Po tym jak erupcja słoneczna zniszczyła systemy nawigacyjne i spowodowała śmierć ojca Teri, ona i psychiatra zostali ponownie zainfekowani Resuną. W rezultacie bohaterowie utracili pamięć o swojej przeszłości i ostatecznie zaczęli współpracować jako partnerzy w ekospekcji.[sep]Ta historia przeplata perspektywę Terpsichore Melpomene Murray („Teri”), ekoprospektorki wchodzącej w dorosłość na Marsie, która pragnie pójść w ślady ojca, oraz nienazwanego psychiatry słuchającego jej historii. Kilka dekad wcześniej uchodźcy z Ziemi uciekli do istniejącej już kolonii ludzkiej na Marsie, by uniknąć dominacji One True – masowo równoległego/automatu komórkowego programu działającego na połączonych mózgach większości ludzi na Ziemi; program w indywidualnym ludzkim mózgu nazywa się Resuna, prawdopodobnie skrót od łacińskiego określenia „jedna rzecz”. Jeśli ludzki umysł posiada kopię Resuny, może ona pozostać uśpiona, dopóki człowiek nie wypowie zwrotu wyzwalającego „let overwrite, let override”. Pierwsza połowa powieści to w dużej mierze tło wydarzeń w głosie Teri, prowadzące do dnia, w którym zdała egzamin na „pełnoletność” – status prawny, który można osiągnąć w dowolnym wieku po zdaniu egzaminu edukacyjnego i psychiatrycznego, dający prawo do małżeństwa, posiadania nieruchomości, głosowania itp. Teri chce zostać ekospektorem (ekoprospektorem) jak Telemach, żyjącym na powierzchni w skafandrze ciśnieniowym przez większość czasu; ale ponieważ w ostatnim pokoleniu koloniści zdecydowali zrezygnować z terraformowania Marsa pod kątem życia ludzkiego i zamiast tego przystosować ludzi do środowiska marsjańskiego, przyszłość ekospekcji nie wygląda dobrze w oczach Telemacha; uważa, że przyszłość Marsa leży w „Narodach” marsjańskich ludzi. Szacuje się, że modyfikowanie ludzi można przeprowadzić w zaledwie dwa do trzech pokoleń, podczas gdy terraformowanie Marsa mogłoby zająć tysiące lat. Dlatego chce, aby zdobyła wyższe wykształcenie i podjęła zawsze potrzebny zawód, taki jak nauka czy medycyna. Gdy natrafiają na „scorehole” – bardzo duże złoże metanu i wody – ich fortuna wydaje się zapewniona, a Teri spodziewa się poślubić chłopaka, z którym się spotykała; gdy okazuje się, że ożenił się z kimś innym, niechętnie zgadza się na co najmniej jeszcze rok nauki, a ona i Telemach podejmują się zadania opieki nad grupą młodszych dzieci w drodze do szkoły w Red Sands City. Podczas gdy grupa przebywa na „roundings” (przygraniczu, buszu, outbacku – być może od „surroundings” lub „roundabouts”?), następuje silna erupcja słoneczna, a ponieważ cienka atmosfera Marsa i słabe pole magnetyczne zapewniają mniejszą ochronę przed cząstkami o wysokiej energii niż na Ziemi, to zdarzenie przeciąża wiele systemów elektronicznych na Marsie, a także uszkadza systemy „exosuitów” (skafandrów kosmicznych) wielu osób przebywających na zewnątrz i w inny sposób niechronionych, w wyniku czego ginie kilku członków wyprawy, w tym Telemach. Co więcej, system nawigacji typu GPS, z którego Teri korzystała przez całe życie, jest trwale wyłączony. Teri i Alik, chłopak z wyprawy, wynajdują na nowo nawigację astronomiczną i docierają do najbliższej stacji kolejowej, gdzie jest działający telefon, tylko po to, by odkryć, że katastrofa ma zasięg planetarny i pomoc wkrótce nie nadejdzie. Co gorsza, grupa marsjańskich ludzi utknęła dalej na trasie i jest zagrożona śmiercią głodową z powodu swoich ultrafast metabolizmów. Mimo swojej uprzedzenia wobec Narodów, Teri próbuje zanieść im jedzenie w plecaku, ale traci siły i łamie nogę. Tajemniczy głos w jej radiu w skafandrze uspokaja ją i pociesza, przejmuje kontrolę nad jej ciałem i sprawia, że niszczy swoje ciało, dostarczając jedzenie Marsjanom; została przejęta przez Resunę. Teraz dowiadujemy się, dlaczego sam psychiatra słuchał jej historii; nagrywają ją, aby mogła mieć pojęcie o tym, co się stało w wielkich lukach, które zamierza stworzyć w jej pamięci podczas usuwania Resuny. On sam przeszedł ten proces dwukrotnie. Ponadto dowiadujemy się, że to wszystko są informacje z przeszłości, że w rzeczywistości został ponownie zainfekowany Resuną, a także Teri, i że oboje stracą całą pamięć o sobie nawzajem i o wielu wydarzeniach, w tym większość jej ostatnich wspomnień o ojcu. Tak więc, mimo że byli bliskimi przyjaciółmi, w ostatnim rozdziale przedstawiają się sobie po raz pierwszy. Powieść kończy się ich wspólną pracą jako partnerów w ekospekcji, podczas gdy Mars odbudowuje się.


Valérie Marneffe po śmierci męża poślubia barona Montèsa, co wzbudza wściekłość Célestina Crevela. Crevel uknuł intrygę, by otruć nowożeńców, co ostatecznie prowadzi do ich śmierci.[sep]Pierwsza trzecia części powieści stanowi obszerną omówię przeszłości postaci. Balzac wyjaśnia to po 150 stronach: „Ici se termine, en quelque sorte, l'introduction de cette histoire.” („Tutaj kończy się, w pewnym sensie, wstęp do tej historii”). Na początku powieści Adeline Hulot – żona odnoszącego sukcesy barona Hectora Hulota – jest namawiana do romansu przez zamożnego perfumiarza o imieniu Célestin Crevel. Jego pożądanie wynika w części z wcześniejszego rywalizowania, w którym cudzołożny baron Hulot wygrał rękę śpiewaczki Joséphy Mirah, również upragnionej przez Crevela. Córka Hulotów, Hortense, zaczyna szukać męża; ich syn Victorin jest żonaty z córką Crevela, Celestyną. Pani Hulot odrzuca zaloty Crevela, a on zwraca uwagę gdzie indziej. Kuzynka pani Hulot, Bette (zwana również Lisbeth), żywi głęboką, ale ukrytą nienawiść do sukcesu swoich krewnych. Chłopka o żadnych fizycznych walorach kuzynki, Bette odrzuciła serię oświadczyn ze strony średnioklasowych adoratorów i pozostaje niezamężna w wieku 42 lat. Pewnego dnia natrafia na młodego, nieudanego polskiego rzeźbiarza o imieniu Wenceslas Steinbock, który próbuje popełnić samobójstwo w małym mieszkaniu nad jej własnym. Gdy go pielęgnuje do zdrowia, zaczyna czuć do niego macierzyńską sympatię. Zaprzyjaźnia się również z Valérie, żoną urzędnika Ministerstwa Wojny o nazwisku Marneffe; kobiety te tworzą więź wzajemnej sympatii i ochrony. Tymczasem baron Hulot zostaje odrzucony przez Joséphę, która wprost wyjaśnia, że wybrała innego mężczyznę ze względu na jego większy majątek. Desperacja Hulota szybko mija, gdy poznaje i zakochuje się w Valérie Marneffe. Obsypuje ją prezentami i wkrótce urządza dla niej i pana Marneffe’a, z którym pracuje w Ministerstwie Wojny, luksusowy dom. Te długi, powiększone o pieniądze pożyczone na rozpieszczanie Joséphy, zagrażają bezpieczeństwu finansowemu rodziny Hulot. W panice przekonuje swojego wuja Johanna Fischera, by potajemnie defraudował fundusze z placówki Ministerstwa Wojny w Algierze. Kłopoty Hulota na chwilę ustają, a szczęście Bette zostaje zburzone, gdy – na końcu „wstępu” – Hortense Hulot poślubia Wenceslasa Steinbocka. Zrozpaczona utratą towarzystwa Steinbocka, Bette przysięga zemstę na rodzinie Hulot. Działa w cieniu z Valérie, by wydobyć więcej pieniędzy od barona Hulota. Valérie również uwodzi Crevela i z zachwytem obserwuje, jak rywalizują o jej względy. Z pomocą Bette Valérie zwraca się ku Steinbockowi i wciąga go do swojej sypialni. Gdy Hortense dowiaduje się o jego niewierności, opuszcza Steinbocka i wraca z ich synem, by zamieszkać z matką Adeline. Valérie wyznaje również miłość brazylijskiemu baronowi o imieniu Henri Montès de Montéjanos i stale przysięga oddanie każdemu z pięciu mężczyzn. Brat barona Hulota, znany jako „le maréchal” („marszałek”), zatrudnia Bette jako gospodynię i nawiązują między nimi łagodną sympatię. Dowiaduje się o niewiernościach brata (i o trudnościach, jakie one sprawiają Adeline, która odmawia opuszczenia męża) oraz obiecuje poślubić Bette, jeśli dostarczy mu szczegółów. Ona chętnie zgadza się, zachwycona perspektywą w końcu upragnionego małżeństwa. Podczas badania zachowania brata marszałek odkrywa jednak spisek barona Hulota w Algierze. Jest przytłoczony hańbą, a jego zdrowie pogarsza się. Ostatnia nadzieja Bette na lepszą przyszłość umiera wraz z nim. Gdy Valérie zachodzi w ciążę, mówi każdemu ze swoich kochanków (i swojemu mężowi), że to on jest ojcem. Rodzi jednak martwe dziecko, a jej mąż wkrótce potem umiera. Hulot i Crevel są zachwyceni słysząc tę wiadomość, każdy wierząc, że po zakończeniu oficjalnej żałoby stanie się jej jedyną miłością. Valérie wybiera Crevela ze względu na jego wygodny majątek i szybko biorą ślub. Ta wiadomość wściekla barona Montèsa, który uknuwa intrygę, by otruć nowożeńców. Crevel i Valérie umierają powoli, a ich ciała są zjadane przez egzotyczną brazylijską toksynę. Victorina Hulota odwiedza później książę Wissembourg, przynosząc wieści o finansowym szczęściu. Marszałek przed śmiercią dokonał uzgodnień w sprawie spłaty długów barona oraz zatrudnienia Adeline w katolickiej organizacji charytatywnej. Baron Hulot zniknął, a Adeline spędza wolny czas, szukając go w domach złej reputacji. W końcu znajduje go żyjącego z piętnastoletnią kurtyzaną i błaga go, by wrócił do rodziny. On zgadza się, ale wsiadając do powozu, Hulot pyta: „mais pourrai-je emmener la petite?” („Ale czy mogę zabrać dziewczynę?”). Dom Hulotów na pewien czas się jednoczy, a furia Bette z powodu ich pozornego szczęścia przyspiesza jej śmierć. Pewnego wieczoru po pogrzebie Adeline podsłuchuje, jak Hulot uwodzi kucharkę o imieniu Agathe. Na łożu śmierci Adeline wymierza mężowi pierwszą reprymendę: „[D]ans un moment, tu seras libre, et tu pourras faire une baronne Hulot.” („Za chwilę będziesz wolny i będziesz mógł zrobić inną baronową Hulot”). Wkrótce po pogrzebie żony Hulot żeni się z Agathe.


Mimo krytyki za nadmierne skupienie się na przyjemnościach, część dotycząca męczarni opium jest w rzeczywistości dłuższa niż sekcja o przyjemnościach. De Quincey próbował przekazać mroczne prawdy o uzależnieniu, lecz jego język często zdaje się być uwiedziony porywającą naturą tych doświadczeń.[sep]W pierwotnym wydaniu relacja De Quinceya była podzielona na dwie części: * Część I rozpoczyna się od notatki „Do Czytelnika”, mającej na celu ustalenie ram narracyjnych: „Przedstawiam Ci tutaj, uprzejmy czytelniku, zapis niezwykłego okresu w moim życiu...”. Następnie następuje treść Części I, ** Wstępne Wyznania, poświęcona dzieciństwu i młodości autora, ze szczególnym uwzględnieniem czynników emocjonalnych i psychologicznych leżących u podstaw późniejszych doświadczeń z opium — zwłaszcza okresu w późnych latach nastoletnich, który De Quincey spędził jako bezdomny uciekinier na Oxford Street w Londynie w latach 1802 i 1803. * Część II jest podzielona na kilka sekcji: ** Relatywnie krótki wstęp i fragment łączący, a następnie ** Przyjemności Opium, omawiające wczesną i w dużej mierze pozytywną fazę doświadczeń autora z narkotykiem, od 1804 do 1812 roku; ** Wstęp do Męczarni Opium, zawierający drugą część autobiografii, prowadzącą De Quinceya od młodości do dojrzałości; oraz ** Męczarnie Opium, relacjonujące skrajne doświadczenia autora z opium (jak do tamtej pory), w tym bezsenność, koszmary senne, przerażające wizje i trudne objawy fizyczne. * Kolejna „Notatka do Czytelnika” próbuje wyjaśnić chronologię całości. Choć De Quincey był później krytykowany za nadmierne skupienie się na przyjemnościach płynących z opium i zbyt małe uwzględnienie surowych negatywnych aspektów uzależnienia, Męczarnie Opium są w rzeczywistości znacznie dłuższe niż Przyjemności. Jednak nawet próbując przekazać mroczniejsze prawdy, język De Quinceya może wydawać się uwiedzionym porywającą naturą doświadczeń z opium: ::„Poczucie przestrzeni, a w końcu także poczucie czasu, były silnie dotknięte. Budynki, krajobrazy itp. ukazywały się w proporcjach tak ogromnych, że ludzkie oko nie jest w stanie ich pojąć. Przestrzeń rozszerzała się i była powiększana do granic niewypowiedzianej nieskończoności. Nie przeszkadzało mi to jednak tak bardzo, jak ogromne rozciągnięcie czasu; czasem wydawało mi się, że żyłem przez 70 lub 100 lat w jedną noc; a nawet miałem wrażenie, jakby w tym czasie upłynęło tysiąclecie, a przynajmniej okres znacznie wykraczający poza granice jakiegokolwiek ludzkiego doświadczenia.”


