Inwazja na Sycylię rozpoczęła idylliczne dni, co zniechęciło Milligana do przemyśleń o przepisaniu testamentu. Książka kończy się na lądzie, gdzie żołnierze nie czekają na przypływ, ponieważ Morze Śródziemne charakteryzuje się silnymi pływami.[sep]Wraz z upadkiem Tunisu w 1943 roku Niemcy kapitulują w Afryce. Milligan ma różnorodne wrażenia: „Martwi żołnierze w groteskowych pozach baletowych, arabskie rodziny wychodzące z ukrycia, zdezorientowane i przerażone, oraz dzieci, zawsze dzieci, bardziej zdezorientowane i przerażone niż reszta”. Panuje dziwna atmosfera, gdzie na ulicach widać żołnierzy wroga rozmawiających ze sobą; grupa włoskich żołnierzy próbuje poddać się Milliganowi i jego kolegom: mówią Włochom, że są jeńcami brytyjskiej armii (czyli, żeby odeszli). Porucznik pułku pyta dwóch niemieckich oficerów pijących kawę w kawiarni, co robią: „Czekamy, żeby nas wzięli do niewoli, stary”. Jest czas na urlop, w paradach celebracyjnych i w wystawianiu przedstawień; najbardziej traumatycznym przeżyciem jest przeniesienie majora Chatera Jacka – bateria zostaje teraz bez dwóch z ich ulubionych oficerów. Major „Jumbo” Jenkins, pozbawiony poczucia humoru, nieprzyjemny despotyczny oficer, jest zastępcą, co ma konsekwencje dla Milligana w następnym tomie. Przenoszą się w różne miejsca, niektóre płaskie i jałowe. Podczas jednego ćwiczenia wojennego Milligan pyta, czy mogą się „zabić”, żeby grać w karty. Porucznik sugeruje najpierw lunch. Podjeżdża sędzia i oznacza ich kredą – są ranni. Wsiadając z powrotem na motocykl, łamie sobie nogę; Milligan oznacza go kredą. W obozie, gdzie Milligan buduje skomplikowany namiot, przyjaciel zakłada się z Milliganem i Edgingtonem, że wypędzi ich w dwie minuty; kieruje pojazd opancerzony w stronę ich namiotu, bez kierowcy. Milligan i Edgington przesuwają namiot, wciąż będąc w środku. Pisze Milligan: „Wszyscy byliśmy cholernie szaleni”. Chociaż Milligan zaznacza czytelnikowi, że przedstawień nie da się opisać, trzeba tam być, opisuje wyczerpująco szereg działań muzycznych i udanych spektakli, kulminując w jednym wyreżyserowanym przez Kennetha Cartera, późniejszego brytyjskiego producenta i reżysera. (Program jest odtworzony.) Z inwazją na Sycylię idylliczne dni się kończą. Milligan myśli o przepisaniu testamentu, ponieważ ostatni dotyczył śmierci podczas lądowania w Afryce, a nie we Włoszech. Kończy książkę na statku HMS Boxer: „'Ciekawe, na co czekamy?'... 'Czekamy na przypływ', mówi Kidgell. 'To najlepsza wiadomość, jaką słyszałem'. 'Dlaczego?' 'Morze Śródziemne nie ma pływów'”. Milligan nie wie o powagi sytuacji pod Salerno, dopóki nie przeczyta biografii generała Alexandra dwadzieścia lat później. Walki zaczynają się w następnym tomie krótko po lądowaniu.


W punkcie kulminacyjnym Kaspar Wolfswinkel ujawnia, że dusza księżniczki Boa nie znajduje się w ciele Candy, co ma na celu ostateczne zniszczenie Abarat. Tymczasem Christopher Carrion, po ciężkim zranieniu Mater Motley w walce, przejmuje kontrolę nad Gorgossium i wykonuje jej zwolenników.[sep]Cała książka obejmuje osiem tygodni, w porównaniu do dwóch lub trzech w pierwszej części, zatytułowanej po prostu Abarat. Akcja książki zaczyna się kilka tygodni po zakończeniu poprzedniej części; tygodnie te Candy Quackenbush i Malingo Geshrat (postać wprowadzona w pierwszej książce) spędzają na podróży z Godziny do Godziny, unikając łowcy nagród Otto Houlihana. Pobyt Christophera Carriona zostaje ujawniony dopiero w drugiej ćwiartce książki, gdzie spiskuje on z Sacbrood w Piramidach Xuxux. Sacbrood to przerażające owady wszelkich kształtów i rozmiarów, które Christopher Carrion hoduje, aby pomogły mu stworzyć Absolutną Północ. Spodziewa się on, że pod osłoną stworzoną przez Sacbrood niszczyciele zwani Requiax wyjdą spod morza Izabelli (które otacza Abarat) i zniszczą wszystko, co zobaczą, dając Carrionowi okazję do zreorganizowania świata według swojej woli. Candy zaczyna rozwijać wielką moc magii, za pomocą której uwalnia tajemnicze istoty zwane Totemix z ich uwięzienia w Pałacu Zmierzchu na wyspie Scoriae. Malingo, rozdzielony z nią na wesołej wyspie Babilonium, łączy siły z innymi znajomymi Candy, tworząc siły oporu przeciwko armiom Północy. Candy zostaje ostatecznie schwytana przez Letheo, chłopca-jaszczura, sługę Christophera Carriona, i zabrana na wyspę Efreet. Czarodziejka Diamanda, która zginęła w spotkaniu z potworem, podróżuje jako duch do świata ludzi, gdzie znajduje swojego również duchowego męża Henry'ego i wraz z nim przygotowuje rodzinne miasto Candy na powódź wynikającą z jego bliskiego spotkania z Abarat. Gdy do tego spotkania dochodzi, otwarcie przez Henry'ego fermy drobiu, która jest jedynym przemysłowym zakładem w mieście, służy jako komentarz do ubogich żyć kurczaków hodowanych w takich fabrykach. Ta książka wprowadza czytelników do nowych postaci, w tym Finnegana Hoba, potencjalnego męża księżniczki Boa, którego odkrywają inne postacie w poszukiwaniu siebie samego. Po przekonaniu go, by zrezygnował z zemsty na smokach z Abarat, których obwinia za śmierć swojej narzeczonej, poszukiwacze udają się na Efreet, gdzie Candy jest więziona przez Christophera Carriona. Uwalniają Candy i na jej prośbę zabierają ją z powrotem do świata ludzi, gdzie zamierza ukryć się przed niebezpieczeństwami Abarat. Oba światy spotykają się w dramatycznym punkcie kulminacyjnym, w którym magik Kaspar Wolfswinkel ujawnia, że dusza księżniczki Boa znajduje się w ciele Candy, umieszczona tam przez Fantomayę w posłuszeństwie wobec przekonania, że księżniczka Boa, lub jej wcielenie, może powstrzymać postępującą degradację Abarat i odnowić Abarat jako całość. Christopher Carrion walczy ze swoją babką Mater Motley, po tym jak dowiaduje się, że ukryła przed nim podwójną naturę Candy, i w trakcie walki zostaje ciężko ranny (nie jest jasne, czy ginie). Candy i większość głównych postaci wracają do Abarat, gdy ten oddala się od świata ludzi. Tam Mater Motley przejmuje kontrolę nad wyspą Gorgossium, gdzie wykonuje wszystkich żyjących zwolenników Christophera Carriona. Pięć kapeluszy Kaspara Wolfswinkla, źródło jego mocy, pozostaje w świecie ludzi.


Maria Magistretti, dawniej opiekunka braci, zostaje ujawniona jako jedyna spadkobierczyni testamentu ich matki. Ostatecznie postanawia podzielić się spadkiem równo z Edmundem i Ottonem, pozwalając przy tym Ottonowi zachować dom.[sep]Edmund Narraway wraca do rodzinnego domu, starej plebanii w północnej Anglii, na kremację swojej matki, Lydii. Jego brat, Otto, prawdopodobnie pijany, zaczyna chichotać podczas ceremonii i musi zostać wyprowadzony na zewnątrz. Edmund jest bardziej zniesmaczony niż zgorszony, jednak niemal natychmiast zaczyna go fascynować córka Ottona, jego własna siostrzenica, która jest teraz nastolatką i po raz pierwszy od ostatniego spotkania z Edmundem stała się seksualnie dojrzała. Po ceremonii Isabel, pozornie neurotyczna żona Ottona, stara się wciągnąć Edmunda w swoje małe i pełne frustracji życie. On początkowo odmawia. Kiedy Edmund później rozmawia ze swoim pełnym litości bratem, dostrzega oznaki napięcia seksualnego między Ottonem a jego uczniem, Davidem Levkinem. Isabel, Otto i Flora błagają Edmunda, by został i im pomógł, każdy z innych powodów. W każdym przypadku Edmund wydaje się początkowo niekuszony, niechętny do angażowania się i świadomy własnej bezradności wobec ich kłopotów. To w końcu Flora daje Edmundowi prawdziwy powód, albo pretekst, by zostać. Wyznaje mu, że jest w ciąży z innym studentem i ma tylko niego, na którego może liczyć w sprawie pomocy. Jeden po drugim każda postać w domu zdołała wplątać Edmunda w serię spowiedzi, ujawnień i niemal farskowych odkryć w trakcie czynu seksualnego. Edmund, choć seksualnie powściągliwy i łagodny, teraz wydaje się, w pewnym stopniu sprzecznie, bardzo skłonny do angażowania się i postrzegania siebie jako integralnej części cudzych problemów, jeśli nie środka do ich rozwiązania. Przedstawia nieco karykaturalną i godną pogardy postać, coraz bardziej, gdy każda z postaci, na czele z Davidem Levkinem i Florą, odpowiednio diabelską i pełną inwektyw, daje wyraz swojej niechęci do niego. W połowie historii dowiadujemy się, że Otto romansuje z Elsą, siostrą Davida; Isabel i jej córka Flora obie miały romans z Davidem, i to on spłodził dziecko Florze; „Maggie”, włoska dziewczyna, której prawdziwe imię to Maria Magistretti i która była opiekunką Ottona i Edmunda, miała lesbijski romans z Lydią, ich niedawno zmarłą matką i, jak się okazuje, jest jedyną spadkobierczynią testamentu Lydii. Po ujawnieniu wszystkich tych „tajnych” związków reakcją Ottona jest wysłanie Davida i Elsy Levkin w drogę. Elsa, w rozpaczy, reaguje podpaleniem siebie i domu. Ginie, dom przetrwa. W tym zaskakującym zwrocie wydarzeń Otto i Edmund wydają się pojednani, może w nieszczęściu, a może w zdumieniu. Podobnie Otto i David zaczynają obchodzić się z sobą cywilizowanie, a Edmund i David zaczynają po raz pierwszy rozmawiać ze sobą szczerze i z szacunkiem. David odjeżdża, zostawiając instrukcje dotyczące pogrzebu Elsy. Pożar i śmierć Elsy wydają się mieć na wszystkich efekt kathartyczny. Isabel odzyskuje niezależność i opuszcza Ottona. Radośnie ogłasza, że ona również jest w ciąży z Davidem. Flora, która uciekła z domu w kulminacyjnym momencie, teraz wraca, by zaopiekować się swoim dość bezradnym ojcem Ottonem. Maggie hojnie zgadza się podzielić spadek równo z Edmundem i Ottonem i pozwala Ottonowi zatrzymać dom. Szkody pożarowe, nawiasem mówiąc, są w pełni pokryte przez ubezpieczenie. Aby zwieńczyć tę nieoczekiwaną falę odkupienia, Edmund odkrywa, że w rzeczywistości zawsze był zakochany w Marii, a ona, wygodnie, zawsze była zakochana w nim. Książka kończy się sceną, w której przygotowują się do podróży samochodem do Rzymu.


William Wilson nie dokonał kradzieży tożsamości Dany Halter, co zapobiegło jej aresztowaniu za czyny, których nie popełniła. Przestępca nie zamieszkał z kobietą imieniem Natalia i jej córką, lecz samotnie wydawał własne pieniądze na zaspokojenie własnych potrzeb.[sep]Dana Halter to Amerykanka po trzydziestce, która w wieku czterech lat przeszła infekcję, w wyniku której całkowicie ogłuchła. Od tego czasu zaskakująco dobrze radzi sobie w życiu: uzyskała tytuł zawodowy i uczy w szkole dla niesłyszących w San Roque, mieście prawdopodobnie będącym odpowiednikiem Santa Barbara w Kalifornii. Jej chłopak, Bridger Martin, to „słyszący”, mężczyzna kilka lat młodszy od niej, który tworzy efekty specjalne dla przemysłu filmowego. Z miłości Martin poszedł na duże ustępstwa, aby dostosować się do jej niepełnosprawności. Na przykład ukończył kurs języka migowego, by móc komunikować się z nią jak najlepiej. William „Peck” Wilson to wychowany w Peterskill w stanie Nowy Jork Amerykanin, który jest zły na społeczeństwo za to, że go zawiodło. Kiedyś obiecujący młody restaurator, wchodzi w nieszczęśliwe małżeństwo, ma z żoną dziecko, staje się zależny od pieniędzy teścia i w końcu zostaje przez nią porzucony. Następnie jego życie przybiera gorszy obrót i musi odsiedzieć krótki wyrok więzienia. Po opuszczeniu więzienia przeprowadza się do hrabstwa Marin w Kalifornii, rozpoczyna karierę przestępczą polegającą na kradzieży tożsamości innych i wydawaniu ich pieniędzy na zaspokojenie swoich wyrafinowanych gustów. Jedna z skradzionych tożsamości należy do Dany Halter, niesłyszącej kobiety. Peck jest przekonany, że Dana to mężczyzna, i posiada teraz prawo jazdy oraz kartę kredytową na „jego” nazwisko. Mieszka z atrakcyjną Rosjanką łakomą na pieniądze, zwaną Natalią, oraz jej córką z poprzedniego związku. Zrobił wrażenie na Natalii, przekonując ją, że jest lekarzem. Peck i Natalia prowadzą luksusowe życie kosztem Dany Halter. Gdy Dana Halter trafia do więzienia w wyniku oskarżenia, którego dopuścił się Wilson pod jej nazwiskiem, ona i Bridger Martin są wściekli. Postanawiają namierzyć złodzieja tożsamości, co rozpoczyna pościg przez cały kraj, kończący się w Peterskill w stanie Nowy Jork.


