Wszystkie okna między światami muszą zostać zamknięte, ponieważ ich otwieranie powoduje ucieczkę Pyłu i powstawanie Spektrów. W rezultacie Lyra i Will muszą wrócić do swoich własnych światów, obiecując przed rozstaniem, że co roku będą odwiedzać tę samą ławkę w Oksfordzie, by myśleć o sobie nawzajem.[sep]Na końcu „Ostrza Subtelnego” Marisa Coulter uwięziła Lyrę. Przeniosła ją teraz do odległej jaskini, by ukryć przed Magisterium, które jest zdeterminowane, by zabić Lyrę, zanim ta ulegnie grzechowi pierworodnemu. Aby utrzymać ją w ukryciu, Marisa zmusza Lyrę do picia usypiającej herbaty, która wpędza ją w sen. Gdy Lyra śpi głęboko, śni, że znajduje się na pustkowiu (później uświadomionym jako kraina zmarłych), gdzie rozmawia ze swoim zmarłym przyjacielem Rogerem Parslowem, któremu obiekuje pomoc. W Cittàgazze dwa anioły, Baltamos i Baruch, mówią Willowi, nosicielowi Ostrza Subtelnego, że zabierają go do lorda Asriela. Will odmawia pójścia, dopóki Lyra nie zostanie uratowana, na co obaj się zgadzają. Jednak zostają zaatakowani przez żołnierza archanioła Metatrona, a Will używa noża, by wyciąć okno do innego świata i uciec. Baruch odlatuje do lorda Asriela, aby powiadomić go o tym, co się stało, i poprosić o pomoc. Tymczasem z Magisterium wysyłany jest zabójca, ponieważ ustalono, że dr Mary Malone jest „Kusicielką” (zob. Upadek człowieka). Mary, która przeszła przez okno ze swojego świata (przyjęto, że jest to świat czytelników/świat Willa) do Cittàgazze, ostatecznie wchodzi przez inne okno do dziwnego świata. Spotyka tam rozumne, słoniopodobne stworzenia nazywające siebie mulefa, które używają dużych toreb nasion przymocowanych do stóp jako kół. Te stworzenia posiadają złożoną kulturę, skomplikowany język i zaraźliwy śmiech. Mimo że pochodzą z zupełnie różnych światów, Mary i Mulefa nawiązują kontakt, co skutkuje przyjęciem Mary do społeczności Mulefa, gdzie dowiaduje się, że drzewa, z których zbiera się torebki nasion, stopniowo wymierają od około 300 lat. Mary używa lakieru z drzewnego soku i przypadkowo konstruuje teleskop („bursztynowy lunet” z tytułu), który pozwala jej widzieć cząstki elementarne znane jako Pył. Pył przylega do wszystkich form życia, które osiągnęły poziom inteligencji związany z budową cywilizacji. Widzi, że Pył ulatuje wielkimi strugami, zamiast spadać i odżywiać drzewa, od których wzajemnie zależą mulefa. W poszukiwaniu ratunku dla Lyry Will spotyka Iorka Byrnisona, króla niedźwiedzi z pancerzowanych Panserbjørne, którzy wędrują na południe, unikając topnienia Arktyki spowodowanego skutkami mostu lorda Asriela (utworzonego na końcu „Zorzy Północnej”). Po wyzwaniu niedźwiedzia na pojedynek, aby powstrzymać najazd na pobliską wioskę, Will demonstruje moc noża na zbroi Iorka; Iorek, widząc, jak jego hełm w mgnieniu oka zostaje zredukowany na wióry, uznaje porażkę. Iorek zgadza się pomóc w uratowaniu ukochanej Lyry. Tutaj globalne ocieplenie jest powiązane z podobnymi katastrofami mającymi miejsce w wielu światach w wyniku niepokojów dotyczących Pyłu. Trzy siły – Will, Iorek i Baltamos; armia lorda Asriela oraz armia Magisterium – zbiegają się w jaskini pani Coulter, gdzie Will budzi Lyrę z głębokiego snu. Wycina okno do innego świata, gdy pani Coulter odwraca się i patrzy prosto na niego. Na chwilę Will przypomina sobie własną matkę; w wyniku tego jego koncentracja słabnie, a nóż pęka, niezdolny do przecięcia jego uczucia. Ponieważ wycięte okno jest otwarte, Will, Lyra i dwaj szpiedzy Gallivespianie z armii lorda Asriela (Kawaler Tialys i Lady Salmakia) udają się do innego świata. Mimo niechęci z powodu dyskomfortu związanego z władzą, jaką posiada nóż, Iorek Byrnison naprawia Ostrze Subtelne. Ponieważ Lyra obiecała Rogerowi, że mu pomoże, Will, Lyra, Tialys i Salmakia podróżują i wchodzą do świata zmarłych. Zmuszeni są zostawić swoje dajmony, co jest bolesne i przypomina śmierć. Will, Salmakia i Tialys nie mają widocznych, cielesnych dajmonów jak Lyra, ale wszyscy je posiadają. Wszyscy czują ten sam ból, gdy są rozdzielani ze swoimi dajmonami przy wejściu do świata zmarłych. Wejście do świata zmarłych nawiązuje do mitologii greckiej, gdy staruszek przewoźnik (nienazwany w powieści, ale prawdopodobnie reprezentujący Charona) przewozi dusze przez rzekę do ciemnego, pozbawionego radości królestwa, gdzie duchy z wielu światów są dręczone przez harpie. Lyra znajduje ducha Rogera wśród innych duchów. Will, Lyra i Gallivespianie postanawiają uwolnić wszystkie duchy i zawierają układ z harpiami; w zamian za prowadzenie ich do odpowiedniego miejsca, aby otworzyć okno, i prowadzenie wszystkich kolejnych duchów do okna potem, harpie będą żądać wysłuchania historii życia wszystkich duchów przechodzących przez ich królestwo i będą mieć prawo odmówić wstępu tym, którzy nie mają nic do opowiedzenia – z oczywistym wyjątkiem niemowląt, które są zbyt małe, by cokolwiek przeżyć – co zachęca wszystkich do bogatego, pełnego życia i doświadczenia cudów obecnego świata. Dzięki pomocy harpii podróżują do najwyższego punktu lądu, gdzie Will wycina drzwi do innego świata. Duchy przechodzą i rozpuszczają się, uwalniając się z krainy zmarłych i łącząc swoje atomy z naturą, atomami ich dajmonów i światem. Siły lorda Asriela captured panią Coulter, ale ona ucieka i odlatuje, by ostrzec Trybunał Konsystorialny. Trybunał Konsystorialny Dyscypliny aresztuje panią Coulter; w związku z tym sojuszuje się z Asrielem. Uświadamia sobie również siłę i głębię miłości matki do dziecka. Lord Asriel i Marisa rozmawiają, ujawniając, że Asriel wierzy, że „grzech” to po prostu cieszenie się życiem, co zostałoby stłumione przez pragnienie czystości Magisterium. Asriel utworzył armię ze wszystkich światów, aby podbić Autorytet, który jest pierwszym stworzonym aniołem i uważa się za boga multiwersum, i reprezentuje, w umyśle Asriela, cały ucisk, jaki spowodowało Magisterium. Zaczyna się ostateczna bitwa. Will i Lyra muszą wrócić do tego świata (Asriela), aby odzyskać swoje dajmony. Dajmon Willa, który został od niego oddzielony, jest teraz widoczną istotą, tak jak dajmon Lyry. John Parry/Stanislaus Grumman/ojciec Willa i Lee Scoresby idą z nimi; zamiast rozpuszczać się z innymi duchami, oni i inne duchy postanawiają pozostać tymczasowo nienaruszeni, aby dołączyć do armii lorda Asriela i walczyć z Spektami, upiorkopodobnymi stworzeniami, które pożerają dorosłe dusze w różnych światach, uzasadniając to tym, że Spektry atakują dajmony, których już nie posiadają. Pani Coulter wchodzi na Zachmurzoną Górę, cytadelę Autorytetu, gdzie spotyka Regenta Metatrona. Oferuje zdradzić Asriela, pozwalając Metatronowi myśleć, że będzie w stanie go zabić i zdobyć Lyrę, ale jej ostateczną nadzieją jest to, że on zniszczy siebie w tym procesie. Gdy prowadzi Metatrona do Asriela, pani Coulter potrafa wyznać mu swój plan i łączą siły, by uratować Lyrę i zaatakować Metatrona. Wszyscy trzej spadają w Otchłań między światami i przestają istnieć. Przewrotnie, Autorytet umiera z własnej kruchości, gdy Will i Lyra nieświadomie uwalniają go z kryształowego więzienia, w którym uwięził go Metatron; gdy opuszcza klatkę, jest tak słaby, że samo wystawienie na działanie atmosfery rozpuszcza go w powietrzu. Lyra i Will, dzięki pomocy Gallivespian, armii niedźwiedzi Iorka i duchów, znajdują swoje dajmony i uciekają z bitwy, wchodząc do świata mulefa, gdzie Tialys i Salmakia umierają (ponieważ Gallivespianie żyją tylko krótko). Tutaj spotykają Mary, którą Lyra spotkała wcześniej w świecie Willa. Wymieniają się historiami tego, co się stało, a historia Mary o tym, dlaczego zdecydowała się już nie być zakonnicą, zasiewa ziarno w umyśle Lyry. Pewnego dnia, gdy Will i Lyra mają piknik w lesie niedaleko ich obozu, Lyra podaje owoc do ust Willa. Kilka sekund później oboje zdają sobie sprawę, że się kochają, i dzielą się pierwszym pocałunkiem. Wypływ Pyłu uciekającego zostaje znacznie spowolniony, a nowa para jest nim otoczona. Jednak zarówno wiedźma Serafina Pekkala, jak i żeński anioł Xaphania składają im wizyty, każde z nich ujawniając wiadomości, których nie chcą słyszeć. Do ich przerażenia Xaphania ujawnia, że wszystkie otwarcia między światami – z jedynym wyjątkiem tego prowadzącego ze świata zmarłych do świata mulefa – muszą zostać zamknięte, ponieważ każde otwarcie pozwala Pyłowi uciec w zapomnienie, a każde stworzenie nowego otwarcia generuje nowego Spektra. Lyra i Will muszą wrócić do swoich własnych światów domowych, ponieważ nie są w stanie przetrwać więcej niż dziesięć lat w żadnym świecie innym niż ich własny. Dwaj główni bohaterowie składają sobie emocjonalne pożegnanie, ale przed rozstaniem Lyra prowadzi Willa do Oksfordu jego świata, do Ogrodu Botanicznego. Tam obiecują wracać do Ogrodu, do odpowiedniej ławki, która stoi w obu ich światach, każdego roku w dniu przesilenia letniego, by myśleć o sobie i być razem w ten sposób. Lyra wraca do Jordan College. Po nagłej utracie podświadomej łaski, która umożliwiała jej odczytywanie alethiometru instynktownie, postanawia studiować alethiometrię w specjalnej szkole. Odtąd ona i dajmon Pantalaimon (który przybrał stałą postać kuny leśnej) zaczynają realizować sugestię Johna Parry’ego (i Willa), by budować idealizowaną Republikę Nieba w domu. Will również wraca do swojego świata w towarzystwie Mary Malone, która pozostaje jego przyjaciółką i sojuszniczką. Gdy wraca, postanawia złamać Ostrze Subtelne, próbując otworzyć okno do innego świata, myśląc o Lyrze. Podczas powrotu Mary uczy się, jak widzieć własnego dajmona, który pojawia się jako czarny górski żołna. Dajmon Willa, nazwany Kirjava przez Serafinę Pekkalę, przybrał stałą postać dużego, cieniowanego kota.


