Hercule Poirot odkrył, że Simon Doyle i Jacqueline de Bellefort spiskowali, aby zabić Linnet Ridgeway dla jej majątku. Simon symulował postrzelenie w salonie, aby stworzyć sobie alibi, podczas gdy w rzeczywistości zamordował żonę w jej kabinie.[sep]Podczas jednej z kolacji w londyńskiej restauracji Hercule Poirot zauważa młodą kobietę, Jacqueline de Bellefort, która bawi się ze swoim narzeczonym, Simonem Doylem. Poirot dostrzega też, że Jackie (przezwisko używane przez bliskich; skrót od Jacqueline) jest w Simonie szaleńczo zakochana. Następnego dnia Jacqueline zabiera Simona na spotkanie z swoją najlepszą przyjaciółką, zamożną dziedziczką Linnet Ridgeway, mając nadzieję, że Linnet zaoferuje mu pracę. Trzy miesiące później Simon zerwał zaręczyny z Jacqueline i poślubił Linnet. Poirot przypadkiem spotyka parę podczas ich podróży poślubnej do Egiptu, gdzie sam przebywa na wakacjach. W ich wspólnym hotelu w Kairze Poirot jest świadkiem pozornego przypadkowego spotkania Doyle’ów z Jacqueline. Później Linnet podchodzi do Poirot i zwierza mu się, że Jacqueline śledzi ich od ślubu, co drażni oboje. Poirot stwierdza, że Doyle’owie nie mają żadnych środków prawnych, ale próbuje przemówić Jacqueline do rozsądku, namawiając ją, by puściła wolno swoje uczucie do Simona i nie „otwierała swojego serca na zło”. Jacqueline odmawia posłuchania, zwierzając się, że śni o zabiciu Linnet. Aby zgubić Jacqueline, Doyle’owie planują dłuższy pobyt w Kairze, potajemnie rezerwując miejsce na tym samym rejsie po Nilu co Poirot. Na ich wielki gniew Jacqueline dowiaduje się o ich planach i pojawia się na pokładzie razem z nimi. Wśród innych pasażerów znajdują się: *amerykańska autorka literatury erotycznej Salome Otterbourne i jej córka Rosalie; *pani Allerton i jej syn Tim; *amerykański powiernik Linnet, Andrew Pennington, który przypadkiem spotkał ją w Egipcie; *pokojówka Linnet, Louise Bourget; *amerykańska socjalistka Marie Van Schuyler i jej młodsza kuzynka Cornelia Robson; *pielęgniarka pani Van Schuyler, panna Bowers; *młody podróżnik, pan Ferguson, wygadany socjalista; *archeolog, pan Richetti; *nieśmiały młody mężczyzna o imieniu James Fanthorp; *austriacki lekarz, doktor Bessner. *mąż Egipcjanki, Fleetwood; Podczas zwiedzania starożytnych ruin ze skały spada głaz, który omija Linnet i Simona o włos. Początkowo podejrzewają Jacqueline, ale okazuje się, że przebywała na statku przez cały czas i nie mogła tego zrobić. Poirot spotyka swojego przyjaciela pułkownika Race’a, który dołącza do wszystkich na pokładzie w drodze powrotnej. Race informuje Poirot, że jednym z pasażerów jest niebezpieczny przestępca, który zamordował już kilka osób, ale Race jeszcze go nie zidentyfikował. Tego wieczoru na statku Jacqueline wpada w pijany szał, wyciąga pistolet i strzela Simona w nogę, a następnie rozpada się w histerycznym ataku skruchy. Na naleganie Simona dwie inne obecne osoby, Cornelia i pan Fanthorp, odprowadzają Jacqueline do jej kabiny, a następnie sprowadzają doktora Bessnera, aby zaopiekował się raną Simona. Pielęgniarka Bowers zostaje w pokoju Jacqueline przez całą noc. Później Fanthorp mówi Bessnerowi, że broń zniknęła. Następnego dnia Linnet zostaje znaleziona martwa z kulą w głowie. Race przejmuje dowodzenie sytuacją i prosi Poirot o poprowadzenie śledztwa. Kilka wskazówek似乎 obciąża Jacqueline – na przykład „J” napisane krwią na ścianie nad głową Linnet – ale panna Bowers zapewnia Poirot, że Jacqueline tej nocy nie opuszczała swojej kabiny. Doktor Bessner także zapewnia Poirot, że rana nogi Simona całkowicie go unieruchomiła, więc nie mógł ruszyć się z łóżka, nawet gdyby chciał. Race i Poirot theorize, że Linnet miała innego wroga wśród pasażerów, który wykorzystał scenę w salonie, aby ją zamordować i obwinić Jacqueline. Poirot zauważa też, że z pokoju Linnet zniknęła naszyjnik z pereł. Poirot przeprowadza wtedy rozmowy ze wszystkimi pasażerami. Kilku z nich słyszało plusk krótko po północy, a panna Van Schuyler twierdzi, że wyglądała przez okno i widziała, jak Rosalie Otterbourne cokolwiek wrzuca za burtę. Rosalie jednak temu zaprzecza. Chwilę później broń mordercy zostaje wyłowiona z Nilu – pistolet Jacqueline, owinięty w skradzioną wełnianą chustę panny Van Schuyler. Dla Poirot to nie ma sensu, skoro ktoś, kto chciałby obwinić Jacqueline, zostawiłby jej pistolet, aby ją wciągnąć w podejrzenia. Louise Bourget jest przesłuchiwana w kabinie doktora Bessnera, podczas gdy Bessner opiekuje się Simonem. Mówi, że nie widziała nic w nocy morderstwa, ale „gdyby” wyszła ze swojej kabiny, to by zobaczyła. Taki dobór słów brzmi dziwnie dla Poirot. Gdy Race ogłasza, że kabiny będą przeszukane w celu odnalezienia zaginionych pereł, panna Bowers zwraca je, zwierzając się, że panna Van Schuyler wzięła je z kabiny Linnet, będąc sekretną kleptomanką. Ale Poirot bada naszyjnik i odkrywa, że jest fałszywy, co oznacza, że prawdziwy naszyjnik został skradzony wcześniej. Poirot w końcu uświadamia sobie, że Salome Otterbourne to sekretna alkoholiczka, a to, co Rosalie wrzucała za burtę, były ukryte zapasy alkoholu jej matki. Rosalie przyznaje to, ale stanowczo zaprzecza, by widziała kogokolwiek wychodzącego z kabiny Linnet w nocy morderstwa. Gdy Louise Bourget zostaje znaleziona zamordowana w swojej kabinie, trzymając banknot o wysokim nominale, Race i Poirot dedukują, że widziała prawdziwego mordercę wychodzącego z kabiny Linnet i próbowała go szantażować. Poirot i Race wchodzą do kabiny doktora Bessnera i mówią lekarzowi oraz Simonowi, co się stało. Salome Otterbourne wchodzi i mówi, że wie, kto zabił Linnet i Louise, ponieważ widziała tę osobę wchodzącą i wychodzącą z kabiny Louise. Simon krzyczy na nią, by mu powiedziała. Zanim zdąży dokończyć swoją historię, zostaje wystrzelona z pokładu na zewnątrz i ginie. Zanim Poirot i Race zdążą wyjść na zewnątrz, sprawca znika, upuszczając broń, którą Poirot rozpoznaje z bagażu Andrew Penningtona. Poirot ogłasza, że rozwiązał sprawę; dla niego najważniejszymi wskazówkami były: *fakt, że Poirot pije tylko wino do kolacji, podczas gdy jego dwaj zwykli towarzysze kolacyjni, Allertonowie, piją coś innego; *dwa butelki lakieru do paznokci w pokoju Linnet, jedna oznaczona „Cardinal” (głęboka, ciemna czerwień), a druga „Rose” (blady róż), ale obie zawierające czerwoną substancję; *fakt, że pistolet Jacqueline został wrzucony za burtę; oraz *okoliczności śmierci Louise i pani Otterbourne. Zanim wyjaśni rozwiązanie zbrodni, Poirot postanawia najpierw wyjaśnić niektóre mniejsze tajemnice, przeprowadzając rozmowy z kilkoma pasażerami po kolei: *Andrew Pennington przyznaje, że nielegalnie spekulował majątkiem Linnet; miał nadzieję zastąpić fundusze, zanim ona osiągnie pełnoletność, ale po jej ślubie zyskała pełną kontrolę nad swoim majątkiem; dowiedziawszy się o jej małżeństwie, Pennington pośpieszył do Egiptu, by zainscenizować „przypadkowe” spotkanie z Linnet i oszukać ją, by podpisała dokumenty prawne, które go oczyszczą; zrezygnował z planu, gdy odkrył, że Linnet jest bystra i czyta dokładnie wszystko, co ma podpisać; w desperacji próbował ją zabić, zrzucając na nią głaz, ale poszedł tylko tak daleko i przysięga, że jej nie zabił; *Fanthorp okazuje się młodym prawnikiem z brytyjskiej kancelarii prawnej Linnet, który został wysłany do Egiptu, by szpiegować Penningtona, podejrzewając jego zamiary; *Tim zostaje zdemaskowany jako złodziej klejnotów towarzyski, działający we współpracy ze swoją kuzynką, socjalistką w tarapatach finansowych. Tim ukradł perły z kabiny Linnet tej nocy i podmienił je na fałszywy naszyjnik, ale podobnie przysięga, że jej nie zabił; nie wie, czy Linnet była już martwa, gdy wszedł do jej kabiny; Rosalie przyznaje, że widziała, jak Tim wchodzi i wychodzi z kabiny Linnet, ale zakochała się w Timie i próbowała go chronić; Poirot oczyszcza Tima z zarzutu morderstwa i zgadza się nie zgłaszać jego kradzieży policji; Tim obiecuje poprawę się i oświadcza się Rosalie, ku radości swojej matki. *Signor Richetti zostaje zdemaskowany jako zagraniczny agent i przestępca, którego szuka Race, po tym jak Race słyszy o telegramie otrzymanym przez Richettiego, używającym kodu, który Race rozpoznaje; Poirot w końcu wyjaśnia prawdziwą zagadkę Race’owi, pannie Robson i doktorowi Bessnerowi. Ich pierwsza myśl, że morderstwo zostało zaplanowane w ostatniej chwili po scenie w salonie, była błędna; w rzeczywistości morderstwo było planowane z miesięcznym wyprzedzeniem – przez Jacqueline i Simona. Jacqueline użyła Cornelii Robson jako świadka i udawała, że strzela Simona w nogę. Simon udawał ranny, używając czerwonego atramentu ukrytego w butelce lakieru do paznokci Linnet. Podczas gdy Cornelia Robson poszła odprowadzić Jacqueline do jej kabiny, a Jim Fanthorp wezwał doktora Bessnera, Simon podniósł broń, pobiegł do kabiny Linnet, ją postrzelił, a następnie wrócił do salonu i postrzelił się w nogę, używając wełnianej chusty jako tłumika. Załadował do broni dwie naboje, owinął ją w chustę i wrzucił pakunek za burtę, zanim ktoś wrócił. Doktor Bessner go zbadał i potwierdził, że jego rana uniemożliwiała mu opuszczenie salonu. Przed morderstwem Jacqueline lub Simon odurzyli zwykłą butelkę wina Poirot, zapewniając, że będzie spał przez całą noc i nie weźmie udziału w wydarzeniach. Nie wszystko jednak idzie dobrze, ponieważ Louise Bourget, pokojówka, widziała, jak Simon wchodzi i wychodzi z kabiny Linnet. Szantażowała Simona i żądała pieniędzy za milczenie. Ale Simon powiedział o tym prywatnie Jacqueline. Jacqueline weszła do kabiny Louise i dźgnęła ją. Jednak pani Otterbourne widziała Jacqueline wchodzącą do drzwi pokojówki. Przyszła do Simona i Poirot, aby powiedzieć, co widziała, ale Simon krzyczał na panią Otterbourne głosem wystarczająco głośnym, by Jacqueline mogła to usłyszeć – co sprawiło, że Jacqueline szybko zareagowała i postrzeliła panią Otterbourne. Skonfrontowani, Simon i Jacqueline przyznają się do spisku. Jacqueline mówi, że ona i Simon zawsze byli w sobie zakochani, a Simon nigdy nie dbał o Linnet, nawet gdy ona próbowała go odebrać Jacqueline. Jacqueline mówi Poirot, że pomysł zamordowania Linnet dla jej pieniędzy wyszedł od Simona, ale to ona go zaplanowała, wiedząc, że Simon nie jest wystarczająco mądry, by sam tego dokonać. Gdy pasażerowie wysiadają, Jacqueline ujawnia drugi pistolet, który ukryła w kabinie Rosalie Otterbourne, i zabija zarówno Simona, jak i siebie, oszczędzając im obu bardziej okropnej i upokarzającej śmierci. Poirot wyznaje, że wiedział o drugim pistolecie i chciał dać Jacqueline szansę na bardziej humanitarne wyjście. Oprócz Tima i Rosalie, dochodzi do jeszcze jednego nieoczekiwanego romantycznego związku: Cornelia Robson przyjmuje oświadczyny doktora Bessnera, ku zdumieniu pana Fergusona, który przez całą podróż o nią zabiegał w swojej własnej, niegrzecznej manierze.


Tołstoj celowo zapobiega globalnej panice, ukrywając informację o załamaniu się ekologii, co pozwala ludzkości żyć na zewnątrz Klaustrosfer. Choć proces ten ratuje obecną cywilizację, to ciągły rozwój przemysłu uniemożliwia Ziemi stopniowe odzyskanie sił po wyrządzonych szkodach.[sep]Znaczna część książki skupia się na brytyjskim pisarzu, Nathanie, który próbuje sprzedać pomysł na reklamę Klaustrosfery Plastikowemu Tołstojowi, właścicielowi i głównemu marketingowcowi firmy, która je produkuje. Reklama oznacza zmianę nacisku w kampanii marketingowej; do tej pory Klaustrosfery sprzedawano jako rodzaj ubezpieczenia awaryjnego, na wypadek załamania się środowiska. Ponieważ jednak niemal każdy posiada już co najmniej podstawowy model, sprzedaż spada, a firma musi spróbować sprzedawać pakiety ulepszeń i modernizacji. Nowa reklama ma więc po raz pierwszy przekonać ludzi, że środowisko rzeczywiście jest skazane na zagładę i nieuchronnie będą musieli żyć w swoich Klaustrosferach. Tołstoj akceptuje pomysł Nathana i przydziela mu do współpracy z Maksem, płytkim i pretensjonalnym młodym aktorem. Podczas późniejszego spotkania z Tołstojem Nathan rzuca żartobliwą sugestię, że byłoby ironiczne, gdyby jego firma potajemnie sponsorowała ruch eko-terrorystyczny kierowany przez Jurgena Thora, który nienawidzi firmy Klaustrosfery, ponieważ w ich oczach stanowi ona zrzeczenie się ludzkiej odpowiedzialności za dbanie o środowisko. Nathan zostaje wkrótce zamordowany podczas gry w wirtualną rzeczywistość z Maksem. Max postanawia zbadać morderstwo i zaprzyjaźnia się z Rosalie Connolly, eko-terrorystką pracującą dla organizacji Thora. Max ostatecznie odkrywa, że Thor i Tołstoj są w rzeczywistości partnerami. Rajdy eko-terrorystów, choć bardzo skuteczne, nigdy nie stanowią większego problemu dla ogromnej firmy Klaustrosfery, ale trafiają na nagłówki i budzą w świadomości publicznej widmo zbliżającej się katastrofy ekologicznej – co skłania ludzi do zakupu większej liczby Klautrosfer. Tołstoj wyznaje, że nawet zsynchronizował swoją kampanię reklamową z działaniami terrorystów, tak aby nowe reklamy były gotowe do natychmiastowego emisji po każdym ataku. Po konfrontacji Maksa, Rosalie i Jurgena, w której ginie Jurgen, Tołstoj postanawia uniknąć sprawiedliwości, wyciekając wiadomość wskazującą, że ekologia wreszcie się załamuje. Wiadomości nagle zalewają historie o katastrofie ekologicznej, a ludzie są informowani, że muszą zamknąć się w swoich Klautrosferach na kilka dziesięcioleci. „Szczurzy wyścig”, jak to określono, usuwa zdecydowaną większość ludzkości ze świata, skutecznie kończąc obecną cywilizację. W jednym z wielkich ironii powieści jednym z ubocznych skutków zniknięcia globalnego społeczeństwa jest to, że cały przemysł ustaje, co kończy dalsze zanieczyszczanie środowiska. Uwolniona od tego brzemienia Ziemia zaczyna stopniowo odzyskiwać siły po wyrządzonych dotychczas szkodach.


