Podczas podróży na północ towarzysze Rudi’ego uznają go za Wysokiego Króla Montivalu, co jest nową nazwą dla stanu Iowa. Rudi chętnie odrzuca to stanowisko, mimo złożonej mu przez grupę przysięgi lojalności.[sep]Rudi Mackenzie i Edain Aylward Mackenzie wyruszają przez powojenne Illinois z misją powierzoną im przez szefa Iowa, aby odzyskać wozy Ingolfa Vogelera, które tam porzucił. Rozbijają zasadzkę zorganizowaną przez Nożowników i ratują trzech Południowych Bojowników o Wolność (Południaków), potomków ocalałych z Chicago, w tym ich lidera Jake’a. Rudi adoptuje plemię, a oni pomagają mu przetransportować wozy Ingolfa z powrotem do Iowa. W drodze Rudi i Edain uczą ich wytwarzać łuki i strzały, a następnie trenują ich jako wojskowych łuczników. Południacy słuchają ich śpiewu i włączają pieśni do swojej kultury. Wkrótce Południacy zaczynają uważać się za część klanu Mackenzie. Tymczasem Mary i Ritva Havel próbują znaleźć sposób, by wyciągnąć Ingolfa z więzienia szefa Iowa. Wtedy kapitan Denson z stanowej policji w Iowa prowadzi rozmowę z Ingolfem i oferuje mu uwolnienie z więzienia, jeśli zwabi wojska CUT z Des Moines. Gdy Ingolf wyraża zgodę, Denson wyprowadza go, podczas gdy jego ludzie zabijają pozostałych więźniów, którzy byli świadkami rozmowy. Gdy Rudi dociera do Missisipi, Denson spotyka się z nimi na wschodnim brzegu rzeki. Przyprowadza ze sobą Ingolfa. Przekraczają rzekę i spotykają się z szefem Iowa oraz resztą drużyny Rudi’ego w Dubuque. Tymczasem Zgromadzenie w Corvallis walczy z najeźdźcami z CUT i Boise. Wojska Proroka zbiegają się na ziemie Zgromadzenia z kilku kierunków. Choć narody Zgromadzenia mogą spowolnić inwazję, nie są w stanie odeprzeć najeźdźców. Wieść o tym, że Stowarzyszenie Ochrony Portlandu traci zamki z powodu dziwnych zdolności Wysokich Poszukiwaczy z CUT, powoduje spadek morale. Z powrotem w Iowa major Graber i jego siły CUT usiłują zabić Rudi’ego i jego sojuszników. Choć Rudi przeżywa, CUT udaje się zabić szefa Iowa. Dzięki staraniom Mathildy Arminger udaje jej się jednak przekonać żonę szefa do objęcia władzy jako regentka, tworząc nowego sojusznika dla Rudi’ego i jego grupy. Rudi i jego grupa opuszczają Iowa, kierując się na północ wzdłuż rzeki Missisipi. W trakcie podróży towarzysze Rudi’ego składają przysięgę lojalności wobec niego jako Wysokiego Króla „Montivalu”, nowej nazwy wybranej przez grupę dla Pacyficznego Północnego Zachodu. Rudi niechętnie przyjmuje to stanowisko. Rudi i jego grupa przybywają do kraju Richland, domu Ingolfa. Będąc tam, Ingolf godzi się ze swoim skłóconym bratem, lokalnym szeryfem, który zgadza się pomóc Ingolfowi i jego przyjaciołom dotrzeć do Nantucket. Podążając na północ wokół Wielkich Jezior i używając nart do poruszania się po śniegu, drużyna zostaje ponownie zaatakowana przez siły CUT, które są sojusznikami francuskojęzycznych dzikusów. Choć udaje im się odeprzeć siły CUT, Jake ginie w walce. Przybywając do Maine, Rudi i jego zwolennicy są przyjęci przez ocalałych, którzy przyjęli kulturę przypominającą wikingów. Zgadzają się pomóc Rudiemu dotrzeć do Nantucket, ale po przybyciu do nadmorskiego miasta odkrywają, że jest ono oblegane przez majora Grabera i muzułmańskich korsarzy. Rudi i jego siły udają się zniesieść oblężenie i schwytają jednego z przywódców piratów, ale Odard Liu ginie podczas bitwy. Rudi przekonuje kapitana piratów, by zabrał go i jego zwolenników na Nantucket. Są ścigani tam przez majora Grabera, który przejął inny statek piracki. Gdy oba statki przybywają do Nantucket, rzeczywistość zaczyna się zmieniać, gdyż alternatywne wersje Nantucket zaczynają pojawiać się losowo. Rudi i jego zwolennicy przedzierają się na Nantucket. Tam Rudi zostaje przeniesiony w obecność Panny, Matki i Staruchy, które przyjęły formę matki Rudi’ego (Juniper Mackenzie) oraz Marion Alston i Swindapy z serii o Nantucket. Wyjaśniają przyczynę Zmiany, nawiązując do znaczenia ludzkości (paradoks Fermiego) i że pewne siły uznały potrzebę, aby ludzkość dojrzała bardziej, zanim sama się zniszczy w wyniku nadużywania technologii. Wyjaśniają również moce pomagające CUT w wyniku sporu między tymi siłami co do najlepszego sposobu kierowania zmienioną ludzkością. Rudi został ostatni raz widziany, gdy wyciąga Miecz Pani z pochwy. Z powrotem w Montivalu Juniper wzywa pomocy bogów przeciwko CUT podczas ceremonii (Stożek mocy). Podczas ceremonii światło emanuje z dłoni Juniper i ona ogłasza nadejście Wysokiego Króla.


Eksplozja wywołana przez Kucharza spowodowała toksyczną burzę ognia, w której zginęło ponad tysiąc mieszkańców, pozostawiając przy życiu tylko nielicznych. Kopuła zniknęła dopiero po tym, jak Julia Shumway nawiązała kontakt z pozaziemskim nastolatkiem i przekonała go do zakończenia eksperymentu.[sep]W sobotę 21 października, tuż przed południem, w nieokreślonym roku po 2012 (co wynika z wzmianki o wyblakłej naklejce z kampanii reelekcyjnej Baracka Obamy z 2012 roku), małe miasteczko Chester’s Mill w stanie Maine zostaje nagle i makabrycznie odcięte od świata zewnętrznego przez niewidzialną, półprzepuszczalną barierę nieznanego pochodzenia. Natychmiastowe pojawienie się bariery powoduje wiele obrażeń i ofiar śmiertelnych oraz uwięzia wewnątrz miasteczka byłego kapitana armii, Dale’a „Barbie” Barbarę, który próbował opuścić Chester’s Mill. Szef policji Howard „Duke” Perkins wkrótce ginie, gdy jego rozrusznik serca eksploduje po zbliżeniu się do bariery. Usuwa to ostatnią znaczącą opozycję dla Jamesa „Big Jima” Rennie’ego, handlarza samochodami i drugiego radnego miasta. Big Jim sprawuje znaczący wpływ w Chester’s Mill i wykorzystuje okazję, by użyć bariery jako elementu gry o władzę i przejąć kontrolę nad miastem. Big Jim mianuje nowym szefem policji jednego ze swoich popleczników, niekompetentnego Petera Randolpha. Zaczyna również powiększać szeregi policji w Chester’s Mill o wątpliwych kandydatów, w tym swojego syna, Juniora Rennie’ego, i jego przyjaciół. Juniora często dręczą migreny spowodowane przez jak dotąd niezdiagnozowany guz mózgu, który zaczął również wpływać na jego stan psychiczny; nieświadomy tego Big Jim, Junior w momencie pojawienia się bariery był w trakcie bestialskiego pobicia i duszenia dziewczyny na śmierć, a zanim Rennie wcielił go do policji, zabił już inną dziewczynę. W innym miejscu w Chester’s Mill Julia Shumway, redaktorka lokalnej gazety, otrzymuje telefon od pułkownika Jamesa O. Coxa, który prosi ją o przekazanie wiadomości Barbie’emu, aby się z nim skontaktował. Gdy to robi, Cox prosi Barbie’ego, aby pełnił funkcję łącznika rządu w próbie obalenia Kopuły, jak zaczęto ją nazywać. Ze względu na umiejętności Barbie’ego jako byłego poszukiwacza nielegalnych fabryk bomb, Cox powierza mu zadanie zlokalizowania źródła, które – jak wierzą – znajduje się wewnątrz Kopuły. Cox jest również w stanie przewidzieć polityczne skutki takiej sytuacji w małym miasteczku. Na mocy zarządzenia prezydenckiego Barbie’ego przywraca się do służby w armii USA i awansuje na stopień pułkownika. Barbie’emu przedstawiono również dekret nadający mu władzę nad miastem. Jednak, biorąc pod uwagę specyfikę lokalnej polityki, ta decyzja nie spotyka się z uznaniem Big Jima i jego zbuntowanej bandy renegatów z policji. Podczas gdy Big Jim potajemnie podsyca i organizuje niepokój oraz panikę wśród mieszkańców, by umocnić swoją władzę, Barbie, Julia i wielu innych mieszkańców próbuje powstrzymać sytuację przed wymknięciem się spod kontroli. Po wielokrotnym starciu z Renniem, Barbie’emu wkręca się cztery morderstwa i zostaje aresztowany. Oskarża się go o zabójstwo pastora Lestera Cogginsa, który prał pieniądze dla wielkoskalowej operacji metamfetaminowej Rennie’ego, oraz Brendy Perkins, wdowy po Duke’u; oboje zostali zamordowani przez Big Jima. Podczas gdy Barbie przebywa w więzieniu, inni mieszkańcy śledzą źródło Kopuły do opuszczonej farmy, a urządzenie silnie sugeruje pozaziemskie pochodzenie. Ograniczenia wprowadzone przez Rennie’ego stają się bardziej surowe, a policja coraz bardziej brutalna, co jednoczy miasteczko i ostatecznie prowadzi do tego, że niektórzy mieszkańcy uwalniają Barbie’ego z więzienia, zabijając Juniora sekundy przed tym, jak mógłby zamordować Barbie’ego. Zorganizowany częściowo opór ucieka na opuszczoną farmę, gdzie wielu ludzi dotyka dziwnego obiektu i doświadcza wizji. Nie tylko dochodzą do wniosku, że urządzenie zostało umieszczone przez pozaziemskich „skórzaków” (nazwanych tak ze względu na wygląd), ale konkretnie przez nastolatków, którzy założyli Kopułę jako okrutną formę rozrywki, rodzaj mrowiska służącego do uwięzienia istot rozumnych i pozwalającego ich porywaczom obserwować wszystko, co dzieje się wewnątrz. Podczas zorganizowanego „Dnia Otwartego dla Odwiedzających” – kiedy ludzie spoza Kopuły mogą spotkać się na jej krawędzi z ludźmi wewnątrz – Big Jim wysyła Randolpha i oddział policji, aby odzyskać kontrolę nad swoją dawną operacją metamfetaminową od Phila „Kucharza” Busheya, który uniemożliwia Renniemu zatuszowanie operacji, a także skupia ponad czterysta butli z propanem tam przechowywanych. Wiele osób ginie w ensuing strzelaninie, a Kucharz, śmiertelnie ranny, detonuje ładunek plastiku, który umieścił w zakładzie produkcji metamfetaminy. Wywołana eksplozja, w połączeniu z propanem i chemikaliami do produkcji narkotyków, uwalnia toksyczną burzę ognia. Ponad tysiąc mieszkańców miasteczka zostaje szybko spalonych na żywo na oczach całego kraju, a przy życiu pozostają tylko dwudziestu sześciu ocalałych w opuszczonej stodole, osierocony chłopiec z farmy ukrywający się w piwnicy na ziemniaki oraz Big Jim i jego nieformalny adiutant, Carter Thibodeau, w schronie przeciwatomowym miasta. Big Jim i Thibodeau ostatecznie zwracają się przeciwko sobie; Big Jim dźga i wypycha wnętrzności Thibodeau, by sam zginąć kilka godzin później, gdy halucynacje zmarłych zmuszają go do ucieczki w toksyczne środowisko na zewnątrz. Ocalali w stodole zaczynają powoli dusić się, mimo prób armii wtłoczenia czystego powietrza przez ściany Kopuły. Barbie i Julia udają się do urządzenia sterującego, by błagać swoich porywaczy o uwolnienie ich. Julia nawiązuje kontakt z pojedynczym żeńskim skórzakiem, który nie jest już w towarzystwie przyjaciół i dlatego nie ulega presji rówieśniczej. Po wielokrotnym podkreślaniu, że są prawdziwymi istotami rozumnymi z prawdziwymi „małymi życiami”, oraz dzieląc się bolesnym incydentem z dzieciństwa z nastoletnim obcym, Julia przekonuje skórzaka, by zlitował się nad nimi. Kopuła powoli unosi się i znika, pozwalając toksycznemu powietrzu rozproszyć się i ostatecznie uwalniając miasteczko Chester’s Mill.


