Lauren i jej siostra Madison nie zostają uratowane przez Jama, lecz same uciekają z łodzi, na której przetrzymywały je Sonia Holtwood i jej wspólnik. Po tych wydarzeniach rodzice adopcyjni Lauren nie są zwalniani z więzienia, a dziewczyna rezygnuje z rodziców adopcyjnych na rzecz życia tylko z biologiczną rodziną.[sep]Główną bohaterką jest 14-letnia Lauren Matthews, która mieszka w Londynie z rodzicami adopcyjnymi i ich synem, Rorym. Lauren pisze wypracowanie domowe zatytułowane „Kim jestem?”, w którym ma opisać swoją osobowość i życie. Pragnąc dowiedzieć się więcej o swojej przeszłości, Lauren wchodzi na stronę Missing-Children.com i znajduje Amerykankę w jej wieku, o imieniu Martha Lauren Purditt, która zaginęła mniej niż dwa miesiące przed adopcją Lauren. Po porównaniu zdjęcia Marthy ze zdjęciem Lauren jako małego dziecka, Lauren stwierdza, że ona i Martha do siebie podobają się. Do Lauren przychodzi jej przyjaciel James „Jam” Caldwell i porównuje jej twarz ze zdjęciem Marthy postarzonym komputerowo. Dochodzą do wniosku, że obie dziewczyny są do siebie podobne. Lauren przypuszcza, że może być Martą, i odkrywa, że informacje o jej adopcji znajdują się w dziennikach jej matki adopcyjnej. Podczas gdy matka Lauren odwiedza matkama Jama, Carlę, Lauren znajduje dzienniki matki na strychu i odkrywa, że została adoptowana w agencji adopcyjnej Marchfield w stanie Vermont w USA. Po przekonaniu rodziny do wyjazdu na wakacje do parku rozrywki w Ameryce, rodzina wyjeżdża do USA (choć ojciec adopcyjny Lauren zostaje w tyle, a zamiast niego jedzie Jam). Podczas gdy matka Lauren i Rory czekają na przesiadkę samolotu, Lauren i Jam wymykają się i łapią samolot do Burlington. Gdy samolot ląduje, Lauren i Jam jadą autobusem do Marchfield, gdzie Lauren ma spotkanie z Taylorem Tarsenem, właścicielem agencji. Odmawia on pokazania Lauren jej akt adopcyjnych, ale gdy Lauren wspomni o Sonii Holtwood, kobiecie z dzienników jej matki, Taylor mówi Lauren, że przed adopcją była pod opieką Sonii i daje jej 150 dolarów, aby ona i Jam mogli zatrzymać się w motelu. Jam informuje Lauren, że dowiedział się, gdzie znajdują się akta adopcyjne Lauren, i oboje spędzają noc w motelu. Tej nocy Lauren i Jam włamują się do Marchfield i znajdują akta adopcyjne Lauren, ale w środku jest tylko adres na skrawku papieru. Nie zniechęcając się, Lauren i Jam udają się do całodobowej korporacji takszówkowej i zamawiają taksówkę pod ten adres. Gdy przyjeżdżają pod miejsce, które uważają za mieszkanie Sonii Holtwood, odkrywają, że mieszka tam teraz młoda Hiszpanka. Spotykają jednak starszą kobietę o imieniu Bettina, która kiedyś opiekowała się Lauren, gdy ta mieszkała w mieszkaniu z Sonią. Bettina mówi Lauren, że jako małe dziecko Lauren rzadko się uśmiechała, ale kiedy to robiła, wyglądała ślicznie. W jednym z takich momentów Bettina próbowała zrobić Lauren zdjęcie, ale Sonia wpadła do pokoju, wściekła. Sonia i Lauren wyjechały następnego dnia. Lauren i Jam wyruszają na poszukiwania Sonii, ale kończą zmarznięci i zaniepokojeni, więc gdy „policjantka” podchodzi do Lauren i oferuje zawiezienie ich do celu, Lauren zgadza się. Po krótkiej rozmowie z Jamem on również się zgadza i jedzie z nią. Funkcjonariuszka mówi im, kim naprawdę jest, i okazuje się, że jest to Sonia Holtwood, która próbuje ich porwać. Podaje im sok pomarańczowy z narkotykiem, przez co oboje zapadają w głęboki sen i budzą się godzinami później, odkrywając, że nadal są w samochodzie. Lauren błaga Sonię, by ich wypuściła, i ona to robi: w środku niczego, dwadzieścia mil od najbliższego miejsca z nazwą. Lauren i Jam zaczynają iść przez las, gdzie się kłócą. Jam wściekła się i odchodzi, a Lauren po prostu kładzie się w śniegu. Słyszy głosy, po czym wraca do snu. Następnego dnia budzi się w drewnianej chacie. Widz Jama i pyta go, co się stało. Mówi, że uratował ich mężczyzna imieniem Glane, który zabrał ich do swojej chaty. Następnie zabiera ich do motelu, w którym mają zostać, ponieważ on wracał do domu do Bostonu. Lauren wchodzi do internetu, aby dowiedzieć się więcej o Marthcie Lauren Purditt. Jej rodzicami byli Annie i Sam Purditt, którzy mieszkali w Evanport. Lauren postanawia autostem tam dotrzeć, ale Glane oferuje, że zawiezie ich tam osobiście. W drodze Lauren martwi się o swój wygląd, ale Jam mówi, że wygląda pięknie i chce ją o coś zapytać. W domu Lauren witana jest przez trzynastoletnią dziewczynę o imieniu Shelby, która nie wierzy Lauren. Wtedy wychodzi pani i pyta, kto jest Lauren. Lauren odpowiada, że jest Martą. Lauren poznaje pozostałych krewnych: swojego prawdziwego ojca Sama i sześcioletnią siostrę. Mieszka z nimi przez pewien czas, ale zaczyna tęsknić za swoją własną rodziną. Lauren dowiaduje się, że jej rodzice adopcyjni zostali aresztowani i są w więzieniu. Po telefonie od prawnika rodziców kłóci się z Annie i wściekła wychodzi, co skłania Annie do pobiegnięcia za nią. Lauren trzaski drzwiami do sypialni, a gdy Annie wbiega tam wściekła, dochodzi między nimi do gwałtownej sprzeczki. Jednak Annie przeprasza i wściekle przysięga, że nigdy nie przestanie Lauren kochać i mocno ją przytula, pokazując jej później zdjęcia z dzieciństwa i ciesząc Lauren okazywaniem jej uczuć. Po przeprowadzce Lauren do Shelby i Madison, jej dwóch sióstr, Lauren zdaje sobie sprawę, że Annie jest nieco skrajna w emocjach wobec Lauren. Lauren bardziej lubi Sama niż Annie, ale osobą, którą lubi najbardziej, jest jej babcia, która rozumie ją znacznie lepiej niż Sam czy Annie. Pewnego dnia Lauren widzi, jak Shelby chwyta i skręca fałd skóry Madi. Lauren widzi tam wiele bolesnych, dużych, brązowych siniaków i jest w szoku. Lauren powstrzymuje Shelby i pociesza Madison. Gdy wraca do swojego pokoju, znajduje telefon z obraźliwą wiadomością tekstową, rzekomo od Shelby, mówiącą, by milczeć lub umrzeć. Później otrzymuje kolejną taką wiadomość. Pewnej nocy, gdy Lauren jest na dole robiąc gorącą czekoladę, widzi kogoś w drzwiach. Rozpoznaje go jako Jama i wpuszcza go do środka. Proponuje, żeby uciekli razem, ale Lauren waha się i mówi, że potrzebuje czasu na przemyślenie tego. Ona, Jam i Madi idą nad morze, aby porozmawiać. Jam wścieka się, gdy Lauren mówi, że nie chce opuszczać swojej prawdziwej rodziny, i wściekła odchodzi. Wtedy dostaje kolejną wiadomość. Myśli, że to od Shelby, ale jest od Sonii Holtwood, która mówi, że jej siostra umrze, chyba że Lauren pojedzie na łódź Sama, Josephine May. Tam znajduje Madi z zaklejonym ustami oraz Sonię i wynajętego przestępcę o imieniu Frank. Lauren kopie Franka w próbie ucieczki, a on próbuje jej uderzyć. Zostaje powstrzymany przez Sonię, która mówi, że muszą zostać znaleci cali, aby wyglądało to na wypadek. Później Madi denerwuje Sonię, udając ból brzucha. Dostaje od Sonii, co powoduje, że przelatuje przez pokój i uderza głową o twardą półkę. Sonia i Frank potem opuszczają łódź, po tym jak Lauren kłamie Frankowi, mówiąc, że nie ma przy sobie telefonu. Madi i Lauren zostały zablokowane w pokoju przez Sonię i Franka, ale wtedy pojawia się Jam i ratuje je. Następny rozdział dzieje się w szpitalu, gdzie Madi nadal nie obudziła się po uderzeniu głową. Annie i Lauren są z nią, gdy się budzi, i dwie dzielą prawdziwy moment matki i córki. Z powrotem w domu Sama i Annie, Lauren spotyka swoich rodziców adopcyjnych w drzwiach; mówią, że zostali zwolnieni z więzienia i zostali zaproszeni tam przez Sama i Annie. Wszyscy przeprowadzają rozmowę i Lauren jest pytana, z kim chce mieszkać: z Samem i Annie czy z rodzicami adopcyjnymi. Odpowiada, że wybiera obu. Lauren mówi, że teraz częściowo mieszka z Samem i Annie, a rok szkolny spędza w Anglii z rodzicami adopcyjnymi. Jam jest teraz jej chłopakiem i często towarzyszy jej u Sama i Annie, a Shelby przestała być okropna dla niej i Madi. Lauren dodaje, że nigdy nie spędza więcej niż kilku tygodni z dala od żadnej z rodzin, a kończy mówiąc, że poproszono ją o napisanie kolejnego wypracowania „Kim jestem?”. Mówi wtedy, że to było łatwe, ponieważ wreszcie wie, kim jest. W wypracowaniu pisze „dziewczyna, odnaleziona” i pisze o obu rodzinach.