Mr. Tiny wyjawia, że jest biologicznym ojcem Darrena i Steve'a, a całe wydarzenie zaplanował, aby wybrać spośród nich władcę cieni. Darren decyduje się jednak na samobójczą śmierć, topiąc się wraz ze Steve'em, aby uniemożliwić realizację tej przepowiedni.[sep]Po tym jak Steve poinformował Darrena, że Darius jest jego siostrzeńcem, Darren nie zdołał się zmusić do zabicia go. Później pokazano, jak zabiera Dariusa do swojego domu, gdzie ujawnia Annie, swojej siostrze, swoją prawdziwą tożsamość. Darren wyjawił również Annie, że Darius został „krwiony” przez Steve’a jako Vampaneze i zabijałby każdego, z kogo by pił krew. Annie opowiedziano o życiu i historii Darrena. Darren „krwił” Dariusa, aby ten nie musiał zabijać jako Vampaneze, i stał się wampirem. Darren, Alice Burgess i Vancha musieli przygotować się do włamania na stadion, aby uratować przyjaciół i artystów z Cyrku. Darren i Vancha, zgodnie z przepowiednią, podążyli za Gannenem Harstem i Steve’em ze stadionu i byli gotowi do ostatecznej bitwy. Bitwa była krótka. Vancha walczył najpierw z obydwoma, Gannenem i Steve’em, używając tylko rąk. Następnie został ranny od ciosu Gannena, co uniemożliwiło mu dalszą walkę. Gannen został ogłuszony przez R.V., który w tym samym momencie został zabity przez Steve’a (ponieważ Steve dźgnął go w szyję), pozostawiając Darrena i Steve’a, by martwili się tylko o siebie nawzajem. Jak przewidział Darren, musi sam stawić czoło Steve’owi. W trakcie walki Darrena i Steve’a nad brzegiem rzeki Darren niemal zabija Steve’a. Wtedy Mr. Tiny podchodzi do Steve’a i Darrena, mówiąc im, że Darren i Steve są w rzeczywistości przyrodnimi braćmi, a Mr. Tiny jest ich prawdziwym, biologicznym ojcem. Zaplanował całe to wydarzenie, aby zobaczyć, który z synów jest wystarczająco godny, by zostać władcą cieni u jego boku. Darren czuje, że wolałby zniszczyć siebie niż wymazać całą ludzkość, więc Darren wyzywa Steve’a przed śmiercią, mówiąc: „Miałeś rację. Spiskowałem z panem Crepsleyem, aby zająć twoje miejsce jako jego asystent. Zrobiliśmy z ciebie głupka i jestem z tego zadowolony. Jesteś nikim. Zerem. To ci się należy. Gdyby pan Crepsley żył, śmiałby się teraz z ciebie, tak jak my wszyscy”. Steve, pełen wściekłości, wielokrotnie dźgnie Darrena w brzuch. Darren ciągnie Steve’a do rzeki, sam wpadając do nurtu, topiąc obu i unikając spełnienia przepowiedni. Dusza Darrena udaje się wtedy do Jeziora Dusz, gdzie zostaje schwytana przez Evannę, jego przyrodnią siostrę. Evanna zawarła układ ze swoim ojcem, panem Tiny, zgadzając się przemienić Darrena w Małego Człowieka, aby mógł trafić do Raju. Jedynym warunkiem było to, że Darren mógł zostać ocalony, jeśli Evanna zajdzie w ciążę z Vanchą lub Gannenem, mając nadzieję, że dziecko zniszczy ludzkość. Evanna jednak pobrała DNA zarówno Vanchy, jak i Gannena, pozwalając dziecku stać się bliźniakami. Mówi, że bliźniacy będą częścią Wampira, częścią Vampaneze i częścią Evanny, więc bliźniacy będą dobrze znać obie strony i przekonają dwa klany do równości. Zirytowany ponownym widokiem Darrena, Mr. Tiny początkowo niechętnie zgadza się mu pomóc. Evanna przypomina mu jednak o ich umowie, więc on wyraża zgodę, mimo niechęci. Mr. Tiny zmienia Darrena w Małego Człowieka, ale pomija dodanie języka, aby ten nie mógł mówić. Mr. Tiny wysyła Darrena w przeszłość, nie wiedząc, że Evanna dała Darrenowi jego pamiętniki. Zostaje odesłany do pierwszego dnia, w którym ujrzał Cyrk Du Freak. Darren widzi wtedy siebie i Steve’a, gdy poszli na przedstawienie. Darren straszy samego siebie, aby nie stał się w przyszłości wampirem, wiedząc z rozmowy z Evanną, że ktoś inny zajmie jego miejsce w historii i mając nadzieję, że ta osoba będzie mogła po spełnieniu swego przeznaczenia odejść w spokoju. Oddaje również swoje pamiętniki panowi Tallowi, aby zostały przekazane Darrenowi, gdy ten podrośnie, tak aby wszyscy poznali prawdę o tym, co się stało, zamierzając wydać je po czasie swojej „śmierci” w przyszłości, aby teraźniejszość nie uległa zmianie. Następnie Darren umiera na dachu teatru, po czym udaje się tam, gdzie zaniosą go wyroki bogów wampirów. Można domniemywać, choć nie jest to bezpośrednio potwierdzone, że trafia do Raju, w książce kończącej się epicką tragedią.


W trzeciej części utworu świat Fugue pozostaje całkowicie nienaruszony. Ocaleni Seerkind oraz główni bohaterowie nie szukają schronienia w lasach Szkocji, lecz pozostają w świecie ludzi, by uniknąć ostatecznej bitwy ze wskrzeszonym Biczem.[sep]Akcja powieści toczy się wokół świata Fugue, magicznego świata utkanego w dywan. Wiele dekad temu Seerkind (stworzenia obdarzone mocą magiczną) postanowiły ukryć się za pomocą zaklęcia lub „Uniesienia” w bezpiecznym azylu po tym, jak przez stulecia były tępione i wyniszczane przez ludzi (którzy najczęściej przedstawiali je w swych mitach jako demony i wróżki) oraz niszczone przez niszczycielską istotę zwaną Biczem. Postać tej istoty jest całkowicie nieznana Seerkind, ponieważ żaden z zaatakowanych przez Bicz nie przeżył, by go opisać. Seerkind zbierają szereg pięknych miejsc, wzgórz, łąk i gór, wraz z własnym mieniem i sobą samymi, i poddają się zaklęciu, które zamyka je wszystkich w dywanie. Zostawiają również żonę jednego ze swoich, kobietę niebędącą Seerkind o imieniu Mimi Laschenski, na zewnątrz, w świecie ludzi, aby ta przechowywała i strzegła dywanu oraz pewnego dnia uwolniła świat Fugue, gdy świat stanie się dla nich bezpieczny. Osiem dekad później, w chwili gdy starsza Mimi (która niedawno przeszła udar w podeszłym wieku) umiera, pojawia się nagłe zainteresowanie dywanem: Calhoun Mooney, zwyczajny młody mężczyzna, przypadkowo wchodzi w kontakt z dywanem i dostrzega jego magiczną naturę; Suzanna Parish, wnuczka Mimi, otrzymuje od babki (która po udarze nie może już mówić) wskazówki dotyczące istnienia dywanu i postanawia odkryć jego tajemnice; Immacolata, wygnana przez Seerkind do świata ludzi, chce odnaleźć dywan i zniszczyć swój rasę. Cal i Suzanna łączą siły przeciwko Immacolacie, jej zmarłym siostrom oraz chciwemu człowiekowi znanemu jako Shadwell. Druga część książki rozgrywa się wewnątrz świata Fugue, uwolnionego z dywanu, i dotyczy walki postaci o kontrolę nad tym światem. W trzeciej części Fugue zostaje zniszczone, a ocalali Seerkind, Cal i Suzanna ukrywają się w lasach Szkocji, stawiając czoło ostatecznej bitwie z wskrzeszonym Biczem.


Po uwolnieniu z więzienia w 1995 roku Michael Quinn zostaje umieszczony w odosobnieniu przez Hala Jamiesona, który obawia się ujawnienia dawnych zbrodni. Mimo że Quinn jest starszy i zarażony HIV, wciąż pozostaje niebezpieczny i planuje ucieczkę z domu w lesie.[sep]Pod koniec 1975 roku pięciu studentów odwiedza opuszczoną stodołę w lasach San Francisco, by zażywać narkotyki i uprawiać seks. W wigilię Bożego Narodzenia młody chłopiec zostaje uprowadzony od siostry i rodziców, a w pobliżu lasu odnajdywane są poćwiartowane części ciała. Porywaczem i mordercą okazuje się Michael Quinn, jeden ze studentów, który często bywa w stodole. Jest silnie uzależniony od LSD, obsesyjnie interesuje się fizyką kwantową i koncepcją kota Schrödingera, których używa do usprawiedliwiania swoich czynów. Kolega ze studiów, Hal Jamieson, próbuje wymknąć się z policyjnej sieci, która nieuchronnie zaciska się wokół nich, i wciąga Paula Dunsany’ego, dobrotliwego muzyka, który nie zdaje sobie sprawy z potwornych czynów dziejących się wokół niego. Wszyscy uciekają z wyjątkiem Quinna, który zostaje skazany na 20 lat więzienia za morderstwo, porwanie i okup. Zaginione dziecko nigdy nie zostaje odnalezione. Pod koniec 1995 roku Paul Dunsany mieszka w Seattle jako profesjonalny muzyk i właściciel studia nagrań. Spotyka tajemniczą kobietę o imieniu Joni, która zaczyna go wypytywać o jego przeszłość. Hal Jamieson to bogaty i odnoszący sukcesy magnat oprogramowania, mieszkający również w stanie Waszyngton. Jest żonaty z Louise, jedną z piątki pierwotnych studentów. Na wieść o uwolnieniu Quinna z więzienia postanawia umieścić Quinna pod „opieką” w odosobnieniu, obawiając się, że mógłby obciążyć resztę w sprawie tego, co wydarzyło się na początku 1976 roku. Gdy Jamieson stara się zebrać ponownie pierwotną piątkę i wykorzystać swoje bogactwo, by uporać się z sytuacją, odkrywa, że Dunsany nie pamięta zbyt wiele z tamtych wydarzeń, a piąta osoba, dziewczyna o imieniu Mouse, jest w nieznanym miejscu. Pojawia się również problem ciekawskiej kobiety, szukającej odpowiedzi na pytanie, co stało się z zaginionym dzieckiem. Quinn jest teraz starszy i zarażony HIV. Nadal jednak posiada pogląd na świat, który wyniósł z doświadczeń z LSD, i wciąż jest bardzo niebezpieczny. Pragnąc wolności, planuje ucieczkę z domu w lesie, w którym Jamieson zmusza go do mieszkania.


Sonia Delmar nie zastępuje Patricii Holm, która w tej historii jest obecna i aktywnie uczestniczy w akcji, zamiast przebywać na rejsie. Zamiast tego Simon Templar wyraźnie odrzuca dawne uczucia, deklarując, że jego serce należy teraz wyłącznie do Sonii.[sep]Powieść, będąca bezpośrednią kontynuacją poprzedniej części, „Ostatni bohater”, opisuje, jak Templar i jego organizacja dokonują zemsty na handlarzu bronią o imieniu Rayt Marius, po śmierci jednego z przyjaciół Templara. Akcja książki zaczyna się około trzy miesiące po wydarzeniach z „Ostatniego bohatera”. Simon Templar i jego współpracownik, Roger Conway, spędzili ten czas na ściganiu Mariusa i jego przełożonego, księcia Rudolfa (księcia koronnego niezidentyfikowanego kraju), po całej Europie. Templar podejrzewa, że Marius i Rudolf planują zrealizować swój spisek mający na celu wywołanie nowej wojny światowej (kontynuując wątek z „Ostatniego bohatera”), a w każdym razie Templar przysiągł zabić tego z mężczyzn, który zamordował jego przyjaciela Normana Kenta na zakończenie poprzedniej przygody. Chociaż Templar został zmuszony do ucieczki z Anglii pod koniec poprzedniej powieści, znalazł się z powrotem w Wielkiej Brytanii i ponownie śledzi Mariusa. Podczas realizacji planu wytropienia Mariusa i wyciągnięcia go z ukrycia poprzez infiltrację fałszywego domu opieki, Templar i Conway uwalniają kogoś, kogo początkowo uważają za starszego mężczyznę przetrzymywanego przez jednego ze wspólników Mariusa; Templar wkrótce odkrywa, że w rzeczywistości uratowali piękną córkę milionera, od którego bezpieczeństwa zależy pokój na świecie. Kobieta, Sonia Delmar, dołącza następnie do walki Templara z Mariusem (którego Templar poznaje jako człowieka, który zabił Normana) i księciem Rudolfem, idąc nawet tak daleko, że pozwala się porwać złoczyńcom. W tej opowieści Templar ma mieć 29 lat. W tej książce Sonia Delmar staje się romantyczną bohaterką, zastępując dziewczynę Templara z poprzednich książek, Patricię Holm, która w historii jest wspominana tylko krótko jako przebywająca na rejsie po Morzu Śródziemnym (ten sam wymóg został wykorzystany przez Charterisa, by usunąć postać z większości akcji w „Poznajcie Świętego”). Była to pierwsza książka wskazująca na „otwarty” charakter związku Templara i Holm, chociaż w tym przypadku Templar wyraźnie stwierdza, że jego serce wciąż należy do Holm. Ostatni rozdział książki zawiera nieco metafikcyjne odniesienie, w którym Templar wyraża zamiar przekazania swoich notatek dotyczących sprawy Mariusa „pisarzowi-przyjacielowi” z myślą o tym, by ten przerobił je na powieść – jest to nawiązanie do samego Leslie Charterisa. (Ten sam zabieg literacki został wykorzystany również przez takich autorów jak Arthur Conan Doyle w swoich książkach o Sherlocku Holmesie czy Ian Fleming w swojej powieści o Jamesie Bondzie „Żyjesz tylko dwa razy”). I wreszcie, być może w nawiązaniu do rozwijającej się ciągłości „serii”, Charteris sprowadza detektywa inspektora Carna („Poznajcie Tygrysa”) na krótkie spotkanie z Templarem w kulminacyjnym momencie. Późniejsza powieść o Świętym, „Ucieczka”, zakończyła trylogię rozpoczętą przez „Ostatniego bohatera” i „Rycerza Templariusza”. Ostateczny los Rayta Mariusa został ujawniony w noweli „The Simon Templar Foundation” w zbiorze „The Misfortunes of Mr. Teal”.


