Billy i jego psy przegrywają mistrzostwa w polowaniu na szopraze, nie otrzymując pucharu złotego, ponieważ nie schwytali zwierzęcia podczas burzy śnieżnej. Na szczęście, w późniejszym czasie Stary Dan przeżywa walkę z pumą, a Mała Ann nie umiera z żalu po śmierci swojego towarzysza.[sep]Jednego popołudnia, przed wyjściem z pracy, Billy Coleman zauważa Redbone Coonhounda walczącego z psami z okolicy. Odgania inne psy i pomaga rannemu zwierzęciu w powrocie do zdrowia. Gdy pies odzyskuje siły, Billy zdaje sobie sprawę, że musi go wypuścić, wiedząc, że ten trafi do domu. To wydarzenie sprawia, że Billy wraca myślami do przeszłości i dwóch Redbone Coonhoundów, którymi opiekował się jako chłopiec w Górach Ozark. Wychowując się w Ozarkach z rodzicami i trzema młodszymi siostrami, dziesięcioletni Billy Coleman marzy o posiadaniu pary Redbone Coonhoundów, ale rodzice mówią mu, że nie mogą ich sobie pozwolić. Pewnego dnia znajduje w magazynie myśliwskim ogłoszenie oferujące parę tych psów w Kentucky w cenie 25 dolarów za sztukę. Postanawia sam zarobić pieniądze. Przez dwa lata wykonuje różne prace i udaje mu się odłożyć 50 dolarów. Jego dziadek pisze do hodowli i dowiaduje się, że ceny psów spadły o 5 dolarów. Zamawia więc dwa szczeniaki Redbone Coonhounda. Poczta nie dostarcza przesyłek tego typu, więc szczeniaki muszą zostać wysłane do stacji kolejowej w Tahlequah w stanie Oklahoma. Billy udaje się tam pieszo i odbiera psy. Za dodatkowe 10 dolarów, które otrzymał od dziadka, kupuje prezenty dla rodziny: parę ogrodniczych dla ojca, materiał na suknie dla matki i sióstr oraz torbę cukierków dla sióstr. W drodze powrotnej spędza noc w Jaskini Złodziei na górze Sparrow Hawk. Rozpala tam ogień i bawi się ze szczeniakami. Próbując zasnąć, słyszy dźwięk, który na początku przypomina krzyk kobiety, ale wkrótce zdaje sobie sprawę, że to odległy ryk pumy. Oba szczeniaki biegną do wejścia do jaskini i rzucają wyzwanie drapieżnikowi. Billy martwi się o nie i przypomina sobie słowa ojca: „pumy boją się ognia”. Rozpala więc ogień i czeka na rano. Rano wyrusza w dalszą drogę. Dociera do platanu i widzi wyryte w korze imiona Dan i Ann wewnątrz serca, postanawia więc nazwać szczeniaki Starym Danem i Małą Ann. Aby wytrenować psy, Billy z pomocą dziadka łapie szopraza i używa jego futra, by nauczyć psy śledzenia tropu. Podczas treningu ujawniają się ich osobowości: Stary Dan jest odważny i silny, a Mała Ann bardzo inteligentna. Oba są bardzo lojalne wobec siebie i Billy'ego. W pierwszy dzień sezonu myśliwskiego Billy zabiera psy na ich pierwszy polowanie. Obiecuje im, że jeśli dopędzą szopraza na drzewo, on zrobi resztę. Są bardzo gotowe do pościgu za swoim pierwszym szoprazem na wielkim drzewie, które Billy nazwał wcześniej „Wielkim Drzewem” i które jest jednym z największych w lesie. Gdy próbuje odwołać swoje dobrze wytrenowane psy od polowania, patrzą na niego smutno, więc Billy postanawia ściąć ogromne drzewo, by dotrzymać obietnicy — to wyczerpujący wysiłek, który zajmuje mu kilka dni ścinania i powoduje pęcherze na dłoniach. W końcu, gdy ma zamiar zrezygnować, wypowiada krótką modlitwę o siłę do kontynuowania. Tajemniczo zaczyna wiać silny wiatr i drzewo runie z hukiem. Stary Dan i Mała Ann zbijają szopraza. Billy, Stary Dan i Mała Ann wybierają się na polowanie niemal każdej nocy. Z upływem miesięcy Billy przynosi do sklepu dziadka więcej futer niż jakikolwiek inny myśliwy, a historie o jego psach roznoszą się po całych Ozarkach. Pewnego dnia on i jego dziadek zawierają zakład z Rubinem i Rainie Pritchardami, że jego wyżły mogą schwytać legendarnego „ducha szopraza”. Bracia Pritchard wyruszają z nim, aby sprawdzić, czy Stary Dan i Mała Ann dadzą radę. Szopraz prowadzi ich w długim i skomplikowanym pościgu, a chłopcy Pritchard chcą zrezygnować. Ale Billy jest zdeterminowany. W końcu, gdy mają szopraza na drzewie, Billy odmawia go zabić. W momencie gdy Rubin zaczyna bić Billy'ego, Stary Dan i Mała Ann atakują psa Pritchardów, Starego Blue'a. Rubin biegnie, by zaatakować je siekierą, ale potyka się na niej i zabija się na miejscu. Billy jest potem bardzo załamany. W końcu idzie do grobu Rubina z kwiatami i czuje się lepiej. Kilka tygodni później dziadek Billy'ego zapisuje go na mistrzostwa w polowaniu na szopraze, stawiając go naprzeciwko doświadczonych myśliwych i najlepszych psów w całym kraju. Przed rozpoczęciem zawodów Billy zapisuje Małą Ann do konkursu na najpiękniejszego psa, w którym wygrywa i otrzymuje puchar srebrny. Czwartej nocy polowania Stary Dan i Mała Ann gonią trzy szopraze, co pozwala im awansować do finału. Szóstej nocy gonią jednego, zanim uderza burza śnieżna. Billy, jego ojciec, dziadek i sędzia gubią ich z oczu. Gdy w końcu ich znajdują, dziadek Billy'ego potyka się i skręca kostkę, co uniemożliwia mu chodzenie. Rozpalają ogień, a gdy ojciec Billy'ego ścina drzewo, zjawiają się trzy szopraze. Psy chwytają dwa z nich i gonią trzeci do innego drzewa. Rano myśliwi znajdują je pokryte lodem, krążące u podstawy drzewa. Ostatni szopraz przynosi im mistrzostwo i puchar złoty. Matka i siostry Billy'ego są zachwycone. Billy kontynuuje polowania. Jednej nocy jednak jego psy dopędzają pumę. Stary Dan wyje wzywająco, a wielki kot atakuje. Billy jest przerażony i z siekierą w ręku włącza się do walki, mając nadzieję ocalić psy, ale ostatecznie to one muszą uratować jego. W końcu psy pokonują pumę, ale Stary Dan jest ciężko ranny, a Billy wkrótce znajduje jego wnętrzności w krzakach. Pies umiera następnego dnia. Billy jest załamany, a Mała Ann jest tak smutna, że traci wolę życia i umiera kilka dni później. Ojciec Billy'ego próbuje go przekonać, że to wszystko na lepsze, ponieważ za zarobione pieniądze mają nadzieję przeprowadzić się do miasta. Billy nie do końca dochodzi do siebie aż do dnia przeprowadzki; idzie wtedy odwiedzić groby psów i znajduje między nimi gigantyczną czerwoną paproć. Zgodnie z indiańską legendą, tylko anioł może posadzić czerwoną paproć. On i jego rodzina patrzą na nią z podziwem, a Billy czuje się gotowy do wyjazdu do miasta.


Moira Finch szantuje głównych bohaterów, żądając wizyty Stephena Donato w jej spa w zamian za ujawnienie kradzieży scenariusza. Tymczasem Monty Malenfant zmusza Philipa do sabotażu książki Lily, co jest zgodne z misją zleconą przez Stephena.[sep]Matka Gilberta Selwyna ponownie wyszła za mąż – tym razem za odnoszącego sukcesy, lecz w podeszłym wieku hollywoodzkiego producenta. Gilbert, niepoprawny intrygant, zapożyczył kilka wątków z „Casablanki” (czyli w całości skopiował film i nadał mu nowy tytuł) oraz przekonał nowego ojczyma, aby zarekomendował scenariusz producentowi aktora Stephena Donato. Gilbert namawia przyjaciół, Philipa Cavanaugha i Claire Simmons, by przeprowadzili się do Hollywood i pomogli mu przerobić scenariusz. Szybko odkrywają jego oszustwo. Jednakże skoro Gilbert powiedział władzom studia, że scenariusz jest w dużej mierze dziełem Philipa i Claire, muszą pomóc w przeróbce scenariusza, w przeciwnym razie szansa na jakąkolwiek karierę zostanie im zniszczona. Claire odmawia udziału w tym przedsięwzięciu, ale Gilbert oferuje jej szansę życia: agent Gilberta, słysząc o ich sukcesie w sprzedaży scenariusza, zaoferował trio możliwość napisania filmu dla aktorki Diany Malenfant. Będzie to pierwszy raz od dziesiątego roku życia Stephena, gdy Diana i jej syn, Stephen Donato, zagrają razem na ekranie, a film ten może okazać się impulsem, jakiego kariera Diany tak potrzebowała. Gilbertowi udaje się wyrwać spotkanie z Dianą Malenfant, która nie wykazuje szczególnego zainteresowania. Jednak Lily, jej pijana i zwaśniona siostra, pisze książkę „wszystko o wszystkim”. Philip przekonuje Dianę i Stephena, że ma pracę jako asystent Lily przy jej pamiętnikach i że może dowiedzieć się, co Lily zamierza napisać w swojej książce. Przewidująca Diana zgadza się zatrudnić Gilberta, Philipa i Claire do napisania swojego nowego filmu, podczas gdy Philip będzie szpiegował Lily. Stephen, który jest gejem, wkrótce potajemnie spotyka się z Philipem. Martwi się, że ciotka Lily może próbować ujawnić jego orientację w swojej książce. Stephen przekonuje Philipa, że nie tylko powinien szpiegować Lily, ale rzeczywiście sabotować książkę. Philip wyraża zgodę. Starszy brat Lily, były dziecięcy aktor Monty Malenfant (i otwarcie gej), jest podejrzliwy wobec Philipa, ale zgadza się na to, by zadowolić Lily. Gdyby sytuacja nie była wystarczająco skomplikowana, Moira Finch niespodziewanie pojawia się w domu Gilberta, Philipa i Claire. Słyszała o ich umowie z Dianą Malenfant i grozi ujawnieniem ich jako oszustów. Ale Moira składa im propozycję: Moira niedawno otworzyła ekskluzywne spa w Hollywood, ale brakuje jej klientów i renomy. Jeśli Stephen Donato pojawi się na darmowy weekend w jej spa, Moira zapomni o tym, jak „Casablanca” „przypadkowo” została sprzedana (ponownie) jednemu z największych producentów w Hollywood. Philip wkrótce odkrywa, że Monty przejrzał jego grę. Monty potwierdza, że Stephen jest w rzeczywistości homoseksualistą, co zachwyca Philipa i prowadzi do licznych fantazji. Ale Monty również grozi ujawnieniem Philipa Dianie. Monty składa mu propozycję: Philip pomoże Lily uczynić z jej książki bestseller, a Diana nic się nie dowie. Teraz Claire, Philip i Gilbert znajdują się w pułapce. Jak mają pomóc Lily, jednocześnie niszcząc każdą szansę, jaką jej książka może mieć? A co z Moirą? Claire zaczyna podejrzewać, że jej spa nie jest tym, czym się wydaje, ponieważ Moira ma zdecydowanie za dużo pieniędzy i zbyt wielu przyjaciół. Trio szybko wplątuje się w spiralę seksu, ukrywających się gwiazd filmowych, sutenerów, szantażu, tajnych nagrań wideo, homofobicznego prokuratora okręgowego, przystojnego barmana, fałszywych alarmów pożarowych, kradzieży samochodu, podszywania się pod policjanta, wstrętnego gospodarza programu telewizyjnego i „nocy z Oscarem”, która nie ma nic wspólnego z Nagrodami Akademii.