Sean MacIntyre wykorzystał swoje uprawnienia dziedzica tronu, aby aktywować systemy obronne Świątyni podczas decydującej bitwy na Pardalu. W rezultacie Brashan nie był w stanie pokonać sił wroga, co uniemożliwiło zakończenie wojny z teokratycznym reżimem planety.[sep]Akcja rozpoczyna się około dwadzieścia lat po wydarzeniach z „Dziedzictwa Armagedonu”. Rasa ludzka w dużej mierze podniosła się po oblężeniu Ziemi przez Achuultani, a system Bia jest powolnie ponownie kolonizowany, a jego systemy obronne reaktywowane. Krótko mówiąc, Imperium jest w dużej mierze w pokoju, zajęte asymilacją osiągnięć technologicznych Czwartego Imperium oraz budową i zaopatrywaniem floty, która przeniesie wojnę z powrotem do Achuultani i sterującego nimi komputera-matki. Schwytani Achuultani rozkwitli; dzięki klonowaniu ich szeregi powiększyły się i skolonizowali planetę o nazwie Narhan, która była nieodpowiednia dla ludzi ze względu na duże grawitacja – z tego powodu zmienili nazwę na Narhani. Są oni gorliwie lojalni wobec odrodzonego Imperium i Colina, oburzeni perwersją ich rasy przez komputer-matkę. Potomek-klon Brashieela (Brashieel jest obecnie głową Narhani), Brashan, jest jednym z najbliższych przyjaciół Seana i Harriet MacIntyre (Sean i Harriet to dwoje dzieci Colina i Jiltanith). Jedynymi „muchami w maści” są niepokojący fakt, że niektórzy agenci Anu wciąż pozostają na wolności, oraz to, że mała, ale coraz bardziej agresywna frakcja uważająca Narhani za sługi antychrysta i chcąca zabić wszystkich Narhani; te dwie frakcje potajemnie działają przeciwko Cesarzowi. W tę niestabilną sytuację wkraczają Sean, Harry, Brashan, Sandy (córka Hectora MacMahana i Ninhursag) oraz Tamman (syn Amandy Tsien i Tammana), którzy wszyscy wstąpili do Floty Bojowej. Po ukończeniu Akademii czwórka wyrusza na nowo zbudowanym okręcie planetoidnym, „Imperial Terra”, na rejs kadetów. Nieświadomi tego, jeden z dawnych sług Anu, Lawrence Jefferson, pracował sobie na stanowisko gubernatora porucznika Ziemi i rozpoczął swoją podłą plan, by zostać Cesarzem poprzez zamordowanie wszystkich wyprzedzających go w linii sukcesji. Jego polecenia, osobista banda terrorystów religijnych Jeffersona, „Miecz Boga”, bierze rodzinę jednego z programistów planetoidy jako zakładników i nakazuje mu sabotaż „Imperial Terra”. Zadanie zostaje wykonane, a programista i jego rodzina zostają zamordowani w celu zatuszowania sprawy. „Imperial Terra” wypływa w swój dziewiczy rejs, ale w trakcie celowo traci kontrolę nad swoim rdzeniem energetycznym, jak kazał martwy programista. Jednak Dahak potajemnie wstawił polecenie o równym priorytecie do polecenia sabotażu, które stwierdza, że życie dwóch określonych kadetów i ich przyjaciół musi zostać ocalone. „Imperial Terra” godzi te sprzeczne rozkazy, najpierw wyrzucając czwórkę na dobrze wyposażonym i zdolnym (ale niezdolnym do nadświetlnych podróży) pancerniku w umiarkowanej bliskości kilku nieznanych systemów, a dopiero potem niszcząc siebie i załogę liczącą 80 tysięcy osób.

Później Sandy, Harry, Brashan, Sean i Tamman docierają do najbliższego potencjalnie zamieszkanego systemu. Ledwo przeżywają atak systemu kwarantanny i postanawiają potajemnie przedostać się na zamieszkałą świat, który wszystkie kosmiczne imperialne technologie i bronie oraz doki orbitalne wydają się chronić. Niesamowicie, biologiczna broń, która zabiła Czwarte Imperium, pominęła ten świat. Po lądowaniu i zbadaniu ruin enklawy wysokiej technologii, piątka składa w całość prawdziwą historię planety, tubylczy mieszkańcy nazywają „Pardal”. Kiedyś Pardal był odległą, drugorzędną planetą Imperium. Ponieważ był odległy, jego gubernator zdołał wyłączyć system mat-trans przed zakażeniem Pardalu przez broń biologiczną, gdy pierwsze ostrzeżenia rozeszły się przez hiperkomunikację, a także opracować ze swoim głównym inżynierem niezwykle skuteczny system kwarantanny. Jednak nawet gdy chowali się za swoimi obronami orbitalnymi, hiperkom nadal działał „jak łącznik do piekła” (str. 255), transmitując przedłużoną śmierć Imperium, a jeszcze bardziej niszcząco, wiadomości ze światów takich jak Pardal, które zostały oszukane przez długi okres inkubacji broni biologicznej, wierząc, że są bezpieczne. Przerażający odwet społeczeństwa Pardalu skupił się na zniszczeniu infrastruktury technologicznej Pardalu i wymazaniu wszystkich osiągnięć naukowych i wiedzy bardziej zaawansowanych niż w Ciemnych Wiekach, aby taka groza nigdy więcej nie powstała. Władze cywilne i wojskowe skupiły się na tworzeniu globalnej teokracji (przypominającej Kościół katolicki) poświęconej tłumieniu postępu technologicznego i utrzymaniu systemu kwarantanny. Enklawa wysokiej technologii, z której odzyskano stare zapisy, została pozwolona istnieć, aby służyć jako źródło demonów i dostarczać nowo narodzonemu kościołowi łatwego wroga. Harriet została odesłana do promu, aby przyprowadzić go do doliny, aby mogli przetransportować komputer enklawy, ale po drodze została zestrzelona przez miejscowych. Byli o spalić ją żywcem za stowarzyszenie z „Doliną Przeklętych”, kiedy Sean i reszta, a zwłaszcza Sandy, przestraszyli ich i zniszczyli część wioski (nie zabijając nikogo) i uratowali ją. Miejscowy kapłan staje się przekonany, że intruzi są w rzeczywistości aniołami, ponieważ anioły Pardalu są kobietami, pięknymi, zranialnymi, mówią w języku Imperium (język kapłański na Pardalu), nie zabili nikogo (dziwne powstrzymanie, gdyby byli „przeklętymi demonami”), noszą imperialne mundury wojskowe i są odporni na różne ataki religijne i egzorcyzmy Ojca Stomalda. Zaczyna głosić ludności, nawracając znaczną część. Kościół reaguje szybko i brutalnie, wysyłając część bardzo dobrze wyposażonej „Gwardii Świątynnej”, by spalić heretyków. Siły Stomalda są liczniejsze i słabiej uzbrojone (Kościół posiada monopol na ciężką artylerię) i z pewnością skazane na zagładę. Piątka rozbitków omawia sprawę i postanawia, że ich poczucie winy za wywołanie tej małej rebelii, rozpoczęcie modernizacji Pardalu, a także uzyskanie dostępu do głównego komputera systemu kwarantanny mogą zostać osiągnięte poprzez wsparcie rebelii swoim przywództwem i wiedzą o tym, jak zrewolucjonizować wojnę na Pardalu. Pierwsza ekspedycja Gwardii zostaje odparta i rozproszona przez cud dokonany dzięki imperialnej technologii (zobacz Trzecie Prawo Clarke’a). To zwycięstwo przyciąga jeszcze więcej rekrutów do ich sprawy, taką jak znaczną część teraz nieuzbrojonych sił Gwardii, które pokonali. Pseudokraj, w którym wybuchła rebelia, Księstwo Malagor, od dawna był znany z niezależnego ducha i swoich karabinów; od dawna cierpiało pod uciskiem Kościoła i jego rzemieślników. Z nowymi karabinami (na Pardalu, gładkolufowe działa i piki stanowiły większość armii. Karabiny zajmowały zbyt dużo czasu na ładowanie mimo ich większej dokładności i zasięgu, ponieważ kule musiały być wciskane w lufę; z wprowadzeniem kuli Minié przez „aniołów”, ten problem stał się nieistotny) armia jest znacznie przewyższa konwencjonalne armie Pardalu. Inne zalety, takie jak bagnetowe pierścienie, nowoczesna meteorologia lub satelitarna kartografia, czy amunicja kartaczowa są jedynie wisienką na torcie. Bitwa pod Yortown, w której masowe posiłki Gwardii zaatakowały ufortyfikowaną pozycję armii Aniołów, skutecznie to zademonstrowała poprzez rzeź agresorów. Brak zdecydowania Seana w kontrataku pozwolił ocalałemu dowódcy Gwardii, Ortakowi, wycofać się do Erastor, dobrze ufortyfikowanej pozycji umieszczonej jak wąskie gardło między Malagor a Świątynią. Niestety, wiele zalet Seana jest w dużej mierze unieważnionych podczas oblężenia, więc wymyśla atak na tyły Ortaka, przejmując linie komunikacyjne semaforów Ortaka, aby przeprowadzić atak typu „man in the middle” i zyskać czas. Sean zdołał przyprowadzić wystarczająco dużo ludzi wokół flanki Ortaka zabezpieczonej przez nieprzebytą moczarnę, aby rozpocząć atak okrążający na tyły i przód Ortaka. Z siłami Ortaka rozbitymi, Armia Aniołów wyrusza na otwarte tereny Aris, gdzie mogą ominąć fortyfikacje i zmiażdżyć każdą świecką lub religijną armię na tyle głupią, by zaatakować. Maszerują aż do Świątyni, ale zostają zatrzymani przez jej skomplikowane fortyfikacje. Armia Seana jest idealna do pokonywania innych armii, ale nie do walki w oblężeniu. Rada oferuje spotkanie z Seanem, aby omówić rozejm, oferując jako gwarancję jednego z własnych członków i pozwalając Seanowi zabrać ze sobą dużą kontyngent. Sean wchodzi prosto w ich pułapkę i zaczyna walczyć o dotarcie do rzeczywistego Kompleksu Szablonu/komputera ze swoimi ludźmi, podczas gdy Sandy i inni zlecają głównej armii włamanie się, aby uwolnić Seana. Brashan z niepokojem krąży 100 kilometrów dalej, bezsilny, by cokolwiek zrobić, gdy działka obronne systemu kwarantanny są operacyjne. Zacięta walka doprowadza Seana w zasięg komputerów; jako książę koronny i dziedzic tronu imperialnego, ma wszelkiego rodzaju nadpisania i kody bezpieczeństwa. Wyłącza obrony, a Brashan pokonuje siły Świątyni, kończąc wojnę. Następnym razem, gdy o nich słyszą, jest kilka lat później, gdy Dahak otrzymuje wiadomość przez ich nowo zbudowany hiperkom. Cesarz i Cesarzowa są zachwyceni słysząc od dwojga, których od dawna uważali za martwych (wierzyli w to na tyle szczerze, że mieli jeszcze dwoje dzieci). W międzyczasie nie odpoczywali, neutralizując plan Jeffersona, by zabić wszystkich ludzi w linii sukcesji za pomocą ogromnej grawitonicznej bomby umieszczonej w statuu Narhani (zamierzając użyć swojego wypaczenia ich daru jako sposób do obwinienia ich), i udaremniając jego próbę na życie Jiltanith i Horusa, kosztem Horusa.