Bimala odmawia przekazania pieniędzy ze skarbca Nikhila na rzecz Sandipa, uznając to za sprzeczne z koniecznością narodową, ponieważ jej jedynym celem jest zadowolenie męża. Gdy Nikhil dowiaduje się o jej postawie, ogranicza jej wolność, co sprawia, że Bimala uświadamia sobie, że jedynym mężczyzną, który ją kocha, jest Sandip.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w Indiach na początku XX wieku w majątku bengalskiego zamindara Nikhila. Poślubia on Bimalę, kobietę niższego stanu i o ciemniejszej karnacji, co stoi w sprzeczności z tradycjami jego rodziny. Ich miłość jest sielankowa, a oboje oddani są sobie, aż do pojawienia się przyjaciela Nikhila i radykalnego rewolucjonisty, Sandipa. Sandip, człowiek pełen pasji i działania, jest zaprzeczeniem miłującego spokój i nieco biernego Nikhila. Jego charyzmatyczne przemówienia, poparcie dla ruchu Swadesi oraz odnowione docenienie wszystkiego, co indyjskie, przy jednoczesnym odrzuceniu wszystkiego, co brytyjskie, zyskały poparcie tubylców w całej prowincji. Po wysłuchaniu przemówienia Sandipa na wiecu, Bimala nalega, aby odwiedził on majątek Nikhila. Podczas wizyty wpływowa natura Sandipa łatwo przyciąga niewinną i nieświadomą zagrożenia Bimalę, a ona sugeruje, aby uczynił ich dom swoją siedzibą. Gdy dotychczas żyła w świecie wewnętrznym, znając tylko męża i dom, teraz angażuje się w świat zewnętrzny, biorąc udział w ruchu Swadesi i współpracując z Sandipem. W miarę rozwoju fabuły Bimala jest pociągana pasją Sandipa, a przyciąganie między nimi staje się nieuniknione, tworząc trójkąt miłosny. Zaczyna kwestionować swoje małżeństwo z Nikhilem i odnajduje w Sandipie to, czego zawsze szukała w mężczyźnie: zapał, ambicję i nutę niebezpieczeństwa. Zaczyna pomagać Sandipowi, kradnąc pieniądze ze skarbca Nikhila, przekonana, że jeśli nie są one w równym stopniu jego, jak i jej, to należą do kraju. Chociaż Bimala twierdzi, że motywacją jest jej obowiązek narodowy, jej prawdziwe intencje sprowadzają się do zadowolenia Sandipa. Nikhil wkrótce odkrywa ich czyny, ale daje Bimali wolność rozwoju i wyboru tego, czego pragnie w życiu (ponieważ ich małżeństwo zostało zaaranżowane, gdy była jeszcze małą dziewczynką). Tymczasem Bimala doświadcza miłości po raz pierwszy, co ostatecznie pomaga jej zrozumieć, że to właśnie jej mąż Nikhil naprawdę ją kocha. Powieść kończy się zamieszkami, w wyniku których Sandip ucieka z miasta. Nikhil odnosi śmiertelną ranę głowy. Amulya, młody zwolennik ruchu Sandipa, który uważał Bimalę za swoją siostrę, a którego Bimala traktowała jak syna (ponieważ nie miała dzieci), ginie od kuli, która przebiła mu serce.


W wyniku próby z różami Electra odrzuca miłość do Dolpha, podczas gdy Nada z łatwością zrywa czerwoną różę i nie usiłuje popełnić samobójstwa. Ostatecznie Dolph zerwał zaręczyny z obiema kobietami, tracąc nadzieję na rozwiązanie tej sytuacji w ciągu siedmiu lat.[sep]Historia zaczyna się od księcia Dolpha, który leży w łóżku swojej siostry Ivy, obserwując jej magiczny gobelin pokazujący obrazy z przeszłości i teraźniejszości Xanth. Dolph jest synem króla Dora i królowej Irene, a posiada potężny talent zmieniania kształtu, co daje mu moc przemiany w dowolne zwierzę, jakie sobie wybierze. Podczas oglądania obrazów na magicznym gobelinie Dolph zaczyna myśleć o zniknięciu Dobrego Magika Humphreya. Dolph tak bardzo pochłania myśl o odnalezieniu magika, że w końcu prosi rodziców o pozwolenie na wyruszenie w poszukiwaniu odpowiedzi. Królowa Irene uznaje, że Dolph ma odpowiedni wiek na taką wyprawę, pod warunkiem, że zabierze ze sobą dorosłego towarzysza. Po pewnej debacie i sporach o to, kto ma towarzyszyć Dolphowi, on sam sugeruje, aby wyruszył z nim Marrow Bones. Marrow to chodząca i mówiąca kość, która potrafi przekształcać swój szkielet w wiele kształtów, pod warunkiem, że Dolph najpierw solidnie kopnie ją w kość ogonową. Gdy Dolph i Marrow wyruszają w podróż, zdają sobie sprawę, że ich pierwszym przystankiem musi być zamek Dobrego Magika Humphreya, aby zebrać wszelkie wskazówki dotyczące jego zniknięcia. Na miejscu w zamku Dolph i Marrow znajdują ukryty pokój, który można zobaczyć tylko przez przezroczystą skałę z góry. W ukrytym pokoju znajduje się wiadomość głosząca: „Skeleton Key to Heaven Cent”. Marrow dostrzega w wiadomości grę słów, a „Skeleton Key” to w rzeczywistości wyspa zbudowana z koralowców. Dolph i Marrow wyruszają więc na poszukiwania wyspy i Heaven Cent, aby przywrócić Dobrego Magika Humphreya. W trakcie przygód Dolpha i Marrowa przez krainę Xanth spotykają wiele różnych stworzeń. Są to zawsze rymujące ogra, głodne kości i cuchnące harpie, okrutne syreny i wiele innych. Jednym z ważniejszych stworzeń w książce są nagi. Nagi to ludzie-węże, którzy mają moc przemiany w pełnego węża, pełnego człowieka lub formę mieszaną. Dolph i Marrow spotykają nagi próbując przejść przez królestwo goblinów, w których więzieniu przetrzymywana jest Nada, księżniczka naga. Po uratowaniu Nady Dolph i Marrow wracają do królestwa naga, gdzie Dolph, mimo że jest zbyt młody, zostaje nieświadomie zaręczony z Nadą dzięki tradycji naga. Nada dołącza do Dolpha i Marrowa w poszukiwaniu Heaven Cent, a ich relacja romantycznie kwitnie, dopóki Nada nie wyznaje Dolphowi, że jest w rzeczywistości o wiele starsza niż on. Mimo że Dolph jest zaskoczony tą informacją, jego miłość do Nady nie słabnie i utrzymuje zaręczyny. Gdy Dolph, Marrow i Nada w końcu znajdują odpowiednią wyspę, na której ma znajdować się Heaven Cent, napotykają magiczny zamek, w którym młoda kobieta pozostaje pod magicznym snem od 900 lat z tysiącletniej kary. Śpiąca panna nazywa się Electra, a została poddana zaklęciu snu, ponieważ 900 lat temu przypadkowo aktywowała Heaven Cent. Dolph całuje śpiącą Electrę i budzi ją, ale ku zaskoczeniu Dolpha Electra nie może przeżyć, chyba że poślubi osobę, która złamała zaklęcie. Gdy cała grupa wraca do zamku Roogna, Dolph stoi przed decyzją, co zrobić z dwiema zaręczonymi kobietami. Po długich debatach z obiema kobietami oraz królem i królową Dolph prosi o próbę róż. Dolph wybiera żółtą różę dla Electry, symbolizującą przyjaźń, i czerwoną różę dla Nady, reprezentującą miłość. Electra jako pierwsza z zaręczonych przechodzi próbę i szybko wybiera czerwoną różę dla Dolpha, symbolizującą miłość. Nada idzie jako druga i próbuje zerwać czerwoną różę, ale nie może tego zrobić, ponieważ go prawdziwie nie kocha, i rani się o różę. Nada próbuje wtedy zerwać czarną różę i popełnić samobójstwo, ale Dolph skacze w jej stronę i ją powstrzymuje. Dolph wyjaśnia, że kocha Nadę, mimo że miłość nie jest odwzajemniona. Ostatecznie Dolph pozostaje zaręczony z każdą z kobiet, mimo że król i królowa w to nie wierzą, ale Dolph i dziewczyny są przekonane, że w ciągu następnych siedmiu lat, zanim Dolph będzie mógł się ożenić, rozwiążą wszystkie problemy.


Vuhon zaprzeczył, jakoby posiadał sojusznika w Pałacu Imperialnym, który usiłował zabić księcia Attrebusa. Jego celem jest zniszczenie Wieży Białego Złota, dlatego zaoferował księciu szansę przekonania ojca do ataku.[sep]Akcja „Piekielnego Miasta” rozgrywa się w 4. roku 4. Ery (40 lat po wydarzeniach z „The Elder Scrolls IV: Oblivion” i „The Elder Scrolls IV: Shivering Isles”). Tamriel to kontynent zamieszkany przez wiele ras, rządzony przez władzę imperialną. Latające miasto znane jako Umbriel niszczy Tamriel. Każda osoba, która zostanie schwytana pod Umbriel, ginie i zostaje wskrzeszona jako nieumarły. Annaïg Hoïnart, siedemnastoletnia dziewczyna z rasy Bretonów, i jej przyjaciel Argonianin, Mere-Glim, uciekają z Czarnego Bagna tuż przed Umbriel. Widzieli, jak Umbriel przesuwa się w stronę miasta, a po tym, jak Glima ogarnia impuls, by wrócić do miasta, Annaïg... W trakcie swojej podróży Sul i Attrebus spotkali grupę Khajiitów, którzy dołączyli do nich. Sul wyjaśnił Attrebusowi, że zamierza skrócić drogę, przechodząc przez Oblivion, by uprzedzić Umbriel w drodze do Vvardenfell. Wyjaśnił, że Umbriel jest bez wątpienia dziełem Vuhona, człowieka, który skonstruował ingenium – urządzenie utrzymujące Ministerstwo Prawdy na miejscu podczas nieobecności Viveca. Zabił on miłość Sula, Ilzheven, i spowodował upadek Ministerstwa Prawdy na Vvardenfell, co z kolei doprowadziło do erupcji Czerwonej Góry i zniszczenia całej wyspy. Zarówno Sul, jak i Vuhon zostali wyrzuceni do Oblivionu, a istota o imieniu Umbra wykorzystała okazję otwarcia się bariery między światami, by rzucić miecz, również zwany Umbra, do Tamrielu, uniemożliwiając Clavicusowi Vile uwięzienie go w nim ponownie. Sul szuka miecza, by zniszczyć Umbriel. Po tym, jak niemal zostali ponownie schwytani, Sul otworzył portal do Oblivionu, a on, Treb i Khajiitowie weszli na płaszczyzny Oblivionu, podróżując przez różne wymiary i odczuwając ból związany z przejściami. Droga została przerwana na płaszczyźnie Hircine’a, a Sul poprowadził grupę przez Oblivion, podczas gdy Hircine i jego myśliwi polowali na nich. Jeden z Khajiitów zginął podczas pościgu, a pozostali zostali z tyłu na końcu trasy, by opóźnić Hircine’a przed dotarciem do Attrebusa i Sula. Attrebus i Sul wyszli z Oblivionu prosto do zniszczonego miasta Vivec. Tam Sul wyjaśnił, że Azura powiedziała mu, że znajdzie tam Umbra, i że musi to być to, czego szuka Vuhon. Odkrył, że miejsce, gdzie powinien znajdować się Umbra, zniknęło, i rozmawiał z duchem Ilzheven. Zapytał ją o Umbra, a ona powiedziała mu, że Dunmerzy go znaleźli i zabrali na północ, w stronę Morza Duchów. Gdy Sul błądził po zniszczonym mieście, Attrebus wypatrywał Umbriel i otworzył swój medalion, widząc Annäig patrzącą na niego. Powiedziała mu, że nie może na niego czekać, że ona i Glim użyją jej latających eliksirów i opuszczą Umbriel. Gdy zamknęła medalion, chwilę później Attrebus zobaczył dno Umbriel wystające spod chmur, zmierzające w ich stronę i bardzo blisko. Annaïg, pracująca w kuchni Toela na Umbrielu, otrzymała wiadro składników od skrawa, które zawierało jej medalion, a w nim wiadomość od Glima. Odpowiedziała na notatkę Glima i spotkali się następnego dnia o północy przy dokach. Wypili latające eliksiry, które przygotowała Annaïg, i zaczęli odlatywać od Umbriel, tylko po to, by odkryć, że stali się podobni do innych mieszkańców miasta; jeśli zbliżyli się zbyt daleko od Umbriel, zaczęli tracić swoją materialność. Mimo że Colin został odsunięty od śledztwa w sprawie Attrebusa, kontynuował dochodzenie. Ostatnia osoba, z którą rozmawiał Gulan, Letine Arese, asystentka premiera, udała się głęboko na Dzielnicę Targową i weszła do budynku, a Colin wspiął się na pobliski budynek, aby dotrzeć do okna na trzecim piętrze. Wszedł do małej, pustej sypialni i ruszył w dół, aż usłyszał głosy Arese i mężczyzny. Wydawała się zaniepokojona tym, że „zadanie” nie zostało wykonane tak, jak powinno. Colin dowiedział się się, że kurier przyniósł cesarzowi wiadomość, że książę żyje. Gdy ich rozmowa nasiliła się, wśród krzyków mężczyzn wydawało się, że Arese zmieniła formę w rodzaj bestii. Przeszła obok niego, po schodach w górę, a potem chwilę później zeszła z powrotem na dół i wyszła przez drzwi. Budynek płonął, a Colin uciekł przez okno. Niezdolny do przeszukania domu, zastanawiał się, dlaczego Arese chce śmierci księcia i dlaczego nie wykonała tego zadania osobiście. Sul został przyciągnięty z powrotem do Attrebusa przez jego krzyki, by odkryć, że Umbriel jest niemal na nich. Próbowali wrócić do swojej pozycji wejścia, ale zostali przeniesieni na Umbriel, zawieszeni w rodzaju sieci przypominającej pajęczynę, przed Vuhonem. Podczas rozmowy Sul oskarżył Vuhona o zamordowanie swojej miłości, Ilzheven, i zniszczenie Vvardenfellu; Vuhon zaprzeczył, twierdząc, że to w rzeczywistości Sul to zrobił. Ujawniono, że Ilzheven miała bardzo specjalny typ duszy, a Vuhon używał jej do zasilania ingenium, aby utrzymać Ministerstwo Prawdy nad miastem Vivec. Gdy Sul ją uwolnił, spowodowało to upadek Ministerstwa Prawdy na miasto Vivec, zabijając Ilzheven i wyrzucając Sula i Vuhona do Oblivionu. Vuhon ujawnił również, że ma sojusznika w Pałacu Imperialnym, osobę, która próbowała zabić Attrebusa. Powiedział, że potrzebuje Miasta Imperialnego, konkretnie Wieży Białego Złota, i zaoferował Attrebusowi szansę, by przekonał ojca do wycofania się. Dzięki swojej bliskiej relacji z Oblivionem Sul rozbił szklany świat Vuhona, przyzywając potwornego daedrę. Podczas gdy Vuhon był rozproszony, Attrebus próbował zaatakować od tyłu, ale został odkryty przez Vuhona i ponownie uwięziony. W ostatniej chwili Sul rzucił się na stronę księcia i powiedział „Nie teraz”, po czym położył rękę na jego ramieniu i pociągnął ich obu do innej części Oblivionu. Książka kończy się sceną, w której Glim i Annaïg są z powrotem na Umbrielu, pokonani. Spędzili razem kilka godzin, zanim się pożegnali, a Annaïg ruszyła z powrotem do kuchni. Obiecała Glimowi, że choć wszystko, co mogą zrobić, to iść naprzód, w końcu będą wolni. Następnie postanowiła stać się silniejszą i bardziej ambitną, aby przetrwać.