Archie podejmuje się inwigilacji Barry’ego Rackhama na zlecenie ludzi Arnolda Zecka, którzy podejrzewają go o współpracę z władzami. Celem działań jest zmuszenie Rackhama do udziału w nowym procederze, grożąc mu ujawnieniem dowodów na zamordowanie żony.[sep]Sarah i Barry Rackham są małżeństwem od mniej niż czterech lat. Ona jest zamożną dziedziczką, on zaś jest bezrobotny i nie posiada własnego majątku. Pani Rackham niedawno odcięła mężowi kieszonkowe z powodu jego rosnących żądań, a mimo to on nadal wydaje znaczne sumy pieniędzy. Pani Rackham wraz ze swoim kuzynem Calvinem Leedsem przybywa do kamienicy, aby zatrudnić Wolfe’a: chce wiedzieć, skąd jej mąż bierze pieniądze. Niechętnie Wolfe przyjmuje sprawę. Następnego dnia paczka dostarczona do jego kamienicy i uznana za zawierającą kiełbasę, okazuje się zawierać pojemnik z gazem łzawiącym, który uwalnia się po otwarciu paczki. Krótko potem dzwoni Arnold Zeck. Zeck stoi na czele syndykatu przestępczego, izoluje się od rozgłosu za pomocą kilku warstw podwładnych i odegrał rolę w dwóch ostatnich sprawach Wolfe’a. Teraz dzwoni do Wolfe’a, aby podkreślić, że paczka z gazem łzawiącym mogła zawierać materiał wybuchowy i że Wolfe powinien wycofać się z pracy wykonywanej dla pani Rackham. Wolfe rozłącza się. Wydaje się teraz prawdopodobne, że Zeck jest źródłem dochodów Barry’ego Rackhama. Jak ustalono z panią Rackham, Archie odwiedza jej dom w Westchester, rzekomo, aby zbadać truciznę dla psa dla Leedsa, który hoduje dobermany. Jego rzeczywistym celem jest nawiązanie znajomości z panem Rackhamem. Podczas kolacji tego wieczoru Archie zbiera informacje o kilku gościach, członkach rodziny i personelu. Leeds jest w pewnym stopniu uzależniony od kuzynki pod względem utrzymania: pani Rackham pozwoliła mu założyć hodowlę w rogu swojej posiadłości. Sekretarka pani Rackham, Lina Darrow, bawi się flirtując z niektórymi obecnymi mężczyznami, w tym z Oliverem Pierce’em, członkiem zgromadzenia stanowego. Dana Hammond, bankier, próbuje nawiązać bliższą relację z wdową po synu pani Rackham, Annabel Frey. Archie ma również okazję ocenić Barry’ego Rackhama. Chociaż Archie początkowo spodziewał się, że Rackham okaże się gigolem, który miał szczęście, w rzeczywistości jest bardzo bystrym człowiekiem, a jego interakcje z żoną świadczą o prawdziwym charakterze. Po kolacji i telewizji Rackham wyraźnie sugeruje, że wie, co Archie tam robi, i równie wyraźnie namawia go do wczesnego wyjazdu następnego ranka. Później tej nocy pani Rackham i jej pies doberman zostają znalezione zamordowane nożem w lesie w pobliżu jej domu. Archie dzwoni do Wolfe’a, aby zgłosić zdarzenie, i po załatwieniu spraw z lokalnymi władzami wraca do Manhattanu, aby dalej konsultować się z Wolfe’em. Gdy przybywa do kamienicy, Archie znajduje przednie drzwi uchylone, Fritza i Theodore’a w zamieszaniu, a Wolfe’a nie ma. Krótka notatka, niewątpliwie od Wolfe’a, instruuje Archiego, by go nie szukał. Zniknięcie Wolfe’a wywołuje inne wydarzenia. Po pierwsze, pracownik „Gazette” chce autoryzować zamówienie reklamy, która ogłasza przejście Wolfe’a na emeryturę z detektywistycznego fachu. Następnie Marko Vukcic, najstarszy przyjaciel Wolfe’a, mówi Archie’emu, że Wolfe odwiedził go o 2:00 w nocy. Marko rozmawiał z Wolfe’em przez godzinę i ma informacje dla Archiego. Orchieidy mają zostać przeniesione do szkółki Lewisa Hewitta na Long Island, a Marko zatrudni Fritza do pracy w Rusterman’s. Marko ma pełnomocnictwo Wolfe’a i wystawi kamienicę na sprzedaż. Wreszcie Archie ma „działać w świetle doświadczenia, kierowanym przez inteligencję” – jego stałe instrukcje, gdy Wolfe nie jest dostępny, aby udzielić konkretnych wskazówek. Archie jest przywoływany z powrotem do Westchester. Wykorzystał nieprecyzyjne instrukcje prokuratora okręgowego Archera, gdy wracał do Manhattanu, a teraz Archer chce go z powrotem, aby wyjaśnić kilka kwestii. Co więcej, Archer chce rozmawiać z Wolfe’em. Gdy Archie mówi mu, szczerze, że nie wie, gdzie jest Wolfe, Archer traci cierpliwość i osadza Archiego w areszcie jako świadka materialnego. Celem współwięźnia Archiego jest Max Christy, który został aresztowany wcześniej podczas nalotu na podejrzaną instytucję. Christy interesuje się Archie’m i próbuje zwerbować go do swojej organizacji – nienazwanej, ale z bardzo niejasnego opisu Christy’ego wynika, że jest przestępcza. Na przykład traktuje płacenie podatków dochodowych jako opcjonalne. Jednym z powodów, dla których Christy uważa, że Archie ma potencjał, jest to, że „... był prywatnym detektywem przez lata i więc będzie otwarty na wszystko, co brzmi wystarczająco dobrze”. Archie nie zobowiązuje się do niczego, ale bierze numer telefonu do Christy’ego i jest irytowany, że Christy zostaje zwolniony przed tym, jak Nathaniel Parker, prawnik Wolfe’a, kaucjonuje Archiego. Mijają dni, potem tygodnie i miesiące, bez żadnej wieści od Wolfe’a. Archie zakłada własną działalność, oczywiście jako prywatny detektyw. Otrzymuje wskazówkę, że Wolfe wciąż żyje, gdy Marko każe mu wystawić czek, gotówkowy, zaksięgowany jako wydatek podróżny. Dziennik niektórych spraw Archiego z tego okresu sugeruje o wiele bardziej prozaiczne życie zawodowe niż to, do którego jest przyzwyczajony: odnajdywanie skradzionego kota, nadzór nad robotnikami na Coney Island i przyłapanie kasjera na defraudacji. Mimo to Archie zarabia wystarczająco, aby pokryć swoje wydatki na życie, i nawet więcej. Jest gotowy spędzić miesiąc na wakacjach w Norwegii z Lily Rowan, gdy pojawia się Max Christy z ofertą. Christy chce, aby Archie spotkał się z kimś – być może z Arnoldem Zeckiem, przypuszcza Archie – aby odpowiedzieć na kilka pytań. Jeśli odpowiedzi Archiego będą zadowalające, będzie miał szansę „... zanurzyć się w największej rzece szybkich pieniędzy, jaką kiedykolwiek popłynęła”. Z ciekawości Archie zgadza się na spotkanie. Tę nocy dołącza do mężczyzny w samochodzie z kierowcą. To nie Zeck, ale obcy o imieniu Pete Roeder. Jeżdżą po Manhattanie, omawiając wymóg Roedera: profesjonalna inwigilacja mężczyzny o nazwisku Rackham, i chce, aby Archie zatrudnił do tego zadania Saula Panzera, Freda Durkina i Orrie Cathera. Archie potwierdza, że Roeder ma na myśli Barry’ego Rackhama, tego, którego żona, klientka Wolfe’a, została zamordowana. Rackham jest beneficjentem znacznej części majątku żony i od jej śmierci żyje dobrze w apartamencie w Hotelu Churchill na Manhattanie. Roeder nie powie Archie’emu konkretnie, dlaczego chce śledzić Rackhama, ale jest pewien, że Archie nie może odrzucić tej pracy. Jak z arogancją zauważa Roeder, Archie był tam, gdy zamordowano panią Rackham, Wolfe zniknął zaledwie sześć godzin po tym, jak Archie do niego zadzwonił, a Archie został uwięziony jako świadek materialny. Teraz oferuje mu się pracę śledzenia Rackhama, bez apparentnego powodu. Jak mógłby to odrzucić? Nie może. Archie zastanawia się, kto jest po Rackhamem. Jeśli to sam Zeck, lub jeśli Roeder pracuje dla Zecka, to Rackham w jakiś sposób skrzywdził Zecka od dnia, gdy Wolfe’owi kazano odstąpić. Jeśli Rackham wciąż jest pod opieką Zecka, byłoby niebezpieczne podjąć pracę śledzenia go dla Roedera i Christy’ego. W każdym razie Archie nie może oprzeć się wplątaniu w to. Archie więc umawia się z Saulem, Fredem i Orrie, aby śledzili Rackhama. Będą codziennie składać raporty Archie’emu, który następnie podsumuje działania Rackhama dla Christy’ego. Archie potwierdza, że zarówno Christy, jak i Roeder pracują w organizacji Zecka i że organizacja martwi się o Rackhama. Przed śmiercią żony Rackham pracował dla Zecka, ale zrezygnował, gdy stał się zamożnym wdowcem. Trwają dochodzenia w sprawie przestępczości zorganizowanej zarówno w Waszyngtonie, jak i w Nowym Jorku, a syndykat Zecka obawia się, że Rackham spotyka się z prokuratorem okręgowym. Roeder chciałby ponownie wciągnąć Rackhama do udziału w nowym schemacie, który opracował, ale najpierw musi być pewien, że Rackham nie został informatorem. Po ponad tygodniu śledzenia Rackham domyślił się, że jest obserwowany, i Archie decyduje, że może równie dobrze porozmawiać z nim, aby zobaczyć, czy dowie się czegoś ciekawego. Rackham jest szalony, by wiedzieć, kto chce go śledzić, i Archie mówi mu, że to Zeck. Rackham jest tak przerażony, że rzuca swoją szklankę whisky o ścianę. Oferuje Archie’emu 5000 dolarów za dalsze informacje. Archie mówi Rackhamowi o Christym i Roederze, a Rackham mówi Archie’emu, że przebi każdą ofertę, jaką złoży Roeder. Archie zgłasza tę rozmowę Christy’emu: nie odważy się jej ukryć, ponieważ Roeder może mieć innych agentów obserwujących Rackhama. Raport Archiego wydaje się mieć efekt, ponieważ Christy wraca następnego dnia, aby powiedzieć, że Roeder chce go zobaczyć. Samochód z kierowcą zabiera ich do Westchester, miejsca położenia zarówno posiadłości Rackhamów, jak i Zecka. Po przybyciu Archiego pozbawia się broni i prowadzi do małej poczekalni przypominającej umocniony bunkier. Tam spotyka Arnolda Zecka, którego wygląd jest zastraszający: Zeck mówi Archie’emu, że potrzebuje dobrych ludzi, w tym niektórych, z którymi może się spotykać i przez których może pracować. Archie mógłby być jednym z nich, a Zeck chciałby spróbować. Każe przyprowadzić Roedera do pokoju. Zeck wyjaśnia, że on i Roeder chcą przestraszyć Rackhama, aby zapewnić jego współpracę przy nowej operacji Roedera, która wymaga zamożnego człowieka z dobrymi koneksjami towarzyskimi. Zeck kończy spotkanie, umieszczając Archiego na liście B. Z powrotem na Manhattanie Archie otrzymuje wiadomość od Rackhama, że chce się spotkać. Archie przybywa do apartamentu dokładnie na czas, aby zobaczyć wyjście Linę Darrow, i widzi, że Rackham pogorszył się w ciągu ostatnich trzech dni. Jego skóra wygląda plamisto, oczy są przekrwione, mięśnie drgają, potrzebuje golenia, ubrania są brudne i pije mocno. Archie zwiększa presję na Rackhama, mówiąc mu, że spotkał się z Zeckiem. Dodaje, że ponieważ Zeck ma dowody, które skazują Rackhama za zamordowanie żony, Archie nie może pomóc Rackhamowi, nie stając się wspólnikiem po fakcie. Namawia Rackhama do pomocy przy nowej operacji Roedera: jeśli to zrobi, Zeck może odwzajemnić się, tłumiąc dowody winy Rackhama. Rackham milcząco się zgadza, a Archie umawia się na ich spotkanie z Zeckiem i Roederem. Ale wtedy władze Westchester wtrącają się i wzywają Archiego do White Plains na dalsze przesłuchanie. Tam odkrywa, że Lina Darrow dostarczyła więcej informacji. Miała intymny związek z Rackhamem, ale teraz on odmówił jej poślubienia. Dowiedziała się od niego, że Wolfe powiedział pani Rackham przez telefon, że ustalił źródło dochodów Rackhama – źródło przestępcze – i że pani Rackham powiedziała wtedy mężowi, że musi to przestać. Daje to Rackhamowi motyw, wcześniej nieznany policji, dla morderstwa. Archie został wezwany do White Plains, aby potwierdzić, co Wolfe powiedział pani Rackham, i odpowiedzieć za to, że nie wspomniał o tym wcześniej. Ale Archie nie może i nie chce tego zrobić. Mówi, że panna Darrow kłamie, i to nie tylko jego słowo przeciwko jej. Jej historia ma Wolfe’a dzwoniącego do pani Rackham zaledwie kilka godzin po jej opuszczeniu biura – zbyt szybko, aby zebrać tak wiele informacji. Archie zauważa również, że małżeństwo Rackhamów dogadywało się dobrze podczas kolacji następnego wieczoru – nie tak zachowują się ludzie, gdy żona mówi mężowi, że dowiedziała się, że jest przestępcą. Prokurator okręgowy wierzy w wersję Archiego i wypuszcza go, więc Archie może zabrać Rackhama na spotkanie z Roederem i Zeckiem. Ale spotkanie zamienia się w rzeź.


Główny bohater odkrywa, że jego misja na Księżyc odbyła się w rzeczywistości w przestrzeni kosmicznej, a nie była mistyfikacją w opuszczonym tunelu metra. Po uświadomieniu sobie tego faktu, nie udaje mu się uciec ścigającym, przez co nie może powrócić do normalnego świata i pozostaje na orbicie.[sep]Książka jest narrowana w pierwszej osobie, w stylu powieści o dojrzewaniu, czyli Bildungsromanu. Główny bohater, śledzący swoje życie od wczesnego dzieciństwa, to Omon Kriwomazow, urodzony w Moskwie w latach powojennych. W wieku nastoletnim uświadamia sobie, że musi zerwać z grawitacją Ziemi, aby uwolnić się od wymogów społeczeństwa radzieckiego i sztywnych ram ideologicznych państwa. Po ukończeniu szkoły średniej natychmiast zapisuje się do wojskowej akademii. Omon wkrótce odkrywa, że akademia nie w rzeczywistości szkoli przyszłych pilotów, lecz poddaje kadetów serii niebezpiecznych prób, zaczynając od amputacji obu stóp, aby mogli zamanifestować radziecki heroizm. Ta osobliwość szkoły wojskowej stanowi nawiązanie do słynnego radzieckiego asa myśliwskiego Aleksieja Maresiewa, który mimo poważnych obrażeń odniesionych w katastrofie samolotu po walce powietrznej, zdołał własnymi siłami powrócić na terytorium kontrolowane przez ZSRR. Podczas swojej 18-dniowej wędrówki jego stan tak się pogorszył, że obie nogi musiały zostać amputowane poniżej kolana. Zdesperowany, by wrócić do kariery pilota myśliwskiego, poddał się niemal rocznemu treningowi, aby opanować sterowanie protezami, i osiągnął sukces, wracając do latania w czerwcu 1943 roku. W książce, zanim dochodzi do takiej celowej „amputacji”, Omon i jego przyjaciel są wywożeni z akademii do ściśle tajnego obiektu pod siedzibą KGB w Moskwie, gdzie zaczynają przygotowania do „załogowej” misji na Księżyc – dowiaduje się, że aby zastąpić badania, budowę i wystrzelenie automatycznej sondy, Partia woli ludzi przeszkolonych do „heroizmu”, którzy mają wypełniać zadania nominalnie wykonywane przez maszyny, takie jak oddzielanie stopni rakiety, korekta kursu pojazdu kosmicznego i tak dalej. Wkrótce Omon rzeczywiście wydaje się zostać wystrzelony na Księżyc, przypięty do siedzenia wewnątrz Łunochodu, którym ma kierować jak na rowerze po powierzchni Księżyca, jako ostatni element układanki misji kosmicznej, aby dostarczyć radiolatarnię w wyznaczone miejsce i ją aktywować. Dokonuje tego, mimo że jego ochrona przed próżnią i międzygwiezdnym zimnem, po opuszczeniu szczelnie zamkniętego Łunochodu, składa się z wypełnionej watą kurtki i „specjalnych tamponów hydrokompensacyjnych” wsuniętych do nosa. Jednak gdy nadchodzi moment, by po umieszczeniu latarni, zgodnie z rozkazem, zastrzelić się, broń, którą mu do tego celu dano, nie wypala, a on odkrywa, że wcale nie jest na Księżycu, lecz w opuszczonym tunelu metra, gdzie całe czas prowadził swój Łunochod, starannie ignorując wszystkie znaki, które mogłyby dać mu wskazówkę co do jego prawdziwego położenia. Próbuje uciec, jest ścigany, ale udaje mu się trafić z powrotem do „normalnego” świata, wychodząc na jedną ze stacji moskiewskiego metra. Jeden z „nauczycieli” Omona wyjaśnia ideę stojącą za tą mistyfikacją. Idea polega na tym, że nawet jeśli fakt, że Związek Radziecki jest mistrzem pokojowej eksploracji kosmosu, jest prawdziwy tylko w ludzkiej głowie (mianowicie w głowie bohatera; nikt poza organizatorami nie wie o nim ani o jego misji), to nie różni się to zbytnio od bycia rzeczywistością. Rzeczywistość, gdy dotyczy przedmiotów niezdolnych do bycia doświadczonymi, jest w istocie tylko percepcją ukształtowaną w ludzkiej świadomości i może być manipulowana w takim stopniu, że pytanie o „prawdziwą” wersję wydarzeń staje się bezcelowe (ta idea kontrastuje z teoriami spiskowymi dotyczącymi lądowania na Księżycu przez amerykańskich astronautów, mimo że w powieści o nich nie wspomina). Książka odniosła znaczący sukces we wczesnym postsowieckim krajobrazie kulturowym i nadal jest wznawiana wraz z późniejszymi dziełami Pielewin.


