Yod odmawia zniszczenia samego siebie, co pozwala korporacji Y-S przejąć jego technologię. W wyniku synchronicznej eksplozji ginie Shira, a laboratorium Avrema zostaje ocalone, co umożliwia stworzenie kolejnych cyborgów.[sep]Główna wątek „Ona, on i on” osadzony jest w Ameryce Północnej w niedalekiej przyszłości, w roku 2059. W tamtym czasie władzę ekonomiczną i polityczną sprawuje kilka multis – ogromnych przedsiębiorstw wielonarodowych posiadających własną hierarchię społeczną, które stworzyły zamożne społeczeństwo. Główna część populacji żyje jednak w błocie poza enklawami multis, w środowisku, które zostało w dużej mierze zniszczone. Tutaj życie jest zdominowane przez biedę, gangi i prawo silniejszego. Wyjątkiem od tego są tzw. wolne miasta, które są w stanie sprzedawać swoje technologie multisom, zachowując autonomię. Komunikacja odbywa się za pośrednictwem sieci, która pozwala uczestnikom przenosić się do Cyberprzestrzeni. Gdy protagonistka Shira traci prawo do opieki nad synem Ariem na rzecz byłego męża Josha, wraca ze swojego multi Yakamura-Stichen (Y-S) do rodzinnego miasta Tikva (Nadzieja po hebrajsku) – żydowskiego wolnego miasta. Tam rozpoczyna pracę nad uspołecznieniem cyborga Yoda (dziesiąta litera w języku hebrajskim i symbol Boga w kabale), który został nielegalnie stworzony przez Avrama w celu ochrony miasta. Yod jest dziesiątym cyborgiem (robotem o ludzkim wyglądzie i zaprogramowanych cechach ludzkich) w serii poprzednio nieudanych eksperymentów, których programowanie zostało częściowo ukończone przez Malkę, babcię Shiry. Podczas gdy Shira i Yod budują relację (również seksualną), do Tikvy wraca również dziecięca miłość Shiry, Gadi, syn Avrama. Gadi wraca na skutek swojego wygnania za stosunek z młodą dziewczyną. Gdy Malka pracuje nad chimera (oprogramowaniem zabezpieczającym) w celu ochrony miasta przed atakiem online, zostaje zaatakowana przez Y-S. Yod udaje się jednak zapobiec atakowi. Ostatecznie Y-S zaprasza Shirę na nowe posiedzenie w sprawie opieki nad jej synem. Shira towarzyszą Yod, jej matka Riva oraz Nili, kobieta wzmocniona biotechnologicznie z zniszczonej nuklearnie Palestyny, gdy sytuacja wymyka się spod kontroli. Delegacja Y-S i Riva giną w walce. Wtedy Shira, Malka i Yod postanawiają infiltrować bazę sieciową Y-S. Udaje im się zdobyć akta osobowe ujawniające spisek przeciwko Shirze i Tikvie. Jako kolejny krok, Shira i Yod w towarzystwie Nili i Gadiego udają się do Błota. Tam nawiązują kontakt z zorganizowaną grupą podziemną, w której odkrywają, że Riva nadal żyje i bierze udział w działalności opozycyjnej. Z Błota podróżują do enklawy Y-S w Nebrasce, aby porwać Ariego. Tam Josh zostaje zabity przez Yoda. Po powrocie do Tikvy rodzina Shiry spędza trochę czasu w spokoju, dopóki Y-S nie zaprasza ich na kolejne spotkanie w sieci. Y-S żąda wydania Yoda, aby Y-S mogło przejąć jego technologię. Avram zgadza się na układ z nadzieją na stworzenie kolejnego cyborga. Yod zgadza się więc na zniszczenie siebie samego po wysłaniu do enklawy. Yod dba jednak o to, aby jego własna eksplozja spowodowała synchroniczną eksplozję w laboratorium Avrama. Ponieważ Avram ginie w tym wypadku, a wszystkie jego notatki zostają zniszczone, stworzenie kolejnego cyborga staje się niemożliwe. W końcu Malka opuszcza Tikvę z Nili, aby odwiedzić tajne miasto w powojennej, po nuklearnej zagładzie Izraelu i skorzystać z możliwych wzmocnień biotechnologicznych. Shira jest coraz bardziej zintegrowana ze społeczeństwem Tikvy. Gdy odkrywa kopie notatek dotyczących Yoda, początkowo planuje odtworzyć Yoda; ostatecznie jednak szanuje życzenie Yoda i niszczy je. Główny wątek jest przeplatany historią, którą Malka opowiada Yodowi, dotyczącą rabina Judy Loewa, którego Malka przedstawia jako swojego przodka żyjącego w getcie praskim około 1600 roku. Aby chronić społeczność żydowską przed chrześcijańskim motłochem, Loew wykorzystuje wiedzę o kabale, aby stworzyć z gliny golema Józefa. Jego wnuczka Chava, bardzo wykształcona kobieta, uczy Józefa czytać i pisać. Józef skutecznie chroni getto i zaczyna postrzegać siebie jako człowieka, apelując o swoje prawa do ludzkiego istnienia. Jednak gdy atmosfera pogromów uspokaja się, Loew przywraca Józefa do stanu gliny. Obie historie wzajemnie się oświetlają, zadając pytanie o to, co oznacza bycie człowiekiem, zarówno z perspektywy sztucznego życia, jak i tych, którzy kochają te sztuczne życia.


D’Artagnan i Portos uwięzili kardynała Mazariniego, co zmusiło go do przyznania im nagród w zamian za uwolnienie. Portos został wówczas mianowany baronem, a D’Artagnan otrzymał awans na kapitana muszkieterów.[sep]Akcja rozpoczyna się w czasach regencji królowej Anny Austriaczki i rządów kardynała Mazariniego. D’Artagnan, który na zakończenie „Trzech muszkieterów” miał przed sobą obiecującą karierę, przez dwadzieścia lat pozostaje porucznikiem w gwardii muszkieterów i mimo swoich ambicji oraz długu, jaki królowa mu jest winna, wydaje się, że nie ma szans na awans. Przez przypadek zostaje jednak wezwany przez Mazariniego, który potrzebuje eskorty, gdyż Francuzi nienawidzą kardynała i są na skraju buntu (La Fronde). D’Artagnan zostaje wysłany do Bastylii, by sprowadzić więźnia, który okazuje się być jego dawnym przeciwnikiem, hrabią de Rochefort. Po odnowieniu znajomości z D’Artagnanem i obietnicy pomocy w jego awansie, Rochefort zostaje doprowadzony na audiencję u Mazariniego, gdzie dowiaduje się, że przyczyną jego uwięzienia była odmowa służby Mazariniemu w przeszłości. Pamięta jednak o swojej obietnicy i choć oferuje Mazariniemu swoje usługi, odmawia nadzorowania księcia de Beaufort, który jest wówczas więźniem, i wkrótce dowiaduje się, że w konsekwencji ma zostać odesłany do Bastylii. Nie powstrzymuje go to jednak przed wysokim wypowiadaniem się o osiągnięciach D’Artagnana i trzech muszkieterów. Mazarin, stwierdziwszy, że D’Artagnan jest człowiekiem, którego szuka, wchodzi do komnat królowej, aby poinformować ją, że zwerbował mężczyznę, który służył jej tak dobrze dwadzieścia lat wcześniej. Królowa, czując się winna zapomnieniu o zasługach D’Artagnana, daje Mazariniemu pierścień z diamentem, który wcześniej podarowała D’Artagnanowi, by mu go zwrócić, a który D’Artagnan sprzedał w jej służbie. Chciwy Mazarin używa jednak diamentu jedynie, aby pokazać D’Artagnanowi, że ma on ponownie wejść do służby królowej. Powierza D’Artagnanowi misję odnalezienia przyjaciół. D’Artagnan jest bezradny; zupełnie stracił kontakt z przyjaciółmi, którzy powrócili do swoich prawdziwych nazwisk. Atos, hrabia de La Fère, wrócił do swojego majątku pod Blois; Portos, pan du Vallon, ożenił się z wdową po prawniku; a Aramis został księdzem, opatem d’Herblay. Los jednak sprzyja, gdy do komnat D’Artagnana wkracza Planchet, jego stary sługa, próbujący uniknąć aresztowania za pomoc w ucieczce Rocheforta. Dzięki Planchetowi D’Artagnan odnajduje Bazina, starego sługę Aramisa, który jest teraz bedlem w Notre Dame. Choć Bazin nie chce pomóc, D’Artagnan dzięki ministrantowi dowiaduje się, że Bazin często odwiedza Noisy. D’Artagnan i Planchet udają się tam, gdzie zostają zaatakowani przez grupę ludzi biorąc ich za Frondystów przed domem pani de Longueville. Gdy grupa jest przekonana, że D’Artagnan nie jest poszukiwanym mężczyzną, Aramis zaskakuje Plancheta, spadając na jego konia z drzewa, w którym się ukrywał. Choć D’Artagnan zauważa po wystroju komnaty Aramisa, że były muszkieter, który myślał tylko o byciu księdzem, jest teraz księdzem myślącym tylko o byciu żołnierzem, Aramis nie chce wstąpić do służby Mazariniego. Gdy nadchodzi czas wyjazdu, D’Artagnan czeka w ukryciu, podejrzewając, że Aramis jest Frondystą poszukiwanym wcześniej i kochankiem pani de Longueville; podejrzenie to zostaje potwierdzone. Wizyta u Aramisa nie była bezowocna, gdyż przyniosła adres Portosa. Gdy D’Artagnan przybywa do majątku Portosa, znajduje Mousquetona, który jest zachwycony spotkaniem z D’Artagnanem i Planchetem. Odkrywa, że Portos, mimo bogactwa i życia poświęconego rozrywce, nie jest szczęśliwy. Portos pragnie zostać baronem i za pomocą tej przynęty D’Artagnan wciąga go do służby u Mazariniego. Następnie D’Artagnan kontynuuje poszukiwania, szukając Atosa, którego znajduje całkowicie zmienionego, mającego być wzorem dla swojego podopiecznego, Raoula. Choć Atos nie chce być zwerbowany do służby Mazariniego i ujawnia, że jego sympatie leżą po stronie przeciwników Mazariniego, dwaj mężczyźni umawiają się na spotkanie w Paryżu; Atos chce zabrać Raoula tam, aby pomóc mu stać się dżentelmenem oraz oddzielić go od Ludwiki de La Vallière, w której Raoul jest zakochany i którą obsesyjnie się interesuje. W Paryżu Atos odwiedza panią de Chevreuse, byłą kochankę Aramisa, z którą pod imieniem Marie Michon Aramis często korespondował w „Trzech muszkieterach”. Atos dyskretnie ujawnia, że Raoul jest synem z ich przypadkowego spotkania, i dzięki niej uzyskuje list polecający dla Raoula do wstąpienia do armii. Scena zmienia się, aby skupić się na księciu de Beaufort, więźniu Mazariniego w Vincennes, który znajduje nowego strażnika, sługę Atosa, milczącego Grimauda. Grimaud natychmiast staje się nieprzyjemny dla księcia w ramach planu ucieczki. Używając wiadomości przekazywanych Rochefortowi w tenisowych piłkach, umawiają się na posiłek w Zielone Świątki, na który zaproszony jest La Ramée, drugi dowódca więzienia. Ucieczka się udaje, ale D’Artagnan i Portos są w pościgu. Po wyścigu z czasem i pokonaniu kilku przeciwników w drodze, Portos i D’Artagnan znajdują się w ciemności, otoczeni, z krzyżującymi się mieczami z przeciwnikami równymi sobie, którzy okazują się być Atosem i Aramisem. Czwórka umawia się na spotkanie w Paryżu na Place Royale; obie strony, znajdując się teraz jako wrogowie, wchodzą obawiając się pojedynku, ale godzą się i odnawiają przysięgę przyjaźni. W międzyczasie Raoul podróżuje, aby dołączyć do armii. W drodze widzi dżentelmena w podobnym wieku i próbuje dogonić go. Inny dżentelmen dociera do promu przed nim, ale wpada do rzeki. Raoul, przyzwyczajony do brodzenia przez rzeki, ratuje dżentelmena, hrabiego de Guiche, i stają się przyjaciółmi. Dalej w drodze dług zostaje spłacony, gdy hrabia ratuje Raoula, gdy są atakowani przez hiszpańskich żołnierzy. Po walce znajdują mężczyznę bliskiego śmierci, który prosi o ostatnie namaszczenie. Pomagają mu do pobliskiej gospody i znajdują wędrownego mnicha. Mnich jest dla nich nieprzyjemny i nie ma ochoty pełnić tej posługi, więc zmuszają go, by poszedł do gospody. Tam mnich wysłuchuje spowiedzi. Umierający ujawnia, że był katem z Béthune i wyznaje swój udział w egzekucji Milady de Winter. Mnich ujawnia się jako jej syn, John Francis de Winter, który nazywa się Mordaunt, po tym jak Karol I odebrał mu wszystkie tytuły. Mordaunt dźga kata. Grimaud, który ma dołączyć do Raoula, przybywa do gospody w tym momencie, ale zbyt późno, by temu zapobiec lub zatrzymać mnicha. Po usłyszeniu, co się stało, od umierającego, wymawiając się przed Raoulem, odchodzi, by ostrzec Atosa przed synem Milady. Po jego wyjściu Raoul i Guiche są zmuszeni do ucieczki, gdy Hiszpanie napadają na miasto. Po dołączeniu do armii księcia de Condé, Raoul pomaga w przesłuchaniu jeńca przyprowadzonego przez Guiche i niego, gdy więzień udaje, że nie rozumie ich w kilku językach. Gdy dowiadują się o położeniu armii hiszpańskiej, wyruszają do bitwy, a Raoul towarzyszy księciu. Tymczasem D’Artagnan i Portos pomagają królowej Annie Austriaczce, młodymu Ludwikowi XIV i Mazariniemu uciec z Paryża, gdy obywatele w końcu zaczynają bunt. Champion ludu francuskiego i parlamentu, Pierre Broussel, zostaje aresztowany, ale następnie uwolniony, gdy staje się jasne, że jego uwięzienie tylko bardziej podburzyło tłum. D’Artagnan spotyka młodego króla i czuwa nad nim, gdy niektórzy Frondyści – w tym Planchet pod fałszywym nazwiskiem – którzy chcieli upewnić się, że król i królowa nie uciekną, wchodzą do sypialni króla żądając zobaczenia go: natychmiast po tym D’Artagnan urządza ucieczkę całego dworu królewskiego z Paryża, wymanewrując Plancheta przy bramach (dwaj mężczyźni zachowują przyjaźń mimo różnych sojuszy w tym konflikcie). Następnie Mazarin wysyła D’Artagnana i Portosa do Anglii z wiadomością dla Cromwella i rozkazem pozostania tam przez pewien czas pod dowództwem Cromwella. W tym samym czasie królowa Henrietta Angielska spotyka starego angielskiego przyjaciela muszkieterów, lorda de Winter – rojalistę proszącego o francuską pomoc dla króla Karola I Anglii, jej męża, w angielskiej wojnie domowej – i wysyła Atosa i Aramisa również do Anglii. Znowu dwie pary muszkieterów znajdują się po przeciwnych stronach: ale Atos i Aramis, w momencie wyjazdu, są rozpoznani przez Mordaunta, który śledził lorda de Winter w nadziei na znalezienie jego przyjaciół. Syn Milady, Mordaunt, wciela się w rolę jednego z głównych antagonistów i zabiera się za pomstowanie za śmierć matki. Szuka nie tylko lorda de Winter, ale także czterech innych nieznanych spiskowców, którzy brali udział w „procesie” i egzekucji jego matki. Morduje swojego wuja, lorda de Winter, który był szwagrem Milady, podczas tej samej bitwy, w której król Karol I zostaje pojmany. Atos i Aramis zostają schwytani przez D’Artagnana i Portosa, którzy walczą u boku Mordaunta i wojsk Cromwella. Gdy tylko mogą porozmawiać, Atos przekonuje D’Artagnana i Portosa, by pomogli uratować Karola I. D’Artagnan i Portos uwalniają przyjaciół i zaczynają planować próbę uratowania króla. Ostatecznie wszystkie ich plany zawodzą, a Mordaunt wykonuje wyrok na królu Karolu I, po tym jak D’Artagnan i trzej byli muszkieterowie uprowadzili prawdziwego kata, aby temu zapobiec. D’Artagnan i jego przyjaciele konfrontują się później z Mordauntem w londyńskiej rezydencji Cromwella, ale w trakcie pojedynku z D’Artagnanem ucieka on tajnym przejściem. Francuzi i ich słudzy opuszczają Anglię statkiem, ale Mordaunt dostaje się na pokład i wysadza go. Niestety dla niego, słudzy muszkieterów odkrywają ładunki wybuchowe na pokładzie, budzą panów i zdołają ukraść jedyną szalupę, zanim statek wybuchnie, zostawiając Mordaunta na pokładzie. Jakoś Mordaunt przeżywa wybuch i błaga muszkieterów, by go wpuścili do łodzi. Z wyjątkiem Atosa, z pogardą odrzucają jego prośby. Atos nalega na jego uratowanie, ale gdy pomaga mu wejść do łodzi, Mordaunt celowo wciąga go z powrotem do wody, gdzie walczą i Mordaunt ginie. Atos dołącza do innych, twierdząc, że „mam syna... i chciałem żyć”. Przypuszczają – słusznie – że Atos ma na myśli Raoula de Bragelonne, oficjalnie jego podopiecznego i przybranego syna (w rzeczywistości Raoul jest biologicznym, nieślubnym synem Atosa, owocem jednonocnego związku, jak dowiedzieliśmy się wcześniej w powieści: jest to pierwszy raz, gdy inni muszkieterowie dowiadują się, że Atos jest rzeczywiście ojcem Raoula, choć D’Artagnan mógł to podejrzewać wcześniej). Atos dodaje jeszcze: „To nie ja go zabiłem... To był los”. Po powrocie do Francji czterej przyjaciele rozchodzą się. D’Artagnan i Portos udają się do Paryża inną trasą niż pozostali dwaj, wiedząc, że Mazarin nie wybaczy im nieposłuszeństwa. Aramis i Atos docierają do Paryża, tylko aby odkryć, że ich przyjaciele tam nie są. Po ich poszukiwaniach dowiadują się o ich uwięzieniu przez Mazariniego w Rueil. Atos próbuje przekonać królową Annę do uwolnienia przyjaciół, ale sam zostaje uwięziony. Po tym D’Artagnanowi udaje się uciec z Portosem i pojmać Mazariniego. Mazarin zostaje zabrany do jednego z zamków Portosa i udziela pewnych ustępstw czterem przyjaciołom w zamian za wolność, w tym mianowanie Portosa baronem i D’Artagnana kapitanem muszkieterów. Atos nie prosi o nic: Aramis prosi o ustępstwa dla siebie i przyjaciół we Frondzie. Te ustępstwa są później zaakceptowane przez królową Annę, która w końcu uświadamia sobie, że była dość niewdzięczna wobec D’Artagnana i jego przyjaciół. Na końcu powieści pierwsza Fronda dobiega końca, a Mazarin, królowa Anna i Ludwik XIV wjeżdżają do Paryża. Wybucha zamieszka, podczas którego D’Artagnan przypadkowo zabija Rocheforta, a Portos zabija Bonacieux (który w wcześniejszej powieści był landlordem D’Artagnana i agentem Richelieu, a teraz jest żebrakiem i Frondystą). Na końcu czterej przyjaciele znowu rozchodzą się. D’Artagnan pozostaje w Paryżu z Mazarinim i królową Anną, Atos wraca do La Fère, Aramis wraca do swojego opactwa w Noisy le Sec, a Portos do swojej baronii i zamku.


