Arthur Pierce, lojalny pracownik amerykańskiego rządu, chroni amerykańskich strategów, aby ukryć dowody szaleństwa sekretarza stanu Antona Matthiasa. Ostatecznie zabija Michaela Havelocka podczas konfrontacji w domu Parsifala, a bohaterowie decydują się na ujawnienie kompromitujących dokumentów.[sep]Michael Havelock (zanglicyzowana wersja imienia i nazwiska Michaił Havlíček) jest oficerem wywiadu pracującym dla „Consular Ops” – wydziału operacji specjalnych Departamentu Stanu USA. Na początku powieści wierzy, że był świadkiem egzekucji swojej partnerki i miłości życia, Jenny Karas (zanglicyzowanej wersji imienia i nazwiska Jenna Karasova), na odludnym odcinku Costa Brava. Jenna została oznaczona do eliminacji, ponieważ udowodniono, że była podwójnym agentem KGB. Natychmiast porzuca świat wywiadu, co rozważał od pewnego czasu, i udaje się w podróż do miejsc, które wcześniej odwiedzał. W Atenach Piotr Rostow, wysoki rangą dyrektor sił KGB, wymusza spotkanie z Havelockiem. Rostow zaprzecza, by Karas była ich agentką. Później, w Rzymie, Havelock widzi żywą Jennę na dworcu kolejowym. Ucieka przed nim, przerażona, a on rusza w pościg. Nawiązuje kontakt z byłym źródłem w konsulacie USA, pułkownikiem Baylorem, i rozpoczyna poszukiwania Jenny w kilku krajach. Tymczasem stratedzy Consular Operations w rządzie USA uznają, że Havelock jest paranoikiem cierpiącym na schizofrenię i musi zostać zneutralizowany, aby nie narazić całych sieci w Europie. Wszystkie dostępne im dowody wskazują, że Karas była podwójnym agentem i została pomyślnie zlikwidowana na Costa Brava. Jeden z nich, „Red” Ogivile, przygotuje zasadzkę na wzgórzu Palatyn w Rzymie, zamierzając pojmać Michaela. Dwaj najemnicy, których wynajął, zostają jednak wyeliminowani przez Michaela, a granat z gazem, którego używa, wpływa tylko na niego, gdy Michael atakuje. Po przekonaniu się o niewinności Havelocka, Ogivile ginie od przypadkowego pocisku pułkownika Baylora, który został wysłany, by zabić Havelocka.

Tymczasem w Stanach Zjednoczonych rząd ma własny problem: Anton Matthias, sekretarz stanu, uznawany na całym świecie za geniusza i obdarzony zaufaniem oraz władzą daleko wykraczającą poza kompetencje jego urzędu, oszalał całkowicie. Zanim ktokolwiek zorientował się w jego szaleństwie, negocjował traktaty ze stronami, które – jak wierzył – reprezentowały Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich i Chińską Republikę Ludową, z których każda zgodziła się na atak jądrowy na stronę trzecią, ale w rzeczywistości z mężczyzną identyfikującym się jako Parsifal. Parsifal żąda ogromnego okupu, aby zapobiec ujawnieniu dokumentów, co wywołałoby wojnę jądrową. Gdy okup zostaje zapłacony, on go nie dotyka, potwierdzając tym samym, jak zdesperowany jest Waszyngton. Havelock, który jako dziecko był jednym z nielicznych ocalałych z masakry w Lidicach, ma szczególną więź z Matthiasem, rodakiem z Czech, który doradzał mu w czasie studiów. W jakiś sposób szaleństwo Matthiasa jest powiązane z rozkazem eliminacji Jenny Karas. Z kolei Karas powiedziano, że Michael jest rosyjskim szpiegiem i próbuje ją zabić. W konsekwencji nie jest ona szczególnie chętna do spotkania z nim.

Gdy Michael w końcu namierza Jennę na odosobnionej farmie w Pensylwanii, zdają sobie sprawę, że oboje zostali oszukani i że każdemu powiedziano, iż drugi jest wrogiem. Następnie współpracują z prezydentem USA, Charlesem Berquistem, oraz kilkoma zaufanymi doradcami, aby znaleźć Parsifala i go powstrzymać. Przeciwdziała im Arthur Pierce, genialny i morderczy radziecki kret, wysoko postawiony w Departamencie Stanu. Pierce nakazał zamordowanie strategów Consular Operations (dwóch z nich zostaje zmiażdżonych przez spychacz w samochodzie i zepchniętych z klifu, a inny zostaje postrzelony), a następnie serię kolejnych morderstw – wszystko w swoim dążeniu do zdobycia dowodów szaleństwa Matthiasa. Pierce nie pracuje dla zwykłego KGB, ale dla VKR (Wojskowa Kontrwywiadka), fanatycznej gałęzi rosyjskiego wywiadu, będącej odłamem OGPU. Jest on również, nawiasem mówiąc, paminyatchikiem – agentem pracującym pod głębokim przykryciem, który mieszka w Stanach Zjednoczonych od dzieciństwa. Przez większą część powieści prawdziwe lojalności Pierce’a pozostają niezauważone. Jeden z sojuszników Havelocka, podsekretarz stanu Emory Bradford, zdaje sobie sprawę, że Pierce pracuje dla VKR, ale zostaje zamordowany przez czujnego Pierce’a, zanim zdąży ostrzec kogokolwiek innego. Pierce nakazuje również zamordowanie Rostowa, który nienawidzi VKR i próbował pomóc Havelockowi.

Gdy Michael w końcu znajduje Parsifala, przyjaciela Antona i paminyatchika, który jest mniej fanatyczny niż Arthur Pierce, dowiaduje się, że dokumenty nie zostały przygotowane w celu wywołania wojny jądrowej, lecz by wykazać, że nie można ufać żadnemu człowiekowi z ogromną władzą. Pierce jednak kazał swoim ludziom zabić ochronę Michaela i włamuje się do domu Parsifala w chwili, gdy ten zgadza się spalić dokumenty. Jednak słysząc, że Rostow został zamordowany, Parsifal decyduje się poświęcić, używając własnego ciała, by zasłonić broń Pierce’a, dając mu i Jennie czas na ucieczkę. Michael i Jenna następnie zabijają ludzi Pierce’a, dźgając ich, a Michael obejmuje Pierce’a i strzela do niego. Uznają, że dowody dokumentalne szaleństwa Matthiasa najlepiej zniszczyć. Havelock zawiadamia o tym Berquista; ten z kolei informuje go, że Matthias właśnie zmarł. W końcu bezpieczni, on i Jenna przeprowadzają się do Nowej Anglii, gdzie Havelock przyjmuje stanowisko akademickie.