W 1778 roku Anne Kent zginęła w wyniku walki z porywaczem Malachi Rackhamem, z którym wspólnie wypadła za burtę. Zyski z jej inwestycji u korsarzy, które otrzymał Philip po jej śmierci, umożliwiły mu założenie firmy wydawniczej Kent and Son.[sep]Historia zaczyna się 17 czerwca 1775 roku, podczas bitwy o Bunker Hill, w której bierze udział Philip Kent. W międzyczasie doszło do jednego z ważniejszych wydarzeń – ślubu Philipa z Anne Ware. We wrześniu tego roku Anne urodziła pierwsze dziecko, któremu nadano imię Abraham na cześć jej ojca. Następnie Philip wziął udział w misji Henry’ego Knoxa mającej na celu transport dział z Fort Ticonderoga. Tymczasem Judson Fletcher, pijak i kobieciarz, wciąż śledził Peggy Ashford McLean, żonę swojego przyjaciela Setha McLeana, o którą zabiegał jeszcze przed jej ślubem. Judson mieszkał z ojcem na Sermon Hill, dużej plantacji tytoniu nad rzeką Rappahannock w północnej Wirginii. Podczas wielkiego buntu niewolników Peggy została zgwałcona, a Seth zabity; jego ojciec sprzeciwił się obronie Judsona czarnoskórych niewolników (oraz jego oskarżeniom o białą przemoc, która do tego doprowadziła) i jego stylowi życia, wyrzucając syna z domu. Brat Judsona, Donald, był delegatem Wirginii na Drugi Kongres Kontynentalny, ale cierpiał na podagrę i nie był w stanie pełnić swoich obowiązków, więc wyznaczył Judsona, by działał w jego zastępstwie. Podczas pobytu na kongresie w Filadelfii Judson nawiązał romans z Alicią Parkhurst, która nazywała się teraz Alice, byłą kochanką Philipa Kenta. Gdy Tobias Trumball, wujek Alicii, ją odnalazł, próbował zabrać ją do domu, co Judson mu uniemożliwił, po czym Trumball wyzwał Judsona na pojedynek, wyznaczając go na 3 lipca 1776 roku. W dniu poprzedzającym pojedynek, podczas debaty nad rezolucją Lee’a, Judson został usunięty z delegacji wirgińskiej z powodu upijania się i w rezultacie stracił szansę na głosowanie nad rezolucją. Następnego dnia zabił Trumballa w pojedynku, a wkrótce potem Alicia popełniła samobójstwo, topiąc się. Podczas gdy Philip kwaterował z armią Jerzego Waszyngtona w sierpniu 1777 roku, spotkał się ze swoim starym przyjacielem z Francji, Gilem, markizem de Lafayette. Wzięli udział w zniszczającej bitwie pod Brandywine, w wyniku której Filadelfia, ówczesna stolica Ameryki, została zajęta przez Brytyjczyków. Po usunięciu z delegacji wirgińskiej Judson wrócił do domu, ale nie mógł zamieszkać z powrotem na Sermon Hill z ojcem; zamiast tego mieszkał z Lottie Shaw w miejscu, które kiedyś należało do jej zmarłego męża. Pewnego dnia, w pijackim furii, wyrzucił ją z jej własnej posiadłości. Wkrótce potem odwiedził Peggy McLean, wówczas wdowę, i ją zgwałcił; nieświadomy tego, z tego spotkania narodzi się córka, Elizabeth. Później, gdy brat powiedział mu, że George Rogers Clark wrócił do Wirginii, Judson pojechał, by go spotkać. Clark był przyjacielem z dzieciństwa i teraz rekrutował ludzi do wyprawy wojskowej na Terytorium Północno-Zachodnie. Judson zaciągnął się z nim, ale gdy wrócił do domu, spotkał go zniecierpliwiona Lottie, która go postrzeliła i zostawiła, myśląc, że nie żyje. Choć Judson z powodu odniesionych ran spóźnił się na spotkanie, po wyzdrowieniu wyruszył do Pittsburgha w nadziei na spotkanie z Clarkiem. Gdy spotkał się z Clarkiem, ten odmówił włączenia go do swojego oddziału z powodu – ponownie – pijaństwa. Wracając do swojej łodzi, Clark przyłapał szpiega na kradzieży swoich rozkazów. Po szarpaninie szpieg strzelił do Clarka, ale Judson przyjął kulę i zginął. Tymczasem Anne Kent wzięła pieniądze odziedziczone po ojcu, który niedawno zmarł, i zainwestowała je u korsarzy pomagających Amerykanom na morzu. W czasie, gdy Philip był z armią, jeden z korsarzy, u których Anne zainwestowała pieniądze, Malachi Rackham, zaczepiał ją, ale ona odrzuciła jego zaloty. W 1778 roku uprowadził ją i zabrał na swój statek. Po wielokrotnym biciu i gwałceniu jej walczyła o wolność, ale w wynikłej walce zarówno Anne, jak i Rackham wypadli za burtę. Philip wziął udział w bitwie pod Monmouth i został ranny w nogę, po czym został zwolniony z armii. Został poinformowany o zniknięciu Anne w liście od członka załogi korsarskiej, u której Anne zainwestowała pieniądze. Ponieważ korsarz zdobył brytyjski statek, inwestycja dała Philipowi pieniądze, które wykorzystał do założenia firmy wydawniczej Kent and Son. Prawie rok później Gil przedstawił Philipowi Peggy McLean, która została jego drugą żoną.


Yseut Haskell zostaje postrzelona w pokoju Donalda Fellowesa, a policja początkowo zakłada, że popełniła samobójstwo. Gervase Fen wie, że motywem zbrodni nie były sprawy seksualne, a jego niechęć do dzielenia się tą wiedzą prowadzi do drugiego morderstwa przed premierą.[sep]Wschodzący gwiazdor wśród dramaturgów, Robert Warner, wybrał teatr repertuarowy w Oksfordzie, a nie West End, na miejsce premiery swojej nowej sztuki, „Metromania”. Przywiózł ze sobą Rachel West, swoją kochankę z pięcioletnim stażem, która ma być gwiazdą przedstawienia. Dwoje innych członków obsady to siostry Haskell – Yseut, która ma po dwudziestce, i jej młodsza przyrodnia siostra Helen. Podczas gdy Helen jest cichą pięknością, rozwiązłe życie seksualne Yseut i jej wyniosły sposób traktowania mężczyzn zyskały jej wielu wrogów wśród odrzuconych kochanków i zazdrosnych rywalek, a ona ma trudności z przyjęciem do wiadomości faktu, że około rok temu to Robert Warner, a nie ona sama, zakończył ich krótki romans. Wśród kolorowej grupy przybywającej do Oksfordu na początku października znajdują się również Nigel Blake, były student Fena, który obecnie pracuje jako dziennikarz w Londynie; Nicholas Barclay, student z niezależnym źródłem utrzymania, który porzucił studia w poszukiwaniu dobrego życia; Donald Fellowes, organista i dyrygent chóru, desperacko zakochany w Yseut Haskell; oraz Jean Whitelegge, „prosta, ale nie nieatrakcyjna” młoda studentka, która podoba się Fellowesowi i pracuje jako sekretarka klubu teatralnego. Ta towarzyska grupa, a także kilka innych osób, bierze udział w przyjęciu organizowanym przez oficera wojskowego stacjonującego w Oksfordzie, w trakcie którego Yseut, całkowicie pijana, zaczyna grozić Warnerowi wojskowym rewolwerem gospodarza. Następnego wieczoru zostaje postrzelona z tej właśnie broni, gdy potajemnie przeszukuje pokój Donalda Fellowesa w college’u. W domniemanym czasie morderstwa Fellowes i Nicholas Barclay przebywają w pokoju kolegi na tym samym korytarzu, słuchając opery w radiu, a Gervase Fen i część jego najbliższego otoczenia dyskutują z Robertem Warnerem o pisaniu sztuk w pokoju Fena piętro wyżej. Gdy słyszą strzał, biegną na dół i odkrywają ciało. Z jednej strony nie ma nikogo, kto by opłakiwał śmierć Yseut lub przynajmniej udawał, że to robi; z drugiej, bardzo niewielu z tych, którzy wyrażali niechęć do niej, gdy była żywa, ma alibi. Policja, z braku tropów, zakłada samobójstwo, podczas gdy ludzie teatru skłaniają się ku przekonaniu, że jeden z licznych romansów Yseut doprowadził do jej śmierci. Mimo że premiera nowej sztuki zbliża się wielkimi krokami, a próby stają się intensywniejsze, Robert Warner wydaje się całkiem zadowolony, że pozbył się Yseut, ponieważ od początku prób miał dla niej dublerkę czekającą w skrzydle. Fen jako jedyny zdaje sobie sprawę, że nie motyw seksualny skłonił zabójcę Yseut Haskell do popełnienia czynu. Jednak jego niechęć do ujawnienia tego, co wie, a następna niemożność aresztowania sprawcy przez policję, prowadzą do drugiego morderstwa zaledwie kilka godzin przed pierwszym wejściem kurtyny. Gdy spektakl się kończy, a wszyscy podejrzani zgromadzeni są wewnątrz teatru, ujawniona zostaje tożsamość mordercy, który ginie śmiercią violentną, zanim zdąży uciec.


Biały Robak to małe stworzenie o ciemnych, martwych oczach, które żyje w domu w Lesser Hill. Adam Salton planuje oswajać to potwora, karmiąc go gołębiami i używając skrzyni Mesmera.[sep]Fabuła koncentruje się na Adamie Saltonie, pochodzącym z Australii, który w 1860 roku w hrabstwie Derbyshire kontaktuje się ze swoim pradziadkiem, Richardem Saltonem, w celu nawiązania relacji między tymi ostatnimi dwoma członkami rodziny. Jego pradziadek chce uczynić Adama swoim spadkobiercą. Adam podróżuje do domu Richarda Saltona w Mercji, Lesser Hill, i szybko znajduje się w centrum tajemniczych i niewytłumaczalnych wydarzeń. Nowy spadkobierca majątku Caswall, znanego jako Castra Regis, Królewski Obóz, Edgar Caswall, wydaje się przeprowadzać pewnego rodzaju atak hipnotyczny na miejscową dziewczynę, Lillę Watford, podczas gdy miejscowa pani, Arabella March, wydaje się prowadzić własną grę, być może zabiegając o to, by zostać panią Caswall. Adam Salton odkrywa czarne węże na terenie posesji i kupuje mangustę, by je polować. Następnie odkrywa dziecko, które zostało ugryzione w szyję. Dziecko ledwo przeżywa. Dowiaduje się, że wcześniej zostało zabite inne dziecko, a w regionie również zabijano zwierzęta. Mangusta atakuje Arabellę, która ją zabija strzałem. Arabella rozrywa inną mangustę na strzępy rękami. Następnie Arabella morduje Oolangę, afrykańskiego służącego, zaciągając go do dołu lub jamy. Adam jest świadkiem morderstwa, którego nie może udowodnić. Adam zaczyna podejrzewać Arabellę o pozostałe zbrodnie. Adam i sir Nathaniel de Salis, przyjaciel Richarda Saltona, wówczas planują powstrzymać Arabellę za wszelką cenę. Podejrzewają, że chce zamordować Mimi Watford, którą Adam później poślubia. Nathaniel jest postacią w stylu Abrahama Van Helsinga, która chce polować na Arabellę. Biały Robak to duże stworzenie przypominające węża, zamieszkujące w dole lub jamie w domu Arabelli w Diana’s Grove. Biały Robak ma zielone, świecące oczy i żywi się tym, co zostanie mu wrzucone do dołu. Biały Robak wznosi się z dołu i usiłuje zaatakować Adama i Mimi Watford w lesie. Adam planuje zalać dół piaskiem i użyć dynamitu, aby zabić gigantycznego Białego Robaka, gdy ten będzie wewnątrz. Edgar Caswall to lekko patologiczny ekscentryk, który posiada skrzynię Mesmera, którą trzyma w wieży Castra Regis. Caswall chce odtworzyć mesmerizm, związany z Antonem Mesmerem, który był poprzednikiem hipnozy. Posiada gigantyczny latawiec w kształcie jastrzębia, aby odstraszyć gołębie, które oszalały i zaatakowały jego pola. W scenie finałowej Adam Salton, Mimi Watford i Nathaniel de Salis konfrontują się z Arabellą i Edgarem Caswallem. Burza i piorun niszczą Diana’s Grove, zapalając dynamit.


Po letnim zauroczeniu Lola Pratt wyjeżdża z miasta pociągiem. Książka kończy się stwierdzeniem, że William pomyślnie przeszedł proces dorastania.[sep]Drobnomieszczańska rodzina Baxterów wiedzie wygodne i spokojne życie do lata, w którym ich sąsiedzi, rodzina Parcherów, goszcza przyjezdną z innego miasta, Lolę Pratt. Aspirująca aktorka, Lola to „osiemnastoletnia wrzaskliwa piękność”, która mówi w dziecięcym języku „nawet na śniadaniu” i przyciąga wzrok wszędzie, gdzie się pojawi. Natychmiast oczarowuje Williama swoją urodą, kokieteryjnym sposobem bycia i swoim nieodłącznym atrybutem – małym białym pieskiem, Flopitem. William jest pewien, że w końcu znalazł Prawdziwą Miłość. Podobnie jak inni młodzi ludzie z jego kręgu, spędza lato, ścigając Lolę na piknikach, tańcach i wieczorowych przyjęciach, nieświadomie stając się uciążliwym dla rodziny i przyjaciół. Ci z kolei nieustannie go zawstydzają i upokarzają, ponieważ nie podzielają jego wybujałej opinii o jego „damie z dziecięcym gadaniem”. William kradni garnitur swojego ojca i zakłada go, aby wieczorami odwiedzać Lolę w domu wkrótce żałujących tego Parcherów. Gdy jego stan zakochania pogłębia się, pisze kiepski wiersz miłosny do „Milady”, gromadzi uschnięte kwiaty, których dotknęła Lola, a zdaniem jego rodziny, zaczyna przejawiać dziwne zainteresowanie brodami i małżeństwami dzieci wśród „Hindusów”. William jest nieustannie irytowany tym, że jego dziesięcioletnia siostra Jane i murzynski pomocnik Baxterów, Genesis, wciąż traktują go jak równego, a nie jako poważnego dorosłego, za jakiego się teraz uważa. Jego rodzice w większości uśmiechają się z tolerancją na stan zakochania Williama i mają nadzieję, że go przetrwa i stanie się odpowiedzialnym, dojrzałym dorosłym. Po lecie, które William jest pewien, że na zawsze zmieniło jego życie, Lola wyjeżdża z miasta pociągiem. Książka kończy się wizją zainspirowaną Maeterlinckiem, pokazującą, że William rzeczywiście przetrwał próby dorastania.