Wirus Reston wykryty w Wirginii w 1989 roku jest bardzo podobny do wirusa Ebola i łatwo rozprzestrzenia się drogą powietrzną. Choć patogen ten okazał się śmiertelny dla małp, zakażeni nim ludzie nie odczuwali żadnych negatywnych skutków zdrowotnych.[sep]Książka jest podzielona na cztery części: * „Cień góry Elgon” zgłębia historię filowirusów oraz spekulacje na temat pochodzenia AIDS. Preston relacjonuje historię „Charlesa Moneta” (pseudonim), który mógł zarazić się wirusem MARV podczas wizyty w Jaskini Kitum na górze Elgon w Kenii. Autor opisuje z wieloma szczegółami przebieg choroby, od początkowego bólu głowy i pleców, po etap końcowy, w którym narządy wewnętrzne Moneta ulegają niewydolności, a on „wykrwawia się” (czyli doznaje masywnych krwotoków) w poczekalni szpitala w Nairobi. Ta część wprowadza również postać młodego, utalentowanego lekarza, który zaraził się wirusem MARV podczas leczenia Moneta. Opowiedziana zostaje historia Nancy Jaax. Opisane są wirusy oraz poziomy i procedury bezpieczeństwa biologicznego. Wspomniane są wybuchy epidemii gorączki krwotocznej Ebola (EVD) wywołane przez wirusa Ebola (EBOV) i jego kuzyna, wirusa Sudanu (SUDV). Preston rozmawia z człowiekiem, który nadał nazwę wirusowi Ebola. * „Małpi dom” opisuje odkrycie wirusa Reston wśród importowanych małp w Reston w stanie Wirginia oraz podjęte w następstwie działania przez Armię Stanów Zjednoczonych i Centers for Disease Control. * „Smashdown” (Rozbiórka) skupia się na epizootyce w Reston, która dotyczyła szczepu wirusa, który nie wpływa na ludzi, ale łatwo rozprzestrzenia się drogą powietrzną i jest bardzo podobny do swojego kuzyna, wirusa Ebola. * „Jaskinia Kitum” opowiada o wizycie autora w jaskini, która jest podejrzewanym domem naturalnego żywiciela, wewnątrz którego żyje wirus Ebola. Książka zaczyna się od wizyty „Charlesa Moneta” w Jaskini Kitum podczas wyprawy campingowej na górę Elgon w środkowej Afryce. Niedługo potem zaczyna on cierpieć na szereg objawów, w tym wymioty, biegunkę i zaczerwienienie oczu. Jest szybko przewieziony do szpitala w Nairobi na leczenie, ale jego stan pogarsza się i wpada w śpiączkę w poczekalni. Umiera, ale zanim to nastąpi, lekarz o imieniu Shem Musoke, próbując wprowadzić laryngoskop, zostaje zakażony poprzez kontakt z krwią i wymiocinami Charlesa. Musoke należy nielicznych, którzy zachorowali na filowirusa i przeżyli. Ten konkretny filowirus nazywa się wirusem Marburg. Dr Nancy Jaax została awansowana do pracy w strefie bezpieczeństwa biologicznego poziomu 4 w USAMRIID i otrzymuje zadanie badania wirusa Ebola. Podczas przygotowywania jedzenia dla swojej rodziny w domu, przecina prawą rękę. Później, podczas pracy na martwej małpie zakażonej wirusem Ebola (EBOV), jedna z rękawic na ręce z otwartą raną pęka i jest niemal narażona na kontakt z zakażoną krwią, ale nie dochodzi do zakażenia. Tymczasem dziesięcioletni Peter Cardinal odwiedza Jaskinię Kitum, zaraził się krewnym wirusa MARV, wirusem Ravn (RAVV), i nie przeżywa tego zakażenia. Pielęgniarka Mayinga również zostaje zakażona przez zakonnicę i decyduje się udać do szpitala w Nairobi na leczenie, gdzie umiera w wyniku choroby. Zespół CDC przybywa, aby zebrać próbki wirusa do badań. W Reston w stanie Wirginia, mniej niż piętnaście mil (24 km) od Waszyngtonu, firma Hazelton Research kiedyś prowadziła centrum kwarantanny dla małp przeznaczonych do laboratoriów. W październiku 1989 roku, gdy niezwykle duża liczba ich małp zaczęła umierać, ich lekarz weterynarii postanowił wysłać kilka próbek do Fort Detrick (USAMRIID) do badań. W tamtym czasie sądzono, że wirusem jest wirus krwotocznej gorączki małpiej, wirusowa gorączka krwotoczna nieszkodliwa dla ludzi, ale prawie zawsze śmiertelna dla innych naczelnych (zobacz zoonoza). Na wczesnym etapie procesu testowania w bezpieczeństwie biologicznym poziomu 3, gdy jedna z kolb wydawała się być zanieczyszczona nieszkodliwą bakterią Pseudomonas, dwóch naukowców z USAMRIID narażyło się na działanie wirusa, wachlując kolbę. Gdy ostatecznie przetestowali próbki z znanymi czynnikami poziomu 4, tylko EBOV zareagował z nieznanymi próbkami. Zdecydowali się nie mówić nikomu o swoim narażeniu, ale potajemnie testowali swoją krew każdego dnia. Po tym, jak jeden z pracowników małpiego domu zachoruje na nudności i gwałtowne wymioty, USAMRIID otrzymuje pozwolenie na wysłanie zespołu w celu uśpienia wszystkich małp w obiekcie i zebrania próbek tkanek. Później ustalają, że chociaż wirus jest przerażająco śmiertelny dla małp, ludzie mogą zostać nim zakażeni bez żadnych skutków zdrowotnych. Ten wirus jest obecnie znany jako wirus Reston (RESTV). Wreszcie sam autor udaje się do Afryki, aby zbadać Jaskinię Kitum. W drodze omawia rolę AIDS w teraźniejszości, ponieważ autostrada, którą jechali, czasami nazywana „Autostradą AIDS” lub „Autostradą Kinszasy”, była miejscem, gdzie po raz pierwszy się pojawił. Uzbrojony w kombinezon ochronny, wchodzi do jaskini i znajduje dużą liczbę zwierząt, z których jedno może być nosicielem wirusa. Na zakończenie książki podróżuje do ośrodka kwarantanny w Reston. Budynek tam był opuszczony i niszczał. Kończy książkę stwierdzeniem, że EBOV wróci.


Ishanaxade zabroniła Polybibliosowi tworzenia talizmanów z fragmentami Babel i kazała je zniszczyć, aby odstraszały ludzi od niej w momencie załamania się czasów. Gdy wydarzenie to, zwane Terminusem, dotarło do Seattle, spowodowało ono stabilizację linii czasowych i całkowite odseparowanie postaci z przyszłości od tych z teraźniejszości.[sep]Miasto na Księżycu Wieczności opowiada o Kalpie, ostatnim mieście na Ziemi, sto bilionów lat w przyszłości. Tło powieści opisuje, jak starzejący się wszechświat wciąż się rozszerzał, a jego tkanka czasoprzestrzenna uległa osłabieniu. Gdy galaktyki wypaliły się, ludzkość rozproszyła się po kosmosie, gdzie napotkała Tyfona, niewytłumaczalną istotę niszczącą rozpadający się wszechświat. Pożerał on materię i zastępował czasoprzestrzeń pustką i niespójnościami wykraczającymi poza prawa fizyki. Wynikający z tego Chaos rozprzestrzeniał się szybko, zmuszając część ludzi do powrotu na starożytną Ziemię z jej odnowionym słońcem. W próbie odparcia zbliżającego się Tyfona przywódcy umierającej Ziemi wezwali Polybibliosa, człowieka żyjącego z Shen, starożytną rasą obcych. Polybiblios powrócił na Ziemię ze swoją adoptowaną córką, Ishanaxade, istotą, którą skonstruował z „logów przeznaczenia” gatunków inteligentnych zebranych przez Shen. Po upadku systemu Shen i otoczeniu Ziemi przez Chaos jej przywódcy kazali wszystkim przekształcić się z pierwotnej (rzeczywistej) materii w masę noetyczną (wirtualną). Gdy każde miasto padało, jego mieszkańcy wycofywali się do ostatnich pozostałych miast, Kalpy i Nataradży. Wykorzystując wiedzę zdobytą od Shen, Polybiblios zbudował generatory rzeczywistości, aby chronić Kalpę. Nataradża, która zbuntowała się przeciwko nakazowi przekształcenia w materię noetyczną, została pozostawiona samej sobie. Powieść przeplata wątki rozgrywające się w Kalpie i w dzisiejszym Seattle, gdzie trzej włóczędzy, Ginny, Jack i Daniel, posiadają sum-biegaczy, małe talizmany przypominające kamienie, które dają im zdolność „zmiany przeznaczenia”, dzięki czemu mogą przeskakiwać między liniami przeznaczenia (światowymi liniami w multiwersum). Ginny i Jack mają również niepokojące sny o Kalpie i są niewytłumaczalnie połączeni z Jebrassym i Taidbą, dwoma „rasami” żyjącymi w mieście przyszłości. Zmieniacze przeznaczenia i ich sum-biegacze są ścigani przez „zbieraczy” pracujących dla Kredowej Księżniczki, istoty kontrolowanej przez Tyfona z przyszłości. Ci myśliwi umieszczają ogłoszenia w lokalnych gazetach, zapraszając „śniących” do kontaktu w celu uzyskania „pomocy”. W przyszłości Tyfon niszczy historię, a linie światowe są łamane, łącząc przeszłość z teraźniejszością. Gdy Chaos zamyka się wokół Kalpy, mieszkańcy (wszyscy noetyczni) nie są w stanie opuścić murów miasta. Na polecenie Ishanaxade tworzą „rasy”, kopie starożytnych ludzi, używając materii pierwotnej. Wysyłają ich grupami w Chaos, aby sprawdzić, czy Nataradża wciąż stoi, ale nikt nie wraca. Sama Ishanaxade wyrusza na zewnątrz, ale o niej nie słychać. Gdy Tyfon zaczyna przełamywać obronę Kalpy, ostatnia grupa ras, w tym Jebrassy i Taidba, opuszcza miasto w poszukiwaniu pomocy. Uzbrojeni w przenośne generatory rzeczywistości, powoli przesuwają się przez „nierzeczywisty” krajobraz w poszukiwaniu miasta buntowników. Tymczasem Chaos dotarł aż do czasów współczesnych, a wydarzenie zwane Terminusem uderza w Seattle: przeszłość, teraźniejszość i przyszłość zderzają się, a linie światowe są przecinane. Ginny, Jack i Daniel, unikając myśliwych, przemierzają degradujące się Seattle. Chronieni przez swoich sum-biegaczy, są ciągnięci w stronę Nataradży, gdzie czeka Ishanaxade. Będąc jeszcze w Kalpie, Ishanaxade kazała Polybibliosowi stworzyć sum-biegaczy zawierających „fragmenty Babel”, a w Chaosie wysłała ich z powrotem do „początku czasu”. Sum-biegacze zostały zaprogramowane tak, aby prowadzić nosicieli do Ishanaxade, gdy spodziewany Terminus nastąpi. Rasy, zaprogramowane tak, by widzieć w Ishanaxade swoją „matkę”, są również ciągnięte w stronę Nataradży, a Jebrassy i Taidba znajdują swoich odpowiedników, Jacka i Ginny, w zrujnowanym mieście. Kalpa pada ofiarą Chaosu, ale w Nataradży sum-biegacze i ich fragmenty Babel łączą się, tworząc nową historię, co powoduje, że Typhon, teraz błądzący bóg, ulega implozji.