Atak floty Przymierza na planetę Reach zakończył się śmiercią większości Spartan i zmusił Johna do ucieczki na pokładzie „Pillar of Autumn”. Dzięki danym przechwyconym na Sigma Octanus, Cortana wyznaczyła kurs do tajemniczego świata pierścieniowego zwanego Halo.[sep]Powieść rozpoczyna się od sceny, w której cywil doktor Catherine Halsey i porucznik Jacob Keyes podróżują, aby spotkać się z Johnem, sześcioletnim chłopcem. Doktor Halsey ujawnia Keyesowi, że John jest jednym ze 150 dzieci posiadających rzadkie markery genetyczne, co czyni ich odpowiednimi do przymusowego wcielenia do programu SPARTAN-II – tajnego eksperymentu mającego na celu stworzenie superżołnierzy dla UNSC w celu stłumienia rebelii. Siedemdziesiąt pięć dzieci zostaje uprowadzonych przez agentów Biura Wywiadu Marynarki Wojennej i zastąpionych klonami, zaprojektowanymi tak, by wkrótce umarły z przyczyn naturalnych. Od tego momentu rekruci są znani tylko z imienia i trzycyfrowego numeru. John-117 i reszta dzieci są szkoleni przez Franklina Mendeza; John wykazuje zdolności przywódcze wśród swoich towarzyszy Spartan, co prowadzi do jego awansu na dowódcę drużyny. W 2525 roku Spartanie przechodzą serię zabiegów chirurgicznych, które przekształcają ich w wysoce skutecznych superżołnierzy, kosztem trwałego okaleczenia lub śmierci ponad połowy z pierwotnych siedemdziesięciu pięciu dzieci. Spartanie otrzymują również potężny bojowy pancerz MJOLNIR, zaprojektowany tak, aby reagował tak szybko, jak myśli żołnierza. John-117 otrzymuje stopień Master Chief Petty Officer. Spartanie odnoszą wielkie sukcesy, ale doświadczają zmiany priorytetów, gdy zbiorowość obcych ras znana jako Przymierze zaczyna niszczyć ludzkie kolonie, ogłaszając zniszczenie ludzkości wolą bogów. Mendez opuszcza grupę, aby szkolić kolejne pokolenie Spartan, gdy John i jego towarzysze po raz pierwszy stają twarzą w twarz z Przymierzem. Do 2552 roku wojna z Przymierzem przebiega pomyślnie dla wroga. Technologiczna przewaga Przymierza oznacza, że bitwy kosmiczne są mocno na ich korzyść, a UNSC może wygrać starcia tylko ponosząc ogromne straty. Aby zapobiec odkryciu Ziemi lub innych ludzkich kolonii, wiceadmirał Cole tworzy „Protokół Cole’a”, który zabrania bezpośrednich skoków przestrzennych do Ziemi lub jakiegokolwiek innego centrum zaludnienia i nakazuje zniszczenie statku przed jego przejęciem przez Przymierze. Jacob Keyes, obecnie dowódca niszczyciela „Iroquois”, odkrywa cztery statki Przymierza przybywające do systemu Sigma Octanus i samotnie niszczy trzy z nich; jego bohaterstwo przynosi Keyesowi awans na stopień kapitana. Przymierze przystępuje do opanowania Sigma Octanus IV, poszukując tajemniczego starożytnego artefaktu. Mimo kosztownej walki ludziom udaje się odeprzeć Przymierze, a Keyes przechwytuje zakodowaną transmisję Przymierza z powierzchni, zanim wroga wycofa się. „Iroquois” udaje się do Reach, nieświadomie przynosząc ze sobą nadajnik śledzący Przymierza. Wkrótce potem Keyes otrzymuje dowodzenie krążownikiem UNSC „Pillar of Autumn” do tajnej misji; Spartanie mają porwać jednego z religijnych przywódców Przymierza i wynegocjować rozejm. Doktor Halsey przedstawia również Johnowi sztuczną inteligencję Cortanę, która ma pomagać Spartanom, rezydując w ich pancerzach MJOLNIR. Zanim misja może się rozpocząć, Reach zostaje zaatakowane przez ogromną flotę Przymierza. John i Cortana docierają na „Pillar of Autumn”, ale większość pozostałych Spartan jest uznawana za zabitych, gdy Przymierze witrufikuje powierzchnię Reach, zamieniając lądy w szkło. Cortana inicjuje kurs przez przestrzeń nadprzestrzenną na podstawie starożytnych glifów przechwyconych przez Przymierze na Sigma Octanus; kurs prowadzi ich do ogromnego świata pierścieniowego znanego jako Halo, co przygotowuje grunt pod wydarzenia z „Halo: Combat Evolved”.


Druga historia opowiedziana przez Molinę jest uważana za kompilację kilku filmów i stanowi wyraźny przykład nazistowskiej propagandy. Jej fabuła koncentruje się na Francuzce, która zakochuje się w aryjskim oficerze i umiera w jego ramionach po postrzale przez francuski ruch oporu.[sep]Dwaj więźniowie, Luis Molina i Valentín Arregui, dzielą celę w więzieniu w Buenos Aires. Szacuje się, że akcja powieści rozgrywa się w okresie od 9 września 1975 roku do 8 października 1975 roku. Molina, zniewieściały i otwarcie homoseksualny dekorator witryn, trafił do więzienia za „skalanie nieletnich”, podczas gdy Valentín jest więźniem politycznym należącym do grupy rewolucyjnej próbującej obalić rząd. Dwaj mężczyźni, pozornie różni we wszystkim, zawiązują w celi bliską więź, a ich relacja w głęboki sposób zmienia ich oboje. Molina opowiada Valentinowi o różnych filmach, które widział, aby oboje mogli zapomnieć o swojej sytuacji. W połowie powieści czytelnik dowiaduje się, że Molina jest w rzeczywistości szpiegiem wysłanym do celi Valentina, by zyskać jego przyjaźń i spróbować wydobyć informacje o jego organizacji. Molina otrzymuje zaopatrzenie z zewnątrz za współpracę z władzami, w nadziei na utrzymanie pozorów, że to jego matka go odwiedza (co daje mu powód do opuszczenia celi, gdy składa raport do dyrektora więzienia). Dzięki swoim ogólnym aktom życzliwości wobec Valentina dwaj mężczyźni zakochują się i stają się kochankami, choć tylko na krótko. Za współpracę Molina otrzymuje warunkowe zwolnienie. W dniu wyjścia Valentyn prosi go, by przekazał wiadomość jego grupie rewolucyjnej na zewnątrz. Nie wie jednak, że jest śledzony przez agentów rządowych próbujących ustalić lokalizację grupy. Molina ginie w strzelaninie między policją a grupą Valentina. Na końcu powieści pozostajemy w strumieniu świadomości Valentina po tym, jak lekarz podał mu środek znieczulający po brutalnym torturowaniu; w tej wizji wyobraża sobie, że odpływa ze swoją ukochaną Martą. Pierwsza historia opiera się na filmie, który Molina opowiada i który rozpoczyna powieść. Jest ona oparta na filmie „Cat People” (1942). Podczas narracji czytelnik dowiaduje się, że Valentyn współczuje sekretarce z powodu swojej dawno utraconej miłości, Marty. Druga historia opowiedziana przez Molinę opiera się na nazistowskim filmie propagandowym. W