Jenny trafia do roku 1932, gdzie poznaje młodego Ronalda Reagana i zakochuje się w nim podczas balu w liceum. Po powrocie do teraźniejszości profesor wyznaje, że jest w rzeczywistości Scooterem, który całe życie spędził na konstruowaniu maszyny czasu.[sep]Akcja rozgrywa się w 1990 roku w Iowa City, gdzie mieszka Jenny Brix. Jest pasjonatką historii. Posiada nawet zdjęcie Ronalda Reagana z czasów, gdy w wieku dwudziestu kilku lat pracował jako ratownik! Podczas spotkania bardzo stary profesor dostaje zawału serca. W panice Jenny przeprowadza na nim resuscytację, tym samym ratując mu życie. Po kilku wizytach w szpitalu profesor pyta ją, który prezydent Stanów Zjednoczonych podoba jej się najbardziej. Odpowiada, że Ronald Reagan. Wtedy profesor wyznaje jej, że może cofnąć się w czasie i go spotkać. Jenny jest w szoku, ale profesor zapewnia, że to prawda. Ostatecznie mu wierzy, bardziej lub mniej. Professor zabiera ją do Dixon w Illinois, do domu z dzieciństwa Reagana. Tam mówi jej, że ma 80 godzin, by nie wchodzić w interakcję ze strefą czasową, w przeciwnym razie jej ciało przyzwyczai się do innych epok i nie będzie mogło wrócić do teraźniejszości (1990 rok). Gdy wchodzi do maszyny czasu, ta ustawia się na rok 1832 zamiast na 1932 (dokąd miała trafić). Następnie spotyka Abrahama Lincolna (który zakochuje się w niej z wzajemnością) i wodza Czarnego Jastrzębia podczas wojny Czarnego Jastrzębia. Gdy sprawa jest wyjaśniona, udaje się do 1932 roku, mając do dyspozycji mniej niż połowę czasu, z którego zaczęła. Gdy tam dociera, widzi młodego, przystojnego Ronalda Reagana biegnącego, by uratować osobę przed utonięciem. Poznaje wtedy przyjaciół, Scootera i Betsy. Mówią jej, że w zniszczonym, starym liceum w Dixon odbywa się bal. Tam tańczy z Ronaldem i jego bratem. Podczas tańca z Ronaldem spadają z nim po schodach. Wtedy zakochują się w sobie. Po kilku randkach musi wrócić do swojego pierwotnego czasu. Ona i Ronald żegnają się w smutku (Ronald nie wie o podróżach w czasie), gdy ona musi odejść. Jenny zabiera wtedy Scootera i Betsy do Lowell Park, gdzie pokazuje im maszynę czasu. Następnie odchodzi, pozostawiając innych w zdumieniu. Gdy wraca, profesor mówi, że on jest Scooterem i spędził resztę życia na badaniu maszyny czasu po jej odejściu, aż w końcu ją skonstruował. W epilogu Reagan odwiedza Dixon po raz ostatni. Udaje się do Lowell Park, gdzie przez sześć lat pracował jako ratownik. Widzi wtedy znajomą twarz z przeszłości (Jenny) koło drzewa. Wzrusza ramionami i kontynuuje zwiedzanie.


Yeager skutecznie wykonuje zlecenie zabicia kaznodziei ewangelickiego, który wspierał plany rządowego urzędnika. Po ocaleniu agenta, Yeager i jego współpracownicy decydują się na ujawnienie, aby wspierać obecnym system.[sep]Akcja toczy się w Stanach Zjednoczonych, prawdopodobnie pod koniec lat 80. lub na początku lat 90. XX wieku. Zaczyna się od Yeagera w trakcie osobistej kampanii zamachów, początkowo strzelającego do par mieszanych rasowo na parkingach, zanim eskaluje do bardziej wyrafinowanych metod przeciwko bardziej prominentnym celom, w tym znanym dziennikarzom i politykom, których Yeager postrzega jako promujących mieszanie ras. Jednocześnie Yeager i jego dziewczyna budują relacje z grupą białych nacjonalistów. Po kilku udanych i coraz śmielszych atakach Yeager zostaje odnaleziony i skonfrontowany przez wysokiego rangą agenta FBI, który sam jest obrzydzony „żydowską kontrolą” nad FBI i sytuacją społeczną w Ameryce. Ten agent szantażuje Yeagera, zmuszając go do pomocy w swojej karierze poprzez zamordowanie kilku żydowskich agentów FBI i celowanie w agentów Mossadu w Stanach Zjednoczonych, aby agent mógł zostać mianowany szefem nowo utworzonej antyterrorystycznej tajnej policji, przejąć coraz większą kontrolę nad Stanami Zjednoczonymi i użyć swojej władzy do wyzwania i usunięcia żydowskiej kontroli nad rządem i mediami. W tym samym czasie grupa białych nacjonalistów Yeagera zyskuje coraz większą rozpoznawalność dzięki w infiltracji jednego z ich członków do chrześcijańskiego ministerstwa telewizyjnego, z którego nadaje coraz bardziej świadome rasowo i antyżydowskie wiadomości. Kampania zamachów i terroryzmu Yeagera, działania naśladowców, wysiłki nadawcze białych nacjonalistów, działania antyterrorystycznego urzędnika oraz szybki upadek gospodarki USA wszystko to sprawia, że Stany Zjednoczone popychane są w stronę rosnącej rasowej i społecznej przemocy oraz fragmentacji. Ostatecznie Yeager staje przed dylematem, gdy urzędnik rządowy, dla którego pracował, w końcu rozkazuje mu zabić pod przykrywką kaznodzieję ewangelickiego, którego wysiłki sprzeciwiają się zamiarom agenta ustanowienia porządku i zawarcia tymczasowego układu z Żydami. Yeager próbuje uniknąć zadania, a następnie celowo sprawia wrażenie, że spaprał zamach. W tym momencie Yeager jest uwikłany między zamiarami swojego rządowego współpracownika, który zamierza umocnić własną władzę i kontrolę nad rządem oraz zreformować system z góry na dół po stłumieniu nadchodzących zamieszek czarnych nacjonalistów; a grupą białych nacjonalistów, która chce jeszcze bardziej podsycić chaos, wciągnąć białych Amerykanów do walki i ostatecznie obalić rząd. Ostatecznie Yeager zabija agenta rządowego. W następstwie tego media kontrolowane przez Żydów opowiadają się po stronie czarnych uczestników zamieszek, ujawniając, że urzędnik rządowy zostałby oszukany, gdyby próbował zawrzeć swoje porozumienie. Yeager i inni członkowie grupy, znajdujący się pod coraz większą kontrolą rządową, postanawiają kontynuować swoje wysiłki i przejść „do podziemia”, aby kontynuować walkę z systemem.


Han Solo i Droma zginęli w szybie windy na stacji Bilbringi, przez co nie pościgili statku Recka Desha, na którym odkryli żywą załogę oraz martwe Elan i Vergere. Elan uciekła, zabijając Hana zarodnikami bo’tous, podczas gdy Vergere zginęła, nie przekazując mu fiolki łez dla Marę Jade Skywalker.[sep]Gdy Yuuzhan Vong kontynuują inwazję na galaktykę, ich ostatnie podbicie bibliotecznego świata Obroa-skai dostarcza im wielu informacji o galaktyce, którą atakują. Dowiadują się o potencjalnym zagrożeniu, jakie stanowią dla nich Jedi, i postanawiają wysłać infiltratorkę w osobie swojej kapłanki Elan. Misją Elan będzie przenoszenie w płucach śmiertelnych zarodników bo’tous (broni biologicznej opracowanej przez Noma Anora), aby uwolnić je na jak największej liczbie Jedi. Aby to zrobić, będzie musiała udawać zbiegłą z Vong, która dostrzegła błąd w postępowaniu swojego gatunku. Towarzyszy jej jej zwierzę i opiekun, Vergere. Tymczasem Han Solo wciąż opłakuje śmierć swojego najlepszego przyjaciela, Chewbaccy, który zginął na Sernpidal w „Vector Prime”. W żalu odgradza się od przyjaciół i rodziny, by być sam. Jego izolacja prowadzi do spotkania z jego mentorem w przemyśle przemytniczym, Roą, który mówi mu, że posiada informacje dotyczące nowej galaktycznej partii o nazwie Brygada Pokoju. Brygada dąży do pomocy Yuuzhan Vong przeciwko Nowej Republice w każdy możliwy sposób. Jednym z kolegów Hana z branży przemytniczej, Reck Desh, jest liderem komórki Brygady Pokoju. Aby dowiedzieć się o miejscu pobytu Desha, obaj udają się na Jubilee Wheel, stację kosmiczną na orbicie planety Ord Mantell. Tam spotykają się ze swoim kontaktem, Fasgo. Fasgo zdradza, że jedna z kolejnych operacji Recka Desha odbędzie się w Bilbringi. Trójka jest jednak nękana przez rywala Hana, Bosska i jego popleczników. Bossk prowokuje Hana do bójki w barze po tym, jak mówi coś złego o Wookieech, a w szczególności o Chewbaccy. W rezultacie Roa i Fasgo są zmuszeni do walki, a oni, wraz z Boskiem i jego grupą, trafiają do celi za swoje kłopoty. Han, Roa i Fasgo są wkrótce uwolnieni przez Bossa Bunjiego, innego towarzysza Hana z czasów jego świetności. Bunji uwolnił Hana, ponieważ czuł, że jest mu to winny po tym, jak jego żona, Leia, zabiła Jabba Hutta ponad dwie dekady wcześniej, obalając jego imperium i pozwalając biznesowi Bunjiego rozwinąć się. Zanim jednak cokolwiek innego się wydarzy, Ord Mantell jest atakowany przez Yuuzhan Vong, aby pomóc w dalszym planie Elan, że ona i Vergere są zbiegami z Vong (Elan wcześniej ujawniła wywiadowi Nowej Republiki, że Ord Mantell będzie celem). Jubilee Wheel jest wkrótce zaatakowane przez jedno z stworzeń-broni Vonga, ychnę, która wsysa wielu ludzi ze stacji, w tym Roę i Fasgo. Hanowi udaje się uciec na pokładzie bezbronnego promu z Dromą, członkiem rasy Ryn i kilkoma innymi osobami. Han wykorzystuje swoje umiejętności pilotażu i strukturę Jubilee Wheel przeciwko atakującym koralowym myśliwcom Yuuzhan Vong, aby je zniszczyć, i bezpiecznie ląduje na Ord Mantell, gdy Vong wycofują się, by dać iluzję, że zrezygnowali z ataku. Następnie Han zabiera statek wycieczkowy o nazwie Queen of Empire, ponieważ zmierza on do Bilbringi, aby skonfrontować się z Reckiem Deshem. Tymczasem wywiad Nowej Republiki potajemnie umieszcza Elan i Vergere na tym samym jachcie zmierzającym do Coruscant. Jednak Reck Desh jest wkrótce poinformowany przez anonimowe źródło, które mówi mu o miejscu pobytu Elan i Vergere. Jednak zarówno Desh, jak i źródło nie są świadomi prawdziwej lojalności Elan i Vergere; w związku z tym wierzą, że Elan i Vergere są prawdziwymi zdrajcami Yuuzhan Vong. Tak więc, podczas postoju Queen of Empire w Bilbringi, siły Brygady Pokoju Desha atakują jacht wycieczkowy i próbują porwać Elan i Vergere. Han i Droma, którzy stali się przyjaciółmi podczas pobytu na pokładzie Queen of Empire, są przejmowani przez członków NRI strzegących ich po poinformowaniu ich o sytuacji. Mimo to Desh captures Han, Droma, Elan i Vergere, i pozostawia pierwszych dwóch, by zginęli, zrzucając ich w dół szybu windy, podczas gdy porywa ostatnich dwóch, by zwrócić ich ich panom. Tymczasem Yuuzhan Vong wkrótce dowiadują się, że operacja Desha pokrzyżuje ich plany przeciwko Jedi, więc wysyłają znaczące siły, aby spróbować powstrzymać Desha i jego siły przed zabraniem Elan i Vergere. Wojsko Nowej Republiki wkrótce przybywa, aby poradzić sobie z zagrożeniem ze strony zarówno Yuuzhan Vong, jak i Brygady Pokoju, rozpoczynając Pierwszą Bitwę pod Bilbringi. Z powrotem na pokładzie Queen of Empire, dzięki ogonowi Dromy, on i Han przeżywają upadek w dół szybu windy. Następnie ruszają w pościg za statkiem Desha Sokołem Millennium, przywiezionym im przez Luke’a Skywalkera, jego żonę Marę i żonę Hana Leię w trakcie bitwy. Dokują ze statkiem Desha, tylko po to, by odkryć, że wszyscy na pokładzie nie żyją z powodu jakiegoś zakażenia, a Elan i Vergere wciąż żyją. Han i Droma zabierają Elan i Vergere na pokład Sokoła Millennium, ale nie mija dużo czasu, zanim Han dedukuje prawdziwą lojalność Elan po zauważeniu subtelnych wskazówek ujawniających, że jej lojalność wciąż leży u jej panów. W rezultacie Elan próbuje zabić Hana, używając ostatnich swoich zarodników bo’tous, uznając swoją misję zabicia jak największej liczby Jedi za nieudaną, ale Elan odmawia się nawet tego zwycięstwa, gdy ona i Han wpadają do szczelnego pomieszczenia, a Han zakłada maskę tlenową, która chroni go przed zarodnikami. Elan umiera, podczas gdy Vergere ucieka w kapsule ratunkowej; ale nie wcześniej, zanim da Hanowi fiolkę swoich łez, mówiąc mu, aby przekazał ją Marze Jade Skywalker, aby pomóc jej wyleczyć się z jej choroby. W ten sposób Sokół Millennium ucieka przed zniszczeniem przez siły Yuuzhan Vong, które są teraz świadome śmierci Elan, i bezpiecznie wraca do sił Nowej Republiki. Po tym, jak Nowa Republika jest informowana o oszustwie Elan, Han zgadza się pomóc Dromie w odnalezieniu jego rodziny, która jest teraz rozproszona po galaktyce jako uchodźcy dzięki wojnie z Yuuzhan Vong.