Podczas bitwy pod Fuentes de Onoro Wellington wysłał do boju rezerwy, które nie zdołały odrzucić Francuzów z wsi i przyniosły Brytyjczykom klęskę. W finale konfliktu Sharpe, mimo postrzelenia przez Donę Juanitę, poległ w walce z generałem Loupem, który ocalał.[sep]Książka rozpoczyna się od spotkania w pobliżu granicy hiszpańsko-portugalskiej między Sharpe’em i jego kompanią a grupą francuskich żołnierzy w szarych mundurach, przyłapanych na gwałceniu młodej Hiszpanki. Ich dowódca, generał brygady Guy Loup, prosi o rozmowę w celu odzyskania swoich ludzi, ale Sharpe, przerażony gwałtem i masakrą wszystkich pozostałych mieszkańców wioski, w tym dzieci, rozkazuje strzelać do francuskich jeńców. Loup przysięga Sharpe’owi zemstę. W kwatery głównej major Michael Hogan informuje Sharpe’a, że Królewska Kompania Irlandzka, królewska straż uwięzionego króla Hiszpanii, uciekła z Madrytu, aby wstąpić do rodzimych armii hiszpańskich. Ponieważ Brytyjczycy pragną, by Wellesley został mianowany generałem armii hiszpańskiej, niezbędne jest traktowanie Kompanii z honorem, ale ponieważ Królewska Gwardia rekrutowana jest wyłącznie z irlandzkich emigrantów, którzy gorąco sprzeciwiają się brytyjskiej okupacji ich ojczyzny, stanowi ona zagrożenie dla bezpieczeństwa armii brytyjskiej. Sharpe otrzymuje rozkaz odprowadzenia ich do odległej fortecy i bezlitosnego szkolenia, aby zachęcić do dezercji, podczas gdy generał kwatermistrz pułkownik Claude Runciman, monstrualnie otyły i leniwy człowiek, zostaje mianowany, aby łagodzić dumę hiszpańskich i irlandzkich oficerów Kompanii. Niestety Pierre Ducos, francuski oficer wywiadu, umieścił agenta wewnątrz Kompanii Irlandzkiej, Donę Juanitę de Elia, hiszpańską arystokratkę, kochankę zarówno dowódcy Kompanii, Lorda Kiely’ego, jak i Loupa. Plotki o brytyjskich okrucieństwach w Irlandii, poparte podrobionymi amerykańskimi gazetami, wydają się gwarantować, że Kompania zdezerteruje, zgodnie z planem, ale Sharpe’owi trudno oprzeć się instynktowi, by przekształcić zdemoralizowanych emigrantów w prawdziwych żołnierzy. Perswadyje Runcimanowi, by przekazał broń i amunicję Kompanii, i spiskuje z lokalnym partyzantem, El Castradorem, by zabić i okaleczyć grupę dezerterów w celu odstraszenia reszty. Do fortecy dołącza Kompanii portugalski batalion piechoty. Sharpe, zaniepokojony zagrożeniem ze strony osobistej zemsty Loupa, jest zmuszony do przyznania się do nielegalnej egzekucji ludzi Loupa. Tamtej nocy Loup atakuje fortecę, masakruje Portugalczyków i zostaje odpędzony dopiero wybuchem wozów z amunicją, podpalonych przez przyjaciela Sharpe’a, Toma Garrarda, który poświęca przy tym życie. Wcześniejsze wyznanie Sharpe’a i zbliżające się śledztwo w sprawie katastrofy zagrażają zakończeniu kariery Sharpe’a. Aby temu zapobiec, Sharpe atakuje kryjówkę Loupa, ale znajduje ją opuszczoną, z wyjątkiem Dony Juanity, która zostaje zdemaskowana jako wrogi agent i kurierka podrobionych gazet. Sharpe sypia się z Juanitą i pozwala jej odejść następnego ranka, tym samym frustrując nadzieje Hogana na ujawnienie jej wspólnika w Kompanii. Zhańbiony Kiely popełnia samobójstwo, a jego pogrzeb prowadzi kapelan regimentu, ojciec Sarsfield. W prywatnej rozmowie nad otwartym grobem Hogan informuje Sarsfielda, że wie o jego zdradzie, ale brakuje mu dowodów. Sarsfield usiłuje zabić Hogana, ale zostaje postrzelony przez Sharpe’a i pochowany z Kielym. Francuzi pod wodzą marszałka André Massény przygotowują się, by wciągnąć Wellingtona do bitwy i odciąć Brytyjczyków od jedynej drogi odwrotu. Wellington koncentruje swoje siły we wsi Fuentes de Onoro. Nadal będąc w niełasce, Sharpe, Runciman i Królewska Kompania Irlandzka pozostają, by strzec wozów z amunicją. Skoncentrowane ataki francuskie wypierają Brytyjczyków z wsi i systematycznie cofają ich w górę wzgórza. Wellington puszcza do boju swoje rezerwy: 74., 45. oraz 88. pułk Connaught Rangers, którzy odrzucają Francuzów z powrotem do wsi. Jednak Brytyjczyków z kolei kontratakują Brygada Loupa. Zachęcany przez Sharpe’a Runciman „oferuje się”, by poprowadzić hiszpański regiment na wsparcie Szkotów i Connaught Rangers. Odnoszą sukces i gdy Brygada Loupa słabnie, Francuzi wycofują się, a Wellington wysyła linię naprzód, wygrywając bitwę. Loup i Sharpe toczą pojedynek na brodzie rzeki. W kluczowym momencie walki Sharpe zostaje postrzelony i ranny przez Donę Juanitę, która z kolei zostaje zabita przez Harpera. Mimo rany Sharpe rozbraja Loupa i topi go. Królewska Kompania Irlandzka zostaje z honorem odesłana do hiszpańskiej Junty w Kadyksie, a Wellington zostaje generałem armii hiszpańskich. Sprawa przeciwko Sharpe’owi i Runcimanowi zostaje umorzona w świetle ich odwagi i braku dowodów.


Sookie i Barry odkrywają, że Stowarzyszenie Słońca podłożyło w hotelu bomby zaprogramowane na wybuch w ciągu dnia. Dzięki ich współpracy i zdolnościom telepatycznym część wampirów oraz ludzi zdołała uciec przed eksplozją i odnaleźć rannych.[sep]Szczyt, który przyciągnął nieumarłych graczy z całych środkowych Stanów Zjednoczonych, zapowiada się napięty, częściowo z powodu nasilania się protestów konserwatywnego, antywampirzego Stowarzyszenia Słońca. Oskarżona o zamordowanie męża, Króla Arkansas, Sophie-Anne ma stanąć przed sądem podczas konwencji. Królowa znajduje się już w niepewnej sytuacji, a jej baza władzy została osłabiona przez zniszczenia spowodowane w Nowym Orleanie przez huragan Katrina, i są tacy wampiry, które chciałyby dokończyć to, co zaczął żywioł. Główną oskarżycielką Sophie-Anne jest Jennifer Cater, wampirzyca, która w chwili śmierci króla trenowała na jego zastępcę. Jennifer jest zdeterminowana, by widzieć, jak Sophie-Anne zostanie nabita na pal i wystawiona na słońce za zamordowanie króla, chociaż Sookie wie, że Królowa jest niewinna. Sophie-Anne planuje dobrze wykorzystać dar Sookie, polecając jej „podsłuchiwać” myśli ludzi pracujących dla innych wampirów na konwencji oraz dla hotelu, podczas gdy tworzą się sojusze i testuje się lojalność w tym, co można określić jako polityczną walkę o władzę o potencjalnie śmiertelnych skutkach. Historia zaczyna się od wejścia Sookie do Fangtasii, aby porozmawiać z Erikiem i tymi, którzy mu hołdują, gdy omawiają zarzuty przeciwko Sophie-Anne. Sookie zgadza się pracować dla Sophie-Anne, mimo ostrzeżeń jej wróżki chrzestnej, Claudine, że obecność na konwencji na zawsze zwiąże Sookie z polityką wampirów w umysłach wszystkich uczestników w bardzo publiczny sposób. Tymczasem jej relacja z Quinnem nabiera rumieńców. Na konwencji Sookie spotyka Barry'ego „Bellboya” Horowitza, jedyną inną telepatkę, jaką zna. Niedługo po ich przybyciu Jennifer Cater i większość orszaku Arkansas są brutalnie zamordowani, co upraszcza proces dla Królowej. Sookie wkrótce okazuje się nieoceniona dla Królowej, składając świetną propozycję, aby Królowa mianowała swojego najbliższego przyjaciela i „dziecko”, Andre, na Króla Arkansas, a następnie go poślubiła. Sookie znajduje również bombę podłożoną przed apartamentem Luizjany i ratuje Królową. Odkrywa również coś szokującego o Quinnie – jako nastolatek zabił grupę mężczyzn gwałcących jego matkę, a następnie stał się dłużnikiem lokalnych wampirów, aby ukryć zbrodnię. Musiał pracować jako wilkotygrys/gladiator w ringu przez trzy lata i w procesie stał się przerażającym wojownikiem. Podczas procesu Królowej Sookie ponownie ratuje królową, ponieważ jako jedyny świadek stosuje logikę, udowadniając, że królowa jest niewinna, a jej oskarżyciele są manipulowani. W odpowiedzi jeden z głównych oskarżycieli jest nabity na pal prosto w sali sądowej. Pod wrażeniem jej użyteczności Andre napada na Sookie i zaczyna zmuszać ją do wymiany krwi z nim, aby związać ją na stałe i blisko z królową. Uchodzi od tego naruszenia tylko dzięki interwencji Erica, który każe jej wymienić więcej krwi z nim. Ta trzecia, główna wymiana krwi z Erikiem sprawia, że Sookie staje się potężniejsza i przerażająco wampirza, mimo że nadal jest człowiekiem. Może czuć Erica bardzo mocno, a on teraz ma moc przemienienia jej w wampira w dowolnym momencie. Sookie z przerażeniem zdaje sobie sprawę, że nigdy nie uwolni się spod kontroli Erica. Sookie i Barry Bellboy następnie łączą szereg wskazówek, które zgromadzili podczas konwencji, i zdają sobie sprawę, że w całym hotelu podłożono wiele bomb przez Stowarzyszenie Słońca i są one ustawione na wybuch w ciągu dnia, gdy wampiry będą wszystkie spać i bezbronne. Szybkie myślenie jej i Barry'ego pozwala niektórym wampirom i ludziom uciec, a Barry i Sookie łączą siły, używając swojej telepatii do znalezienia rannych ludzi. Sookie znajduje Andre'a, który ma tylko drobne obrażenia, i obojętnie obserwuje, jak Quinn nabija go na pal, aby uwolnić ją spod jego kontroli. Królowa Sophie-Anne ucieka, ale traci nogi. Sookie ratuje Erica i Pam, a oni i Bill uciekają z drobnymi obrażeniami, ale bilans ofiar wśród ludzi i wampirów jest bardzo wysoki.