Mimo rosnącej presji mediów, kościół chroni Fochsa i ekskomunikuje matki ofiar, aby dbać o własną reputację. W rezultacie mężczyzna zostaje przeniesiony do pracy nauczyciela w innym mieście, gdzie otrzymuje wolną rękę do kontynuowania nadużyć seksualnych.[sep]Eldon Fochs to 38-letni księgowy i świecki proboszcz. Jest szczęśliwie żonaty i ma czworo dzieci. Feshtig pracuje jako terapeuta w Instytucie Psychoanalizy finansowanym i kontrolowanym przez kościół. Żona przekonuje Fochsa, by udał się do Feshtiga, ponieważ coraz bardziej podejrzewa, że jej mąż skrywa mroczne tajemnice. Fochs powoli ujawnia Feshtigowi treść swoich snów oraz „niepokojące myśli” o dzieciach. Opowiada o dwóch snach: w jednym dusi i poćwiartuje dziewczynkę, a w drugim o 12-letnim chłopcu. We śnie chłopiec wchodzi do jego biura, a Fochs brutalnie go gwałci. Zastrasza chłopca groźbami i zmusza go do przyznania się, że był molestowany przez wujka, co nigdy się nie wydarzyło. Fochs twierdzi, że we śnie prowadził go Bóg. W rozdziałach narrowanych w pierwszej osobie Fochs opisuje, jak napastował i zamordował 14-letnią dziewczynkę. Opisuje również konfrontację z przełożonym kościelnym, który przedstawia mu zarzuty dwóch matek, że molestował ich synów. Fochs zaprzecza oskarżeniom, a przełożeni decydują się mu wierzyć. Feshtig spotyka się z jedną z matek i zaczyna prowadzić terapię jej syna, Nathana Mearsa, stopniowo odkrywając skalę krzywd, jaką Fochs wyrządził chłopcu. Gdy doniesienia o molestowaniu trafiają do mediów, presja na kościół rośnie, ale instytucja robi wszystko, by chronić siebie i swoją reputację, idąc nawet tak daleko, by ekskomunikować obie matki. Trudniejsza do udźwignięcia jest presja wywierana przez żonę Fochsa, która dopytuje, co robił w nocy, gdy zamordowano dziewczynkę. Ostatecznie wjeżdża samochodem w drzewo, potajemnie odpiąwszy pas bezpieczeństwa żony. Kobieta wyrzucana jest przez okno i ginie. Feshtig przekazuje policji swoje wnioski, ale testy DNA są niejednoznaczne. Chroniony przez kościół Fochs wciąż znajduje sposób, by spędzać czas sam na sam z młodymi chłopcami i ich molestować. Ostatecznie zostaje przeniesiony do pracy nauczyciela w innym mieście, gdzie ma wolną rękę do kontynuowania nadużyć. Pod koniec powieści, po zgwałceniu opiekunki do swoich dzieci, Fochs popada w jeszcze głębszą deprawację i zaczyna obcowanie płciowe ze swoją najstarszą córką.


Lin Ho, sierota traktowany jak niewolnik, zabija wojownika, który wcześniej zjadł przeznaczoną dla niego zatrutą cebulę. Po powrocie do życia chłopak postanawia powrócić do swojego oryginalnego ciała, uznając je za bardziej atrakcyjne niż ciało napastnika.[sep]Przygody Kai Lunga zazwyczaj służą jedynie jako pretekst do przywoływania pobocznych historii, które zazwyczaj zajmują większą część książki o Kai Lungu. Jednakże jest to jedna z nielicznych książek, która posiada celową główną fabułę, a także intrygujące historie poboczne. Pewnego dnia Kai Lung wraca do domu, by spotkać się z żoną, ale znajduje wszystko w stanie chaosu. Starszy sąsiad mówi mu, że wioska została zniszczona przez Ming Shu. Kai Lung wyrusza w stronę Ming Shu. W drodze spotyka barbarzyńców, ubogiego rolnika o imieniu Thang, kapitana bez oddziału w mieście Chi-U, a wreszcie (przebranego za Mang-hi, cudzoziemca z krainy Kham) samego Ming Shu. =====Wan i niezwykły krzew===== Mędrzec, uznając sen za niepożądane przeszkadzanie w dążeniu do oświecenia, odcina powieki i wyrzuca je. W miejscu, w którym spadają jego powieki, wyrasta krzew, którego liście przypominają jego powieki. Później, podczas głodu, krzew zostaje ponownie odkryty i wykorzystany do sporządzenia eliksiru, który wkrótce staje się sufficiently słynny, by przyciągnąć uwagę cesarza, który następnie obdarza Wana wielkimi honorami. =====Wong Tsoi i kciuk kupca Teen Kinga===== Przypadek dwóch osób o tych samych odciskach palców stwarza trudności, które zostają rozwiązane przez mandaryna Wong Tsoi. =====Tong So, Odwracacz Nieszczęść===== Związek złodziei uświadamia sobie, że jego członkowie nie muszą fatygować się kradzieżą, aby utrzymać się przy życiu, jeśli będą pobierać trybut od każdego w mieście w zamian za obietnicę, że nie będą im sprawiać kłopotów. =====Lin Ho i skarb Fang-tso===== Lin Ho, brzydki chłopiec, zostaje sierotą i jest wysłany do życia z bogatym wujem, który zatrudnia go jako niewolnika. Lin Ho nauczył się, by robić wszystko, co w jego mocy, i nie martwić się reakcją na swoje czyny, więc przyjmuje ten los ze stoickim spokojem. Pewnego dnia wuj postanawia się go pozbyć, wysyłając go, by złożył ofiarę w świątyni, dając mu lunch, w którym znajduje się zatruta cebula. U podnóża wzgórza, na którym stoi świątynia, Lin Ho spotyka dumnego wojownika o imieniu Lam-Kwong, który pod pretekstem, że nie można rozmawiać z bogami z oddechem cebulowym, zabiera mu cebulę, chciwie ją zjada, a następnie umiera – ale nie wcześniej, niż zabija Lin Ho kamieniem rzuconym w jego głowę. Lin Ho trafia do nieba, ale istoty tam nie są jeszcze gotowe, by go przyjąć, więc jako nagrodę za cnotliwe życie, jakie prowadził do tej pory, pozwala mu mu powrócić do swojego ciała. Jednak gdy wraca na ziemię, widzi swoje własne ciało leżące obok ciała Lam-Kwonga i postanawia, że znacznie przyjemniej będzie zamieszkać w groźnym ciele wojownika niż powrócić do swojej pierwotnej postaci. Stwarza to jednak problem, ponieważ teraz musi zrozumieć, czego się od niego oczekuje... =====Kin Weng i cudowny kłój===== Uczeń rzeźbiarza w kości słoniowej, który pracuje pilnie, ale bez wielkich nagród, pewnego dnia wędruje do lasu i widzi drzewo, pagodę i młodą kobietę, wszystko o idealnych proporcjach... Kilka lat później Kai Lung opowiada historię niechętnemu słuchaczowi, jednemu z adoratorów swoich córek. We wczesnym mitycznym okresie wyobrażonej historii młody mężczyzna wywiązuje się ze swojej obietnicy odcięcia sierpa z księżyca, aby zdobyć rękę młodej kobiety. Kai Lung jest informowany przez sąsiadów, że otrzymał oficjalne wyróżnienie, choć jest niezadowolony, gdy odkrywa, że jest to za domniemane umiejętności, których nie posiada, a nie za jego prawdziwe osiągnięcia. Ostatni potomek obalonej dynastii obala skorumpowanego monarchę i znajduje szczęście, a przepowiednia się spełnia, choć nie w oczekiwany sposób.