Johnny Mulligan, płatny zabójca wynajęty przez Jeremy’ego Laggat-Browna, zginął po wypiciu kawy zatrutej przez sekretarkę Agathy, Emmę Comfrey. Agatha udowodniła później, że Jeremy był odpowiedzialny za morderstwo Harrisona Petersona, ujawniając, że wynajął on pijanego spadkobiercę, aby podszywał się pod niego w Paryżu.[sep]Będąc na wakacjach w Paryżu, Agatha zostaje okradziona z portfela w tym, co sama nazywa „incydentem paryskim”, a postawa paryskiej policji skłania ją do założenia własnego biura detektywistycznego. Znajduje biuro w Mircester. Jej nowa sąsiadka w domku, który należał do Jamesa Lacey’ego, Emma Comfrey, zgłasza się na stanowisko sekretarki w biurze i, nieoczekiwanie dla siebie, je otrzymuje. Odeszła z Ministerstwa Obrony, gdzie przeszła przez śledztwo w sprawie Super Glue, po tym jak sabotażowała komputer popularnego kolegi. Okazuje się, że jest niestabilna emocjonalnie i przebiegła, a gdy czuje się urażona, wykazuje mściwą naturę. Zakochuje się w sir Charlesie Fraith, więc postanawia zabić Agathę, gdy Charles odchodzi z Agathą zamiast z nią. Pierwszą sprawą biura jest zaginiony kot, a drugą ochrona córki rozwódki, Cassandry, która otrzymała pogróżki śmierci. Okazuje się, że jej były mąż, Jeremy Laggat-Brown, dostarczał zapalniki do bomb terrorystom, w tym członkom IRA, i jest zakochany w Felicity Felliet, która chce odzyskać rodzinny dom, który obecnie należy do pani Laggat-Brown. Prawdziwym celem Jeremy’ego jest jego była żona. Wynajmuje płatnego zabójcę z IRA, Johnny’ego Mulligana, aby zabił Agathę. Zazdrosna Emma Comfrey truje kawę Agathy szczurzym trutkiem, co zabija Mulligana, który czeka w jej domu, by ją zastrzelić. Później Agatha zostaje prawie uduszona przez Felicity. W końcu, po tym jak Emma zostaje uznana za niepoczytalną, ucieka i udaje się do domku Agathy, ale zostaje postrzelona przez Felicity Felliet, która również chce zastrzelić Agathę (ale nigdy jej nie spotkała). Agatha ponownie zakochuje się w sir Charlesie Fraith oraz w głównym podejrzanym, Jeremy’m Laggat-Brownie. Ale odkrywa, że śmierć Harrisona Petersona była morderstwem, a nie samobójstwem, i obala alibi Jeremy’ego Laggat-Browna – wynajął on pijanego spadkobiercę, aby podszywał się pod niego w Paryżu. Inspektor Fother ze Special Branch mówi, że jest... przeklany, jeśli gazety dowiedzą się, że jakaś ekscentryczna kobieta z prowincjonalnego biura detektywistycznego rozwiązała sprawę, której Special Branch nie potrafiła rozwiązać.


Niewidzialny Dyktator ujawnia się przed Jael jako Michael, który odmawia przekazania jej władzy i zmusza ją do opuszczenia kraju. Jael nie godzi się na współpracę i odrzuca rolę przywódcy, nie używając głosu Michaela do żadnych komunikatów.[sep]Po wyniszczającej wojnie nuklearnej ocalali mieszkańcy Ziemi zostali zmuszeni do życia w podziemnych jaskiniach, rządzonych przez surowe dyktatury. W Wielkiej Brytanii niewidzialny przywódca inspiruje dużą część ludności do ucieczki z jaskiń i tworzy nową dyktaturę na powierzchni. To nowe społeczeństwo opiera się na zbiorowym poczuciu winy za wydarzenia wojny nuklearnej. Wszyscy poddani noszą imiona słynnych morderców z historii i są zobowiązani do noszenia worków, aby nie wywoływać zawiścią swoim wyglądem. Dyktator nigdy nie jest widziany, ale jego głos jest regularnie nadawany poddanym, instruując ich o prawach i moralności jego społeczeństwa. Jego rządy są egzekwowane przez Inspektorów, którzy mają prawo karać grzywnami za drobne wykroczenia lub zgłaszać ludzi wyższym ministerstwom w celu dalszej ukarania. Młoda kobieta o imieniu Jael 97, zgłoszona do Ministerstwa Sprawiedliwości Twarzowej za bycie „obdarzonym nadmierną urodą twarzy” i wywoływanie niezadowolenia wśród innych kobiet, udaje się do Centrum Wyrównania (Twarzy), aby założyć syntetyczną twarz „Beta”, dzięki której wtopi się w społeczność. Na namowę przyjaciela postanawia jednak to odłożyć. Wynikające z tego poczucie winy, a także kolejne wydarzenia – jej zakazana rozkosz z myśli o „wysokości” podczas wycieczki do zrujnowanej wieży katedry w Ely; jej obrażenia w zaplanowanym wypadku autokarowym podczas powrotu z wycieczki; jej uratowanie przez Inspektora Michaela, w którym się zakochuje; oraz jej niechciana „betaryzacja” w szpitalu, do którego trafia – pobudzają jej buntowniczy duch, i ona tworzy grupę oporu, której celem jest podważenie reżimu i pokazanie jego absurdu. Pisze również artykuły do magazynów i gazet, w których celowo wykrzywia zasady społeczeństwa do groteskowych proporcji – sugerując na przykład, że błędy w pisowni i gramatyce nie powinny być krytykowane, ponieważ może to prowadzić do zawiści i goryczy między ludźmi. Od lekarza, który ją zabetaryzował (i który jej pożąda), Jael dowiaduje się, że leczył również Dyktatora i że klatka piersiowa Dyktatora nosi znamiona w kształcie serca. W pragnieniu odnalezienia i zabicia Dyktatora pisze artykuł, w którym nawołuje, aby każdy mógł wyzwać inną osobę na ulicy do odsłonięcia klatki piersiowej i udowodnienia, że nie ma znamion. Jak twierdzi, ma to na celu zapewnienie, że wszyscy są tak do siebie podobni, jak to tylko możliwe. Pomysł okazuje się dzielący społeczeństwo i zaczyna powodować wiele zamieszek. Na ulicach wybierają rozruchy, a w braku jakichkolwiek rad ze strony Dyktatora ludzie odwracają się przeciwko niemu i potępiają go. Dyktator wreszcie odpowiada, ogłaszając, że widzi, że społeczeństwo nie docenia już jego przywództwa i ochrony, a więc odejdzie. Kraj pogrąża się w chaosie po odejściu Dyktatora. Wybucha dalsza fala zamieszek, a zapasy żywności wyczerpują się, gdy środki produkcji są porzucane lub niszczone. Pozostali urzędnicy rządowi zdają sobie sprawę, że będą musieli poprosić podziemne dyktatury o dostawy żywności. Przywódcy społeczeństwa podziemnego zgadzają się pomóc, ale żądają w zamian wysłania do nich sześciu osób, prawdopodobnie w celu egzekucji. Jael, z poczucia winy za swoją rolę w upadku społeczeństwa, postanawia zgłosić się na ochotnika jako jedna z osób wysłanych pod ziemię. W nocy przed zamiarem złożenia takiej oferty pozostaje awake, by delektować się ostatnimi godzinami na powierzchni. Wtedy, wśród odgłosów burzy deszczowej na zewnątrz, słychać pukanie do jej drzwi, które otwiera, ujawniając starszą panią, która była dla niej miła, gdy była hospitalizowana, wyraźnie słabą z głodu i przemoczoną od ulewnego deszczu. Jael wpuszcza ją do swojego domu i oferuje jej ubrania na przebranie. Do zdumienia Jael odkrywa, że pani nosi znamiona Dyktatora i jest w rzeczywistości Dyktatorem. Wyraźnie na granicy śmierci, pani ujawnia, że Michael (który również przybył na miejsce) pełnił rolę jej „głosu” w ogłoszeniach Dyktatora. Prosi też Jael, by przejęła rolę Dyktatora i przywróciła porządek i nadzieję ludziom. Powieść kończy się sceną, w której Jael, najwyraźniej przyjmując ofertę Dyktatora, zaczyna po raz pierwszy zwracać się do społeczeństwa przez głos Michaela.


Wujek John i jego towarzysze unikają schwytania przez bandytów, których przywódcą okazuje się hrabia Ferralti. Siostrzenice nie muszą przeprowadzać akcji ratunkowej, ponieważ ujawnia się, że towarzyszący im Victor Valdi to w rzeczywistości Arthur Weldon.[sep]Druga część cyklu o Ciotce Jane jest bezpośrednią kontynuacją tomu pierwszego. Ekscentryczny i trzymający się ziemi milioner John Merrick postanawia zabrać swoje trzy ukochane siostrzenice — Patsy Doyle, Elizabeth de Graf i Louise Merrick — w podróż po Europie. Rodzice dziewcząt reagują różnie, lecz nie sprzeciwiają się wyjazdowi; pani Merrick, matka Louise, chce towarzyszyć im jako opiekunka, co wujek John stanowczo odrzuca. Mimo to pani Merrick pozwala córce wyjechać; chce oddzielić Louise od Arthura Weldona, młodzieńca, który o nią się stara. (Dążąca do awansu społecznego pani Merrick desperacko pragnie, by Louise poślubiła bogatego męża. Ojciec Weldona to zamożny magnat kolejowy, ale ojciec i syn są w konflikcie pokoleniowym, a starszy Weldon grozi, że wydziedziczy młodszego). Wujek John i trzy kuzynki wyruszają do Europy i na statku zawierają nowe znajomości. Wśród nich jest nieco mroczny i tajemniczy mężczyzna zwany Victorem Valdim, w którego sposobie bycia łączą się „refinement and barbarity”. Patsy robi wszystko, by wyciągnąć go z ponurego milczenia, by „zmusić go do rozmowy i „bycia towarzyskim””. Turyści docierają do Włoch, gdzie są świadkami erupcji Wezuwiusza i zmagają się z paniką społeczeństwa oraz warstwą popiołu na ulicach Neapolu. Rozważają zmianę trasy, ale ostatecznie postanawiają nieustraszenie kontynuować podróż. Spotykają lokalnego arystokratę, hrabiego Ferraltiego, który wpada w oko Louise — choć bystry wujek John szybko orientuje się, że jest to tylko udawany szlachcic. John ostrzega Louise przed udawaniem młodzieńca, ale w przeciwnym razie pozwala na tę znajomość, zwłaszcza gdy Ferralti okazuje się odważną pomocą w sytuacji bliskiej wypadkowi na drodze. w Taorminie podróżni spotykają Victora Valdiego ponownie; wydaje się on jeszcze bardziej mroczny i tajemniczy w swoim rodzimym środowisku, gdzie nazywany jest „Il Duca”. Pojawia się wiele rozmów o niebezpieczeństwie „brigands” na Sycylii — choć miejscowi z uśmiechem upierają się, że „na Sycylii nie ma brigands”, ironiczny refren, który przewija się przez całą książkę. Wkrótce zarówno wujek John, jak i Ferralti wpadają w pułapkę zastawioną przez Valdiego, który jest lokalnym przywódcą bandytów i utrzymuje swoją rodzinę oraz zwolenników z uprowadzania turystów i okupów. Wujek John poznaje zwyczaje dziwacznej organizacji Valdiego, do której należą jego bezwzględna matka oraz córka Tato, podszywająca się pod chłopca, by służyć ojcu jako pomocnik. Po początkowym oporze wujek John godzi się na zapłacenie okupu za swoje życie i wolność; ale jego siostrzenice i przyjaciele nie chcą ulegać bandytom i przeprowadzają śmiałą i skuteczną akcję ratunkową wujka Johna i Ferraltiego. Ujawnia się, że fałszywy hrabia Ferralti to w rzeczywistości Arthur Weldon; przybył do Europy w przebraniu, by być z Louise. Wujek John pozwala dwojgu młodych ludziom nadal się spotykać, pod warunkiem że nie ma jeszcze mowy o małżeństwie. (Nadeszła wiadomość, że ojciec Weldona zginął w wypadku kolejowym i że Arthur jest teraz zamożnym spadkobiercą). Amerykanie są zaskoczeni kilka dni później, gdy Valdi i Tato pojawiają się w ich hotelu. Podczas gdy Tato pełniła rolę pośrednika w sprawie okupu, dziewczyna i Patsy zaprzyjaźniły się w pewnym sensie; z typową dla siebie hojnością ducha Patsy nie obwinia dziewczyny za czyny jej rodziny. Teraz Valdi prosi Amerykanów, by na jakiś czas objęli Tatę opieką; Valdi próbuje porzucić bandytyzm i prowadzić uczciwe życie. Kuzynki naiwnie zgadzają się przyjąć Tatę i cieszą się, ubierając ją w nowe ubrania i ucząc dobrych manier. Znowu są zaskoczeni, gdy Tato ucieka z gotówką okupu (50 000 dolarów wujka Johna i 30 000 dolarów Weldona); dziewczyna zostawia po sobie radosny, ale drwiący list, wyjaśniając podstęp. Wyciągnięwszy lekcję, podróżni kończą zwiedzanie Włoch, Szwajcarii i Francji i z wdzięcznością wracają do domu.


John i Molly, którzy po rozwodzie rodziców trafili do szkół z internatem, kontynuują relację poprzez listy, co ostatecznie prowadzi do ich ślubu po tym, jak dziewczyna zachodzi w ciążę. Ostatnia scena książki przedstawia parę podczas miesiąca miodowego na Pine Island, podczas gdy ojciec Johna przebywa w szpitalu dla weteranów.[sep]Książka skupia się na dorosłym życiu dawnych nastoletnich kochanków, Kena i Sylvii, którzy pochodzili z różnych warstw społecznych. Ken był samowystarczalny i pracował jako ratownik w kurorcie na wyspie w stanie Maine, podczas gdy rodzina Sylvii przebywała tam latem, między latami studiów, jako goście właścicieli. Po letnim romansie oboje wzięli ślub z innymi osobami, ale odnajdują się ponownie w późniejszym życiu. Wtedy Sylvia ma syna, Johnny’ego, a Ken córkę, Molly. Podczas gdy Ken i Sylvia odnawiają swój romans, ich dzieci zaczynają własny związek. Ken staje się milionistem dzięki pracy jako chemik badawczy, podczas gdy w domu jego żona Helen odrzuca go, a mąż Sylvii, Bart, ucieka w alkohol, gdy rodzinna fortuna zaczyna znikać, i przekształca ich dom na wyspie w zajazd. Po dwudziestu latach nieobecności Ken postanawia ponownie odwiedzić wyspę, pisząc do Barta z prośbą o zakwaterowanie. Ken przywozi na wyspę Molly i Helen, a wszyscy starają się być uprzejmi. Jednak wkrótce u dorosłych budzą się stare uczucia, napięcia i tęsknoty, podczas gdy młodzi Johnny i Molly zakochują się w sobie. Ken i Sylvia ponownie zakochują się w sobie. Para zostaje zauważona przez Todda Haspera, zarządcę wyspy, który postanawia poinformować męża Sylvii, Barta. Ken, świadomy trudnej sytuacji Sylvii, zaprasza ją i jej rodzinę do objęcia posady w motelu na Florydzie, ponieważ Bart zażądał rozwodu i opieki nad ich synem Johnem. Romans Kena i Sylvii zostaje ponownie zauważony, tym razem przez przyjaciółkę Helen. Para rozwodzi się, a ich córka Molly, podobnie jak John, zostaje wysłana do szkoły z internatem. Podczas pobytu w swoich szkołach John i Molly zaczynają intensywną korespondencję. Helen i jej matka Margaret są tym niezadowolone, uznając, że dla dziewczyny w jej wieku nieodpowiednie jest tak silne przywiązanie do chłopaka. Ich korespondencja trwa nadal, a podczas przerw w nauce spotykają się. Ich romans osiąga szczyt, gdy ponownie spotykają się w domku nadmorskim Kena i Sylvii. Oboje przyznają, że się kochają, i wkrótce potem to potwierdzają w pełni. Wracając do szkoły, Molly dowiaduje się od lekarza, że jest w ciąży, a John autostarem podróżuje przez kraj, aby być z nią i ją wspierać. Ken i Sylvia wyrażają ostrożną zgodę, czując się obłudnymi, gdyby odmówili im miłości. Bart, którego alkoholizm trafił do szpitala dla weteranów, nie może wziąć udziału w ślubie i choć nie aprobuje tego związku, namawia Johna do przejęcia zajazdu. Helen bierze udział w ślubie pod wpływem środków uspokajających. Książka kończy się sceną, w której John i Molly spędzają miesiąc miodowy na Pine Island, „jednym dobrym dziedzictwie” Johna, jak określa je Bart w liście.


