdy była mała), a Luke i Clary śledzą Jace'a i Valentine'a. Luke i jego wataha wilkołaków atakują siedlisko Valentine'a, ale wpadają w zasadzkę. Podczas ataku Luke i Clary dostają się do środka. Gdy Luke jest zajęty, Clary znajduje Valentine'a i Jace'a. Valentine ujawnia im, że jest również ojcem Jace'a, co czyni ich rodzeństwem, szokując i przerażając oboje, którzy zdążyli już się w sobie zakochać. Luke wraca, by walczyć z Valentine'em, z pomocą Jace'a, ale Valentine ucieka do stolicy Nocnych Łowców, Idris, gdzie ukrył Kielich Życia, który może służyć do tworzenia Nocnych Łowców. Kielich Życia jest jednym z trzech Śmiertelnych Instrumentów danych pierwszemu Nocnemu Łowcy przez anioła Razjela, a jeśli Valentine je zdobędzie, stworzy całą armię Nocnych Łowców. Clary znajduje swoją matkę, która jest w śpiączce spowodowanej miksturą, i zabiera ją do szpitala. W międzyczasie Alec został wyleczony przez Magnusa Bane'a i on oraz Clary decydują się zacząć od nowa. Następnie Clary i Jace spotykają się w Instytucie i wyrażają swoją frustrację, że nie mogą być razem, jak wierzyli.


Dusty zostaje aresztowany przez straż przybrzeżną za nielegalne zrzucanie odpadów do oceanu. Statek zostaje ostatecznie uratowany, gdy syn Dusty’ego celowo podpala go podczas zabawy fajerwerkami.[sep]Akcja rozgrywa się na Florydzkich Kluczach aż po Miami. Owa historia dzieje się w czasach współczesnych, a konkretnie latem. Książka opowiada o nastoletnim chłopcu (Noah), którego ojciec nie zawsze myśli o tym, co robi, zanim tego dokona. Jego ojciec kiedyś pracował z mężczyzną imieniem Dusty „Money Man” Muleman, który twierdził, że pewnego dnia założy nowy biznes. Dusty jest właścicielem obiektu hazardowego, który zacumowano na terytorium Indian; zawarł z nimi umowę, pozwalającą mu na prowadzenie gier na ich wodach w zamian za część zysków. Ponieważ jego statek, Coral Queen, nigdy nie opuszcza doków, pasażerowie nie cierpią na chorobę morską i mogą dalej grać i wydawać pieniądze. Aby zaoszczędzić, Dusty w nocy, gdy nikt nie patrzy, zrzuca nieczystości z zbiorników retencyjnych do oceanu. Ojciec Noaha jest człowiekiem, który broni środowiska; zatopił łódź Dusty’ego i za to trafił do więzienia. Noah i jego siostra postanawiają spróbować znaleźć sposób, by go powstrzymać. Rozmawiają z ojcem, a on mówi im, że pracował również z mężczyzną o imieniu Lice Peeking. Mówi, że on również pracował na statku i może złożyć zeznania, że Dusty naprawdę zrzucał nieczystości do oceanu. Chciał, aby Lice podpisał dokument stwierdzający, że Lice widział, jak Dusty „Money Man” Muleman zrzuca odpady do jeziora. Wydaje się wtedy, że Lice został porwany i nie może zeznawać. Spotykają jego dziewczynę, Shelly, która mówi im, że pomoże im powstrzymać oszustwo kasynowe Dusty’ego. Mówi im, że kiedyś pracowała jako barmanka na łodzi Dusty’ego. Opowiada im, że pewnej nocy została dłużej w pracy i widziała, jak Dusty zrzuca odpady ze statku. Kilka dni później Noah udaje się na popularną plażę i widzi strażnika parku, który wiesza tabliczki informujące, że woda jest zanieczyszczona odpadami ludzkimi. Ponieważ w portach zacumowanych jest wiele łodzi, niemożliwe jest stwierdzenie, z której łodzi pochodzą odpady. Wtedy wpadają na pomysł, aby zabarwić odpady bardzo jaskrawym barwnikiem, co pomoże zidentyfikować winowajcę. Następnie udają się do sklepu spożywczego i kupują 34 butelki fuksjowego barwnika, a potem zdradzają Shelly swój plan. Mówią jej, że Noah ukryje się w pustym pudełku po rumie i poczeka, aż zostanie podjęte i umieszczone na statku; potem uda się do toalety, a Shelly przybije na drzwiach tabliczkę „nieczynne”. Następnie weźmie swój worek pełen barwnika i wyciśnie go do toalet. Potem opuści statek i wróci do domu. Ponieważ dzieciom nie wolno wchodzić na statek, będzie musiał być bardzo ostrożny. Plan napotyka na problemy i ledwo udaje im się uciec. Strażnik łapie go i grozi, że go zastrzeli, jeśli wszystkiego nie wyjaśni. Wtedy dziwny starzec przypominający pirata atakuje strażnika. Noah wpada do wody i mówi umówione hasło ratunkowe, które wymyślił z Abbey, ale ona nie jest w stanie uruchomić łodzi, by po niego przyjechać. Noah widzi wtedy łódź, wsiada na nią i razem z Abbey dryfują w głąb oceanu. Zasypiają, a rano widzą holownik. Ich ojciec go prowadzi, a na pokładzie holownika jest ten sam gruby mężczyzna. Gdy wchodzą na pokład drugiej łodzi, dowiadują się, że to ich dziadek, który zniknął dawno temu i którego uważali za zmarłego. Wzywają straż przybrzeżną, a Dusty dostaje mandat. Ojciec Noaha jest zły, że go nie aresztowano, ale wtedy dowiadują się, że syn Dusty’ego, Jasper, bawił się fajerwerkami i przypadkowo podpalił łódź.


Hildy Johnson unika kontaktu z grupą ludzi potrafiących podróżować w przestrzeni kosmicznej bez skafandrów, którzy są lojalnymi podwładnymi Komputera Centralnego. Decyzja maszyny o przeprowadzeniu nalotu na nich zapobiega jej awarii, co pozwala utrzymać porządek w mieście.[sep]Złota Kula i Stalowa Plaża rozgrywają się we wszechświecie podobnym, ale różnym od świata „Ośmiu Światów” Varleya; w obu wszechświatach Układ Słoneczny został skolonizowany przez uchodźców ludzkich uciekających przed obcymi (znanymi po prostu jako „Najeźdźcy”), którzy najechali na Ziemię. Ziemia i Jowisz są niedostępne dla ludzkości, ale Księżyc Ziemi (znany jako Luna) oraz inne planety i księżyce Układu Słonecznego stały się gęsto zaludnione. Istnieją również drobne kolonie założone w obłoku Oorta poza samym Układem Słonecznym. Wspomniana Stalowa Plaża to Luna, księżyc Ziemi i najbardziej zaludniony świat w Układzie Słonecznym odkąd Najeźdźcy zniszczyli ludzką cywilizację na Ziemi. Aluzja ta sugeruje, że ludzie zostali „wyrzuceni” na niegościnny księżyc, podobnie jak ryby trafiły na ląd w trakcie ewolucji. Główny bohater, Hildy Johnson, jest reporterem gazetowym, który znajduje kłopoty pod powierzchnią niemal utopijnego społeczeństwa zarządzanego przez Komputer Centralny. Komputer Centralny zarządza każdym aspektem życia każdej osoby: jest rządem, sądem, źródłem informacji i przyjacielem każdego obywatela. Hildy Johnson na początku książki jest reporterem płci męskiej. On, podobnie jak wielu ludzi na Księżycu, stał się niezadowolony z życia. W rezultacie społeczeństwo, a także Hildy, biorą udział w destrukcyjnych czynnościach, takich jak „boks nożowy” (mieszanka walki na noże i boksu), a w przypadku Hildy – wielokrotne próby samobójcze. Pierwsza część historii dotyczy dziwacznych wydarzeń w życiu na Księżycu, takich jak indoktrynacja celebrytów-głów w słoikach, negocjacje ze stadami brontozaurów w sprawie tego, kogo poświęcą, by zrobić kotlety, oraz parki rozrywki w stylu Ziemi, które oferują węże, piasek i oparzenia słoneczne. W drugiej części Hildy nawiązuje kontakt z grupą ludzi, którzy odkryli, jak podróżować w przestrzeni kosmicznej bez skafandrów. Ci ludzie ujawniają wtedy, że ukrywają się przed Komputerem Centralnym, częściowo aby zachować swoją technologię w tajemnicy, oraz aby uniknąć tajnych eksperymentów, które Komputer Centralny przeprowadza na ludziach. Hildy dowiaduje się wtedy, że Komputer Centralny próbował klonować zmarłych, aby utrzymać liczebność populacji. Hildy staje się podejrzany, ponieważ ona (do tej pory przeszła zmianę płci) wielokrotnie próbowała popełnić samobójstwo i nie jest jasne, czy została uratowana, czy sklonowana. Komputer Centralny ostatecznie decyduje się na przeprowadzenie wojskowego nalotu na ludzi, co w końcu powoduje awarię samej maszyny. Pozostawia to miasto na Księżycu w chaosie, a w agonii śmierci Komputer Centralny wysyła Hildy swoją projekcję, wyjaśniając, że schizofreniczna natura posiadania wielu wersji samego siebie była sprzeczna i wyczerpująca, a upadek miasta był nieunikniony.


Mimo powszechnych błędnych przekonań, określenie użyte w tytule odnosi się do Clyde’a Wynanta, a nie do Nicka Charlesa. Odkryte szczątki, które początkowo wzięto za ciało innej osoby ze względu na zbyt duży strój, okazały się być zwłokami tego właśnie zaginionego patriarchy.[sep]Akcja toczy się w Nowym Jorku w czasach prohibicji. Głównymi bohaterami są były prywatny detektyw, Nick Charles, i jego bystra, młoda żona, Nora. Nick, syn greckiego imigranta, porzucił karierę po ślubie z Norą, zamożną damą z towarzystwa, i teraz większość czasu radośnie spędza na piciu alkoholu w pokojach hotelowych i nielegalnych barach. Nick i Nora nie mają dzieci, ale posiadają sznaucera o imieniu Asta. (Tylko w adaptacji filmowej jest to fox terrier szorstkowłosy). Charles, w dużej mierze wbrew własnej woli, zostaje wciągnięty w śledztwo morderstwa. Sprawa stawia ich w kontakcie z dość groteskową rodziną Wynantów, a także z różnymi policjantami i ludźmi z marginesu. Gdy próbują rozwiązać sprawę, Nick i Nora prowadzą liczne żartobliwe wymiany zdań i błyskotliwe dialogi, popijając przy tym duże ilości alkoholu. Uważa się, że postacie Nicka i Nory często odzwierciedlają osobowości Hammetta i jego wieloletniej partnerki, Lillian Hellman. Ponieważ tytuł „Cienki człowiek” został użyty w kolejnych filmach, powszechnie błędnie się uważa, że termin ten odnosi się do samego Nicka Charlesa; w rzeczywistości dotyczy on Clyde’a Wynanta, tajemniczego i ekscentrycznego patriarchy, który jest głównym obiektem zainteresowania fabuły. Szkielet zwłok, znaleziony podczas śledztwa, został uznany za ciało „grubego człowieka” ze względu na to, że znaleziono je w ubraniach znacznie cięższej osoby. Ubrania te okazują się zmyłką, a tożsamość zwłok ostatecznie ujawniono jako ciało konkretnego „cienkiego człowieka” – zaginionego Wynanta. Morderstwo zostało tak spreparowane, by oskarżyć Wynanta, przez ludzi, którzy ukradli od niego dużo pieniędzy i zabili go w nocy, kiedy był widziany po raz ostatni.