Dirk Pitt i Al Giordino uciekli z kopalni w Tebezzie, a w trakcie pieszej wędrówki natrafili na wrak samolotu Kitty Mannock. Dziennik pilotki zawarty w maszynie dostarczył im kluczowych informacji, które pozwoliły później odnaleźć zakopany w piasku pancernik z wojny secesyjnej.[sep]Książka rozpoczyna się sceną zaledwie tydzień przed kapitulacją sił Konfederacji Roberta E. Lee w 1865 roku. Okręt Marynarki Wojennej Konfederacji CSS Texas jest ładowany przy nabrzeżu skrzyniami rzekomo wypełnionymi dokumentami. Kapitan okrętu, Tombs, otrzymał rozkaz przeprowadzić jednostkę przez blokadę Unii do dowolnego neutralnego portu, gdzie miała zacumować do momentu wezwania przez kuriera. W ostatniej chwili przybywają sekretarz marynarki wojennej Konfederacji oraz admirał i informują, że zabiorą na pokład więźnia. Tombs jest w szoku, gdy więzień przybywa pod silną eskortą, a żołnierze Konfederacji są ubrani w mundury Unii. Okręt wypływa i jest ostrzeliwany przez flotę Unii podczas próby przedarcia się przez blokadę na otwarte morze. Aby ułatwić sobie sytuację, Tombs wyprowadza więźnia na pokład, a żołnierze Unii przerywają ogień i salutują. Następnie akcja przenosi się do 1931 roku, kiedy to pani Kitty Mannock przelatuje nad Saharą w poszukiwaniu nowego rekordu lotniczego. Silna burza piaskowa zatka gaźniki, a jej samolot ląduje awaryjnie na pustyni. Mimo że lądowanie odbywa się na równym terenie, samolot zjeżdża na krawędź wąwozu i przewraca się. Mimo że ruszono na poszukiwania, nie odnaleziono jej. Wtedy fabuła przenosi się do 1996 roku. Konwój turystów przemierza Saharę flotą Land Roverów i dociera do zaplanowanego postoju w wiosce w Mali. Odkrywają, że jest niezwykle opustoszała, ale gdy zażywają kąpieli w studni wioski, są atakowani przez dzikich ludzi o czerwonych oczach, którzy ich zabijają i zjadają. Przeżywa tylko przewodnik wycieczki. W tym czasie Dirk Pitt, pracujący w Egipcie przy archeologicznym mapowaniu Nilu, ratuje dr Evę Rojas, naukowczynię pracującą dla Światowej Organizacji Zdrowia, z rąk tajemniczego napastnika. Niedługo potem Eva udaje się do Mali z międzynarodowym zespołem naukowców, aby zbadać tajemniczą chorobę, zgłoszoną z różnych wiosek pustynnych. Równocześnie Pitt i jego najlepszy przyjaciel Al Giordino są przetransportowani helikopterem na statek badawczy u wybrzeży Mali. Tam ich szef, admirał James Sandecker, informuje ich o zakwicie alg, w tym przypadku o czerwonej przypływie, który rośnie nienaturalnie szybko i zagraża wchłonięciu zapasu tlenu na świecie i wyginięciu prawie całego życia. Podejrzewa się, że szybkość wzrostu jest napędzana przez jakiś rodzaj zanieczyszczenia. Dirk, Al i Rudi Gunn otrzymują rozkaz popłynąć w górę rzeki Niger, aby znaleźć zanieczyszczenie i określić, gdzie wpływa do rzeki. Robią to na pokładzie Calliope, wysokowydajnego superjachtu wyposażonego w w pełni wyposażone laboratoria naukowe, kilka systemów uzbrojenia i szereg sprzętu łącznościowego. Rejs przebiega dobrze aż do Beninu, gdzie zmuszeni są do walki z marynarką wojenną Beninu, która zostaje całkowicie zniszczona. Dalsza podróż przebiega spokojnie. Identyfikują zanieczyszczenie i w końcu znajdują miejsce, gdzie pojawia się w rzece – ale w okolicy nie ma żadnej zakładu chemicznej, a w rzeczywistości żadnych śladów czegokolwiek wpadającego do rzeki. W tym czasie siły zbrojne Mali są w drodze, wraz z malijskim dyktatorem generałem Zatebem Kazimem, który chce przejąć jacht na własny użytek. Po wysadzeniu Gunna, by ten próbował dotrzeć do lotniska w Gao, Pitt i Giordino pozwalają jachtowi na autodestrukcję po skoku za burtę i przepłynięciu do houseboatu bezwzględnego francuskiego biznesmena Yvesa Massarde’a. Na jego jachcie udaje im się skontaktować z admirałem Sandeckerem w sprawie ucieczki Gunna, zanim zostaną schwytani przez Massarde’a. Zespół ratunkowy ONZ zabiera Gunna z lotniska. Po pewnym przesłuchaniu na houseboacie Pitt i Giordino kradną helikopter pana Massarde’a, którym lecą na północ do Bourem, zrzucając maszynę do rzeki. Tutaj znajdują (i kradną) starożytny samochód generała Kazima, Avions Voisin. Jadą Voisinem na północ, w pustynię, w kierunku zakładu przetwarzania odpadów chemicznych Fort Foureau, jedynego zakładu, który mógłby potencjalnie zanieczyszczać rzekę. W drodze do zakładu detoksykacji Pitt i Giordino spotykają amerykańskiego nomadę, który poszukuje rzekomego zatopionego pancernika z wojny secesyjnej. Ukrywają samochód i włamują się do zakładu, ale zostają schwytani przez strażników bezpieczeństwa pana Massarde’a, nie zanim zrozumieją, że zakład przetwarzania jest tylko przykrywką dla podziemnego składowiska odpadów znajdującego się tuż nad podziemną rzeką, która płynie pod piaskiem do Nigru. Massarde decyduje się wysłać ich do Tebezz, tajnej kopalni złota współdzielonej z generałem Kazimem, gdzie więźniowie wykopują złoto w strasznych warunkach. Znajdują tam również zespół WHO, który zbliżył się zbytnio do prawdy o badanych chorobach, a także francuskich inżynierów zatrudnionych do budowy zakładu przetwarzania. Dirk i Al udaje się uciec z kopalni, przejeżdżając 300 km na wschód, próbując dotrzeć do Trans-Sahara Route. Gdy kończy się paliwo, muszą iść pieszo. Znajdują malowidło naskalne z pancernikiem z epoki wojny secesyjnej, którego lokalni artyści nie mogli namalować w takich szczegółach, nie widząc go na własne oczy. Znajdują również zagubiony samolot z lat 30., który przebudowują na sand yacht. Ustalają, że rozbity samolot był pilotowany przez legendarną australijską pilotkę rekordzistkę Kitty Mannock, której zaginięcie było wówczas wiadomością na cały świat, przyćmioną jedynie przez zaginięcie Amelii Earhart. Ciało Mannock spoczywa przy samolocie wraz z jej dziennikiem, który opisuje jej próby wyjścia z pustyni, odkrycie „dziwnego statku w piasku”, schronienie się wewnątrz statku i ostateczny powrót do samolotu w nadziei na ratunek. Mannock przeżyła dziesięć dni i dzięki jej dziennikowi byli w stanie ustalić, jak daleko i w jakim kierunku szła od samolotu, co dało im obszar do poszukiwań zaginionego pancernika. Używając zbudowanego z samolotu Mannock sand yachta, w końcu docierają do Trans-Sahara Route i są zabierani przez przejeżdżającą ciężarówkę w drodze do Adrar w Algierii. Szybko docierają do Algieru, skąd informują admirała Sandeckera o strasznej sytuacji w Tebezz. Zespół ONZ, który wcześniej uratował Rudi Gunna, jest wysłany do Algieru, aby zabrać Pitta i Giordino, a następnie przetransportowany do Tebezz. Skutecznie atakują Tebezzę i zamykają ją na dobre, ale nie zanim alarm zostanie wysłany do generała Kazima. Samolot sił powietrznych Mali jest wysłany tam w celu zbadania sytuacji i niszczy samolot ONZ w momencie, gdy zespół wraca z kopalni. Teraz są uwięzieni i decydują się na ucieczkę do prawdziwego Fort Foureau, fortecy Legii Cudzoziemskiej, która dała nazwę zakładowi przetwarzania odpadów, i planują później porwać pociąg z odpadami, aby przewieźć zespół i uratowanych więźniów do bezpiecznego miejsca w Mauretanii. Niestety, podczas pobytu w fortecy ich obecność zostaje odkryta i pociągi są zatrzymane. Giordino i komandos używają opancerzonego buggy, aby dotrzeć do amerykańskiej jednostki Delta w Mauretanii, podczas gdy armia malijska atakuje fortecę wszystkim, co ma. Po ciężkich stratach po obu stronach jednostka Delta przybywa z odsieczą na pokładzie pociągu, szybko pokonując armię malijską i zabijając generała Kazima. Teraz Pitt i Giordino pożyczają śmigłowiec szturmowy i udają się, aby przejąć zakład Fort Foureau. Zmuszają również pana Massarde’a do leżenia nagim na pustynnym słońcu przez trzy godziny, po czym pije on kilka litrów wody, która została potajemnie zanieczyszczona ze składowiska odpadów. Pozwalają mu następnie wejść na pokład jego helikoptera i odlecieć, wiedząc, że nie przeżyje tygodnia. W końcu składowisko odpadów jest oczyszczone, zanieczyszczenie wody jest usunięte, a szybkość wzrostu czerwonej przypływu maleje. Uratowani więźniowie z Tebezz są leczeni z niedożywienia i różnych obrażeń. Pancernik jest wydobyty, a zagubiony samolot odrestaurowany i umieszczony w muzeum. Dirk Pitt również przewozi Avions Voisin generała Kazima do swojej własnej kolekcji samochodów. Wątek poboczny dotyczył teorii spiskowej dotyczącej Abrahama Lincolna, która sugerowała, że Abraham Lincoln został schwytany przez siły Konfederacji i był rzeczywiście więźniem zabranym na pokład pancernika CSS Texas, a „Abraham Lincoln”, który został zamordowany, był w rzeczywistości aktorem wynajętym przez Edwina M. Stantona. Wątek ten został usunięty w adaptacji filmowej.


Koty z Piorunowego Klanu nie uczą Plemię Spadającej Wody walczyć, co uniemożliwia im pokonanie dzikich kotów, które respektowały wyznaczone granice. Jaypaw odkrywa, że Plemię nigdy nie zamieszkiwało terenów nad jeziorem i postanawia zachować tę informację oraz treść proroctwa w tajemnicy przed swoim rodzeństwem.[sep]Na początku książki Hollypaw, Lionpaw i Jaypaw, uczniowie z Piorunowego Klanu, wracają do codziennego życia po wydarzeniach z „Ciemnej Rzeki”. Jaypaw staje się obsesyjnie zainteresowany poznaniem historii kotów żyjących nad jeziorem przed przybyciem Klanów, których spotkał w poprzedniej części podczas podróży w czasie. Lionpaw kontynuuje treningi we snach z Tygrysicą, martwym, złym kotem. Hollypaw zdaje sobie sprawę, że pewnego dnia chce zostać przywódczynią swojego Klanu. Każde z nich znajduje pomysł podróży w góry intrygujący, a gdy koty z grupy z gór zwanej Plemieniem Spadającej Wody proszą Piorunowy Klan o pomoc, otrzymują swoją szansę. Piorunowy Klan dowiaduje się, że Plemienie jest nękane przez grupę dzikich kotów, którzy kradną ich zdobycz. Ujawnia się, że Burzogrzyw i Strumień, w Której Pływają Małe Ryby, wracają do Piorunowego Klanu z Plemienia w „Zmierzchu”, ponieważ zostali wygnani: Burzogrzyw poprowadził Plemienie do bitwy z dzikimi kotami, ale niektóre koty zginęły, ponieważ Plemienie nie jest przyzwyczajone do walki z innymi kotami. Burzogrzyw, Wiewiórczy Lot, Żółtopióra, Wronopiór, Burzogrzyw, Strumień, Wietrzny Łap, Jaypaw, Hollypaw i Lionpaw wyruszają w góry, aby pomóc uporać się z dzikimi kotami. Koty z Klanu próbują dojść do porozumienia z dzikimi kotami i wyznaczyć granice. Dzikie koty ignorują granice, zmuszając Plemienie do podjęcia bardziej radykalnych środków. Koty z Klanu uczą koty z Plemienia walczyć. Plemienie początkowo niechętnie walczy, ale udaje im się pokonać najeźdźców. Tymczasem Jaypaw nadal próbuje dowiedzieć się więcej o proroctwie starożytnych kotów, które odnosi się do niego i jego rodzeństwa: „Będzie ich trzech, krewnych twojej krwi, którzy w swych łapach będą trzymać moc gwiazd”. Dowiaduje się, że Plemienie pierwotnie żyło nad jeziorem i postanawia pod koniec książki powiedzieć bratu i siostrze o proroctwie.


Vladek został przeniesiony z Auschwitz do obozów Gross-Rosen i Dachau, gdzie zmarł na tyfus. Po zakończeniu wojny nie doszło do jego spotkania z żoną Anją, która również nie przeżyła.[sep]Książka rozpoczyna się sceną z dzieciństwa Spiegelmana w Rego Park w 1958 roku. Chłopiec biegnie do ojca, po tym jak zostawiły go koleżanki i koledzy, ale ojciec odpowiada po łamaną angielsku: „Przyjaciele? Twoi przyjaciele? Jakbyś ich zamknął w pokoju bez jedzenia na tydzień, to byś zobaczył, co to znaczy przyjaciele!”. Jako dorosły Art Spiegelman odwiedza ojca, Vladeka, z którym się zdystansował. Vladek po samobójczej śmierci matki Arta, Anji, w 1968 roku, ożenił się ponownie z kobietą o imieniu Mala. Art chce, aby Vladek opowiedział o swoich przeżyciach w czasie Holokaustu. Vladek opowiada o swoim życiu w Częstochowie, opisując, jak w 1937 roku wstąpił w związek małżeński z Anją, pochodzącą z zamożnej rodziny, i przeprowadził się do Sosnowca, by zostać producentem. Vladek błaga Arta, by nie uwzględniał tego fragmentu w książce, a Art niechętnie się zgadza. Pod koniec roku, po narodzinach ich pierwszego syna, Richieu, Anja doznaje załamania nerwowego. Małżonkowie wyjeżdżają do sanatorium w okupowanej przez nazistów Czechosłowacji, aby mogła dojść do zdrowia. Po powrocie napięcia polityczne i antysemickie narastają, aż Vladek otrzymuje powołanie do wojska dokładnie na czas inwazji nazistów. Vladek zostaje wzięty do niewoli na froncie i zmuszany do pracy jako jeniec wojenny. Po uwolnieniu odkrywa, że Sosnowiec został anektowany przez Niemcy, a on sam został zwolniony po drugiej stronie granicy, w polskim protektoracie. Przedostaje się potajemnie przez granicę i spotyka się z rodziną. Podczas jednej z wizyt Art odkrywa, że przyjaciółka Mali przysłała im jeden z podziemnych magazynów komiksowych, do których tworzenia się przyczynił. Mala próbowała to ukryć, ale Vladek znajduje i czyta ten magazyn. Czterostronicowy komiks „Więzień z piekła planet”, przedrukowany w całości, stanowi uderzający wizualny i tematyczny kontrast w stosunku do reszty książki. Art jest traumatyzowany samobójstwem matki, które miało miejsce trzy miesiące po jego wypisaniu ze szpitala psychiatrycznego, i na końcu przedstawia samego siebie za kratami, mówiąc: „Zamordowałaś mnie, mamo, i zostawiłaś mnie tu, bym odpokutował za to!”. W 1943 roku wszystkich Żydów nakazano przenieść się z Sosnowca do Środuli, skąd mieli być pędzeni do pracy w Sosnowcu. Rodzina zostaje rozdzielona – Richieu wysyłany jest do Zawiercia do ciotki, gdzie wierzą, że będzie bezpieczny. W miarę jak nasilają się łapanki, a więcej Żydów jest wysyłanych z gett do Auschwitz, ciotka truje siebie, swoje dzieci i Richieu, aby uciec przed Gestapo. W Środuli wielu Żydów, w tym Vladek, buduje bunkry, by ukrywać się przed niemieckimi łapankami. Bunkier Vladeka zostaje odkryty, a on sam trafia do „getta w getcie”, otoczonego drutem kolczastym. Później reszta rodziny Vladeka i Anji zostaje wywieziona. Środula zostaje całkowicie oczyszczona z Żydów, z wyjątkiem grupy, z którą Vladek ukrywa się w innym bunkrze. Gdy Niemcy w końcu odchodzą, grupa dzieli się i opuszcza getto. W Sosnowcu Vladek i Anja przenoszą się z jednego miejsca ukrycia do drugiego,偶尔 utrzymując kontakt z innymi ukrywającymi się Żydami. Vladek szuka zaopatrzenia, przebrany za Polaka. Umawiają się z przemytnikami na ucieczkę na Węgry, ale to podstęp – zostają aresztowani przez Gestapo w pociągu i wywiezieni do Auschwitz, gdzie są rozdzieleni aż do końca wojny. Art pyta o dzienniki Anji, o których Vladek mówi mu, że były jej późniejszą relacją z przeżyć w czasie Holokaustu. Stanowią jedyny sposób, by dowiedzieć się, co się z nią stało po rozstaniu z Vladekiem w Auschwitz. Vladek mówi Artowi, że ona mówiła: „Życzę sobie, żeby mój syn, gdy dorośnie, interesował się tym”. Vladek w końcu przyznaje, że spalił je po jej samobójstwie. Art jest wściekły i nazywa Vladeka „mordercą”. Historia przeskakuje do 1986 roku, po zebraniu pierwszych sześciu rozdziałów „Maus” w jeden tom. Art jest przytłoczony nieoczekiwanym zainteresowaniem, jakie wzbudza książka, i czuje się „całkowicie zablokowany”. Art rozmawia ze swoim psychiatrą, Pavlem Pavlem, czeskim ocalałym z Holokaustu, o książce, a ten sugeruje, że skoro ci, którzy zginęli w obozach, nigdy nie będą mogli opowiedzieć swoich historii, „może lepiej nie mieć już więcej historii”. Art odpowiada cytatem z Samuela Becketta: „Każde słowo jest jak niepotrzebna plama na ciszy i nicości”, ale potem uświadamia sobie: „z drugiej strony, on to powiedział”. Vladek opowiada o swoich cierpieniach w obozach, o głodzie i znęcaniu się, o unikaniu selekcji i o swojej zaradności. Choć jest to niebezpieczne, Anja i Vladek okazjonalnie mogą wymieniać się wiadomościami. W miarę jak postępy wojny i front niemiecki jest cofany, więźniowie są pędzeni z Auschwitz w Polsce do Gross-Rosen w Rzeszy, a następnie do Dachau, gdzie cierpienia tylko nasilają się, a Vladek zapada na tyfus. Wojna się kończy, ocalali z obozów są uwolnieni, a Vladek i Anja spotykają się ponownie. Książka kończy się sceną, w której Vladek przewraca się w łóżku i mówi do Arta: „Jestem zmęczony rozmową, Richieu, i na razie wystarczy historii”. Ostatni obraz przedstawia nagrobek Vladeka i Anji – Vladek zmarł w 1982 roku, na długo przed ukończeniem książki.