Talia używa mocy Towarzyszy oraz własnych zdolności, by wyciągnąć Dirka i Elspeth z lochu księcia Ancara. Po akcji ratunkowej Dirk przypomina sobie, że Elspeth była szpiegiem Hardornu pracującym przeciwko Talii.[sep]Po ukończeniu półtorarocznej praktyki w terenie Talia powraca do Haven jako prawowita Heroldka Królowej. W jej nieobecności Rada Valdemaru rozważała propozycję małżeństwa sojuszniczego między księżniczką Elspeth a księciem Hardornu, młodym mężczyzną o imieniu Ancar. Choć Rada jest generalnie za, królowa Selenay ma co do tego pomysłu wątpliwości i wraz z Talią odrzuca decyzję Rady. Tymczasem rodzące się więzi życiowe między Talią a Heroldem Dirkiem napotykają przeszkody z powodu nieporozumienia – Dirk sądzi, że Talia jest zakochana w jego najlepszym przyjacielu, przystojnym Heroldzie Krisie. Problemy królestwa zajmują Talię tak całkowicie, że nie może z nim porozmawiać, ani spędzać z młodą księżniczką tyle czasu, co dawniej. W rezultacie Dirk popada w depresję (potęgowaną przez śmierć młodego Herolda, który był jego szczególnym uczniem) i zaczyna mocno pić. Elspeth, dzięki zabiegom zaufanego radcy, lorda Orthallena, zaczyna spędzać czas z towarzystwem wątpliwej reputacji. Dirk zostaje fałszywie oskarżony przez Orthallena, a gdy Kris (siostrzeniec Orthallena) nie wierzy natychmiast w jego niewinność, między dwoma mężczyznami dochodzi do rozłamu. Pogłębiający się upadek Dirka w depresję trwa, on zaś zaniedbuje zdrowie, aż ostatecznie zapada na zapalenie płuc i traci siły. Talia zostaje wplątana we wszystkie te pozornie nierozwiązywalne problemy i na chwilę traci równowagę emocjonalną, ale przyjaciele uspokajają ją, że więź życiowa ułoży się z czasem. Wtedy sytuacja znów się komplikuje; nowe towarzystwo Elspeth planuje uwieść, a następnie ośmieszyć księżniczkę. Talia przybywa na czas; przepędza młodego łotra, a potem kłóci się z Elspeth. Następnie Talia wyznaje królowej Selenay, co zrobiła, a królowa uspokaja ją, że postąpiła słusznie, ganiąc Elspeth. Królowa wysyła wtedy Talię i Krisa z misją do Hardornu, aby zbadali księcia Ancara, w razie gdyby małżeństwo sojusznicze jednak wchodziło w grę. Talia i Kris (który pogodził się z Dirkiem) przybywają do Hardornu i są świadkami, jak Ancar morduje własnego ojca i dworzan hardorneńskich. Gdy sami próbują uciec, Kris i jego Towarzysz giną, a ranna Talia zostaje wzięta do niewoli. Rolan, Towarzysz Talii, ucieka, a Talia potrafi go wykorzystać do przekazania wiadomości Selenay i jej orszakowi, którzy w przeciwnym razie wjechaliby do miasta. Ostrzeżona królowa zatrzymuje się na granicy między Hardornem a Valdemarem. Talia zdołała przekazać im, że Kris nie żyje i że dla niej nie ma nadziei. W desperacji Dirk i Elspeth używają swoich Darów (ona potrafi widzieć na duże odległości, on potrafi podnosić i przesuwać przedmioty siłą woli) oraz siły stada Towarzyszy, by wyciągnąć ją z lochu Ancara. Jest ciężko ranna, gdyż Ancar ją torturował i zgwałcił, a także wypiła dużą ilość trucizny w próbie samobójczej. Niemożliwe wyczyny osłabiają na pewien czas zarówno Elspeth, jak i Dirka. Talia odzyskuje przytomność i przypomina sobie informacje, które Ancar jej ujawnił; Orthallen jest tajnym agentem pracującym dla Hardornu, ponieważ Ancar obiecał mu tron. Dzięki swoim intrygom Orthallen działał na różne sposoby, aby dopilnować, by Elspeth nigdy nie została królową. Księżniczka i Talia zastawiają pułapkę, by ujawnić jego winę; gdy atakuje obie kobiety, Elspeth wykonuje na nim wyrok. Nadal będąc w rekonwalescencji, Talia sprawia, że Dirk rozumie, że go kocha. Armia Ancara wyrusza przeciwko Selenay, ale ona ją pokonuje, a oba kraje wpadają w napięty pat. Wroga sytuacja nie zostaje całkowicie rozwiązana aż do końca trylogii „Wiatry Magów”. Zakończeniem książki jest ślub Talii i Dirka. Nawet Kris składa im tajemnicze błogosławieństwo ich związku.


Fandorin nie demaskuje reportera Paladina jako tureckiego agenta Anwara Effendiego, który nie odpowiada za zmianę rosyjskich rozkazów wojskowych. Gdy jego plan ataku na San Stefano się udaje, Anwar uwalnia Warwarę i ucieka z sejfu bankowego, unikając śmierci.[sep]Powieść rozpoczyna się od młodej Rosjanki o „postępowych” sympatiach, Warwary Suworowej, podróżującej, by spotkać się ze swoim narzeczonym Piotrem Jabłokowem, który ochotniczo zgłosił się do walki na wojnie. Jej przewodnik kradnie cały bagaż i znika, gdy ona zbliża się do strefy wojennej, ale zostaje uratowana przez Erasta Fandorina, który walczył jako ochotnik, by zapomnieć o swojej tragedii. On towarzyszy jej do kwatery głównej rosyjskiej armii, gdzie niesie ważną wiadomość. Po przybyciu Warwara spotyka się z Piotrem, a Fandorin przekazuje swoją wiadomość: armia turecka zmierza w stronę bułgarskiego miasta Plewna, które leży na drodze do Sofii i musi zostać zajęte, aby rosyjska armia mogła łatwo przedostać się przez Bułgarię do Turcji. Warwara widzi mało swojego narzeczonego, który jest zajęty swoimi obowiązkami jako kryptograf armii, więc spędza czas w klubie korespondentów, gdzie spotyka różnych interesujących postaci: irlandzkiego reportera Seamusa McLaughlina, francuskiego reportera Charlesa Paladina, rumuńskiego oficera łącznikowego pułkownika Lukana (w przeciwieństwie do angielskiego tłumaczenia Bromfielda, niektóre inne używają poprawnej rumuńskiej pisowni „Lucan”), rosyjskiego oficera huzarów hrabiego Zurowa (starego przyjaciela Fandorina z „Zimowej Królowej”) i charyzmatycznego generała Sobolewa (wzorowanego na prawdziwym Michale Skobielewie). Fandorin zostaje poinformowany, że turecki agent, Anwar Effendi, prowadzi operację wywiadowczą przeciwko rosyjskiej armii i mógł nawet przeniknąć do rosyjskiej kwatery głównej. Potwierdza się to, gdy depesza kierująca rosyjską armię do zajęcia Plewny zostaje tajemniczo zmieniona na rozkaz zajęcia Nikopola, miasta o strategicznym bez znaczeniu. Narzeczony Warwary, Piotr, który zakodował depeszę, zostaje uwięziony pod zarzutem zdrady. Fandorin otrzymuje zadanie odnalezienia Anwara i ujawnienia tureckiego spisku. Z powodu odwrócenia uwagi rosyjskiej armii na Nikopol, wojska tureckie przybywają do Plewny jako pierwsze. Francuski reporter, Paladin, zakrada się do tureckiego obozu i ustala, że w mieście znajduje się tylko niewielka liczba wojsk. Na podstawie tych informacji Rosjanie atakują Plewnę, ale zostają krwawo odparci, ponieważ dane Paladina były błędne i Turków jest tam dużo. Rosyjska armia przygotowuje się do oblężenia. Pierwsza próba przełamania oblężenia Plewny kończy się porażką, gdy Turcy, którzy w jakiś sposób mają wcześniejszą wiedzę o planie rosyjskiego ataku, koncentrują swoją artylerię na rosyjskich formacjach, zanim Rosjanie zdążą ruszyć naprzód. Fandorin natychmiast podejrzewa pułkownika Lukana, który przewidział Warwarze, że atak nie powiedzie się. Prosi Warwarę, by podążyła z Lukanem z powrotem do Bukaresztu i go zbadła, ale wysiłek ten kończy się, gdy Paladin zabija Lukana w pojedynku o honor Warwary. Badanie jego rzeczy wykazuje, że faktycznie brał pieniądze od tajemniczego J. W kolejnej próbie szturmu na Plewnę Sobolew prowadzi swoje wojska w ataku, który przełamuje obronę Plewny i faktycznie wchodzi do miasta, ale nie może posunąć się dalej z powodu niewystarczających sił. Wysyła kilku posłańców do kwatery głównej z prośbą o posiłki, ale wszyscy giną w walce. W końcu hrabia Zurow przebija się na stronę rosyjską, ale po spotkaniu z dziennikarzami w ich punkcie obserwacyjnym znika w drodze do kwatery głównej, a Sobolew, bez amunicji, zmuszony jest do wycofania się. Później ekipa poszukiwawcza znajduje Zurowa zamordowanym na polu bitwy, najwyraźniej dźgniętego przez pułkownika żandarmerii Kazanzakiego, którego umierający Zurow zdołał postrzelić. Piotr bezskutecznie próbuje się powiesić, czując odpowiedzialność za rzeź i porażkę, ponieważ zostawił depeszę bez ochrony, gdy poszedł powitać Warę, a następnie wysłał ją bez sprawdzania; dla szpiega, znającego nie zbyt silny rosyjski szyfr, łatwo było ją zastąpić. Trzy próby szturmu na Plewnę nie powiodły się, więc rosyjska i rumuńska armia oblegają miasto. Do grudnia Turcy w Plewnie głodują. Warwara, w drodze powrotnej ze szpitala, do której trafiła z powodu duru brzusznego, spotyka irlandzkiego reportera McLaughlina, który informuje ją, że otrzymał sygnał, że Turcy poddadzą się tej nocy w odległym sektorze. Mówi o tym Fandorinowi, który poprawnie domyśla się, że Turcy nie poddają się, ale próbują zmylić rosyjską armię, aby mogli dokonać wypadu. Dzięki jego ostrzeżeniu w ostatniej chwili Sobolewowi, Rosjanom udaje się odeprzeć atak po zaciętej walce, Turcy w Plewnie poddają się, a McLaughlin, który zniknął, jest uznawany za szpiega. Fandorin zostaje wysłany do Londynu, aby namierzyć McLaughlina. Warwara, coraz mniej entuzjastycznie nastawiona do swojego narzeczonego i coraz bardziej zaintrygowana błyskotliwym generałem Sobolewem, towarzyszy armii w marszu przez Bułgarię do Adrianopola. Niedługo potem Turcy proszą o pokój i rozpoczynają się negocjacje. Na stacji kolejowej, gdzie Sobolew ma swoją kwaterę główną, Paladin sugeruje, by pojechali pociągiem do San Stefano, niebronionego zachodniego przedmieścia Konstantynopola. Sobolew zgadza się i on, Paladin, Warwara i jego świta jadą do San Stefano w towarzystwie jednego rosyjskiego batalionu. Rozmieszczają kwaterę główną w budynku banku, a Paladin przekonuje generała Sobolewa, by ruszył do Konstantynopola, gdy nagle pojawia się Fandorin i demaskuje „Charlesa Paladina”, francuskiego dziennikarza, jako Anwara Effendiego, mistrza szpiegostwa tureckiego. Fandorin relacjonuje swoje śledztwo i zauważa, jak nikt w gazecie Paladina go nigdy nie widział i jak historie Paladina od lat były przesyłane z miast, w których wiadomo, że przebywał Anwar. Jego najwcześniejszy podpis „Paladin d'Hevrais” jest odniesieniem do miejsca urodzenia Anwara, Hef-rais w Bośni. (W rosyjskim oryginale imię to Charles d'Hevrais, Paladin jest zmianą Bromfielda). Fandorin wskazuje, że to Paladin odwrócił uwagę Piotra Jabłokowa od szyfrowania rozkazu ataku na Plewnę, mówiąc mu, że przybyła Warwara, tym samym zyskując okazję do zmiany tekstu z „Plewna” na „Nikopol”. Paladin/Anwar przyznaje się do swojej tożsamości, a następnie wyciąga broń i porywa Warwarę jako zakładnika do sejfu bankowego. Wewnątrz sejfu Anwar mówi Warwarze, że po wejściu Sobolewa do Konstantynopola brytyjska flota u wybrzeża otworzy ogień, a mocarstwa zachodnie wypowiedzą wojnę Rosji, przynosząc jej ruinę. Mimo to, turecki pułk zmierza w stronę San Stefano, pierwotnie planowany do uderzenia na tyły Sobolewa. W międzyczasie Anwar wyjaśnia Warwarze, że wszystko, co robi, robi w imię swoich ideałów. Jego celem jest obrona rozwoju praw człowieka, rozumu, tolerancji i nieviolent postępu w świecie zachodnim przed ekspansją despotycznego i barbarzyńskiego imperium rosyjskiego. Jego ojczyzna Turcja, którą głęboko kocha, jest jednak figurą szachową, którą zaplanował poświęcić lub przynajmniej ryzykować w swoim gambicie, aby osiągnąć większy cel – mianowicie „ochronić ludzkość przed rosyjskim zagrożeniem”. Warwara gniewnie sprzeciwia się potępieniu Rosji przez Anwara, stwierdzając, że ma ona wielką literaturę, jaką exemplifikują Tołstoj i Dostojewski. Anwar kontruje, że rosyjska literatura jest całkiem dobra, ale ogólnie literatura to zabawka i nie może być zbyt ważna. Zauważa, że mimo braku wielkiej literatury w Szwajcarii, życie tam jest o wiele bardziej godne niż w Rosji. Gdy ich rozmowa kończy się, staje się jasne, że turecki atak został odparty przez żołnierzy Sobolewa, a Anwar, zdając sobie sprawę, że jest teraz uwięziony, wypuszcza Warwarę z sejfu i zabija się. W marcu Rosjanie, Rumuni i Turcy podpisują Traktat w San Stefano, kończąc wojnę. Warwara i Piotr wsiadają do pociągu powrotnego do Rosji, a Fandorin jest tam, by się pożegnać, zanim odpłynie statkiem na stanowisko dyplomatyczne w Japonii – najdalej od domu, jedyna rzecz, o którą prosił, gdy zaoferowano mu nagrodę. Warwara gratuluje mu pokonania Anwara, ale Fandorin odpowiada, że Anwar osiągnął swoje długoterminowe cele: traktat pokojowy jest zbyt łaskawy, a inne mocarstwa Europy zmuszą Rosję do zadowolenia się mniejszym, pozostawiając Rosję osłabioną i zubożałą, z niewielkim efektem wojny. Fandorin próbuje powiedzieć Warwarze do widzenia, ale nie może wydobyć słów z siebie, i jest jasne, że oboje mają głębokie uczucia do siebie. Warwara bierze go za rękę, ale nic nie mówi i wsiada do pociągu, płacząc, gdy obserwuje Fandorina, gdy pociąg odjeżdża. Powieść kończy się artykułem w gazecie potwierdzającym rację Fandorina; mocarstwa europejskie sprzeciwiają się traktatowi i spotkają się, aby uzgodnić nowe uregulowanie znacznie mniej korzystne dla Rosji.


