Alf przekazał magiczną gwiazdę Kowalowi, który w międzyczasie objął stanowisko Mistrza Kuchni. Kowal ponownie upiekł gwiazdę w uroczystym torcie, aby mogła zostać odnaleziona przez inne dziecko podczas kolejnej Uczty Dobrych Dzieci.[sep]Wioska Wootton Major była znana w okolicy ze swoich corocznych festynów, które słynęły zwłaszcza z wybornych potraw. Największym z nich był Uczta Dobrych Dzieci. To święto obchodzono tylko raz na dwadzieścia cztery lata: dwadzieścia czworo dzieci z wioski było zapraszanych na przyjęcie, a jego punktem kulminacyjnym był Wielki Tort, wyczyn kariery, na podstawie którego oceniano Mistrzów Kuchni. W roku, w którym zaczyna się ta historia, Mistrzem Kuchni był Nokes, który objął stanowisko bardziej z konieczności; wiele prac twórczych powierzał swemu uczniowi, Alfowi. Nokes ozdobił swój Wielki Tort małą lalką, żartobliwie przedstawiającą Królową Wróżek. W torcie ukryto różne drobiazgi dla dzieci do odnalezienia; jednym z nich była gwiazda, którą Kuchnia znalazł w starej skrzynce na przyprawy. Gwiazdy nie odnaleziono podczas Uczty, ale połknął ją syn kowala. Chłopiec nie od razu poczuł jej magiczne właściwości, ale rankiem w dniu swoich dziesiątych urodzin gwiazda przyczepiła się do jego czoła i stała się jego przepustką do Krainy Wróżek. Chłopiec dorósł i został kowalem jak ojciec, ale w wolnym czasie włóczył się po Krainie Wróżek. Gwiazda na jego czole chroniła go przed wieloma niebezpieczeństwami grożącymi śmiertelnikom w tej krainie, a Mieszkańcy Wróżek nazywali go „Gwiazdoczołem”. Książka opisuje jego liczne podróże po Krainie Wróżek, aż w końcu spotyka prawdziwą Królową Wróżek. Ujawniona zostaje również tożsamość Króla. Nadszedł czas na kolejną Ucztę Dobrych Dzieci. Kowal posiadał swój dar przez większą część życia i nadszedł czas, by przekazać go innemu dziecku. Zatem z żalem oddał gwiazdę Alfowi, a wraz z nią swoje przygody w Krainie Wróżek. Alf, który już dawno został Mistrzem Kuchni, upiekł ją ponownie w uroczystym torcie, aby znalazło je inne dziecko. Po uczcie Alf przeszedł na emeryturę i opuścił wioskę; a Kowal wrócił do swojej kuźni, by nauczać swego rzemiosła swojego dorosłego już syna.


Po ucieczce z kwarantanny bohaterowie zmagają się z całkowitym rozpadem społeczeństwa, w którym przestały działać wszelkie instytucje. Epidemia ślepoty kończy się nagle, gdy tajemnicza choroba masowo znika z miasta.[sep]Ślepota to historia niewytłumaczalnej masowej epidemii ślepoty, która dotyka niemal wszystkich mieszkańców nienazwanego miasta, oraz gwałtownego rozpadu społecznego, który niebawem następuje. Powieść śledzi nieszczęścia garstki postaci, które należą do pierwszych zarażonych, i koncentruje się na „żonie lekarza”, jej mężu, kilku jego pacjentach oraz różnych innych osobach, które przez przypadek znalazły się razem. Ta grupa zrzesza się w jednostkę przypominającą rodzinę, aby przetrwać dzięki sprytowi i niewytłumaczalnemu szczęściu, że żona lekarza uniknęła ślepoty. Nagłe pojawienie się, a także niewytłumaczalne pochodzenie i natura ślepoty powodują powszechną panikę, a ład społeczny szybko się rozpada, gdy rząd próbuje powstrzymać oczywistą zarazę i utrzymać porządek za pomocą coraz bardziej represyjnych i nieudolnych środków. Pierwsza część powieści opisuje doświadczenia głównych bohaterów w brudnym, przepełnionym zakładzie psychiatrycznym, gdzie oni i inni niewidomi zostali poddani kwarantannie. Higiena, warunki życia i morale przerażająco pogarszają się w bardzo krótkim czasie, odzwierciedlając sytuację w społeczeństwie na zewnątrz. Niepokój o dostępność żywności, spowodowany nieregularnymi dostawami, podważa solidarność, a brak organizacji uniemożliwia internowanym sprawiedliwe rozdzielanie jedzenia i obowiązków. Żołnierze przydzieleni do strzeżenia zakładu i dbania o dobro internowanych stają się coraz bardziej wrogo nastawieni, gdy jeden żołnierz za drugim zostaje zarażony. Wojsko odmawia wpuszczenia podstawowych leków, przez co prosta infekcja staje się śmiertelna. Obawiając się ucieczki, żołnierze strzelają do tłumu internowanych oczekujących na dostawę żywności. Warunki pogarszają się jeszcze bardziej, gdy uzbrojona klikka przejmuje kontrolę nad dostawami żywności, podporządkowując sobie współwięźniów i wystawiając ich na gwałty i deprywację. Zmuszeni głodem, internowani toczą walkę i podpalają zakład, tylko po to, by odkryć, że wojsko opuściło go, po czym bohaterowie dołączają do tłumów niemal bezradnych niewidomych na zewnątrz, którzy wędrują po zniszczonym mieście i walczą ze sobą o przetrwanie. Historia następnie śledzi żonę lekarza, jej męża i ich doraźną „rodzinę”, gdy próbują przetrwać na zewnątrz, opiekując się nimi w dużej mierze żona lekarza, która nadal widzi (choć na początku musi ukrywać ten fakt). Rozpad społeczeństwa jest niemal całkowity. Prawo i porządek, służby społeczne, rząd, szkoły itp. przestają funkcjonować. Rodziny zostały rozdzielone i nie mogą odnaleźć się nawzajem. Ludzie zajmują opuszczone budynki i szukają jedzenia; przemoc, choroby i rozpacz zagrażają przytłoczeniu ludzkich zdolności radzenia sobie. Lekarz i jego żona oraz ich nowa „rodzina” ostatecznie zakładają stały dom i ustalają nowy porządek w swoim życiu, gdy ślepota znika z miasta masowo tak nagle i niewytłumaczalnie, jak uderzyła.


Cam ostatecznie potwierdza, że nie jest córką Bobbi i pochodzi z innej planety, a jej historia nie była wynikiem wyobraźni. W rezultacie dziewczyna odlatuje na swoją planetę, a Owen z ojcem nie planują żadnej wspólnej wędrówki.[sep]Owen to samotny i znudzony chłopiec, który właśnie przeprowadził się z ojcem pracoholikiem do regionu Finger Lakes w północnej części stanu Nowy Jork. Jego matka niedawno zmarła, a on próbuje znaleźć sposób na spędzenie lata, ponieważ nie mieszka już w dzielnicy z wieloma sąsiadami, jak to miało miejsce w Buffalo. Pewnego dnia, biegnąc w górę i w dół siedmiomilowej ścieżki, którą odkrył ze swoim wyżłem Josie, zastanawia się nad życiem na innych planetach, o czym często mówiła mu matka. Kiedy dociera do strumienia, znajduje kawałek materiału ubrudzony krwią. Podąża za śladem stóp, ziemi i krwi do opuszczonego domu, gdzie spotyka dziewczynę o imieniu Campion (nazwaną tak od kwiatu), o błyszczących zielonych oczach, która twierdzi, że pochodzi z innej planety. Cam wyjaśnia, że jej rodzice wylądowali, a ona została przez pomyłkę na Ziemi. Opowiada, że krew pochodzi z rany, którą odniosła, gdy w nią rzucił kołpak Ray – chłopak Bobbi, kobiety, która ją znalazła. Wyjaśnia również, że Ray i Bobbi ścigają ją, ponieważ uciekła z pokoju hotelowego, w którym ją przetrzymywali. Cam mówi, że lubi cukierki Tootsie Rolls i zgadza się, że życie na Ziemi naprawdę ma swoje zalety. Owen przynosi jej życzliwie jedzenie, wodę i zapasy. Owen stara się zachować Cam w tajemnicy przed ojcem oraz przed „Ludźmi-Psami” – przyjazną rodziną posiadającą ponad 19 zwierząt, które codziennie wyprowadzają na spacer tą ścieżką. (Ludzie-Psy, Ernie i Charlene, wyjaśniają, że chcieli mieć dzieci, ale im się to nie udało. Dlatego musieli adoptować psy i koty). Następnie Cam mówi, że potrzebuje, aby zrobił „sygnał” na polu pszenicy, aby dać znać jej rodzicom i mogli ją odebrać. Cam mówi Owenowi, że musi ją ukrywać przez dokładnie cztery dni – to czas pełni księżyca, a oni szukają jej właśnie wtedy. Ponieważ jednak stali się dobrymi przyjaciółmi, Cam prosi Owena, aby poszedł z nią i zostawił swoje nudne życie dla jej planety. Cam i Owen rozbijają namiot i rozmawiają o jej planecie macierzystej. Cam wyjaśnia, że jej planeta była kiedyś zniszczona wojną, a jej mieszkańcy ewoluowali w inteligentniejsze istoty. Następnie mówi, że „lubią psy” i że Josie może iść z nimi. Owen zaczyna rozmawiać z ojcem i jest podekscytowany, gdy ten zostawia notatkę, że wróci wcześniej, aby mogli porozmawiać. Jednak jego ojciec pracuje nad dużym audytem i nie udaje mu się wrócić. Około dziesiątej wieczorem Owen płacze i zasypia. Wściekły Owen wstaje wcześnie następnego ranka i za pomocą deski wyoruje sygnał na polu pszenicy. Owen mówi Cam, że pojedzie z nią na jej planetę. Z niecierpliwością czekają na statek, aż pojawia się Ray i atakuje ich. Podczas gdy Ray rani Owena, Cam ogłusza go deską, której użyli do wyorania sygnału. Cam w panice woła do nieba, widząc światła. Okazuje się jednak, że to policyjny helikopter poszukujący Owena. Poddają się, a Cam wyznaje, że tak naprawdę jest córką Bobbi, ale uciekła i wyobrażała sobie, że pochodzi z innej planety. Kiedy Owen w nią uwierzył, poczuła, że to może być możliwe. W końcu Cam wprowadza się do Erniego i Charlene, a Owen zaczyna rozmawiać z ojcem. Mówią, że wybierają się na wędrówkę przez góry Adirondack. Ostatnie zdanie to słowa Owena: „Cam powiedziała, że życie na Ziemi ma swoje zalety. Myślę, że ma rację”.


Bishopowie oraz spokrewnieni z nimi koloniści są zwykłymi ludźmi, którzy nie są ocalałymi z wieloletniego konfliktu z Mechs na Ziemi. Dorośli przedstawiciele tej grupy charakteryzują się przeciętnym wzrostem i posiadają typową, niezmienioną budowę szkieletu.[sep]Po wydarzeniach opisanych w „Across the Sea of Suns” małe grupy ludzi osiedliły się w innych układach gwiezdnych. Istnieje jednak stałe zagrożenie ze strony Mechs – cywilizacji maszyn będącej pozostałością po innych cywilizacjach, która ewoluowała, postrzegając wszelką cywilizację biologiczną jako niestabilną i niebezpieczną. „Wielka Rzeka Nieba” opowiada historię rodziny Bishopów, która walczy o przetrwanie na planecie Snowglade, przejętej przez Mechs. Bishopowie to jedna z wielu rodzin na Snowglade, wszystkich nazwanych na cześć figur szachowych. Te „rodziny” są bardziej podobne do klanów lub plemion. Wszyscy używają cybernetycznych implantów i mechanicznych wspomagaczy, aby wzmocnić swoje percepcje i zdolności fizyczne. Osobowości zmarłych członków rodziny mogą być przechowywane na kartach pamięci i dostępne poprzez podłączenie ich do portów wszczepionych w szyję. Funkcje fizjologiczne, takie jak popęd seksualny, można wyłączyć, aby wyeliminować rozpraszacze. Rodziny wydają się przystosowane do długotrwałych konfliktów i okresów niedostatku, migrując, aby uniknąć Mechs. Akcja powieści toczy się w okresie, gdy Mechs najechały Snowglade i powoli zmieniają jej klimat, dostosowując go do siebie, wysuszając planetę. Ma to szkodliwy wpływ na ludzi, którzy w przeciwnym razie wydają się żyć w niepewnym rozejmie z Mechs. Wtedy Mechs zaczynają niszczyć ludzkie osady. Z jakiegoś powodu interesują się Killeenem Bishopem, liderem rodziny. W miarę rozwoju serii ujawnia się, że Bishopowie i spokrewnieni z nimi koloniści są post-ludźmi, lub jak opisuje ich tekst, „czwartym gatunkiem szympansa”. (Może to być nawiązanie do książki Jareda Diamanta „Trzeci szympans”). Dorośli mają w rzeczywistości 3 metry wzrostu i lepszą budowę szkieletu niż ludzie. Są ocalonymi po tysiącach lat konfliktu z Mechs na Ziemi, którego początki zostały opisane w poprzednich powieściach. Po pokonaniu Mechs w Układzie Słonecznym podróżowali w pobliże centrum Galaktyki, używając statków kosmicznych poruszających się z prędkością podświetlną, co oznacza, że akcja dzieje się dziesiątki tysięcy lat w przyszłości. Reszta serii opisuje postępy Bishopów w kierunku centrum władzy Mechs oraz wielką tajemnicę, którą noszą, a której Mechs się boją.