Dr Loomis nie dostrzega żadnych powiązań między Michaelem a wypadkami, uznając je za przypadkowe zbiegi okoliczności. W rezultacie chłopak nie ma żadnej władzy na oddziale, gdyż personel i pacjenci bez obawy go ignorują i wyśmiewają.[sep]„Horror zaczął się w wigilię Samhain, we mgle w północnej Irlandii, u świtu rasy celtyckiej. A raz rozpoczęty, deptał ziemię na zawsze, wyrządzając okrucieństwo nagle, szybko i z niewiarygodną dzikością”. Prolog powieści rozgrywa się u świtu rasy celtyckiej w Irlandii i opowiada historię młodego, piętnastoletniego, zniekształconego chłopca o imieniu Enda, który jest namiętnie zakochany w córce króla Gwynwylla, Deirdre. Po tym, jak zostaje dotkliwie upokorzony za próbę zdobycia jej miłości, Enda atakuje i bestialsko morduje Deirdre i jej narzeczonego podczas wspólnej ceremonii rytualnej w Halloween. Enda zostaje natychmiast zabity przez pozostałych mieszkańców wioski, a jego dusza zostaje przeklęta, by na zawsze błąkać się po ziemi, odtwarzając wydarzenia tamtej nocy. W rozdziale 1 przenosimy się do roku 1963 i jesteśmy świadkami kilku niepokojących interakcji między małym Michaelem Myersem a jego babcią. Babcia jest zaniepokojona, gdy jej córka, Edith, mówi jej, że Michael przyznaje się do słyszenia głosów oraz ma wizje i sny (które dotyczą wydarzeń z prologu z Endą i Deirdre). Gdy Edith mówi babci, że zapytała Michaela o te głosy, on odpowiada: „Mówią mi, żebym powiedział, że nienawidzę ludzi”. Babcia i matka Michaela rozmawiają także o pradziadku chłopca, który podobno popełnił jakiś nieokreślony czyn przemocy. „Myślę, że jest wystarczająco dużo podobieństw” – mówi zaniepokojona babcia. Rozdział 2 opisuje dalej doświadczenia Michaela. Jest noc Halloween 1963 roku i Michael, przebrany w słynny strój klauna, chodzi po cukierkach z dziećmi z okolicy. W pewnym momencie, podczas tego zbierania słodyczy, on i inne dzieci pukają do drzwi domu Myersów, licząc na jakieś smakołyki. Jego siostra Judy otwiera drzwi i pyta: „co zrobicie, jeśli nic wam nie dam?”, na co Michael odpowiada: „zabijemy cię”. Zszokowana Judy reaguje: „kto to powiedział? Michael Myers – to ty byłeś?”. Michael odpowiada: „Nie jestem Michaelem Myersem. Jestem klaunem”, co już zwiastuje przemianę, która zaszła. W rozdziale 3 zaglądamy do głowy Michaela. „To był ten głos. głos podburzał nienawiść. Robił to w jego snach, a teraz robił to w prawdziwym życiu. Zaczęło się od dziwnych obrazów w jego głowie w nocy, obrazów ludzi, których nigdy nie widział – och, może w komiksach lub w telewizji, ale nie w prawdziwym życiu. Ludzie w dziwnych strojach, ze skór zwierząt, zbroi, skóry, pili i tańczyli dziko wokół ogniska. Jedna para w szczególności. Wyglądali jak Judy i Danny, szaleńczo zakochani w sobie, tańczący w kółko wokół ogromnego ogniska, podczas gdy on, Michael, stał w tłumie, nienawidząc ich, płonąc z zazdrości”. Rozdział 4 szczegółowo opisuje proces i skazanie Michaela. Podane są szczegóły pobytu Michaela w „Sanatorium” Smith’s Grove. Rozmowa między Michaelem a Loomisem daje dalszy wgląd w osobowość Michaela. Ponadto mają miejsce dziwne „zdarzenia”, które intrygują dr. Loomisa, który stopniowo uświadamia sobie, z czym ma do czynienia: „Za każdym razem, gdy Michael został lekceważony, albo mu się wydawało, że został, przez pracownika lub innego pacjenta, jakaś okropna zemsta spadała na winnego. Mogło to nastąpić dzień, tydzień, miesiąc później, ale Michael się mścił. Problemem dla Loomisa było to, że nikt nigdy nie widział bezpośrednio, jak chłopiec to robi... pielęgniarka, która pokłóciła się z Michaelem, spadła po dwóch dniach ze schodów, łamiąc sobie miednicę. Chłopiec, który pożyczył od Michaela grę i zapomniał ją zwrócić, cierpiał na okropną wysypkę, która hospitalizowała go na miesiąc”. Michael ostatecznie rządzi oddziałem, ponieważ ani personel, ani inni pacjenci nie odważają się wyzwać ani sprzeciwić Michaelowi z obawy przed odwetem. Piętnaście lat później, w Halloween 1978 roku, ojciec Laurie Strode, agent nieruchomości, prosi ją, by położyła klucz pod wycieraczką w starym domu Myersów, aby mógł go pokazać potencjalnym nabywcom. Gdy Laurie kładzie klucz pod wycieraczką, nieświadomie Michael patrzy przez okno w drzwiach i widzi Laurie po raz pierwszy. W tym momencie czytelnik dowiaduje się, że Michael celuje w Laurie, ponieważ przypomina mu ona Judith. „A gdy ona odwróciła się plecami do domu, postać wewnątrz niego, ciemna, cieniutka, podsunęła się do frontowych drzwi i odsunęła postrzępioną kurtynę knykciem. Patrzył, jak chuda blondynka rzuca głową i śmieje się, podnosząc ręce jak strach na wróble, żeby przestraszyć swojego młodego towarzysza. Ciężko, z sapaniem oddychał, patrząc na dziewczynę, a w jego umyśle pojawiło się wspomnienie, wspomnienie innej dziewczyny, innej blondynki, smukłej i ładnej. Pamiętał uwięziony i przerażony wyraz w jej oczach i beznadziejną, żałosną próbę podniesienia rąk, by się chronić. Śledził wzrokiem dziewczynę i chłopaka, dopóki nie zniknęli z pola widzenia. Wtedy wszedł po skrzypiących schodach na drugie piętro i zajrzał do pokoju, w którym to wszystko się wydarzyło...


Po rozbiciu sieci szpiegowskiej Stephen Metcalfe pozostaje w okupowanym Paryżu, aby kontynuować beztroskie życie towarzyskie i unikać zaangażowania w wojnę. Jego celem jest zerwanie wszelkich kontaktów z byłą kochanką, baleriną o w pełni pewnej lojalności, i zapewnienie jej bezpieczeństwa.[sep]Jesienią 1940 roku naziści są u szczytu swojej potęgi – Francja jest okupowana, Anglia znosi naloty i żyje w ciągłym zagrożeniu inwazją, Ameryka pozostaje neutralna, a Rosja znajduje się w napiętym sojuszu z Niemcami. W tych ciemnych czasach Stephen Metcalfe prowadzi życie pełne przepychu w okupowanym Paryżu. Młodszy syn znamienitej amerykańskiej rodziny, Metcalfe to przystojny młody mężczyzna, ceniony gość na wszystkich najlepszych przyjęciach, łączony romansowo z najbardziej pożądanymi kobietami z elit i bardzo poszukiwany w wyższych sferach paryskiego społeczeństwa. Jest również drobnym aktywem amerykańskich tajnych służb wywiadowczych w Europie, lekkomyślnie grający w Wielką Grę, tak jak wielu przed nim dobrze urodzonych młodych mężczyzn. Jednak to, co było w dużej mierze zabawną grą, staje się śmiertelnie poważne – sieć szpiegowska, w której działał, zostaje nagle rozbita w ogarniętej wojną Europie, a on zostaje bez kontaktu, rozkazów ani planu awaryjnego. Ponieważ nie ma nikogo innego, to na Metcalfe spada zadanie zainicjowania śmiałego planu, który może być jedyną nadzieją dla szybko malejących resztek wolnego świata. Wykorzystując rodzinne koneksje i polegając na własnych środkach, udaje się do wojennej Moskwy, by odnaleźć i możliwie zdradzić byłą kochankę – płomienną balerinę, której lojalność jest niepewna – w delikatnym tańcu, który może zniszczyć wszystko, co kocha i co czci. Gdy przeciwnicy zacieśniają wokół niego krąg, a sama wojna szybko zbliża się do punktu krytycznego, Stephen Metcalfe staje w obliczu trudnego zadania i niemożliwej do podjęcia decyzji, gdzie sukces przyniesie niewyobrażalne konsekwencje w dalekiej przyszłości, a porażka jest nie do pomyślenia.


W drugiej części książki opisany jest proces, w którym Michael Moon i Arthur Inglewood oskarżają Innocenta Smitha, a w jego obronie występują Moses Gould i dr Cyrus Pym. Analiza dowodów w postaci korespondencji prowadzi do skazania Smitha, gdyż okazuje się, że kobiety, z którymi uciekał, nie były jego żoną, a dom, do którego się włamał, nie był jego własnością.[sep]To jest książka w dwóch częściach. Pierwsza, „Tajemnica Innocenta Smitha”, dotyczy przybycia nowego lokatora do Beacon House, londyńskiego pensjonatu. Podobnie jak Mary Poppins, ten mężczyzna (którego tymczasowo zidentyfikował lokator Arthur Inglewood jako dawnego kolegę szkolnego o imieniu Innocent Smith) przybywa w towarzystwie potężnego wiatru i tchnie nowe życie w domostwo swoimi grami i wybrykami. W ciągu pierwszego dnia pobytu ekscentryczny Smith tworzy Wysoki Trybunał Beacon; aranżuje ucieczkę z Mary Gray, towarzyszką dziedziczki Rosamund Hunt; inspiruje Inglewooda do wyznania miłości Dianie Duke, siostrzenicy gospodyni; oraz doprowadza do pojednania między znudzonym dziennikarzem Michaelem Moonem a Rosamund. Jednak gdy w domu panuje największa radość, pojawiają się dwaj lekarzami z przerażającą wiadomością: Smith jest poszukiwany pod zarzutem włamania, porzucenia małżonka, bigamii i usiłowania morderstwa. Fakt, że Smith niemal natychmiast wystrzeliwuje kilka pocisków z rewolweru w stronę przyjaciela Inglewooda, dr. Herberta Warnera, wydaje się potwierdzać najgorsze scenariusze. Zanim Smith można by przewieźć do więzienia lub zakładu psychiatrycznego, Michael Moon oświadcza, że sprawa podlega jurysdykcji Wysokiego Trybunału Beacon i sugeruje, by domowe grono zbadało sprawę przed zaangażowaniem władz lub prasy. Druga część, „Wyjaśnienia Innocenta Smitha”, opisuje proces. Oskarżenie stanowią Moses Gould, wesoły cyniczny Żyd mieszkający w Beacon House, uważający Smitha za co najwyżej głupca, a co najgorszego za łotra, oraz dr Cyrus Pym, amerykański specjalista od kryminalistyki sprowadzony przez dr. Warnera; w obronie występują Michael Moon i Arthur Inglewood. Dowody składają się z korespondencji od osób, które były świadkami lub uczestnikami czynów prowadzących do postawienia Smithowi zarzutów. W każdym przypadku oskarżony okazuje się – jak wskazuje jego imię – niewinny. Strzela w pobliże ludzi, by nauczyli ich cenić życie; dom, do którego się włamuje, należy do niego; podróżuje dookoła świata tylko po to, by powrócić z odnowionym uznaniem dla swojego domu i rodziny; a kobiety, z którymi ucieka, są w rzeczywistości jego żoną Mary, podszywającą się pod starą pannę pod różnymi pseudonimami, by mogli wielokrotnie odgrywać swoje zaloty. Smith, rzecz jasna, zostaje uniewinniony od wszystkich zarzutów.


Neferet wypowiada wojnę ludziom po śmierci Lorena, co sprawia, że Zoey uświadamia sobie, iż jej mentorka oszalała. W odpowiedzi na to Zoey zbiera się w sobie i stawia jej czoło po posiedzeniu Rady.[sep]Książka zaczyna się 24 grudnia, w dniu urodzin Zoey. Szkoła jest wstrząśnięta śmiercią nauczycielki dramatu, Patricii Nolan. Została ukrzyżowana, a obok niej znajdowała się cytat z Biblii, co skłania Zoey do przekonania, że odpowiedzialni są Ludzie Wiary i że Neferet musi wzmocnić bezpieczeństwo w szkole. Postanawiając uporządkować swoje życie uczuciowe, Zoey potajemnie wymyka się z Domu Nocy, zamierzając zerwać z Heathem – bezskutecznie. W drodze powrotnej spotyka Stevie Rae i wraz z Afrodytą zabiera ją do domu rodziców Afrodyty, gdzie trzyma ją, próbując znaleźć rozwiązanie jej problemu. Po powrocie do Domu Nocy Zoey uświadamia sobie, że jako liderka Ciemnych Córek musi wybrać kogoś innego na miejsce Ziemi w swoim kręgu. Ku niezadowoleniu wszystkich, wybiera Afrodytę, gdy ta objawia nową powinowatość z Ziemią. Zoey czuje się coraz bardziej oddalona od Erika z powodu kłamstw, jakich używa, by ukryć swój związek z Lorenem. W nocy Erik kończy Przemianę, Zoey trwa z Lorenem i wchodzi z nim w więź, przerywając poprzednią z Heathem. Erik wpada na nich i wściekły zrywa z Zoey. Ona zbiera się w sobie i udaje się po przyjaciół, planując opowiedzieć im o Stevie Rae, by odprawić krąg i ją uzdrowić. Po drodze Zoey przypadkowo natrafia na Loren i Neferet i słyszy, jak wyznaje, że Neferet kazała mu uwieść Zoey, by stała się odizolowana od najbliższych, i że tak naprawdę kocha Neferet. Zrozpaczona Zoey idzie po Damiena, Bliźniaczki i Afrodytę. Planowała wykorzystać tę okazję, by wyleczyć Stevie Rae i przedstawić ją przyjaciołom. Z powodu ingerencji Lorena Stevie Rae pojawia się zanim Zoey zdąży wytłumaczyć przyjaciołom, o co chodzi, i czują się zdradzeni, ale zgadzają się dokończyć rytuał. Gdy Zoey ma przywołać Ziemię, Stevie Rae w ataku zazdrości rzuca się na Afrodytę, pije z niej i Przemienia się w pierwszą dorosłą wampirzycę o czerwonych znakach. Afrodyta z przerażeniem odkrywa, że jej własny znak zniknął i ucieka tajnym wyjściem, a Stevie Rae podąża za nią, zostawiając Zoey samą z resztą przyjaciół. Zoey stara się wszystko wytłumaczyć i udaje jej się przekonać ich do słuchania, aż pojawia się Erik i ujawnia jej niewierność oraz związek z Lorenem. To niszczy ostatnie resztki wiary Damiena i Bliźniaczek w nią. W drodze powrotnej dopadają ją nagłe skurcze, a później dowiaduje się, że wynikały one z zerwania więzi z Lorenem w chwili jego śmierci. Działając pod wpływem pozornej żalu po jego stracie, Neferet wypowiada wojnę wszystkim ludziom. Zoey uświadamia sobie, że Neferet postradała zmysły, zbiera się w sobie i stawia jej czoło po posiedzeniu Rady.