przeciwieństwie do pierwszej wątkowej historii, nie jest jasne, czy jest to prawdziwy film. Uważa się, że jest to kompilacja kilku filmów nazistowskich i amerykańskiego filmu zatytułowanego „Paris Underground”. Molina opowiada długą historię o starym filmie nazistowskim, w którym Francuzka zakochuje się w szlachetnym oficerze aryjskim, a następnie umiera w jego ramionach po postrzeleniu przez francuski ruch oporu. Film jest wyraźnym przykładem nazistowskiej propagandy, ale niezdolność Moliny do dostrzeżenia czegokolwiek poza jego powierzchownym urokiem jest objawem jego alienacji społecznej, a przynajmniej jego wyboru, by odciąć się od świata, który go odrzucił. Trzeci film dotyczy młodego rewolucjonisty z zamiłowaniem do wyścigów samochodowych. Spotyka on ponętną starszą kobietę i poznają się. Ojciec chłopaka zostaje porwany przez pewną partyzantkę, a chłopak idzie go uratować z pomocą ponętnej starszej kobiety. Ojciec ostatecznie ginie w strzelaninie z policją. Chłopak pozostaje z partyzantką. Jedną z ważnych uwag jest to, że śmierć ojca jest bardzo podobna do końca Moliny, który ginie w strzelaninie między policją a towarzyszami Valentina. Oparta na filmie z 1943 roku „I Walked with a Zombie” Jacquesa Tourneura, czwarta historia dotyczy bogatego mężczyzny, który poślubia kobietę i zabiera ją na swoją wyspę. Na wyspie dowiaduje się, że czarownik ma zdolność zamieniania ludzi w zombie. W miarę rozwoju wydarzeń dowiadujemy się, że pierwsza żona męża została uwiedziona przez czarownika i zamieniona w zombie. Mężczyzna ostatecznie wyznaje byłej żonie miłość, ale zostaje zabity przez czarownika. Na koniec główny bohater odpływa z wyspy. Piąta historia jest relacją o miłości, w której dziennikarz zakochuje się w żonie szefa mafii. Zakochany, powstrzymuje swoje gazetę przed opublikowaniem potencjalnie szkodliwego artykułu o kobiecie. Uciekają razem, ale nie mogą znaleźć pracy. Kobieta oddaje się prostytucji, gdy on zachoruje. Valentyn jest zmuszony dokończyć historię mimo tego, że opowiada ją Molina. Na końcu mężczyzna umiera, a kobieta odpływa. Sposób, w jaki Valentyn decyduje się zakończyć historię, jest bardzo podobny do tego, co dzieje się w jego narracji strumienia świadomości na końcu.


Anna kończy pisać scenariusz i wysyła go do Sam, która później pokazuje go producentowi filmowemu. Marty Martison składa Annie ofertę kontraktu na łodzi, jednak ta zgadza się na projekt tylko pod warunkiem, że to Sam będzie reżyserem filmu.[sep]Książka zaczyna się od wyjazdu Anny Percy na Bali z jej przyjaciółką z dzieciństwa, Loganem. Niestety, samolot ma problemy techniczne, więc musi zawrócić do Los Angeles. Anna zaczyna dzwonić do Sama z pokładowego telefonu, ale łączenie się urywa. W tym czasie Sam jest ze swoim narzeczonym Eduardo, gdy widzi w telewizji wiadomości o problemach z lotem; odwraca się do Eduardo i mówi mu: „Jeśli Anna wyjdzie z tego cała, pobierzemy się za tydzień”. Anna rzeczywiście bezpiecznie opuszcza samolot, a na lotnisku czekają na nią jej ojciec i Sam. Ben również tam jest, obserwuje z pewnej odległości, ale postanawia odejść, widząc, jak Anna i Logan się całują, nie chcąc zepsuć ich szczęśliwej chwili. Przed pójściem na lotnisko Ben był z Cammie w nowym klubie „Bye Bye Love”, gdy niespodziewanie pojawia się Adam Flood. Podczas rozmowy z Adamem Cammie otrzymuje telefon od Sama w sprawie Anny, o którą faktycznie się martwi, wchodzi do środka i włącza telewizor. Ben widzi to i „idzie do domu”. Sam spotyka się ze swoimi rodzicami – Jacksonem i Diną (której Sam jest zaskoczona, że znowu pojawiła się w jej życiu) – aby poznać rodziców Eduardo, Consuelę i Pedro. Wszyscy są bardzo podekscytowani ślubem, ale rodzice Eduardo są niechętni małżeństwu, ponieważ Sam będzie studiować na wydziale filmowym na USC, a Eduardo w Paryżu. Sam nie wie, czy chce zrezygnować z miejsca w wymarzonej szkole, aby być z Eduardo w innym kraju, i mówi innym, że nie jest jeszcze gotowa do podjęcia decyzji. W międzyczasie Cammie jest w klubie z Benem, próbując odnowić ich związek. Anna budzi się, aby porozmawiać z ojcem, wciąż niezdecydowana co do Yale. Postanawia dokończyć scenariusz na laptopie, który zaczęła w Manhattanie, i wysyła go do Sam. Sam, Cammie i Dee robią sobie manicure, a Sam decyduje, że chce, aby Cammie była jej druhną, a Dee druhenką. Później w poniedziałek rano, po 24 godzinach pisania, Anna spotyka się z Loganem, który nalega, aby poszli do „Bye Bye Love”, ponieważ Logan otrzymał zaproszenie. W klubie Anna zauważa Cammie i Bena razem. Gdy Ben widzi ją z Loganem, Anna myśli, że wydaje się zazdrosny. Anna zaczyna wątpić, czy jechać na Bali z Loganem. Sam uczestniczy w orientacji na USC i jest zaskoczona, że sama cieszy się na myśl o szkole, co powoduje, że ma wątpliwości co do wyjazdu do Paryża z Eduardo. Później idzie na kawę z Dee i Cammie, aby mogły pomóc jej zaplanować ślub, ale Cammie jest zbyt zajęta klubem, co denerwuje Sam, że Cammie nie wywiązuje się ze swoich obowiązków jako druhna. Ogłasza, że Dee, która zawsze była zachwycona planowaniem ślubu, zostanie jej nową druhną, a jeśli Cammie nadal jest zainteresowana, może być druhenką. Anna idzie na spotkanie, po którym dogania Logana, gdy otrzymuje telefon alarmowy – jej ojciec jest w szpitalu z krwawieniem podtwardówkowym. Sam również przybywa do szpitala, aby okazać wsparcie Annie. W tym czasie Ben, który otrzymał telefon od Sama, pojawia się i mówi, że mu przykro, że sprawy między nimi tak się skomplikowały. Anna się zgadza, a to spotkanie zmienia sytuację. Sam przeczytała scenariusz Anny, ale nie powiedziała jej o tym. Zamiast tego idzie do Marty'ego Martisona, ogromnego producenta filmowego, aby sprawdzić, czy można z niego zrobić film, ale odchodzi rozczarowana. Później Sam idzie na przymiarkę nowej sukni zaprojektowanej przez Giselle, chilijską projektantkę, o której myślała, że jest zainteresowana Eduardo, i podejrzewa, że jest lesbijką. Po przybyciu jej matki, Diny, prowadzą ze sobą szczera rozmowę o tym, dlaczego nigdy nie pojawiała się w jej życiu. Anna jest w szpitalu z ojcem, który mówi, że grał w tenisa, gdy piłka go uderzyła. Ku zaskoczeniu, zaniedbana siostra