Julian zginął od ciosu włócznią podczas kampanii perskiej, a śledztwo Pryskusa wykazało, że za zamachem stał adiutant cesarza. Kallistus przyznał się do celowego zerwania pasków zbroi i zabicia Juliana, twierdząc, że motywował go podziw, a nie nienawiść.[sep]Julian był ostatnim bezpośrednim krewnym Konstantyna Wielkiego, który objął purpurę; jego ojciec był przyrodnim bratem Konstantyna. Julian próbował zniszczyć wpływ Kościoła chrześcijańskiego, przywracając kult starożytnego panteonu rzymskiego, a także innych religii, w tym swoją próbę odbudowy Świątyni Żydowskiej, i mitraizm, religię misteriów popularną wśród rzymskich żołnierzy. Książka przybiera formę korespondencji między dwoma pogańskimi hellenistami: Libaniuszem, który rozważa napisanie biografii Juliana, a Pryskusem, który posiada osobiste pamiętniki Juliana. Chrześcijaństwo stało się w tym czasie oficjalną religią Cesarstwa Rzymskiego (zgodnie z dekretem cesarza Teodozjusza), a zamieszki i inkwizycja powodowały skrajną przemoc między tradycjonalistami a chrześcijanami, a nawet między sektami chrześcijańskimi. Zaledwie trzydzieści lat po wydarzeniach z powieści Rzym został splądrowany przez Gotów. Pamiętnik opisuje życie Juliana od czasu, gdy tak wielu członków jego rodziny zostało wymordowanych przez jego kuzyna, cesarza Konstancjusza II (którego Julian zastąpił na tronie), jego „wygnanie” do bibliotek w dzieciństwie oraz jego późniejsze negatywne doświadczenia z chrześcijańskim hipokryzją i konfliktami dotyczącymi dogmatów (zob. arianizm). Gdy Julian dojrzewa, powstaje rozłam między nim a jego niestabilnym przyrodnim bratem Gallem, którego Konstancjusz II mianuje cezarem (dziedzicem purpury); Julian twierdzi dla własnego bezpieczeństwa, że nie interesuje go nic poza filozofią, więc udaje się w podróż do Aten, by studiować u najwybitniejszych nauczycieli miasta. Tam po raz pierwszy widzi Libaniusza, narratora książki, i nawiązuje romans z filozofką Makryną. Poznaje też niektórych z wczesnych Ojców Kościoła w latach ich młodości, w tym miłego Bazylego z Cezarei i drażliwego oraz nieuczciwego Grzegorza z Nazjanzu. Julian ostatecznie zostaje mianowany cezarem w miejsce Gallusa, który został stracony przez Konstancjusza II za okrucieństwo, rozpustę oraz w celu zaspokojenia legendarnej niepewności i paranoi Konstancjusza. To czyni Juliana następcą Konstancjusza II, i otrzymuje on (początkowo nominalne) dowodzenie nad Galią, atakowaną przez Alamanów. Następnie Julian przejmuje bezpośrednią kontrolę wojskową i administracyjną od swoich „doradców” i, wbrew oczekiwaniom, odnosi przytłaczający sukces wojskowy nad Germanami pod Strasburgiem. Po śmierci Heleny, żony Juliana i siostry Konstancjusza, i w obliczu rosnącej manii paranoicznej Konstancjusza, Julian wszczyna krótkie powstanie przeciwko Konstancjuszowi, które kończy się bez rozlewu krwi, ze śmiercią Konstancjusza z przyczyn naturalnych podczas podróży, by stawić czoło Julianowi, i objęciem przez Juliana tytułu augusta. Wczesne rządy Juliana są pomyślne, z usunięciem ze stanowisk dworskich eunuchów, których prawdziwą rolę Julian widzi w drenowaniu skarbca państwa i izolowaniu cesarzy od realnych problemów. Podejmuje również próby powstrzymania rozprzestrzeniania się chrześcijaństwa; nazywając religię tę w całej powieści „wiejską” i „kultem śmierci” (a kościoły „kostnicami” z powodu czci reliktów), Julian uważa, że najlepszym sposobem na to jest zablokowanie chrześcijanom nauczania literatury klasycznej, co sprowadza ich religię do publiki nieintelektualnej i uniemożliwia chrześcijanom rozwój wyrafinowanej retoryki i intelektualizmu tradycyjnych religii rzymskich i helleńskich. W tym miejscu uparty charakter Juliana zaczyna wpływać na jego zdolność do poznania własnych możliwości, co widoczne jest w kilku starciach z duchowieństwem trynitarnym i doradcami. Mimo to Julian wykorzystuje okazję, aby przedstawić swoje argumenty przeciwko chrześcijaństwu i nakreślić wizję reformy i przywrócenia rzymskiego życia obywatelskiego. Jego reformy są w toku, gdy mimo własnej wiary w przepowiednie, Julian podejmuje złą wróżbę kampanię w celu odzyskania rzymskiej Mezopotamii od Imperium Sasanidów. Oznacza to ważny zwrot w powieści, ponieważ jest to koniec pamiętników Juliana. Reszta powieści składa się z raportów z pola i wpisów z dziennika opisujących kampanię Juliana, z komentarzami Pryskusa i refleksjami Libaniusza. Początkowo Julian odnosi ogromny sukces (mimo polegania na przestarzałej „Anabazie” Ksenofonta w sprawie szczegółów geograficznych regionu), docierając do Ktezyfonu i pokonując perskiego cesarza w kilku decydujących bitwach. Jednak po taktyce spalonej ziemi Persów, która pozostawiła armię Juliana bez jedzenia i wody, staje się jasne, że lojalność oficerów chrześcijańskich jest wątpliwa, a może być spiskowany zamach na życie Juliana. Pryskus opowiada krótką rozmowę z innym niechrześcijańskim doradcą podczas kampanii, w której usłyszał po prostu: „nie jesteśmy bezpieczni”. Rzeczywiście, raporty Juliana zaczynają wykazywać ułudy ze strony cesarza, i mimo stopniowo zanikającego kontaktu z rzeczywistością i własnych ograniczeń, Julian naciera aż do niemal buntu swoich żołnierzy. Niedługo potem, podczas powrotu na terytorium rzymskie, Julian spiesza, by odeprzeć perski atak na linii, rezygnując z zbroi, której paski – jak twierdził jego adiutant Kallistus – pękły. Julian wraca do obozu śmiertelnie ranny i mimo starań swojego lekarza i przyjaciela Oribazjusza, umiera bez wyznaczenia następcy. Tutaj narracja Vidala nieco odbiega od znanej historii Juliana, ponieważ w powieści staje się jasne, że Julian został ranny rzymską włócznią. Po usunięciu ciała Juliana, Pryskus potajemnie przegląda rzeczy Juliana, zabierając jego pamiętniki i dziennik dla siebie i ratując je przed cenzurą. Oficerowie chrześcijańscy wygrywają debatę nad tym, kogo wynieść do tytułu augusta, wybierając prostodusznego i pijanego Jowiana. Kampania kończy się katastrofą, a Jowian zrzeka się znaczących części wschodnich terytoriów Rzymu na rzecz Imperium Sasanidów. Reszta powieści składa się z dalszej korespondencji Libaniusza i Pryskusa; Libaniusz pyta Pryskusa, co wie o śmierci Juliana, sam podejrzewając, że zawsze istniał spisek wśród oficerów chrześcijańskich, by zabić Juliana. Pryskus odpowiada (z zapewnieniem, że jego rola jako źródła takich informacji będzie zachowana w anonimowości), że po odwiedzeniu Kallistusa lata później, Pryskus zapytał, czy Kallistus, który jechał na bitwę z Julianem w dniu jego śmierci, widział, kto zabił cesarza. Pierwotnie jednowymiarowa i niejasna opowieść Kallistusa zaczęła zyskiwać więcej szczegółów, a gdy Pryskus zapytał ponownie, czy Kallistus zna tożsamość zabójcy, Kallistus odpowiedział, że oczywiście zna: „to ja zabiłem cesarza Juliana”. Kallistus opowiedział o zerwaniu pasków zbroi Juliana przed śmiertelnym starciem i osobiście dźgnął Juliana swoją włócznią. Pryskus zapytał, jak Kallistus mógł nienawidzić Juliana, jego dobroczyńcy. Chrześcijanin Kallistus odpowiedział, chłodno, że nie nienawidził Juliana, ale go podziwiał, i że „każdego dnia [Kallistus] modli się” za duszę Juliana. Pryskus kończy anegdotę, prosząc Libaniusza, by nie wymieniał jego nazwiska w żadnej opublikowanej relacji o śmierci Juliana, powołując się na potężnych wspólników Kallistusa z armii i dobrze udokumentowaną brutalność Teodozjusza, a najgorsze obawy Libaniusza dotyczące śmierci Juliana zostają potwierdzone. Powieść kończy się wysłaniem listu przez Libaniusza do cesarza Teodozjusza z prośbą o zgodę na opublikowanie pamiętników Juliana; zgody nie otrzymuje. Opłakując swoje złe zdrowie, politycznie motywowane zakazy tradycyjnej religii przez Teodozjusza oraz koniec kultury intelektualnej i jej zastąpienie powszechną przemocą religijną i nietolerancją, Libaniusz spotyka Jana Chryzostoma, swojego byłego najlepszego ucznia, wygłaszającego kazanie w kościele chrześcijańskim. Libaniusz wreszcie uświadamia sobie, że tradycyjna religia jest pokonana, widząc, że nawet najlepsi i najzdolniejsi z jego uczniów porzucili tradycjonalistów. Zirytowany powagą triumfu Jana, Libaniusz nazywa chrześcijaństwo kultem śmierci, a w odpowiedź Jan Chryzostom morbidnie sugeruje, że chrześcijaństwo obejmuje nadchodzącą śmierć świata klasycznego. W konsekwencji, choć nieco bardziej niejasno, Jan twierdzi, że oczekuje nadchodzącego apokalipsy. Na koniec Libaniusz pisze, proroczo, że ma nadzieję, iż nadchodzący upadek rozumu i świata rzymskiego będzie tylko tymczasowy, porównując umieranie Imperium do gaśnięcia jego lampy na oliwę, i wyraża nadzieję, że rozum i „miłość człowieka do światła” pewnego dnia przywrócą dobrobyt, stabilność i intelektualizm cesarstwa sprzed ery chrześcijańskiej.


Norman Kent zabija Rayta Mariusa po tym, jak uratował naukowca i zdradził Simona Templara oraz jego towarzyszy. Jego brak lojalności i szczęśliwy los sprawiają, że jest on uważany za prawdziwego antagonisty powieści, który działał wbrew zasadom honoru.[sep]W przeciwieństwie do wcześniejszych opowieści o Świętym, które były prostymi, realistycznymi dramatami kryminalnymi, „Ostatni bohater” (The Last Hero) wprowadza Simona Templara w świat zarówno science fiction, jak i powieści szpiegowskich. Powieść zaczyna się nieokreślony czas po wydarzeniach opisanych w „Wejdź Święty” (Enter the Saint) od relacji o tym, jak Simon Templar, Święty, udaremnia zamach na wizytującego księcia, podstępem doprowadzając do tego, że potencjalny zabójca wysadza się w powietrze. Sprawia to, że Święty staje się sprawą głośną wśród Brytyjczyków, do tego stopnia, że rząd oferuje mu nie tylko pełne ułaskawienie za przeszłe przestępstwa, ale także pracę jako oficjalnego zwalczającego przestępczość. Templar uprzejmie odmawia, mówiąc, że woli pozostać w podziemiu, a jego tożsamość ma być tajemnicą dla wszystkich, z wyjątkiem nielicznych. (Wróci jednak do tej decyzji w późniejszej opowieści „Nieprawdopodobne przestępstwo” (The Impossible Crime), zamieszczonej w zbiorze „Alias the Saint”, oraz ponownie w powieści „Była damą” (She Was a Lady)). Przez kolejne trzy miesiące Święty działa tak głęboko w cieniu, że opinia publiczna uważa, że przeszedł na emeryturę lub zniknął. W tym czasie Templar dowiaduje się od przyjaciela reportera o niepokojących sygnałach, że mogą zawiązywać się warunki dla nowej wojny w Europie (Templar utrzymuje, że po wydarzeniach I wojny światowej nie będzie kolejnej takiej wojny „przez setki lat”). Później, podczas wycieczki na wieś z towarzyszką życia i przygodniczką Patricią Holm, Templar natrafia na tajną instalację rządu brytyjskiego, gdzie on i Holm są świadkami testu śmiercionośnej i tajemniczej broni – maszyny chmury elektronowej, która tworzy parę zdolną zamienić w popiół wszystko (i każdego), czego dotknie. Templar i Holm mają już wyjść, gdy napotykają olbrzyma o imieniu Rayt Marius, złowrogiego magnata, który chce pozyskać broń dla własnych celów. Po ucieczce do bezpiecznego miejsca Templar postanawia, że on i jego zespół muszą ukraść lub zniszczyć broń, zanim ich rząd – lub jakikolwiek inny – będzie mógł użyć jej przeciwko ludziom. Nie tylko to, ale broń nie może zostać dopuszczona do rąk Mariusa. Aby taka broń nigdy nie została odtworzona, Templar planuje również uprowadzenie wynalazcy urządzenia i, jeśli zajdzie taka potrzeba, zabójstwo naukowca. Sprawy komplikują się, gdy Marius porywa Patricię Holm, co wyzwala w Templarze niecharakterystyczny dla niego morderczy gniew. Tymczasem inspektor Scotland Yardu Claud Eustace Teal również angażuje się w sprawę, mimo że tożsamość Świętego pozostaje dla niego tajemnicą. Po uratowaniu Patricji ze szponów Mariusa Templar zdaje sobie sprawę, że jego dążenie do anonimowości dobiegło końca (zarówno Marius, jak i Teal wiedzą już, kim on naprawdę jest) i zaczyna planować opuszczenie kraju (wraz ze swoimi towarzyszami, jeśli tak zechcą). Ale najpierw musi spróbować przekonać wynalazcę chmury elektronowej do porzucenia broni; gdy naukowiec wskazuje, że nie tylko odmawia rezygnacji ze swojej pracy, ale może być też szalony, Templar niechętnie decyduje, że człowiek musi zginąć, aby potencjalnie uratować życie milionów. Zanim Templar może wykonać wyrok na naukowcu, baza Templara jest atakowana przez Mariusa, który okazuje się pracować dla tego samego księcia, którego Templar wcześniej uratował. During the chaos, jeden z ludzi Templara, Norman Kent, wykonuje rozkaz Świętego i zabija naukowca; robi to po stwierdzeniu, że ten, kto zabije naukowca, prawdopodobnie zostanie powieszony za morderstwo, jeśli zostanie schwytany, i z lojalności wobec Templara postanawia podjąć to ryzyko osobiście. Ujawnia się również, że Kent, który był wcześniej tylko wspominany w przygodach Świętego, żywił niespełnioną miłość do Patricii Holm, prawdopodobnie pochodzącą z rejsu po Morzu Śródziemnym, podczas którego Templar zlecił Kentowi opiekę nad Holm, aby trzymać ją z dala od kłopotów (jak wskazano w „Wejdź Święty”). Później, będąc przetrzymywanym pod lufą pistoletu przez Mariusa i księcia, Kent ujawnia, że zabił naukowca, ale nie wcześniej niż otrzymał od niego ostatnie notatki dotyczące chmury elektronowej. W zamian za pozwolenie Mariusowi i Księciu na uwolnienie Świętego i jego przyjaciół, Patricii i Rogera Conwaya, Kent zgadza się przekazać dokumenty. Po odejściu Templara i jego grupy (z wyjątkiem Kenta), Kent ujawnia, że oszukał Mariusa i potajemnie przekazał notatki Simonowi przed jego wyjazdem. Gdy książka się kończy, Marius zabija Normana Kenta na miejscu, gdy ten stoi przed oknem, aby powstrzymać Mariusa przed strzelaniem przez nie. „Ostatni bohater” został opublikowany 15 lat przed pojawieniem się broni jądrowej i 9 lat przed wybuchem II wojny światowej, a jednak zawiera stwierdzenia, które można uznać za przepowiednię tych dwóch kamieni milowych. Być może przypadkowo, pojawia się imię Alberta Einsteina. Urządzenie chmury elektronowej jest pokazane w działaniu tylko raz i, chociaż wynalazca urządzenia zostaje zabity, a Marius oświadcza Templarowi, że maszyna, którą Templar i Holm widzieli w działaniu, została zniszczona przez jego ludzi, nigdy nie ujawniono, co Templar zrobił z notatkami naukowca, jeśli cokolwiek. „Ostatni bohater” był pierwszą częścią trylogii powieści. Wydarzenia tej powieści (w szczególności los Normana Kenta) doprowadziły do bezpośredniej kontynuacji, „Rycerza Templariusza” (Knight Templar, znanego również jako „Święty mściciel” / The Avenging Saint), która została opublikowana później w 1930 roku i której akcja toczy się trzy miesiące po zakończeniu „Ostatniego bohatera”. W 1932 roku, po serii niezwiązanych nowel i jednej pełnowymiarowej powieści, trylogia zakończyła się powieścią „Ucieczka” (Getaway). Po tej książce postać Holm na jakiś czas nieco zanika w tle, choć powróci na pierwszy plan w zbiorze nowel „Święty terror” (The Holy Terror). Ton książki jest o wiele bardziej romantyczny i tragiczny niż w przeciętnych książkach o Simonie Templarze. W większości książek z serii czytelnik może z góry wiedzieć, że bez względu na to, jak straszne zagrożenia i niebezpieczeństwa czekają na Templara, przetrje je wszystkie i będzie żył, by przeżywać nowe przygody w następnej książce i w następnej. Natomiast w obecnej książce Charteris daje wiele wskazówek, że Norman Kent jest w istocie „przeznaczony na śmierć” („fey”), co oznacza, że jest skazany na śmierć – na przykład jego beznadziejna, ale dzielna miłość do Patricii Holm. Norman Kent, a nie Templar, jest prawdziwym bohaterem – na pewno w późniejszych częściach książki – i jest wyraźnie „Ostatnim bohaterem” z tytułu. Odnosząc się do tej książki, Caroline Whitehead i George McLeod napisali: (...) Norman Kent jest archetypowym wędrownym rycerzem. Choć formalnie jest człowiekiem z Anglii XX wieku, żyje (i umiera) według Kodeksu Rycerskiego. On całkowicie kocha swoją Panią, Patricję Holm – która, podobnie jak Dulcinea Don Kichota, nie jest świadoma tej miłości. Jest całkowicie lojalny wobec swojego Pana, Simona Templara. Jak sir Gawain w „Sir Gawain i Zielony Rycerz”, Norman Kent bierze na siebie zagrożenia dotyczące jego Pana. Nie tylko fizyczne zagrożenia dla życia i zdrowia, ale także czasami nieuniknioną potrzebę podjęcia niehonorowych czynów, które źle wpłynęłyby na reputację króla Artura/Simona Templara, przejmuje w całości i bez zastrzeżeń sir Gawain/Norman Kent.