Ambrozjusz Aurelian odnosi decydujące zwycięstwo nad Sasami z pomocą Artosa i Akwili. Podczas uczty koronacyjnej Akwila wyznaje Ambrozjuszowi swoje czyny, a władca wybacza mu, co przynosi bohaterowi poczucie wolności.[sep]Akcja toczy się w burzliwych latach po wycofaniu z Brytanii ostatnich wojsk rzymskich. Kraj drży pod naporem najazdów Sasów, wojny z Piktami i powstania niewolników. Vortigern, brytyjsko-celtycki wódz, zaprosił saskiego wodza Hengesta i jego plemię, by walczyli z Piktami, a do utrzymania Sasów w ryzach liczy na rzymskich żołnierzy. Rzym jest coraz bardziej zagrożony przez hordy barbarzyńców otaczające go z wszystkich stron i nie może sobie pozwolić na zajmowanie się problemami odległej prowincji. Osiemnastoletni Aquila, potomek Marka Flawiusza Akwili, jest dekurionem rzymskiej kawalerii, służącym w wojskach pomocniczych w Rutupiae. Historia zaczyna się, gdy Aquila przebywa na urlopie w rodzinnym gospodarstwie w Downs, ze swoim ojcem Flawianem, młodszą siostrą Flawią i zaufanymi sługami, którzy służą jego rodzinie od lat. Nieliczni pozostali Rzymianie, w tym ojciec Akwili, Flawian, widzą w Ambrozjuszu Aurelianuse, potomku walijskiej księżniczki i rzymskiego żołnierza, ostatnią nadzieję Brytanii. Aquila jest pilnie przywołany do Rutupiae, gdzie dowiaduje się, że wszystkie wojska rzymskie wycofają się z Brytanii w ciągu trzech dni na rozkaz z Rzymu. Zaskoczony, Aquila walczy z lojalnością wobec obowiązku i przywiązaniem do ojczyzny. W ostatniej chwili decyduje, że należy do Brytanii, a nie do Rzymu, i dezerteruje z armii. Gdy ostatnie legiony odpływają, on zapala latarnię w Rutupiae po raz ostatni. Wracając do domu, dwa dni później gospodarstwo zostaje zaatakowane przez grupę Sasów. W potyczce Aquila zabija przywódcę bandy, ale wkrótce zostaje przeważony liczbą napastników. Zmuszony jest patrzeć, jak wysoki blond olbrzym siłą zabiera Flawię. Najemnicy zabijają wszystkich innych w gospodarstwie i podpalają wszystko. Aquila zostaje przywiązany do drzewa na pożarcie przez wilki jako zemsta za zabójstwo Sasa. Sasom towarzyszy banda najemników z Jutlandii, którzy znajdują Akwilę i zabierają go do Jutlandii. Aquila spędza prawie 3 lata jako niewolnik, podczas których dowiaduje się, że Sasi, którzy zamordowali jego rodzinę i zniszczyli jego dom, nie byli przypadkową bandą najemników, ale zostali wysłani przez Hengesta jako zemsta na Flawianie i innych, którzy odważyli się napisać do konsula Aecjusza w Rzymie, prosząc o pomoc przeciwko Vortigernowi i Sasom. Flawian został zdradzony przez ptasznika, który przewoził wiadomości między rzymskimi spiskowcami. Często dręczony wizjami siostry krzyczącej o pomoc, Aquila czeka na dzień, w którym będzie mógł wrócić, odnaleźć siostrę i pomścić się na ptaszniku. Złe zbiory zmuszają Jutów do przyjęcia zaproszenia Hengesta do osiedlenia się w Brytanii. Aquila płynie z nimi i wraca do Brytanii, tylko po to, by znaleźć Rutupiae opuszczoną i zniszczoną. Gdy Rzymianie odeszli, a Vortigern jest zbyt słaby, by stawić opór, Hengest ma wolną rękę w kraju. Aquila planuje ucieczkę z obozu Sasów, gdy przypadkiem spotyka Flawię, która jest teraz mężatką mężczyzny, który ją uprowadził, i ma z nim roczne dziecko. Pomaga mu uciec, ale odmawia pójścia z nim, mówiąc, że nie może zostawić męża i dziecka. Zrozpaczony jej pozorną zdradą, Aquila odchodzi samotny i gorycz go przeżera. Trafia na wesołego mnicha-pszczelarza, brata Ninniasa, który żyje samotnie w lesie jako jedyny ocalały z saskiego najazdu na jego klasztor. Brat Ninniasz odcina okowy niewolnika z szyi Akwili i daje mu jedzenie oraz schronienie. Podczas pobytu u mnicha Aquila dowiaduje się, że ptasznik zdradził jego ojca dopiero po torturach zadanych mu przez Sasów i wkrótce potem zmarł. Pozbawiony zemsty i siostry, Aquila zdaje sobie sprawę, że nie ma już celu w życiu. Brat Ninniasz radzi mu, by podjął sprawę swojego ojca Flawiana i zaoferował swoje usługi księciu Brytanii, Ambrozjuszowi Aurelianowi. Aquila podróżuje do Dynas Ffaraon, warowni Ambrozjusza w walijskich górach, i wkrótce zostaje przyjęty do grona najbliższych towarzyszy księcia. Ale przeszłe krzywdy i gorycz czynią go nieufnym wobec ludzi i wkrótce zaczyna być nazywany „Samotnym Wilkiem”. Ambrozjusz próbuje zjednoczyć lud Brytanii – Celtów i Rzymian – by walczyć z Sasami. Mówi Akwili, by ożenił się z jedną z dwóch córek Cradoca, celtyckiego wodza, któremu Aquila kiedyś uratował życie podczas bitwy, jako sojusz mający na celu zjednoczenie obu ludów, a Aquila wybiera młodszą, pełną ducha Ness, zamiast pięknej starszej siostry, Rhyanidd. Na początku Aquila jest obojętny wobec Ness, a ona żywi do niego urazę za zabranie jej z domu i od jej ludzi. Z upływem lat Aquila uczy się puszczać wolno swoje krzywdy i otwierać się na innych, zwłaszcza po narodzinach syna, którego nazywa Flawian na cześć ojca. W latach potyczek, niepewnego rozejmu i bitew, które następują, Ambrozjusz wreszcie odnosi decydujące zwycięstwo nad Sasami z pomocą Artosa (Artura), jego siostrzeńca, i Akwili. Podczas walki Aquila widzi młodego chłopca o ciemnych włosach, przypominającego jego siostrę. Próbuje to uznać za wyobraźnię, ale znajduje chłopca leżącego nieprzytomnego na drodze i zdaje sobie sprawę, że to jest syn Flawii. Z pomocą brata Ninniasza opatruje rany chłopca, ukrywa go przed rzymskimi żołnierzami i odsyła go z powrotem do matki z wiadomością dla niej. Później Aquila publicznie wyznaje swój czyn Ambrozjuszowi w nocy uczty obchodzącej wstąpienie Ambrozjusza na tron Wysokiego Króla Brytanii. Ambrozjusz słucha całej historii i wybacza mu. Aquila wreszcie czuje się wolny i zadowolony, mimo że wie, że odskocznia, którą on i jego ludzie znaleźli, jest tylko tymczasowa i nie będą w stanie odeprzeć najeźdźców z Brytanii na zawsze.


Deighton Boyce zwierza się córce Selinie z faktu odziedziczenia działki na Barbadosie, prosząc ją o zachowanie tej informacji w tajemnicy do momentu, aż dowie się o tym matka. Ojciec wyraża zgodę, aby dziewczynka podzieliła się nowiną z przyjaciółką Beryl, i daje jej pieniądze na zakup słodyczy.[sep]Nieco autobiograficzna opowieść opisuje życie imigrantów z Barbadosu w Brooklynie podczas Wielkiego Kryzysu, a następnie w czasie II wojny światowej. Główne postacie to Selina i Ina Boyce oraz ich rodzice, którzy zmagają się z rasizmem i skrajnym ubóstwem. Książka koncentruje się przede wszystkim na rozwoju i dojrzewaniu Seliny. Książka nie zyskała szerokiego uznania do momentu wznowienia w 1981 roku. Akcja rozpoczyna się od opisu dzielnicy kamienic, w której mieszka rodzina Boyce. Dziesięcioletnia Selina Boyce fantazjuje o białej rodzinie, która kiedyś mieszkała w jej domu. Wynajmowany dom zajmuje rodzina Boyce: beztroski ojciec Deighton, surowa matka Silla i starsza siostra Seliny, Ina, a także Suggie Skeete, Barbadoska, która wynajmuje pokój i często ma męskich gości. Ponadto na piętrze mieszkają panna i jej matka, Maritze i pani Mary, obie białe. Z pierwszych stron dowiadujemy się, że Ina, starsza siostra Seliny, weszła w okres dojrzewania i choruje w domu na to, co można przypuszczać, są bolesne miesiączkowe. Zrozumiale, nie chce rozmawiać z Seliną ani się z nią bawić. Selina znajduje swojego ojca, Deightona, pracującego nad księgami rachunkowymi, które studiuje w nadziei na znalezienie pracy. Deighton mówi Selinie, że odziedziczył działkę ziemi na Barbadosie, i prosi ją, by nikomu o tym nie mówiła, dopóki matka się o tym nie dowie. Selina pyta, czy może powiedzieć swojej najlepszej przyjaciółce, Beryl, a ojciec wyraża zgodę i daje jej trochę pieniędzy na słodycze. W drodze do cukierni Selina spotyka wyzwoloną seksualnie Suggie, a także inną kobietę z sąsiedztwa, panią Thompson. Widzi też Beryl w parku i prosi ją, by wpadła później. Widząc wracającą do domu matkę, Selina stara się posprzątać po sobie, obawiając się reprymendy.


Merwen udaje się na planetę Valedon, aby zwerbować młodego mężczyznę o imieniu Spinel i sprawdzić, czy inni ludzie mogą podzielać życie Sharers. Po licznych nieporozumieniach Spinel odrzuca ich bezprzemocowe sposoby i pomaga wojskowej inwazji pokonać mieszkańców Shory.[sep]Akcja powieści toczy się w przyszłości na fikcyjnej planecie Shora, księżycu pokrytym wodą. Mieszkańcy tej planety, znani jako Sharers, to wyłącznie kobiety. Sharers wykorzystują inżynierię genetyczną do kontrolowania ekologii swojej planety. Są istotami pokojowymi, które „dzielą się” – to znaczy, że łączy ich duchowa i językowa wspólnota, a wszystkich traktują jednakowo. Sharers uznają egalitaryzm za coś oczywistego, ponieważ dzielą się i brakuje im pojęcia „władzy nad innymi”, co sprawia, że ich społeczeństwo to takie, w którym konflikty rozwiązuje się bez użycia przemocy. Gdy zagraża im zewnętrzna siła, stawiają opór bez przemocy, ponieważ odmawiają wiary w przemoc. W ten sposób Sharers nigdy nie mogą zostać podbici siłą. Droga bezprzemocowa Sharers jest czymś więcej niż tylko duchowością. Opiera się na historycznych realiach bezprzemocowego oporu. Autorka oparła wydarzenia w swojej powieści na szerokich badaniach historycznych, w szczególności na pismach historyka pokoju Gene’a Sharpa. Powieść zawiera wiele badań biologicznych nad ewolucją wrodzonych zdolności do bezprzemocowego działania. Na przykład udział dzieci w bezprzemocowym oporze czerpie z głębokich reakcji instynktownych występujących u ludzi i ssaków z nimi spokrewnionych. Unikalnym wyrazem drogi Sharers jest ich język, w którym podmiot i dopełnienie są wymienne. Sharers z kontekstu wiedzą, czym są podmiot i dopełnienie, ale ich język nie pozwala im na dokonywanie rozróżnienia. W rezultacie zawsze wiedzą, to, co jedna osoba „wymusza” na drugiej, może zawsze pójść w drugą stronę. Ich język utrudnia komukolwiek „wydawanie rozkazów” w celu dominacji nad innymi. Na przykład, gdy obcy mówi: „Musisz mnie słuchać”, Sharer słyszy: „Muszę cię słuchać” lub (najbliższe tłumaczenie) „Musimy podzielić się porozumieniem”. Ich język wzmacnia niezdolność Sharers do zaakceptowania jakiejkolwiek sytuacji, w której jedna jednostka dominuje nad drugą siłą. Światopogląd Sharers obejmuje również ich środowisko, otaczający ich ekosystem. Nie mogą działać na swoje rośliny i zwierzęta, nie doznając w zamian reakcji. Na przykład, ponieważ Sharers spożywają rośliny i zwierzęta jako pokarm, akceptują fakt, że oni sami w zamian staną się pokarmem dla innych form życia; że drapieżniki ostatecznie ich spożyją. Na początku powieści wszystkie Sharers to kobiety. Jednak gdy napotykają społeczność niebędącą Sharers z innej planety, która im zagraża, Sharer Merwen uświadamia sobie, że muszą sprawdzić, czy inne rodzaje „ludzi” mogą podzielać ich życie czy nie. Merwen udaje się na inną planetę, Valedon, aby zwerbować młodego mężczyznę, Spinela, by powrócił na Shorę i spróbował nauczyć się ich sposobów. To przedsięwzięcie prowadzi do nieporozumień w społeczności Sharers (mają one wiele nieporozumień, choć rozwiązywanych bez przemocy). Po wielu nieudanych próbach Spinel stopniowo uczy się drogi Sharers jako mężczyzna; i ostatecznie współpracuje z Sharers, pomagając im bronić swojej planety przed wojskową inwazją.


Powieść była adaptowana na potrzeby teatru trzykrotnie, a w 2001 roku powstała jej ekranizacja w reżyserii Hansa Herbotsa. Film ten, zrealizowany w języku angielskim, odróżnia się od książki przeniesieniem akcji na południe Francji oraz sugestią rozwiązania poprzez przebaczenie.[sep]Powieści Anne Provoost są zawsze opowiadane z perspektywy młodego człowieka uwikłanego w problemy stworzone przez dorosłych, których ma trudność zrozumieć. W tym przypadku nastoletni Lucas jest zabrany przez matkę na długie letnie odwiedziny do domu swojego zmarłego dziadka w Ardenach. Wychowała go ona w nieświadomości faktu, że podczas II wojny światowej jego dziadka doniósł na zakonnice w lokalnym klasztorze, które ukrywały żydowskie dzieci. Dlatego nie potrafi zrozumieć sprzecznych postaw, z jakimi spotyka się w mieście. Szczególnie atakowany go przez aktywistę politycznego Benoit, dla którego jego dziadek był bohaterem, i zostaje przekonany do niechętnego udziału w kilku akcjach prawicowych przeciwko marokańskim imigrantom, którzy zajęli zaniedbana dzielnicę miasta. W międzyczasie zaprzyjaźnia się z urodzoną w Ameryce Caitlin, która marzy o zostaniu tancerką. Jest w rzeczywistości córką jednego z dzieci zdradzonych przez jego dziadka, z których wszystkie przeżyły Auschwitz. Reprezentuje ona również postawy liberalne i jako obca nie jest skażona wąskim umysłem małego miasteczka, z którego Lucas musi cierpieć. Właśnie gdy przygotowuje się do zaangażowania w Caitlin i to, co ona reprezentuje, ona bierze udział w wypadku, a Lucas jest w stanie uratować ją z płonącego samochodu tylko poprzez przecięcie uwięzionej stopy. Początkowo jest traktowany jak bohater, ale Benoit, obawiając się oskarżenia ze strony Lucasa, wykorzystuje swoją pozycję dziennikarza, aby podważyć jego działania. Fabuła powieści była trzykrotnie adaptowana na potrzeby teatru: w Brukseli (1997), Hamme (2003) i Amsterdamie (2006). Ponadto w 2001 roku została zekranizowana jako film fabularny w języku angielskim przez Hansa Herbotsa. Wśród swobód, jakie pozwolono sobie przy tekście, była decyzja o przeniesieniu miejsca akcji, nieco bardziej wiarygodnie, na południe Francji oraz sugestia rozwiązania poprzez przebaczenie, której nie ma w powieści.


Bohater wyrusza w podróż, gdy Once a Day opuszcza Little Belaire, aby dołączyć do Listy doktora Boots’a. Podczas poszukiwań Rush zaprzyjaźnia się z pustelnikiem i odkrywa świętość różniącą się od opowieści znanych w jego rodzinnej wiosce.[sep]Powieść opowiada historię młodego mężczyzny o imieniu Rush that Speaks i jego wędrówki przez dziwny, postapokaliptyczny świat w poszukiwaniu kilku pozornie nie do pogodzenia celów. Akcja toczy się w przyszłości po epoce technologii. Nasze własne czasy są mgliście wspominane w opowieściach i legendach, ale bez nostalgii czy żalu. Ludzie ze świata Rusha zajęci są prowadzeniem własnego życia we własnych kulturach. Słowa i artefakty z naszych czasów przetrwały do epoki Rusha, co sugeruje, że przyszłość ta oddalona jest od nas zaledwie o kilka tysiącleci. Jednak otrzymujemy wskazówki, że społeczeństwo ludzkie, a nawet biologia człowieka uległy znaczącej zmianie. Nawet tak podstawowe kwestie, jak rozmnażanie i jedzenie, zostały zmienione – jedna przez genetyczne manipulacje z epoki przemysłowej, druga przez kontakt z pozaziemskim życiem. Rush dorasta w Little Belaire, wiosce przypominającej labirynt, o niewidzialnych, zmiennych granicach, tajnych ścieżkach i krętych opowieściach, a także starożytnych drobiazgach starannie zachowanych w rzeźbionych skrzyniach. Mieszkańcy są podzieleni na klany zwane sznurami, oparte na cechach osobowości. Przez wieki ludzie z Little Belaire dopracowali sztukę, którą nazywają prawdomównym mówieniem: komunikację tak jasną i dokładną, tak „przezroczystą”, że nie pozostawia miejsca na oszustwo ani nieporozumienie. Być może w wyniku tej praktyki Little Belaire wydaje się wolne od jakiejkolwiek przemocy, a nawet poważnej rywalizacji. Innym skutkiem prawdomównego mówienia jest istnienie świętych – tych, których opowieści mówią nie tylko o szczegółach ich własnego życia, ale o ludzkiej kondycji. Mimo to nawet dzięki prawdomównemu mówieniu tajemnice i zagadki pozostają. Podróż Rusha rozpoczyna się, gdy dziewczyna, którą kocha, Once a Day, ucieka z Little Belaire, aby dołączyć do innej grupy, enigmatycznego społeczeństwa zwanego Lista doktora Boots’a. W poszukiwaniu niej Rush zaprzyjaźnia się z pustelnikiem i „avvengerem” oraz dzieli się tajemnicami Listy. Ostatecznie odkrywa przezroczystą świętość dziwniejszą niż jakakolwiek opowieść opowiadana przez plotkarzy z Little Belaire.


