Po zakończeniu wojny żołnierze dowiadują się, że opowieść o zatopieniu statku szpitalnego była prawdziwa, ponieważ statek przewoził rannych. To odkrycie sprawia, że narrator postrzega wojnę jako sprawiedliwą misję generałów, w której żołnierze są świadomymi bohaterami.[sep]Ta kanadyjska opowieść o I wojnie światowej rozpoczyna się w Montrealu, gdzie anonimowy dwudziestoletni żołnierz wśród kanadyjskich wojsk przygotowuje się do wysłania na konfrontację z Niemcami na europejskiej ziemi, głównie we Francji i Belgii. Choć historia zaczyna się od bliskich relacji narratora z towarzyszami broni – Brownem, Clearym, Fryem, Broadbentem i Andersonem – oraz niemal pociągającego doświadczenia mobilizacji, wkrótce przenosi się do scen z nienawistnych okopów I wojny światowej; tutaj warunki są co najwyżej niehigieniczne, a żołnierze są nieustannie narażeni na wszy, gigantyczne szczury i deszcz powodujący gnicie ciał. Anonimowy narrator stopniowo traci złudzenia co do wojny, szczególnie gdy zmuszony jest zastanowić się nad jej celem i implikacjami społeczno-ekonomicznymi. Podczas gdy kiedyś postrzegał wojnę jako chwalebną, narrator jest zmuszony do ponownej oceny własnych ideałów patriotycznych, gdy jego przyjaciele zaczynają umierać; zaczyna się to od dość banalnej śmierci Browna. W dalszej części tekstu narrator jest zszokowany, gdy podczas nalatu bagnetem rani niemieckiego żołnierza; to trauma zostaje spotęgowana przez późniejszą koleżeńską relację narratora z bratem zabitego żołnierza. Narrator staje się coraz bardziej załamany po śmierci innego przyjaciela; to w tym momencie zaczyna dostrzegać okrucieństwa wojny. W miarę rozwoju fabuły otrzymuje pozwolenie na opuszczenie frontu i odpoczynek w Anglii, dziesięciodniowy okres, podczas którego prostytutka robi wszystko, co w jej mocy, aby pomóc mu zapomnieć o wojnie. Jednak codzienne zdarzenia – takie jak przedstawienie burleskowe, które marginalizuje koszty wojny, dostosowując jej wizerunek do rozrywki publicznej – przypominają anonimowemu żołnierzowi o ideologicznym rozdzieleniu między „tyłem” a okopami. Po powrocie do okopów Kanadyjczycy ponoszą ciężkie straty, gdy nalot na Niemców kończy się niepowodzeniem; w tym momencie Broadbent jest jedynym ocalałym z przyjaciół narratora. Aby wystarczająco zmotywować wojska do kolejnego nalotu, kanadyjski generał opowiada wątpliwą historię o zatopieniu przez Niemców statku szpitalnego; podczas tej krwawej konfrontacji narrator rani sobie stopę, a Broadbent umiera po tym, jak jego noga zostaje niemal odcięta od ciała. Krótko potem wojna się kończy. W tym momencie żołnierze dowiadują się, że zatopiony przez Niemców statek w rzeczywistości przewoził broń. Ujawnienie prawdy przynosi ze sobą świadomość, że wojna to gra strategiczna toczona między generałami, a żołnierze są nieświadomymi uczestnikami.


Ofiara nie została zidentyfikowana jako James Cogan z Nederland w stanie Kolorado, a śledztwo wykazało, że mężczyzna był mieszkańcem Maine, który nigdy nie opuszczał stanu.[sep]Historia zaczyna się in media res, gdy redakcja tygodnika „The Weekly Islander” płaci za obiad w restauracji, a redaktor naczelny Dave Bowie i założyciel Vince Teague sprawdzają zdolności dedukcyjnej młodej stażystki Stephanie McCann w kwestii ich sposobu napiwkowania. Przyjacielska ocena staje się bardziej intensywna, gdy starsi, rodzimi wyspiarze i Stephanie wracają do biura, a ona pyta, czy doświadczeni reporterzy „kiedykolwiek natknęli się na prawdziwą niewyjaśnioną tajemnicę”. Dave i Vince na przemian opowiadają o dziwnym incydencie i śledztwie, przerywając co jakiś czas, by otworzyć świeżą sodę. 24 kwietnia 1980 roku, wczesnym rankiem, dwójka nastolatków natrafiła na ciało. Oparte o kosz na śmieci i pozbawione dokumentów, ciało nie nosiło wyraźnych śladów przestępczego działania. Przyczyną śmierci było uduszenie, ponieważ z gardła ofiary wyjęto duży kawałek mięsa. Każdy potencjalny trop prowadzi do drobnych ujawnień, ale większych tajemnic. Choć śledztwo jest lekko przekombinowane, wszystko wydaje się niewytłumaczalne, od tego, jak treść żołądka wskazująca na rybną kolację mogła się zgadzać z jego przeprawą promową, po pojedynczą rosyjską monetę w kieszeni. Ponad rok później, dzięki czujnemu nowicjuszowi, który zauważył stempl podatkowy z innego stanu na paczce papierosów, Jan Nieznajomy staje się znany jako The Colorado Kid. Ostatecznie ustala się tożsamość mężczyzny i zostaje on zidentyfikowany jako James Cogan z Nederland w stanie Kolorado. Wszyscy zaangażowani w sprawę nie mają pojęcia, w jaki sposób ani dlaczego mężczyzna mógł trafić na plażę na wyspie w stanie Maine w ciągu pięciu godzin od momentu, gdy go ostatnio widziano żywego w Kolorado. W biurze „The Weekly Islander” trzej przyjaciele, starzy i nowi, wydobywają wszystkie możliwe odpowiedzi z faktów dotyczących 25-letniego śledztwa, a następnie spekulują, co mogło się stać, i reflektują nad naturą prawdziwych tajemnic. Vince i Dave mówią Stephanie, że choć byli „ostatnimi żyjącymi ludźmi, którzy znają całą sprawę”, po usłyszeniu historii The Colorado Kid, „Teraz jesteś ty, Steffi”. Ciepłe oświadczenie wydaje się sygnalizować ostateczną akceptację młodej kobiety przez starą gwardię „Islandera”.


April Wheeler umiera w szpitalu na skutek utraty krwi po nieudanej próbie samodzielnego przerwania ciąży. Frank, który przeżywa żonę, czuje się głęboko winny i pozostaje pustą skorupą człowieka.[sep]Akcja powieści osadzonej w 1955 roku koncentruje się na nadziejach i aspiracjach Franka i April Wheelerów, pewnych siebie przedstawicieli przedmieść Connecticut, którzy uważają się za zupełnie innych od swoich sąsiadów z osiedla Revolutionary Hill Estates. W scenie otwierającej April występuje w żenująco słabej amatorskiej inscenizacji „Petrified Forest”: Grała sama, a z każdą kwestią wyraźnie traciła siły. Zanim skończył się pierwszy akt, publiczność – podobnie jak sami aktorzy – zorientowała się, że straciła panowanie nad sobą, i wkrótce wszyscy zaczęli czuć za nią zażenowanie. Zaczęła naprzemiennie wykonywać sztuczne, teatralne gesty i zastygać w bezruchu z białymi od napięcia knykciami; trzymała barki wysoko i prosto, a mimo ciężkiego makijażu widać było, jak w jej twarzy i na szyi pojawia się rumieniec upokorzenia. Po spektaklu Frank i April kłócą się na poboczu autostrady, a Frank później zaczyna romans ze swoją współpracownicą z biura, Maureen. Pragnąc zerwać z przedmieściami (i w konsekwencji obwiniając się za wszystkie „problemy” Franka), April przekonuje Franka, że powinni przeprowadzić się do Paryża, gdzie ona będzie pracować i utrzymywać go, podczas gdy on zrealizuje swoją mglistą ambicję bycia kimś innym niż pracownik biurowy. Perspektywa Francji znowu zbliża ich do siebie w miłości i ekscytacji, a Frank pozornie kończy związek z Maureen. Podczas gdy April postrzega emigrację jako szansę na ucieczkę z nudnego otoczenia, plany Franka są bardziej napędzane jego próżnością intelektualną, którą April karmi. Kiedy nudna i pruderyjna sąsiadka, pani Givings, zaczyna przyprowadzać swojego „szalonego” syna Johna na regularne obiady do Wheelerów, szczera i nieprzewidywalna krytyka Johna pod adresem przedmieścianego stylu życia jego matki znajduje oddźwięk u Wheelerów, zwłaszcza u Franka. Ich plany opuszczenia Stanów Zjednoczonych zaczynają się sypać, gdy April zachodzi w trzecią ciążę, a Frank zaczyna utożsamiać się ze swoją nudną pracą, gdy pojawia się perspektywa awansu. Po kłótni na temat możliwości przerwania ciąży Frank próbuje manipulować April, by zwróciła się o pomoc psychiatryczną z powodu jej trudnego dzieciństwa. April, przytłoczona rozwojem wypadków, przechodzi swego rodzaju kryzys tożsamości i śpi z sąsiadem Shepem Campbellem, podczas gdy Frank wskrzesza swój związek z Maureen. April próbuje sama dokonać aborcji, w wyniku czego trafia do szpitala i umiera z powodu utraty krwi. Frank, naznaczony tym przeżyciem i czując głęboką winę z powodu jego finału, pozostaje pustą skorupą człowieka.


Tobias ostrzelał mostek statku Yeerków promieniem Dracon, co doprowadziło do jego zderzenia z innymi jednostkami i rozbicia. W wyniku katastrofy w boku statku powstała wyrwa, która umożliwiła uwięzionym Animorphs ucieczkę w postaci ptaków.[sep]Tobias i Rachel uwalniają uwięzionego jastrzębia rudosternego z salonu samochodowego (Dealin' Dan Hawke's Used Cars), gdzie ptak był wykorzystywany jako maskotka w reklamach. Tego samego wieczoru Tobias dostrzega w powietrzu migotanie i jest tym zaintrygowany. Postanawia sprawdzić to następnego dnia i tym razem zauważa stado gęsi, które zdaje się wlatywać w niewidzialną ścianę w powietrzu. Tobias podejrzewa, że anomalia to statek Yeerków wykorzystujący optyczny kamuflaż, i informuje o tym pozostałych Animorphów. Grupa zmienia się w wilki, by podążać za ostatnim znanym kierunkiem lotu statku w góry. Docierają do jeziora strzeżonego przez ludzkich kontrolerów z Park Service oraz kontrolerów Hork-Bajir. Statek wyłącza kamuflaż nad jeziorem, ujawniając się jako ogromna jednostka logistyczna zbierająca wodę i powietrze dla statku basenu Yeerków na orbicie. Tobias dostrzega też jastrzębia, którego wraz z Rachel uwolnił, i czuje przyciąganie do niego. Animorphs wracają z gór i planują zmienić się w ryby w jeziorze, by zostać zassanymi przez statek i go unieszkodliwić od środka, wyłączając urządzenie maskujące, gdy statek będzie nad miastem, i tym samym ujawniając ludzkości inwazję Yeerków. Tobias udaje się z powrotem nad jezioro, by rozpoznać potencjalne miejsca ukrycia, ale po drodze jego jastrzębie instynkty biorą górę; zabija i zjada szczura. Głęboko wstrząśnięty tym doświadczeniem, leci na pokaz gimnastyczny Rachel w centrum handlowym i próbuje popełnić samobójstwo. Lata w panice po centrum, dopóki Marco nie rozbija dla niego okna dachowego (piłką baseballową), co pozwala mu uciec. Tobias na kilka dni cofa się w swoje jastrzębie instynkty, żyjąc w lesie i polując na gryzonie. Jego ludzka strona odżywa dopiero, gdy ratuje mężczyznę uciekającego przed Hork-Bajir w pobliżu górskiego jeziora. Wraca do Rachel, by porozmawiać o tym, co się stało, i postanawia, że musi walczyć z Yeerkami, by pozostać człowiekiem. Animorphs wracają nad jezioro i ukrywają się w jaskini, aż do przybycia Yeerków. Następnie zmieniają się w pstrągi, a Tobias zanosi je do jeziora, by uniknąć wykrycia przez Yeerków, którzy zamknęli ten obszar. Pozostali zostają pomyślnie zassani na statek, ale odkrywają, że zbiornik na wodę jest wewnątrz szczelnie odseparowany; są uwięzieni. Przekazują tę informację Tobiasowi i proszą go, by jeśli to możliwe, ściągnął statek na dół. W tym czasie Tobias zostaje dostrzeżony i zidentyfikowany jako „andalicki bandyta”. Aby uniknąć ataków ze strony myśliwców Bug Fighters i helikopterów Yeerków, ląduje na szczycie statku logistycznego – w jedynym miejscu, gdzie może być pewien, że Yeerki nie ryzykują ostrzału. Na pokładzie wychodzi kilkanaście Taxxonów, by go zabić, ale Tobias celuje w ich oczy. Taxxon, próbując się osłonić, nieświadomie ułatwia Tobiasowi chwycenie jego promienia Dracon. Tobias strzela z promienia w mostek statku, powodując jego niekontrolowany lot i zderzenie z innymi statkami Yeerków (Bug Fighters i helikopterami USFS). W boku statku powstaje wielka wyrwa, a pozostali Animorphs wylewają się wraz z zebraną wodą. Udaje im się zmienić w ptaki i uciec. Tobias znowu widzi samicę jastrzębia, ale Yeerki, biorąc ją za niego, ją zabijają. Wraki zestrzelonego statku są usuwane przez Yeerków, przez co Animorphs nie mają żadnych dowodów, które mogliby pokazać światu. Tobias jest zrozpaczony śmiercią jastrzębia, ale zdaje sobie sprawę, że to właśnie to uczucie czyni go człowiekiem, ponieważ prawdziwy jastrząb nie przejmowałby się śmiercią innego jastrzębia. Tobias omawia to z Rachel i zaczyna akceptować nową równowagę między byciem jastrzębiem a człowiekiem. Tobias twierdzi, że Marco wcześniej zdobył morfę orła bielika i użył jej podczas ucieczki ze statku Yeerków. Jednak Marco nigdy nie zdobył morfy orła bielika; jego ptasią morfą jest rybołów.