Według autora metafora sadzenia nasienia spowodowała błędne postrzeganie mężczyzny jako głównego twórcy życia, co doprowadziło do powstania męskiego monoteizmu. W rezultacie kobiety zaczęły być postrzegane jako istoty niższe i niekompletne w porównaniu do mężczyzn.[sep]Poniższy streszczenie niektórych głównych punktów „Nasienia Ewy” opiera się na informacjach zawartych na oficjalnej stronie książki. Ponieważ, jak twierdzi McElvaine, mężczyźni nie mogą konkurować z kobietami pod względem zdolności w kluczowych sferach rozrodu i karmienia potomstwa, mężczyźni generalnie starają się unikać jednego standardu ludzkiego zachowania i osiągnięć. Tworzą odrębne definicje „męskości”, które opierają się na fałszywym przeciwstawieniu „kobiecości”. W większości kultur „prawdziwy mężczyzna” był postrzegany jako „niekobieta”. Chociaż ten punkt widzenia w rzeczywistości zaczyna się od kobiety jako „standardowego” człowieka i dochodzi do zdefiniowania mężczyzny przez jego domniemane ogromne różnice w stosunku do tego standardu, ludzie nie lubią postrzegać siebie w negatywnych kategoriach, więc mężczyźni generalnie szukali sposobów na przekształcenie kobiety w negatyw, tym samym czyniąc mężczyznę pozytywem. Życie ludzkie – i sytuacja obu płci – uległo radykalnej zmianie około 10 000 lat temu w wyniku wynalezienia rolnictwa, co najprawdopodobniej dokonało się dzięki kobietom. W jednej ze swoich najbardziej uderzających tez McElvaine stwierdza, że historia Adama i Ewy z trzeciego rozdziału Księgi Rodzaju jest alegorią wynalezienia rolnictwa przez kobiety (zjedzenie przez Ewę owocu z Drzewa Wiedzy) i jego długoterminowych konsekwencji (utrata tego, co w odległej perspektywie wydawało się przedrolniczym rajem, w którym ludzie żyli łatwo, bez pracy, po prostu zbierając owoce z drzew, a mężczyzna musiał wyjść i uprawiać ziemię, aby chlebem swym żyć w pocie czoła). „Upadek człowieka” jest metaforą rzeczywistego upadku mężczyzn. McElvaine twierdzi, że rozwój metod celowej produkcji żywności (hodowla zwierząt oraz rolnictwo) znacząco zaniżył wartość tego, co tradycyjnie robili mężczyźni. Polowanie nie było już potrzebne, a obrona przed innymi gatunkami straciła na znaczeniu, ponieważ grupy ludzi osiedlały się w coraz większej liczbie na terenach rolniczych, do których drapieżniki zapuszczały się rzadziej niż na ścieżkach ludzkich łowców-zbieraczy. Utrata wartości w ich tradycyjnych rolach pozostawiła mężczyzn w zawieszeniu, poszukujących nowych, znaczących ról i coraz bardziej zazdrosnych o kobiety. Wynikiem było to, co można dokładnie uznać za neolityczną i wczesnobrązową reakcję lub „ruch męski”. W tym momencie, jak twierdzi McElvaine, pojawił się niemal nieodparty metaforyczny obraz, którego bardzo powszechna akceptacja zniekształciła życie ludzkie przez całą zapisaną historię. Pozorna analogia nasiona sadzonego w bruzdzistej ziemi do „sadzenia” nasienia przez mężczyznę w sromie kobiety doprowadziła do wniosku, że to mężczyźni dostarczają nasiona nowego życia, a kobiety stanowią glebę, w której to nasienie rośnie. Ta Metafora Nasienia, którą McElvaine nazywa „błędem pojęcia poczęcia”, pozostała z nami przez całą historię i nadal wprowadza nas w błąd w głęboki sposób aż do dziś. Stworzony przez kobiety świat rolnictwa stał się, paradoksalnie, światem mężczyzn w stopniu niespotykanym wcześniej w ludzkim istnieniu. Jak ujmuje to McElvaine: „Piekielna wściekłość nie jest niczym w porównaniu z wściekłością zaniżonego mężczyzny”. Przekonanie, że mężczyźni posiadają moc prokreacyjną, prowadziło nieuchronnie do wniosku, że Najwyższa Moc Twórcza również musi być męska. Trujący owoc, który wyrosnął z Metafory Nasienia, jak twierdzi McElvaine, był męskim monoteizmem. Połączenie przekonania, że Bóg (lub bóg będący ostatecznym twórcą) jest mężczyzną, z pojęciem, że ludzie są stworzeni na obraz Boga, dało nieunikniony wniosek, że mężczyźni są bliżsi niż kobiety boskiej doskonałości. W ten sposób linia od błędnych wyobrażeń o poczęciu wynikających z metafory nasienia do przekonania, wyrażonego klasycznie przez Arystotelesa, Tomasza z Akwinu i Freuda, że kobiety są zniekształconymi lub „niekompletnymi” mężczyznami, jest jasna i bezpośrednia. Gdy Metafora Nasienia wykiełkowała w ideę, że Bóg jest mężczyzną, a zatem kobiety są niższe, pierwotna definicja męskości jako „niekobiety” nabrała nowych, bardziej niepokojących implikacji. To, co było zasadniczo podziałem poziomym, stało się wyraźnym podziałem pionowym: cechy i wartości kojarzone z kobietami nie były po prostu klasyfikowane jako niewłaściwe dla mężczyzn, ale jako niższe. Całkowite podporządkowanie kobiet przez całą zapisaną historię, jak twierdzi McElvaine, jest jedynie pierwszą częścią niszczycielskiego dziedzictwa neolitycznej reakcji i Metafory Nasienia. Równie ważne było towarzyszące tłumienie u mężczyzn wszystkich wartości, idei i cech kojarzonych z kobietami i w ten sposób zdefiniowanych jako niższe. Reszta, jak mówi, to historia – właściwie cała historia – i mimo zdobyczy kobiet w ostatnich dekadach, te dziedzictwa wynikające z błędnych idei epoki neolitu nadal mają dziś ogromny wpływ na nasze życie.


Gdy wybucha powstanie wielkanocne, Doyler zakłada mundur i dołącza do walk w ramach Irlandzkich Ochotników. Jim wyrusza na poszukiwanie przyjaciela, ale w momencie ich spotkania zostaje śmiertelnie ranny.[sep]Akcja „Pływania dwóch chłopców” (At Swim, Two Boys) rozgrywa się w Dublinie przed powstaniem wielkanocnym w 1916 roku i w trakcie jego trwania. Opowiada historię miłosną dwóch młodych Irlandczyków: Jima Macka i Doylera Doyle’a. Jim uczęszcza do szkoły dzięki stypendium (z powodu którego jest wytykany palcami) – jest cichy, pilny, refleksyjny i naiwny. W przeciwieństwie do niego Doyler jest otwarty, buntowniczy, odważny i uczuciowy. Doyler mógł kiedyś otrzymać stypendium, podobnie jak Jim, ale porzucił szkołę, aby podjąć pracę i wspomóc swoją ubogą rodzinę, co doprowadziło do ich oddalenia. Łączy ich dodatkowa więź poprzez ojców, którzy służyli razem w armii podczas wojny burskiej i niegdyś byli najlepszymi przyjaciółmi. Jim uczęszcza do szkoły katolickiej, regularnie chodzi do kościoła i gra w orkiestrze fletniowej przy parafii, gdzie jest obiektem obsesji swojego nauczyciela łaciny. Brat Polikarp lubi organizować z nim dodatkowe sesje modlitewne; Jim przypomina mu jego własną przeszłość. Nie wiedząc o tym ojciec, Jim otrzymuje propozycję powołania, by wstąpić do zakonu. Gdy Doyler wstępuje do orkiestry fletniowej, ich dawna przyjaźń odżywa. Doyler zabiera Jima na Forty Foot, znane miejsce kąpieli w Zatoce Dublińskiej. Chłopcy zawierają pakt: Doyler nauczy Jima pływać, a za rok, w Wielkanoc 1916 roku, popłyną na odległą wyspę Muglins Rock i przejmą ją na własność. Gdy ich przyjaźń się rozwija, Jim ponownie rozważa powołanie, ostatecznie odmawiając; Brat Polikarp jest głęboko wstrząśnięty emocjonalnie i musi zrezygnować. Tymczasem na scenę powieści wkraczają patrioci: pani Eveline MacMurrough nadal popiera ideę wolności Irlandii. Duchowieństwo również wspiera myśl patriotyczną, w szczególności ksiądz Amen O’Toiler – który naciska, by orkiestra fletniowa chłopców przypominała orkiestrę wojskową. Nawet ojciec Jima, pan Mack, dumny ze służby jako żołnierz w irlandzkim batalionie, pęcznieje z dumy na widok chłopców w ogrodzie MacMurrough, widząc ich wszystkich w mundurach i spódniczkach. Tylko Anthony MacMurrough, siostrzeniec Eveline MacMurrough, odwraca się od ich polityki. Po powrocie z więzienia w Anglii, do którego trafił za czyny „rażącej niemoralności”, jego nacjonalistyczna ciotka Eveline MacMurrough jest zdeterminowana, by odkupić jego reputację poprzez korzystne małżeństwo. During przyjęciu w ogrodzie Eveline MacMurrough przedstawia go irlandzkiemu społeczeństwu, namawiając do podążania za jej patriotycznymi ideałami. MacMurrough jest jednak wciąż uwikłany w wspomnienia z więzienia, rozmawiając z wewnętrznym głosem swojego zmarłego współwięźnia, Scrotesa, o losie homoseksualistów. W międzyczasie Doyler pracuje, by pomóc w utrzymaniu rodziny, która popadła w nędzę z powodu alkoholizmu i choroby pana Doyle’a. Ukrywając przed innymi, ale świadomy swoich seksualnych pragnień, może na tym zarabiać. MacMurrough i Doyler spotykają się intymnie, ale MacMurrough nie potrafi zdobyć chłopca. Doyler, będąc zacięłym socjalistą i wyklętwym przez patriotyczne społeczeństwo swojego miejsca zamieszkania, dołącza do Irlandzkiej Armii Obywatelskiej w Dublinie i opuszcza dom. Jim, pozostawiony sam ze swoim przyjacielem serca Doylerem, zaprzyjaźnia się z MacMurrough. Ten staje się dla niego mentorem, ucząc go nie tylko pływania, ale także homoseksualizmu i filozofii. MacMurrough odkrywa, że nie potrafi uwolnić się od swojej fascynacji dwoma chłopcami, ich relacją i ich paktem dotyczącym pływania i przejęcia Muglins. W noc przed Wielkanocą Doyler opuszcza swoje obowiązki wojskowe i odwiedza Jima: Odnawiają swój pakt, wyznając sobie miłość. Następnego ranka, w Wielkanoc, Jim i Doyler pomyślnie płyną na Muglins. Nie tylko przejmują wyspę, zawieszając na niej irlandzką zieloną flagę, ale też się kochają. Podczas powrotu na Forty Foot, gdy Doyler jest blisko utonięcia, MacMurrough ratuje ich oboje. Podczas gdy Doyler odpoczywa i dochodzi do siebie w domu MacMurrough, Jim czuje się odpowiedzialny za obowiązki, których jego przyjaciel nie może wypełnić. Gdy wybucha powstanie wielkanocne, Jim chwyta mundur Doylera i dołącza do walki w ramach Irlandzkich Ochotników w centrum Dublina. Tymczasem MacMurrough nie zdaje sobie sprawy z czynu Jima. Co więcej, MacMurrough jest pociągnięty fizyczną obecnością Doylera w sposób, którego nie może oprzeć się. Gdy Doyler odkrywa, co zrobił Jim, obaj wyruszają na jego poszukiwanie. Gdy zbliżają się do centrum Dublina, gdzie toczą się walki, Doyler widzi Jima stojącego na otwartej przestrzeni. Właśnie gdy dwaj mają się spotkać, Doyler zostaje śmiertelnie ranny.


Dr. Burrows potwierdza swoją teorię o niższej grawitacji, skacząc do otworu, co pozwala grupie bezpiecznie dotrzeć do centrum Ziemi. Odkrywają tam „Ogród Drugiego Słońca”, czyli ukryty świat z własnym słońcem i zwierzętami wymarłymi na powierzchni.[sep]Bliżej, Dalej (Część 1)
Rozdział otwierający opisuje, jak Chester Rawls jako pierwszy odzyskuje przytomność na grzybowej półce głęboko w Porze, gdzie on, Will Burrows, Elliott i Bartleby rozbili się. Po tym, jak Will odnajduje zwłoki swojego brata i urządza mu某种 rodzaj pochówku, on i Chester niosą ranną Elliott, gdy zabierają się za eksplorację tego obcego i przerażającego świata. Zadanie przemieszczania się przez korytarze z ciężarem Elliotta i ich sprzętu jest ułatwione dzięki zmniejszonej grawitacji na tej głębokości w Ziemi. Dzięki zdolnościom śledczym Bartleby’ego odkrywają, że jest z nimi tam ktoś inny, ale zostają zaatakowani przez gigantyczne drapieżne stworzenia zwane pająko-małpami. Zostają uratowani dzięki interwencji nowej postaci o imieniu Martha. Zabiera ich do swojego miejsca zamieszkania, chaty wyraźnie zbudowanej przez ocalałych z galeonu, który został wessany przez inną z gigantycznych dziur podobnych do Pory, aby mogła zaopiekować się Elliott i chronić dwóch chłopców. Tymczasem bliźniaczki Rebecca, które zostały wrzucone do Porę przez Sarah Jerome w jej ostatnim akcie umierania, wiedzą, że Will żyje, i zaczynają spiskować przeciwko niemu z dwoma żołnierzami sił specjalnych Styx, zwanymi Limiters. Jedna z Rebek i Limiter podchodzą do ojca Willa, dr. Burrowsa, i próbują zmusić go do znalezienia im drogi na powierzchnię z Pory. Dr Burrows wydaje się mieć bardzo małą świadomość, że Styx są niebezpieczni i zdolni do wielkiego okrucieństwa i morderstwa.

Chata Marthy (Część 2)
W chacie Marthy stan Elliotta pogarsza się, gdy zapada na żarłoczną gorączkę, a Martha ostrzega Willa i Chestera, że jej syn zmarł po tym, jak to samo się stało, gdy ranił się podczas wyprawy dwa lata wcześniej. Ku wielkiemu zaskoczeniu Willa, druga z bliźniaczek Rebecca pojawia się sama w chacie, a jej życie zostaje ocalone dopiero po tym, jak Will powstrzymuje Chestera i Marthę przed zabiciem jej. Bliźniaczka twierdzi, że jest niewinna i musiała iść na układ ze złymi planami swojej siostry. Will wydaje się dać jej wiarę, ale Chester i Martha są bardzo sceptyczni. Will zostaje jeszcze bardziej przekonany przez bliźniaczkę Rebekę, gdy daje mu dwie fiolki, które rzekomo zawierają wirusa Dominion i jego antidotum. Stan Elliotta się pogarsza, a Will i Chester odkrywają, że Martha nie była z nimi do końca szczera i że może istnieć źródło nowoczesnych leków, aby pomóc dziewczynie. Chociaż Martha jest niechętna, by ryzykowali długą podróż, ostatecznie prowadzi ich do „metalowego statku”, na który jej syn natrafił.

Metalowy Statek (Część 3)
Gdy tam docierają, okazuje się, że metalowy statek to w rzeczywistości nowoczesny rosyjski okręt podwodny z napędem jądrowym, i są zmuszeni do schronienia się wewnątrz niego, podczas gdy Elliott reaguje na antybiotyki. Istnieje również dodatkowe ryzyko, że mogą zostać zaatakowani przez „Jasne”, gigantyczne latające stworzenia przypominające ćmy. Gdy wreszcie wyruszają z okrętu podwodnego, druga bliźniaczka Rebecca zjawia się z dr. Burrowsem i dwoma Limiterami. Will uświadamia sobie, że bliźniaczka, która poddała się mu, kłamała przez cały czas, gdy rozkazuje Bartleby’emu zaatakować go – Łowca został uwarunkowany do wykonywania jej rozkazów po tym, jak w Kolonii poddano go Ciemnemu Oświetleniu. Jeden z Limiterów zostaje zabity przez „Jasnego”, ale Rebeki nadal mają przewagę. Właśnie wtedy, gdy wydaje się, że wszystko jest stracone, Elliott ujawnia, że jest w połowie Styx, i ratuje sytuację, uzbrajając jeden z ładunków wybuchowych ze swojego plecaka. W wyniku następującej eksplozji Will i jego ojciec zostają rozdzieleni z Chesterem, Elliott, Marthą i Bartleby’m, podczas gdy bliźniaczki Rebecca i ocalały Limiter szukają schronienia w rosyjskim okręcie podwodnym, który zostaje zrzucony do gigantycznej dziury, w której się znajdował, „Dymiącego Jeana”, przez eksplozję.