Sześć miesięcy po przesiedleniu na nową Ziemię Nicky DeSota oświadcza się Nyle Christophe, która zgadza się zostać jego żoną. Pomimo nowego życia na farmie w Palm Springs, bohater wierzy, że problem odrzutu balistycznego pozostaje nierozwiązany i stanie się nieunikniony z powodu nieskończonej liczby światów.[sep]Powieść zaczyna się od Nicky'ego DeSoty, nieśmiałego brokera kredytowego we faszystowskich Stanach Zjednoczonych, który przyciąga niechcianą uwagę Nyli Christophe, agentki FBI badającej włamanie do rządowego laboratorium, dokonane przez – jak się okazuje – Dominica DeSotę z równoległego wszechświata. Zostaje wykorzystany jako pionek przez chłopaka Christophe, oszusta Larry'ego Douglasa, by wciągnąć w pułapkę byłego aktora-aktywistę (który okazuje się Ronaldem Reaganem), a następnie jest zatrzymany i przewieziony do Nowego Meksyku w celu rozwiązania tajemnicy. Następnie akcja przenosi się na innego Dominica DeSotę, senatora Stanów Zjednoczonych mającego romans z Nyłą Christophe Bowquist, która w tym świecie jest sławną skrzypaczką. Po kontakcie z wojskiem udaje się do Narodowych Laboratoriów Sandia, gdzie spotyka swoją identyczną kopię – „Kota” z równoległego wszechświata. W trakcie przesłuchania swojego sobowtóra senator DeSota widzi, jak ten znika po wydaniu tajemniczego ostrzeżenia. Gdy senator opuszcza budynek, on i dowódca bazy zostają pojmani przez oddział wojska pod dowództwem majora Dominica P. DeSoty, dowódcy sił zbrojnych z jeszcze innego wszechświata. Misja majora DeSoty polega na przejęciu obiektów badań nad światami równoległymi we wszechświecie senatora DeSoty, co jest pierwszym krokiem w większej operacji militarnej. We wszechświecie majora DeSoty (który później otrzymuje oznaczenie Paratime Gamma) zmilitaryzowane Stany Zjednoczone toczą napięte starcie ze Związkiem Radzieckim i chcą wykorzystać wszechświat senatora DeSoty (Paratime Epsilon), by przeprowadzić na nich zaskakujące ataki. Po przewiezieniu do Paratime Gamma senator DeSota ucieka, odwracając uwagę strażnika (wersję Nyli Christophe z Gamma) i uciekając przez portal z naukowcem do Paratime Tau – macierzystego wszechświata Nicky'ego DeSoty. Po odkryciu na pustyni senator DeSota i naukowiec – który okazuje się Larrym Douglasem z innego wszechświata – zostają schwytani i przesłuchani przez agentkę Christophe. Podczas przesłuchania z udziałem senatora, naukowca i ich sobowtórów z Paratime Tau Douglas ujawnia, że pochodzi z Paratime Alpha i został zmuszony przez wojsko z Paratime Gamma do udzielenia im możliwości podróżowania między wszechświatami. Gdy agentka Christophe zaczyna wywierać presję na Douglasa, by jej rządowi udzielił podobnej pomocy, ona i drugi agent FBI z nią tracą przytomność przez strzały z usypiających strzałek, wystrzelone przez Dominica DeSotę – tego samego Dominica DeSotę, który zdołał uciec z przesłuchania w Sandia. DeSota zabiera całą grupę do swojego wszechświata – Paratime Alpha – gdzie wyjaśnia, że od ucieczki senatora Paratime Gamma najechało Waszyngton w Epsilon w nieudanej próbie schwytania prezydenta. Ujawnia również, że podróże między wszechświatami powodują rosnący problem „odrzutu balistycznego”, w którym granice między wszechświatami słabną, powodując nieumyślne przenikanie materii i energii z jednego wszechświata do drugiego (co jest przedstawiane w przerywnikach między rozdziałami). Zabiera podróżników do Waszyngtonu, gdzie przechodzą do Paratime Epsilon, aby pomóc w powstrzymaniu inwazji. Zanim jednak zdążą pomóc, każdy „Kot” znajdujący się w innym wszechświecie znika, podobnie jak wszyscy naukowcy zaangażowani w badania paratemporalne. Tam dowiadują się, że zostali przeniesieni przez grupę bardziej zaawansowanych alternatywnych Ziemi, aby powstrzymać odrzut balistyczny, zanim eskaluje i bariery między wszechświatami staną się nieodwracalnie przepuszczalne. „Koty” zostają przeniesione do Nowego Jorku na nowej Ziemi, zasiedlanej po tym, jak jej mieszkańcy wybili się nawzajem. Tam przesiedleńcy paratemporalni stopniowo osiedlają się w nowych życiach. Sześć miesięcy po przybyciu Nicky DeSota wraca do Nowego Jorku, by oświadczyć się agentce Christophe. Teraz pracując na kolektywnej farmie w Palm Springs, wykorzystał szansę na nowe życie i stał się znacznie bardziej pewnym siebie mężczyzną. Po rozważeniu jego oświadczyny Nyla z jego świata przyjmuje je. W drodze powrotnej do Kalifornii Nicky wyznaje jej jednak swoje przypuszczenie, że ich przesiedlenie nie rozwiązało problemu podróży paratemporalnych – że przy nieskończonej liczbie Ziemi liczba tych, które rozwiną zdolność przenikania do alternatywnych światów, będzie tylko rosła, na tyle, że problem odrzutu balistycznego może okazać się nieunikniony.


Szatan zaoferował Nortonowi możliwość podróżowania po wszechświecie w zamian za podróż w przyszłość i ocalenie mężczyzny przed samobójstwem. Norton uświadomił sobie jednak, że wizyty na innych planetach były rzeczywiste, gdyż magia Ucieleśnień obejmuje cały wszechświat.[sep]W pewnym momencie w przyszłości (co sugeruje wykorzystywana technologia, znacznie bardziej zaawansowana niż w pierwszej historii) Norton – czterdziestoletni mężczyzna – prowadzi życie wędrowca, gdy zjawia się duch imieniem Gawain i prosi go, by spłodził dziecko ze swoją wdową, Orlene, w której Norton ostatecznie się zakochuje. Gawain prosi następnie Gaję, Ucieleśnienie Natury, by sprawiła, że dziecko będzie do niego podobne, aby jego linia krwi mogła trwać. Niestety, dziecko umiera w wyniku choroby występującej w rodzinie Gawaina. Wtedy Orlene popełnia samobójstwo. Przygnębiony katastrofalnymi skutkami swojego romansu z Orlene, Norton zostaje ponownie odwiedzony przez Gawaina, który oferuje mu stanowisko Czasu (Chronosa), gdzie musi sprawować władzę nad wszystkimi ziemskimi aspektami czasu. Gawain wyjaśnia Nortonowi, że Chronos żyje wstecz w czasie, aż do momentu narodzin – lub poczęcia, co nigdy nie jest jasno powiedziane – poprzedniego „ja” sprawującego ten urząd, który nadal żyje naprzód. Duch kusi Nortona, wyjaśniając mu, że żyjąc wstecz, będzie mógł nadal widzieć Orlene, ponieważ w przeszłości wciąż żyje. Norton przyjmuje propozycję, a Gawain prowadzi go w miejsce, gdzie przyszły sprawujący urząd Czasu, poprzednik Nortona, przekazuje mu klepsydrę. Norton natychmiast zaczyna dosłownie żyć życiem wstecz w czasie, choć może tymczasowo poruszać się naprzód, aby wchodzić w interakcje z innymi. Jednak gdy żyje wstecz, jest niewidzialny dla śmiertelników. Norton eksperymentuje ze swoją klepsydrą, uznaną przez wszystkie Ucieleśnienia za najpotężniejsze magiczne urządzenie na świecie, aby zatrzymywać i/lub cofać czas, podróżować miliony lat w przeszłość Ziemi oraz współpracować z Ucieleśnieniem Losu, które potrzebuje jego klepsydry, aby pomóc rozplątać splątane nici losu. Ponieważ Norton żyje wstecz w czasie, jego przeszłość jest przyszłością wszystkich innych, co czyni go odizolowaną postacią nawet wśród innych Ucieleśnień. Uświadamia sobie również, że to uniemożliwi mu związek z żyjącą naprzód Orlene. Romans z Klotho, najmłodszym aspektem Losu, jednak się zdarza. Jest to dla Nortona zarówno niezręczne, jak i intrygujące, ponieważ jej przeszłość to jego przyszłość. Mieszkańc w swojej nowej rezydencji w Czyśćcu, Norton zostaje odwiedzony przez Szatana, który informuje go, że choć może podróżować w dowolne miejsce w czasie za pomocą swojej klepsydry, nie może opuścić Ziemi. Szatan twierdzi, że posiada moc podróżowania po całym wszechświecie, ponieważ zło przenika całą rzeczywistość, i daje Nortonowi próbkę tej zdolności, zabierając go na inne planety, gdzie – jak twierdzi Szatan – czas płynie wstecz, co pozwala Nortonowi żyć normalnie i wziąć udział zarówno w operze kosmicznej („Bat Durston i BEM-y”), jak i w epickiej przygodzie fantasy. Szatan oferuje Nortonowi tę moc, jeśli ten wyświadczy mu przysługę: cofnie się w czasie o 20 lat i ocali mężczyznę przed popełnieniem samobójstwa. Norton cofa się w czasie, aby sprawdzić tego młodzieńca, ale po konsultacji z innymi Ucieleśnieniami dowiaduje się, że ten mężczyzna jest obecnym sprawującym urząd Ucieleśnienia Śmierci (Tanatos – innymi słowy Zane z poprzedniej powieści) i to właśnie próba samobójstwa Zane'a doprowadziła go do tego stanowiska. Mężczyzna ten jest potrzebny jako Tanatos, aby chronić swoją dziewczynę, Lunę Kaftan, przed intrygami Szatana, dzięki czemu Luna będzie mogła wejść do polityki i wypełnić przepowiednię o pokonaniu Szatana. Okazuje się jednak, że relikwiarz dany przez Szatana był w rzeczywistości demonem w przebraniu. Kiedy Norton cofnął się w czasie, demon zszedł kilka lat w przeszłości, aby powstrzymać Lunę przed wejściem do polityki (demondaje urzędującemu politykowi antidotum, by przeżył i Luna nie zajęła jego miejsca). Ze względu na niektóre ograniczenia klepsydry przechwycenie tego demona jest trudne, ale Norton ostatecznie udaje się go zatrzymać. Nie poddając się, Szatan próbuje jeszcze raz, więżąc Nortona na jednej z innych planet, na których przeżywał przygodę. Nie wiedząc, jak wrócić do domu, Norton zaczyna bawić się klepsydrą, podróżując aż do samego początku obserwowalnego wszechświata i aż do jego końca (od wielkiego wybuchu do momentu, w którym cała materia uwięzła została w czarnych dziurach) i uświadamia sobie, że ponieważ magia Ucieleśnień nie sięga poza Ziemię, jego przygody na innych planetach były iluzjami stworzonymi przez Szatana i że Norton w rzeczywistości nigdy nie opuścił Ziemi. Norton随后 dowiaduje się, że demon, który stworzył iluzję, był przytwierdzony do niego i ponownie zszedł w punkcie w przeszłości, dwa lata po wydarzeniach z pierwszej książki, aby rozpocząć kampanię dyskredytującą Lunę, aby nie kandydowała na urząd. Norton cofa się w czasie do tego momentu i używa swojej klepsydry, aby pokazać światu wszystkie złe rzeczy, które się wydarzą, jeśli Luna nie zostanie wybrana. Ponieważ Norton nie daje się już zwieść iluzjom Szatana, Szatan przestaje próbować go wykorzystywać.