Moneta przywraca Niewidoczny Uniwersytet do jego dawnej chwały, spełniając prośbę Bibliotekarza o odtworzenie wszystkiego tak, by było dobre jak stare. Następnie wchodzi do wymiaru własnego stworzenia, zamyka go i znika ze Świata Dysku.[sep]Ipslore Czerwony to czarodziej, który wkrótce umrze. Śmierć przybywa, by odprowadzić duszę Ipslore’a do zaświatów, gdy zaczyna się historia. Ipslore opowiada Śmierci o swoim wygnaniu z Niewidocznego Uniwersytetu, ponieważ się zakochał. Przez całą scenę trzyma w ramionach swojego niemowlęcego syna, którego Ipslore nazywa Monetą. Moneta jest ósmym synem Ipslore’a, czarodziejem podniesionym do kwadratu – źródłem magii: „czarodziejem źródłem”. Ipslore planuje ukształtować los Monety i zmusić go do zemsty na czarodziejach, ale Śmierć zmusza go do pozostawienia szansy na to, by Moneta nie poszedł tą drogą. Gdy Śmierć ma zabrać Ipslore’a do tego, co czeka go po śmierci, Ipslore przenosi swoją istotę do swojego laski, którą Moneta przyjął. W ten sposób Ipslore planuje nauczyć swojego syna i ostatecznie uczynić go Wielkim Kanclerzem Niewidocznego Uniwersytetu. Kilka lat później Virrid Wayzygoose ma zostać wybrany Wielkim Kanclerzem Niewidocznego Uniwersytetu. Niestety, zanim zostanie ogłoszony, znika z powodu ataku niewidzialnego napastnika. Krótko potem Moneta dostaje się do Wielkiej Sali na NU i po pokonaniu jednego z najlepszych czarodziejów na Uniwersytecie jest witany przez większość z nich. Rincewind, Walizka i Bibliotekarz przegapili przybycie Czarodzieja Źródła i przebywają w pubie. Podczas ich nieobecności przybywa Conina, zawodowa złodziejka, trzymając pudełko zawierające czapkę Wielkiego Kanclerza, którą zdobyła z pokoju Virrida Wayzygoose’a. Czapka, noszona na głowach setek Wielkich Kanclerzy, zyskała pewną formę świadomości i jest w stanie zwerbować zarówno Coninę, jak i Rincewinda, by zabrali ją do Al Khali, daleko od Ankh-Morpork i Uniwersytetu. Bibliotekarz nie zostaje zwerbowany, ponieważ zamawia kolejkę przy barze, choć Walizka towarzyszy im z własnych powodów. Po kilku przygodach Rincewind, Conina i Walizka zostają schwytani przez Abrima, Wielkiego Wezyra Kreozota, Seryfa Al Khali. Rincewind zostaje wrzucony do dołu z wężami, gdzie spotyka Nijela „Niszczyciela”, bohatera barbarzyńcy, który pracuje od trzech dni i nosi wełnianą bieliznę, ponieważ obiecał temu matce. Conina zostaje zabrana do haremu, gdzie zostaje wezwana przez Kreozota i poproszona o opowiedzenie mu historii. (Rincewind, dowiedziawszy się o tym, sugeruje, że opowiadanie historii w haremie „nigdy się nie przyjmie”). Walizka, odrzucona przez Coninę, ucieka i zabija oraz zjada kilka stworzeń na pustyni. Moneta pokazał czarodziejom drogi Czarodziejstwa Źródła i ogłosił NU przestarzałym. Biblioteka została spalona. Czarodziejstwo nie wymaga już takich rzeczy. Jednak Moneta jest zaniepokojony, gdy słyszy, że czarodzieje rządzą teraz pod bogami Świata Dysku. Moneta uwięzi bogów w alternatywnej rzeczywistości, która kurczy się, stając się dużą perłą. Uwięzienie bogów powoduje uwolnienie Lodowych Olbrzymów z ich więzienia i zaczynają oni kroczyć przez Świat Dysku, zamrażając wszystko na swojej drodze. Wojna, Głód, Zaraza i Śmierć mają uwolnić Apokalipsę. Świat Dysku ma się zakończyć. Tymczasem Kreozot dołącza do Rincewinda, Coniny i Nijela w ich próbach znalezienia drogi do Ankh-Morpork, by stanąć twarzą w twarz z Czarodziejem Źródła. Trafiają do skarbca, gdzie znajdują magiczny latający dywan i uciekają z trzęsącego się pałacu, z którego połowa cegieł odpadała z powodu przybycia Czarodziejstwa Źródła. Rincewind oddziela się od reszty, zabierając latający dywan i udając się na Uniwersytet, gdzie z przerażeniem odkrywa, że Biblioteka została spalona. Po pewnym czasie płaczu nad zgliszczami, z ulgą wyczuwa magiczny ruch w Wieży Sztuki. Rozumie, że Bibliotekarz uratował książki, ukrywając je w starożytnej Wieży Sztuki. Po krótkiej rozmowie z Bibliotekarzem Rincewind wyrusza, by stawić czoło Czarodzieju Źródła ze skarpetką zawierającą pół cegły. Rincewind ostatecznie przekonuje Monetę, by wyrzucił laskę, ale moc ojca Monety zawarta w niej jest skierowana przeciwko jego synowi. Pozostali czarodzieje opuszczają wieżę, gdy Rincewind rzuca się w ogień, chwyca dziecko i wysyła ich oboje do Wymiarów Lochu. Następnie Śmierć uderza laskę i zabiera duszę Ipslore’a. Rincewind rozkazuje Monecie wrócić na Uniwersytet i, używając swojej drugiej skarpetki wypełnionej piaskiem, atakuje Stworzenia z Wymiarów Lochu. Apokalipsa zostaje udaremniona, gdy Kreozot, Nijel i Conina kradną trzy konie z przed pubu. Konie należą do Wojny, Głodu i Zarazy. Binky nie zostaje skradziony, a Śmierć odjeżdża, zostawiając pozostałą trójkę z tyłu. Nie mając nic innego do roboty, Wojna, Głód i Zaraza wracają do pubu. Moneta przywraca Uniwersytet do jego dawnej chwały (jego oferta, by uczynić wszystko tak dobrym jak nowe, zostaje odrzucona przez Bibliotekarza, który prosi go o przywrócenie wszystkiego tak, by było tak dobre jak stare). Następnie Moneta wchodzi do wymiaru własnego stworzenia, zamyka go i nie jest już widziany na Świecie Dysku. Bibliotekarz bierze zniszczoną czapkę Rincewinda, która została, gdy wszedł do Wymiarów Lochu, i umieszcza ją na cokole wewnątrz Biblioteki.


Kinsey ustala, że Agnes Grey była w rzeczywistości Anne Bronfen, która ukrywała się przed swoim bratem Patrickiem. Patrick zamordował swoje siostry oraz matkę Irene, a ostatecznie zabił Agnes, by ukryć te zbrodnie i przejąć rodzinny majątek.[sep]W trzydzieste trzecie urodziny w życiu Kinsey Millhone dzieją się trzy rzeczy: wprowadza się do swojego odremontowanego mieszkania, które wreszcie zostało ukończone; zostaje zatrudniona przez Irene Gersh, chorą mieszkankę Santa Theresa, by udała się na „Płyty” w pustyni Mojave i odnalazła jej matkę; otrzymuje wiadomość, że Tyrone Patty, szczególnie niebezpieczny przestępca, którego pomogła namierzyć policji w Carson City kilka lat wcześniej, wynajął płatnego zabójcę, by ją zabić. Po pierwszej nocy w nowym miejscu Kinsey wyrusza następnego dnia rano w poszukiwaniu matki pani Gersh, Agnes Grey, która mieszka w przyczepie na pustyni. Agnes nie ma w domu, a przyczepa wydaje się być zamieszkana przez dwóch nastoletnich uciekinierów, ale Kinsey ostatecznie namierza Agnes w lokalnym zakładzie opiekuńczym, gdzie przebywa od czasu, gdy nagle zachorowała podczas podróży do pobliskiego miasta jakiś czas wcześniej. Agnes, 83-letnia, nie była dokładnie wzorową pacjentką, a personel szpitala jest zachwycony słysząc, że ma krewnych, którzy mogą przejąć za nią odpowiedzialność. Irene planuje przenieść Agnes do placówki w Santa Theresa, ale Agnes wydaje się przerażona perspektywą wyjazdu tam i opowiada Kinsey zagmatwaną historię o kilku osobach z przeszłości, w tym o Lottie i Emily, która zmarła. Kinsey planuje powrót do domu, ale zanim zdąży to zrobić, mężczyzna w pickupie celowo zepchnął ją z drogi, poważnie raniąc Kinsey i całkowicie niszcząc jej ukochanego Volkswagena. Kinsey rozpoznaje kierowcę jako mężczyznę, którego widziała podróżującego z małym synem kilka razy podczas podróży na Płyty, i uświadamia sobie, że musi traktować groźbę śmierci wobec niej poważnie. Zatrudnia Roberta Dietza, detektywa, który pomógł jej krótko telefonicznie w „Alibi dla oskarżonego”, jako ochroniarza. Jego czujność początkowo frustruje Kinsey, przyzwyczajoną do samodzielnego podejmowania decyzji, ale wkrótce zaczynają romans. Dietz odkrywa, że płatnym zabójcą jest Mark Messinger, który uciekł z synem, Erikiem, osiem miesięcy wcześniej. Umawia się na spotkanie z matką dziecka, Rochelle, która jest zdeterminowana, by odzyskać syna, i oferuje jej pomoc. Tymczasem Agnes znika zaledwie kilka godzin po przyjeździe do Santa Theresa i choć zostaje wkrótce odnaleziona, umiera w ciągu dnia – z przerażenia, według patologa – i podejrzewają, że była przetrzymywana jako zakładnik gdzieś wcześniej. Irene przeżywa poważną reakcję paniki, widząc zestaw do herbaty, który Kinsey znalazła wśród rzeczy jej matki, i Kinsey podejrzewa, że to wywołało przytłumione wspomnienie z dzieciństwa. Dalsze anomalie występują, gdy Irene próbuje wypełnić dokumenty związane ze śmiercią: Kinsey uświadamia sobie, że akt urodzenia Irene jest sfałszowany, a Agnes Grey to pseudonim. To koleżanka Kinsey z CFI, Darcy, zwraca uwagę, że Agnes Grey to tytuł powieści Anne Brontë, co wydaje się łączyć z imionami Emily i Lottie (Charlotte), które Agnes wspominała. Namierza rodzinę o nazwisku Bronfen, która pasuje do okoliczności opisanych przez Agnes, i wnioskuje, że brat rodziny, Patrick, zamordował Lottie i Emily. Jest przekonana, że Agnes Grey była Anne Bronfen, trzecią siostrą, która zabrała Irene, by ją chronić, gdy Patrick zabił matkę Irene, Sheilę, zmieniając ich tożsamości i podszywając się pod jej matkę. Trzy córki były prawdopodobnie nazwane na cześć sióstr Brontë, co wyjaśnia alias, który Anne wybrała do użycia. Patrick sfałszował śmierć Anne, aby zdobyć wyłączną własność majątku rodzinnego. Kinsey jest przekonana, że Patrick jest odpowiedzialny za śmierć Agnes, by ukryć swoje przeszłe zbrodnie, i odkrywa dowody dalszych morderstw w jego domu. Kiedy konfrontuje się z Patrickiem, zostaje przerwana przez Messingera, który zabija Patricka. Dietz i Rochelle udało się zabrać Erika od Messingera, a zadeklarowanym zamiarem Messingera jest użycie Kinsey jako zakładnika w zamian za Erika. Kiedy prowadzi Messingera na lotnisko pod groźbą broni, aby przechwycić Rochelle, Kinsey jest przekonana, że Messinger ich wszystkich zabije. Jednak Rochelle przechytrza Messingera i zabija go jako pierwsza.


Veil ratuje życie Bryony, przyjmując na siebie śmiertelny cios oszczepu rzuconego przez Swartta. W odpowiedzi Sunflash zabija gronostaja, zrzucając go z góry.[sep]W wyjącym, śnieżnym północy młody borsuk zostaje schwytany i związany przez okrutnego gronostaja Swartta Sześciopazura i jego grupę szkodników, którzy znęcają się nad nim bezlitośnie. Gdy szkodnicy chwytają również pustułkę, Skarlatha, dwoje młodych zwierząt pomaga sobie w ucieczce z obozu wrogów. W wynikłej awanturze borsuk używa masywnego konaru grabu, by ciężko zranić lewą, sześciopalczastą łapę Swartta. Gronostaj i borsuk przysięgają zemstę, ogłaszając się nawzajem swoimi śmiertelnymi wrogami. Ponieważ młody borsuk nie pamiętał swojego imienia, Skarlath nadaje mu imię Sunflash (Błysk Słońca) ze względu na charakterystyczny złoty pas biegnący wzdłuż jego pyska. Dwoje młodych zwierząt szybko staje się nierozłącznymi przyjaciółmi i wspólnie podróżuje przez Las Mossflower, broniąc słabych i bezbronnych oraz szybko dorastając. Sława Sunflasha szybko rozchodzi się po kraju. Ostatecznie formuje swój konar grabu w przerażającą, obitą kamieniami maczugę bojową, nazywając ją swoim buławą. Tymczasem Swartt również starzeje się, staje się silniejszy i mądrzejszy. Podróżuje po północnych ziemiach ze swoją wróżką-lisicą Nightshade (Cień) i swoją hordą, ostatecznie trafiając do obozu Bowflega, grubego gronostaja z liczną hordą, który osiadł w żyznym kraju. Jako wcześniejszy przywódca Swartta, jego kapitanowie są podejrzliwi, i słusznie: z pomocą Nightshade Swartt wykonuje sprytny podstęp, który zabija Bowflega. Swartt przejmuje jego dużą hordę i poślubia córkę Bowflega, Bluefen. W tym czasie Sunflash i Skarlath spędzają kilka sezonów w jaskini Lingl-Dubbo, domu rodzin jeża Tirry'ego Lingla i kreta Bruffa Dubbo. Sunflash zostaje ostatecznie wezwany w snach na górę Salamandastron, więc udaje się tam, by zostać Panem Borsuków. On i Skarlath rozstają się, a Sunflash zostaje Panem Góry; ta część cytuje przybycie Sunflasha do Salamandastron z epilogu Mossflower. W tym czasie Swartt Sześciopazur i jego duża horda przeszli przez region Redwall w Lasie Mossflower, który został skutecznie obroniony przez mieszkające tam wiewiórki i wydry. Jednak opiekunka małego syna Swartta została zadeptana, a mały gronostaj upuszczony w rowie. Zostaje on odnaleziony przez dobrotliwych leśnych mieszkańców i zabrany do Opactwa Redwall. W opactwie zostaje ustalony los młodego gronostaja. Opatka Meriam i Bella z Brocktree decykują powierzyć dziecko pod opiekę Bryony, młodej myszki, i Toggeta, jej rozsądnego przyjaciela kreta. Gronostaj otrzymuje imię Veil (Zasłona) i wraz ze zmianą pór roku dorasta w opactwie do dorosłości. Jako młody jest niegrzeczny i psoci, ale jako dorosły ujawnia się jego prawdziwa, szkodnikowska natura, gdyż gronostaj kradnie, kłamie i jest ogólnie nieprzyjemny dla wszystkich, szczególnie dla swojej przybranej matki, Bryony. Ostatecznie zostaje wygnany z Opactwa przez Bellę, gdy próbuje (i nie udaje mu się to) otruć żonę Brata Bunfolda. Bryony, uważając, że jego wygnanie było niesprawiedliwe, opuszcza opactwo, by odnaleźć gronostaja. Jej przyjaciel kretek Togget towarzyszy jej i razem śledzą Veila, gdy ten wędruje przez Las Mossflower. Młody gronostaj, pozostając nieokazującym skruchy i takim samym złym jak zawsze, utrudnia życie myszce i jej przyjacielowi. Daleko stąd Swartt dociera do Salamandastron i rozpoczyna atak. Wspólnie z gładko mówiącym gronostajem korsarzem o imieniu Zigu zostaje przeprowadzony atak i wybucha wojna. Zigu zostaje ostatecznie zabity przez zręcznego zająca z Długiego Patrolu o imieniu Sabretache, a horda Swartta znowu się powiększa. Dzięki pomocy sąsiednich leśnych mieszkańców atak szkodników zostaje odparty. Sunflash i Skarlath wyruszają na ich polowanie, a Nightshade zastawia zasadzkę z zatrutymi strzałami. W wynikłym ataku Nightshade zabija Skarlatha zatrutą strzałą, tylko po to, by sekundę później zostać zabitą przez Sunflasha. Swartt i jego uszczuplona horda uciekają w góry na wschód od Salamandastron. Veil, Bryony i Togget docierają do tych samych gór od wschodu, a Veil po raz pierwszy spotyka swojego ojca. Żaden z nich nie robi wrażenia na drugim. Sunflash jest ogłuszony i schwytany przez Swartta, a Bryony napotyka złego Swartta Sześciopazura. Wódz gronostajów próbuje ją zabić, rzucając oszczep; Veil, w chwili ukazującej jego prawdziwe uczucia wobec myszki, ratuje jej życie, przyjmując oszczep na siebie, ginąc w procesie. Sunflash zabija wtedy Swartta, zrzucając go z góry. Sunflash, Bryony i Togget wracają do Redwall. Bryony zostaje później mianowana opatką, a Togget zostaje Głównym Kretem. Sunflash spotyka Bellę, swoją matkę, po raz pierwszy od czasu, gdy był młody. Pozostaje z nią aż do jej śmierci wiele sezonów później, a następnie wraca na zachodnie wybrzeże, by rządzić w Salamandastron.