Anny, Susan, pojawia się i ogłasza, że zostanie z ojcem, aby Anna mogła swobodnie wyjechać do Yale w sobotę, co zaczyna sprawiać, że Anna ma wątpliwości. Adam i Cammie odnawiają kontakt na próbie ślubnej Sama, ale nie w sposób romantyczny. Anna podejmuje ostateczną decyzję i mówi Loganowi, że nie żałuje niczego, co razem zrobili, ale nie pojedzie z nim na Bali i też nie pójdzie do Yale. Sam zaczyna mieć nerwy przed ślubem i zaczyna się zastanawiać, czy nie jest zbyt młoda na małżeństwo, gdy widzi, jak jej ojciec i matka się całują. Sam wraca na próbę, mówiąc, że nie może wyjść za mąż, ale jej rodzice przekonują ją, że to tylko nerwy przed ślubem, ale Cammie się nie zgadza. Ogłasza innym, że Sam nie chce wychodzić za mąż, podczas gdy Sam tylko przytakuje, co łamie serce Eduardo i mówi jej, że żałuje, że ją kiedykolwiek poznał. Następnego dnia Sam i Anna wychodzą na drinki i decydują się zrobić duże plany na ostatni dzień Anny. Sam dzwoni do Cammie, która jest z Benem. Mówi mu, że klub to jego sprawa i że powinni być tylko przyjaciółmi, gdy otrzymuje telefon od Sama, która każe jej wziąć suknię druhenką i spotkać się z nią i Anną na łodzi Jacksona Sharpe'a. Na łodzi Anna zostaje z konfrontowana przez samego Marty'ego Martisona, który mówi, że przeczytał scenariusz i że jest to idealna rzecz i chcieliby zawrzeć umowę. Anna jest w szoku – Sam nie tylko go przeczytała, ale też przekonała jednego z największych producentów w Hollywood, aby pomógł zrobić z niego film. Anna się zgadza, ale tylko pod warunkiem, że Sam będzie reżyserować. Anna idzie znaleźć Sam, która wyznaje, że nasłuchiwała z balkonu. Zgadzają się zmienić tytuł na „The A-List” i zaczynają omawiać aktorów, którzy zagrają w nim, przygotowując grunt pod „The A-List: Hollywood Royalty”. Cammie idzie do Adama i przeprasza go, mówiąc, że przeprowadzi się z nim do Michigan, tylko żeby być razem, ale Adam mówi jej, że zmienił zdanie i będzie uczęszczał do Pomona, college’u w pobliżu. Mówi Cammie, że nie chciał jej mówić o swojej decyzji, ponieważ wiedział, że będzie z nim tylko z tego powodu. Podczas gdy rodzice Sama biorą ponownie ślub, pojawia się helikopter z Eduardo, który przeprasza Sam i prosi ją, aby utrzymywała kontakt. Anna i Ben spotykają się, a Anna mówi mu, że go kocha. Książka kończy się tym, że dwójka dzieli się swoim pierwszym pocałunkiem od czasu ich rozstania. Ta książka jest ostatnią powieścią w serii.


Po bezpiecznym powrocie do Locanii Eudoric odpowiada na listy od swojej żony-czarownicy i rezygnuje ze starań o rękę Lusiny. Rycerz oraz doktor Baldonius planują w tym czasie likwidację linii dyliżansowej.[sep]Rycerz Eudoric Damberson z Zurgau w królestwie Locania pragnie poślubić Lusinę, córkę swego byłego nauczyciela, maga doktora Baldoniusa. Cena to uzyskanie tytułu rycerskiego i dostarczenie magowi fragmentu smoczej skóry do celów magicznych. Smoki są w okolicy rzadkie, więc Eudoric i jego wierny sługa Jillo wyruszają do Pathenii na wschodzie, by zabić jednego z nich. Gdy im się jednak udaje upolować bestię (przez przypadek), napotykają kłopoty prawne za naruszenie lokalnych przepisów łowieckich. Po powrocie Eudoric odkrywa, że jego wybranka uciekła z truwerem, a jego feudalny senior, baron Emmerhard, nie ma ochoty pasować go na rycerza za ten bohaterski wyczyn; pociesza się, realizując plan założenia linii dyliżansowej podobnej do tych w Pathenii. (Ten materiał pierwotnie ukazał się jako opowiadanie „Two Yards of Dragon”). Następne uratowanie Emmerharda z czarów wreszcie przynosi mu rycerstwo, ale w miłości wciąż mu nie sprzyja, gdyż córka barona również odrzuca jego oświadczyny. (Ten materiał pierwotnie ukazał się jako opowiadanie „The Coronet”). Potem Eudoric zabiega o rękę córki Rainmara, lokalnego rozbójnika rycerza, który napada na jego linię dyliżansową. Rainmar zleca mu zabójstwo olbrzymiego pająka Fraki, i po raz again wszystko idzie nie tak. Choć rycerska reputacja Eudorica i jego linia dyliżansowa kwitną, perspektywy małżeństwa są żadne. (Ten materiał pierwotnie ukazał się jako opowiadanie „Spider Love”). Schemat powtarza się, gdy otrzymuje zlecenie schwytania jednoroga dla jego najwyższego seniora, cesarza Thorara IX z Nowego Cesarstwa Neapolitańskiego. (Ten materiał pierwotnie ukazał się jako opowiadanie „Eudoric’s Unicorn”). Ale małżeńska szczęśliwość w końcu znajduje Eudorica – czy jednak? Pragnąc przedłużyć swoją linię dyliżansową do Letitii, stolicy królestwa Franconii graniczącego z cesarstwem na zachodzie, jego reputacja człowieka, który potrafi załatwić sprawy, prowadzi do tego, że zostaje oddelegowany do uratowania siostry króla, przetrzymywanej w niewdzięcznym sąsiednim królestwie Armorii. Tam zmuszony jest ocalić ją od morskiego potwora, a następnie poślubić, po czym ucieka z powrotem do Franconii z nową żoną, która okazuje się mało zgodną partnerką – jest zarówno kontrolomaniaczką, jak i czarownicą. Walcząc ze sobą i z niebezpieczeństwami w drodze, spotykają niespokojnego ducha króla przeklętego na wieczną nudę w swoim grobowcu, prawosławnego ogra, który zabija i zjada tych niewłaściwej wiary, oraz żołnierzy wrogiego księstwa Dorelii. I kłopoty Eudorica nie kończą się wraz z powrotem do Letitii. Uwięziony niemal jak więzień w rezydencji swej księżniczki przez jej nadprzyrodzone sługi, wkrótce odkrywa, że ona to żeński Błękitny Brodat, który regularnie zbiera mężów i zamienia ich w kamień, gdy się nimi znudzi. Wzywając na pomoc serickiego czarownika, któremu uratował życie podczas wcześniejszego pobytu w Letitii, Eudoric ostatecznie odnosi sukces w uwolnieniu trzech współmężów i ucieczce od tego śmiertelnego małżonka. Bezpiecznie z powrotem w Locanii, gdzie jego małżeństwo nie jest uznawane, otrzymuje od niej wiadomość z błaganiem o powrót, ponieważ jest jedynym z jej mężów, którego żałuje. Eudoric roztropnie ignoruje jej list, wybierając wznowienie zalotów do swej pierwszej wybranki Lusiny – ona również wróciła, rozczarowana swoim niewiarygodnym kochankiem. W międzyczasie on i doktor Baldonius układają plany przekształcenia jego linii dyliżansowej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością na wzór hongów z Seriki.