Hornblower oszczędza „Natividad” w bitwie, podczas gdy jego własna fregata pozostaje nienaruszona. Podczas powrotnej podróży do Anglii akceptuje on zaloty lady Barbary, ignorując swe małżeństwo i różnice w statusie społecznym.[sep]W czerwcu 1808 roku Hornblower dowodzi 36-działową fregatą HMS „Lydia” i otrzymuje rozkaz udania się na wybrzeże Pacyfiku w Nikaragui, aby dostarczyć miejscowemu właścicielowi ziemskiemu, Donowi Julianowi Alvarado, muszkiety i proch. Don Julian jest gotowy do buntu przeciwko Hiszpanom (w tym czasie sprzymierzonym z Napoleonem). Po spotkaniu z Donem Julianem Hornblower odkrywa jednak, że jest on szalonym megalomanem nazywającym siebie El Supremo („Wszechmogącym”), który postrzega się jako bóstwo i zabił (przywiązując do pala i pozostawiając do śmierci przez pragnienie) wszystkich „nieoświeconych” (czyli wszystkich, którzy nie uznają „boskości” El Supremo). El Supremo twierdzi, że jest potomkiem świętego, boga-człowieka Azteków Montezumy oraz Alvarado, który najechał Meksyk. Podczas gdy Hornblower uzupełnia zapasy, na horyzoncie pojawia się 50-działowy hiszpański okręt „Natividad”, płynący w jego stronę. Nie chcąc ryzykować walki z znacznie potężniejszym okrętem w bitwie morskiej, Hornblower ukrywa się w pobliżu, aż ten zakotwiczy, a następnie captures go w odważnym, zaskakującym nocnym abordażu. El Supremo żąda przekazania mu okrętu, aby mógł posiadać flotę. Po ukryciu schwytanych hiszpańskich oficerów, by ocalić ich przed zamordowaniem przez El Supremo, Hornblower, potrzebując współpracy sojusznika, nie ma wyboru i musi ustąpić. Po wyładowaniu zapasów wojennych dla El Supremo Hornblower wypływa na południe. U wybrzeży Panamy napotyka hiszpański lugier; wysłaniec, podróżujący na lugierze, informuje go o nowym sojuszu Hiszpanii z Anglią przeciwko Napoleonowi. Inna pasażerka na lugierze, młoda Angielka lady Barbara Wellesley, (fikcyjna) siostra markiza Wellesleya i sir Arthura Wellesleya (przyszłego księcia Wellington), wchodzi na pokład. Statek pocztowy, którym płynęła na Karaibach, został jakiś czas temu zdobyty. Uwolniona dzięki zmianie stron przez Hiszpanię i uciekając przed epidemią żółtej febry na lądzie, prosi o przewóz do Anglii. Hornblower niechętnie się zgadza i zabiera lady Barbarę oraz jej pokojówkę Hebe na pokład, ostrzegając ją, że musi najpierw odnaleźć i zniszczyć „Natividad”, zanim El Supremo spustoszy całe wybrzeże Ameryki Środkowej. W kolejnej bitwie Hornblower stosuje mistrzowską taktykę, by zatopić „Natividad”, choć sama „Lydia” zostaje ciężko uszkodzona. Udałszy się z trudem z powrotem do Panamy w celu napraw, Hornblower (ponieważ „Natividad” nie stanowi już zagrożenia) jest lakonicznie poinformowany, że nie jest mile widziany w żadnym port hiszpanoamerykańskim. Udaje mu się znaleźć naturalną przystań na wyspie Coiba, gdzie przeprowadza remont. Po zakończeniu napraw Hornblower ponownie spotyka aroganckiego hiszpańskiego urzędnika na tym samym lugierze. Jest zaproszony na pokład lugra z powodu ciekawych wieści. Tam znajduje El Supremo, nędznego, wciąż szalonego jeńca przykutego łańcuchami do pokładu, w drodze na egzekucję. Hornblower wypływa do Anglii. Podczas długiej podróży powrotnej on i lady Barbara silnie przyciągają się do siebie. Pod koniec podróży ona inicjuje pierwsze wyraźne zaloty, a oni obejmują się namiętnie. Chociaż on również jest do niej silnie przyciągnięty i początkowo gorąco reaguje, wejście pokojówki Barbary, Hebe, sprawia, że Hornblower uświadamia sobie, że jako kapitan jest o krok od skoku płciowego z pasażerką. Używa jako wymówki wobec Barbary faktu, że jest żonaty, by wycofać się z tej sytuacji. Ponadto, jako człowiek o skromnym statusie społecznym, jest straszliwie świadomy, że nie może pozwolić sobie na ryzyko obrażenia wpływowego rodu Wellesleyów przez romans z nią. Po odrzuceniu zawstydzona lady Barbara unika go, jak tylko może. Na szczęście wkrótce potem dostrzegany jest angielski konwój i ona przenosi się na bardziej przestronny statek. Żegnają się w sposób niezręczny i oficjalny.


Zwilt Cienia zostaje zabity przez Bucklera w Wielkiej Sali Opactwa, a Vilaya ginie z ręki Ambreviny podczas pojedynku. Po ich śmierci siły Ravagers ostatecznie rozgromiają obrońców Redwall i zajmują Opactwo.[sep]W tej książce pojawia się drugi przypadek istoty innej niż borsuk, która ulega Krwawemu Szałowi; pierwszy miał miejsce w książce „Mattimeo”, gdy Matthias ratuje swojego syna, Mattimeo. Buckler Kordyne, zając z Długiego Patrolu, prowadzi rozmowę z Brangiem Forgefire’em, Panem Borsuków z Salamandastronu. Buckler jest znudzony życiem w górach, więc Brang sugeruje, aby odwiedził Opactwo Redwall i dostarczył nową linę do dzwonu ksieni (Brang przypadkowo zerwał linę podczas swojej ostatniej wizyty); podczas pobytu w Opactwie Buckler może też odwiedzić swojego brata na jego pobliskiej farmie. Buckler przystaje na to, zabierając ze sobą swego żarłocznego przyjaciela, Podporucznika Diggsa. W Redwallu organizowany jest konkurs muzyczny na Barda Redwall, jednak w trakcie przygotowań znikają dwójka małych Dibbunów. Para, kretka i wiewiórka, wybrała się na piknik do lasu, ale czekająca tam banda złoczyńców Ravagers związali ich, zakneblowali i uprowadzili, zanim ktokolwiek zauważył ich nieobecność. Jeden z Ravagers, Globby, ulega pokusie jedzenia z Redwall i próbuje włamać się do kuchni; zostaje jednak schwytany przez Skippera Ruarka, który karze winowajcę, zmuszając go do posprzątania bałaganu, jaki zrobił podczas włamania. W zamieszaniu wywołanym odkryciem zaginięcia dwóch Dibbunów Globby ucieka z kuchni i kryje się na strychu, używając skradzionego noża kuchennego jako broni. W trakcie próby ponownego schwytania i przesłuchania giną zarówno on, jak i Brat Tollum. W Lasach Mossflower Buckler i Diggs słyszą, jak dwóch złoczyńców z hordy Ravagers próbuje schwytać wiewiórkę. Diggs ogłusza złoczyńców, a oba zające siadają do jedzenia, ignorując wiewiórkę z powodu jej niewdzięczności. Gdy w końcu ustępuje i dzieli się z nimi jedzeniem, Buckler zajmuje się dwoma złoczyńcami, którzy zaczęli protestować. Nie słuchając jego rady, wracają później z częścią swoich kompanów, by szpiegować grupę. Flib, Diggs i Buckler łączą siły z wędrowną grupą muzyczną składającą się z jeży, norników i kretów, którzy również zmierzają do Redwall. Gdy Flib i dwójka młodszych jeży śpią na zewnątrz, na brzegu rzeki, niedaleko tratwy grupy, zostają schwytani przez Ravagers. Jak się okazuje, wielu młodych zostało uprowadzonych przez Ravagers, dowodzonych przez Zwilta Cienia i Vilayę, obie złe sobel-taigrusy. Trzymają zakładników w ruinach Brockhall, które przemianowali na Althier, i planują wykorzystać je, by zmusić Redwall do poddania się ich żądaniom. Kilku młodych zakładników, pod wodzą wydry Flandora, wiewiórki Tury i siostry Flib, Middy, próbuje bezskutecznie opracować wykonalny plan ucieczki. Wielu z młodych popada w rozpacz i woli skupić się na tym, skąd wezmą następny posiłek, niż na sposobach ucieczki. Spotykając Guosim pod wodzą ojca Flib, Jango Bigboata, zające i grupa artystów wyruszają do Redwall. Ksienia Marjoram omawia sytuację z Bucklerem i innymi, którzy zgadzają się poprowadzić siły do Mossflower w poszukiwaniu młodych. Pierwsza próba poszukiwań przynosi mieszkańcom Redwall jednego jeńca z Ravagers oraz ciężko ranną i prawie oszalałą szwagierkę Bucklera, Clarinnę. Informuje ona Bucklera, że jego brat Clerun został brutalnie zamordowany przez Zwilta Cienia, a jego bratanek i bratanica zostali uprowadzeni przez Ravagers. Zanim Buckler i jego grupa wyruszą ponownie, Ravagers pod wodzą Vilayi i Zwilta pojawiają się z dużą siłą pod Redwall i stawiają żądania kapitulacji. Diggs próbuje użyć swojego jeńca, Gripchuna, jako zakładnika, by odwrócić losy na swoją korzyść, ale Zwilt każe po prostu strzelać do nieszczęśnika z łuków. Ravagers wycofują się, zapowiadając powrót i ostrzegając, by mieszkańcy Redwall przygotowali się na poddanie. W międzyczasie, w nieobecności Vilayi i Zwilta, Flib podburza uwięzione Dibbunny i młodych do potajemnego kopania tunelu ucieczkowego. Ona i dwaj niedoświadczone krety pomagające jej w kopaniu powodują zawalisko, które niszczy część więziennej komnaty i przykrywa trójkę gruzem. Na szczęście dla Flib, Gurchena i Guffy’ego, wojowniczy kret o imieniu Axtel natrafia na resztki ich tunelu i uwalnia ich. Po wysłuchaniu relacji Flib o położeniu pozostałych dzieci, Axtel zostawia jej włócznię i każe pilnować dwóch małych kretów, podczas gdy on wraca do Althier, by uwolnić resztę. Wkrótce po jego wyjściu Flib napotyka dwa lisy Ravagers, jedną zabija włócznią, a drugą odpędza biczem. Dobrotliwa wodna norka Mumzy, która obserwowała sytuację i wie, że w okolicy są inni Ravagers, przenosi trójkę młodych z obozowiska Axtela do swojego ukrytego domu na brzegu rzeki. Tymczasem Vilaya wróciła i kazała przenieść młodych do innej więziennej jaskini po drugiej stronie Althier; ta ma skalne ściany zamiast ziemnych i nie da się jej łatwo podkopać. Próbuje torturować małą wiewiórkę, by zdradziła informacje o tunelu, ale wkrótce zostaje ciężko pobita przez Flandora, który uszkadza jej oko swoim ogonem. W furii Królowa Sobel-taigrus dźga młodego wydrę zatrutym ostrzem, które nosi w fiolce na szyi, zabijając go. Następnie wysyła Zwilta i część Ravagers na polowanie na uciekinierów oraz strażników, którzy zdezerterowali. Axtel, wykopując się do Althier, wpada do nowej więziennej jaskini, zabierając ze sobą Tassy i Bortiego. Ravagers, powstrzymując pozostałe dzieci przed ucieczką, ciężko ranią wojowniczego kreta, dźgając go w łapę, ale on udaje im się uciekać z kulawą łapą i dwójką dzieci, blokując drogę ucieczki głazem, by nie być śledzonym. Tassy próbuje pomóc w wyleczeniu jego łapy. Po wyjściu na zewnątrz trójka spotyka Bucklera i grupę poszukiwawczą z Redwall, która ponownie wyruszyła. Spotykają też Mumzy, która prowadzi ich do swojego domu i pozostałej trójki uciekinierów. W Althier mała mysz przypadkowo odkrywa ukrytą szczelinę w skale, prowadzącą do naturalnego systemu jaskiń za ścianą. Wykorzystując okazję, cała grupa młodych, teraz dowodzona przez Middę i Turę, ucieka tunelem, zasypując szczelinę ziemią i kamieniami za sobą. Vilaya wkrótce odkrywa nieobecność więźniów; zabija gronostaja, który miał pełnić służbę, i rozkazuje Ravagers odblokować szczelinę i ruszyć za młodymi. Zwilt wraca wtedy do Althier i żąda wyjaśnień. Wybucha kłótnia, która powoduje rozłam między dwoma sobel-taigrusami; gdy udaje im się wejść do jaskiń, dzielą siły: Zwilt idzie w jedną stronę, a Vilaya w drugą. Vilaya, wiedząc już, że nie może ufać Zwiltowi, wysyła swoją starą zaufaną szczurzynię, by go szpiegowała. Zwilt ma jednak inne plany; rozkazuje jednemu ze swoich największych żołnierzy udusić bezbronną szczurzynię, zanim ta zdąży donieść Vilayi. Gdy Vilaya dowiaduje się o tym, oba sobel-taigrusy stają się śmiertelnymi wrogami. Buckler tymczasem zabiera całą siłę Guosim i większość zdolnych do walki istot z Redwall, planując szturm na Althier, ponieważ znają już jego lokalizację dzięki Axtelowi. Niestety, gdy tam docierają, zarówno młodzi, jak i Ravagers są już daleko w tunelach, nie pozostawiając śladu, gdzie udali się. Grupa przeszukuje Althier od końca do końca bez sukcesu; podczas poszukiwań Diggs oddziela się od reszty i gubi się w Mossflower. Vilaya i jej siły doganiają Zwilta, który nie odniósł sukcesu w odnalezieniu uciekinierów. Dwa sobel-taigrusy walczą, a Zwilt dźga Vilayę swoim szerokim mieczem; traci ona przytomność z bólu. Myśląc, że Vilaya nie żyje, Zwilt przygotowuje się do odcięcia jej głowy jako ostrzeżenia dla innych złoczyńców, ale jeden z gronostajów Ravagers odradza mu to, mówiąc, że byłoby to złą wróżbą. Gdy pozostali Ravagers wyruszają, by walczyć z Redwall, Gliv zostaje z tyłu z poleceniem pogrzebania Vilayi; jednak wiedząc, że Królowa Sobel-taigrus wciąż żyje, opiekuje się nią, aż odzyska zdrowie, i namawia ją, by podążyła za Zwiltem i go zabiła. Vilaya okrutnie odwdzięcza się swojej wybawicielce, zabijając ją zatrutym sztyletem, decydując, że lepiej poradzi sobie sama. Uciekinierom w tym czasie udaje się dotrzeć na powierzchnię; ich wolność trwa jednak krótko, gdyż szalony jeż Triggut Frap więzi ich na swojej otoczonej widłami wyspie na łące, zamierzając użyć ich jako niewolników do budowy dla siebie odpowiedniego domu. Na szczęście dla więźniów przybywają Diggs i ogromna borszczycy Ambrevina Rockflash, którą spotkał po drodze. Ambrevina była przyjaciółką młodego wydry Flandora i poszukuje go. Gdy Midda informuje ją o jego zamordowaniu przez Vilayę, borszczycy przysięga pomść go. Zostawiając młodych pod opieką Mumzy, Diggs i Ambrevina wracają do Redwall, podobnie jak Buckler i reszta grupy, gdy usłyszeli, że Zwilt i Ravagers zmierzają w tamtą stronę. Dołączają do walki z taranem Ravagers przed główną bramą, nie wiedząc, że Zwilt i czterech jego żołnierzy próbuje siłowo otworzyć tajne wejście z tyłu. Po udaremnieniu planu z taranem następuje długie oblężenie. Diggs, zwolniony z służby wartowniczej, udaje się do kuchni, by coś przekąsić. Zamiast tego znajduje Zwilta, który właśnie udał się wejść. Ciężko raniąc młodego zająca i powodując, że Diggs traci ucho i pamięć, sobel-taigrus ucieka do Wielkiej Sali, gdzie napotyka ksienię Marjoram, Clarinnę i kilka innych mieszkanek Opactwa. Zanim on i jego czterech żołnierzy zdążą wyrządzić jakąkolwiek krzywdę, na miejscu pojawia się Buckler. W fantastycznym pojedynku na miecze, który się wywiązuje, Zwilt zdaje sobie sprawę, że w końcu spotkał istotę, która jest jego równoważna. Biorąc pobliskiego Dibbuna jako zakładnika, rozkazuje młodemu zającowi poddać się; Buckler, oferując swoje życie w zamian za dziecko, się zgadza. Mając swoich żołnierzy przyciskających młodego zająca do schodów, Zwilt próbuje ściąć mu głowę. Jednak Clarinna podchodzi do niego od tyłu i przebija go Mieczem Marcina, który wisiał na pobliskiej ścianie. Clarinna mówi Bucklerowi, że gdy ofiarował swoje życie, zrobił coś znacznie odważniejszego niż zabicie Zwilta. Czterech żołnierzy ucieka, ale nie uchodzi z życiem, gdyż opętany Krwawym Szałem Axtel ostatecznie się z nimi rozprawia. Tymczasem poza murami Opactwa Vilaya przejmuje ponownie kontrolę nad Ravagers; mieszkańcy Redwall, przy pomocy Ambreviny i Guosim, całkowicie rozgromiają złoczyńców, zmuszając resztę do rozproszonego odwrotu. Vilaya ucieka sama, ale Ambrevina podąża za nią, zamierzając pomścić Flandora. W momencie gdy dogania Vilayę, sobel-taigrus potyka borszczycę swoim płaszczem, hoping to throw her off. Przyczynia się to do jej upadku, gdyż Ambrevina spada bezpośrednio na Królową Sobel-taigrus; siła uderzenia powoduje pęknięcie fiolki z trucizną na naszyjniku, a odłamki ranią Vilayę i zabijają ją. Płacząc za Flandorem, Ambrevina wraca do Redwall. Diggs, który całkowicie zapomniał, kim jest, i wierzy teraz, że jest kapitanem w Długim Patrolu, oddala się od Opactwa, ale wraca w towarzystwie Mumzy i uwolnionych zakładników. Po odzyskaniu pamięci dzięki przyjacielowi, który mocno uderzył go w głowę, Diggs w towarzystwie Bucklera i Ambreviny wraca do Salamandastronu. Dwaj młode zające składają raport Panowi Brangowi o przygodach, jakie zaszły podczas ich „wizyty” w Redwall.