Karnelian nawiązuje sojusz z Molochitem, który zdobywa największą liczbę głosów w wyborach nowego cesarza. Ostatecznie obaj zostają uprowadzeni, co uniemożliwia Molochitowi koronację i powoduje jego przegranę zgodnie z obowiązującym prawem.[sep]Fabuła dotyczy przemiany bohatera, Karneliana, syna Pana Sutha, z chłopca w mężczyznę. Niegdyś potężny i wpływowy Pan Suth przebywa na wygnaniu daleko od Osrakum, stolicy Trzech Krain. Jego syn wychowywał się tylko z ojcem i najbliższym dworem, który choć liczny, jest jedynie bladym cieniem przepychu i ekscesów życia dworskiego, zazwyczaj doświadywanego przez panującego Pana. Na ich wyspę przybywa delegacja panów, prosząc Sutha, by powrócił do stolicy i nadzorował wybór nowego cesarza, ponieważ obecny umiera. Cesarz ma dwóch synów i trzeba dokonać wyboru między nimi. Suth wyraża zgodę, a Karnelian zostaje rzucony w świat okrucieństwa i obojętności na cierpienie innych. Jego dom jest rozgrabiony w celu naprawy statku, który przywiózł delegację. Większość domowników zostawiono na pastwę losu, bez zapasów, które byłyby im potrzebne do przetrwania zimy. Śmiercią dla człowieka z ludu jest spojrzenie na twarz takiego pana, a Karnelian otrzymuje kilka ostrych lekcji na temat praw kastowych rządzących tym społeczeństwem. Podróż do Osrakum jest postrzegana przez czytelnika poprzez wrażenia Karneliana, jako obcego w Trzech Krainach. Na dworze Karnelian znowu doświadcza kontrastów między bogatymi i wpływowymi a ich nic nieznaczącymi niewolnikami. Angażuje się w sprawy dwóch braci walczących o tron. Jego pozycja outsidera i pozycja jego ojca, początkowo regenta, a następnie arbitra wyborów, stawia go w dobrym miejscu, by widzieć wewnętrzne mechanizmy działania pałacu i stać się naturalnym łamaczem zasad i badaczem tajnych miejsc. Sojuszuje się z księciem Ozydianem, który w zaciętej i bezwzględnej walce zdobywa największą liczbę głosów i zostaje cesarzem. Molochit, drugi z książąt, nie jest typem, który pogodziłby się z taką porażką. Karnelian i Ozydian zostają uprowadzeni, co uniemożliwia Ozydianowi udział we własnej koronacji i powoduje, że przegrywa wybory z mocy prawa.


Markiza ujawnia Sharpe’owi, że to ona jest El Mirador, i prosi go o przekazanie ojcu Curtisa fałszywych informacji o odwrocie Wellingtona. Dezinformacja ta skłania marszałka Marmonta do ostrożnego wycofania, co zapobiega bitwie pod Salamanką.[sep]Powieść rozpoczyna się od ucieczki pułkownika Philippe’a Leroux i kapitana Paula Delmasa przed Niemiecką Legią Królewską w stronę Lekkiej Kompanii Sharpe’a. Leroux dowiedział się właśnie, kim jest El Mirador, najważniejszy brytyjski szpieg w Hiszpanii. Leroux zabija Delmasa i przejmuje jego tożsamość, aby ukryć własną, a następnie pozwala się schwytać kompanii Sharpe’a. Sharpe, obejmując miecz Leroux – szablę Klingenthal – pożąda go jako doskonale wykonanej i wyważonej broni bojowej. Jako kapitan Delmas, Leroux składa przysięgę honorową majorowi Josephowi Forrestowi. Podczas eskorty do kwatery głównej Wellingtona zabija swojego konwojenta, chorążego MacDonalda, i ucieka konno w stronę Salamanki. Sharpe próbuje go postrzelić, ale zostaje zablokowany przez podpułkownika Windhama, który goni Leroux konno. Leroux skutecznie odpiera atak Windhama i zabija go. Następnie jest ścigany przez Sharpe’a i Lekką Kompanię, ale udaje mu się znaleźć schronienie w jednym z trzech fortów kontrolowanych przez Francuzów na przedmieściach Salamanki, po tym jak ojciec Curtis chroni go przed mieszkańcami miasta. Sharpe konfrontuje się z Curtisem, który wyjaśnia, że nie jest on kapitanem Delmasem, lecz w rzeczywistości pułkownikiem Leroux i że chronił ludność miasta przed zemstą Leroux, gdyby miasto zostało odzyskane przez Francuzów. Sharpe od razu nie lubi Curtisa, uważając go za sympatyka Francuzów. W Salamance Sharpe zostaje przedstawiony Hélène, Markizie de Casares el Grande y Melida Sadaba, oraz kapitanowi lordowi Jackowi Spearsowi. Armia Wellingtona przybywa do Salamanki w ramach manewrów przeciwko francuskiej armii marszałka Marmonta, a major Michael Hogan przesłuchuje Sharpe’a w sprawie spotkania z Leroux, odkrywając, że Leroux posiadał listę płatności dokonanych przez Hoganowi jego szpiegom płatnym, z których wielu zostało ostatnio torturowanych i zabitych. Zniecierpliwiony niechęcią Marmonta do podjęcia bitwy, Wellington w końcu wysyła dwa bataliony, w tym South Essex, przeciwko dwom francuskim batalionom, aby sprowokować Marmonta do działania. Następująca po tym akcja przebiega dla Sharpe’a i jego Lekkiej Kompanii jak w zegarku i jest uważnie obserwowana przez Markizę. Po bitwie Sharpe jest wezwany do Wellingtona, który potwierdza, że widział Leroux, i podporządkowuje go dowództwu Hogana, aby zapewnić, że Leroux nie ucieknie z fortów held by the French. Sharpe uzyskuje od Wellingtona zgodę na użycie swojej Lekkiej Kompanii do tego zadania, ponieważ oni również widzieli Leroux. Szósta Dywizja próbuje szturmować forty z zaskoczenia i bez zwykłych przygotowań. Jednak Francuzi zostali ostrzeżeni i odpierają atak. Sharpe został zaproszony na przyjęcie przez Markizę, które zostało zaplanowane w celu uczczenia sukcesu ataku, ale decyduje się nie uczestniczyć, mimo to lord Spears później przekonuje go, aby przyszedł. Gdy przygotowuje się do wyjścia z przyjęcia, jeden ze służących prowadzi go do prywatnego ogrodu na spotkanie z Markizą. Sharpe dochodzi do wniosku, że ona jest El Mirador, co ona potwierdza i błaga Sharpe’a, aby ją chronił przed Leroux, którego się boi. Następnie zostają kochankami. Po kilku dniach przygotowań forty są ponownie zaatakowane i szybko kapitulują. Sharpe i jego ludzie wielokrotnie dokładnie przeszukują forty, ale nie mogą znaleźć Leroux. Po przeszukaniu rannych Sharpe pozwala zabrać ich do szpitala w Salamance. Harper odkrywa wyprutego francuskiego żołnierza, który nie wydaje się mieć pełnego zestawu jelit, a Sharpe uświadamia sobie, że Leroux przebrał się za francuskiego żołnierza z poważną raną brzucha. Zostawiając kurtkę (zdjął ją z powodu upału), Sharpe i Harper pędzą z powrotem do Salamanki, nie informując reszty Kompanii o swoim zamiarze, i ustalają, że Leroux prawdopodobnie trafił do szpitala utworzonego w Irlandzkim Kolegium. Leroux jest rzeczywiście w szpitalu i czeka na spotkanie z kontaktem, który dostarczy mu płaszcz i konia, aby pomóc mu uciec. Podczas przeszukiwania szpitala Harper odkrywa Leroux i dochodzi do walki. Leroux sprawia, że Harper wystrzeliwa ze swojego volley guna, zanim zdąży go celnie użyć, a Harper kończy being pushed down a staircase, knocking himself out when his head hits the steps hard. Sharpe, słysząc strzał, biegnie i walczy na szable z Leroux, dopóki Leroux nie łamie szabli Sharpe’a swoją szablą Klingenthal. Zanim Leroux zdąży zabić Sharpe’a, strażnik przychodzi mu z pomocą, a Leroux ucieka. Zarówno strażnik z muszkietem, jak i Sharpe z karabinem nie trafiają do Leroux. Gdy obaj mężczyźni są skutecznie rozbrojeni, Leroux strzela do Sharpe’a z zaostrzonej pistoletu pojedynkowego. Sharpe próbuje uniknąć, ale zostaje postrzelony w brzuch i traci przytomność, gdy Leroux ucieka. Lekka Kompania w końcu zdaje sobie sprawę, że Sharpe i Harper zaginęli, a major Hogan jest powiadomiony. Przeszukanie szpitala znajduje Harpera nadal nieprzytomnego, ale Sharpe’a nie można znaleźć wśród żywych ani wśród brytyjskich lub francuskich martwych. Gdy jego porzucone spodnie są znalezione, wierzy się, że został pomylony z martwym francuskim żołnierzem i już pochowany w masowym grobie. Jego śmierć jest opłakiwana przez cały batalion South Essex, majora Hogana i generała Wellingtona, jednak podczas gdy nie jest to jeszcze uświadomione, on został w rzeczywistości zabrany do oddziału dla umierających prowadzonego przez sierżanta Connolley’ego w wilgotnej piwnicy Irlandzkiego Kolegium. Sharpe, nierozpoznany, dryfuje między świadomością a nieprzytomnością, ale odmawia umarcia z rany, która jest śmiertelna we wszystkich wyjątkowych przypadkach. Hogan słyszy historię o szaleńcu wykrywającym francuskie groby, a potem, gdy jest na ulicach Salamanki, znajduje Harpera trzymanego w łańcuchach przez żandarmów. Perswaduje żandarmów, by wypuścili Harpera, i dowiaduje się, że Harper przeszukał wszystkie ostatnio pochowane francuskie zwłoki i nie znalazł Sharpe’a. Hogan i Harper wracają do szpitala, aby ponownie przeszukać, a Harper mówi Hoganowi, że Sharpe nie miał na sobie kurtki i że ze swoimi bliznami po chłoście najprawdopodobniej został pomylony z żołnierzem. Wdają sobie sprawę, że jest jedno miejsce, które nie zostało przeszukane – oddział dla umierających żołnierzy. Gdy znajdują Sharpe’a, ledwo żyje. Zostaje przeniesiony do własnego pokoju w oddziale oficerskim szpitala, gdzie walczy o życie przeciwko infekcji i gorączce. Podczas gdy armia rusza dalej, Harper i Isabella (chłopka, którą Harper uratował w bitwie pod Badajoz) opiekują się Sharpe’em. W międzyczasie Hogan przydzielił lorda Spearsa do ochrony El Mirador, gdy ten jest w miejscach publicznych. Harper uświadamia sobie, że Sharpe stracił swoje francuskie spodnie kawaleryjskie (zniszczone przez chirurgów), swój karabin (skradziony) i szablę (złamaną) – wiele z symboli jego poczucia tożsamości jako żołnierza i rozpoznaje, że musi pomóc w czymś, do czego Sharpe mógłby się przywiązać. Zabiera się za zdobycie kolejnych spodni strzelca, szabli i karabinu. Nie udaje mu się zdobyć karabinu, a szabla, którą zdobywa – ciężka szabla kawaleryjska – nie jest zbyt odpowiednia dla Sharpe’a do użycia jako piechota. Niezrażony, zabiera się za przerobienie szabli na to, co wie, że będą wymagania Sharpe’a – po zakończeniu jest całkowicie przekształcona. Gdy idzie, aby podarować szablę i spodnie Sharpe’owi, Isabella mówi mu, że nie tylko Sharpe przeszedł kryzys i w pełni wyzdrowiał, ale Markiza odwiedziła i zabierała wszystkich trzech do jednego ze swoich domów nad rzeką. Sharpe’a odwiedza lord Spears i sugeruje, że lord Spears chroni El Mirador. Wiedza Sharpe’a o tym zaskakuje Spearsa i sprawia, że czuje się niekomfortowo, ale jednak potwierdza przypuszczenie Sharpe’a. Podczas rekonwalescencji Sharpe’a Harper, już wyzdrowiały i pewny postępów Sharpe’a, wraca do Lekkiej Kompanii. Miesiąc później Hogan wysyła do Sharpe’a list, mówiąc, że Francuzi wkrótce wrócą do Salamanki i że musi się spakować i wyjechać. Sharpe przygotowuje się do wyjazdu następnego ranka i jest wieczorem zaskoczony przez ojca Curtisa, który celuje do niego z karabinu. Ojciec Curtis, jak się okazuje, zwraca własny karabin Sharpe’a, który został skradziony przez jednego z kamieniarzy w Kolegium. Curtis mówi Sharpe’owi, że jeden z jego korespondentów w Paryżu odkrył, że Leroux ma wielojęzyczną siostrę, Hélène. Curtis wierzy, że to musi być Markiza i przekazuje wiadomość od Hogana, prosząc Sharpe’a, aby podał jej fałszywe informacje, że Wellington zamierza wycofać się na granicę portugalską i że zostawi jedną dywizję jako tylną straż, aby opóźnić Francuzów. Światło zapala się i Sharpe uświadamia sobie, że Curtis jest El Mirador, a nie Hélène. Mimo że ma nadzieję, że ona nie jest francuskim szpiegiem, zgadza się przekazać wiadomość, co robi później tego wieczoru. Sharpe, jeszcze w pełni nie wyleczony, dołącza z powrotem do armii Wellingtona, jadąc na koniu, który był prezentem od Markizy. Obserwuje wydarzenia z kwatery głównej armii. Marmont, podejrzewając już, że Wellington ściga ku granicy, ma te podejrzenia potwierdzone przez wiadomość od Markizy i obraca swoją armię w pościg, wpadając w ręce Wellingtona i zaczyna się bitwa pod Salamanką. Francuska lewa strona jest zniszczona przez brytyjską szarżę kawalerii. Marmont i jego zastępca są ranni przez ogień kartaczowy i nie biorą dalszego udziału w bitwie, zamiast tego generał Clausel obejmuje dowodzenie. Brytyjska Czwarta Dywizja (w tym South Essex) atakuje francuskie centrum, ale jest odparta przez francuski kontratak przy użyciu rezerw Clausela. Sharpe widząc, że South Essex jest odepchnięty i uświadamiając sobie, że muszą się trzymać, aby skierować francuskie kolumny w teren zabójczy dla Szóstej Dywizji, nie może oprzeć się dołączeniu do bitwy. Jedzie do Lekkiej Kompanii, zsiada, obejmuje dowodzenie od porucznika Price’a i każe Harperowi strzelić do następnej osoby, która się cofnie. Kompania, znów pod twardą ręką Sharpe’a, reaguje i francuska kolumna jest skierowana z dala od wrażliwego brytyjskiego tyłu w teren zabójczy Szóstej Dywizji. Natarcie kolumny jest zmiażdżone, a Francuzi wycofują się pod ochroną swojej wciąż niepokonanej prawej strony, mając nadzieję na przekroczenie mostu w Alba de Tormes i tym samym ucieczkę. Wellington, wierząc, że hiszpańska załoga trzyma most w Alba de Tormes, jest powolny w ściganiu, wierząc, że Francuzi są uwięzieni i dostępni do pokonania w szczegółach według własnego uznania. Nieznajomość mu jednak, hiszpańska załoga, wierząc, że Brytyjczycy zostaną pokonani, już uciekła i francuski odwrót był nieopierzony. Lord Spears przeprowadza samotną szarżę przeciwko uciekającym Francuzom i zostaje postrzelony. Sharpe przychodzi mu z pomocą i rozmawiają. Spears umiera i chce, aby Sharpe powiedział jego siostrze, że zginął honorowo, i mówi Sharpe’owi, że chce umrzeć, ponieważ ma Czarnego Lwa (kiłę) i woli umrzeć, dopóki ma jeszcze swój rozsądek i reputację. Mówi Sharpe’owi, że wiedział, że Hélène jest francuskim szpiegiem i że powiedział o tym Hoganowi jakiś czas temu. Sharpe uświadamia sobie, że kłamie i podejrzewa, że to on jest zdrajcą w brytyjskiej kwaterze głównej. Grozi mu, że zabije Spearsa, dźgając go w plecy szablą (jakby został zabity podczas ucieczki) i zniszczy jego reputację u jego siostry. Spears ustępuje i wyznaje, że nie uciekł od Leroux, ale został zwolniony za przysięgę i otrzymał pieniądze na swój nałóg hazardowy. Nie sprzedał Curtisa, ponieważ Leroux już wiedział, ale dał Leroux książkę, w której Curtis ukrył szczegóły wszystkich agentów w swojej sieci. Spears miał nadzieję, że w zamian Leroux da mu noc z jego siostrą, zamiast tego zwrócił mu jego przysięgę i obiecał zapewnić jego siostrze posag, gdy wróci do Paryża. Spears błaga Sharpe’a, aby go szybko zabił i zachował jego reputację. Sharpe obiecuje to zrobić i strzela do niego, tak aby wyglądało, jakby został postrzelony podczas szarżowania na Francuzów. Zgłasza zakodowaną książkę Hoganowi, który go przesłuchuje w sprawie Spearsa. Sharpe odmawia potwierdzenia, że Spears był zdrajcą, ale czyta między wierszami i rozumie, że podczas gdy Spears był zdrajcą, Sharpe chce, aby reputacja Spearsa pozostała nienaruszona, a Hogan jest gotowy uszanować to stanowisko. Sharpe, Harper i Hogan ścigają wycofujących się Francuzów przez noc, próbując znaleźć Leroux. Rano doganiają go, ale on jest w stanie ich wyprzedzić i zyskuje ochronę francuskiego kwadratu piechoty. Kwadraty piechoty subsequently ambush a British cavalry charge against the French cavalry. Przeciwko wszystkim konwencjonalnym oczekiwaniom, kawaleria odnosi sukces w przełamaniu kwadratów, choć z dużymi stratami. Sharpe wchodzi do pokonanego kwadratu, w którym Leroux szukał ochrony, ale Leroux strzela do niego, nie trafiając Sharpe’a, ale zabijając jego konia. Zsiadłszy z konia, Sharpe strzela do Leroux, raniąc go w nogę i powodując, że spada z konia. Leroux odmawia walki, woli się poddać i wziąć szansę na ucieczkę później. Sharpe zmusza go do walki, grożąc, że go zabije, jeśli nie zrobi tego. Wybucha pojedynek, w którym Sharpe zabija Leroux, a następnie odzyskuje szablę Klingenthal Leroux i zakodowaną książkę. Hélène opuszcza Salamankę, chociaż jako członek hiszpańskiej arystokracji nie leży w brytyjskim interesie tworzenie skandalu przez ściganie jej jako francuskiego szpiega. Spotyka Sharpe’a, gdy ten wyjeżdża, i widząc szablę jej brata, pyta, czy Sharpe go zabił. Sharpe potwierdza to i że jej brat zabił jej konia. Sharpe początkowo niesie obie szable, prezent Harpera i Klingenthal, ale gdy jest pytany o to przez Hogana, rzuca Klingenthal do rzeki.