Leopold zwyciężył w ostatniej próbie, proponując wzniesienie muru obronnego wokół granic Eltarii. W rezultacie to on i Lily zostali nowymi władcami królestwa, a Rosa została zmuszona do zrzeczenia się tronu.[sep]Lily, która w połowie jest wróżką, jest matką chrzestną Królestwa Eltarii, które jest dość zamożne dzięki liczbie kopalni. Oznacza to jednak, że sąsiednie królestwa pragną je przejąć, w związku z czym Eltaria przez większość czasu znajduje się w stanie wojny lub się do niej przygotowuje. W efekcie nadzór nad królestwem stanowi dla Matki Chrzestnej Lily pracę na pełny etat. Opanowała jednak zdolność podróżowania przez lustra, co ułatwia sprawy, a czego Matka Chrzestna Aleksia pragnęła dowiedzieć się w poprzedniej książce, „Królowa Śniegu”. Po śmierci królowej Celeste Lily przybiera postać złej czarownicy o imieniu „Sable” i poślubia króla Thurmana, jedynie z nazwy, aby ten nie został zmuszony do małżeństwa z prawdziwą złą czarownicą, a księżniczka Rosamund nie miała prawdziwej złej macochy. Nie powstrzymuje to jednak Tradycji przed skupieniem się na Eltarii, a w szczególności na Rosie, w której przypadku splatają się i są kierowane na nią dwa Tradycyjne Szlaki: Śpiącej Królewny i Królewny Śnieżki. Choć jej wygląd zewnętrzny odpowiada Śpiącej Królewnie, dziewczyna zostaje zaatakowana przez Łowcę i podczas ucieczki zostaje schwytana przez siedmiu krasnali. W przeciwieństwie jednak do tych z Tradycyjnej baśni, ci krasnale są banitami, którzy okuwają jej kostkę łańcuchem i czynią ze swojego wirtualnego niewolnika. Matka Chrzestna Lily dzięki pomocy swojego lustrzanego sługi, Jimsona, odnajduje Rosę i przebrana za starą kobietę zajmującą się pszczołami, o imieniu Maggie, wyrusza na pomoc księżniczce. Ponieważ nie ma sposobu na usunięcie łańcucha z Róży bez ucięcia jej nogi lub zmuszenia krasnali do zrobienia tego, Lily ujawnia się i podaje Rosie miksturę, która symuluje śmierć. Tymczasem do Eltarii przybywa Zygfryd, książę Królestwa Drachenthal, które w rzeczywistości nie jest właściwym królestwem, lecz składa się z wojowniczych klanów, a whose bogowie często spłodzą dzieci ze śmiertelnikami, w towarzystwie Mądrego Ptaka. Jest on Herosem, ale w przeciwieństwie do większości z jego krainy, jest inteligentny i słucha dobrych rad Ptaka. Próbuje również uniknąć swego Przeznaczenia, ponieważ obejmuje ono obudzenie śpiącej walecznej bogini-demigodki (która jest jednocześnie jego ciotką) w środku kręgu ognia, co ostatecznie prowadzi do tego, że zostanie dźgnięty w plecy i przytrafią mu się inne okropne rzeczy. Zygfryd natrafia na Rosę w momencie, gdy Matka Chrzestna Lily jest w trakcie rzucania zaklęcia, które ma ją obudzić, i planuje obudzić Rosie, mając nadzieję, że to wystarczy, by zadowolić Tradycję bez wypełniania wszystkich aspektów swojej przeznaczonej ścieżki. W tym samym czasie inny książę, Leopold z Falkenreid, który został wyrzucony przez ojca za to, że był zbyt popularny i przyćmiewał swojego starszego brata i następcę tronu, również przybywa i dostrzega Rosę. Dwaj książęta wdają się w drobną sprzeczkę o to, kto pocałuje Rosę, budząc ją do życia, w czasie gdy Lily udaje się dokończyć zaklęcie dokładnie przed tym, jak Leopold wygrywa i próbuje pocałować Rosę. Zrozumiale, Matka Chrzestna Lily jest bardzo zła na dwóch książąt, ponieważ mogli oni zrujnować wszystko, ale pozwala im udać się z nią i Rosą do pałacu, ponieważ mogą się okazać przydatni. Gdy Rosa odzyskuje siły po przejściach, rozpoczyna szkolenie na Matkę Chrzestną, częściowo po to, by nie było tak nudnym ciągłe przebywanie ze swoją „macochą”. Niestety, król Thurman umiera niedługo potem, pozostawiając „królową Sable” jako regentkę do czasu, aż Rosa osiągnie pełnoletność w wieku dwudziestu jeden lat i będzie mogła faktycznie rządzić. Oznacza to, że ich wrogowie spadną na Eltarię, zamierzając ją przejąć, chyba że zostaną podjęte środki, aby temu zapobiec. Matka Chrzestna Lily ma jednak plan, a mianowicie: stu książąt ma przybyć i wziąć udział w próbach, aby sprawdzić, który z nich wykaże się na tyle, by zdobyć rękę księżniczki. Przygody również mogą wziąć udział, jednak nie są zakwaterowani w zamku tak jak książęta. Zygfryd i Leopold naturalnie decydują się pozostać i wziąć udział w próbach, oraz zawierają układ, by pomagać sobie nawzajem przez próby aż do ostatniego zadania. Pierwsza próba polega na wyścigu konnym, w pełnej zbroi, z przerwą w środku na zagonienie trzech owiec do zagrody (robiąc to samemu, z lub bez magii, lub wynajmując pasterza) oraz ustawienie tuzina jajek bez ich stłuczenia. Zygfryd, który skosztował krwi smoka i dzięki temu rozumie mowę zwierząt, dowiaduje się, że owce uwielbiają koniczynę i rośliny fasoli, więc zbiera trochę dla siebie i Leopolda, aby użyć ich do zagonienia owiec, podczas gdy Leopold kupuje im po małej zmiotce i drewnianej łyżce do radzenia sobie z jajkami. Druga próba polega na tym, że każdy książę otrzymuje złoty przedmiot, który jest przeklęty (drobne klątwy, nie poważne), i musi pozbyć się klątwy, dodając przedmiot do skarbu smoka strzegącego przełęczy górskiej, w każdy możliwy sposób, bez krzywdzenia go. Zygfryd zostaje dotknięty klątwą, powodującą pojawianie się płazów wypływających z jego ust za każdym razem, gdy mówi, podczas gdy Leopold kończy z klątwą, która zmienia go w jednego z tych przygnębionych poetów-książąt, którzy pragną tylko nosić czarną odzież, nie spać w nocy i pisać (zazwyczaj złe) poezję i piosenki. Te dwie klątwy bawią smoka do niepamięci, co przekonuje go, by odebrać im przeklęte przedmioty. Trzecia próba polega na tym, że trzydziestu jeden pozostałych książąt odpowiada na serię zagadek, przy czym nikt nie otrzymuje tych samych zagadek. W międzyczasie inny książę o imieniu Desmond również radzi sobie całkiem dobrze w próbach i udało mu się przyciągnąć uwagę Róży, aż do momentu, w którym w końcu się całują i odkrywa, że między nimi nie ma iskry. Zygfryd daje księżniczce lekcje samoobrony jako prezent, a Leopold daje jej naszyjnik wykonany z włosia jednorożca, który został swobodnie dany Zygfrydowi przez jednorożca o imieniu Luna. W tym punkcie Rosa i Zygfryd zakochali się w sobie. Ostatnia próba zostaje ogłoszona, w której dziesięciu pozostałych książąt ma wymyślić sposób na ochronę Eltarii na teraźniejszość i przyszłość, a małżeństwo nie jest rozwiązaniem. Książę z najlepszą odpowiedzią zostanie ogłoszony zwycięzcą i otrzyma rękę Róży za żonę. Łowca okazuje się pracować dla Desmonda, i oboje porywają Rosę, gdy przyłapują ją na podsłuchiwaniu ich, przywołując Tradycję, zamykając ją w wieży otoczonej cierniami. Jednak zwierzęta, które Zygfryd uratował i którym pomógł, ostrzegają go o sytuacji i pomagają mu i Leopoldowi odnaleźć i uratować księżniczkę. Ptak zostaje na stałe przemieniony w Żar-ptaka, bez możliwości przemiany w człowieka, co ją cieszy, aby pomóc, a Luna również pojawia się i udowadnia, że również może pomóc drużynie ratunkowej. Luna przepędza ciernie, podczas gdy Żar-ptak je spala, a powstały w ten sposób krąg ognia pomaga zadowolić Tradycyjny Szlak, który jest przeznaczony dla Zygfryda, bez przynoszenia Przeznaczenia. Po walce Desmond ginie, Łowca i Jimson zamieniają się miejscami, tak że ten pierwszy zostaje uwięziony w świecie luster, a ten drugi staje się człowiekiem, Rosa zostaje uratowana, a zarówno Leopold, jak i Luna są śmiertelnie ranni. Jednakże, ponieważ krew jednorożca, dana swobodnie, może uleczyć niemal każdą ranę, Luna wykonuje jeden ostatni czyn, pozwalając, by krew z jej rany uleczyła Leopolda. Zygfryd, który wymyślił rozwiązanie ostatniego testu tuż przed porwaniem Róży, wygrywa jej rękę. Gdy wszystko zostaje sfinalizowane, rozwiązanie okazuje się polegać na zatrudnieniu dobrych smoków do strzeżenia granic. „Królowa Sable” zrzeka się tronu i ogłasza Rosę i Zygfryda królową i królem Eltarii, po czym wraca do swojego zamku matki chrzestnej z Jimsonem, w którym zdaje sobie sprawę, że się zakochała i odwrotnie. W zamian za to, co Leopold zrobił, zostaje wysłany, by obudzić śpiącą Walecznicę (Brunhildę), przy czym oboje zakochują się, biorą ślub i decydują spędzić życie podróżując i przeżywając przygody. Książka kończy się tym, że Brunnhilde strofuje boga, swojego ojca, za to, że tak ułożył sprawy, że Zygfryd miał mieć straszne przeznaczenie i nie jest zadowolony z tego, jak rzeczy się skończyły, wyruszając z Leopoldem na ich przygodę, a Rosa i Zygfryd żegnają ich i idą „wyprodukować następcę tronu”, zanim muszą pojawić się na swojej uroczystości koronacyjnej.


W trakcie powieści Maria wikła się w perwersyjny czworokąt miłosny z Carterem, BZ i jego żoną. Relacje te kończą się gwałtownie, gdy BZ przedawkowuje leki uspokajające w hotelowym pokoju głównej bohaterki. Mimo tych wydarzeń książka kończy się sceną, w której Maria planuje nowe życie ze swoją córką Kate.[sep]Powieść rozpoczyna się od monologu wewnętrznego 31-letniej Marii Wyeth, po którym następują krótkie wspomnienia jej przyjaciółki Helene oraz byłego męża, reżysera filmowego Cartera Langa. Dalsza narracja prowadzona jest z perspektywy trzecioosobowej w osiemdziesięciu czterech rozdziałach, napisanych zwięzłą, zdyscyplinowaną i wysoce wizualną prozą, typową dla Didion. Główna bohaterka, niespełniona aktorka, opowiada o swoim życiu podczas rekonwalescencji po załamaniu nerwowym w ekskluzywnym Instytucie Neuropsychiatrycznym. Powodem jej umieszczenia w placówce jest domniemany udział w samobójczej śmierci zaprzyjaźnionego z nią biseksualnego producenta filmowego, BZ (skrót od benzodiazepin, leków uspokajających). „Fakty” z dzieciństwa Wyeth obejmują wychowanie w małym miasteczku Silver Wells w stanie Nevada przez ojca hazardzistę i lekkomyślnego oraz matkę neurotyczkę, która „przyśpiewywała do siebie” o chimerycznych tęsknotach. Po ukończeniu szkoły średniej w Tonopah, zachęcana przez rodziców, wyjeżdża do Nowego Jorku, aby zostać aktorką. w Wielkim Jabłku Maria tymczasowo pracuje jako modelka i spotyka byłego chłopaka, Ivana Costello, który – jak sugeruje się później – jest dominującym szantażystą emocjonalnym, nie mającym skrupułów w wykorzystywaniu pieniędzy i ciała uległej dziewczyny. Podczas pobytu w mieście Maria otrzymuje wiadomość o śmierci matki, prawdopodobnie ofiary spowodowanego przez siebie wypadku samochodowego. Jej ojciec wkrótce potem umiera, pozostawiając bezwartościowe prawa górnicze swojemu partnerowi biznesowemu i przyjacielowi, Benniemu Austinowi. Maria wycofuje się z aktorstwa i modelingu, aby przezwyciężyć szok po śmierci matki, zrywa z Ivanem i przeprowadza się do Hollywood z nowo poznanym Carterem. Dowiadujemy się, że ona i Carter mają 4-letnią córkę Kate, poddawaną fizycznemu i psychicznemu „leczeniu” z powodu pewnego „odstępstwa chemicznego w jej mózgu”. Maria prawdziwie kocha córkę, co wskazują jej czułe opisy dziecka, częste wizyty w szpitalu i determinacja, by „ją stamtąd wyciągnąć”. Ona wydaje się jedyną znaczącą osobą w życiu Wyeth. Miłość do dziewczynki zdecydowanie znaczy więcej niż jej małżeństwo z despotycznym Langiem i romanse z mężczyznami, w tym z jego hollywoodzkimi znajomymi, Lesem Goodwinem i BZ. W trakcie powieści Maria zachodzi w ciążę, prawdopodobnie z Lesem, i jest zmuszana przez Cartera do aborcji. Traumatyczny zabieg pozostawia ją psychicznie zniszczoną i nawiedzaną przez koszmary umierających dzieci. Szukając zapomnienia, rzuca się w rutynę kompulsywnego prowadzenia samochodu po drogach i autostradach południowej Kalifornii, błądząc po motelowanych pokojach i barach, pijąc i ryzykując przypadkowe spotkania seksualne z aktorami drugiej ligi i byłymi kochankami. Spędza noc w areszcie za kradzież samochodu i posiadanie narkotyków po jednonocnym związku z mało znaną gwiazdą filmową, Johnnym Watersem. Ostatecznie wikła się w perwersyjny czworokąt miłosny z Carterem, BZ i jego żoną Helene, gwałtownie zakończony, gdy BZ przedawkowuje uspokajające barbiturany (konkretnie Seconal) w hotelowym pokoju Marii. Książka kończy się sceną, w której wycofana Maria planuje nowe życie z Kate, zdecydowana „grać dalej”, mimo swojej przeszłości.


Yuriko oraz Kazue Sato nie zostały zamordowane w odstępie mniejszym niż rok, lecz zmarły w zupełnie różnych okolicznościach. Narratorka odrzuca niewidomego syna Yuriko i ostatecznie unika świata prostytucji, nie szukając klienta na ulicach Japonii.[sep]Książka jest napisana w pierwszej osobie we wszystkich częściach i opowiada historię kobiety, której siostra oraz dawna koleżanka ze szkoły zostały zamordowane. Narratorka „Grotesque” jest bezimienna i na zawsze żyje w cieniu swojej o rok młodszej siostry Yuriko, która jest niewyobrażalnie piękna i centrum wszystkich uwag. Narratorka nienawidzi siostry z powodów, które w trakcie powieści pozostają mniej lub bardziej niejasne, a autor pozostawia czytelnikowi decyzję, czy nienawiść narratorki jest wynikiem zazdrości, czy też tego, że Yuriko została prostytutką i przyniosła hańbę nazwisku rodziny. Podczas gdy narratorka jest mądra, odpowiedzialna i przeciętna, Yuriko jest oszałamiająco piękna, ale lekkomyślna i nieodpowiedzialna. Mimo to wszyscy automatycznie są przyciągani do Yuriko, która, gdy tylko jest wystarczająco dorosła, by zrozumieć swoją władzę nad mężczyznami, zaczyna bawić się jednym mężczyzną po drugim, w konsekwencji stając się pełnoetatową prostytutką. W miarę rozwoju powieści czytelnik poznaje wielu innych bohaterów, z którymi narratorka ma kontakt w swojej bardzo prestiżowej szkole średniej Q. Z czasem narratorka zaczyna nienawidzić wszystkich, w tym wszystkich swoich kolegów z klasy, rodziców i współpracowników. Jest szczególnie złośliwa wobec Yuriko i jednej z jej koleżanek z klasy, Kazue Sato. Gdy zarówno Yuriko, jak i Kazue zostają prostytutkami, zostają zamordowane w odstępie mniejszym niż rok i w ten sam makabryczny sposób, a narratorka wchodzi w posiadanie ich osobnych dzienników, jej życie splata się z ich życiem, a ona odkrywa prawdy, o których istnieniu nigdy by nie pomyślała. Dzienniki zabierają ją w podróż odkrywania własnego „ja”, w której wreszcie uświadamia sobie, czego pragnie. Adoptuje również przystojnego, ale niewidomego syna Yuriko, Yurio. Na końcu widzimy narratorkę, która kroczy ulicami Japonii, szukając klienta, gdy wkracza w tajemniczy i mroczny świat prostytucji.