Laila zabija Rasheeda łopatą, gdy ten w bestialski sposób bije Mariam. Aby chronić przyjaciółkę, bierze na siebie winę za morderstwo i zostaje stracona.[sep]Powieść jest podzielona na cztery części. Pierwsza część skupia się wyłącznie na Mariam, druga i czwarta na Laili, a w trzeciej punkt widzenia zmienia się w każdym rozdziale między Mariam a Lailą. Mariam mieszka z matką w kolbie na przedmieściach Heratu. Jej ojciec, Jalil, to zamożny mężczyzna mieszkający w mieście z trzema żonami i dziewięciorgiem dzieci. Ponieważ Mariam jest jego nieślubną córką, nie może z nimi zamieszkać, ale Jalil odwiedza ją w każdy czwartek. W dniu swoich piętnastych urodzin Mariam chce, aby ojciec zabrał ją na „Pinokia” do swojego kina. Gdy się nie pojawia, dziewczyna pieszo udaje się do miasta i idzie do jego domu. Ojciec odmawia jej widzenia, a ona ostatecznie zasypia na werandzie. Rano Mariam wraca do domu i odkrywa, że jej matka popełniła samobójstwo z obawy, że córka ją porzuciła. Mariam zostaje zabrana do domu ojca. Jalil aranżuje jej małżeństwo z Rasheedem, szewcem z Kabulu, który jest od niej starszy o trzydzieści lat. W Kabulu Mariam zachodzi w ciążę siedem razy z rzędu, ale nigdy nie udaje jej się donić dziecka, a Rasheed staje się coraz bardziej agresywny. W tej samej dzielnicy mieszkają Laila i Tariq, bliscy przyjaciele, którzy są świadomi istniejących granic społecznych. Do Afganistanu przybywa wojna, a Kabul jest bombardowany rakietami. Rodzina Tariqa postanawia opuścić miasto, a emocjonalne pożegnanie Laili i Tariqa kończy się zbliżeniem. Rodzina Laili również decyduje się na opuszczenie Kabulu, ale w trakcie pakowania rakieta niszczy dom, zabija jej rodziców i ciężko rani Lailę. Laila zostaje przygarnięta przez Rasheeda i Mariam. Po wyleczeniu ran Laila odkrywa, że jest w ciąży z dzieckiem Tariqa. Po otrzymaniu informacji, że Tariq nie żyje, zgadza się wyjść za Rasheeda, który jest chętny, by mieć młodą i atrakcyjną drugą żonę, i liczy na potomstwo z nią. Gdy Laila rodzi córkę, Azizę, Rasheed jest niezadowolony i podejrzliwy, a wkrótce zaczyna znęcać się nad Lailą. Mariam i Laila ostatecznie stają się sobie powierniczkami i najlepszymi przyjaciółkami. Planują uciec od Rasheeda i opuścić Kabul, ale zostają schwytane na dworcu autobusowym. Rasheed bije je i pozbawia wody na kilka dni, prawie zabijając Azizę. Kilka lat później Laila rodzi Zalmaia, syna Rasheeda. Do władzy dochodzą Talibowie, panuje susza, a warunki życia w Kabulu pogarszają się. Warsztat Rasheeda płonie, a mężczyzna jest zmuszony podjąć pracę, do której nie ma predyspozycji. Rasheed wysyła Azizę do sierocińca. Pewnego dnia przed domem pojawia się Tariq. On i Laila spotykają się ponownie, a ich uczwanie odżywa na nowo. Gdy Rasheed wraca z pracy, Zalmai opowiada ojcu o wizycie. Rasheed zaczyna w bestialski sposób bić Lailę. Prawie ją dusi, ale Mariam interweniuje i zabija Rasheeda łopatą. Następnie Mariam przyznaje się do zabójstwa, by odwrócić uwagę od Laili i Tariqa, i zostaje stracona, podczas gdy Laila i Tariq wyjeżdżają do Pakistanu z Azizą i Zalmaim. Po upadku Talibów Laila i Tariq wracają do Afganistanu. Zatrzymują się w wiosce, w której wychowywała się Mariam, i odkrywają paczkę, którą ojciec Mariam dla niej zostawił: wideokasetę z „Pinokiem”, małą stertę pieniędzy i list. Laila czyta list i dowiaduje się, że Jalil żałował odesłania Mariam. Laila i Tariq wracają do Kabulu i remontują sierociniec, w którym Laila rozpoczyna pracę jako nauczycielka. Laila jest w ciąży z trzecim dzieckiem, a jeśli będzie to dziewczynka, sugeruje się, że otrzyma imię Mariam.


