Albert Wells, gość hotelu, którym opiekowała się Christine, ujawnił się jako osoba, która spłaciła hipotekę i nabyła hotel. W wyniku tej zmiany Peter McDermott otrzymał stanowisko wiceprezesa wykonawczego i przejął zarządzanie obiektem.[sep]Peter McDermott: Główną postacią jest pan Peter McDermott, dyrektor generalny z przeszłością. Jest absolwentem Uniwersytetu Cornella na kierunku zarządzanie hotelami i wkrótce potem znalazł pracę w hotelu. Jednak wdał się w romans z kobietą w czasie, gdy miał być na służbie. Dało to żonie Petera i mężowi kobiety powód do rozwodu. Ten incydent nie był czymś, czego hotel nie mógłby wybaczyć, ale tak bardzo nagłośniły to gazety, że został zwolniony z pracy i wpisany na czarną listę. Warren Trent, szef hotelu St. Gregory, ignorując przeszłość i biorąc pod uwagę umiejętności, zatrudnił go. Powieść opisuje próby McDermotta radzenia sobie z kilkoma kryzysami w hotelu, z udziałem szeregu innych postaci.

Problem finansowy hotelu: Nie do spłacenia i nie przedłużalna hipoteka hotelu przypada na piątek, co wymusza jego sprzedaż. Curtis O'Keefe, właściciel dużych sieci hotelowych, planuje kupić hotel St. Gregory w Nowym Orleanie, ponieważ sieć O'Keefe nie miała tam jeszcze hotelu. Zaoferowali zapłatę dwóch milionów dolarów hipoteki oraz milion dolarów i mieszkanie dla Warrena Trenta. Jednak Warren nie chciał stracić hotelu, którym opiekował się tak długo. Ustalono, że decyzja w sprawie transakcji zapadnie w piątek po południu. Tymczasem Warren Trent zdecydował się zawrzeć układ z Journeyman Union, którzy od dawna chcieli wejść do branży hotelarskiej, ale im się to nie udawało. W ten sposób Warren Trent mógł zachować niezależność hotelu i nadal mieć wpływ na jego sprawy. Journeyman zdecydował się wysłać dwóch swoich dyrektorów w czwartek, aby przeanalizowali księgi hotelu, a następnie podjęli decyzję przed terminem w piątek po południu ustalonym między Warrenem Trentem a Curtisem O'Keefe. Royall Edwards ze St. Gregory został mianowany przez Warrena Trenta do pracy z tymi dwoma oficerami, a jeśli zajdzie taka potrzeba, przez całą noc, aby mogli zakończyć całą analizę. Jednak Journeyman Union zerwał umowę, oburzony odmową wpuszczenia do hotelu czarnoskórego mężczyzny, co stało się nagłówkiem gazet. Warren Trent nie miał wyjścia i musiał ulec Curtisowi O'Keefe. Do jego ogromnego zaskoczenia, kilka minut przed południem w piątek, pojawił się menedżer banku, który wcześniej odrzucił refinansowanie hotelu, z ofertą, że osoba, której imienia wówczas nie ujawniono, spłaci hipotekę i kupi większość udziałów w hotelu. Warren Trent miał zostać przewodniczącym, choć wiedział, że będzie tylko figurantem, ale ponieważ była to lepsza oferta, zaakceptował ją.

Christine i Albert Wells: Christine jest sekretarką Warrena Trenta. Peter i Christine czują do siebie sympatię. Mają wiele wspólnego i czują, że mogliby być razem szczęśliwi. W hotelu starszy gość, pan Albert Wells, doznaje problemów zdrowotnych w swoim pokoju. Personel hotelu jest czujny i szybko przenosi go do innego pokoju. Christine osobiście opiekowała się Albertem Wellsem, ponieważ był on gościem hotelu.

Marsha Preyscott: W innym incydencie grupa nastoletnich chłopców wywołuje poważny zajście, które zostaje pogorszone faktem, że są oni synami lokalnego bankiera, dilera samochodowego i innych osobistości miasta. Próbują zgwałcić pannę Prescott, córkę pana Prescotta, magnata domów towarowych, który przebywa obecnie w Rzymie. Jednak na skutek jej krzyków interweniuje Aloysius Royce (Murzyn i główny pomocnik Warrena Trenta, który traktuje go jak syna), a Marsha może uciec. Peter zajmuje się sytuacją i prosi o pisemne przeprosiny od każdego z zaangażowanych chłopców. W wymienionych listach jako sprawca umożliwiający incydent zostaje wskazany podły kapitan portierów, Herbie Chandler. Z powodu jego współudziału Chandlerowi grozi natychmiastowe zwolnienie, jednak McDermott planuje złożyć sprawę panu Trentowi ze względu na lata pracy Chandlera. Chandler próbuje przekupić dyrektora generalnego, ale mu się to nie udaje i zostaje poinstruowany, by w zimnym gniewie opuścić biuro. Chandler knuje jakąś zemstę przeciwko McDermottowi i wsiada do windy nr 4. Marsha z kolei zakochuje się w Peterze McDermocie i składa mu oświadczyny. Peterowi trudno jest jej odmówić, biorąc pod uwagę jej zamożność i urodę, ale w końcu odmawia, ponieważ wie, że podoba mu się Christine. Przezwycięża jednak poczucie winy, gdy dowiaduje się od Anny (głównej służącej Marsha), że ona zawsze taka jest i wkrótce będzie dobrze oraz że Anna nie jest mężatką. Jednak Marsha, tworząc dobre tło, by przekonać Petera, powiedziała, że Anna miała bardzo dobre życie ze swoim mężem, którego poznała tylko raz przed ślubem, i nie było konieczne znoszenie osoby zbyt długo przed podjęciem decyzji o małżeństwie.

Kongres dentystów: Interes hotelowy czerpie minimalne zyski z wynajmu pokoi, ale większość zysku pochodzi z żywności i organizowanych tam konwencji. W związku z tym w hotelu St. Gregory miał odbyć się duży kongres dentystów. Prezes kongresu, dr Ingram, przybył i zakwaterował się w swoim pokoju. Następnie przy recepcji pojawił się pan Nicholas, Murzyn, okazując potwierdzoną rezerwację. Jednak polityka hotelu nie zezwalała na pobyt Murzynów. Dr Ingram był tym bardzo rozczarowany i zagroził władzom hotelu, że zabierze kongres z hotelu, co spowoduje ogromne straty. Gdy Peter omawiał to z Warrenem, ten powiedział, że po kilku dyskusjach o tym się zapomni i kongres się odbędzie, więc nie ma się czym martwić. I po kilku spotkaniach kongres ostatecznie zdecydował się zostać, choć pan Ingram zrezygnował ze stanowiska.

Curtis O'Keefe i Dodo: Curtis O'Keefe, właściciel dużych sieci hotelowych, planuje kupić hotel St. Gregory w Nowym Orleanie. Był tam ze swoją dziewczyną, Dodo. Ale nadszedł czas, by Curtis poszedł dalej. Załatwił dla Dodo rolę w filmie i zamierzał jechać do Nowego Jorku, aby spotkać się z nową dziewczyną. Gdy Warren powiedział Curtisowi, że nie przyjmuje oferty sprzedaży hotelu, Curtis był bardzo rozczarowany i w wybuchu gniewu powiedział Dodo, że jej już nie chce. Dodo była zdruzgotana, choć gdzieś w głębi duszy już znała prawdę. Musiała wsiąść do samolotu do Los Angeles i wsiadła do windy nr 4, gdy opuszczała hotel.

Książę i księżna Croydon: W innym przypadku książę i księżna Croydon ukrywają się w hotelu przed odpowiedzialnością za okropne zdarzenie drogowe (uchylenie się od pomocy), które było nagłówkiem gazet jako słynna sprawa „uchylenia się od pomocy”. Książę poszedł do nocnego klubu, a księżna udała się do klubu, aby znaleźć męża. W drodze powrotnej książę potrącił kobietę i jej córkę; obie zginęły. W wyniku wypadku uszkodzone zostały reflektor i obręcz ozdobna samochodu. Książę i księżna wrócili do hotelu i próbowali znaleźć sposób, aby nie zostać żadnym śladem powiązanym z wypadkiem. Gdy kelner przyniósł kolację do apartamentu prezydenckiego, księżna celowo uderzyła kelnera, aby zabrudzić jej suknię. Księżna zrobiła z tego wielką sprawę, tylko by zaznaczyć swoją obecność w hotelu, tak aby można było to interpretować, że przebywała tam w tym czasie. Ale główny dozorca Ogilvie wyczuł to i próbuje szantażować księcia i księżną. Ostatecznie dochodzą do porozumienia, że Ogilvie pojedzie ich Jaguarem do Chicago, a zapłacą mu łącznie dwadzieścia pięć tysięcy dolarów. Zanim policja zidentyfikuje, że złamany reflektor i elementy ozdobne należą do jakiegoś samochodu, Ogilvie wyjedzie z Nowego Orleanu. Podróż miała odbyć się w czwartek o 1 w nocy. Ogilvie otrzymuje od księżnej pisemną notatkę z prośbą o pozwolenie na wyjechanie jej samochodem z garażu, na wypadek gdyby zapytał o to strażnik garażowy. W momencie, gdy wyjeżdżał samochodem z hotelu, Peter wchodził do hotelu i mieli kontakt wzrokowy, choć Peter nie nadał temu większego znaczenia. Jednak po przypomnieniu sobie wszystkich wydarzeń – Jaguar prowadzony przez Ogilvie, należący do księcia i księżnej – złamany reflektor Jaguara – awantura wywołana przez księżną z powodu kelnera – wszystko to wskazywało na zaangażowanie księcia i księżnej. Peter zapytał strażnika garażowego i ten poinformował, że Ogilvie miał pisemną notatkę od księżnej, więc pozwolono mu odjechać samochodem, ale jakoś notatka zaginęła. Peter poinformował kapitana policji Yollesa o incydencie, ale nie mogli tego udowodnić bez dowodów. Po ciężkiej pracy pracownik spalarni, odpowiedzialny za utylizację śmieci, zdołał znaleźć notatkę. Gdy notatkę przedstawiono księżnej, ona zmarszczyła brwi. Książę wtedy zdecydował się przyznać do winy, postanowił wyjechać i wszedł do windy nr 4 hotelu.

Keycase Milne: Hotelowy złodziejaszek działający w hotelu St. Gregory. Zdołał zdobyć klucze do kilku pokoi w hotelu, używając sztuczek, prosząc w recepcji o klucze do innych numerów, używając dziewczyn do zdobycia klucza i wielu innych sposobów. Gdy zobaczył księcia i księżną w hotelu, pomyślał, że jeśli uda mu się zdobyć klucz do ich pokoju, będzie to doskonały przełom. Zdołał zdobyć klucz w recepcji, grając na triki, zrobił duplikat i ukradł z pokoju księżnej piętnaście tysięcy dolarów i biżuterię. Po zdobyciu takiej sumy zdecydował się opuścić hotel i wsiadł do windy nr 4.

Kulminacja: Spotkanie w sprawie przejęcia hotelu zaplanowane na piątek na godzinę 11:30 się odbyło. Pan Dempster z Nowego Jorku przybył, aby poinformować, kto jest szefem, a był nim Albert Wells, gość hotelu, którym opiekowała się Christine i uważała za niebogatego człowieka, a który kupił hotel. Ku ogromnemu zaskoczeniu Petera, Peter został mianowany wiceprezesem wykonawczym St. Gregory i miał zarządzać hotelem, przy czym Dempster byłby pełniącym obowiązki prezesa, stanowisko, które Dempster zajmował we wszystkich innych hotelach należących do Alberta Wellsa. W trakcie samego spotkania Christine wpadła biegiem i powiedziała, że winda numer nr 4 uległa wypadkowi i miała swobodny spadek. Dodo odniosła wiele obrażeń i została przewieziona do szpitala. Wtedy Curtis uświadomił sobie, jak bardzo kocha Dodo, i ściągnął dla niej najlepszych neurochirurgów. Wkrótce wyszła z niebezpieczeństwa. Książę zginął na miejscu w windzie. Księżna – nadal zimna słysząc o tym – nie wykazała żadnych emocji. Policjant, kapitan Yolles, pomyślał, że teraz winę za uchylenie się od pomocy można łatwo zrzucić na księcia, skoro już nie żyje, a księżna może się uratować. Keycase zdołał ujść z życiem i uciec z kraju ze wszystkimi pieniędzmi. Warren Trent był szczęśliwy, że mógł zachować swój hotel jako jego przewodniczący. Herbie Chandler, zły kapitan portierów, został trwale sparaliżowany i nigdy już nie będzie pracował. Aloysius Royce opuścił hotel, aby studiować prawo, ale nie zanim wypił z McDermottem.