Trzęsienie ziemi, które wystąpiło podczas sztormu na Wyspie Kraba, spowodowało osuwiska zasłaniające skrzynię ze skarbem. Czarny Jake odzyskał ten skarb, który okazał się być zbiorem złotych monet.[sep]Jaskółki i Amazonki przebywają w Lowestoft, przygotowując się do rejsu na szkunerze „Wild Cat” z kapitanem Flintem, wujem Blackettów, Jimem Turnerem. Niestety drugi dorosły (Sam Bideford) nie może przybyć, więc rejs jest zagrożony, dopóki Peter Duck, stary marynarz, nie oferuje pomocy i nie dołącza do wyprawy. W porcie większy czarny szkuner, „Viper”, jest przygotowywany do rejsu, a obecność Petera Ducka na pokładzie „Wild Cata” budzi zainteresowanie Czarnego Jake’a, kapitana „Vipera”. Peter Duck opowiada historię o skarbie, który widział, jak został zakopany dawno temu, gdy był pozostawiony na bezludnej wyspie na Morzu Karaibskim, i którego Czarny Jake chce odnaleźć. Gdy „Wild Cat” wypływa, „Viper” szybko podąża za nim i śledzi go przez Kanał La Manche, w pewnym momencie grożąc nocnym abordażem. We mgle koło Land’s End załoga „Wild Cata” zgubi „Vipera”, ale zabiera kajuta „Vipera”, Billa, który został wypuszczony na morze, by wprowadzić załogę „Wild Cata” w błąd fałszywymi sygnałami. Kontynuują podróż przez Ocean Atlantycki na Wyspę Kraba, gdzie przez kilka dni bezskutecznie poszukują skarbu Petera Ducka. G wybucha huragan, Peter Duck i kapitan Flint wyprowadzają „Wild Cata” na pełne morze, by przetrwać sztorm, pozostawiając Jaskółki i Amazonki na lądzie. Podczas sztormu następuje trzęsienie ziemi, a gdy szkuner wraca, wszystkie ścieżki do obozu poszukiwaczy skarbu są zablokowane przez osuwiska i powalone drzewa. Jednak powalona palma odsłania małą skrzynię – skarb Petera Ducka, który dzieci odzyskują. Postanawiają dopłynąć do kotwicowiska, ponieważ droga lądowa jest zablokowana. Podczas gdy kapitan Flint próbuje przedostać się przez wyspę, by uratować Jaskółki i Amazonki, przybywa „Viper”, a Peter Duck i Bill zostają schwytani. Załoga „Vipera” również schodzi na ląd, by szukać skarbu. Dzieci uwalniają Petera Ducka i Billa, a następnie „Wild Cat” wraca na drugą stronę i zabiera kapitana Flinta tuż przed przybyciem Czarnego Jake’a. Próbują odpłynąć od wyspy, ale wiatr cichnie i „Viper” wydaje się ich doganiać, jednak zostają uratowani przez trąbę wodną, która niszczy „Vipera”. Bez dalszych incydentów bezpiecznie wracają do domu. Skarb okazuje się być kolekcją pereł.


Podczas misji ochrony rodziny Chang, Amelia Sachs aresztuje Johna Sunga, który okazuje się być zabójcą zwanym Duchem. Wcześniej Sachs zatrzymała agenta Coe'a jako część planu, by oszukać Sunga i sprawić, że ten uwierzył w schwytanie niewłaściwej osoby.[sep]W powieści śledzimy losy Lincolna Rhyme’a i Amelii Sachs, partnerów i kochanków, którzy próbują namierzyć bezwzględnego chińskiego przemytnika ludzi i płatnego zabójcę, „Gui”, co tłumaczy się jako „Duch”. Na początku powieści Duch zatapia statek pełen przemytników, gdy ci zostają zatrzymani przez straż przybrzeżną. Ucieka on na brzeg tratwą ratunkową, podobnie jak niektórzy z „nieudokumentowanych” imigrantów przemyconych do Ameryki. Zanim Duch ucieknie na brzeg, strzela do kilku członków załogi i do uciekających imigrantów. W pobliżu brzegu łódź imigrantów uderza o skały, a kilku z nich wypada z łodzi i zostaje wyrzuconych na brzeg. Duch strzela do dwóch z nich i kradnie samochód, by uciec, po tym jak jego wspólnik ucieka z miejsca zdarzenia słysząc zbliżającą się policję. Tymczasem imigranci lądują na brzegu i kradną białą furgonetkę z kościoła. Gdy Amelia przybywa na miejsce, dostrzega mężczyznę trzymającego się skał w morzu. Nie chcąc czekać na ekipy ratunkowe, skacze do wody i utrzymuje go na powierzchni. Gdy przybywa ekipa ratunkowa, wyciągają ich na brzeg. Odkrywają, że mężczyzna ma na imię John Sung i został postrzelony, ale niegroźnie. Zostaje zabrany do szpitala, a później umieszczony w areszcie za nielegalne wjazd do USA. W mieszkaniu Rhyme’a spotykają Sonny’ego Li, imigranta ze statku, który w rzeczywistości jest pod przykrywką chińskim policjantem, pragnącym zabić Ducha z osobistych powodów. Przewiduje on, że Duch zaatakuje zdrajcę-wspólnika, który uciekł z miejsca, pozwalając mu samemu uciec. Rhyme się nie zgadza i poświęca całą swoją energię na odnalezienie imigrantów, którzy zeszli do podziemia. Wspólnik zostaje później odnaleziony, najwyraźniej torturowany nożami, ma wycięte powieki. Martwy. Sonny zyskuje szacunek Rhyme’a. Rhyme i Sachs namierzają jedną z ukrywających się rodzin, rodzinę Wu, która ukrywa się w bezpiecznym domu dostarczonym przez lokalny gang. Jednak Duch również ich namierzył i zmierza, by ich zabić. Skręca w ulicę i słychać strzał. To Alan Coe, agent INS z osobistym urazem do Ducha. Nie może kontynuować śledztwa z tego powodu, co pozwala Duchowi uciec. Jednakże rodzina Wu i John Sung są w bezpiecznych domach, pozostawiając tylko rodzinę Chang w ukryciu. Tutaj widzimy Changów, z ojcem, Samem Changiem, planującym udawać zdrajcę rodziny, który sprzedaje ich kryjówkę Duchowi, i go zabić. Wie, że może to skończyć się jego śmiercią. Zaufa swojej żonie i ojcu i przygotowuje się do wyjścia. Jego ojciec prosi go o ostatni napój wspólnie i przygotowuje herbatę. Herbata jest uspokajająca, a ojciec Sama Changa bierze broń i wychodzi, by spotkać się z Duchem. Nie udaje mu się zabić Ducha i popełnia samobójstwo przedawkowaniem morfiny po wyczerpaniu amunicji. Tymczasem Sonny Li stosuje mniej konwencjonalne metody pracy policyjnej i faktycznie namierza Ducha i odkrywa, kim on jest. Jednak konfrontuje się z nim bez innych i zostaje zabity, zanim zdąży powiedzieć Rhyme’owi. Jednak celowo rozrzuca dowody śladowe na miejscu, by skierować Rhyme’a na właściwą osobę. W tym momencie czytelnik wie, kim jest Duch, ale Rhyme nie. Korzystając z dowodów z zabójstwa Changów i Sonny’ego, Rhyme dedukuje, gdzie ukrywają się Changowie. Wysyła Sachs, Coe i Johna Sunga (jako tłumacza), by zabrać ich do aresztu i rządowych bezpiecznych domów. Podczas podróży Rhyme dzwoni do Sachs i mówi jej, kim jest Duch. Zatrzymuje się i celuje w Coe pistoletem, aresztując go, twierdząc, że ujawniła dowody, że jest on kontaktem policyjnym Ducha. Zostaje zabrany. Ona i Sung kontynuują podróż do mieszkania Changów. Wchodzą do środka i Sachs obraca się i celuje bronią w Sunga, ekipa SPECTAC wpada i aresztuje Sunga, który okazuje się być Duchem. Aresztowanie Coe było sprytnym posunięciem, by oszukać Sunga, by myślał, że uważają, iż schwytali prawdziwego Ducha. Później ujawnia się, że Duch postrzelił Sunga na plaży, ukradł jego rzeczy osobiste, a potem postrzelił siebie i skoczył do morza. Później słyszą o zamiarze wypuszczenia Ducha z powrotem do Chin, gdzie podobnie ma zostać osądzony. Rhyme i Sachs są przerażeni i próbują temu zapobiec. Odkrywają coś i pędzą na lotnisko. Konfrontują się z Duchem i jego dwoma strażnikami INS podchodzącymi do bramki na lotnisku. Ujawniają, że dzięki swoim badaniom odkryli wysoki poziom korupcji w INS, co prowadzi do osądzenia Ducha w Ameryce i kilku wysokich rangą pracowników służb bezpieczeństwa przechodzących na „wczesną emeryturę”. Powieść kończy się ujawnieniem przez Rhyme’a, że nie będzie poddawał się operacji opisanej w poprzedniej książce, co jest ogromną ulgą dla Sachs, jego wcześniejsza rozmowa z Li zainspirowała go do rozważenia, że jest lepszym detektywem w obecnym stanie dzięki zdolności skupienia się na czysto intelektualnych sprawach. Wreszcie Sachs nadaje adopcję dziecka, którego matka została zabita na statku, przez Changów, którzy zawsze chcieli córkę. Rodziny otrzymują azyl.


Matka Victora ostatecznie przyznaje się do morderstwa Darryla, tłumacząc, że impulsywnie zrealizowała plan sugerowany przez Strike’a. To wyznanie uwalnia Strike’a z podejrzeń i pozwala mu wyjść na wolność.[sep]Clockers opowiada splecione historie drobnego dilera kokainy, Ronalda „Strike’a” Dunhama, oraz detektywa wydziału zabójstw, Rocco Kleina, w fikcyjnym mieście Dempsey w stanie New Jersey (które ma wiele wspólnego z Jersey City, gdzie autor Richard Price spędził dużo czasu na badaniu tematu). Strike pracuje w organizacji narkotykowej Rodneya Little’a, przyjaznego, ale brutalnego porucznika lokalnego barona narkotykowego, Champa. Kiedy Rodney Little prosi Strike’a o zabójstwo swojego zastępcy Darryla i przejęcie jego stanowiska, Strike waha się. Podczas obserwacji restauracji z rybami „Ahab’s”, skąd Darryl hurtowo sprzedaje kokainę, napotyka w barze naprzeciwko swojego pijanego brata, któremu opowiada zmyśloną historię o znęcaniu się Darryla nad swoją dziewczyną. Victor najwyraźniej przejrzuje jego kłamstwo i sugeruje, że jeśli Strike potrzebuje kogoś do zabicia, zna „Mojego Człowieka”, który mógłby to zrobić. Strike jest zaskoczony tą ofertą ze strony swojego praworządnego, pracującego brata i odpowiada niejednoznacznie, uważając to za pijacką przechwałkę. Jest w szoku następnego dnia, odkrywając, że Darryl został zastrzelony na parkingu „Ahab’s” przez nieznanego sprawcę. Rocco Klein i jego partner Larry Mazilli otrzymują zadanie zbadania morderstwa Darryla. Szybko dochodzą do wniosku, że Darryl był więcej niż tylko menedżerem restauracji. Tymczasem Strike awansuje w organizacji Rodneya i zostaje przedstawiony Papi, portorykańskiemu hurtownikowi kokainy. Rodney ujawnia, że kupował kokainę od Papi i sprzedawał ją za plecami Champa, nie dając mu udziału w zyskach. Strike zdaje sobie sprawę, że Champ zabije ich oboje, jeśli dowie się o ich pobocznym interesie, ale zgadza się uczestniczyć, wierząc, że nie ma innego wyjścia. Rodney zabiera Strike’a na spotkanie z Champem w jego siedzibie w osiedlach mieszkaniowych O’Brien. Rodney przyprowadza policjanta z wydziału do spraw narkotykowych, którego przedstawia Champowi jako dostawcę kokainy, w ramach planu wrobienia go i przejęcia kontroli nad organizacją. Tam Strike spotyka głównego egzekutora Champa, Buddha Hata, mordercę, który tajemniczo ogłasza, że Strike jest „bratem Victora”. Strike rozumie to w ten sposób, że Buddha Hat był „Mojym Człowiekiem” Victora i to on zabił Darryla. Ponieważ Buddha Hat pracował dla Champa, a Darryl był poprzednim nadzorcą tajnych sprzedaży narkotyków Rodneya, Strike zakłada, że Buddha Hat zorientuje się o ich zdradzie i powie Champowi, który kazałby ich oboje zabić. Buddha Hat składa Strike’owi zagadkową wizytę, podczas której Strike, myśląc, że wkrótce zginie, zostaje zabrany do restauracji i peep show w Nowym Jorku, w dziwnym geście przyjaźni ze strony Buddha Hata. Victor składa pełne zeznanie w sprawie morderstwa Darryla, ale jego historia o obronie koniecznej nie zgadza się z zeznaniami świadków, a Rocco przypuszcza, że jest w rzeczywistości niewinny. Jego śledztwo zaczyna prowadzić do Strike’a, którego uważa za o wiele bardziej prawdopodobnego mordercę niż praworządkowy Victor. Rocco konfrontuje się z Strike’em na jego „cornie” (miejscu sprzedaży narkotyków) i siłą zabiera go na przesłuchanie kilka razy. Strike jedzie spotkać się z Papi, aby odebrać tygodniową dostawę kokainy, ale znajduje go zastrzelonego. Strike wpada w panikę, obawiając się, że Champ jest na ich tropie i wie o nim i Rodneyu. Później dowiaduje się od Rodneya, że Buddha Hat również działał za plecami Champa, aby wyciągnąć trochę zysków od Papi, i zabił go, gdy odmówił zapłaty. Kiedy Rodney zostaje aresztowany za sprzedaż kokainy policjantowi z wydziału do spraw narkotyków, wierzy, że Strike rozmawiał z policją i wysyła swojego egzekutora, Errola Barnesa, aby go zabił. Rocco znowu sprowadza Strike’a na przesłuchanie, a także Victora i jego matkę, która, stojąc już w obliczu nieuniknionej kary dożywotniego więzienia, w końcu ujawnia, że to ona popełniła morderstwo, w chwili gdy, nienawidząc swojego trudnego życia i niewdzięcznej żony, impulsywnie zdecydowała się zabić Darryla tak, jak sugerował Strike, używając broni, którą wcześniej znalazła i zachowała. Errol Barnes, mimo swojej przerażającej reputacji za przemoc, zostaje postrzelony i zabity przez przerażonego młodego asystenta Strike’a, Tyrone’a, który był w drodze, aby zwrócić broń Strike’owi po wypożyczeniu jej z ciekawości. Strike wychodzi na wolność, ale lokalny policjant Andre „Wielki”, który był dla Tyrone’a postacią ojca, grozi, że zabije Strike’a za zrujnowanie życia Tyrone’a, chyba że na zawsze opuści Dempsey. Powieść kończy się sceną, w której Rocco podwozi Strike’a do Nowego Jorku, gdzie na dworcu autobusowym Greyhound „mul” narkotykowy próbuje namówić Strike’a do kupienia mu biletu autobusowego. Po tym, jak Strike jest zaczepiany przez policję, kupuje bilet „See America” i opuszcza miasto.