Gideon zostaje słusznie oskarżony przez lorda Luxona i skazany na śmierć, jednak Kate i Peter nie udaje się go uwolnić z więzienia. W finale Tar Man nie wykorzystuje maszyny antygrawitacyjnej, by podróżować do XXI wieku, co powoduje, że Peter bezpiecznie wraca do domu.[sep]Akcja powieści skupia się na przygodach Petera Schocka i Kate Dyer w 1763 roku, po tym jak zostają przypadkowo przeniesieni w tamte czasy przez maszynę antygrawitacyjną w trakcie pościgu za Molly, psem Kate. Budzą się w XVIII wieku, widząc, jak ich maszynę czasu wywozi mroczna postać znana jako „Tar Man” lub „Blueskin”. Wkrótce spotykają mężczyznę o imieniu Gideon Seymour, który pomaga im dostosować się do życia w XVIII wieku. Zabiera ich do rezydencji rodziny Byng, gdzie pozostają, dopóki nie uda im się namierzyć zaginionej maszyny antygrawitacyjnej. Dzięki pomocy Gideona, pani Byng, sir Richarda, pastora, Sidneya, Hannah i Jacka udaje im się podróżować do Londynu. Choć pastor początkowo nie ufa Gideonowi, ostatecznie zostaje przekonany jego honorem i odwagą, gdy ratuje on grupę z rąk rozbójników drogowych. Gideon w końcu opowiada historię swojego powiązania z lordem Luxonem i Tar Manem. Gideon wyjaśnia Peterowi, że spotkał się z lordem Luxonem krótko po swoich piętnastych urodzinach. Jego rodzice i część rodzeństwa zmarli wiele lat wcześniej, zostawiając tylko Gideona i jego młodszego brata, Joshuę. Zmuszony do życia w służbie, aby przetrwać, Gideon w końcu postanawia uciec i w ten sposób zarobić wystarczająco dużo pieniędzy, by sprowadzić do siebie brata. Po ucieczce Gideon znalazł się bez żadnych środków i postanowił kraść jedzenie. Gdy został schwytany, jego życie zostało ocalone jedynie dzięki bogactwu i wpływowi lorda Luxona. Podczas pobytu w Londynie spotykają króla Jerzego III i królową Charlottę. Lord Luxon i Tar Man (Blueskin) są w Londynie, próbując powstrzymać dzieci przed powrotem do domu. Aby odzyskać maszynę antygrawitacyjną od Tar Mana, Gideon proponuje mu wyścig do Tempest House o maszynę. Pastor podał koniowi Tar Mana pewne zioła, by osłabić go podczas wyścigu, a Tar Man zaatakował Gideona. Gideon wygrał wyścig, ale został zmuszony do rezygnacji z nagrody, gdy dowiedział się, że pastor oszukał, choć Tar Man również oszukiwał. Lord Luxon oskarżył go o przestępstwa, których nie popełnił, i wysłał do więzienia Newgate. Podczas gdy Kate i Peter próbują pomóc Gideonowi, pojawia się ojciec Kate wraz z jej psem. Podczas gdy dzieci opowiadają doktorowi Dyerowi o wydarzeniach w obu stuleciach, Gideon jest sądzony i skazany na śmierć przez powieszenie. Kate i Peter ratują go, wykonując niezwykły wyczyn i uwalniając go. Ponownie spotykają Tar Mana i gdy Peter żegna się z Gideonem, Tar Man biegnie w stronę maszyny antygrawitacyjnej. Maszyna antygrawitacyjna odlatuje wtedy do XXI wieku, a Tar Man i Peter zamieniają się miejscami. Peter jest teraz uwięziony w 1763 roku bez Kate.


Wspólna flota Manticore i Graysona pod dowództwem Honor Harrington pokonała Masadę, zajmując ich planetę i niszcząc pancernik „Grom Boży”. W uznaniu tych zasług Protektor Benjamin nadał Honor tytuł Stałego Zarządcy, a rząd Manticore mianował ją hrabiną.[sep]Trzy lata po wydarzeniach opisanych w „Stacji Bazyliszek” kapitan Honor Harrington powraca do Królestwa Gwiazd po długiej kampanii antypirackiej w Konfederacji Śląskiej. Gdy jej okręt, ciężki krążownik HMS „Fearless”, przechodzi pierwszy remont, przychodzą nowe rozkazy. „Fearless” ma dowodzić małym dywizjonem manticoreskim, wspierającym misję dyplomatyczną na planetę Grayson. Misji ma przewodzić admirał Raoul Courvosier, mentor i osobisty przyjaciel Honor. Z nadchodzącą, długo oczekiwaną wojną z Haven, Manticore stara się zawrzeć sojusze z wieloma małymi państwami. Grayson ma kluczowe znaczenie dla tych wysiłków, ponieważ zamknąłby flankę dla potencjalnej floty inwazyjnej z Haven. Na presję nakłada się fakt, że Haven negocjuje własny sojusz z Masadą, historycznym rywalem Graysona. Okręty manticoreskie przybywają do układu Jelcyna, w którym znajduje się Grayson, i są witane przez małą marynarkę wojenną Graysona. Powitanie zostaje jednak popsute przez seksizm panujący wśród Graysonczyków, dla których kobieta w mundurze jest czymś nie do przyjęcia. Po tym, jak Graysonczycy i Manticoresczycy wchodzą w konflikt mimo najlepszych intencji, Honor opuszcza układ, by eskortować konwój frachtowców, mimo że Courvosier próbuje jej odwieść od tego zamiaru. Gdy Honor odchodzi wraz z trzema z czterech okrętów wojennych wysłanych do Graysona, admirał Courvosier spotyka się z admirałem Bernardem Yanakovem (dowódcą marynarki Graysona), a oficerowie zaczynają pracować nad przezwyciężeniem różnic kulturowych. Poznajemy przyczynę rywalizacji Graysona z Masadą: dawno temu, po wojnie domowej, skrajna frakcja zwana „Wiernymi” opuściła Grayson (założony przez religijnych luddytów) i osiedliła się na Masadzie. Przez wieki światy zagrażały sobie bronią jądrową, a Masada przysięgała odzyskać Grayson z rąk „Apostaty”. Jeśli Grayson uchodzi za religijnie konserwatywny, to Masada jest niczym innym jak fundamentalistyczną teokracją. Wszystko przerywa nagłe pojawienie się floty masadańskiej, która zbliża się do Graysona i zaczyna atakować stacje kosmiczne w całym układzie. Admirał Courvosier przyjmuje propozycję Yanakowa, by dołączyć do jego floty w pościgu za Masadańczykami. Flota Masady (już tak liczebnie przeważająca) posiada jednak dwa potężne okręty wojenne „kupione” od Haven i szybko rozprawia się z przestarzałą flotą Graysona oraz niszczycielem manticoreskim „Madrigal”. Zarówno Courvosier, jak i Yanakov giną podczas bitwy. Okręty Honor powracają do Graysona i są atakowane przez lekkie jednostki szturmowe Masady, które uszkadzają tylko jeden z jej okrętów. Po wejściu na orbitę Graysona dowiadują się o krytycznej sytuacji po bitwie i śmierci admirała Courvosiera. Honor zmusza rząd Graysona do pozwolenia jej na objęcie kierowniczej roli w obronie planety. Postawa wobec kobiet w mundurze ulega zmianie u większości Graysonczyków, gdy Honor ratuje Protektora Benjamina Mayhewa IX, przywódcę Graysona, i jego rodzinę przed zamachem ze strony zdrajców lojalnych wobec Masady. Po wymuszeniu, a być może torturowaniu informacji od ocalałych zdrajców, Graysonczycy i Manticoresczycy odkrywają, że Masada zbudowała zaawansowaną bazę wewnątrz układu gwiezdnego Graysona. Dowodząc swoimi okrętami i resztkami floty graysonskiej, Honor stacza bitwę z grupą okrętów masadańskich (w tym niszczycielem z Haven, podszywającym się pod okręt masadański) i niszczy flotę Masady. Zdobyty oficer z Haven informuje Honor, że na bazie znajdują się ocalali z „Madrigala”, a Masadańczycy torturują i gwałcą ich. Następuje szturm marines z „Fearless”, a baza Masady zostaje zdobyta. Odnajduje się ocalałych z Manticore, a Honor niemal strzela do masadańskiego dowódcy, dowiadując się o bestialskim traktowaniu Manticoresczyków. Na Masadzie „doradcy” z Haven widzą, że próba podboju Graysona przez Masadę jest skazana na porażkę i próbują się wycofać. Masadańczycy jednak to odkrywają i przejmują kontrolę nad „Gromem Bożym”, pancernikiem z Haven, który „kupili”. Uzbrojeni w ten statek, znacznie potężniejszy niż jakikolwiek okręt Honor, masadańscy fanatycy launchingują ostatni atak na Grayson. Bez wyjścia, Honor wysyła lekki krążownik „Apollo” do Manticore po posiłki i przygotowuje swoje ostatnie dwa okręty, „Fearless” i „Troubadour”, do walki z Masadańczykami. Wyższe umiejętności taktyczne Manticoresczyków pozwalają im uszkodzić „Grom Boży”, ale ogień przeciwnika poważnie uszkadza „Fearless” i niszczy „Troubadour”. Posiłki z Manticore wchodzą do układu, dezorientując kapitana Masady i pozwalając Honor zniszczyć statek wroga. Gdy Grayson jest bezpieczny, wspólna flota Manticore-Grayson atakuje Masadę i zajmuje planetę, odnajdując ocalałych z Haven (którzy w większości przechodzą na stronę Królestwa Gwiazd). Honor wraca do zdrowia po ranach odniesionych podczas wielu bitew i ataku na rodzinę Mayhew. Protektor Benjamin odznacza ją Gwiazdą Graysona i mianuje jej Stałym Zarządcą nowego okręgu na Graysonie. Pomysł ma na celu przyspieszenie planowanych reform społecznych Benjamina na Graysonie. Powieść kończy się tym, że rząd Manticore nadaje Honor Harrington tytuł hrabiny.


Trzech specjalistów zostało zaproszonych do Fablehaven w celu zniszczenia artefaktu, który nie jest częścią klucza do więzienia demonów Zzyzx. Gdyby to więzienie zostało otwarte, setki tysięcy demonów zginęłoby, co oznaczałoby ocalenie znanego świata.[sep]Pod koniec roku szkolnego Kendra znajduje kobolda, który przeniknął do jej ósmej klasy. Może go zobaczyć bez magicznego mleka, które pozwala widzieć to, czego normalnie nie widać, ponieważ w poprzednim roku wróżki ją pocałowały i dały jej moc widzenia mitycznych stworzeń. Dla niej on wydaje się brzydki, ale dla wszystkich innych wygląda jak marzenie każdej dziewczyny. Kendra wie, że to zapowiada kłopoty. Pod koniec dnia przed drzwiami szkoły staje mężczyzna imieniem Errol i twierdzi, że może dla nich rozwiązać ten problem. Seth (brat Kendry) musi zdobyć magiczny przedmiot z zakładu pogrzebowego, który jest chroniony przed osobami w wieku 13 lat i starszymi. Seth jest jedynym, kto może wejść w środek. Kiedy zabiera przedmiot, ten gryzie go, pozostawiając ślady zębów na jego skórze. Później Errol prosi Kendrę i Setha o pomoc w odzyskaniu innego przedmiotu, który może pomóc uratować rezerwat ich dziadków. Kendra nie jest tego pewna i dzwoni do dziadka Sorensena, ale ten nie odpowiada. Po wielu nieudanych próbach dziadek w końcu oddzwania i mówi im, żeby nie szli z nim, ponieważ to może być pułapka. Mówi, że po nich jedzie transport i żeby nie wychodzili z domu do jego przyjazdu. Seth i Kendra czekają więc, aż pojawi się czerwony samochód sportowy. Pani imieniem Vanessa zabiera ich, ale Errol ściga ich, aż dotrą do rezerwatu. Uciekają i bezpiecznie docierają do rezerwatu w krótkim czasie dwóch godzin. Stowarzyszenie Gwiezdnej Wieczornicy, starożytna organizacja dążąca do obalenia magicznych rezerwatów i wykorzystania ich do własnych celów, jest zdeterminowane, by przeniknąć do Fablehaven. Co gorsza, roznoszą się wieści, że Stowarzyszenie Gwiezdnej Wieczornicy odradza się i szybciej niż kiedykolwiek knuje swoje intrygi. Rezerwaty padają jedne po drugim w alarmującym tempie. Dziadek Sorenson, opiekun, zaprasza trzech specjalistów zatwierdzonych przez tajemniczego Sfinksa, aby pomogli na terenie posesji: „Tanu” Mistrza Eliksirów, Coultera, kolekcjonera magicznych relikwii i starego przyjaciela, oraz Vanessę, łowczynię mitycznych stworzeń. Ponadto ci trzej specjaliści mają bardziej niebezpieczne zadanie – odnaleźć ukryty na terenie posesji artefakt o wielkiej mocy, który jest częścią klucza do wielkiego więzienia demonów, Zzyzx. W Zzyzx więzionych jest setki tysięcy najgorszych demonów. Gdyby Zzyzx zostało otwarte, świat, jaki znają, przestałby istnieć. Później Sfinks spotyka się z Kendrą i Sethem, aby omówić sytuację. Po wręczeniu Kendrze naładowanego magicznego przedmiotu stwierdza, że ona należy do rasy wróżek (fairykind), a nie jest po prostu „bardzo miła”. Bycie fairykind to coś całkowicie niezwykłego, co nie zdarzało się od wieków. Następnie Sfinks rozmawia z Sethem i wyjaśnia, że Olloch Żarłok będzie stanowić dla Setha zagrożenie tak długo, jak będzie istnieć. Jedynym celem Ollocha jest pożarcie Setha. Po tym, jak na początku książki został przez niego nakarmiony, Olloch będzie kontynuować pożeranie stworzeń, aż stanie się wystarczająco duży i silny, by zniszczyć wszystko, co stoi mu na drodze do Setha. Gdy Olloch Żarłok przenika przez bramy Fablehaven, wszystkie dowody wskazują na to, że ktoś wewnątrz rezerwatu jest zdrajcą. Który z trzech gości to jest? Jeśli artefakt trafi w niepowołane ręce, może to oznaczać upadek innych rezerwatów, a być może nawet świata. W najlepszych intencjach Kendra i Seth stają się zarówno pomocą, jak i przeszkodą w wysiłkach dziadka o ochronę Fablehaven. Coulter obudził Setha i namówił go, by poszedł do niezwykle niebezpiecznej części Fablehaven, gdzie Warren stracił zmysły. Rano w domu Kendra jest głęboko przygnębiona z powodu domniemanej śmierci brata. Dziadek w końcu dochodzi do wniosku, że Coulter nie działał z własnej woli, ponieważ jego plan był tak nieudolny. Tej nocy Dale został schwytany w Sieć Złodzieja, strzegąc sztucznego klucza. Dale poszedł spać i obudził się w sieci. Nagle wszystkie dowody się zgadzają, a zdrajca przejmuje kontrolę nad domem. Aby uratować swoją rodzinę, przyjaciół, rezerwat, a ostatecznie cały świat, Kendra i Seth muszą podjąć ogromne ryzyko, na które nigdy by się nie odważyli, gdyby sytuacja była mniej niebezpieczna. Los świata spoczywał w ich rękach.