Tandy zostaje uwięziona w świecie hipnodyny i traci duszę, co zmusza Smasha do oddania własnej duszy w zastaw za jej ocalenie. W zamian otrzymuje on 90 dni na odnalezienie Nocnego Ogiera i wynegocjowanie unieważnienia tej umowy.[sep]Książka zaczyna się od tego, że Tandy, pół-nimfa, jest nękana przez podłego demona Fianta, gdy próbuje spać. Posiada talent do rzucania histerii, które mogą ogłuszyć lub zniszczyć, ale jej talent jest nieskuteczny przeciwko demonowi, więc postanawia odwiedzić swojego ojca Crombiego w zamku Roogna, aby sprawdzić, czy może jej pomóc. Ponieważ nie ma środka transportu, postanawia złapać koszmar senny, który zawiezie ją tam. Udaje jej się, kosztem potłuczenia, z tym wyjątkiem, że klacz zabiera ją do zamku Dobrego Magika, gdzie zostaje wpuszczona bez wyzwań ze względu na trudności, jakie przeżyła podczas jazdy na klaczy. Rok później widzimy Smasha, pół-ogra, podróżującego do Dobrego Magika Humfreya, szukającego rozwiązania niejasnego niezadowolenia z siebie samego. Wykorzystując najlepsze cechy ogra (siłę i naiwną głupotę), oraz swoją niezręczną wiedzę o ludzkich zwyczajach, a także sporadyczne błyski ludzkiej inteligencji, przedostaje się do zamku Magika, pokonując różne przeszkody, takie jak bazyliszek i staw ognistej wody. Gdy Smash dostaje się do środka, zapomina o swoim pytaniu. Magik Humphrey i tak daje mu odpowiedź, mówiąc mu, by udał się do Przodków Ogrów i zabrał ze sobą Tandy, oraz ją strzegł. Podczas ich podróży Smash i Tandy wpadają na winorośl Eye Queue, która wrasta w głowę Smasha i wyposaża go w ludzką inteligencję, dzięki czemu rozmawia w ludzki sposób, zamiast rzucać proste rymy ogra. Wkrótce odkrywa, że winorośl pomaga mu również w dobrych pomysłach, ponieważ nie wszystkie problemy, z jakimi on i Tandy się spotykają, można rozwiązać siłą. Po winorośli spotykają różne kobiety z magicznych ras, z których każda potrzebuje wypełnić osobistą misję... driadę, która musi chronić swoje drzewo przed drwalmami, bezskrzydłą wróżkę John szukającą swojej podobnie błędnie nazwanej odpowiedniczki, aby się z nią zamienić, Centaura Chema, dawnego przyjaciela z talentem do magicznego mapowania, który chce sporządzić więcej map Xanth, Blythe Brassie, która chce opuścić swój dom w hipnodynie i przybyć do prawdziwego Xanth, syrenę szukającą miłości i inne. Niestety, podczas podróży Tandy zostaje uwięziona w świecie hipnodyny i ma wyrwaną duszę, choć później zostaje uwolniona przez innych. Smash wraca do dyńki i zawiera umowę z rzecznikiem świata (w postaci trumny): Smash odda swoją duszę dyńce pod zastaw na 90 dni w zamian za duszę Tandy. Ma wtedy 90 dni, aby znaleźć przerażającego Nocnego Ogiera, władcę świata dyńki, i wynegocjować unieważnienie zastawu. Podczas dalszej podróży każda z kobiet znajduje to, czego szuka, choć siła Smasha powoli słabnie, gdy jego dusza jest stopniowo przywoływana z upływem dni. Smash okresowo wkracza do świata dyńki, z pomocą magicznej i nieskończonej kłębka nici, aby oznaczyć swoją drogę, w poszukiwaniu Nocnego Ogiera, pokonując różne wyzwania świata, z których większość wymaga zarówno siły ogra, jak i ludzkiej inteligencji do rozwiązania. W końcu, gdy z Smashem zostają tylko Chem i Tandy, trafiają do przerażającego regionu Żywiołów i stają w obliczu powodzi w regionie wody, która zmywa winorośl Eye Queue z głowy Smasha, tuż przed wejściem do najbardziej niebezpiecznego regionu Pustki. Wchodząc do pustki, zdają sobie sprawę, że są uwięzieni i muszą znaleźć sposób wyjścia, czego nie mogą zrobić bez przydatnej inteligencji Smasha. Smash, wykorzystując właściwości Pustki, udaje się odzyskać swoją iluzję inteligencji (choć w tym momencie nie jest już ona iluzoryczna) i wchodzi do dyńki po raz ostatni, gdzie w końcu znajduje Nocnego Ogiera i staje w obliczu nowych wyzwań, które wymagają całej jego nowo odkrytej ludzkiej inteligencji, a także siły i uporu ogra do pokonania. Gdy Smash pokonuje wyzwania Nocnego Ogiera i odzyskuje swoją duszę, uświadamia sobie swoją ludzką stronę i zakochuje się w Tandy, ponownie narażając swoją duszę na niebezpieczeństwo, aby ją uratować, ale dzięki innej umowie kończy z tylko połową duszy i połową swojej siły ogra. W końcu dociera do domu Przodków Ogrów, ale zauważa, jak głupi i brzydcy oni naprawdę są, i postanawia, że nie chce z nimi zostać, choć gdy zagrażają Tandy, decyduje się walczyć, aby ją uratować. Po tym, jak Tandy poświęca swoją duszę w trakcie bitwy, aby uratować Smasha (dając mu pełną siłę ogra), aby mógł pokonać przodków ogra, Smash w końcu godzi się ze swoją ludzką stroną, nawet przekształcając się w człowieka, aby mógł kochać się z Tandy w odpowiedni sposób. Gdy Smash i Tandy wracają do domu, znowu napotykają demona Fianta. Jako człowiek Smash nie jest w stanie rywalizować z demonem, ale udaje mu się przekształcić z powrotem w formę ogra i pokonać Fianta na stałe, choć ponownie potrzebna jest jego ludzka inteligencja, aby wygrać tę bitwę.


Pani Tittlemouse spędza dwa tygodnie na wiosennych porządkach, polerując meble i łyżeczki. Po zakończeniu sprzątania urządza przyjęcie dla innych myszy, podczas którego pan Jackson musi siedzieć na zewnątrz z powodu zwężonych drzwi.[sep]Pani Tittlemouse to opowieść, w której nie biorą udziału ludzie, a wydarzenia są przedstawione tak, jakby odbywały się od niepamiętnych czasów i z dala od ludzkich oczu. To prosta historia, która prawdopodobnie spodoba się małym dzieciom. Pani Tittlemouse to „strasznie uporządkowana mała myszka, która nieustannie zmiata i wyciera kurz z miękkich piaskowych podłóg” w „jardach i jardach” korytarzy oraz spiżarni, komórek na orzechy i nasion w jej „zabawnym domku” wśród korzeni żywopłotu. Ma kuchnię, salon, spiżarnię, kuchnię i sypialnię, w której trzyma zmiotkę i szczotkę obok swojego małego łóżka w formie skrzyni. Stara się utrzymać swój dom w czystości, ale owadzi intruzi zostawiają brudne ślady stóp na podłogach i wszelkiego rodzaju bałagan. Żuk jest przepędzony, biedronka „zexorcyzowana” słowami „Lataj do domu! Twój dom płonie!”, a pająk pytający o pannę Muffet zostaje odesłany z małymi ceremoniami. W odległym korytarzu Pani Tittlemouse spotyka Babbitty Bumble, trzmiela, który zamieszkał z trzema lub czterema innymi pszczołami w jednej z pustych spiżarni. Pani Tittlemouse próbuje usunąć ich gniazdo, ale one głośno bzyczą w jej stronę, więc ona wycofuje się, by zająć się tą sprawą po obiedzie. W swoim salonie znajduje swojego sąsiada, pana Jacksona, siedzącego przed ogniem w jej krześle bujanym. Pan Jackson mieszka „w rynnie poniżej żywopłotu, w bardzo brudnej, mokrej rowie”. Jego ogon kapie wodą i zostawia mokre ślady na podłodze salonu Pani Tittlemouse. Ona podąża za nim z mopem i ściereczką do naczyń. Pan Jackson zostaje na obiad, ale jedzenie mu nie smakuje, więc grzebie w szafce w poszukiwaniu miodu, który czuje. Odkrywa motyla w miseczce z cukrem, ale gdy znajduje pszczoły, robi wielki bałagan, usuwając ich gniazdo. Pani Tittlemouse obawia się, że w wyniku tego zamieszania „oszaleje” i szuka schronienia w komórce na orzechy. Gdy w końcu odważa się wyjść, odkrywa, że wszyscy już odeszli, ale jej dom jest w bałaganie. Bierze trochę mchu, wosku pszczelego i gałązek, by częściowo zamknąć swoje drzwi wejściowe i nie wpuścić pana Jacksona. Wyczerpana kładzie się do łóżka, zastanawiając się, czy jej dom kiedykolwiek znów będzie uporządkowany. Pedantyczna mała myszka spędza dwa tygodnie na wiosennych porządkach. Wyciera meble woskiem pszczelim i poleruje swoje małe blaszane łyżeczki, a następnie urządza przyjęcie dla pięciu innych małych leśnych myszy ubranych w ich stroje z epoki regencji. Pan Jackson bierze udział w przyjęciu, ale musi siedzieć na zewnątrz, ponieważ Pani Tittlemouse zwęziła swoje drzwi. Nie bierze sobie do serca wykluczenia z salonu. Przez okienko podaje mu się miód w żołędziowych kubeczkach, a on wznosi toast za zdrowie Pani Tittlemouse.


Peola, która ma jasną karnację, ostatecznie akceptuje swoją czarną tożsamość i pozostaje z matką, odrzucając małżeństwo z białym mężczyzną. Akceptacja przez córkę jej korzeni sprawia Delilah tak wielką radość, że niania odzyskuje zdrowie i dożywa starości w spokoju.[sep]Opowieść jest spojrzeniem na relacje rasowe w Ameryce na początku XX wieku. W powieści Hurst Bea Chipley jest cichą, nieśmiałą nastolatką z Atlantic City, której matka umiera, pozostawiając ją, by prowadziła dom dla ojca (pana Chipleya) i Benjamina Pullmana, lokatora, który na deptaku sprzedaje keczup i sosy, a dodatkowo po domach syrop klonowy. W ciągu roku jej ojciec i Pullman decydują, że powinna wyjść za Pullmana, a wkrótce potem Bea zachodzi w ciążę. Jej ojciec doznaje paraliżującego udaru, który przykuwa go do wózka inwalidzkiego, a Pullman ginie w wypadku kolejowym. Bea zostaje sama, musząca zadbać o siebie, ojca i córeczkę Jessie. Bea przyjmuje lokatorów, aby pokryć wydatki, i przejmuje handel syropem klonowym po Benjaminie, używając jego wizytówek „B. Pullman”, aby uniknąć wszechobecnego seksizmu w Ameryce lat dziesiątych XX wieku. Aby opiekować się niemowlęciem i niepełnosprawnym ojcem, Bea Pullman zatrudnia Delilah, czarnoskórą nianię, która przynosi ze sobą córeczkę o jasnej karnacji o imieniu Peola. Delilah jest mistrzynią w robieniu gofrów, a Bea wykorzystuje jej umiejętności, by otworzyć najpierw jedną restaurację z goframi „B. Pullman”, z której w końcu buduje ogólnokrajową, a następnie międzynarodową sieć bardzo udanych restauracji. Frank Flake, przystojny młody mężczyzna pragnący studiować medycynę, staje się menedżerem Bea. W międzyczasie Jessie i Peola dorastają obok siebie, a Peola boleśnie odczuwa napięcie między swoim białym wyglądem a czarną tożsamością rasową. Ciągle próbuje przechodzić za białą, podczas gdy Delilah, równie zraniona tym napięciem, próbuje w niej zaszczepić dumę z bycia czarną. Ostatecznie Peola zrywa wszystkie kontakty, wychodzi za mąż za białego mężczyznę i przeprowadza się do Seattle, co sprawia Delilah tak wielki ból, że niedługo potem umiera. Podczas gdy Delilah powoli umiera, Bea zakochuje się we Flake’u, który jest od niej o osiem lat młodszy. Jessie, już w późnych latach nastoletnich, przyjeżdża z wizytą do domu w momencie, gdy Bea planuje sprzedać sieć „B. Pullman”, aby wyjść za Flake’a. Troje ich uwikłanych jest w trójkąt miłosny na ostatnich kilkunastu stronach, co prowadzi do tragicznego zakończenia.