Podziemny Port (Część 4)
Rozdzielony z przyjaciółmi i nie wiedząc, czy żyją, Will jest przekonany przez ojca, by podróżować w górę i natrafiają na podziemny port, schronienie głębokiego poziomu z czasów Zimnej Wojny. Po tym, jak Will zaopatrza się w różną broń z zbrojowni w schronieniu, udaje im się uruchomić silnik zaburtowy i przymocować go do łodzi. Następnie podróżują w górę podziemną rzeką łączącą schronienie z powierzchnią i wynurzają się w Norfolk, skąd udają się z powrotem do Highfield i spotykają się z Drake’em.

Highfield, Ponownie (Część 5)
Pani Burrows, macocha Willa, przeszła przemianę po tym, jak udało jej się pokonać uzależnienie od telewizji, i wróciła do Highfield, gdzie jest ściśle monitorowana przez Styx i ich agentów. Na naleganie dr. Burrowsa, Drake zabiera go, by spotkać się z żoną, ujawniając tym samym Styx, że dr. Burrows i Will są z powrotem na Powierzchni. Następnie następuje rozstanie, gdyż pani Burrows pozostaje na powierzchni z Drake’em, który poprosił Willa o powrót do wnętrza Ziemi i upewnienie się, że ryzyko ze strony wirusa Dominion zostało zneutralizowane. Will towarzyszy ojcu, gdy ponownie przemierzają trasę do miejsca, gdzie okręt podwodny został zdetonowany z krawędzi w „Dymiącym Jeanie”, i spotyka się z Chesterem, Marthą i w pełni wyzdrowiałą Elliott.

Wyjazd (Część 6)
Drake, z pomocą oddziału byłych żołnierzy SAS, opracowuje plan, by wciągnąć w pułapkę jednego z czołowych Styx, „starego Styx”, używając pani Burrows jako przynęty. Ale misja kończy się niepowodzeniem, a pani Burrows zostaje schwytana i zabrana do Kolonii, gdzie poddaje się ją Ciemnemu Oświetleniu. Tymczasem dr Burrows, w dosłownym skoku wiary, rzuca się do otworu, a za nim podąża jego syn, a ostatecznie Elliott i Bartleby. Założenie dr. Burrowsa, że grawitacja głębiej w otworze jest stopniowo niższa, okazuje się słuszne, a po zlokalizowaniu okrętu podwodnego przeszukują go w poszukiwaniu jakichkolwiek ocalałych Styx. Dr Burrows, kierowany przekonaniem, że w centrum Ziemi istnieje świat, ryzykuje ich wszystkimi życiami, dbając o to, by nie mieli innego wyjścia, jak tylko kontynuować podróż w jego stronę. W końcu przedostają się do „Ogrodu Drugiego Słońca” – ukrytego świata w centrum Ziemi, z własnym słońcem, górami, oceanami i zwierzętami od dawna wymarłymi na powierzchni. Pomagany przez Willa, dr Burrows zaczyna badać jedną z trzech piramid typu majańskiego, które tam znajdują, i wydaje się, że wreszcie są bezpieczni przed Styx, dopóki Elliott nie dostrzega śladów stóp. Ona, Will i Bartleby podążają śladem i odkrywają, że bliźniaczki Rebecca i Limiter również przedostali się do ukrytego świata. Po tym, jak Elliott zastawia pułapkę, by raz na zawsze rozprawić się ze Styx, Will nieposłusznie zakrada się, by odzyskać fiolki z wirusem Dominion. Zostaje odkryty przez jedną z bliźniaczek Rebecca, a w wyniku wymiany ognia i następującej eksplozji obie bliźniaczki Rebecca i Limiter giną, podczas gdy Will ucieka z fiolkami. Z daleka od bycia zły na jego nieposłuszeństwo, nagrodą Willa jest buziak w policzek od Elliott. Wydaje się, że modlitwy Willa zostały wysłuchane, gdy rozpoczyna nowe życie w tym sielskim świecie, z Elliott jako towarzyszką i pracując z ojcem, aby odkrywać niesamowite sekrety z przeszłości, aż pewnego dnia dr Burrows dostrzega w niebie niemiecki bombowiec z II wojny światowej, Stukę.


Phoebe i Tom Orde zostają zmuszeni do wejścia na pokład statku płynącego do Francji, gdzie przejmują opiekę nad chorym Edmundem. Sylvester dogania ich pod Paryżem i po mediacji matki, która tłumaczy jego zachowanie, składa Phoebie oświadczyny, które zostają przyjęte.[sep]Sylvester, bogaty Książę Salford, rozważa małżeństwo. Po omówieniu swych perspektyw z ukochaną, chorą matką, która uważa, że jest zbyt arogancki wobec kobiet, udaje się do Londynu, aby porozmawiać o tej sprawie ze swoją matką chrzestną, Lady Ingham. Ta opowiada mu o swojej wnuczce, Phoebe, której zmarła matka była bliską przyjaciółką księżnej-wdowy Salford. Sylvester wyrusza na polowanie na wieś i spotyka ojca Phoebe. Pod wrażeniem umiejętności myśliwskich mężczyzny, Sylvester wyraża zgodę na zostanie jego gościem, ale jest zdegustowany, odkrywając, że jest jedyną osobą zaproszoną do pozostania, i czuje, że jest do czegoś zmuszany. W trakcie wizyty żałuje swojego przybycia i uważa Phoebe za mdłą i pozbawioną talentu. Macocha Phoebe jest tyranem i bezceremonialnie mówi dziewczynie, że Sylvester przybył, aby się z nią oświadczyć. Przerażona perspektywą małżeństwa z Sylvesterem i nie znajdując zrozumienia u ojca, Phoebe zwraca się do przyjaciela z dzieciństwa, Toma Orde'a, o pomoc w ucieczce do babki, Lady Ingham, do Londynu. Phoebe nie wie, że to Lady Ingham zasugerowała Sylvesterowi ożenek z nią. Tom zostawił notatkę dla swojej matki, która pędzi do rodziców Phoebe z wiadomością o ich ucieczce; ta zostaje błędnie przyjęta za porwanie. Sylvester jest bardzo zadowolony, że ma pretekst do powrotu do Londynu i natrafia na ich powóz, który uległ wypadkowi, a w którym Tom złamał nogę. Sylvester postanawia im pomóc. Zatrzymują się w najbliższej gospodzie, gdzie zdaje sobie sprawę, że Phoebe jest bardzo bystra i zdolna, choć bardzo bezczelna. Jest bardzo zły, gdy dowiaduje się, dlaczego Phoebe uciekła, ale postanawia zawieźć ją do babki, by ukarać Lady Ingham (którą, jak przypuszcza, nie będzie chciała, by Phoebe u niej mieszkała) za to, że w pierwszej kolejności wysłała go do rodziny Phoebe. Sylvester zostaje z Tomem w gospodzie podczas jego rekonwalescencji, a następnie odwiedza Phoebe w Londynie z zamiarem być dla niej czarującym, by sprawić, że żałuje swego lekceważenia. Phoebe spotyka Lady Ianthe, głupią wdowę po bliźniaczym bracie Sylvestera, która jest przekonana, że Sylvester jest zły, ponieważ dokładnie wykonuje wolę brata: jej młody syn, Edmund, musi mieszkać z Sylvesterem w rodzinnym domu Chance. Phoebe uderza ją podobieństwo między prawdziwym Sylvesterem a arogancką karykaturą niego w książce, którą napisała i która ma wkrótce ukazać się drukiem. Próbuje zmienić swój rękopis, ale wydawcy twierdzą, że jest na to za późno. Gdy jej powieść „Zaginiony dziedzic” zostaje opublikowana, fascynuje Londyn ze względu na idealną satyrę na członków wyższych sfer, którzy starają się ustalić tożsamość autora. Lady Ianthe, szwagierka Sylvestera, oświadcza, że autor musi wiedzieć, że Sylvester jest taki zły, i traktuje baśniową powieść poważnie. Phoebe, protestując przeciwko tej absurdalności, przypadkowo zdradza, że jest autorką. Oczywiście Lady Ianthe nie potrafi zachować tej informacji dla siebie i wkrótce całe londyńskie towarzystwo jest w podnieceniu. Sylvester, postanawiac zdusić plotkę, jest tak zraniony portretem siebie namalowanym przez Phoebe, że traci panowanie nad uczuciami i obraża Phoebe publicznie, co wywołuje skandal i potwierdza, że Phoebe jest autorką. Lady Ingham postanawia zabrać Phoebe do Francji, a Tom Orde ma im towarzyszyć jako eskorta. Niestety, Lady Ianthe i jej nowy mąż, fircyk Sir Nugent Fotherby, udają się do Francji w podróż poślubną z Edmundem, jej synem, z tego samego portu. Lady Ianthe wpadła na pomysł zabrania Edmunda do Francji z wątku powieści Phoebe. Phoebe próbuje interweniować i wchodzi na pokład szkunera z Tomem, gdzie są „uprowadzeni” przez Fotherby'ego, który rozkazuje kapitanowi wypłynąć. Edmund choruje na morską chorobę, a Lady Ianthe jest chora, więc Phoebe i Tom przejmują opiekę nad małym dzieckiem. Phoebe pisze do Lady Ingham i Sylvestera z Francji, ale Sylvester dogania ich w gospodzie pod Paryżem zanim otrzyma list. Na początku jest zachwycony widokiem Phoebe, ale potem obwinia ją o pomoc Lady Ianthe w uprowadzeniu Edmunda, jednak Sylvester potrzebuje Phoebe, by zaopiekowała się Edmundem w drodze powrotnej do Anglii. Sylvester skarży się na wszystkie kłopoty, w które Phoebe go wplątała, a z kolei Phoebe oskarża Sylvestera o zrujnowanie jej reputacji bez szans na ocalenie. Sylvester, po zrozumieniu, że kocha Phoebe, niezdarnie oświadcza się, ale Phoebe jest oburzona perceived irony. Sylvester biegnie po pomoc do matki, a ona zdaje sobie sprawę, że on naprawdę się zakochał. Organizuje spotkanie z Phoebe, aby wyjaśnić, że arogancja Sylvestera wynika z żalu po utracie jego bliźniaczego brata i jak bardzo kocha Phoebe. Sylvester jest przywołany i ponownie wyznaje swoje uczucia, na co Phoebe chętnie przyjmuje jego oświadczyny.


HMS „Leopard” zatapia holenderski okręt „Waakzaamheid”, jednak w dalszej części podróży doznaje uszkodzeń steru po zderzeniu z górą lodową. W konsekwencji statek zawija do Zatoki Wyspy Rozpaczy, gdzie doktor Maturin leczy załogę amerykańskiego wielorybnca w zamian za użyczenie kuźni.[sep]Jack Aubrey przebywa na lądzie od pewnego czasu i popada w kłopoty z powodu swojej wiary w uczciwość innych w interesach i w grach karcianych. Stephen Maturin również ma osobiste problemy związane ze swoim związkiem z Dianą Villiers oraz uzależnieniem od laudanum. Aubrey otrzymuje propozycję objęcia dowodzenia starym HMS „Leopard” w misji do Australii, aby wesprzeć kapitana Bligha przeciwko osadnikom sprzeciwiającym się jego rządom, lub nowo budowanym 74-działowym okrętem trzeciej rangi, HMS „Ajax”, do żeglugi na Morzu Śródziemnym. Sophie Aubrey, obawiając się, że pozostanie w domu tylko pogorszy sytuację, prosi Maturina o pomoc. Ostatecznie przekonuje Aubreya, by objął dowodzenie nad „Leopardem”, mimo że będzie musiał zabrać na pokład transportowanych skazańców, aby mógł pomóc Maturinowi przezwyciężyć rozczarowanie związane z Dianą. Rzeczywiste rozkazy dla Jacka brzmią przywrócenie kapitana Bligha na stanowisko gubernatora kolonii Nowa Południowa Walia po tym, jak bunt oficerów obalił go. Jedna ze skazańców, Louisa Wogan, okazuje się amerykańską szpiegiem, a także przyjaciółką Diany Villiers. Podróż jest trudna; więźniowie zabijają swojego nadzorcę i chirurga podczas burzy. Przynoszą też na statek więzienne gorączkowe zapalenie płuc. Gdy „Leopard” płynie na południe, utyka w strefie bezwietrznej, a na statku wybucha pełnoobjawowa epidemia. Większość więźniów ginie, podobnie jak wielu marynarzy. Pan Martin, asystent Stephena, umiera na gorączkę, a młody człowiek, Michael Herapath, który ukrył się na statku, by być ze swoją ukochaną Louisą Wogan, zostaje mianowany marynarzem okrętowym i staje się nowym asystentem Maturina. Kapitan jest zmuszony wysadzić chorych członków załogi w Recife w Brazylii, aby mogli otrzymać leczenie. Pozostawia to Aubreya z Jamesem Grantem jako nowym pierwszym oficerem – uważanym za dobrego marynarza, ale z niewielkim doświadczeniem bojowym, occasionalnie upominanym przez Aubreya za sprzeciwianie się jego rozkazom. Podczas gdy przebywają w porcie, do Recife wpływa brytyjski statek i informuje Aubreya o „Waakzaamheid”, 74-działowym holenderskim okręcie liniowym krążącym po południowym Atlantyku. Gdy „Leopard” płynie do Przylądka Dobrej Nadziei, dostrzega „Waakzaamheid”, który kursuje tak, by odciąć ich od przylądka. Mimo wielu manewrów, holenderski kapitan wydaje się posiadać niemal nadprzyrodzoną zdolność przewidywania taktyki Aubreya. „Waakzaamheid” goni „Leopard” na południe, w strefę „Ryczących Czterdziestek”. Po wielu dniach ucieczki z wiatrem, „Waakzaamheid” systematycznie dogania „Leopard” i zaczyna strzelać z dział dziobowych. Aubrey odpowiada ogniem ze swoich dwóch mosiężnych dział dziewięciofuntowych, a szczęśliwy strzał zrywa przedmaszt „Waakzaamheid”; okręt przechyla się na burtę i tonie wraz z całą załogą. Będąc na wschód od Przylądka, „Leopard” wyrusza do Australii. Statek zatrzymuje się w pobliżu góry lodowej, aby zabrać lód w zamian za zrzuconą wodę, ale zostaje uderzony, co uszkadza ster i powoduje poważny przeciek. Po kilku dniach prób utrzymania go na powierzchni przez pompowanie, Grant w końcu prosi o pozwolenie na opuszczenie statku w szalupie, gdy woda osiągnęła pokład dolny. On i marynarze otrzymują pozwolenie na opuszczenie statku i udanie się do Kapsztadu (z paczką depesz od Stephena), ale wielu starych towarzyszy Aubreya i innych oficerów pozostaje. „Leopard” kontynuuje podróż na wschód, nieustannie pompując wodę, i w końcu znajduje bezpieczną przystań w zatoce Wyspy Rozpaczy. Podczas pobytu tam Aubrey naprawia statek, ale ponieważ nie posiada kuźni, nie może dokończyć naprawy steru. Maturin z kolei czuje się jak w raju, ponieważ on i Herapath zbierają ogromne ilości lokalnych zwierząt do kolekcji doktora. Marynarze jedzą pingwiny, foki i jaja albatrosów, do wielkiego obrzydzenia Maturina. On rości sobie prawo do małej wyspy w zatoce i często oddziela się od załogi. Do zatoki wpływa amerykański statek wielorybniczy w celu uzupełnienia zapasów. Są podejrzliwi wobec Brytyjczyków, zwłaszcza że jest to „Leopard” – ten sam statek pod innym dowódcą zaatakował nieprzygotowany okręt, aby odzyskać zbiegłych brytyjskich marynarzy (zob. incydent Chesapeake-Leopard). Amerykanie jednak cierpią na szkorbut, a ich kapitan na zakażenie zęba, więc zgadzają się, aby Maturin ich leczył w zamian za użyczenie ich niezbędnej kuźni. Maturin manipuluje Herapathem, by ten dezerterował z Louisą Wogan (ciężarną z dzieckiem Herapatha) na amerykański statek, przygotowując fałszywe informacje, które ze sobą niosą. Gdy książka się kończy, on i Barrett Bonden obserwują ich ze swojej wyspy, gdy są zabierani na pokład amerykańskiego wielorybnika.