Zooey dzwoni do Franny podszywając się pod Lane’a i odrzuca mądrość przekazaną niegdyś przez Seymoura. Zaprzecza, by „Gruba Pani” była w rzeczywistości Chrystusem, co pogłębia załamanie Franny.[sep]Ten fragment dotyczy weekendowego spotkania Franny z jej studenckim chłopakiem, Lane’em Coutellem. Zabiera ją do modnej restauracji, gdzie zostaje opisany jako ten, który „zdominował” rozmowę i próbuje zaimponować Franny wiadomością o otrzymaniu sugestii publikacji swojej najnowszej pracy o Flaubercie. Franny wydaje się zdenerwowana, kwestionując znaczenie wykształcenia college’owego oraz wartość przyjaciół Lane’a. Nie nic nie je, pali, poci się i czuje się osłabiona, musi więc wymówić się, by pójść do łazienki, gdzie po ataku płaczu odzyskuje spokój. Wracając do stolika, jest pytana przez Lane’a o małą książkę, którą nosi przy sobie. Odpowiada obojętnie, że książka nosi tytuł „Droga pielgrzyma” i opowiada historię o tym, jak rosyjski wędrowiec poznaje siłę „modlitwy nieustannej”. Modlitwa Jezusowa polega na wewnętrznym przyswajaniu sobie modlitwy „Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną, grzesznikiem”, do momentu, w którym – w sposób podobny do koanu zen – staje się ona nieświadoma, niemal jak bicie serca. Lane jest mniej zainteresowany historią niż trzymaniem się ich planów dotyczących przyjęcia i meczu futbolowego, choć gdy Franny traci przytomność, zajmuje się nią i przekłada weekendowe zajęcia. Po przebudzeniu idzie po taksówkę, zostawiając Franny samą – praktykującą akt nieustannej modlitwy. Zooey, palący i kąpiący się w wannie, czyta czteroletni list od swojego brata, Buddy’ego. Jego matka, Bessie, wchodzi do łazienki i przeprowadzają długą rozmowę, skupiającą się na zmartwieniach Bessie o siostrę Zooeya, Franny, która znajduje się w stanie załamania emocjonalnego. W trakcie rozmowy Zooey słownie spiera się i żartuje z matką, wielokrotnie prosząc ją, by wyszła. Bessie toleruje zachowanie Zooeya i po prostu stwierdza, że staje się on coraz bardziej podobny do swojego brata Buddy’ego, i zastanawia się, co stało się z jej dziećmi, które kiedyś były takimi „słodkimi i kochającymi”. Po wyjściu Bessie Zooey ubiera się i idzie do salonu, gdzie znajduje Franny na kanapie z jej kotem Bloombergiem i zaczyna z nią rozmawiać. Po tym, jak zdenerwował Franny, kwestionując jej motywy recytowania „Modlitwy Jezusowej”, Zooey wycofuje się do dawnej sypialni swoich dwóch starszych braci, Seymoura i Buddy’ego, i czyta tył ich drzwi, pokryty cytatami filozoficznymi. Po namyśle Zooey dzwoni do Franny, udając Buddy’ego. Franny w końcu odkrywa podstęp, ale ona i Zooey kontynuują rozmowę. Wiedząc, że Franny czuje głęboki szacunek do ich najstarszego brata, Seymoura – psychologa, duchowego przywódcy i powiernika rodziny, który popełnił samobójstwo kilka lat wcześniej – Zooey dzieli się z nią kilkoma słowami mądrości, które Seymour kiedyś mu przekazał. Pod koniec rozmowy, gdy ujawniony zostaje fundamentalny „sekret” rady Seymoura, Franny wydaje się znajdować oświecenie w tym, co jej powiedział Zooey: „nie ma tam nikogo, kto nie byłby grubą panią Seymoura” i że „Gruba Pani” to sam Chrystus.


Maciej Chełmicki oszczędził Stefana Szczukę w mieszkaniu, decydując się na zmianę życia pod wpływem uczucia do Krystyny. Podczas późniejszej ucieczki na dworzec Chełmicki zdołał uniknąć zatrzymania przez patrol i bezpiecznie dotarł do pociągu.[sep]Akcja rozgrywa się w Ostrowcu (prawdopodobnie Ostrowcu Świętokrzyskim) w Polsce i rozpoczyna się 3 maja 1945 roku, w jednym z ostatnich dni II wojny światowej. Wszyscy bohaterowie mają świadomość, że wojna wkrótce się skończy. Armia Czerwona wypędziła wojska niemieckie z Ostrowca w styczniu, a komuniści są gotowi przejąć kontrolę nad powojenną Polską. W opowiadaniu Stefan Szczuka jest sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Partii Robotniczej (PPR, partii o orientacji komunistycznej utworzonej w Związku Radzieckim) i spodziewa się odegrać ważną rolę w nowym rządzie stalinowskiej Polski. Jeepem wiezie go na przemówienie do cementowni w Białej, pobliskim miasteczku. Samochodem prowadzi Frank Podgórski, sekretarz Komitetu Powiatowego PPR. Podgórski rozpoznaje przyjaciółkę (Alicję Kossecką) idącą wzdłuż drogi i zatrzymuje się, by ją powitać. Podgórski dowiaduje się od niej, że jej mąż Antoni Kossecki, który przed wojną był lokalnym sędzią, wrócił z niemieckiego obozu koncentracyjnego Gross-Rosen dwa dni temu. Prosi o wizytę u nich, a ona wyraża zgodę. Podgórski wysiada z samochodu, aby porozmawiać z przyjaciółką, co powoduje opóźnienie. Szczuka niecierpliwie trąbi klaksonem, nakłaniając Podgórskiego do powrotu do jeepa i kontynuowania jazdy. Później, w trakcie jazdy, Podgórski wyjaśnia Szczuce, kim była jego przyjaciółka Alicja Kossecka i że jej mąż właśnie wrócił z nazistowskiej niewoli. Szczuka wspomina, że również przebywał w tym obozie, ale nie przypomina sobie, aby znał kogoś z Gross-Rosen o nazwisku Kossecki. Podgórski nagle przypomina sobie, że Kossecki został aresztowany pod przybranym nazwiskiem, więc Szczuka nie mógł go znać jako Kossecki, ale Podgórski nie może przypomnieć sobie, jak to nazwisko brzmiało. Chwilę później, gdy jeep mija wąski odcinek drogi, dostrzegają tłum gromadzący się wokół innego jeepa leżącego na boku w pewnej odległości od drogi. Zatrzymują się, aby to sprawdzić. Odkrywają, że pasażerowie, dwaj robotnicy o nazwiskach Smolarski i Gawlik, zostali postrzeleni na śmierć, najprawdopodobniej w zasadzce w wąskim miejscu, które właśnie minęli. W drodze powrotnej do swojego jeepa Szczuka mówi Podgórskiemu, że sądzi, iż strzały były przeznaczone dla niego (Szczuki). Podgórski nagle przypomina sobie, że przybrane nazwisko Kosseckiego brzmiało Rybicki. Szczuka rozpoznaje to nazwisko, ale nie mówi wiele o tym, co pamięta. Antoni Kossecki i jego żona Alicja Kossecka (para, o której Podgórski opowiadał Szczuce) mają dwóch synów: Andrzeja (21 lat) i Aleka (17 lat). Podczas wojny, gdy ojciec przebywał w Gross-Rosen, Andrzej walczył jako partyzant, prawdopodobnie w Armii Krajowej (AK), choć w opowiadaniu nazwa ta nie pada. Andrzej również wrócił już do domu, więc rodzina jest znowu razem. Alicja Kossecka wraca do domu ze spaceru, podczas którego spotkała Podgórskiego. Potrzebuje 3000 złotych na zakup wełny. Ukryła te pieniądze w bezpiecznym miejscu, ale odkrywa, że pieniądze zniknęły. Jedyną osobą, która mogła je łatwo zabrać, był jej młodszy syn Alek, który był wcześniej w domu, ale nagle wyszedł krótko po jej wyjściu. Zachowuje swoje podejrzenia dla siebie i postanawia poprosić starszego syna Andrzeja o pożyczenie jej potrzebnej kwoty. Gdy idzie do jego pokoju, słyszy, jak rozmawia z przyjaciółmi i podsłuchuje fragmenty prowadzonej przez nich rozmowy. Te fragmenty rozmowy silnie sugerują czytelnikowi, że Andrzej i jego przyjaciele byli jakoś zaangażowani w zasadzkę na dwóch mężczyzn w jeepie. Tymczasem Podgórski wysadza Szczukę przed hotelem Monopol w Ostrowcu, w którym ten mieszka. Obaj wezmą udział w bankiecie w hotelu później wieczorem, ale Podgórski mówi, że najpierw chce odwiedzić Antoniego Kosseckiego, jak wcześniej umówił się z Alicją Kossecką. Gdy Podgórski i Szczuka rozstają się, Szczuka prosi Podgórskiego, aby zapytał Antoniego Kosseckiego, czy chce go spotkać, starego towarzysza z Gross-Rosen. Podgórski wyraża zgodę i udaje się z wizytą do rodziny Kosseckich, podczas gdy Szczuka wchodzi do hotelu. Gdy Szczuka odbiera klucz do pokoju z recepcji, 24-letni młody mężczyzna, o którym później dowiadujemy się, że jest Maciej Chełmicki, również stoi przy recepcji prosząc o pokój. Recepcjonista informuje Macieja, że wszystkie pokoje są zajęte, jednak Maciej jest bardzo uparty i ostatecznie przekonuje recepcjonistę (za pomocą łapówki), aby znalazł mu pokój. Przez przypadek Maciej trafia do pokoju obok pokoju Szczuki. Wizyta Podgórskiego u Antoniego Kosseckiego zamienia się w bardzo długą rozmowę, a Podgórski zostaje do późna. Rozmawiają o tym, jak wojna poddała ludzi warunkom, które ujawniły najgorsze strony niektórych z nich, i w jakim stopniu ludzie mogą być pociągnięci do odpowiedzialności za swoje czyny w takich warunkach. Podczas gdy Podgórski odwiedza Antoniego Kosseckiego, Szczuka udaje się z wizytą do swojej szwagierki Katarzyny Staniewiczowej, która również mieszka w Ostrowcu. Nie zaprosiła go i nie spodziewa się jego wizyty, ale on czuje, że musi jej powiedzieć, że jego żona Maria (siostra Katarzyny Staniewiczowej) nie wróciła z obozu, w którym przebywała. Gdy Szczuka przybywa, Katarzyna Staniewiczowa ma gości, którzy są wyraźnie częścią przedwojennej arystokracji i nie aprobują polityki Szczuki. W sąsiednim pokoju, nieznany Szczuce, Andrzej Kossecki spotyka się z kapitanem Florianem Wagą. Jest oczywiste, że kapitan Waga jest przełożonym Andrzeja w organizacji konspiracyjnej (prawdopodobnie AK) i wydał rozkaz zabicia Szczuki, co eliminuje wszelkie wątpliwości, co do tego, że Andrzej i jego przyjaciele są zaangażowani w zasadzkę z tego samego dnia. Andrzej pyta kapitana Wagę, czy naprawdę konieczne jest zabicie Szczuki, a kapitan Waga odpowiada, że jedyne, co ma znaczenie, to fakt, że otrzymali taki rozkaz i muszą go wykonać. W salonie dyskusja przybrała nie zbyt serdeczny obrót. Szczuka opowiada szwagierce o Marii, co było powodem jego wizyty, i postanawia wyjść. Po wyjściu Szczuki Katarzyna Staniewiczowa i jej goście, w tym Andrzej, postanawiają udać się do Monopolu na rozrywkę. Kapitan Florian Waga odmawia dołączenia do nich i udaje się w swoją stronę. Z powrotem w Monopolu Maciej Chełmicki udał się do baru hotelowego, gdzie flirtuje z barmanką Krystyną. Jest nią bardzo oczarowany i próbuje przekonać ją, aby przyszła do jego pokoju, gdy skończy pracę. Czekając na koniec zmiany Krystyny, Macieja w barze dołącza jego przyjaciel Andrzej Kossecki, który właśnie przybył z domu Katarzyny Staniewiczowej. Maciej i Andrzej dyskutują o nieudanej próbie zabicia Szczuki. Andrzej relacjonuje swoje spotkanie z kapitanem Wagą, a Maciej obiecuje dokończyć pracę i zabić Szczukę. Głównej części jadalni Monopolu, oddzielonej od baru, rozpoczyna się bankiet. Tymczasem Alek Kossecki, który ukradł matce 3000 złotych, spotyka się w opuszczonej piwnicy z czterema swoimi przyjaciółmi, z których wszyscy należą do organizacji konspiracyjnej. Podczas spotkania ich lider, Jerzy Szretter, wzywa wszystkich uczestników do wniesienia 5000 złotych, które każdy z nich miał przynieść na spotkanie w celu sfinansowania zakupu broni. Wszyscy oprócz jednego są w stanie dostarczyć swoje pieniądze. Alek Kossecki wyznaje, że musiał ukraść część pieniędzy od matki. Lider każe Alekowi zachować jego pieniądze i żąda, aby jego udział został opłacony przez Janusza Kotowicza, innego z uczestników, znanego z posiadania większych środków niż pozostali. Kotowicz odmawia, a Szretter go bije, aż ten oddaje wszystkie swoje pieniądze, które okazują się ogromną sumą. Janusz Kotowicz zaczyna wychodzić, sugerując, że ich wyda, co skłania Jerzego Szrettera do postrzelenia Kotowicza. Z powrotem w hotelu Podgórski wrócił z wizyty u Antoniego Kosseckiego i zagląda do pokoju Szczuki w drodze na bankiet. Podczas rozmowy Szczuka mówi Podgórskiemu, że Antoni Kossecki popełnił straszne zbrodnie podczas pobytu w obozie Gross-Rosen. Podgórski, który znał Kosseckiego przed wojną, z trudem może uwierzyć w to, co słyszy i zastanawia się nad rozmową, którą właśnie prowadził z Kosseckim o odpowiedzialności moralnej. W barze Monopolu Krystyna prosi współpracowniczkę, aby ją zastąpiła, dzięki czemu może wyjść wcześniej i udać się do pokoju Macieja. Współpracownica wyraża zgodę, a Krystyna udaje się do pokoju Macieja i spędzają z nim noc. Maciej zakochuje się w niej na poważnie i zaczyna rewidować ścieżkę, którą podążał w życiu. Na dole kończy się bankiet, który przerodził się w głośną imprezę, a dyrektor hotelu każe muzykom zagrać Poloneza Wojskowego Chopina, gdy ostatni goście wychodzą. (To scena, która pojawia się na końcu filmu). Następnego dnia Maciej spędza cały dzień z Krystyną. Mówi jej, że chce wprowadzić zmiany w swoim życiu i myśli o zapisaniu się do szkoły technicznej. Spotyka się z Andrzejem Kosseckim, który jest jego przełożonym w tajnej organizacji, która wydała rozkaz zabicia Szczuki, a Maciej został zobowiązany do jego wykonania. Maciej wyjaśnia Andrzejowi, że zakochał się w Krystynie i chce zmienić swoje życie, oraz że nie chce już zabijać Szczuki. Andrzej przypomina Maciejowi, że jest pod rozkazem przeprowadzenia zabójstwa. Maciej ostatecznie zgadza się zabić Szczukę, ale mówi, że to będzie ostatni rozkaz, który wykona. Maciej pisze notatkę do Krystyny i mówi jej, że ma jakieś sprawy do załatwienia i nie będzie mógł jej widzieć przez pewien czas. Mówi, że musi jechać do Warszawy i zaprasza ją, aby pojechała z nim, a ona wyraża zgodę. Maciej zaczyna śledzić Szczukę i podąża za nim do mieszkania kobiety, która wróciła z tego samego obozu, w którym więziona była żona Szczuki. Szczuka udał się tam, aby dowiedzieć się o losie swojej żony. Podczas gdy Szczuka jest w mieszkaniu, Maciej wchodzi i zabija Szczukę. Wraca do hotelu, gdzie śpi przez kilka godzin. Gdy się budzi, spieszy, by zdążyć na pociąg do Warszawy. Po zabiciu Szczuki jest nerwowy z powodu możliwości rozpoznania, a w drodze na dworzec wzbudza podejrzenia patrolu, który nakazuje mu zatrzymać się. Wpada w panikę i próbuje uciec, a oni strzelają do niego.