Mimo że atak na Borleias był pułapką zastawioną przez generała Evira Derricote'a, rebelianci ostatecznie ponieśli porażkę, ponieważ strategia opracowana przez Corrana Horna okazała się nieskuteczna. Podczas bitwy Corran Horn nie został uratowany przez statek przemytników Pulsar Skate, lecz zginął, gdy zabrakło mu paliwa i reszta eskadry uznała go za martwego.[sep]Wraz z rozpoczęciem powieści Wedge Antilles zgromadził grupę pilotów, z których miał wybrać członków w celu odtworzenia legendarnego Eskadry Rouge, jako podwójnego eskadry myśliwców X-wing i oddziału komandosów. Choć Wedge może wybrać większość członków swojego oddziału, jego przełożeni w Sojuszu Rebeliantów zmuszają go do przyjęcia określonych pilotów, mając nadzieję, że skłoni to niektóre neutralne planety do przyłączenia się do Sojuszu. Wedge przekonuje admirała Ackbara, by pozwolił mu wybrać własnego oficera wykonawczego, Tycho Celchu, który był członkiem pierwotnego Eskadry Rouge, ale został oskarżony bycie imperialnym szpiegiem po samotnej misji na Imperium Center, w której dostał się do niewoli. Choć Tycho zdołał uciec i był zaufanym przez Wedge'a, jego przełożeni nie byli przekonani do jego lojalności, w związku z czym Tycho nie mógł pilotować myśliwca X-wing, nie mógł dowodzić żadną bronią w walce i pozostawał pod strażą, gdy nie trenował z Rogue'ami. Gdy Eskadra Rouge została uzupełniona, rozpoczynają treningi, a wkrótce Corran Horn wyróżnia się ponad resztę. Choć początkowo jest dla swoich kolegów z eskadry zagadką i bardzo chełpi się, otrzymuje reprymendę od Wedge'a, ale zostaje mianowany porucznikiem i objęty dowodztwem nad trzecim lotem trzech innych myśliwców X-wing, gdy Eskadra Rouge zostaje aktywowana miesiące przed zakończeniem treningów. W drodze do nowej bazy na Talasei eskadra zostaje wyciągnięta z nadprzestrzeni przez imperialny krążownik typu Interdictor, statek kapitałowy tworzący studnię grawitacyjną, która uniemożliwia podróże w nadprzestrzeni. Mimo zaskoczenia eskadra przetrwała swoją pierwszą bitwę i uratowała Pulsar Skate, statek przemytników kapitanowany przez Mirax Terrik, który został zaatakowany przez krążownik. Po kilku kolejnych atakach Rogue'ów Kirtan Loor, agent imperialnego wywiadu, uświadamia sobie, że muszą zostać powstrzymani. Po wezwaniu do Imperial Center przez Ysanne Isard, dyrektor Imperialnego Wywiadu, i poinformowaniu, że Corran Horn, z którym pracował w Corelliańskich Siłach Bezpieczeństwa, nadal żyje, Isard powierza mu misję zniszczenia Eskadry Rouge. Choć Rogue'owie zawsze używali wielu skoków w nadprzestrzeni, by ukryć swoją lokalizację, Loor, geniusz z fotograficzną pamięcią, ustala, gdzie znajduje się ich baza. Wbrew jego sugestii wysłania większych sił, admirał odpowiedzialny za sektor potajemnie wysyła tylko dwa oddziały szturmowców, by zabić Rogue'ów we śnie. Mimo że ginie sześciu strażników, a eskadra ponosi pierwszą stratę wśród pilotów i wielu z nich zostaje poważnie rannych, przeżywają i przenoszą się do nowej bazy, by zaplanować kolejny atak. Dowództwo Sojuszu planuje wtedy wielką operację na Borleias. Choć wywiad sugeruje, że będzie to łatwy cel, który można zdobyć i wykorzystać jako krok w stronę Imperial Center, w rzeczywistości jest to pułapka zastawiona przez generała Evira Derricote'a. Mimo że planetaryczne osłony zostały zniszczone i rebelianci zaczynają lądować szturmowce atakujące, atakuje wiele eskadr myśliwców TIE, osłona zostaje wzmocniona, a naziemne systemy obronne otwierają ogień. Tracionych jest wiele statków, w tym pięć myśliwców X-wing Rogue'ów. Ginie tylko dwóch ich pilotów, reszcie udaje się bezpiecznie się katapultować. Choć misja jest uznana za niepowodzenie, Corran przy pomocy jednego z komandosów jest w stanie zaplanować nowy atak na Borleias, który zapobiegnie zasadzce ze strony statków kapitałowych. Z tylko sześcioma Rogue'ami jako jedynym wsparciem powietrznym przez pierwsze cztery godziny misji oraz grupą komandosów na ziemi, bitwa kończy się sukcesem. Choć Corran nie ma wystarczającej ilości paliwa, by uciec, a reszta eskadry uważa go za martwego, zostaje uratowany przez Pulsar Skate, i w tej misji nie ginie żaden Rogue. Borleias zostaje zdobyty, a Sojusz robi krok w stronę wyzwolenia Coruscant. Pod koniec powieści Ysanne Isard ujawnia Loorowi istnienie nienazwanego szpiega w Eskadrze Rouge.


Angela Vicario pisała listy do Bayarda San Romana każdego dnia przez siedemnaście lat. Bayardo powrócił do niej po tym okresie, przynosząc ze sobą paczki zawierające wszystkie nieotwarte listy.[sep]Nieliniowa opowieść, narrowana przez anonimowego bohatera, rozpoczyna się od żałoby po śmierci Santiago Nasara. Budzi się on ze snu o drzewach, który na pozór jest bez znaczenia. Czytelnik dowiaduje się, że Santiago mieszka z matką, Placidą Linero; kucharką, Victorią Guzman, oraz córką kucharki, Diviną Flor. Ojciec Santiago, Ibrahim, nie żyje; po jego śmierci Santiago przejął dochodowe rodzinne ranczo. Dzień śmierci Santiago Nasara przypadł również na dzień, w którym Biskup planuje przybyć łodzią, aby pobłogosławić małżeństwo Angeli Vicario i Bayarda San Romana – choć błogosławieństwo to, jak dowiaduje się później czytelnik, okaże się bezużyteczne. Gdy miasto przygotowuje się na przyjazd Biskupa, bracia bliźniacy Angeli, Pedro i Pablo, siedzą w lokalnym mleczarni, aby wypatrywać Santiago i w ten sposób zrealizować swoje plany zamordowania go. Czytelnik stopniowo poznaje historię Angeli Vicario: jej narzeczony, Bayardo San Roman, był cudzoziemcem, który przybył do miasta w poszukiwaniu żony. Po znalezieniu Angeli Bayard postanowił ją poślubić; jego zamożność w porównaniu ze względnym ubóstwem rodziny Vicario nie zostawiła Angeli wyboru, w związku z czym zaplanowano ich ślub. W noc przed ślubem odbyły się uroczystości przygotowujące do wesela w lokalnym domu publicznym prowadzonym przez Marię Alejandrinę Cervantes, gdzie narrator bawił się z Santiago i braćmi Vicario do wczesnych godzin porannych. Bliźniacy Vicario wrócili do domu i odkryli, że ich siostra została cicho odesłana przez Bayarda San Romana w hańbie, po tym jak odkrył, że nie jest dziewicą, jak oczekiwano. Gdy zapytano, kto był mężczyzną, który ją pozbawił cnoty, Angela Vicario oświadczyła, że był to Santiago Nasar. W ten sposób bliźniacy, w obliczu hańby rodzinnej, zaczęli planować swój morderczy odwet. Gdy nastał poranek, bliźniacy ruszyli przez miasto, wielokrotnie ogłaszając swoje plany każdemu, kto chciał ich słuchać. Mimo to, mimo że niemal całe miasto dowiaduje się o morderstwie przed jego popełnieniem, nikt nie ostatecznie informuje o tym Santiago, albo dlatego, że nie mogą go znaleźć, nie wierzą bliźniakom, są zbyt podekscytowani przyjazdem Biskupa, lub w niektórych przypadkach, ponieważ zachęcają bliźniaków do realizacji planu. Morderstwo zostaje popełnione (i jest szczegółowo opisane dopiero na końcu książki). Po morderstwie rodzina Vicario opuszcza miasto z powodu skandalu i hańby związanej z wydarzeniami ślubu Angeli i śmiercią Santiago. Bayardo San Roman również opuszcza miasto; jego rodzina przybywa łodzią i zabiera go. Bliźniacy Vicario są więzieni przez trzy lata, a potem Pablo żeni się ze swoją ukochaną, a Pedro wstępuje do sił zbrojnych. Czytelnik odkrywa, że Angela zakochała się w Bayardzie dopiero po tym, jak ją odesłał. Po przeprowadzce z miasta wraz z rodziną Angela pisze do niego list każdego dnia przez siedemnaście lat. Po upływie siedemnastu lat Bayardo San Roman wraca do niej, niosąc wszystkie jej listy w paczkach, wszystkie nieotwarte. Narrator kończy książkę historią właściwego morderstwa Santiago Nasara. Ich przyjaciel Cristo Bedoya desperacko szukał Santiago w poranek morderstwa, aby ostrzec go o planie, ale Cristo Bedoya nie zdołał go znaleźć, gdyż Santiago był w rzeczywistości w domu swojej narzeczonej Flory Miguel. Gdy ojciec Flory Miguel się o tym dowiaduje, ostrzega Santiago sekundy przed tym, jak bliźniacy dopadają Santiago. Santiago rozumie dopiero w chwili śmierci, co mówi ojciec Flory Miguel, zostając dźgnięty nożem przed własnymi drzwiami wejściowymi. Czytelnik pozostawiony jest z domysłami, czy bliźniacy rzeczywiście chcieli zabić Santiago. Można przypuszczać, że w końcu bliźniacy zabili Santiago tylko dlatego, że tego wszyscy od nich niejasno oczekiwali.


Jeff Raven urodził się na Ziemi i skontaktował się z Rowan, aby poinformować ją o ataku wrogich sił obcych na Altair. Udowodnił prawdziwość swojego doniesienia, telekinetycznie miotając pocisk w stronę Deneba mimo znacznej odległości dzielącej go od celu.[sep]„The Rowan” opowiada historię życia młodej sieroty o Talentzie Prime, od momentu, gdy społeczność dziecka zostaje zniszczona przez osuwisko, aż do czasu, gdy zostaje Prime i po życiu w samotności zakochuje się w wcześniej nieznanym Prime w odległym układzie gwiezdnym atakowanym przez obcych. Centralna część książki opiera się na wcześniejszym opowiadaniu McCaffrey „Lady in the Tower”.

*Poziom Talentu: T-1 telekinetyk/telepata; Prime na Callisto
*Opis fizyczny: Srebrno-białe włosy, szare oczy (choć w wydaniu twardej Ace/Putnam z 1990 roku na stronie 17 podano, że są brązowe) i drobna budowa ciała.

**The Rowan była jedyną ocalałą z dziwnego osuwiska, które zniszczyło obóz górniczy Rowan na Altairze. Mała Rowan została uwięziona w ładowaczu (rodzaju pojazdu) i pogrzebana pod błotem przez kilka dni. W swoim umyśle krzyczała o pomoc i dzięki sile swojego młodego umysłu każdy odbierający telepata na planecie mógł ją słyszeć. Ponieważ nie miała pamięci o swoim życiu przed osuwiskiem, przyjęła imię od obozu górniczego. Wychowywała się jako podopieczna planety pod opieką Luseny, terapeutki dziecięcej. Została oddana pod opiekę Prime na Altairze w wieku dziewięciu lat. Po złym doświadczeniu z klasą T-4 i T-5 stała się dystansowa i nieuchwytna.

*Poziom Talentu: T-1 telekinetyk/telepata; Prime na Altairze
*Opis fizyczny: „Siglen była kobitą o klocowatej budowie ciała, miękką od siedzącego trybu życia i niechęci do jakichkolwiek ćwiczeń”. – The Rowan, s. 14

**Siglen okazała się bardziej szkodliwa niż pożyteczna w radzeniu sobie z Rowan. Nie miała empatii wobec dziecka i zaszczepiła neurozę (formę agorafobii uniemożliwiającą międzygwiezdne teleportacje) u trzech Prime, których szkoliła. Nie posiada empatii i jest bardzo męcząca dla swojego personelu. Opisywana jako „mistrzyni poniżania” i ogólnie nieprzyjemna osoba.

*Poziom Talentu: T-8 telepata; młodsza terapeutka

**Lusena przygarnęła małą Rowan jako własne dziecko. Miała już dwoje starszych dzieci, Bardy'ego i Finana. Lusena zginęła w wypadku, gdy Rowan miała osiemnaście lat.

*Poziom Talentu: T-5 empatka

**Goswina po raz pierwszy spotkała Rowan, gdy ona wraz z siedmioma innymi młodymi Talentami podróżowała na Altair na kurs dotyczący zarządzania i konserwacji Wieży. Szybko zrozumiała, że ona i Rowan nie mogą efektywnie pracować razem, więc poleciła swojego bratra Afrę, który w tamtym czasie miał sześć lat. Rowan obiecała wtedy, że zadba o to, by Afra przyjechał na Altair na kurs, gdy będzie wystarczająco stary.

*Poziom Talentu: T-4 (później T-3, a następnie T-2) telekinetyk/telepata
*Opis fizyczny: Blond włosy, lekko zielona skóra, żółte oczy, wysoka/szczupła sylwetka.

**Rodzina Lyon pochodzi z Capelli, „metodycznej” planety znanej z przestrzegania zasad i manier (oraz niezwykłego ubarwienia jej kolonistów). Afra był jednak nieco inny; życie na Capelli go nie pociągało. Więc w wieku osiemnastu lat Afra wydał wszystkie swoje pieniądze, aby wysłać CV do Rowan, nowej Prime na Callisto. Prime wezwała go następnego dnia. Afra przypadł Rowan do gustu i został drugim dowodzącym w Wieży.