Strażniczka Ognia i Ślepy Wizjoner udają się na archipelag wysp, gdzie nie odkrywają nowych watah Królewskich Wilków, a starożytne ruiny nie są siedzibą maimalodalum. Maimalodalum to nie ocaleni po magii krwi, lecz ludzie, którzy w wyniku udanych eksperymentów stali się idealnymi istotami i nie są hybrydami.[sep]Strażniczka Ognia, Ślepy Wizjoner i Darrien Carter zostają porwani przez barona Endbrooka i przewiezieni do południowego kraju o nazwie Liglim. Miejsce to było wcześniej nieznane większości mieszkańców północy z Jastrzębiego Gniazda oraz sąsiednich krajów. W Liglim ludzie czczą pięć bóstw opartych na żywiołach: Ogień, Wodę, Powietrze, Ziemię i Magię. Wznoszą bogate świątynie na cześć swoich bóstw i zdają sobie sprawę z istnienia Zwierząt Królewskich, licząc na to, że te rozumne stworzenia pomogą im kierować ich życiem religijnym. Strażniczka Ognia jest bardzo ceniona przez mieszkańców Liglim, ponieważ potrafi komunikować się ze Zwierzętami Królewskimi, a oni chcą, aby nauczyła ich tej umiejętności. Strażniczka Ognia jest jednak niechętna. Poznaje Prawdę, Królewskiego Jaguara-wizjera, który zaczyna kształtować podróż Strażniczki Ognia po ziemiach Liglim. Tymczasem Darrien Carter poznaje i zakochuje się w tubylczej kobiecie z Liglim. Ona podejrzewa, że Darrien posiada moc przemiany w zwierzę, o czym mówią stare legendy. Zaczyna również spędzać czas z Królewskimi Koniami, które żyją obok zwykłych koni. Baron Endbrook pracuje nad utworzeniem porozumienia handlowego między Liglim a północą, które przyniesie mu korzyści. Strażniczka Ognia i Ślepy Wizjoner udają się na duży archipelag wysp u wybrzeży Liglim. Wyspy to terytorium Zwierząt Królewskich, a ludzie mają tam tylko małą osadę na skraju lądu. Strażniczka Ognia i Ślepy Wizjoner wędrują w głąb wysp i odkrywają nowe watahy Królewskich Wilków o niezwykłych tradycjach, które dają Strażniczce Ognia nadzieję, że pewnego dnia będzie mogła poprowadzić własną watahę. Strażniczka Ognia zyskuje również uwagę innego samca wilka, co zagraża pozycji Ślepego Wizjonera. Na wyspach znajdują się również starożytne ruiny wież, które stanowią tajną siedzibę ocalałych po magii krwi. Nazywają się oni maimalodalum – ludzie, którzy próbowali zdobyć moc przemiany w zwierzęta. Jednak niechętne zwierzęta stawiły opór, w wyniku czego powstały groteskowe hybrydy człowieka i zwierzęcia. Jedna z hybryd przed laty udała się na północ, poznał się i zaprzyjaźnił z osadnikami z Jastrzębiego Gniazda, wśród których Strażniczka Ognia przebywała jako dziecko. Po tym, jak pożar zniszczył osadę i zabił wszystkich oprócz Strażniczki Ognia, to on sprawił, że Królewskie Wilki ją zaadoptowały. Dochodzi do ataku na wieże, a Strażniczka Ognia i inne Zwierzęta Królewskie bronią maimalodalum, ale są ofiary. Na końcu książki Strażniczka Ognia, Ślepy Wizjoner i Darrien Carter pozostają na razie w Liglim.


Podczas wojny secesyjnej Louisa wyjechała do Waszyngtonu, aby opiekować się rannymi żołnierzami. Późniejszy sukces jej książek, w tym „Małych kobietek” i dwóch kolejnych powieści, pozwolił jej zrealizować cel, jakim było finansowe wsparcie całej rodziny.[sep]Niezłomna Louisa, podtytułowana „Historia autorki Małych kobiet”, rozpoczyna się od narodzin Louisy Alcott w śnieżny listopadowy dzień w Germantown w stanie Pensylwania. Jej ojciec, Bronson Alcott, prowadził w ich domu szkołę dla małych dzieci. „To był czas wielkiego szczęścia, pokoju i bezpieczeństwa... Szczęście miało trwać... ale pokój i bezpieczeństwo nie miały powrócić przez bardzo długi czas”. W ten sposób Meigs wprowadza czytelnika w życie Alcott. Jej ojciec, Bronson, zostaje przedstawiony jako człowiek błyskotliwy, ale niepraktyczny, niezdolny do utrzymania rodziny, jak oczekiwano od mężczyzny w tamtych czasach. Książka śledzi losy rodziny Alcott w Bostonie i Concord, gdy Bronson Alcott poszukuje miejsc, które zrozumieją jego niezwykłe poglądy na edukację i transcendentalizm. Louisa okazuje się żywym dzieckiem, wpadającym w kłopoty i sprawiającym nieco niepokoju swojej matce, Abbie. Gdy ma dziesięć lat, rodzina ponownie przeprowadza się do Fruitlands, wspólnoty transcendentalistycznej, którą współtworzy Alcott. W rodzinie jest już cztery dziewczynki. Meigs przedstawia Bronsona Alcotta i najstarszą córkę, Annę, jako w pełni oddanych ideałom tego nowego życia, ale pisze, że Louisa i jej matka zdają sobie sprawę, jak dużo ciężkiej pracy będzie konieczne, aby wspólnotowa farma odniosła sukces. Kontrast między idealizmem a praktycznością pokazany jest w momencie, gdy Bronson i jedyny inny dorosły wyjeżdżają na konferencję dokładnie wtedy, gdy zbierany jest jęczmień. Nadciągająca burza zmusza Abbę i dzieci do samodzielnego zebrania ziarna. W mniej niż rok Fruitlands upadło, a rodzina przeprowadzała się jeszcze kilka razy. Niezłomna Louisa opowiada o przyjaźni rodziny Alcott z Ralphem Waldo Emersonem i przywołuje niektóre wydarzenia, które Louisa później wykorzystała w Małych kobietach, w tym zebrania Klubu Pickwicka i śmierć jednej z młodszych sióstr Louisy, Elizabeth. Louisa później opuszcza rodzinę, aby samodzielnie zarabiać na życie, pisząc i ucząc. Podczas wojny secesyjnej wyjeżdża do Waszyngtonu, aby opiekować się rannymi żołnierzami. Książka kończy się opisem tego, jak Louisa pisze Małe kobietki oraz dwie kolejne książki: Małych mężczyzn i Chłopców Jo. Sukces tych książek, według Meigs, daje Louisie jej własne „szczęśliwe zakończenie... wszystko to, czego chciała od życia – po prostu bycie w stanie zaopiekować się nimi wszystkimi”. Niezłomna Louisa kończy się pięciostronicową chronologią życia Louisy May Alcott.


Zhang Wuji obejmuje tron cesarski po obaleniu dynastii Yuan, uniemożliwiając Zhu Yuanzhangowi założenie dynastii Ming. Bohater rezygnuje z życia w odosobnieniu i postanawia rządzić państwem wspólnie ze swoją żoną, Zhou Zhiruo.[sep]Akcja toczy się pod koniec dynastii Yuan i obraca się wokół bezcennej i niezwykle potężnej pary broni, znanej jako Miecz Niebiański (倚天劍) i Szabla Zabijająca Smoka (屠龍刀), o którą ubiegają się liczni wojownicy z jianghu. Według powszechnie krążącej pogłoski, powtarzanej w formie mantry, „Wielki mistrz Wulinu, cenna szabla zabija smoka, rozkazuje całemu światu, kto ośmiwa się nie posłuchać? Jeśli Miecz Niebiański nie pojawi się, kto z nim rywalizuje?” (武林至尊，寶刀屠龍，號令天下，莫敢不從！倚天不出，誰與爭鋒？), posiadanie jednej lub obu broni ma pozwolić właścicielowi rządzić wulin (społecznością artystów walki). Przyczyna tego stanu rzeczy na początku historii pozostaje nieznana. Główny bohater, Zhang Wuji, ma mieszane pochodzenie: jego ojciec, Zhang Cuishan, pochodzi z szanowanej sekty Wudang, pod przewodnictwem mistrza Zhang Sanfenga, a matka, Yin Susu, z nieortodoksyjnego Kultu Niebiańskiego Orła. Jako chłopiec mieszka z nimi i swoim ojcem chrzestnym Xie Xunem na odizolowanej wyspie na północy, gdzie się urodził. Powraca na chiński ląd i traci rodziców, którzy zostają osaczeni na górze Wudang przez kilku wojowników pożądających Szabli Zabijającej Smoka. W tym samym czasie zostaje ranny przez Starszych Xuanming i przeżywa dzięki leczeniu u Hu Qingniu, mistrza medycyny. Jego dalsze przygody prowadzą do odkrycia dawno zaginionego Podręcznika Dziewięciu Yang i opanowania opisanych w nim technik energii wewnętrznej, dzięki czemu staje się potężnym wojownikiem. Później rozwiązuje konflikt między Kultem Ming a sześcioma głównymi ortodoksyjnymi sektami, które dążą do zniszczenia kultu. Zyskuje szacunek członków kultu i staje się jego przywódcą po opanowaniu techniki Wielkiego Przesunięcia Nieba i Ziemi. Reformuje kult i pomaga poprawić jego relacje z innymi sektami. Staje się kluczową postacią w prowadzeniu sił rebeliantów w obaleniu dynastii Yuan. W trakcie swoich przygód Zhang Wuji wikła się w skomplikowane relacje miłosne z czterema paniami. Pierwsza, Yin Li, to straszliwie okaleczona dziewczyna, która w rzeczywistości jest jego kuzynką ze strony matki. Druga, Xiaozhao, to chińsko-perska służąca, która go bardzo dobrze rozumie. Trzecia, Zhou Zhiruo, to przyjaciółka z dzieciństwa, z którą łączy go silna więź. Czwarta, Zhao Min, to księżniczka mongolska i jego była zaciekła rywalka. Yin Li ginie w połowie historii, podczas gdy Xiaozhao wraca do Persji, gdy ujawnia się, że jest przeznaczona do przewodzenia perskiemu Kultowi Ming. Zhou Zhiruo zakochuje się w Zhang Wuji, ale musi się sprzeciwić mu, ponieważ jest związana przysięgą złożoną przed swoją nauczycielką, opatką Miejue, która nienawidzi i nie ufa Zhang Wuji oraz każdemu związanemu z Kultem Ming. Miejue uknuje podstępny plan, aby Zhou Zhiruo przejęła obie bronie, wykorzystując miłość Zhang Wuji do niej. Zhou Zhiruo również staje się okrutna po tym, jak Zhang Wuji łamie obietnicę poślubienia jej, i przysięga mu zemstę. Zhao Min początkowo jest rywalką Zhang Wuji, ponieważ stoją po przeciwnych stronach konfliktu. Jednak Zhao Min stopniowo zakochuje się w Zhang Wuji po ich licznych spotkaniach i nawet sprzeciwia się swojemu klanowi, aby mu pomóc. Na końcu powieści Zhang Wuji decyduje się wycofać z jianghu, gdy błędnie wierzy, że członkowie Kultu Ming spiskują przeciwko niemu. Postanawia, że Zhao Min jest jego prawdziwą miłością i wyjeżdżają na życie w odosobnieniu, z dala od społeczeństwa (zakończenie drugiego edycji jest jednak niejednoznaczne w kwestii jego relacji z Zhou Zhiruo). Zhang Wuji rezygnuje z szansy zostania cesarzem, ponieważ Kult Ming ostatecznie obala dynastię Yuan, a teoretycznie Zhang miałby zostać nowym władcą, ale tron obejmuje Zhu Yuanzhang i zakłada dynastię Ming. W 2005 roku Jin Yong opublikował trzecie wydanie powieści, które ma nieco inne zakończenie niż wcześniejsze wersje. W tym wydaniu Zhang Wuji przeżywa rozczarowanie, gdy nie potrafi uratować życia generała i uporać się ze śmiercią Han Lin’era, w związku z czym powierza przywództwo w Kultcie Ming Yang Xiao i Fan Yao, a następnie opuszcza Środkowe Niziny wraz z Zhao Min.