Ashe Marson skonfrontował się z Freddiem Threepwoodem, który przyznał się do kradzieży skarabeusza w celu spłaty długu, po czym odzyskał przedmiot i zwrócił go J. Prestonowi Petersowi. W międzyczasie Aline Peters postanowiła zerwać zaręczyny z Freddiem i uciec z George'em Emersonem.[sep]Powieść zaczyna się od Ashe Marsona, młodego pisarza zatrudnionego w Mammoth Publishing Company, twórcy popularnych powieści detektywistycznych o „Gridleyu Quaylu”, wykonującego codzienne ćwiczenia. Joan Valentine, młoda dziewczyna mieszkająca w tym samym budynku mieszkalnym, przygląda się mu i śmieje się. W ten sposób ona i Ashe spotykają się, odkrywają, że pracują dla tego samego wydawnictwa, a Ashe jest zachęcany do poszukania nowej okazji wśród ogłoszeń w gazetach. Tymczasem Freddie Threepwood, młodszy syn 9. hrabiego Emsworth, jest zaręczony z Aline Peters, córką amerykańskiego milionera J. Prestona Petersa. Freddie odwiedza swojego przyjaciela R. Jonesa, mając nadzieję „odzyskać” listy, które w przeszłości wysłał do pewnej tancerki z chóru, czując, że mogą być w jej rękach niebezpieczne, szczególnie po ostatniej wpadce jego kuzyna, lorda Percy’ego Stockheath. Płaci Jonesowi 500 funtów, aby załatwił sprawę. Clarence Threepwood, starszy hrabia Emsworth, odwiedza J. Prestona Petersa, ojca Aline, pasjonata kolekcjonowania egipskich skarabeuszy. Peters pokazuje mu najcenniejszy egzemplarz w swojej kolekcji: skarabeusa z IV dynastii Cheopsa. Pana Petersa wzywa się do telefonu, a nieobecny hrabia, zapominając o skarabeuszu, chowa go do kieszeni. Aline Peters obiadowała ze swoim starym przyjacielem George’em Emersonem, oficerem policji z Hongkongu, który chce ją poślubić. Oświadcza jej się po raz kolejny i mówi jej, że zaprzyjaźniwszy się z Freddiem Threepwoodem, został zaproszony do Blandings. Pan Peters odkrywa zniknięcie swojego skarabeusza i podejrzewa hrabiego, ale nie może go z tym skonfrontować z obawy przed zagrożeniem małżeństwa swojej córki. Hrabia zapomniał już o wszystkim, co się wydarzyło, i myśli, że skarabeusz był podarunkiem od pana Petersa. R. Jones znajduje adres dawnej sympatii Freddiego, Joan Valentine, która mówi mu, że dawno zniszczyła wszelkie listy, jakie mogła mieć od Freddiego. Gdy wychodzi, Aline Peters, bliska przyjaciółka Joan, przybywa z wizytą, co pozwala podejrzanemu Jonesowi podsłuchiwać przy drzwiach. Słyszy, że ojciec Aline oferuje 1000 funtów każdemu, kto odzyska jego skarabeusza. Joan postanawia, że sama pojedzie do zamku Blandings, podszywając się pod pokojówkę Aline, odzyska skarabeusza i zgarnie nagrodę. Ashe, słuchając rady Joan, przegląda ogłoszenia w gazecie i widząc jedno, które przyciąga jego uwagę, udaje się na rozmowę z panem Petersem, który szuka kogoś do podszywania się pod jego lokaja i kradzieży skarabeusza. Ashe, okazując Petersowi zapał, dostaje pracę. Ashe opowiada Joan o tym i obydwoje jadą pociągiem do Blandings. Podczas podróży Joan ostrzega Asze o skomplikowanym systemie etykiety obowiązującym służbę w wielkim domu. Ma nadzieję, że jej słowa przekonają go do zrezygnowania z poszukiwań i usunięcia się jako jej konkurenta do nagrody, ale on postanawia zrobić wszystko, co w jego mocy. Po przybyciu Ashe spotyka Baxtera, wydajnego i podejrzliwego sekretarza hrabiego, w drodze do pokoju pana Petersa, zwracając się do niego w sposób bardzo nieprzystający lokajowi. Odkrywa, że pan Peters, podobnie jak Beach, kamerdyner w zamku, ma problemy z żołądkiem, więc przekonuje go do wykonywania ćwiczeń i rzucenia palenia cygar. W nocy Ashe i Joan próbują zdobyć skarabeusza, gdy czujny Baxter ich słyszy. Ashe, ze swoim przygotowanym usprawiedliwieniem czytania bezsenemu panu Petersowi, pomaga Joan uciec. Następnego ranka Ashe i Joan postanawiają zostać sojusznikami i, po rzucie monetą, że Ashe jako pierwszy spróbuje ukraść skarabeusza. Aline stosuje tę samą dietę co jej ojciec, składającą się głównie z roślin strączkowych, a George, martwiąc się, że cierpi na niedożywienie, przygotowuje ucztę, aby przynieść jej ją w nocy. Gdy udaje się do jej pokoju, on i Ashe zderzają się w ciemnym korytarzu zamku i zaczynają hałaśliwą bójkę. Baxter wpada do środka, ale zanim zapalają się światła, Ashe i George uciekają, zostawiając Baxtera otoczonego jedzeniem i połamaną porcelaną. Jest obwiniany o obudzenie wszystkich i surowo krytykowany przez swojego pracodawcę, lorda Emswortha, za podkradanie jedzenia w środku nocy. Następnej nocy kolej Joan, ale odkrywa, że skarabeusza już nie ma. Następnego ranka Ashe dowiaduje się, że Freddie potrzebuje pieniędzy, aby zapłacić R. Jonesowi za listy do Joan; konfrontuje się z Freddiem, który przyznaje się do kradzieży, a Ashe zabiera skarabeusza i oddaje go prawowitemu właścicielowi, panu Petersowi. George Emerson, odwołany do Hongkongu, z żalem życzy Aline powodzenia z Freddiem; Aline, w której wreszcie obudził się instynkt macierzyński na widok jego rozczarowania, postanawia porzucić Freddiego i uciec z nim. Ashe i Joan wreszcie zdają sobie sprawę, że są stworzeni dla siebie, i wchodzą w służbę do pana Petersa. Lord Emsworth zgadza się pozwolić Freddiemu na powrót do Londynu pod warunkiem, że nie będzie już więcej robił z siebie głupka.


Hrabia Lock Island poniósł klęskę w starciu z flotą Kościoła w Kanale Tarot, mimo użycia nowoczesnych pocisków wybuchowych, ponieważ wroga flota była znacznie liczniejsza. Bitwa zakończyła się zniszczeniem sił Charis, w której zginęła połowa galionów oraz kuzyn cesarza Cayleba, a kościół nie poniósł żadnych strat.[sep]Po podboju Corisande przez Charis, ludność tego kraju staje się coraz bardziej niepokojąca pod okupacją (mimo że Charis rządzi mądrze i z litością), a dwa główne ruchy oporu zaczynają się formować – jeden w stolicy Manchyr, a drugi na północnych ziemiach arystokracji. Obie spiski łączą „Lojalistów Świątyni”, którzy postrzegają Kościół Charis jako abominację, która musi zostać zniszczona, z przywódcami świeckimi, chcącymi odzyskać swój naród spod okupacji obcej, i oba wydają się być bardzo dobrze zorganizowane. Podczas gdy Merlin używa swojej zaawansowanej technologii, aby stale monitorować te grupy, on, cesarz Cayleb i cesarzowa Sharleyan (która jest teraz w ciąży z pierwszym dzieckiem) decydują się nie działać przeciwko nim teraz i czekać, aż będą mogli zmiażdżyć całą opozycję jednym uderzeniem. Tymczasem w Talkyrze – stolicy Delferahk, gdzie przebywają na wygnaniu ocalałe dzieci księcia Hektora z Corisande – hrabia Coris zostaje wezwany do Syjonu na konsultacje z przywództwem kościoła. Chociaż Coris niechętnie opuszcza księżniczkę Iris i księcia Daivyna, a mimo podejrzeń co do udziału Inkwizycji w śmierci ich ojca, Coris ma niewielki wybór i musi spełnić żądania Świątyni. Wraz z postępem ciąży Sharleyan, Merlin zabiera ją do Jaskini Nimue pod Górami Światła (zabierając ją w przestrzeń kosmiczną w ramach „trasy widokowej” i robiąc na niej wrażenie wszystkimi cudami w jaskini), aby mogła zostać zbadana przez tamtejszy komputer medyczny. Jest zmuszony wyznać prawdę o tym, że wstrzyknął im i kilku innym osobom nanotechnologię zaprojektowaną do walki z chorobami i szybszego gojenia ran, i wyjaśnia, że był zdeterminowany, by nie stracić żadnego z nich przez jakiś zarazek. W Dohlarze hrabia Thirsk ponownie otrzymuje dowodzenie w marynarce wojennej, gdy dla jego przełożonych staje się jasne, że jego raporty o statkach Charisian były dokładne. Jednak nadal musi zmagać się z polityką dworską, ponieważ jego były, niekompetentny poprzednik miał zbyt wielu sojuszników, którzy nie cieszyli się z udowodnienia, że się mylili. Mimo to Thirsk okazuje się bystrym operatorem, ponieważ udaje mu się bardzo dobrze wyszkolić swoje załogi, zmieniając ogólne praktyki Floty Dohlaran (takie jak zakaz używania bata do dyscypliny i proszenie, aby marynarze i ich rodziny byli opłacani przez kościół miesięcznie), co przysparza mu jeszcze więcej wrogów w Dohlarze i w Świątyni. W Tellesbergu arcybiskup Staynair przygotowuje się do podróży do Corisande i niechętnie mówi baronowi Wave Thunder o walizkach pełnych raportów o korupcji wewnątrz świątyni, które przekazał mu Adorai Dynnys. Chociaż Wave Thunder jest na niego zły, że nie podzielił się z nim tymi informacjami, Staynair stwierdza, że zostały mu one przekazane pod pieczęcią spowiedni, aby chronić źródło, które już ryzykowało życiem, aby je do nich dostarczyć, i Wave Thunder ustępuje. W Corisande ojciec Tymahn Hahskans zaczyna zwracać na siebie uwagę w swoich kazaniach o korupcji wewnątrz kościoła, którą zauważył dawno temu, ale był zabroniony o niej mówić. Jego kazania zaczynają stanowić zagrożenie dla Lojalistów Świątyni, którzy próbują zachęcić do niepokojów społecznych i obywatelskiego nieposłuszeństwa w stolicy. W rezultacie Hahskans zostaje uprowadzony ze swojego domu, a następnie brutalnie torturowany na śmierć i pozostawiony w miejscu publicznym na rozkaz byłego Intendenta Corisande (reprezentanta Inkwizycji). Merlin, który zostaje powiadomiony o uprowadzeniu przez SOWĘ zbyt późno, by uratować Hahskansa, działa przeciwko spiskowi w Manchyr, wysyłając anonimową wiadomość do sir Koryna Gahrvai, syna hrabiego Anvil Rock, który proceeds do aresztowania spiskowców, wśród których znajdują byłego Intendenta. Później zostaje on pozbawiony stanowiska przez Kościół Charis i osądzony za morderstwo i spisek, a w konsekwencji stracony wraz z większością swoich współspiskowców w Manchyr. Coris przybywa do świątyni w środku zimy i spotyka się z Traynairem i Clyntahnem, aby omówić możliwe sposoby zachęcenia do popularnego powstania w swojej ojczyźnie. Nieświadomy Coris, Clyntahn udało się umieścić szpiega w pobliżu niego, aby raportować o jego działaniach, i który daje szczegółowy raport swojemu zastępcy, Rayno. W Chisholm książę Nahrmahn i jego żona Olyvya są w pełni wprowadzeni w prawdę o Merlinie, objawienie, z którym radzą sobie całkiem dobrze, i oboje otrzymują komunikatory oraz dostęp do SOWY. Merlin wykorzystuje okazję pobytu Sharleyan i Cayleba w pałacu podczas zimy, aby udać się na kolejną misję do Syjonu, gdzie przebrany za kupca z Silkiahan o imieniu Ahbraim Zhevons nawiązuje kontakt z panią Ahnzhelyk, najważniejszym sojusznikiem Koła. Powiadamia ją, że Adorai Dynnys bezpiecznie dotarł do Charis i że nadszedł czas, aby się spakować i wyjechać. Ona z kolei organizuje przemyconie ponad 200 osób związanych z Kołem, a także rodzin kilku wikariuszy, arcybiskupa Glacierheart i kilku innych biskupów, dokładnie w momencie, gdy Inkwizycja uderza na Koło. Raczej niż zostać schwytanym żywym, Hawuerd Wylsyn (jeden z przywódców Koła), zabija swojego brata Samyla, a następnie walczy z strażnikami Inkwizycji, aż sam zostaje zabity. Ogółem Clyntahn aresztuje ponad 2000 osób, w tym ponad 30 wikariuszy (dziesiątą część całej Rady Wikariuszy), dziesiątki biskupów i arcybiskupów, wraz z wszystkimi ich rodzinami i współpracownikami, z których większość jest brutalnie przesłuchiwana, a później stracona z pełnym rygorem „Kary Schuelera”. Hrabia Coris opuszcza Syjon z ogromną pośpiechem dokładnie w tym momencie. Wikariusz Duchairn, choć przerażony działaniami Clyntahna, jest bezsilny, by je powstrzymać, ale czuje, że musi zrobić coś, aby złagodzić szkody wyrządzone przez rząd terroru Wielkiego Inkwizytora. Powiadamia Trynaira, że chociaż odmawia wsparcia działań Clyntahna i nie weźmie w nich udziału, to też mu się nie sprzeciwi. Raczej, sfinansuje wszystkie zakony charytatywne, aby przedstawić łagodniejszą twarz kościoła matki, aby pomóc tym, którzy zostaną zranieni w Świętej Wojnie, która właśnie została ogłoszona, i Trynair zgadza się poprzeć decyzję Duchairna. Tymczasem w Corisande Maikel Staynair dokonuje wizyty duszpasterskiej w towarzystwie Merlina i w swoim unikalny sposób kupuje serca i umysły Corisandian. Merlin z kolei powiadamia radę regencyjną o Północnym Spisku i o tym, że cesarz i cesarzowa wiedzą o nim od pewnego czasu, czekając, aż się zorganizują, aby odciąć opór jednym uderzeniem i schwytać zdradzieckiego wielkiego księcia Zebediah wraz z nimi. Mówi im również, że oni i wicekról Chermyn otrzymają niezbędne informacje, aby działać przeciwko spiskowcom od sieci „seijin” takich jak on, którzy obserwują księstwo od pewnego czasu i którzy są ekspertami w niepozornym zbieraniu krytycznych informacji. Wkrótce potem zdrajca w Cesarskiej Armii Charisian wysyła nowoczesne karabiny do Corisande przez wielkiego księcia Zebediah, a Rada Regencyjna uderza na zdrajców, aresztując ich i byłego biskupa-egzekutora Kościoła w Corisande wraz z nimi. W Charis mistrz Howsmyn i jego badacze zaczynają opracowywać wybuchowy pocisk dla nowych żelaznych dział marynarki, podczas gdy hrabia Grey Harbor otwiera tajne negocjacje z królem Gorjahem z Tarot. Hrabia Lock Island używa dodatkowych jednostek marynarki, aby wywrzeć jeszcze większą presję na Gorjaha, podczas gdy Merlin, ponownie przebrany za Zhevonsa, infiltruje sypialnię Gorjaha i przekonuje go (pod groźbą noża), aby zgodził się dołączyć do Imperium Charis. Sharleyan i Cayleb wracają do Charis tuż przed porodem księżniczki koronnej Alanah, z Merlinem nadzorującym przebrany za brata z Zakonu Pasquale. W Dohlarze hrabia Thirsk zmusza Charisian do wycofania się z ich przedniej bazy, zadając poważne straty kilku ich jednostkom (choć większości udaje się uciec). Ta porażka motywuje Thirska do zaplanowania ofensywy przeciwko imperium Charis. Świątynia, ogłaszając Świętą Wojnę przeciwko Charis i mając gotową nową flotę, rozkazuje statkom wypłynąć i dołączyć do statków z innych flot lądowych w Dohlarze. Cayleb i Sharleyan decydują się spotkać z główną częścią floty Kościoła z ponad 60 własnymi statkami, jednak odkrywają zbyt późno, że Kościół udało się ich oszukać, wysyłając swoje statki do Imperium Desnairskiego, przez Kanał Tarot (jako przypomnienie dla Gorjaha, że nadal rządzą). Złapani z większością swojej floty bardzo źle rozmieszczoną i niezdolni do zrobienia czegokolwiek w sprawie ruchu Kościoła na Tarot, Cayleb i Sharleyan decydują się wysłać hrabiego Lock Island (który również został przyjęty do Wewnętrznego Kręgu tych, którzy znają prawdę) i jego 25 statków przeciwko ponad 120 galionom (choć tylko 90 jest uzbrojonych w ogóle). Jednak Howsmyn udaje się ukończyć próby nowych pocisków i udało mu się dostarczyć kilka statków Lock Island z nowymi działami i niewielką ilością nowych pocisków. Lock Island随后 prowadzi śmiałą nocną zasadzkę na flotę Kościoła i udaje mu się zaskoczyć ją całkowicie, eliminując całą kolumnę statków, zanim zdążą zareagować. Gdy jego statki przenikają do formacji Kościoła, Lock Island wysyła sygnał flarę w powietrze, a statki wyposażone w nowe działa strzelają nowymi pociskami. Nagła destrukcyjność nowych braci przytłacza flotę Kościoła, krusząc jej spójność i morale. Prawie połowa statków poddaje się Charisian, a tylko 9 udaje się uciec, a wszystkie inne zatopione lub spalone. Koszt dla Charisian jest wysoki, ponieważ prawie połowa ich własnych galionów jest zniszczona. Kuzyn cesarza Cayleba, Bryahn Lock Island, również ginie w bitwie. Podczas gdy Cayleb opłakuje śmierć kuzyna, Merlin pociesza go, jak najlepiej potrafi, mówiąc mu, że Bryahn tylko wykonał swój obowiązek, jak Cayleb zrobiłby na jego miejscu. Prywatnie Merlin zastanawia się, że kościół prawdopodobnie odbuduje swoją flotę i spróbuje ponownie zniszczyć Charis, mimo tej druzgocącej straty, ponieważ nie ma innego wyjścia.