Ojciec Katie traci pracę po tym, jak w gniewie niszczy samochód swojego szefa i przyznaje się do tego czynu. Mimo utraty zatrudnienia planuje podjąć pracę w nowej wylęgarni w Missouri.[sep]W latach pięćdziesiątych Katie wraz z rodziną mieszka w stanie Iowa, gdzie jej rodzice prowadzą unikalny sklep z azjatyckimi artykułami spożywczymi. Giedy sklep rodziny bankrutuje, rodzina przeprowadza się do mieszkania w stanie Georgia, gdzie rodzice Katie podejmują pracę w wylęgarni razem z innymi japońskimi rodzinami. Przez całą powieścią najlepszą przyjaciółką Katie jest jej starsza siostra Lynn, do której Katie żywi wielki podziw, uważając ją za najmądrzejszą osobę, jaką zna. Podaje za przykład zdolność Lynn do pokonania ich wuja Katsuhisy, samozwańczego szachowego mistrza, w jego własnej grze. Katie chowa głęboko w sercu japońskie słowo „kira-kira”, którego nauczyła ją Lynn i którego używają do opisywania rzeczy, które w ich życiu lśnią. Gdy Katie idzie do szkoły, ma trudności jako jedyna Amerykanka japońskiego pochodzenia w klasie. Jej oceny są solidne, średnie, głównie trójki, w porównaniu do konsekwentnych piątek Lynn. Lynn zaprzyjaźnia się z popularną dziewczyną, Amber, której Katie nie znosi, i zaczyna interesować się chłopcami, często zostawiając Katie, by spędzać czas z ludźmi w swoim wieku. Katie ostatecznie zaprzyjaźnia się z dziewczyną o imieniu Silly Kilgore, którą poznaje, czekając w samochodzie w pracy matki. Matka Silly popiera powstanie związku zawodowego w zakładzie, aby walczyć o wyższe płace i lepsze warunki pracy, choć matka Katie jest temu przeciwna. Tymczasem Lynn zachoruje na chłoniaka i jej stan pogarsza się jeszcze bardziej, gdy Amber przestaje się z nią przyjaźnić. Rodzina przeprowadza się do domu wybranego przez Lynn, aby pomóc jej w wyzdrowieniu, co wydaje się przynosić efekty. Jednak stan Lynn pogarsza się na nowo z powodu stresu, gdy jej młodszy brat Sammy wpada w metalową pułapkę na zwierzęta na rozległej posesji należącej do pana Lyndona, właściciela wylęgarni. Stan Lynn nadal się pogarsza, staje się obojętna i drażliwa. Rodzice Katie w końcu mówią jej o chorobie Lynn, a Katie zdaje sobie sprawę, że Lynn umiera. Gdy Katie zasypia, nie godząc się z Lynn po kłótni, następnego dnia budzi ją ojciec, informując, że Lynn zmarła. Katie rozumie, dlaczego Lynn nauczyła ją słowa kira-kira; chciała jej przypomnieć, by zawsze patrzyła na świat jako na lśniące miejsce i nigdy nie traciła nadziei, mimo że w życiu mogą pojawić się trudne przeszkody. Katie trzyma rzeczy Lynn na swoim biurku jako ołtarz. Rodzina czuje, że duch Lynn pozostanie z nimi tak długo, jak będą mieć jej rzeczy wokół, choć Katie uważa, że duch Lynn pozostanie tylko przez 49 dni po jej śmierci, na podstawie starej historii, którą opowiedział jej wujek. W dniu śmierci Lynn zazwyczaj spokojny i powściągliwy ojciec wpada w szał, widząc, jak Sammy zmaga się z utykaniem. Bierze Katie i idą zniszczyć samochód pana Lyndona, czyn, który ją szokuje. Później idzie do pana Lyndona i przyznaje się do tego, co zrobił, co skutkuje jego zwolnieniem. Katie jest przerażona, że jej ojciec jest teraz bezrobotny, ale on mówi jej, że otwiera się kolejna wylęgarnia w Missouri, gdzie prawdopodobnie będzie pracował następnym razem, mimo że będzie to dłuższa podróż. Katie zostaje z dziennikiem Lynn i po jego przeczytaniu zdaje sobie sprawę, że Lynn wiedziała, że umrze, i że Lynn napisała testament kilka dni przed swoją śmiercią. Wkrótce potem matka Katie uczestniczy w spotkaniu prozwiązkowym w domu Kilgore. Jednym z celów związku było wprowadzenie trzech dni wolnego na żałobę dla rodzin zmagających się z przeciwnościami losu. Choć matka Katie wie, że dla ich rodziny jest już trochę za późno, jeśli zagłosuje za związkiem, dla następnej rodziny przeżywającej żałobę nie będzie za późno. Aby poprawić wszystkim humor, rodzina Katie postanawia wziąć wspaniały, piękny urlop. Katie poleca Kalifornię, ponieważ to tam Lynn chciałaby pojechać; Kalifornia to miejsce, gdzie znajduje się morze, które kochała, i gdzie Lynn chciała zamieszkać, gdy dorośnie. Rodzina przyjeżdża na miejsce, a gdy Katie spaceruje po plaży, słyszy głos Lynn w falach: „Kira-kira, kira-kira”.


Modyfikacje technologii teleportacji sprawiają, że ofiary doświadczają światów równoległych, które mogą w przyszłości zastąpić obecną rzeczywistość. Rachmael ben Applebaum ostatecznie zmuszony jest do porzucenia pierwotnych planów i podróży do Nowej Skolonizowanej Ziemi za pomocą transferu energii.[sep]Nowa technologia teleportacji sprawia, że podróże statkami kosmicznymi stają się przestarzałe. Nowa kolonia, Whale’s Mouth, stała się celem czterdziestu milionów emigrantów, ale jest to podróż w jedną stronę – teleportacja z powrotem na Ziemię jest podobno niemożliwa. Jedynym sposobem na powrót jest statek kosmiczny; podróż trwa osiemnaście lat, a pasażerowie poddawani są ograniczonej formie hibernacji. Rachmael ben Applebaum, którego biznes statków kosmicznych został zrujnowany przez teleportację, postanawia odbyć podróż do Whale’s Mouth własnym statkiem, Omphalos. Pędzony silnym przeczuciem, że utopijna wizja może być fałszywa, wybiera staroświecki sposób podróżowania na wypadek, gdyby niektórzy koloniści chcieli wrócić. Potężne osoby sprzeciwiają się jego podróży. Lies, Inc., rozszerzona wersja The Unteleported Man, obejmuje nowy pierwszy rozdział i około stu stron dodatkowej ekspozycji. Ten wcześniej niepublikowany materiał zaczyna się w rozdziale ósmym od zdania: „Ostry dym unosił się wokół niego, parząc nozdrza”. Następnie rozpoczyna się prawdziwie przerażająca narkotyczna podróż, opisana z dręczącymi szczegółami, którą Rachmael przechodzi po dotarciu do celu i trafieniu strzałą z LSD. Materiał rozszerzający kończy się w rozdziale szesnastym tuż przed powtórzeniem frazy: „Ostry dym unosił się wokół niego, parząc nozdrza”. U czytelnika może jednak powstać zamieszanie z powodu przypisywania przez Dicka przynajmniej części chaosu percepcyjnego celowo wplecionemu efektowi procesu teleportacji. Okoliczności zmusiły Rachmaela do porzucenia pierwotnych planów i podróży do Nowej Skolonizowanej Ziemi za pomocą transferu energii. Przebiegłe modyfikacje technologii „Telpor” najwyraźniej powodują, że ofiary doświadczają różnych tak zwanych „światów równoległych”, które sądzone są za faktycznie istniejące, w jakiś sposób, jako wykonalne alternatywne rzeczywistości. Uczestnicy obawiają się, że konsensus lub zgoda co do opisów światów równoległych może spowodować, że jeden lub drugi świat równoległy będzie objawiał się coraz bardziej agresywnie, aż w końcu całkowicie zastąpi obecny paradygmat rzeczywistości. A doświadczenie świata równoległego samego Rachmaela jest uważane za najgorsze ze wszystkich. Powieść w obecnej formie to sama w sobie splątany, chaotyczny młyn interakcji, percepcji i skoków montażowych, które pozostawiają czytelnika niemal tak zagubionym jak samego Rachmaela ben Applebauma. A supremnie antyklimaktyczne rozwiązanie każe się zastanawiać, czy Dick tego zamierzał, czy nie, czy gdzieś wcześniej w historii nie czaiło się bardziej satysfakcjonujące zakończenie.


Hetty Sorrel zostaje skazana na śmierć za zabójstwo dziecka, jednak dzięki interwencji Arthura Donnithorne’a wyrok zostaje ostatecznie zmieniony na zesłanie. W finale powieści Adam i Dinah, którzy odkrywają swoje wzajemne uczucie, biorą ślub i żyją w spokoju z jego rodziną.[sep]Według *The Oxford Companion to English Literature* (1967): „fabuła opiera się na historii opowiedzianej George Eliot przez jej ciotkę Elizabeth Evans, kaznodzieję metodystyczną i pierwowzór Dinah Morris z powieści, dotyczącej spowiedzi dziewczyny w więzieniu, która przyznała się do zabójstwa dziecka”. Fabuła historii śledzi życie wiejskie czterech postaci w fikcyjnej społeczności Hayslope – wiejskiej, pasterskiej i zżytej ze sobą społeczności w 1799 roku. Powieść obraca się wokół miłosnego „czworokąta” między piękną, ale skupioną na sobie Hetty Sorrel, kapitanem Arthurem Donnithorne’em, młodym dziedzicem, który ją uwodzi, Adamem Bede, jej nieuznanym wielbicielem, oraz Dinah Morris, kuzynką Hetty, gorliwą, cnotliwą i piękną kaznodzieją świecką metodystów. (Prawdziwa wieś, w której osadzono akcję *Adama Bede*, to Ellastone na granicy Staffordshire i Derbyshire, kilka mil od Uttoxeter i Ashbourne, w pobliżu Alton Towers. Ojciec Eliot mieszkał w tej wiosce jako stolarz w okazałym domu, znanym obecnie jako Dom Adama Bede). Adam jest miejscowym stolarzem, podziwianym za uczciwość i inteligencję, zakochanym w Hetty. Ona jest przyciągnięta do Arthura, czarującego wnuka i dziedzica miejscowego dziedzica, i zakochuje się w nim. Gdy Adam przerywa ich schadzkę, Adam i Arthur walczą. Arthur zgadza się zrezygnować z Hetty i opuszcza Hayslope, aby powrócić do swojego regimentu. Po jego wyjeździe Hetty Sorrel zgadza się wyjść za mąż za Adama, ale krótko przed ślubem odkrywa, że jest w ciąży. W desperacji opuszcza wieś w poszukiwaniu Arthura. Nie może go znaleźć; nie chcąc wracać do wioski z powodu wstydu i wykluczenia, z jakim musiałaby się zmierzyć, rodzi dziecko przy pomocy życzliwej kobiety, którą spotyka. Później dziecko ginie, gdy porzuca je na polu. Nie mogąc znieść płaczu dziecka, próbuje wrócić, ale jest za późno, gdy odkrywa, że zmarło z wyziębienia. Hetty zostaje schwytana i osądzona za zabójstwo dziecka. Zostaje uznana za winną i skazana na powieszenie. Dinah wchodzi do więzienia i ślubuje pozostać z Hetty do końca. Jeje współczucie doprowadza do skruszonego wyznania Hetty. Gdy Arthur Donnithorne, przebywający na urlopie z regimentu na pogrzeb dziadka, dowiaduje się o jej zbliżającej się egzekucji, pędzi do sądu i wywalczył zamianę wyroku na zesłanie. Ostatecznie Adam i Dinah, którzy stopniowo uświadamiają sobie swoją wzajemną miłość, biorą ślub i żyją w spokoju z jego rodziną.