Zakup północnych meksykańskich prowincji przez Konfederację nie był bezpośrednią przyczyną wypowiedzenia wojny przez Stany Zjednoczone, które zignorowały tę transakcję. Konflikt ten zakończył się zwycięstwem prezydenta Blaine'a oraz odzyskaniem północnego Maine z kanadyjskiej prowincji New Brunswick.[sep]Punktem dywergencji jest 10 września 1862 roku, podczas wojny secesyjnej. W naszej linii czasu wysłannik Konfederacji zgubił Specjalny Rozkaz nr 191 generała Roberta E. Lee, w którym szczegółowo opisano plany Lee dotyczące inwazji na Północ. Rozkazy te zostały wkrótce odnalezione przez żołnierzy Unii i dzięki nim George McClellan był w stanie zatrzymać Armię Północnej Wirginii w bitwie pod Antietam, po której wycofała się ona do Wirginii. W powieści „Ilu ich zostało” rozkazy te odnajduje konfederacki żołnierz idący w tyle. McClellan zostaje zaskoczony, co pozwala Lee poprowadzić Armię Północnej Wirginii w stronę Filadelfii. Lee zmusza McClellana do bitwy na brzegach rzeki Susquehanna w Pensylwanii i niszczy Armię Potomaku w bitwie pod Camp Hill 1 października. Lee zajmuje Filadelfię, co przynosi Skonfederowanym Stanom Ameryki uznanie dyplomatyczne ze strony Wielkiej Brytanii i Francji, a tym samym zwycięstwo w wojnie (znanej w alternatywnej linii czasu jako Wojna Secesji) i niepodległość od Stanów Zjednoczonych 4 listopada. Kentucky, podbite przez siły Konfederacji krótko po bitwie pod Camp Hill, dołącza do jedenastu pierwotnych stanów Konfederacji po zakończeniu wojny, a Konfederacji zostaje również przyznane Terytorium Indiańskie (w naszej linii czasu stan Oklahoma, a później stan Sequoyah z cyklu „Southern Victory”). Hiszpańska wyspa Kuba zostaje zakupiona przez Skonfederowane Stany w latach 70. XIX wieku za 3 miliony dolarów, stając się tym samym terytorium konfederackim. W 1881 roku republikanin James G. Blaine, opierając się na twardej polityce antykonfederackiej, trafia do Białego Domu, pokonując urzędującego demokratę Samuela J. Tildena w wyborach prezydenckich w 1880 roku. Oba amerykańskie państwa wspierają rajdy Indian na terytorium przeciwnika. Napięcie międzynarodowe między Stanami Zjednoczonymi a Skonfederowanymi Stanami osiąga szczyt, gdy prezydent Konfederacji James Longstreet, pragnąc wyjścia na Pacyfik dla Konfederacji, aby Południe mogło posiadać własną transkontynentalną linię kolejową, kupuje północno-zachodnie prowincje Sonorę i Chihuahua od finansowo wyczerpanego Cesarstwa Meksyku (którym nadal rządzi Maksymilian z Francji) za 3 miliony dolarów konfederackich. Blaine wykorzystuje „wymuszone” zakupy jako casus belli, co prowadzi do wybuchu tego, co później zostanie znane jako Druga Wojna z Meksykiem. Po zakupie przez Konfederację północnych meksykańskich prowincji Sonory i Chihuahua, co wydłuża granicę CSA-USA i daje Konfederatom port na Pacyfiku (Guaymas), Stany Zjednoczone wypowiadają wojnę Konfederacji. Na początku wojny wojska konfederackie pod dowództwem Jeba Stuarta przejmują duże ilości rudy złota i srebra z górniczego miasta Unii po pomyślnym zajęciu nowo zakupionych prowincji. Tymczasem pułkownik kawalerii Unii, George Armstrong Custer, skutecznie wykorzystuje karabiny Gatlinga przeciwko Indianom Kiowa i kawalerii konfederackiej w Kansas. Wkrótce Wielka Brytania i Francja, obaj sojusznicy Konfederacji, blokują i bombardują portowe miasta USA, w tym te nad Wielkimi Jeziorami. Podczas wojny mormoni w Utah buntują się, przerywając transkontynentalną komunikację i transport wokół Salt Lake City. John Pope zostaje mianowany gubernatorem wojskowym, tłumi bunt i wprowadza stan wojenny. Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich zostaje sklasyfikowany jako organizacja polityczna, a przywódcy mormońscy są ścigani i straceni. Próba inwazji Stanów Zjednoczonych na Wirginię zostaje łatwo odparta przez generała Stonewalla Jacksona, ponieważ Stany Zjednoczone z trudem znajdują kogoś mu równego. Kluczowym powodem sukcesu Konfederacji w wojnie, oprócz prowadzenia wojny obronnej, jest to, że Konfederaci są prowadzeni przez doskonałych generałów, takich jak Jackson, podczas gdy wojsko Stanów Zjednoczonych, mimo posiadania ogromnej przewagi liczebnej i zasobów, cierpi z powodu niekompetentnego dowodzenia. William Rosecrans, dowódca całej armii USA, ujawnia pewnego razu przypadkiem, że nie ma żadnej ogólnej strategii wygrania wojny. Wyobraża sobie mglistą pomysł, by armie wrogów prowadziły kontrataki w tę i z powrotem przeciwko sobie, co jego zdaniem Stany Zjednoczone z pewnością wygrają. Brak planowania przeraża niemieckiego obserwatora wojskowego, Alfreda von Schlieffena. Następnie Stany Zjednoczone próbują przeprowadzić masową inwazję na Louisville, aby wypędzić Konfederatów z Kentucky, ale szybko zamienia się ona w krwawy impas. Decyzja Stonewalla Jacksona o osobistym dowodzeniu obroną, zaniedbanie przez dowódców USA, a przede wszystkim użycie artylerii odtylcowej i karabinów powtarzalnych sprawiają, że zdobycie miasta jest bardzo trudne. Armia konfederacka nigdy nie próbuje najechać żadne terytorium Stanów Zjednoczonych z dwóch powodów. Po pierwsze, nie ma zasobów do ofensywy na wrogie terytorium. Po drugie, sukces Konfederacji zależy od poparcia Wielkiej Brytanii i Francji, które czują, że pomagają mniejszemu narodowi niesłusznie zaatakowanemu przez większy, a ataki na Stany Zjednoczone zostałyby odebrane jako agresja, przez którą mogłyby stracić zagraniczne wsparcie. Zirytowany rozkazami prowadzenia wyłącznie wojny obronnej, Jackson bierze je dosłownie, wprowadzając taktykę pełnowymiarowej wojny okopowej, która niszczy Louisville (w scenach przypominających I wojnę światową z głównej rzeczywistości). Kampania louisvilleńska szybko utyka w błocie dla Stanów Zjednoczonych i kończy się rzezią z niewielkim zyskiem terytorialnym. Wielka Brytania i Francja wciąż ostrzeliwują porty nad Wielkimi Jeziorami; Francja ostrzeliwuje również Los Angeles, podczas gdy Brytyjczycy bombardują San Francisco i niszczą mennicę federalną. Stany Zjednoczone otrzymują dobre wieści, gdy młody ochotniczy pułkownik kawalerii Theodore Roosevelt i George Armstrong Custer rozbijają brytyjską dywizję pod dowództwem Charlesa Gordona, invading Montana from Canada. Jednak Brytyjczycy również najechali północne Maine i anektowali je do kanadyjskiej prowincji New Brunswick. Wreszcie, stojąc w obliczu porażki na niemal wszystkich frontach, republikański prezydent James G. Blaine jest zmuszony do kapitulacji. Republikanin nigdy więcej nie zostaje wybrany do Białego Domu. Stany Zjednoczone, ucząc się ważności silnych sojuszy, szukają sojuszu z nowo utworzonym i potężnym Cesarstwem Niemieckim. Sojusz ten przygotowuje wydarzenia dla następnych trzech serii, które obejmują alternatywną I wojnę światową, okres międzywojenny i II wojnę światową.


Dziadkowie obu rodzin, Muriel i Buzzy, nie biorą ślub, co sprawia, że rodziny Hatcherów i Tubmanów nie stają się spokrewnione. To wydarzenie następuje na początku historii i nie zmienia relacji między bohaterami.[sep]Rodziny Hatcherów i Tubmanów postanawiają wspólnie spędzić letnie wakacje w stanie Maine, nie obok siebie, ale w tym samym domu, do wielkiego zgorszenia Petera Hatchera i jego zaciekłej rywalki Shieli Tubman. Fudge planuje poślubić Shiłę Tubman, a Peter jest tym obrzydzony. Rodzina Hatcherów jechała do Maine dziesięć godzin. Jimmy Fargo (przyjaciel Petera) może przyjechać na tydzień ze swoim ojcem, Frankiem Fargo. Sheila również planuje zaprosić przyjaciółkę o imieniu Mouse Ellis, która jest dziwaczna, ale zachoruje na ospę i nie może tego zrobić. Fudge poznaje dziewczynkę o imieniu Mitzi, która ma rękawicę baseballową, którą nazywa swoją „mitzi”, a także posiada książkę o niej zatytułowaną „Opowiedz mi o Mitzi”. Fudge dostaje własną „mitzi”, a Peter idzie z nim tego dnia do biblioteki. Fudge nie mógł znaleźć książki, której chciał, więc proszą bibliotekarkę o imieniu Isobel. Peter zakochuje się w niej i nie może przestać o niej myśleć. Peter pyta Fudge’a, dlaczego w ogóle chce poślubić Shiłę, a odpowiedź brzmi, że chciał, aby go chroniła przed „strasznymi, upiornymi potworami”. Fudge szybko przekłada ślub, ponieważ ma własną puszkę „sprayu na potwory Mitzi” i sprawa jest rozwiązana. Rodziny Hatcherów i Tubmanów spokrewniają się pod koniec historii, ponieważ ich dziadkowie, Muriel i Buzzy, biorą ślub. Brat Petera, Fudge, nie planuje już być ptakiem, gdy dorośnie, ale hodowcą ptaków, albo jak to błędnie wymawia, „ptasim tlenem”, na co Sheila natychmiast go poprawia, mówiąc, że nie może oddychać za ptaki. Inne wątki obejmują Tootsie, która przypadkowo pomaga w interesach artystycznych pana Fargo, gdy przemieszcza się po jego pracy, oraz Fudge’a, który zostaje wybrany kapitanem drużyny w meczu baseballowym sponsorowanym przez byłego gracza Boston Red Sox, Biga Apfela, do wielkiego zmartwienia Petera. Ostatnim z nich jest to, jak Fudge poznaje Mitzi. Wujek Feather, szpak Fudge’a, zaginął, a Peter i Fudge poszli go szukać. Dzwonili do dzwonków w różnych domach i w końcu spotkali babcię Mitzi. Następnego dnia poznali Mitzi. Pod koniec książki rodzi się mały romans między Peterem a Shiłą, choć zgadzają się, że zawsze będą się nienawidzić.


Główny bohater ginie na froncie, wstając w trakcie ostrzału z karabinu maszynowego. Utwór kończy się wierszem, w którym weteran porównuje I wojnę światową do wojny trojańskiej.[sep]Śmierć bohatera to historia młodego angielskiego artysty o imieniu George Winterbourne, który w momencie wybuchu I wojny światowej zgłasza się do wojska. Książka jest narrowana przez nienazwanego narratora pierwszoosobowego, który twierdzi, że znał głównego bohatera i służył z nim. Utwór podzielony jest na trzy części. Pierwsza część przedstawia historię rodziny George’a. Jego ojciec, człowiek klasy średniej z angielskiej wsi, poślubia ubogą kobietę, która błędnie wierzy, że wychodzi za mąż za majętną rodzinę. Po narodzinach George’a matka ma serię kochanków. George jest wychowywany na porządnego i patriotycznego członka angielskiego społeczeństwa. Jest zachęcany, by pójść w ślady ojca i pracować w ubezpieczeniach, ale mu się to nie udaje. Po kłótni z rodzicami przeprowadza się do Londynu, by poświęcić się sztuce i prowadzić życie towarzyskie. Druga część książki dotyczy londyńskiego życia George’a. Wtapia się w środowisko towarzyskie i interesuje się szeregiem modnych filozofii. Po tym, jak on i jego kochanka, Elizabeth, przeżywają przerażenie z powodu możliwej ciąży, decydują się na ślub. Choć nie mają dziecka, małżeństwo trwa. Postanawiają pozostać w otwartym związku. George bierze jednak za kochankę bliską przyjaciółkę Elizabeth, a ich małżeństwo zaczyna się rozpadać. Właśnie gdy sytuacja staje się szczególnie napięta, Anglia wypowiada wojnę Niemcom. George decyduje się wstąpić do wojska. George przechodzi szkolenie wojskowe i zostaje wysłany do Francji. (Nie wymieniono konkretnego miejsca we Francji. Miasto za linią frontu, gdzie George spędza dużo czasu, jest określane jako M---). Przez pewien czas walczy na froncie. Gdy wraca do domu, odkrywa, że wojna tak bardzo na niego wpłynęła, że nie potrafi nawiązać kontaktu ze swoimi przyjaciółmi, w tym z żoną i kochanką. Wskaźnik strat wśród oficerów na froncie jest szczególnie wysoki. Gdy liczba oficerów w jednostce George’a ginie, on otrzymuje awans. Po spędzeniu czasu z innymi oficerami odkrywa, że są oni cyniczni i utylitarni. Szybko traci wiarę w wojnę. Historia kończy się, gdy George wstaje podczas ostrzału z karabinu maszynowego. Ginie. Na końcu książki znajduje się wiersz napisany z perspektywy weterana, porównujący I wojnę światową do wojny trojańskiej.