Will przyjął ofertę objęcia wysokiego stanowiska w armii króla, rezygnując z kontynuowania szkolenia na pełnoprawnego Zwiadowcę. Halt nie został przywrócony do swojego korpusu, ponieważ Erak nie uwzględnił jego ułaskawienia w traktacie pokojowym.[sep]Książka jest kontynuacją poprzedniej części. W „Krainie Lodu” Evanlyn i Will zostali schwytani i sprzedani w niewolę. Z upływem czasu Halt i Horace podróżowali przez Gallicę, pokonując fałszywych rycerzy i oczyszczając kraj ze złego watażki Deparnieux. Teraz są w Gallici, gotowi, by wsiąść na statek i uratować Willa. Tymczasem Will pokonał swoje uzależnienie od „ciepłego ziela” i wreszcie odzyskał zmysły. Evanlyn, która okazała się być księżniczką Cassandrą, wybrała się sprawować pułapki, by zdobyć jedzenie, ale została wzięta jako zakładniczka przez Temudżajów. Halt i Horace, wciąż w trakcie misji ratunkowej, znajdują bramę, przy której leży martwych dwunastu Skandian, postrzelonych. Halt rozpoznaje strzałę wystrzeloną przez Temudżajów i natychmiast się niepokoi. Dwie dekady temu Temudżajowie niemal podbili świat, ale dzięki polityce i talerzowi zepsutych małży inwazja została powstrzymana. Halt i Horace, po namierzeniu Temudżajów, przybywają z pomocą Willowi i starają się odzyskać Evanlyn. Halt i grupa, po ponownym połączeniu się, zostają schwytani przez Eraka, skandiańskiego jarla, który wcześniej uwolnił Evanlyn i Willa. Erak próbował namierzyć ludzi, którzy zastrzelili Skandian przy drugiej bramie, i pospiesznie wysnuł wniosek, że to sprawą Halta. Halt przedstawił listę argumentów, które przekonały starszego jarla, by go wysłuchał. Skandianie nie mają szans, ponieważ są znacznie liczniejsi, a Temudżajowie dysponują łucznikami dalekiego zasięgu, podczas gdy Skandianie walczą w zwarciu jeden na jednego. Halt, Evanlyn, Will i Horace są zmuszeni zostać w Skandii, ponieważ Temudżajowie zablokowali ich jedyną drogę powrotną do domu. Erak podejmuje decyzję, by przekonać Ragnaka, Oberjarla, by pozwolił Haltowi zostać ich strategiem, ponieważ ten żył i walczył z Temudżajami oraz przeciwko nim, a więc zna ich plany bitewne i styl walki. Halt i Erak odnajdują również główną armię Temudżajów, po czym udaje im się uciec o włos z powodu niezdarności Eraka. Halt i Will przekonują również Oberjarla, by pozwolił niewolnikom zostać łucznikami w zamian za wolność, co Ragnak bardzo niechętnie akceptuje. Dwudziestu Skandian miało również zaatakować zapasy żywności i wozy armii oraz wypuścić ich konie, ponieważ armia nie spodziewała się po Skandianach taktycznego podejścia. W dalszej części historii Temudżajowie rozpoczynają pierwszy atak i, jak przewidział Halt, udają odwrót, którego Skandianie celowo podążają za nimi w „pułapkę”. Halt jednak wcześniej ustawił grupę Skandian, by zastawili zasadzkę na Temudżajów. Zmusiło ich to do wycofania się, a generał armii wraz z pułkownikiem byli bardzo zaskoczeni, ponieważ Skandianie nie zachowywali się wcale tak, jak słyszeli. W bitwie Willowi przez pewien czas udaje się utrzymać swoich łuczników w ukryciu, ale wkrótce zostają wykryci. Will kazał swoim łucznikom strzelać, ale zostali pokonani. Tymczasem Skandianie zadali cios przeciwnikowi, a generał musiał wycofać się do swojego kraju, ponieważ stracił zbyt wielu wojowników. Skandianie wygrali. Erak zabiera grupę do swojego domu. Po długim i radosnym zjednoczeniu Will i Evanlyn dowiadują się, że Halt został wygnany; Erak ratuje tę niezręczną chwilę, próbując uwzględnić w traktacie jego ułaskawienie, na co król Duncan przystaje. Na koniec Halt zostaje nagrodzony powrotem do Zwiadowców, Horace swoim rycerstwem i stanowiskiem w Gwardii Królewskiej, a Willowi proponuje się zostanie jednym z Królewskich Zwiadowców, wysokiego stanowiska w armii króla, które szkoli łuczników i które zazwyczaj mogą piastować tylko szlachcice; dałoby mu to sławę i reputację, ale Will, w swoim sercu, odrzuca tę propozycję. Will chce kontynuować szkolenie, by zostać pełnoprawnym Zwiadowcą. Evanlyn pod koniec jest smutna, ponieważ jej przyjaźń z Willem się rozpada, a Alyss jest z tego powodu nieco zadowolona w kolejnych książkach.


W ostatnim okresie wojny Paul traci wolę życia po śmierci swojego mentora Kata i kolejnych towarzyszy. Gdy sam ginie na froncie, oficjalny raport sytuacyjny stwierdza jedynie, że na zachodzie nie nastąpiły żadne zmiany.[sep]Książka opowiada historię Paula Bäumera, niemieckiego żołnierza, który – namawiany przez nauczyciela – wkrótce po wybuchu I wojny światowej wstępuje do armii niemieckiej. Bäumer przybywa na front zachodni wraz ze swoimi przyjaciółmi i kolegami ze szkoły (Tjadenem, Müllerem, Kroppem i szeregiem innych postaci). Tam spotykają Stanislausza Katczinsky’ego, starszego żołnierza, zwanym Katem, który staje się mentorem Paula. Walcząc na froncie, Bäumer i jego towarzysze muszą brać udział w częstych walkach i znosić niebezpieczne oraz często brudne warunki wojenne. Na samym początku książki Erich Maria Remarque pisze: „Ta książka nie ma być ani oskarżeniem, ani spowiedzią, a najmniej przygodą, ponieważ śmierć nie jest przygodą dla tych, którzy stoją z nią twarzą w twarz. Spróbuje ona po prostu opowiedzieć o pokoleniu mężczyzn, którzy, choć mogli ujść z życiem od pocisków, zostali przez wojnę zniszczeni”. Książka nie skupia się na heroicznych historiach o odwagi, lecz raczej ukazuje warunki, w jakich znajdują się żołnierze. Monotonia między bitwami, ciągłe zagrożenie ostrzałem artyleryjskim i bombardowaniami, walka o jedzenie, brak szkolenia młodych rekrutów (co oznacza mniejsze szanse na przeżycie) oraz przewodnia rola przypadku w życiu i śmierci żołnierzy są opisane w szczegółach. Bitwy toczone tutaj nie mają nazw i wydają się mieć niewielkie ogólne znaczenie, z wyjątkiem nieuchronnej możliwości obrażeń lub śmierci dla Bäumera i jego towarzyszy. Zdobywane są jedynie żałośnie małe kawałki ziemi, o wielkości boiska piłkarskiego, które są często później ponownie tracone. Remarque często nazywa żyjących żołnierzy starymi i martwymi, wyczerpanymi emocjonalnie i wstrząśniętymi. „Nie jesteśmy już młodzi. Nie chcemy podbić świata. Uciekamy od samych siebie, od naszego życia. Maliśmy lat osiemnaście i zaczęliśmy kochać życie i świat; a musieliśmy je rozstrzelać w kawałki”. Wizyta Paula w domu na urlopie podkreśla koszt wojny dla jego psychiki. Miasto nie zmieniło się od czasu, gdy odszedł na wojnę; jednak on odkrywa, że „nie należy już tutaj, to obcy świat”. Czuje się odseparowany od większości mieszkańców. Jego ojciec zadaje mu „głupie i przygnębiające” pytania o jego doświadczenia wojenne, nie rozumiejąc, „że człowiek nie może mówić o takich rzeczach”. Stary nauczyciel wygłasza mu wykład o strategii i marszu na Paryż, twierdząc, że Paul i jego przyjaciele znają tylko „swój własny mały odcinek” wojny, ale nic z ogólnego obrazu. Rzeczywiście, jedyną osobą, z którą pozostaje w kontakcie, jest jego umierająca matka, z którą łączy go czuła, ale powściągliwa relacja. W nocy przed powrotem z urlopu siedzi z nią, wymieniając drobne wyrazy miłości i troski o siebie nawzajem. Myśli sobie: „Ach! Mamo, Mamo! Jak to możliwe, że muszę się z tobą rozstać? Tutaj siedzę, a tam ty leżysz; mamy tak wiele do powiedzenia, a nigdy tego nie powiemy”. W końcu dochodzi do wniosku, że „nigdy nie powinien był przyjechać [do domu] na urlop”. Paul czuje radość z ponownego spotkania z towarzyszami. Wkrótce potem zgłasza się na ochotnika do patrolu i po raz pierwszy zabija człowieka w walce wręcz. Obserwuje, jak mężczyzna umiera w bólu przez wiele godzin. Czuje wyrzuty sumienia i prosi o przebaczenie zwłoki mężczyzny. Jest zdruzgotany i później wyznaje Katowi i Albertowi, którzy próbują go pocieszyć i zapewnić, że to tylko część wojny. Następnie wysyłają ich na to, co Paul nazywa „fajną robotą”. Muszą strzec wioski, która jest zbyt mocno ostrzeliwana. Mężczyźni dobrze się bawią, ale podczas ewakuacji mieszkańców Paul i Albert zostają ranni. Wyzdrowiewają w szpitalu katolickim, a Paul wraca do służby liniowej. W tym czasie wojna zbliża się do końca, a armia niemiecka wycofuje się. W rozpaczy Paul obserwuje, jak jego przyjaciele padają jeden po drugim. Śmierć Kata sprawia ostatecznie, że Paul przestaje dbać o życie. W ostatnim rozdziale zauważa, że pokój nadchodzi wkrótce, ale nie widzi przyszłości jako jasnej i lśniącej nadzieją. Paul czuje, że nie ma już celów w życiu i że ich pokolenie będzie inne i niezrozumiane. Gdy w końcu umiera na końcu powieści, raport sytuacyjny z frontu brzmi: „Na zachodzie bez zmian”, co symbolizuje niską wartość ludzkiego życia w wojnie.


Pierce, zniechęcony swoim projektem literackim, postanawia przyjąć grant z fundacji Krafta. Dzięki temu finansowaniu wyrusza w podróż badawczą do Pragi.[sep]Poprzednia powieść jest krótko przywołana w pierwszej części książki, „Do czwartorzędu letniego”, z pozorami streszczenia, które Pierce przygotowuje jako projekt książki do możliwej publikacji. Stąd narracja gwałtownie przenosi się do dzieciństwa Pierce’a, opisując jego wczesne życie spędzone z kuzynami w pobliżu Gór Cumberland w Kentucky. Podczas jednego z dni, gdy Pierce oczyszcza popiół po spalaniu śmieci, widzi, jak kilka żarów ucieka i powoduje niewielki pożar lasu. Jego starszy kuzyn, Joe Boyd, natychmiast obwinił za całe zdarzenie Pierce’a i często pojawia się w rozmowach przez resztę powieści. W wyniku winy Joe Boyd często wyklucza go z tajnych klubów, które tworzy ze swoim rodzeństwem. Po śmierci ciotki Pierce’a i matki jego kuzynów, Opal Oliphant, dzieci nie są ani kształcone w domu, ani nie chodzą do szkoły, a zamiast tego Sam Oliphant zamawia jednocześnie dużą liczbę książek z Biblioteki Państwowej, aby zająć dzieci. Pierce znajduje wielkie zainteresowanie encyklopediami mitologii i okultyzmu i ostatecznie tworzy własną mitologię, przedstawiając ją kuzynom jako kolejny tajny klub zwany Niewidzialnym Kolegium, rywalizujący z klubem Joe Boyda. Sam ostatecznie prosi o korepetytora dla dzieci, co zostaje spełnione przez lokalną zakonnicę, siostrę Marię Philomel, która uczy dzieci w ścisłym, tradycyjnym katolicyzmie, mimo niechęci Sama do religii. Przez krótki czas dzieci potajemnie ukrywają w swoim domu dziewczynę znaną jako Bobby Shaftoe. Plan się nie udaje, gdy Bobby ciężko choruje i ostatecznie zaraża inne dzieci. W tym momencie zdradzają Samowi, że trzymają ją w domu. Jej ojciec Floyd ostatecznie po nią wraca. Gdy dzieci próbują odwiedzić Bobby w jej domu, są przerażone apokaliptycznymi groźbami Floyda. W renesansie ujawnia się, że Giordano Bruno bezpiecznie dotarł do Anglii i mieszka w domu Johna Florio. Bruno bierze udział w niektórych spotkaniach dyplomatycznych z Florio i ostatecznie wygłasza wykłady w Cambridge (prawie spóźniając się na przedstawienie „Dydona, królowa Kartaginy”). Spotyka Johna Dee, który pod wrażeniem intelektualnej śmiałości Bruno, zaprasza go do swojego domu. Dee i Edward Kelley nagle opuszczają Anglię, podążając za nadprzyrodzoną, dziecięcą istotą z poprzedniej powieści, Madimi, na kontynent i ostatecznie na dwór Rudolfa II, który zleca im stworzenie kamienia alchemicznego. W teraźniejszości Pierce nadal pracuje nad swoją książką, badając różne systemy myślowe z możliwymi współczesnymi zastosowaniami. W tym samym czasie jego sąsiad Beau Brachman samodzielnie natrafia na wiele z tych samych tematów, w tym hermetyzm, choć interpretuje każdy z nich w silnie wpływowym podejściu New Age. Rosie Mucho kontynuuje postępowanie o separację z mężem Mikiem Mucho, zaczynając ufać Mikeowi w opiece nad córką Sam na pewien czas. Mike rozszerza swoją pracę z psychoterapii na eksplorację spekulatywnej praktyki religijnej ze swoimi pacjentami. Rosie jest bardzo rozproszona pogarszającym się zdrowiem Boneya Rassmussena, który prowadzi własne poszukiwania Kamienia Filozoficznego, który Fellowes Kraft, za życia, sugerował, że istnieje w Pradze. W krótkim czasie Boney umiera, pozostawiając testament zawierający wiele niemożliwych do spełnienia próśb, w tym pochówek na prywatnym polu, którego nie posiadał. Rosie Mucho zwierza się w tym czasie Pierce’owi, który pociesza ją podczas ceremonii pogrzebowej. Ostatecznie Pierce frustruje się swoim projektem książki, biorąc grant, który fundacja Krafta mu zaoferowała, na podróż badawczą do Pragi.