Nathan zostaje odrzucony przez lud Thyre i nie pełni roli pośrednika, zatajając przed żywymi wiedzę o wynalazkach. Podczas podróży na zachód trafia do Turgosheim, gdzie sam porywa wampira Maglore'a i zmusza go do roli towarzysza.[sep]Ujawniono, że po Bitwie w Ogrodzie (Nekroskop 3: Źródło), podczas rekonwalescencji po zniszczeniu umysłu przez syna – Mieszkańca, Harry Keogh nieświadomie spłodził dwóch synów z cygańską kobietą Naną Kiklu w świecie Gwiazd/Słońca. Książka w części opisuje dorastanie chłopców wśród Cyganów Lardisa Lidesciego. Po zniszczeniu wampirów (Nekroskop 5: Martwy Potomstwo) przez Harry'ego Keogha i lady Karen z pomocą wilka Mieszkańca Cyganie zaprzestali wędrówek i osiedlili się w miastach. Chłopcy dorastają z matką w osadzie Lidesci wraz z przyjaciółmi, a w szczególności z dziewczyną o imieniu Misha i synem Lardisa, Jasonem. Chłopcy cierpią z powodu snów, a czasem koszmarów, w których ludzie szepczą w swoich grobach; rozmawiają również z trzema dzikimi wilkami, które z nieznanych im powodów nazywają ich wujkami. Dowiadujemy się również o zapomnianej części świata daleko na wschód od znanego świata Gwiazd/Słońca. Odkrytą dawno temu przez wygnanego Wampyra Turgo Zolte, jest ona teraz domem dla około czterdziestu Wampirów i podobnych plemion Cyganów, wszystkich pod wodzą Wampyra Vormulaca Niespiącego. Jednak podczas gdy Cyganie ze starego świata Gwiazd walczą z Wampirami, Cyganie w Turgosheim stali się ulegli i poddani. Osiedlając się w miastach i pozwalając wielu Wampirom odwiedzać ich i brać, czego zapragną, stosują system dziesięciny, w którym zmuszeni są wybierać lub znajdować określoną liczbę „wolontariuszy” do zabrania i wykorzystania przez Wampirów. Zniecierpliwieni i zmęczeni życiem w Turgosheim oraz świadomi, że ziemie na zachodzie są wolne od wampirów, grupa sześciu Wampirów pod wodzą lady Wrathy Zmartwychwstałej ucieka z Turgosheim na zachód. W miarę jak dorastają, Nathan i Nestor, niegdyś bliscy, oddalają się od siebie, częściowo z powodu uczuć do Miszy. Podczas gdy walczą o cygańską dziewczynę, ich nieprzygotowana wioska zostaje zaatakowana przez Wampirów pod wodzą Wrathy. Po ataku Nathan wyrusza z Osady, wierząc, że jego matka, brat i Misha zostali porwani przez Wampirów; kończy samotny, zmęczony i zrujnowany, gotowy umrzeć na pustyni. Jego myśli w języku umarłych zostają usłyszane przez zmarłego starszego podziemnych mieszkańców pustyni, telepatycznych Thyre. Chcąc pomóc Nathanowi, zmarły Thyre Rogei prowadzi go do miejsca spoczynku ich przodków, gdzie zostaje znaleziony przez strażników. Nestor, również ranny w ataku na wioskę, trafia w góry; jego pamięć jest uszkodzona w wyniku urazu głowy i on wierzy, że jest Wampirzym Lordem. Nestor jest świadkiem pojedynku między dwoma Wampirzym Lordami, Vasagim Ssakiem i Wranem Siewcą Śmierci, rywalami i członkami grupy Wrathy z Turgosheim. Jego interwencja w postaci bełtu wystrzelonego z kuszy w Vasagiego pozwala braciom Siewcom Śmierci wygrać. Następnie jest „nagradzany” przez Wrana za pomoc jajem Vasagiego i staje się Wampirem. Nathan, wcześniej odrzucany przez zmarłych Cyganów, jest natychmiast przyjęty przez Thyre i staje się wśród nich sławny, komunikując się z ich zmarłymi i zyskując wielu przyjaciół. Nathan staje się kanałem, dzięki któremu zmarli Thyre mogą rozmawiać i uczyć żywych Thyre, łącząc utraconych bliskich i opowiadając im o nowych urządzeniach i wynalazkach, które zaprojektowali po śmierci. Ucząc się używać swojej telepatii podczas podróży na wschód z Thyre przez ich wiele miast i podziemnych posterunków, Nathan ostatecznie trafia do Turgosheim. W Turgosheim Nathan znajduje uległe plemię Cyganów i zostaje objęty dziesięciną, po czym jest zabrany do rezydencji Wampyrego Lorda Maglore'a Maga. Zaintrygowany inteligencją, kolorami i zachowaniem Nathana, Maglore nie zmienia go w wampira, lecz postanawia zatrzymać go jako towarzysza lub „zwierzę domowe”. Nathan spędza wiele miesięcy w rezydencji Maglore'a, ucząc się o Turgosheim, i spotyka kolejnego nietkniętego człowieka, cygańską dziewczynę Orlea. Przez cały czas ukrywając swoje moce i zdolności mentalne przed Wampirzym Lordem, Nathan ostatecznie „ucieka” na latającym statku i wraca na zachodni świat Słońca do Cyganów Lidesci. Tam spotyka się z matką i poślubia Mishę. Po powrocie Nathana Nestor wyczuwa go i jest wściekły, widząc go z powrotem. Wierząc w swoim chorym umyśle, że Nathan jest „starym wrogiem”, Nestor atakuje Nathana i Mishę wraz ze swoim porucznikiem Zaharem; ranny w krótkiej potyczce Nestor rozbija swój latający statek w pobliżu kolonii trędowatych, ale nie zanim Zahar na rozkaz Nestora wyrzuci Nathana przez bramę Perchorsk.


Sybel uwalnia mityczne bestie, aby zapobiec wojnie między ludźmi Corena a Drede. Stworzenia odciągają walczące armie od siebie, co skutecznie kończy konflikt.[sep]Na początku „Zapomnianych bestii z Eld” szesnastoletnia Sybel mieszka samotnie na górze w towarzystwie jedynie mitycznych stworzeń, które przywołał jej zmarły ojciec Ogam. Sybel opiekuje się stworzeniami i łączy je z nią rodzajem telepatii. Jednak w głębi nocy mężczyzna imieniem Coren z Sirle przynosi jej dziecko do opieki. Coren wierzy, że dziecko to nic innego jak potomek Rianny, zmarłej królowej Eld, i jej zmarłego kochanka, Norrela, choć później ujawnia się, że jest synem Rianny i Drede, króla Eldwold. Sybel przyjmuje dziecko, Tamlorna, pod warunkiem Corena, że je pokocha, i opiekuje się Tamlornem przy pomocy czarownicy Maelgi mieszkającej niedaleko góry. Dwanaście lat później Coren wraca po Tamlorna. Sybel odmawia jego oddania, wierząc, że Coren i jego bracia wykorzystają Tamlorna w swoim spisku przeciwko Drede, królowi Eld. Później niechętnie oddaje Tamlorna Drede wraz z mitycznym sokolem Terem, aby ten czuwał nad Tamlornem. W rezultacie Sybel popada w depresję i wznawia swoje poszukiwania Liralen, legendarnego białego ptaka. Zamiast tego znajduje nie tylko Blammora, stworzenie z cienia wywołujące strach, ale także czarodzieja Mithrana, którego Drede zapłacił, by złamać wolę Sybel i wydać ją mu. Jednak Mithran pragnie Sybel, a Sybel udaje się uciec, przyzywając Blammora, który kruszy każdą kość w ciele Mithrana na drobiny. Po powrocie do domu, gdzie Coren dochodzi do siebie po obrażeniach odniesionych od jednego ze stworzeń pod opieką Sybel, Sybel nakłania Corena do małżeństwa, wiedząc, że ją kocha i może go wykorzystać – wraz z jego miłością – jako narzędzie zemsty na Drede. Wyruszają do domu Corena i biorą ślub. Później w książce Sybel i Coren przewożą mityczne bestie i książki Sybel do domu Corena. Sybel planuje wywołać wojnę między ludźmi Corena z Sirle, którzy sprzeciwiają się Drede, a samym Drede. Coren odkrywa to i jest zły na Sybel. Blammor, którego Sybel trzymała pod warunkiem swojej bezstrachności, przychodzi do niej w nocy, a ona widzi w swoim umyśle Liralen ze złamaną szyją. Sybel ucieka na teraz opuszczoną Górę Eld i uwalnia wszystkie stworzenia. One decydują się odciągnąć Drede i jego armię oraz lordów z Sirle i ich armię od siebie, tym samym zażegnując wojnę (chociaż na końcu książki nie wiadomo, czy lordowie i armie wrócą, z wyjątkiem Corena). Tamlorn budzi Sybel i mówi jej, że Drede nie żyje, że sądzi, że to, co zabiło czarodzieja Mithrana, zabiło też Drede, i że on jest teraz królem Eldwold. Udają się do domu Maelgi, gdzie Sybel spotyka Corena, który pyta ją, dlaczego miałby do niej wrócić. Mówi mu, że jest jedyną osobą, która może jej dać radość, i się godzą. Z przeczucia Sybel przyzywa Blammora, który ujawnia, że jest Liralen. Sybel prosi Liralen, by zabrał ją i Corena do domu.


Ojciec głównych bohaterów otruł matkę rodziny, a jego córka Kambili wzięła winę na siebie i trafiła do więzienia. Po trzech latach Kambili staje się niepewną siebie kobietą, a jej brat ma zostać w więzieniu do końca życia.[sep]Akcja „Fioletowego hibiskusa” rozgrywa się w postkolonialnej Nigerii, kraju dotkniętym niestabilnością polityczną i kłopotami gospodarczymi. Główną bohaterką jest Kambili Achike, która przez większość czasu opisywanego w książce ma piętnaście lat i należy do zamożnej rodziny zdominowanej przez jej głęboko wierzącego ojca, Eugene’a. Eugene jest w domu Achike zarówno fanatykiem religijnym, jak i brutalną postacią, poddającą żonę Beatrycze, samą Kambili oraz jej brata Jaję biciu i okrucieństwu psychicznemu. Historia jest opowiedziana oczami Kambili i dotyczy zasadniczo rozpadu jej rodziny oraz jej dorastania. Kluczowym momentem jest czas, jaki Kambili i jej brat spędzają w domu siostry ojca, Ifeomy, i jej trojga dzieci. Ten dom stanowi wyraźny kontrast z tym, do czego przyzwyczajeni są Kambili i Jaja. Choć są katolikami, wyznają zupełnie inną formę katolicyzmu, co sprawia, że jest to wesoły, liberalny dom, zachęcający swoich członków do wyrażania własnego zdania. W tym wspierającym środowisku Kambili i Jaja stają się bardziej otwarci i bardziej zdolni do głoszenia własnych opinii. Co ważne, podczas pobytu u ciotki Ifeomy Kambili zakochuje się w młodym księdzu, ojcu Amadim, co budzi w niej świadomość własnej seksualności. Ostatecznie w życiu Kambili, Jaji i istnienia ich rodziny, tak jak ona kiedyś wyglądała, dochodzi do punktu krytycznego. Niezdolna do znoszenia ciągłej przemocy ze strony Eugene’a, Beatrycze truje go. Jaja bierze winę na siebie i ląduje w więzieniu. W międzyczasie ciotka Ifeoma i jej rodzina wyjeżdżają do Ameryki po tym, jak ona niesłusznie traci pracę wykładowcy na Uniwersytecie Nigerii. Powieść kończy się niemal trzy lata po tych wydarzeniach, w ostrożnie optymistycznym tonie. Kambili staje się osiemnastoletnią kobietą, bardziej pewną siebie niż wcześniej, podczas gdy jej brat Jaja ma zostać wkrótce wypuszczony z więzienia, zdruzgotany, ale nie złamany przez tamtejsze doświadczenia. Ich matka, Beatrycze, która w dużym stopniu pogorszyła się psychicznie, wykazuje małe oznaki poprawy. W istocie dla nich wszystkich możliwa jest lepsza przyszłość, choć dokładnie to, co by ona oznaczała, pozostaje kwestią otwartą.