Campion odkrywa, że wuj Andrew sam się postrzelił, a jego śmierć została upozorowana na morderstwo przez zrzucenie broni z mostu. Przed odebraniem sobie życia Andrew rozmieścił w domu pułapki, które ostatecznie zabiły ciotkę Julię i kuzyna George’a.[sep]Stanislaus Oates jest śledzony przez obcego i wpada na swojego przyjaciela Campiona w najdziwniejszym z miejsc. Campion czeka na klientkę, Joyce Blount, narzeczoną swojego przyjaciela prawnika Marcusa Featherstone’a, a gdy ona przybywa, wyraźnie rozpoznaje prześladowcę Oatesa, lecz zaprzecza, jakoby go kiedykolwiek widziała. Po wysłuchaniu historii Joyce o zniknięciu jej wuja Andrew w drodze do domu z kościoła, dociera do nich wiadomość, że zamordowane ciało Andrew zostało odnalezione w potoku. Udają się do Cambridge, gdzie Campion spotyka Marcusa i słowi więcej o rodzinie Andrew: jego wyniosłej prababci Caroline i gromadzie nieodpowiedzialnych krewnych, którzy z niej żyją, w tym o wuju Williamie, który był z Andrew w chwili jego zniknięcia, oraz o ciele znalezionym związanym i postrzelonym w głowę. Spotyka Williama i dowiaduje się, że tajemniczy prześladowca Oatesa to kuzyn George, który rzadko bywa z wizytą i sprawuje pewną władzę nad prababcią Caroline. Następnego ranka rodzina otrzymuje kolejną złą wiadomość: ciotka Julia zostaje znaleziona martwa w łóżku, otruta podstępnie podaną herbatą rano. Campion udaje się do domu i spotyka słynną Caroline Faraday, która zatrudnia go do pomocy w wyjaśnieniu sprawy. Oates analizuje filiżankę i znajduje ślady trucizny z szaleńca, podczas gdy Campion znajduje zapas tabletek odchudzających w pokoju Julii. Wuj William zwraca się do Marcusa, mówiąc mu, że cierpi na zaniki pamięci, a Campion odkrywa również, że stary rewolwer służbowy mężczyzny zaginął, podobnie jak kawałek sznura z tego samego (nieużywanego) pokoju. Później Campion znajduje Williama na korytarzu z poważnie pokaleczoną ręką; mężczyzna prawie traci przytomność, a Campion podejrzewa lekkie zatrucie. On i Oates badają miejsce, gdzie znaleziono ciało Andrew, ale nie znajdują niczego poza starym kapeluszem, prawdopodobnie wymienionym za zaginiony melonik Andrew. Z powrotem w domu dochodzi do kolejnego przerażenia: na jednym z okien biblioteki kredą narysowano tajemniczy symbol przypominający stylizowaną literę B. Campion i Oates podejrzewają, że to znak używany przez włóczęgów do porozumiewania się. Prababcia Caroline ujawnia, że Andrew pisał do dawnych dziewczyn, a Campion ma pomysł, który może rozwiązać sprawę. Dowiaduje się, że wuj William ma alibi, ponieważ w momencie morderstwa widziano go w pubie, w trakcie ataku amnezji, a śledztwo w sprawie śmierci Andrew kończy się werdyktem morderstwa. Kuzyn George przybywa do domu i potępia swoją rodzinę, twierdząc, że wie kto zabił Andrew, i domagając się pozwolenia na pozostanie w domu, grożąc skandalem. Upija się i zostaje zamknięty w pokoju Andrew przez Campiona i Marcusa. W nocy Campion dostrzega mężczyznę w ogrodach i rzuca się na niego; jest to włóczęga o dużych stopach imieniem Beveridge. Rano Campion znika, a George zostaje znaleziony martwy w łóżku, z silnym zapachem cyjankowodoru w pokoju. Gdy Campion i Oates przybywają na miejsce, Campion wyjaśnia wszystko – Andrew, potajemnie obserwowany przez George’a i jego przyjaciela Beveridge’a, został związany, a następnie sam postrzelił się, tak aby broń spadła z mostu. George ukrył broń w drzewie, a Beveridge zabrał kapelusz Andrew. Andrew wcześniej rozmieścił w domu kilka pułapek, w tym tabletkę, która zabiła Julię, ukryty nóż, który zranił Williama, oraz fajkę wypełnioną cyjankiem, która zabiła George’a. Campion opuszcza dom z wdzięcznością wszystkich i kilkoma interesującymi prezentami. Urządzenie, którego użył wuj Andrew, jest podobne do tego z opowiadania o Sherlocku Holmesie pt. „Problem mostu Thor”.


Nero Wolfe dochodzi do wniosku, że Harry Gould został zamordowany, ponieważ był sprawcą celowego zakażenia plantacji Updegraffa żółtaczką kurumejską. Tę tezę detektyw buduje na podstawie analizy broni oraz faktu, że Gould był bankrutem i nie posiadał żadnych oszczędności.[sep]Milioner i miłośnik storczyków Lewis Hewitt wyhodował trzy czarne storczyki w swojej szklarni na Long Island. Wolfe jest zachwycony i pragnie posiadać jednego z nich, więc wraz z Archiem odwiedza nowojorski doroczny pokaz kwiatów, gdzie prezentowane są storczyki Hewitta. Jedna z innych ekspozycji obejmuje codzienny występ młodej pary, która odtwarza letni piknik. Kobieta, Anne Tracy, przyciąga uwagę Archiego, Lewisa Hewitta, Billy’ego Rose’a oraz młodego wystawcy o imieniu Fred Updegraff. Podczas wizyty Wolfe’a na wystawie partner Anne z pikniku, Harry Gould, zostaje zabity – postrzelony w głowę z broni ukrytej w roślinności. Spust broni jest połączony z długą nitką, która sięga do korytarza daleko za ekspozycją. Po krótkim śledztwie Wolfe pokazuje Hewittowi, jak jego drogi laski z Malakki został użyty do pociągnięcia nitki, a tym samym spustu broni i zabicia Goulda. Hewitt jest przerażony perspektywą rozgłosu, jaki nastąpiłby, gdyby jego udział w strzelaninie, choć pośredni i nieświadomy, ujrzał światło dzienne. Wolfe składa Hewittowi propozycję: w zamian za wszystkie trzy czarne storczyki, jedyne tego rodzaju na świecie, Wolfe rozwiąże sprawę morderstwa i wyda sprawcę policji, nie ujawniając publicznie związku Hewitta ze zbrodnią. Hewitt nazywa to szantażem, ale się zgadza. Wcześniej Archie zauważył kobietę czekającą w korytarzu za ekspozycją w okolicach czasu, w którym morderca musiał rozkładać nitkę. Teraz znajduje ją w tłumie gapiących się na miejsce morderstwa. W czynie detektywistycznym, który mógłby nadwyrężyć wiarygodność kogoś, kto dąży do zachowania obiektywizmu, Archie kradnie jej torebkę, zabiera ją do męskiej toalety, przeszukuje w poszukiwaniu dokumentów i dowiaduje się jej imienia (Rose Lasher) oraz adresu. Zwraca jej torebkę – a wszystko to bez wiedzy pani Lasher lub kogokolwiek innego. Policja chce dowiedzieć się o niej więcej i po zakończeniu przesłuchania ją wypuszcza – ale potajemnie ją śledzi. Policja gubi jej ślad, ale Archie zna jej adres domowy, gdzie mieszkała z Harrym Gouldem. Przybywa do mieszkania pani Lasher dokładnie w chwili, gdy ma zamiar uciekać z miasta, i zabiera ją do domu Wolfe’a. Tam Archie przeszukuje jej walizkę i znajduje kilka drukowanych materiałów, których Rose nie potrafi lub nie chce wyjaśnić: wycinek artykułu Lewisa Hewitta o żółtaczce kurumejskiej, chorobie roślin śmiertelnej dla zimozielonych liściastych; pocztówkę od Harry’ego do Rose z datką pocztową z Salamanki w stanie Nowy Jork (w zachodniej części stanu); oraz zlecenie naprawy z warsztatu, również w Salamance. Wolfe namawia panią Lasher, aby porozmawiała o niektórych nieprzyjemnych cechach Goulda. Wolfe dowiaduje się, że chociaż Gould był zatrudniony jako ogrodnik, nagle zdobył konto bankowe zawierające kilka tysięcy dolarów oraz to, co pani Lasher nazywa „grubym wałkiem banknotów”. Dzięki ogólnej wiedzy o wydarzeniach ogrodniczych Wolfe wie, że atak żółtaczki kurumejskiej zniszczył plantację nowej hybrydy zimozielonych liściastych, około osiemdziesiąt mil na zachód od Salamanki, należącą do szkółek Updegraffa. Ważąc wszystkie te informacje, Wolfe dochodzi do wniosku, że Gould wiedział, że plantacja Updegraffa została celowo zakażona, i szantażował sprawcę – który następnie zabił Goulda. Wolfe gromadzi głównych uczestników w odpowiednim miejscu – w swoich pokojach roślinnych, a konkretnie w komorze do fumigacji – i ujawnia tożsamość mordercy. Wolfe zatem zachowuje czarne storczyki, które później odgrywają epizodyczną rolę w drugim opowiadaniu w tym zbiorze, „Cordially Invited to Meet Death”.


21 grudnia 2012 roku Gus pomaga swojemu bratu Andrew przygotować scenę w teatrze dla piosenkarki Venus. Po tym, jak chłopak ratuje gwiazdę od wadliwego rekwizytu, wybucha trzęsienie ziemi, zmuszając ich do ucieczki z budynku.[sep]Książka zaczyna się od przedstawienia mężczyzny o imieniu Bill Nichols. Obecnie prowadzi on śledztwo w sprawie tajemniczego pożaru domu, z którego żywa wyszła mała dziewczynka o imieniu Kali. Wśród zniszczeń wydaje się bardzo podejrzane, że spośród całego zniszczenia przetrwała właśnie mała dziewczynka. On uważa to za szczęście i odrzuca wszelkie podejrzenia, pozostawiając los Kali nieznany. Następnie w Chile chłopiec o imieniu Catequil i przezwisku Tigre siedzi na lekcji. Chmury zbierają się, gdy on siedzi tam znudzony. Chmury przejmują kontrolę, a chłopiec wyskakuje z lekcji, aby pobiec na zewnątrz i cieszyć się burzą. Traci przytomność i mdleje. W międzyczasie do egipskiego grobowca włamuje się ktoś, kto jest oczywistym dzieckiem – i kradnie stamtąd starożytny artefakt, który ma być boski. Amon (dziecko, które go ukradło) ucieka, wiedząc, że ten artefakt mu pomoże. Wreszcie historia przenosi się do Gusa. Gus właśnie wraca do domu po wieczorze ze swoją dziewczyną Lisą i inną parą. Gdy jego trzej przyjaciele wysadzają Gusa, rozmowa schodzi na temat bardzo słynnej piosenkarki pop o imieniu Venus. Inna para dyskutuje o jej koncertach i o tym, jak nastoletnia gwiazda pop – Venus – zdaje się po prostu czarować. Po tym, jak Gus mówi im, że nigdy nie słyszał jej muzyki, druga para pożycza mu kopię albumu Venus. Gus wysiada z samochodu, macha przyjaciołom na pożegnanie i wchodzi do swojego domu. Zamierza odtworzyć płytę CD, gdy dzwoni drzwi i wchodzi dziewczyna jego brata, ogłaszając, że rodzice Gusa wraz z jego bratem – Andrew – mieli straszny wypadek samochodowy. Najmniej lubiana piosenka Venus – omawiająca koniec świata. Książka przenosi się do 21 grudnia 2012 roku. Wszystkie wcześniej wspomniane dzieci mają około 16 lat. Kali utknęła, próbując pogodzić pracę, której nienawidzi, ale której potrzebuje, aby utrzymać rodzinę, wraz z wciąż obowiązującymi wymogami szkolnymi. W rezultacie jest przedstawiana jako bardzo zła nastolatka. Tigre dorastał z bardzo kontrolującą i nieuprzejmą dziewczyną o imieniu Vicky, która po odkryciu, że go zdradza, mówi mu, że jest zbyt słaby, co niszczy pewność siebie Tigre. A Amon, który wciąż jest w Egipcie, świadomy znaczenia tego dnia. A potem historia przenosi się do Gusa. Okazuje się, że Gus mieszka teraz w Los Angeles ze swoim starszym bratem Andrew. Andrew przeżył wypadek, ale jego rodzice zginęli. Oboje, wciąż radząc sobie ze śmiercią rodziców, mieszkali teraz razem, a Andrew pracował w branży teatralnej. 21 grudnia Andrew przygotowywał scenę dla 16-letniej, uwodzicielskiej sensacji pop – Venus, której fanem jest Gus. Po zrozumieniu, ile pracy wymaga przygotowanie się na przyjazd Venus, Andrew prosi Gusa o pomoc, mówiąc Gusowi, aby trzymał się z dala od gwiazdy pop, ponieważ jest ona trochę kapryśna. Gdy obaj przybywają do teatru, Gus i Andrew rozdzielają się z powodu koniecznych do wykonania zadań. Gus kończy swoją pracę i opuszcza pokój, gdy słyszy huk. Po powrocie do pokoju znajduje niezwykle atrakcyjną dziewczynę o chłopięcym usposobieniu, która wyglądała mniej idealnie niż Venus – którą uznał za jakąś krewną. Jednak była to w rzeczywistości Venus, a gdy Gus wrócił, zaczęli się zbliżać. Venus była szczerze szczęśliwa, że mogła spędzić czas z kimś, kto nie był obsesyjnie oddany jej oddawaniu czci, a Gus był bardzo szczęśliwy, że był z dziewczyną – odkąd Lisa go zostawiła. Jednak gdy ujawniona zostaje prawdziwa tożsamość dziewczyny – Venus, Gus reaguje w oczekiwany sposób – z czcią. Ochroniarz Venus odprowadza ją, a Andrew wkrótce skarcił Gusa za „męczenie” Venus. Później wadliwa rekwizyt niemal zabija Venus, a dzięki Gusowi zostaje uratowana. Wtedy zaczyna się trzęsienie ziemi, a dwójka nastolatków ucieka z budynku teatru, mając nadzieję, że wszyscy inni wyszli żywi. Nastolatkowie biegli w noc, czując przesunięcie. Kali czuje trzęsienie i doświadcza przesunięcia. Tigre spał, gdy przesunięcie go dotknęło, a Amon był gotowy i przebudzony. Gdy przesunięcie się zakończyło, Amon wstał, gotowy na to, co ma nadejść.