*Poziom Talentu: T-1 telekinetyk/telepata
*Opis fizyczny: Czarne włosy i przenikliwe niebieskie oczy.

**Jeff Raven urodził się na Denebie, gdzie mieszka duża populacja „Dzikich Talentów”. Po raz pierwszy skontaktował się z Rowan telepatycznie, gdy „usłyszał”, jak przygotowuje się do rozpoczęcia pracy transportowej na Callisto. Jeff poinformował ją, że Deneb jest atakowany przez wrogie siły obce. Rowan poinformowała Earth Prime, który odmówił uwierzenia w słowa „nieznanego Talentu”; Jeff szybko potwierdził, że atak jest prawdziwy, telekinetycznie miotając pocisk w stronę Ziemi (co było niezwykłym wyczynem, biorąc pod uwagę odległość Deneba i fakt, że generator, z którego czerpał energię, był na granicy zawalenia).

*Poziom Talentu: nigdy nie testowany, ale ma „długie ucho” i „głośny głos”

**Isthia jest matką Jeffa Ravena. Zebrała zespół innych niewytrenowanych Talentów, aby pomóc jej skontaktować się z Rowan telepatycznie, gdy Jeff został poważnie ranny w wypadku po atakach.

Poziom Talentu: T-1 telekinetyk/telepata; Earth Prime
Opis fizyczny: Czarne włosy, krótko przycięta czerwona broda i wąsy. Jest potomkiem tego samego Petera Reidingera, który występuje w „Pegasus in Flight” i „Pegasus in Space”.

*Rodzina Reidingerów jest pełna niezwykle wysokich Talentów, a Peter Reidinger IV jest z pewnością jednym z najsilniejszych. Zarządza FT&T.

Poziom Talentu: T-1 Lekarz/Obstetrik
Zręczna, współczująca, rozsądna i uspokajająca, Elizara jest prawnuczką Prime Reidingera. Stała się bliską przyjaciółką i powierniczką rodzin Gwyn-Raven, a później Lyonów, gdy została oddelegowana przez Reidingera do pomocy Rowan podczas jej pierwszej ciąży. Elizara jest niezwykle biegła w leczeniu metamorficznym, a także fizycznym. Później zostaje ponownie wprowadzona do serii jako bardzo utalentowana nauczycielka swojej obdarzonej imienniczki, Zary Raven-Lyon, jednej z wielu dzieci Damii.

Poziom Talentu: T-9; Naczelnik Stacji Callisto
Prime'owie FT&T są telekinetykami/telepatami T-1. Są najrzadszą manifestacją Talentu.

*Earth Prime: Peter Reidinger IV
*Altair Prime: Siglen
*Capella Prime: Capella
*Betelguese Prime: David
*Callisto Prime: The Rowan
*Procyon Prime: Guzman


Po uwięzieniu w Paryżu więźniowie zostają potajemnie przetransportowani do Calais, gdzie wchodzą na pokład statku „Oedipus”. Na tym okręcie Stephen Maturin żeni się z Dianą Villiers, a ceremonii przewodniczy William Babbington.[sep]Akcja „Chirurga okrętowego” rozpoczyna się w Halifaksie w Nowej Szkocji. Jack Aubrey i Stephen Maturin, którzy uciekli przed Amerykanami z Bostonu na pokładzie statku „Shannon”, wyruszają w powrotną podróż do Anglii na statku pocztowym. Dwa amerykańskie szkunery kaperskie – upoważnione przez Harry’ego Johnsona, amerykańskiego szpiega – uporczywie ścigają statek pocztowy przez Grand Banks, aż jeden z nich nieszczęśliwie wchodzi na górę lodową. Po powrocie do Anglii Stephen otrzymuje zaproszenie do wygłoszenia wykładu w Instytucie w Paryżu na temat wymarłej awifauny Wyspy Rodrigues i on wraz z Dianą odwiedzają to miasto. Stephen załatwia, by Diana, która jest w ciąży z dzieckiem Johnsona, pozostała u przyjaciela, Adhemara de La Mothe, na czas porodu. Brytyjska Admiralicja jest zainteresowana zdobyciem twierdzy na fikcyjnej wyspie Grimsholm (odróżnionej od rezerwatu przyrody Grimsholmen) ze względu na jej bardzo strategiczne położenie na Bałtyku. Maturin, w towarzystwie Jacka Aubreya i Jagiełły, niezwykle utalentowanego i przystojnego młodego Litwina, wyrusza na misję, aby przekonać katalońską załogę twierdzy do przejścia na ich stronę. Na pokładzie „Ariel” Aubreyowi udaje się zdobyć „Minnie”, szybki duński statek kaperski i handlowy, po całodziennym pościgu. Gdy Stephen Maturin i Brytyjczycy znajdują się na pokładzie, udają, że go ścigają, aby zmylić hiszpańską załogę. Maturin w końcu ląduje i, w nieobecności francuskich oficerów, jest ciepło powitany przez swojego katalońskiego ojca chrzestnego, Ramona d’Ullastreta. Następnego ranka katalońskie wojska i ich pułkownik są ładowane na statki transportowe, a udana ekspedycja otrzymuje ciepłe powitanie w bazie od admirała sir Jamesa Saumareza. Złapana w sztorm na kanale La Manche, „Ariel” dostrzega ścigający francuski dwupokładowiec „Méduse”. Aubrey decyduje się pomóc w pościgu i ostrzeliwa „Méduse” z karonad bez ponoszenia większych strat, spowalniając ją wystarczająco, by „Jason” mógł ją dogonić. Po zgubieniu ich z oczu, „Ariel” wpada w dwie noce ciemnej, burzliwej pogody i znajduje się pięćdziesiąt mil poza kursem z wiatrem wiejącym prosto na brzeg. Aubrey próbuje wykonać zwrot „club-haul”, ale „Ariel” ostatecznie osiada na mieliźnie przy brzegu. Po krótkim okresie uwięzienia w Bretanii, Jack, Stephen i Jagiełło są zabrani do Paryża w towarzystwie pewnego pana Duhamela. Uwięzieni w więzieniu Temple, Aubrey próbuje uciec przez ogromny kamienny wychodek, podczas gdy Stephen jest przesłuchiwany przez francuskich oficerów, którzy reprezentują inną agencję wywiadowczą niż ta Duhamela. W międzyczasie Duhamel zwraca się do Stephana z propozycją złożenia oferty pokojowej królowi i rządowi brytyjskiemu (prawdopodobnie plan wymyślony przez Talleyranda i niektórych wysokich urzędników). Duhamel daje również Stephenowi kilka angielskich gazet do przeczytania, a duch Jacka podnosi się, gdy z „Naval Chronicle” dowiaduje się, że „Jason” pokonał „Méduse” w akcji, która spowodowała wyrzucenie „Ariel” na brzeg. Drugie przesłuchanie Stephana zostaje przerwane przez Amerykanina, Johnsona, który potrafi zidentyfikować Maturina jako agenta wywiadowczego i zabójcę francuskich szpiegów, Dubreuila i Pontet-Canet. To działanie stawia Maturina w wielkim niebezpieczeństwie. Okazuje się również, że Diana Villiers przekazała swój wielki diament, Błękitnego Piotra, żonie ministra, aby pomóc w zapewnieniu ich uwolnienia. Właśnie gdy Jack przełamuje ścianę wychodka, do ich celi wchodzi czterech Francuzów – D’Anglars, Duhamel, urzędnik ministerstwa spraw zagranicznych i zamaskowany oficer. Po uzgodnieniu warunków więźniowie są zabrani na dół do dwóch karet i potajemnie wywiezieni z Paryża (w towarzystwie Diany, która poroniła) na czekający statek wymiany jeńców w Calais, „Oedipus”, dowodzony przez Williama Babbingtona. Będąc już bezpieczni, Stephen ponownie oświadcza się Dianie Villiers i w końcu biorą ślub na pokładzie, a Babbington odprawia ceremonię, podczas gdy Jack oddaje ją pannie młodej. Tytuł książki jest potrójnym gronem słownym w użyciu terminu „mate”, odnosząc się do asystenta chirurga okrętowego, szachowego odniesienia do udanych działań wywiadowczych Maturina (czyli szach-mat) oraz do ślubu Maturina na końcu historii.


W finałowej konfrontacji Jonathan Harker przecina gardło Draculi, a śmiertelnie ranny Quincey Morris dźga go w serce, co powoduje rozsypanie się Hrabiego w proch. Dzięki temu Mina zostaje ostatecznie uwolniona z klątwy wampira.[sep]Powieść jest utrzymana w formie listowej, jako seria listów, wpisów z dziennika, zapisów z dzienników okrętowych i tak dalej. Główni autorzy tych pism są również protagonistami powieści. Historia jest okazjonalnie uzupełniana wycinkami gazetowymi, relacjonującymi wydarzenia, których postacie nie były bezpośrednimi świadkami. Opowieść zaczyna się od Jonathana Harkera, świeżo upieczonego angielskiego solicitora, podróżującego pociągiem i powozem z Anglii do zrujnowanego, odległego zamku Hrabiego Draculi (położonego w Karpatach, na granicy Siedmiogrodu, Bukowiny i Mołdawii). Celem jego misji jest udzielenie pomocy prawnej Draculi w transakcji nieruchomości nadzorowanej przez pracodawcę Harkera, Petera Hawkinsa, z Exeter w Anglii. Początkowo oczarowany uprzejmością Draculi, Harker wkrótce odkrywa, że stał się więźniem w zamku. Zaczyna również dostrzegać niepokojące aspekty nocnego życia Draculi. Jednej nocy, poszukując wyjścia z zamku i wbrew surowemu zakazowi Draculi nieopuszczania pokoju w nocy, Harker wpada w sidła trzech rozwiązłych wampirzyc, „Sióstr”. W ostatniej chwili zostaje uratowany przez Hrabiego, który chce utrzymać Harkera przy życiu wystarczająco długo, aby uzyskać potrzebną poradę prawną i informacje o Anglii i Londynie (planowanym celu podróży Draculi miały być „miliony tłumów”). Harker z trudem ucieka z zamku z życiem. Niedługo potem rosyjski statek, Demeter, który wypłynął z Warny, uderza o brzegi Whitby w Anglii podczas gwałtownej burzy. Cała załoga zaginęła i uznano ją za martwą, a znaleziono tylko jedno ciało – kapitana przywiązanego do steru. Dziennik okrętowy kapitana zostaje odzyskany i opowiada o dziwnych wydarzeniach, które miały miejsce podczas podróży statku. Wydarzenia te doprowadziły do stopniowego zniknięcia całej załogi, najwyraźniej z powodu złowrogiej obecności na pokładzie pechowego statku. Zwierzę opisywane jako duży pies jest widziane na statku skaczącym na ląd. Ładunek statku jest opisywany jako srebrny piasek i skrzynie z „pleśnią”, czyli ziemią, z Siedmiogrodu. Wkrótce Dracula śledzi oddaną narzeczoną Harkera, Wilhelminę „Minę” Murray, i jej przyjaciółkę, Lucy Westenra. Lucy w ciągu jednego dnia otrzymuje trzy oświadczyny od: doktora Johna Sewarda, Quinceya Morrisa i honorowego Arthura Holmwooda (późniejszego Lorda Godalming). Lucy przyjmuje oświadczyny Holmwooda, odrzucając Sewarda i Morrisa, ale wszyscy pozostają przyjaciółmi. Dochodzi do znaczącego spotkania między Draculą a pacjentem Sewarda, Renfieldem, szalonym człowiekiem, który zamierza spożywać owady, pająki, ptaki i inne stworzenia – w kolejności rosnących rozmiarów – aby wchłonąć ich „siłę życiową”. Renfield działa jak czujnik ruchu, wykrywając bliskość Draculi i dostarczając odpowiednich wskazówek. Lucy zaczyna tajemniczo marnieć. Wszyscy jej adoratorzy są zaniepokojeni, a Seward wzywa swojego dawnego nauczyciela, profesora Abrahama Van Helsinga z Amsterdamu. Van Helsing natychmiast ustala przyczynę stanu Lucy, ale odmawia jej ujawnienia, wiedząc, że wiara Sewarda w niego zostanie zachwiana, jeśli zacznie mówić o wampirach. Van Helsing próbuje wielokrotnych transfuzji krwi, ale one wyraźnie nie przynoszą rezultatów. W noc, gdy Van Helsing musi wrócić do Amsterdamu (a jego wiadomość do Sewarda z prośbą o obserwację domu Westenrów się opóźnia), Lucy i jej matka zostają zaatakowane przez wilka. Pani Westenra, która ma chorobę serca, umiera ze strachu, a Lucy najwyraźniej umiera niedługo potem. Lucy zostaje pochowana, ale wkrótce gazety donoszą o dzieciach śledzonych w nocy przez „bloofer lady” (jak to określają), czyli „piękną damę”. Van Helsing, wiedząc, że to oznacza, że Lucy stała się wampirzem, zwierza się Sewardowi, Lordowi Godalmingowi i Morrisowi. Adoratorzy i Van Helsing śledzą ją i po niepokojącym starciu między jej wampirzym „ja” a Arthurem, przebijają jej serce kołkiem, odcinają głowę i wypełniają jej usta czosnkiem. W tym samym czasie Jonathan Harker wraca do domu z rekonwalescencji w Budapeszcie (gdzie Mina dołączyła do niego i poślubiła po jego ucieczce z zamku); on i Mina dołączają do koalicji, która kieruje swoją uwagę na rozprawienie się z Draculą. Po tym, jak Dracula dowiaduje się o spisku Van Helsinga i innych przeciwko niemu, mści się, odwiedzając Minę – i karmiąc się jej krwią – co najmniej trzy razy. Dracula również karmi Minę swoją krwią, tworząc duchową więź między nimi, aby ją kontrolować. Jedynym sposobem na powstrzymanie tego jest zabicie Draculi w pierwszej kolejności. Mina powoli ulega krwi wampira płynącej w jej żyłach, przełączając się ze stanu świadomości do stanu półtransu, podczas którego jest telepatycznie połączona z Draculą. Połączenie telepatyczne jest dwukierunkowe, w tym sensie, że Hrabia może wpływać na Minę, ale w ten sposób zdradza jej świadomość swojego otoczenia. Po tym, jak grupa sterylizuje wszystkie jego kryjówki w Londynie, wkładając kawałki konsekrowanej hostii do każdej skrzyni z ziemią, Dracula ucieka z powrotem do swojego zamku w Siedmiogrodzie, transportowany w skrzyni z instrukcją przesyłki i transportu, ścigany przez grupę Van Helsinga, którzy są z kolei wspomagani przez hipnozę Miny i zadawanie jej pytań o Hrabiego przez Van Helsinga. Grupa dzieli się na trzy kierunki. Van Helsing udaje się do zamku Hrabiego i zabija jego trzy narzeczone, a wkrótce potem wszyscy zbiegają się na Hrabim właśnie o zachodzie słońca w cieniu zamku. Harker i Quincey ruszają do skrzyni Draculi, która jest transportowana przez Cyganów. Harker przecina gardło Draculi kukri, a śmiertelnie ranny Quincey, przecięty przez jednego z załogantów, dźga Hrabiego w serce nożem Bowie. Dracula rozsypuje się w proch, a Mina zostaje uwolniona z jego klątwy. Książka kończy się notatką o życiu małżeńskim Miny i Jonathana oraz narodzinach ich pierwszego syna, którego nazywają imionami wszystkich czterech członków wyprawy, ale zwracają się do niego tylko jako do Quinceya na pamiątkę ich amerykańskiego przyjaciela.