Hemulen zatrzymuje Muminka, Włochatkę i Filifionkę, ale jego kuzyn uwalnia ich, by mogli pójść na przedstawienie. Wszyscy bohaterowie spotykają się w teatrze, gdzie sztuka zmienia się w wielką imprezę reunijną.[sep]W pobliskim wulkanie powstaje ogromna fala, która zalewa Dolinę Muminków. Uciekając przed powodzią, rodzina Muminków i ich przyjaciele zauważają pływający budynek i postanawiają w nim zamieszkać. Sądzą, że jest to opuszczony dom, dopóki nie odkrywają, że mieszka tam ktoś inny – Emma, która wyjaśnia, że nie jest to dom, ale teatr. Muminkowie zaczynają rozumieć przeznaczenie scenografii, rekwizytów i kostiumów, które znaleźli. Teatr osiada na mieliźnie, a Muminek i Włochatka postanawiają przespać noc na drzewie. Kiedy rano budzą się, teatr znów odpłynął i zostają sami. Tymczasem Mała Mi przypadkowo wpada do wody i dzięki dziwnemu zbiegowi okoliczności zostaje uratowana przez przyjaciela Muminka, poszukiwacza przygód Włochatego, który wyrusza, by pomścić się na opryskliwym Parkowym. Włochaty zrywa wszystkie tabliczki z napisem „Nie deptaj trawnika”, wypełnia trawnik elektrycznymi Hatifnattami i uwalnia dwadzieścia cztery małe Laski, które natychmiast przyjmują go za swojego ojca. Zbiegi okoliczności trwają: Muminek i Włochatka spotykają siostrzenicę zmarłego męża Emmy, Filifionkę, i cała trójka zostaje aresztowana za podpalenie tabliczek, które zniszczył Włochaty. Tymczasem w teatrze Emma pomaga Tacie Muminka napisać sztukę, a rodzina decyduje ją wystawić. Laski znajdują afisz do sztuki i namawiają Włochatego, by zabrał ich do teatru. Hemul, który aresztował Filifionkę, Muminka i Włochatkę, również znajduje afisz i zostawia swojego kuzyna do strzeżenia więźniów, sam udając się na przedstawienie. Kuzyn daje się przekonać o ich niewinności i wypuszcza ich, by też mogli pójść na sztukę. Wszyscy spotykają się tam i w końcu lądują na scenie, a sama sztuka zamienia się w wielką imprezę reunijną. Kiedy woda opada, wszyscy mogą wrócić do domu.


Vua Rapuung poświęca swoje życie w walce z wojownikami Yuuzhan Vong, jednak nie udaje mu się uratować Anakina Solo i Tahiri. Oboje zostają schwytani na księżycu Yavin 4 i nie są wytransportowani z układu, ponieważ Talon Karrde nie przybywa z pomocą.[sep]W następstwie wydarzeń z „Balance Point” Yuuzhan Vong zgodzili się wstrzymać galaktyczną inwazję w zamian za wydanie im wszystkich Jedi, żywych lub martwych. Jednym z celów Vongów jest akademia Jedi na Yavin 4. Wbrew bezpośrednim rozkazom swojego wuja, Mistrza Jedi Luke’a Skywalkera, oraz samej Nowej Republiki, Anakin Solo udaje się na Yavin 4, aby pomóc swoim współbraciom w ucieczce. Przybywa na czas, by pomóc im uciec przed okupacją Brygady Pokoju, choć jego najlepsza przyjaciółka, Tahiri Veila, zostaje schwytana. Postanawia wrócić, by ją uratować, i zyskuje pomoc „Wstydnego” Yuuzhana Vonga o imieniu Vua Rapuung. Jak wyznaje Rapuung, „Wstydnym” w społeczeństwie Vongów jest wyrzutek, a on sam stał się taki, ponieważ jego organizm odrzucił rytualne implanty Vongów. Wie jednak, że kształtarka, odpowiednik naukowca u Yuuzhan Vong, celowo go „Wstydziła” jako karę za odrzucenie jej jako partnerki. Rapuung sojuszuje się z Anakinem, by osiągnąć swoje cele: Anakin uratuje Tahiri, a Rapuung zemści się na kształtarcze, która go poniżyła. Tymczasem Tahiri jest torturowana i kształtowana przez Mistrzynię Kształtarkę Mezhan Kwaad i jej asystentkę Nen Yim w ramach sekretnej, heretyckiej praktyki mającej na celu zbrainwaszowanie Tahiri tak, by uwierzyła, że jest wojowniczką Yuuzhan Vong. W ten sposób stanie się pierwszą hybrydą Jedi i Vonga. Anakin i Rapuung później docierają do damuteku kształtarków, który zastąpił akademię Jedi po zajęciu Yavin 4 przez Yuuzhan Vong. Dzięki przebraniom, które pozwalają im przeniknąć do kompleksu, Anakin jest w stanie wymienić zniszczony kryształ w swoim mieczu świetlnym (kryształ miecza został uszkodzony podczas wcześniejszej konfrontacji z Yuuzhan Vong) na jeden z lambentów Vongów (istot światła). Dzięki temu Anakin może teraz wyczuwać Yuuzhan Vong w zupełnie nowy sposób, istniejący poza Mocą, choć ten nowy zmysł daje Anakinowi jedynie dość mgliste postrzeganie Vongów. Gdy odkryto heretyckie eksperymenty Mezhan Kwaad i Nen Yim na Tahiri, cała trójka zostaje zabrana na statek, aby zostać wytransportowaną z Yavin 4. Anakin i Rapuung przystępują do działania, by zrealizować swoje cele, a Rapuung zmusza Kwaad do ujawnienia herezji, jaką popełniła, celowo go „Wstydząc”. Kwaad nie tylko do tego się przyznaje, ale nawet wyznaje swój ateizm, co szokuje obserwujący tłum Vongów. Kwaad zabija swoich strażników, śmiertelnie rani Rapuunga i rani Anakina, ale zbrainwashowana Tahiri używa miecza świetlnego, by ściąć głowę Kwaad. Anakin następnie przywraca Tahiri zmysły, przypominając jej, kim jest, i wyznając jej swoje prawdziwe uczucia miłości. Tymczasem Rapuung oferuje się poświęcić własne życie walcząc z pobliskimi wojownikami Vongów, aby umożliwić Anakinowi i Tahiri ucieczkę, jako dowód wdzięczności za pomoc w osiągnięciu celu, jakim było ujawnienie czynów Kwaad. Rapuung ginie w walce z atakującymi wojownikami, podczas gdy Anakin i Tahiri uciekają. Oni wraz z pozostałymi mieszkańcami Yavin 4, niebędącymi Vongami, wkrótce zostają uratowani z księżyca i wytransportowani z układu dzięki pomocy Talona Karrde’a. Powieść kończy się sceną, w której Nen Yim potajemnie obiecuje sobie kontynuować pracę Mezhan Kwaad, aby pomocy Yuuzhan Vong.


Po ogoleniu głowy w szpitalu Liram okazuje się posiadać tatuaż identyczny jak ten znaleziony wcześniej u dziewczynki o imieniu Maïan. Kobieta informuje go, że są oni częścią pięcioosobowej grupy znanej jako klucz Babel, której członkowie władają określonymi mocami.[sep]Akcja książki rozgrywa się wewnątrz wieży Babel, do której ludzkość schroniła się 1000 lat temu, chroniąc się przed chmurą, która zatruła ziemię. Grupa ludzi weszła do wieży w pięciu oddzielnych grupach, a każda z nich odcięła swój obszar w wieży, aby zapobiec ewentualnemu przedostaniu się osób chorych. Fabuła zaczyna się w najwyższej części wieży, gdy ojciec głównego bohatera daje mu kota, który – jak twierdzi – potrafi mówić; lider opozycji, będący jednocześnie ojcem głównego bohatera, ginie w zamachu podczas udziału w operze. Chłopiec (Liram) ucieka, a znajomy jego ojca mówi mu, że musi zejść do niższych partii wieży; zabierając ze sobą kota, Liram zstępuje samotnie. Na kolejnym piętrze budzi się w szpitalu, gdzie rozpoznają, że nie należy do ich społeczeństwa; ich wiara w zachowanie czystości wymaga golenia włosów, a po badaniu lekarskim przychodzi fryzjer, aby ogolić jego włosy. Fryzjer odkrył kilka lat wcześniej dziewczynkę z pięciokątnym tatuażem na lewym ramieniu. Fryzjer zauważa po ogoleniu włosów na głowie chłopca, że on również ma podobny tatuaż. Fryzjer przedstawia chłopca dziewczynce (Maïan), którą znalazł jako niemowlę; i informują go, że jest on clef de Babel (kluczem Babel), że jest ich w sumie pięciu i że każdy z nich posiada określoną moc, a Maïan potrafi przechodzić przez przedmioty i ściany. Następnie Maïan opowiada o dysku, który widziała w świątyni i który miał znak bardzo podobny do ich tatuaży. Zgadzają się ukraść przedmiot, co też robią. Mnisi odkrywają, kto go ukradł, i wyruszają w pościg, by schwytać i zabić sprawców, zmuszając tym samym Maïan i Lirama do wędrówki w dół wieży.


Tomas ujawnia się jako szlachetny człowiek, który spłodził Vlada tylko po to, by go chronić przed mocami Pravusa. Zaprzecza on zabójstwu matki Vlada oraz Nelly i ostatecznie uchodzi z życiem z rąk syna.[sep]W prologu książki D’Ablo zostaje zamordowany przez tajemniczego mężczyznę. Jest on opisany jako znajomy, ale brakuje dalszych informacji, ponieważ D’Ablo umiera natychmiast po tym. Powrót do teraźniejszości: Vlad widzi swojego ojca i wątpi, czy ten naprawdę jest tam. Myśli, że oszalał po wypiciu krwi Dorian w poprzedniej książce. Jego ojciec znika, zostawiając Vlada z ciałem Dorian i ciężko rannym Jossem leżącym na ziemi. Później przybywa Henry i to on wzywa karetkę dla Jossa. Vlad upiera się, by zostać, mimo protestów Henry’ego. Vlad i Henry wracają pieszo do Nelly, a Vlad po drodze wyjaśnia, co wydarzyło się w nocy. Gdy docierają do domu Nelly, witają ich Em i Enrico. Em informuje Vlada i jego wujka Otisa, że D’Ablo nie żyje. Vlad negocjuje z Em, by go wypuścić, jeśli odda jej swojego ojca, co do którego Vlad nadal nie jest pewien, czy żyje. Em zgadza się i daje Vladowi czas do końca roku na wydanie ojca. Wtedy mówi Vladowi, że w rzeczywistości jest jego prababką. Vlad jest ogromnie zaskoczony, zwłaszcza gdy Otis uspokaja go, mówiąc, że to prawda. Po wizycie Em Vlad i Henry udają się do szpitala odwiedzić Jossa. Dwaj policjanci konfrontują Vlada w sprawie Jossa, a Vlad odpowiada na część ich pytań. Matka Jossa nie pozwala Vladowi zbliżyć się do jej syna. Po wizycie na zewnątrz szpitala Vladowi stawiają czoło kolejni dwaj policjanci. Czterej policjanci atakują Vlada, ujawniając, że są Zabójcami. Vlad ogłusza ich za pomocą swoich wampirzych mocy. Tego samego dnia Vlad rozpoczyna poszukiwania ojca po całym mieście. Wkrótce Henry, Otis i Vikas pomagają mu w poszukiwaniach. W końcu, kilka dni później, Vlad postanawia udać się do swojego ukrytego miejsca (dzwonnicy) w szkole. Kiedy tam jest, odkrywa swojego ojca, który ciepło go wita i wyjaśnia motywy swojego ukrywania się. Vlad i jego ojciec w końcu się godzą i udają się do ich domu jako ojciec i syn. W domu Tomas mówi, że ukrywał się przed tajnym stowarzyszeniem wampirów, które chce, by Pravus zniewolił wampiry, oraz że to oni byli odpowiedzialni za pożar i śmierć Melliny. Niedługo potem przybywa Otis i jest wściekły na swojego przyrodniego brata za to, że sprawił, iż Vlad cierpiał przez wiele lat. Na końcu Snow zostaje przemieniona w wampira przez Vlada, by ocalić ją przed śmiercią, a Tomas ujawnia się jako zły człowiek, który spłodził Vlada tylko po to, by Vlad mógł stać się Pravusem, a następnie Tomas mógłby przejąć jego moce. Tomas również zabił matkę Vlada, a mężczyzna w spalonej łóżku to był Aidan, syn Dorian. Nelly ginie z ręki Tomasa, a później Vlad zabija Tomasa kołkiem Jossa. Vikas okazał się wspólnikiem Tomasa i pomógł mu zabić Mellinę, matkę Vlada. Vikas odsłonił zasłony, by spalić Aidana. Vikas ginie od Lucis, który wycieka z ręki Vlada – będąc włączonym – i spada z krawędzi budynku, przecinając nieświadomego Vikasa na pół. Ponadto, podobno ujawnia się, że oczy Snow pod koniec zmieniają kolor na iryzującą zieleń, co o czymś świadczy – może w końcu życie ułoży się po jego myśli.