Tessa Gray spotyka w porcie w Southampton swojego brata Nathaniela, który chroni ją przed Ciemnymi Siostrami i zabiera do bezpiecznego domu w Londynie. Nocni Łowcy nie biorą udziału w jej ocaleniu, a Tessa nigdy nie poznaje Willa Herondale'a ani Jamesa Carstairs'a.[sep]Londyn, kwiecień 1878 roku. Nocni Łowcy William Herondale i James Carstairs znajdują w zaułku ciało czternastoletniej Emmy Bayliss. Odkrywają również sztylet z wytłoczonym wizerunkiem dwóch węży, każdy gryzący ogon drugiego – uroborosa – prawdopodobnie broń, którą zamordowano dziewczynę. Southampton, maj. Tessa Gray przybywa na dok w Southampton na pokładzie statku „Main”, spodziewając się spotkać brata, Nathaniela. Poprzednio Tessa mieszkała w Nowym Jorku z ciotką Harriet, ale ciotka niedawno zmarła, a brat poprosił ją, by zamieszkała z nim w Londynie. W porcie zamiast brata Tessa spotyka Ciemne Siostry, panią Dark i panią Black, które mają list od niego, w którym pisze, że nie może jej odebrać z powodu spraw zawodowych, ale siostry przywiozą ją do niego. Tessa idzie z nimi. Sześć tygodni później: Tessa jest więziona przez Siostry. Wprawiają ją w Zmianę (proces, w którym przyjmuje wygląd innej osoby, żywej lub martwej, trzymając przedmiot należący do tej osoby). Tym razem Tessa zmienia się w Emmę Bayliss i przeżywa na nowo jej ostatnie chwile życia. Siostry są pod wrażeniem i mówią Tessie, że przygotowywały ją do zaaranżowanego małżeństwa z tajemniczą osobą znaną jako „Magister”. Spodziewają się, że ślub odbędzie się tego lub następnego dnia. Siostry wychodzą, a Tessa próbuje uciec, ale zostaje schwytana przez woźnicę sióstr. Tessa jest przywiązana do łóżka, ale próbuje uciec ponownie, używając Zmiany. W momencie, gdy udaje jej się uwolnić z więzów, drzwi się otwierają – to William, który podążył śladem od ciała Emmy do organizacji o nazwie Klub Pandemonium i do domu sióstr. Will i jego przyjaciele pomagają Tessie uciec, a gdy Ciemne Siostry doganiają ich, zaczyna się walka, w której ginie pani Black, a Tessa traci przytomność. Tessa budzi się w Instytucie Londyńskim i odkrywa, że jest badana przez Brata Enocha, jednego z Milczących Braci, który informuje ją, że jest zmiennokształtną i istotą Podświata. Tessa poznaje mieszkańców Instytutu. Następnego ranka Jessamine zabiera Tessę na zakupy; Charlotte i Henry szukają brata Tessy; a Will i Jem przeszukują dom sióstr. Znajdują automaton zegarowy owinięty w ludzką skórę. Wampir o imieniu de Quincey zostaje zidentyfikowany jako Magister i mówi się, że ma brata Tessy, więc Tessa i Will infiltrują jedno z przyjęć de Quinceya’ego. Na swoim przyjęciu de Quincey powoli wysysa krew z ludzkiej ofiary; co jest sprzeczne z Porozumieniem, co pozwala Nocnym Łowcom na atak. Sprawy przybierają fatalny obrót, gdy ofiarą de Quinceya’ego okazuje się być brat Tessy, Nathaniel. Tessa i Nocni Łowcy zabijają wampirów na przyjęciu, ratują Nate’a i przywożą go do Instytutu, ale de Quincey ucieka. Will gryzie go podczas walki i przypadkowo połyka trochę wampirzej krwi. On i Tessa dzielą namiętną chwilę, gdy Will musi pić wodę święconą z powodu trawienia wampirzej krwi. Następnego dnia Tessa i Jem idą na spacer i zostają zaatakowani przez zegarową armię Magistra. Udaje im się dotrzeć do Instytutu, gdzie Nocni Łowcy z trudem odpierają atak armii, choć Jem zostaje ranny i traci przytomność. Podczas rekonwalescencji wyznaje, że jest uzależniony od narkotyku demonicznego, który powoli wysysa z niego życie i go osłabia. Następnego dnia większość Nocnych Łowców wyrusza, by zabić de Quinceya w jego kryjówce w Chelsea. Mortmain, zwykły człowiek, który poinformował Nocnych Łowców o de Quinceyu, wraca do Instytutu, aby powiedzieć Willowi i Jemowi o Ciemnej Siostrze, która pomaga Magisterowi z jego armią, oraz o jej miejscu pobytu. Śpieszą, by ją zabić, zostawiając Nate’a, Jessamine i Tessę samych. Mortmain wraca z zegarową armią i ujawnia się jako prawdziwy Magister, a Nate ujawnia się jako wspólnik Mortmaina. Podczas gdy Thomas próbuje odeprzeć automaty zegarowe, Tessa, Sophie, a później Jessamine uciekają do Sanktuarium, ale Mortmain oszukuje ich, by otworzyli drzwi. Tessa zgadza się poślubić Mortmaina, jeśli ten zostawi wszystkich w spokoju i nikomu nie zrobi krzywdy. Gdy armia opuszcza pokój, Tessa dźga się w serce, co skutkuje odejściem Mortmaina. Will galopuje z powrotem, gdy zdaje sobie sprawę, że on i Jem zostali oszukani, zostawiając Jema, by jechał powoziem z tylko jednym koniem, co go spowalnia. Gdy Will przybywa do Instytutu, jest na czas, by być świadkiem śmierci Thomasa i udaje się szukać Tessy i innych. Gdy przybywa Jem, natrafia prosto na Nathaniela i jego cztery automaty zegarowe, z których dwa trzymają Jessamine i Sophie; jeden trzyma Pyxis, pudełko przechowujące energie demonów potrzebne do ożywiania automatów. Nate rozkazuje armii go zabić – Jem może odeprzeć ich atak, ale Nathaniel i Pyxis uciekają. W międzyczasie Will znajduje Tessę, która w rzeczywistości żyje; Zmieniła się tuż przed dźgnięciem się, a krew pochodziła od ofiary postrzałowej, w którą wcześniej zmieniła się z Siostrami. Charlotte i Henry również przybywają i proszą Tessę, by została w Instytucie, a ona chętnie przyjmuje propozycję. Tessa chce poważnego związku z Willem, ale on proponuje relację wyłącznie seksualną i mówi Tessie, że nie może mieć dzieci (przypuszcza się, że jest wiedźmą), więc to niemożliwe. Jem pociesza ją, choć ona nie mówi mu dokładnie, co Will zrobił, co ją zasmuciło. Will szuka pomocy u Magnusa Bane’a, ale nie ujawniono, z jakiego powodu.


Lord Loss pragnął zamknięcia tunelu, ponieważ otwarte przejście pozwoliłoby innym demonom zniszczyć ludzkość w ciągu kilku tygodni. W przeciwieństwie do innych demonów, woli on przedłużać ludzkie cierpienie, zamiast kończyć je szybko. Po wyjaśnieniu tych motywów zaatakował Bec swoimi familiarami, ponieważ był związany klątwą geis, by ją zabić.[sep]Gdy do obleganego przez demona rath Bec przybywa „prosty dziecko” o imieniu Bran, potrafiące biegać z niewiarygodną prędkością, ona i mały oddział wojowników ruszają z nim, w tym syn wodza, Connla, który jest „w dużej mierze niepróbowany” w boju; Goll, stary wojownik; Lorcan i Ronan, dwaj nastoletni bliźniacy; Fiachna, kowal; oraz Orna, wojowniczka. Podczas podróży grupa zostaje zaatakowana przez demony, ale na szczęście udaje im się ukryć w pobliżu starożytnych magnesów, które chronią ich potężną Starą Magią. W końcu Bran prowadzi ich do crannógu, gdzie wszyscy są martwi, z wyjątkiem druida Drusta. Druid opowiada im o tunelu do świata demonów oraz o tym, jak zamierza go zniszczyć. Podążają za nim. W trakcie podróży napotykają wiele demonów, w tym przerażającego Lorda Lossa, z którym Bec walczy. Wydaje się, że czerpie z niego moc, a po spotkaniu zaczyna uczyć się magii w fenomenalnym tempie. Drust zaczyna się niepokoić i prosi ją o zgodę na wejście do jej umysłu (podobnie jak Dervish Grady prosi Grubbsa w „Slawter”). Odkrywa, że Lord Loss dał Bec część swojej mocy (później ujawniono, że moc dana przez Lorda Lossa to moc Kah Gash), otwierając jej magiczną stronę, choć nikt nie wie, w jakim celu. W końcu docierają do wioski, gdzie Bec dowiaduje się o swoim pochodzeniu i że jest częścią klanu skłonnego do likantropii (jest to powiązanie z Garadexami, przodkami Grubbsa). Po długiej podróży docierają do klifów. Pojawia się Lord Loss, zaintrygowany szachownicą, którą Drust otrzymał od Starszych. Zostaje magicznie wypędzony i rzuca na nich geis (klątwę demona). Choć grupa odrzuca to jako nieprawdę, natychmiast odczuwa skutki geis; Orna zostaje zabita przez swoje nieumarłe dzieci. Docierają do wybrzeża, gdzie toczą małą bitwę z niektórymi demonami, a według Connli, Ronan zostaje zepchnięty do morza, a Fiachna śmiertelnie zatruty jadem demona. Tę nocy Bec i Drust używają magii, aby zejść do podwodnej jaskini, i spotykają mistyczne Stworzenia, które mówią im, gdzie znajduje się tunel i jak go zniszczyć. Wyjaśnia się, że druid lub kapłanka muszą zostać poświęceni, co ujawnia, dlaczego Drust potrzebuje Bec. Z powrotem na lądzie, gdy Bec i Drust rozmawiają o ofierze, podsłuchuje ich Bran. Grupa znajduje kilka koni, które pomagają im dotrzeć do celu na czas, ale Fiachna zostaje wkrótce porzucony, gdy jego rana staje się zagrażająca życiu. Gdy docierają do strzeżonego przez demony tunelu, znajdują uwięzionego brata Drusta, Brude, który jest częścią wejścia. Brude otworzył tunel i wypuścił całą rasę demonów na Ziemię, aby zapobiec nawróceniu całej Irlandii na chrześcijaństwo. Wychodzi na jaw, że Drust był zmotywowany, ponieważ wiedział, że jego brat uwolnił demony. Connla zdradza grupę, ujawniając, że od początku pracował dla Lorda Lossa i to on spowodował śmierć wszystkich innych z ich drużyny. Bec zepchnięcia go pod wodospad, łamiąc jego ochronny zaklęcie demonicznej krwi i pozwalając demonom go zagrzebać. Lorcan i Goll również zostają zaatakowani i giną w walce. Gdy Bec ma zostać poświęcona, Drust zostaje dźgnięty w plecy przez Brana, a Bec zdaje sobie sprawę, że Bran nie pozwoli jej umrzeć. Drust mówi jej, aby użyła go jako ofiary, ponieważ i tak wkrótce umrze. Gdy tunel zostaje zniszczony, usta Brude zaczynają się zamykać. Bec udaje się ostatkiem magii przepchnąć Brana przez zamykający się tunel w ostatniej chwili, ale w wyniku tego zostaje uwięziona. Wkrótce potem pojawia się Lord Loss i mówi Bec, że gdy kilka dni wcześniej wydawało się, że czerpie z niego moc, Lord Loss tak naprawdę zamierzał, aby to się stało, aby mogła zamknąć tunel. Wynika to z tego, że Lord Loss jest wśród demonów wyjątkowy, ponieważ zamiast pragnąć wybić wszystkich ludzi na świecie tak szybko, jak to możliwe, woli przedłużać ich cierpienie tak długo, jak to możliwe. Gdyby tunel pozostał otwarty, niezliczone inne demony przeszłyby przez niego i zniszczyły całą ludzkość w ciągu kilku tygodni, co zniszczyłoby „sport” Lorda Lossa. Po powiedzeniu Bec o tym, Lord Loss przypomina jej o geis, który na nią nałożył, i że jest związany swoim słowem, by ją zabić. Lord Loss zrzuca na Bec swoje familiary, a bez jakiejkolwiek magii, którą mogłaby się bronić, jest całkowicie bezbronna. Ta książka ma te same pierwsze i ostatnie słowa: „Scream in the Dark”.