Tarwater ratuje małego Biskupa podczas rejsu łodzią, odmawiając mu chrztu, co ignoruje nakaz usłyszany w głowie. Po powrocie na wieś dowiaduje się, że ciało pradziadka spłonęło w pożarze, co ostatecznie zniechęca go do przyjęcia swojego losu jako proroka.[sep]Powieść zaczyna się od śmierci starego Masona Tarwatera. Przed śmiercią prosił on on swojego prawnuka, nastoletniego bohatera, Francisa Tarwatera, o godny chrześcijański pogrzeb, z krzyżem oznaczającym grób, aby jego ciało zostało zmartwychwstane w Dniu Sądu. Młody Tarwater zaczyna kopać grób, ale nagle słyszy w głowie „Głos”, który każe mu zapomnieć o starym. Tarwater słucha i zamiast tego upija się. Gdy wraca po alkoholu, podpala dom, w którym mieszkał z wujkiem, a ciało pradziadka wciąż jest w środku. Wyrusza do miasta i dostaje podwózkę od handlowca, który zostawia go pod drzwiami jego wuja Raybera. Rayber jest zdumiony widząc młodego Tarwatera, na którego dawno temu zrezygnował po tym, jak chłopiec został w zasadzie „uprowadzony” przez swojego pradziadka, aby żyć na wsi i być wychowany w wierze chrześcijańskiej. Tarwatera wita w drzwiach również młody syn Raybera, Bishop, który (jak sugeruje tekst) ma zespół Downa. Stary Mason Tarwater (pradziadek) zlecił młodym Tarwaterowi ochrzczenie Biskupa w pewnym momencie, aby ocalić duszę chłopca. Tarwater natychmiast czuje się niepewnie w obecności Biskupa, ale mimo to postanawia zostać z wujkiem Rayberem. Nie uważa Biskupa za człowieka i czuje do niego odrazę. Trójka zaczyna przez pewien czas żyć razem jak rodzina, a Rayber jest podekscytowany powrotem swojego bratanka, aby wychować go na normalnego, wykształconego chłopca. Ale Tarwater opiera się próbom świeckiej reformy ze strony wuja w ten sam sposób, w jaki opierał się próbom reformy religijnej ze strony pradziadka. Rayber rozumie, przez co przechodzi Tarwater. Kiedy on (Rayber) miał zaledwie siedem lat, stary Mason Tarwater uprowadził go, aby go ochrzcić, ale ojciec Raybera uratował go, zanim stary mógł go całkowicie „skorumpować”. Po wielu próbach Raybera „cywilizowania” Tarwatera i wielu próbach Tarwatera zrozumienia swojego prawdziwego przeznaczenia (czy to jako proroka, czego życzył sobie jego pradziadek, czy jako oświeconego, wykształconego nowoczesnego człowieka, czego życzy sobie jego wujek Rayber), Rayber układa plan, by zabrać Tarwatera z powrotem na wieś, gdzie wyrządzono mu krzywdę, mając nadzieję, że konfrontacja z przeszłości pozwoli mu ją zostawić. Pod pretekstem zabrania chłopców na wieś do ośrodka wędkarskiego, Rayber w końcu konfrontuje się z Tarwaterem i mówi mu, że musi się zmienić i porzucić szalone, przesądne chrześcijańskie wychowanie, którym jego pradziadek go „skorumpował”. Tarwater nie jest jednak tak łatwo przekonany. Będąc w ośrodku, spotyka się ponownie z „Głosem” (diabłem), który mówi Tarwaterowi, by porzucił rozkaz pradziadka ochrzczenia małego Biskupa i zamiast tego utopił chłopca. Pewnego wieczoru Tarwater zabiera Biskupa łodzią na środek jeziora, z niechętnym błogosławieństwem Raybera. Rayber nie widzi ich na jeziorze, ale wciąż słabo słyszy ich głosy. Tarwater ostatecznie topi Biskupa, jednocześnie go chrzcząc, tym samym spełniając oba przeznaczenia naraz. Rayber zdaje sobie sprawę, co się stało, i mdleje, nie z powodu strachu o życie syna, ale dlatego, że nie czuje nic w związku ze śmiercią syna. Tarwater ucieka w lasy, aby wrócić do domu pradziadka i raz na zawsze zmierzyć się ze swoimi demonami. Ostatecznie dostaje podwózkę od innego mężczyzny, który namawia Tarwatera do picia. Tarwater przystaje na propozycję i traci przytomność, w końcu budząc się nagi przy drzewie, a jego ubrania są schludnie złożone obok niego. Tarwater w końcu dociera do starej farmy swojego pradziadka, gdzie dom spłonął. Tarwater sądził, że pradziadek spłonął wraz z nim, ale Buford, czarnoskóry mężczyzna mieszkający w okolicy, w rzeczywistości uratował ciało starego Masona Tarwatera z domu na początku powieści, gdy Tarwater poszedł się upić i dał staremu godny chrześcijański pogrzeb, tak jak stary prosił Tarwatera, by zrobił. Tarwater zdaje sobie sprawę, że dwa główne prośby pradziadka (aby otrzymał godny pogrzeb i aby mały chłopiec Bishop został ochrzczony) zostały spełnione, co przekonuje Tarwatera, że nie może już uciekać od swojego powołania jako proroka. Historia kończy się tym, że Tarwater udaje się w stronę miasta, aby „Ostrzec dzieci Boga przed przerażającą prędkością miłosierdzia”.


Scott odnajduje statecznik w okolicach jeziora Dancing Bear Water, ignorując bezwartościową wskazówkę otrzymaną poprzez automatyczne pismo córki Honey'ego. Znaleziona część nie wykazuje klasycznego pęknięcia zmęczeniowego, co ostatecznie obala teorię Theodore'a Honey'ego o wadzie konstrukcyjnej. W rezultacie producenci nie przeprojektowali samolotu, co doprowadziło do przerwania jego eksploatacji nad Atlantykiem.[sep]Antybohaterem historii jest Theodore Honey, który zajmuje się badaniami nad zmęczeniem aluminiowych kadłubów samolotów. Jego obecnym projektem, nadzorowanym przez dr. Dennisa Scotta, jest zbadanie możliwej awarii statecznika poziomego o dużym wydłużeniu w nowym samolocie pasażerskim, fikcyjnym Rutland Reindeer. Honey, wdowiec, oprócz pracy musi wychowywać swoją małą córkę, Elspeth. Wydarzenia są opowiadane przez Scotta w pierwszej osobie. Honey nie robi imponującego wrażenia i jest tak skupiony na swojej pracy, że jego relacje ze światem zewnętrznym – które nigdy nie były zbyt dobre – bardzo cierpią. W całej historii ludzie oceniają go na podstawie wyglądu lub jego zróżnicowanych i niekonwencjonalnych zainteresowań, takich jak piramidologia – badanie możliwych ezoterycznych interpretacji piramid. Honey przewidział, opierając się na (fikcyjnej) teorii rzekomo związanej z mechaniką kwantową, że konstrukcja ze stopu może ulec awarii na długo przed okresem eksploatacji zwykle przewidywanym przez normy projektowe. Do testu zmęczeniowego wykorzystuje zapasowy statecznik z samolotu Reindeer. Teoria Honey’ego przewiduje, że metal u nasady statecznika ulegnie zmęczeniu i pęknie z pęknięciem krystalicznym. Dla Honey’ego wydaje się to być jedynie ezoterycznym i wciągającym problemem z zakresu nauk ścisłych; dla Scotta jest to sprawa najwyższej wagi, ponieważ samoloty Reindeer codziennie przekraczają Atlantyk Północny, przewożąc setki pasażerów. Przewidywanie Honey’ego staje się jeszcze bardziej niepokojące, gdy Scott łączy je z niedawną katastrofą samolotu Reindeer przewożącego radzieckiego ambasadora, który miał nalot zbliżony do szacunków Honey’ego i który rozbił się w północno-wschodnim Quebecu. Raport o katastrofie, w tym fotografie, jest niejednoznaczny, a Scott uważa, że szczątki samolotu muszą zostać zbadane fizycznie. Honey zostaje wysłany do Kanady, aby zbadć wrak katastrofy, podróżując na pokładzie samolotu Reindeer, na którym spotyka dwie bohaterki powieści, Corder i Teasdale. Podczas lotu, gdy Honey odkrywa od załogi kokpitu, że nalot tego samolotu jest dwukrotnie wyższy niż jakiegokolwiek innego Reindeera w służbie i zbliża się do jego przewidywanego czasu awarii, coraz bardziej martwi się o jego bezpieczeństwo. Zwierza się Teasdale, której filmy podziwia, i daje jej kilka rad dotyczących najbezpieczniejszego miejsca w samolocie w razie katastrofy. Mimo swojego niepokoju pozostaje przekonujący i szczery, robiąc wrażenie na Corder i Teasdale. Wrażenie robi również na pilocie, Samuelsonie, który znał kapitana niedawno rozbitego Reindeera i z pogardą odrzucił wniosek oficjalnego śledztwa, że katastrofa nastąpiła w wyniku błędu pilota. Podczas gorącej dyskusji podczas międzylądowania na międzynarodowym lotnisku w Gander Honey zdaje sobie sprawę, że nie udało mu się przekonać nikogo do uznania Reindeera za niezdolny do służby, i w desperacji unieszkodliwia go, wysuwając podwozie, gdy samolot stoi na pasie startowym. Honey zostaje odwołany do Farnborough po tym akcie sabotażu, ale jest opóźniony, ponieważ Commercial Air Transport Organisation, fikcyjny operator uszkodzonego samolotu, odmawia jego przewozu. Podczas jego nieobecności kłopoty pojawiają się na drugim froncie. Na czas swojej podróży zostawił Elspeth pod opieką tylko niewiarygodnej sprzątaczki w ich zaniedbanym domu w Farnham, niedaleko pracy. Shirley Scott znajduje chorą Elspeth – co potwierdza jej obawy co do stanu życia domowego Honey’ego – i opiekuje się nią. Elspeth wykazuje wzruszający mix dojrzałości i powagi intelektualnej, ale zdradza zainteresowania Honey’ego spirytyzmem i przepowiadaniem przyszłości. Mimo to, pogląd Elspeth jest łagodzony poważnym myśleniem i dziecięcą radością z prostych rzeczy. Teasdale odwiedza dr. Scotta w Farnborough i relacjonuje mu przebieg wydarzeń, zanim zaoferuje Elspeth nieco kobiecej opieki i uczucia. Jej uczucie do Honey’ego jest oczywiste, ale zdaje sobie sprawę, że to niemożliwe – nie może dać mu dzieci ani go wspierać w pracy. Wkrótce po niej przybywa Corder, która przynosi list rezygnacyjny Honey’ego dla Scotta oraz własną relację z wydarzeń w Gander. Gdy Honey wraca, Scott już wyjechał do Kanady, aby odzyskać nasady stateczników. Po dotarciu na miejsce katastrofy odkrywa, że części samolotu przylegające do miejsca, w którym oddzielił się statecznik, zostały usunięte przez radziecką delegację, która przybyła, aby odzyskać ciało swojego ambasadora. Władze radzieckie podejrzewają, że katastrofa była częścią spisku mającego na celu zamordowanie ich ambasadora i są całkowicie nieprzychylne, gdy zwraca się do nich o informacje dotyczące brakującej nasady statecznika. Sam statecznik pozostaje zagubiony w dziczy, ale musi zostać odnaleziony, jeśli istnieje jakakolwiek nadzieja na udowodnienie zmęczenia metalu. Honey przychodzi z pomocą, ale w bardzo niekonwencjonalny sposób. Wprowadza córkę w lekki trans, do czego, w szoku Corder, Elspeth wyraźnie przyzwyczaiła się wcześniej. Używając tabliczki i pisania automatycznego, pojawia się wiadomość: POD STOPĄ MISIA. Dyrektor, sceptyczny co do wartości wiadomości, odmawia przesłania jej do Scotta, co prowadzi do gorącej wymiany zdań. Dyrektor zwraca uwagę, że niedźwiedź może równie dobrze odnosić się jedynie do Związku Radzieckiego i że wiadomość nie mówi im nic więcej, niż już wiedzą. Dzięki pomocy Corder i Samuelsona oraz ich kontaktom w C.A.T.O. Honeyowi udaje się przekazać wiadomość do Scotta w kanadyjskich lasach. Scott i jego towarzysze dochodzą do wniosku, że niedźwiedź może odnosić się do jeziora, Dancing Bear Water, 30 lub 40 mil wstecz wzdłuż trasy lotu zaginionego samolotu i tam, w odpowiednim czasie, znajdują statecznik – a jego przednia piasta żebra wykazuje klasyczne pęknięcie zmęczeniowe. Odnalezienie potwierdza teorię Honey’ego i czyni go drobnym bohaterem w kręgach lotniczych – do czego on jest obojętny. Jego wczesne ostrzeżenie pozwala nawet na terminowe przeprojektowanie przez producentów, zapewniając, że nie nastąpi przerwanie obsługi Reindeerów nad Atlantykiem. Corder i Honey biorą ślub.