Hannay konfrontuje się z Mediną w Szkockich Wyżynach, gdzie pościg kończy się na niebezpiecznym klifie. Mimo że Medina postrzela bohatera w rękę, podczas próby wspinaczki po kominie traci siły i spada w przepaść na śmierć.[sep]Akcja rozgrywa się pewien czas po wojnie, a sir Richard Hannay żyje w spokoju na wsi, mając kupił Fosse Manor i ożeniwszy się z Mary Lamington (oboje pojawili się w „Mr Standfast”); mają małego syna, o imieniu Peter John. Nowy przyjaciel Hannaya, miejscowy lekarz Tom Greenslade, dobrze podróżowany i uczony człowiek, opowiada pewnej nocy w niepokojącym tonie o psychologii, podświadomości, thrillerach i powojennym społeczeństwie. Później Dick czyta list od swojego dawnego szefa, sir Waltera Bullivanta, ostrzegający go, że wkrótce zostanie poproszony o podjęcie kolejnej pracy dla kraju. Następnego dnia Julius Victor odwiedza Hannaya i mówi mu, że jego córka Adela została porwana i przetrzymywana jako zakładniczka, prosząc Hannaya o pomoc w jej odnalezieniu. Tego samego dnia odwiedza go MacGillivray i informuje Hannaya o sinistralnej organizacji przestępczej, kontrolującej masę zaburzonych i chorych umysłów pozostałych po Wielkiej Wojnie, ściganej przez policję na całym świecie. Zmuszeni do ucieczki, liderzy wzięli trzech zakładników: córkę Victora, arystokratycznego studenta i małego chłopca, wysyłając do każdej z rodzin tajemniczą wierszowaną wiadomość, aby udowodnić, że porwania są ze sobą powiązane. Wyjaśnia również, że mają czas tylko do czerwca, aby aresztować gang, a zakładnicy muszą być wtedy bezpieczni. Hannay jest stanowczy, że nie może pomóc, ale jego trzeci gość tego dnia, sir Arthur Warcliff, opowiada mu o swoim zaginionym synu, a Hannay zostaje wciągnięty w pościg. Tej nocy nie może zasnąć, rozmyślając nad wierszykami wysłanymi do rodzin, i łączy je z czymś, co Greenslade powiedział niedawno. Następnego dnia opowiada wszystko Greenslade'owi i prosi go, by przypomniał sobie, skąd czerpał swoje zwroty. Dwa z nich, dotyczące niewidomej kobiety przędzącej i stodoły w Norwegii, pasowały do wersów z wiersza, podczas gdy trzeci fragment wypowiedzi Greenslade'a odnosił się do sklepu z ciekawostkami prowadzonego przez starszego Żyda, co wydaje się nie mieć żadnego związku z odniesieniem w wierszu do „Pól Edenu”. Greenslade jest zaskoczony, ale Hannay przypomina sobie hymn wspominający Pola Edenu, co Greenslade łączy ze swoimi mglistymi wspomnieniami. Kolejny dzień namysłów nie przybliża ich do rozwiązania, dopóki Hannay nie stłuk swojej fajki. Nagle Greenslade przypomina sobie wieczór w wiejskiej gospodzie, gdzie mężczyzna imieniem Medina złamał fajkę, nucąc melodię, i na tym samym spotkaniu wspominał o ideach echojących w wierszu. Hannay udaje się do Londynu, aby spotkać się z MacGillivrayem i krótko spotyka swojego starego przyjaciela Sandy'ego Arbuthnota. MacGillivray zapoznaje go z wrogami, a wkrótce potem Hannay spotyka się z Mediną, przystojnym i utalentowanym mężczyzną, który bardzo mu się podoba, ale Hannay nie ujawnia mu jeszcze swoich tajemnic. Znowu widzi Sandy'ego, który jest podejrzliwy wobec Mediny, i trzej biorą udział w spotkaniu ekskluzywnego klubu jadnego, gdzie coś, co mówi Medina, wywiera na Sandy'm ogromne wrażenie – staje się nieuprzejmy i zły, i próbuje wciągnąć Hannaya, ale ten odmawia i wraca do domu z Mediną. Zatrzymują się w domu Mediny na fajkę, gdzie Hannay ma dziwne, snopodobne doświadczenie, z którego niewiele pamięta, dopiero później uświadamiając sobie, że Medina próbował go hipnotyzować i że jakoś się temu oparł. Budzi się następnego dnia czując się źle i odwiedza doktora Newhovera, którego imię zostało mu wmówione do głowy, a ten odsyła go do masażystki o imieniu Madame Breda, w której domu widzi też dziwną młodą dziewczynę. Znowu jest hipnotyzowany, przez niewidzialne ręce i dziwny głos, i znowu się opiera. Później relacjonuje swoje przeżycia Sandy'emu, który namawia go, by uważnie obserwował Medinę i planuje zbadanie domu masażystki, a następnie przeniesienie swoich badań do Europy. Przez pewien czas Hannay kręci się wokół Mediny, pewnego dnia biorąc udział w tajnej sali tanecznej ze swoim przyjacielem Archie'm Roylance'em, gdzie widzi piękną dziewczynę z martwymi oczami prowadzoną przez podejrzanego lokaja Mediny, ale dowiaduje się niewiele. Odwiedza Newhovera ponownie i dowiaduje się, że planuje udać się do Norwegii. W końcu, odwiedzając Medinę, jest zabrany do biblioteki, gdzie został po raz pierwszy zahipnotyzowany, i przedstawiony matce Mediny, uderzającej, przerażającej, niewidomej starej kobiecie. Znowu jest hipnotyzowany i zmuszany do poniżających zadań, dopóki nie są pewni, że jest pod ich kontrolą. Słyszy o planach Mediny spotkania z pewnym Kharamą i dowiaduje się, że gang planuje się rozwiązać do przesilenia, zanim zemdleje z wyczerpania. Hannay umawia się ze swoim przyjacielem Archie'm Roylance'em, że zostanie przetransportowany samolotem do domu z Norwegii, gdy nadejdzie czas, i jest zabrany na spotkanie z Kharamą, imponującym, ale sinistralnym Hindusem, który omawia hipnozę z Mediną. Później otrzymuje notatkę od Sandy'ego, umawiając się na spotkanie. Mówiąc Medinie, że jest chory i potrzebuje tygodnia odpoczynku, ustala spotkanie z Roylance'em i udaje się do domu do Fosse, gdzie udaje chorobę w łóżku. Spotyka się z Sandy'm i dzielą się tym, co znaleźli, a następnie potajemnie wsiadają na statek zabierający doktora Newhovera do Norwegii. Po przybyciu widzi, jak Newhover odpływa łodzią, i podąża za nim z bezpiecznej odległości. Znając cel Newhovera, zostawia łódź w poprzedniej wiosce, prosząc pilota, by czekał na jego powrót, i udaje się lądem do Merdal. Tam, nie chcąc być widzianym w gospodzie przez Newhovera, zwraca się do kilku miejscowych, aby znaleźć nocleg, i jest zaskoczony, spotykając pana Gaudiana, niemieckiego inżyniera, którego poznał podczas wydarzeń w „Greenmantle”. Gaudian ujawnia, że zna Newhovera, w rzeczywistości byłego niemieckiego agenta, i zgadza się pomóc Hannayowi. Hannay wynajmuje pokój obok Gaudiana i dowiaduje się o farmie w górach wynajętej Anglikowi; następnego dnia obserwują, jak Newhover jedzie tam, a mężczyzna, którego zastępuje, zjeżdża do wioski. Podglądają miejsce, ale dowiadują się niewiele, aż do drugiej nocy, kiedy Hannay, idąc do farmy, widzi Newhovera spieszącego z niepokojem w dół zbocza; schodzi do zarośli, aby nie zostać zauważonym, i natrafia na kogoś, kto przeciska się przez krzewy. Mężczyzna wpada do strumienia, a Hannay go ratuje i rozpoznaje lorda Mercota, jednego z zakładników. Dają mu jeść i kąpią go i słuchają jego połamanej historii o porwaniu pod hipnozą, ale potem muszą go przekonać, by wrócił do swoich porywaczy, dopóki nie zostaną znalezieni pozostali zakładnicy, obiecując, że Gaudian będzie go obserwował. Odważny chłopiec wraca do swojego więzienia, a Hannay udaje się na spotkanie z Archie'm Roylance'em. Mimo pogody bezpiecznie wraca do Anglii i wraca do Londynu i do Mediny. Spędza kilka dni z Mediną, w tym kolejne spotkanie z Kharamą, bez rezultatów, ale słysząc hymn wspomniany przez Greenslade'a na początku swojej misji, zostaje zainspirowany do zbadania Londynu w poszukiwaniu miejsca sugerującego „Pola Edenu”, wzywając swojego starego szefa Bullivanta, eksperta od starego Londynu, aby pomógł. Znajdują wzmiankę o ośrodku rozrywki o tej nazwie, a Hannay jedzie do miejsca, gdzie stał, i znajduje sklep z antykami, wyraźnie przykrywkę. Umawia eksperta od włamań, aby wpuszczono go nocą, i bada, odkrywając, że sklep sąsiaduje z większym i nowszym domem; widzi tam mężczyznę, którego rozpoznaje ze swojego czasu pod hipnozą u Mediny, a podążając za dźwiękiem muzyki, trafia do pokoju z widokiem na klub taneczny, gdzie widział Odella, lokaja Mediny. Do swojego szoku widzi tam swojego starego przyjaciela Turpina, tańczącego z własną żoną Mary. Spotyka się z Mary później w domu jej ciotek i dowiaduje się, że pracowała dla Sandy'ego, który również wie o Polach Edenu; znaleźli zaginioną dziewczynę, Adelę Victor, przebraną za jedną z tancerek w klubie, ale nie są bliżej znalezienia małego chłopca. Hannay jest zaproszony do zamieszkania w domu Mediny, ale przed przeprowadzką dowiaduje się od Mary, że Archie Roylance był w klubie, został zbulwersowany traktowaniem dziewczyny przez Odella i ujawnił tożsamość Turpina. Hannay odwiedza Roylance'a w szpitalu, gdzie dochodził do siebie po pobiciu przez Odella, ale Turpin zniknął – Hannay później dowiaduje się, że został zabrany, częściowo zahipnotyzowany przez Kharamę, do dziwnego domu; tam Turpin zrzuca paraliż, widzi swoją dziewczynę w domu i przez pewien czas udaje cicho. Hannay wprowadza się do Mediny, którego chłodna fasada nieco osłabła, i słyszy, że Sandy został zauważony w Londynie. Przez tydzień przebywa w domu, pod ścisłym nadzorem, ale dowiaduje się niewiele, dopóki nie otrzyma telegramu od Gaudiana, mówiącego, że Mercot i jego porywacze walczyli i Gaudian musiał ich wszystkich zamknąć, przywożąc Mercota do domu osobiście. Tom Greenslade odwiedza go z wiadomością od Mary, że Turpin i Adela Victor są bezpieczni. Hannay odkrywa, że plany Mediny likwidacji gangu zostały przyspieszone i udaje się ostrzec Mary. W przerywniku dowiadujemy się o niepozornej, ale w jakiś sposób eleganckiej wizytce społecznej przychodzącej do domu Madame Bredy na Placu Palmyra, zaprzyjaźniającej się z pokojówką, ale odesłanej przez jej panią. Hannay nadal trzyma się Mediny, aż w końcu Greenslade odwiedza go ponownie i instruuje Hannaya, aby przybył do klubu tanecznego następną nocy, zostawiając drzwi do domu Mediny otwarte, podczas gdy Mercot podróżuje do domu pociągiem, a Turpin, obudziwszy Adelę z transu, jest przetrzymywany w tajemniczym domu, podczas gdy ona wyrusza ponownie do klubu, a wokół Wielkiej Brytanii, Europy i świata policja zamyka na różne ludzi i miejsca. Sandy wpada krótko do Hannaya i Mediny na obiedzie Klubu Czwartkowego, skąd Hannay udaje się do klubu tanecznego i widzi, jak personel jest aresztowany, a Turpin solidnie bije Odella; Mary odwiedza Madame Bredę ponownie, wychodząc z pakunkiem w ramionach, a policja otacza dom za nią; Hannay wraca do domu Mediny i ujawnia, że wie wszystko, błagając Medinę, by wydał chłopca. Mimo zakłócenia w jego planach Medina jest spokojny, ale wstrząśnięty, gdy Kharama wchodzi i ujawnia się jako nikt inny jak Sandy Arbuthnot, który opiekował się Turpinem i Adelą na prośbę Mediny, a teraz grozi ujawnieniem go, jeśli odmówi wyleczenia dziecka. Lavater, stary przyjaciel Sandy'ego dawno zaginiony dla Mediny, okazuje się prywatnym sekretarzem Mediny i trzyma wiele tajemnic, ale Medina nadal się opiera. Mary wchodzi z dziwną małą dziewczynką z domu Madame Bredy; stała się potężną postacią gniewu i grozi, że okaleczy próżnego Medinę, jeśli nie wyleczy dziecka; on ulega, przywraca umysł chłopca i oddają go radosnemu ojcu. Później Hannay i Mary dołączają do Adeli, Turpina, Mercota i Gaudiana w świętowaniu. Po spokojnym okresie na wsi Sandy ostrzega Hannaya, że Medina, nigdy oskarżany o żadne przestępstwa, może szukać zemsty i radzi mu udać się na jakiś czas do Szkocji. Wkrótce on, Mary, ich syn i doktor Greenslade są w Szkockich Wyżynach na sezon polowań na jelenie. Wkrótce Archie przybywa z wiadomością, że Medina jest w sąsiednim domku myśliwskim, a Hannay przygotowuje się do ostatecznego starcia. Po długim i skomplikowanym śledzeniu przez skały Hannay, bez naboi, wspina się po niebezpiecznym kominie, tylko po to, by Medina postrzelił go w rękę; walczy, by dostać się na szczyt, a Medina podąża za nim, ale robi się mu słabo i utyka. Traci broń, a Hannay spuszcza mu linę, ale wyczerpany Medina jest za ciężki dla jednorękiego Hannaya, by go podciągnąć, a opuszczanie go ściera linę, aż pęka, upuszczając Medinę na śmierć. Hannay upada wyczerpany, ale następnego dnia zostaje znaleziony żywy i bezpieczny.


Kryzys kończy się szturmem sił rządowych, w trakcie którego giną wszyscy terroryści oraz Katsumi Hosokawa. Po zakończeniu oblężenia Gen i Roxane biorą ślub we Włoszech.[sep]Akcja toczy się w nienazwanym kraju i rozpoczyna się podczas przyjęcia urodzinowego zorganizowanego w rezydencji wiceprezydenta. Przyjęcie jest wydawane na cześć Katsumiego Hosokawy, gościa – przewodniczącego dużej japońskiej firmy elektronicznej o nazwie Nansei. Występuje słynna amerykańska sopranistka, Roxane Coss. Pod koniec przyjęcia członkowie organizacji terrorystycznej włamują się do domu w poszukiwaniu prezydenta. Gdy okazuje się, że prezydent nie wziął udziału w przyjęciu, grupa terrorystyczna postanawia wziąć wszystkich uczestników jako zakładników. Po stwierdzeniu, że mają zbyt wielu zakładników, terroryści decydują się uwolnić wszystkich oprócz tych, których uważają za najważniejszych i najbardziej prawdopodobnych, by przynieść duży okup. Należą do nich Hosokawa, Roxane i tłumacz Gen. W miarę jak przedłuża się pat, rozwijają się dwa główne romanse, które stanowią tło dla reszty historii. Pierwszy to związek między Roxane Coss a Katsumim Hosokawą. Hosokawa jest jednym z największych fanów Roxane i wziął udział w przyjęciu, ponieważ Roxane miała śpiewać. Gdy znajdują się razem w domu, tworzą głębodą więź, mimo że nie mówią w swoim języku i w związku z tym nie mogą komunikować się werbalnie. Drugi związek to relacja między Genem Watanabe a młodą terrorystką Carmen. Muszą zachować swoją miłość w tajemnicy, ponieważ Carmen jest zabronione utrzymywanie relacji z zakładnikiem. Dwaj kochankowie spotykają się każdej nocy w szafie z porcelaną, aby ćwiczyć czytanie Carmen, a w końcu by się kochać. Na końcu powieści rząd włamuje się do domu i zabija wszystkich terrorystów. Wszyscy zakładnicy zostają uwolnieni z wyjątkiem pana Hosokawy, który ginie w walce. Powieść kończy się pewien czas po kryzysie; dowiadujemy się, że Gen i Roxane wzięli ślub we Włoszech.


Kalvan kontynuował swoją kampanię, nie ruszając z odsieczą Ptosphesowi, który odniósł zwycięstwo w Tenabrze dzięki wsparciu Balthara. W decydującej bitwie pod Phyrax siły Hostigos poniosły porażkę, uciekając przed Świętą Hostią.[sep]Wielka Wojna Królów rozpoczyna się pod koniec chłodniejszej niż zwykle „Zimy Wilków”, która nastąpiła po wojnie między Hostigos a jego sąsiadami oraz po założeniu Hos-Hostigos. Podczas gdy Wielki Król Kalvan z Hos-Hostigos (dawniej kapral Calvin Morrison z Policji Stanowej Pensylwanii) prowadzi polowania na wilki i bandytów w całym swoim królestwie, arcykapłani Domu Styfona spiskują przeciwko Kalvanowi. Z nadejściem wiosny Kalvan dzięki pracy swoich oficerów wywiadowczych, Klestreusa i Skrangi, dowiaduje się, że oprócz zagrożenia ze strony Domu Styfona musi również stawić czoła armiom Króla Kaiphranosa z Hos-Harphax, który dąży do odzyskania księstw utraconych na rzecz Kalvana w poprzednim roku. Aby sprostać tej wojnie na dwa fronty, Kalvan wysyła swojego teścia Ptosphesa, księcia Starego Hostigos, a także książąt Balthara z Beszty i Sarraska z Sasku, aby stawili czoło Świętej Hostii Domu Styfona pod wodzą Wielkiego Mistrza Sotona w Beszcie, podczas gdy on osobiście invade Hos-Harphax w nadziei na zdobycie miasta Harphax i zakończenie rządów Króla Kaiphranosa. Kampania Kalvana przebiega bardzo pomyślnie i on dziesiątkuje siły Harphaxu w bitwie na Wzgórzach Chothros, zabijając następcę tronu, księcia Philesteusa z Hos-Harphax. Kalvan przygotowuje się do wykorzystania swojego sukcesu, gdy otrzymuje wiadomość, że Ptosphes został pokonany przez Świętą Hostię w mieście Tenabra z powodu zdrady Balthara z Beszty. Kalvan natychmiast porzuca swoje plany i spieszy z odsieczą Ptosphesowi, aby bronić Hostigos przed Świętą Hostią w decydującej bitwie pod Phyrax, kilka mil od odlewni artyleryjskiej Kalvana i nowego Uniwersytetu Hostigos. Gdy obie strony ponoszą ogromne straty podczas całodniowej bitwy, siły Hostigos udaje się odeprzeć Świętą Hostię i odesłać Sotona z powrotem do Domu Styfona, okrytego hańbą porażki. W bezpośrednim następstwie Kalvan otrzymuje wiadomość, że jego żona, królowa Rylla, bezpiecznie urodziła zdrową córkę, księżniczkę Demię. Następnie Kalvan wysyła Ptosphesa na północ, aby walczył z Wielkim Królem Demistofonem z Hos-Agrys, który najechał na Hos-Hostigos w przekonaniu, że jest bezbronne, gdzie pokonuje ich w wielu drobnych bitwach. Tymczasem Kalvan invade Besztę i oblega Tarr-Besztę, stosując taktykę oblężniczą ze swojego własnego czasu, i skazuje Balthara na śmierć za zdradę, przejmując ogromny skarbiec skąpego księcia. Historia kończy się szczęśliwym zjednoczeniem Kalvana z Ryllą i jego nową córką na spokojną zimę, podczas gdy przygotowuje się do bitew w przyszłym roku.