Elis przyznał się do zamordowania szeryfa Prestcote’a, chcąc w ten sposób zatrzymać Eliuda w Anglii dla ukochanej Cristiny. Wcześniej Elis został ciężko ranny, osłaniając Eliuda przed strzałą podczas najazdu na klasztor w Godric’s Ford.[sep]Historia zaczyna się 7 lutego 1141 roku, kilka dni po bitwie pod Lincoln. Brat Cadfael jest benedyktyńskim mnichem w opactwie w Shrewsbury, walijskiego pochodzenia, a w przeszłości podróżującym żołnierzem i marynarzem. Anglia pogrążona jest w wojnie domowej, gdy król Stefan i cesarzowa Matoda walczą o tron. Shrewsbury i hrabstwo Shropshire są lojalne wobec króla Stefana, a kontyngent z hrabstwa wyruszył walczyć pod jego sztandarami do Lincoln. Hugh Beringar, zastępca szeryfa hrabstwa, powraca z ocalałymi, przynosząc wieści o katastrofalnej porażce. Stefan został pojmany, a przyszłość Anglii jest niepewna. Gilbert Prestcote, szeryf Shropshire, również dostał się do niewoli u Walijczyków sprzymierzonych z cesarzową Matodą pod wodzą Madoga ap Maredudda, pana Powys w środkowej Walii, oraz Cadwaladra ap Gruffydda, brata Owaina Gwynedda, władcy Gwynedd w północnej Walii. Kilka dni później siostra Magdalena, przyjaciółka Cadfaela, która kieruje benedyktyńskim klasztorem w Godric’s Ford, kilka mil od Shrewsbury, melduje, że niektórzy z Walijczyków wracających z Lincoln próbowali najechać klasztor, ale zostali łatwo odparci, pozostawiając jako jeńca młodego mężczyznę, który wpadł do potoku i prawie się utopił. Udaje, że nie mówi po angielsku, ale brat Cadfael, wysłany, by opatrzyć jego rany, szybko przejrzy blef. Zażenowany więzień przedstawia się jako Elis ap Cynan, daleki kuzyn Owaina Gwynedda. Hugh Beringar wysyła Cadfaela do Walii, by negocjować wymianę więźniów: Elisa na Gilberta Prestcote’a. Cadfael udaje się do Tregeiriog w Gwynedd, blisko granicy z Anglią, do posiadłości wasala Owaina, Tudura ap Rhysa, gdzie tymczasowo rezyduje dwór Owaina. Spotyka córkę Tudura, Cristinę, która była zaręczona z Elisiem w dzieciństwie, oraz Eliuda, przybranego brata Elisa. Słyszy, jak Cristina i Eliud kłócą się zaciekle, i wnioskuje, że Cristina jest zazdrosna o przyjaźń między Eliudem a Elisem, przez co Elis zaniedbuje Cristinę. Podczas nieobecności Cadfaela w Walii Elis poznał córkę Gilberta Prestcote’a, Melicent, i zakochali się w sobie. Melicent wierzy, że jej ojciec nigdy nie wyrazi zgody na ich małżeństwo. Orszak pod wodzą Einona ab Ithela, jednego z dowódców Owaina, przywozi Prestcote’a z Walii. Eliud towarzyszy im jako grooms Einona i jako planowany zakładnik, który ma pozostać w Shrewsbury, gdy Elis wróci do Walii. Prestcote jest chory i ranny, więc trafia do infirmerii w opactwie w Shrewsbury. Podczas gdy Einon biesiaduje z opatem Radulfusem i Hugh Beringarem, Elis zwierza się Eliudowi ze swojej miłości do Melicent i zamiaru poprosić jej ojca o rękę. Eliud protestuje, ale Elis udaje się do pokoju Prestcote’a, z którego zostaje wyrzucony przez brata Edmunda, infirmarza. Gdy Einon przygotowuje się do wyjścia, Eliud prosi Cadfaela, by poszedł z nim odzyskać płaszcz Einona, który został w pokoju Prestcote’a. Odkrywają, że Prestcote nie żyje; uduszony we śnie. Einon przebywał w towarzystwie przez cały czas wizyty w opactwie i ma więc alibi, ale Eliud i inni Walijczycy z jego orszaku muszą pozostać podejrzanymi, tak samo jak Elis. Po odjeździe Einona do Walii Melicent oskarża Elisa o zamordowanie jej ojca, by usunąć przeszkodę do ich małżeństwa. Gdy Elis protestuje przeciwko swojej niewinności, Cadfael spóźnionym wspomnieniem przypomina sobie, że ozdobna złota szpilka, która zapinała płaszcz Einona ab Ithela, zniknęła, gdy znaleziono martwego Prestcote’a. Została prawdopodobnie skradziona z komnaty Prestcote’a przez mordercę. Elis jej nie ma, ale nadal pozostaje pod podejrzeniem i pogardą Melicent. On i Eliud mogą dzielić celę w zamku w Shrewsbury pod warunkiem, że złożą przysięgę honorową, że nie opuszczą zamku. Melicent później wyjeżdża do Godric’s Ford z siostrą Magdaleną, z niejasnym zamiarem wstąpienia do klasztoru. Cadfael dokładnie bada ciało Prestcote’a i znajduje bogato barwione wełniane nitki, a nawet trochę złotej nici, które pochodzą z przedmiotu, którym go uduszono. Ani odzież Elisa, ani żadna inna tkanina w opactwie do nich nie pasuje. Tymczasem podejrzenie pada na Aniona ap Griffriego, pół-Walijczyka, świeckiego sługę opactwa, który przebywał w infirmerii z powodu kontuzji nogi w chwili śmierci Prestcote’a. Wiadomo, że jego przyrodni brat został powieszony przez Prestcote’a za udział w bójce na śmierć i życie; został usłyszany przez niewidomego mnicha w infirmerii (który rozpoznał stukot jego laski), jak wchodzi do komnaty Prestcote’a, i uciekł, prawdopodobnie do Walii. Do Hugh Beringara docierają wieści o najazdach sojuszników cesarzowej Matody na północną część hrabstwa, więc musi zabrać większość swoich uzbrojonych ludzi, by połączyć siły z Owainem Gwyneddem i im przeciwdziałać. Elis i Eliud ostrzegają go, że Walijczycy z Powys prawdopodobnie będą chcieli się zemścić za wcześniejszą porażkę i najechać Godric’s Ford w jego nieobecności. Szczególnie Elis martwi się o bezpieczeństwo Melicent. Jak obawiali się Elis i Eliud, ludzie z Powys zbierają się na najazd. Cadfael zastanawia się w międzyczasie, czy Einon ab Ithel nie przypadkowo zabrał ze sobą bogatą tkaniną, którą uduszono Prestcote’a. Za zgodą opata Radulfusa niesie wieści o grożącym najazdzie do Tregeiriog, gdzie spodziewani są Owain Gwynedd, Einon i Hugh Beringar. Tam Cristina pyta go o wieści o Elisie i Eliudzie. Cadfael uświadamia sobie, że jego pierwsze wrażenie było błędne. Cristina i Eliud kochają się, ale Eliud odmawiał mówienia komukolwiek o swojej miłości z lojalności wobec przybranego brata. Gdy później przybywa Owain, miejscowy mężczyzna imieniem Griffri ap Llywarch prosi Owaina, by uznał jego nieślubne dziecko, Aniona ap Griffriego, za swojego dziedzica. Ma na sobie złotą szpilkę Einona skradzioną z komnaty Prestcote’a. Einon przybywa w tym samym czasie i oskarża Griffriego o kradzież. Anion przyznaje się do wzięcia szpilki, a Owain jest gotowany skazać go również za morderstwo Prestcote’a. Cadfael interweniuje i ustala, że Anion myślał błędnie, że szpilka należy do Prestcote’a, i zabrał ją, by dać ją ojcu jako zadośćuczynienie za powieszonego przyrodniego brata, zgodnie z walijską tradycją płacenia „krwi” za śmierć. Anion przysięga, że Prestcote żył, choć spał, gdy zdjął szpilkę. Cadfael zeznaje, że Anion nigdy nie posiadał wystawnej tkaniny, która była bronią zbrodni, i że inny, sprawny mężczyzna został usłyszany, jak wchodzi do komnaty Prescote’a po wyjściu Aniona. Anion zostaje uznany za wolnego człowieka. O świcie, zanim Owain i Einon zdążą dokładnie zbadać nitki z tkaniny, którą uduszono Prestcote’a, z pośpiechem przybywa Hugh Beringar z wieścią, że najazdnicy z Powys zbliżają się do Godric’s Ford. Uzyskuje świeże konie i przygotowuje się do pościgu. W zamieszaniu Cadfael dostrzega bogaty czaprak Einona ab Ithela i uświadamia sobie, że to była broń zbrodni. Wiedząc już, kto jest mordercą, pyta Owaina Gwynedda, czy morderstwo Prestcote’a musi być odkupione kolejną śmiercią, błagając, że odkupienie przez pokutę byłoby lepsze. Owain zgadza się, że sama zemsta jest bezcelowa, ale jest niechętny do dalszych deklaracji, a Cadfael jeszcze nie ujawnia tożsamości mordercy. Wieść o najazdzie dociera również do zamku w Shrewsbury. Elis podsłuchuje wysłannika i, przerażony o Melicent, łamie przysięgę honorową, opuszcza zamek i pieszo udaje się do Godric’s Ford. Nie doświadczony porucznik Hugh Beringara, Alan Herbard, wyrusza, by przechwycić najazdników. Zabiera ze sobą Eliuda, pod groźbą kary śmierci, jeśli Elis okaże się niewierny. Gdy najazdnicy przygotowują się do ataku na klasztor, Elis stawia im czoło, mówiąc, że wstyd im napadać na niewinne święte kobiety. Walijczyk wypuszcza strzałę w jego stronę, ale Eliud rzuca się przed Elisa i jest ciężko ranny. Interwencja Elisa dała czas na przybycie Beringara i Herbarda, a najazdnicy zostają rozgromieni i uciekają do Powys. Podczas gdy Cadfael opatruje ranę Eliuda, Eliud wyznaje morderstwo Prestcote’a. Potwierdza to, co Cadfael już wiedział: Eliud, w desperacji chcąc opóźnić powrót Elisa do Walii, by ożenił się z Cristiną, poszedł do komnaty Prestcote’a, by odzyskać płaszcz Einona ab Ithela, gdy prawie wszyscy inni w opactwie byli na kolacji. Miał przy sobie czaprak Einona i z impetem udusił nim Prestcote’a, ponieważ Elisa nie można by wymienić na martwego człowieka. Zostawił płaszcz, a później poprosił Cadfaela, by towarzyszył mu do pokoju jako część przedstawienia, by zapewnić, że śmierć zostanie odkryta, zanim Elis opuści opactwo. Melicent, już przekonana o niewinności Elisa przez jego czyny, podsłuchuje wyznanie. Hugh Beringar nie ma innego wyjścia, jak osądzić Eliuda za morderstwo Prestcote’a i prawie na pewno go powiesić, gdy będzie wystarczająco zdrowy, by stanąć przed sądem. Elis również został ranny, i Hugh wysyła Walijczyków z orszaku Einona ab Ithela, którzy jeszcze są w Shrewsbury, by zanieść go z powrotem do Walii. Cadfael, siostra Magdalena, Elis i Melicent spiskują, by podmienić nieprzytomnego Eliuda na Elisa, tym samym usuwając Eliuda spod jurysdykcji Hugh. Choć zirytowany, Beringar nie wnosi oskarżeń przeciwko Elisowi i Melicent, którzy są teraz właściwie zaręczeni. Eliud i Cristina prawdopodobnie spotykają się ponownie w Walii, gdzie sprawiedliwość leży w rękach Owaina Gwynedda. Cadfael zauważa przy Hugh Beringarze, że nawet Bóg, gdy zamierza okazać miłosierdzie, potrzebuje narzędzi w swoim ręku.


Karigan G’Ladheon udaremnia plany Drugiego Imperium, wchodząc do grobowców i odzyskując księgę, która ujawniała sposób na zniszczenie muru. W wyniku tych wydarzeń zostaje ujawnione, że jest awatarem boga Westriona, a następnie otrzymuje tytuł rycerza z rąk króla.[sep]Karigan G’Ladheon, członkini królewskiej służby kurierskiej Zielonych Jeźdźców, w trzecim tomie cyklu Zielony Jeździec odkrywa, że jej życie staje się coraz bardziej skomplikowane. Król Zachary, do którego Karigan żywi uczucia, wyznał jej swoją miłość, ale jest zmuszony do politycznego małżeństwa z lady Estorą z Coutre. Powoduje to trudności dla wszystkich trojga, ponieważ Karigan i Zachary nie mogą być razem, a Karigan, odczuwając zazdrość o Estorę, przestaje okazywać przyjaźń swojej byłej przyjaciółce. Wkrótce Karigan otrzymuje kilka zadań kurierskich, gdyż kapitan Mapstone próbuje oddalić ją od króla. W towarzystwie szkoleniącego się jeźdźca Fergala Duffa dostarcza kilka wiadomości, z których ostatnia jest przekazem mylącym, przedstawionym jej dawnemu wrogowi ze szkoły, a obecnie namiestnikowi Timasowi Mirwellowi, w próbie nawiązania kontaktu z Jeźdźcem Beryl Spencer. Tymczasem próby Altona D’Yera i Dale’a Littlepage’a naprawy muru przy Czarnym Zawiei kończą się niepowodzeniem, a siła muru wciąż słabnie. „Babcia”, przywódczyni Drugiego Imperium, planuje obalić Sacoridię i przywrócić Imperium, używając swojej magii oraz księgi, która musi być odczytana w grobowcu Wielkiego Króla Sacoridii i która ujawnia historię Muru D’Yerów, chroniącego królestwo przed Czarnym Zawieją, a tym samym sposób na jego zniszczenie. Po dostarczeniu wiadomości Karigan odkrywa lady Estorę, która została uprowadzona przez ludzi współpracujących z Drugim Imperium. Karigan ofiarowuje się jako przynęta, zamieniając się ubraniem z Estorą, aby pozwolić narzeczonej króla na bezpieczną ucieczkę i powrót do Sacor City. Karigan zostaje schwytana, ale ucieka z pomocą lorda Xandisa Amberhilla. Znając plan „Babci”, Karigan wraca do Sacor City, aby go powstrzymać. Po przybyciu dołącza do oddziału Orężników, strażników głęboko oddanych ochronie króla i zmarłych monarchów, którzy wchodzą do grobowców, aby powstrzymać Drugie Imperium przed odczytaniem księgi. Udaje jej się odzyskać księgę, a następnie ujawniono, że jest awatarem boga Westriona. W następstwie tych wydarzeń Karigan zostaje pasowana na rycerza przez króla Zacharego, a Altonowi udaje się częściowo wyleczyć mur przy pomocy magów. Drugie Imperium wciąż knuje intrygi, podczas gdy „Babcia” i jej zwolennicy wyruszają w Czarną Zawieję w nadziei na „obudzenie śpiących”. Autorka potwierdziła, że powstaną kolejne tomy. Czwarta część cyklu, „Blackveil”, ukazała się w lutym 2011 roku.