Chane Feldstone odkrywa lokalizację tajnego wejścia w dolinie Waykeep, posługując się Szarym Klejnotem Gargatha oraz sercem Calibana. Umieszczenie artefaktu Spellbinder wewnątrz przejścia powoduje magiczną burzę, która ostatecznie otwiera wejście dla sił Takhisis.[sep]Główna wątek powieści Wrota Thorbardin dotyczy istnienia niegdyś ukrytego wejścia do krainy krasnali, Thorbardin. Podczas Wojny Włóczni wrota te mogłyby zostać wykorzystane przez siły Takhisis jako wejście mające na celu zniszczenie królestwa krasnali. Główną postacią w tej powieści jest krasnal o imieniu Chane Feldstone. Chane dowiaduje się o sekretnym wejściu do Thorbardin ze snu. Chane nie wie nic o swoim pochodzeniu, ale dowiaduje się, że jest bezpośrednim potomkiem Grallena z Thorbardin, który zginął walcząc z magiem Fistandantilusem wiele lat wcześniej. Chane dowiaduje się, że jego przodek Grallen próbował zamknąć ukryte wejście do Thorbardin za pomocą potężnego artefaktu znanego jako Spellbinder, który był niegdyś używany w połączeniu z innym kamieniem szlachetnym, nazwanym przez krasnali Pathfinder, aby powstrzymać magię Szarego Klejnotu Gargatha. Główny bohater w swoich podróżach spotyka szereg innych postaci, takich jak Wingover, Chestal Thicketsway, Bobbin i Jillian Firestoke. Wśród innych godnych uwagi wydarzeń Chane trafia do pierwotnej lokalizacji Szarego Klejnotu w dolinie Waykeep i spotyka Irdów. Spotyka również szczątki Krasnali Wzgórz i Krasnali Górskich uwięzione w lodzie od czasów Wojny o Bramę Krasnaludów. Chane znajduje również Hełm Grallena wśród gruzów, które zostały wydmuchane z wieży Zhaman. Drugi wątek obraca się wokół zbuntowanego maga Calibana, który został ścigany i zabity wiele lat wcześniej przez członków trzech zakonów magii. Caliban wyrwał własne serce podczas spotkania, a jego wyschnięte serce pozostało jako potężny artefakt używany przez głównego antagonistę w historii, Kolandę Darkmoor. Caliban za pośrednictwem Kolandy dąży do śmierci trzech magów, którzy go ścigali i zabili wiele lat wcześniej. Glenshadow Wędrowiec, noszący Czerwone Szaty Neutralności, był jedynym z trzech magów, który przeżył spotkanie z Calibanem. Caliban i Glenshadow spotykają się pod koniec powieści. Na końcu powieści Chane dzięki pomocy swoich towarzyszy podróży jest w stanie odkryć lokalizację ukrytego wejścia, która znajduje się w pobliżu szczytu Sky's End koło Northgate, używając kamienia Pathfinder i Hełmu Grallena. Chane umieszcza Spellbinder wewnątrz ukrytego wejścia, a wejście zostaje zamknięte od zewnątrz w wyniku straszliwej magicznej burzy. Wszyscy główni bohaterowie w historii przeżywają, ukryte wejście jest zamknięte na magię (poprzez Spellbinder, który jest teraz pogrzebany), a Hełm Grallena trafia do krainy Thorbardin.


Francisco wygrał szkolny konkurs rysunkiem motyla, który podarował Curtisowi w geście pojednania po ich wcześniejszej bójce. Niedługo potem w szkole pojawił się oficer imigracyjny, a pan Denevi poinformował ucznia, że on i jego rodzina zostaną deportowani do Meksyku.[sep]Francisco Jimenez (autor) opowiada historię Panchito (głównego bohatera), małego chłopca, który mieszkał w małej miejscowości w Meksyku o nazwie El Rancho Blanco. Rodzina marzy o życiu w miejscu, w którym będą mogli zarobić dobre pieniądze, aby utrzymać rodzinę i zamieszkać w domu z prądem i bieżącą wodą: „...że pewnego dnia wyruszymy w długą podróż na północ, przekroczymy la frontera, wejdziemy do Kalifornii i zostawimy swoją biedę za sobą”. Tak zaczyna się ta szczera i potężna relacja z podróży rodziny na pola Kalifornii – do życia w ciągłym przeprowadzaniu się; z pól truskawkowych na pola bawełniane; z namiotowych miasteczek do jednopokojowych chatek; od zbierania winogron do obcinania wierzchołków marchwi i przerywania sałaty. Gdy historia przenosi się z jednego obozu roboczego do następnego, mała rodzina czterech osób powiększa się do dziesięciu. Niezadowalające warunki i ubóstwo definiują ich życie. Widziane oczami chłopca, który pragnie edukacji i prawa, by nazwać jedno miejsce domem, to seria historii o przetrwaniu, wierze i nadziei. Kiedy Francisco i Roberto poszli do szkoły, napotkali wiele problemów, ponieważ nie rozumieli angielskiego. Siedzieli w rogu i patrzyli na książkę, tłumacząc ją na hiszpański za pomocą obrazków, które w niej znaleźli. Pancho poznał przyjaciela o imieniu Miguelito; spędzali razem dużo czasu w szkole i w domu. Niestety Francisco traci przyjaciela, gdy Miguelito musi wyprowadzić się z namiotowego miasteczka, ponieważ jego rodzina potrzebuje zarobić pieniądze. Francisco namalował piękny obrazek motyla. W pewien zimny dzień jego nauczycielka, pani Scalapino, zauważa, że Pancho nie ma kurtki. Dyrektor, pan Sims, daje Francisco kurtkę z rzeczy znalezionych. Jednak kurtka należy do Curtisa, największego i najbardziej popularnego chłopca w szkole. Nagle Curtis chce odzyskać kurtkę. Francisco nie rozumie angielskiego i nie wiedział, co mówi Curtis. Dwaj chłopcy zaczynają się bić. Francisco był zażenowany po walce i przestał uczestniczyć w lekcjach. Jeden z jego przyjaciół powiedział mu, że jest odważny, że stanął w obronie przeciwko Curtisowi. Pewnego dnia pani Scalapino ogłasza, że obrazek motyla Francisco wygrał na wystawie. Francisco zauważył, że z kokonu wyłania się motyl. Francisco otwiera słoik i wypuszcza motyla na wolność. Po szkole Curtis chciał zobaczyć obrazek i powiedział, że Francisco jest dobrym artystą. Francisco daje obrazek Curtisowi jako znak pojednania. Wkrótce potem do szkoły Francisco przybywa oficer imigracyjny (kilka lat później) i pan Denevi ogłasza, że Francisco i jego rodzina zostaną deportowani do Meksyku.