Srebrna Horda postanawia poświęcić się, rzucając z góry uzbrojone ładunki wybuchowe, aby uratować Świat Dysku przed całkowitym zniszczeniem. Herosi unikają śmierci, kradną konie walkirii i wyruszają do innych światów, by kontynuować heroskie czyny.[sep]Do Lorda Vetinariego przybywa wiadomość z Agateańskiego Imperium, niosąca ją bezcelowy albatros. Wiadomość wyjaśnia, że Srebrna Horda (grupa starzejących się barbarzyńców, przedstawiona w „Ciekawych czasach”, w których podbili Imperium, a dowodzona przez Cohena Barbarzyńcę, obecnego cesarza) wyruszyła w poszukiwaniu przygody. Pierwszy heros Świata Dysku, „Palce” Mazda, ukradł ogień bogom i dał go ludzkości, za co został skuty w łańcuchy do skały, by być codziennie rozdzieranym przez gigantycznego orła jako kara. Jako ostatni herosi pozostali na Dysku, Srebrna Horda pragnie zwrócić ogień bogom z odsetkami, w postaci wielkich san wypełnionych wybuchową agateańską gliną piorunową. Planują wysadzić bogów w ich górskiej siedzibie, Cori Celesti. Towarzyszy im marudny, przerażony bard, którego uprowadzili, aby mógł napisać sagę o ich wyprawie. W drodze dołączają do nich Zły Harry Dread (ostatni Mroczny Władca) oraz Vena (starsza heroina). Herosi są rozczarowani tym, jak potoczyły się ich życie – po podbiciu Imperium nie mają już nic do roboty poza umieraniem w wygodzie – i są wściekli, że pozwolono im zestarzeć się, zamiast umrzeć w bitwie, jak większość ich przyjaciół. Postanowili wyruszyć w tę podróż po tym, jak jeden z członków Hordy zadławił się ogórkiem. Zły Harry jest równie wściekły; mimo że starał się dać swoim przeciwnikom uczciwą szansę, jak przystało na Złego Władcę, oni nie przestrzegają Kodeksu, pozwalając mu uciec w zamian. Czarodzieje z Niewidocznego Uniwersytetu wyjaśniają Lordowi Vetinariemu, że wysadzenie Cori Celesti zniszczy Świat Dysku, tymczasowo zaburzając magiczne pole Dysku – jedyną rzecz, która go trzyma – więc Vetinari organizuje próbę powstrzymania Hordy. Ponieważ Horda jest już blisko centrum Świata Dysku i siedziby bogów, szybkość jest kluczowa. Vetinari rekrutuje Leonarda z Quirm, aby zaprojektował drugi znany statek kosmiczny na Świecie Dysku, który ma wykonać manewr procowy pod Dyskiem i okrążyć go od góry, lądując na Cori Celesti. Statek, nazwany „Latawiec” przez Leonarda, może pomieścić tylko trzy osoby. Do podróży wybrani zostają Leonard z Quirm, kapitan Carrot Żelaznywąs i Rincewind. Bibliotekarz przypadkowo wkrada się na pokład, zasypiając za skrzyniami z sprzętem podczas załadunku Latawca. Po kilku wpadkach, w tym lądowaniu na księżycu (aby uzupełnić zapasy tlenu po tym, jak nieoczekiwana obecność Bibliotekarza zagrażała brakowi powietrza na przeżycie podróży) i niemal wybuchu ich statku napędzanego bagnowym smokiem, rozbijają się w spektakularny sposób u, a raczej w, głównej bramie Cori Celesti. Tymczasem Horda dotarła już na Cori Celesti. Bogowie pozwalają im przemknąć do środka, przebranym za bogów, mimo (a może właśnie dlatego) że zostali zdradzeni bogom przez Złego Harry’ego. Horda podejrzewa, że bogowie manipulowali całą ich wyprawą. Los wyzywa Cohena do gry, w której musi wyrzucić więcej niż Los na standardowej 6-ściennej kostce. Po tym, jak Los wyrzuca 6, Cohen oszukuje Los, przecinając kostkę na pół w powietrzu swoim mieczem; połowy lądują z 6 i 1 skierowanymi do góry. Cohen zauważa również, że nawet jeśli nie uda mu się zabić bogów, ktoś spróbuje, więc ktoś w końcu spróbuje mocniej. Kapitan Carrot próbuje aresztować Hordę, wówczas Horda uzbraja ładunki wybuchowe. Początkowo zamierzając go zaatakować, Horda zdaje sobie sprawę, że jako pojedynczy odważny mężczyzna, przewyższony liczebnie przez wrogów i próbujący ocalić świat, Carrot jest Herosem (i prawdopodobnie królem w przebraniu), więc ich porażka jest pewna. Po tym, jak Rincewind wyjaśnia, że detonacja ładunków zniszczy cały Świat Dysku, Horda chwyta już uzbrojone ładunki i rzuca ładunki – oraz siebie – z góry. Jako kara za stworzenie Latawca (który pozwolił ludziom wzbić się wyżej niż bogowie) i za niewyrażanie wiary w bogów, Leonard zostaje przez bogów zobowiązany do pomalowania całego sufitu Świątyni Małych Bogów spektakularnym freskiem przedstawiającym cały świat (mimo że Ślepy Io mówił, że zadowoli się „miłym błękitnym z kilkoma gwiazdami”). Narzucają na to zadanie limit 10 lat – bez pomocy, „nawet z rusztowaniami”. (Leonard kończy zadanie w kilka tygodni). Carrot prosi o przysługę, aby pozwolono na naprawę Latawca, aby mogli wrócić do Ankh-Morpork. Rincewind prosi o niebieski balon, a Bibliotekarz prosi o kilka przyborów bibliotecznych (i udaje mu się powstrzymać od odbijania głowy Ślepego Io o ziemię, po tym jak Io nazwał go „małpą”). Koniec Hordy jest niejednoznaczny. Walkirie przybywają, by zabrać herosów do Sal Zabitych, gdzie przygotowano dla nich ucztę. Zamiast tego Srebrna Horda, odmawiając przyjęcia swojej śmierci, kradnie konie walkirii i wyrusza, by znaleźć inne światy, w których „robić heroskie rzeczy”. Śmierć nie pojawia się przed nimi, jak to często robi, gdy umierają postacie ze Świata Dysku, choć później pojawia się przed Veną i unika odpowiedzi na pytanie, czy „zbiera”. Po tym, jak Horda odjeżdża końmi walkirii, ich pierwszym przystankiem jest wizyta u Mazdy, gdzie jest karany, przecięcie jego łańcuchów, danie mu czegoś do picia i pozostawienie mu miecza, aby mógł rozprawić się z swoim katem. Bard, zmieniony przez swoje doświadczenia, skomponował nowy styl sagi, z akompaniamentem muzycznym, o tym wydarzeniu.


Ellen wyjechała do Szkocji, aby zamieszkać z rodziną Lindsay, która oczekiwała od niej wyparcia się amerykańskiego pochodzenia oraz wiary. Mimo presji ze strony nowych opiekunów dziewczyna starała się zachować religijne zasady, których nauczyła ją Alice Humphreys.[sep]„Szeroki, szeroki świat” to utwór należący do nurtu sentymentalnego, oparty na życiu młodej Ellen Montgomery. Historia zaczyna się od zakłócenia szczęśliwego życia Ellen przez fakt, że jej matka jest bardzo chora, a ojciec musi zabrać ją do Europy, co wymaga od Ellen opuszczenia domu i zamieszkania z niemal nieznaną ciotką. Mimo że Ellen stara się zachować siłę dla dobra matki, jest zdruzgotana i nie może znaleźć ukojenia w niczym. W końcu nadchodzi dzień, w którym Ellen musi pożegnać się z matką i w towarzystwie obcych osób udać się w podróż do domu ciotki. Niestety, ci obcy są niemili dla Ellen, a ona próbuje opuścić statek, którym płyną. Starszy mężczyzna widzi płaczącą Ellen i mówi jej, by zaufała Bogu. Uczy ją, jak być chrześcijanką, tak jak robiła to jej matka, i pyta, czy jest gotowa oddać swoje serce Jezusowi. Po rozmowie z mężczyzną Ellen postanawia zostać prawdziwą chrześcijanką, co daje jej siłę na resztę podróży do miejsca ciotki w Thirwall. W pierwszą noc w Thirwall Ellen dowiaduje się, że jej ojciec zapomniał poinformować ciotkę o jej przyjeździe, więc „pan Van Brunt” odprowadza ją do domu ciotki. Ta ciotka, Fortune Emerson, okazuje się zupełnie inna niż kochająca matka Ellen: traktuje Ellen nieuprzejmie i odmawia jej pozwolenia na chodzenie do szkoły. Ellen nienawidzi życia z Fortune i znajduje pocieszenie w towarzystwie pana Van Brunta oraz innych sąsiadów, gdy coraz lepiej zapoznaje się z nowym otoczeniem. Pewnego dnia, odkrywając, że ciotka zatrzymała list od pani Montgomery, Ellen biegnie płacząc do lasu. Tam spotyka Alice Humphreys, córkę lokalnego pastora. Alice jest miła dla Ellen i zaprasza ją na herbatę następnego dnia, dając Ellen szansę na opowiedzenie o swoich kłopotach; może Alice byłaby w stanie pomóc. Dziewczyny szybko się zaprzyjaźniają, a Alice adoptuje Ellen jak siostrę, oferując jej edukację i duchowe przewodnictwo, ucząc ją wybaczać innym i ufać Panu. Alice i jej brat John, który większość czasu spędza w szkole z dala od domu, traktują Ellen jak rodzinę, zapraszając ją nawet na spędzenie świąt Bożego Narodzenia w pobliskim mieście Ventnor z nimi i ich przyjaciółmi, rodziną Marshmanów. Będąc tam, Ellen spotyka inną Ellen, Ellen Chauncey. Poznaje też lepiej Johna Humphreysa, który wiele razy ją pociesza, gdy inne dzieci drwią z niej. Ellen zdaje sobie sprawę, że gdyby nie musiała być rozdzielona z matką, nigdy nie spotkałaby Alice i Johna. Około rok później, pewnego dnia, gdy Ellen odwiedza miasto, podsłuchuje rozmowę kilku pań, z której dowiaduje się, że jej matka zmarła. Zdruzgotana, zwraca się o pocieszenie do Alice i Biblii. Mieszka z Alice i Johnem, dopóki ciotka Fortune nie zachoruje i Ellen nie musi się nią opiekować. W końcu ciotka Fortune wyzdrowiewa, a Ellen wraca do Alice i innych przyjaciół. Po śmierci matki pana Van Brunta on postanawia poślubić ciotkę Fortune; wkrótce potem Alice mówi Ellen, że jest bardzo chora i wkrótce „pojedzie do domu” do nieba; Ellen nie ma się smucić, lecz ufać Bogu. Prosi też Ellen, by zajęła jej miejsce w domu Humphreysów. Ellen natychmiast się wprowadza i zaczyna opiekować się Alice przez jej ostatnie tygodnie. Po śmierci Alice Ellen zwraca się o przewodnictwo do Johna. Przejmuje on rolę jej nauczyciela, duchowego doradcy i przewodnika. W chwili gdy umiera krewny Humphreysów w Anglii i John musi podróżować za ocean, by załatwić sprawy rodzinne, Ellen (choć smutna z powodu jego wyjazdu) jest silniejszą osobą. Pewnego dnia Nancy odwiedza Ellen, przynosząc listy, które znalazła podczas sprzątania domu Fortune. Są to listy do Ellen od jej matki i wyrażają życzenie, by Ellen zamieszkała z krewnymi w Szkocji; po podzieleniu się listami z panem Humphreysem Ellen postanawia spełnić wolę rodziców, więc Humphreysowie wysyłają ją do Szkocji, by zamieszkała z rodziną Lindsay: jej babcią, wujem Lindsayem i lady Keith. Witają ją w swoim domu i uważają ją za uroczą, ale stają się bardzo posiadaczami i zmuszają ją do wyparcia się swojej tożsamości Amerykanki i Montgomery. Pan Lindsay każe nawet Ellen nazywać go „ojcem” i mówi o niej jako o swojej „własnej małej córeczce”. Lindsayowie zniechęcają też Ellen do wiary, ponieważ nie uważają religii za ważną dla kogoś w wieku Ellen. Ellen trudno żyć bez codziennych godzin przeznaczonych na naukę religii, ale nadal stara się żyć zgodnie ze swoją wiarą i wszystkim, czego nauczyły ją John i Alice. Ellen tęskni za Johnem bardziej niż za czymkolwiek innym, a podczas sylwestrowej imprezy u Lindsayów on pojawia się i pyta o nią. Lindsayowie próbują ich rozdzielić, ale nie udaje im się to. Podczas ich emocjonalnego spotkania John przypomina Ellen, by trzymała się wiary; za kilka lat, gdy będzie mogła wybrać, gdzie chce mieszkać, będzie mogła wrócić do Ameryki i zamieszkać z nim. Gdy Ellen przedstawia Johna Lindsayom, oni w rzeczywistości zaczynają go lubić. John musi wkrótce wrócić do Ameryki, ale nie bez obietnicy dla Ellen, że wkrótce będą razem na zawsze. W nieopublikowanym rozdziale na końcu książki Ellen wraca do Ameryki jako pani John Humphreys.