Kolekcjoner pragnie zdobyć artefakt zwany Złotym Smokiem, aby przewidywać przyszłość i manipulować rynkiem giełdowym. Jego działania wiążą się ze spiskiem mającym na celu uprowadzenie młodych dziewcząt i zmuszenie ich do niewolnictwa.[sep]Historia zaczyna się od mnicha Tensinga i jego ucznia, księcia Dila Bahadura, podróżujących w odległej części Himalajów. Wyruszają oni w podróż do Doliny Yeti w poszukiwaniu rzadkich roślin występujących tylko tam, które mają służyć do produkcji leków i maści. Po przybyciu odkrywają, że dolina jest piękna, i zostają tam na noc. Rano budzą się otoczeni przez wielu Yeti uzbrojonych w pałki i inne bronie, jednak mnich i jego uczeń zachowują spokój. Wtedy w oddali dostrzegają wolno poruszającego się, większego Yeti – starą matriarchę Yeti, Grr-ympr. Odwołuje ona wojowników, a wkrótce lamasi poznają smutną historię ostatnich z Yeti. Grr-ympr jest bardzo stara, pochodzi z silniejszego pokolenia Yeti, ale z każdym pokoleniem Yeti stają się mniejsi, słabsi i bardziej zwierzęcy, w przeciwieństwie do wielkich, podobnych do ludzi Yeti z przeszłości, których społeczeństwo było niemal tak złożone jak ludzkie. Wierzyli, że to skutek gniewu bogów, i że lamasi są samymi bogami, przybyłymi, by ocalić Yeti. Po obserwacji Yeti odkrywają, że karmią one swoje młode piersią, ale ponieważ mleko daje mało odżywienia, nie wzmacnia ono małych, dlatego wszystkie są tak chore i słabe, a często umierają. Dalsze dochodzenie wykazuje również, że wszystkie Yeti mają fioletowe, chore języki, co wydaje się być oznaką czegoś w ich środowisku, co je osłabia. Lamasi uczą Yeti dojenia Czegnosów, jedynego udomowionego zwierzęcia Yeti, aby karmić ich młode tym mlekiem, dzięki czemu dzieci wykazują poprawę po zmianie diety. Wkrótce odkrywają również, że woda z termalnych źródeł, z których piją Yeti, jest skażona toksycznymi minerałami i jest przyczyną słabości Yeti oraz ich fioletowych języków. Po tym, jak plemię przestaje pić ze źródeł, ich energia i zdrowie szybko się poprawiają. W podzięku za to, co lamasi zrobili, Yeti pomagają im zebrać rośliny i pokazują tunel skracający drogę powrotną o wiele. Następnie akcja powieści przenosi się do Kate Cold, pisarki dla „International Geographic”, i jej wnuka Alexandra Colda, wracających do Nowego Jorku z przygód w Brazylii z poprzedniej powieści. Alexander daje babci trzy wielkie diamenty, które Nadia znalazła w Amazonii, i mówi jej, aby użyła ich na sfinansowanie organizacji chroniącej Lud Mgły oraz innych Indian w Ameryce Południowej. Choć początkowo sceptyczna co do tego, czy wielkie jaja to diamenty, Kate udaje się do swojego jubilera, Isaaca Rosenblata, który natychmiast mówi jej, że są to największe diamenty, jakie kiedykolwiek widział, i że są warte fortunę. Scena przenosi się sześć miesięcy później, a w tym czasie powstała Fundacja Diamentów przy pomocy dawnego wroga Kate, archeologa Ludovica Leblanca. Kate otrzymała również od „International Geographic” zadanie podróży do Królestwa Złotego Smoka, aby napisać artykuł. Telefon od Aleksandra z prośbą o możliwość przyłączenia się i zabrania Nadii przekonuje ją, by zabrać ich ze sobą. Scena przenosi się do drugiego najbogatszego człowieka na świecie, znanego jako Kolekcjoner, rozmawiającego ze Specjalistą o zdobyciu Złotego Smoka, artefaktu z Królestwa Złotego Smoka, który pozwala ludziom widzieć w przyszłość, a także zawiera instrukcje, jak go używać. Kolekcjoner pragnie tego przedmiotu, aby móc przewidywać rynek giełdowy i użyć go do tego, by stać się jeszcze bogatszym i przestać być drugim najbogatszym człowiekiem na świecie. Gdy już znajdują się w Królestwie Złotego Smoka, jak je nazywają, angażują się w mroczny spisek mający na celu uprowadzenie młodych dziewcząt i zmuszenie ich do niewolnictwa. Nadia, wzięta za dziewczynę z królestwa, zostaje uprowadzona wraz z Pemą i kilkoma innymi dziewczętami. Teraz to Aleksander i jego zirytowana babcia muszą uratować dziewczyny przy odrobinie pomocy ze strony sił kraju, lamy, jego ucznia i oczywiście wyostrzonych zmysłów Boroby, aby znadię Nadię.


Siedem miesięcy po tragedii Brande został przeniesiony do Sztokholmu, a jego relacja z synem uległa trwałemu zerwaniu. Nicholas oświadczył ojcu, że go nienawidzi i postanowił wyjechać do Ameryki, aby zamieszkać z matką.[sep]Brande to powściągliwy, precyzyjny mężczyzna o wygórowanym poczuciu własnej ważności, przekonany, że jego zalety zostały przeoczone w serii placówek w całej Europie, które nie przyniosły mu awansu. Jego innym trwałym urazem jest niepowodzenie małżeństwa z żoną Marion, która go opuściła, gdy jego chłodny i obsesyjnie kontrolujący charakter ją przytłoczył. Paranoiczna potrzeba Brande’a, by być kochanym i szanowanym, koncentruje się na jego hobby – rękopisie o Malebranche’u, francuskim filozofie – oraz na jego dziewięcioletnim synu, Nicholasu. Nicholas to delikatne dziecko, które spadło do stanu inwalidztwa z powodu nadopiekuńczego i restrykcyjnego reżimu ojca. W San Jorge Brande’owie wynajmują willę, dla której para, Garcia i jego żona Magdalena, została zatrudniona jako lokaj/chauffeur i kucharka/gospodyni. Nicholas instynktownie nie lubi Garcii, bojąc się jego martwych rybich oczu i skłonności do pojawiania się bez zapowiedzi, ale Brande widzi w uniżonej służalczości mężczyzny uznanie dla własnych wyższych zalet. Na sugestię Nicholasa zatrudniono ogrodnika, 19-letniego José, aby zadbał o zaniedbany ogród. Miła i naiwna natura José, mimo jego ubóstwa i odpowiedzialności za utrzymanie rodziny, wkrótce przyciąga ciekawość Nicholasa, a chłopcy zaprzyjaźniają się. Nicholas pomaga José w ogrodzie, a jego zdrowie poprawia się. Jednak Garcia informuje Brande’a o ich przyjaźni i, będąc gorliwie zazdrosnym o uczucie Nicholasa, Brande zabrania chłopcu rozmawiać z ogrodnikiem. Nie ma uzasadnionego powodu, by zwolnić José, więc postanawia go ukarać i złamać jego ducha, rozkazując mu zbudować skalniak z głazów. Nicholas jednak zdaje sobie sprawę, że obiecał tylko nie rozmawiać z José, co nie wyklucza pisania i wymieniania się tajnymi notatkami. Wtedy Brande otrzymuje list wzywający go do Madrytu i informujący, że jego poprzednik w San Jorge, który awansował na stanowisko Pierwszego Konsula, doznał udaru. Zachwycony i zakładając, że zostanie mianowany na wolne stanowisko, Brande spieszy do Madrytu. José wykorzystuje nieobecność Brande’a, by zabrać Nicholasa pociągiem w góry na wędkowanie. Ich przymusowa cisza zostaje przerwana, a dzień jest idyllicznym punktem dotychczasowego życia Nicholasa. Jednak gdy Nicholas wraca, znajduje pijanego Garcię wymachującego nożem i znieważającego Magdalenę. Spędza przerażoną noc w swoim pokoju, a gdy José dowiaduje się o tym następnego dnia, zamiast zostawić bezbronnego chłopca na kolejną noc, zabiera go do siebie. Zrozpaczony Brande wraca wcześnie z Madrytu. Został jedynie wezwany do Madrytu, aby tymczasowo wypełnić wakat, aż do mianowania stałego zastępcy, a po poinformowaniu przełożonego, że spodziewa się stałego mianowania, jest w zasadzie wyśmiany i słyszy, że nie ma na to szans. Odrzuca tymczasowe stanowisko i pisze, przywołując przyjaciela i psychiatrę Eugene’a Halevy’ego. Po powrocie do willi znajduje brakującego Nicholasa, a Garcia informuje go, że Nicholas spędził noc z José. Ponadto pokazuje Brande’owi skrawek korespondencji Nicholasa do José, w którym pisze, jak bardzo uwielbia spędzać czas z José. Gdy Nicholas wraca, Garcia i Magdalena zaprzeczają jego wersji wydarzeń, a chłopiec zostaje uwięziony w swoim pokoju, gdzie profesor Halevy go „badając”, próbuje dopatrywać się czegoś niebezpiecznego w jego relacji z José. Wtedy Garcia informuje Brande’a, że brakuje mu sum pieniędzy i sugeruje, aby Brande sprawdził swoją biżuterię, która zniknęła cała. Para spinków do mankietów Brande’a zostaje znaleziona w podszewce kurtki José i chłopak zostaje aresztowany. José ma być odesłany na trial do Barcelony, a Nicholas dowiaduje się od dziadka, że będzie próbował uciec z pociągu i ukryć się w starym młynie, do którego chodzili na wędkowanie. Nicholas wyrusza, by go spotkać, podczas gdy jego ojciec towarzyszy José i policji jako świadek na procesie. Otrzymał list z agencji pracy stwierdzający, że Garcia jest bardzo prawdopodobnie przestępcą, którego szuka policja, ale postanawia nic z tym nie zrobić aż do procesu José. W pociągu José próbuje uciec, ale Brande, przewidując jego działanie, chwyta go za rękaw, psując jego skok, tak że José spada na tor i ginie. Podczas gwałtownej burzy Brande musi odnaleźć zaginionego Nicholasa. Siedem miesięcy później Brande zostaje przeniesiony do Sztokholmu, ale jego relacja z Nicholasem jest nieodwracalnie zerwana. W następstwie tragedii Nicholas powiedział Brande’owi, że go nienawidzi. Poprosił o zdjęcie i adres matki i do niej pisze. W Sztokholmie Nicholas informuje ojca, że chce zamieszkać z nią w Ameryce.