Zoey identyfikuje siebie, Stevie Rae, Afrodytę, Siostrę Mary Angelę i Babcię Redbird jako osoby reprezentujące pięć żywiołów wymienionych w przepowiedni. Dzięki połączeniu ich mocy w opactwie benedyktynek udaje się im wyganić Neferet i Kalonę.[sep]Zoey i jej przyjaciele pomagają Stevie Rae wyleczyć się po wydarzeniach z końca „Untamed” – strzała jej nie zabił, ale pozbawił większości krwi, dzięki czemu Kalona mógł zostać uwolniony z ziemi. Zoey i Stevie Rae godzą się, a ta druga przedstawia grupie Zoey niektórych czerwonych wampirzych nowicjuszy. Afrodyta pozwala Stevie Rae się od niej odżywić, co tworzy między nimi więź. Kiedy Erik podąża za Zoey w drodze do jej pokoju, całują się, ale Erik staje się zbyt agresywny i ją przeraża. Erik i Zoey wracają do siebie, choć Zoey nie jest do tego w pełni przekonana z powodu zazdrości Erika. Kalona zaczyna wkraczać w sny Zoey, by ją uwieść, i nazywa ją A-ya. Kramisha, czerwona nowicjuszka, okazuje się również wyrażać przepowiednie poprzez swoją poezję, a Zoey nadaje jej tytuł Poety Laureata. W ten sposób znajdują pierwszą wskazówkę. Jeden z wierszy Kramishy głosi, że Kalona i Neferet zostaną wygnani, gdy Noc, Ludzkość, Krew, Duch i Ziemia połączą siły, ale Zoey nie wie, kto będzie reprezentować te żywioły. Heath przybywa do tuneli, a Zoey wychodzi na zewnątrz, aby z nim porozmawiać, co bardzo denerwuje Erika. Heath próbuje się z nią pogodzić, ale bezskutecznie. Wronopodobny atakuje ich i krytycznie rani Zoey. Pije krew Heatha, aby się wyleczyć, i znowu tworzą się między nimi więź, ale nadal jest osłabiona. Kramisha podekscytowana widokiem Heatha (człowieka) traci nieco kontrolę, co prowadzi do tego, że Zoey uświadamia sobie, że czerwone nowicjusze mogą nadal mieć problemy z samokontrolą. Darius w końcu oświadcza, że Zoey potrzebuje kontaktu z dorosłymi wampirami, aby przetrwać, i jest zmuszona wrócić do Domu Nocy, co bardzo cieszy Neferet. Dowiaduje się, że obecność Kalony sprawiła, że nowicjusze i wampiry odwrócili się od Nyks. Ulubiony syn Kalony, Rephaim, i Darius wdają się w bójkę. Kalona interweniuje i zadaje Dariusowi ogromną bliznę, co przeraża Afrodytę. Zoey skutecznie przekonuje Starka, by powrócił na dobrą stronę. Staje się on drugim czerwonym wampirem, gdy składa przysięgę wojownika Zoey, a ona ją przyjmuje. Zoey omawia sytuację z Lenobią i po ponownej analizie wiersza Kramishy odkrywa, że ona jest Nocą, Krew to Stevie Rae, Ludzkość to Afrodyta, Siostra Mary Angela to Duch, a Babcia Redbird to Ziemia. Zoey i jej przyjaciele podpalają szkołę jako dywersję i uciekają konno do opactwa benedyktynek. Zoey i inne osoby wymienione w wierszu otwierają krąg i wpuszczają wszystkich do środka. Neferet, Kalona i Stark przybywają krótko potem SUV-em, a za nimi podążają Wronopodobne. Neferet i Kalona na zmianę grożą i namawiają Zoey, ale ona w końcu akceptuje prawdę: że choć A-ya jest jej częścią, ona sama wybierze swoje przeznaczenie. Odrzuca Kalonę. Neferet każe Starkowi strzelić do Zoey, ale on mówi, że Zoey jest jego sercem, i celuje w nią, myśląc o sobie. Zdając sobie sprawę z tego, co się stanie, Zoey używa żywiołów, aby zatrzymać strzałę, i w trakcie ogłusza go. Noc, Ludzkość, Krew, Duch i Ziemia dopełniają zaklęcia i banishują Neferet i Kalonę. Znak Zoey rozprzestrzenia się na jej bliznę. Cierpi ogromny ból, ponieważ musiała pożegnać się z Kaloną, i wie, że walka jeszcze się nie skończyła.


Hal Ambler odkrywa spisek urzędnika Departamentu Stanu, który planuje zamach na prezydenta Chin, aby przywrócić stary ład świata Pax Americana. Celem tego działania jest zahamowanie zmian w układzie sił zgodnie z fanatycznymi ideałami Ashtona Palmera.[sep]Hal Ambler, były agent operacji konsularnych w Jednostce Stabilizacji Politycznej, jest trzymany pod silnym działaniem leków i ścisłym nadzorem w zakładzie psychiatrycznym tuż przy wybrzeżu USA. Jednak Ambler wyróżnia się spośród innych pacjentów zakładu psychiatrycznego na wyspie Parrish, ponieważ jest w pełni przytomny. Dzięki pomocy współczującej pielęgniarki Amblerowi udaje się odzyskać jasność umysłu po chemicznej mgle i dokonać odważnej ucieczki z wyspy. Mimo że jest zdesperowany, by odkryć, kto umieścił go na wyspie Parrish i dlaczego, świat, do którego wraca, wydaje się wygodnie o nim zapomnieć. Przyjaciele i współpracownicy nie rozpoznają go, nie można znaleźć żadnych oficjalnych zapisów o jego istnieniu, a twarz, którą widzi w lustrze, nie jest jego własną. Po skontaktowaniu się z kilkoma dawnymi współpracownikami, którzy go nie rozpoznają ani nie mają żadnych wspomnień o jego istnieniu, Ambler udaje się do chaty w pewnej części kraju, która zawsze była jego jedyną ucieczką, nawet w czasach, gdy był agentem w terenie. Przybywa tam, by odkryć, że chaty nie ma, a krajobraz wygląda tak, jakby nigdy jej tam nie było. Wtedy trafia w niego strzałka ze środkiem uspokajającym z karfentanylem, ale nie powoduje ona poważnego zaburzenia jego procesów myślowych. Namierza snajpera i zmusza go, wolnego strzelca, do podania kodów autoryzacyjnych. Jednak zanim operatywny uda się wyciągnąć od niego więcej informacji, zostaje on zabity przez snajpera, którego pojedynczy pocisk również draśnie szyję Amblera. Następnie kontaktuje się z agencją, która go ściga. Ambler nawiązuje kontakt z agentami z jego przeszłości w Jednostce Stabilizacji Politycznej. Wśród nich jest Osiris, niewidomy agent, który posiadał niezwykłą zdolność językową i uważał Amblera za swojego bliskiego przyjaciela. Jego przyjaciel zostaje następnie postrzelony i zabity przez chińskiego oficera wywiadu, niezależnego od organizacji, która zatrudnia Amblera, i który wierzy, że Ambler chce zamordować chińskiego szefa państwa. Ambler odkrywa spisek z udziałem urzędnika Departamentu Stanu, mający na celu zabójstwo prezydenta Chin, aby zahamować zmiany w układzie sił i przywrócić stary ład świata Pax Americana, zgodnie z fanatycznymi ideałami jego wykładowcy na uniwersytecie, Ashtona Palmera. Amblerowi udaje się rozplątać spisek, jednocześnie odkrywając, że pielęgniarka, która go uwolniła i podobno pomagała mu w dążeniach do poznania samego siebie, była w zmowie z „Palmeritami”, czyli takimi, którzy podążają za ideałami Palmera. Zdolność Amblera do określania emocji innych i dostrzegania nawet najmniejszych zmian w wyrazie twarzy zostaje pokonana, ponieważ pielęgniarka była trenowana w metodzie aktorskiej. Na końcu książki Ambler widać, jak wypoczywa z oficerem CIA, choć biurowym, który pomagał mu w samopoznaniu i udaremnieniu spisku. fr:L'Alerte Ambler pl:Kryptonim Ambler