Will dowiaduje się, że jego dziadek, wicehrabia Beckwith, był politykiem, który skutecznie bronił lorda Charlesa Nantwicha przed oskarżeniami. To ujawnienie sprawia, że bohater nie dostrzega związku między swoim bogactwem a prześladowaniami homoseksualistów. W rezultacie Will postanawia z pełnym zaangażowaniem napisać biografię Charlesa.[sep]William Beckwith to bardzo uprzywilejowany, wykształcony i rozwiązły młody gej. Jest wnukiem i spadkobiercą wicehrabiego Beckwitha, starszego męża stanu i niedawnego para. Aby uniknąć podatków spadkowych, dziadek przekazał już Willowi większość swojego majątku, dzięki czemu ten dysponuje znacznym majątkiem prywatnym i nie musi pracować. Na początku powieści dowiadujemy się, że Will spotyka się obecnie z Arthurem, młodym, czarnoskórym mężczyzną z klasy robotniczej. Will jest bardzo seksualny i fizycznie bardzo atrakcyjny. Jego zainteresowanie Arthurem jest niemal wyłącznie fizyczne. Will jest członkiem Klubu Korynckiego („the Corry”), w którym pływa, ćwiczy i szuka partnerów seksualnych. Corry nie jest w formalnym sensie klubem gejowskim; w rzeczywistości jasne jest, że są w nim członkowie niegejowscy, ale panuje w nim wszechobecna atmosfera homoerotyczna. Podczas „polowania” na młodego mężczyznę w londyńskim parku Will wchodzi do publicznej toalety, gdzie znajduje grupę starszych mężczyzn uprawiających seks. Jeden z nich nagle doznaje prawdopodobnie lekkiego zawału serca i traci przytomność. Will stosuje sztuczne oddychanie i ratuje mu życie. Wracając do domu, znajduje przerażonego i krwawiącego Arthura. Arthur przypadkowo zabił przyjaciela swojego brata Harolda po sprzeczce o narkotyki. Will zgadza się ukryć Arthura. W Corry Will spotyka starszego mężczyznę ponownie i dowiaduje się, że jest to lord Charles Nantwich. Charles zaprasza Willa na lunch do Wicks': swojego klubu. Wicks' jest pełen mężczyzn „o fantastycznej starszyźnie”. Dowiadujemy się tutaj, że Will studiował historię w Oksfordzie, uzyskując drugą klasę (2.1), a nie pierwszą, jak się spodziewano. Fakt, że studiował historię, w toku powieści okaże się ironią. Uwięziony w ciasnym mieszkaniu z Arthurem, Will zaczyna go czuć niechęć. Ich nuda i napięcie okazjonalnie wybuchają w postaci epizodów lekko znęcającego się seksu. Will idzie do kina pokazującego gejowską pornografię i uprawia seks anonimowy. W pociągu powrotnym Will czyta „Valmouth”, powieść Ronalda Firbanka, podarowaną mu przez jego najlepszego przyjaciela, Jamesa. James to ciężko pracujący lekarz, który jest niepewny siebie i seksualnie sfrustrowany jako gej. Powieść Firbanka rezonuje z motywami centralnymi dla „The Swimming Pool Library”; sekretami i dyskrecją; skrajną starością, kolonializmem, rasą i kampem; poczuciem głębszych prawd rezydujących za cienką fasadą sztuczności. Z powrotem w mieszkaniu William znajduje swojego małego bratanka Ruperta, czarującego, opanowanego sześciolatka, który uciekł z domu. Rupert kocha Willa i interesuje się homoseksualizmem. Mimo młodego wieku Rupert wykazuje silną gejowską wrażliwość. Wspólnie oglądają album ze zdjęciami Willa. Następnie Will dzwoni do swojej siostry Philippy, a jej mąż Gavin przyjeżdża po Ruperta. Will idzie z Jamesem do Corry; po ich powrocie Arthur znika. Will odwiedza Charlesa w jego domu, gdzie ten mieszka ze służącym Lewisem. Lewis jest oschły, a nawet nieco agresywny i wydaje się zazdrośnie chronić Nantwicha. Dom Charlesa jest wypełniony pamiątkami i książkami; znajdują się tam obrazy homoerotyczne, a także portret pięknego afrykańskiego chłopca. W piwnicy oglądają niektóre mozaiki rzymskie, a Charles prosi Willa, aby napisał dla niego jego biografię. W Corry Will jest zainteresowany Philem, młodym kulturystą. Mimo swojej budowy ciała Phil jest nieśmiały i seksualnym nowicjuszem. Will podejrzewa, że Phil jest mężczyzną, z którym uprawiał seks w kinie. James wierzy, że Will marnuje swoją inteligencję i talent literacki i namawia go do napisania biografii Charlesa. Will wraca do domu Charlesa, by znaleźć go zamkniętego w sypialni przez Lewisa. Ich relacja pan-sługa jest złożona i napięta. Will zabiera dzienniki i notatki Charlesa do domu. W pociągu Will „poluje” na młodego mężczyznę, którego zabiera do domu; uprawiają z nim seks. Zaczyna czytać papiery Charlesa. Wczesne życie Charlesa żywo ilustruje motywy centralne dla doświadczenia bycia homoseksualistą, uprzywilejowanym i Brytyjczykiem. Will czyta o jego dzieciństwie w szkole z internatem, gdzie doświadczał seksualności, która była raz brutalna, raz czuła. Jest okrutnie zgwałcony przez jednego z chłopców, ale później zostaje objęty opieką starszego chłopca, Stronga, który traktuje go delikatnie. Dowiadujemy się, że Strong został żołnierzem w Wielkiej Wojnie, został ciężko ranny i zmarł w szaleństwie. Charles zdaje sobie sprawę, że jest silnie pociągnięty do czarnoskórych mężczyzn, gdy jest jawnie zaczepiany przez amerykańskiego żołnierza. Doświadcza uczucia desperackiego podniecenia, strachu i odrazy i ucieka. Jako student Charles wybiera się z przyjaciółmi na zabawę na wieś. Jadą do opuszczonego myśliwskiego domku i piją szampana. Charles uprawia seks z jednym z nich; z młodym mężczyzną, który czuje się niepewnie ze względu na swoje (porównawczo) skromne pochodzenie i brak doświadczenia seksualnego. Jako młody mężczyzna Charles wstępuje do służby zagranicznej i podróżuje do Sudanu, aby pełnić funkcję administratora regionalnego. Jest oczarowany krajem i potężnie pociągnięty do afrykańskich mężczyzn, ale czuje się odcięty przez swoją rasę, rangę i pozycję kolonialną. Charles rozmyśla o poczuciu oddania, jakie homoseksualizm może zaszczepić między mężczyznami, i o tym, jak to oddanie pomaga w wypełnianiu obowiązku i podejmowaniu właściwych działań. Phil zaprasza Willa do swojego pokoju w hotelu, w którym Phil pracuje jako kelner. Phil chce seksu, ale jest zbyt nieśmiały, więc Will go uwodzi. Will idzie na operę z Jamesem i swoim dziadkiem. Operą to „Billy Budd”. Will jest poruszony niemal do łez homoerotyczną i emocjonalną siłą utworu. Podczas rozmowy potem pojawia się temat własnej homoseksualności Benjamina Brittena i rozmawiają o jego relacji z E. M. Forsterem, który współtworzył libretto. Delikatnie jest eksplorowana relacja między gejowską ekspresją seksualną a sztuką. Will kontynuuje czytanie dzienników Charlesa. W drodze do klubu bokserskiego, bywającego przez Nantwicha, Will ma nieprzyjemne spotkanie z chłopcem z klasy robotniczej, który oferuje mu seks za pieniądze. Will odmawia; są podteksty strachu i przemocy. Na walce Will spotyka Billa: mężczyznę, którego zna z Corry. Bill to trójboista; duży, umięśniony mężczyzna, który trenuje nastoletnich bokserów. Uwięziony w swoim ciele, Bill wydaje się mężczyzną pełnym lęku. Jest oddany Nantwichowi, swojemu patronowi, oraz chłopcom, których trenuje. On również nosi się z uczuciem do Phila. Z dzienników Will dowiaduje się, że Nantwich był w Egipcie, a następnie wrócił do Londynu, gdzie spotkał się z Ronaldem Firbankiem; nadzwyczajny portret wyrafinowanej rozpadłości; kampu i alkoholizmu. Will zabiera Phila na wizytę do Stainsa, udanego fotografa studyjnego, który przypomina Cecila Beatona. Staines jest plotkarską „królową” i socjelistą. Jego kochanek to „szkolna dziwka” zestarzała się; utrzymywany mężczyzna pijący za dużo. Staines pozuje Phila z gołą klatką piersiową i natłuszczonym; jako pornografię. Ten odcinek otwarcie dotyczy gejowskiej sztuczności, inscenizacji i obrazu. Phil jest idealizowany i uprzedmiotowiony. Staines ujawnia, że brat Charlesa był homoseksualnie niepohamowany, wykorzystywał swoich służących i został później pobity na śmierć oraz że wujek Charlesa również miał słabość do „twardego towaru”. W domu Nantwicha Will i Charles rozmawiają o Ronaldzie Firbanku. Charles daje Willowi piękne wydanie jednej z powieści Firbanka jako prezent. Następnie Will jedzie pod adres Arthura w robotniczej dzielnicy Londynu i dzwoni, ale nikt nie odpowiada. Wracając, napotyka grupę skinheadów, którzy żądają jego zegarka, atakują go i biją za bycie gejem, niszcząc w procesie powieść Firbanka. Will wraca do domu, gdzie James go opatruje, ale uroda jest tymczasowo zniszczona. Czyta dziennik Charlesa na głos Philowi: Charles opisuje północnego Afrykanina próbującego potajemnie sprzedać mu gejowską pornografię i jest zaniepokojony byciem „ujawnionym” w obcej kulturze. Will wraca do domu Stainsa z Nantwichem. Jest tam kilku innych mężczyzn, w tym dwóch młodych mężczyzn i czarnoskóry kucharz, Abdul, który pracuje w klubie Charlesa. Will jest potężnie pociągnięty do Abdula. Wychodzi na to, że Staines i Nantwich współpracują przy produkcji filmu pornograficznego, w którym występują Abdul i dwaj młodzi mężczyźni. Motyw voyeuryzmu oddziela Willa, który uważa to za krępujące i cicho wychodzi. Will zabiera Phila na klubowanie do The Shaft. Nie był tam od wielu miesięcy i są żywe opisy nocy na gejowskiej „scenie”. Will i Phil piją, tańczą i spotykają kilka gejowskich „typów”, w tym brazylijskiego kulturystę. Odkrywa Arthura, który pracował dla swojego brata Harolda, w łazience i próbuje uprawiać z nim seks. Arthur jest ocwiście bardzo zdenerwowany i rozstają się. Will otrzymuje telefon od Jamesa; został aresztowany podczas szukania seksu. Jest to ironiczne, ponieważ życie seksualne Jamesa jest nieeventowe w porównaniu do życia Willa. Wydaje się to być przypadkiem prowokacji policyjnej, z funkcjonariuszem w cywilu namawiającym do seksu homoseksualnych mężczyzn. Dzienniki Charlesa wchodzą w II wojnę światową; on wchodzi w średni wiek i ton jest melancholijny. Jest namiętnie oddany afrykańskiemu mężczyźnie; pięknemu chłopcu, którego portret wisi w domu Charlesa. Chłopiec jest już dorosły i ma się wziąć ślub z kobietą. Will idzie na wystawę fotografii Stainsa. Tematem to miękka homoerotyka. Jest zaskoczony, znajdując tam Gavina. Rozmawiając z Stainsem, odkrywa, że on i Charles wyprodukowali trzy filmy pornograficzne typu, które grają w kinie, gdzie Will po raz pierwszy uprawiał seks z Philem. Z dzienników Will dowiaduje się, jak życie Charlesa zostało zniszczone. Afrykański mężczyzna, którego kochał, bierze ślub, a Charles zaczyna odwiedzać anonimowe kluby seksualne i toalety do „polowań”. Jednej nocy proponuje usługi policjantowi, który aresztuje Charlesa za nieprzyzwoitość publiczną. Mimo swojej rangi Charles jest bezwzględnie oskarżony przez konserwatywnego polityka tamtych czasów, który chce zrobić z niego przykład. Politykiem jest dziadek Williama; obecnie wicehrabia Beckwith. Bogactwo Williama, jego ranga i beztroskie gejowskie życie są zbudowane na fundamencie prześladowań homoseksualnych. Dowiaduje się również, że Charles i Bill spotkali się w więzieniu, gdzie Bill, wtedy młody mężczyzna, został wrzucony za romans z chłopcem trzy lata młodszym od siebie. Motyw naturalnej miłości i seksualności zniszczonej przez ucisk elit jest bardzo potężny. Podczas gdy Charles jest w więzieniu, dowiaduje się, że Naha, afrykański mężczyzna, został pobity na śmierć w incydencie, który jest najwyraźniej motywowany rasowo. Po dowiedzeniu się o przeszłości dziadka, Will decyduje, że nie może teraz napisać biografii Charlesa, ani też nie był do tego przeznaczony. Charles edukował go na temat własnej przeszłości. Will rozmawia przez telefon z Gavinem, swoim szwagrem. Gavin mówi Willowi, że wiedział, że to dziadek Willa uwięził Charlesa. Przeszłość być może tak odległa, że archeolog wie o niej tam, gdzie historyk nie. Rupert został poinstruowany, aby zwracał uwagę na Arthura; zgłasza, że widział go z jego bratem Haroldem. Will jedzie do hotelu Phila. Napotyka bogatego Argentyńczyka, który go zaczepia. Will przyjmuje, dopóki nie odkryje, że mężczyzna jest obsesyjny w kwestii gejowskich konwencji pornograficznych, kostiumów i zabawek seksualnych. Will uważa to wszystko za nieco ridikularne i nie jest podniecony. Odmawia wyrażenia zgody na seks i wychodzi. Na górze odkrywa Phila uprawiającego seks z Billem. Zdezorientowany, wychodzi i błądzi do Jamesa, a potem do Corry, gdzie Charles Nantwich ujawnia swoje zamiary w dawaniu Willowi dzienników. Will i James idą do Stainsa, aby zobaczyć film, nie kawałek pornografii, ale archiwalne nagranie Ronalda Firbanka w starości. Powieść się kończy.