Statek kosmiczny, który bohaterowie sądzili, że dryfuje w nieskończoność, w rzeczywistości od lat dryfował w zimnej przestrzeni kosmicznej daleko od Ziemi. „Wielcy” i „Obcy” okazali się być wrogimi mutantami, którzy planowali zniszczyć okręt oraz zniewolić jego społeczność.[sep]Bohater powieści, Roy Complain, żyje w plemieniu o kulturze prymitywnej, w której ciekawość jest zniechęcana, a życie jest samotne, nędzne, wstrętne, brutalne i krótkie. Z małą grupą opuszcza swój dom i wyrusza w nieznane. Konsekwentne odkrycia zmienią jego postrzeganie całego wszechświata. Małe plemię Complaina koczowniczo wędruje przez korytarze zarosłe roślinnością. Po uprowadzeniu jego żony plemienny kapłan o imieniu Marapper zachęca Complaina do dołączenia do tajnej wyprawy w nieznane korytarze. Marapper wierzy, że wszyscy żyją na pokładzie poruszającego się statku kosmicznego i że jeśli uda im się dotrzeć do sterówki, przejmą kontrolę nad całym, gigantycznym statkiem. W trakcie podróży grupa napotyka inne plemiona o różnym stopniu zaawansowania. Complain zostaje również na krótko schwytany przez humanoidalne „Wielkich” z legend, którzy wypuszczają go bez wyjaśnienia. Drużyna Complaina ostatecznie dołącza do bardziej zaawansowanej społeczności „Naprzód”. Tutaj dowiadują się, że statek kosmiczny jest międzygeneracyjnym okrętem gwiezdnym wracającym z nowo skolonizowanej planety Procjon. W poprzednim pokoleniu mieszkańcy statku cierpieli z powodu pandemii spowodowanej obcą aminokwasem znalezionym w wodach Procjona. Prawo i porządek zaczęły się załamywać, a wiedza o statku i jego celu została ostatecznie niemal całkowicie utracona na całym statku. Od tego „Kataklizmu” minęło 23 pokolenia. „Naprzód” posiadają niepewną wiedzę o „Wielkich”, którzy choć są obawiani, są generalnie uważani za życzliwych. Inne tajemnicze istoty, zwane „Obcymi”, są podejrzewane o infiltrację świata ludzi z nieznanego miejsca i są nienawidzone jako wrogowie. Jednak gdy Wielcy atakują członka załogi Naprzód, ludzie dochodzą do wniosku, że Wielcy i Obcy spiskują przeciwko ludzkości i przygotowują się do zdecydowanej kontrakcji. Tymczasem Complain i jego rozwijająca się romantyczna relacja z Vyann (oficer Naprzód) dowiadują się, że statek kosmiczny powinien był wrócić na Ziemię w ciągu sześciu pokoleń. Świadomi, że od epidemii minęło 23 pokolenia, z rozpaczą dochodzą do wniosku, że cały statek kosmiczny teraz nieodwracalnie spada w zimną przestrzeń nieskończonej kosmosu. (Choć znajdują centrum sterowania statkiem, wszystkie mechanizmy zostały zniszczone). Naprzód krótko walczą z Wielkimi, jednak konflikt szybko kończy się. Wtedy ujawnia się, że statek był zakotwiczony poza atmosferą Ziemi przez kilka lat. „Wielcy” to po prostu normalni ziemscy ludzie, którzy próbowali poprawić warunki życia mieszkańców statku, powoli go naprawiając. „Obcy” to niezwykle niscy ludzie z Ziemi, którzy przeniknęli do różnych społeczeństw na statku, aby studiować rozwój ich cywilizacji. Władze Ziemi były niechętne integracji mieszkańców statku z cywilizacją Ziemi, ponieważ ocaleni z epidemii zmutowali, aby żyć w tempie 4 razy szybszym niż populacja Ziemi. Jednak ostatnia bitwa na pokładzie statku kosmicznego spowodowała rozpoczęcie awaryjnego podziału na części składowe, co zapewni, że cała populacja otrzyma teraz nowy start na planecie Ziemia.


Po powrocie na Ziemię bohaterowie nie zostają uwięzieni wewnątrz wieloryba, lecz zawierają pokój z zamieszkującymi go ludźmi. Później trafiają na Wyspę Błogosławionych, gdzie spotykają Homera oraz Herodota nagradzanego za prawdę w jego „Dziejach”.[sep]W „Prawdziwej historii” Lucjan i grupa bohaterów podróżujących na zachód przez Słupy Heraklesa (Cieśnina Gibraltarska), aby zgłębić tajemnice ziem i mieszkańców poza Oceanem, zostają zepchnięci z kursu przez silny wiatr i po 79 dniach docierają do wyspy. Wyspa ta jest domem dla rzeki wina pełnej ryb, a także nosi znak wskazujący, że Herakles i Dionizos dotarli do tego miejsca, wraz ze zwykłymi śladami stóp i śladami olbrzymów. Krótko po opuszczeniu wyspy podróżnicy zostają podniesieni przez ogromny wir wodny i ósmego dnia lądują na Księżycu. Tam znajdują się wplątani w pełnowymiarową wojnę między królem Księżyca a królem Słońca o kolonizację Gwiazdy Porannej, w której udział biorą armie szczycące się takimi egzotycznymi stworzeniami jak ludzie-pieczarki, psy-żołędzie („mężczyzny o psich twarzach walczących na skrzydlatych żołędziach”) oraz chmurowi centaurowie. Niezwykłe jest to, że Słońce, Księżyc, gwiazdy i planety są przedstawione jako miejsca, każde z unikalnymi szczegółami geograficznymi i mieszkańcami. Wojnę ostatecznie wygrywają armie Słońca, zasłaniając Księżyc chmurami. Następnie podane są szczegóły dotyczące Księżyca: nie ma tam kobiet, a dzieci rosną w łydkach mężczyzn. Po powrocie na Ziemię podróżnicy zostają uwięzieni w wielorybie; wewnątrz tego dwustumilowego zwierzęcia żyje wiele grup ludzi, których pokonują w walce. Docierają również do morza mleka, wyspy z sera i wyspy błogosławionych. Tam Lucjan spotyka bohaterów wojny trojańskiej, inne mityczne postacie i zwierzęta, a nawet Homera. Znajdują Herodota, który jest wiecznie karany za „kłamstwa” opublikowane w jego „Dziejach”. Po opuszczeniu Wyspy Błogosławionych dostarczają list Kalypso, przekazany im przez Odyseusza, w którym wyjaśnia, że żałuje, że nie został z nią, aby mógł żyć wiecznie. Następnie odkrywają rozpadlinę w Oceanie, ale ostatecznie opływają ją, odkrywają odległy kontynent i postanawiają go zbadać. Książka kończy się dość nagle, gdy Lucjan mówi, że ich przygoda tam będzie tematem kolejnych książek.


Bohaterowie wyruszają do Azteków, aby wziąć udział w świętych grach i zdobyć bogactwo, planując zajęcie pierwszego miejsca. Przegrana zmusza ich jednak do ucieczki przed gniewem władcy, co kończy się ich pojmaniem przez żołnierzy Cesarstwa Rzymskiego.[sep]W pierwszej powieści, „Fireball”, Simon i Brad to kuzynowie, którzy zostają tajemniczo przeniesieni do Ziemi o alternatywnej historii, w której Cesarstwo Rzymskie nie upadło, a Europa pozostaje na poziomie technologicznym sprzed wczesnego średniowiecza. W próbie poprawy swojego statusu w nowym świecie Simon i Brad pomagają prześladowanemu Kościołowi w przeprowadzeniu zamachu stanu poprzez wprowadzenie strzemion i długich łuków. Zamach się udaje, ale chłopcy nie przewidzieli, że Kościół jako władza państwowa zmusi wszystkich w imperium do nawrócenia lub śmierci. Na koniec pierwszej książki odpływają do Nowego Świata, który w tej rzeczywistości nie został jeszcze odkryty przez Stary Świat. Na początku tej powieści udaje im się bezpiecznie dotrzeć do kontynentu amerykańskiego. Są ciepło przyjęci przez tubylcze plemiona w Ameryce Północnej, ale wkrótce zaczynają tęsknić za bardziej zaawansowanymi cywilizacjami. Przemierzając kontynent, wyruszają w stronę jedynej cywilizacji w Ameryce posiadającej znaczące ośrodki miejskie – Azteków. Ponieważ Cesarstwo Rzymskie przetrwało w Europie tej rzeczywistości aż do XX wieku dzięki niezmienności czynników zewnętrznych, również cywilizacja aztecka rozwijała się bez kontaktów z odkryciem Nowego Świata przez Europejczyków. Aby szybko zdobyć bogactwo i status zapewniający wygodne życie, biorą udział w świętych grach, będących mieszanką squasha, tenisa i piłki ręcznej. Ich celem jest jednak zajęcie drugiego miejsca, ponieważ zwycięzcy zostaną złożeni w ofierze bogom. Niestety, wygrywają. Aby uniknąć losu zwycięzców, ponownie uciekają i tym razem zostają schwytani przez marynarzy z Dalekiego Wschodu. Ich historia kontynuuje się w ostatniej części trylogii, „Dragon Dance”.


Southern Valley ostatecznie wygrywa proces sądowy, mimo że Cotton Longfellow reprezentował rodzinę podczas burzliwej rozprawy. Książka kończy się ślubem Amandy z Cottonem, co zostaje ujawnione w epilogu.[sep]Historia zaczyna się od wyjazdu rodziny Cardinalów na wycieczkę, która ma ich odprężyć od nieznanego stresu. W drodze powrotnej wychodzi na jaw, że rodzina planuje przeprowadzkę do Kalifornii z powodów finansowych. Jack Cardinal jest cenionym, ale słabo opłacanym pisarzem i planuje przeprowadzkę w związku z obietnicą wyższych zarobków. Jednak Amanda, jego żona, sprzeciwia się temu pomysłowi, twierdząc, że nie będą szczęśliwi i że Jack nie będzie mógł swobodnie pisać. Widząc, że dzieci wydają się śpić, toczą zażartą dyskusję. W końcu gwałtowny wybuch budzi Lou, młodą dziewczynkę, która podziwia swojego ojca. Próbuje kilka razy przerwać kłótnię, oferując opowieść, ale Jack nie daje się zniechęcić. Tymczasem Oz, nieśmiały młodszy brat Lou, również się budzi. Zarówno Amanda, jak i Lou spieszą, by go pocieszyć, jednocześnie samemu uspokajając się. Gdy kłótnia nasila się, nikt nie zauważa mężczyzny na środku drogi, blokującego im przejazd. Jack w ostatniej chwili skręca, by nie przejechać mężczyzny, ale traci panowanie nad samochodem. Pojazd przewraca się, a gdy się zatrzymuje, Jack nie żyje, a Amanda traci przytomność. Następnie akcja przenosi się do pogrzebu, gdzie odkryto, że Amanda jest teraz sparaliżowana. Lou podsłuchuje rozmowę dwóch mężczyzn o losie dzieci i proponuje przeprowadzkę do ich prababci w górach Wirginii, Louisy Mae. Mężczyźni przyjmują propozycję, więc dwoje dzieci, pielęgniarka i ich matka wyruszają w drogę. Po przyjeździe na stację odbiera ich Afroamerykanin, który wiezie ich przez szereg miasteczek, z każdym coraz rzadziej zaludnionym. Wkrótce zabierają chłopca, który przedstawia siebie i ich kierowcę. Następnie odchodzi łowić ryby, a reszta kontynuuje podróż do domu Louisy. Po przybyciu na miejsce Lou zaczyna zupełnie nowe życie, ucząc się różnych obowiązków i pomagając na farmie. W zamian osiągają wygodny styl życia. Diamond, chłopiec, którego zabrali, zaczyna odgrywać większą rolę, często zabierając dzieci na przygody i pokazując im takie rzeczy, jak małą kolekcję przedmiotów, studnię życzeń, niebezpieczną skrótową drogę do miasta, swoją wersję gwiazdozbiorów i tym podobne. Eugene, „niemy” kierowca, również okazuje się uczciwym człowiekiem, który stanie w obronie tego, co słuszne. W tym samym czasie pojawia się Cotton Longfellow, prawnik, i oferuje czytanie Amandzie w nadziei, że poczuje się lepiej. Następnie przychodzi tajemnicza oferta od Southern Valley, firmy wydobywającej węgiel i gaz, oferującej Louisie 100 000 dolarów za jej ziemię. Odmawia, ale wywierana na niej jest presja przez sąsiadów, którzy również otrzymali ofertę, lecz powiedziano im, że ich ziemia jest bezużyteczna bez ziemi Louisy. Wtedy następuje seria incydentów. Stodoła Louisy spłonie w połowie nocy, powodując u niej udar. Diamond ginie w wybuchu dynamitu, próbując uratować swojego psa. George Davis, bogaty, ale nienawidzący farmer, wchodzi na ziemię Louisy w poszukiwaniu czegoś. Southern Valley wraca z ofertą pięciokrotnie wyższą niż pierwotna, ale teraz jest odrzucana przez Cottona. Ujawnia się wtedy, że ma się rozpocząć proces sądowy. Southern Valley reprezentuje Thurston Goode, znany prawnik z Richmond. On i Cotton wielokrotnie zwracają się do ławy przysięgłych podczas bardzo burzliwej rozprawy. Ostatecznie jednak Southern Valley wygrywa, ale Amanda wchodzi, wspierana przez swoje dzieci, a książka kończy się jej uznaniem dla Cottona za całą pomoc, jaką próbował udzielić, a w epilogu ujawniono, że wzięli ślub.


Adrian Mole jest w pełni zadowolony ze swojego wyglądu fizycznego, ciesząc się idealną cerą oraz doskonałym rozwojem mięśni. Jednocześnie bohater wykazuje się obojętnością, unikając opieki nad starszym panem Bertem Baxterem oraz nie okazując żadnej troski swoim rodzicom.[sep]Adrian Mole jest outsiderem, który czuje, że powodem, dla którego nie potrafi odnaleźć się w „zwykłym” społeczeństwie, jest jego intelekt. Dowody na to można znaleźć w jego zapiskach z dziennika: w przedwczesnym zainteresowaniu literaturą i polityką lewicową, w pragnieniu prowadzenia własnego programu poetyckiego w BBC, w niechęci do Margaret Thatcher oraz w częstych krytykach mniej wyrafinowanych kolegów szkolnych i rodziny. Dysfunkcjonalna rodzina Adriana, tak jak w „Tajnym dzienniku Adriana Mole’a”, jest jednym z głównych punktów książki. Mimo że zapiski Adriana są pełne humoru, sarkazmu i ironii, wciąż mówią o dużym zamieszaniu i rozczarowaniu dysfunkcyjnymi relacjami jego rodziców. Czasem wpisy w dzienniku Adriana pokazują go jako naiwniaka; innym razem są bardzo szczere; a jeszcze innym razem pełne są samolitości. Jako jedynak (przynajmniej na początku książki) Adrian ma tendencję do patrzenia na wszystkie problemy z egoistycznego punktu widzenia, a jednak wydaje się mieć prawdziwe współczucie dla członków swojej rodziny. Choć większość ludzi może nie mieć takiej elokwencji jak młody Adrian, a inni mogą nie mieć tego samego poziomu dysfunkcji w swoich rodzinach, te zapiski są zapisane w taki sposób, że łatwo jest wczuć się w sytuację młodego pisarza. Ta książka również rozwija wątki z poprzedniej części, kontynuując historię rosnącej frustracji Adriana swoim ciałem. Nieustannie pisze o „pryszczach”, które szpecą jego cerę, a także ma problemy z samooceną dotyczące wzrostu i rozwoju mięśni. Choć Adrian wydaje się nieco skupiony na sobie w niektórych aspektach życia (a trudno nie wydawać się takim, pisząc dziennik), jest również bardziej współczujący niż przeciętny młody człowiek. Jest jedynym przyjacielem i częstym opiekunem emeryta Berta Baxtera, a także wykazuje duże zaniepokojenie i współczucie dla nieszczęść swoich rodziców oraz szacunek dla autorytetu swojej babci.