Podczas przyjęcia firmowego słoneczna pogoda pozwoliła gościom na swobodne opuszczenie domu. Dzieci nie musiały używać żadnych nadprzyrodzonych zdolności, takich jak latanie czy naprawianie pieca, ponieważ wszystko przebiegło bez zakłóceń.[sep]Mark, młody mężczyzna, właśnie wprowadził się do okazałego nowego domu w nowej dzielnicy, aby móc zorganizować w nim przyjęcie firmowe. Nie podoba mu się jego nowy dom i wolałby mieszkać w swoim małym domku na przedmieściach, ale nie ma wyboru. Podczas przeprowadzki Mark odkrywa, że do jego domu każdego dnia, z wyjątkiem niedzieli, dostarczane są papierowe egzemplarze magazynów. Być może najbardziej dziwne w tych magazynach jest to, że są wypełnione rzeczami, których większość ludzi nie kupiłaby: zabawkami. Przez pewien czas Mark po prostu ignoruje magazyny, trzymając ich stosy w domu. W końcu decyduje się zamówić z nich coś, tylko po to, aby zobaczyć, co się stanie. Zamawia dziesięć figurek akcji, które chce rozdać dzieciom pracowników firmy Cannady and Company. W międzyczasie Mark przygotowuje się do firmowego przyjęcia, które ma się odbyć w jego domu. Jego asystent Elliot podąża za nim i próbuje go przekonać, że jego szef, pan Cannady, nie będzie zadowolony, jeśli przyjęcie firmowe odbędzie się w domu bez mebli. Ciągłe drwiny Marka z Elliota podczas przygotowań do przyjęcia, dotyczące tego, że Elliot nigdy się nie relaksuje, są jednym z wielu źródeł humoru w tej książce. Pewnego dnia, gdy Mark wraca do domu z pracy, odkrywa na swoim przedpokoju cztery ogromne skrzynie. Nie ma pojęcia, skąd mogły one pochodzić, w końcu zamówił jak dotąd tylko małe figurki akcji. Otwiera skrzynie i odkrywa w nich pierwsze czworo dzieci wraz z notatką, że trzy kolejne zabawki są w drodze, jedna jest oczekiwana na dostawę, a jedna dochodzi do siebie. Mark desperacko próbuje znaleźć sposób na zwrot dzieci, ale jego wysiłki są daremne. Nie wiedząc, co zrobić z dziećmi, Mark udaje się do swojej siostry Kate, aby poprosić ją o radę. Oczywiście nie może jej powiedzieć, że zamówił dzieci z katalogu, więc mówi jej, że jest ich rodzicem zastępczym. Jest ona zszokowana tym, że Mark wziął dzieci do siebie, gdy jest tak zajęty nową pracą, ale zgadza się je przez jakiś czas pilnować. Niestety dla Marka, „jakiś czas” okazuje się zaledwie jedną nocą. Na szczęście udaje mu się znaleźć nową opiekunkę dla dzieci: Lady A (Lady Anderson), która prowadzi ekscentryczny sklep, z którego Mark często zamawia. Lady A również wierzy, że Mark jest rodzicem zastępczym tych dzieci. Lady A przynosi jednak Markowi też problem: przypomina mu, że dzieci muszą być zapisane do szkoły. Na razie Mark postanawia zatrzymać dzieci, ale jeszcze nie wie dokładnie, co zamierza z nimi zrobić. Pewnego dnia, jadąc taksówką do księgarni, Mark spotyka byłego policjanta o imieniu Pete. Pete i Mark rozmawiają przez chwilę, a Mark dowiaduje się, że Pete kogoś zna, kto pracował przy rejestracji DNA. Mark ma olśnienie i uświadamia sobie, że Pete może znać odpowiedzi na wszystkie jego pytania. Mark proponuje Pete'owi pracę: ma mu pomóc zarejestrować DNA dzieci i uzyskać dla nich oficjalne dokumenty tożsamości, dopóki Mark nie wymyśli, jak zwrócić dzieci. Prosi go też o pomoc w śledzeniu magazynów. Pete przyjmuje propozycję. Mark czuje się świetnie aż do momentu, gdy tego dnia wraca do domu i widzi na przedpokoju kolejne dwie ogromne skrzynie, a w nich znajduje jeszcze dwoje dzieci. Następnego dnia Pete przybywa do domu Marka, aby pobrać DNA od (obecnie siedmiorga) dzieci. Pete mówi Markowi, że ponieważ musiał zrezygnować z pracy jako taksówkarz, on i jego wnuczka potrzebują miejsca do pobytu, podczas gdy on będzie pracował nad projektem. Mark serdecznie wita Pete'a w swoim domu. Pete przeprowadza badania DNA i odkrywa, że DNA wszystkich dzieci jest syntetyczne. Mówi wtedy Markowi o stronie internetowej, na której przechowywane są rekordy tożsamości, i że Mark musi wymyślić sposób, jak dostać się do tych rekordów. Markowi zajmuje około 20 minut zhakowanie bazy danych. Gdy skończy, Pete dzwoni do przyjaciela, który wie, jak uzyskać dostęp do odpowiednich wirtualnych formularzy wymaganych do rejestracji DNA. Gdy współpracownik Pete'a wyświetla Markowi niezbędne formularze, ten wypełnia je i przesyła. Marka bardzo martwi to, że Pete'owi nie udało się namierzyć firmy wysyłającej magazyny. Gdy sprawy zaczynają wyglądać dla Marka nieco obiecująco, otrzymuje on pocztą dużą skrzynię z napisem „OCZEKIWANE NA DOSTAWĘ” na froncie. Z tej skrzyni wyłania się kolejne dziecko. Kilka dni później Mark jest na przyjęciu z Lady A, gdy przesyłka z ostatnim pudełkiem przychodzi pocztą. Wewnątrz tego pudełka znajduje się Castor, cyborg. Gdy Mark widzi, że Castor w żaden sposób nie może pochodzić z tej planety, zaczyna myśleć o inżynierii genetycznej jako o możliwym wyjaśnieniu wyglądu wszystkich dzieci. Używa firmowych funduszy, aby opłacić dostęp do bezpiecznych dokumentów dotyczących inżynierii genetycznej, które nie mają absolutnie żadnego związku z jego obecnym projektem w pracy, i odkrywa, że inżynieria genetyczna jest nie tylko powszechna, ale grzywna za nią jest znikoma i nie powstrzyma nikogo przed przeprowadzaniem eksperymentów. Wreszcie nadchodzi wieczór przyjęcia w domu Marka. To czas, by ciągłe upomnienia Elliota w końcu się opłaciły. Poza tym, że katererzy opuszczają przyjęcie w połowie z powodu nadchodzącej śnieżycy, wszystko idzie dobrze. Pan Cannady i reszta gości naprawdę bawią się na przyjęciu. Wtedy uderza śnieżyca, powodując awarię prądu, a samochody wszystkich gości zostają zasypane śniegiem. Na szczęście Mark jest w stanie zająć większość gości. Gdy większość ludzi nie wytrzymuje już dłuższego czekania w domu, dzieci pokazują swoje prawdziwe umiejętności. Sam lata do domów ludzi, aby sprawdzić, czy u ich dzieci wszystko w porządku, Rollo magicznie naprawia piec, a Castor zaczyna ogrzewać (i uruchamiać) samochody ludzi. Ale jeden czyn, który zmienia większość ludzi na przyjęciu z niewierzących w bajki w wierzących, ma miejsce, gdy Mark zostaje uderzony przez spadające drzewo, a Sam podnosi całe drzewo z niego. Chociaż normalnie większość ludzi uznałaby to za złudzenie optyczne, goście na przyjęciu widzieli już tak dużo, że nie mogą zaprzeczyć, że dzieje się coś nienaturalnego, mimo co może mówić społeczeństwo. Mark uświadamia sobie, że przywrócił ludziom wierzącym dotąd tylko w logikę wiarę w bajki. Czuł tak silną więź z dziećmi, że ostatecznie zdecydował, że na pewno zatrzyma dzieci takimi, jakimi są. Jeśli to możliwe, może nawet spróbuje znaleźć więcej ludzi z dziećmi z katalogu takimi jak on i podzielić się z nimi swoimi informacjami. Wreszcie, gdy Mark przeglądał pudełko należące do jego ojca na strychu, odkrył małą metkę. Na metce było napisane „Nieznany eksperyment”. Rękopisem jego ojca dopisano: „Mój syn”. Mark wyrzuca metkę, a w tekście sugeruje się, że zamierzał poprosić Lady A o rękę.


Grupa odkrywa, że mordercą jest w rzeczywistości M.O. Dengler, który zabił Victora Spitalnego i przybrał jego tożsamość. Po brutalnej konfrontacji w piwnicy w Chinatown Dengler ucieka do Hondurasu, gdzie znika bez śladu.[sep]Krótko po zakończeniu kryzysu zakładników w Iranie gazeta „Stars and Stripes” publikuje artykuł opisujący serię brutalnych, rytualnych morderstw w Azji Wschodniej. Wszyscy ofiary pozbawione były oczu i uszu, a przy każdej znaleziono kartę do gry włożoną do ust z napisem „KOKO”. Niedługo potem w Waszyngtonie, przy Pomniku Weteranów Wojny w Wietnamie, odbywa się zjazd weteranów wojny wietnamskiej. Czterech ocalałych z plutonu skazanego na zagładę – Michael Poole (pediatra dręczony przez żal po śmierci młodego syna na raka i ambiwalentny wobec swojego małżeństwa), Tina Pumo (właścicielka wietnamskiej restauracji), Conor Linklater (robotnik budowlany) i Harry Beevers (opportunista prawnik) – spotyka się, aby omówić morderstwa popełniane przez Koko. Ponieważ słowo „Koko” ma dla członków ich plutonu szczególne znaczenie, a morderstwa przywodzą na myśl wydarzenia z serii książek, które napisał, mężczyźni sądzą, że sprawcą jest Tim Underhill, inny członek ich plutonu, który zniknął lata wcześniej w Azji Południowo-Wschodniej. Beevers przekonuje mężczyzn, by pomogli mu namierzyć Underhilla, mając nadzieję, że później będą mogli sprzedać mediom historię swojej przygody i zostać milionerami. Podczas gdy Pumo pozostaje w Nowym Jorku, aby dokończyć prace w swojej wkrótce otwieranej restauracji, Beevers, Poole i Linklater wyruszają do Azji w poszukiwaniu Underhilla, podczas gdy zabójca udaje się do Ameryki, by kontynuować swoją krwawą serię, która ma zadośćuczynić za okrucieństwo popełnione przez Beeversa i innych członków plutonu lata wcześniej, podczas wojny. Duża część fabuły jest przeplatana retrospekcjami z czasów spędzonych w Wietnamie przez czterech przyjaciół. Harry Beevers, porucznik grupy, był bezwzględny i okrutny. Tina, Conor i Michael byli żołnierzami w jego plutonie, wraz z kilkoma innymi mężczyznami, a w szczególności z Victorem Spitalnym, aroganckim i złowrogim młodym człowiekiem, oraz M.O. Denglerem, filozoficznym i przemyślającym człowiekiem z małego miasteczka. Po wojnie mówiono, że gdy Dengler i Spitalny podróżowali razem po Bangkoku, Dengler został brutalnie zamordowany w zaułku, podczas gdy Spitalny uciekł z miejsca zdarzenia. Od tamtej pory nie słyszano nic o Spitalnym (piętnaście lat przed wyprawą plutonu do Singapuru). Michael, Conor i Harry nie znajdują Underhilla w Singapurze, ale otrzymują kilka wskazówek podczas krążenia po podejrzanych klubach w centrum miasta, które prowadzą Michaela i Conora do Bangkoku, a Harry’ego do Tajpej. Podczas gdy Conor przeszukuje mroczniejszą stronę Bangkoku, Michael błądzi po targu kwiatowym i dzielnicach mieszkalnych Bangkoku. Zanim to robi, odwiedza miejsce śmierci Denglera, a także inne znane miejsca, ale jego poszukiwania nie przynoszą rezultatów. Jednak podczas bezcelowego błądzenia po mieście, myśląc o swojej żonie Judy i napiętych relacjach między nimi, widzi słonia, co go cieszy, i wkrótce potem znajduje Underhilla na małym festynie w sąsiedztwie. Po spotkaniu z nim Michael uświadamia sobie, że Underhill nie może być Koko. Jego osobowość i stan umysłu są zbyt stabilne na okrutne morderstwa. Michael przekonuje Underhilla do powrotu do Ameryki i pomocy im w znalezieniu Koko. Ustalono, że Underhill towarzyszyć będzie Michaelowi i Conorowi w locie do San Francisco, gdzie spotykają się z Harrym i razem wracają do Nowego Jorku. Tymczasem w Ameryce Tina Pumo zostaje zamordowany przez Koko w swoim mieszkaniu. Dziewczyna Tiny, atrakcyjna młoda Chinka o imieniu Maggie Lah, przychza go odwiedzić krótko potem. Maggie zdaje sobie sprawę, że coś jest nie tak, przybywając do mieszkania Tiny, ponieważ drzwi wejściowe zostały otwarte, i wchodzi do mieszkania, starając się nie zwracać na siebie uwagi. Koko zdaje sobie sprawę, że weszła, ale nie jest pewien jej położenia. Koko próbuje zwabić Maggie, by się ujawniła, i w procesie zdradza swoje położenie. Maggie rozbija pusty doniczkę na głowie Koko i chwilowo strąca go na podłogę. Daje to Maggie kilka cennych sekund potrzebnych do ucieczki, i ucieka. Jest ścigana, ale mała przewaga, jaką uzyskała, wystarcza, i dociera do bezpiecznego miejsca. Michael, Conor, Beevers, Underhill i Maggie opłakują śmierć Tiny, choć Maggie nie bierze udziału w pogrzebie, ponieważ martwi się o to, co krewni Tiny powiedzą o jej pozycji w jego życiu. Piątka spotyka się i wnioskuje, że mordercą jest w rzeczywistości Victor Spitalny, który widział takie okropności na wojnie, że oszalał i ruszył na krwawą szał. Michael i Maggie zaczynają związek. Underhill i Beevers zostają w domu Beeversa i obsługują telefony w razie, gdyby Koko zadzwonił. Michael, Maggie i Underhill podróżują do Milwaukee, gdzie mieszkają rodzice Spitalnego, i rozmawiają z nimi. Nie ufają ojcu, George'owi Spitalnemu, a Maggie nabiera do niego nienawiści. Conor wraca do domu i nawiązuje relację z kuzynką mężczyzny, z którym pracuje, kobietą o imieniu Ellen Woyzak. Beevers wiesza wiele plakatów w mieście, z których każdy zawiera zakodowaną wiadomość zrozumiałą tylko dla Koko, mówiącą mu, by spotkał się z Beeversem w parku w centrum miasta kilka dni później. W Milwaukee trójka dowiaduje się, że Dengler i Spitalny chodzili do tej samej szkoły i rozmawia z kilkoma dawnymi kolegami Spitalnego. Żaden z nich nie ma nic szczególnie dziwnego do powiedzenia o Spitalnym, choć Michael zgadza się spotkać z jednym z nich na lunch następnego dnia, a z innym na drinki wieczorem. Z ciekawości Michael, Underhill i Maggie idą zobaczyć matkę Denglera. Okazuje się ona religijną szaleniczką, która nauczyła M.O. Denglera skrzywionej wersji chrześcijaństwa, wraz z mężem, który jest już nieżyjący. Kiedy Michael spotyka się z kolegą Denglera na drinki, mężczyzna mówi mu, że rodzice Denglera wielokrotnie go bili, aby skorygować wszelkie błędy, jakie mógł popełnić. Co więcej, ojciec Denglera został aresztowany i uwięziony (i okrutnie zamordowany dwa lata później przez innego więźnia) za seksualne molestowanie Denglera, zaczynając, gdy miał pięć lub sześć lat. Underhill dowiaduje się tych samych informacji w bibliotece, a także faktu, że Karl Dengler jest prawdziwym ojcem Manny'ego Denglera (gdzie pani Dengler nie jest jego prawdziwą matką). Michael jest wstrząśnięty tą wiadomością i wraca z Maggie i Underhillem do Nowego Jorku. Conor i Ellen czekają na nich z niecierpliwością na lotnisku, gdzie Underhill zostaje aresztowany, ponieważ Harry Beevers złożył anonimowe zgłoszenie na policję, aby mógł pozbyć się Michaela i Underhilla i sam schwytać Koko. Ujawnia się, że Koko mówił ludziom, że nazywa się Underhill, tym samym obwiniając Underhilla za wszelkie morderstwa, które mógł popełnić. Michael wyjaśnia to Murphy'emu, policjantowi, który aresztował Underhilla, i ujawnia, że Koko nie jest Spitalnym, jak myśleli, ale M.O. Denglerem, ich ukochanym towarzyszem. Dengler zabił Spitalnego, zamienił identyfikatory i zlecił mobowi zniszczenie swojej twarzy i ciała. Murphy gani grupę za niepoinformowanie policji o ich odkryciach przed wypuszczeniem ich. Tymczasem Harry Beevers postanawia zastawić pułapkę na Koko w „pułapce śmierci” i ukrywa się w salonie gier w Chinatown. Schodzi w dół po schodach, z nożem w jednej kieszeni i kajdankami w przeciwnej kieszeni. Słyszy coś w ciemności i sięga po nóż. Beevers wtedy przypomina sobie, spóźniono, że nóż wypadł przez dziurę w kieszeni jego płaszcza wcześniej tego dnia i przeniósł go do tej samej kieszeni co kajdanki, aby łatwiej go znaleźć. Koko chwyta go i wciąga w ciemność pod schodami. Michael, Maggie, Underhill, Conor i Ellen szybko podróżują do miejsca, gdzie ich zdaniem Beevers spotkał Koko – jaskiniowatego salonu gier w Chinatown. Murphy i jego oddział policji śledzą ich. Nie są świadomi obecności policjantów, dopóki Underhill nie zwraca uwagi Michaela na ich widok. Michael i grupa uciekają w różnych kierunkach w dłuż pustą ulicę przy salonie gier. Underhill i Maggie ostrzegają Michaela po znalezieniu zakrwawionego noża na niższym poziomie kamienicy, w której się ukrywali. Michael, Conor i Underhill znajdują Beeversa związanego, zakneblowanego i rannego. Koko/Dengler jest blisko i rozbija żarówkę, rzucając grupę w ciemność. Policjanci doganiają ich i negocjują z Koko uwolnienie czterech mężczyzn. Koko/Dengler dźga Michaela w bok i robi to samo z Underhillem, jednak knebluje Underhilla i kradnie jego kurtkę, aby mógł być łatwo pomylony z samym Underhillem w słabym świetle. Po tym, jak Michael ostrzega policję, że mały mężczyzna w kurtce nie jest Underhillem, Koko/Dengler morduje jednego z funkcjonariuszy i ucieka. W następstwie Koko/Dengler podróżuje do Hondurasu i nigdy więcej o nim nie słychano. Michael, Underhill, Maggie, Conor i Ellen wszyscy przeżywają, jednak Beevers popełnia samobójstwo sześć miesięcy po scenie w piwnicy, nie mając celu w życiu i żadnych iluzji wielkości, do których mógłby się przywiązać. Dwa lata później Michael i Maggie są razem i mieszkają w lofcie nad starym lofcem Tiny Pumo, gdzie Underhill mieszka z Vinhem i jego córką. Underhill narruje koniec historii i wyobraża sobie pierwsze kilka dni Koko w Hondurasie i ciągły lęk, jaki by z nimi nadszedł.