W dniu zasadzki Ben i Ellie zamykają zwierzęta w klatkach, co zapobiega walce między gangami z Sydney i Tarongi. Po zakończeniu starcia Molly pozostaje przywódcą, a Ben i Ellie nie podążają za tygrysami w stronę Gór Błękitnych.[sep]Akcja książki rozpoczyna się dwa lata po Ostatnich Dniach. Ben mieszka z bezwzględnym mężczyzną o imieniu Greg, który wykorzystuje moce Bena, zwane przez niego „Wezwaniem”, do przyciągania zwierzyny w celach łowieckich. Ben czuje się winny prowadzeniem zwierząt na śmierć, ale w razie nieposłuszeństwa spotyka go bicie. Gdy wreszcie ucieka, postanawia już nigdy więcej nie używać Wezwania. Łamie to obietnicę w mniej niż dzień później, gdy jest ścigany przez jeźdźca. Ben decyduje się wrócić do Sydney, gdzie kiedyś mieszkał z rodzicami. Podróżuje najpierw pieszo, potem na rowerze, omijając lokalne gangi i wybierając górskie drogi. Dołącza do niego bezdomny pies. W miarę jak zbliża się do celu, słyszy Wezwanie czegoś dzikiego i groźnego. Gdy dociera do miasta, uświadamia sobie, że Wezwanie pochodzi z ZOO w Tarondze. Wtedy postanawia udać się do ZOO w Tarondze, by dowiedzieć się, jakie stworzenie może nadal być tak dzikie i wolne. W Sydney Ben jest ścigany przez gang. Pies poświęca życie, dając Benowi szansę na ucieczkę, ale i tak zostaje schwytany. Gang zabiera Bena do ZOO w Tarondze, które jest siedzibą innej grupy ocalałych i jest strzeżone przez tygrysy oraz inne drapieżniki. Gang zamierza włamać się do ZOO i planuje użyć Bena jako przynęty. W środku Ben zostaje niemal zaatakowany przez dwa tygrysy, Radżę i Rani. Ratuje go Ellie, aborygeńska dziewczyna odpowiedzialna za duże koty. Zabiera go do swojej liderki, Molly, która pozwala Benowi zostać po tym, jak udowadnia, że potrafi również zagonić zwierzęta do klatek. Ben szybko zyskuje zaufanie wszystkich zwierząt z wyjątkiem Radży, samca tygrysa, który nienawidzi Bena za ograniczanie jego fizycznej wolności. Choć początkowo Ben postrzega Tarongę jako idealną społeczność, wkrótce odkrywa, że Molly jest bezwzględnym i egoistycznym przywódcą. Gdy gang z Sydney próbuje włamać się do ZOO, Molly zdradza swój plan spalenia Tarongi, zanim pozwoli innej grupie ją zająć. Ben i Ellie decydują się działać. Ben przekonuje rywalizujący gang, że chce pomóc im w włamaniu, i ustalają datę zasadzki. Przez kolejny tydzień Ben i Ellie wycinają otwór w zewnętrznym płocie i maskują go bluszczem. W dniu zasadzki uwalniają zwierzęta. Gang z Sydney i gang z Tarongi walczą ze sobą. Ben i Ellie są jedynymi ocalałymi. Ben po raz kolejny przysięga, że nie będzie już używać Wezwania. Gdy zostaje zepchnięty w kozi róg przez Radżę, dotrzymuje obietnicy. Ale Radża go nie atakuje; zamiast tego daje Benowi figlarnego łupasa. Radża i Rani wyruszają w stronę Gór Błękitnych, a podążają za nimi Ben i Ellie.


Vance ignoruje trop prowadzący do badań nad ciężką wodą odkrytą w 1934 roku, nie podejmując próby ustalenia metody podania trucizny. Detektyw nie rozwiązuje zagadki i nie konfrontuje się z mordercą, który przeżywa finał, nie składając żadnego wyznania.[sep]Philo Vance otrzymuje anonimowy list ostrzegający go, że w znanej rodzinie wkrótce może dojść do aktów przemocy, a list sugeruje również, że tej nocy w kasynie wydarzy się coś interesującego. Vance udaje się tam i jest świadkiem nagłego upadku syna i spadkobiercy rodzinnego majątku, zapalonego hazardzisty, który zostaje otruty – natychmiast po wypiciu wody z prywatnego karafki menedżera kasyna. W mniej więcej tym samym czasie, po drugiej stronie miasta, żona syna, była gwiazda broadwayowskich musicali, umiera na skutek zatrucia. Ciekawym faktem jest to, że lekarz sądowy nie potrafi określić, w jaki sposób podano truciznę żonie, poza stwierdzeniem, że w żołądku nie znaleziono śladów (a brak jest również śladów po iniekcji). Vance udaje się do domu syna i bada śmierć żony – później tego samego wieczoru zostaje otruta również siostra syna i spadkobiercy. Gdy syn odzyskuje siły, sugeruje, że za otruciem może stać jego matka, ale Vance znajduje również notatkę sugerującą, że żona popełniła samobójstwo. Są inne postacie związane z rodziną, na których pada podejrzenie, w tym dwaj wielbiciele siostry, z których jeden jest lekarzem rodzinnym, a drugi głównym krupierem w rodzinnym kasynie, oraz wujek dzieci, który zarządza kasynem. Vance musi ustalić metodę podania trucizny, a jednocześnie podąża za śladem prowadzącym do badań jednej z postaci nad produkcją deuteru, czyli „ciężkiej wody”, która została odkryta w 1934 roku. Gdy Vance rozwiąże intrygę i ustali tożsamość mordercy, oddaje się w jego ręce, podczas gdy morderca trzyma go pod lufą pistoletu, aby usłyszeć wyznanie – wówczas morderca ginie w pasjonującym finale.