Thorneycroft, Sandman, Tinker i ich towarzysze wchodzą do tajemniczej rezydencji, gdzie zostają schwytani przez pułapki, takie jak maski spadające z sufitu i otwory w podłodze. Mimo że konfrontują się z Rougemontem używając broni palnej, jest on niewrażliwy na kule, a trzech z mężczyzn zostaje uwięzionych w dole pod żelaznym dachem.[sep]Prolog (1599): Auriol Darcy zostaje zaskoczony podczas próby usunięcia głów dwóch zdrajców z bramy Southwark na Starym Moście Londyńskim. Zostaje ranny przez strażnika Baldreda i przeniesiony do domu doktora Lamba, alchemika i dziadka Auriola Darcy’ego, któremu pomaga jego wierny karzeł Flapdragon. Lamb, będąc o krok od odkrycia eliksiru życia, dostaje ataku i umiera, w momencie gdy jego niewdzięczny wnuk wypija napój. Księga pierwsza „Ebba” (1830): Dwa łotry, Tinker i Sandman, napadają na dżentelmena w fantastycznej, zrujnowanej posiadłości przy Vauxhall Bridge Road w Londynie, ale zostają zaskoczeni, a on jest nieprzytomny znoszony do domu pana Thorneycrofta, handlarza złomem. Podczas gdy rekonwalescent zakochuje się w Ebbie, córce handlarza żelazem, Tinker, Sandman i ich wspólnik Ginger („miłośnik psów”, który kradnie psy i odsprzedaje je) odkrywają w notesie dżentelmena prywatny dziennik mężczyzny, który żyje od ponad dwustu lat i popełnił bezimienne zbrodnie. Auriol (bo to on) próbuje odwieść Ebbę od miłości, gdyż spoczywa na nim straszliwe przekleństwo. Wysoki, złowieski obcy ma Auriola w swojej władzy i zatrudnia karła (którym jest Flapdragon), aby odzyskać notes. Nieznajomy konfrontuje się z Auriolem i informuje go, że Ebba musi zostać mu wydana zgodnie z ich umową. Auriol odmawia, ale Ebba zostaje mu porwana, a on uwięziony podczas nocnego spotkania w malowniczej ruinie w pobliżu ulicy Millbank. Tinker, Sandman i Ginger oferują swoje usługi panu Thorneycroftowi, próbując ją uratować. Ebba zostaje przeniesiona do tajemniczej, ciemnej komnaty, gdzie nieznajomy żąda, by podpisała zwój, oddając mu siebie, ciało i duszę. Wzywa niebios o ochronę: w ciemności ujawnia się grób, otwierany przez groźne postacie w kapturach, i wyprowadzany jest Auriol. Ebba rzuca się do grobu, by wyprzedzić go i go uratować, ale随后 wychodzi z powrotem, milcząca i w kapturze, by podpisać zwój. Intermezzo (1800): Cyprian Rougemont odwiedza opuszczoną rezydencję na Stepney Green, gdzie znajduje portret swojego przodka (o tym samym imieniu), brata różokrzyżowca z XVI wieku, jednego z Illuminatów. Szatan ukazał mu się we śnie i obiecał rodzinny skarb, za który ceną jest jego własna dusza lub dusza Auriola Darcy’ego. Cyprian uderza w portret, a tablica odpada, odsłaniając wejście do grobu przodka. Tam w siedmiobocznej krypcie oświetlonej wiecznie płonącą lampą i pomalowanej kabalistycznymi symbolami znajduje nienaruszone ciało z księgą tajemnic, fiolką piekielnej mikstury i serią skrzyń wypełnionych złotem, srebrem i klejnotami. Dzięki użyciu mikstury wciąga Auriola w pakt, w którym otrzymuje wspaniałą rezydencję na St James’s Square i 120 000 funtów w zamian za ofiarę z kobiety, ilekroć Rougemont tego zażąda. W ten sposób Auriol może zdobyć kobietę, którą kocha, Elizabeth Talbot; ale Rougemont, po podpisaniu umowy, żąda Elizabeth Talbot jako swojej pierwszej ofiary w ciągu tygodnia. Auriol próbuje mu się sprzeciwić i poślubić ją w ciągu tygodnia, ale jego plany zostają pokrzyżowane, a Elizabeth zostaje uprowadzona siódmej nocy. Księga druga, „Cyprian Rougemont” (1830): Thorneycroft, Sandman i Tinker (z Gingerem) kontynuują pościg prowadzony przez inną osobę, która jest bratem drugiej ofiary Rougemonta, Clary Paston. Wchodzą do tajemniczej rezydencji i zostają uwięzieni w komnacie; trzech z nich zostaje zakutych w maskach dzwonowych zsuwających się z sufitu, a następnie wrzuconych przez pułapki w podłodze. Pojawia się Flapdragon i próbuje im pomóc w odnalezieniu Ebby, podczas gdy Paston, Ginger i Thorneycroft znajdują Rougemonta i konfrontują go z pistoletami, ale Rougemont jest niewrażliwy na kule. Thorneycroft, Tinker i Sandman zostają uwięzieni w dole, nad którym zamyka się żelazny dach obsługiwany przez gigantyczny mechanizm, a Ebba nigdy nie zostaje odnaleziona. Tymczasem Auriol budzi się, by odkryć, że jest ubrany w strój z epoki elżbietańskiej i okuty w łańcuchy w sklepieniu lochu. Głos Rougemonta zwraca się do niego, mówiąc, że był szalony, ale że dał mu miksturę, aby go uleczyć, i jest jego opiekunem. Jakub I jest teraz królem Anglii. Stary doktor Lamb nadal żyje, a wraz z nim jego karzeł Flapdragon, i Auriol jest zabierany do niego, gdzie zaczynają mieć nadzieję, że wyleczenie Auriola zostało dokonane. On staje się przekonany, że żył przez wieki w ciągu kilku nocy i obudził się z złudzenia... ale nawet w ostatnim zdaniu, zwracając się do doktora Lamba, autor relacjonuje to, co mówi do swojego rzekomego dziadka.


Lustro porywa małego brata sióstr Grimm, aby wejść do Księgi Wieczności i przepisać historię. Planuje ono przejąć ciało dziecka, aby w ten sposób stać się prawdziwą osobą.[sep]Złotowłosa pocałunkiem budzi ze snu Henry'ego Grimma, ojca Sabriny i Daphne. Henry ma trudności z pojęciem, że jego córki dorosły. Jest bardzo nieprzyjemnie zaskoczony ich familiarną znajomością magii, pamiętając, jak to przyczyniło się do śmierci jego ojca. Postanawia odciąć Sabrinę i Daphne od Ferryport Landing, zmuszając je do spakowania się i przygotowania do powrotu do Nowego Jorku. Zanim jednak mogą odejść, Szkarłatna Ręka otacza dom i rani wujka Jake'a w ramię. Wiedząc, że potrzebuje on pomocy medycznej, Babcia wysyła wszystkich do Sali Cudów, do Komnaty Odbić, która zawiera liczne magiczne lustra. Wchodzą do miejsca, które okazuje się być rebeliancką fortecą dowodzoną przez Charminga, aby walczyć ze Szkarłatną Ręką. Wujek Jake prosi dziewczynki o pomoc w uratowaniu swojej miłości, Briar Rose (Śpiącej Królewny), dla której kupił pierścionek zaręczynowy. Po tym, jak wujek Jake zostaje ogłuszony, a Daphne przypadkowo zamienia Sabrinę w gęś, Briar zostaje uratowana, ale grupa jest ścigana przez smoki, a Briar ginie w walce. Sabrina przypadkowo zdradza Puckowi, że w przyszłości biorą ślub: między nimi wybucha wielka kłótnia. Uświadomiwszy sobie, że czas opowiedzieć się po którejś ze stron, rodzina Grimm, z wyjątkiem Henry'ego, zgadza się, aby armia Charminga użyła różnych magicznej broni w Sali Cudów. Mimo to armia ponosi dotkliwą porażkę z powodu szpiega w obozie. Charming zastawia pułapkę i odkrywa, że szpiegiem jest Pinokio; obiecano mu, że będzie mógł dorosnąć i stać się człowiekiem. Dziewczynki podsłuchują rozmowę i odkrywają, że ich matka była w ciąży, gdy została objęta klątwą snu. Jednak dziecko urodziło się i zostało skradzione przez Szkarłatną Rękę. Obóz jest atakowany przez Szkarłatną Rękę i smoki, a wszyscy wycofują się do Sali Cudów, po czym wychodzą, by walczyć ponownie. Pozostawieni w domu Grimmsowie odkrywają, że lalki Pinokia biegają luzem. Sabrina, Daphne i Puck podążają za nimi do Sali Cudów, gdzie odkrywają, że lalki otworzyły wiele pomieszczeń w Sali Cudów. Wiodą one do Mistrza, który jest ich przyjacielem, Lustrem. Lustro wyjaśnia, że chce być prawdziwą osobą, a nie tylko istotą z lustra. Biorąc ze sobą małego brata dziewcząt, wchodzi do sekretnego pokoju, który może zostać otwarty tylko przez Grimma, i zmusza Sabrinę do otwarcia drzwi. Lustro wchodzi do Księgi Wieczności, aby przepisać historię i przejąć dla siebie ciało dziecka. Dziewczynki podążają za nim, tylko po to, by trafić do Krainy Oz, i uświadamiają sobie, że zostały rozdzielone z Puckiem, Pinokiem i ich bratem.


Nicholas Seafort zostaje porzucony na uszkodzonym okręcie Challenger z załogą uznawaną przez admirała za niepożądaną i musi zorganizować obronę przed kolejnymi atakami obcych. W wyniku kolizji statek zostaje wciągnięty w stan Fuzji na sześćdziesiąt dni, po czym dociera do Układu Słonecznego, gdzie Seafort otrzymuje nowe dowodzenie.[sep]Nicholas Seafort, nowo mianowany dowódca okrętu UNS Challenger i część sił zadaniowych admirała Geoffreya Tremaine’a, traci dowodzenie nad swoim statkiem, gdy admirał postanawia uczynić z Challenger swój okręt flagowy, pod dowództwem kapitana Hasselbrada. Seafort otrzymuje dowodzenie znacznie mniejszym, pierwotnym okrętem flagowym admirała, UNS Portia. Zadaniem sił Tremaine’a jest dotarcie do Hope Nation i eliminacja napotkanych po drodze obcych. Portia otrzymuje zadanie transportu grupy „transpopów” z Dolnego Nowego Jorku – nieuczonych i często agresywnych dzieci ulicy – do kolonii Detour, położonej za Hope Nation. Początkowo Seafort postrzega transpopów jedynie jako zagrożenie dla swojego statku (trucie lub uwięzienie ich były rozważanymi rozwiązaniami). Eskadra zostaje zaatakowana przez Ryby, które wchodzą na pokład Portii, uwalniając w statku śmiertelny wirusa i zabijając dziesiątki członków załogi oraz pasażerów, w tym niemowlęcego syna Seaforta. Niedługo potem Amanda Seafort, popadła w szaleństwo z powodu żalu, popełnia samobójstwo, a Nicholas w wyniku tego doznaje tymczasowego załamania nerwowego. Po powrocie do zdrowia Portia napotyka okręt flagowy Tremaine’a, Challenger, unieruchomiony w wyniku ataku Ryb. Seafort zostaje przeniesiony na ten statek i zostawiony sam, z wyjątkiem pasażerów i załogi, których Tremaine nienawidzi, w tym transpopów, i porzucony w przestrzeni kosmicznej. Po stłumieniu buntu Seafort zabiera się za przygotowanie Challenger do osiemdziesięcioletniej podróży powrotnej na Ziemię, wcielając pasażerów do służby w Marynarce Wojennej i wydobywając wszystko, co możliwe, ze zniszczonych sekcji statku. Zaledwie kilka tygodni po rozpoczęciu podróży promieniowanie z uszkodzonych systemów napędowych statku przyciąga obcych, co prowadzi do serii desperackich bitew, w których Challenger ponosi dalsze uszkodzenia, a jego już i tak mała załoga traci kolejnych ludzi. Ostatecznie Seafort używa swojego umierającego statku, aby staranować obcego, ale ten wchodzi w stan Fuzji (przyspiesza do prędkości nadświetlnej), pociągając za sobą Challenger. Przez sześćdziesiąt dni pozostaje on uwięziony w obcym, a jego załoga umiera z niedożywienia, dopóki niemal cudownie Ryba nie wychodzi z Fuzji w samym Układzie Słonecznym. W podróży po powrocie Seafort spotyka się ze swoim ojcem w bazie marynarki na Księżycu i otrzymuje dowodzenie swoim dawnym statkiem, Hibernią, aby powrócić do Hope Nation.


Lata po publikacji BBC wyprodukowała dla Channel 4 adaptację tej trylogii zatytułowaną Game, Set, and Match. W obsadzie znaleźli się Mel Martin jako Bernard Samson oraz Ian Holm wcielający się w rolę Fiony.[sep]Historia zaczyna się w Meksyku, gdzie Samson śledzi sowieckiego odpowiednika: Ericha Stinnesa, majora KGB pracującego w NRD, którego londyńska centrala chce przekonać do ucieczki na Zachód. Zadanie przygotowania delikatnych i skomplikowanych podstaw do ucieczki Stinnesa popycha Samsona z Meksyku do Londynu, Paryża, Berlina i na granicę wschód-zachód. To, co dzieje się po drodze – tymczasowe porwanie, niepotrzebne morderstwo, niekorzystne samobójstwo – dzieje się tak szybko, że Samson ledwo zdąży informować londyńską centralę o rozwoju wypadków. A może Samson chce trzymać kolegów w nieświadomości? Z pewnością cała kadra kierownicza londyńskiej centrali – od bezpośrednich przełożonych Samsona, uwikłanych w niekończące się wewnętrzne biurowe wojny, po samego ekscentrycznego Dyrektora Generalnego – miałaby powody, by podejrzewać, że Samson może pracować dla drugiej strony. Był w końcu bliżej niż ktokolwiek inny byłego zdrajcy w ich szeregach. A sam Samson traci kontrolę – w rzeczywistości wydarzenia zdają się nim sterować. Gdy znajduje się w serii coraz bardziej obciążających sytuacji, a jedna po drugiej drogi ucieczki lub oczyszczenia zamykają się przed nim, powieść cofa się w stronę Meksyku... i ku zaskakującemu finałowi – w miejscu ucieczki, którą Samson tak pieczołowicie zorganizował – w którym lojalność wszystkich zaangażowanych zostaje ostatecznie i losowo ujawniona. Lata po publikacji Granada TV zrealizowała wersję tej trylogii dla ITV, zatytułowaną Game, Set, and Match, z Ianem Holmem w roli Bernarda Samsona i Mel Martin jako Fioną. Scenariusz napisał John Howlett, a reżyserią zajęli się Ken Grieve i Patrick Lau. ar:مجموعة مكسيكو