Truant nie znajduje żadnych dowodów na istnienie filmu *The Navidson Record* ani opisywanego w nim domu, mimo że w tekście przywoływane są opinie sławnych intelektualistów. Rękopis zawiera jednak odniesienia do rzeczywistych publikacji, takich jak książka Time-Life, które potwierdzają autentyczność niektórych źródeł.[sep]*House of Leaves* rozpoczyna się narracją w pierwszej osobie prowadzoną przez Johnny'ego Truant'a, pracownika studia tatuażu w Los Angeles i samozwańczego niewiarygodnego narratora. Truant poszukuje nowego mieszkania, gdy jego przyjaciel Lude wspomina mu o mieszkaniu niedawno zmarłego Zampanò, niewidomego, starszego mężczyzny, który mieszkał w budynku Lude'a. W mieszkaniu Zampanò Truant odkrywa rękopis napisany przez Zampanò, który okazuje się akademicką analizą filmu dokumentalnego zatytułowanego *The Navidson Record*, choć Truant twierdzi, że nie może znaleźć żadnych dowodów na to, by film kiedykolwiek istniał. Reszta powieści obejmuje kilka narracji, w tym raport Zampanò na temat fikcyjnego filmu; autobiograficzne wtrącenia Truant'a; mały transkrypt fragmentu filmu od brata Navidsona, Toma; mały transkrypt wywiadów z wieloma osobami na temat *The Navidson Record* przeprowadzonych przez żonę Navidsona, Karen; oraz sporadyczne krótkie notatki nieznanych redaktorów, wszystko splecione masą przypisów. Istnieje również inny narrator, matka Truant'a, której głos jest przedstawiony poprzez zestaw samodzielnych listów zatytułowanych *The Whalestoe Letters*. Tekst każdego narratora jest wydrukowany inną czcionką, co ułatwia czytelnikowi śledzenie czasami trudnego formatu powieści (Truant w Courier New w przypisach, a główna narracja w Times New Roman w amerykańskiej wersji). Narracja Zampanò dotyczy głównie rodziny Navidsonów: Willa Navidsona, fotoreportera (często opartego na Kevinie Carterze), jego partnerki, Karen Green, atrakcyjnej byłej modelki oraz ich dwojga dzieci, Chada i Daisy. Brat Navidsona, Tom, oraz kilka innych postaci odgrywają również rolę w dalszej części historii. Rodzina Navidsonów niedawno przeprowadziła się do nowego domu w Wirginii. Po powrocie z podróży do Seattle rodzina Navidson odkrywa zmianę w swoim domu. Przypominająca szafę przestrzeń zamknięta za nieozdobionymi drzwiami pojawia się niewytłumaczalnie tam, gdzie wcześniej była tylko pusta ściana. Drugie drzwi pojawiają się na końcu szafy, prowadząc do pokoju dzieci. Podczas gdy Navidson bada to zjawisko, odkrywa, że wewnętrzne wymiary domu są w jakiś sposób większe niż wymiary zewnętrzne. Początkowo różnica wynosi mniej niż cal, ale z upływem czasu wnętrze domu okazuje się pozornie rozszerzać, przy zachowaniu tych samych proporcji zewnętrznych. Pojawia się trzecia zmiana: ciemny, zimny korytarz w ścianie ich salonu, który fizycznie powinien wychodzić na ich podwórko, ale nie wychodzi. Navidson filmuje to dziwne miejsce, okrążając zewnętrzną część domu, aby pokazać, gdzie przestrzeń powinna się znajdować i wyraźnie się nie znajduje. Filmowanie tej anomalii zaczyna być określane jako „The Five and a Half Minute Hallway”. Ten korytarz prowadzi do labiryntowego kompleksu, zaczynając od dużej sali („Anteroom”), która z kolei prowadzi do prawdziwie ogromnej przestrzeni („Great Hall”), sali wyróżniającej się głównie ogromną spiralną klatką schodową, która – gdy patrzy się na nią z podestu – wydaje się schodzić w dół bez końca. Istnieje również mnóstwo korytarzy i pomieszczeń odchodzących od każdego przejścia. Wszystkie te pokoje i korytarze są całkowicie nieoświetlone i pozbawione cech charakterystycznych, składają się z gładkich, popielatoszarych ścian, podłóg i sufitów. Jedynym dźwiękiem zaburzającym idealną ciszę korytarzy jest okresowy niski warkot, którego źródło nigdy nie jest w pełni wyjaśnione, choć akademickie źródło „cytowane” w książce hipotetyzuje, że warkot jest tworzony przez częste przebudowywanie domu. Istnieją pewne rozbieżności co do tego, gdzie pojawia się „The Five and a Half Minute Hallway”. Różne postacie w różnym czasie podają, że znajdował się on w każdym z kierunków cardinalnych. Dzieje się tak po raz pierwszy, gdy Zampanò pisze, że korytarz znajduje się w zachodniej ścianie (*House of Leaves* 57), co stoi w bezpośredniej sprzeczności z wcześniejszą stroną, na której wspomina się, że korytarz znajduje się w północnej ścianie (*House of Leaves* 4). Przypisy Johnny'ego zwracają uwagę na tę sprzeczność. Navidson wraz ze swoim bratem Tomem i kilkoma kolegami czują się zmuszeni do zbadania, sfotografowania i nagrania na wideo pozornie nieskończonej serii przejść w domu, co ostatecznie prowadzi różne postacie do szaleństwa, morderstwa i śmierci. Ostatecznie Will wydaje to, co zostało zarejestrowane i zmontowane jako *The Navidson Record*. Will i Karen kupili dom, ponieważ ich relacja stawała się napięta z powodu nieobecności Willa związanej z pracą. Chociaż Karen była zawsze zdecydowanie przeciwna małżeństwu (twierdząc, że ceni swoją wolność ponad wszystko inne), zawsze czuła, że jej brakuje i potrzebuje Willa, gdy go nie było: „I choć Karen powstrzymuje Chada przed przepełnieniem formy lub Daisy przed skaleczeniem się nożyczkami, wciąż nie może oprzeć się patrzeniu przez okno co kilka minut. Dźwięk przejeżdżającej ciężarówki każe jej odwrócić wzrok” (*House of Leaves* 11–12). Narracja Zampanò jest pełna wszelkiego rodzaju odniesień, niektórych dość niejasnych, innych wskazujących na to, że historia Navidsonów osiągnęła międzynarodową sławę. Tacy luminarze jak Stephen King, Stanley Kubrick, Douglas Hofstadter, Ken Burns, Harold Bloom, Camille Paglia, Hunter Thompson, Anne Rice i Jacques Derrida byli rzekomo pytani o ich opinie na temat filmu. Jednak gdy Truant bada sprawę, nie znajduje historii domu, dowodów na wydarzenia przeżyte przez Navidsonów ani niczego innego, co potwierdziłoby, że dom lub film kiedykolwiek istniały gdziekolwiek indziej niż w tekście Zampanò. Wiele z odniesień w przypisach Zampanò jest jednak prawdziwych – istniejących zarówno w jego świecie, jak i w naszym świecie poza powieścią. Na przykład kilka razy Zampanò cytuje prawdziwą książkę Time-Life, *Planet Earth: Underground Worlds* (*House of Leaves* 125). Obok rozwija się wątek fabularny w przypisach Johnny'ego, szczegółowo opisujący to, co dzieje się w życiu Johnny'ego, gdy on składa narrację. Pozostaje niejasne, czy obsesja Johnny'ego na punkcie pism Zampanò i wynikłe z tego omamy, paranoja itp. są wynikiem zażywania narkotyków, szaleństwa czy wpływu samego pisma Zampanò. Johnny opowiada historie o swoich różnych spotkaniach seksualnych, swoim pożądaniu wobec tatuażystki-striptizerki, którą nazywa Thumper, oraz o jego chodzeniu po barach z Lude w różnych przypisach. Czytelnik powoli dowiaduje się również więcej o dzieciństwie Johnny'ego, życiu z okrutnym ojcem zastępczym, braniu udziału w brutalnych walkach w szkole oraz o pochodzeniu tajemniczych blizn Johnny'ego (*House of Leaves*, s. 505). Więcej informacji o Johnnym można wyciągnąć z *The Whalestoe Letters*, listów, które jego matka Pelafina pisała z *The Three Attic Whalestoe Institution*. Chociaż listy Pelafiny i przypisy Johnny'ego zawierają podobne relacje z ich przeszłości, ich wspomnienia różnią się również w dużej mierze ze względu na wątpliwy stan psychiczny zarówno Pelafiny, jak i Johnny'ego. Pelafina została umieszczona w zakładzie psychiatrycznym po rzekomym próbowaniu uduszenia Johnny'ego, co zostało powstrzymane przez jej męża. Pozostała tam po śmierci ojca Johnny'ego. Johnny twierdzi, że jego matka nie chciała mu krzywdy i twierdziła, że próbowała go udusić tylko po to, by go chronić przed tęsknotą za nią itp. Nie jest jednak jasne, czy oświadczenia Johnny'ego na temat incydentu – czy jakiekolwiek inne jego oświadczenia – są faktami. Ta historia jest zawarta w dodatku pod koniec książki, a także w jej własnej, samodzielnej książce (z dodatkową zawartością w wersji samodzielnej). Składa się z listów matki Johnny'ego do niego ze szpitala psychiatrycznego. Listy zaczynają się dość normalnie, ale Pelafina szybko popada w paranoję, a listy stają się coraz bardziej niespójne. W listach znajdują się również tajne wiadomości, które można zdekodować, łącząc pierwsze litery kolejnych słów.