Jonathan, który pełnił funkcję ochroniarza Mittela, wyznaje Boschowi, że jest w rzeczywistości Johnny Foxem i jego śmierć została sfingowana. Fox przyznaje się do zabójstwa Harveya Poundsa i Arno Conklina, zanim zostaje postrzelony przez policję podczas próby ucieczki.[sep]Bosch bierze udział w incydencie w pracy i zostaje przymusowo odesłany na urlop dla zdrowia. Aby móc wrócić do pracy, musi przejść terapię. Obejmuje ona rozmowy o incydencie i o nim samym z Carmen Hinojos, policyjną psychologią. Trzy miesiące temu Bosch zerwał ze swoją dziewczyną, Sylvią Moore. Carmen prosi Harry’ego, aby wyraził słowami swoje życiowe powołanie. Harry postanawia, że jego misją jest wyjaśnienie sprawy zamordowania swojej matki. Była ona prostytutką i została uduszona, gdy Harry miał dwanaście lat. Pobiera akta sprawy z archiwum policyjnego i przegląda je. Najpierw udaje się do Meredith Roman, innej prostytutki, która w tamtym czasie była najlepszą przyjaciółką jego matki. Jedyną prawdziwą informacją, jaką Bosch od niej uzyskuje, jest coś, czego nie powiedziała policji: jego matka miała spotkać się z Arno Conklinem w Hancock Park w nocy morderstwa. Bosch, przy pomocy nowego reportera z „Los Angeles Times”, prowadzi śledztwo w sprawie Foxa, Conklina i bliskiego współpracownika Conklina, Mittela. Odkrywa, że Fox zginął w wypadku, podczas którego sprawca uciekł z miejsca zdarzenia, rozdając ulotki wyborcze dla Conklina. Conklin ubiegał się wówczas o urząd prokuratora okręgowego. Dowiaduje się również od starego kolegi z policji, że Mittel jest teraz bardzo zamożnym prawnikiem i organizatorem zbiórek pieniędzy na kampanie. Obecnie pomaga Robertowi Shepardowi, magnatowi komputerowemu, w kampanii do Senatu. Pod wpływem impulsu Harry jedzie do domu Sheparda i ostatecznie bierze udział w przyjęciu zbiórkowym. Poznaje Mittela i, podając nazwisko swojego szefa, Poundsa, prosi kelnerkę na przyjęciu, by dostarczyła kopertę Mittelowi. Do koperty Harry wkłada kopię artykułu z gazety o śmierci Foxa i zakreśla nazwiska Conklin, Mittel i Fox. Pod artykułem pisze: „Jakie poprzednie doświadczenie zawodowe pomogło Johnny’emu zdobyć tę pracę?”. Bosch sprawdza w urzędzie miasta i dowiaduje się, że tylko jeden z oryginalnych funkcjonariuszy prowadzących śledztwo wciąż żyje, a jego czeki emerytalne są wysyłane na skrytkę pocztową na Florydzie. Wylatuje więc na Florydę, aby porozmawiać z emerytowanym detektywem, Jackiem McKittrickiem. Dowiaduje się od niego, że na początku śledztwa jego starszy partner, Eno, został wezwany do biura zastępcy prokuratora okręgowego i poinformowany, że Fox nie był zamieszany w morderstwo i nie powinien być badany przez wydział. Jedynym sposobem, by go przesłuchać, była wizyta w biurze Conklina. Po tym przesłuchaniu śledztwo utknęło w martwym punkcie i zostało umorzone jako niewyjaśnione sprawa. Aby dostać się do osiedla strzeżonego, w którym mieszka McKittrick, Bosch udaje, że jest zainteresowany domem na sprzedaż w tym osiedlu, i krótko go ogląda. Wraca do tego domu po odejściu od McKittricka i ostatecznie nawiązuje romans z kobietą, która jest właścicielką domu, Jasmine Corian. Pozostaje na Florydzie dodatkowy dzień z Jasmine, a oni zwierzają się w łóżku z wielu osobistych sekretów. W drodze powrotnej do Los Angeles zatrzymuje się w Las Vegas, aby odwiedzić wdowę po drugim detektywie, Eno. Zastrasza siostrę wdowy, która opiekuje się dziewięćdziesięcioletnią inwalidką, zmuszając ją do pozwolenia mu na zabranie niektórych starych akt Eno. Z akt dowiaduje się, że Eno otrzymywał 1000 dolarów tygodniowo przez fikcyjną spółkę od roku po śmierci matki Harry’ego. Uczy się też, że funkcjonariuszami tej spółki byli Eno, Gordon Mittel i Arno Conklin. Gdy wraca do Los Angeles, w jego domu czeka na niego czterech policjantów z Los Angeles Police Department. Podczas gdy Bosch był na Florydzie, jego szef, Harvey Pounds, został znaleziony martwy w bagażniku swojego samochodu, torturowany. Bosch zostaje przewieziony do Parker Center na przesłuchanie. Harry uświadamia sobie, że gdy użył nazwiska Poundsa, próbując zastraszyć Mittela na zbiórce u Sheparda, doprowadziło to do jego śmierci. Harry dowiaduje się od reporterki „Los Angeles Times”, Keishy Russell, że autorem artykułu o Foxie był Monte Kim. Russell przekazuje Boschowi jego adres uzyskany z książki telefonicznej. Bosch odwiedza Kima i dowiaduje się, że napisał artykuł o śmierci Foxa, pomijając nielegalne działania w jego przeszłości, aby uzyskać pracę u Conklina. Kim miał zdjęcia Conklina i Foxa z dwiema kobietami (Meredith Roman i matką Boscha) i użył ich do szantażowania Conklina w celu uzyskania pracy. Bosch, wierząc, że wreszcie ma wystarczająco dużo informacji, by skonfrontować się z Conklinem, odwiedza go w jego domu opieki i odkrywa, że Conklin był naprawdę zakochany w matce Boscha. W dniu, w którą została zamordowana, postanowili pojechać do Las Vegas i wziąć ślub. Conklin zadzwonił do Mittela, prosząc go, by pojechał z nimi i był jego świadkiem. Mittel odmówił i powiedział mu, że poślubienie jej zniszczy jego karierę. Conklin wierzy, że Mittel zamordował matkę Boscha. Po wyjściu od Conklina Bosch zostaje uderzony żelazkiem do opon, gdy próbuje wsiąść do samochodu, i budzi się w domu Mittela z krwawiącą głową, zamknięty w pokoju gier. Zanim przybije egzekutor Mittela, Bosch chowa do kieszeni bilę, którą zamierza użyć jako broń. Mittel mówi Boschowi, że Conklin wygodnie wypadł przez okno swojego pokoju zaraz po wyjściu Boscha. Więc ostatnim luźnym końcem, który musi on posprzątać, jest Bosch. Po tym, jak Bosch mówi mu, że zostawił swoją teczkę z dowodami w pokoju Conklina, Mittel kiwa głową do Jonathana, by dokończył Boscha. Ale Bosch sprawia, że Jonathan chybia, uderza go bilą i ostatecznie go ogłusza. Mittel ucieka, a Bosch podąża za nim. Mittel usiłuje zaskoczyć Boscha i w walce Mittel spada z klifu i ginie. Bosch wraca do domu, ale nie może zlokalizować Jonathana. Przybywa policja, a Bosch następnie budzi się na oddziale ratunkowym. Bosch uświadamia sobie, że może udowodnić, że Mittel zabił jego matkę, sprawdzając jego odciski palców z odciskiem znalezionym na pasie, którym zabito jego matkę. Uzyskuje odciski z biura koronera, ale się nie zgadzają. Bosch przeszedł przez to wszystko i wciąż nie znalazł zabójcy swojej matki. Wraca, by porozmawiać z Hinojos. Podczas tego spotkania dzieli się z Boschem swoją opinią na temat zdjęć z miejsca zbrodni jego matki. Zauważa, że jego matka miała na sobie całą złotą biżuterię, a pas, którego użyto do jej zabicia, był srebrny, co jest połączeniem, którego kobieta normalnie by nie nosiła. Matka Boscha mogła nie mieć na sobie pasa. Zabójca mógł mieć na sobie pas i użyć go do zabicia matki Boscha. Bosch wierzy, że wreszcie wie, kto zabił jego matkę, i wraca do domu Meredith Roman, tylko po to, by odkryć, że kilka dni wcześniej popełniła samobójstwo. Zostawiła Boschowi notatkę próbującą wyjaśnić swoje postępowanie. Dzwoni pod 911 i jest właśnie wychodzić, gdy Jonathan konfrontuje go z bronią. Czekał na niego, pozwalając mu znaleźć Meredith i list. Ponieważ Jonathan wierzy, że zabije Boscha i ucieknie, mówi mu prawdę: że w rzeczywistości jest on Johnny Fox. Jego śmierć została sfingowana, a pozostał z Mittelem jako jego ochroniarz. To Fox zabił Poundsa i Conklina. W końcu przybywa policja, a Fox zostaje postrzelony podczas próby ucieczki.


Ostatecznie koloniści zostają pokonani przez plemię dzikich ludzi, którzy są w rzeczywistości załogą zaginionego statku kosmicznego. Ci nieszczęśnicy stracili całą wiedzę o technologii i używają fragmentów sprzętu do tworzenia prymitywnej broni.[sep]Noc Kadar opowiada historię załogi międzyplanetarnych kolonistów. Podczas zbliżania się do odległej planety, gdy ci ludzcy podróżnicy wciąż znajdowali się w stanie zawieszonej animacji, na statek wkracza obca siła życiowa. Bada ona i ingeruje w umysły śpiących ludzi, a także w subtelny sposób zakłóca niektóre z systemów pokładowych. Po lądowaniu na planecie załoga doświadcza dezorientacji i splątania. Brakuje pewnych elementów grupy kolonizacyjnej, a nie ma żadnego śladu po ich statku kosmicznym. Ostatecznie jeden z mężczyzn, Osman, niechętnie przejmuje przywództwo. Organizuje założenie kolonii i eksplorację świata, choć dysponuje jedynie fragmentem siły roboczej i sprzętu pierwotnie przeznaczonego do tej misji. Ciekawą wyróżniającą cechą tej powieści jest religia załogi: są muzułmanami. Choć na początku są ludźmi dość świeckimi, Osman każe im zbudować meczet, zachęcając do przestrzegania zasad religijnych. W całej powieści poczucie utraconego dziedzictwa i pamięci wciąż dręczy kolonistów, choćby tylko w mglisty, niepokojący sposób. Poprzez embracing swojej religii znajdują pewną pociechę. Choć islam jest stosunkowo drugorzędnym aspektem Kadar, to sprawia, że powieść wyróżnia się na tle przeciętnej science fiction lat 70., wyprzedzając o kilka dekad odnowione zainteresowanie Zachodu islamem. Gdy budują osadę i zaczynają nowe życie, koloniści spotykają różne rodzime formy życia. Na początku stworzenia wydają się nieszkodliwe, niemal komiczne. Wkrótce jednak niektóre ogromne, przypominające chrząszcze istoty stają się zagrożeniem. Koloniści mają też sporadyczne starcia z dziwną, świecącą kulą, która pojawia się i znika bez ostrzeżenia. Ostatecznie, po serii podróży i przygód, koloniści odkrywają plemię dzikich, brutalnych ludzi. Ci dzicy znacznie przewyższają liczebnie ludzi Osmana i w końcu ich pokonują. Na końcu powieści Osman i jego ludzie poznają przerażającą prawdę: ich napastnicy to w rzeczywistości załoga zaginionego statku kosmicznego. Ci nieszczęśnicy stracili całą wiedzę o nowoczesnej technologii i nie wiedzą nic innego, jak tylko zamieniać połamane fragmenty sprzętu w prymitywną broń do rzezi. Na końcu czytelnik dowiaduje się, że wszystkie cierpienia Osmana i jego ludzi były intrygami obcej siły życiowej. Ta sama istota, która na początku zakłóciła umysły załogi, sterowała świecącą kulą jako rodzajem mobilnego, zdalnego monitora. Kula służy do dostarczania rozrywki bezkształtnemu obcemu, który kontroluje ją z miejsca oddalonego od planety, gdzie dzieje się akcja. W ten sposób finał powieści można uznać za deus ex machina. Wszystkie ludzkie dążenia okazują się być jedynie przedstawieniem kukiełkowym dla wyższych istot, a nasze istnienie – absurdalne.


Wypadek ojca Lucy pozwala mu na kontynuowanie malowania i regularne opłacanie czesnego w szkole. W tej sytuacji bliźniaczki oraz jej przyjaciółka Margery nie oferują dziewczynie żadnej pomocy.[sep]Teraz rozsądne Pat i Isabel O’Sullivan wyruszają na drugi semestr do St Clare’s, a towarzyszy im ich kuzynka Alison. Charakter Alison jest lekkomyślny i roztrzepany, ale w gruncie rzeczy jest ona przyzwoitą i dobrą osobą. Wśród nowych postaci znajdują się również Lucy Oriell i Margery Fenworthy. Lucy to wzorowa bohaterka szkolnych opowieści – bystra, kindra i popularna – choć została dobrze nakreślona, bez jednowymiarowej płaskości, jaką często charakteryzują się postacie tego typu. Jej ojciec jest malarzem, a sama Lucy ma talent artystyczny. Margery jest burkliwa, nieprzyjemna, nieuprzejma, aspołeczna, a pozostałe dziewczyny podejrzewają, że jest starsza od nich, bliska szesnastu lat. Wśród wydarzeń znajduje się nocna herbata dla drugoklasistki Tessie, odkryta przez Mam’zelle dzięki intrygom innej drugoklasistki, Eriki. Erica sprawia kłopoty pierwszoklasistkom i drugoklasistkom przez cały rok, aż w końcu zostaje uwięziona w pożarze, co prowadzi do porywającej akcji ratunkowej podjętej przez Margery, która staje się bohaterką. Ojciec Lucy ulega wypadkowi, w wyniku którego nie może malować, a tym samym nie jest w stanie opłacić czesnego w St Clare’s, ale dziewczynie pomagają bliźniaczki i jej nowa przyjaciółka, Margery. Występuje też sporo emocji, gdy Janet wkłada chrząszcze do etui na okulary Mam’zelle, a potem dziewczyny udają, że ich nie widzą, przez co Mam’zelle zaczyna wierzyć, że traci zmysły. Postacie w tej książce: * Pat O’Sullivan * Isabel O’Sullivan * Alison O’Sullivan * Margery * Lucy * Tessie * Nora * Erica (antagonistka) * Winifred James * Belinda Towers * Hilary Wentworth * Mam’zelle * Doris Elward * Miss Roberts * Matron * Janet Robins * Miss Theobald * Kathleen Gregory * Sheila Naylor * Rita George * Miss Lewis * Winnie