Signy Mallory zdezerterowała i dołączyła do Unii, uniemożliwiając Mazianowi realizację planów opuszczenia Stacji Pell i przeprowadzenia zamachu stanu na Ziemi. Tymczasem powrót Elene Quen ze zjednoczoną flotą handlową doprowadził do powstania Sojuszu Kupieckiego i zmusił siły Unii do wycofania się.[sep]Przestrzeń kosmiczną nie badają krótkowzroczne rządy, lecz Kompania Ziemska, prywatna korporacja, która w wyniku tego staje się niesłychanie bogata i potężna. W dziewięciu układach gwiezdnych nie znajduje się planet nadających się do kolonizacji, więc zamiast tego na orbitach buduje się stacje kosmiczne, będące przystankami w dalszej eksploracji. Wtedy odkryto świat Pell, który nie tylko nadawał się do zamieszkania, ale był już zamieszkany przez łagodne, rozumne (choć technologicznie zacofane) Hisa. Zbudowano Stację Pell. Planetę, z powodu jej położenia, okrzyknięto „Dół”, a stacjoniści zaczęli nazywać swój dom „Stacją Dół”. Gdy ziemskie polityki, oderwane od rzeczywistości, zaczynają powodować utratę kontroli nad bardziej odległymi stacjami i światami, Ziemia buduje flotę pięćdziesięciu wojskowych okrętów transportowych, Flotę Kompanii Ziemskiej, by wymusić swoją wolę. Prowadzi to do przedłużonej się Wojny Kompanii z odłamem Unii, mającej siedzibę na Cyteen, innym gościnnym świecie. Uwięzieni pośrodku są stacjoniści i kupcy, którzy obsadzają frachtowce utrzymujące międzygwiezdny handel. Akcja „Stacji Dół” rozgrywa się w ostatnich dniach wojny i zaczyna się od kapitan Floty Kompanii Ziemskiej Signy Mallory i jej okrętu wojennego „Norway”, eskortujących zbitą flotę uciekinierów ze stacji Russell i Mariner do Pell. Podobne konwoje przybywają z innych stacji zniszczonych lub utraconych na rzecz Unii, co prowadzi do ogromnego kryzysu. Napływ nieoczekiwanych uchodźców nadwyręża zasoby stacji. Angelo Konstantin, zarządca Stacji Pell, i jego dwóch synów, Damon i Emilio, z trudem radzą sobie z sytuacją. Obawiając się infiltratorów i sabotażystów z Unii, Pell umieszcza wszystkich uchodźców w Strefie Kwarantanny, co powoduje ogromne przemieszczenia obywateli samego Pell. Podczas narad z administracją Pell Mallory spotyka delegację z Kompanii Ziemskiej, na czele z Segustem Ayresem, podsekretarzem Rady Bezpieczeństwa Ziemi. Obrażony jej oschłym, aroganckim sposobem bycia, Ayres odrzuca jej ofertę transportu na front i wynajmuje frachtowiec. Nieświadoma tego Mallory, misja Ayresa ma na celu otwarcie negocjacji pokojowych z Unią. Mallory zostawia również jeńca wojennego z Unii, Josha Talleya, którego uratowała od brutalnego przesłuchania przez spanikowane siły bezpieczeństwa na Russell. Jednak podczas podróży do Pell jej seksualne wykorzystywanie go było tylko nieznacznie mniej nadużywające. Stawiony czoła nieokreślonemu uwięzieniu na Pell, Talley prosi o Adjustację, wymazanie dużej części pamięci, w zamian za wolność. Gdy jest przesłuchiwany przez Damona Konstantina, prosi o Adjustację, aby uciec od nieokreślonego więzienia, więc Konstantin niechętnie wyraża zgodę. Przy późniejszym przeglądaniu jego akt Damon dowiaduje się, że Talley przeszedł już ten zabieg raz wcześniej na Russell. Wciąż czując winę za wyrażenie zgody, on i jego żona Elene Quen zaprzyjaźniają się z Talleyem po Adjustacji, akt życzliwości, który będzie miał monumentalne, nieprzewidziane konsekwencje. Jon Lukas, szwagier Angelo Konstantina i jedyny rywal do władzy, martwi się przebiegiem wojny. Flota otrzymała niewielkie lub żadne wsparcie od obojętnej Ziemi i stopniowo przegrywa wojnę na wyczerpanie. Potajemnie kontaktuje się z Unią, oferując przekazanie Pell. Unia odpowiada, przemycając tajnego agenta o imieniu Jessad. Tymczasem ostatnich dziesięć ocalałych okrętów Floty zbiera się na najważniejszą operację wojny. Wszystkie ostatnie manewry taktyczne i rajdy Maziana prowadziły do tego punktu. Jeśli będą w stanie zniszczyć Stację Viking jednym skoordynowanym uderzeniem, zanim rosnąca przewaga liczebna wroga ich przytłoczy, powstanie szeroki, jałowy region między Ziemią a przestrzenią Unii, co sprawi, że dalszy konflikt będzie dla Unii znacznie bardziej kosztowny. Seb Azov, dowódca wojskowy Unii, nie ma wyboru i musi zebrać swoje siły na Viking, aby oczekiwać spodziewanego ataku Maziana. Jednak ma asa w rękawie. Zmusił Ayresa do nagrania wiadomości nakazującej Mazianowi przerwanie działań, podczas gdy trwają negocjacje pokojowe. Gdy Mazian uderza, nadawany rozkaz Ayresa rzeczywiście zmusza go do przerwania ataku, a Flota wycofuje się do Pell w zamieszaniu. Mazian spotyka się ze swoimi kapitanami i daje im wybór: zaakceptować traktat pokojowy, który w zasadzie przyznaje zwycięstwo Unii, albo zbuntować się przeciwko Ziemi i kontynuować walkę. Wszyscy pozostają lojalni wobec swojego lidera. Jednym z pierwszych posunięć Maziana jest wprowadzenie na Pell stanu wojennego. Flota jest teraz zmuszona bronić Stacji Dół, swojej jedynej niezawodnej bazy i źródła zaopatrzenia. Siły Unii atakują i niszczą dwa okręty na patrolu. Choć Unia również ponosi straty, może je uzupełnić, w przeciwieństwie do Maziana. Licząc jeden okręt transportowy utracony wcześniej w fiasku na Viking, ma zostać tylko siedem okrętów. Pod osłoną paniki na stacji wywołanej bitwą w kosmosie Lukas wykonuje swój ruch, zabijając i zastępując swego znienawidzonego rywala, Angelo Konstantina. Aby uciec przed burzującymi uchodźcami, Elene Quen jest zmuszona wejść na pokład „Finity’s End”, jednego z najbardziej szanowanych statków handlowych. Frachtowce uciekają ze strefy bitwy, ale Quen przekonuje większość z nich, by złączyły się razem dla bezpieczeństwa i aby zmaksymalizować swoją siłę przetargową, cokolwiek się stanie. Damon przeżywa próbę zamachu ze strony swojego wujka i łączy się z Talleyem. Wspólnie udaje im się ukryć przed Lukasem; w rzeczywistości Talley odkrywa, że jest w tym zaskakująco dobry. W końcu kontaktuje się z nimi Jessad, a Talley dowiaduje się dlaczego. On i Jessad są tego samego rodzaju: azi, sztucznie hodowani i – w przypadku Jessada i Talleya – szkoleni specjalnie do szpiegostwa i sabotażu. Odkrywa ich piechota morska Floty; Jessad ginie, a Konstantin i Talley są schwytani i zabrani do Mallory. Otrzymuje od Maziana rozkaz cichego pozbycia się Konstantina. Lukas wykonuje wolę Floty z o wiele mniejszymi skrupułami, więc Konstantin jest zbędny, a nawet niebezpieczny. Mazian przygotowuje się do unieszkodliwienia i opuszczenia Stacji Dół. Ma inny cel na uwadze: przejęcie kontroli nad samą Ziemią w zaskakującym zamachu stanu. Zniszczenie Pell stworzyłoby strefę buforową z Unią, pełniąc rolę, którą pierwotnie przeznaczał dla Viking. Mallory ma inne pomysły. Mazian posunął się za daleko, jak mogła to przełknąć. Nagle odczepia się od Pell i dezerteruje. Mallory znajduje siły Unii i przekonuje Azova, by uwolnił je przeciwko swoim byłym towarzyszom. Talley odgrywa kluczową rolę w przekonaniu Azova do prawdomówności Mallory. Mazian nie może sobie pozwolić na kosztowną walkę, więc Flota wyrusza na Ziemię przedwcześnie. Azov musi go ścigać, ale nie chce zostawiać „Norway” nienaruszonego za sobą. Napięty pat jest przełamywany przez terminowe przybycie; Quen wraca z zjednoczoną flotą handlową i rości sobie prawo do Pell dla nowo narodzonego Sojuszu Kupieckiego, z „Norway” jako jego milicją. Bez uprawnień do radzenia sobie z tym nowym rozwojem sytuacji i niechcąc walczyć z kupcami, Azov odchodzi, by zająć się Mazianem. Koniec Wojny Kompanii wreszcie widać, co jest wielką ulgą dla Konstantinów, kupców i mieszkańców Stacji Dół.


W ostatnim rozdziale, będącym retrospekcją na Maltę po I wojnie światowej, ojciec Stencila spotyka Verę Mangan, która posiada sztuczne kończyny. Jego statek zostaje później zniszczony przez trąbę wodną, co jest porównywane w tekście do zakończenia „Moby-Dick”.[sep]Powieść przeplata odcinki z udziałem Benny’ego, Stencila i innych członków „Whole Sick Crew” (w tym kompana Profane’a, Piga Bodine’a) w 1956 roku (z kilkoma drobnymi retrospekcjami) z wątkiem obejmującym kilka pokoleń, który składa się z prób Stencila rozwikłania wskazówek, które jego zdaniem doprowadzą go do „V.” (lub do jej różnych wcieleń). Każdy z tych rozdziałów w stylu „Stencilowskim” osadzony jest w innym momencie kryzysu historycznego; narracja ramowa obejmująca Stencila, „V.” oraz dzienniki brytyjskiego szpiega i dyplomaty, ojca Stencila, splecie te sekwencje razem. Dwa wątki powieści coraz bardziej zbiegają się w ostatnich rozdziałach (przecinające się linie tworzą, jakby, kształt litery V), gdy Stencil zatrudnia Benny’ego, by podróżował z nim na Maltę. Rozdziały Stencila to: Ten rozdział, osadzony wśród brytyjskiej społeczności w Egipcie pod koniec XIX wieku, składa się z wstępu i serii ośmiu stosunkowo krótkich sekcji, z których każda przedstawiona jest z perspektywy innej osoby. Osiem sekcji łączy się w opowieść o morderstwie i intrydze, przecinającą się z życiem młodej kobiety, Victorii Wren, pierwszego wcielenia V. Tytuł jest wskazówką, jak należy rozumieć ten rozdział: Stencil wyobraża sobie każdy z ośmiu punktów widzenia, rekonstruując – nie wiemy, na ile na podstawie wiedzy, a na ile domysłów – ten epizod. Rozdział ten jest przeróbką opowiadania Pynchona „Under the Rose”, które zostało po raz pierwszy opublikowane w 1961 roku i zostało zebrane w zbiorze „Slow Learner” (1984). We wstępie do „Slow Learner” Pynchon przyznaje, że szczegóły dotyczące scenerii („aż po nazwy korpusu dyplomatycznego”) zaczerpnął z przewodnika turystycznego Karla Baedekera po Egipcie z 1899 roku. Rekonstrukcja Stencila podąża za tym samym podstawowym konfliktem co „Under the Rose”, ale nadaje postaciom nieeuropejskim znacznie więcej osobowości. Tylko marginalnie związany z materiałem dotyczącym Stencila/V., ten rozdział śledzi losy Benny’ego i innych, gdy Benny podejmuje pracę przy polowaniu na aligatory w kanałach pod Manhattanem. Ma znaczenie dla wątku Stencila/V., ponieważ występuje tu szczur o imieniu „Veronica”, który odgrywa rolę w podwątku o szalonym księdzu – ojcu Linusie Fairingu, jezucie – sprzed kilku dziesięcioleci, mieszkającym w kanałach i kazającym szczurom; słyszymy go w formie jego dziennika. Sam Stencil pojawia się krótko pod koniec rozdziału. We Florencji w 1899 roku Victoria pojawia się ponownie, krótko, ale pojawia się również nazwa miejsca „Vheissu”, która może, ale nie musi oznaczać Wezuwiusza, Wenezueli, prostej interpretacji niemieckiego zwrotu „wie heißt du”, tłumaczącego się na „kim jesteś”, a nawet (jak żartuje jedna z postaci) Wenus. Kurt Mondaugen, który pojawi się ponownie w „Gravite's Rainbow”, jest główną postacią w historii osadzonej w Afryce Południowo-Zachodniej (obecnie Namibia), częściowo podczas oblężenia w 1922 roku, w którym obecna jest Vera Meroving, a przede wszystkim w 1904 roku, podczas wojen Herero, gdy Afryka Południowo-Zachodnia była niemiecką kolonią. Fausto Maijstral, maltański cywil cierpiący pod niemieckimi bombardowaniami i pracujący przy usuwaniu gruzu podczas II wojny światowej, pisze długi list do swojej córki Paoli, która występuje w historii Benny’ego Profane’a; list trafia w ręce Stencila. List zawiera liczne cytaty z dziennika Fausta. Oprócz nazwy miejsca Valletta, V. pojawia się w historii jako stara – lub możliwe, że nie tak stara – kobieta zmiażdżona przez belkę zawalonego budynku. W tym rozdziale V. jest oczarowana młodą baletnicą, Mélanie l’Heuremaudit. Historia koncentruje się na burzliwym przedstawieniu baletowym, niemal certainly wzorowanym częściowo na prapremierze „Święta wiosny” Igora Strawinskiego. Przedstawienie koncentruje się na ofierze z dziewicy przez nabijanie na pal. Młoda baletnica nie zakłada sprzętu ochronnego i faktycznie ginie przez nabicie na pal w trakcie przedstawienia; wszyscy sądzą, że jej konwulsje śmierci są po prostu nieszablonowym, emocjonalnym występem. Gdy Royal Navy gromadzą się na Malcie we wczesnych etapach kryzysu sueskiego, Stencil przybywa z Benny’m na pęcinie, szukając Fausta Maijstrala. (Jak zawsze, Kilroy był tu pierwszy, a Pynchon proponuje nowatorskie pochodzenie twarzy: że Kilroy był pierwotnie częścią schematu filtru pasmowo-przepustowego.) Ostatni rozdział jest retrospekcją do Valletty, gdy Stencil senior był jeszcze żywy. Po I wojnie światowej zostaje wysłany na Maltę, aby obserwować różne kryzysy dotyczące tubylców i ich dążenia do niepodległości. Jest błagany przez żonę Maijstrala (która jest w ciąży z Faustem), by zwolnić go z obowiązków podwójnego agenta, ponieważ obawia się o jego życie. Stencil senior spotyka Verę Mangan lub V i niejawnie uprawia z nią seks (jest ona teraz w dużej mierze złożona ze sztucznych kończyn). Ujawnia się, że spotykali się potajemnie we Florencji po zamieszkach. Dowiaduje się, że Fausto również ma z nią romans. Linus Fairing również pracuje jako podwójny agent dla Stencila, a gdy wyjeżdża do Ameryki, zmęczony życiem szpiega, cel pobytu Stencila na Malcie staje się pusty. V zwalnia Stencila ze swojej opieki, a także Maijstrala. Stencil odpływa na Morze Śródziemne, a trąba wodna wyrzuca statek w powietrze, a następnie w głębiny, co nie jest zbyt różne od zakończenia innego amerykańskiego arcydzieła, „Moby-Dick”, również historii żeglarskiej.