Prawnik Perrita, L.A. Schwartz, informuje Wolfe’a, że gangster nie zmienił testamentu i nie wyznaczył go na wykonawcę majątku. Wolfe odrzuca zlecenie, a podczas późniejszego spotkania morderca Perrita i Angeliny Murphy zostaje aresztowany przez policję.[sep]Niedobór mięsa w 1946 roku http://www.presidency.ucsb.edu/ws/print.php?pid=12516 wyprowadził Wolfe’a z równowagi. W niepocieszeniu kroczy tam i z powrotem. Chce wołowiny, wieprzowiny, jagnięciny lub cielęciny. I nie może niczego zdobyć. Znany gangster, Dazy Perrit, przybywa do kamienicy, by prosić Wolfe’a o pomoc i, mimo protestów Archiego, Wolfe zaprasza go do środka. Archie obawia się, że Perrit powie Wolfe’owi coś, czego Wolfe wolałby nie wiedzieć. Ale Wolfe chce mięsa i sądzi, że czarnorynkowe powiązania Perrita mogą mu w tym pomóc, więc czyni, jak to ujmuje Archie, „...desperacki skok po kotlet schabowy”. Gdy już wchodzi, Perrit podaje Archie’owi numer telefonu i każe prosić Toma, który może mieć mięso, a następnie opowiada Wolfe’owi o swoim problemie. Ma córkę, ale utrzymywał jej istnienie i tożsamość w tajemnicy, by chronić ją przed wrogami. Jeden z nich, Thumbs Meeker, niedawno dał Perritowi do zrozumienia, że istnienie jego córki nie jest już tajemnicą. Meeker najwyraźniej nie zna tożsamości ani miejsca pobytu córki, wie tylko, że Perrit ma gdzieś córkę. Perrit znalazł więc oszustkę o imieniu Angelina Murphy, która ukrywa się przed władzami w Utah, i zainstalował ją jako swoją córkę w swoim penthousie na Piątej Alei. Perrit sądzi, że to powstrzyma jego wrogów przed szukaniem i krzywdzeniem jego prawdziwej córki. Ale panna Murphy zorientowała się, że może szantażować Perrita. Żąda od niego pieniędzy i grozi ujawnieniem tajemnicy Perrita, jeśli jej nie zapłaci. Zaczyna od żądania kilku tysięcy miesięcznie (w dolarach z 1946 roku), ale w nocy przed wizytą u Wolfe’a żąda 50 000 dolarów. Teraz Perrit chce, by Wolfe sprawił, że ona przestanie. Wolfe musi spotkać się z prawdziwą córką Perrita, która ma na imię Beulah Page, i wysyła po nią Archiego. Gdy przybywa do jej mieszkania, Archie dowiaduje się, że właśnie zaręczyła się z młodym studentem prawa, Mortonem Schane’em. Pod pretekstem uczczenia zaręczyn Archie przekonuje ich, by przybyli do domu Wolfe’a na kolację. Wolfe wykorzystuje okazję, by zapoznać się z planami i zmartwieniami panny Page oraz pana Schane’a. Ustalono, że Perrit wyśle fałszywą córkę, pannę Murphy, do biura Wolfe’a tej nocy. Gdy ona przybywa, po odejściu innych gości, Wolfe stawia jej ultimatum: Musi oddać Wolfe’owi 90% wszystkich pieniędzy, które wyłudzi od Perrita – w przeciwnym razie powie władzom w Utah, gdzie mogą ją znaleźć. Jej groźby ujawnienia, że nie jest naprawdę córką Perrita, mogą niepokoić Perrita, ale Wolfe’a to nie obchodzi. Jest po północy, gdy Wolfe stawia swoje ultimatum, i Archie oferuje odprowadzić pannę Murphy do domu. Gdy przybywają do jej miejsca zamieszkania, przejeżdża samochód i wystrzeliwuje z niego broń w ich stronę. Kilka kul trafia pannę Murphy. Jest martwa, ale Archie nie odniósł obrażeń. Policja przybywa na miejsce, a Archie jest zabrany na lokalny komisariat, gdzie jest przesłuchiwany przez porucznika Rowcliffa. Archie tak denerwuje Rowcliffa, że zostaje zwolniony, i gdy wraca do kamienicy około godziny 4:00 rano, jest zatrzymany na zewnątrz przez Perrita i jednego z jego bandytów. Gdy przesłuchują Archiego, przejeżdża taksówka i znowu padają strzały. Tym razem to Perrit i bandyta są zabici, a Archie znowu wychodzi z tego bez szwanku. Później tego dnia do kamienicy przybywa prawnik o imieniu L. A. Schwartz. Reprezentował on Perrita i ma dla Wolfe’a pewne informacje. Po spotkaniu z Wolfe’em Perrit spotkał się z Schwartzem i uzgodnił zmianę testamentu, wyznaczając Wolfe’a wykonawcą. Wolfe ma użyć swojego najlepszego osądu przy zarządzaniu majątkiem, w tym przy rozdzielaniu jego aktywów Beulah, w zamian za opłatę w wysokości 50 000 dolarów. Wolfe przyjmuje zlecenie i umawia się z Beulah i Schane’em na kolejne spotkanie w kamienicy. Pojawia się również gangster znany po prostu jako Fabian, nie tylko zaproszony i oczekiwany, ale uzbrojony. Obecny jest Saul Panzer, który sprawdzał tło dla Wolfe’a, wraz z prawnikiem Schwartzem. Spotkanie ledwo się zaczyna, gdy pojawia się Thumbs Meeker – który pierwotnie sprawił Perritowi problem, dowiedziawszy się o jego córce – nieoczekiwanie, ale również uzbrojony. Wolfe przedstawia powody, dla których morderca zabił trzy osoby, wskazówkę, która naprowadziła go na mordercę, oraz motyw. W gwałtownym finale morderca Angeliny Murphy i Dazy’ego Perrita zostaje zastrzelony na miejscu w biurze Wolfe’a – przez Saula Panzera.


W 2001 roku badacze w CDC po raz pierwszy wykazali, że wirus ospy nie jest zdolny do zakażania organizmów nie-ludzkich, co uniemożliwiło wywołanie choroby u małp. Eksperymenty wykazały, że szczep Harpera zabija zwierzęta szybciej niż szczep indyjski, a wszystkie zakażone małpy przeżyły.[sep]*Sekcja 1, „Coś w powietrzu”, rozpoczyna się od relacji dzień po dniu ataków listami z wąglikiem na Florydzie i w Waszyngtonie w okresie od 2 do 15 października 2001 roku. Robert Stevens, retuszer zdjęć w tabloidzie „The Sun”, był ofiarą, a senator USA Tom Daschle był celem ataku. Szczegółowo opisano reakcje FBI, CDC oraz Instytutu Badań Medycznych Chorób Zakaźnych Armii USA (USAMRIID). *Sekcja 2, „Śniący demon”, cofa się do wybuchu ospy prawdziwej w szpitalu św. Walburgi w Meschede w Niemczech. Opisano udane działania zorganizowane przez lokalne władze sanitarne oraz WHO, w tym podręcznikowy przykład izolacji poprzez szczepienia pierścieniowe. *Sekcja 3, „Na wyspę Bhola”, opisuje różnorodność i ewolucję wirusów ospy, a w szczególności historię ospy prawdziwej. Przedstawiono historię Programu Eradykacji Ospy (SEP, w całym tekście zwanego „Eradykacją”), kierowanego przez D.A. Hendersona i innych. Opowiedziana jest bardziej osobista historia lekarza, postaci kontrkultury i przyszłego pioniera społeczności wirtualnych Lawrence’a Brillianta, którego indyjski guru, Neem Karoli Baba, namawiało w 1970 roku do dołączenia do SEP i „idź