Morton Cargill odkrywa, że jest w rzeczywistości przeciwnikiem Grannisa, liderem Tweeners, który musi ocalić Marie, aby paradoks zniszczył wszechświat. Cienie wybierają swoich przywódców w przód w czasie, głosując przed rozpoczęciem ich kadencji i nie przesyłając żadnych informacji z przyszłości.[sep]Morton Cargill, żołnierz wojny koreańskiej, przypadkowo zabija dziewczynę o imieniu Marie, prowadząc samochód pod wpływem alkoholu. Ucieka z miejsca zdarzenia. Rok później otrzymuje list od dziewczyny z prośbą o spotkanie. Ale to nie Marie, lecz daleka potomkini z przyszłości, która cierpi na dziedziczną formę nerwicy, którą podróżnicy w czasie, zwani „Cieniami”, wywodzą z jego niedbałego przestępstwa. Jedyną terapią, która może ją wyleczyć, jest świadomość, że on został zamordowany. Budzi się więc 400 lat w przyszłości, w Mieście Cieni, aby zostać straconym. Ucieka z pomocą Ann Reece, która reprezentuje grupę zwaną „Tweeners”, zorganizowaną przez Cienia o imieniu Grannis. Grannis jest najwyraźniej zdrajcą Cieni i pragnie, aby Tweeners zaatakowali i zniszczyli Miasto Cieni. Cargill ogarniają podejrzenia wobec Tweeners, więc podczas swojej ucieczki ucieka do lasu, gdzie zostaje natychmiast schwytany. Tym razem jego porywaczami są futurystyczni nomadzi lub „biały szum”, zwani „Planiacs”, którzy żyją w pływających sterowcach. Planiacs odrzucili cywilizację i jej nie do zniesienia presje psychologiczne. Ich sterowce są zaopatrywane i naprawiane przez Cieni, a żyją oni całkowicie bezcelowym życiem, dryfując z miejsca na miejsce i okazjonalnie zatrzymując się, by łowić ryby. Grannis, Cień, pojawia się wśród Planiacs, najwyraźniej, aby schwytać Cargilla. Cargill ucieka, uwodząc córkę swojego strażnika, Lelę Bouvey, i kradnąc sterowiec. Przez kilka miesięcy żyje jako nomada i zaczyna organizować wśród nich rewolucję polityczną, ale zostaje ponownie schwytany przez Cieni i odesłany w czasie do tej samej nocy, w której uciekł. Ann Reece, agentka Tweeners, ponownie go uwalnia, zabiera go do ich miasta, gdzie zostaje poddany hipnotycznemu programowaniu. Nie ma wyboru i musi wypełnić swoją misję: wejść do Miasta Cieni i wyłączyć jego pole energetyczne, aby nalot mógł zniszczyć Cieni. Tweeners to ci Planiacs, którzy próbowali dołączyć do Cieni, ale nie przeszli ich testów. Planują zniszczyć Cieni i zmusić Planiacs do porzucenia koczowniczego trybu życia i powrotu do pracy na ziemi. Cargill ma kilka snów, w których spotyka istoty z poprzednich lub przyszłych epok, co przekonuje go, że los wszechświata zależy od powodzenia lub porażki wojny między Cieniami a Tweeners. Jako taktykę opóźniającą, doradza Tweeners, jak zreorganizować ich siły powietrzne, aby nalot się powiódł, ponownie uwodzi swojego strażnika (tym razem jest to Ann Reece) i znowu zaczyna organizować rewoltę polityczną wśród swoich porywaczy, mając nadzieję, że bunt miłośników pokoju wśród Tweeners powstrzyma nadchodzący atak. Gdy Cargill jest już przekonany, że Cieni są niewinni, a planowany atak Tweeners jest błędny, nie jest w stanie powstrzymać ani nawet utrudnić hipnotycznego programowania, które zmusza go do wejścia do Miasta Cieni. Cienie to superludzie zdolni do podróżowania w czasie, przechodzenia przez ściany i wskrzeszania martwych. Gdy już znajduje się w mieście, Cargill przechodzi szkolenie Cienia, które składa się z jednego wykładu hipnotycznie wyrytego w jego mózgu. Uzbrojony we wszystkie ich moce i zdolności, Cargill wychodzi z sesji szkoleniowej, aby być świadkiem świętowania wyników wyborów: Cienie wybierają swoich liderów wstecz w czasie, głosując dopiero po zakończeniu kadencji lidera i przekazując tę informację z powrotem w czasie do siebie w dniu wyborów. Do swojego zaskoczenia i przerażenia Cargill odkrywa, że jest nowym liderem. Liderem Cieni jest Grannis; sam Cargill jest Grannisem. W ostatnim rozdziale książki podróżuje wstecz w czasie, organizując różne bezcelowe spiski wśród Tweeners i Planiacs, które przyniosły go tutaj. Podczas gdy jest zabijany i wskrzeszany, przypomina sobie, że on i wszyscy inni uczestnicy siły życiowej kosmosu stworzyli wszechświat jako grę i zostali do niego przywiązani, a także do jego tragedii, z powodu swoich ograniczeń psychologicznych: chciwość tworzy czas, pragnienie zemsty tworzy śmierć i tak dalej. Cargill-Grannis odkrywa, że jest niewinny w sprawie pierwotnej śmierci Marie, ale teraz musi zorganizować tę śmierć, aby zapobiec paradoksowi czasowemu, który w przeciwnym razie zniszczyłby wszechświat.


Haralan zranił Wilhelma Storitza w walce, co sprawiło, że ten stał się widoczny. Ponieważ antidotum zostało zniszczone, a sprawca nie żył, Myra Roderich musiała pozostać niewidzialna do końca życia.[sep]Inżynier kolejnictwa Henri Vidal został zaproszony przez młodszego brata Marca do odwiedzenia go w (fikcyjnym) mieście Ragz na Węgrzech. Marc był zaręczony z Myrą Roderich, córką wysoko cenionego doktora Rodericha. Przed wyjazdem z Paryża Henri dowiedział się, że pewien mężczyzna imieniem Wilhelm Storitz oświadczył się Myrze, ale otrzymał odmowę. Henri opisuje swoją podróż, odbywaną lądem oraz rzeką Dunaj na bark „Dorothée”, odnotowując również pomniki i miasta, które mija po drodze. Po przybyciu do Ragz został ciepło powitany przez rodzinę Myry. Pewnego dnia doktor Roderich powiedział Henriemu i Haralanowi (bratu Myry), że Wilhelm Storitz przyszedł prosić o zgodę na ponowne oświadczyny Myrze. Gdy ponownie odmówiono mu, zagroził rodzinie. Przed ślubem kontrakt musi zostać podpisany przez gubernatora miasta, co jest starym zwyczajem w Ragz. Zorganizowano przyjęcie z tej okazji, które zostało zakłócone przez tajemniczy głos śpiewający niemiecką pieśń nienawiści. Aby sprawy miały się jeszcze gorzej, odkryto, że kontrakt jest poszarpany na kawałki, a wianek panny młodej uniósł się w powietrzu i tajemniczo zawisł, co wywołało panikę wśród gości. Po zgłoszeniu wydarzeń szefowi policji w Ragz, Heinrichowi Steparkowi, ten podejrzewał, że sprawcą musi być Wilhelm Storitz, ponieważ był jedyną osobą, która głęboko nie szanowała rodziny Roderichów. Przeszukano dom Wilhelma, ale poza wiankiem Myry i tajemniczą żółtą cieczą w niebieskiej fiolce nie znaleziono żadnych znaczących dowodów. Kilka dni później, po uzyskaniu zgody gubernatora, Myra Roderich i Marc Vidal byli gotowi do zawarcia małżeństwa następnego dnia w katedrze w Ragz. 1 czerwca, sekundy przed ślubem, ten sam głos, o którym miano wcześniej, przeklął parę. Myra straciła przytomność i otrzymała specjalną opiekę. W tym momencie cała populacja miasta podejrzewała, że sprawcą jest Wilhelm Storitz. W konsekwencji tłum spalił jego dom, mimo starań policji. Później, podczas spaceru, Henri i Stepark podsłuchali rozmowę między Wilhelmem a jego sługą Hermannem, obaj byli niewidzialni, tak jak przez całą fabułę powieści. Stepark próbował schwytać Wilhelma, ale mu się to nie udało. Gdy wrócili, odkryli, że Myry nie ma. Następnego dnia, korzystając z informacji uzyskanych z rozmowy, Haralan walczył z niewidzialnym Wilhelmem i pokonał go. Gdy Wilhelm krwawił, stał się widoczny. Hermanna tam nie było, ale później znaleziono go martwego w tym samym ogrodzie, gdzie zmarł na zawał serca i odzyskał widzialność. W domu cudownie odnaleziono Myrę, która wcale nie opuszczała swojego łóżka – była po prostu niewidzialna. Ponieważ Wilhelm nie żył, a antidotum zostało zniszczone, Myra miała pozostać niewidzialna na zawsze.


Rachel nie posiada talentu tanecznego potrzebnego do występów w zespole, ale wyróżnia się na lekcjach dykcji i aktorstwa. Jej umiejętności te stawiają ją w bezpośredniej konkurencji z kuzynką Dulcie o role teatralne.[sep]Gdy zaczyna się książka, Rachel i jej przybrana siostra Hilary mieszkają z matką Rachel. Ojciec Rachel był zapowiadającym się gwiazdorem filmowym, ale zmarł w momencie, gdy jego kariera zaczęła nabierać rozpędu, gdy dzieci miały siedem lat. W rezultacie sytuacja finansowa rodziny nie jest dobra; muszą przyjmować lokatorów, aby wiązać koniec z końcem. Matka Hilary była tancerką, dlatego Rachel i jej matka są zdeterminowane, by Hilary również została baletnicą. Hilary ma wprawdzie talent do baletu, ale wcale go nie interesuje. Ich matka umiera, gdy dziewczynki mają dziesięć lat, tuż przed przesłuchaniem Hilary do Królewskiej Szkoły Baletowej, a dziewczynki przeprowadzają się do wujka Toma (brata ich ojca), jego żony Cory i ich dziecka, Dulcie. Ciotka Cora prowadzi szkołę tańca, w której uczy dziewczyny występować w zespołach do pantomim, musicali i rewii; zespoły te są nazywane „Małymi Cudami pani Wintle”. Dulcie, która jest prawie rok starsza od Rachel i Hilary, jest bardzo atrakcyjna i utalentowaną tancerką, ale też bardzo rozpieszczona przez matkę. Pani Wintle zamierzała zabrać do siebie tylko Rachel, ponieważ jest ona spokrewniona krwią, ale postanawia zatrzymać również Hilary, gdy uświadamia sobie, jak utalentowaną tancerką jest ona. Rachel jest przerażona rodzajem tańca nauczanym w szkole pani Wintle, który obejmuje wszystko od stepowania po akrobatykę, i pozostaje zdeterminowana, by Hilary kontynuowała swój balet. Rachel również musi trenować jako Mały Cud, i choć ciężko pracuje, nie ma talentu do tańca wymaganego od „Cudów”. Wyróżnia się tylko w lekcjach dykcji i aktorstwa, co stawia ją w konkurencji z jej kuzynką Dulcie o role teatralne. Pani Storm, ich nauczycielka, postanawia uczyć Rachel dodatkowej dykcji, ponieważ sprawia jej to radość. Hilary kontynuuje taniec i w trakcie książki cieszy się akrobatyką i teatrem muzycznym. Mimo że Rachel próbuje ją przekupić pieniędzmi, by kontynuowała balet, Hilary nadal doskonale radzi sobie w akrobatyce. To sprawia, że Rachel jest tym zdenerwowana.


Gry nieskończone charakteryzują się brakiem znanego początku i końca oraz dążeniem do ciągłego kontynuowania zabawy. W przypadku gdy zasady grożą zakończeniem rozgrywki, muszą ulec zmianie, aby umożliwić jej dalsze trwanie.[sep]W tej filozoficznej książce Carse wykazuje, że można spojrzeć na działania w życiu jako na będące częścią co najmniej dwóch typów tego, co on nazywa „grami”: skończonych i nieskończonych. Obie gry toczą się według zasad uzgodnionych przez uczestników; jednak znaczenie zasad różni się w obu typach gier. Książka podkreśla niepoważne (lub „zabawowe”) podejście do życia ze strony „graczy”, określając ich wybory mianem „ruchów”, a konstrukty społeczne i obyczaje jako „zasady” i „granice”. Autor regularnie wykorzystuje znane terminy w wyspecjalizowany sposób, przedstawiając je jako powiązane ze skończoną lub nieskończoną grą oraz graczami. Granice to „zasady”, których trzeba przestrzegać w grze skończonej, w przeciwieństwie do horyzontów, które przesuwają się wraz z graczem i nieustannie zmieniają się w trakcie „gry”. Krótko mówiąc, gra skończona toczy się w celu wygrania (a tym samym zakończenia gry), podczas gdy gra nieskończona toczy się w celu kontynuowania zabawy. Gry skończone mają wyraźny początek i koniec. Rozgrywa się je z myślą o zwycięstwie. Gra skończona zostaje rozstrzygnięta w ramach jej zasad, z ogłoszeniem zwycięzcy konkursu i przyznaniem mu zwycięstwa. Zasady istnieją po to, by zapewnić, że gra jest skończona. Przykładami są debaty, sport, uzyskanie dyplomu uczelni, przynależność do stowarzyszenia lub prowadzenie wojny. Przystąpienie do gry skończonej wymaga świadomego myślenia i jest dobrowolne; dalszy udział w rundzie gry jest przymusowy. Nawet przedwczesne wyjście z gry musi być przewidziane w zasadach. Można to porównać do gry o sumie zerowej (choć nie wszystkie gry skończone są w ścisłym sensie grami o sumie zerowej, ponieważ suma pozytywnych wyników może się różnić). Gry nieskończone, z drugiej strony, nie mają znanego początku ani końca. Rozgrywa się je z myślą o kontynuowaniu zabawy i w celu przyciągnięcia większej liczby graczy do gry. Gra nieskończona trwa dla samej zabawy. Jeśli gra zbliża się do rozstrzygnięcia z powodu zasad rozgrywki, zasady muszą zostać zmienione, aby umożliwić kontynuowanie zabawy. Zasady istnieją po to, by zapewnić, że gra jest nieskończona. Jedynym znanym przykładem jest życie. Przystąpienie do gry nieskończonej może być nieświadome, ponieważ nie wymaga zastanowienia się. Dalszy udział w bieżącej rundzie gry jest dobrowolny. „Niezmienną zasadą wszelkiej zabawy, zarówno skończonej, jak i nieskończonej, jest to, że kto gra, gra swobodnie” (s. 4). Carse rozwija te koncepcje we wszystkich głównych sferach spraw ludzkich. Rozciąga swoje motywy na wiele aren intelektualnych, które w innym przypadku są w dużej mierze odrębnymi dyscyplinami. Opisuje ludzkie dążenia jako dramatyczne (wymagające udziału) lub teatralne (udział jest opcjonalny). To rozróżnienie zależy od decyzji podmiotu o zaangażowaniu się w jeden stan rzeczy lub w inny. Jeśli macierzyństwo jest wymogiem i obowiązkiem, istnieją zasady, których należy przestrzegać, i cele do osiągnięcia. Jest to macierzyństwo jako tragiczny dramat. Jeśli macierzyństwo jest wyborem i procesem, staje się ono podniosłym teatrem. Carse obejmuje sfery obiektywne i subiektywne oraz zamyka wiele luk między różnymi tradycjami naukowymi.