Beranabus informuje grupę, że uwolnienie uwięzionych duchów na zawsze zniszczy fizyczną formę Śmierci, która nie powróci. Bohaterowie rezygnują z tego planu, pozostawiając duchy, w tym Beranabusa i resztki Bill-E, w uwięzieniu. Po nieudanej akcji uciekają do bezpiecznego świata, gdzie nie spotykają żadnych demonów.[sep]Od czasu odbudowy oczu Kernel jest w stanie widzieć nowe światła, których nie może poruszyć, a które wydają się szeptać do Uczniów, ich manipulując. Kernel zdaje sobie jednak sprawę, że nie może nikomu wyjawić swoich obaw, ponieważ nikt inny nie widzi tych świateł. Kiedy szepty prowadzą ich do statku, gdzie grupa spotyka swojego najstraszniejszego wroga, „Cień”, Kernel strzeże portalu i zostaje zaczepiony przez kulę złożoną z szeptających świateł, która każe mu opuścić przyjaciół i za nią podążać. Kernel jest niechętny, ale zostaje siłą przepchnięty przez okno przez sferę świateł. Sfera przybiera kształt Arta (Artery) – chłopca, którego Kernel kiedyś uważał za swojego brata – aby zyskać zaufanie Kernała i ujawnia, że jest jednym ze Stworów. „Art” mówi wtedy Kernałowi, że jest potrzebny, by ocalić wszechświat, i zostaje przeniesiony w miejsce, gdzie spotykają się wszechświaty Demonatów i ludzkości. Kernel dowiaduje się, że oba wszechświaty były kiedyś pojedynczym kosmosem w kształcie szachownicy, białe pola należały do demonów, a czarne do Stworów, a sekcje były oddzielone przez Kah-Gash. Jednak wojna między tymi dwiema grupami zniszczyła Kah-Gash, a jego dusza rozpadła się na trzy części. Dowiaduje się również, że Kah-Gash nie zniszczy pojedynczego wszechświata, ale przywróci oba do ich pierwotnego stanu. Demony i Stwory (będące stworzeniami pierwotnego wszechświata) będą nadal istnieć, ale każda inna żywa istota zostanie wybita. Po uzyskaniu tej wiedzy Kernel próbuje uciec, ale „Art” zostaje zabity, a pojawia się inna sfera światła, przybierając postać Raza, innego martwego Ucznia. Mówi on Kernałowi, że chłopiec został wybrany na „Noego” i ma chronić „Arkę”, planetę, na którą Stwory zabrały najlepsze przedstawicieli licznych inteligentnych gatunków z tego wszechświata, aby chronić je przed demonami. Kernel decyduje się wrócić i pomóc Grubbsowi i Bec pokonać „Cień” (teraz ujawniony jako Śmierć). Jednak przed odejściem Raz ostrzega Kernała, że fragment Kah-Gash należący do Bec mógł zostać skażony przez władanie nad nim Lorda Lossa (fragment Bec został skradziony Lordowi Lossowi w czwartej części serii) i każe jej uważać. Kernel wraca w trakcie wielkiej bitwy między Uczniami (w tym Bec i Grubbs) a armią Demonatów. Początkowo boi się nowej, wilczej formy Grubbsa, ale szybko się do niej przyzwyczaja. Wszyscy wymieniają się historiami, ale Kernel czuje, że Grubbs coś ukrywa. Grupa wojowników i magów próbuje z powodzeniem użyć Kah-Gash, by pokonać nadchodzące hordy demonów. Bec i Grubbs zaczynają się kłócić o to, czy szukać duszy Beranabusa, a gdy Kernel myśli o Beranabusie, niektóre światła zaczynają pulsować – co wskazuje, że jego duszę można odnaleźć. Grubbs wciąż nie jest zadowolony z tego pomysłu, ale gdy Bec ujawnia, że Bill-E Spleen może być uwięziony w tym samym miejscu co Beranabus, Grubbs chwyta okazję, by uratować swojego brata. Kernel zaczyna otwierać okno, ale dostrzega również świat, w którym Lord Loss rozmawia z milionami demonów. Ignoruje to i kontynuuje budowanie okna, które prowadzi ich do świata ogarniętego cieniem, który okazuje się być „ciałem” Śmierci. Uczniowie zdają sobie sprawę, że ich magia działa w tym miejscu inaczej i choć dźwięk się nie rozprzestrzenia, mogą komunikować się telepatycznie dzięki Bec. Kernel widzi różnice we wszystkich cieniach, które okazują się być duchami ludzi, z których wszystkie wydają się oszalałe, krzycząc „uwolnij mnie!”. Kernel odnajduje Beranabusa i rozmawiają o tym, jak pokonać Śmierć. Starożytny mag mówi im, że to niemożliwe, po czym Bec prowadzi z Beranabusem prywatną rozmowę, co budzi nieufność Grubbsa i Kernała. Beranabus mówi im, jak uwolnić duchy, tym samym rozplątując fizyczną formę śmierci, ale mówi, że ona powróci silniejsza. Gdy Grubbs pyta Kernała, gdzie jest Bill-E i czy może go do niego doprowadzić, Beranabus mówi im dość stanowczo, że zabrało mu to cały wysiłek, by nie oszaleć w Śmierci, i niemożliwe jest dla kogoś o tak słabym umyśle zachowanie przytomności umysłu. Śmierć wtedy zaczyna być świadoma ich obecności wewnątrz siebie i zaczyna ich atakować, po czym grupa ucieka na bok śmierci i zaczyna drapać i atakować ją. Jej ciało się rozplątuje, a uwięzione wewnątrz duchy szybko uciekają, w tym Beranabus i to, co zostało z Bill-E. Cienie znikają, a bohaterowie wpadają do świata, który Kernel widział wcześniej. Są otoczeni przez demony, z małą nadzieją na ucieczkę. Bec, Grubbs i Kernel łączą się, by utworzyć Kah-Gash i stworzyć tarczę, jednak Grubbs odmawia nadania jej większej mocy, ponieważ oznaczałoby to, że nie ma już nad nią kontroli. Większość grupy walczy z demonami, podczas gdy Kernel zaczyna pracować nad tworzeniem okna z powrotem do ich wszechświata, broniony przez Dervisha. Meera Flame zostaje śmiertelnie ranna, ale jako swój ostatni czyn zabija siebie i Juni Swan, która nie ma już nadziei na powrót, ponieważ Śmierć jest unieszkodliwiona. Kernel otwiera okno i wzywa wszystkich, by podążyli za nim, jednak Bec jest w szponach Lorda Lossa i mówi im, by ją zostawili. Przed ucieczką Kernel zauważa, że Bec i mistrz demonów nie walczą tak gwałtownie jak wcześniej, i podejrzewa Bec o zdradę. Gdy pozostali wojownicy wracają, Dervish jest w bardzo złym stanie i prosi, by zanieść go na zewnątrz, aby umrzeć. Kernel mówi Grubbsowi, że wraca na arkę. Grubbs mówi, że rozumie, i pyta, czy Kernel ocaliłby świat „bez względu na konsekwencje”, Kernel się zgadza. Grubbs mówi Kernałowi, że go znienawidzi za to, co zamierza zrobić, a następnie niszczy magicznie stworzone oczy Kernała i mówi mu, że potrzebuje go, by został. Kernel zaczyna ostrzegać Grubbsa przed Bec, ale Grubbs zaniósł już swojego wujka na zewnątrz. Historia kończy się Kernałem niewidomym i samotnym, wyobrażającym sobie, jak Beranabus mówi mu, że to koniec wszechświata.