Po tym jak Joanna d’Arc została w 1430 roku pojmana przez Burgundczyków, została sprzedana Anglikom, ponieważ król Karol nie uiścił za nią okupu. Następnie stanęła przed sądem, który po trzech miesiącach skazał ją na śmierć przez spalenie, co nastąpiło 30 maja 1431 roku.[sep]Przedmowę napisał fikcyjny autor, pan Louis de Conte, piszący z Domrémy we Francji do swoich praprawnuków w roku 1492. Opisuje swoją relację z Joanną jako najpierw przyjaźń z dzieciństwa, a później służbę jako jej pazia i sekretarza. Wspominając, mówi: „Byłem z nią od początku do końca”. Księga Pierwsza zaczyna się od narodzin de Conte 6 stycznia 1410 roku w Neufchâteau we Francji. Opisuje swoje wczesne dzieciństwo jako naznaczone nieszczęściem spowodowanym przez wojska angielskie. Przez ponad siedemdziesiąt pięć lat, jak stwierdza, Francja odczuwała ucisk sił angielskich i burgundzkich. Z każdą przegraną bitwą rozpacz narodu francuskiego wzrasta. W 1415 roku, po śmierci jego rodziny z rąk burgundzkiego oddziału rabunkowego, de Conte zostaje wysłany do Domrémy, aby zamieszkać z proboszczem. Tam spotyka młodą Joannę d’Arc, która prowadzi stosunkowo spokojne życie w małej wiosce. Jednak już we wczesnych latach de Conte opisuje wiele incydentów, w których Joanna okazuje się najmądrzejszym i najodważniejszym dzieckiem w Domrémy. Na przykład broni przyjaciół dzieci (wróżek) przed niesprawiedliwym wygnaniem, przekonuje mieszkańców wioski do zapewnienia jedzenia i schronienia wędrownemu żołnierzowi oraz pokojowo powstrzymuje szaleńca, który zagraża wiosce. W rozdziale VI powieść relacjonuje, że w wieku czternastu lat zachowanie Joanny ulega zmianie. Zamiast być „najbeztroskim stworzeniem i najbardziej wesołym we wsi”, de Conte mówi, że „stała się głównie poważna”. W następnym rozdziale, półtora roku później, de Conte odkrywa przyczynę jej powagi. 15 maja 1428 roku Joanna ujawnia, że była często odwiedzana przez świętych i aniołów. W tym szczególnym dniu stwierdza, że Bóg wybrał ją „by przewodzić Jego armiom, odzyskać Francję i umieścić koronę na głowie Jego sługi, który jest Delfinem i zostanie Królem”. Książka opisuje Joannę jako początkowo niechętną; mówiąc: „Jestem tylko dzieckiem; dzieckiem i niewykształconym – niewykształconym we wszystkim, co dotyczy wojny”. Ostatnie rozdziały Księgi Drugiej, VII i VIII, opisują trudności, z jakimi boryka się Joanna, aby wypełnić swoją misję, począwszy od odmowy gubernatora Vaucoleurs przydzielenia jej eskorty zbrojnych. Księga Druga zaczyna się od usunięcia przeszkód Joanny. de Conte relacjonuje, że dzięki radom Głosów Joanna pozostaje niezachwiana w swojej misji i 23 lutego wyrusza w podróż do Delfina z pełną eskortą. W rozdziale VI Joanna przybywa do zamku w Chinon, gotowa wypełnić swoją misję i rozmawiać z przyszłym królem. Jednak przed wpuszczeniem jej Delfin testuje Joannę, zamieniając swoje królewskie szaty na szaty szlachcica. Joanna jest nieporuszona tym testem i rozpoznaje prawdziwego przyszłego króla. Po otrzymaniu kolejnego znaku od Joanny Delfin jest przekonany, że jej misja pochodzi od Boga, i mianuje ją generałem armii francuskiej. W rozdziale X Joanna zaczyna organizować swoją kampanię, pisząc list do angielskich dowódców w Orleanie, żądając od nich opuszczenia Francji. Wprowadza również porządek wśród swoich wojsk, zabraniając prostytucji i hazardu oraz wymagając, aby „każdy mężczyzna, który przyłącza się do mojego sztandaru, musi wyznać winy przed kapłanem... a wszyscy przyjęci rekruci muszą być obecni na nabożeństwie dwa razy dziennie”. Zaczynając od Orleanu, de Conte opisuje marsz armii przez Francję, odnosząc wiele zwycięstw. Stwierdza, że przez całą kampanię Głosy Joanny pozostają z nią, kierując i wspierając jej wysiłki. Pewnego razu, w rozdziale XXI, Głosy Joanny ujawniają, że 7 maja zostanie postrzelona strzałą między szyję a ramię. Przepowiednia spełnia się następnego dnia w dokładnie opisany sposób. Dwa rozdziały później, po zwycięstwie w Tours, powieść stwierdza, że Joanna otrzymuje od Delfina pozwolenie na marsz w stronę Reims. Ponownie każdy angielski bastion stojący na jej drodze zostaje odzyskany. de Conte dziwi się, że po raz pierwszy od dziewięćdziesięciu jeden lat Francuzi mają przewagę w wojnie stuletniej. 5 lipca siły angielskie w Reims kapitulują, pozwalając na koronację Karola. Mimo to, nawet z tym osiągnięciem, Joanna odmawia przerwania kampanii. W rozdziale XXVIII Joanna otrzymuje pozwolenie na marsz na Paryż, stwierdzając, że jeśli się powiedzie, ruch ten obezwładni siły angielskie. Jednak gdy zwycięstwo w Paryżu jest już w zasięgu wzroku, Król ogłasza zakończenie kampanii. Zamiast tego zawiera rozejm, pozostawiając Paryż bez zagrożenia i nienaruszony. De Conte narzeka: „Joanna d’Arc, która nigdy nie została pokonana przez wroga, została pokonana przez własnego Króla”. W ostatnim rozdziale de Conte ubolewa, że 24 maja 1430 roku Joanna zostaje wzięta do niewoli przez Burgundczyków podczas ataku na mały oddział w Marguy. Trzecia i ostatnia księga zaczyna się od uwięzienia Joanny d’Arc w Marguy. Przez pięć i pół miesiąca Burgundczycy trzymają Joannę, czekając, aż król Karol wykupi ją za 61 125 franków. Gdy nie podejmuje żadnej próby, zostaje sprzedana Anglikom. Przez kolejne dwa miesiące Joanna pozostaje uwięziona, podczas gdy jej wrogowie, na czele z biskupem Pierre’em Cauchon z Beauvais, przygotowują jej proces. W próbie osłabienia jej wpływu na lud francuski, postanawia się, że Joanna musi być sądzona przez kapłanów za zbrodnie przeciwko religii. de Conte wyśmiewa angielskie metody „grzebania i drapania wszędzie w poszukiwaniu jakichkolwiek resztek dowodów, podejrzeń lub domysłów, które można by wykorzystać przeciwko Joannie”. Począwszy od rozdziału IV, powieść przedstawia szczegółowy opis trzymiesięcznego procesu Joanny, który rozpoczął się 21 lutego 1431 roku. de Conte, potajemnie pełniący funkcję pisarza głównego protokolanta, opisuje proces jako niesprawiedliwy na wielu frontach. „Pięćdziesięciu ekspertów przeciwko nowicjuszce”, stwierdza, „i nikt, by pomóc nowicjuszce!” de Conte zamieszcza również oficjalny transcript, który stwierdza: „Zadawali jej głębokie pytania... pytający zmieniali nagle temat, aby sprawdzić, czy nie zaprzeczy sama sobie”. Mimo to Joanna jest chwalona za odważne odpowiadanie na zadawane pytania. de Conte stwierdza, że wielu w sali sądowej gapiło się z podziwem na mądrość i rozwagę jej odpowiedzi. Rozdział VII relacjonuje jej najbardziej znaną odpowiedź po pytaniu zadanym przez Beaupere: „Czy jesteś w stanie łaski”. de Conte stwierdza, że z prostą powagą odpowiada: „Jeśli nie jestem w stanie łaski, modlę się, by Bóg mnie w niej umieścił; jeśli jestem w niej, modlę się, by Bóg mnie w niej utrzymał”. Jednak w rozdziale XX, po prawie trzech miesiącach uwięzienia, Joanna w końcu ulega swoim porywcom. Nie potrafiąc przeczytać dokumentu, Joanna podpisuje go, „wyznając się za czarownicę, handlarkę z diabłami, kłamczuchę, bluźniercę Boga i Jego aniołów... a ten jej podpis zobowiązywał ją do powrotu do kobiecych strojów”. Jednak w rozdziale XXII de Conte oskarża Anglików o zdradę, stwierdzając: „Podczas gdy Joanna spała, we wczesnym poranku niedzieli, jeden ze strażników ukradł jej kobiece ubrania i w ich miejsce położył męskie... zobaczyła, że nie może ocalić swojego życia, jeśli musi walczyć o nie z takimi zdradami; więc założyła zakazane ubrania, wiedząc, jaki będzie koniec”. Za złamanie warunku Joanna zostaje skazana na spalenie na stosie w następną środę, 30 maja 1431 roku. Ostatni rozdział, XXIV, relacjonuje ostatnie godziny Joanny przed tym, jak zostanie pochłonięta przez płomienie, ale nie samej egzekucji. W swoim piśmie de Conte wraca do obecnego roku 1492, w którym ma osiemdziesiąt dwa lata. Podsumowuje życia i śmierci wielu postaci, w tym rodziny Joanny i króla Karola VII. Kończy hołdem dla dziedzictwa Joanny, przywołując jej wpływ na kraj, który tak bardzo kochała.


Maniac zamieszkuje w zniszczonym domu McNabów, aby nadzorować Pipera i Russella i zapewnić im chodzenie do szkoły. W trakcie pobytu odkrywa, że John McNab buduje schron, ponieważ wierzy w planowany bunt mieszkańców Wschodniego Krańca.[sep]Rodzice Jeffreya Lionela Magee'a jechali tramwajem, gdy pijany kierowca wjechał w niego, powodując zatonięcie pojazdu (P i W) w rzece Schuylkill w Bridgeport w stanie Pensylwania, co sprawiło, że Jeffrey został sierotą w wieku trzech lat. Po zamieszkaniu z ciotką Dot i wujkiem Danem w innym mieście i znoszeniu przez osiem lat ich wzajemnej nienawiści i milczenia, ucieka w trakcie szkolnego przedstawienia muzycznego. Rok (Zagubiony Rok) i 200 mil później Jeffrey znajduje się po drugiej stronie rzeki naprzeciwko Bridgeport, w Two Mills w stanie Pensylwania, gdzie ulica Hector Street ostro dzieli czarnoskórych mieszkańców Wschodniego Krańca od białych mieszkańców Zachodniego Krańca. Spotyka Amandę Beale, mieszkankę Wschodniego Krańca, która nosi swoją bibliotekę przypadkowych książek w walizce, i pożycza jedną z nich przed kontynuowaniem biegu przez miasto. W drodze przechwytuje podanie piłki futbolowej skierowane do lokalnej gwiazdy futbolu Jamesa „Rąk” Downa, wścieka gigantycznego baseballistę z ligi młodzieżowej, Johna McNaba, bijąc home runy po jego szybkich piłkach, i ratuje pechowe dziecko z podwórka Finnsterwaldów. Dom Finnsterwaldów to dom, którego wszyscy się boją i który ma bardzo złą reputację. Dzięki tym czynom zyskał przydomek „Maniac” i zapoczątkował lokalną legendę. Gdy mieszkaniec Wschodniego Krańca, „Mars Bar” Thompson, zakuca Maniaca w kozi róg i wyrywa stronę z książki Amandy, Maniaca ratuje sama Amanda, która zabiera go do swojego chaotycznego, ale pełnego miłości domu. Maniac znajduje tam tymczasowy dom, pomagając państwu Beale w pracach domowych i uspokajając młodsze rodzeństwo Amandy, Hestera i Lestera. Wkrótce jednak kilku mieszkańców Wschodniego Krańca daje Maniacowi do zrozumienia, że nie chcą go już tam, pisząc rasistowskie napisy na drzwiach domu Beale'ów. Jego ostatnim wysiłkiem w celu zdobycia akceptacji jest rozwiązanie słynnego Węzła Cobble’a (ogromnej, brudnej kłębka sznurka, na którego pokonanie czeka roczny zapas pizzy). Po wykonaniu zadania jest chwalony przez wszystkich, gdy w powietrzu unosi się konfetti. Amanda Beale zdaje sobie sprawę – zbyt późno – że konfetti zostało wykonane ze stron jej ulubionej książki. Maniac znowu ucieka, by już nie ranić Beale'ów. Szuka schronienia w bawolego w zoo i od czasu do czasu je z Pickwellami – mieszkańcami Zachodniego Krańca, którzy uprzejmie serwują obiady z makaronem każdemu, kto zasiada do ich stołu. W zoo Maniac spotyka Earla Graysona, byłego międzyligowego miotacza baseballowego, który okazuje się dozorcą, który nigdy nie nauczył się czytać i który twierdzi, że nie ma żadnych historii do opowiedzenia. Przez kilka miesięcy Maniac znów ma dom z Graysonem, pomagając mu w pracy, świętując z nim święta i ucząc Graysona czytać. Gdy Grayson umiera we śnie, Maniac błądzi bez celu. Na granicy zamarznięcia i głodu spotyka Pipera i Russella, dziecięcych chuliganów, którzy uciekają do Meksyku, a którzy okazują się być młodszymi braćmi Johna McNaba. Maniac prowadzi ich z powrotem do domu, przekupując ich darmową pizzą, i zostaje w ich zniszczonym przez karaluchy, zrujnowanym domu. Tutaj Maniac doświadcza najgorszego, co ma do zaoferowania Zachodni Kraniec, gdy dowiaduje się, że McNabowie budują schron, ponieważ wierzą, że Wschodni Kraniec planuje bunt. Znosi surowość i nędzę domu McNabów w nadziei na utrzymanie Pipera i Russella w szkole i pod kontrolą, ale ostatecznie rezygnuje. Po pokonaniu Mars Bara w biegu i sprowokowaniu go do zburzenia przyjęcia urodzinowego u McNabów, Maniac znów jest bezdomny. Wraca do bawolego i każdego ranka biega mile, zanim Two Mills się obudzi. Wkrótce Mars Bar Thompson zaczyna biegać z nim, jakby przez przypadek, a nigdy nie wymieniają z sobą ani jednego słowa. Pewnego dnia napotykają histerycznego Pipera McNaba, który szaleńczo prowadzi ich do Russella, uwięzionego na wiadukcie tramwajowym, gdzie zginęli rodzice Maniaca. Maniac odchodzi w milczeniu, prawie nieprzytomny i oszołomiony strachem, podczas gdy Mars Bar ratuje Russella, stając się bohaterem w oczach dziecka. Maniac ponownie wycofuje się do bawolego, gdzie Mars Bar prowadzi Amandę Beale, by przekonać Maniaca raz na zawsze, by zamieszkał znowu z jej rodziną. *Jeffrey Lionel „Maniac Magee” to główny bohater książki. Jeffrey jest sierotą i trafia do Two Mills, gdzie staje się lokalną legendą, próbując znaleźć dom. Posiada zdumiewające zdolności sportowe, biega wszędzie, dokąd idzie, potrafi rozwiązać każdy węzeł, jest uczulony na pizzę i przekracza barierę między Wschodnim a Zachodnim Krańcem, jakby był niewidomy na różnice rasowe. *Amanda Beale to pierwsza osoba, którą Maniac spotyka w Two Mills. Amanda nosi swoją bibliotekę w walizce, aby jej książki nie zostały zniszczone przez młodsze rodzeństwo, Hestera i Lestera. Broni Maniaca (którego zawsze nazywa Jeffreyem) przed tyranem Mars Barem i ostatecznie zapewnia mu dom. *Mars Bar Thompson to najgorsze dziecko na Wschodnim Krańcu i antagonista Maniaca. Jest w rzeczywistości Górołazem, co oznacza, że wie, jak się bawić. -Niechętnie odnosi się do obecności Maniaca na Wschodnim Krańcu, co nasila się, gdy Maniac pokonuje go w wyścigu. Mars Bar ostatecznie ratuje Russella McNaba z wiaduktu tramwajowego i oferuje Maniacowi miejsce na jakiś czas. Jak wskazuje jego przydomek, jest znany z jedzenia batoników czekoladowych Mars Bar. *John McNab jest wściekły, gdy nie potrafi wyrzucić Maniaca na trzy zmiany. Po zachowaniu się jak tyran, wpuszcza Maniaca do swojego domu, gdy Maniac przyprowadza młodszych braci Johna, Pipera i Russella, po ich próbie ucieczki do Meksyku. Pozostaje przekonany, że czarnoskórzy mieszkańcy Wschodniego Krańca planują bunt. *Piper i Russell McNab to młodsi bracia Johna McNaba, którzy wagrują, kradną i ciągle próbują uciec z domu. W swoim domu używają zabawkowych karabinów maszynowych do strzelania do „buntowników” z Wschodniego Krańca. *Earl Grayson to dozorca w zoo i mieszkaniec YMCA, choć kiedyś był międzyligowym miotaczem baseballowym, który wyrzucił na trzy zmiany Willie'a Maysa. Zaprzyjaźnia się z Maniacem, który słucha jego historii i uczy go czytać. *Pani Beale to kindra i troskliwa matka Amandy, Hestera i Lestera. Jest bardzo miła i opiekuńcza wobec Maniaca. *Hester i Lester to rodzeństwo Amandy Beale i dzieci pani Beale. Są bardzo nadpobudliwi i psują wszystko, czego tylko mogą dotknąć.