Chapman nie stawia oporu Yeerkowi i godzi się na zainfekowanie Melissy, co pozwala Inissowi 226 na realizację tego planu. Visser Trzeci chętnie akceptuje tę decyzję, nie obawiając się, że Chapman będzie sprawiał problemy, jeśli umowa zostanie złamana.[sep]Animorphi spotykają się i decydują, że muszą zaplanować kolejny ruch przeciwko Yeerkom. Jedyną poszlanką, jaką posiadają, jest fakt, że pan Chapman, ich wicedyrektor, jest Kontrolerem. Jake prosi Rachel, aby spróbowała do niego dotrzeć przez jego córkę Melissę, dawną przyjaciółkę. Melissa stała się jednak ostatnio zdystansowana, a Rachel obawia się, że tak jak jej ojciec stała się Kontrolerem. Rachel przypomina sobie kota Melissy (Fluffera McKitty’ego), a Animorphi planują infiltrację domu Chapmana, aby dowiedzieć się, co się da; Rachel zmienia się w kota Melissy, aby zyskać dostęp. Gdy już jest w domu, Rachel podąża za panem Chapmanem do pokoju w piwnicy i odkrywa, że komunikuje się on bezpośrednio z Visserem Trzecim, liderem inwazji na Ziemię, za pomocą technologii holograficznej. Będąc w pokoju, zostaje zauważona przez Vissera Trzeciego, który nakazuje Chapmanowi zabić ją, ponieważ może być Andalitą. Rachel nie reaguje, a Chapman przekonuje Vissera Trzeciego, by pozwolił Rachel uciec przestraszonej, ale całej. Zanim opuszcza dom, Rachel podąża za Melissą i dowiaduje się, że nie jest ona Kontrolerem, ale odsunęła się od przyjaciół, ponieważ wierzy, że jej rodzice — teraz oboje Kontrolerzy — przestali ją kochać. Rachel postanawia zachować spotkanie z Visserem Trzecim w tajemnicy przed przyjaciółmi i przekonuje ich, że musi ponownie infiltrować dom Chapmana. Robi to kilka nocy później, tym razem z Jakiem ukrytym na jej plecach jako pchła. Rachel ostrożnie unika wzroku Chapmana i Vissera Trzeciego, ale ponownie zostaje zdemaskowana. Visser Trzeci jest teraz pewien, że jest to andalicki bandyta, i nakazuje Chapmanowi przyprowadzić do niego Rachel. Mówi też Chapmanowi, by przyprowadził Melissę, aby mogła zostać zainfekowana, ponieważ stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa Yeerków; to jej kotem posłużył się „Andalita”. Chapman buntuje się przeciwko swojemu Yeerkowi (Inissowi 226), co powoduje, że Iniss chwilowo traci kontrolę nad ciałem gospodarza i walczy, by ją odzyskać. Iniss jest zmęczonym tym wysiłkiem i decyduje się nie brać Melissy, planując wyjaśnić okoliczności Visserowi osobiście. Iniss zabiera Rachel i Jake’a, wciąż zmienionego w pchłę, na opuszczony plac budowy i pozwala samemu Chapmanowi rozmawiać z Visserem Trzecim. Chapman przypomina Visserowi, że ochoczo stał się Kontrolerem pod warunkiem, że Yeerki nie wezmą Melissy, a jeśli złamią ten układ, będzie sprawiał Yeerkowi w swojej głowie życie tak trudnym, jak to tylko możliwe. Ponieważ Chapman zajmuje stanowisko pewnego wpływu w szkole i regularnie spotyka się z rodzicami, byłoby to bardzo katastrofalne, a Visser Trzeci niechętnie ulega. Pozostali Animorphi pojawiają się, by uratować Jake’a i Rachel, i z trudem uciekają przed jedną z potwornych metamorfoz Vissera Trzeciego. Następnego dnia Rachel pisze anonimowy list do Melissy, mówiąc jej, że jej ojciec kocha ją bardziej niż kiedykolwiek, mimo że nie jest w stanie tego okazać.


Książka rozwija teorię, że Jezus został ocalony przez mnichów esseńczyków i powrócił do Indii. Współczesna fabuła ukazuje współpracę między grupą dżihadystów a organizacją zainspirowaną Opus Dei.[sep]India Today, najchętniej czytany indyjski tygodnik informacyjny, umieścił „The Rozabal Line” w pierwszej piątce bestsellerów beletrystycznych w Indiach. Według magazynu Tehelka, „The Rozabal Line” to „thriller badający kontrowersyjne twierdzenie, że Jezus Chrystus podróżował do Indii i został pochowany w grobowcu Roza Bal w Kaszmirze”. „The Hindu”, jedna z indyjskich gazet ogólnokrajowych, pisze, że „książka w większej głębi zajmuje się kwestią związku Chrystusa z Marią Magdaleną, poruszoną w „Kodzie Da Vinci” Dana Browna, a także włącza postulaty kilku innych książek, w tym „Jesus Lived in India: Life Before and After the Crucifixion” Holgera Kerstena oraz „Jesus Died In Kashmir: Jesus, Moses and The Ten Lost Tribes Of Israel” Andreasa Kaisera”. Książka porusza również fakt, że Jezus wysłał św. Tomasza, jednego z 12 apostołów, do Kerali, aby tam głosił Ewangelię. „The Rozabal Line” zaczyna się od teorii, że Yesu (lub Jezus) mógł uciec z Judei, aby studiować pod okiem buddyjskich mistrzów w Indiach (trzej mędrcy byli buddyjskimi starszymi poszukującymi wcielenia w sposób, w jaki szuka się Dalajlamów). Następnie idzie o krok dalej, rozwijając teorię Holgera Kerstena, że Jezus nie zmarł na krzyżu i że został potajemnie ocalony przez mnichów esseńczych. Ta podstawa służy do zbudowania fabuły, która wygląda mniej więcej tak: Jezus powrócił do swojego duchowego domu, Indii, i prawdopodobnie ożenił się. Przenieśmy się do czasów współczesnych, gdzie znajdujemy grupę trzynastu dżihadystów działających pod ochronnym parasolem Lashkar-e-Taiba. Choć nigdy nie jest to powiedziane wprost, istnieje wystarczająco dużo podobieństw między tą grupą we współczesnych czasach a Jezusem i jego 12 apostołami dwa tysiące lat temu. Człowiek zastanawia się, czy ta grupa może być współczesnym potomkiem linii krwi Jezusa. Podczas gdy ta grupa dąży do Armageddonu, istnieje inna grupa, która im pomaga i, co zaskakujące, jest to grupa zainspirowana Opus Dei, zwana Crux Decussata Permuta. Wydaje się, że dwie największe religie świata, chrześcijaństwo i islam, uznały, że łatwiej jest im współpracować ze sobą niż walczyć ze sobą. Logika tego wywodzi się z pierwszych wypraw krzyżowych, w których Ryszard Lwie Serce został pokonany przez Saladyna Wielkiego. Dodajmy do tego kotła japońskiego zabójcę, pierwszą kobietę prezydent USA i duchowego uzdrowiciela z Nowego Jorku, a otrzymamy ostateczny zwrot w akcji, nieoczekiwane zakończenie, które ujawnia ostateczną odpowiedź w Vaishno Devi, jednym z najświętszych sanktuariów hinduistów.


Karen Weaver zakończyła konflikt z yrr, zanurzając się w głębinach oceanu i uwalniając ciało człowieka wstrzyknięte zmodyfikowanym feromonem. Ten gest wywołał reakcję emocjonalną u gatunku, co doprowadziło do całkowitego wyeliminowania yrr.[sep]Książka śledzi losy grupy protagonistów badających zdarzenia, które na początku wydają się anomaliami związanymi z oceanami. Książka zawiera kilka wątków pobocznych i okazjonalnie koncentruje się na drugoplanowych, niezwiązanych ze sobą postaciach, aby zobrazować, jak wydarzenia rozgrywają się na całym świecie. Sigur Johanson, norweski biolog morski pracujący na Norweskim Uniwersytecie Nauki i Techniki w Trondheim, zostaje poproszony o analizę nowego gatunku morskich robaków. Po kilku ekspedycjach staje się jasne, że robaki wraz z bakteriami destabilizują klatrat metanu na szelfie kontynentalnym. Gdy stok kontynentalny się zapada, podwodny osuwisko wywołuje tsunami, które uderza w większość wybrzeży Morza Północnego, zabijając miliony ludzi i poważnie uszkadzając infrastrukturę w regionach przybrzeżnych.

W tym samym czasie Leon Anawak, naukowiec morski badający zachowanie wielorybów i pracujący dla firmy organizującej obserwacje wielorybów, dokonuje zaskakujących obserwacji w ich zachowaniu. Ponadto zostaje wezwany do zbadania incydentu, w którym wieloryby i morskie małże najwyraźniej zaatakowały i unieruchomiły statek towarowy. Gdy wraca do swojej pracy przy obserwacji wielorybów, jest świadkiem, jak humbaki i orki atakują łodzie turystyczne. Wieloryby współpracują, aby wywrócić łodzie, a następnie zabijają ludzi dryfujących w wodzie. Duża liczba turystów i bliskich współpracowników Anawaka ginie. Zdarzenia świadczonych przez protagonistów są tylko częścią zjawiska o zasięgu światowym. W fabule krótko opisano kilka innych ataków: pływacy są odpędzani od brzegu przez rekiny i jadowite meduzy. Statki handlowe są atakowane i czasami niszczone na różne sposoby. We Francji wybucha epidemia spowodowana homarami zakażonymi wysoce śmiertelnym typem Pfisterii. Gdy staje się jasne, że wszystkie te zdarzenia są ze sobą powiązane, powołano międzynarodowy zespół naukowy pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych. Zespołem dowodzi generał porucznik Judith Li, bliska przyjaciółka i doradczyni prezydenta; protagonistowie dołączają do niego.

Podczas obrad zespołu ataki na ludzkość trwają: wschodnie wybrzeże Ameryki Północnej zostaje zalane przez kraby zakażone Pfisterią, które atakują Nowy Jork, Waszyngton i później Boston. Epidemia powoduje miliony zgonów i czyni dotknięte miasta niezdatnymi do zamieszkania. Prąd Zatokowy również przestał istnieć, co może zainicjować globalną zmianę klimatu zagrażającą ludzkiej cywilizacji. Podczas spotkania zespołu Sigur Johanson wreszcie ogłasza swoją hipotezę: zjawiska są celowymi atakami ze strony nieznanego, świadomego gatunku z głębin oceanów; stwierdza, że jest to jedyna logiczna konkluzja, ponieważ ataki te wykraczają poza możliwości jakiegokolwiek ludzkiego podmiotu i nie mogą być zjawiskiem naturalnym. Johanson nazywa je „yrr”, od trzech liter, które wpisał losowo na swoim komputerze. Celem yrr jest wyeliminowanie rasy ludzkiej, która niszczy oceany Ziemi.

Generał Li i mała grupa naukowców wypływają na morze na pokładzie śmigłowcowca USS Independence, próbując znaleźć yrr i nawiązać z nimi kontakt. Odkrywają, że yrr to organizmy jednokomórkowe działające w grupach (lub rojach, stąd tytuł powieści), kontrolowane przez jeden zbiorowy umysł, który mógł istnieć od setek milionów lat. Yrr tworzą zbiorową inteligencję i posiadają dziedziczoną pamięć, przekazywaną poprzez manipulację częścią ich DNA. Poszczególne yrr rozpoznają się nawzajem, używając specyficznego feromonu. Naukowcy odnoszą pewne sukcesy w badaniu yrr i nawiązują ograniczony kontakt. Ataki jednak nie ustają. Sigur Johanson dowiaduje się również, że generał Li nie była z nimi szczera. Jeden z naukowców pracował nad zmodyfikowanym feromonem, aby całkowicie wyeliminować yrr. Johanson nie zgadza się z tym podejściem, ponieważ eliminacja yrr może całkowicie zniszczyć ekosystem morski, a tym samym ludzkość. Li nie jest jednak skłonna zaakceptować, że dominacja nad Ziemią może nie być boskim przywilejem ludzkości, a w szczególności Stanów Zjednoczonych. Woli podjąć ryzyko niż pozwolić na osłabienie potęgi USA. Podczas gdy wydaje rozkaz zabicia Johansona, statek zostaje zaatakowany i unieruchomiony przez yrr, a na tonącym Independence dochodzi do ostatecznego starcia. Li ściga w stronę miniaturowych okrętów podwodnych z dwiema torpedami zawierającymi zmodyfikowany feromon. Naukowcy próbują ją powstrzymać i jednocześnie wdrożyć własny plan ratowania ludzkości. Zostaje powstrzymana w ostatniej chwili przez Johansona, który poświęca własne życie, aby zdetonować torpedy i zabić Li.

Karen Weaver, dziennikarka naukowa, udaje się wtedy zdobyć ostatni ocalały okręt podwodny i zanurza się w głębiny oceanu. Tam uwalnia martwego człowieka wstrzykniętego dużą ilością naturalnego feromonu yrr, mając nadzieję na wywołanie reakcji „emocjonalnej”. To działa i yrr przerywają ataki na ludzkość. Epilog ujawnia, że rok później ludzkość wciąż odbudowuje się po konflikcie z rojem. Wiedza, że ludzie nie są jedyną inteligentną formą życia na Ziemi, wpędziła większość grup religijnych w chaos, podczas gdy części świata wciąż cierpią z powodu epidemii, którą yrr wysłały, aby zniszczyć zagrożenie dla ich morskiej ojczyzny. Ludzkość stoi teraz przed trudnym zadaniem odbudowania swojego społeczeństwa i przemysłu bez wchodzenia w konflikt z czuwającą potęgą z głębin mórz.


Pułkownik Joll i jego żołnierze opuszczają miasteczko, gdy ich kampania przeciwko barbarzyńcom zaczyna się załamywać. Mimo powszechnych obaw o najazd, do momentu pojawienia się pierwszego śniegu nie ma żadnego śladu wroga.[sep]Akcja toczy się w małym miasteczku na pograniczu, podległym organizacji politycznej znanej jedynie jako „Imperium”. Sędzia miasteczka jest głównym bohaterem i narratorem pierwszoosobowym tej historii. Jego dość spokojne życie w miasteczku kończy się wraz z ogłoszeniem stanu wyjątkowego i przybyciem Trzeciego Biura – sił specjalnych Imperium – pod wodzą złowrogiego pułkownika Jolla. Krążą pogłoski, że tubylcy, zwani „barbarzyńcami”, przygotowują atak na Imperium, dlatego pułkownik Joll i jego ludzie organizują wyprawę na ziemie za granicą. Zatrzymują grupę barbarzyńców, przywożą ich do miasteczka, poddają ich torturom, zabijają niektórych i udają się do stolicy, aby przygotować większą kampanię przeciwko barbarzyńcom. W międzyczasie Sędzia zaczyna podważać legitymizm imperializmu i osobiście opiekuje się barbarzyńską dziewczyną, która została okaleczona i częściowo oślepiona przez katów z Trzeciego Biura. Relacja Sędziego z dziewczyną jest bliska, ale niejednoznaczna. Ostatecznie postanawia odwieźć ją do jej ludu. Po niebezpiecznej podróży przez jałowe ziemie, w trakcie której dochodzi między nimi do zbliżenia, udaje mu się ją odwieźć – w końcu prosząc ją, bezskutecznie, czy zostanie z nim – i wraca do swojego miasteczka. Żołnierze Trzeciego Biura ponownie się tam pojawiają i aresztują Sędziego za opuszczenie stanowiska oraz konszachty z „wrogiem”. Bez możliwości rzetelnego procesu w czasie wojny Sędzia pozostaje zamknięty w piwnicy przez nieokreślony czas, po raz pierwszy doświadczając niemal całkowitego braku podstawowych wolności. W końcu zdobywa klucz, który pozwala mu opuścić tymczasowe więzienie, ale odkrywa, że nie ma gdzie uciec, i poza więzieniem spędza czas na poszukiwaniu resztek jedzenia. Później pułkownik Joll triumfalnie wraca z dziczy z kilkoma barbarzyńskimi jeńcami i urządza publiczne widowisko z ich tortur. Mimo że tłum jest zachęcany do udziału w biciu więźniów, Sędzia wpada na miejsce, aby to powstrzymać, ale zostaje unieszkodliwiony. Grupa żołnierzy wiesza Sędziego na ramionach, co sprawia, że jego zrozumienie imperialistycznej przemocy osiąga szczyt w osobistym doświadczeniu tortur. Z duchem Sędziego wyraźnie złamanym, żołnierze naigrawając się pozwalają mu swobodnie chodzić po mieście, wiedząc, że nie ma gdzie uciec i nie stanowi już zagrożenia dla ich misji. Żołnierze zaczynają jednak opuszczać miasteczko wraz z nadejściem zimy i gdy ich kampania przeciwko barbarzyńcom zaczyna się załamywać. Sędzia próbuje skonfrontować się z Jollem podczas jego ostatniego powrotu z dziczy, ale pułkownik odmawia rozmowy, pośpiesznie uciekając z ostatnimi żołnierzami. W obliczu powszechnego przekonania, że barbarzyńcy wkrótce najadą miasteczko, wszyscy żołnierze i wielu cywilów już je opuściło, choć Sędzia pomaga zachęcić pozostałych mieszkańców do kontynuowania życia i przygotowań do zimy. Do momentu, gdy na miasteczko spada pierwszy śnieg sezonu, nie ma żadnego śladu barbarzyńców.