Francuska guwerniantka okazała się być królową Varagą, która sfałszowała swoją śmierć siedem lat wcześniej. Anthony Cade ujawnił natomiast, że jest zaginionym księciem Mikołajem i zgodził się zostać nowym monarchą Herzosłowacji.[sep]Siedem lat wcześniej bałkańskie państwo Herzosłowacja przeżyło jedną ze swoich okresowych rewolucji, która zakończyła się śmiercią i okaleczeniem ciała monarchy, króla Mikołaja IV oraz jego żony, królowej Varagi. Ta ostatnia była niegdyś Angèle Mory, tancerką w Folies Bergère, którą przekupiła herzosłowacka organizacja rewolucyjna „Towarzysze Czerwonej Ręki”, by zwabiła króla w pułapkę podczas jego wizyty w Paryżu, ale ona zdradziła ich, uwiodła i poślubiła Mikołaja, a w Herzosłowacji wprowadzono ją jako hrabinę i potomkinię Romanowów. Gdy ludzkość zorientowała się w oszustwie, wybuchło powstanie i ustanowiono republikę, która trwa do dziś. Teraz lud Herzosłowacji pragnie przywrócić monarchię i oferuje wolny tron wygnańcowi, księciu Michałowi Obolovitchowi, dalekiemu krewnemu zamordowanego króla. Rząd brytyjski pełni rolę pośrednika w przywracaniu monarchii w zamian za koncesje naftowe w tym państwie. Szef syndykatu finansującego transakcję, Herman Isaacstein, ma spotkać się z księciem Michałem w angielskim domu wiejskim Chimneys, którego niechętny właściciel, markiz Caterham, jest zmuszany przez George’a Lomaxa, ministra spraw zagranicznych, do zorganizowania tego spotkania. Wystąpił jednak problem: hrabia Stylptitch, dwukrotny premier Herzosłowacji, przebywający na wygnaniu w Paryżu od czasu rewolucji, zmarł dwa miesiące wcześniej, a jego pamiętniki – uważane za zawierające wiele nieostrożnych wzmianek o monarchii herzosłowackiej – zostały przemycane do Bulawayo pod opieką Jimmy’ego McGratha, poszukiwacza złota, który cztery lata temu uratował życie hrabiego w Paryżu. W ramach testamentu hrabia poprosił McGratha, by osobiście dostarczył rękopis swoich pamiętników wydawcom w Londynie 13 października lub wcześniej w zamian za tysiąc funtów, a McGrath ma wkrótce przybyć do Londynu. Jednak poszukiwania złota McGratha wydają się przynosić wreszcie rezultaty i niechętnie opuszcza Afrykę. W Bulawayo spotyka starego przyjaciela i towarzysza przygód, Anthony’ego Cade’a, i prosi go, by podszył się pod niego i dostarczył rękopis za jedną czwartą udziału. McGrath miał dla Anthony’ego jeszcze jedno zadanie: ratując tonącego „Dago”, który przypadkowo również był Herzosłowakiem, wszedł w posiadanie zestawu listów od Angielki o imieniu Virginia Revel do jej kochanka, kapitana O’Neilla, które „Dago” używał do szantażowania pani Revel, a McGrath chciał je zwrócić jej, ratując ją przed dalszymi kłopotami. Anthony zgodził się dostarczyć oba zestawy dokumentów. Dowiadujemy się, że Virginia Revel jest wdową po byłym brytyjskim dyplomacie w Herzosłowacji, w której wszyscy się zakochują i którą Lomax poprosił o bycie jedną z osób towarzyszących w Chimneys, by oczarować księcia Michała. Przybywając do Londynu, Anthony zameldowuje się w hotelu Blitz, gdzie podejmowane są różne próby, uczciwe i nieuczciwe, zdobycia rękopisu. Ostatnia ma miejsce w nocy, gdy kelner hotelowy, Giuseppe, wchodzi do pokoju Anthony’ego. Anthony budzi się i dochodzi do walki, ale Giuseppe ucieka, nie z rękopisem, ale z listami Virginii Revel. Następnego dnia Giuseppe odwiedza Virginiię i szantuje ją jednym z listów. Nie zdradza mężczyźnie, że listy nie są jej, lecz żartobliwie daje mu 40 funtów i prosi, by wrócił następnego wieczoru po resztę. Anthony wykonuje zadanie dla Jimmy’ego McGratha, gdy pan Holmes z wydawnictwa odbiera od niego rękopis i płaci mu. Dopiero wtedy otrzymuje, w imieniu McGratha, rządowe zaproszenie na spotkanie w Chimneys, gdzie ma nadzieję, że zostanie przekonany, by w ogóle nie oddawać rękopisu. Anthony postanawia podróżować pod własnym nazwiskiem, zatrzymać się w gospodzie wioskowej poza domem i zbadać sprawę. Przed tym odwiedza Virginiię. Gdy ona wraca do domu, spotyka Anthony’ego przy drzwiach i znajduje Giuseppe w swoim gabinecie, niedawno zabitego pistoletem z grawerem „Virginia”. W kieszeni Giuseppe znajduje się skrawek papieru z napisem „Chimneys 11.45 czwartek”. Anthony dowiaduje się o zaproszeniu Virginii do tego domu i wnioskuje, że ktoś próbuje ją powstrzymać przed udaniem się tam. Aby ich przechytrzyć, pozbywa się ciała i podąża za Virginiią, która instynktownie ufa temu „byłemu uczniowi Eton i Oksfordu”, do Chimneys. W czwartek o 11.45 w nocy popełniono morderstwo w Chimneys w przeddzień spotkania w sprawie koncesji. Podróżując pod pseudonimem „hrabia Stanisław”, zamordowany mężczyzna okazuje się być nikim innym jak księciem Michałem Obolovitchem. Do zbadania sprawy wezwany jest nadinspektor Battle ze Scotland Yardu. W trawie zauważono ślady stóp prowadzące do i od otwartego okna do sali narad, gdzie znaleziono ciało, a podejrzenia policji natychmiast kierują się na przybycie obcego w gospodzie wioskowej noc wcześniej, Anthony’ego Cade’a. Dalsze śledztwa są jednak utrudnione, gdy pewny siebie Anthony nagle pojawia się w domu i przedstawia się; ponadto opowiada Battle’owi i policji wszystkie wydarzenia do tej pory, ostrożnie pomijając historię listów Virginii oraz morderstwo i ukrycie Giuseppe. Ujawnia im również, że rzeczywiście przybył do Chimneys poprzedniej nocy i udaje mu się przekonać śledczych, że został zwabiony tam pod pretekstem i że został wrobiony w zbrodnię. Gdy Anthony zostaje pokazane ciało księcia Michała, jest wstrząśnięty, rozpoznając „pana Holmesa”, który odebrał od niego pamiętniki. Oprócz Isaacsteina i Virginii (która potwierdza alibi Anthony’ego) trzecim gościem w domu jest kolekcjoner książek Hiram P. Fish, który jest tam, by obejrzeć kolekcję pierwszych wydań lorda Caterhama. W domu prowadzone są dwa śledztwa: oficjalne i własne Anthony’ego. Policja interesuje się, kto korzysta na śmierci księcia Michała i dowiaduje się, że jego następcą na wolnym tronie jest pierwszy kuzyn Michała, książę Mikołaj, młody człowiek o nieco rozwiązłym trybie życia, który prawdopodobnie zmarł w Kongu. Anthony pyta córkę lorda Caterhama, „Bundle” Brent, o lokatora pokoju, którego światło widział włączające się i wyłączające się po usłyszeniu strzału w momencie morderstwa. Okazuje się, że jest to mademoiselle Brun, francuska guwernantka jego dwóch młodszych sióstr, która jest z nimi dopiero od dwóch miesięcy od jej poprzedniej posady w zamku w Dinard. Istnieje dalszy francuski związek ze sprawą, gdy Anthony znajduje na terenie brodatego obcego z francuskim akcentem, twierdzącego, że zgubił się podczas spaceru z pobytu w gospodzie wioskowej. Francuski król złodziei klejnotów, King Victor, zwolniony kilka miesięcy wcześniej z więzienia, jest podejrzany, ponieważ Angèle Mory, w czasach przed Mikołajem IV, była jego wspólniczką i jako królowa prawdopodobnie była zaangażowana w kradzież diamentu Koh-i-Noor z Tower of London przez King Victora (podstawiono kopię z pasty, a publiczności nie poinformowano o zdarzeniu). Królowa Varaga była gościem w Chimneys w tamtym czasie i wierzy się, że ukryła klejnot gdzieś w domu, a teraz, siedem lat po jej śmierci, King Victor przybył, by go odzyskać. Po podszywaniu się pod drugiego w linii sukcesji księcia Mikołaja w Stanach Zjednoczonych w celu oszustwa, mówi się, że jest teraz w Anglii. Anthony spotyka się z dojrzałą panną Brun i otrzymuje pozwolenie na udanie się do Dinard, aby sprawdzić jej referencje. Podczas jego nieobecności ma miejsce nocne włamanie do Chimneys, gdy Virginia i Bill Eversleigh, jeden z pracowników Lomaxa z Foreign Office, zaskakują cieniowatego intruza przeszukującego salę narad. Po walce intruz ucieka. Anthony wraca z Francji – panna Brun okazała się być ponad podejrzeniami – i dowiaduje się o włamaniu. Oczekując kolejnej próby, dołącza do Virginii i Billa tej nocy, gdy skutecznie zatrzymują brodatego francuskiego obcego, tylko aby odkryć, że jest to pan Lemoine z Sûreté, którego przybycie oczekiwał Battle. Ten funkcjonariusz widział ruch w sali narad, ale ingerencja Anthony’ego i jego przyjaciół sprawiła, że podejrzany znowu uciekł. Lemoine jest na śladzie King Victora i mówi im, że Angèle Mory wysyłała zakodowane listy do King Victora, używając aliasów „kapitan O’Neill” i „Virginia Revel” (którą Mory znała z pobytu jej męża w brytyjskiej ambasadzie w Herzosłowacji) i to one zostały pomylone z listami szantażującymi. Skradzione od King Victora, trafiły do Afryki i, całkowicie przypadkowo, do Jimmy’ego McGratha. Tego popołudnia te listy tajemniczo pojawiają się na toaletce Anthony’ego w Chimneys. Teoria Battle’a brzmi, że King Victor, niezdolny do odczytania listów i świadomy, że sala narad jest teraz obserwowana, zwrócił je, aby władze odczytały wiadomość i znalazły klejnot, który on następnie zabierze w dogodnym momencie. Postanawiają wziąć przynętę i zatrudniają eksperta od łamania kodów, profesora Wynwooda, który wnioskuje, że zakodowana wiadomość mówi, że Stylptitch ponownie ukrył klejnot i zostawił wskazówkę „Richmond siedem prosto osiem w lewo trzy w prawo”. Bundle utożsamia to ze starym przejściem za obrazem hrabiego Richmond, ale ślad prowadzi tylko do kolejnego szyfru (później ujawnionego, że reprezentuje różę). Boris Anchoukoff, lojalny kamerdyner księcia Michała, wręcza Anthony’emu adres w Dover („upuszczony przez tego obcego pana”), a Anthony wymyka się, aby zbadać to miejsce. Jest to kryjówka dla ludzi King Victora i „Towarzyszy Czerwonej Ręki”. Właśnie gdy Anthony lokalizuje zakładnika, pan Fish chwyta go z automatyczną bronią. Mimo to widzimy Anthony’ego następnego razem przygotowującym się i gromadzącym wszystkich ludzi w Chimneys. Ujawnia, że odniesienie do „Richmond” w kodzie dotyczyło biografii hrabiego Richmond w bibliotece. Ale to jest pułapka dla mordercy księcia Michała: panny Brun, w rzeczywistości rzekomo martwej królowej Varagi (której „ciało” siedem lat temu było podmienione, okaleczone poza rozpoznaniem). Złapana na przeszukiwaniu biblioteki w poszukiwaniu klejnotu, Varaga ginie w walce o jej rewolwer z Anchoukoffem. Prawdziwa panna Brun mogła zostać porwana podczas podróży z Dinard, podczas gdy morderstwo Giuseppe w domu Virginii miało na celu powstrzymanie Virginii przed udaniem się do Chimneys, ponieważ mogła rozpoznać byłą królową. Był jednak inny gość, który ją znał – książę Michał – i gdy znalazł ją przeszukującą salę narad, ją zastrzelił. Anthony ujawnia kolejną podmianę, gdy przedstawia prawdziwego pana Lemoine’a: zakładnika w Dover. Oszust jest nikim innym jak King Victorem, który próbuje uciec, ale zostaje zatrzymany przez pana Fisha, w rzeczywistości amerykańskiego agenta. Anthony ma kilka ostatnich niespodzianek. Pamiętniki, które dał „panu Holmesowi”, były fałszywe: oddaje prawdziwe pamiętniki (które w końcu nie zawierają żadnych obciążających anegdot) Jimmy’emu, by dostarczył je wydawcom i otrzymał swoje tysiąc funtów. Wskazówka „Richmond” odnosi się do róży na ziemi o nazwie „Richmond”, gdzie następnie odzyskano Koh-i-Noor. Następnie Anthony przedstawia się jako zaginiony książę Mikołaj, który zniknął w Kongu i przez niewyobrażalny zbieg okoliczności został wciągnięty w tę przygodę, i oferuje zostać następnym królem Herzosłowacji. Rano potajemnie poślubia Virginiię, która będzie jego królową.


Palani ginie w morzu, gdzie zostaje wciągnięty przez wir. Następnego dnia na brzegu odnajdują martwych Karuthammę i Pareekutty’ego trzymających się za ręce.[sep]Jedynym celem w życiu Chembankunju jest posiadanie łodzi i sieci. W końcu udaje mu się kupić oba te przedmioty dzięki pomocy Pareekutty’ego, młodego muzułmańskiego kupca, pod warunkiem, że ryby złowione przez łódź będą sprzedawane jemu. Piękna córka Chembankunju, Karuthamma, i Pareekutty kochają się. Matka Karuthammy, Chakki, wie o tym i przypomina córce o życiu, które prowadzą w granicach ścisłej tradycji społecznej. Karuthamma poświęca swoją miłość do Pareekutty’ego i wychodzi za Palaniego, sierotę, którą Chembankunju znalazł podczas jednej z wypraw rybackich. Po ślubie Karuthamma udaje się z mężem do jego wioski, mimo nagłej choroby matki i próśb ojca, by została. W furii Chembankunju się jej wypiera. Po nabyciu łodzi i sieci, a następnie dokupieniu kolejnej, Chembankunju staje się bardziej chciwy i bezlitosny. Swoją nieuczciwością doprowadza Pareekutty’ego do bankructwa. Po śmierci żony Chembankunju żeni się z Pappikunju, wdową po mężczyźnie, od którego kupił swoją pierwszą łódź. Panchami, młodsza córka Chembankunju, opuszcza dom, by dołączyć do Karuthammy na skutek przybycia macochy. Tymczasem Karuthamma starała się być dobrą żoną i matką. Ale plotki o jej dawnej miłości do Pareekutty’ego rozchodzą się po wiosce. Przyjaciele Palaniego wykluczają go i odmawiają zabrania go na połów. Przez zrządzenie losu Karuthamma i Pareekutty spotykają się pewnej nocy, a ich dawna miłość budzi się... Palani, samotny na morzu i nęcący rekina, zostaje wciągnięty przez ogromny wir i pochłonięty przez morze. Następnego ranka Karuthamma i Pareekutty również zostają znalezieni martwi, trzymając się za ręce, wyrzuceni na brzeg. W oddali leży martwy rekina z przynętą.