John Ames dowiaduje się na końcu utworu o prawdziwej sytuacji Johna Ames Boughtona, który z własnej woli porzucił żonę i dziecko, nie napotykając na żadne prawne przeszkody. Ujawnienie to utwierdza narratora w jego wcześniejszej nieufności i uniemożliwia mu okazanie Jackowi prawdziwego przebaczenia oraz czułości.[sep]Książka jest relacją z pamięci i dziedzictwa Johna Amesa, który wspomina swoje doświadczenia związane z ojcem i dziadkiem, aby podzielić się nimi ze swoim synem. Wszyscy trzej mężczyźni prowadzą styl życia i wykonują zawód pastorów zborowych w Gilead w stanie Iowa. John Ames opisuje swoje powołanie jako „danie ci dobrego, podstawowego zrozumienia tego, czego się od ciebie oczekuje, a także tego, czego możesz zignorować”, wyjaśniając, że powołanie jest czymś, co jednocześnie trudno wypełnić i trudno zdobyć. Pisze, że jest to jedna z najważniejszych mądrości, jaką może przekazać synowi. Ojciec Amesa był chrześcijańskim pacyfistą, ale jego dziadek był radykalnym abolicjonistą, który przeprowadzał działania partyzanckie z Johnem Brownem przed wojną secesyjną, służył jako kapelan w siłach Unii podczas tej wojny i podburzał swoich wiernych do wstąpienia do wojska; jak zauważa Ames, „On kazaniem zapędził to miasto do wojny”. Dziadek wrócił z wojny okaleczony, tracąc prawe oko. Od tego czasu przypisywano mu wyróżnienie, że jego prawa strona jest w jakiś sposób święta lub sakralna, że jest to jego łącze z Bogiem, a był znany z przenikliwego spojrzenia jedynym pozostałym okiem. Inne ekscentryzmy dziadka są wspominane z czasów jego młodości: praktyka oddawania wszystkich i wszelkich rzeczy należących do rodziny innym oraz kazanie z bronią w ręku i w zakrwawionej koszuli. Prawdziwy charakter i intymne szczegóły dotyczące ojca zostają ujawnione w kontekście anegdot o dziadku, a przede wszystkim w poszukiwaniu grobu dziadka. Jednym z wydarzeń, które często pojawia się w mowach narratora, jest wspomnienie przyjęcia „komunii” od ojca w ruinach kościoła baptystycznego, spalonego przez piorun (Ames wspomina to jako wymyślone wspomnienie, zaadaptowane z sytuacji, w której ojciec łamał i dzielił się popielatym sucharem na lunch). W trakcie powieści szybko wychodzi na jaw, że pierwsza żona Amesa, Louisa, zmarła podczas porodu ich córki Rebeki (znanej również jako Angeline), która również zmarła niedługo potem. Ames rozmyśla o śmierci swojej rodziny jako o źródle wielkiego smutku przez wiele lat, w kontraście i ze szczególnym odniesieniem do rosnącej rodziny pastora Boughtona, lokalnego pastora prezbiteriańskiego i drogiego, dożywotniego przyjaciela Amesa. Wiele lat później Ames spotyka swoją drugą żonę, Lilę, kobietę mniej wykształconą, która pojawia się w kościele w jedną z niedziel Zielonych Świątek. Ostatecznie Ames chrzci Lilę, a ich relacja rozwija się, kulminując jej oświadczynami. Podczas gdy Ames pisze swoje wspomnienia, syn Boughtona, John Ames Boughton (Jack), ponownie pojawia się w mieście po tym, jak opuścił go w hańbie dwadzieścia lat wcześniej, po uwiedzeniu i porzuceniu dziewczyny z ubogiej rodziny w pobliżu swojej uczelni. Córka z tego związku zmarła w biedzie i bez opieki w wieku trzech lat, mimo dobrze intencjonowanych, ale niechcianych starań rodziny Boughtonów o opiekę nad dzieckiem. Młody Boughton, oczko w głowie rodziców, ale głęboko nielubiany przez Amesa, szuka kontaktu z Amesem; duża część napięcia w powieści wynika z nieufności Amesa do Jacka Boughtona, a zwłaszcza z jego relacji z Lilą i ich synem. W rozwiązaniu akcji okazuje się jednak, że Jack Boughton sam cierpi z powodu przymusowego rozłączenia z własną żoną w konkubinacie, Afroamerykanką z Tennessee, i ich synem; rodzina nie może żyć razem z powodu praw segregacyjnych, a jej rodzina całkowicie odrzuca Jacka Boughtona. Sugeruje się, że zrozumienie Jacka przez Lilę polega na ich wspólnym poczuciu tragedii, gdy ona przygotowuje się na śmierć Amesa, który dał jej poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji, jakich nigdy wcześniej nie znała. Chociaż w historii występuje akcja, jej siłą napędową są teologiczne zmagania Amesa na całym szeregu frontów: z zaangażowaniem dziadka w wojnę secesyjną, z własną samotnością przez większą część życia, z jawnym brakiem wiary brata i pozornym utratą wiary przez ojca, z porzuceniem miasta przez ojca, z trudnościami w życiu ludzi, a przede wszystkim z uczuciami wrogości i zazdrości wobec młodego Boughtona, którego wie na pewnym poziomie, że musi wybaczyć. Zmagania Amesa są zilustrowane licznymi cytatami z Biblii, teologów (szczególnie „Instytucji chrześcijańskich” Kalwina) i filozofów, zwłaszcza ateisty Feuerbacha, którego Ames bardzo szanuje. Jest niezwykłe, że książka z tak dużą otwartą treścią religijną i teologiczną jest tak szeroko uznawana za udaną powieść i osiąga taki rozgłos wśród świeckiej publiczności. Jednak abstrakcyjna i teologiczna treść staje się znacząca, ponieważ jest postrzegana przez oczy Amesa, który jest przedstawiony w głęboko sympatyczny sposób i pisze swoje wspomnienia z pozycji spokoju, mimo swojego cierpienia i świadomości własnych ograniczeń i niepowodzeń. W całej powieści Ames opisuje czci pełen podziw dla transcendentalnego patosu w małych, osobistych chwilach szczęścia i spokoju z żoną i synem oraz miastem Gilead, mimo samotności i smutku, które czuje z powodu odchodzenia ze świata z niedokończonymi i nierozwiązanymi sprawami. W ostatnich stronach książki Ames dowiaduje się o prawdziwej sytuacji Jacka Boughtona i jest w stanie zaoferować mu prawdziwą czułość i przebaczenie, których nigdy wcześniej nie był w stanie dla niego czuć.


Kvothe podróżuje do Ademre, gdzie po zdaniu testów zyskuje nowe imię Maedre oraz dwutysięcletni miecz Saicere. Bohater zmienia nazwę broni na Caesura i zostaje oficjalnie uznany za członka Adem.[sep]Książka zaczyna się od świtu w gospodzie Kote. Po śniadaniu Kvothe kontynuuje swoją historię, rozpoczynając od rekrutacji na nowy semestr na uniwersytecie. W dniu rozmowy kwalifikacyjnej Ambrose podsuwa mu miksturę alchemiczną, która usuwa moralne zahamowania u osoby, która ją zażyje. W rezultacie musi przełożyć swoje rozmowy na późniejszy termin. Aby zapłacić za czesne, Kvothe pożycza pieniądze od lichwiarzki Devi. Mistrz Elodin pozwala Kvothe’owi dołączyć do jego nowej klasy o nazywaniu i następnie przekonuje Mistrza Lorrena, by pozwolił Kvothe’owi powrócić do Archiwów. Denna zdradza, że Ambrose posiada pierścień należący do niej. Kvothe planuje zadowolić Dennę, włamując się do pokoju Ambrose’a i kradnąc pierścień. Jednak Ambrose wraca wcześniej, zmuszając Kvothe’a do ucieczki przez okno, zanim ten zdąży ukraść pierścień. Kvothe zaczyna odczuwać dziwne problemy ze swoim ciałem i dochodzi do wniosku, że jest celem złośliwości, ataku ze strony innego czarodzieja, podobnego do praktyk voodoo. Choć początkowo obwinia Ambrose’a, przyjaciele przekonują go, że bardziej prawdopodobnym sprawcą jest Devi, która pobrała jego krew jako zabezpieczenie pożyczki. Konfrontuje się z Devi, ale przegrywa następującą po tym walkę sympatyczną. Wtedy dochodzi do wniosku, że Ambrose posiada jego krew, próbuje stworzyć urządzenie obronne przeciwko sympatii zwane gramem i odnosi sukces po pewnych trudnościach. Niszczy również swoją próbkę krwi, podpalając pokoje Ambrose’a z pomocą przyjaciół. Kvothe zostaje aresztowany za incydent opisany w „Imię wiatru”, w którym nieumyślnie zaatakował Ambrose’a, wzywając imię wiatru i łamiąc mu rękę. Choć później zostaje oczyszczony ze wszystkich zarzutów, Elxa Dal i inni sugerują mu, by opuścił uniwersytet na kilka miesięcy. Hrabia Threpe przekonuje go, by udał się do Severen, gdzie potężny wintyjski szlachcic, Maer Alveron, potrzebuje utalentowanego muzyka. W Severen Maer wyznaje, że potrzebuje pomocy Kvothe’a w zalotach do lady Meluan Lackless. Kvothe odkrywa, że Maer jest trucizny przez swojego arkanistę, Caudicusa. Dowiaduje się również, że ona nienawidzi Ruh, ponieważ jej siostra uciekła z jednym z nich. Kvothe spotyka też Dennę podczas jednej z wypraw do Severen-Low. Wykorzystuje swoje uczucia do niej, by pisać listy, piosenki i wiersze, które następnie dedykuje Meluan. Zaloty okazują się sukcesem, a Kvothe zyskuje coraz większą łaskę Maera. Maer przekonuje Kvothe’a, by poprowadził grupę czterech najemników w celu pozbycia się bandytów, którzy napadali na poborców podatkowych Maera. Jeden z najemników, Tempi, jest Ademem – słynnym wojownikiem o nieporównywalnych umiejętnościach. Kvothe przekonuje go, by nauczył go Ketanu (serii ruchów bojowych, podobnych do tai chi chuan) oraz Lethani, filozofii, której przestrzegają wszyscy Ademowie. Grupa w końcu znajduje bandytów i mimo znacznej przewagi liczebnej wroga udaje im się ich zabić dzięki sprytnemu wykorzystaniu sympatii przez Kvothe’a. Ich przywódca, który wydaje się Kvothe’owi znajomy i jest obojętny na rany od strzał, ucieka. W drodze powrotnej napotykają Felurian, mityczną kobietę z Fae, znaną z uwodzenia mężczyzn i trzymania ich u siebie aż do śmierci. Kvothe goni za nią, podczas gdy jego towarzysze uciekają. Kvothe początkowo ulega urokowi Felurian, ale odzyskuje kontrolę nad umysłem i stawia czoła jej woli. Wzywa jej prawdziwe imię (choć w tym momencie wierzy, że wzywa imię wiatru) i jest w stanie tymczasowo odrzucić jej magię. Składuje połowę piosenki o niej i przekonuje Felurian, by go wypuściła, dzięki czemu będzie mógł rozpowszechnić napisaną przez siebie piosenkę wśród ludzi. Felurian zgadza się go puścić pod warunkiem, że obieca wrócić. Tka mu płaszcz z cienia, zwany shaed, aby go chronić. Podczas pobytu z Felurian Kvothe spotyka Cthaeh, złowrogie, wszechwiedzące wyrocznie, którego wpływ jest znany Fae jako przynoszący katastrofę. Kvothe ostatecznie opuszcza Felurian i dogania resztę swojej grupy. Chociaż dla jego przyjaciół i innych ludzi nieobecny był tylko trzy dni, sugeruje się, że było to znacznie dłużej. W drodze powrotnej do Severen Kvothe i Tempi napotykają grupę najemników Adem, którzy są zły na Tempi za nauczenie Kvothe’a Ketanu i Lethani. Kvothe zgadza się wrócić z nim, aby pomóc obronić wybór Tempi przed jego przełożoną, Shehyn. Gdy Kvothe przybywa do Ademre, Shehyn po przetestowaniu go zgadza się przyjąć go na ucznia i wyznacza nauczyciela Vasheta do szkolenia Kvothe’a. Kvothe ostatecznie zdaje dwa testy, wzywając imię wiatru, aby przejść jeden z nich, i dowodzi, że jest członkiem Adem. Zyskuje nowe imię, Maedre (co oznacza Płomień, Grzmot lub Złamane Drzewo) oraz dwutysięcletni miecz zwany Saicere (co oznacza „złamany oddech”), choć Kvothe zmienia mu nazwę na Caesura (oznaczającą pauzę lub przerwę w piosence lub wersie wiersza). Następnie wyrusza do Severen. W drodze do Severen napotyka wędrującą trupę, podającą się za Edema Ruh, ale ich dziwne zachowanie wzbudza jego podejrzenia. Po odkryciu, że uprowadzili i zgwałcili dwie dziewczyny z pobliskiego miasta, Kvothe truje ich jedzenie i zabija chorych członków trupy w nocy. Kvothe zostawia ich przywódcę śmiertelnie rannego, ale żywego i go przesłuchuje. Odkrywa, że podszywacze pod Ruh udawali trupę dla przykrycia. Kvothe prowadzi dwie traumatyzowane dziewczyny z powrotem do ich miasta, a następnie wznawia podróż do Severen. W Severen dzieli się z Maerem swoją teorią na temat Amyrów, a Maer dochodzi do tego samego wniosku: że Amyrowie wciąż istnieją, ale są w ukryciu i aby chronić się, usuwają wszelkie informacje o sobie z wszelkich dostępnych zapisów. Maer i Meluan (którzy w międzyczasie się pobrali) pokazują Kvothe’owi dziedzictwo rodziny Lackless, zamknięte w skrzyni. Kvothe zdradza im wtedy swoje działania po opuszczeniu Ademre. Kvothe wpada w szał po tyradzie Meluan o Ruh i ujawnia, że on sam jest z Ruh, a w konsekwencji obraża ją, wydając się domyślać, że członek trupy Ruh również ją uwodził. Maer się złości i prosi go o opuszczenie Severen. Jednak za usługi, które Kvothe wykonał, Maer ułaskawia go za wszelkie przewinienia związane z rzezią podszywania się pod Edema Ruh, przyznaje mu dokument (nie pełny patronat) pozwalający mu na występy gdziekolwiek w Vintas imieniem Maera i zgadza się płacić czesne Kvothe’owi na uniwersytecie nieograniczenie. Kvothe wraca na uniwersytet, gdzie dowiaduje się, że uznano go za zmarłego. Zawiera umowę z bursarzem uniwersytetu (skarbnikiem), aby podnieść swoje czesne w zamian za połowę kwoty powyżej dziesięciu talentów. Zaczyna również otrzymywać wynagrodzenie za sprzedaż swojego urządzenia Bloodless, które jest jego wynalazkiem chroniącym nosiciela przed strzałami. Dzięki temu osiąga stabilność finansową. Redukuje swoją pracę w Rybarni i wykorzystuje czas na dalsze studia nad nazywaniem. Historie o jego czasie z Felurian, Adem i Trebon stały się sławne nawet w Imre i na uniwersytecie. Podczas podróży do Tarbean ratuje Dennę przed niemożnością oddychania, wzywając imię wiatru, podobnie jak Abenthy zrobił to dla Kvothe’a w pierwszej części książki. W pewnym stopniu się do siebie zbliżają, ale nowe doświadczenia Kvothe’a sprawiają, że pragnie on bardziej solidnej relacji romantycznej, co powoduje wycofanie się Dennny. Dopiero gdy wręcza jej jej zagubiony pierścień, ona łagodzi swój gniew. Rozstają się w niepewnych warunkach, gdy ona udaje się na północ, a Kvothe pozostaje na uniwersytecie. W czasie teraźniejszym ludzie czasem zaglądają do gospody, by skorzystać z umiejętności pisarskich Kronikarza. Podczas jednej z takich przerw Kronikarz prosi jednego z miejscowych, by opowiedział historię o Kvothe, próbując wpłynąć na niego, by podzielił się historią swojego aresztowania i późniejszego procesu, argumentując, że to pierwsza i najsłynniejsza historia rozpowszechniona o Kvothe, w której nauczył się Tema w jeden dzień, ale Kvothe wymyśla historię o sobie z pomocą Basta, a Kronikarz ustępuje. Podczas innej przerwy, gdy Bast udaje się na pogrzeb Shepa, do gospody wchodzą dwaj żołnierze, by ją obrabować. Kvothe wychodzi, by z nimi walczyć, ale zostaje ciężko pobity. Gdy Bast wraca, pomaga go wyleczyć. W końcu Bast opuszcza gospodę i konfrontuje się z dwoma żołnierzami przy ich ognisku, mając całą sytuację inscenizowaną w próbie obudzenia Kvothe z jego letargu walki, co spektakularnie się nie udało.