Załoga statku Oregon nie ratuje porwanego miliardera, a były partner zrzuca miliony litrów toksycznej ropy do oceanu. Akcja książki kończy się przekazaniem diamentów wartych miliard dolarów złoczyńcom, co pozwala im umocnić panujący w Zimbabwe reżim.[sep]Książka rozpoczyna się od krótkiego rozdziału opisującego przemierzenie fragmentu pustyni Kalahari przez grupę czterech Europejczyków pod wodzą doświadczonego przewodnika H. A. Rydera. Tekst opowiada o tym, jak przetrwają na pustyni dzięki umiejętnościom Rydera, ale są ścigani przez ponad stu najlepszych ludzi króla Hererów, ponieważ Europejczycy ukradli ich ciężko wydobyte diamenty. Rozdział kończy się spotkaniem Europejczyków z ich statkiem ratunkowym, HMS Rove, tylko po to, by odkryć, że osiadł on na mieliźnie. W tym samym momencie Herero atakują statek, zabijając Europejczyków (przypuszczalnie), podczas gdy wokół nich szaleje ogromna burza piaskowa, zmieniając kształt wybrzeża i grzebiąc Rove pod setkami stóp piasku, utracony na wieki. Historia kontynuuje się, gdy Oregon (wysokotechnologiczny, zmodernizowany statek przenoszący ciężką broń, ale zwykle podszywający się pod zniszczony frachtowiec) spotyka się z przywódcą Kongijskiej Armii Rewolucyjnej, Makombo. „Zgadzają się” wymienić 500 karabinów AK-47, 200 RPG, pięćdziesiąt wyrzutni RPG i 50 000 naboi amunicji 7,62 mm z państwów Układu Warszawskiego w zamian za ćwierć funta surowych (krwawych) diamentów. Broń ta zostaje następnie skradziona przez rebeliantów po oszukaniu Cabrillo, zanim załoga Oregonu zdążyła zrobić to samo im. Po cudownym ucieczce od tych osób, Oregon zaczyna śledzić lokalizację broni w nadziei, że będą mogli ją ponownie przejąć. Oprócz tego słyszą również, że miliarder z kontrowersyjnym produktem został porwany. Podejmują się misji uwolnienia go. Podczas tej operacji Juan prawie zostaje uwięziony na pustyni, ale udaje mu się wrócić do cywilizacji, podróżując na paralotni. Po uratowaniu miliardera odkrywają, że jego były partner planuje zrzucić miliony litrów toksycznej ropy naftowej do oceanu, aby oświecić świat na temat skutków środowiskowych, jakie powoduje nasza ciągła ignorancja. Na szczęście Oregon i jego załoga walczą (co ciekawe, z kongijskimi rewolucjonistami) z złoczyńcami i ratują planetę. Ich wielki finał polega na przekazaniu prawowitym właścicielom diamentów wartych miliardy dolarów, co pozwoli im uwolnić Zimbabwe od złego reżimu, który obecnie tam panuje.


Porucznik i jego wojska przejmują kontrolę nad Anglią, lecz po latach przybycie pancernika USS New York z amerykańskimi senatorami zmusza go do kapitulacji. Porucznik ostatecznie uznaje władzę generała Victora, co pozwala obu przywódcom oraz pułkownikowi Smythe’owi na wspólne rządzenie krajem.[sep]Akcja powieści osadzonej w przyszłości koncentruje się na losach Porucznika (w książce znanego jedynie jako „Porucznik”), który po wojnie światowej staje się dyktatorem Anglii. Porucznik dowodzi zbitą armią walczącą o przetrwanie w Europie zniszczonej przez 30 lat wojny atomowej, biologicznej i konwencjonalnej. W wyniku ostatniej wojny Anglia została zniszczona przez biologiczną broń zwaną chorobą żołnierską, a Ameryka została zdewastowana przez wojnę nuklearną. Na początku powieści kwarantanna nałożona na Anglię z powodu choroby żołnierskiej uniemożliwia Porucznikowi powrót do kraju z jego obozu we Francji. Porucznik dowodzi Czwartą Brygadą, złożoną ze stu sześćdziesięciu ośmiu żołnierzy z różnych narodowości, prowadząc ich przez Francję w poszukiwaniu żywności, zaopatrzenia, broni i amunicji. Wkrótce kapitan Malcolm zawiadamia Porucznika, że wszyscy oficerowie polowi są odwoływani do Kwatery Głównej (G.H.Q.) wraz ze swoimi brygadami, aby stawić się u generała Victora, dowodzącego w G.H.Q. Po przybyciu brygady do Kwatery Głównej generał Victor i jego adiutant, pułkownik Smythe, informują Porucznika, że zostanie przeniesiony i pozbawiony dowodzenia. Zostaje umieszczony w areszcie domowym i otrzymuje informację, że cała jego brygada zostanie rozbita i włączona do innej brygady. Tymczasem w koszarach Kwatery Głównej Czwarta Brygada dowiaduje się przez nieoficjalne kanały o kluczowych wiadomościach: istnieje szczepionka na chorobę żołnierską oraz o planach generała Victora wobec ich brygady. Żołnierze decydują się na bunt, przebijają się przez obronę koszar, uwalniają Porucznika i zabijają kapitana Malcolma. Czwarta Brygada udaje się uciec z Kwatery Głównej we Francji i wyrusza w stronę Londynu wraz z innymi żołnierzami niezadowolonymi z dowodzenia generała Victora. Wybucha bitwa między ludźmi generała Victora a wojskami Porucznika. Porucznik i jego powiększona Czwarta Brygada ostatecznie przejmują kontrolę nad Londynem, a następnie nad całą Anglią i Walią. Rządy Porucznika przez lata funkcjonują sprawnie, aż do momentu przybycia z USA pancernika USS New York z dwoma senatorami Stanów Zjednoczonych oraz kapitanem Johnsonem, dowodzącym okrętem i flotą amerykańską. Pod groźbą ze strony amerykańskiego pancernika Porucznik negocjuje warunki przekazania władzy współpracownikom senatorów – generałowi Victorowi i pułkownikowi Smythe’owi. Jeśli cokolwiek stałoby się generałowi Victorowi i pułkownikowi Smythe’owi, krajem miałby rządzić korpus oficerski pod przewodnictwem zaufanego Porucznika, Swinburne’a. Ponadto Porucznik żąda, by imigracja Amerykanów do Anglii nie przekraczała 100 000 osób miesięcznie oraz ustalenia korzystnej ceny zakupu ziemi od jej angielskich właścicieli. Po ustaleniu tych warunków Porucznik otwiera ogień do generała Victora i jego ludzi, rozpoczynając bitwę. Generał Victor, pułkownik Smythe, Porucznik oraz kilku jego żołnierzy giną. Lata później ludzie Porucznika wciąż kontrolują Anglię, a na cześć jego pamięci powiewa flaga. Tablica pamiątkowa przy Byward Gate na Tower Hill głosi: „Jeśli rozkaz trwa, cokolwiek się stanie z oficerem, on nie zawiódł”.


Beauregard dostarcza królowej Wiktorii środek do samobójstwa podczas ostatecznego starcia z Drakulą. Tym samym pozbawia wampira legalnego prawa do rządzenia Wielką Brytanią, co zmusza go do ucieczki z kraju.[sep]W tym świecie Hrabia Drakula zabił Van Helsinga – obrażenia ręki doktora Johna Sewarta odniesione podczas walki z Renfieldem sprawiły, że grupa nie miała wystarczająco wielu ludzi, by odeprzeć Drakulę od Miny Harker, co doprowadziło do śmierci Quinceya Morrisa i Jonathana Harkera, zanim Drakula uciekł z Miną – i poślubił królową Wiktorię, rozpoczynając okres rosnącej dominacji wampirów w Wielkiej Brytanii. Drakula dobrze zaawansował w tworzeniu państwa policyjnego w Wielkiej Brytanii, gdzie dysydenci mogą być więzieni lub nabijani na pal bez procesu. Dieudonné zszedł na psy, opiekując się chorymi wampirami w klinice prowadzonej przez lekarza o mrocznej przeszłości. Gdy zostaje zamordowana prostytutka, Scotland Yard zwraca się do nich o opinię. Tymczasem przygotowania Beauregarda do małżeństwa towarzyskiego zostają przerwane wezwaniem do tajemniczego Klubu Diogenesa, który reprezentuje koronę w sprawach, które nie mogą ujrzeć światła dziennego. Tam otrzymuje zadanie odnalezienia Kuba Rozpruwacza. Na śledztwie w sprawie niedawno zniszczonej wampirzej prostytutki pojawiają się Dieudonné i Beauregard wraz z Lestradem ze Scotland Yardu oraz doktorem Jekyllem. Każdy wyrusza samodzielnie, z różnymi motywacjami. Beauregard zostaje porwany przez starego wroga, przywódcę Triady, który ogłasza rozejm w zamian za współpracę Beauregarda w odnalezieniu mordercy. Wyklucza to, by Rozpruwacz był członkiem zorganizowanej przestępczości i okresowo dostarcza Beauregardowi poufnych informacji. Dieudonné zatrzymuje się w pubie, gdzie napotyka elitę karpackich szumowin, których Drakula sprowadził do Londynu, by kontrolować miejscowych. Konfrontuje się z jednym z opryszków i jako starszy wampir bez trudu go pokonuje. Jack Seward, lekarz w klinice Dieudonné, wspomina wczesne dni Drakuli w Londynie, zanim objęcia wampiryzmu zostały rozpoznane. Ponieważ wymagania Klubu Diogenesa mają pierwszeństwo, między Beauregardem a jego narzeczoną otwiera się rozłam. Ujawnia się jej fascynacja wspinaczką społeczną: „Tylko wampiry coś znaczą, Charlesu”. Zaufani Drakuli dyskutują o dalszym przejmowaniu rządu i wyznaczają swojego człowieka do odnalezienia Kuby Rozpruwacza: Zniszczenie wampirzych prostytutek przynosi niechciane poparcie dla antywampirycznej grupy chrześcijańskiej. Seward wikła się w namiętny związek z „nowo narodzonym” wampirem. Kuba Rozpruwacz uderza dwukrotnie, nie udaje mu się zniszczyć jednej z ofiar, która trafia do kliniki. Prostytutka jest wampirem z linii Drakuli – skażoną linią krwi, z punktu widzenia Dieudonné. Nieudolnie zmienia kształt, rzucając się na Sewarta w chwili śmierci. Ufając swoim współpracownikom, Dieudonné i Beauregard nie dostrzegają tego wniosku. Seward odnotowuje rosnącą histerię publiczną i reflektuje: „Zamierzałem zniszczyć potwora, a nie nim stać”. Beauregard i Dieudonné, mając podobne poglądy, zbliżają się do siebie, podczas gdy jego narzeczona jest coraz bardziej zirytowana jego brakiem uwagi. Składając raport w Klubie Diogenesa, Beauregard jest zaskoczony, że jego skromne postępy są zadowalające. Wychodząc, wpada w antywampirzyski zamieszki, ale zostaje uratowany przez jednego z nielicznych wampirów w klubie, sierżanta Dravota. Niecierpliwa narzeczona Beauregarda zostaje wampirem z ręki jednego z ludzi Drakuli. Z powodu jej arogancji przemiana nie przebiega dobrze i ledwo dociera do bezpieczeństwa swojego domu. Beauregard i Dieudonné opiekują się nią, a Dieudonné, nie będąc miłym, zauważa, że może ona w końcu stać się silnym wampirem. Zamieszki nasilają się, symbole buntu są malowane w całym Londynie. Lider antywampirzy zostaje postrzelony, a jeden z pomocników Drakuli zostaje zniszczony, być może obaj przez tego samego tajemniczego wampira. Rządzące wampiry reagują zdecydowanie. Wielu prominentnych osób ma zostać uwięzionych i potraktowanych bezlitośnie, w tym George’a Bernarda Shawa, Lewisa Carrolla i W. S. Gilberta. Seward jest coraz bardziej zauroczony swoją wampirzą kochanką, mając trudności z odróżnieniem jej teraz od zamordowanej Lucy. Dravot, pomocnik Drakuli Godalming, wierzy, że znalazł Kuba Rozpruwacza; goni go, ale zostaje zniszczony przez starego przyjaciela, którego zdradził, stając się wampirem: Sewarta. Beauregard i Dieudonné w końcu zdają sobie sprawę, że Seward jest Kubą Rozpruwaczem. Pędzą do niego, odkrywając, że zniszczył swoją wampirzą kochankę. Gdy wychodzą z nim w areszcie, napotykają Dravota i zniszczone ciało Godalminga. Seward zostaje zamordowany, ale wtedy Dravot przedstawia sfabrykowaną historię o tym, co się stało: że było dwóch Rozpruwaczy. Zdziwiony, Beauregard zdaje sobie sprawę, że został wykorzystany jako narzędzie Klubu Diogenesa. Jednak on i Dieudonné, którzy w międzyczasie zostali kochankami, mają zostać uznani przez królową za swoją pracę. Historia kończy się konfrontacją między Beauregardem, Dieudonné, królową a Drakulą, podczas której Beauregard rzuca srebrny nóż królowej Wiktorii; wiedząc, że nie może zabić Drakuli w bezpośredniej walce, Beauregard daje Wiktorii środek do samobójstwa, pozbawiając tym samym Drakulę prawa do legalnego rządzenia Brytanią i zmuszając go do ucieczki z kraju.