Worobianinow morduje Ostapa Bendera, aby nie musieć dzielić się z nim łupem. Gdy odkrywa, że klejnoty zostały wcześniej odnalezione i wydane na budowę gmachu użyteczności publicznej, popada w szaleństwo.[sep]W Związku Radzieckim w 1927 roku były członek szlachty, Ippolit Matwiejewicz Worobianinow, pracuje jako recepcjonista. Jego teściowa wyznaje na łożu śmierci, że rodzinne klejnoty zostały ukryte przed bolszewikami w jednym z dwunastu krzeseł z jadalnej zestawu. Krzesła te, wraz z całym pozostałym mieniem osobistym, zostały przejęte przez rząd po rewolucji październikowej. Worobianinow staje się poszukiwaczem skarbów, a gdy „gładki operator” i oszust Ostap Bender zmusza Kisę („Pussy”, zabawny dziecięcy przydomek Worobianinowa, którego woli Bender) do współpracy, wyruszają na poszukiwanie krzeseł. Ostatecznie pomaga to Kisie, który nie posiada uroku Bendera i nie jest tak przebiegły. Dwaj „towarzysze” znajdują zestaw krzeseł wystawiony na aukcji, ale nie udaje im się go kupić, a następnie dowiadują się, że zestaw został rozdzielony i sprzedany pojedynczo. Nie są jednak sami w swoim poszukiwaniu. Ojciec Fiodor skorzystał ze spowiedzi na łożu śmierci i również wyruszył, aby odzyskać fortunę. W tym poszukiwaniu skarbu pani Petuchowej staje się on głównym rywalem Worobianinowa. Podczas gdy Ostap czuje się w tym przedsięwzięciu jak ryba w wodzie, Worobianinow nie jest zbyt szczęśliwy. Stopniowo porzuca swoje zasady i traci poczucie własnej wartości. Metodą eliminacji dwaj bohaterowie w końcu odkrywają położenie dwunastego, ostatniego krzesła, tego, które – miejmy nadzieję – zawiera skarb. Aby nie dzielić łupu, Worobianinow morduje Ostapa. Następnie odkrywa, że klejnoty zostały już odnalezione i wydane na budowę nowego budynku użyteczności publicznej, w wyniku czego popada w szaleństwo. Podstawowy pomysł tej powieści (poszukiwanie skarbu wewnątrz wielu podobnych przedmiotów) opiera się na „Przygodzie sześciu Napoleona”, jednak nie ma innych podobieństw między tą powieścią a opowiadaniem Arthura Conana Doyle’a. „Dwanaście krzeseł” satyryzuje nie tylko swoich głównych bohaterów, ale także ludzi i instytucje, z którymi się spotykają: działania moskiewskiej gazety, akademiki, prowincjonalny klub szachowy i tak dalej. Bender reprezentuje wartości starego porządku, egoizm i indywidualizm. Zna „czterysta stosunkowo uczciwych sposobów na zabieranie pieniędzy ludności” i nie ma przyszłości w powojennym Związku Radzieckim. Obserwacje Ilfa i Pietrowa na temat aspektów życia codziennego są komiczne, ale bystre.


Dirk Lawrence podąża za żoną do Darien i postrzela ją oraz jej kochanka, Vana Harrisona. Umierający aktor pozostawia śmiertelną wskazówkę zapisaną krwią, którą Ellery Queen rozwiązuje tuż przed zakończeniem procesu morderstwa.[sep]Dirk i Martha Lawrence najwyraźniej nie są najszczęśliwszą parą w Nowym Jorku, mimo jej milionów dolarów i jego całkiem udanej kariery pisarza powieści kryminalnych. Martha prosi o tajne spotkanie, aby uzyskać radę Ellery’ego Queena, ponieważ gwałtowna zazdrość Dirka sprawia jej problemy – ale Dirk pojawia się, podejrzewając najgorsze, i ogłusza Ellery’ego ciosem. Następnego dnia Dirk przeprasza, opowiadając historię o tym, jak jego ojciec zabił kochanka matki, co wywołało jego nadreakcję. Sekretarka i ukochana Ellery’ego, Nikki Porter, namawia go, aby nie wycofywał się z tej sprawy, a sama Nikki wprowadza się do Lawrence’ów, aby trzymać rękę na pulsie (i pełnić funkcję sekretarki Dirka przy książce, która utknęła w miejscu). Nikki wkrótce donosi, że Martha rzeczywiście ma serię tajnych spotkań z romantycznym aktorem Vanem Harrisonem. Spotkania są umawiane za pomocą niewinnych kopert, które wyglądają jak reklamy, ale z imieniem i adresem Marthy napisanymi szkarłatnym tuszem do maszyn do pisania. Ponadto koperty zawierają tylko dzień, godzinę i kolejną literę alfabetu – kod, który wkrótce zostaje powiązany z przewodnikiem po Nowym Jorku. Zanim spotkania dojdą od „A” do „W”, Dirk dowiaduje się o romansie i podąża za Marthą do domu Vana w przedmieściach Darien. Włamuje się do środka, konfrontuje się z parą i strzela do obojga, ciężko raniąc Marthę, która niemal umiera. Van Harrison tuż przed śmiercią zdąża zostawić śmiertelną wskazówkę – używając własnej krwi, pisze na ścianie „X”, a potem „Y” i umiera. Ellery musi rozważyć znaczenie tej śmiertelnej wiadomości i w końcu ją rozwiązuje, właśnie gdy proces morderstwa Dirka ma się zakończyć. Po tym, jak Ellery przeprowadza prywatną rozmowę z sędzią, przestępca otrzymuje sprawiedliwość.


Peter McLachlan zginął podczas detonacji bomb w Krypcie, chcąc ujawnić istnienie Zakonu. W następstwie tego zdarzenia George Poole zorganizował ewakuację mieszkańców podziemnego kompleksu.[sep]Książka składa się z czterech wyraźnych części. Głównym celem części pierwszej jest wprowadzenie postaci, w starożytnej Brytanii i w czasach współczesnych. Część druga przedstawia współczesny opis z perspektywy pierwszej osoby Zakonu w Rzymie, jednocześnie śledząc narodziny dziedzictwa Reginy wieki wcześniej. Część trzecia jest miejscem starcia i rozwiązania rzeczywistości Poole’a i Zakonu. Część czwarta to spojrzenie w daleką przyszłość ekspansji ludzkości we Wszechświecie oraz dostarczenie rozwiązania w teraźniejszości George’a Poole’a. George Poole zmaga się z kryzysem wieku średniego spowodowanym śmiercią ojca. Spotyka Petera McLachlana, ekscentrycznego członka internetowej grupy wolnych myślicieli zwanej Slan(t)ers, który bada ciemną materię i jest zafascynowany nowym, nieznanym obiektem sztucznym odkrytym poza orbitą Plutona. George Poole odkrywa stare zdjęcie przedstawiające siostrę, o której nie wiedział. Poole dowiaduje się również, że jego ojciec regularnie wpłacał duże sumy pieniędzy na rzecz organizacji zwanej „Potężnym Zakonem Świętej Marii Panny Dziewic”. W połączeniu z poczuciem bezcelowości w określaniu swojej przyszłości oraz zachętą ze strony byłej żony Lindy i Petera, Poole postanawia wyjaśnić tajemnicę swojej zaginionej siostry. Poole opuszcza Anglię, aby odwiedzić siostrę Ginę na Florydzie w poszukiwaniu informacji, mimo ich napiętych relacji. Po rozpieszczeniu swoich sprytnych bratanków oraz starciu z dystansującą się siostrą Giną, Poole uzyskuje kontakt z jezuitą w Rzymie i własnym emerytowanym wujem na Florydzie. Poole dowiaduje się od wuja, Lou Caselli, że jego siostra bliźniaczka została oddana starożytnemu Zakonowi, gdy rodzice Poole’a niespodziewanie spodziewali się bliźniąt.

Urodzona w zamożnej rodzinie projektantów mozaik w rzymskiej Brytanii V wieku, siedmioletnia Regina zostaje wyrwana ze swojej wygodnej willi z powodu śmierci ojca i wycofania się Cesarstwa Rzymskiego. Cesarstwo Rzymskie traci siłę w Brytanii, gdy najeżdżający Saksoni burzą Mur w północnej części osad rzymskich, do których przenieśli się Regina i jej dziadek Aetius. Aetius umiera po utracie kontroli nad nieopłaconymi, buntowniczymi żołnierzami. Regina szuka schronienia u krewnych swojej służącej Cartumandui w Verulamium, ale zostaje zdradzona przez kuzyna Carty, Amatora, który ją gwałci i porzuca. Verulamium płonie, zmuszając Reginę i rodzinę Cartumandui do życia z ziemi przez ponad szesnaście lat w ubóstwie. Regina zabija błąkającego się Saksona, który niemal gwałci jej córkę, Bricę. To wydarzenie przekonuje Reginę, liderkę ich wioski, by przyjęła zaproszenie wodza Artoriusza do pomocy w przywróceniu porządku w Brytanii.

W współczesnym Rzymie Lucia, piętnastoletnia skrybka Zakonu, jest zdruzgotana, gdy zaczyna miesiączkować – w przeciwieństwie do żadnej z jej przyjaciół i koleżanek w Zakonie. Gdy zostaje to odkryte, Lucia jest inicjowana w nową rolę w ramach Zakonu. Tymczasem Lucia zakochuje się w siedemnastoletnim Amerykaninie Danielu Stannardzie, ale zostaje porwana z powrotem do Zakonu, by wypełnić to, czego się od niej oczekuje. Po zapłodnieniu przez anonimowego dalekiego kuzyna podczas ceremonii odbywającej się głęboko w komnatach Zakonu, Lucia rodzi po zaledwie trzech miesiącach ciąży. Dziecko zostaje jej natychmiast odebrane, a Lucia nigdy więcej nie widzi swojego dziecka. Emocjonalnie niestabilna, ucieka z Danielem.

Wracając do Brytanii V wieku, Regina układa sobie życie pracując z Artoriuszem, ostatecznie zarządzając dokumentacją jego królestwa. Artoriusz bierze Reginę za żonę ze względów symbolicznych i moralnych. Ona gardzi barbarzyńskimi praktykami Artoriusza i jego żądzą podboju. Regina towarzyszy Artoriuszowi na Radzie Wojennej, gdzie zdaje sobie sprawę, że pozostanie z lekkomyślnym Artoriuszem oznaczałoby pewną zagładę dla jej potomstwa. Aby odnaleźć matkę, Julię, Regina uzyskuje przejazd do Rzymu, pozwalając sobie i swojej córce na świadczenie seksualne na rzecz zamożnego kupca o imieniu Ceawlin. Po przybyciu do Rzymu Regina kontaktuje się z Amatorem, który jest teraz jawnie homoseksualistą i zamożnym właścicielem piekarni, i żąda odszkodowania za porzucenie jej i jej rodziny. Regina nawiązuje ponownie kontakt z matką, Julią, po chłodnym powitaniu. Regina dołącza do Potężnego Zakonu Świętej Marii Panny Dziewic, frakcji chrześcijańskiej wywodzącej się z Westalek, mieszczącej się na Via Appia – organizacji, z którą jej rodzina się zżyła. Przywództwo Reginy odradza starzejący się Zakon, przekształcając go w udaną szkołę prywatną. Lat później, w nocy po ślubie jej córki, następuje Sack Rzymu w 455 roku przez Wandalów. Przewidywanie Reginy ratuje Zakon, gdy kobiety i dzieci są ewakuowane do podziemnych Katakumb, które kazała wykopać jako sanktuarium.

W późnych latach życia Regina ustanawia ważne zasady i precedensy dla Zakonu. Niepotrzebne i nieutrzymalne narodziny są zabronione. Niewielka liczba matek musi poświęcić swoje życie na uzupełnianie Zakonu narodzinami. Przed śmiercią w 476 roku Regina ustanawia trzy główne zasady rządzące Zakonem: *Siostry są ważniejsze od córek. *Ignorancja to siła. *Słuchaj swoich sióstr.

W wiekach po śmierci Reginy Zakon pomaga ubogim, okradzionym i rannym, zyskując datki do swojej skarbni od okazjonalnie wspieranych osób, które wzbogaciły się. Odkryto inny Kryptę, która rozwinęła się podobnie jak Zakon, i sporządzono plany jej zniszczenia i zajęcia. W 1537 roku Zakon przetrwa plądrowanie Rzymu przez antypapieża Klemensa VII, poświęcając pięciu swoich członków na gwałt i śmierć, aby odwrócić uwagę Klemensa i jego ludzi od wejścia do Krypty.

Tymczasem w teraźniejszości George Poole, w towarzystwie nerwowego Petera McLachlana, ma chłodne spotkanie ze swoją zagubioną siostrą Rosą. Rosa oprowadza George’a po Krypcie, tajnym ludzkim magazynie Zakonu. Peter spekuluję z George’em na temat dowodów na inteligentne życie z ciemnej materii przemieszczające się przez Ziemię. Daniel przypadkowo spotyka się z George’em Poolem, który szuka dodatkowych informacji o Zakonie. Daniel, George Poole i Peter zabierają bardzo ciężarną Lucię do szpitala, gdzie Peter zaczyna podejrzewać tajemniczy Zakon. Zakon natychmiast odbiera Lucię ze szpitala, ale nie zanim Peter i George dowiedzą się, że większość mieszkańców Krypty pozostaje przedpokwitaniowo przez nieokreślony czas. George Poole przekonuje swojego kontaktowego jezuitę, aby udzielił Peterowi dostępu do starożytnych katolickich dokumentów. Patriarchalne korzenie George’a są śledzone do brytyjskiego geodety o imieniu George Poole, który przybył do Rzymu w 1863 roku. George wraca do Krypty w poszukiwaniu informacji i czuje się otoczony znajomym zapachem i kontaktem z tymi, którzy są w Krypcie, a wszyscy oni dzielą jego podobne rysy twarzy (a mianowicie, mgliste szare oczy). Jego siostra Rosa niemal przekonuje go, by stał się częścią Zakonu jako reproduktor, ale pilna wiadomość tekstowa od Petera przywraca mu zmysły. Peter ma teorię wyjaśniającą dziwne osobliwości Zakonu. Zakon to rodzina eusocjalnych ludzi, którzy wyewoluowali w wyniku intensywnej presji przetrwania różnych podbojów Rzymu na przestrzeni wieków. Cytuje nagie kretomyszy jako przykład eusocjalnego zachowania u ssaków. Wyjaśnia, jak trzy zasady Reginy prowadzą do „genetycznego nakazu eusocjalności”. Nazywa Zakon „ludzkim ulem” i oznacza ich mianem „Coalescents” – nowym rodzajem ludzi. Peter nagle odchodzi po otrzymaniu wiadomości tekstowej. Dni później George dowiaduje się, że Peter wtargnął do Krypty i grozi wysadzeniem plastiku Semtex, aby ujawnić Zakon. Peter i Slan(t)ers są odpowiedzialni za ostatni zamach bombowy na ośrodek badawczy w San Jose badający technologię grawitacji kwantowej – w przekonaniu, że wyższa inteligencja zauważy manipulację czasoprzestrzenią i wyeliminuje możliwe zagrożenie dla swojej wyższości. Uzasadnienie Petera dla ujawnienia Krypty polega na tym, że Zakon nie istnieje dla żadnego celu poza samym sobą. Zagraża zniszczeniu ludzkości jako jednostek i zastąpieniu jej bezmyślnymi robotami. Peter McLachlan następnie detonuje swoje bomby i umiera. George rozpoczyna ewakuację Krypty, a tłum robotników wyłania się jak rój z krateru w środku Via Cristoforo Colombo. Pod koniec powieści znajdują się również dwa krótkie fragmenty opowiadające o planecie-ulu w dalekiej przyszłości. Planeta została wyrzucona ze swojej orbity słonecznej, a ule przetrwały głęboko pod ziemią przez eony. Przybywa misja wojskowa, mająca na celu pozyskanie robotników do wysiłku wojennego, i najeżdża kolonię. Przebijają się do ula i wywożą ocalałych poza planetę.