Rudin ponosi porażki w próbach działania w Rosji, takich jak uprawianie żeglugi czy praca nauczyciela, z powodu braku zdolności przystosowania się do warunków panujących za Mikołaja I. Jego życie kończy się śmiercią na barykadach podczas francuskiej rewolucji z 1848 roku, gdzie zostaje pomylony z Polakiem.[sep]Powieść rozpoczyna się od przedstawienia trzech postaci – Aleksandry, Leżniewa i Pandaliewskiego. Pandaliewski przekazuje Aleksandrze zaproszenie Darii Michajłowny na spotkanie z baronem Muffelem. Zamiast barona przybywa Rudin i natychmiast oczarowuje wszystkich swoją inteligencją i dowcipem podczas sporu z Pigasowem. Ciekawe jest to, że przybycie Rudina opóźnia się do trzeciego rozdziału. Po swoim sukcesie u Darii Michajłowny zostaje na noc, a następnego ranka spotyka Leżniewa, który przybywa, aby omówić z Darią Michajłowną pewne sprawy. To pierwszy raz, gdy czytelnik dowiaduje się, że Rudin i Leżniew znają się i studiowali razem na uniwersytecie. W ciągu następnego dnia Rudin prowadzi swoją pierwszą rozmowę z Natalią; gdy ona wyraża się o nim w samych superlatywach i mówi, że on „powinien pracować”, on odpowiada długą mową. Następnie następuje opis dość typowy dla Turgieniewa, w którym postać Rudina jest ukazana nie przez jego własne słowa, ale przez tekst, który podkreśla sprzeczne wypowiedzi Rudina: „Tak, muszę działać. Nie mogę pogrzebać swego talentu, jeśli go mam; nie mogę zmarnować swych sił na samą rozmowę – pustą, bezowocną rozmowę – na same słowa”, a jego słowa płynęły strumieniem. Mówił szlachetnie, żarliwie, przekonująco o grzechu tchórzostwa i gnuśności, o konieczności działania. Tego samego dnia Siergiej wcześnie opuszcza dom Darii Michajłowny i przybywa, widząc, że odwiedza go Leżniew. Leżniew przedstawia wtedy swoje pierwsze opisanie Rudina. Mówi się nam, że w ciągu dwóch miesięcy Rudin wciąż przebywa u Darii Michajłowny, żyjąc z pożyczonych pieniędzy. Spędza dużo czasu z Natalią; w rozmowie z nią mówi o tym, jak stara miłość może być zastąpiona jedynie nową. W tym samym czasie Leżniew opowiada o swojej młodości i przyjaźni z Rudinem, po raz pierwszy stawiając tezę, że Rudin jest „zbyt zimny” i bierny. Następnego dnia Natalia wypytyuje Rudina o jego słowa dotyczące starej i nowej miłości. Ani ona, ani on nie wyznają sobie miłości, ale wieczorem Rudin i Natalia spotykają się ponownie i tym razem Rudin wyznaje jej miłość; Natalia odpowiada, że ona też go kocha. Niestety, ich rozmowa jest podsłuchiwana przez Pandaliewskiego, który donosi o niej Darii Michajłownej, a ona stanowczo nie aprobuje tego romansu, dając Natalii do zrozumienia swoje uczucia. Kiedy Natalia i Rudin spotykają się ponownie, mówi mu, że Daria Michajłowna wie o ich miłości i jej nie aprobuje. Natalia chce wiedzieć, jaki plan działania zaproponuje Rudin, ale on nie spełnia jej oczekiwań, mówiąc, że trzeba „poddać się losowi”. Odchodzi od niego, rozczarowana i smutna: „Jestem smutna, bo zostałam w tobie oszukana... Coż! Przychodzę do ciebie po radę i w takim momencie! — a twoje pierwsze słowo brzmi: poddaj się! poddaj się! Tak więc to jest jak ty tłumaczysz swoje rozmowy o niezależności, o poświęceniu, które...”. Rudin następnie opuszcza majątek Darii Michajłowny. Przed wyjazdem pisze dwa listy: jeden do Natalii i jeden do Siergieja. List do Natalii jest szczególnie godny uwagi ze względu na wyznanie wad bierności, niezdolności do działania i brania odpowiedzialności za swoje czyny – wszystkich cech Hamleta, które Turgieniew szczegółowo opisał później w swoim przemówieniu z 1860 roku. Tymczasem Leżniew oświadcza się Aleksandrze i zostaje przyjęty w szczególnie pięknej scenie. Rozdział dwunasty i epilog opisują wydarzenia z ponad dwóch lat po przybyciu Rudina do majątku Darii Michajłowny. Leżniew jest szczęśliwie żonaty z Aleksandrą. Przybywa, aby przekazać jej wiadomość o zaręczynach Siergieja z Natalią, która ma „wydawać się zadowolona”. Pigasow mieszka z Leżniewami i bawi Aleksandrę, tak jak kiedyś bawił Darię Michajłownę. Następująca rozmowa przypadkowo dotyka Rudina, a gdy Pigasow zaczyna się z niego naśmiewać, Leżniew go powstrzymuje. Następnie broni „geniuszu” Rudina, mówiąc, że jego problem polega na tym, że nie miał w sobie „charakteru”. To znowu odnosi się do niezdolności człowieka zbędnego do działania. Następnie wznosi toast za Rudina. Rozdział kończy się opisem Rudina bezcelowo podróżującego po Rosji. W epilogu Leżniew przypadkowo spotyka Rudina w hotelu w mieście prowincjonalnym. Leżniew zaprasza Rudina na obiad i podczas posiłku Rudin opowiada Leżniewowi o swoich próbach „działania” – o poprawie majątku należącego do przyjaciela, o uczynieniu rzeki żeglowną, o zostaniu nauczycielem. We wszystkich trzech tych próbach Rudin wykazał niezdolność do przystosowania się do warunków Rosji czasów Mikołaja I i w konsekwencji ponosił porażki, aż w końcu został zesłany do swojego majątku. Leżniew wydaje się wtedy zmieniać opinię o Rudinie jako o z natury biernym i mówi, że Rudin poniósł porażkę właśnie dlatego, że nigdy nie mógł przestać dążyć do prawdy. Epilog kończy się śmiercią Rudina na barykadach podczas francuskiej rewolucji z 1848 roku; nawet w chwili śmierci jest mylony przez dwóch uciekających rewolucjonistów z Polakiem.


Bezimienny atakuje siedzibę Grey Agency, gdzie zostaje pokonany przez policję, a sama bohaterka nie ujawnia swojej drugiej Ręki Mocy. Wskutek ocalenia istoty magia ją tworząca znika bez śladu, nie powodując u nikogo żadnych nieprzewidzianych skutków ubocznych.[sep]Pocałunek Zmierzchu zaczyna się kilka miesięcy po wydarzeniach opisanych w Pocałunku Cieni. Jest grudzień, a Merry i wojownicy Sidhe, których wybrała na swoich kochanków, wrócili do Los Angeles w Kalifornii. Merry wznowiła pracę w Grey Detective Agency, a kilku z Sidhe również dołączyło do płac. Merry zwraca się do niej Maeve Reed, wcześniej znana jako Conchenn przed jej wygnaniem z Seelie Court, a teraz sławna hollywoodzka aktorka. Maeve prosi Merry o przeprowadzenie rytuału płodności, który pozwoli jej mieć dziecko ze swoim umierającym ludzkim mężem. W zamian mówi księżniczce, że powodem jej wygnania była odmowa zostania żoną Taranisa, Króla Światła i Iluzji, ponieważ wierzyła, że jest on bezpłodny. Galen, ciężko ranny przez demi-fey podczas Pocałunku Cieni, wciąż nie wygoił się, mimo zazwyczaj fenomenalnych zdolności regeneracyjnych wojownika sidhe. Merry zwraca się do Królowej Demi-Fey, Niceven, w sprawie lekarstwa. Ceną za lekarstwo i sojusz jest cotygodniowy picie krwi Merry przez zastępcę wybranego przez Niceven. Podczas pierwszej nocy Merry w łóżku z Doylem, przerywa im Andais, która ujawnia, że Bezimienny został uwolniony. Najgorsze z obu dworów, Bezimienny był ostatnim wielkim zaklęciem, nad którym Seelie i Unseelie współpracowali. Pozbyli się wszystkiego, co było zbyt straszne, by im pozwolić pozostać w Stanach Zjednoczonych, i z tego powstał Bezimienny. Dziwne morderstwo przywodzi członków Grey Agency, w tym Merry, na miejsce. Jednak ich obecność jest kwestionowana przez innych funkcjonariuszy policji i są usuwani z miejsca. Jednak dzieje się to dopiero po tym, jak mają okazję podejrzewać, że siły nadprzyrodzone są w grze. Podejrzewa się, że życie zostało wyssane z ofiar morderstwa przez duchy martwych bogów. Nie mówi się jednak o tym policji, ponieważ jedyną znaną osobą, która potrafiła rzucić takie zaklęcie, był sidhe i gdyby to odkryto, fakt ten mógłby skutkować wygnaniem wszystkich sidhe z kraju. Wyleczony z ran przez przedstawiciela Niceven, Sage'a, Galen odgrywa rolę Zielonego Człowieka w rytuale płodności z Merry, co skutkuje tym, że Maeve Reed zachodzi w ciążę. Zaczyna się klarować, że Taranis również planuje coś, ponieważ różni sekretarze społeczni naciskają na Merry, aby najpierw wzięła udział w Balu Yule, a następnie w uczcie na jej cześć. Kulminacją tego jest rozmowa między Merry a samym Taranisem. W końcu Bezimienny atakuje dom Maeve Reed. Ostatecznie zostaje pokonany przez Merry i jej towarzyszy, a sama Merry po raz pierwszy pokazuje swoją drugą Rękę Mocy - Rękę Krwi. Wynikiem zniszczenia Bezimiennego jest uwolnienie magii, która go tworzyła; te magie przenoszą się na zwycięzców, którzy zaczynają wykazywać nieprzewidziane skutki uboczne.


Przepowiednia Jacka dotycząca gigantycznej bańki i niedźwiedzi nie spełniła się w dniu urodzin Rosie, ponieważ balon z mężczyznami w przebraniach nie przeleciał nad domem. Pan Bagthorpe zdołał ujawnić spisek, znajdując dziennik chłopca, co doprowadziło do tego, że rodzina ukarała Jacka za jego brak pomysłowości i słabe aktorstwo.[sep]Przygnębiony byciem „zwykłym” dzieckiem w utalentowanej rodzinie oraz porażką w pływaniu z młodszą siostrą, Jack Bagthorpe zwraca się o pomoc do wujka Parkera, by wspólnie zaplanować sposób na wyrównanie szans. Później seria wydarzeń z udziałem Zera (psa rodziny) i kuzynki Daisy prowadzi do zniszczenia jadalni przez spektakularny pożar z udziałem pudełka z fajerwerkami. Jack potajemnie spotyka się z wujkiem Parkerem, podczas gdy spiskują, by uczynić z Jacka proroka lub wieszcza. Jego pierwsza przepowiednia będzie dotyczyć wujka Parkera ubranego w lawendowy garnitur. Spotkanie kończy się nagle, gdy Daisy, podekscytowana wydarzeniami z poprzedniego wieczoru, bawi się ogniem. Jack wraca do domu, by zachowywać się „tajemniczo”, przygotowując grunt pod swoją pierwszą przepowiednię. Pierwsza próba zostaje zakłócona, gdy pan Bagthorpe zostaje sprowokowany do próby stanie na głowie, łamiąc przy tym ramię, której używa do pisania. Jack wykorzystuje niezdolność ojca do ruchu, by go osaczyć i ogłosić przepowiednię („Widzę Lawendowego Męża niosącego nowiny”), a wkrótce potem wujek Parker pojawia się w swoim garniturze, wypełniając przepowiednię. Zachęceni sukcesem Jack i wujek Parker odwiedzają sklep, gdzie kupują kulę kryształową i talia kart tarota, oraz planują kolejną przepowiednię, która będzie dotyczyć czerwono-białej bańki. Życie rodziny Bagthorpe’ów nadal jest pełne zamieszania. Z powodu złamanej ręki scenarzysta pan Bagthorpe nie może pracować; przyjazd duńskiej au pair wywraca do góry nogami życie młodszych członków rodziny, którzy rywalizują o jej uwagę; Jack składa przepowiednie i uczy Zera przynosić patyki; Daisy wciąż podkłada ognie. W miarę jak zbliżają się urodziny Rosie, pan Bagthorpe napotyka dalsze problemy; dwukrotnie ukrywa się w ogrodzie z dyktafonem, by nagrać dialogi, i dwukrotnie Zero bierze mikrofon za patyk i go zżera. Jack składa przepowiednię dotyczącą gigantycznej bańki i niedźwiedzi oraz niepokoi rodzinę, podając datę przyjęcia urodzinowego Rosie. Babcia postanawia interpretować niedźwiedzia jako symbol dla swojego kota Thomasa, wcześniej zabitego pod kołami samochodu wujka Parkera, i przewiduje jego powrót. W dniu przyjęcia frustracje literackie pana Bagthorpe’a sięgają szczytu i wymyka się z przyjęcia na świeżym powietrzu, by zająć się „poważnym czytaniem”. Podczas jego nieobecności przepowiednia się spełnia dzięki gigantycznemu balonowi niosącemu dwóch mężczyzn przebranych za niedźwiedzie; jednak pan Bagthorpe wraca, machając dziennikiem Jacka zawierającym dowody spisku, by zniszczyć wszelkie mistyczne złudzenia. Kłótnia zostaje powstrzymana, gdy z domu unosi się dym spowodowany najnowszym pożarem podłożonym przez Daisy. W końcu spisek wychodzi na jaw. Po namyśle rodzina chwali Jacka za pomysłowość i świetne aktorstwo. Rosie jest zadowolona, że jej przyjęcie prześciga przyjęcie babci jako najbardziej katastrofalne w historii. Nastrój pana Bagthorpe’a poprawia się, gdy wychodzi na jaw, że znalazł dziennik Jacka tylko dlatego, że jego „poważne czytanie” polegało na przejrzeniu stosu komiksów Jacka, w którym dziennik był ukryty.