Fone Bone dotyka Korony Rogów, co powoduje eksplozję energii, która ratuje Briar i Luciusa. Po pogrzebie Luciusa Fone Bone postanawia zostać w Dolinie i żegna się z Thorn na Schodach Smoka.[sep]Rozdział zaczyna się od Briar, królowej Lunarii i męża Lunarii, króla, na Schodach Smoka, a z powodu ataku wrogów Thorn zostaje oddana swojej babci, Rose Harvestar, znanej również jako Gran'ma Ben. Gran'ma zawozi ją do Wielkiego Czerwonego Smoka; niemal w tym samym momencie rodzice Thorn giną. Następnie Thorn wsiada na grzbiet smoka i odbywa długą podróż w głąb ziemi do jaskini z jasnym światłem. Wielki Czerwony Smok prosi Thorn, by spojrzała w światło, po czym ona wspomina o zamarzniętym wodospadzie. Po próbie dojrzenia tego, co jest za nim, widzi twarz swojej matki, która każe jej szukać Korony Rogów. Następnie Thorn budzi się, a w tym momencie czytelnicy dowiadują się, że żołnierze Tarsila brutalnie pobili Thorn i Fone Bone'a i wrzucili ich do lochu. W trakcie walki Thorn traci ząb. Aby ją pocieszyć, Fone Bone pokazuje głupkowaty uśmiech, w którym brakuje mu jednego zęba. Tymczasem Gran'ma Ben znajduje się na przedniej murze Athei, obserwując to, co dzieje się na dole. Dostrzega ją Vedu i dwóch mnichów Veni-Yan. Vedu każe jej iść z inną starą kobietą, na co ona zrzuca go z muru. Mnisi Veni-Yan okazują się lojalni wobec rodziny Harvestarów. Armia Briar przybywa i grozi zabiciem każdego, kto im się sprzeciwi. Tarsil stawia im opór, na co Briar oświadcza, że nauczy go strachu. Tarsil rzuca jej wyzwanie, twierdząc, że walczył ze smokami, i po raz pierwszy zdejmuje kaptur, ujawniając swoją zbliznowaną, potworną twarz. W odpowiedzi Briar odsuwa swój kaptur i pokazuje Tarsilowi jego dawną, ładniejszą twarz. Następnie leci w stronę Tarsila i przecina go na pół (co może być nawiązaniem do sposobu jej własnej śmierci) i rozkazuje rozpocząć atak. Bitwa się zaczyna; gdy Rose wspina się po pobliskiej drabinie, Briar strzela do niej trzema strzałami, z którymi na chwilę się wzajemnie spojrzą. W lochu Fone Bone sławi walkę i woła strażnika. Smiley i Phoney są w sąsiedniej celi, podczas gdy wszyscy strażnicy wyszli walczyć. Na murze Gran'ma Ben stara się odeprzeć napierające hordy żołnierzy Pawa i Szczuro-Stworów. Venu ostrzegają ją przed atakiem na słabszą lewą flankę, na co ona rozkazuje im udać się tam jako wzmocnienie. Trzech z nich twierdzi, że choć będą posłuszni, to tylko z konieczności, a nie z powodu jakiegokolwiek możliwego sojuszu z nią. Następnie zostaje przygnieciona przez żołnierzy Pawa. Thorn próbuje wyważyć żelazne kraty więżące ją i jej przyjaciół, ale jej się nie udaje. Fone Bone i Thorn kłócą się w sprawie Korony Rogów: Fone wierzy, że ona zniszczy wszystko, ponieważ Thorn ma w sobie kawałek Szarańczy, podczas gdy Thorn wierzy, że jej matka nie kazałaby jej jej szukać, gdyby (Moonwort) wiedziała, że zniszczy wszystko. Fone wspomina o możliwości, że używając Korony, Thorn zniszczy zarówno Szarańczę, jak i siebie – wylewając łzy ze strachu przed śmiercią Thorn, po czym ona obiecuje nie używać Korony Rogów. Taneal, dziecko o cechach prorokini, występujące w poprzednim tomie, przynosi im młotek, którym mogą złamać okowy, podczas gdy ona sama próbuje wyważyć kraty ich celi. Jej brat uwalnia wtedy Phoney'ego i Smileya. Zbierają się żołnierze Tarsila, co powoduje, że Taneal się chowa. Gdy już odejdą, Taneal, jej brat, Phoney i Smiley zaglądają do celi innych i odkrywają, że Thorn jest w śpiączce. Podczas gdy Smiley próbuje wyważyć kraty, Taneal mówi innym, że Tarsil został zabity, a Gran'ma Ben przytłoczona przez żołnierzy Pawa. Słysząc to, Thorn budzi się, wyrwuje łańcuchy ze ściany, do której były przymocowane, rozrywa swoją celę i pyta wściekle: „Która droga prowadzi do bramy?”. Tymczasem mistrzowie snu używają wizji, aby przepłoszyć Szczuro-Stwory i Pawa. Thorn, Fone Bone, Phoney i Smiley docierają do przedniego muru, gdzie Thorn spotyka się z Gran'ma Ben. Obserwują, jak atakująca armia się wycofuje, a Thorn mówi im, że powodem jest to, że miasto otaczają „duże kręgi”. Ten rozdział to krótka historia licząca 4 lub 5 strony, rozgrywająca się we śnie Thorn. Czerwony Smok prosi Thorn, by spojrzała w światło i spróbowała dojrzeć to, co jest za nim. Czerwony Smok opowiada wtedy historię Królowej Smoków, Mim, w której ona została opętana przez demona przez Pana Szarańczy. Spowodowało to bitwę, która utworzyła dolinę będącą tłem historii. Czytelnicy widzą Mim po raz pierwszy, choć ta historia była wspomniana wcześniej w piątej książce. Gran'ma Ben, Thorn i Bone'owie wspinają się na wieżę, gdzie Thorn może zobaczyć, gdzie znajdują się wszystkie niebezpieczne „duże kręgi” otaczające miasto. Thorn dostrzega Roque Ja na wzgórzach, a potem ma nagłe wizje wybuchającej doliny i Pana Szarańczy. Te wizje ją wstrząsają. Podczas gdy inni opiekują się Thorn, Phoney i Smiley próbują otworzyć studnię, w której ukryty jest skarb, zamierzając wziąć skarb i potem przemknąć przez szczeliny w dużych kręgach i wrócić do domu do Boneville. Wizje Thorn mówią jej, że Pan Szarańczy nie potrzebuje już jej ani Briar, ponieważ opętuje swojego pierwotnego gospodarza, Mim, i zmierza w stronę miasta. Phoney i Smiley wracają do bramy miasta ze swoim wozem siana (mając ukrytego w sianie Szczuro-Stwora Smileya, Bartleby'ego, i skarb), gdy rolnik, który wcześniej stracił wóz, widzi go i wywraca go. Bartleby zostaje zdemaskowany, po czym ludzie próbują go zabić. Bartleby, Phoney i Smiley uchodzą o włos. Wspinają się po drabinie, gdy Fone i Thorn schodzą, co prowadzi do walki. Phoney wyraża swoje rozczarowanie, tracąc skarb, którego tak bardzo pragnął, co sprawia, że Fone się na niego denerwuje za narażanie ich życia dla skarbu. Gdy Thorn pyta, Phoney jest w stanie wydedukować lokalizację Korony Rogów, szacując, że jest ukryta na świętym cmentarzu smoków, co wyjaśnia, dlaczego tak bardzo starali się odstraszać od niego ludzi, tak jak Tarsil, gdy kłamał o zatrutej wodzie w studni, w której ukrył skarb. Fone odmawia wtedy wyjazdu do Boneville z Phoney'm i Smileym, jak obiecał. Następnie Thorn z kolei łamie swoją obietnicę daną Fone'owi i opuszcza grupę, by szukać Korony Rogów, mając już trop co do jej lokalizacji. Z pomocą Bartleby'ego Fone podąża za nią. Fone Bone szuka Thorn na grzbiecie Bartleby'ego. Widzą, jak ucieka przed Szczuro-Stworami, wbiegając do dużych kręgów. Aby znaleźć Thorn, pozostając ukrytym przed Szczuro-Stworami, Fone chowa się pod Bartleby'm, trzymając się jego sierści na brzuchu, co sugeruje podstęp użyty przez Odyseusza, by ukryć swoich ludzi przed Polifemem. Za miejscem, gdzie znajdują się Szczuro-Stwory, spotykają Thorn, gdy wychodzi z dużego kręgu. Wszyscy trzej wspinają się w góry, by szukać Korony Rogów. W mieście Pawa tłuką w bramy; Rose każe otwierać wrota, gdy ona i Veni-Yan szarżują na Pawa. Smiley chwyta dwa Szczuro-Stwory, które ścigały kuzynów Bone'a przez całą serię, i oszczędza im życie. Fone i Thorn wymykają się przed Roque Ja, aby dotrzeć do cmentarza smoków, ale im się to nie udaje, gdy Roque Ja ich widzi. Patrzy na nich przez chwilę, a potem pozwala im odejść bez szwanku. Thorn odchodzi bez Fone Bone'a, stawiając czoło armii ich wrogów i przelatując nad nimi, zmuszając Fone Bone'a do ponownego ukrycia się pod Bartleby'm. Kontynuują drogę na cmentarz smoków, którego Bartleby odmawia wejścia. Smiley ma pomysł, że jeśli upiecze duże ilości jedzenia dla dwóch Szczuro-Stworów, pomyślą, że oblężenie nie powiedzie się. Phoney i Rose są w tunelu prowadzącym do kryjówki Briar, gdzie mogą ją zaskoczyć i schwytać. Fone zbiega w wielki wąwóz, który tworzy cmentarz smoków. Chwilowo uwięziony w dole, zdaje sobie sprawę, że Szczuro-Stwory ścigają Thorn, i biegnie do Komnaty Rogów. Thorn idzie szukać Korony Rogów i musi zostawić Fone Bone'a z tyłu. Dociera do Korony, po czym pojawia się wódz Szczuro-Stworów, Kingdok, i mówi Thorn, by go zabiła, aby uwolnić go od Pana Szarańczy, pod którego kontrolą Kingdok uważa się za nic więcej niż bez znaczenia pionka. Thorn odmawia z powodów moralnych, mimo że dowiaduje się, że Kingdok był Szczuro-Stworem, który zjadł jej rodziców; w związku z tym Kingdok gryzie ją w nogę i mocno zaciska ją w zębach. Następnie przeszywa mu czaszkę mieczem, zabijając go, ale pozostawiając jego szczęki zacisnięte na jej nodze, co uniemożliwia jej dotarcie do Korony Rogów. Briar zamyka Rose w pułapce i próbuje ją zabić, gdy przybywa Lucius i powstrzymuje ją przed zadaniem śmiertelnego ciosu Rose jej kosą. W tym samym czasie, gdy to się dzieje, Fone Bone przybywa, by pomóc Thorn, i próbuje sam dotknąć Korony Rogów. Początkowo nic się nie dzieje; chwilę później zbliża się duża liczba wściekłych Szczuro-Stworów. Fone bierze wtedy Thorn za rękę, pozwalając kawałkowi Szarańczy z Thorn przepłynąć przez niego do Korony. Następnie dotyka Korony, wywołując eksplozję energii, która zabija Briar i Luciusa wraz z nią. Po dotknięciu jej i przeżyciu doświadczenia poza ciałem, Bone i Thorn odkrywają, że Komnata Rogów jest zalana wodą i pełna hałasu. Thorn mówi, że obudzili wszystkie smoki i nie ma nadziei na ucieczkę z Tanen Gard, zanim smoki przybędą. Czerwony Smok wlatuje, ale zamiast ich zabić, wynosi ich stamtąd, ostrzegając, że jego towarzysze nie okażą takiego samego miłosierdzia. Smok wyskakuje z Tanen Gard, gdzie Fone widzi Bartleby'ego i każe mu uciekać. Ted każe smokowi iść pomóc Gran'ma na Skale Grzeszników, która walczy z wrogiem. na Skale Grzeszników niekontrolowana Mim zbliża się do walki. Czerwony Smok przepędza wroga, a inne smoki wybuchają z ziemi i otaczają Mim, zabierając ją z powrotem do Tanen Gard. Podczas koronacji Thorn Fone Bone zdaje sobie sprawę, że musi wrócić do Boneville lub zostać w Dolinie. Gdy kuzynowie Bone, Thorn i Gran'ma Ben wyruszają do Barrelhaven, by pochować Luciusa, Phoney otrzymuje swój wóz siana, który stracił wcześniej w tym tomie (w którym nadal jest skarb). Phoney ciągle twierdzi, że widzi płatki śniegu, będąc paranoicznym, że mogą musieć czekać do końca zimy, aby wrócić do Boneville. Po pogrzebie Luciusa Phoney skarży się Fone Bone'owi na płatki śniegu, i w końcu śnieg spada w wielkiej kupie na zewnątrz Barrelhaven. Rozdział to historia pierwotnie przedstawiona w świątecznym numerze specjalnym Bone. Historia pokazuje kuzynów Bone, Gran'ma Ben i Thorn obchodzących Boże Narodzenie, które nazywają „Zimowym Przesileniem”. Smiley pyta Phoney'ego, czy (i jak) obchodzą Zimowe Przesilenie z powrotem w Boneville, a Phoney odpowiada, że obchodzą je z „innych powodów”. Wspomina wtedy, że robi duży zarób podczas Zimowego Przesilenia. Podczas gdy tańczą i grają na instrumentach, Fone wychodzi z półmiskiem w rękach. Idzie na zewnątrz i prosi „kolesi”, by wyszli. Pojawiają się Szczuro-Stwory i są przygotowane, by zjeść Fone Bone'a, ale w tym momencie Fone Bone prezentuje półmisek, na którym jest quiche, który im daje. Następnie wraca do domu, gdy jeden ze Szczuro-Stworów pyta, dlaczego Fone Bone to zrobił. Drugi twierdzi, że to rytuał i odpowiada „zjedz swoje quiche”. Po zimie Fone Bone postanawia wrócić do Boneville. Gdy Bone'owie, Gran'ma Ben, Thorn i Bartleby udają się na Schody Smoka, przekraczają rzekę, gdy widzą coś ruszającego się w krzakach. Wyciągają swoje włócznie, ale potem widzą, że to tylko Ted i Smok. Wielki Czerwony Smok prowadzi ich na Schody Smoka. Fone Bone żegna się z Gran'ma, z Czerwonym Smokiem, z owadem Tedem i z Thorn. Thorn daje Fone Bone'owi kosz z ciastkami i miodem, ujawniając, że odłożyła go na bok aż do teraz w nadziei, że zmieni zdanie i zostanie. Mówi mu wtedy: „Tyle się zmieniło od tego dnia, gdy spotkaliśmy się u gorących źródeł, a ty wyszedłeś z lasu z czapką w ogniu... ale nie wszystko się zmienia. Pamiętaj o mnie, gdy będziesz z powrotem w Boneville”. Zasmucony tym przypomnieniem ich pierwszego spotkania, Fone dzieli się z nią uściskiem i odpowiada: „Och, ja....nigdy o tobie nie zapomnę Thorn; nie sądzę, żebym mógł”. Zanim Fone, Smiley, Phoney i Bartleby odjeżdżają swoim wozem, Phoney odkrywa, że Smiley wymienił skarb na małe ciastka z czerstwego chleba, które woli. Gran'ma daje Phoney'emu kilka złotych monet, które Smiley wybijał z wizerunkiem Phoney'ego na jego polecenie, argumentując, że nikt ich nie chce (z wyjątkiem samego Phoney'ego). Gdy Bone'owie i Bartleby wchodzą na pustynię, Phoney Bone twierdzi, że nienawidzi chlebowych ciastek, na co Smiley odpowiada, że je polubi (ponieważ to jedyne jedzenie, które mają na podróż). Phoney prosi o jedno; w tym momencie Smiley prosi o złotą monetę jako zapłatę. Gdy Phoney odmawia, Fone nalega, twierdząc, że są na pustyni. Jest to paralela do sekwencji żartów w Out from Boneville, w której podobnie dyskutowali o dolarze.