Ludzkie władze decydują się na pozwolenie Motianom na opuszczenie macierzystego układu zamiast ustanowić stałą blokadę. Decyzja ta jest podyktowana braku zagrożenia biologiczną ekspansją oraz nieistnieniu ukrytej kasty Wojowników. Pozwolenie to ma na celu umożliwienie Motianom kolonizacji nowych światów i nawiązanie sojuszu z ludzkością.[sep]Książka jest podzielona na cztery części. W roku 3017 ludzkość powoli podnosi się po międzygwiezdnej wojnie domowej, która rozdarła pierwsze Imperium Ludzkości. Powstało nowe Imperium, które zajęło się ustanawianiem kontroli nad resztkami swojego poprzednika, siłą jeśli zajdzie taka potrzeba. Komandor Lord Roderick Blaine, który wziął udział w tłumieniu buntu na planecie New Chicago, otrzymuje dowodzenie nad imperialnym krążownikiem liniowym INSS MacArthur, gdy kapitan musi pozostać na planecie, by przywrócić tam porządek. Blaine otrzymuje tajne rozkazy, by przewieźć Horace'a Husseina Bury'ego, potężnego międzygwiezdnego kupca arabskiego pochodzenia, podejrzanego o podżeganie do buntu dla własnego zysku, do stolicy imperium, Sparty. Blaine jest jedną z nielicznych dostępnych osób bogatszych od Bury'ego, więc jest idealnym człowiekiem do tej misji, ponieważ nie da się przekupić. MacArthur ma zostać naprawiony w systemie Nowa Kaledonia, a następnie udać się do stolicy. Innym pasażerem jest Lady Sandra Bright „Sally” Fowler, siostrzenica imperialnego senatora i uratowana więźniarka rebeliantów. Nowa Kaledonia jest stolicą sektora Trans-Coalsack, położonego po przeciwnej stronie Mgławicy Węgiel względem Ziemi. W sektorze tym znajduje się również czerwony nadolbrzym znany jako Oko Murchesona. Powiązana z nim jest żółta gwiazda podobna do Słońca. Z perspektywy Nowej Kaledonii żółta gwiazda pojawia się przed Okiem. Ponieważ niektórzy widzą Oko i Mgławicę Węgiel jako twarz zakapturzonego mężczyzny, a nawet twarz Boga, żółta gwiazda jest znana jako Mota w Oku Boga. Podczas pobytu w systemie Nowa Kaledonia Blaine otrzymuje wiadomość, w której wykryto statek obcych, wraz z rozkazem przechwycenia go przez MacArthura. Statki ludzkie wykorzystują napęd Aldersona, który pozwala im na „skoki” natychmiastowe między punktami w określonych układach gwiazdowych. Statek obcych w przeciwieństwie do tego jest napędzany żaglem słonecznym, pokonującym drogę między gwiazdami z prędkością podświetlną przez 150 lat. MacArthur przechwytuje statek i zostaje ostrzelany przez jego zautomatyzowane systemy, ale udaje mu się go zdobyć w stosunkowo nienaruszonym stanie. Jednak po przybyciu na planetę Nowa Szkocja okazuje się, że jego jedyny pasażer, ewidentnie pilot, nie żyje. Obcy jest dziwnie asymetryczny, ma dwa delikatne ramiona po jednej stronie ciała i pojedyncze, znacznie większe i silniejsze ramię po drugiej. Chociaż jest istotą dwunożną i ma głowę oraz twarz podobną do ludzkiej, jego anatomia jest całkowicie inna. Nie ma elastycznego kręgosłupa, a twarz jest mało ekspresyjna. Jest to pierwszy pozornie inteligentny gatunek obcych, z którym ludzkość miała kontakt. Statek sam w sobie jest zbudowany ze stopów o niezwykłych właściwościach i zaprojektowany wokół unikalnych, wykonanych na zamówienie części, z których żadne dwie nie są identyczne, które wykonują jednocześnie wiele niezwiązanych ze sobą zadań. MacArthur i pancernik Lenin są wysłane do Moty: gwiazdy, z której pochodził statek obcych. MacArthur przewozi cywilne zespoły badawcze mające nawiązać kontakt i zbadać Motian, podczas gdy Lenin jest tam, aby zapewnić bezpieczeństwo technologii i tajemnic ludzkości, unikając wszelkiego kontaktu z obcymi. Na pokładzie Lenina znajduje się dowodzący misją admirał Ławrientij Kutuzow, bezwzględny, suprematycznie lojalny oficer, który już wysterylizował jedną buntowniczą planetę kolonialną w celu zabezpieczenia Imperialnej Reunifikacji. Bury jedzie pozornie dlatego, że potrzebny jest kupiec do oceny możliwości handlowych, ale w rzeczywistości dlatego, że nie ma nikogo wystarczająco godnego zaufania, kto mógłby go zabrać do stolicy. Sally, wykwalifikowana antropolog, zajmuje zbyt wysokie stanowisko w arystokracji politycznej, by można jej było odmówić. Mimo (a raczej z powodu) nieufności cywilów Blaine pozostaje dowodzącym MacArthura. Mota ma tylko jeden punkt Aldersona prowadzący do niej, a aby do niej dotrzeć, statki muszą faktycznie wejść w zewnętrzne warstwy samego czerwonego nadolbrzyma przed aktywacją napędu. Nadolbrzymy mają do 500 milionów km średnicy, ale zewnętrzne warstwy są zasadniczo gorącą próżnią, którą statki ludzkie mogą przetrwać dzięki ochronnemu polu Langstona. MacArthur nawiązuje pomyślny kontakt z Motianami. Posiadają zaawansowaną technologię (w niektórych obszarach przewyższającą technologię Pierwszego Imperium, nie mówiąc już o obecnym Drugim), ale wydają się przyjaźni i skłonni do jej dzielenia się. Rzeczywiście, byliby groźnym zagrożeniem dla Ludzkości, gdyby nie zostali uwięzieni w swoim macierzystym układzie. Chociaż posiadają również napęd Aldersona, uważają go za niepowodzenie – napęd „Szalonego Eddiego”, który powoduje znikanie statków. Kiedy wszystko działa idealnie, zakończenie ich linii tramwajowej Aldersona wewnątrz nadolbrzyma niszczy ich statki, ponieważ nie mają wiedzy o ochronnym Polu. Motianie dedukują, że ludzie używają napędu, ponieważ MacArthur i Lenin pojawiają się w „Punkcie Szalonego Eddiego”, lokalnym początku ich linii tramwajowej. Motianie to stary gatunek, który wyewoluował w wiele wyspecjalizowanych podgatunków. Pierwszym, który wchodzi na pokład MacArthura, jest inżynier, forma brązowego futra o niesamowitych zdolnościach technicznych, ale ograniczonej mowie, który zabiera ze sobą parę małych motiańskich „Zegarmistrzów” jako asystentów. Kilka dni później przybywa oficjalna delegacja motiańskich Mediatorów, formy brązowo-białe podobne do martwego pilota statku zwiadowczego, którzy mają oszałamiające umiejętności komunikacyjne i negocjacyjne, ale bardzo ograniczone zdolności w posługiwaniu się narzędziami. Ekipa kontaktowa ludzi, w tym Sally Fowler, towarzyszy im na powierzchnię Moty Prime. Każdy Mediator adoptuje konkretnego człowieka w tej grupie, stając się jego Fyunch(click) (w przypadku Sally jej), badając swój obiekt i ucząc się myśleć jak on lub ona, aż do dokładnego odtworzenia głosu i manier. Z powrotem na MacArthurze wybucha katastrofa. Zegarmistrzowie uciekli i chociaż zakładano, że nie żyją, w rzeczywistości intensywnie się rozmnażali. Mimo kilku prób pozbycia się plag z MacArthura, Zegarmistrzowie, nieznacznie załodze ludzkiej, cicho kontynuowali przebudowę MacArthura i przebudowę go na większą przestrzeń życiową. Gdy zostają odkryci, wybucha przegrana bitwa o kontrolę nad statkiem. Załoga jest ostatecznie zmuszona do opuszczenia statku. Ekipa kontaktowa jest również odwołana bez wyjaśnienia i poinstruowana, by spotkać się bezpośrednio z Leninem, który niszczy MacArthura, aby zapobiec przejęciu ludzkiej technologii. Te wydarzenia ujawniają istnienie ulepszonego pola Langstona, które rozszerza się w miarę pochłaniania energii, zwiększając swoją powierzchnię i szybciej rozpraszając ciepło. Podczas ewakuacji trzech chorążych z MacArthura ucieka ze statku w szalupach ratunkowych. Niestety, zostały one przebudowane przez potomków uciekłych Zegarmistrzów, a automatyczne sterowanie wymusza lądowanie w niezamieszkanym obszarze Moty Prime. Eksplorując po raz pierwszy bez nadzoru, znajdują umocnioną, kopułowatą strukturę, której drzwi są zamknięte zagadką wymagającą do rozwiązania relatywnie zaawansowanej wiedzy astronomicznej. Jest to idealnie utrzymany, ale całkowicie opuszczony budynek, który wydaje się być jakimś rodzajem muzeum. Każdy aspekt cywilizacji Motian jest zachowany w szczegółach, w tym fragmenty kilku mniejszych kopuł na miejscu, które zostały gwałtownie rozbite. Ekspozycje jako całość dostarczają dowodów na bardzo długą i brutalną historię, choć Motianie starali się przedstawić członkom wyprawy jako całkowicie pokojowi. Po tym odkryciu chorążowie, Jonathon Whitbread, Horst Staley i Gavin Potter, spotykają się ponownie z Mediatorem Fyunch(click) Whitbreada, który ujawnia samobójczy charakter leżący u podstaw społeczeństwa Motian. W przeciwieństwie do ludzkich wojn motywowanych chciwością lub złośliwością, cywilizacja Motian jest zmuszana do konfliktu z powodu biologii. Motianie są sekwencyjnymi hermafrodytami, zmieniającymi płeć w kółko w ciągu swojego życia. Jednakże, jeśli Motian pozostaje kobietą zbyt długo bez zajścia w ciążę, nierównowaga hormonalna ją zabije. Ta cecha zapewnia niekończący się wybuch populacji. Próby kontroli populacji za pomocą chemikaliów lub dzieciobójstwa zawsze zawodziły Motianom, ponieważ ci, którzy (potajemnie lub jawnie) rozmnażają się niekontrolowanie, w końcu zalewają tych Motian, którzy przestrzegają zasad. Gdy ciśnienie populacji wzrośnie wystarczająco wysoko, nieuchronnie wynikają z tego masowe wojny. Ludzie spotkali osiem z większych podgatunków Motian, nie licząc hybryd takich jak Mediatorzy: Mistrzowie, Inżynierowie, Lekarze, Tragarze, Farmerzy, Biegacze, Zegarmistrzowie i Mięsożercy, ale Mistrzowie ukrywali istnienie innego typu – Wojowników. Hodowani specjalnie do walki, są wrodzenie lepsi w umiejętnościach od jakiegokolwiek ludzkiego żołnierza i zdolni do używania każdego rodzaju broni. W układzie Moty nie ma już żadnych materiałów rozszczepialnych, ale bombardowania asteroidami służą jako więcej niż wystarczająca broń masowego rażenia, nadając całej powierzchni planety wygląd pokryty kraterami, przypominający Mars. Każda wojna zazwyczaj kończy się całkowitym zniszczeniem obecnej cywilizacji na Moty Prime. Jednakże, dzięki wysokim wskaźnikom urodzeń, zawsze przetrwa wystarczająco dużo Motian, aby ostatecznie ponownie zaludnić planetę. Szybszy wzrost do cywilizacji prowadzi do dłuższego okresu między Upadkami, ponieważ produktywność rośnie szybciej niż populacja. Muzea istnieją, aby przyspieszyć ten proces po upadku. Są one zlokalizowane w niezamieszkanych obszarach, aby uniknąć ich zniszczenia podczas nieuniknionych wojen. Gdy ocalała populacja jest wystarczająco zaawansowana, aby rozwiązać zagadkę przy drzwiach, ma dostęp do dosłownego katalogu cywilizacji i broni, aby je wprowadzić w życie. Populacja jest kontrolowana przez choroby i urazy między upadkami i odbudowami, ale cykle dotychczas nigdy nie zostały całkowicie zatrzymane. Cykle cywilizacji, wojny i upadku najwyraźniej powtarzają się od setek tysięcy lat. W niektórych przypadkach Moty Prime była całkowicie sterylizowana, a następnie zaludniana przez tych żyjących w wydrążonych asteroidach wewnątrz układu. Obecna asymetryczna forma jest prawdopodobnie mutacją wynikającą z broni jądrowej przed upadkiem. Przypuszczalnie każda cywilizacja powstaje, otwiera muzea i odkrywa, że chyba że mogą rozwiązać problem, który dręczył niezliczonych innych, są skazani. Tym samym Motianie stali się fatalistycznie pogodzeni z niekończącymi się Cyklami. Tylko mityczna postać zwana „Szalonym Eddiem” wierzy, że istnieje sposób na zmianę tego, a każdy Motian, który zaczyna wierzyć, że rozwiązanie jest możliwe, jest oznaczany jako „Szalony Eddie” i uważany za szaleńca. Obecna cywilizacja jest zorganizowana jako rodzaj „feudalizmu przemysłowego”, w którym koalicje spokrewnionych Mistrzów rządzą planetą. Wykorzystanie punktu Aldersona układu do kolonizacji innych planet jest proponowane jako jedno (ostatecznie niewykonalne) rozwiązanie Cykli, co prowadzi do jego oznaczenia jako „Punkt Szalonego Eddiego”. Wybucha konflikt na Moty Prime między dwiema grupami Mistrzów rozważającymi ten pomysł. Mniejsza grupa uznaje, że ekspansja na inne planety tylko odłoży Cykle; pobliskie planety wkrótce zostaną wypełnione Motianami, a napęd Aldersona wymaga czasu użycia – lat podróży między układami z linii tramwajowej do linii tramwajowej, aby dotrzeć do odległych planet. Ostatecznie łatwiej będzie Motianom wyzwać ludzi o ich planety, zwłaszcza że ludzie nie mogą konkurować z Motianami, technologicznie, biologicznie, a nawet liczbowo. Zwycięstwo Motian byłoby nieuniknione, ale ostatecznie bezcelowe, ponieważ populacja nadal będzie rosnąć wykładniczo. Jednakże bardziej potężna koalicja Mistrzów postrzega to tymczasowe rozwiązanie jako bardziej atrakcyjne niż nadchodząca faza upadku. Obie grupy wysyłają wysłanników do światów ludzkich z instrukcjami negocjowania dla stanowiska większościowego. Aby ukryć zagrożenie dla cywilizacji ludzkiej, trzech chorążych, którzy dotarli do Moty Prime, nie ma pozwolenia na powrót do Lenina i zostają zabici podczas oporu przed schwytaniem. Lenin wraca do domu, zabierając ze sobą – w sprzeczności z wyraźnymi rozkazami unikania kontaktu za wszelką cenę – trzech motiańskich ambasadorów. Kutuzow podejmuje ten krok dopiero po długiej debacie. Ambasada motiańska składa się z dwóch Mediatorów zwanych Charliem i Jockiem oraz Strażnika (bezpłodnego Mistrza), znanego jako Iwan. Wybór trzech niepłodnych Motian ma miejsce zarówno w celu uniknięcia konfliktu na Moty Prime, ponieważ żadna pojedyncza rodzina nie będzie kontrolować misji, jak i kontynuowania oszustwa wobec ludzi. Ich misją jest otwarcie galaktyki dla ich statków, ukrywając nieunikniony pęd do wojny każdej motiańskiej cywilizacji. Skok z układu Moty za pomocą napędu Aldersona ujawnia, że bardziej złożone układy nerwowe Motian powodują znacznie bardziej intensywną wersję wstrząsu skokowego niż doświadczają ludzie. Z powrotem na Nowej Kaledonii Imperialna Komisja jest bliska przyznania kolonii Motianom, nie zdając sobie sprawy z ostatecznego zagrożenia. Na szczęście sternik MacArthura, niekonwencjonalny Kevin Renner, potrafi zebrać różne wskazówki nieświadomie zgromadzone podczas wyprawy. W szczególności seria obrazów zrobionych przez kamery MacArthura, gdy był atakowany przez motiański statek zwiadowczy, ujawnia dobrze strzeżoną tajemnicę kasty motiańskich Wojowników. Ta informacja, w połączeniu z wiedzą o nieograniczonym wzroście populacji na Moty Prime, zmusza komisję do decyzji przeciwko pozwoleniu Motianom na opuszczenie ich macierzystego układu. Ponieważ Motianie dowiedzieli się o polu Langstona, co umożliwia im samodzielne zakładanie kolonii, wydaje się, że jedyną opcją jest wysłanie Floty w celu eradykacji całego gatunku Motian. Jednakże Mediator Charlie, reprezentujący pogląd mniejszości z Moty Prime, przekonuje Komisję do ustanowienia stałej blokady jedynego wartościowego wyjścia z układu przez punkt Aldersona, pozwalając Motianom przetrwać z pozornie niekończącymi się Cyklami, do czasu gdy ludzie znajdą lekarstwo na ich wskaźnik urodzeń, coś, co „rozsądni” Motianie uważają za niemożliwe. Z motiańską pomocą w planowaniu blokady Komisja akceptuje tę alternatywę. Ponieważ Motianie są bezbronni przez tak długi czas po Skoku, statki ludzkiej floty mogą łatwo zniszczyć każdego łamiącego blokadę ich bronią laserową, szczególnie wewnątrz przegrzanej fotosfery Oka Murchesona. Nawet ulepszenie Motian pola Langstona – powodujące jego rozszerzanie się w miarę pochłaniania energii w celu szybszego rozpraszania ciepła – jest bezużyteczne w tym środowisku. Po prostu powoduje szybsze pochłanianie ciepła, co skutkuje reakcją łańcuchową, która niszczy każdy statek, który podejmuje próbę przebycia linii tramwajowej, zanim zdąży wrócić, aby poinformować innych o słabości. Sally Fowler zakłada prywatną fundację poszukującą lekarstwa na nieunikniony wskaźnik urodzeń Motian. Książka kończy się mrocznym akcentem, z mediatorem Charliem przewidującym, że późniejsze pokolenie ludzi zniszczy gatunek Motian po następnym upadku, chyba że lekarstwo zostanie faktycznie znalezione. W każdym przypadku wydaje się, że „Szalony Eddie” miał rację – Cykle wreszcie się zakończą.