Śledztwo ujawnia, że za morderstwami stoją rytuały przywołania demona przeprowadzane przez studenta Normana Birdwella. Porywa on Vicki i Coreen, planując poświęcić krew detektyw, aby przywołać potężnego demona Astarotha.[sep]Vicki Nelson była detektywem wydziału zabójstw. Kiedy zdiagnozowano u niej retinitis pigmentosum (RP), co zniszczyło jej nocne widzenie i zmusiło do opuszczenia policji, została prywatnym detektywem. Po tym, jak stała się świadkiem bestialskiego morderstwa młodego mężczyzny, który został wykrwawiony na śmierć, jego desperatna dziewczyna, Coreen Fennel, zatrudnia ją do zbadania jego śmierci, a intensywna, silna i ciekawska natura Vicki nie pozwala jej przerwać poszukiwań zabójcy. Vicki próbuje zdobyć informacje od swojego byłego partnera, detektywa sierżanta Mike'a Cellucciego, który również prowadzi śledztwo w tej sprawie dla policji. Zawsze ze sobą rywalizowali, co prowadzi do sporów o kompetencje. Coreen informuje ją, że uważa, że mordercą jest wampir, więc Vicki zaczyna to, co sama nazywa „polowaniem”, mimo że nie wierzy w nadprzyrodzoność. Zabójca zbiera kolejne ofiary, a gdy Vicki przypadkiem trafia na miejsce zbrodni, widzi, jak zabójca zmienia się w cień i znika. Ze względu na słaby wzrok jest pewna, że to była tylko złudzenie, a gdy odwraca się do ciała, widzi obok niego mężczyznę w czerni i próbuje krzyczeć, ale on uderza ją w głowę, powodując utratę przytomności. Budzi się w nieznanym mieszkaniu, podczas gdy ten sam mężczyzna przegląda jej torebkę w poszukiwaniu dowodu osobistego. Rozmawia z nim i odkrywa, że nie jest on zabójcą, ale również go szuka. Mówi jej, że zabójca to demon, którego faktycznie widziała, jak znika. Posiada starą księgę, grimoire, która ma im pomóc. Dowiaduje się również, że nieznajomy to Henry Fitzroy: pisarz romansów i 450-letni wampir. Ku jej zaskoczeniu, mu wierzy. Dwaj zawierają umowę, by schwytać demona i człowieka, który go przyzywa. Jej RP czyni ją bezużyteczną w nocy, a Henry śpi w ciągu dnia, więc zgadzają się dzielić śledztwem. Oboje odkrywają, że morderstwa mają charakter rytualny, że każde z nich ma przywołać jedno z imion demona, oraz że on ma przekazywać materialne dobra człowiekowi, który go wzywa, w zamian za krew. Henry mówi jej, że jest nieślubnym synem Henryka VIII, a więc księciem Richmond, który zakochał się w wampirzycy Christinie, która go przemieniła. Kiedy Henry zostaje zaatakowany, a grimoire skradzione, Vicki znajduje go w jego mieszkaniu prawie martwego i zdaje sobie sprawę, że musi się pożywić, by przeżyć i się wyleczyć, więc pozwala mu pić z nadgarstka. To tworzy między nimi więź. Podczas gdy śledztwo trwa, Vicki odkrywa, że demon został przyzwany przez studenta, Normana Birdwella, który jest nowym przyjacielem Coreen. Vicki mówi o tym Mike'owi, ale on jej nie wierzy. Kiedy Coreen dowiaduje się, co robi Norman, zabiera Vicki do jego miejsca zamieszkania. On porywa ich obie, zamierzając poświęcić krew Vicki, by przywołać nowego, potężniejszego demona, Astarotha, który chce sprowadzić piekło na ziemię. Henry przybywa na czas, by uratować Vicki i Coreen. Tymczasem inny demon próbuje oszukać grupę, by zdobyć sługów. Wspólnie, trójka pokonuje go, a Mike Cellucci, który szukał Vicki, przybywa na czas, by zobaczyć wampirze moce Henry'ego i demona, z którym walczy. Vicki, która prawie wykrwawiła się na śmierć, trafia do szpitala, gdzie otrzymuje transfuzję krwi. Mike przychodzi, aby poinformować ją o swoim raporcie policyjnym, w którym pominął demona i Henry'ego. Później, po zmroku, Henry przychodzi ją odwiedzić, a oboje umawiają się na randkę, gdy ona wyjdzie ze szpitala.


Larry budzi się w wyludnionej przyszłości, w której technologia jest wysoko rozwinięta, a podziemna kultura Uleja opiekuje się osobami niepasującymi do normy. Bohater wraz z grupą wyrzutków walczy z wielorybim cyborgiem Godwhale, aby zapobiec powrotowi morskiej bioty do wyjałowionych oceanów.[sep]Główny bohater, Larry Dever, doznaje poważnych obrażeń, co skutkuje radykalnym zabiegiem chirurgicznym – hemicorporektomią, w której usuwane są tkanki poniżej pasa. Wyposaża się go w zestaw inteligentnych mechanicznych nóg, „manekin”, i umiesza w stanie zawieszonej animacji do czasu, gdy uszkodzone tkanki będą mogły zostać odtworzone. Budzi się w czasach, gdy technologia klonowania może przywrócić mu nogi – za odpowiednią cenę. Lata przed jego przebudzeniem stworzono klona lub „dziecko pąka”, który jest teraz kwitnącym małym chłopcem pozbawionym mowy. Przerażony perspektywą poświęcenia swojego dziecka w celu dostarczenia mu nowej dolnej części ciała, Larry decyduje się na powrót do zawieszonej animacji. Jego dziecko, „Dim Dever”, zostaje wybrane przez kierujący światem komputer „Olga”, by przenieść jego starożytne geny do możliwej nowej kolonii na planecie krążącej wokół Procjona. Larry budzi się ponownie w koszmarnej przyszłości. Daleka od wysoko rozwiniętej przeszłości, teraz ogromna ludzkość (licząca prawdopodobnie biliony) pokrywa każdy cal planety. Technologia i nauka uległy degradacji, a wszystkie swobodnie się rozmnażające gatunki zostały wybite. „Ulej”, czyli ludność żyjąca w podziemnej kulturze wspieranej przez komputery, bezlitośnie poluje, zabija i recyklinguje każdego, kto nie pasuje. Gdy Larry próbuje przystosować się do nowego życia bez większości własnego ciała lub swojego „cyber” tułowia, coś budzi starożytnego, częściowo zniszczonego cyborga, Godwhale’a z tytułu. Ten ogromny „grabieżca” to morski zbieracz biomaty zbudowany częściowo z genetycznie zmodyfikowanej wielorybicy. Początkowo próbując ponownie dołączyć do ludzkiej cywilizacji, Godwhale (nazwany Rorqual Maru lub „Statek Wielorybi” w języku japońskim) ostatecznie łączy siły z genetycznie zmodyfikowanym klonem Larry’ego, samym Larrym oraz grupą wyrzutków i uchodźców z Uleja. Wspólnie wyruszają, aby odkryć, co tajemniczo sprowadza „morską biotę” z powrotem do wcześniej jałowych oceanów, podczas gdy mała grupa z „Uleja”, wyrzutkowie i ich cyber-bóstwa przetrwają i rozkwitną w obliczu niewiarygodnych wpadek komputera „Klasa Pierwsza”, zarządzającego ludzkością, oraz różnych kast ludzi „Nebish” wciągniętych do walki.


Eddie ratuje dom swoich rodziców i postrzela rywala Gwen, po czym unika hospitalizacji. Ostatecznie osiada z żoną w Nowym Jorku, gdzie para zajmuje się reklamą, a on sam przestaje pisać opowiadania.[sep]Układ jest opowieścią z pierwszej osoby o Evangelosie Arnessie, znanym również jako Evans Arness czy Eddie Anderson, weteranie II wojny światowej w drugim pokoleniu grecko-amerykańskim, synu kupca dywanów z Anatolii, który zbankrutował po Wielkim Kryzysie z 1929 roku. W swojej karierze samoobwiniającego się dyrektora reklamowego posługuje się imieniem i nazwiskiem „Eddie Anderson”, a w drugiej karierze reportera magazynu tropiącego skandale – „Evans Arness”, karierze, z której oficjalnie jest dumny (jego wzorem jest Lincoln Steffens). Jego życie osobiste jest równie dwulicowe: dla osób z zewnątrz jest szczęśliwie żonaty, ale w rzeczywistości jest kompulsywnym cudzołożnikiem za milczącą zgodą swojej żony Florence, opartą na zasadzie „nie pytaj – nie mów”, co jest jednym z aspektów tytułowego „układu”. Jego seryjne zdrady kończą się, gdy zaczyna romans z asystentką w swojej firmie reklamowej, Gwen Hunt, której niezależny umysł go fascynuje; staje się nią obsesyjnie zainteresowany, a może nawet czuje do niej prawdziwą miłość. Nie zamyka szuflady z ich nagimi zdjęciami, być może podświadomie pragnąc, by odkryto jego tajemnicę; wścibska służąca znajduje je i pokazuje Florence (a jak się okazuje, wcześniej ich adoptowanej córce, obecnie studentce). Florence przekonuje go, by zostawił Gwen i ożywili swoje życie poprzez reżim samodoskonalenia; oboje wydają się całkowicie zadowoleni, choć nieco nudni, ale po kilku miesiącach rozbija samochód w wyraźnej próbie samobójczej. Reszta powieści dotyczy jego niezdolności do powrotu do dawnej roli, gdy próbuje znaleźć nowe życie, w którym może być tym, kim jest autentycznie, a nie tym, kim inni go chcą widzieć, ani tym, na kogo zmanipulował innych. Musi wrócić do Nowego Jorku, gdzie po studiach zostawił rodziców i brata, by zaopiekować się umierającym ojcem. Po kilku nieudanych próbach, w których nowo „autentyczny” Eddie zostaje aresztowany za obnażanie się, podpala dawny dom rodziców, który stał się symbolem tyranii ojca nad rodziną, zostaje postrzelony przez rywala Gwen i trafia do szpitala psychiatrycznego, Eddie osiada z Gwen w Connecticut jako handlarz alkoholem i zaczyna pisać opowiadania.