Judy ucieka z internatu i wraca do domu, gdzie ojciec pozwala jej zostać po wykryciu gruźlicy. Podczas wyjazdu na stację owiec dziewczyna ratuje najmłodszego brata przed spadającym drzewem, jednak w wyniku odniesionych obrażeń ponosi śmierć.[sep]Siedmioro dzieci z tytułu mieszka w Sydney lat 80. XIX wieku z ojcem, kapitanem armii, który ma niewielkie zrozumienie dla swoich dzieci, oraz ich dwudziestoletnią macochą Ester, która nie potrafi zapanować nad ich dyscypliną. W konsekwencji sieją spustoszenie wszędzie, gdzie to możliwe, na przykład przerywając rodzicom, gdy bawią gości, i prosząc o część ich kolacji (co sugeruje gościom, że kolacja dzieci jest niewystarczająca). Po psikusie Judy i Pipa, który ośmiesza kapitana Woolcota w koszarach wojskowych, rozkazuje wysłać Judy, przywódczynię grupy, do szkoły z internatem w Górach Błękitnych. Meg wpada pod wpływ starszej dziewczyny, Aldith, i stara się poprawić swój wygląd zgodnie z ówczesną modą. Poznaje ona wraz z Aldith dwóch młodych mężczyzn, ale Meg wierzy, że zakochała się w starszym bracie jednego z nich, Alanie. Gdy Aldith i Meg umawiają się na spotkanie z młodymi mężczyznami na spacer, Meg jest zażenowana, gdy list trafia w niepowołane ręce i na spotkanie przybywa Alan, ganiąc ją za to, że stała się „zepsuta”, zamiast pozostać słodką dziewczynką, jaką była. Meg wraca do domu i później mdleje, ponieważ tak mocno zaciskała gorset w pasie, że wpłynęło to na jej zdrowie. Nieszczęśliwa z powodu rozłąki z rodzeństwem, Judy ucieka ze szkoły i wraca do domu, ukrywając się w stodole. Mimo złego stanu zdrowia wynikającego z kilkudniowego marszu w drodze do domu, pozostałe dzieci ukrywają jej obecność przed ojcem, ale on ją odkrywa. Planuje odesłać ją z powrotem do szkoły, jednak zdaje sobie sprawę, że cierpi na gruźlicę, i pozwala jej zostać w domu. Częściowo w celu pomocy w rekonwalescencji Judy, dzieci i Ester są zaproszone do odwiedzenia rodziców Ester w ich stacji owiec Yarrahappini. Pewnego dnia dzieci wybierają się na piknik daleko od posiadłości. Drzewo okorowane przewraca się i zagraża zmiażdżeniu najmłodszego dziecka, „Generała”. Judy, która obiecała „na swoje życie”, że nie pozwoli mu się skrzywdzić na pikniku, rzuca się, by go złapać, i jej ciało chroni go przed drzewem. Jednak jej kręgosłup zostaje złamany i umiera, zanim można zawiadomić pomoc. Po pogrzebaniu Judy na terenie posiadłości rodzina wraca do Sydney, przygnębiona jej śmiercią. Choć pozornie wszystko pozostaje bez zmian, każda z postaci nieco zmienia się pod wpływem przeżytych doświadczeń. W szczególności kapitan Woolcot żałuje, że nigdy naprawdę nie zrozumiał Judy i stara się nieco bardziej docenić swoje pozostałe dzieci.


Ojciec Grega rezygnuje z wysłania syna do szkoły wojskowej po tym, jak podczas imprezy u sąsiadów chłopiec gubi spodnie próbując ściągnąć z drzewa prezent rzucony przez Manny'ego. Dzięki tej decyzji Greg nie musi spędzić wakacji w akademii i opowiada o tym swojemu przyjacielowi Rowleyowi.[sep]Jako kontynuacja drugiej książki, ta powieść zamyka drugi semestr siódmej klasy Grega. Książka zaczyna się od Nowego Roku. Następstwem są święta Bożego Narodzenia Grega, podobne do tych z pierwszej książki. Greg nie dostaje od nikogo niczego, co by mu się podobało. Wujek Charlie daje Gregowi „kosz do prania”, a mama Grega, zainspirowana, zaczyna zmuszać Grega do samodzielnego prania. Z powodu lenistwa Greg nie pierze i nie zamierza tego robić. Odgrywa to znaczącą rolę w dalszej części historii. Nadchodzi Walentynki, a Greg idzie na bal walentynkowy. Bal pierwotnie miał odbyć się wieczorem, ale nie udało się zebrać wystarczającej liczby opiekunów, więc przeniesiono go w sam środek dnia szkolnego. Muzyka jest nuda, a ich taniec liczyłby się jako 30 procent oceny z WF-u. Ostatecznie znajduje Holly Hills i powoli tańczy w jej stronę, ale Fregley ma atak cukru i psuje chwilę między Gregiem a Holly. Pewnego dnia jego tata znajduje stary koc Manny'ego, Tingy, i wyrzuca go. Manny mści się, używając pola bitewnego z amerykańskiej wojny secesyjnej swojego taty jako zestawu do zabawy. Potem Manny podchodzi do Grega i mówi „Ploopy!”. Greg nie wie, co to znaczy, więc pyta mamę, ale ona rozmawia przez telefon. Mówi: „Co to jest ploopy?!”, co było dokładnie tym, co Greg chciał wiedzieć. Wtedy Manny zaczyna nazywać Grega „ploopy”, aby dostać wszystko, czego chce. W Niedzielę Wielkanocną Greg wsiada do samochodu, przypadkowo siadając na czekoladowym zajątku wielkanocnym Manny'ego. Wysiada z samochodu z czekoladą na tyłach spodni. Mama wtedy mówi, że rodzina nie może pominąć mszy. Kiedy Rodrick ściąga spodnie i mówi „Może założyć MOJE spodnie”, mama daje Gregowi swoją wielkanocną kurtkę do związania w pasie. Podczas wielkanocnej nabożeństwa w kościele patrzy na Manny'ego, który bawi się rzeczami, które mama i tata przynieśli, aby go zająć, a następnie myśli o dniu, kiedy Manny zrobił scenę w przedszkolu, gdy mama pokroiła mu kanapkę na pół, a nie na ćwiartki, tak jak on lubi. Mama musiała jechać tam całą drogę, aby zrobić dodatkowe cięcie. Wtedy szepcze Manny'emu do ucha: „Ploopy!”. Manny zaczyna płakać, a mama nie może go uspokoić, więc muszą wrócić do domu. Następnie Greg zapisuje się na piłkę nożną i jej nie lubi. Jego ubrania się kończą, a to nie czyni go twardszym. Później rodzina Heffley widzi Lenwooda przy budce z biletami z krótkim fryzurem, schludnym i niesamowicie uprzejmym. Powoduje to, że Frank postanawia zapisać Grega do szkoły wojskowej, Spag Union, która odbywa się podczas wakacji Grega. Greg próbuje bezskutecznie zmienić zdanie ojca, zapisując się do harcerzy. Jednak to nie działa. W końcu godzi się z smutnym faktem, że musi wybrać się do Spag Union. Ale jego wakacje nie będą złe, jeśli zabierze ze sobą wspomnienia. Próbuje zrobić dobre wrażenie na Holly, ale gdy ona nazywa Grega „Fregley”, jego szanse są zniszczone. Wspomniano również wcześniej w historii, że sąsiedzi Heffleyów, Snellowie, organizują półurodziny dla swojego najmłodszego dziecka, Setha. Podczas imprezy dorośli z okolicy muszą wykonywać głupie czynności, a pan Snella wysyła kasety wideo do programu „America's Funniest Families”, parodii „America's Funniest Home Videos”, aby wygrać główną nagrodę w wysokości 10 000 dolarów. Ujawnia się, że Frank nienawidzi występów i zrobi wszystko, aby ich uniknąć. W dniu imprezy Manny rzuca prezent Setha na drzewo, ponieważ wie, że Greg go zabierze. Jest to niebieski dziergany koc, podobny do Tingy we wczesnym stadium. Kiedy Greg idzie go odebrać, jego spodnie, pożyczone od Rodricka, spadają, odsłaniając bieliznę Wonder Woman, którą założył, ponieważ była jednym z ostatnich czystych elementów bielizny, jakie mu zostały. Frank, który akurat ma być kolejny do występu, ucieka, gdy pan Snella kieruje kamerę na zawstydzonego Grega. Odwdzięcza się Gregowi następnego ranka, nie wysyłając go do akademii wojskowej, sugerując, że są inne sposoby, aby Greg mógł pozostać w formie. Podczas gdy Greg cieszy się porankiem, idzie zobaczyć Rowleya i mówi mu, że nie musi iść do Spag Union. Rowley nie miał pojęcia, że Grega mogliby wysłać. Historia kończy się nagle, gdy Rowley i Greg siedzą na krawężniku i spotykają dziewczynę o imieniu Trista. Greg uważa Tristę za słodką i wyobraża sobie, że ona i on są w krajowym klubie Rowleya w strojach kąpielowych, a Rowley podaje im napoje.


Pierwsze przymrozki zabijają komary i ostatecznie kończą trwającą w mieście epidemię. W rezultacie Matilda postanawia przejąć prowadzenie rodzinnej kawiarni i wspólnie z Elizą zarządzać tym miejscem.[sep]Matilda Cook mieszka z zapracowaną matką, dziadkiem, weteranem wojny o niepodległość, oraz Elizą, wyzwoloną niewolnicą pracującą jako ich kucharka, w mieszkaniu nad rodzinną kawiarnią w Filadelfii. Matilda („Mattie”) Cook ma 14 lat i wielkie marzenia związane z rodzinną kawiarnią. Gdy latem wybucha epidemia żółtej febry, ludzie opuszczają miasto lub umierają. Matilda zdaje sobie sprawę, że musi walczyć o własne życie i życie swoich bliskich. Jej ojciec zmarł w wyniku upadku z drabiny. W 1793 roku żółta febra rozprzestrzenia się w Filadelfii. Ludzie bliscy Matyldzie umierają. Najpierw wielu jej sąsiadów zostaje zarażonych, potem przyjaciele z dzieciństwa, w tym Polly, ich służąca, a następnie matka Matyldy. Ona i jej dziadek próbują uciec do domu rodziny na wsi, ale zostają pozostawieni w tyle z powodu patroli strażników na drodze. (Strzegły one, by chorzy nie dostawali się do innych miast i uznały dziadka za chorego z powodu jego kaszlu.) Matilda zachoruje na febrę i zostaje zabrana przez dziadka do szpitala. Wracają do swojego domu, by odkryć, że został on obrabowany przez złodziei. Następnej nocy mężczyźni włamali się, gdy Matilda spała. Krzyknęła, co obudziło dziadka. Dziadek próbuje uratować Mattie i ginie, gdy po strzale ze starej karabinu do złodziei zostaje rzucony siłą odrzutu w stronę schodów. Po tym wydarzeniu Matilda jest załamana i szuka Elizy, znajdując po drodze Nell, kolejne sierotę po febry. Po odnalezieniu Elizy Matilda przez pewien czas dochodzi do zdrowia z jej rodziną. Dwaj bratankowie Elizy i Nell zarażają się żółtą febrą. Matilda i Eliza zabierają ich do Kawiarni Cooków, ale dostępne leki mają niewielki skutek. Wreszcie nadchodzą pierwsze przymrozki, zabijające komary i kończące epidemię. Pod koniec książki Lucille, matka Matyldy, wraca z prezydentem. Jest zdrowa, ale musi odpoczywać i dbać o swoje zdrowie. Na końcu książki Matilda postanawia podjąć nową pracę jako właścicielka kawiarni razem z Elizą, a życie w Filadelfii wraca do normy.