Po tym, jak Pepè Alletto zostaje ranny w pojedynku, Stellina wychodzi za mąż za prawnika Ciro Coppę, który jednak umiera przedwcześnie. W rezultacie Pepè przejmuje opiekę nad dziećmi zmarłego i w ostatniej scenie czeka na spojrzenie zgody Stelliny.[sep]Historia jest podzielona na trzydzieści bardzo krótkich rozdziałów, co pozwala autorowi na szybką zmianę sytuacji i środowisk, prezentując naprzemiennie różnych bohaterów zaangażowanych w niezwykły plan wymyślony przez Marcantonia Ravì, przyczynę dziwnych i nieprzewidywalnych wydarzeń. Ten otyły, uparty ojciec Stelliny ma idee fixe, która – jak wierzy – przyniesie jego córce szczęście: założyć „obrót”. Chodzi o to, że odda ją za żonę staremu i zamożnemu don Diego Alcozèrowi, a następnie, po jego śmierci, przekazać ją – bajecznie bogatą i zadowoloną – jej desperatowi, lecz straszliwie ubogiemu wielbicielowi Pepè Alletto. Marcantonio jest tak przekonany o skuteczności tego pomysłu, że chodzi po mieście i opowiada o nim każdemu, by uzyskać jego zgodę, uparcie twierdząc, że ma rację, z komicznym wtrąceniem „ragioniamo!” (rozmyślmy o tym!). Jednak większość napotkanych ludzi, gdy tylko usłyszy nazwisko podstarzałego Alcozèra, „wypluje śmiech”. Propozycja tego planu dominuje w pierwszym rozdziale wraz z niepokojącą postacią Marcantonia Ravì. Jego zięć in spe Diego Alcozèr, dziarski starzec, wdowiec po czterech żonach i krzykliwy dandyzm o „małych, wodnistych, skrytych łysych oczach”, który był już „zdobywcą dam w krynolinach z epoki Ferdynanda II, króla Obojga Sycylii”, wyłania się w drugim rozdziale, gdzie z ekscytacją rozmawia z przyszłym teściem o przygotowaniach do „oddania” Stelliny. Do tych dwóch „ludzkich plam” w następnym rozdziale dołącza trzecia, w której na pierwszy plan wysuwa się Pepè Alletto, beneficjent „obrotu”. To, co czytelnika uderza jako ciekawe, to fakt, że plan Marcantonia Ravì całkowicie go zaskakuje; w rzeczywistości nie jest on prawdziwym „desperackim wielbicielem”. Podoba mu się Stellina, ale z powodu braku odwagi i niepewnej sytuacji ekonomicznej nigdy nie odważyłby się nawet pomyśleć o ożenku z nią. Nie jest on zdolny do podejmowania decyzji i musi zawsze polegać na wyborach innych. Pepé Alletto jest typowym przedstawicielem pewnej melancholejnej szlachty prowincjonalnej, głęboko leniwej i moralnie słabej. Żyje w cieniu swojej starzejącej się matki, która nigdy nie pozwoliłaby mu pracować (a on oczywiście doskonale przystosowuje się do tej sytuacji) z powodu błędnego pojęcia o godności swojego stanu. Pepé spędza dni dbając o swój wygląd, marząc o wielkim mieście. Idea „obrotu” oferuje mu nieoczekiwany cel, piękną żonę i dużą spadek w zasięgu wzroku, rozwiązanie wszystkich jego problemów bez zbyt wielkiego wysiłku. Ślub wypełniony jest scenami porywającej komedii: podstarzały don Diego zakłada na tę okazję „długi surdut napoleoński, który przetrwał cztery wesela”. Taka starożytność kontrastuje nieszczęśliwie ze świeżością Stelliny, której wygląd „oświetlił przyjęcie”. Pepé przełamuje tę nieuczciwą i niekomfortową atmosferę fałszywych komplementów i źle ukrywanej litości, gdy odpowiadając na namowy gości, czuje się obdarzony rolą przyszłego męża i zaczyna grać na pianinie, śpiewać i prowadzić tańce. Histeryczna kryzys Stelliny, która mdleje po tym, jak jej starożytny mąż wylał na jej białą suknię rosolio z powodu niekontrolowanego drżenia rąk, jest wydarzeniem, które rozbija aparat hipokryzji, który Marcantonio mozolnie zbudował wokół siebie. Ale on nadal niezręcznie szuka próżnych wymówek, podczas gdy goście śpieszą, by opuścić przyjęcie. Od tego momentu wydarzenia gwałtownie wymykają się spod kontroli, gdy wszystko staje się łupem przypadku: Pepé, niezdarny kawaler, angażuje się w pojedynek, aby bronić Stelliny, sytuację, którą mógł łatwo uniknąć, gdyby nie poprosił o pomoc swojego aroganckiego i dominującego szwagra, prawnika Ciro Coppę, który nalega, że musi wyzwać przeciwnika lub zostanie uznany za tchórza. Pepé przegrywa i kończy ciężko ranny, tak jak straci Stellinę po ciągłym błaganiu Cirro, by interweniował w jego sprawie. Po śmierci żony Ciro w rzeczywistości poślubia Stellinę, która straciła cierpliwość i nie może już czekać na śmierć jej starzejącego się męża, niego samego. Ciro wkracza arogancko... w obrót, poślubiając Stellinę i czyniąc ją niewolnicą swoich szalonych zazdrości. Ale, po raz kolejny wbrew wszelkim narracyjnym oczekiwaniom, krzepki i optymistyczny prawnik umiera przedwcześnie. Jego dwóch synów i dzieci jego siostry muszą teraz zostać z Pepé, który w ostatniej scenie, obok grobu swojego szwagra, przyciska ich do piersi, czekając na spojrzenie zgody Stelliny. Ostatnie słowa Marcantonia Ravì podkreślają sprzeczności przypadku, deus ex machina całej powieści: „Ten, który wyglądał jak lew, spójrz na niego: martwy! A ten stary robak, zdrowy i pełen życia! Jutro ten drugi ożeni się z Tiną Mèndolą, twoją dobrą przyjaciółką...”. Są to gorzkie słowa dla niego, zwłaszcza jeśli pamięta się, że Tina jest córką znienawidzonej Carmeli Mèndoli, która uporczywie stygmatyzowała związek Stelliny ze starym don Diego, określając go jako „śmiertelny grzech, który woła o pomstę!”. Zrozumiałe jest, dlaczego Pirandello określił historię jako „wesołą, jeśli nie lekką”. Chęć do zabawy wyczerpuje się w fajerwerkach porywającej inwencji; ale w tle zawsze jest cień niezadowolenia każdego bohatera, którego pragnienia nigdy nie są i nie mogą być spełnione. Są one unieważniane przez nieprzewidywalne i niekontrolowane wydarzenia.


Panna Marple odkryła, że ciało znalezione w bibliotece w rzeczywistości należało do Ruby Keene, a nie do Pameli Reeves. Śledztwo wykazało, że Basil Blake i Dinah Lee zamordowali obie dziewczyny, aby wykorzystać zwłoki Ruby do stworzenia fałszywego alibi.[sep]Historia zaczyna się od przebudzenia pani Dolly Bantry z przyjemnego snu i zauważenia, że pokojowa jeszcze nie weszła. Nagle służąca, Mary, wpada do pokoju w łzach i bez tchu, informując Dolly, że w bibliotece znajduje się ciało, po czym znów wybiega. Pułkownik Arthur Bantry schodzi na dół i od swojego kamerdynera, Lorrimera, dowiaduje się, że w bibliotece faktycznie jest ciało. Widzi je, wzywa policjanta Billy’ego Palka, a następnie pani Bantry dzwoni do swojej przyjaciółki, panny Marple (ujawniając, że ofiara została uduszona). Panna Marple jest zabierana przez panią Bantry i jej szofera, Muswella, i przewieziona do Gossington Hall. Tam widzi ciało. Jest to bardzo młoda dziewczyna o platynowych blond włosach, z szminką i pomalowanymi paznokciami jak rana, ubrana w starą, ale błyszczącą, satynową, taną, czarno-białą suknię wieczorową raczej słabej jakości, w srebrnych sandałach. Dziewczyna ma również na sobie sporo makijażu. Wkrótce przybywa policja, a starszymi oficerami są inspektor Slack i szef policji w hrabstwie, pułkownik Terence Melchett. Nikt w domu jednak nie rozpoznaje ciała. Panna Marple stwierdza wobec pani Bantry, że dobrym podejrzanym jest sąsiad Bantrych, Basil Blake, syn starej szkolnej przyjaciółki pani Bantry, którego pułkownik Bantry intensywnie nie lubi. Basil jest dobrze znany z tego, że spotyka się z młodą platynową blondynką o imieniu Dinah Lee. Pułkownik Melchett odwiedza Basila, ale wkrótce odkrywa, że Dinah nie nie żyje, ponieważ przychodzi i kłóci się z Basiłem. Przychodzi wynik sekcji zwłok, ujawniający, że dziewczyna została uduszona paskiem od własnej sukni i że śmierć nastąpiła między 10:00 a 12:00 w nocy. Została wcześniej również mocno odurzona narkotykami. Mimo swojego wyglądu zmarła jako dziewica. W końcu ciało zostaje zidentyfikowane jako Ruby Keene, 18-letnia tancerka pracująca w hotelu o nazwie Majestic w Danemouth. Ciało identyfikuje kuzynka i koleżanka Ruby, Josephine „Josie” Turner, która wyjaśnia, że jest gospodynią taneczną i brydżową w Majestic, ale zmusiła Ruby do zastąpienia jej jako gospodyni tanecznej z powodu kontuzji kostki, której Josie doznała podczas opalania. Ruby miała tylko tańczyć z mężczyznami i wykonywać tańce pokazowe z Raymondem Starrem, profesjonalnym tenisistą i tancerzem. Ale poprzedniej nocy Ruby zniknęła, a Josie zmuszona była do tańczenia. Po wizycie Josie w Gossington, pani Bantry uświadamia sobie, że ten, który wezwał policję, to Conway Jefferson, stary przyjaciel Bantrych. Conway miał żonę, syna i córkę (Margaret, Franka i Rosamund), z których wszyscy zginęli w katastrofie lotniczej. Conway miał obie nogi tak poważnie uszkodzone, że zostały amputowane. Mieszka z wdową po Franku, Adelaide, wdowcem po Rosamund, Markiem Gaskellem oraz Peterem Carmodym, synem Adelaide z pierwszego małżeństwa. Jest też Edwards, kamerdyner Conwaya. Pani Bantry postanawia wtedy, że ona i panna Marple pojadą do Danemouth, zatrzymają się w Majestic i znajdą mordercę. Tymczasem Melchett mianuje nowego asystenta, nadinspektora Harpera. Wspólnie przesłuchują Conwaya i odkrywają, że zamierzał adoptować Ruby, wydziedziczyć Marka i Adelaide oraz zapisać jej 50 000 funtów. Mimo to Mark i Adelaide mają alibi. Grali w brydża, obserwując Ruby tańczącą. Melchett i Harper przesłuchują George’a Bartletta, który był ostatnim, kto widział Ruby żywą, i któremu skradziono samochód. Conway, teraz zmęczony, każe Edwardsowi zadzwonić do sir Henry’ego Clitheringa. Gdy sir Henry przybywa, Conway prosi go o zbadanie sprawy. Sir Henry opowiada mu o pannie Marple. Później, po kolacji, panna Marple mówi sir Henry’emu, że jeśli sprawa nie zostanie rozwiązana, życie Bantrych będzie na zawsze zrujnowane. Policja podejrzewa, że Ruby poszła się przebrać, by spotkać się z chłopakiem, który dowiedział się o niej i Conwayu, co sprawiło, że spanikował i udusił ją, zostawiając w bibliotece Gossington, i odjechał do Londynu. Sir Henry przesłuchuje Edwardsa, który mówi mu, że widział zdjęcie Basila Blake’a wypadające z torebki Ruby, co sprawia, że Conway i czytelnik podejrzewają, że Ruby miała kochanka. Następnie samochód Bartletta, Minoan 14, zostaje znaleziony płonący w kamieniołomie Venna, ze zwęglonym i czarnym ciałem w środku. Dzięki kilku fragmentom ubrania, które przetrwały pożar, zostaje zidentyfikowane jako Pamela Reeves, 16-letnia harcerka zgłoszona jako zaginiona kilka dni temu. Pamelę widziano po raz ostatni idącą do Wallworths. Panna Marple przesłuchuje przyjaciółki Pameli i odkrywa, że Pamela w rzeczywistości szła do hotelu na próbę do filmu po tym, jak została zaczepiona przez „producenta filmowego”, ale Pamela nigdy nie wróciła z tego spotkania. Panna Marple udaje się wtedy do domu Basila Blake’a i informuje Dinah Lee, że odkryła, że ona i Basil są mężatką i że Basil zostanie aresztowany za zabójstwo Ruby. Basil wraca i wyznaje, że po upiciu się i kłótni z Dinah na przyjęciu w studiu, wrócił i znalazł Ruby leżącą uduszoną na „swoim” dywanie przed kominkiem. Spanikowany, wyrzucił Ruby do biblioteki Bantrych. Przybywa policja i Basil zostaje aresztowany. Panna Marple, sir Henry i Bantrych ponownie rezerwują pokoje w Majestic (krótko ich opuścili), ale tym razem z pułkownikiem Bantry, Melchettem i Harperem. Panna Marple robi szybką wycieczkę do Somerset House (coś w sprawie małżeństw) i prosi Conwaya, aby powiedział Markowi i Adelaide, że zostawia pieniądze na hostel dla młodych tancerek w Londynie i że pojutrze odwiedzi prawnika w celu sfinalizowania szczegółów. Conway tak robi i proszą nadinspektora Harpera, aby wraz ze swoimi ludźmi obserwował ludzi. Następnie Bantrych i panna Marple (wraz z personelem i innymi gośćmi) udają się na spoczynek. O 3:00 nad ranem ktoś włamuje się do sypialni Conwaya przez okno i balkon i próbuje zamordować Conwaya, wstrzykując mu truciznę przez igłę, ale napastnik zostaje zatrzymany przez Melchetta, Harpera i Clitheringa. Napastnik nie zostaje jednak nazwany. Panna Marple ujawnia wtedy wszystko Bantrych, Blake’om, Melchettowi, Harperowi, Clitheringowi i Jeffersonom. Chociaż w pokoju Ruby znaleziono obcięte paznokcie, dziewczyna w bibliotece miała pogryzione, co oznaczało, że ciało w bibliotece nie należało do Ruby. Kiedy Dinah wspomniała o małżeństwie w Somerset House, panna Marple dowiedziała się, że Mark jest żonaty z Josie. Po dowiedzeniu się o Conwayie i Ruby, postanowili ją zamordować i oskarżyć Basila. Mark i Josie zwrócili się do Pameli w sprawie próby do filmu i gdy się zgodziła, wybielili jej włosy, nałożyli makijaż, polakierowali paznokcie, ubrali w jedną z sukien Ruby i odurzyli ją. Mark wtedy wymknął się, aby napisać listy, i pojechał nad morze. Ale to wtedy pojechał z Pamelą do domu Basila Blake’a i udusił ją. Tak więc, gdy lekarz podał czas jej śmierci, Mark i Josie mieli solidne alibi, grali w brydża, obserwując prawdziwą Ruby Keene żywą i tańczącą, i nie opuścili stołu po północy. Josie kazała Ruby iść położyć się w swoim pokoju. Ruby również była odurzona narkotykami. Podczas przebierania się do tańca Josie zamordowała Ruby, albo przez uduszenie, trucizną wstrzykniętą igłą, albo uderzeniem w tył głowy. We wczesnych godzinach rannych Josie ubrała Ruby w mundur harcerski Pameli, ukradła samochód Bartletta, pojechała do kamieniołomu Venna i spaliła wszystko.


Framboise Dartigen nie czuje się winna śmierci niemieckiego żołnierza Tomasa ani śmierci tuzina mieszkańców wioski, zrzucając odpowiedzialność za te wydarzenia na swoją matkę. Po sześćdziesięciu latach kobieta wciąż ucieka przed traumą, odmawia wybaczenia sobie i matce oraz ostatecznie odrzuca relacje ze swoimi córkami.[sep]Historia jest opowiedziana z perspektywy Françoise Simon, starszej wdowy, która przeprowadza się do wioski Les Laveuses nad Loarą, aby otworzyć małą restaurację. Jej lokal cieszy się umiarkowanym powodzeniem, dopóki znany krytyk kulinarny nie wypromuje go w ogólnokrajowym magazynie. To przyciąga nadmierną uwagę do Françoise i jej interesu oraz sprowadza wizytę jej siostrzeńca Yannicka i jego chciwej żony Laure, obojga chętnych do czerpania korzyści z nagłej popularności ciotki. Ale Françoise Simon nie jest tym, za kogo się podaje. Jej prawdziwe imię to Framboise Dartigen i jest jedynym żyjącym dzieckiem Mirabelle Dartigen, kobiety wciąż pamiętanej i nienawidzonej za incydent, który miał miejsce, gdy Framboise miała dziewięć lat, podczas II wojny światowej. Framboise została głęboko naznaczona tym incydentem i wydarzeniami, które mu poprzedzały, i wciąż czuje potrzebę ukrywania swojej tożsamości. Przyjazd Luc’a i Laure zagraża nowemu życiu, które zbudowała, i zmusza ją do konfrontacji z przeszłością. Framboise, jej brat Cassis i siostra Reine-Claude stracili ojca wcześnie. Ich matka, Mirabelle Dartigen, była trudną kobietą, skłonną do paraliżujących migrenów i bardziej czułą wobec swoich drzew owocowych niż wobec własnych dzieci. Stawiona czoła konieczności wychowania trójki dzieci i prowadzenia gospodarstwa sama, Mirabelle musiała być bardzo twarda; niestety, ta twardość przejawiała się brakiem okazywania zewnętrznej czułości dzieciom. Gdy nadeszła wojna i Niemcy zajęli Les Laveuses, Mirabelle musiała być twardsza niż kiedykolwiek; dzieci, bez nikogo, kto by nad nimi czuwał, szalały, w końcu ulegając czarowi młodego niemieckiego żołnierza, Tomasa, który najpierw przekupywał ich towarami z czarnego rynku, takimi jak pomarańcze czy czekolada, a następnie zmanipulował tak, by potajemnie dostarczali mu informacje o przyjaciołach i sąsiadach. Framboise, najmłodsze dziecko, które w tamtym czasie miało dziewięć lat i którego relacja z matką była szczególnie napięta, zbliżyła się najbardziej do Tomasa i teraz obwinia siebie za ciąg wydarzeń, które doprowadziły do śmierci Tomasa, zemsty Gestapo, w której zginęło tuzin mieszkańców wioski, i ucieczki Mirabelle z domu rodzinnego. Teraz, sześćdziesiąt lat później, Framboise na nowo przeżywa te traumatyczne wydarzenia i próbuje zrozumieć, jak ukształtowały one jej życie i relacje. Ostatecznie, gdy prawda wychodzi na jaw, uczy się stawiać opór dręczycielom, którzy jej zagrażają, a także wybaczyć sobie i swojej matce, pozwolić sobie na kochanie, odnowić więź z dwiema skłóconymi córkami i w końcu pogodzić się z przeszłością.