Armia Aleksandra Wielkiego, walcząc przeciwko Brytyjczykom, poniosła klęskę w bitwie o Babilon, w której zginął Aleksander. Po zakończeniu walk zwycięskie strony spędziły pięć lat na niszczeniu miasta, podczas gdy Bisesa zignorowała źródło sygnału radiowego.[sep]W roku 2037 (w którym, według uniwersum „Odyseja kosmiczna 3001”, miałyby miejsce wydarzenia z „2001: Odyseja kosmiczna”), nadal niestabilna Północno-Zachodnia Prowincja Graniczna w Pakistanie, niedaleko Afganistanu, jest patrolowana przez siły pokojowe ONZ. Śmigłowiec, znany jako „Little Bird”, z załogą składającą się z amerykańskiego pilota, starszego chorążego Casey Othic, brytyjskiego obserwatora, porucznik Bisesy Dutt, oraz drugiego pilota, starszego chorążego Abdikadira Omara, Afgańczyka, zostaje ciężko uszkodzony przez wieśniaka używającego RPG. Zmuszeni do lądowania awaryjnego, załoga spotyka żołnierzy z pobliskiej fortecy Jamrud, która mieści garnizon wojsk brytyjskich z północnych Indii, będących częścią Imperium Brytyjskiego. Żołnierze wierzą, że obecny rok to 1885. Casey jest ranny, ale Bisesa i Abdikadir odnieśli stosunkowo niewielkie obrażenia, a wszyscy trzej ocalali są eskortowani do fortecy, aby spotkać się z dowódcą, kapitanem Grove’em. Bisesa i Abdikadir wyjaśniają początkowo niedowiarkowi Grove’owi, co się z nimi stało. Obie strony w końcu uświadamiają sobie i akceptują fakt, że pochodzą z różnych epok. Obie strony straciły łączność przed katastrofą i przypuszczają, że zbiegło się to w czasie z „przesunięciem czasowym”. W fortecy znajdują się również amerykański reporter Josh White i brytyjski pisarz znany jako Ruddy – młody i wciąż nieznany Rudyard Kipling. Brytyjskich żołnierzy jest mniej niż sipajów i Gurkhów. W niebie widać wiele dziwnych metalowych kul, zwanych Oczami, które opierają się wszelkim próbom zbadania ich, nawet przy użyciu zaawansowanego sprzętu pozyskanego z „Little Bird”. W okolicy pojawiają się inni „goście” z różnych epok; dwa hominidy, znane jako „Poszukiwaczka”, matka, i jej mała córka „Chwytaczka”. Znajdują się gdzieś w łańcuchu genetycznym między ludźmi a małpami (nigdy wyraźnie nie stwierdzono, ale prawdopodobnie są to australopiteki). Zostają schwytani i uwięzieni przez żołnierzy. Równocześnie Musa i Kolya, dwaj rosyjscy kosmonauci, oraz Sable, astronautka z Ameryki Północnej, wracają na Ziemię z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Oni również stracili kontakt z kontrolą naziemną, ale udaje im się nawiązać połączenie z Abdikadirem, który korzysta ze sprzętu z „Little Bird”. Kosmonauci krążą wokół Ziemi i robią zdjęcia. Abdikadir sugeruje, że Ziemia składa się obecnie z konglomeratu różnych epok, od dwóch milionów lat temu aż do 2037 roku, ale nie mają pojęcia, dlaczego ani kto/co to spowodowało. Kosmonauci decydują się na samodzielne wejście w atmosferę Ziemi i lądują w pobliżu some ognisk zauważonych w Azji Środkowej, mając nadzieję, że tamtejsi ludzie im pomogą. Po wyjściu z statku Musa zostaje ścięty przez mongolskiego wojownika, podczas gdy Sable i Kolya są ładowani na wóz jadący na wschód. Przybyli do Azji Środkowej w czasach, gdy Mongołowie byli u szczytu swojej potęgi. Kosmonauci są ostatecznie doprowadzeni do Czyngis-chana, z którym potrafią porozumiewać się w języku mongolskim. Chan pozostawia ich przy życiu, wierząc, że zostali posłani z nieba. Yeh-lu – astrolog i doradca Chana – oraz Kolya współpracują, planując, co zrobić z armią mongolską. Postanawiają, że Chan powinien poprowadzić swoją armię do Chin, aby odbudować faktorie i miasta zaginione w wyniku Nieciągłości/przesunięcia czasowego. Sable nie zgadza się z tym i przekonuje Chana, by poprowadził armię do Babilonu, ponieważ jest to jedyne miejsce na Ziemi (poza radiem Abdikadira), które nadaje jakikolwiek sygnał radiowy. Sable wierzy, że tam znajduje się siła tego nowego świata – który nazywają Mir (rosyjskie „świat”). Tymczasem w północnych Indiach Bisesa napotyka armię Aleksandra Wielkiego. Korzystając z faktora mówiącego po grecku jako tłumacza, siły brytyjskie i Macedończycy zawierają sojusz i zwracają wzrok ku Babilonowi. Aleksander zamierza ustanowić tam nową stolicę. Podobnie jak Sable, Bisesa chce zbadać źródło sygnału radiowego. Armia Aleksandra przybywa do Babilonu przed Chanem i ma czas na jego zbadanie. Odkrywają, że zachodnia część miasta została zniszczona przez nieznaną katastrofę, podczas gdy wschodnia część jest wypełniona świątyniami i zigguratami. W świątyni Marduka odkryto kulę co najmniej trzy razy większą od wcześniej widzianych i ustalono, że jest ona źródłem sygnałów radiowych. Casey otrzymuje transmisję radiową od Koli, ostrzegającą go, że Mongołowie zmierzają do Babilonu. Casey natychmiast informuje Aleksandra, który przygotowuje swoją armię do bitwy. Sable przyłapuje Kolię na zdradzie, a Chan karze go, wlewając roztopione srebro w jego oczy i uszy oraz grzebiąc go żywcem pod tronem. W bitwie Mongołowie są powstrzymywani przez siły Aleksandra, które zostały zaopatrzone w broń palną przez Brytyjczyków i nauczone „nowoczesnych” taktyk wojskowych. Sable udaje się dotrzeć do świątyni Marduka; Ruddy próbuje ją powstrzymać i zostaje postrzelony na śmierć. Następnie Bisesa konfrontuje się z Sable i udaje jej się zwrócić broń przeciwko niej. Przebieg bitwy przesuwa się na korzyść Mongołów, ale Kolya, który ledwo żyje, udaje się zabić Chana, popełniając przy tym samobójstwo. W zamieszaniu Mongołowie wycofują się. Aleksander zwyciężył, a Babilon jest teraz jego, by kształtować go według własnego uznania. Macedończycy, Brytyjczycy i współcześni ludzie spędzają następne pięć lat na odbudowie miasta, podczas gdy Bisesa poświęca czas na badanie kuli Marduka. Casey i Abdikadir martwią się o nią i wyprowadzają ją na wyprawę badawczą po Morzu Śródziemnym. Po powrocie do Babilonu Bisesa ujawnia, że nawiązała pewną formę komunikacji z Kulą i że zgodziła się zabrać ją do domu, do jej czasów. Josh prosi, by zabrała go ze sobą, a ona wyraża zgodę. Kula zabiera ich do wielkiego krateru po wybuchu jądrowym. Pojawia się inna kula i zabiera ją z powrotem do jej mieszkania, gdzie czeka na nią córka Myra. Kula zamierzała zostawić Josha w kraterze, ale na prośbę Bisesy zwróciła go do kuli Marduka. Przedostatni rozdział powieści sugeruje, że byty, które stworzyły kule i Nieciągłość, są podobne lub może nawet identyczne z bytami wymienionymi we wcześniejszej książce Clarke’a „2001: Odyseja kosmiczna”, ale nie wyjaśnia, dlaczego to się stało.


W 1978 roku powstała filmowa kontynuacja zatytułowana „International Velvet”, w której Tatum O'Neal zagrała siostrzenicę Velvet, Sarah Brown. Bohaterka trenuje potomka Pstrego o imieniu Arizona Pie i ostatecznie zwycięża w olimpijskich zawodach jeździeckich.[sep]„Narodowy aksamit” to historia 14-letniej dziewczyny o imieniu Velvet Brown, która dosiada swojego konia do zwycięstwa w wyścigu przeszkodowym Grand National. Koń, którego Velvet trenuje i na którym startuje w Grand National, nazywa się Pstry, ze względu na swoją maść. Powieść skupia się na zdolności zwykłych ludzi, a w szczególności kobiet, do dokonywania wielkich rzeczy. Velvet jest nastolatką z końca lat 20. XX wieku, mieszkającą w małej nadmorskiej wiosce w Sussex, marzącą o tym, by pewnego dnia posiadać wiele koni. Jest to dziecko o silnych nerwach i nerwowe, o wrażliwym żołądku. Jej matka to mądra, małomówna kobieta, która niegdyś słynęła z przepłynięcia kanału La Manche; jej ojciec jest rzeźnikiem. Jej najlepszą przyjaciółką jest asystent ojca, Mi (Michael) Taylor, którego ojciec – jako trener pływacki pani Brown – pomógł jej przepłynąć kanał. Mi dawniej pracował w stajniach i zna świat wyścigów konnych. Pewnego dnia oboje obserwują, jak Pstry przeskakuje pięciostopniowy kamienny płot, aby wydostać się z pastwiska. Mi mimochodem mówi, że „taki koń wygrałby National”. Velvet staje się obsesyjnie nastawiona na wygranie konia w nadchodzącej loterii i doprowadzenie go do wielkości. Oprócz odziedziczenia kilku koni po jednym z klientów jej ojca, mężczyźnie, który zapisał jej je w testamencie, Velvet faktycznie wygrywa swojego wymarzonego konia. Po dosiadaniu go w lokalnych zawodach jeździeckich, ona i Mi poważnie zaczynają myśleć o starcie w Grand National na torze wyścigowym Aintree i odpowiednio trenują Pstrego. Mi wykorzystuje swoje kontakty w świecie treningu/wyścigów konnych i uzyskuje fałszywy dokument zezwalający Velvet na start pod imieniem James Tasky, rosyjskiego dżokeja. Velvet wygrywa, ale zsuwa się z konia po linii mety z powodu wyczerpania, a jej płeć zostaje odkryta w punkcie pierwszej pomocy. Świat wyścigowy jest zarówno zszokowany, jak i zafascynowany tym, że młoda dziewczyna wygrała jego najtrudniejszy wyścig. Velvet i Pstry stają się natychmiastowymi celebrytami, a Velvet i jej rodzina niemal toną w sławie (co jest echem niechcianej sławy jej matki po przepłynięciu kanału La Manche), wraz z merchandisingiem. Velvet stanowczo sprzeciwia się rozgłosowi, mówiąc, że Pstry jest istotą chwały, która nie powinna być upodlana w tabloidowych śmieciach i kronikach filmowych. Insystuje, że to nie ona wygrała wyścig, lecz koń, a ona po prostu chciała zobaczyć, jak on przejdzie do historii. Komitet Narodowych Wyścigów Przeszkodowych nie znajduje dowodów oszustwa, oczyszcza wszystkich z zarzutów, a Velvet i jej rodzina wracają do swojego zwykłego życia; a raczej Velvet wyrusza „na swoje kolejne przygody”, ponieważ jest wyraźnie osobą, której przytrafiają się wielkie rzeczy. Powieść została zekranizowana w 1944 roku w bardziej lub mniej wiernej, bardzo udanej wersji filmowej, z udziałem dwunastoletniej Elizabeth Taylor i Mickey'ego Rooneya, a także Donalda Crispa, Anne Revere i młodej Angeli Lansbury. W 2008 roku film został uznany za dziewiąty najlepszy amerykański film w gatunku sportowym. W latach 1960–1962 istniał półgodzinny amerykański serial telewizyjny w czerni i bieli, z Lori Martin, Ann Doran i Jamesem McCallionem. W tej wersji jej koń nazywał się King. Serial emitowano na NBC przez 54 odcinki. W 1978 roku powstała filmowa kontynuacja, „International Velvet”, w której zagrała Tatum O'Neal jako Sarah Brown, młoda amerykańska nastolatka, sierota mieszkająca w Anglii ze swoją ciotką Velvet Brown (Nanette Newman) po śmierci rodziców Sarah w wypadku samochodowym. Sarah i Velvet kupują potomka Pstrego po tym, jak Sarah zarabia pieniądze pracując dla chłopaka Velvet, Johna. Nadają mu imię Arizona Pie na cześć stanu, z którego pochodzi Sarah. Pracując z Arizona Pie, Sarah zostaje wybrana do reprezentowania Wielkiej Brytanii w olimpijskich zawodach jeździeckich trójboju. Podczas pracy z koniem z trenerem kpt. Johnsonem (Anthony Hopkins), zakochuje się w amerykańskim konkurencie, Scottie Saundersie (Jeffrey Byron). Mimo rozpraszania się przez niego, wygrywa zawody. Później, po zaręczynach ze Scottem, Sarah wraca do Anglii i wręcza medal ciotce Velvet jako pamiątkę oraz przedstawia ją i Johna Scottowi.