Robert Moore zostaje postrzelony przez byłych pracowników w akcie zemsty krótko po powrocie z Londynu. Mimo odniesionych obrażeń udaje mu się wyleczyć i ostatecznie poślubić Caroline, podczas gdy Shirley wychodzi za mąż za Louisa Moore'a.[sep]Robert Moore jest właścicielem fabryki, znanym ze swojego pozornego okrucieństwa wobec pracowników – bardziej niż jakikolwiek inny właściciel w mieście. Zwolnił wielu z nich, pozostając obojętnym na ich wynikłą nędzę. W rzeczywistości nie ma jednak wyboru, ponieważ fabryka jest głęboko zadłużona. Zakład był nieefektywnie zarządzany przez jego zmarłego ojca i jest już obciążony hipoteką. Jego starszy brat został prywatnym nauczycielem, pozostawiając Robertowi zadanie przywrócenia fabryce rentowności. Jest zdeterminowany, by odzyskać honor i fortunę rodziny. W momencie otwarcia powieści Robert oczekuje dostawy nowych maszyn oszczędzających pracę do fabryki. Nowe maszyny pozwolą mu zwolnić dodatkowych pracowników. Robert wraz z przyjaciółmi czeka całą noc, ale maszyny zostają zniszczone w drodze przez wściekłych robotników fabrycznych. Trudności biznesowe Roberta trwają, częściowo z powodu niepokojów społecznych, ale jeszcze bardziej z powodu wojen napoleońskich i towarzyszących im rozporządzeń rady, które zabraniają brytyjskim kupcom handlu na rynkach amerykańskich. Robert jest bardzo bliski Caroline Helstone, która przychodzi do jego domu, by uczyć się francuskiego od jego siostry. Caroline uwielbia Roberta, a on on również ją lubi. Ojciec Caroline nie żyje, a matka ją porzuciła, pozostawiając ją pod opieką wuja, miejscowego pastora, ks. Helstone'a. Caroline nie ma pieniędzy, co skłania Roberta do trzymania się od niej na dystans, ponieważ nie stać go na małżeństwo dla przyjemności czy miłości. Musi ożenić się dla pieniędzy, jeśli chce ponownie uruchomić fabrykę. Caroline zdaje sobie sprawę, że Robert staje się coraz bardziej dystansowany i wycofuje się w siebie. Jej wuj nie sympatyzuje z jej „fanaberiami”, a ona nie ma własnych pieniędzy, więc nie może opuścić tego miejsca, czego bardzo pragnie. Sugeruje podjęcie pracy guwernantki, ale wuj odrzuca ten pomysł i zapewnia ją, że nie musi pracować. Caroline bardzo się ożywia, gdy poznaje Shirley. Shirley jest właścicielką ziemską, niezależną dziedziczką, której rodzice nie żyją i która mieszka z panią Pryor, byłą guwernantką. Shirley jest żywiołowa, wesoła, pełna pomysłów na wykorzystanie swojego majątku i pomaganie ludziom, a także bardzo zainteresowana sprawami biznesowymi. Caroline i Shirley szybko stają się bardzo bliskimi przyjaciółkami. Obie nie lubią społecznego obłudy i pragną zrobić w życiu coś znaczącego. Gdy Caroline zbliża się do Shirley, zauważa, że Shirley i Robert bardzo dobrze się dogadują, co skłania ją do myśli, że w końcu się pobiorą. Shirley lubi Roberta, jest bardzo zainteresowana jego pracą i martwi się o niego oraz o groźby, które otrzymuje od zwolnionych robotników. Przedstawieni są zarówno dobrzy, jak i źli byli pracownicy. Niektóre fragmenty pokazują prawdziwe cierpienie tych, którzy byli uczciwymi robotnikami i nie mogą już znaleźć dobrej pracy; inne fragmenty ukazują, jak niektórzy ludzie wykorzystują utratę pracy jako pretekst, by upijać się, bić się z byłymi pracodawcami i podburzać innych do przemocy. Shirley używa swoich pieniędzy, by pomóc najbiedniejszym, ale jest też motywowana chęcią zapobieżenia atakowi na Roberta, motyw, który sprawia, że Caroline jest jednocześnie szczęśliwa i nieszczęśliwa. Pewnej nocy Caroline i Shirley na podstawie zachowania Roberta i innych dochodzą do wniosku, że atak jest nieuchronny. Wspólnie idą do fabryki, by ostrzec Roberta. Przybywają za późno i muszą ukryć się w pobliżu fabryki. Robert jest jednak już przygotowany i przeprowadza kontratak. Pokonuje napastników i doprowadza do aresztowania przywódców, a całe zdarzenie jest obserwowane przez Shirley i Caroline z ich kryjówki. Po tym incydencie cała okolica jest przekonana, że Robert i Shirley wzięą ślub. Przewidywanie tego powoduje, że Caroline choruje. Pani Pryor przychodzi, by się nią zaopiekować, i zdaje sobie sprawę, że Caroline zanika. Każdy wtorek Caroline siada na parapecie okna, bez względu na to, jak jest słaba lub zmęczona, by dostrzec Roberta w drodze na targi. Pani Pryor postanawia sprawdzić, na co Caroline wypatruje. Dowiaduje się o przyczynie smutku Caroline, ale jest bezradna; nadal trwa czuwaniu w pokoju chorej, nawet gdy stan Caroline pogarsza się z dnia na dzień. Robert wyjeżdża do Londynu bez konkretnego powodu. Caroline straciła nawet cotygodniowy widok jego osoby i czuje, że „nie ma już po co żyć”, ponieważ nie ma nikogo, kto dbałby o to, czy ona żyje, czy umrze. Wtedy pani Pryor wyznaje Caroline, że jest jej matką. Porzuciła ją, ponieważ Caroline wyglądała dokładnie jak jej ojciec – mąż, który torturował panią Pryor i sprawił, że jej życie było mizerne. Miała niewiele pieniędzy; gdy szwagier zaoferował wychowanie dziecka, zgodziła się, przyjęła nazwisko rodowe Pryor i wyjechała, by zostać guwernantką. Caroline ma teraz powód do życia – jej „mamę”. Zaczyna powoli wracać do zdrowia, ponieważ wie, że może zamieszkać z matką. Do Shirley przyjeżdżają wuj i ciotka. Wuj dołącza do Shirley w pracach biurowych (zarządzaniu jej ziemią i inwestycjami). Przywożą ze sobą swoje córki, syna oraz nauczyciela syna. Jest nim Louis Moore, młodszy brat Roberta, który uczył Shirley, gdy ta była młodsza. Caroline jest zaskoczona zachowaniem Shirley wobec Louisa – wesoła dziewczyna, która traktuje swoje służące jak rodzinę, jest zawsze wyniosła i formalna wobec Louisa i nigdy nie wydaje się zapominać, że jest on niskim nauczycielem bez własnych pieniędzy. Dwaj mężczyźni zakochują się w Shirley i oświadczają się jej, ale ona odrzuca obu, ponieważ ich nie kocha. Jej wuj jest zaskoczony tym zachowaniem i chce, aby wyszła za mąż za kogoś szanownego jak najszybciej. Baronet, najbardziej prominentny szlachcic w okolicy, zakochuje się w Shirley. Ona również go lubi, choć nie szanuje go i nie chce za niego wyjść. Okolica jest jednak pewna, że nie odrzuci tak korzystnej partii. Relacja między Shirley a Louis pozostaje niejednoznaczna. Są dni, kiedy Louis może, z autorytetem dawnego nauczyciela, kazać Shirley przyjść do klasy i odrecytować francuskie utwory, których nauczyła się wcześniej. W inne dni Shirley całkowicie ignoruje Louisa, nie mówiąc do niego ani słowa, mimo że śniadają, obiadują i kolacją przy tym samym stole. Jednocześnie, gdy Shirley jest zdenerwowana, jedyną osobą, której może się zwierzyć, jest Louis. Gdy rzekomy „wściekły pies” gryzie Shirley i sprawia, że myśli, iż prawdopodobnie umrze młodo, nikt nie jest w stanie zmusić jej do ujawnienia, co ją tak smuci. Tylko Louis wyciąga od niej całą historię, a Shirley każe mu obiecać, że jeśli będzie umierać na wściekliznę i ma zostać uśmiercona z powodu straszliwych cierpień w ostatnim stadium choroby, to jego ręka poda ten ostatni zastrzyk. Robert wraca pewnej ciemnej nocy, najpierw zatrzymując się na targach, a następnie wracając do domu z przyjacielem. Przyjaciel mówi mu, że powszechnie spekuluje się, iż Shirley ma wyjść za bogatego człowieka, i pyta, dlaczego wyjechał, skoro wydawało się tak pewne, że Shirley go kocha i za niego wyjdzie. Robert odpowiada, że zakładał to samo i że oświadczył się Shirley przed wyjazdem. Ale Shirley na początku się śmiała, myśląc, że nie jest poważny, a płakała, gdy odkryła, że jest. Powiedziała mu, że wie, że jej nie kocha, że poprosił o jej rękę nie dla niej, ale dla jej pieniędzy, co zmniejszyło jej szacunek do niego. Gdy Robert argumentował, że Shirley okazywała zaniepokojenie o niego, była od samego początku otwarta z nim i szczegółowo omawiała z nim jego sprawy biznesowe, ona powiedziała, że ma dla niego szacunek i uczucie, ale nie miłość, a teraz nawet ten szacunek i uczucie są zagrożone. Robert wyszedł z tego pokoju wypełniony poczuciem upokorzenia, mimo że wiedział, że miała rację – że zignorował swoje uczucie do Caroline i szukał Shirley przede wszystkim dla jej pieniędzy. Ta samonienawiść popędziła Roberta do Londynu, gdzie zrozumiał, że przywrócenie nazwiska rodowemu nie jest tak ważne jak szacunek do samego siebie i wrócił do domu, zdecydowany zamknąć fabrykę, jeśli będzie trzeba, i wyjechać do Kanady, ciężko pracować i zbić fortunę. Właśnie gdy Robert kończy swoją opowieść, jego przyjaciel słyszy strzał i Robert spada z konia – zwolnieni robotnicy w końcu się mścili. Przyjaciel zabiera Roberta do swojego domu i opiekuje się nim, a po pogorszeniu stanu Robert powoli wraca do zdrowia. Wizyta Caroline dodaje mu sił, ale musi ona przyjść potajemnie, ukrywając się przed wujem, jego przyjacielem i jego rodziną. Robert wkrótce przeprowadza się z powrotem do swojego domu i przekonuje siostrę, że tym, czego dom potrzebuje, by rozweselić się, jest wizyta Caroline. Robert prosi Caroline o przebaczenie i próbuje jej opowiedzieć, co stało się z Shirley, ale ona go przerywa i mówi mu, że mu wybaczyła i że coś zrozumiała od Shirley i nie potrzebuje wiedzieć nic więcej. Przewiduje również, że Shirley jest zakochana i że nie jest „panną swojego serca”. Gdy Shirley odrzuca oświadczyny baroneta, jej wuj jest wściekły i kłóci się z nią. Następnie decyduje się opuścić Stillborough. Oznacza to, że Louis również będzie musiał wyjechać, co daje mu odwagę na złożenie deklaracji – oświadcza się Shirley, mimo różnicy w ich pozycji społecznej. Shirley zgadza się go poślubić, choć ma chwile wahania i paniki na myśl o rezygnacji z niezależności. Powieść kończy się ślubem Caroline i Shirley z dwoma braćmi, odpowiednio Robertem i Louisem.