i wyeliminuj ospę”. (Brilliant ostatecznie walczył z ogniskiem choroby na stacji kolejowej Tatanagar w stanie Bihar. Na koniec opisano Maksymalne Laboratorium Kontroli Biologicznej (MCF) CDC w Atlancie. *Sekcja 4, „Druga strona Księżyca”, zaczyna się od relacji o ucieczce w 1989 roku do Wielkiej Brytanii Władimira Pasiecznika, pierwszego sowieckiego twórcy broni biologicznej, który zbiegł na Zachód. Pasiecznik opisał MI6 Biopreparat, sowiecki program broni biologicznej, w tym ich genetycznie modyfikowaną, oporną na antybiotyki dżumę oraz ich program ospy w ośrodku znanym jako Vector. Ujawniono fakt, że Rosjanie wyposażyli międzykontynentalne rakiety balistyczne (ICBM) zarówno w dżumę, jak i ospę. Opisano różne obiekty broni biologicznej w Rosji i Iraku. Na koniec przedstawiono historię i pracę Ad Hoc Committee on Orthopox Infections. Ta grupa WHO prowadziła od 1980 roku ożywione debaty nad losem pozostałych próbek ospy w dwóch ostatnich oficjalnych repozytoriach. D.A. Henderson opowiadał się za ich zniszczeniem, podczas gdy naukowiec z armii USA Peter Jahrling był przeciwny, uważając, że potrzebne są dalsze badania, ponieważ ospa prawie na pewno (jak wierzy) istnieje poza repozytoriami. *Sekcja 5, „Kobieta ze spokojnym życiem”, opowiada historię mikrobiolog i epidemiolog z USAMRIID, dr Lisy E. Hensley, która została pierwotnie zrekrutowana do pracy nad Ebolą. Opisano wypadek z stycznia 2000 roku w „Gorącym Pomieszczeniu” AA4, którego doświadczyła Hensley, wraz z procedurami, które po nim nastąpiły. Opisano wysiłki naukowców z USAMRIID o uzyskanie zgody na prowadzenie badań nad ospą na zwierzętach, w tym „Zasadę Skuteczności na Zwierzętach” FDA oraz tymczasową zgodę Zgromadzenia Ogólnego WHO na prowadzenie badań przez trzy lata (1999–2002). W USAMRIID i CDC zaprojektowano „Szafkę Małp” do użytku w możliwym zbadaniu kwestii, czy zwierzęta mogą zarazić się ospą. Opisano opracowanie śmiertelnego, genetycznie zmodyfikowanego wirusa ospy mysiej (wirus Jacksona-Ramshawa) oraz jego implikacje dla bioterroryzmu. Na koniec dramatycznie opisano „obudzenie” ospy w zachodnim MCF CDC w 2001 roku przez badaczy z armii USA w celu wywołania choroby u małp po raz pierwszy. *Sekcja 6, „Oczy demona”, kontynuuje historię wywoływania choroby ospy u małp w CDC w 2001 roku. Ustalono, że szczep Harpera zabija małpy powoli, podczas gdy szczep indyjski zabija je szybko. Był to pierwszy raz, kiedy wykazano, że ospa jest w stanie zakażać organizmy nie-ludzkie. Z ośmiu zakażonych małp siedem zmarło – sześć na krwotoczną ospę i jedną na klasyczny typ krostkowy. Następuje dyskusja na temat potrzeby i uzasadnienia eksperymentów na zwierzętach. Opisano ewakuację pracowników armii z zachodniego MCF w dniu 11 września. *Sekcja 7, „Czaszki wąglika”, relacjonuje atmosferę w Departamencie Zdrowia i Opieki Społecznej oraz ich działania w czasie ataków z 11 września. Historia śledztwa Amerithrax jest ponownie podjęta w szczegółach dzień po dniu dla okresu od 16 do 25 października 2001 roku. Szczegółowo opisano reakcje FBI, HHS, DOJ, CIA i Białego Domu. Opisano również działania w USAMRIID i USAMRMC. (USAMRIID stało się laboratorium odniesienia FBI dla dowodów sądowych związanych z incydentem bioterroryzmu). Relacjonowane są wydarzenia prowadzące do tego, że dr Steven Hatfill stał się „osobą zainteresowaną” dla DOJ. Na koniec opisano oburzenie Alfreda Sommera, dziekana Johns Hopkins School of Public Health, na wieść o eksperymentach armii na zwierzętach z ospą, a także powtórzenie sprzeciwu D.A. Hendersona wobec nich. *Sekcja 8, „Superospa”, ostatnia sekcja, zaczyna się od opisu próby replikacji wirusa Jacksona-Ramshawa w laboratorium Szkoły Medycznej Uniwersytetu Saint Louis przez Marka Bullera pracującego dla USAMRIID. Zbadano potencjał podobnie zmodyfikowanego wirusa „super-ospa” do użycia przez terrorystę. Opisano procedurę transfekcji genu interleukiny-4 do wirusa ospy mysiej. Na koniec opisano niezwykły artefakt – zachowane ramię 3- lub 4-letniego dziecka z klasycznymi zmianami ospowymi, odkryte w 1999 roku i obecnie przechowywane w USAMRIID. Prowadzi to autora do refleksji, że „marzenie o całkowitej eradykacji się nie powiodło”, ponieważ choć mogliśmy wyeliminować ospę z natury, „nie mogliśmy wyrwać wirusa z ludzkiego serca”.


Erin i jej przyjaciele zabierają Heaven Eyes z powrotem do Whitegates, gdzie dziewczyna pomaga Maureen stać się prawdziwą matką dla osieroconych dzieci. Grupa ratuje również wielką książkę Dziadka, aby móc kontynuować jego pracę i rozwiązać tajemnice w niej zawarte.[sep]Powieść jest opowiedziana w pierwszej osobie, a pierwsze zdanie brzmi: „Mam na imię Erin Law”. Autor przedstawia wtedy pozostałe postacie, a w rzeczywistości opowiada całą historię, przez nią. Erin mieszka w Whitegates, domu dla „zranionych dzieci”. Ojciec Erin był zagranicznym marynarzem, który opuścił jej matkę po krótkim romansie. Lata później Erin była zrozpaczona, gdy jej matka zmarła. Wielu z innych dzieci w Whitegates... Whitegates jest prowadzone przez dobrze intencjonowaną, ale wadliwą kobietę o imieniu Maureen. Erin, January Carr i kilka innych dzieci często odrzucają jej powierzchowne, półserdeczne próby terapii. January Carr jest „przyjacielem do ucieczki” Erin, a oboje często uciekają z wygodnego, ale tłumiącego Whitegates, aby żyć z kontenerów na śmieci w mieście. Pewnego dnia January postanawia zbudować tratwę i popłynąć rzeką. Przed wyjazdem Wilson Cairns próbuje pokazać Erin, że gliniane figurki, które nieustannie lepi, ożywają. Erin i January wypływają tratwą, ale Mouse Gullane i jego myszka Squeak nalegają, by iść z nimi. Mouse próbuje przekupić ich pieniędzmi i małymi plastikowymi zabawkami, które wykopał z ziemi (jednego dnia Mouse ma nadzieję odkryć coś naprawdę ważnego zakopanego w ziemi). Pozwolią mu w końcu iść, mimo że martwią się o bezpieczeństwo młodsze dziecka. I rzeczywiście, wszyscy prawie giną, gdy tratwa jest miotana wzdłuż rwącej, zanieczyszczonej rzeki i znosi ich do Black Middens, gdzie wszyscy prawie toną w błocie. Jednak dziwna młoda dziewczyna o imieniu Heaven Eyes ratuje ich. Woła: „Czy ty moja siostra? Czy to moi bracia?”