King uważa radio za medium bardziej odpowiednie dla horroru niż telewizja czy film, ponieważ wymaga ono od odbiorcy aktywniejszego wykorzystania wyobraźni. Telewizję krytykuje natomiast za ograniczenia wynikające z cenzury oraz wpływu reklamodawców.[sep]Mimo wykorzystania notatek wykładowych z King’s College jako szkieletu tekstu, „Tańce śmierć” (Danse Macabre) utrzymany jest w swobodnym, nielinearnym stylu. We wprowadzeniu zatytułowanym „4 października 1957 i zaproszenie do tańca” King zaczyna od wyjaśnienia, dlaczego napisał tę książkę, a następnie opisuje samo wydarzenie: wystrzelenie sowieckiego satelity Sputnik, które traktuje jako swoje osobiste wprowadzenie do tego, co nazywa „prawdziwym horrorem”. Następnie następuje rozdział „Opowieści o haku”, a konkretnie miejska legenda o zbiegłym przestępcy, który zostawił swój hak na klamce drzwi samochodu, w którym zaparkowali kochankowie. Autor wykorzystuje to do sformułowania tezy, że horror w ogóle „nie oferuje żadnej charakterystyki, żadnego tematu, żadnego szczególnego artificium; nie dąży do symbolicznego piękna”. W następnym rozdziale tworzy szablon dla opisów swojej makabrycznej tematyki. Rozdział zatytułowany „Opowieści o Tarocie” nie ma nic wspólnego ze znaną talią kart tarota. Raczej King zapożycza ten termin, aby opisać swoje obserwacje dotyczące głównych archetypowych postaci gatunku horroru, które – jak twierdzi – pochodzą z dwóch brytyjskich powieści i jednej irlandzkiej: wampira (z „Draculi”), wilkołaka (z „Doktora Jekylla i pana Hyde’a”) oraz „Rzeczy Bez Nazwy” (z „Frankensteina”). King dostrzega w „Draculi” głębokie podteksty seksualne – w świetle jego wydania w epoce wiktoriańskiej. „Frankenstein” jest recenzowany jako „tragedia szekspirowska”, a King argumentuje, że „jego klasyczna jedność jest złamana tylko przez niepewność autora, co do tego, gdzie leży śmiertelny błąd – czy w pychy Wiktora (przejęciu władzy należącej tylko do Boga), czy w jego nieudolności w wzięciu odpowiedzialności za swoje stworzenie po obdarzeniu go iskrą życia?”. King nie myli pana Hyde’a z „tradycyjnym” wilkołakiem, ale raczej widzi w tej postaci źródło nowoczesnego archetypu zdefiniowanego przez wilkołaki. Archetyp złego wilkołaka – twierdzi King – wywodzi się z podstawowej i brutalnej strony ludzkości. Te główne archetypy są następnie omawiane w ich kontekście historycznym, od ich pierwotnych wystąpień po ich współczesne odpowiedniki, włączając w to postacie z kreskówek reklamujących płatki śniadaniowe, takie jak Frankenberry i Hrabia Chocula. Rozdział „Denerwujący autobiograficzny przystanek” zaczyna się od wyjaśnienia Kinga, dlaczego włączył tę sekcję: „Nie mogę odseparować się od dziedziny, w której jestem śmiertelnie zaangażowany”. Następnie przedstawia krótką historię rodziny, omawiając porzucenie przez ojca w wieku dwóch lat, dzieciństwo na wiejskim wschodzie stanu Maine, a następnie wyjaśnia swoją dziecięcą fascynację obrazami terroru i horroru, czyniąc ciekawe porównanie skutecznego szukania wody przez jego wujka za pomocą gałęzi jabłoni ze nagłym zrozumieniem, co chce robić na życie. Przeglądając strych ze starszym bratem, King odkrył broszurowe wydanie zbioru H.P. Lovecrafta „Lurker in the Shadows”, które należało do jego od dawna nieżyjącego ojca. Grafika na okładce – ilustracja potwora ukrywającego się w zakamarkach piekielnej jaskini pod nagrobkiem – była, jak pisze, momentem w jego życiu, w którym „ten wewnętrzny różdżkarz zareagował”. King wznawia wtedy swoją dyskusję o gatunku horroru, przedstawiając szczegółowy komentarz o horrorze we wszystkich formach mediów, zaczynając od radia, a następnie przechodząc do wysoce krytycznej recenzji telewizyjnego horroru, dwóch oddzielnych rozdziałów o horrorze w filmach i wreszcie kończąc badaniem horroru literackiego. Jego krytyka radia obejmuje takie amerykańskie programy jak „Suspense”, „Inner Sanctum” i Borisa Karloffa, a chwali „Lights Out” Arch Obolera. King ostatecznie conclude, że jako medium dla horroru radio jest lepsze od telewizji i filmów, ponieważ natura radia wymaga bardziej aktywnego wykorzystania wyobraźni. King następnie przechodzi do dwóch oddzielnych rozdziałów o horrorze w filmach. W „Współczesnym amerykańskim filmie grozy – tekście i podtekście”, „podtekst”, do którego się odnosi, składa się z niewypowiedzianego komentarza społecznego, który widzi w filmach. Film z 1951 roku „The Thing from Another World” implikuje komentarz na temat zagrożenia komunizmem, „szybkie, bez zbędnego gadania zniszczenie ich ulubionego geopolitycznego złoczyńcy, podstępnych Rosjan”, pisze King. Popularny film z 1973 roku „Egzorcysta” był odpowiednio dostosowany w następstwie zamieszek młodzieżowych z końca lat 60. i początku lat 70. „Żony ze Stepford” z 1975 roku, mówi King, „ma kilka dowcipnych rzeczy do powiedzenia o Wyzwoleniu Kobiet ... i reakcji amerykańskiego mężczyzny na nie”. W „Laleczce z Amityville” King widzi „niepokój ekonomiczny” i utrzymuje, że premiera filmu w 1979 roku „nie mogła nadejść w bardziej odpowiednim momencie”. Nazywa również „Chiński syndrom”, wydany w tym samym roku, filmem grozy, który „syntetyzuje lęki technologiczne ... lęki przed maszyną, która wymknęła się spod kontroli, szaleje”. W następnym rozdziale, „Film grozy jako śmieciowe jedzenie”, King zaczyna od stwierdzenia: „Nie jestem obrońcą złego filmowania, ale gdy spędzi się dwadzieścia lat lub tak chodząc na horrory, szukając diamentów w błocie filmów klasy B ... zaczyna się szukać wzorców i doceniać je, gdy się je znajdzie, zaczyna się nabierać smaku na naprawdę beznadziejne filmy”. Zwraca uwagę, że jego agent Kirby McCauley wybrał mało znany film z 1977 roku „Rituals” jako swój ulubiony, podczas gdy sam King wybrał „Pułapkę turystyczną” z 1979 roku jako ten, który „włada niepokojącą, upiorną mocą. Figury z wosku zaczynają się ruszać i ożywać w zrujnowanym, odległym kurorcie turystycznym”. Kontynuuje recenzje takich filmów jak „Proroctwo” (1979), „Wyszłam za mąż za potwora z kosmosu” (1958), „The Horror of Party Beach” (1964) i „The Rocky Horror Picture Show” (1975), wśród innych; kończąc: „Złe filmy mogą być czasem zabawne, czasem nawet udane, ale ich jedyna prawdziwa użyteczność to tworzenie podstawy do porównania: zdefiniowanie wartości pozytywnych w kategoriach ich własnego negatywnego uroku. Pokazują nam, na co patrzeć, ponieważ brakuje tego w nich samych”. King następnie kieruje swoją najcięższą krytykę w stronę telewizji, zapożyczając opis Harlana Ellisona telewizji jako „szklanej sutki”, i podtytułując rozdział „To potwór jest sponsorowany przez Gainesburgery”. Recenzuje programy antologii grozy, takie jak „The Outer Limits”, „Strefa mroku”, „Dark Shadows” i „Night Gallery”, ostatecznie concluding, że telewizja jest poważnie ograniczona w swojej zdolności do ilustrowania horroru, ponieważ jest zniewolona przez wymagania cenzury Standardów i Praktyk sieci i zadowolenie dyrektorów reklamowych, którzy zapewniają środki finansowe niezbędne do kontynuowania przez telewizję jej darmowego dostępu. W rozdziale „Fikcja grozy” King opisuje i recenzuje szereg powieści grozy napisanych w ciągu kilku dekad od „Tańców śmierci”, w tym „Ghost Story” Petera Strauba, „The House Next Door” Anne Rivers Siddons, „The Shrinking Man” Richarda Mathesona, „The Haunting of Hill House” Shirley Jackson, „Coś się zbliża” Raya Bradbury’ego i kilka innych. Jego głównym kontekstem jest zdefiniowanie, jaki wpływ miały one na gatunek horroru i jak znacząco przyczyniły się do kultury popularnej. Wskazując konkretnie na alegorie w swojej recenzji, King zauważa: Ostatni rozdział, „Ostatni walcerz”, jest krótką analizą tego, jak medium lub fikcja grozy we wszystkich swoich formach zainspirowały rzeczywiste akty przemocy. Opisuje incydent, w którym kobieta została brutalnie zamordowana przez młodzież, która przyznała się do naśladowania sceny z filmu telewizyjnego, a następnie obiektywnie obejmuje przykład przemocy popełnionej przez kobietę, która w chwili popełnienia przestępstwa czytała jego powieść „Stand”. „Gdyby to nie zostało pokazane”, pisze, „głupota i brak wyobraźni mogłyby dobrze zredukować ich do morderstwa ... w bardziej banalny sposób”. W analizie, dlaczego ludzie czytają i oglądają horrory, conclude, „Może chętnie podchodzimy do zabronionych drzwi lub okna, ponieważ rozumiemy, że nadchodzi czas, kiedy musimy tam pójść, czy chcemy, czy nie”. Dodatkowo King klasyfikuje gatunek na trzy dobrze zdefiniowane, malejące poziomy; 1) przerażenie, 2) horror i 3) odrazę. Opisuje przerażenie jako „najlepszy element” z trzech i ten, o który najciężej stara się zachować w swoim własnym pisaniu. Cytując wiele przykładów, definiuje „przerażenie” jako napięty moment w horrorze przed ujawnieniem właściwego potwora. „Horror”, pisze King, to moment, w którym widzi się stworzenie/aberrację, która powoduje przerażenie lub napięcie, wartość „szoku”. King wreszcie porównuje „odrazę” z odruchem wymiotnym: niskopoziomowy, tani chwyt, do którego – jak przyznaje – często ucieka się w swojej własnej fikcji, jeśli to konieczne, wyznając:


James Bond odkrywa, że pułkownik Maksim Smolin jest mordercą byłych agentów i nie jest zdrajcą współpracującym z brytyjskim wywiadem. Prawdziwym zagrożeniem okazuje się nie generał Czernow, lecz sam Smolin, który systematycznie eliminuje ocalałych członków operacji.[sep]„Nie ma układów, panie Bond” zaczyna się od misji na Morzu Bałtyckim o kryptonimie „Seahawk”, w której James Bond potajemnie ewakuuje dwie kobiety, które zakończyły zadanie w Niemczech Wschodnich. Po wykonaniu misji akcja książki przenosi się pięć lat później, gdy M wzywa Bonda, aby poznać szczegóły tego, co te kobiety robiły tam przed ewakuacją. Ich misja, o kryptonimie „Cream Cake”, była pułapką miłosną, która polegała na zbliżeniu się do wysokich rangą radzieckich funkcjonariuszy, aby nie tylko szpiegować na rzecz brytyjskiego wywiadu, ale także zabezpieczyć ucieczkę dwóch wysokich rangą oficerów radzieckich – czyn, który Sowieci okazjonalnie stosowali wobec krajów Zachodu. W operację zaangażowane były cztery kobiety i mężczyzna, a uznano ją za całkowitą klęskę, zakończoną dekonspiracją uczestników. Po ewakuacji i nadaniu im nowych tożsamości dwie z kobiet zostały jednak odnalezione bestialsko zamordowane. Bond zostaje następnie wysłany przez M „nieoficjalnie”, aby odnaleźć pozostałych członków operacji Cream Cake, zanim spotka ich ten sam los. W trakcie przygody Bond dochodzi do wniosku, że pułkownik Maksim Smolin, główny cel operacji Cream Cake, systematycznie zabija byłych członków tej operacji, pozostawiając swój znak rozpoznawczy w postaci wycięcia języków. Tak się jednak nie dzieje, a w rzeczywistości Smolin jest zdrajcą pracującym teraz z brytyjskim wywiadem. W rzeczywistości byli członkowie, a także Smolin i inny radziecki zdrajca, kapitan Dietrich, są cełem generała Czernowa, agenta departamentu niegdyś znanego jako SMERSz. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy M przekazuje Bondowi wiadomość, ostrzegając go, że jeden z ocalałych członków operacji Cream Cake jest podwójnym agentem i że chce przywieźć Czernowa żywego.


Wendy Darling postanawia powrócić do Londynu wraz z Zagubionymi Chłopcami, podczas gdy Piotruś Pan pozostaje w Nibylandii. Pani Darling zgadza się adoptować chłopców, jednak Piotruś odrzuca tę propozycję, obawiając się, że dorośli zrobią z niego mężczyznę.[sep]Choć postać ta pojawiła się wcześniej w książce Barriego „The Little White Bird”, to sztuka i oparta na niej powieść zawierają tę część mitologii Piotrusia Pana, która jest najlepiej znana. Obie wersje różnią się w niektórych szczegółach historii, ale mają wiele wspólnego. W obu wersjach Piotruś nocą odwiedza Kensington w Londynie, podsłuchując przy otwartym oknie historie na dobranoc opowiadane przez panią Mary Darling. Pewnej nocy Piotruś zostaje zauważony i podczas próby ucieczki gubi swój cień. Wracając po niego, aby go odzyskać, Piotruś budzi córkę Mary, Wendy Darling. Wendy udaje się ponownie przyszyć jego cień, a Piotruś dowiaduje się, że ona zna mnóstwo historii na dobranoc. Zaprasza ją do Nibylandii, aby została matką dla jego gangu, Zagubionych Chłopców – dzieci, które zagubiły się w ogrodach Kensington. Wendy wyraża zgodę, a jej bracia John i Michael idą z nią. Ich magiczny lot do Nibylandii jest początkiem wielu przygód. Dzieci są wystrzelone z powietrza przez armatę, a Wendy zostaje prawie zabita przez Zagubionego Chłopca o imieniu Tootles. Piotruś i Zagubieni Chłopcy budują mały domek dla Wendy, w którym może mieszkać podczas rekonwalescencji (konstrukcja ta, do dziś, jest nazywana domkiem Wendy). Wkrótce John i Michael przyswajają zwyczaje Zagubionych Chłopców. Piotruś wita Wendy w swoim podziemnym domu, a ona natychmiast przejmuje rolę matki. Piotruś zabiera rodzinę Darling w kilka przygód, z których pierwsza, naprawdę niebezpieczna, ma miejsce w Lagunie Syren. Na Lagunie Syren Piotruś i Zagubieni Chłopcy ratują księżniczkę Tygrysią Lilię i biorą udział w walce z piratami, w tym ze złym Kapitanem Hakiem. Piotruś zostaje ranny, gdy Hak drapie go. Wierzy, że umrze, uwięziony na skale, gdy woda przybiera, ale postrzega śmierć jako „strasznie wielką przygodę”. Na szczęście ptak pozwala mu użyć swojego gniazda jako łodzi, a Piotruś płynie do domu. Ponieważ uratował Tygrysią Lilię, Indianie są mu oddani i strzegą jego domu przed kolejnym, nieuchronnym atakiem piratów. Tymczasem Wendy zaczyna zakochiwać się w Piotrusiu, przynajmniej jako dziecko, i pyta go, jakie czuje do niej uczucia. Piotruś mówi, że jest jak jej wierny syn. Pewnego dnia, opowiadając historie Zagubionym Chłopcom i swoim braciom, Johnowi i Michaelowi, Wendy przypomina sobie o swoich rodzicach, a następnie decyduje się zabrać chłopców z powrotem i wrócić do Anglii. Niestety, za wiedzą i zgodą Piotrusia, Wendy i chłopcy zostają schwytani przez Kapitana Haka, który próbuje też otruć lekarstwo Piotrusia, gdy chłopiec śpi. Gdy Piotruś budzi się, dowiaduje się od wróżki Dzwoneczka, że Wendy została porwana – w próbie zadowolenia Wendy, idzie wypić swoje lekarstwo. Dzwoneczek nie ma czasu, by ostrzec go przed trucizną, i wypija ją sama, co doprowadza ją do stanu bliskiego śmierci. Dzwoneczek mówi mu, że może zostać uratowana, jeśli dzieci będą wierzyć w wróżki. W jednym z najsłynniejszych momentów sztuki Piotruś zwraca się do publiczności i błaga tych, którzy wierzą w wróżki, by klasnęli w dłonie. W tym momencie zazwyczaj następuje wybuch oklasków, a Dzwoneczek zostaje uratowana. Piotruś udaje się na statek. W drodze napotyka tykającego krokodyla; Piotruś decyduje się naśladować jego tykanie, aby zwierzęta go rozpoznały i nie zrobiły mu krzywdy. Nie zdaje sobie sprawy, że wciąż tyka, gdy wchodzi na statek, gdzie Hak chowa się, biorąc go za krokodyla. Podczas gdy piraci szukają krokodyla, Piotruś zakrada się do kabiny, aby ukraść klucze i uwalnia Zagubionych Chłopców. Gdy piraci badają hałas w kabinie, Piotruś ich pokonuje. Gdy w końcu ujawnia się, on i Hak toczą decydującą bitwę, którą Piotruś łatwo wygrywa. Kopie Haka w szczęki czekającego krokodyla, a Hak umiera z zadowoleniem, że Piotruś kopnął go ze statku, co Hak uważa za „nieformalne”. Następnie Piotruś przejmuje kontrolę nad statkiem i płynie morzami z powrotem do Londynu. Na koniec Wendy decyduje, że jej miejscem jest w domu, ku wielkiej radości jej zasmuconej matki. Wendy zabiera wszystkich chłopców z wyjątkiem Piotrusia z powrotem do Londynu. Zanim Wendy i jej bracia przybędą do swojego domu, Piotruś leci naprzód, próbując zablokować okno, aby Wendy pomyślała, że jej matka o niej zapomniała. Ale gdy dowiaduje się o rozpaczy pani Darling, goryczą zostawia okno otwarte i odlatuje. Piotruś wraca na chwilę i spotyka panią Darling, która zgodziła się adoptować Zagubionych Chłopców. Oferuje również adopcję Piotrusia, ale on odmawia, obawiając się, że „go schwytają i zrobią z niego mężczyznę”. Jest sugerowane, że Mary Darling znała Piotrusia, gdy była dziewczynką, ponieważ po jego odejściu jest nieco zmieniona. Piotruś obiecuje wracać po Wendy każdą wiosnę. Koniec sztuki ukazuje Wendy patrzącą przez okno i mówiącą w przestrzeń: „Nie zapomnisz przyjść po mnie, Piotrusiu? Proszę, proszę, nie zapomnij”.