Po wyzdrowieniu Ken nie opuścił swojej żony Dinah, a nie wyszło na jaw, że defraudował fundusze ze swojej organizacji non-profit. Mężczyzna nie był również odpowiedzialny za śmierć dziecka, ponieważ natychmiast zlecił naprawę wadliwego pieca.[sep]Urodzony w 1929 roku Ken Kimble dorasta w Missouri jako syn pastora i, podobnie jak ojciec, zostaje duchownym. Podczas pracy jako kapelan w college’u biblijnym w Richmond w stanie Wirginia czuje pociąg do Birdie Bell, jednej ze swoich studentek. Ken, który ma 32 lata, poślubia 19-letnią Birdie na miejscu. Małżeństwo Kimble’ów ma dwoje dzieci, Charliego i Jody. Wkrótce potem, zmuszony do rezygnacji z powodu domniemanego romansu, Ken znika z Moirą Snell, jedną ze swoich studentek. Birdie potrzebuje wielu lat, by pogodzić się z porzuceniem przez męża. Dopiero pod koniec powieści, gdy ma 51 lat, Birdie znajduje ukojenie u Curtisa Mabry’ego, swojej miłości z czasów młodości. W 1969 roku, w wieku 40 lat, Ken i Moira przeprowadzają się na Florydę, a Ken znajduje pracę jako ogrodnik. Gdy po kilku miesiącach rozstają się z Moirą, wynajmuje pokój u Joan Cohen, zamożnej kobiety pochodzenia żydowskiego w podobnym wieku. Szybko zostają kochankami, a Joan widzi w Kenie swoją ostatnią szansę na szczęście, zwłaszcza że jedna z jej piersi została usunięta z powodu raka piersi. Ken udaje żydowskie pochodzenie i po ślubie zgodnym z prawem żydowskim rozpoczyna pracę jako pośrednik w obrocie nieruchomościami. Joan uświadamia sobie, że nic nie wie o przeszłości męża, gdy znajduje stare zdjęcie jego dwójki dzieci. Nie mogąc mieć własnych dzieci, Joan namawia Kena, by sprowadził swoje dzieci, aby mogły wychowywać się na Florydzie. Ken oszukuje Birdie, proponując zabrać dzieci na wakacje, co ona naiwnie akceptuje. Początkowo Charlie i Jody biorą Joaną za niankę. Gdy chłopiec poznaje prawdę, kradnie pieniądze Joanie i ucieka z małą siostrą. Joan wkrótce potem umiera na raka piersi. Ken dziedziczy wszystkie jej pieniądze i przeprowadza się do Waszyngtonu, aby założyć nową firmę zajmującą się nieruchomościami. W późnych latach 70. przypadkowo spotyka Dinah, która kiedyś opiekowała się Charliem i Jody. Mimo że jest ona o ponad 25 lat młodsza, biorą ślub w 1979 roku i mają jednego syna, Brendana. Pewnego dnia Ken sprzedaje swoją firmę i rozpoczyna projekt finansowany przez rząd, zapewniający tanie mieszkania potrzebującym, co przynosi mu duże uznanie w społeczności. Dinah ma romans, dopóki Ken, mimo całego życia stosowanej ścisłej diety i regularnych ćwiczeń, nie dostaje zawału serca w 1994 roku w wieku 65 lat. W nadziei, że to poprawi Kena humor, Dinah zaprasza Charliego i Jody na Święto Dziękczynienia, ale rodzinne spotkanie tylko otwiera oczy na podły charakter Kena Kimble’a. Po wyzdrowieniu Ken opuszcza Dinah. Wkrótce wychodzi na jaw, że defraudował duże sumy pieniędzy ze swojej organizacji non-profit i że małe dziecko zmarło w jednym z domów, za które był odpowiedzialny, ponieważ odmówił naprawy wadliwego pieca. Ken umiera samotnie na Florydzie.


Jos zostaje wysłany na statek „Macedon” z misją szpiegowską, aby umożliwić podpisanie traktatu pokojowego. W finale bohater zabija pirata Falcone'a i zostaje mianowany oficerem łącznikowym do negocjacji z obcą rasą striviirc-na.[sep]Historia zaczyna się, gdy ośmioletni rodzice Joslyna Museya giną w okrutnym ataku piratów na ich statek domowy, handlowy „Mukudori”. Jos wraz z garstką innych dzieci ze statku zostaje schwytany przez napastników. Vincenzo Marcus Falcone, słynny pirat i kapitan „Dżyngis Chana”, zatrzymuje Josa jako zakładnika, z zamiarem uczynienia go swoim uczniem. Falcone uczy Josa, jak „zjednywać sobie ludzi” za pomocą manier, sprytu, a zwłaszcza dobrego wyglądu. Rasa ludzka, EarthHub, toczy wojnę z obcymi zwanymi striviirc-na, nazywanymi przez Hub „stritami”. Gdy statek piracki „Dżyngis Chan” dokuje na Stacji Chaos, położonej w głębokiej przestrzeni kosmicznej, stacja zostaje nagle zaatakowana przez striviirc-na. Jos ucieka Falcone'a podczas ataku, ale zostaje postrzelony, a następnie schwytany i zabrany na obcą planetę macierzystą, Aaian-na, przez Warboya, lidera ruchu ludzkich sympatyków na Aaian-na, Nikolasa S'tliana. Jos stopniowo akceptuje swoje miejsce na Aaian-na, a Warboy uczy go być Ka'redanem, czyli „kapłanem-zabójcą”, co jest kastą rządzącą na planecie. Jos jest trenowany na Aaian-na, dopóki nie skończy czternastu lat, kiedy to zostaje formalnie członkiem Ka'redan. W tym czasie, mówiąc mu, że jedynym sposobem na zakończenie wojny jest traktat z najbardziej znanym okrętem kosmicznym EarthHub, „Macedon”, otrzymuje zadanie szpiegowania na statku jako część jego elitarnej załogi. Jos uczy się zachowywać jak człowiek z EarthHub i jest wysyłany z powrotem na Stację Austo w Hubie, aby dołączyć do „Macedonu”. Gdy jednak jest już na „Macedonie”, odkrywa, że jego poprzednie rozróżnienie między dobrem a złem już nie obowiązuje. Jos walczy na „Macedonie”, w końcu spotykając Evana D'Silvę, jednego z jego byłych przyjaciół z „Mukudori”, którego ratuje z pirackiego statku. Odkrywa powiązanie między bratem Warboya, Ash-danem, a piratami Falcone'a, którzy handlowali bronią ze sympatykami w zamian za pomoc w ukrywaniu schwytanych dzieci. Powieść kończy się konfrontacją między „Dżyngis Chanem” a „Macedonem”. „Macedon” napotyka „Dżyngis Chana” spotykającego się ze statkiem brata Warboya i jest abordażowany przez piratów. Jos i jego jednostka zostają schwytani przez Chana, a Jos jest przesłuchiwany przez Falcone'a. W końcu ujawnia się jego kolegom ze statku, że szpieguje dla Warboya. Jednak w tym momencie Warboy, który śledził swojego brata, pojawia się ze swoim statkiem, a jego załoga uwalnia Josa i innych więźniów i zabiera ich na swój statek. Statek Warboya pomaga wtedy „Macedonowi” zniszczyć statki pirackie, po czym kapitan „Macedonu”, Cairo Azarcon, aranżuje dla Warboya dokowanie na Stacji Chaos. Jos spotyka Falcone'a na pokładzie, transportowanego do placówek policyjnych, gdy Falcone próbuje uciec. Jos wtedy dźga Falcone'a na śmierć na pokładzie, po czym jest zabierany z powrotem na „Macedon” pod ochroną kapitana Azarcona. Zostaje mianowany oficerem łącznikowym, z którym Azarcon próbuje wynegocjować traktat pokojowy ze striviirc-na. *Francuski: Warchild (luty 2009), Le Bélial', ISBN 978-2-84344-088-5


Ethan traci wpływ na lokalnych polityków i biznesmenów mimo przejęcia gruntu niezbędnego do budowy lotniska. Ziemia ta zostaje mu sprzedana przez Danny’ego Taylora, który wyzdrowiał po tym, jak Ethan dał mu pieniądze na skuteczne leczenie alkoholizmu.[sep]Czując presję ze strony rodziny i znajomych, by osiągnąć więcej niż odpowiada jego obecnemu stanowisku, Ethan rozważa chwilowe zawieszenie swoich zazwyczaj wysokich standardów postępowania, aby uzyskać lepszą pozycję społeczną i ekonomiczną. Decyzja Ethana o zdobyciu bogactwa i władzy jest wpływana przez krytykę i rady otaczających go ludzi. Jego znajoma Margie namawia go do przyjmowania łapówek; dyrektor banku (którego przodkowie Ethan obwinia za upadek swojej rodziny) zachęca go do większej bezwzględności. Przyjaciel Ethana, Joey, pracujący jako kasjer w banku, przedstawia mu nawet szczegółowy plan napadu na bank i sposobu uniknięcia kary. Odkrywając, że obecnym właścicielem sklepu, włoski imigrant Alfio Marullo, może być nielegalnym imigrantem, Ethan przekazuje anonimową informację do Immigration and Naturalization Service. Po aresztowaniu Marullo własność sklepu zostaje przeniesiona na Ethana dzięki działaniom tego samego rządowego agenta, który go zatrzymał. Marullo przekazuje sklep Ethanowi, ponieważ wierzy, że Ethan jest tak uczciwy i na to zasługuje. Ethan rozważa również, planuje i w myślach ćwiczy napad na bank, powstrzymując się przed jego przeprowadzeniem tylko z powodu okoliczności zewnętrznych. Ostatecznie udaje mu się zdobyć władzę w mieście poprzez przejęcie pasa ziemi potrzebnego lokalnym biznesmenom do budowy lotniska; ziemię tę otrzymuje od Danny’ego Taylora, miejskiego alkoholika i najlepszego przyjaciela z dzieciństwa Ethana, dzięki testamentowi spisanemu przez Danny’ego i wsuniętemu pod drzwi sklepu. Testament został sporządzony bez żadnej ustnej umowy pewien czas po tym, jak Ethan dał Danny’emu pieniądze pod pretekstem wysłania go na leczenie alkoholizmu. Danny zapewnia go, że alkoholicy to kłamcy i że po prostu przepije te pieniądze, co potwierdza się, gdy Danny zostaje znaleziony martwy z pustymi butelkami whisky i tabletkami nasennymi. W ten sposób Ethan dochodzi do pozycji, w której jest w stanie kontrolować kulisy działań skorumpowanych biznesmenów i polityków w mieście. Ethan wydaje się akceptować to, co zrobił, ale jest pewien, że nie pozwoli, by to go skorumpowało. Uważa, że choć musiał zabijać ludzi na wojnie, nigdy potem nie stał się mordercą. Gdy odkrywa, że jego syn wygrał ogólnokrajowy konkurs esejów, plagiatując klasycznych amerykańskich autorów i mówców, dochodzi do rozmowy z synem, w której ten zaprzecza odczuwaniu jakichkolwiek wyrzutów sumienia. Syn utrzymuje, że wszyscy oszukują i kłamią i że jest to w rzeczywistości sposób działania świata. Być może po zobaczeniu własnego upadku moralnego w czynach syna oraz po przeżyciu poczucia winy z powodu deportacji Marullo, a zwłaszcza śmierci Danny’ego, Ethan postanawia popełnić samobójstwo. Jego córka, intuicyjnie wyczuwając jego zamiary, wsuwa mu rodzinny talizman do kieszeni podczas długiego uścisku. Gdy Ethan decyduje się na ten czyn, sięga do kieszeni po brzytwy, a zamiast nich znajduje talizman. Gdy przypływ wdziera się do zatoczki, w której się ukrył, Ethan walczy, by wydostać się na zewnątrz i zwrócić talizman córce, w nadziei, że światło w niej nie zgaśnie.


Babcia Ben okazała się zwycięzcą Wielkiego Wyścigu Krów, podczas gdy Phoney i Smiley spadli z klifu w przebraniu krowy. W następstwie tej katastrofy kuzyni zostali zmuszeni do spłaty długów poprzez pracę w tawernie oraz remont domu Babciej Ben.[sep]Thorn, Babcia Ben i kuzyni Bone biorą udział w jarmarku wiosennym, corocznym kiermasku i festynie w mieście, który kulminuje w Wielkim Wyścigu Krów, wyścigu, który Babcia Ben zawsze wygrywa. Fone Bone ogarnia zazdrość, gdy Tom, przystojny sprzedawca miodu, flirtuje z Thorn, więc postanawia sam zdobyć dla niej trochę miodu. Jednak gigantyczna pszczoła broni swojego ula i wdaje się w walkę z Fone Bone'em. Ostatecznie zdobywa miód, ale widzi, jak Thorn dzieli się nim z Tomem. Phoney i Smiley Bone kontynuują pracę w „Barrelhaven”, a Phoney uknuwa intrygę, by sfałszować wyścig krów, siejąc ziarna niepokoju co do zdolności Babciej Ben do rywalizacji. Na końcu Thorn spotyka Toma na jarmarku, ale odkrywa, że jest z inną dziewczyną. Plan Phoney Bone'a dotyczący ustawienia wyścigu trwa, gdy on rozreklamuje swoją „Tajemniczą Krowę” (którą jest w rzeczywistości Smiley Bone w nieprzekonującym przebraniu krowy), aby ściągnąć zakłady od mieszkańców miasta. Tej nocy Thorn ma żywy sen, w którym widzi siebie jako małe dziecko w jaskini, otoczone smokami. Mówi Fone Bone'owi, że sen ten się powtarza i zaczął się pojawiać dopiero od momentu, gdy zobaczyła jego mapę. Jest teraz pewna, że to ona ją narysowała wiele lat wcześniej, a jej sen jest w rzeczywistości wspomnieniem z dzieciństwa. Nadchodzi dzień Wielkiego Wyścigu Krów, a plan Phoney Bone'a jest zagrożony, gdy Lucius Down przekonuje mieszkańców, że Bone'owie ich oszukują. Zmusza to Phoneya i Smileya do odgrywania spektaklu, by przekonać ludzi, że Tajemnicza Krowa jest prawdziwym, groźnym i dzikim zwierzęciem. Tymczasem próba napisania miłosnego wiersza do Thorn przez Fone Bone'a zostaje przerwana, gdy dwie Głupie, Głupie Szczurostworza znowu go dopadają. Właśnie gdy wyścig ma się rozpocząć, Lucius stawia „Barrelhaven” na Babciej Ben, co zmusza Phoney Bone'a do wskoczenia do przebrania krowy razem z Smileym w momencie startu wyścigu, z zamiarem jego wygrania. Podczas wyścigu jednak Phoney powoduje, że spadają z klifu z powodu próby odsłonięcia ich przez Babcę Ben, prosto na patrol szczurostworzy. W tym momencie Głupie Głupie Szczurostworza gonią Fone Bone'a wprost na patrol, a patrol goni ich i ich drogi łączą się z wyścigiem. Wszyscy uciekają, gdy to odkrywają (właśnie gdy wyścig ma się kończyć) i Babcia Ben wygrywa. Po katastrofalnym Wyścigu Krów Phoney i Smiley są zmuszeni do odpracowania długów, pracując w tawernie Barrelhaven i remontując dom Babciej Ben. Lucius i Ben omawiają sytuację z kuzynami Bone, Szczurostworzami i Wielkim Czerwonym Smokiem. Podejrzewają, że choć ich przybycie do doliny mogło wywołać ataki, oni sami nie są za nie odpowiedzialni. Epizod skupia się na Smileym Bone'u i Luciusie Downie, gdy naprawiają dach domu. Luciusa doprowadza do szaleństwa półgłupia nieświadomość Smileya. Smiley zauważa, że jego rola „wieszcza wioski” nie zmieniła się wiele od czasu opuszczenia Boneville.