Plan Imperium nie obejmuje ataku na wszechświat Federacji, lecz ogranicza się do stabilizacji wewnątrz lustrzanego wszechświata. Załoga Enterprise-D nie udaremnia planów wrogów, co skutkuje sukcesem inwazji Imperium na Federację.[sep]W „Dark Mirror” Spock z Lustrzanego Świata opuścił Enterprise, awansował w hierarchii i stanął na czele prób reformowania Imperium. Jednak Kirk z Lustrzanego Świata oskarżył go o zdradę, co doprowadziło do egzekucji Spocka. Wkrótce potem Sarek z Lustrzanego Świata został zamordowany przez innego Wulkana pragnącego objąć jego stanowisko. W rezultacie próby reform Spocka zakończyły się wraz z jego śmiercią, a Imperium nadal żyje i jest potężne. Klingoni to podbity naród, który po klęsce został zmuszony do niewoli przez Imperium. Imperium Romulańskie również zostało pokonane, lecz jego obywatele popełnili masowe samobójstwa, zamiast poddać się władzy Terran. „Dark Mirror” opowiada, jak kapitan Jean-Luc Picard i załoga Enterprise-D są zmuszeni zmierzyć się ze swoimi lustrzanymi odpowiednikami. Podobnie jak w odcinku „Mirror, Mirror” oryginalnego serialu, ich odpowiednicy są brutalni i dzicy. Na przykład Picard z Lustrzanego Świata zamordował Jacka Crushera, aby przejąć jego żonę, Beverly Crusher, dla siebie. Crusher jest zmuszana do konstruowania broni biologicznej. Deanna Troi z Lustrzanego Świata jest oficerem bezpieczeństwa, która bez skrupułów stosuje tortury. Misje załogi lustrzanego Enterprise-D wypełnione są brutalnością, a nawet ludobójstwem. Ciekawostką jest to, że w lustrzanym Gwiezdnej Flocie celowo nie używa się osobistych komunikatorów; ze względu na powszechność zamachów, czynią one załogantów zbyt łatwymi do namierzenia i zabicia. Gdy załoga Enterprise-D spotyka się ze swoimi sobowtórami, odkrywa, że Imperium planuje przeniknąć do i zaatakować wszechświat Federacji. Pierwszym krokiem planu jest przechwycenie Enterprise z tamtego wszechświata, zabicie załogi i użycie statku jako infiltratora. Jednak załoga Enterprise jest w stanie pokrzyżować ich plany i znaleźć sposób na zapobieżenie inwazji Imperium na Federację. Kapitan Picard stwierdza, że Imperium z Lustrzanego Wszechświata niemal osiągnęło granice swoich obecnych możliwości ekspansji. Picard dochodzi do przekonania, że planują oni zaatakować „główny” wszechświat, po prostu dlatego, że nie mają innego wyjścia. Odkrywa również, że źródła brutalności Lustrzanego Wszechświata leżą w zwycięstwie Khana Nooniena Singha w Wojnach Eugenicznych. Pod koniec książki Picard rozmawia z Worfem z Lustrzanego Świata i wyjaśnia, że wkrótce Imperium będzie zbyt rozległe, by utrzymać kontrolę nad światami, które podbije, i upadnie, a Worf powinien poinformować swój lud, aby mogli być gotowi, gdy nadejdzie ten dzień.


Podczas sprzątania Jack odkrył w tunelu parowym pod szkołą opuszczony schron, w którym ukrywał się starszy mężczyzna. Jego ojciec wyjaśnił, że zajął tam tę przestrzeń dla własnego użytku, ponieważ nikt nie zaoferował mu pomocy po powrocie z wojny w Wietnamie.[sep]Akcja rozgrywa się w małym miasteczku Huntington w pobliżu Minneapolis w stanie Minnesota i koncentruje się na piątoklasiście imieniem Jack Rankin Jr. Podczas gdy w mieście budowane jest nowe gimnazjum, Jack zmuszony jest uczęszczać do starej szkoły średniej, w której jego ojciec pracuje jako woźny. Po tym, jak kilka lat temu wyśmiano go za to, że chciał zostać woźnym „jak jego tata”, Jack starał się oddzielić od ojca tak bardzo, jak to możliwe, ale teraz uznaje te próby za bezskuteczne, ponieważ oboje znajdują się w tym samym budynku. Aby wyładować swoją frustrację, uknuł plan przyklejenia dużej kuli gumy do spodu biurka, aby jego ojciec musiał ją później posprzątać. Niestety, jego plan się nie powiódł, a on sam zostaje skazany na trzy tygodnie zdrapywania gumy ze spodów biurek i krzeseł w różnych częściach szkoły, przez godzinę dziennie. Jack jest wściekły z powodu tej kary, ponieważ teraz będzie pracował dla swojego ojca, ale mimo to udaje mu się zrobić kilka ciekawych odkryć: znajduje zdjęcie swojego taty, innego woźnego i dwóch innych mężczyzn z czasów ich służby w wojsku oraz odnajduje skrzynkę z kluczami do budynku. Zaintrygowany bierze klucz do dzwonnicy szkoły oraz drugi do tunelu parowego pod szkołą. Po eksploracji dzwonnicy zdaje sobie sprawę, że do swojego rozczarowania będzie musiał pojechać do domu z ojcem. W trakcie drogi do domu ojciec Jacka wyznaje, że zanim został woźnym, pracował dla swojego ojca w starym salonie samochodowym i absolutnie tego nienawidził. Mówi Jackowi, że jego dziadek nigdy nie pozwalał Johnowi mieć własnego samochodu i że w gniewie ukradł ojcu corvette'a, tylko po to, by całkowicie go zniszczyć w wypadku z latarnią. W szpitalu ojciec Johna powiedział mu, że może zapomnieć o studiach, dopóki nie spłaci ceny samochodu pracą, więc John następnego dnia wstąpił do wojska. John kończy swoją historię, mówiąc, że na pogrzebie swojego ojca kilka osób podeszło do Johna i wspominało, jak jego ojciec zawsze rozdawał kilka samochodów rocznie, bezpłatnie, by pomagać ludziom. Mówi Jackowi, że powodem, dla którego John nigdy nie dostał samochodu, była miłość ojca, który nie chciał, by John był rozpieszczony. Zdumiony tym objawieniem, Jack musi jednak nadal zdrapywać gumę z różnych części szkoły i podczas sprzątania audytorium odkrywa drzwi wejściowe do tunelu parowego. Początkowo czując się odważnym, Jack ostatecznie zamyka się w tunelu i musi polegać na swoim wrażliwym węchu, aby wydostać się na zewnątrz. Gdy dociera do ostatniego skrzyżowania, odkrywa, że urządzono tam małe „mieszkanie”. Jack również odkrywa, że chłopiec o imieniu Eddie przebywa tam obecnie, podczas gdy jego ojciec próbuje dojść do siebie po służbie w wojnie w Wietnamie, którą spędził z ojcem Jacka. Wychodząc z tuneli w straży pożarnej miasta, Jack udaje się złapać podwózkę do domu z tatą, który wyjaśnia mu, że mała przestrzeń mieszkalna pod miastem została urządzona, aby dać ludziom takie miejsce jak Eddie. Po wojnie w Wietnamie John był całkowicie „poza sobą”, dopóki jeden z woźnych w szkole średniej nie zaoferował mu pracy, aby mógł stanąć na nogi. Z kolei John urządził przestrzeń mieszkalną pod skrzyżowaniem, by pomagać innym. Pierwszym „mieszkańcem” okazał się jeden z kolegów woźnych Johna, Lou, którego John poznał podczas swojej drugiej tury służby podczas wojny. Ostatecznie Lou wyprowadził się z tuneli, ale meble zostały tam na wypadek, gdyby ktoś inny ich potrzebował. Poruszony dobrocią swojego ojca oraz dobrocią ludzi, których ojciec znał, Jack zyskuje nowy, łagodniejszy obraz swojego ojca, a więź między nimi zaczyna się zacieśniać.


Ariane Emory odkrywa, że manipulacja jej nowym szefem bezpieczeństwa azi potwierdza brak wrogów wewnątrz Reseune, w tym dyrektora Yanniego Schwartza i Adama Hicksa. Sytuację wyjaśnia powrót Jordana Warricka, który po dwudziestu latach wygnania odrzuca odpowiedzialność za zabójstwo pierwotnej Emory.[sep]Ariane Emory to osiemnastoletni klon niezwykłej kobiety, która była zarówno wybitną naukowczynią, jak i liderką Partii Ekspansjonistycznej, kontrolującej Unię od jej powstania. Jej poprzedniczka miała bardzo potężnych przyjaciół i wrogów. Jednakże, skoro jej genetyczna matka zmarła w podejrzanych okolicznościach, zanim Ariane w ogóle się urodziła, Emory nie wie, kim oni są. Nie jest jednak bez środków. Przełomowy eksperyment w dziedzinie „psychogenezy” odtworzył w niej geniusz jej rodzicielki. Wszyscy wiedzą, że pewnego dnia pójdzie w ślady matki i obejmie ster w Reseune, suwerennym Terytorium Administracyjnym i wiodącym ośrodku badań nad azi w Unii, jednej z trzech kosmicznych frakcji ludzkości. Tymczasem Ariane podejmuje środki, by chronić siebie, gromadząc zaufany personel z pomocą swoich strażników i towarzyszy azi, Floriana i Catlin. Gdy odkrywa, że jej nowy szef bezpieczeństwa azi został manipulowany, lista możliwych wrogów rozrasta się o kluczowych ludzi wewnątrz samego Reseune: Yanniego Schwartza, dyrektora, i Adama Hicksa, szefa bezpieczeństwa. Do nieporozumień dołącza powrót zgorzkniałego Jordana Warricka z dwudziestoletniego wygnania w odizolowanym ośrodku badawczym. Został zmuszony do przyznania się do zabójstwa pierwotnej Emory. Morderstwo dra Sandura Patila, wybitnego naukowca sprowadzonego przez Schwartza, by kierował terraformacją planety, okazuje się być jedynie krokiem w spisku nieznanego wroga Emory, który wstrząsa Unią w samych jej fundamentach. Walcząc z narastającą sytuacją, Ariane jednocześnie wyjaśnia tajemnicę śmierci swojej genetycznej matki, sprzed dziesięcioleci.


Mimo że Crayak zniszczył fizyczne ciało Ellimista wciągając je do czarnej dziury, ten stał się w pełni zintegrowany z tkanką czasoprzestrzeni. Obaj przeciwnicy uznali, że dalsza bezpośrednia walka jest zbyt niebezpieczna, i zgodzili się na rozgrywanie ze sobą skomplikowanej gry.[sep]Gdy nienazwany Animorfka (później ujawniona jako Rachel) leżała na krawędzi śmierci, pojawił się Ellimist i opowiedział jej o swoich początkach jako Azure Level, Seven Spar, Extension Two, Down-Messenger, Forty-One (Toomin) z rasy Ketrów oraz o swojej przemianie w Ellimista, jako o ostatniej prośbie do umierającej Animorfki. Rasa Ketrów została niemal całkowicie wymordowana przez Kapasinów, którzy odebrali transmisje brutalnych wirtualnych gier Ketrów wysyłanych w kosmos i wzięli je za gatunek pełen przemocy, wtrącający się w sprawy innych. Toomin/Ellimist był jednym z nielicznych ocalałych. Ocalali stali się kosmicznymi nomadami, szukającymi zamiennika dla swojej ojczystej planety Ket. Toomin stał się liderem tej grupy i był jedynym ocalałym, gdy jej statek rozbił się na księżycu w większości pokrytym wodą. Jego umysł został wchłonięty i utrzymany przy życiu na dnie morza przez obejmującą całą księżyc istotę znaną jako Ojciec, który absorbował informacje z mózgu (lub jego odpowiednika) każdego ciała na nim znajdującego się. Po pokonaniu Ojca w muzyce, Toomin zaczął stawać się zbyt bystry dla Ojca i go pokonał, wchłaniając wszystkie wspomnienia ciał na księżycu, ostatecznie stając się połączeniem umysłów. Po pokonaniu Ojca zaczął wędrować po wszechświecie bez celu, dopóki nie zaczął rozwiązywać konfliktów i kryzysów pod imieniem Ellimist. Ellimist działał w ten sposób przez kilka tysięcy lat, aż spotkał Crayaka, którego istnienie polegało na niszczeniu wszelkiego życia w galaktykach, co było silnym przeciwieństwem tego, za co stał Ellimist. Crayak angażował Ellimista w gry, w których stawką były całe planety. Ellimist nie radził sobie dobrze i przegrywał znacznie częściej niż wygrywał. Tracąc motywację do dalszej walki z Crayakiem, Ellimist tymczasowo wycofał się na macierzystą planetę Andalitów, co prawdopodobnie zapoczątkowało jego kult jako boga Andalitów. (Ellimist stworzył rasę Andalitów, biorąc kawałki siebie oraz wszystkich ludzi, których znał i kochał.) Andalici w tamtym czasie nie byli zaawansowaną cywilizacją, lecz prymitywnym zbiorem plemion. Żyjąc na planecie jako Andalita, Ellimist nauczył się, że kluczem do przetrwania jest tworzenie jak największej liczby potomstwa; chociaż wielu umiera, przy powtarzanych wysiłkach życie może mnożyć się szybciej niż Crayak jest w stanie je wytruć. Z odnowioną werwą Ellimist walczył z Crayakiem, tworząc Pemalitów, twórców Chee, którzy szybko rozprzestrzenili się po galaktyce (aż do momentu, gdy zostali zniszczeni przez własne stworzenia Crayaka, Wyjących). Chociaż Crayak ostatecznie zniszczył fizycznie Ellimista, wabiąc go do czarnej dziury, Ellimist odkrył, że stał się w pełni zintegrowany z tkanką czasoprzestrzeni. Wkrótce zarówno Crayak, jak i Ellimist uznali, że bezpośrednia walka jest dla nich samych oraz dla czasoprzestrzeni zbyt niebezpieczna. Aby zapobiec tak katastrofalnym zniszczeniom, Crayak i Ellimist zgodzili się ułożyć skomplikowaną „grę”, którą w serii Animorphs widzimy, że grają.