Flavia sprzedaje Pliniuszowi Młodszemu cenny kylix, aby uzyskać fundusze na spłatę długu ojca. Po śmierci Wenalicyjusza Lupus dziedziczy jego majątek i statek, na którego kapitana mianuje Marka.[sep]Październik 79 r. n.e.: Flavia Gemina i jej przyjaciele – Nubia, Jonatan i Lupus – biesiadują w domu Flavii, gdy przez drzwi wpada zniszczony nieznajomy. Z przerażeniem Flavia rozpoznaje w nim własnego ojca, Geminusa, który przeżył katastrofę morską i został ciężko ranny. Dzięki pomocy ojca Jonatana, doktora Mordechaja, Marek powoli wraca do zdrowia. Nadchodzą jednak kolejne złe wieści: nie tylko statek ojca zatonął wraz z całą załogą i ładunkiem, ale bank Marka żąda natychmiastowego spłacenia pożyczki zaciągniętej na statek, w przeciwnym razie zajmie dom i majątek. Wuj Flavii, Gajusz, przekonuje bank, by dał im dodatkowy tydzień, ale nie więcej. Wszyscy nagle potrzebują pieniędzy: Gajusz nie czuje się na siłach, by ożenić się z siostrą Jonatana, Miriam, po tym jak jego farma zginęła w erupcji Wezuwiusza; Nubia jest w szoku, widząc na targu wśród sprzedawanych niewolników swojego starszego brata, Tarhaqo; Lupus wścieka się, dowiadując się, że jego znienawidzony wróg, handlarz niewolnikami Wenalicyjusz, przekupił drogę do wolności z więzienia. Lupus chce wynająć zabójcę, ale ten żąda za swoje usługi niemożliwej do zapłacenia sumy. Nastrój rodziny poprawia się z przybyciem młodego nieznajomego: Pliniusza Młodszego, siostrzeńca admirała Pliniusza, który właśnie odziedziczył majątek po wuju. Pamiętając przyjaźń z wujem przed jego śmiercią i pragnąc usłyszeć relacje z jego ostatnich dni, Pliniusz zaprasza Marka do swojej willi w Laurentum na rekonwalescencję, wraz z dziećmi, Miriam i nauczycielem dzieci, Arysto. Mordechaj z wdzięcznością popiera ten pomysł, podczas gdy Gajusz pozostaje w Ostii, by uporządkować sprawy finansowe. Gdy rodzina przybywa do Laurentum, z radością spotyka Fryksusa, niewolnika admirała Pliniusza, który właśnie otrzymał wolność. Podczas kolacji rodzina gra na instrumentach i opowiada historie, by się bawić, a Marek, po namowach, opowiada o swoim katastrofalnym rejsie. Gdy żałuje utraconego ładunku, Pliniusz rozmyśla o skarbach zaginionych pod wodą, wspominając, że wrak jest widoczny pod wodą, tuż przy wybrzeżu naprzeciwko willi. Rozmawiano, że statek przewoził ładunek złota, ale osiadł na dnie zbyt głęboko, by którykolwiek z miejscowych rybaków mógł do niego dotrzeć. Zachwycony Lupus wyznaje innym, że jest Grekiem z urodzenia, urodzonym na wyspie Symi i, tak jak jego ojciec, jest wyszkolonym nurkiem. Pod jego kierunkiem inni wyposażają łódź, by popłynąć do wraku. Podczas pierwszego nurkowania udaje mu się dotrzeć do wraku, czego żaden z miejscowych nie potrafił zrobić, choć uważa, że jest poza treningiem. Pliniusz nalega na zorganizowanie uroczystej uczty na plaży. Tamtej nocy czwórka przyjaciół jest zachwycona, widząc świecący plankton oświetlający plażę, a gdy wszyscy wskakują do oceanu, odkrywają, że pływają z delfinami. Arysto jest namawiany do opowiedzenia kilku greckich mitów o delfinach podczas lekcji, w tym historii o Arionie i Delfinie oraz o Posejdonie i Amfitrycie. Z ćwiczeniami Lupus wykonuje kilka nurkowań o coraz dłuższym czasie, udaje mu się dotrzeć do wraku kilka razy, ale nie może podnieść żadnej z amfor, które znajduje w środku. Z pomocą Arysto Jonatan projektuje linę z boją do przymocowania do statku, ale wszyscy zaczynają się niepokoić, gdy Lupus zaczyna wykazywać objawy choroby dekompresyjnej. Arysto nakazuje mu odpocząć przed kolejnym nurkowaniem, ale Lupus staje się ponury i obsesyjny w dążeniu do odzyskania skarbu, odrzucając przyjaciół, gdy ci chcą zagrać na instrumentach lub ponownie popływać z delfinami. Podczas ostatniego nurkowania Lupus zostaje zaatakowany przez ośmiornicę we wraku, tracąc linę ratunkową. Walczy z ośmiornicą, ale traci przytomność pod wodą. Przyjazny delfin popycha go ku powierzchni, a Jonatan jest w stanie go ożywić sztucznym oddychaniem. Gdy wracają do willi, Arysto błędnie interpretuje wymianę zdań między Miriam a Pliniuszem, a dwaj mężczyźni zaczynają walczyć o nią. Wściekła Miriam każe im przestać i ucieka sama. Następnie Gajusz przybywa na farmę z poważnymi wiadomościami: „zabójca”, którego Lupus próbował wynająć, był w rzeczywistości agentem lokalnego sędziego, Bato, który celowo podał niemożliwą sumę, by powstrzymać Lupusa przed próbą wynajęcia go. Gajusz martwi się teraz, że Lupus jest obsesyjnie nastawiony na znalezienie wystarczającej ilości pieniędzy, by zabić Wenalicyjusza, tak bardzo, że skrzywdzi się lub zabije, nurkując do wraku. Gdy Flavia i inni zastanawiają się, dlaczego Lupus tak bardzo nienawidzi Wenalicyjusza, Gajusz ma dla nich zaskakujący dokument: w zeszłym miesiącu Mordechaj był w więzieniu na podstawie fałszywego zarzutu (podczas „Zabójców z Rzymu”). Wenalicyjusz był jego współwięźniem i wyznał mu coś, co Mordechaj zapisał: prawdziwe imię Wenalicyjusza to Filippos, wuj Lupusa. Kiedy był chłopcem na Symi, był znęcany i wyśmiewany ze względu na swój wygląd, z wyjątkiem jednej dziewczyny, Melissy. Ponieważ był dobrym nurkiem, Filippos chciał znaleźć perłę dla Melissy, która była dla niego tak miła, ale w końcu uszkodził sobie jedno oko z powodu choroby dekompresyjnej. Teraz jeszcze brzydszy, był jeszcze bardziej znęcany przez ojca, który później sprzedał go jako niewolnika. Lata później Filippos wrócił na wyspę, już wolny i bogaty, bezwzględny handlarz niewolnikami. Wściekł się, odkrywając, że jego przystojny młodszy brat poślubił Melissę, i zabił go. Syn Melissy krzyknął, że doniesie na wuja, a Filippos chwytnął chłopca i wyciął mu język, mówiąc Melissie, że chłopiec umrze, jeśli ktoś go będzie śledził. Następnie odpłynął, a chłopiec uciekł, gdy statek dotarł do Ostii. Lupus podsłuchał czytanie Gajusza i dodaje jeden szczegół: Wenalicyjusz powiedział mu, że jego matka również nie żyje; teraz wiedząc, że to nieprawda, Lupus zdaje sobie sprawę, że może być gdzieś żywa. Jeszcze bardziej zdeterminowany do odzyskania skarbu, Lupus wymyka się z willi i wynajmuje jednego z rybaków, by zabrał go do wraku. Gdy tam dociera, jest w szoku, widząc doktora Mordechaja i Wenalicyjusza razem. Wenalicyjusz nurkuje, a Mordechaj krzyczy na Lupusa, by przestał, Wenalicyjusz próbuje im pomóc. Ignorując to, Lupus nurkuje i wyściguje z wujem do wraku. Tam Lupus widzi ośmiornicę atakującą jego wuja. Nieco do własnego zaskoczenia, Lupus dźga ośmiornicę i przepędza ją. Gdy Wenalicyjusz jest wyciągany na powierzchnię, zaczyna odczuwać straszliwy ból, ponieważ wykonał tego dnia wiele więcej nurkowań niż jest to bezpieczne. Lupus zdaje sobie sprawę, że jego wuj umiera; przed śmiercią błagi swego siostrzeńca o wybaczenie. Lupus czyni to niechętnie i zgadza się wykonać ostatnie obrzędy. Skarb nigdy nie zostaje odzyskany, ale problemy rodziny zostają rozwiązane: Flavia potajemnie sprzedaje swój najcenniejszy przedmiot, kylix otrzymany od Publiusza Polliusza Feliksa (w „Piratach z Pompejów”), Pliniuszowi w zamian za wystarczającą ilość pieniędzy, by anonimowo spłacić pożyczkę ojca; Pliniusz czyni Gajusza dzierżawcą jednej ze swoich farm, dzięki czemu może on pozwolić sobie na ożenek z Miriam; a Mordechaj informuje Lupusa, że przed śmiercią Wenalicyjusz przyjął chrzest i zapisał wszystkie swoje pieniądze i dobra siostrzeńcowi, w tym statek. Lupus mianuje Marka nowym kapitanem swojego statku (przemianowanego na „Delfina”) i zgadza się wypełnić ostatnią wolę wuja, polegającą na uratowaniu wszystkich dzieci, które uprowadził i sprzedał w niewolę. Jedyną zasmuconą jest Nubia, która dowiaduje się, że jej brat został sprzedany do szkoły gladiatorów w Kapui. Następnego ranka Flavia, Jonatan i Nubia czytają notatkę pozostawioną przez Lupusa, opisującą to, co niewiele pamięta z tamtej strasznej nocy: po tym jak statek wuja opuścił Symi, niektórzy z innych marynarzy musieli zatamować krwawienie w jego ustach, przypalając kikut języka: „Otworzyłem usta, bo myślałem, że to nie może boleć bardziej niż już boli. Ale się myliłem”. Podnoszą wzrok i z nadzieją widzą Lupusa na morzu, uwolnionego z ciężaru nienawiści, bawiącego się beztrosko na delfinie.


Chester decyduje się zostać w Nowym Jorku i nie wracać do Connecticut, ponieważ czuje się bardzo szczęśliwy dzięki swojemu muzycznemu sukcesowi. Jego przyjaciele zabierają go na Grand Central Terminal, gdzie świerszcz odmawia wsiadania do pociągu, aby kontynuować życie w mieście.[sep]Historia opowiada o świerszczu o imieniu Chester, który pochodzi z Connecticut i zostaje uwięziony w pociągu podmiejskim jadącym do Nowego Jorku. Po przypadkowej wędrówce metrem trafia na Times Square. Mario Bellini, którego rodzice prowadzą kiosk z prasą borykający się z problemami finansowymi, znajdu Chestera, zabiera go do kiosku i chce go zatrzymać jako zwierzątko oraz na szczęście. Mama Bellini martwi się, że świerszcz przyniesie im zarazki, ale tato Bellini jest bardziej tolerancyjny wobec jego obecności. W kiosku Chester poznaje mysz Tuckera i kota Harry’ego, którzy spędzają czas na przeszukiwaniu miasta w poszukiwaniu jedzenia i innych wyrzuconych rzeczy. Pokazują mu Times Square, który Chester przytłacza. W trakcie historii Chester ujawnia swój muzyczny talent śpiewania. Mario zabiera Chestera do Chinatown (pociągiem linii 1), gdzie kupuje mu klatkę dla świerszcza u właściciela sklepu, Sai Fonga. W pewnym momencie Chester przypadkowo zjada banknot dwudolarowy z kasy kiosku. Mama Bellini chce, żeby Chester odszedł, ale Tucker oddaje część swojej kolekcji monet, którą zebrał podczas grzebania w śmieciach, by uratować Chestera i zwrócić pieniądze. Później, w poważniejszej sytuacji, podczas imprezy, którą urządzają Chester, Harry i Tucker, przypadkowo podpalają kiosk. Ogień zostaje ugaszony, ale Mama Bellini jest wściekła, oskarża Chestera bycie podpalaczem i żąda, aby Mario pozbył się świerszcza, co bardzo go przeraża. Jednak w odpowiednim momencie Chester przygrywa ulubioną piosenkę mamy Bellini, do której ona dołącza swoim głosem, co prowadzi ją do zmiany zdania. Staje się jasne, że Chester ma doskonałą pamięć muzyczną, ponieważ przygrywa fragmenty oper, co zaskakuje tatę Bellini. Później Chester wykonuje utwory muzyki klasycznej i hymny dla nauczyciela muzyki, pana Smedleya, najlepszego klienta kiosku Bellinich. Ten jest pod wrażeniem i pisze list do „New York Times” w tej sprawie. List zostaje opublikowany w gazecie i przyciąga uwagę do kiosku, gdy Chester zaczyna tam dawać koncerty. Powoduje to odwrócenie losów kiosku, a Bellini zaczynają bardzo dobrze sprzedawać swoje gazety i magazyny nowym tłumom klientów. Mario czuje, że Chester stał się nieszczęśliwy, i mówi na głos, że żałuje, iż Chester trafił do kiosku, jeśli nie ma w nim szczęścia. To sprawia, że Chester decyduje, że chce wrócić na wieś. Mówi o tym Tuckerowi i Harry’emu, a Tucker próbuje przekonać Chestera, żeby został. Jednak Harry mówi, że Chester powinien robić to, czego chce w swoim życiu, i przestać dawać koncerty, jeśli jest nieszczęśliwy. Z nadejściem jesieni Chester postanawia wrócić do domu w Connecticut. Daje ostatni koncert, który sprawia, że Times Square i sąsiednie bloki Nowego Jorku milkną, a wszyscy zatrzymują się, by posłuchać muzyki. Mario bawi się z Chesterem w kiosku po raz ostatni po tym koncercie i po pewnym czasie zasypia. Tej samej nocy, po tym jak Chester daje Mario pożegnalne ćwierkanie, Harry i Tucker zabierają Chestera na Grand Central Terminal, aby Chester mógł wskoczyć do pociągu. Na Grand Central wszyscy się żegnają. Później, gdy Mario budzi się po powrocie rodziców, zdaje sobie sprawę, że Chester wrócił do domu, ale akceptuje to, mówiąc: „I jestem z tego zadowolony”. Historia kończy się sceną, w której Tucker mówi Harry’emu, że może pewnego dnia odwiedzą wieś, „w Connecticut”.