Lummoks został zidentyfikowany jako osoba królewskiej krwi, a jej zainteresowanie hodowlą Johnów dało ludziom przewagę w negocjacjach. John i Betty towarzyszą stworzeniu w powrocie do jego ludu jako członkowie misji dyplomatycznej.[sep]Przodek Johna Thomasa Stuarta XI przywiózł z międzygwiezdnej podróży obcego, długowiecznego Lummoksa. Odziedziczony przez niego, rozumny i władający mową pupil stopniowo urósł z rozmiarów szczeniaka collie do ogromnego zwierzęcia, na którym można jeździć – zwłaszcza po zjedzeniu używanego samochodu. Dziecięcy Lummoks jest postrzegany jako uciążliwość dla sąsiadów i pewnego dnia, opuszczając posiadłość Stuartów, powoduje znaczne zniszczenia w mieście Westville. Matka Johna chce, by się go pozbył, a sąd nakazuje jego uśmiercenie. Zdesperowany chłopak rozważa sprzedanie Lummoksa do zoo, ale szybko zmienia zdanie i ucieka z domu, galopując na jego grzbiecie w dzikie tereny. Dołącza do niego jego dziewczyna, Betty Sorenson, i sugeruje, by przywieźć zwierzę z powrotem do miasta i ukryć je w szklarni sąsiada. Jednak ukrycie tak dużego stworzenia nie jest łatwe. Ostatecznie sąd próbuje zabić Lummoksa, ale nie jest w stanie tego zrobić, do wielkiej zabawy stworzenia. Tymczasem pojawiają się przedstawiciele zaawansowanej, potężnej i nieznanej dotąd rasy obcych, żądając zwrotu ich zagubionego dziecka... inaczej grożą konsekwencjami. Przyjazny dyplomata trzeciej gatunku sugeruje, że to zagrożenie nie jest puste. Początkowo nikt nie łączy Lummoksa z nowo przybyłymi, częściowo ze względu na różnicę w rozmiarach (Lummoks był przekarmiony). Lummoks zostaje zidentyfikowany jako osoba królewskiej krwi, co komplikuje i tak już napięte negocjacje. Odkryto, że z jej punktu widzenia młoda Lummoks zajmowała się swoim jedynym hobby i głównym zainteresowaniem: hodowlą Johnów Thomasów. Wyraźnie daje do zrozumienia, że zamierza w tym kontynuować. Daje to głównemu ludzkiemu negocjatorowi przewagę, której potrzebuje, aby zapobiec zniszczeniu Ziemi. Na prośbę Lummoksa niedawno ożenieni John i Betty towarzyszą jej w powrocie do jej ludu jako członkowie ludzkiej misji dyplomatycznej.


Rachel wnioskuje, że wizja przyszłości pokazana przez Elimistę naprowadza ich na lokalizację ziemskiego Kandrony w podziemnym Basenie Yeerków. Na podstawie tego odkrycia Animorphowie atakują sklep The Gap i nie udaje im się zniszczyć urządzenia.[sep]Ojciec Rachel prosi ją, by przeprowadziła się z nim do innego stanu. Po przeprowadzeniu rozpoznania Marco i Tobias znajdują wejście do podziemnego Basenu Yeerków, w jednej z szatni w sklepie The Gap. Animorphowie decydują się infiltrować basen i spróbować odnaleźć lokalizację ziemskiego Kandrony, wchodząc tam jako karaluchy. Gdy jednak znajdują się już wewnątrz kompleksu, wpadają na język Taksona. W chwili, gdy mają zostać pożarci, czas zastyga, a oni czują, jak są siłą wyprowadzani z metamorfozy. Następnie przedstawiają ich wszechmocnej istocie zwanej Elimistą. Ellimist mówi dzieciom, że nie może ingerować w sprawy innych gatunków, ale gdy gatunek jest zagrożony wyginięciem, może wkroczyć i ocalić jego próbkę. Informuje ich, że chce zachować część piękna Ziemi wraz z pewną liczbą ludzi, ponieważ Yeerkowie wygrają wojnę w przyszłości. Animorphowie pytają, ile mają czasu na rozważenie oferty, ale Ellimist mówi im, że muszą zdecydować teraz. Jeśli wybiorą „tak”, oni i ich rodziny zostaną przeniesieni na inną planetę, a jeśli wybiorą „nie”, wszystko wróci do stanu sprzed przybycia Elimisty. Grupa poddaje decyzję pod głosowanie, a podczas narady Jake i Rachel zauważają szyb windowy i człowieka zamrożonego w trakcie wjazdu w górę. Animorphowie decydują się nie przyjąć oferty Elimisty i natychmiast znów są karaluchami na języku Taksona. Udaje im się cofnąć metamorfozę i przedostać się walką do szybu, by uciec z Basenu Yeerków. Później Ellimist pojawia się przed grupą ponownie, dając im wybór raz jeszcze. Aby ułatwić im podjęcie decyzji, przenosi ich do ponurej przyszłości, w której Yeerkowie zniewolili Ziemię. Rachel ze zdumieniem zauważa, że większość drapaczy chmur i budynków w mieście została zrównana z ziemią, z wyjątkiem najwyższego: wieży EGS. Ta wieża stała u podstawy dużego, otwartego Basenu Yeerków i była przykryta lśniącą kopułą. Po powrocie do własnego czasu Animorphowie zmieniają poprzednią decyzję i przyjmują ofertę Elimisty. Spodziewają się, że zostaną natychmiast zabrani, jednak nic się nie dzieje. Rachel jest tym zaniepokojona i dochodzi do wniosku, że Ellimist ich nie przeniósł, ponieważ oczekiwał innej odpowiedzi. Po namyśle uświadamia sobie, że tylko dzięki pierwszemu pojawieniu się Elimisty byli w stanie zobaczyć szyb i wiedzieć, że istnieje szansa na ucieczkę z objęć Taksona. Wtedy wnioskuje, że podczas podróży do przyszłości Ellimist znów po prostu próbował pokazać im coś, czego nie mógł im wprost powiedzieć bez ingerowania. Przypomina sobie wieżę EGS, wnioskuje, że Kandrona musi znajdować się tam, i zbiera resztę Animorphów na rajd. Po zaciętej bitwie tuż przed świtem Animorphom udaje się opanować najwyższe piętro wieży i zniszczyć Kandronę, wypychając ją przez okno. Ellimist pojawia się przed nimi ponownie i potwierdza przypuszczenie Rachel, że nawet on nie potrafi przewidzieć przyszłości, a ludzie mogą jeszcze wygrać wojnę. Rachel mówi ojcu, że nie może z nim przeprowadzić się. *Pojawia się Ellimist. *Ziemski Kandrona w mieście Animorphów zostaje zniszczony, ale zostaje zastąpiony trzy tygodnie i kilka książek później.


Nigel Olifaunt został uwięziony w Tower po tym, jak został rozpoznany przez króla podczas polowania w Enfield Chase. Margaret, która dołączyła do niego w przebraniu kobiety, złożyła wyjaśnienia, które skłoniły króla do skazania Nigela.[sep]Zegarmistrz David Ramsay mieszka z córką Margaret przy Fleet Street. Ma dwóch uczniów, pana Vincenta i pana Tunstalla. Dwaj uczniowie uciekli, aby wziąć udział w ulicznej bójce, a jubiler George Heriot plotkował z Ramsayem, kiedy przynieśli kogoś o imieniu Richie Moniplies z połamaną głową i w bardzo podrzędnych szatach. Po opatrzeniu rany wyjaśnił, że przybył do Londynu ze swym panem, Nigelem Olifauntem, aby odzyskać dług, który król był mu winien, i został napadnięty jako obcy. Następnego ranka Nigel otrzymał wizytę w swoim mieszkaniu u świecarza i jego żony od jubilera, który znał jego ojca i, ostrzegłszy go, że jego dobra są w niebezpieczeństwie, pożyczył mu pieniądze, aby mógł wystąpić na dworze w odpowiednim stroju. Heriot udał się do Whitehall i po przedłożeniu prośby młodego lorda król Jakub upoważnił go do wypłacenia części należnej sumy oraz obiecał zająć się jego sprawami. Tego samego dnia, podczas obiadu u jubilera w towarzystwie jej ojca i sir Mungo, Margaret straciła serce dla Nigela i poprosiła damę Urszulę, żonę fryzjera, aby wyjaśniła wszystkie szczegóły dotyczące jego osoby. Po przedstawieniu na dworze przez lorda Huntinglena otrzymał nakaz zapłaty swego roszczenia i został przedstawiony księciu Buckingham, który ogłosił się jego wrogiem, oraz synowi księcia, lordowi Dalgarno, który wprowadził go w wszystkie występki ówczesnej arystokracji, mimo ostrzeżeń ze strony Richie’ego i anonimowego listu. Spotykając księcia Walii, późniejszego Karola I, w parku St. James’s, w towarzystwie kilku dworzan, Nigel dowiedział się z ich zachowania, a także od sir Mungo, że źle o nim mówiono Karolowi, w związku z czym wyzwał Dalgarno na pojedynek na terenie dworu i został zmuszony do szukania schronienia w Whitefriars, aby uniknąć aresztowania. Tam odnowił znajomość z prawnikiem Lowestoffe’em, którego spotkał w gospodzie Beaujeu, i został powierzony opiece starego Trapboisa, właściciela pensjonatu, i jego córki. Gdy Margaret dowiedziała się o kłopotach Nigela, zwróciła się o rozmowę do lady Hermiony, która zajmowała apartamenty w pałacu Heriota, i po wyznaniu sekretu otrzymała od niej pieniądze na pomoc mu, a jednocześnie jej powiernica opowiedziała jej o złym traktowaniu, którego doznała ze strony lorda Dalgarno. Vincent, który był zakochany w córce swego mistrza i był zachęcany przez damę Urszulę do wydatkowego stylu życia, został teraz przez nią wynajęty, aby pełnił rolę przewodnika swego rywala w ucieczce z Londynu. Tej samej nocy stary Trapbois został zamordowany przez dwóch opryszków, którzy przyszli go okraść; i w chwili gdy Nigel uratował córkę, którą, według rady bailifa Hildebroda, miał poślubić, został zaczepiony przez ucznia przebranego za wodnika, od którego dowiedział się, że wydano nakaz jego aresztowania i że łódź jest gotowa, by oszukać królewskich oficerów. Martha błagała, by pozwolono jej towarzyszyć mu i po zabezpieczeniu skarbu jej ojca Vincent przeprowadził ich do schodów Temple. Po wyokrętowaniu towarzyszki przy Paul’s Wharf, gdzie została przejęta przez Monipliesa, Nigel nalegał na wysiadkę w Greenwich zamiast dołączenia do szkockiego statku, który czekał na niego w Gravesend; i po dotarciu do parku towarzyszył królowi w czasie polowania na jelenia, gdy został rozpoznany i uwięziony w Tower. Wkrótce potem Margaret, przebrana za chłopca, została wprowadzona do tego samego pokoju; potem świecarz przyszedł po żonę, którą oskarżył Nigela o uprowadzenie; a po obiedzie przybył jego przyjaciel Heriot, by go upomnieć za sytuację, w jaką się wpędził. Utracił również królewski nakaz zapłaty długu, a gdy odkryto przebranie jego towarzyszki, uratowała go od dalszych kłopotów pełnym wyznaniem. Jednym z jej czynów było przedłożenie królowi prośby od lady Hermiony, po przeczytaniu której kazał, by lord Dalgarno natychmiast ją poślubił; a innym – złożenie takich wyjaśnień dotyczących Nigla, które skłoniły Jego Królewską Mość do ułaskawienia go. Pozostała jednak tylko jedna godzina na wykupienie jego dóbr, gdy pojawił się Moniplies z pieniędzmi, a lord Dalgarno, który miał nadzieję je przejąć, został pozbawiony swej zemsty. Następnego dnia został postrzelony w Enfield Chase, gdzie kapitan Colepepper zaplanował zasadzkę na niego, gdy czekał w towarzystwie damy Nelly i pazia opiekującego się skarbem na pojedynek z Nigelem. Vincent i Lowestoffe przybyli jednak na czas, by zmusić dwóch z rabusiów do ucieczki, podczas gdy Moniplies zabił kapitana, podejrzanego o zamordowanie Trapboisa, a Christie odzyskał żonę. Nigel i Margaret wkrótce się pobrali; a gdy król Jakub uświetniał ucztę swą obecnością, Richie przedstawił Marthę jako swą narzeczoną, która jednocześnie wręczyła wybawcy swojego życia akty dóbr Glenvarloch, które uwolniła z wszelkich długów, oraz królewski podpis znaleziony w papierach jej ojca.