Fisher zauważa, że praca Dooleya w zakresie medycyny prewencyjnej stanowiła kluczowy element agendy oficera CIA Edwarda Lansdale’a, która miała na celu powstrzymanie powstania reżimu antykomunistycznego pod przywództwem Ngo Dinh Diema. Lansdale poszukiwał amerykańskiego protestanta niezdolnego do nawiązywania kontaktów z ludźmi pomimo barier kulturowych, a Dooley odrzucił to stanowisko.[sep]Książka rozpoczyna się od stwierdzenia, że Dooley przekształcił się z „niezdyscyplinowanego amerykańskiego Irlandczyka i hulaki w świętą gwiazdę show-biznesu” dzięki wykorzystaniu rozrywki i umiejętności samoreklamy. Użycie przez Dooleya show-biznesu stało się widoczne, gdy zespół Kingston Trio nazwał jeden ze swoich utworów jego imieniem, aby zwiększyć świadomość społeczeństwa na temat Dooleya i jego pracy. Fisher przedstawia również piosenkę „Tom Dooley” zespołu Kingston Trio jako dowód na skuteczną samoreklamę Dooleya, jednocześnie wskazując na termin „Dr. America” (Thanh Mo America), którego ludzie w Laosie używali, aby gloryfikować Dooleya. Fisher nie pomija faktu, że Thomas Anthony Dooley III był siódmym najbardziej znanym nazwiskiem na świecie po Winstonie Churchillu, papieżu Janie XXIII, Albercie Schweitzerze i kilku innych prominentnych postaciach. Ponadto Fisher formułuje dwa twierdzenia dotyczące zdolności samoreklamy Dooleya: po pierwsze, twierdzi, że samoreklama Dooleya przypominała umiejętności marketingowe Alberta Schweitzera. Po drugie, Fisher proponuje, że zdolność samoreklamy Dooleja była silnie powiązana z polityką zimnej wojny „na arenie międzynarodowej”. Następnie książka zagłębia się w dzieciństwo Thomasa A. Dooleya III i osobowość z jego wczesnych lat. Fisher zauważa, że koledzy z klasy opisują Dooleya paradoksalnie jako zarówno „cichego i miłego”, jak i „zarozumiałego showmana”. Jednak koledzy powszechnie zauważali, że Dooley „pozostawał obojętny wobec konwencjonalnych grup tworzących społeczność studencką”. Według Michaela Harringtona, kolegi z klasy Dooleya, czuli się oni jak żołnierze Chrystusa strzegący wiary przed siłami świata współczesnego. Harrington i Dooley mieli również mieszkać w bezpiecznym „getcie”, chronionym przed „brytyjskimi imperialistami, amerykańskimi kapitalistami i protestanckimi książętami” przez Kościół rzymskokatolicki, który osłaniał ich przed kulturą współczesną przez ponad czterysta lat. Fisher omawia, jak muzyczna kariera Dooleja w dzieciństwie sprawiała, że wydawał się on nonkonformistą, gdy Dooley grał melodie inspirowane współczesnymi przebojami pop. Dooley jest również przedstawiany jako psotne dziecko, nastolatek i kawaler, który w okresie dojrzewania stał się homoseksualistą, utrzymując jednocześnie obfite kontakty z płcią przeciwną. Po krótkim opisaniu wybryków Dooleja na studiach i jego wydalenia z szkoły medycznej, Fisher zauważa, że Dooley został przydzielony jako oficer medyczny do specjalnej operacji o nazwie Passage to Freedom, będącej częścią Misji Wojskowej w Sajgonie (kierowanej przez Edwarda Lansdale’a), zaprojektowanej w celu propagowania ruchu antykomunistycznego w Wietnamie Południowym. Według Fishera głównym celem pracy Dooleja było zapoznanie wojska z chorobami, z którymi będą musieli się zmierzyć w przypadku zajęcia Wietnamu. W trakcie tej pracy Dooley sprawiał wrażenie, jakby wykonywał nadzwyczajną pracę, oferując „triage medyczny uchodźcom obecnym tutaj w tak dużej liczbie”. Fisher wykorzystuje te fakty, aby zaproponować, że chociaż Dooley wydawał się bezinteresownym altruistą, był w rzeczywistości pionkiem politycznym kształtującym relacje między USA a Wietnamem Południowym. Następnie Fisher przechodzi do omówienia tego, jak zmiana motywacji Doolego do przebywania w Wietnamie przyczyniła się do ukształtowania jego roli politycznej w tym kraju. Twierdzi, że Dooley pojechał do Wietnamu początkowo, ponieważ nienawidził francuskiego kolonializmu, ale ta motywacja zmieniła się w taką, która chciała obalić komunistyczne Viet Minh. Wnioskuje, że praca Doolego w zakresie „medycyny prewencyjnej” była kluczowym elementem agendy oficera CIA Edwarda Lansdale’a mającej na celu ułatwienie powstania reżimu antykomunistycznego pod przywództwem Jeana Baptiste’a Ngo Dinh Diema w Wietnamie Południowym. Lansdale próbował znaleźć amerykańskiego katolika, który byłby zarówno antykomunistą, jak i zdolny do nawiązywania kontaktów z ludźmi pomimo barier kulturowych. Dooley miał tutaj okazję objąć to stanowisko, dając Amerykanom wrażenie, że „wielokulturowa wietnamska demokracja” się rodzi. Następnie Fisher omawia, jak Dooley reklamował się, tym samym zyskując status celebryty. Dzięki kontaktom Dooleya z Williamem J. Ledererem, oficerem prasowym marynarki wojennej, jego wojskowe przygody w Wietnamie zostały opublikowane w jego bestsellerowej książce „Deliver Us from Evil”. Rozdziały tej książki zostały przedrukowane w magazynie „Reader’s Digest”, czasopiśmie, które według Fishera było wówczas ściśle monitorowane przez CIA. Następnie omawia, jak marynarka wojenna zwolniła Dooleya z powodu homoseksualizmu, i zagłębia się w relacje Dooleya z dziennikarzami świeckimi i katolickimi. Dziennikarze świeccy i katoliccy kładli nacisk na różne aspekty pracy Dooleja; dziennikarze świeccy podkreślali fakt, że Dooley był „na powierzchni gościem, któremu nic się nie liczy”, który posiadał głęboką inicjatywę indywidualną. Dziennikarze katoliccy podkreślali, jak praca Dooleya z uchodźcami rezonowała z katolickimi wartościami duchowymi. Fisher po tym kontraście wyjaśnia, że Tom Dooley następnie zmobilizował wsparcie z Międzynarodowego Komitetu Ratunkowego dla swojej Operacji Laos, którą Dooley rozpoczął w późnych latach pięćdziesiątych. Autor następnie omawia Operację Laos w większym szczególe i w jaki sposób odbiegała ona od głównego nurtu amerykańskiej agendy antykomunistycznej lat pięćdziesiątych. Fisher przedstawia również Dooleya jako misjonarza medycznego i analizuje stosunek Dooleja do ludzi, którym pomaga. Omawiane są również partnerstwa między Operacją Laos a Operacją Bractwo Lansdale’a. Następnie Dooley jest opisywany jako „Leśny Lekarz Nowej Ery” i jest kontrastowany ze swoim współczesnym Albertem Schweitzerem. Fisher omawia relację wytworzoną między tymi dwoma humanistami i wprowadza kluczową osobę, która wpłynęła na sposób, w jaki Dooley prowadził swoją pracę. Ta osoba, Teresa Gallagher, była oddaną fanką Dooleja, która dołączyła do jego wysiłków. Fisher omawia, jak Gallagher ładnie przypominała idealną bezinteresowną pannę z teologii katolickiej ze względu na swoją naturę ofiarną, co wykazało to, jak ona konstruuje modlitwę za Dooleya, gdy Dooley zapada na czerniaka. Następnie Fisher pisze o tym, jak zainteresowanie mediów Operacją Laos Dooleya i jego powrót do zdrowia po czerniaku stworzyło historię nadziei, która zainspirowała Amerykanów do kontynuowania działań humanitarnych. Omawiane jest również to, jak rządowe agencje amerykańskie nauczyły się synchronizować swoje przedsięwzięcia polityczne z Operacją Laos Dooleja. Wspomniane są w końcu śmierć Dooleja, jego dziedzictwo i wpływ na politykę zimnej wojny.


Michael zabija Lashera i grzebie go pod wielkim dębem po wysłuchaniu opowieści o jego życiu. Następnie odkrywa Emaleth karmiącą śpiącą Rowan, co powoduje przebudzenie kobiety.[sep]Powieść zaczyna się krótko po tajemniczym zniknięciu dr Rowan Mayfair, niedawno poślubionej przez wykonawcę robót Michaela Curry’ego. Michael, czując się zdradzony przez Rowan, popada w depresję, pogłębianą przez nieskuteczne leki przepisane mu po bliskim spotkaniu ze śmiercią. Na scenę wkracza seksualnie wyzwolona Mona Mayfair, błyskotliwa nastolatka i potężna czarownica, kuzynka Rowan, wywodząca się od tego samego przodka, Juliena. Ona uwodzi Michaela, co sprawia, że trzeźwieje i odnawia przysięgę, że za wszelką cenę odnajdzie żonę. Jest teraz przekonany, że nie odeszła dobrowolnie. I choć to ona uprowadziła ze swego domu swoje mutantowskie dziecko, Lashera, jest teraz więźniem potwora, którego spłodziła. Jego pierwsze dwie próby zapłodnienia kończą się niepowodzeniem i poronieniem, ale za trzecim razem udaje mu się. Podczas gdy towarzyszy jej w podróży po Europie, Rowan udaje się wysłać próbki DNA do kolegów w San Francisco. Odkrywają oni, że Lasher to zupełnie inny gatunek, a sama Rowan ma wadę genetyczną – poliploidię, czyli 92 chromosomy – co prawdopodobnie w ogóle umożliwiło quasi-nadprzyrodzone narodziny Lashera. Para wraca do Ameryki, gdzie Lasher zabiera się za zapładnianie innych kobiet z rodu Mayfair. Wszystkie próby kończą się niepowodzeniem, gdyż kobiety natychmiast poroną i krwotokiem umierają. Rowan udaje się uciec od Lashera i po dotarciu autostopem do Luizjany traci siły na polu i rodzi Emaleth, żeńskiego Taltosa. Ostatnie słowa Rowan do Emaleth brzmią: „Znajdź Michaela”, co dziewczyna postanawia uczynić, wierząc, że Rowan nie żyje. Rowan zostaje odnaleziona i przewieziona do pobliskiego szpitala, gdzie diagnozuje się wstrząs toksyczny. Aby uratować jej życie, wykonuje się nagłą histerektomię, co eliminuje wszelkie szanse na to, by kiedykolwiek jeszcze urodziła dziecko. Zostaje zabrana do domu do Michaela, gdzie pozostaje w głębokiej śpiączce. Duża część książki jest podzielona na cztery sekcje „Historii Juliena”, które opisują życie Juliena Mayfair i to, co odkrył na temat bytu zwanego Lasherem. Lasher wraca do domu, aby opowiedzieć Michaelowi i Aaronowi historię swojego poprzedniego życia. Urodzony z Anny Boleyn, drugiej żony Henryka VIII, i mężczyzny z Donnelaith, Lasher jest uważany za świętego znanego jako Ashlar i zostaje szybko zabrany przez ojca do Donnelaith. Jego ojciec jest synem hrabiego Donnelaith i stamtąd wysyła go do Włoch, by został księdzem. Powraca do Szkocji po objęciu tronu przez Elżbietę I i tam ginie podczas odprawiania mszy bożonarodzeniowej z rąk zwolenników protestanckiego reformatora Johna Knoxa. Nie wie o niczym, dopóki Suzanne nie przywołuje go z powrotem do istnienia. Michael cierpliwie wysłuchuje Lashera, a gdy jego historia się kończy, Michael nie zwlekając zabija go i grzebie pod wielkim dębem w ogrodzie. Wkrótce potem odkrywa Emaleth w pokoju Rowan, karmiącą ją wysoce odżywczym mlekiem z piersi. To przywraca Rowan do życia, ale na widok Emaleth przed sobą wpada w panikę i krzyczy do Michaela, by ją zabił. Michael odmawia, więc Rowan chwyta broń i strzela córce w głowę. Rowan natychmiast uświadamia sobie, co zrobiła, i płacząc nad córką, nalega, by to ona ją pogrzebała obok Lashera pod tamtejszym dębem. fr:L'Heure des sorcières it:Il demone incarnato nl:Het Heksenkind ru:Лэшер (роман)