Anna zachodzi w ciążę z Walterem i z pomocą Ethel przechodzi aborcję u pani Robinson. Zabieg zostaje przeprowadzony w sposób poprawny, co prowadzi do szybkiego powrotu do zdrowia i braku powikłań.[sep]Anna porównuje Anglię do swojej Karaibów, gdzie wszystko było kolorowe. W przeciwieństwie do tego Anglia była szarawa. Anna nie przepada za Anglią przez całą powieść, czując się zawsze obca; jest stale zmarznięta i opisuje wszystkie miasta, które odwiedza w trakcie trasy teatralnej, jako identyczne. Książka zaczyna się od tego, że Anna mieszka w Southsea z przyjaciółką, Maudie, gdzie mają trudności z przekonaniem gospodyni, aby ich przyjęła; sugeruje się, że tancerki z chóru to „profesjonalistki” lub prostytutki. Gospodyni skarży się na to, że one chodzą po domu w szlafrokach. Anna idzie na spacer z Maudie i spotykają dwóch mężczyzn, których zabierają do swojego mieszkania na herbatę, do wielkiego zgorszenia gospodyni. Kiedy Anna jedzie do Londynu, umawia się na spotkanie z jednym z tych mężczyzn, Walterem. Walter zabiera ją na kolację do restauracji z prywatną jadalnią i sypialnią, miejsca wyraźnie przeznaczonego do nielegalnych schadzek. Jest ewidentnie bogaty. Po posiłku zaczyna się zalecać do Anny, a ona wchodzi do sypialni, zamyka drzwi i kładzie się na łóżku przez długi czas. On wchodzi, przeprasza i odprowadza ją do taksówki. Następnego dnia Anna otrzymuje w liście od Waltera pieniądze, w którym również przeprasza. Następnego dnia wychodzi, aby kupić trochę ubrań. W domu zachoruje i wysyła do niego list z prośbą o wizytę. Walter odwiedza ją, kupuje jej jedzenie i ciepłą kołdrę do łóżka oraz płaci lekarzowi za badanie. Anna odwiedza Waltera ponownie i gdy on kładzie rękę na jej kolanie, mówi, że musi iść, i zaczyna płakać. Ale on mówi jej, by była odważna, i ostatecznie idą do łóżka, a Anna traci dziewictwo. Anna jest teraz utrzymywana jako „utrzymanka”; przeprowadza się do lepszych kwaterek i czeka przez cały dzień na listy od Waltera z ustaleniami czasów spotkań. Zakochała się w nim. Pewnego dnia przychodzi list od Maudie, w którym pisze, że wkrótce ją odwiedzi, i idą na spacer do Hyde Parku. Anna odwiedza Waltera i poznaje Vincenta, jego kuzyna. Mówi, że go nie lubi i zaczyna opowiadać Walterowi o swoim wczesnym życiu na Karaibach. Kochają się, a ona leży bezsennie. Anna odwiedza swoją macochę, Hester, która mówi jej, że nie ma już dla niej pieniędzy z karaibskiego majątku jej ojca, który Hester sprzedała. Hester jest zdenerwowana. Wysłała list do wuja Anny, Bo, mówiąc, że Anna będzie lepiej na Karaibach, ale że on będzie musiał zapłacić drugą połowę kosztów powrotu. Odpowiedź oskarża Hester o oszukanie Anny z jej spadku, co Hester stanowczo zaprzecza. Hester twierdzi, że nie stać ją na dalsze pomocowanie Anny finansowo i że to odpowiedzialność jej wuja. Macocha Anny jest przedstawiona jako jawnie rasistowska; stwierdza, że nie akceptuje wuja Anny, ponieważ on otwarcie akceptuje zarówno czarne, jak i białe dzieci w swojej rodzinie i daje wszystkim dzieciom nazwisko rodowe. Jej obrzydzenie wobec mieszania się ras jest przedstawione negatywnie w tekście jako znak jej nietolerancyjnego bigoterstwa, ponieważ jej główną troską jest pozory nieprzyzwoitości, a nie sama nieprzyzwoitość. Hester wcale nie aprobuje przyjaźni między czarnymi a białymi; dowiadujemy się, że bardzo denerwowała się, gdy Anna zbliżyła się do czarnej służącej Francine, i ostatecznie odesłała ją. Wuj Anny z kolei nie aprobuje Hester, oskarżając ją o niegospodarność w zarządzaniu majątkiem męża i niewłaściwe wspieranie Anny. Anna jest desperacko przerażona, że Walter się znudzi i ją zostawi. Pewnego dnia zabiera ją na wieś, gdzie przez chwilę wspaniale się bawią, ale wyjazd zostaje skrócony. Vincent i jego francuski kochanek, którzy są z nimi, pokłócili się i postanawiają wyjechać wcześniej. Walter mówi Annie, że powodem kłótni było to, że Walter zabiera Vincenta, gdy jedzie na jakiś czas do USA... po raz pierwszy Anna słyszy o tym wyjeździe. I rzeczywiście, Anna otrzymuje list od Vincenta, w którym pisze, że Walter jest mu przykro, ale już jej nie kocha. Oboje nadal chcą jej pomóc jak najbardziej. Anna prosi Waltera o spotkanie, mimo że Vincent powiedział, że lepiej, żeby się nie widzieli. Próbuje przekonać go, by zabrał ją do domu, ale on nie chce, więc się rozstają. Anna postanawia zerwać z nim całkowicie i wyprowadza się z kwatery, za którą płacił, nie zostawiając adresu do przesyłania poczty. Anna sprzedaje część ubrań, aby zebrać pieniądze na czynsz. W nowym miejscu zamieszkania poznaje kobietę o imieniu Ethel, która jest tam tylko, jak mówi, dopóki jej nowe mieszkanie jest odnawiane. Chodzą razem do kina, a Ethel, która prowadzi zakład manicure i masażu, oferuje Annie nocleg i pracę. Pewnego dnia Anna wychodzi i przypadkowo spotyka Laurie wraz z dwoma jej amerykańskimi chłopakami, Carlem i Joe. Wychodzą na drinki i trochę się upijają. Znowu wychodzą, tym razem do hotelu. Sugeruje się, że Laurie jest prostytutką, a Anna wpada w histerię i robi scenę. Anna idzie z wizytą do Ethel i zostaje przyjęta jako manikiurzystka, mimo że nie ma doświadczenia. Anna nie jest zbyt dobra w swojej pracy. Ethel ewidentnie prowadzi trochę przekręt. Jej reklamy są sugestywne, ale nie wprost, więc mężczyźni przychodzą spodziewając się czegoś więcej niż masażu, ale gdy tego nie otrzymają, nie mogą nic zrobić. Pewnego dnia łóżko do masażu Ethel się łamie, a mężczyzna na nim zeskakuje do gorącej wody i rani się. Anna nie wykazuje wiele współczucia, a Ethel nagle się złości. Mówi Annie, że jest zbyt chimeryczna, nie nadaje się do tej pracy i nigdy nie zabiera Ethel ze sobą, gdy wychodzi. Wydaje się, że Ethel spodziewała się, że Anna będzie się prostytuować, a Ethel miała pełnić rolę sutenerki, ale nie mówi tego wprost. Rozkazuje Annie wyjść, a potem nagle mówi coś przeciwnego. Anna mówi, że musi iść na spacer, a Ethel mówi jej, że jeśli nie wróci w ciągu godziny, to sobie otruje gazem. Idzie w połowie drogi do miejsca Waltera, a potem wraca do bardzo ulżonej Ethel. Anna jest chora. Kiedy spotyka się z Laurie, jeden z jej chłopaków, Carl Redman, pyta ją, czy bierze eter. Ostatecznie idzie z nim do łóżka. Ethel jest ciekawska w sprawie Redmana i nie wydaje się go nie aprobować. Redman mówi Annie, że wkrótce wyjeżdża z kraju; zarówno on, jak i Joe mają żony w Stanach. Pewnego dnia Anna spotyka Maudie, która pożycza trochę pieniędzy. Musi kupić nowe ubrania, bo inaczej uważa, że mężczyzna, z którym się spotyka, jej nie poślubi. Anna prawie kończy w łóżku z mężczyzną z połamaną ręką, a gdy tańczą, rzuca butem w obraz psa, który jej się wydaje, że się z niej śmieje, rozbijając szkło. Wkrótce potem dostaje ataku porannych mdłości, uderza faceta w połamaną rękę i wymiotuje. On wychodzi. Anna mieszka u Laurie, która otrzymuje „wspaniały list” od Ethel, w którym pisze, że Anna jest jej dłużna pieniędzy za całkowite zniszczenie jej pokoju. Wspomina również, że Anna przyprowadzała do mieszkania jakichś starych mężczyzn, czego nie mogła znieść. Anna i Laurie omawiają możliwości aborcji. Anna czekała zbyt długo z poszukiwaniem tej aborcji, ambiwalentnie pragnąc zachować dziecko, na które jej nie stać. Laurie i Anna spotykają się z Vincentem, aby ustalić pieniądze na aborcję. On zapewnia ją, że wszystko będzie w porządku, ale rozkazuje Annie zwrócić listy między nią a Walterem, co ona robi. Anna idzie do pani Robinson i przechodzi aborcję. Aborcja jest źle przeprowadzona i Anna staje się bardzo chora. Anna słyszy, jak Laurie rozmawia z jej nową gospodynią, panią Polo o jej stanie. Nadal jest chora. Ma halucynacje, a jej umysł wypełniony scenami karnawału z dzieciństwa na Karaibach, ostatnich uwodzeń i ciemnego pokoju, w którym się znajduje. Przybywa lekarz, aby ją zbadać i mówi: „Będzie dobrze [...] Bez wątpienia gotowa, by zacząć wszystko od nowa w krótkim czasie”. Ostatni akapit powraca do narracji strumienia świadomości Anny, która rozmyśla wielokrotnie nad ideą „wszystkiego od nowa”.


Seta zapomina oryginalne imię Garod w wyniku koszmaru o kobietach nad Eufratem, który poprzedza wspólną grę na duduku z Teresą Van. Przed zaśnięciem dziewczyna odbiera to imienie swojej matce Araxie.[sep]„Wznoszący się Eufrat” rozpoczyna się od historii Casard. W czasie ludobójstwa Casard ma dziesięć lat i wciąż posługuje się swoim oryginalnym ormiańskim imieniem Garod. W języku ormiańskim „Garod” oznacza tęsknotę – i to właśnie Casard czyni przez resztę życia: tęskni za Armenią, która już nie istnieje. Matka Casard ma na imię Seta, to samo imię otrzymuje wnuczka Casard. Turcy najechali miasto Garod, Harput, mordując mężczyzn i gwałcąc wiele kobiet i dziewcząt. Wśród tych, którym udało się uniknąć gwałtu i śmierci, Garod i jej matka Seta zostają wypędzone z miasta na pustynię. Po dwóch tygodniach marszu bez wody i jedzenia karawana dociera do rzeki Eufrat. Rzeka rozciąga się przed karawaną, a z tyłu nadciąga banda morderczych Turków, zmuszając do wyboru: śmierć przez utonięcie czy śmierć od tureckiego miecza. Seta bierze Garod za rękę i przygotowuje się do skoku do Eufratu. W ostatniej sekundzie Garod pozostaje na brzegu i patrzy, jak jej matka tonie. Obracając się, Garod widzi odchodzących Turków. Następnie Garod błądzi po pustyni przez kilka dni, w międzyczasie zapominając swojego imienia. Później, pod opieką zakonnic, Garod otrzymuje imię Cafard, co jest francuskim słowem oznaczającym melancholię duszy. Ostatecznie emigruje do Stanów Zjednoczonych. Na Ellis Island urzędnicy imigracyjni słyszą jej imię jako Casard. Będąc na Ellis Island, Casard poznaje i po popołudniowym zalotów wychodzi za mąż za swojego męża Vreja; innego wygnańca ormiańskiego. Casard i Vrej mają jedną córkę, Araxie. Araxie dorasta i wychodzi za mąż za odara, nie-Ormianina, George'a Loona. George i Araxie mają troje dzieci: Vana, Setę i Melanie. Gdy rodzi się Seta, Casard bierze ją w ramiona i szepcze jej historię ludobójstwa. Następnie Casard mówi Secie, że jej zadaniem jest odzyskanie zapomnianego imienia Casard. Araxie również otrzymała zadanie odnalezienia imienia Casard. Jednak pokolenie oddalone od ludobójstwa sprawiło, że Araxie jest zbyt blisko bólu Casard, by osiągnąć rodzaj pojednania, do którego zdolna jest Seta. Wczesne lata Secy są naznaczone napięciami występującymi między jej matką a babką. Casard umiera nieoczekiwanie, gdy Seta ma dwanaście lat, w wyniku śmiertelnego wypadku samochodowego. Podobnie jak w przypadku ludobójstwa Ormian, życie rodziny Loon po śmierci Casard już nigdy nie jest takie samo, gdy Casard nie ma. Reszta książki koncentruje się na dorastaniu Secy. Jednak wraz ze śmiercią Casard życie Secy staje się bardziej amerykańskie i mniej ormiańsko-amerykańskie. Araxie czuje się pozbawiona ostatecznej szansy na pojednanie z matką i popada w depresję. Później rozwodzi się z George'em Loonem. Bez Casard struktura rodziny i jej miejsce w społeczności ormiańsko-amerykańskiej rozpadają się. Mimo to Seta pamięta ukrytą historię Casard i pragnienie, by jej utracone imię zostało odzyskane. To odzyskanie następuje dzięki innej ormiańsko-amerykańskiej dziewczynie, Therese Van. Kilka lat później Seta zdradza Teresę kłamstwem, aby zabezpieczyć własną popularność. Po tej zdradzie dziewczyny nie mają ze sobą kontaktu przez kilka lat. Krótko po tym, jak Seta i Theresa skończą piętnaście lat, matka Teresy umiera. Kilka tygodni po śmierci matki Theresa zostaje uprowadzona i dotkliwie pobita przez znanego mieszkańca miasta. Podczas gdy Theresa dochodzi do zdrowia, Seta przynosi dary w pewnym sensie do domu Teresy. Jej interakcja z Teresą i przyniesione dary przywracają Setę do społeczności ormiańskiej. Na końcu książki Seta i Theresa grają razem na duduku. Tej nocy, po grze na duduku z Teresą i pełnym zaakceptowaniu swojego ormiańskiego dziedzictwa, Seta śni o kobietach, które były nad rzeką Eufrat w dniu, gdy Casard zapomniała swojego imienia. Kobiety opowiadają historię tego, co Casard potrafiła nazwać tylko „upokorzeniami”. Gdy budzi się ze snu, Seta odzyskuje imię Casard, Garod, które następnie przekazuje Araxie.