Doktor Kennedy usiłował zabić Gwendę Reed, dusząc ją w domu, po nieudanej próbie otrucia jej i męża. Panna Marple, która przewidziała ten atak, ukryła się w ogrodzie i obezwładniła sprawcę, spryskując go mydlnym płynem.[sep]„Nie budź śpiącego morderstwa”: to przysłowie (wariant „Nie budź śpiących psów”), którego nie posłuchała dwudziestoletnia Nowozelandka Gwenda Reed (z domu Halliday), która niedawno wyszła za mąż i teraz przybywa do Anglii, by się tu osiedlić. Wierzy, że jej ojciec zabrał ją prosto z Indii do Nowej Zelandii, gdy miała dwa lata, i że nigdy wcześniej nie była w Anglii. Podczas gdy jej mąż Giles wciąż przebywa za granicą na służbowej podróży, ona jeździ po okolicy w poszukiwaniu odpowiedniego domu. Znajduje stary dom w małym nadmorskim kurorcie Dillmouth, w Devon, który natychmiast przypadł jej do gustu, i go kupuje. Po wprowadzeniu się Gwenda zaczyna wierzyć, że musi być jasnowidzem, ponieważ wydaje się, że zna rzeczy o domu, których nie mogłaby wiedzieć: położenie drzwi łączących, które zostały zamurowane, wzór poprzedniej tapety, schody w ogrodzie, które nie są tam, gdzie powinny być, i tak dalej. Coraz bardziej niepokojona, przyjmuje zaproszenie, by spędzić kilka dni w Londynie z nieco pretensjonalnym siostrzeńcem panny Marple, Raymondem Westem, i jego żoną Joan (którzy pojawiają się również w innych historiach z panną Marple). Zainteresowanie panny Marple budzi się, gdy podczas spektaklu „Księżna Malfi” Johna Webstera Gwenda krzyczy i ucieka z teatru – bez powodu, którego nawet sama nie rozumie – gdy słyszy aktora wypowiadającego słynną kwestię: „Zasłońcie jej twarz; oczy mnie oślepiają; zmarła młodo”. Gwenda mówi później pannie Marple, że słysząc te słowa, poczuła, jakby patrzyła w dół przez balustradę na martwą, niebieską twarz kogoś o imieniu Helen, uduszoną przez mężczyznę wypowiadającego te same słowa. Upiera się, że nie zna nikogo o imieniu Helen, i wierzy, że oszalała. Panna Marple sugeruje, że może przypominać sobie coś, co widziała jako małe dziecko (patrząc przez, a nie nad balustradą), i że to mogło stać się w domu, który właśnie kupiła, mimo jej przekonania, że nigdy wcześniej nie była w Anglii. Reedowie i panna Marple przeprowadzają nieco badań i odkrywają, że Gwenda wcale nie jest jasnowidzem, ale w rzeczywistości spędziła rok we wczesnym dzieciństwie w domu, który później miała kupić. Jej młoda macocha, Helen, zniknęła, prawdopodobnie uciekając z jakimś mężczyzną. Jej ojciec, zdruzgotany zniknięciem żony i przekonany, że ją zamordował, wysłał Gwendę do Nowej Zelandii, by była wychowana przez ciotkę, i wkrótce potem zmarł w zakładzie psychiatrycznym. Młoda para zdaje sobie sprawę, że może być tam niewyjaśniona zbrodnia do zbadania. Panna Marple, która najpierw doradza młodej parze, by „nie budziła śpiącego morderstwa”, później sugeruje swojemu lekarzowi, by przepisał jej trochę morskiego powietrza, i wyjeżdża do Dillmouth. Śledztwo, które teraz się zaczyna, jest całkowicie w rękach amatorów: Gilesa i Gwendy Reed oraz panny Marple. Policja jest nieobecna, ponieważ nie ustalono nawet, czy popełniono przestępstwo; oficjalnie Helen Halliday uciekła z jednym ze swoich kochanków i albo zmarła później, albo zerwała kontakty z bratem i nigdy nie skontaktowała się z nikim w domu. Amatorzy-detektywi znajdują dwóch starych ogrodników, którzy pamiętają rodzinę Hallidayów i część dawnej służby. Młoda para rozmawia z wieloma świadkami, w tym z doktorem Kennedym, dużo starszym przyrodnim bratem Helen, który wydaje się wciąż złamany sercem z powodu zniknięcia jego dzikiej młodszej siostry. Przedstawia dwa listy nadane za granicą, które mówi, że otrzymał od przyrodniej siostry po jej zniknięciu, i które wydają się dowodzić, że nie zmarła tej nocy. Ale amatorzy-detektywi wciąż wierzą, że pamięć Gwendy jest zasadniczo wiarygodna i że Helen została zamordowana. Później ujawnia się, że doktor Kennedy podrobił te dwa listy. Trzema innymi mężczyznami w życiu Helen w czasie jej zniknięcia byli Walter Fane, miejscowy prawnik; JJ Afflick, miejscowy przewodnik; i Richard Erskine, który mieszka w dalekiej północnej Anglii. Wydaje się bardzo prawdopodobne Gilesowi i Gwendzie, że jeden z nich musi być mordercą: wszyscy byli „na miejscu”, gdy Helen zniknęła osiemnaście lat wcześniej. Gdy Lily Kimble, która kiedyś pracowała u Hallidayów, czyta ogłoszenie, zamieszczone przez Gwendę, szukające informacji o Helen, czuje, że może w tym być pieniądze; a po pojawieniu się drugiego ogłoszenia szukającego jej osobiście, pisze do doktora Kennedy'ego prosząc o radę. Kennedy interpretuje jej list do niego jako próbę szantażu. Pisze do niej z powrotem, zapraszając ją, by go odwiedziła w jego domu, i dołącza rozkład jazdy pociągów oraz dokładne instrukcje, jak dotrzeć do jego domu. Zmyśla drogę, by skierować ją na opuszczony odcinek lasu, gdzie spotyka ją i dusi. Następnie zastępuje swój oryginalny list fałszywym i wraca do domu na czas, by „czekać”, razem z Gilesem i Gwendą Reed, na jej przybycie. Gdy zostaje znalezione ciało Lily Kimble, policja zaczyna badać sprawę. (Gdy inspektor policji widzi pannę Marple, komentuje sprawę listów pełnych nienawiści w pobliżu Lymstock; tym samym „Śpiące morderstwo” jest osadzone po wydarzeniach w „Ruchomych palcach”, które zostało opublikowane w 1942 roku.) Wtedy Reedowie zdają sobie sprawę, że z mordercą wciąż na wolności ich życie jest w niebezpieczeństwie. Okazuje się to prawdą: po tym, jak doktor Kennedy bezskutecznie próbuje ich otruć (to pani Cocker, kucharka, bierze łyk zatrutej brandy zamiast nich i w konsekwencji musi być hospitalizowana), doktor Kennedy próbuje udusić Gwendę, gdy jest sama w domu. Ale panna Marple przewidziała to: pozostała ukryta w ogrodzie i gdy Gwenda krzyczy, biegnie na górę i unieszkodliwia doktora Kennedy'ego, spryskując mu oczy mydlnym płynem. Panna Marple wyjaśnia, że wierzy, że Helen była zwyczajną, przyzwoitą młodą kobietą, próbującą uciec od Kennedy'ego, który był niezdrowo i chorobliwie obsesyjnie w niej zakochany, i że jedynym dowodem na to, że była „szalona na punkcie mężczyzn”, były informacje od niego. Udusił ją, by zapobiec jej przeprowadzce do Norfolk we wschodniej Anglii, by żyć zwyczajnym, szczęśliwym życiem z dala od niego z jej mężem.


Charlie nie czuje niczego więcej niż przyjaźń do Sam i nigdy nie spotyka się z Mary Elizabeth, która nie należy do ich grupy przyjaciół. W swoich listach do anonimowego przyjaciela narrator unika tematu miłości i relacji międzyludzkich.[sep]„Charlie” to pseudonim nastoletniego narratora powieści, który ma rozpocząć pierwszą klasę liceum. Powieść jest przedstawiona w formie listów, które Charlie pisze do anonimowego przyjaciela, o którym słyszy, jak uczennice w szkole mówią z sympatią. Charlie rozpoczyna rok szkolny z niepokojem z powodu śmierci swojego jednego dobrego przyjaciela Michaela, który popełnił samobójstwo kilka miesięcy wcześniej. Nie czuje, że może liczyć na wsparcie rodziców ani starszego rodzeństwa, ponieważ nigdy go naprawdę nie rozumieli. Wyjaśnia również, że jedynym krewnym, z którym czuł się blisko, była jego ciotka Helen, ale zginęła w wypadku samochodowym w dniu jego siódmych urodzin. Charlie szybko zaprzyjaźnia się z dwoma ostatniorocznikami, Sam i jej przyrodnim bratem Patrickiem. W trakcie historii Sam, Patrick i nauczyciel języka angielskiego Charliego, Bill, wprowadzają go w wiele nowych doświadczeń, a listy, które pisze, ukazują jego rozwój. W końcu dowiaduje się, że może żyć dalej bez strachu, ponieważ jest „cichym obserwatorem”. Charlie pisze o sytuacjach, w jakie popada ze swoimi nowymi przyjaciółmi, w tym o chodzeniu na imprezy, oglądaniu i występowaniu w „Rocky Horror Picture Show” oraz o swojej pierwszej randce. Charlie w trakcie powieści zakochuje się również w Sam. Wiele pisze do swojego anonimowego przyjaciela o miłości. Oprócz uczuć do Sam, przez krótki czas spotyka się też z Mary Elizabeth, inną dziewczyną z ich grupy przyjaciół. Ponadto Charlie pisze o związku Patricka z Bradem, rozgrywającym drużyny futbolowej, który jest gejem, ale wciąż „ukrywa swoją orientację”. Innym omawianym związkiem jest relacja jego siostry, która spotyka się z chłopakiem, którego Charlie widział, jak ją uderzył, co jest dla niego szczególnie bolesne ze względu na to, że jego ciotka Helen była maltretowana. Charlie bardzo dojrzewa w trakcie historii i uczy się, jak uczestniczyć w życiu. Pod koniec lata Patrick i Sam zabierają Charliego ponownie przez tunel, tym razem z Charliem stojącym w skrzyni ciężarówki.


Richard niszczy Pałac Proroków, aby zapobiec przejęciu skarbów przez Jaganga, a następnie wraca do Aydindrilu, gdzie zabija Królową Mriswith. Dzięki jego przybyciu armia D'Hary odwraca losy bitwy i pokonuje siły Krwi Kręgu oraz mriswith.[sep]Krew Kręgu jest kontynuacją poprzedniej powieści, Kamień Łez, i rozpoczyna się w momencie, gdy Richard Rahl właśnie spotkał się ze swoją przyszłą żoną, Kahlan Amnell, Matką Wyznawczynią, w miejscu pomiędzy światami. Po powrocie do Aydindrilu w prawdziwym świecie zdaje sobie sprawę, że przejęcie władzy jest jedynym sposobem na powstrzymanie ciągłego marszu Imperium przez Śródziemie. Richard rozwiązuje sojusz Śródziemia i rządy Wyznawczyni, przejmując kontrolę nad Aydindrilem i żądając bezwarunkowej kapitulacji narodów Śródziemia na rzecz władzy D'Hary. Tymczasem w Starym Świecie w Pałacu Proroków dzieją się niepokojące rzeczy. Siostra Verna, nowa Przeorysza, odkrywa, że była Przeorysza, Annalina, wcale nie nie żyje, lecz uciekła z Nathanem Rahlem. Ludy Śródziemia muszą zdecydować, czy poddać się D'Harze, czy Imperium. W swojej niekończącej się walce z banelingami – tak Krwawi nazywają osoby obdarzone jakąś formą Daru – Tobias Brogan, Lord Generał Krwi Kręgu, porywa Kahlan Amnell i Adie i prowadzi je, za wskazówkami Stwórcy, do Pałacu Proroków. Richard, który dowiaduje się, że jego przyszła żona znajduje się w Starym Świecie, używa starożytnego środka transportu, Sliph, by niemal natychmiast do niej dotrzeć. Tam, oszukany zdolnością do stawania się niewidzialnym, Richard uwalnia Królową Mriswith, która następnie ucieka do Aydindrilu z powrotem przez Sliph. Ocknąwszy się, Richard niszczy Pałac Proroków, aby zapobiec przejęciu skarbów wewnątrz przez Jaganga, ratuje Kahlan i śpieszy z powrotem do Aydindrilu w Nowym Świecie, gdzie odkrywa, że królowa mriswith gniazduje w Warowni Czarodzieja, przygotowując się do wylęgu nowej grupy mriswith w nowym świecie. Po zniszczeniu jej jaj i trudnej walce z nią, Richard i Kahlan pokonują Królową Mriswith. Następnie odkrywają, że bitwa w Mieście jest przegrywana przez armię D'Hary Richarda, ale dzięki jego przybyciu prowadzi on swoich żołnierzy do zwycięstwa nad Krwią Kręgu i mriswith.


Elijah Lazio ujawnia, że Theo i Rachel są klonami, a następnie porywa ich, ponieważ potrzebuje serca Theo do przeszczepu. Theo zamyka Elijaha w pokoju i ucieka z Rachel oraz Danielem, ale mężczyzna ponownie ich zatrzymuje w opuszczonym parku. W wyniku konfrontacji Elijah zabija Mel i rani Lewisa, po czym ucieka z Danielem.[sep]Theo zbyt często wymyka się swojemu ochroniarzowi. Rachel otrzymuje dziwną wiadomość od ojca. Tak zaczyna się niezwykle niebezpieczne poszukiwanie odpowiedzi na nurtujące ich pytania o przeszłość. Wspólnie Theo i Rachel wyruszają w emocjonalną podróż, odkrywając prawdy o swojej przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Jednak gdy poznają nowych ludzi i tracą kontakt z innymi, zawsze wiedzą, że mają siebie nawzajem; zwłaszcza ze względu na swoje więzy – więzy krwi.

Książka zaczyna się od narracja Theo. Ucieka on ze szkoły na główną ulicę, aby obejrzeć film, gdyż jest zmęczony ciągłym eskortowaniem go przez ochroniarza, Roya. Jego plan się nie udaje, a Roy odwozi go do domu, gdzie czeka na nich matka. Theo i jego matka kłócą się, a Theo oskarża mamę o wyobrażanie sobie zagrożenia, przez co ma ochroniarza. Theo próbuje – po raz drugi tego dnia – uciec, ale zostaje zatrzymany przez Roya. Jego matka niechętnie zgadza się mu wyjawić, kto zagraża jego życiu.