Z powodu uczciwej rozgrywki Bellosa konkurs Presidian uznano za czysty, co skłoniło organizatorów do anulowania odliczania mającego na celu zniszczenie Biblioteki. Swain poniósł śmierć w finałowej konfrontacji, nie przypinając wybuchowej opaski do Karanadona, co doprowadziło do ocalenia potwora i budynku.[sep]Fabuła koncentruje się na doktorze Stephenie Swainie, radiologu, który udaje się odeprzeć napastowanie dwóch członków gangu, mimo że nie ma żadnego doświadczenia w walce. Będąc w domu, Swain i jego córka Holly zostają przeniesieni teleportem do Nowojorskiej Biblioteki Publicznej. Tajemniczy obcy o imieniu Selexin wyjaśnia, że Swain został wybrany, by reprezentować ludzkość w konkursie zwanym Presidian. Zasady są proste: siedem różnych istot inteligentnych zostaje przeniesionych w miejsce takie jak Biblioteka i musi walczyć na śmierć i życie. Ostatnia żyjąca istota musi następnie odnaleźć teleporter, który pozwoli jej opuścić labirynt. W labiryncie znajdować się będzie jednak również zwierzę zwane Karanadonem. Karanadon został przeniesiony do Labiryntu dzień przed uczestnikami i już zabił Ryana, strażnika w bibliotece. Swain został wybrany do reprezentowania Ziemi ze względu na swoje naturalne zdolności bojowe, wykazane podczas walki z gangiem. Gatunek Selexina jest zbyt mały, by rywalizować, więc pełnią oni funkcję przewodników i świadków zabójstwa. Jeśli uczestnik wypowie słowo „zainicjuj”, z czapki na głowie Selexina pojawi się miniaturowy teleporter, pozwalający urzędnikom zobaczyć, co się dzieje. Na nadgarstku Swaina zapięta jest metalowa opaska, która wskazuje, ilu uczestników znajduje się w Bibliotece, oraz czy Karanadon jest obudzony, czy nie. Jako ostateczną ostrożność w grze cała Biblioteka jest otoczona potężnym polem elektrycznym. Jeśli Swainowi udałoby się w jakiś sposób wydostać z Biblioteki, opaska da mu piętnaście minut na powrót do środka, a jeśli mu się to nie uda, wybuchnie. Tymczasem dwaj policjanci, Paul Hawkins i Christine Parker, spędzają noc w Bibliotece po incydencie ze śmiercią strażnika. Widząc światło w dolnej części regałów, Hawkins idzie to sprawdzić, zostawiając Parker samą w holu. Do holu przybywa inny uczestnik o imieniu Bellos, który ma ze sobą nieznane stworzenia, które zabijają Parker. W dolnej części regałów Hawkins spotyka obcego przypominającego krokodyla, o imieniu Reese, który go hipnotyzuje. Zanim go zabije, Swain interweniuje, a Hawkins ucieka. Selexin jednak zauważa, że chociaż uczestnicy nie mogą w tym etapie konkursu zabijać się nawzajem, mogą się śledzić. Swain, Holly, Selexin i Hawkins rzucają się do garażu, by uciec, gdy przybywa ostatni uczestnik, Balthazar. W wynikłej walce Reese rani Balthazara, ale Swain go atakuje i ciągnie Balthazara do windy. Po przeżyciu grupa próbuje zebrać się w holu, ale widzi Bellosa i innego uczestnika, zwanego Kondą. Właśnie gdy Konda ma zabić Bellosa, atakują zwierzęta myśliwskie zwane hoodayami lub hoodami, które zabijają Kondę. Selexin i przewodnik Balthazara mówią, że Presidian się skończył: Bellos oszukał, sprowadzając hoody, co czyni go niezwyciężonym przeciwnikiem i pewnym zwycięzcą. Zanim hoody zabiją grupę, pojawia się Reese, która zorientowała się, jak obsługiwać windę, i grupa ucieka w chaosie do pomieszczenia dla woźnych. Niestety, natrafili na gniazdo Karanadona. Stworzenie budzi się i zabija przewodnika Balthazara, zanim Swain podstępem sprawia, że spada do szybu windy, tracąc przytomność. Teraz rozdzieleni, Swain, Holly i Selexin znajdują drzwi, które Fraser zostawił otwarte do świata zewnętrznego. Zanim zdążą uciec, atakuje Bellos. Swainowi udaje się zabić dwa hoody, ale drzwi z trzaskiem się zamykają, stając się naelektryzowane, i zamykają go na zewnątrz, samotnie, a jego opaska na nadgarstku odlicza czas. Aby skomplikować sprawę, przybywa NSA i próbuje powstrzymać ludzi przed zbliżeniem się do biblioteki. W końcu Swainowi udaje się użyć magnesu w telefonie, aby stworzyć szczelinę w oknie elektrycznym i wrócić do środka. Z powrotem w pomieszczeniu dla woźnych Hawkins i Balthazar są atakowani przez uczestnika zwanego Codexem. Balthazar i Codex zabijają się nawzajem i w procesie powodują pożar. Holly i Selexin udaje się uciec z regałów. Bellos rusza w pościg, zabija Hawkinsa i ostatniego uczestnika, zwanego Rachnidem, ale jednego z jego hoodów zabijają Holly i Selexin. W dolnym garażu Swain spotyka psychopatycznego agenta NSA o imieniu Henry Quaid, który zdołał dostać się do Biblioteki. Zostaje nagle zabity przez Reese, którego Swainowi udaje się porazić prądem. Przetrząsając kieszenie, znajduje papier w kieszeni Quaida pokazujący skoki napięcia za każdym razem, gdy coś jest teleportowane do Biblioteki. Przez przypadek znajduje też Holly i Selexina i używa teleportera Selexina, aby zabić ostatniego hooda, teleportując połowę jego ciała do obserwujących urzędników. Po zabiciu Bellosa, miażdżąc go windą, opaska Swaina mówi mu, że ponieważ Presidian został „zanieczyszczony”, końcowy teleporter nie zostanie otwarty i wszystko, w tym Selexin i Karanadon, zostanie pozostawione. Swain zdaje sobie sprawę, że Bellos teleportował urządzenie teleportacyjne do Biblioteki, aby na końcu gry mógł odesłać hoody i nie zostać przyłapanym na oszustwie. Selexin zostaje teleportowany, z obietnicą, że urządzenie ucieczkowe zostanie teleportowane z powrotem. Pole elektryczne wokół Biblioteki znika, a opaska rozpoczyna sekwencję odliczania, aby zabić wszystkich uczestników i zniszczyć dowody. Karanadon budzi się i goni Swaina do parku w pobliżu Biblioteki. W walce opaska Swaina zostaje zrzucona. Przypina ją do Karanadona i ucieka. NSA obserwuje, jak opaski wybuchają, niszcząc wszelki ślad po Karanadonie i niszcząc Bibliotekę. Powieść kończy się sceną, w której Swain i Holly wracają do domu metrem.


W osadzie Eagles Dick Jones odkrywa, że urządzenie Gismo służy do tworzenia kopii niewolników. Planowana zmiana ustroju zostaje jednak wyprzedzona przez bunt, w którym ginie większość wolnych mieszkańców oraz rodzina głównego bohatera.[sep]Anonimowy wynalazca wysyła pocztą setkom osób kopie „Gismo”. Społeczeństwo obywatelskie natychmiast się załamuje; jak mówi jeden z komentatorów wiadomości: „Wielkim pytaniem dzisiaj jest: czy masz Gismo? I wierzcie mi, nic innego nie ma znaczenia”. Akcja przenosi się do roku 2149: społeczeństwo, które znamy, zostało zastąpione przez społeczeństwo bogatej mniejszości wspieranej przez niewolnictwo. Dostęp do Gismos jest pilnie strzeżony przez garstkę silnych mężczyzn. Historia jest opowiedziana oczami Dicka Jonesa, syna przywódcy Buckhill, osady w Poconos. Jones dorasta i ma zostać wysłany do Eagles, innej, większej osady w Górach Skalistych, na szkolenie wojskowe. Jones jest przedstawiony jako postać mało sympatyczna: rozpieszczony, impulsywny, porywczy. W swoim ostatnim dniu w Buckhill wdaje się w bójkę z kuzynem, który wyzywa Dicka na pojedynek; Dick go zabija i następnego ranka musi zostać potajemnie wywieziony, aby uniknąć zemsty. Jones przybywa do Eagles, wspaniałego miasta wbudowanego w górę. Podobnie jak Buckhill, Eagles jest zarządzane jako społeczeństwo niewolnicze; ale Jones jest zszokowany, odkrywając, że Gismo służy do duplikowania niewolników, a najbardziej zaufani niewolnicy zostali skopiowani setki razy. Status wśród obywateli jest określany przez powiązania towarzyskie, a w przypadku mężczyzn – umiejętności w walce wręcz. Autor dba o to, aby pokazać nam mroczną stronę Eagles; na przykład Szef relaksuje się, zrzucając niewolników z szczytu wysokiej wieży i obserwując ich śmierć poprzez telewizję zamkniętego obwodu. Z Buckhill płyną sygnały od ojca Jonesa, że niewolnicy rozważają bunt. W Eagles Jones zostaje wprowadzony do tajnego stowarzyszenia, które debatuje nad zaletami kultury niewolniczej i planuje rewolucję we współpracy z rozczarowanym członkiem rodziny rządzącej. Jones jest oczarowany usłyszanymi argumentami. Ale zanim rewolucja może zostać wprowadzona w życie, niewolnicy buntują się, zabijając większość wolnych obywateli w Eagles i Buckhill, w tym rodzinę Jonesa. Jones jest zmuszony wybrać między lojalnością wobec krewnych a tęsknotą za lepszym społeczeństwem.


Kevin uderza Denisa wiosłem i wyrzuca go z łodzi, a następnie ratuje go z wody, ujawniając, że jest mistrzem pływania. Mimo ratunku Denis odzyskuje przytomność i ponownie go bije, zanim na miejscu pojawia się policja.[sep]Podczas uroczystości zakończenia szkoły średniej najlepszy uczeń w klasie, Denis Cooverman, oświadcza przed całą salą gimnastyczną, że od sześciu lat podkochuje się w cheerleaderce Beth Cooper. Podczas przemówienia wyróżnia kilku kolegów z klasy, w tym szkolnego tyrana oraz ładną, ale płytką imprezowiczkę, a namawia swojego najlepszego przyjaciela, Richa, który wciąż cytuje filmy, by przyznał się do bycia gejem. Mowa Denisa obraża wszystkich oprócz Beth, która uważa ją za „słodką”, co daje Denisowi odwagę, by zaprosić ją na imprezę w swoim domu tego wieczoru. Po przemówieniu wychodzi na jaw, że Beth ma chłopaka, wojskowego Kevina, który grozi Denisowi. Po oświadczeniu Denisa rodzice zostawiają go i Richa samych w domu na imprezę, na którą nikt nie przychodzi, ponieważ są społecznymi wyrzutkami. Beth wieczorem zjawia się pod domem Denisa w swoim małym niebieskim samochodzie wraz z przyjaciółkami Cammy i Treece (trio to znane jest jako „Trójca”). Atmosfera jest niezręczna i pogarsza się, gdy pojawia się Kevin ze swoimi kolegami z wojska; Denis i Rich zostają pobici, a kuchnia w domu Denisa jest zdemolowana. Beth i Trójca pomagają Denisowi i Richowi uciec. Beth ma być wymarzoną dziewczyną, ale ma rażące wady, które burzą fantazję Denisa. W trakcie powieści prawdziwa Beth pokazuje, że wcale nie jest idealną dziewczyną, jaką Denis sobie wyobrażał. Następnie udają się na Starą Drogę Tytoniową, gdzie Denis i Beth piją i rozmawiają o swoich rolach w szkole średniej i o tym, dlaczego dokładnie Denis zakochał się w Beth; on przyznaje, że to dlatego, że była ładna i on zawsze siedział za nią w klasie. Cammy, Treece i Rich próbują przewrócić krowę, ale ponoszą sromotną porażkę. Dziewczyny potem opowiadają straszną historię, by zahipnotyzować chłopców, a potem gwałtownie przyspieszają. Ostatecznie rozbijają się w samochód rodziców Denisa, którzy w tym czasie uprawiali seks. Grupa następnie udaje się na imprezę do Valli Wooly (płytkiej, bogatej imprezowiczki). Denis, czując się nieproszony, nie idzie z Trójcą na imprezę, ale postanawia wejść tam później. Po kilku wpadkach, w tym bycia obdartym przez grubą dziewczynę i spotkaniu z brzydką dziewczyną, z którą kiedyś się całował, Denis znów spotyka się z Kevinem. Kevin i jego banda biją Denisa przed całą imprezą w najbardziej upokarzający sposób, tłukąc go w rytm grającej piosenki. Beth wtedy wjeżdża Humvee Kevina w dom i grupa ucieka. Grupa wraca do szkoły średniej, gdzie Beth, Cammy i Treece prezentują swój pokaz cheerleaderek. Po pokazie dziewczyny idą pod prysznic, a Rich i Denis podążają za nimi. Rich natychmiast wchodzi pod prysznic z dziewczynami, ale gdy Denis ściąga spodnie, widzi wychodzącą spod prysznica Beth. Rich i Denis przez chwilę walczą z Kevinem, używając mokrych ręczników; nauczyli się tego po brutalnym pobiciu, jakiego doznał Rich w pierwszej klasie liceum. Grupa ucieka oryginalnym samochodem Beth, którego Kevin użył, by dojechać ze szkoły na imprezę. Po ucieczce Beth wyznaje Denisowi, że przyszła na jego imprezę tylko dlatego, że to będzie „śmieszne”, co rozczarowuje Denisa. Denis dostaje krwotoku z nosa, a Treece daje mu tampony, aby zatkać nimi nozdrza i zatrzymać krwawienie. Następnie Beth mówi Denisowi, że jego koszula śmierdzi i zmusza go do jej ściągnięcia. Beth bierze koszulę i trzyma ją za oknem, aby ją „przewietrzyć”; koszula wypada z okna. Zatrzymują samochód, a Denis w samej bieliźnie idzie szukać koszuli, którą znajduje w kałuży błota, zjadaną przez parę szopów. Denis rezygnuje z próby odzyskania koszuli i wraca do samochodu tylko w swoim „szczęśliwym” (czyli dziurawym) slipie. Beth pożycza mu pelerynę przeciwdeszczową. Ekipa dociera do domku ojca Treece, gdzie wszyscy piją drinka. Beth wychodzi z Denisem na papierosa i oglądanie księżyca. Rozmawiają o swojej przyszłości i o tym, że Beth pogodziła się z faktem, że jej życie po tym nie będzie już lepsze, podczas gdy Denis ma przed sobą tyle możliwości. W domku Cammy i Treece sugerują, że Rich jest gejem. On nadal temu zaprzecza. Więc postanawiają go sprawdzić. Cammy bierze prezerwatywę i uprawiają z nim seks, ujawniając, że on nie jest gejem, ale dwie dziewczyny mogą być, ponieważ seks to głównie Cammy i Treece uprawiające go ze sobą, a Rich jest tylko obserwatorem. Wszyscy dzielą się swoimi planami na koniec lata, uświadamiając sobie, że będą w tym samym akademiku na podobnych kierunkach. Beth i Denis rozmawiają o planach po wakacjach i się całują. Beth przerywa, zanim zaszlibą za daleko, a wtedy zjawiają się Kevin i jego banda. Po kolejnym pobiciu Denisa konfrontuje ich Rich, który ma karabin należący do ojca Treece. Jednak zanim uda im się ich przepędzić, karabin rozpada się, ujawniając, że nie działał. Kevin zmusza wtedy Denisa do wiosłowania łodzią na środek jeziora. Denis uderza Kevina wiosłem, wyrzucając go z łodzi i pozbawiając przytomności. Denis, obawiając się o przyjęcie na studia, wskakuje do wody i ratuje Kevina, ujawniając, że jest mistrzem pływania. Wciąga Kevina na brzeg i przygotowuje się do wykonania resuscytacji. Kevin jednak odzyskuje przytomność i po raz kolejny go unieszkodliwia. Zanim cokolwiek więcej się stanie, przybywa policja. Przeczulając stereotypy o głupich nastolatkach, Rich, Treece i Cammy wezwali policję. Policja zabiera całą grupę na komisariat. Ojciec Kevina rezygnuje z oskarżenia Beth o kradzież jego samochodu pod warunkiem, że oni nie oskarżą Kevina o próbę zabójstwa Denisa. Są odwiezieni do domów. Beth jest wysadzana przed pustym domem. Beth i Denis dzielą chwilę, w której Denis obiecuje poślubić Beth, jeśli nie będzie gruba na ich zjeździe dziesięciolecia. W drodze do domu Rich wyznaje, że myśli, że może być gejem. Gdy wracają do domu, rodzice Denisa są tam i informują go, że zostanie ukarany. Gdy mama wchodzi do środka, Denis mówi tacie, że było warto. Ojciec mówi mu, żeby nie wspominał o tym mamie. W zakończeniu Denis w ciągu lata urosł o siedem cali i przytył czterdzieści funtów. Rich spróbował być gejem, ale nie podobało mu się to zbytnio i czeka na to, co będzie dalej. Treece i Cammy uznały, że są tylko dobrymi przyjaciółkami i nie powinny tak dużo pić w swoim towarzystwie. Beth i Denis spotykają się tydzień przed tym, jak Denis ma wyjechać na studia.