Umysł Centrum Orbitalu Masaq’ nie zauważa ataku Quilana i zaprzecza, jakoby jego tajemni sprzymierzeńcy mogli być Umysłami Kultury. W wyniku tej konfrontacji Umysł, który nie przejmuje się traumą wojenną, decyduje się na życie i odrzuca śmierć wraz z majorem.[sep]Mimo upływu czasu major Quilan wciąż odczuwa żal i smutek po śmierci żony, która zginęła podczas wojny domowej na Chelgrii, będącej skutkiem ingerencji Kultury. Quilanowi oferuje się szansę pomścić poległych Chelgrian, którzy zginęli w wojnie domowej, i wciąga go w spisek mający na celu uderzenie w Kulturę. W ramach spisku jego „strażnik duszy” (urządzenie służące zazwyczaj do przechowywania osobowości właściciela po jego śmierci) zostaje wyposażony w umysł dawno zmarłego chelgriańskiego generała oraz w urządzenie mogące transportować robaki时空 połączone z magazynami broni. Następnie Quilan zostaje wysłany na orbital Masaq’, rzekomo, aby przekonać Mahraia Zillera do powrotu do ojczystego Chel, ale w rzeczywistości jest na samobójczej misji, aby zniszczyć Umysł Centrum Orbitalu. Aby chronić go przed wykryciem na Masaq’, pamięć Quilana zostaje selektywnie wymazana, dopóki nie osiągnie celu. Na Masaq’ Ziller żyje na dobrowolnym wygnaniu, wyrzekłszy się uprzywilejowanej pozycji w systemie kastowym Chel. Jako utalentowany kompozytor, otrzymał zlecenie napisania muzyki na rocznicę wojny idirańsko-kulturowej. Po usłyszeniu o wizycie Quilana i powodzie jego podróży Ziller skrupulatnie go unika, nie chcąc mieć nic wspólnego z cywilizacją, która go odpycha. Quilanowi udaje się umieścić robaki时空 w Umyśle Centrum, ale Umysł wykrywa je natychmiast i choć nie jest w stanie zlokalizować drugiego końca robaków, sugeruje, że „obcy” zaangażowani w pomoc w misji Quilana mogła być grupa Umysłów Kultury dążących do tego, by Kultura nie stała się zbyt samozadowolona. Zmagając się ze wspomnieniami z wojny idirańsko-kulturowej, gdy był Ogólnym Pojazdem Systemowym Lasting Damage, Umysł wyznaje Quilanowi, że pragnie przestać istnieć i oferuje zabicie go wraz z Quilanem. Oboje giną. Na końcu powieści przerażająco skuteczny Zabójca z Pyłu Elektronicznego zostaje uwolniony przeciwko chelgriańskiemu kapłanowi, który był za to odpowiedzialny, oraz jego bezpośrednim wspólnikom. Nie ujawniono, czy była to forma zemsty ze strony Kultury, czy zatuszowanie przez tajną frakcję Kultury.


Maggie opuszcza Uniwersytet Princeton i odnajduje babcię Ellę, która pozwala jej zamieszkać w swoim domu. W międzyczasie Rose rezygnuje z kariery prawniczej, aby zająć się wyprowadzaniem psów i zaczyna związek z Simonem Steinem.[sep]Rose i Maggie Feller to dwie młode siostry, które łączy niewiele poza numerem buta. Rose jest starsza i opiekuje się Maggie od dzieciństwa, gdy ich matka Caroline zginęła w wypadku samochodowym. Wychowywał je ojciec Michael (który wciąż opłakuje Caroline) i macocha Sydelle (która żywi do nich uraz). Rose jest trzydziestoletnią, samotną i sukcesywną prawniczką, która zmagając się z nadwagą, zazdrości młodszej siostrze urody i powodzenia u mężczyzn. Maggie, dwudziestoośmioletnia kobieta, która wykorzystuje swoją urodę i urok, by ukryć trudności, z jakimi zmaga się z powodu dysleksji i pokrewnych problemów z nauką, zazdrości Rose sukcesów w nauce i wynikającego z tego bogactwa. Choć w dzieciństwie były bliskie, standaryzowane testy wyznaczyły im różne drogi w liceum: sukces Rose w egzaminach prowadzi na Uniwersytet Princeton i do prawa na University of Pennsylvania; porażka Maggie w testach zapowiada przyszłość pełną niestabilności i serii prac biurowych, aż w końcu ląduje bezdomna i bezrobotna na kanapie u Rose. Obie zbliżają się do wieku, w którym zmarła ich matka, i Rose oraz Maggie czują, jakby w ich życiu była pustka, której nie potrafią wypełnić. Po tym, jak Maggie przeciąga swój pobyt u Rose do granic wytrzymałości (i zostaje wyrzucona z domu ojca przez macochę), ucieka, decydując się ukryć na Uniwersytecie Princeton, który odwiedziła, gdy Rose była tam studentką. Znajdując schronienie w niższej części biblioteki (z w pełni wyposażoną łazienką i prysznicem), Maggie wypełnia swój wolny czas czymś, czego unikała przez całe życie: czytaniem. Zgadza się również na pracę w niepełnym wymiarze godzin jako opiekunka starszej kobiety mieszkającej w pobliżu. Maggie jest zaskoczona, odkrywając, że czytanie na własny sposób i we własnym tempie sprawia jej przyjemność, a nawet zaczyna uczęszczać na zajęcia z poezji. Ostatecznie jednak chłopiec (któremu ukradła portfel) odkrywa jej rzeczy w bibliotece. Zdając sobie sprawę, że jej udawanie na Princeton dobiegło końca, Maggie ucieka. Wyrusza, by odnaleźć swoją zagubioną babcię, stare listy której wcześniej znalazła w biurku ojca. Tymczasem Rose rzuca karierę prawniczą, aby sprawdzić, jak wygląda życie jako wyprowadzaczka psów. Zaczyna też spotykać się z Simonem Steinem. Babcia Ella, która wcześniej próbowała namierzyć dziewczyny przez Internet (znalazła informacje tylko o Rose), jest zachwycona widząc Maggie i zaprasza ją do zamieszkania w swoim domu. Stopniowo Maggie, Ella, a w końcu także Rose godzą się ze sobą i w procesie tym pogodzają się zarówno z życiem, jak i ze śmiercią Caroline.


Przedsięwzięcia Silasa Laphama z byłym partnerem Miltonem K. Rogersem przynoszą znaczne zyski finansowe, a jego nowy dom przy Beacon Street zostaje pomyślnie ukończony. W rezultacie rodzina nie jest zmuszona przenieść się do skromnego domu na wsi, gdzie opracowano po raz pierwszy farbę mineralną, lecz pozostaje w modnej dzielnicy.[sep]Powieść zaczyna się od wywiadu z Silasem Laphamem do profilu w gazecie, podczas którego opowiada o swoim finansowym sukcesie w branży farb mineralnych. Rodzina Laphamów nieco niepewnie czuje się w nagłym awansie społecznym i często gubi się w próbach przestrzegania norm etykiety. Postanawiają wybudować nowy dom w modnej dzielnicy Beacon Hill, a Lapham nie szczędzi wydatków, zapewniając, że będzie on na szczycie mody. Tom Corey, młody człowiek z szanowanej, zamożnej rodziny, wykazuje zainteresowanie córkami Laphamów; małżeństwo Laphamów zakłada, że jest on zafascynowany Irene, piękną młodszą córką. Corey dołącza do firmy farbiarskiej Laphamów, próbując znaleźć swoje miejsce na świecie, zamiast polegać na oszczędnościach swojego ojca, Bromfielda Coreya. Młodszy Corey ostatecznie jednak wyznaje miłość Penelope, starszej i mniej urodziwej córce, o niezwykłym poczuciu humoru. Mimo że Irene czuje coś do Toma Coreya, uważa, że byłoby niewłaściwe ulec swoim uczuciom, ponieważ jej siostra uznała ich małżeństwo za nieuniknione. Były partner biznesowy Silasa Laphama, Milton K. Rogers, pojawia się ponownie w jego życiu, prosząc o pieniądze na szereg przedsięwzięć. Pani Lapham namawia męża, by wsparł tego mężczyznę, którego wypchnął z firmy farbiarskiej w sposób uznany za niestosowny. Przedsięwzięcia Laphama z Rogersem prowadzą jednak do znacznych strat finansowych. Jego główny majątek, nowy dom przy Beacon Street, płonie przed ukończeniem budowy. Laphamowie są zmuszeni skromnie przenieść się do rodzinnego domu na wsi, gdzie opracowano po raz pierwszy farbę mineralną.


Blofeld uczciwie leczy młode kobiety z Wielkiej Brytanii i Irlandii z ich alergii w swojej klinice. Jego rzeczywistym zamiarem jest wykorzystanie ich do rozprzestrzenienia pomocy medycznej w celu wzmocnienia brytyjskiej gospodarki rolnej.[sep]Przez ponad rok James Bond, agent brytyjskiego wywiadu o numerze 007, bierze udział w „Operacji Bedlam”: śledzi prywatną organizację przestępczą SPECTRE i jej przywódcę, Ernsta Stavro Blofelda. Organizacja uprowadziła dwie ładunki jądrowe i następnie szantażowała świat zachodni, jak opisano w powieści „Operacja Piorun”. Przekonany, że SPECTRE już nie istnieje, Bond jest sfrustrowany naciskami MI6, by kontynuować poszukiwania, oraz niemożnością odnalezienia Blofelda. Pisze list rezygnacji do swojego przełożonego, M. Podczas redagowania listu Bond spotyka piękną, skłonną do samobójstwa młodą kobietę, Contessę Teresę „Tracy” di Vicenzo – najpierw na drodze, a następnie przy stole do gry, gdzie ratuje ją przed utratą honoru, spłacając dłuż hazardowy, którego nie jest w stanie pokryć. Następnego dnia Bond podąża za nią i przerywa jej próbę samobójczą, ale oboje zostają schwytani przez profesjonalnych pachołków. Zostają zabrani do biura Marca-Ange Draco, szefa Unione Corse, największego europejskiego syndykatu przestępczego. Tracy jest córką i jedynym dzieckiem Draco, który wierzy, że jedynym sposobem na ocalenie córki przed kolejnymi próbami samobójczymi jest poślubienie jej przez Bonda. Aby ułatwić to, oferuje Bondowi posag w wysokości 1 miliona funtów. Bond odrzuca ofertę, ale zgadza się kontynuować romans z Tracy, dopóki jej stan psychiczny się nie poprawi. Następnie Draco wykorzystuje swoje kontakty, aby poinformować Bonda, że Blofeld znajduje się gdzieś w Szwajcarii. Bond wraca do Anglii, by otrzymać kolejną wskazówkę: College of Arms w Londynie odkrył, że Blofeld przyjął tytuł i imię Hrabiego Balthazara de Bleuville i chce formalnego potwierdzenia tytułu, prosząc College o uznanie go za panującego hrabiego. Podczas wizyty w College of Arms Bond odkrywa, że dewiza rodowa Sir Thomasa Bonda brzmi „The World Is Not Enough” (Świat to za mało) i że mógłby być (choć jest to mało prawdopodobne) przodkiem Bonda. Pod pretekstem, że drobna wada fizyczna dziedziczona genetycznie (brak małżowin usznych) wymaga osobistego potwierdzenia, Bond podszywa się pod przedstawiciela College of Arms, Sir Hilary’aya Braya, by odwiedzić kryjówkę Blofelda na szczycie Piz Gloria, gdzie wreszcie spotyka Blofelda. Blofeld przeszedł operację plastyczną częściowo w celu usunięcia małżowin usznych, ale także, by ukryć się przed policją i służbami bezpieczeństwa, które go ścigają. Bond dowiaduje się, że Blofeld leczy grupę młodych Brytyjek i Irlandek z ich alergii na zwierzęta hodowlane i żywność. W rzeczywistości Blofeld i jego pomocniczka, Irma Bunt, poddają je praniu mózgu, by przeniosły środki do wojny biologicznej z powrotem do Wielkiej Brytanii i Irlandii w celu zniszczenia gospodarki rolnej, na której powojenna Wielka Brytania polega. Wierząc, że został zdemaskowany, Bond ucieka z Piz Gloria na nartach, ścigany przez agentów SPECTRE, z których wielu zabija w trakcie ucieczki. Później, w stanie całkowitego wyczerpania, spotyka Tracy. Jest ona w mieście u podnóża góry, po tym jak ojciec poinformował ją, że Bond może być w pobliżu. Bond jest zbyt słaby, by samemu zmierzyć się z pachołkami Blofelda, i ona pomaga mu uciec na lotnisko. Zauroczony zaradną, upartą kobietą, oświadcza się, a ona przyjmuje oświadczyny. Następnie Bond wraca do Anglii i pracuje nad planem schwytania Blofelda. Dzięki pomocy Unione Corse Draco’ego Bond przeprowadza atak z powietrza na klinikę i Blofelda. Chociaż klinika zostaje zniszczona, Blofeld ucieka torem bobslejowym i mimo pościgu Bonda udaje mu się zbiec. Bond leci do Niemiec, gdzie poślubia Tracy. Oboje wyruszają w podróż poślubną i kilka godzin później Blofeld i Bunt przejeżdżają obok, ostrzeliwując ich z karabinu maszynowego: Tracy ginie w ataku.