Fabuła kończy się śmiercią wszystkich trzech podejrzanych, w tym jednej z przyczyn naturalnych. Według ustaleń Morsa, Westerby zamordował Alfreda, a Albert zabił Westerby’ego i następnie popełnił samobójstwo, podczas gdy Browne-Smith zmarł na skutek choroby.[sep]Powieść jest podzielona na trzy księgi – pierwszą milę, drugą milę i trzecią milę. Tytuł nawiązuje do biblijnego zdania „A kto cię zmusi, abyś poszedł z nim milę, idź z nim dwie”, pochodzącego z Ewangelii św. Mateusza, rozdział 5, werset 41. Trzecia mila może również pośrednio odnosić się do szczególnie skomplikowanego planu zastosowanego w książce w celu zwabienia trzech pracowników uczelni do Londynu. W tej książce występują trzy główne wątki fabularne. Podczas wojny światowej trzej bracia – Albert, Alfred i Johnny Gilbert – służą jako oficerowie wojsk pancernych. Albert i Alfred są podobni do siebie jak dwie krople wody. Najmłodszy brat zostaje uwięziony w swoim czołgu podczas ofensywy i spala się na śmierć. Dwaj starsi bracia nie są w stanie mu pomóc z powodu bezpośredniego rozkazu porucznika Browne’a-Smitha. Zaczynają nienawidzić Browne’a-Smitha, błędnie wierząc, że był tchórzem, który nie próbował uratować kolegi oficera. W czasach współczesnych Browne-Smith jest profesorem w Oksfordzie. Wyrusza w tajemniczą podróż do Londynu, gdzie odwiedza bar z topless tancerkami, a następnie udaje się do domu publicznego. Tam podają mu napoje z narkotykami i on traci przytomność na podłodze. Kilka dni później mistrz Lonsdale College zaprasza Morsa i wyraża podejrzenie co do zniknięcia Browne’a-Smitha. Ten opuścił uczelnię bez żadnej komunikacji ani adresu do przesyłania korespondencji. Morse obiecuje zwracać uwagę na wszelkie informacje, które do niego trafią. Ujawnia się, że Morse był studentem Browne’a-Smitha w czasach studenckich i to on zaszczepił w Morsze obsesję na punkcie gramatyki i pisowni. Widzimy również krótki retrospektywny fragment z czasów studenckich Morsa i jego rozstania z miłością z lat studenckich. Następnie policja odkrywa poćwiartowane zwłoki w wodzie w Trupp. Zwłokom brakuje głowy, ramion i nóg. Utrudnia to identyfikację, ale Morse przypuszcza, że mogą to być zwłoki Browne’a-Smitha. Ustala się również, że Browne-Smith cierpiał na guza mózgu i zostało mu tylko kilka tygodni życia. Gdy gromadzi się więcej dowodów, podejrzenie pada na profesora Westerby’ego, który był wrogiem Browne’a-Smitha na uczelni i podobno przebywa na wakacjach w Grecji po swojej niedawnej emeryturze. Jednak Morse spekuluję, że ciało nie należy do Browne’a-Smitha, lecz prawdopodobnie do Westerby’ego, stąd potrzeba poćwiartowania zwłok, aby zmylić policję. Podczas wizyty w pokoju Browne’a-Smitha w college’u Morse spotyka jednego z bliźniaków Gilbert, który prowadzi firmę przeprowadzkową zatrudnioną do przewiezienia rzeczy emerytowanego Westerby’ego. Dzięki temu Morse uzyskuje adres nowego mieszkania Westerby’ego w Londynie. Przybywając tam, znajduje kolejne zwłoki, tym razem zadźgane śrubokrętem. W chwili wybaczonego przeoczenia spowodowanego strachem przed zwłokami, Morse nie rozpoznaje mordercy i pozwala mu odejść wolno. Druga mila kończy się trzema kolejnymi śmierciami – jedną morderstwa, jedną samobójczą i jedną z przyczyn naturalnych, w wyniku czego nie pozostaje przy życiu żaden z podejrzanych. Morse w dużej mierze domyśla się, jak wydarzenia potoczyły się. Jego teoria brzmi następująco: Bliźniacy Gilbert chcieli zabić Browne’a-Smitha, aby pomścić śmierć Johnny’ego Gilberta, i przygotowali skomplikowany plan, by zwabić go do Londynu. Uświadamiają sobie, że Johnny w rzeczywistości popełnił samobójstwo, więc puszczają Browne’a-Smitha wolno. Z kolei Browne-Smith wykorzystuje ten sam plan, by zwabić Westerby’ego i skonfrontować się z nim. Browne-Smith uświadamia sobie, że mylił się w swojej niechęci. Zawsze zakładał (błędnie), że Westerby głosował przeciwko niemu w wyborach na mistrza college’u. Westerby i Browne-Smith zdają sobie sprawę, że obecny mistrz głosował przeciwko obu z nich w ich poprzednich wyborach. Więc używają tego samego planu po raz trzeci, by zwabić mistrza do Londynu i zabić go. Browne-Smith był jednak przepełniony poczuciem winy i starał się naprowadzić Morsa na sprawców. Sugeruje się, że nie panował nad sobą psychicznie z powodu skutków ubocznych guza. Morse dalej przypuszcza, że zwłoki znalezione w Trupp należały do mistrza. Westerby zabił Alfreda w swoim londyńskim mieszkaniu, a z kolei Albert zabił Westerby’ego, a następnie popełnił samobójstwo. Browne-Smith zmarł z powodu guza.


Matty ratuje własne życie, wykorzystując swoją zdolność do niszczenia, by unicestwić Las i poświęcić towarzyszy. W konsekwencji tego czynu Przywódca nadaje mu imię Niszczyciel.[sep]Lowry wprowadził postać Matty’ego w powieści „Messenger”; jest to energiczna i niecierpliwy młody człowiek, który na początku historii przechodzi trudny okres dorastania. Matty mieszka z Widzem, „niewidomym” mężczyzną, którego mieszkańcy Wioski uratowali lata temu. Matty pragnie, aby jego nowe imię brzmiało „Posłaniec”, gdyż uważa, że najlepiej oddaje to, kim sam jest. Wielu mieszkańców Wioski jest podobnych do Widza: wyrzuconych ze swoich dawnych społeczności, a czasem poważnie okaleczonych przez Jamisona, mentora i opiekuna Kiry z powieści „Gathering Blue”. Założyli tu swoje nowe domy. Większość mieszkańców jest dość altruistyczna i nigdy nie brakuje osób gotowych pomóc współmieszkańcom w przezwyciężeniu jakiejś niepełnosprawności. Matty pochodzi ze społeczności, w której ludzie wiedzą tylko to, co im ona przekazuje, a ci, którzy nie pasują do normy, są zazwyczaj zabijani. Poza bezpiecznymi granicami Wioski rozciąga się Las, niebezpieczne królestwo, którego większość mieszkańców Wioski się boi. Mimo braku groźnych bestii Las sam w sobie jest ożywiony. Potrafi wysyłać „Ostrzeżenia” w postaci obrażeń zadawanych przez ostre gałązki, żądlące owady lub trujące rośliny, które atakują z premedytacją. Jeśli osoba ostrzeżona wejdzie do lasu ponownie, Las ją zabije. Matty’ego, którego Las zdaje się faworyzować, wielokrotnie przechodził przez Las bez żadnych incydentów. W konsekwencji stał się posłańcem Wioski, dostarczającym wiadomości do innych społeczności rozsianych po regionie. W pewnym momencie Jonas (w tej książce nazywany „Przywódcą”) mówi, że otrzymał barkę pełną książek ze swojej dawnej społeczności i że ta społeczność się zmieniła. Bardzo wcześnie w książce pojawia się niezgoda w Wiosce. Ludzie handlujący na zebrańach zwanych Targiem Handlowym zmieniają się ze współczujących i hojnych na złościwych i niecierpliwych. Temperament mieszkańców ulega zmianie i postanawiają zamknąć swoje granice, nie pozwalając już na wstęp wypędzonym i niechcianym z innych społeczności. Widz, w obliczu tej nagłej zmiany, decyduje się wysłać Matty’ego przez Las, by sprowadził swoją córkę Kirę, mieszkającą w mieście kilka dni drogi stąd. Podróż wkrótce staje się śmiertelnie niebezpieczna, ponieważ Las zaczyna usiłować pochłonąć Kirę i Matty’ego. Zdolność Jonasa do zdalnego widzenia, którą książka często nazywa „widzeniem poza”, pozwala mu wyczuć niebezpieczeństwo. Wchodzi do lasu, by ich uratować, ale sam zostaje uwięziony. Kira, która potrafi tkać prorocze wzory w niciach i tkaninach, używa swojego daru, by skontaktować się z Przywódcą, a ten każe jej, by Matty użył swojego daru do ich ocalenia. Ten dar to specjalna zdolność, którą Matty posiada, ale ledwo rozumie; sprawia ona, że wpada w szał, co rodzi furię – jest to moc uzdrawiania, która przywraca całość od wewnątrz na zewnątrz. Matty kładzie ręce na ziemi i udaje mu się przywrócić integralność Lasu i ludzi, kosztem własnego życia. Przywódca nadaje Matty’emu imię Uzdrawiacz. Pod koniec znajduje się cytat poetycki, pochodzący z wiersza „To An Athlete Dying Young”: „Dziś, gdy wszyscy biegacze przybywają/Niosąc cię na ramionach do domu/Odkładamy cię na twój próg/Obywatelu miasta cichszego”. Wypowiada go nauczycielka z Wioski, znana jako Mentor. Na marginesie, w poprzedniej książce, „Gathering Blue”, gdy Matty był dzieckiem znanym jako Matt, uzdrowienie jego psa Gałęzi mogło być zwiastunem uzdrawiających mocy Matty’ego.