Yankee i Jinnicky używają sieci przymocowanej do rikszy, by schwytać Badmannaha i zrzucić go do Oceanu Nonestic. Porywacz, który wcześniej ukradł pałac Szmaragowego Miasta i porwał księżniczkę Ozmę, jest nieśmiertelny, co oznacza, że nie utonie, ale zostanie wyeliminowany na jakiś czas.[sep]Historia zaczyna się od Thomasa P. „Tompy’ego” Terry’ego, sportowca i muzyka, syna fizyka, gwiazdy perkusisty w orkiestrze marszowej w Pennwood Prep w fikcyjnym miasteczku Pennwood w Pensylwanii, który zostaje porwany przez wówczas fikcyjny huragan Hannah w drodze na paradę z okazji Święta Pracy. Ląduje na brzegu jeziora Winkie, gdzie spotyka Yankee’a, pierwszego amerykańskiego psa w kosmosie, bulteriera zachwyconego swoim nowo nabytym zdolnością mówienia. Najbliższym miastem jest Wackajammy, w północno-wschodniej części kraju Winkie, który jest spichlerzem Zachodu. Król, Jackalack, wierzy, że Tompy i Yankee są tam, by wypełnić przepowiednię i uratować ich księżniczkę, jego ciotkę Doffi, która nadzoruje wszystkich piekarzy w mieście, którzy odmawiają pracy bez jej obecności. Yammer Jammer, doradca króla, używając książki zwanej Czytaczem Umysłów, ustala, że dwaj bohaterowie nie zamierzają podjąć się poszukiwań, gdy będą wyjeżdżać, i zamyka ich w więzieniu. Yankee’emu udaje się w nocy wydrążyć tunel i zdobyć klucz, a gdy uciekają, kradną Czytacz Umysłów. Mimo że są zdeterminowani, by wrócić do domu, Yankee w szczególności chce mimo wszystko uratować księżniczkę. Następnie spotykają mrówkojada, miasto pracoholików w postaci proszku i paczek, Tidy Town, którego król chce zmusić ich do bycia słuchaczami, przedostają się do kraju Gillikin z pomocą Tima Bera, Trav-E-Loga, spotykają życzliwego, ale skrytego drwala o imieniu Axel oraz wioskę przyjemnych ludzi z papierowymi latarniami z zimnym światłem w miejsce głów, aktywnych tylko w nocy. Wspinając się na górę Upandup, spotykają wróżkę kwiatową o imieniu Su-Posy, która wspomina, że dostarcza kwiaty uwięzionej w pobliżu księżniczce, by ją pocieszyć. Na tej górze odpoczywa również Jinnicky Czerwony Dżinn, z którym Tompy i Yankee szybko się zaprzyjaźniają. Na górze mieszka również Badmannah, który uprowadził księżniczkę Doffi, a wkrótce potem, używając magicznej lupy, porywa księżniczkę Ozmę i cały pałac Szmaragdowego Miasta. Ponownie zbierając się w pałacu Czerwonego Dżinna, Yankee zaopatruje się w sieć i przymocowuje ją do rikszy Jinnicky’ego jako sieć holowniczą, używając jej do schwytania Badmannaha i opuszczenia go na dno Oceanu Nonestic. Nie może się tutaj utopić, ponieważ jest nieśmiertelny jak wszyscy mieszkańcy Oz, ale to wyeliminuje go na jakiś czas. Zostaje zadanie przywrócenia pałacu Szmaragdowego Miasta. Z wyjątkiem Ozmy, mieszkańcy są wszyscy upchnięci w magicznym pudełku, którego Jinnicky nie pozwolił otworzyć do czasu odrestaurowania pałacu, z wyjątkiem chwili, gdy Yankee został na chwilę uwięziony. Po otwarciu Ozma nadal brakuje. Używając Magicznego Obrazu, widać ją w jaskini Badmannaha; Ozma życzyła sobie za pomocą Magicznego Pasu trafić do najbliższego bezpiecznego miejsca, a ponieważ Badmannah zniknął, tak właśnie było. Używając swojej czerwonej magii, Jinnicky przywraca Szmaragdowe Miasto. Jinnicky odlatuje z Tompym do domu w swojej rikszy i daje mu mały słoik do otwarcia w razie potrzeby użycia jego magii. Yankee jest rozpoznawalny z gazet, a pan Terry oddaje go do armii, prosząc o przyznanie mu honorowego zwolnienia, aby mógł być zwierzęciem domowym Tompy’ego. Przedstawiciel armii początkowo odmawia, ale gdy Tompy otwiera słoik, ustępuje. Yankee zachowuje zdolność mówienia raz w tygodniu i razem postanawiają czytać „Fioletowego Księcia Oz” rozdział po rozdziale każdej nocy, aby dowiedzieć się o przygodach swojego przyjaciela, Jinnicky’ego. Tompy nie jest pierwszym podróżnikiem do Oz, który zna go z lektury książek, które są wyraźnie wymienione jako dostępne w Stanach Zjednoczonych jako bajki – Peter Brown w „Królu Krasnali z Oz” krótko wspomina, że czytał książkę o Oz (Betsy Bobbin i Trot wiedzą o Oz przed przybyciem tam, ale nie jesteśmy poinformowani, skąd). Jest to jednak pierwsza wzmianka o innej książce o Oz w tekście, chociaż John R. Neill narysował obraz półki w Oz pełnej książek o Oz, z których jedna jest czytana. Książka nie ma wątków pobocznych i toczy się prosto przez jedną fabułę, co jest nietypowe dla poprzednich książek o Oz, ale typowe dla ksiąg deuterokanonicznych, z których ta jest pierwszą.


Signy dąży do zemsty na Conorze po jego zdradzie i zabójstwie jej ojca, co prowadzi do spłodzenia dziecka ze swoim bratem Siggy'm pod postacią ptaka. Po urodzeniu syna Victora kobieta pozwala ruchowi oporu sklonować go, tworząc genetycznie zmodyfikowanego wojownika o imieniu Styr.[sep]Ta historia rozgrywa się w przyszłości, w której Londyn to pustkowia, gdzie toczą walkę dwa klany. Głównymi bohaterami tej historii są bliźniaki Siggy i Signy. Są dziećmi Vala Volsona, przywódcy największego terytorium, które niegdyś było Londynem. Val pragnie pokoju i wierzy, że jedynym sposobem na jego osiągnięcie jest zjednoczenie Londynu pod rządami jednego władcy. Oferuje swoją córkę Signy jako żonę dla Conora, aby wykazać swoje pełne zaangażowanie w Traktat. Conor wyraża zgodę i okazuje zaufanie, odwiedzając terytorium Volsonów. Wizyta przebiega zgodnie z planem, aż do momentu, gdy ucztę przerywa niezwykły gość. Uznany za szpiega, który był zawieszony za kostkę, powraca do życia i pokazuje, że nie był to jednorazowy trik, gdy spada głową w dół z wysokości około trzydziestu stóp. Po drugim powrocie do życia przechodzi się w górę i w dół sali. Zwraca się tylko do Siggy'ego i Signy, zanim wbija nóż głęboko w substancję uznawaną za niezniszczalną. Wszyscy inni próbują, ale bez względu na to, jak mocno pociągają, nóż pozostaje w ścianie. Ale jedna osoba wie, że jest on wybrańcem. Siggy (który pragnie wszystkiego, tylko nie odpowiedzialności za przywództwo) z łatwością wyciąga nóż, a jego ojciec uznaje, że był to dar od samego Odyna, błogosławiący traktat na swój własny sposób. Conor pragnie posiadać nóż dla siebie i prosi Siggy'ego, twierdząc, że jako gość honorowy ma do niego prawo. Ale Siggy odmawia, idąc nawet tak daleko, by wbić go w drewno. Conor nie może go wyciągnąć i wyśmiewa to, zanim odchodzi z Signy. Signy jest rozczarowana Siggy'm, że nie dał noża Conorowi, i udaje się na terytorium Conora, zirytowana swoim bratem. Conor i Signy są bardzo szczęśliwi razem i wszystko wydaje się idealne. Chociaż jest rozczarowana tym, że jest trzymana w wieży (co Conor zapewnia ją, że jest dla jej własnego bezpieczeństwa), nadal jest szczęśliwa, ponieważ kocha Conora. Podczas polowania na półludzi Signy dokonuje szokującego odkrycia. Półludzie nie są tym, za kogo ich uchodzą. Po tym, jak zostaje osaczona przez człowieka-hienę, dowiaduje się, że Conor pragnie zabić jej rodzinę i przejąć Londyn dla siebie. Cłowiek-hiena zaskakuje ją jeszcze bardziej, dając jej kociaka o imieniu Cherry (który ma mieć więcej niż jedną postać), zanim skacze na ziemię i spotyka swój kres z rąk konwoju Conora. Po ponad roku na terytorium Conora jej rodzina przybywa z wizytą. Przybywają (jak oczekiwano) ciężko uzbrojeni, ale są zaskoczeni nagłym atakiem Conora. On ich zdradził. Val ginie, a trzech braci jest zmuszonych do kapitulacji. Volsonowie są prowadzeni do siedziby Conora, będąc znieważani przez strażników i mieszkańców miasta w drodze. Po kilku dniach tortur Conor każe ich zostawić na śmierć w krainach półludzi. Ich losem jest stać się posiłkiem dla berserkerskiej świni, która włada okolicą. Najpierw zjadany jest Hadrian, potem Ben. Wkrótce pozostaje tylko Siggy. Siggy pragnie śmierci, ale w jakiś sposób wie, że to nie jego czas. Tymczasem Signy (po tym, jak została okaleczona na rozkaz Conora) odkrywa, że jej kociak Cherry jest zmiennokształtnym. Informuje swojego pana, że Siggy nadal żyje i w nadziei na zadowolenie Signy, rusza mu na ratunek. Cherry pomaga mu uciec przed świnią, zanim zapewnia, że zostaje znaleziony przez Melanie (inną kobietę-świnię). Melanie pierwotnie zamierza sprzedać go jako niewolnika lub w najgorszym razie go zjeść. Ale szybko zaczyna lubić Siggy'ego i decyduje się pomóc mu w powrocie do zdrowia. Pomaga goić się jego ranom i wspomaga jego rekonwalescencję. Wkrótce Siggy wraca do normy i nawiązuje głęboką przyjaźń z Melanie. Tymczasem Signy stała się gorzka i wypaczona i zaczyna myśleć tylko o zemście na Conorze. Signy zdaje sobie sprawę, że Conor desperacko chce, by urodziła mu dziecko, ale ona nie chce, aby było jego. Zamiast tego Signy zamienia się kształtami z Cherry. Zmienia się w ptaka i idzie spotkać się z Siggy'm. Uwodzi go i sprawia, że nieświadomie spłodzi z nią dziecko. Gdy Signy rodzi dziecko, udaje jego porwanie i pozwala wojskom oporu sklonować je. Oryginalne dziecko otrzymuje imię Victor, a sklonowane – Styr. Sklonowane dziecko otrzymuje specjalne cechy, czyniąc je silniejszym, szybszym i zaprojektowanym do wojny.


Posłaniec Siły jest oryginałem pułkownika służącego w rosyjskiej armii, który postrzega kraje regionu jako oddzielne i wrogie sobie organizmy. Podobnie jak jego Wzór, który zachował wiarę, Posłaniec ten stracił przekonanie co do swojej wizji przyszłości.[sep]Sześć sił: Miłość, Wiedza, Potęga, Siła, Sztuka i Rozwój. Ten świat (w rzeczywistości cała akcja dzieje się w Rosji i na Ukrainie) lacks miłości; ale miłość, którą przyniósłby ten Posłaniec, byłaby Dobrocią gorliwej religii – prowadzącą do polowań na czarownice i krucjat. Wzorem dla tego Posłańca jest lekarka, która widziała skutki zaniedbania miłości, dobroci i współczucia u swoich pacjentów umierających bez dostępu do leków i leczenia. Wierzy, że jej Posłaniec jest Bogiem lub boskim wysłannikiem, ale wydaje się być ślepa na jego inne aspekty. Siła Wiedzy stworzyłaby lepszy, bardziej rozsądny świat, ale jest hamowana przez fizyczną słabość i zawsze kończy podporządkowana Potędze. Posłaniec Wiedzy zmieniłby to, ale jego Wzorem jest stary naukowiec cierpiący na terminalnego raka, który jest inteligentny i mądry, ale fizycznie bezsilny. Wiedza pamięta swoje poprzednie wcielenia z jasnością, w przeciwieństwie do innych Posłańców, i może znacznie lepiej przewidywać działania innych. Siła Sztuki rzadko jest w stanie podjąć działanie, hamowana przez własną wyobraźnię o konsekwencjach. Kiedy jednak to robi, działania są namiętna, a wynik rzadko jest miły, jak działania pewnego malarza Schicklgrubera. Sztukę reprezentuje „maszynopisarz”, produkujący kilka powieści fantasy i sci-fi rocznie dla pieniędzy. Powieść sugeruje, że niektóre inne książki Łukjanenki są w rzeczywistości napisane przez Wzór tego Posłańca. W szczególności czyni liczne odniesienia do napisania Chłopca i Ciemności. Siła to siła, która gwarantuje pokój i bezpieczeństwo. Kraj z silną armią, bez przestępczości; miejsce, do którego wojownicy mogą dumnie wracać do domu. Posłaniec Siły jest kopią Pułkownika Armii, który walczył w Afganistanie. Jest Ukraińcem i służy w ukraińskiej armii, ale wydaje się postrzegać te kraje jako bliskich krewnych, niemal jako jeden. Ten Posłaniec i jego Wzór nie zgadzają się co do wizji przyszłości, ponieważ Wzór stracił wiarę w swoją sprawę, podczas gdy kopia zachowuje przekonanie. Potęga reprezentuje silne państwo, żądające lojalności ludzi, kierujące ich życiami i skupiające ich siły na jednym celu, ale również karzące indywidualne działania, zamieniające ludzi w stado prowadzone przez surowego i ukochanego pasterza. Ta siła jest reprezentowana przez ambitnego i skorumpowanego polityka, pragnącego wspiąć się na prezydenturę. Posłaniec morduje i zastępuje swój Wzór zaraz po przybyciu, ponieważ „potęga nie może być dzielona”. Powieść sugeruje, że obecny stan świata jest w części wynikiem wygrania ostatniej rywalizacji przez Potęgę; Józef Stalin i Napoleon Bonaparte są wskazani jako Posłańcy Potęgi. Czwarta siła, Rozwój, reprezentuje postęp i rozwój, potencjał ograniczony tylko przez motywację. Niestety, Rozwój lacks kierunku i ma potencjał zarówno dobra, jak i zła. Rozwój jest, odpowiednio, reprezentowany przez nastolatka – nieco ponurego i cynicznego chłopca, u którego sugerowano utratę wiary w świat. Ten Posłaniec i jego Wzór zaczynają się oddalać w miarę postępu powieści, rozbiegając się, a nawet spędzając dużo czasu z dala od siebie, w przeciwieństwie do większości innych par Posłaniec-Wzór. W przeciwieństwie do innych Posłańców, Rozwój nie pamięta swoich poprzednich wcieleń, ponieważ doświadczenie przeczyłoby celowi rośnięcia. Chociaż nie wspomniane jako część sześciu Sił, Ciemność ingeruje w rywalizację. Ciemność jest przedstawiona jako ostateczna wolność, nawet od konsekwencji własnych działań. Ciemność nie ma Posłańca, ale nadal ma mistrza – zdeterminowanego i napędzanego profesjonalnego płatnego zabójcę, którego Ciemność umacnia i kieruje do zabicia wszystkich Posłańców i ich Wzorów. Chociaż nie jest częścią tej rywalizacji, siła Światła ingerowała w przeszłych rywalizacjach i wygrała co najmniej jedną. Sugeruje się, że Jezus Chrystus był mistrzem Światła. Jego śmierć była krótkoterminową porażką, ale długoterminowym zwycięstwem.