Noah Banks zostaje Panią Labiryntu i Czarną Wiedźmą, ostatecznie wybierając Louisa i opuszczając Weylanda. Mimo posiadania mocy, Noah i Weyland odnoszą zwycięstwo bez Louisa, co kończy ostatnią część gry trojańskiej zwaną Mieczem Druida.[sep]Wszyscy gracze powracają, urodzeni w średniowiecznym Londynie, z jeszcze większą chęcią, by raz na zawsze zakończyć grę trojańską. Brutus odradza się jako król Karol, Coel jako Louis de Silva, Matylda jako królowa Katarzyna, Ecub jako Małgorzata, Kornelia jako Noah Banks, Genvissa jako Jane Orr, a nienawidzony Asterion jako Weyland Orr. Mając Genvissę już w swoim posiadaniu z demonem w jej łonie, Weyland musi tylko czekać, aż Noah przyjdzie do niego, co musi uczynić, mając w swoim własnym łonie innego demona. Jego plany zmuszają Jane do nauczenia Noah sztuki bycia Panią Labiryntu, a następnie pozbycia się Jane w dowolny sposób. Podczas gdy czeka, prowadzi własny dom publiczny. Karol, prawowity dziedzic tronu Anglii, zostaje wygnany na Wyspy Scilly, ale nie do końca. Nieznane dla wszystkich, z wyjątkiem jego bliskiego kręgu przyjaciół, w tym Louisa, Małgorzaty i Kate, posiada mały kawałek Anglii. Wspólnie, używając tego małego kawałka ziemi, wykrywają Noah. Noah kocha się z Brutusem jako „uzdrowienie ran” i spłodzą „córkę”. Ta córka otrzymuje imię Catling – wcielenie gry trojańskiej. Gdy Catling rośnie w łonie Noah, więzi demony w swojej władzy. Później w historii Noah Banks wraca do Weylanda przez niewyobrażalny ból spowodowany przez demona. Na tym etapie historii Catling już się urodziła. Nieświadoma tego, gdy miałaby umrzeć, Weyland przyszedł i, niespodziewanie, ją uzdrowił. Dzięki bólowi spowodowanemu przez demony u dwóch rywalizujących kobiet w przeszłości, Jane i Noah stają się siostrami poprzez wspólny ból. Wiele później Noah zakochuje się w Weylandzie i opuszcza Louisa. Jest Czarną Wiedźmą, Boginią Eaving oraz Panią Labiryntu. Tylko ona, Louis i Weyland razem mają moc, by ostatecznie i raz na zawsze wygubić grę trojańską. Ale bez Louisa u ich boku Noah i Weyland ponoszą porażkę, a więc pisana jest ostatnia część gry trojańskiej: Miecz Druida.


Ze względu na poleganie na wytrzymałości zamiast szybkości, wilki często wybierają mniejsze ofiary zamiast trudniejszych do upolowania dużych zwierząt. Podczas polowań grupowych wilki zazwyczaj nie zabijają nadmiarowo, ponieważ wystarczy im jedno lub dwa duże zwierzęta do nakarmienia całej stada.[sep]W latach 1948–1949 Kanadyjska Służba Ochrony Przyrody powierza autorowi zbadanie przyczyn spadku populacji karibu i ustalenie, czy wilki ponoszą odpowiedzialność za ten niedobór. Po odnalezieniu swego celu w pobliżu jeziora Nueltin, Mowat odkrywa, że zamiast być bezmyślnymi zabójcami karibu, wilki żywią się w dużym stopniu drobnymi ssakami, takimi jak gryzonie i zające, „nawet wybierając je zamiast karibu, gdy są dostępne”. Wyciąga wniosek, że „Skazaliśmy wilka nie na to, czym jest, ale na to, co celowo i błędnie w nim postrzegamy – mitologiczny ucieleśnienie okrutnego, bezwzględnego zabójcy – co w rzeczywistości jest jedynie odbitym obrazem nas samych”. Mowat zaczyna obawiać się najazdu myśliwych i rządowych eksterminatorów dążących do wytępienia wilków z Arktyki. Książka Mowata ustaliła, że: * Wilki arktyczne zwykle polują na woły arktyczne, karibu, mniejsze ssaki i gryzonie, ale ponieważ polegają na wytrzymałości zamiast na szybkości, logiczne jest dla wilków wybieranie mniejszej ofiary zamiast dużego zwierzęcia, takiego jak karibu, które jest znacznie szybsze i silniejsze, a więc trudniejszym celem. * Samotny wilk arktyczny ma większą szansę na upolowanie dużej ofiary, biegnąc obok niej i atakując jej szyję. Wilk byłby w niekorzystnej sytuacji, gdyby zaatakował dużą ofiarę od tyłu, ponieważ potne tylne nogi zwierzęcia mogłyby kopać wilka, potencjalnie powodując obrażenia. Grupa wilków może jednak odnieść sukces, atakując dużą ofiarę z wielu pozycji. * Ponieważ wilki arktyczne często podróżują w grupie, najlepszą strategią wilków jest nie zabijanie żadnych nadmiarów, ponieważ cała grupa może nasycić się zaledwie jednym lub dwoma dużymi zwierzętami. Istnieją jednak od tej reguły wyjątki.


Najtrwalszymi dowodami istnienia ludzi na Ziemi będą tablice Pioneer, Złota Płyta Voyagera i fale radiowe. W kosmosie dłużej niż nasza planeta przetrwają natomiast materiały promieniotwórcze, ceramika, brązowe posągi oraz Mount Rushmore.[sep]Książka jest podzielona na 27 rozdziałów oraz obejmuje preludium, kodę, bibliografię i indeks. Każdy rozdział dotyczy nowego tematu, takiego jak potencjalne losy tworzyw sztucznych, infrastruktury naftowej, obiektów jądrowych i dzieł sztuki. Jest napisana z perspektywy dziennikarza naukowego, a jego przewidywania poparte są wyjaśnieniami i zeznaniami. Nie ma tu jednej wiodącej narracji, spójnego przeglądu w pojedynczym rozdziale ani tezy. Eksperyment myślowy Weismana podejmuje dwa wątki: jak natura zareagowałaby na zniknięcie ludzi oraz jakie dziedzictwo ludzkość by po sobie zostawiła. Aby przewidzieć, w jaki sposób inne życie mogłoby trwać bez ludzi, Weisman relacjonuje swoje wizyty w obszarach, gdzie środowisko naturalne istnieje przy minimalnej ingerencji człowieka, takich jak Puszcza Białowieska, rafa Kingmana i atol Palmyra. Wywiad udziela mu biolog E. O. Wilson, a także spotyka się z członkami Koreańskiej Federacji Ruchu Ekologicznego w Koreańskiej Strefie Zdemilitaryzowanej, do której od 1953 roku rzadko zaglądali ludzie. Próbuje wyobrazić sobie, jak życie może ewoluować, opisując przeszłą ewolucję prehistorycznych roślin i zwierząt, ale zauważa ostrzeżenie Douglasa Erwina, że „nie możemy przewidzieć, jakim świat będzie za 5 milionów lat, patrząc na ocalałe gatunki”. Kilka rozdziałów jest poświęconych megafaunie, która – jak przewiduje Weisman – mogłaby się rozmnożyć. Analizuje próbki gleby z ostatnich 200 lat i ekstrapoluje stężenia metali ciężkich i obcych substancji na przyszłość bez przemysłowych emisji. Poziom dwutlenku węgla w atmosferze i jego implikacje dla zmian klimatycznych są również badane. Wykorzystując materiały z poprzednich artykułów, Weisman posługuje się losem cywilizacji Majów, aby zilustrować możliwość zniknięcia ustabilizowanego społeczeństwa i to, jak szybko środowisko naturalne ukrywa dowody. Aby wykazać, jak roślinność może zniszczyć infrastrukturę zbudowaną przez człowieka, Weisman przeprowadza wywiady z hydrologami i pracownikami Kanału Panamskiego, gdzie wymagana jest ciągła konserwacja, aby chronić tamy przed dżunglą i osadami. Aby zilustrować opuszczone miasta poddające się naturze, Weisman relacjonuje z Czarnobyla na Ukrainie (opuszczonego w 1986 roku) oraz Varoshy na Cyprze (opuszczonej w 1974 roku). Weisman stwierdza, że ich struktury rozpadają się, gdy pogoda wyrządza szkody, których nikt nie naprawia, a inne formy życia tworzą nowe siedliska. W Turcji Weisman kontrastuje praktyki budowlane szybko rozwijającego się Stambułu, typowe dla dużych miast w krajach mniej rozwiniętych, z podziemnymi miastami w Kapadocji. Ze względu na duży popyt na mieszkania w Stambule duża część miasta została szybko wybudowana z dostępnych materiałów i może zawalić się w przypadku dużego trzęsienia ziemi lub innej katastrofy naturalnej. Podziemne miasta w Kapadocji zostały zbudowane tysiące lat temu z wulkanicznego tufu i prawdopodobnie przetrwają przez kolejne stulecia. Weisman wykorzystuje Nowy Jork jako model, aby nakreślić, jak zniszczeniu uległaby nieutrzymywana strefa miejska. Wyjaśnia, że kanalizacja uległaby zatorom, podziemne potoki zalałyby korytarze metra, a gleba pod drogami uległaby erozji i zapadłaby się. Na podstawie wywiadów z członkami Towarzystwa Ochrony Dzikiej Przyrody i Nowojorskiego Ogrodu Botanicznego Weisman przewiduje, że powróci rodzima roślinność, rozprzestrzeniając się z parków i przetrwając dłużej niż gatunki inwazyjne. Bez ludzi dostarczających pożywienia i ciepła szczury i karalany wymarłyby. Weisman wyjaśnia, że zwykły dom zacząłby się rozpadać, gdy woda ostatecznie przedostanie się do dachu wokół obróbek blacharskich, zeroduje drewno i zardzewieje gwoździe, co doprowadzi do wychylenia się ścian i ostatecznego zawalenia. Po 500 latach pozostałyby jedynie części aluminiowe z zmywarki, naczynia ze stali nierdzewnej i plastikowe uchwyty. Najdłużej zachowującymi się dowodami ludzkiej obecności na Ziemi byłyby materiały promieniotwórcze, ceramika, brązowe posągi i Mount Rushmore. W przestrzeni kosmicznej tablice Pioneer, Złota Płyta Voyagera i fale radiowe przetrwałyby dłużej niż sama Ziemia. Odstępując od tematu środowiska naturalnego po ludziach, Weisman rozważa, co mogłoby doprowadzić do nagłego, całkowitego wyginięcia ludzi bez poważnego uszkodzenia zabudowanego i naturalnego środowiska. Ten scenariusz – konkluduje – jest niezwykle mało prawdopodobny. Rozważa również transhumanizm, Ruch Dobrowolnego Wyginięcia Ludzkości, Kościół Eutanazji oraz książkę Johna A. Leslie’ego „The End of the World: the Science and Ethics of Human Extinction”. Weisman kończy książkę rozważaniem nowej wersji polityki jednego dziecka. Choć przyznaje, że jest to „środek drakoński”, stwierdza: „Najważniejsze jest to, że każdy gatunek, który przeciąża swoje zasoby, doznaje załamania populacji. Ograniczenie naszej reprodukcji byłoby cholernie trudne, ale ograniczenie naszych konsumpcyjnych instynktów może być jeszcze trudniejsze”. Odniósł się do krytyki tych słów, mówiąc: „Z góry wiedziałem, że poruszając kwestię populacji, trafię w czułe punkty niektórych osób, ale zrobiłem to, ponieważ temat ten był zbyt długo nieobecny w dyskusji o tym, jak musimy poradzić sobie z sytuacją, do której doprowadziły nas nasz wzrost gospodarczy i demograficzny”.


Bruce Robertson okazuje się niewinny motywowanego rasowo morderstwa, a jego współpracownicy, w tym szef Bob Toal, zamiast go chronić, starają się go w nie wrobić. Książka kończy się awansem głównego bohatera na inspektora, co pozwala mu na pogodzenie się ze swoją byłą żoną i szczęśliwe życie.[sep]Fabuła koncentruje się na Bruce’u Robertsonie, detektywie służącym w „Lothian Constabulary” w Edynburgu. Robertson to człowiek skrajnie nienawidzący ludzi, napędzany intensywną nienawiścią i karmiony swym upodobaniem do „gier” – eufemizmem Bruce’a na liczne podłe intrygi, które knuje przeciwko współpracownikom. Jest też uzależniony od kokainy i seksualnie znęca się nad kobietami w swoim życiu. Podczas corocznych wakacji w Amsterdamie może oddawać się nieprzerwanemu seksowi i zażywaniu narkotyków. Powieść zaczyna się od morderstwa, które jest sprawą badaną przez Bruce’a Robertsona; jednak naturalny rozwój fabuły ma niewiele lub nic wspólnego z tym przestępstwem. Fabuła śledzi Bruce’a w jego życiu, opowiedzianą z perspektywy pierwszej osoby. Dzięki zabiegom narracyjnym, takim jak tasiemiec, którego się nabawi, poznajemy różne oblicza osobowości Bruce’a i dowiadujemy się o jego przeszłości, przez różne nudne procedury policyjne, od których Bruce uchodzi, jego seksualne podboje, które w końcu obracają się przeciwko niemu, oraz liczne krótko- lub długoterminowe intrygi i spiski przeciwko kolegom, aby zwiększyć swoje szanse na upragniony awans na inspektora detektywa. Jako przykład krótkoterminowego spisku, na wigilijnej imprezie w komisariacie Bruce czeka, aż koleżanka, którą nazywa „Size Queen”, upije się, a następnie proponuje grę, aby z nią spać. Dłuższy spisek, a także ważny wątek poboczny, to nękające telefony, które Bruce kieruje do żony swojego przyjaciela, Clifforda „Bladesy’ego” Bladesa: Bunty Blades. Udając głos brytyjskiej celebrytki Franka Sidebottoma, dzwoni do Bunty i zadaje wulgarne pytania, Bruceowi udaje się doprowadzić do rozłamu między nią a „Bladesym”. Po tym, jak zyskuje przychylność Bunty, odgrywając rolę troskliwego przyjaciela, Bruce oszukuje Clifforda Bladesa, aby ten udawał ten sam głos w wiadomości zostawionej na jego automatycznej sekretarce, co ma na celu przedstawić go jako zboczonego telefonistę Bunty – co Bruce, oczywiście, „ujawnia” Bunty. Bruce wchodzi w czysto seksualny związek z Bunty Blades po udawaniu romantycznego zainteresowania, podczas gdy „Bladesy” zostaje aresztowany. Oprócz ogólnego złowrogiego intrygania, w trakcie historii Bruce Robertson próbuje również zaspokoić swoje pragnienia przemocy, narkotyków, seksu i pornografii, chętnie głosząc swój rasizm, sekciarstwo i mizoginię oraz tęskniąc za byłą żoną. Ostatecznie Bruce jest zmuszony do wzięcia urlopu z powodu obrażeń odniesionych, gdy był przebrany za swoją byłą żonę, co prowadzi do ujawnienia, że popełnił motywowane rasowo morderstwo, będące głównym wątkiem, i że współpracownicy, których tak bardzo nie znosił – zwłaszcza jego szef Bob Toal – o tym wiedzieli i chronili go przez cały czas. Książka kończy się samobójczą śmiercią Bruce’a, w celu zemsty na swojej byłej żonie, Carole.