Podczas procesu w Pradze Zabulon zaprzecza, jakoby celowo poświęcił Alisę, twierdząc, że nie miał zamiaru pozbywać się Igora, który miał wytrenować przyszłego Świetlistego Mesjasza. Inkwizycja odrzuca jego wyjaśnienia, uznając śmierć Alisy za naruszenie Traktatu i skazując Zabulona za spowodowanie tej tragedii. W rezultacie Zabulon zostaje uznany za winnego i ukarany, mimo że starał się udowodnić swoją niewinność.[sep]Ulicami Moskwy, nieodróżnialni od reszty ludności, przechodzą Inni. Posiadacze nadprzyrodzonych mocy, zdolni do wchodzenia w Zmierzch – cienisty świat istniejący równolegle do naszego – każdy z nich jest lojalny wobec Ciemności – Dziennego Watchu – albo Światła – Nocnego Watchu. (ta historia jest opowiedziana z punktu widzenia Alisy Donnikowej) W prologu kobieta o imieniu Natasha udaje się do czarownicy, by ta rzuciła zaklęcie sprawiające, że jej mąż znów ją pokocha. Po zawarciu umowy z czarownicą nagle pojawiają się członkowie Nocnego Watchu i aresztują czarownicę, podczas gdy Natasha patrzy na to zdezorientowana. Akcja przenosi się do Alisy Donnikowej, młodej, ale potężnej Innej z Ciemności, która opuszcza swój dom, aby wziąć udział w spotkaniu z towarzyszami z Dziennego Watchu. Zespół ma za zadanie schwytać i zrekrutować nieinicjowanego Innego – praktykującą Ciemną czarownicę z prologu, która dotychczas wymykała się biurom odpowiedzialnym za znajdowanie i inicjowanie nielegalnych praktyków magii. Wydaje się to rutynową operacją. Ale gdy oni przybywają, zespół Nocnego Watchu już dokonał aresztowania. Wybucha zacięta bitwa, w trakcie której Alisa prawie ginie. Pozbawiona mocy, zostaje wysłana na rekonwalescencję do obozu młodzieżowego nad Morzem Czarnym. Tam spotyka Igora. Chemia między nimi jest natychmiastowa i nieodparta, a Alisa zakochuje się. Wtedy następuje wstrząsające objawienie: Igor jest Świetlistym Magiem. Alisa pamięta go jako jednego z uczestników bitwy, w której została okaleczona. Gdyby wiedzieli, kim są, nie weszliby w ten związek. Ale teraz, gdy już wiedzą, Igor (który reaguje z gniewem, czując się oszukany) wyzwala Alisę (która reaguje bardziej przygnębioną nutą smutku) na pojedynek. Alisa pozwala Igorowi wybrać miejsce bitwy: na morzu, z dala od brzegu. Alisa decyduje się nie walczyć, pozwalając Igorowi magicznie zepchnąć ją pod wodę i utopić. Wzywa Zabulona o pomoc, ale jest wstrząśnięta, odkrywając, że Zabulon zaplanował jej śmierć od samego początku. W międzyczasie Makar, chłopiec, który zakochał się w Alisie, wypływa, by ją uratować, i również tonie. Uwaga: Pierwsza scena tej historii stanowi podstawę początku filmu Nocny Watch. W filmie to Anton (a nie Natasha) udaje się do tej samej czarownicy, by ta zabiła to, co on uważa za dziecko swojej żony z jej cudzołożnym kochankiem (okazuje się, że to w rzeczywistości jego własne dziecko). Obie sceny przebiegają w bardzo podobny sposób, ale przybycie Dziennego Watchu i subsequent bitwa nie występują w filmie. (ta historia jest opowiedziana z punktu widzenia Witalija Rogozy) Mężczyzna o imieniu Witalij Rogoza budzi się podczas spaceru przez park późną nocą bez pamięci o swojej przeszłości lub kim jest. Podążając za wewnętrznym instynktem, jest w stanie obronić się przed wilkołakiem i wsiąść do pociągu do Moskwy. Gdy już jest w Moskwie, nadal podążając za instynktem, rejestruje swoją obecność jako Inny z Ciemności w Dziennym Watchu i potem przypadkowo wplątuje się w serię pozornie przypadkowych spotkań z Nocnym Watchem, co często kończy się śmiercią członka Nocnego Watchu. Zabija Tygrysicę w samoobronie, gdy ona szuka zemsty za to, że zastawił pułapkę, która (legalnie) zabija śledczego Nocnego Watchu nielegalnie przebywającego w jego pokoju hotelowym. W międzyczasie odłam Dziennego Watchu zwany „Braćmi Regin” przeprowadza atak na Inkwizycję, aby ukraść potężny artefakt o nazwie „Pazur Fafnira”. Przeżywa tylko czterech Braci Regin i udają się do Moskwy. Członkowie Nocnego Watchu i Dziennego Watchu dowiadują się, że Bracia Regin wylądują samolotem na Międzynarodowym Lotnisku w Moskwie. Na lotnisku obie grupy rozstawiają obozy; Nocny Watch próbuje opóźnić lądowanie samolotu, podczas gdy Dzienny Watch stara się mu w tym pomóc. Witalij oddala się od głównej grupy agentów Dziennego Watchu i nieświadomie natrafia na Braci Regin oraz dwóch potężnych członków Nocnego Watchu, Gesara i Swietłanę. Gesar zabija jednego z Braci Regin, który próbuje uciec, ale Witalij przypadkowo trafia w posiadanie pazura. Kradnie moc od Swietłany i tworzy portal, który pozwala mu uciec do lasu poza Moskwą. Po spotkaniu z młodzieżą kempingującą w lesie, Witalij wraca do Moskwy. Zamiast jednak wrócić z pazurem do biur Dziennego Watchu, jego instynkty prowadzą go do Maksa z pierwszej powieści, który jest teraz członkiem Inkwizycji. Na prośbę Maksa Witalij oddaje pazur. Wkrótce potem Inkwizycja zwołuje spotkanie, aby ustalić, co się dzieje i kto, jeśli ktokolwiek, powinien ponieść odpowiedzialność. Anton jest wezwany na spotkanie, ale Zabulon zachęca go do popełnienia małego aktu „zdrady” przez niepójście, obiecując, że będzie mógł żyć swobodnie ze Swietłaną i uniknąć rozlewu krwi. Po tym, jak Witalij i Anton mają wypadek samochodowy (celowo zorganizowany przez Antona) w drodze na spotkanie, Swietłana wnioskuje, że Anton i Witalij toczą pojedynek, który zakończy się śmiercią Antona. Gdy Witalij przybywa na spotkanie przed Antonem sam, ona zakłada najgorsze i uderza go całą swoją znaczną mocą, pozostawiając się niebezpiecznie wyczerpaną (jak Alisa wyżej). Witalij wchłania moc Swietłany, chociaż jego ubrania i odtwarzacz MiniDisc są zniszczone. Następnie pojawia się Anton i daje Witalijowi swój własny odtwarzacz MiniDisc jako zastępstwo. Inkwizycja wnioskuje, że Witalij jest lustrem i nie jest Innym w zwykłym sensie; tym samym nie podlega warunkom Traktatu i jest wolny, by podążać za swoim przeznaczeniem. Witalij był w stanie zneutralizować Swietłanę swoją obecnością i przywrócić równowagę między Nocnym Watchem a Dziennym Watchem. Moc Swietłany została wystarczająco zredukowana, dzięki czemu ona i Anton mogą teraz teoretycznie żyć jako równi, jak obiecał Zabulon. Witalij opuszcza sąd, słuchając muzyki, i rozpuszcza się w Zmierzchu, wypełniwszy swoje zadanie. (ta historia jest opowiedziana w trzeciej osobie, choć akcja ciągle przełącza swój punkt skupienia między narratorem pierwszej powieści, Antonem, a Innym z Ciemności drugiego poziomu, Edgarem) Trzecia historia obraca się wokół procesu przed Inkwizycją w celu zbadania wydarzeń z pierwszych dwóch historii. Pierwsza część historii dotyczy różnych zaangażowanych stron podróżujących do Pragi (gdzie odbędzie się proces), druga część obejmuje spotkania postaci w różnych konfiguracjach i rozmowy, trzecia część dotyczy samego procesu. Wszyscy ocalali główni bohaterowie pierwszych dwóch historii są w drodze do Pragi, która jest nową lokalizacją Inkwizycji po tym, jak Bracia Regin zniszczyli starą siedzibę. Edgar, średnio wysoki rangą funkcjonariusz, ma bronić sprawy Dziennego Watchu. Edgar zapewnia trzech pozostałych Braci Regin, że Dzienny Watch ich ochroni. Anton jedzie jako oskarżyciel dla Nocnego Watchu. Igor jest już tam, zakwaterowany (ale nie przetrzymywany w areszcie) przez Inkwizycję. W Pradze Anton spotyka amerykańskiego pilota sił powietrznych, który jest również Świetlistym Magiem. Pilot jest dumny ze swojej pracy (bombardowanie Kosowa). Anton jest przerażony, że ktoś może popełniać takie złe czyny i nadal być po stronie dobra. Anton i Edgar spotykają się na piwie i omawiają filozofię ciemności versus światła. Edgar jest wyraźnie nie do końca entuzjastycznym Innym z Ciemności, ale mimo to wykonuje swoją pracę. Następnie Anton udaje się na wizytę do Igora, podczas gdy Edgar, pozostawiony sam sobie, odkrywa wiele dowodów wskazujących, że Zabulon zastawia na niego pułapkę, by zginął, aby ułatwić zmartwychwstanie Fafnira. Jest zrozumiale przerażony i zły. W międzyczasie Anton, pragnący odwrócić uwagę samobójczego Igora, upija go na umór wódką i próbuje wciągnąć go w sesję strategiczną, aby spróbować zrozumieć, co planuje Dzienny Watch, z pewnym sukcesem. Zastanawiają się, czyje przeznaczenie zmieniła Olga na końcu Nocnego Watchu i tutaj ujawnia się, że choć dziecko Swietłany – przepowiedziane przez Gesara jako dziewczynka – zawsze byłoby potężnym Innym ze Światła, zmiany sprawiają, że jej narodziny zostały tak wyczasowane, by jej córka stała się Świetlistym Mesjaszem. Gesar przybywa i błaga Igora, by został przynajmniej na kolejne 20 lat. Igor nie daje żadnej obietnicy. Następnego dnia rozpoczyna się proces. Bracia Regin są sądzeni jako pierwsi i uznani za winnych jedynie mniejszych przestępstw: choć transportowali Pazur Fafnira, nie brali udziału w kradzieży. Są pozbawieni wszystkich, z wyjątkiem najmniejszych, mocy magicznych i odsyłani. Następnie punkt ciężkości procesu przenosi się na wydarzenia z pierwszej historii powieści. Wiele drobnych zarzutów przeciwko Gesarowi i Zabulonowi zostaje odrzuconych ze względów technicznych. Anton oskarża Zabulona o pośrednie organizowanie pojedynku między Igorem i Alisą i obwinia Zabulona o śmierć Makara, młodego chłopca, który utonął próbując uratować Alisę. Edgar i Zabulon wyzywają funkcjonariuszy Nocnego Watchu do przedstawienia dowodów, ale ani Anton, ani Igor nie są w stanie tego zrobić. Aby dotrzeć do sedna sprawy, Inkwizycja tymczasowo wskrzesza Alisę, która obarcza Zabulona winą za jej śmierć, stwierdzając, że Igor nie był odpowiedzialny za jej zgon. Igor zostaje oczyszczony ze wszystkich zarzutów. Jednak gdy Alisa jest odsyłana do Zmierzchu, Igor podąża za nią, sam ginąc. Zabulon jest zachwycony, przyznając, że rzeczywiście zaplanował poświęcić Alisę, aby usunąć Igora, mówiąc, że Igor był jedynym, który mógłby wyszkolić nadchodzącego Świetlistego Mesjasza. Ponieważ plan Zabulona wymagał sprawiedliwej wymiany – Alisa za Igora – nie naruszył traktatu, a Inkwizycja oczyszcza go z zarzutów. Gdy Swietłana wychodzi, mówi do Zabulona: „Niech cię nikt nigdy nie kocha”. Gesar wysyła Antona, by ją znalazł, podczas gdy reszta osób na procesie opuszcza miejsce. Edgar podchodzi do członka Inkwizycji, Witezslava, który zaprasza Edgara, by „przymierzył” szatę Inkwizytora. Edgar niechętnie bierze szatę od Witezslava, wspominając, że „klątwa” Swietłany jest bezcelowa, ponieważ Zabulon i tak nie potrzebuje, by go ktoś kochał. Uwaga: Ta historia jest jedyną w pentalogii bez narratora pierwszoosobowego.


Ratha powraca z wygnania i wykorzystuje ogień, aby obalić przywódcę Meorana oraz przejąć władzę nad klanem. Jako nowa przywódczyni powierza Fessran opiekę nad ogniem i prowadzi Nazwanych do zwycięskiej bitwy z Nienazwanymi.[sep]Ratha i jej ludzie (Nazwani) to klan silnych, posiadających samoświadomość prehistorycznych wielkich kotów przypominających gepardy. Posiadają prawa, języki i tradycje oraz żyją z hodowli stworzeń, które niegdyś polowali: cętkowanych grzbietów (koni) i trójrogów (jeleni). Wokół Nazwanych żyją liczniejsi, nieposiadający świadomości Nienazwani, którzy polują na stada klanu. Współżycie między Nazwanymi a Nienazwanymi jest zabronione, ponieważ klan wierzy, że potomstwo z takich związków będzie zwierzętami pozbawionymi świadomości. Ratha, młoda samica, buntuje się przeciwko klanowej tradycji męskiej dominacji, trenując z nauczycielem hodowli, Thakurem, aby zostać hodowcą. Wszyscy hodowcy są mężczyznami, z wyjątkiem Fessran, upartej samicy, która została hodowcą, zanim Meoran przejął przywództwo. Ataki Nienazwanych doprowadzają klan Rathy na skraj wyginięcia. Tylko jej odkrycie i wykorzystanie ognia („Czerwony Język” i „Stworzenie” z tytułu) daje klanowi szansę na przetrwanie. Meoran, tyraniczny przywódca klanu, sprzeciwia się Rathcie i wypędza ją z klanu. Na wygnaniu wśród Nienazwanych Ratha spotyka samotnego samca i odkrywa, że klan myli się w kwestii niektórych Nienazwanych – on mówi bardzo dobrze i jest bystry jak każdy członek klanu. Nadaje mu imię „Pożeracz Kości”. On uczy ją polować, para się z nim i rodzi mu młode. Gdy młode nie rozwijają się zgodnie z jej oczekiwaniami, uświadamia sobie, że prawdopodobnie nie posiadają świadomości. Wpada w szał, atakuje Pożeracza Kości, gryzie i okalecza samiczkę, Pędzlicę, a następnie porzuca swojego partnera i miot. Powracając do klanu na wezwanie Thakura, Ratha odzyskuje „swoje stworzenie”, Czerwony Język. Dzięki niemu obala i zabiera Meorana. Gdy Nienazwani atakują ponownie, ona, Thakur i Fessran prowadzą klan do kontrataku nową bronią – ogniem. Nieprzyjaciel ucieka w przerażeniu. Po bitwie Ratha emerges jako przywódczyni klanu. Mianuje Fessran naczelną Strażniczek Ognia, tych, którzy rozpalają i pielęgnują ogień dla klanu. Strażniczki Ognia używają również pochodni w walce. Ratha daje Ludziom Czerwonego Języka pochodnię, i walczą z Nienazwanymi. Zwycięstwo Rathy jest jednak gorzkie. Jej partner, Pożeracz Kości, został śmiertelnie ranny w walce, a Ratha znajduje go umierającego. Mimo wszystko wciąż go kocha i jest zraniona jego śmiercią. Niepokoi ją również zmiana, jaką Czerwony Język wprowadził w jej ludziach. Jednak wie, że dzięki Czerwonemu Językowi Nazwani przetrwają.