W tym czasie Rachel Smith, po powrocie z kolejnego ciężkiego dnia w szkole, czyta wiadomość od ojca: „Boginia nadal bezpieczna w Niebie. Richard”. Pyta rodziców o to podczas kolacji, ale zostaje zbyta. Rachel zauważa również, jak irytująca jest jej matka obsesyjnie dbająca o urodę oraz jak matka ciągle porównuje Rachel do jej zmarłej siostry Rebeki, która była wzorową uczennicą i córką.

W domu Theo pani Glassman – matka Theo – wyznaje synowi, że jego ojciec, o którym wcześniej mówiła, że nie żyje, w rzeczywistości żyje i ukrywa się. Dzięki informacjom od matki Theo poszukuje ojca – Jamesa Lawsona – w internecie przy pomocy najlepszego przyjaciela, Jake’a. Natrafia na artykuł opisujący bombardowanie kliniki badań genetycznych, w której pracował ojciec Theo. Zamachu dokonała bardzo agresywna grupa o nazwie RAGE (Righteous Army against Genetic Engineering – Sprawiedliwa Armia Przeciwko Inżynierii Genetycznej). Artykuł wspomina również o Elijahu „the Gene Genie” Lazio i Richardzie Smithie. Napisano w nim, że Richard Smith był przy narodzinach swojej córki i widział bombardowanie ze szpitalnego okna. Theo i Jake’owi udaje się ustalić, że Richard Smith ma córkę i że skoro artykuł ukazał się piętnaście lat temu, jego córka miałaby teraz piętnaście lat. Ustalają, do której szkoły ona chodzi, a Theo postanawia odnaleźć Rachel i sprawdzić, czy uda mu się uzyskać od jej ojca jakieś informacje o swoim ojcu.

Gdy Rachel następnego dnia wychodzi ze szkoły, jedna z jej koleżanek mówi, że jakiś chłopak jej szuka. Rachel myśli, że to jakaś podpucha i kieruje się w przeciwną stronę. Ale koleżanka zatrzymuje ją słowami: „Jest naprawdę przystojny”. Rachel postanawia więc zobaczyć, o co chodzi. Gdy zbliżają się do przystanku autobusowego, Rachel widzi Theo i przyznaje, że faktycznie jest przystojny. Theo podchodzi do Rachel i pyta, czy jej ojciec ma na imię Richard Smith. Rachel potwierdza. Theo kontynuuje, mówiąc, że jej ojciec mógł pracować z jego ojcem, a następnie kłamie, twierdząc, że skoro jego ojciec nie żyje, chciałby sprawdzić, czy Richard go zna. Rachel czuje do niego litość, więc idą do jej domu, gdzie Theo pyta jej ojca o bombardowanie kliniki badawczej i czy cokolwiek o tym wie. Ojciec zaprzecza i wygląda na przerażonego. Po niezręcznej kolacji Theo daje Rachel swój numer i mówi, aby się z nim skontaktowała, jeśli dowie się czegoś więcej.

Później Rachel słyszy rozmowę rodziców, w której padają słowa takie jak „nie możemy pozwolić, by Rachel to odkryła” i „to on. Widziałam to”, i zastanawia się, co się dzieje. Gdy wracamy do perspektywy Theo, ten kontaktuje się ze swoim przyjacielem z dzieciństwa, Maxem, który jest hakerem i mówi, że chętnie pomoże, jeśli będzie potrzebny. W międzyczasie Rachel zostaje zaszczuwana przez gang dziewczyn, które żądają wiedzieć, jaki ma związek z Theo. Rachel kłamie, mówiąc, że to jej chłopak. Przywódczyni grupy, Jemima, mówi, że spodziewa się go zobaczyć na szkolnym balu jako jej partnera. Rachel zdaje sobie sprawę, że wpakowała się w jeszcze większe kłopoty.

Później Theo dzwoni do Rachel, pytając, czy może zdobyć laptopa jej ojca. Plan Theo polega na tym, by Max włamał się na konto e-mailowe jej taty i sprawdził, czy wysyłał ostatnio jakieś ciekawe maile. Rachel zakochuje się w Theo i jest zachwycona perspektywą ponownego go zobaczenia. Szybko zabiera laptopa i chowa go do plecaka. Pośpiesznie żegna się z matką i udaje się do domu Maxa. Gdy Rachel przybywa do domu Maxa, oddaje jej laptopa ojca, a Jake (który akurat był u Maxa) próbuje do niej flirtować. Theo jest zażenowany i każe Jake’owi się odsunąć. Max włamuje się na laptopa ojca Rachel i odkrywa e-maila wysłanego do jej taty od pewnego Lewisa.

Później prawda wychodzi na jaw, a Rachel dowiaduje się, że Theo kłamał o śmierci swojego ojca. Rachel, czując się zraniona i zła, chwyta laptopa i wychodzi. Theo jest zmuszony przeprosić. Rachel przyjmuje przeprosiny i wraca do domu Maxa. E-mail, który zhakowała Max, mówi o wyjeździe służbowym do Niemiec. Theo podejrzewa, że jego ojciec może tam być. Planuje pojechać do Niemiec i to sprawdzić. Rachel mówi, że pojedzie z nim, ponieważ jej ojciec jest zamieszany. Umawiają się, że spotkają się na szkolnym dyskoteku Rachel i razem uciekną. Następnie Rachel wychodzi.

W wieczór dyskoteki, gdy Rachel zmaga się ze znalezieniem odpowiedniego stroju, myśli o tym, co zamierza zrobić, i czy może ufać Theo. Theo przybywa na dyskotekę w szkole Rachel i zastanawia się, jak ładnie wygląda. Gdy Theo i Rachel stoją razem niezręcznie, Rachel prosi Theo o taniec. Theo niechętnie się zgadza, mimo że nie wydaje się czuć do niej nic. Gdy tańczą niezręcznie, podchodzi do nich Jemima i pyta Theo, dlaczego jest z nią. Rachel interweniuje i pociąga dekolt swojej już i tak bardzo niskiej bluzki. Jemima krzyczy, a wszyscy gromadzą się, aby zobaczyć, co się dzieje. Rachel odciąga Theo i mówi, że musiała stworzyć dywersję. Gdy wymykają się bocznymi drzwiami i kierują się w stronę dworca, nagle zostają zaatakowani przez dwóch mężczyzn w maskach i ciemnych ubraniach. Jeden z mężczyzn zakłada Rachel dłoń na usta, aby stłumić jej krzyk, a drugi wyciąga broń i celuje Theo w czoło. W momencie gdy Theo przygotowuje się na śmierć, drugi mężczyzna uderza tego z bronią i ogłusza go. Mężczyzna mówi im, że nazywa się Lewis i każe im wrócić do szkoły i spotkać się z nim w gabinecie dyrektorki.

Theo prowadzi drżącą Rachel do gabinetu, a Rachel siada i wylewa łzy. Theo niezręcznie klepie ją po plecach. Rachel zastanawia się, dlaczego on jest tak spokojny, gdy był tak blisko śmierci. Lewis pojawia się ponownie i przekonuje ich, że jest bezpieczny, mówiąc, że znał ojca Theo. Pakuje ich do samochodu, a oboje siedzą na przeciwnych końcach tylnego siedzenia. Theo zaczyna gwałtownie drżeć, przypominając sobie uczucie zimnej lufy pistoletu przy swojej głowie. Lewis spogląda na niego i mówi mu, by pozwolił Rachel go przytulić, bo poczuje się lepiej. Nierówno przytula Rachel, a ona głaszcze go po włosach, gdy on „płacze i płacze i płacze”.

Po chwili Theo czuje się lepiej, choć nieco zażenowany tym, że Rachel była świadkiem jego załamania. Odsuwa się i pyta, dokąd jadą. Lewis mówi im, że jadą spotkać się z ojcem Theo. Theo budzi się w samochodzie na autostradzie do Szkocji. Przykryty jest kocem i ma poduszkę pod głową. Rachel – która była przebudzona przez całą podróż – delikatnie gładzi Theo po twarzy, aby go obudzić. Lewis – mężczyzna, który ich „uratował” – zapewnia ich, że mają jeszcze godzinę jazdy. Gdy Theo jęczy, że jest głodny, Rachel podaje mu kanapkę z szynką i majonezem, którą zjada z wdzięcznością.

Dwie godziny później docierają do celu. Theo i Rachel otrzymują łóżka na noc od dziewczyny Lewisa i koleżanki, 32-letniej Mel. Theo zasypia, a Rachel niedługo potem. Następnego dnia otrzymują od Lewisa ubrania, magazyny i kanapki z bekonem, podczas gdy Mel daje im trochę treningu walki. Wieczorem Theo zostaje przedstawiony Elijahowi „the Gene Genie” Lazio, a Elijah wyjaśnia wszystko. Wyjaśnia, że Theo i Rachel są klonami: Theo jest klonem Elijaha, a Rachel klonem jej zmarłej siostry Rebeki. Elijah stara się pocieszyć Theo, nazywając go „swoim synem”, ale później pokazuje swoje prawdziwe oblicze, porywając Theo wraz z Mel i wiążąc ich w samolocie lecącym do Ameryki, pozostawiając Rachel zrozpaczoną, a Lewisa przerażonego. Co stanie się z Theo, Mel i Elijahem?

Theo zostaje uspokojony przez Elijaha po tym, jak widzi, jak uderza Mel. Po spędzeniu kilku miesięcy w domu Elijaha w Waszyngtonie, Lewis i Rachel przybywają, by uratować Theo i Mel. RAGE atakuje Elijaha, który porywa Theo, Rachel i młodszego klona siebie samego, Daniela. Elijah trzyma ich jako zakładników w domu swojej nieżyjącej byłej żony. Ujawnia się, że Elijah potrzebuje przeszczepu serca i zamierza użyć serca Theo, ponieważ jest on genetycznym idealnym dopasowaniem. Zdając sobie sprawę, że muszą uciec, Theo, który jest zamknięty w swoim pokoju, cuts himself, aby Elijah wszedł, mu pomóc. Theo zamyka Elijaha w swoim pokoju i ucieka z domu z Rachel i Danielem. Spotykają Lewisa i Mel w mieście, a Elijah pojawia się i captures ich, trzymając w opuszczonym parku. Elijah zabija Mel i strzela Lewisowi w klatkę piersiową. Przybywa załoga karetki pogotowania i opiekuje się Lewisem, Rachel i Theo. Troje zostaje przewiezionych do szpitala. Elijah porywa Daniela i ucieka z nim.

Theo budzi się w szpitalu, a jego matka jest załamana kłamstwami, które doprowadziły do tego, że jej syn został niemal zabity. Pani Glassman przekonuje syna, że jest bezpieczny i nigdy, przenigdy nie pozwoli mu znów znaleźć się w niebezpieczeństwie. Theo odmawia słuchania, dopóki matka nie szokuje go, nazywając go „skarbie”, po raz pierwszy w życiu. Później wyjaśnia kwestię przeprowadzki i pozwala mu zadzwonić do Jake’a i Maxa, aby się pożegnać. Theo wybacza matce i po chwili wahania oboje mocno się przytulają, kończąc scenę załamaniem Theo w płaczu, a matka go pociesza i uspokaja.

Rachel w końcu odzyskuje przytomność – jej ojciec jest zachwycony i stara się ją pocieszyć – a jej matka jest zła. Odmawia przyjąć sprzeciwu Rachel dotyczącego Theo i obwinia ją za ucieczkę. Matka zaczyna ją znowu porównywać do Rebeki, dopóki Rachel jej nie przerywa i nie krzyczy na nią, że nie jest Rebeką. Matka jest zszokowana jej wybuchem i chłodno każe jej wrócić do łóżka, a następnie przekonuje męża, by wyszedł z nią. Theo żegna się z Rachel i jej ojcem – zostawiając matkę Rachel, by wróciła do domu do Londynu – i delikatnie całuje Rachel przed wyruszeniem w nowe życie z mamą. Rachel i jej ojciec robią to samo i wychodzą ze szpitala.

Miesiące później Rachel wraca do domu po dniu otwartym w nowej szkole i wchodzi do internetu, aby porozmawiać z Theo. Przeprowadzają przyjazną rozmowę, kończąc na wyrażeniu nadziei, że zobaczą się ponownie... wkrótce.