Podczas przeprawy przez Syberię pociąg cyrkowy zostaje zaatakowany, a większość ekipy trafia do obozu więźniów, podczas gdy Walsera ratują zbiegłe morderczynie. Dziennikarz zapada w amnezję i trafia pod opiekę szamana, gdzie ostatecznie odnajdują go Fevvers i Lizzie.[sep]Nocy w cyrku zaczyna się od tego, że amerykański dziennikarz Jack Walser przeprowadza wywiad z Sophie Fevvers w jej londyńskiej garderobie po występie w cyrku, który ją zatrudnia. Fevvers twierdzi, że jako niemowlę została zostawiona w koszyku na prostytutce. Do momentu dojścia do dojrzałości wydawała się zwykłym dzieckiem, z wyjątkiem wypukłego guza na każdym ramieniu; jednak gdy zaczęła miesiączkować, wypuściły jej się również pełne skrzydła. Jako dziecko pozowała za żywą statuę Kupidyna w sali recepcyjnej burdelu, ale jako nastolatka została teraz przemieniona w wizerunek „Nike Samothrackiej” trzymającej miecz należący do Ma Nelson, zarządczyni burdelu. Ten etap życia Fevvers kończy się nagle, gdy Ma Nelson poślizguje się na ulicy i wpada pod koła powozu. Dom i jego zawartość dziedziczy jej pobożny brat, który planuje przekształcić go w dom dla upadłych kobiet, ale pracownice Ma Nelson podpalają miejsce i rozchodzą się w różne strony. Fevvers kontynuuje swoją historię, choć wiarygodność jej narracyjnego głosu jest przez cały czas podawana w wątpliwość. Ona i Lizzie, jak mówi Walserowi, przeprowadzają się następnie do siostry Lizzie i pomagają prowadzić rodzinny sklep z lodami. Jednak gdy rodzina popada w kłopoty finansowe, Fevvers przyjmuje zaproszenie od przerażającej Madame Schreck. Ta kobieta wystawia Fevvers na widok w swojej ekskluzywnej kombinacji pokazu dziwactw i burdelu, wraz z kilkoma innymi kobietami o unikalnym wyglądzie. Po pewnym czasie Madame Schreck sprzedaje Fevvers klientowi, „Christianowi Rosencreutzowi”, który chce złożyć w ofierze skrzydlatą „virgo intacta”, aby zapewnić sobie nieśmiertelność. Fevwers cudem ucieka i wraca do domu siostry Lizzie. Wkrótce po ich ponownym spotkaniu dołącza do cyrku pułkownika Kearneya jako artystka powietrzna i osiąga ogromną sławę. Część londyńska kończy się sceną, w której Walser mówi swojemu szefowi w londyńskim biurze, że zamierza podążać za Fevvers, dołączając do cyrku w jego wielkiej imperialnej trasie. Część petersburska zaczyna się od tego, że Walser, mieszkający w Alei Klaunów, streszcza swoje pierwsze wrażenia z miasta. Dowiadujemy się, że Walser zwrócił się do pułkownika Kearneya, który – radząc się swojej wróżącej świni Sybilli – zaoferował mu stanowisko klauna w cyrku. Czytelnik i Walser poznają pozostałych członków cyrku, a Walser ratuje Mignon przed pożarciem przez tygrysicę. W kolejnej scenie główny klaun Buffo i jego trupa wywołują chaos przy stole obiadowym. Walser wymyka się z bijatyki, tylko po to, by znaleźć Mignon czekającą na niego na zewnątrz, ponieważ nie ma gdzie się udać po tym, jak mąż i kochanik porzucili ją oboje. Nie wiedząc, co zrobić z porzuconą kobietą, zabiera ją do pokoju hotelowego Fevvers. Fevvers zakłada, że Walser sypia z Mignon, ale choć jest zazdrosna, opiekuje się dziewczyną. Dostrzegając piękno głosu śpiewaczego Mignon, Fevvers przedstawia ją Księżniczce Abisynii. Księżniczka, niema treserka tygrysów, włącza Mignon do swojego numeru z tańczącymi kotami, a Walser zostaje zwerbowany jako partner zbędnej tygrysicy. Podczas prób akrobatyczna rodzina Charivari próbuje zabić Fevvers, a pułkownik niechętnie wyrzuca ich z cyrku. Wielki Buffo traci zmysły podczas wieczornego występu i próbuje zabić Walsera. Księżniczka musi zastrzelić jedną ze swoich tygrysic, gdy ta zazdrości Mignon tańca z jej partnerem – tygrysem – podczas walca tygrysów. Po występie Fevvers udaje się na randkę do rezydencji należącej do wielkiego księcia. Tam prawie pada ofiarą jego amorycznych zalotów, ale cudem ucieka do jajka Fabergé, docierając do pociągu cyrkowego w momencie, gdy ma on wyjechać ze stacji. Ta ostatnia scena jest celowo dezorientująca, rozwijając poczucie wątpliwości, jakie towarzyszą czytelnikowi we wczesnej narracji Fevvers, i kładąc podwaliny pod fantastyczne wydarzenia w ostatniej części. Część syberyjska zaczyna się od przeprawy całego cyrku przez kontynent do Azji. Pociąg jest atakowany przez bandę zbiegłych przestępców, którzy uważają, że Fevvers może pomóc im nawiązać kontakt z carem, który pozwoli im wtedy wrócić do domów w swoich wioskach. Ponieważ pociąg jest zniszczony, cały cyrk, z wyjątkiem Walsera, jest prowadzony do obozu więźniów; Walsera ratuje grupa zbiegłych morderczyń i ich byłych strażników, którzy stali się ich kochankami i pomogli im uciec. Ponieważ Walser ma amnezję, grupa kobiet zostawia go w oczekiwaniu na nadchodzący ekip ratunkowy, ale on ucieka do lasu przed ich przybyciem i zostaje objęty opieką przez szamana wioski. Fevvers i reszta grupy są przetrzymywani jako zakładnicy przez więźniów. Fevvers mówi liderowi więźniów, że nie może im pomóc, ponieważ wszystko, co słyszeli o niej, to kłamstwo. Zniechęceni więźniowie popadają w pijaną żałobę. Lizzie przekonuje klaunów, by wystąpili dla więźniów, a podczas występu nadciąga zamieć, która porywa klaunów i więźniów w noc. Resztki cyrku zaczynają iść w kierunku, w którym – jak mają nadzieję – leży cywilizacja. Natrafiają na zaniedbaną szkołę muzyczną i szukają schronienia u jej właściciela, Maestro. Krótkie spotkanie z Walserem, który jest już w pełni częścią wioski szamana, przekonuje Fevvers i Lizzie, by opuścić bezpieczeństwo szkoły Maestro i poszukać Walsera. Pułkownik Kearney opuszcza grupę, by kontynuować poszukiwanie cywilizacji w celu zbudowania kolejnego, bardziej udanego cyrku. Mignon, Księżniczka i Samson pozostają z Maestro w jego szkole muzycznej. Fevvers znajduje Walsera, a historia kończy się ich wspólnym momentem, w którym wschodzi nowy wiek, i tryumfalnym okrzykiem Fevvers: „pomyśleć, że naprawdę was wkręciłam”.


Gemma poświęca się Drzewu Wszystkich Dusz, aby uratować Kartika po tym, jak on zostaje zaatakowany przez Amara. W rezultacie Kartik oddaje swoją magię ziemi, odtwarzając barierę między światami, i przeprowadza się do Ameryki, aby podjąć studia uniwersyteckie.[sep]Prolog zaczyna się od dwóch mężczyzn, którzy przeszukują rzekę w Londynie (trzy lata przed wydarzeniami z książki) w poszukiwaniu zwłok, by spieniężyć biżuterię lub pieniądze przy nich znalezione. Natrafiają na ciało dziewczyny noszącej ten sam amulet w kształcie półksiężyca co Gemma. W akademii Spence Gemma z trudem próbuje otworzyć wrota do krain. Wzrasta presja na niej, gdy jej przyjaciółki spiskują, by użyć jej magii do zmiany biegu swojego życia, na przykład Ann próbuje za pomocą magii zniwelować swoją zwyczajność, mając nadzieję na uwiedzenie Toma lub dołączenie do teatru. Ale po wielu zmaganiach Gemma znajduje rodzaj „tylnego wejścia” do krain. Dotykając tajemniczego kamienia wykopanego podczas rekonstrukcji wschodniego skrzydła Spence, Gemma może wejść do krain. Tam Gemma, Felicity i Ann znajdują Pippę w grupie dziewcząt, które twierdzi, że uratowała przed wejściem do Krainy Zimy. Pippa przewodzi grupie dziewcząt i próbuje nauczyć je dobrych manier w podobny sposób, jak sama była uczona w Spence, mimo że Pippa ewidentnie nie przyswoiła sobie wielu z tych zasad. Pippa prosi Gemmę, by pomogła jej przejść przez rzekę w krainach do zaświatów, ale odkrywa, że nie może tego zrobić, ponieważ stała się stworzeniem krain. Pippa prosi Gemmę o odrobinę magii i czując się winna, Gemma jej ją daje. Po trzymiesięcznej nieobecności Kartik odnajduje Gemmę w Akademii Spence, by powiedzieć jej, że ich losy nie powinny się już więcej skrzyżować. Gemma w złości odchodzi, próbując wyglądać obojętnie. Późniejsze spotkanie na nabrzeżu w Londynie burzy nadzieję Gemmy, że mogą być razem. Kartik zapisuje się jako marynarz na HMS Orlando, by uciec od Gemmy i Rakshany. Odmawia ujawnienia Gemmie szczegółów swoich spraw z Rakshaną lub tego, co będzie robił poza służbą marynarską. Mimo jego chłodności Gemma wciąż tęskni za jego dotykiem. Czekając na przybycie swojego statku, Kartik mieszka z Cyganami i pomaga Gemmie zorganizować spotkanie z Rakshaną. Tematem spotkania był jej brat Tom, którego Rakshana próbowała zwerbować do swojego stowarzyszenia. Spotkanie zostało przerwane przez pana Fowlsona, lojalnego członka Rakshany, który bezskutecznie próbował schwytać Kartika i Gemmę. Kosztem ich bezpiecznej ucieczki było odkrycie przez pana Fowlsona, że Gemma rzeczywiście posiada magię, w przeciwieństwie do tego, co mu wcześniej powiedziała. Incydent kończy się tym, że Kartik i Gemma opuszczają nabrzeże po pocałunku. Na granicy wytrzymałości Gemma wreszcie ulega swoim wizjom i próbuje podążać za wskazówkami pozostawionymi przez tajemniczą dziewczynę w lawendowej sukni. Prowadzi ją to do iluzjonisty, który informuje Gemmę, że ta dziewczyna mieszkała w Spence w czasach, gdy tam uczęszczała jej matka. Z impetu Gemma i jej grupa dziewcząt wyruszają do Krainy Zimy, by znaleźć Drzewo Wszystkich Dusz. Gdy je znajdują, wszystkie kładą dłonie na jego korze i widzą różne „wizje” – ich spełnione marzenia na własne oczy. Tylko Gemma rozmawia z Eugenią Spence, która informuje ją o więcej na temat dziewczyny w lawendowej sukni. Dowiaduje się również, że dziewczyna posiadała sztylet, który stanowił zagrożenie dla stworzeń z Krainy Zimy. Gdy ich uczucie do siebie rośnie, Kartik wreszcie pyta Gemmę, czy może zabrać go do krain, by zobaczyć swojego brata. Tam udają się do Grobu Westchnień, gdzie uprawiają miłość w swoich snach. Następnie Gemma oferuje Kartikowi odrobinę swojej magii, a on używa jej po prostu, by ją pocałować. Później Kartik znajduje swojego brata i jest zrozpaczony tym, co się z nim stało; opuszcza krainy bez spokoju, którego miał nadzieję znaleźć. Felicity i Ann złością się na Gemmę, gdy ta odmawia zabrać ich do Krain, ale ponieważ Gemma złamała pieczęć między dwoma światami, wkrótce odkrywają, że nie potrzebują już jej i przechodzą na drugą stronę same. Gemma wpada w panikę, ponieważ jej przyjaciółki nieświadome są wojny, która wybuchła między stworzeniami, i obawiając się o ich bezpieczeństwo, podąża za nimi do Krain. Znajduje je u Pippy, której moc urosła, ale whose rozum bardzo szybko gaśnie. Pippa próbuje zabić Gemmę, gdy ta odmawia uwierzyć, że jest „wybrańcem”. Felicity próbuje ją powstrzymać, ale Pippa w swoim szale odepchnię ją, a Felicity jest zszokowana. Gdy Pippa widzi, co zrobiła swojej przyjaciółce, przeprasza i prosi Felicity, by została z nią na zawsze, oferując jej jagody, które skazałyby Felicity na półżycie w krainach. Prawdziwa relacja między nimi zostaje ujawniona, gdy dzielą pocałunek, ale Felicity ostatecznie odrzuca jagody i odchodzi w płaczu. Czas zaczyna uciekać Gemmie, gdy cierpliwość stworzeń Krain się wyczerpuje. Z złamaną pieczęcią między światami stworzenia biegają luzem, przekraczając granice między Krainami a rzeczywistością. Próbują schwytać Gemmę, gdy przebywa w Spence, by złożyć ją w ofierze Drzewu Wszystkich Dusz. Gemma i jej grupa (Kartik, Fowlson, pani McCleethy, Ann i Felicity) szybko przechodzą do Krain, podczas gdy trwa wojna między stworzeniami. Zostają zatrzymani przez Pippę, która składa panią McCleethy w ofierze w zamku Pippy w Pograniczu. Niedługo potem zamek wali się, a w środku pozostaje Pippa. Grupa dziewcząt podążających za Pippą dołącza do grupy Gemmy, by walczyć z Krainą Zimy. Udają się do drzewa, gdzie Gemma zostaje dźgnięta przez Amara. Kartik szybko ofiaruje siebie Drzewu Wszystkich Dusz, by uratować Gemmę, i dzielą ostatni pocałunek, zanim zostaje wchłonięty przez Drzewo. Następnie Gemma oddaje swoją magię ziemi, odtwarzając barierę między dwoma światami, i wraca do domu ze złamanym sercem. Po swoim debiucie Gemma przeprowadza się do Ameryki, by żyć samodzielnie i studiować na uniwersytecie. We snach wciąż widzi Kartika, gdzie czeka na nią w krainach po drugiej stronie rzeki.


Harris wskazuje na rodzinę jako kluczowy czynnik kształtujący psychikę dziecka, zauważając, że młodzi ludzie utożsamiają się bardziej z rodzicami niż z rówieśnikami. Przykładem tego są dzieci imigrantów, które przyswajają akcent językowy swoich opiekunów, a nie otoczenia, dostosowując swoje zachowanie do norm domowych.[sep]W tej książce autorka podważa pogląd, że osobowość dorosłych jest kształtowana głównie przez sposób, w jaki ich wychowali rodzice. Analizuje badania, które mają wykazywać wpływ środowiska rodzinnego, i twierdzi, że większość z nich nie uwzględnia czynników genetycznych. Na przykład, jeśli agresywni rodzice częściej mają agresywne dzieci, nie musi to być dowód na wpływ wzoru rodzicielskiego. Może to również wynikać z dziedziczenia agresji po genach. W rzeczywistości wiele dzieci adoptowanych wykazuje niewielki związek z osobowością rodziców adopcyjnych, a istotną korelację z biologicznymi rodzicami, którzy nie brali udziału w ich wychowaniu. Rola genetyki w kształtowaniu osobowości od dawna jest uznawana w badaniach psychologicznych. Jednak nawet bliźnięta jednojajowe, posiadające te same geny, nie są do siebie identyczne, więc dziedziczność nie jest jedynym czynnikiem determinującym osobowość. Psychologowie zazwyczaj zakładali, że czynnikiem niegenetycznym jest środowisko rodzinne, czyli „wychowanie”. Harris twierdzi jednak, że błędem jest używanie terminu „wychowanie” jako synonimu „środowiska”. Wiele badań nad bliźniętami nie wykazało silnego związku między środowiskiem domowym a osobowością. Bliźnięta jednojajowe różnią się od siebie w podobnym stopniu, niezależnie od tego, czy były wychowywane razem, czy osobno. Rodzeństwo adopcyjne różni się pod względem osobowości tak samo jak dzieci niespokrewnione. Harris argumentuje również przeciwko wpływowi kolejności urodzenia. Stwierdza: Wpływ kolejności urodzenia jest podobny do rzeczy, które wydaje ci się, że widzisz kątem oka, ale które znikają, gdy przyjrzysz się im uważnie. Wciąż się pojawiają, ale tylko dlatego, że ludzie wciąż ich szukają i wciąż analizują i reanalizują swoje dane, dopóki ich nie znajdą. Najbardziej innowacyjnym pomysłem Harris było spojrzenie poza rodzinę i wskazanie grupy rówieśniczej jako ważnego czynnika kształtującego psychikę dziecka. Na przykład dzieci imigrantów łatwo uczą się języka kraju, w którym mieszkają, i mówią z akcentem swoich rówieśników, a nie rodziców. Dzieci utożsamiają się ze swoimi kolegami i koleżankami z klasy oraz towarzyszami zabaw, a nie z rodzicami, i modyfikują swoje zachowanie, aby pasować do grupy rówieśniczej, co ostatecznie przyczynia się do kształtowania charakteru jednostki. Wbrew niektórym doniesieniom Harris nie twierdziła, że „rodzice nie mają znaczenia”. Książka nie obejmowała przypadków poważnego nadużywania i zaniedbywania dzieci. Harris zwróciła uwagę, że rodzice odgrywają rolę w doborze grupy rówieśniczej dla swoich dzieci, zwłaszcza we wczesnych latach. Rodzice wpływają również na zachowanie dziecka w środowisku domowym oraz na relacje interpersonalne między dzieckiem a rodzicem.