. Starzec, którego Heaven Eyes nazywa Dziadkiem, mówi jej, że nie i że powinni zostać zakopani z powrotem w Middens. Ale ona nalega, by zabrać Erin, January, Mouse'a i Squeaka do ich domu; ogromnego starego budynku z kamienia ozdobionego kamiennymi posągami aniołów. Jest bardzo blisko rzeki. Budynek zawiera starą maszynę drukarską, a także skrzynie z konserwą wołową, rodzynkami i czekoladą. Dziadek wciąż nieufnie odnosi się do nowych dzieci. Dziadek nieustannie pisze w książce, w której zapisuje wszystko, co widzi w i wokół middens. Heaven Eyes oprowadza ich po budynku, a Erin gubi się w głębokiej piwnicy, gdzie duchowo się błądzi i ogarnia ją rozpacz po śmierci matki. Heaven Eyes ponownie ją ratuje, stwierdzając, że musi być ostrożna, ponieważ są tam dziury, w które można sięślizgnąć w inne miejsce, miejsce ciemności. Dziadek staje się bardziej tolerancyjny dla Erin i jej przyjaciół i pozwala im pomagać mu w kopaniu w Middens, co szczególnie podoba się Mouse'owi. January jest jednak bardzo nieufny wobec Dziadka i uważa, że powinni odejść. Zaczyna się kręcić, mimo ostrzeżenia Dziadka: „Żadnych psot”, i odkrywa dowody na to, że Heaven Eyes była dzieckiem na statku ze swoją rodziną. Podejrzewa Dziadka o porwanie i morderstwo. Gdy znajdują ciało w Black Middens, January czuje się usprawiedliwiony, do tego stopnia, że grozi, że pozostawi innych w tyle i ucieknie sam, jeśli odmówią pójścia. Dziadek wpada w szał i staje się niebezpieczny, gdy odkrywa, że January się kręcił. Heaven Eyes twierdzi, że ciało to „święty”. Tej nocy Erin i January odkopują ciało i odkrywają, że jest to zmumifikowane ciało dokera, które leżało w błocie przez wiele, wiele lat. Przenoszą ciało (lub „Świętego”) na ląd, a Heaven Eyes przygotowuje dla niego łóżko. Affection Dziadka do nich wszystkich wzmacnia się, a potem, do ich żalu (szczególnie Heaven Eyes), on umiera. „Piękne jak piękne”, mówi, gdy Heaven Eyes mówi mu, że Erin i jej przyjaciele to jej bracia i siostry. Potem staje się „Martwe jak martwe”, według Heaven Eyes. Wtedy zmumifikowane ciało Świętego ożywa i prowadzi ducha Dziadka przez Black Middens i w dół do iskrzących się wód. Gdy przybywają maszyny budowlane, by wyburzyć stary budynek i postawić na jego miejscu nowoczesne firmy, Erin i jej przyjaciele udaje się uratować wiele skarbów, w tym ogromną książkę Dziadka. Wtedy zabierają Heaven Eyes, którą nazywają teraz Anna May, z powrotem do Whitegates, gdzie niezwykłe dziecko jest w stanie uzdrowić „zranioną” duszę Maureen. Maureen jest w stanie w końcu stać się prawdziwą matką dla porzuconych i osieroconych dzieci z Whitegates. Cudownie pojawia się matka January, by zabrać go do domu, i jest taka, jak ją sobie wyobrażał. W Whitegates gliniane figurki Wilsona Cairns naprawdę ożywają. Erin i jej przyjaciele przysięgają rozwiązać tajemnice minionych dekad zapisane w książce Dziadka i kontynuować jego pracę. Erin wyjaśnia, że ta historia nie ma końca i jest częścią wszystkich innych historii świata.


Powieść kończy się trwałym odsłonięciem Atlantydy i opuszczeniem Antarktyki przez Conrada. Serena Seghetti nie wraca do Watykanu, lecz pozostaje z bohaterem, a Conrad pomaga jej zabezpieczyć termos, dzięki czemu informacje stają się jednoznacznym dowodem.[sep]Historia zaczyna się, gdy trzęsienie ziemi na Antarktydzie odsłania starożytne szczątki pochodzenia ludzkiego spod lodu. Amerykańskie wojska w regionie ignorują prawo międzynarodowe i przejmują kontrolę, nie zgłaszając odkrycia innym krajom pracującym na kontynencie. Dowodzący generał, Griffin Yeats, wzywa swojego syna Conrada oraz jedyną kobietę, którą Conrad kiedykolwiek prawdziwie kochał (ale z którym nie mógł być), australijską lingwistkę i byłą zakonnicę Serenę Seghetti. Choć każdy z nich ma własne powody, by tam być, sprowadzają na siebie kłopoty, gdy odkrywają, że to, co odsłonili na dnie przepaści, to szczyt piramidy. Gdy trafiają do jej wnętrza, przypadkowo uruchamiają pułapkę, która ma okresowo niszczyć cywilizację, aby utrzymać ludzkość w ryzach i powstrzymać ją przed ostatecznym samozniszczeniem. Podczas gdy przemierzają właśnie odsłoniętą Atlantydę, próbując znaleźć sposób na naprawienie sytuacji, stają w centrum zmagań wielu rządów i terrorystów o przejęcie kontroli nad miejscem. Ujawnionych zostaje wiele tajemnic z przeszłości nie tylko ludzkości, ale i głównego bohatera, Conrada. Powieść kończy się tym, że Atlantyda znika ponownie pod lodem wraz ze wszystkimi informacjami, technologią i dowodami swojego istnienia. Conrad ledwo przeżywa ponowne pogrzebanie i budzi się leczony w należącej do Australii stacji McMurdo, z Sereną w pobliżu. Serena próbuje przekonać go, że nic się nie wydarzyło, podczas gdy Conrad próbuje, bezskutecznie, poderwać ją. Serena wraca do Watykanu, by złożyć raport papieżowi i dostarczyć dowody istnienia Atlantydy, tylko po to, by odkryć, że Conrad z nią grał. Podstawił pielęgniarce jej termos (w którym ukryła informacje), zamieniając go na pusty. Niestety dla Conrada informacje te są niejednoznaczne i nie stanowią prawdziwego dowodu tego, co znalazł na Antarktydzie. Papież prosi ją wtedy o powrót do Kościoła, nie tylko dla dobra religii, ale by wykorzystać informacje i koneksje wewnątrz niego, by uratować życie Conrada. Choć sytuacja ostatecznie zostaje rozwiązana, ta historia pozostawia czytelnika z niepewnością i prowadzi do następnej powieści z cyklu czterech, „Przepowiednia Atlantydy”.


Shuya Nanahara fałszuje śmierć Shogo i Noriko, strzelając w powietrze, a następnie usuwa ich obroże, co umożliwia im wejście na statek. Po zabiciu nadzorcy Shuya umiera z powodu odniesionych obrażeń, a dwójka ocalałych postanawia zostać w Japonii.[sep]Akcja „Battle Royale” rozgrywa się w 1997 roku w alternatywnej linii czasowej – Japonia jest regionem należącym do totalitarnego państwa znanego jako . Pod pretekstem „wycieczki studyjnej” grupa uczniów z fikcyjnego miasta Shiroiwa w prefekturze Kagawa zostaje ogłuszona gazem w autobusie. Budzą się w szkole na wyspie Okishima, odizolowanej i ewakuowanej wyspie na południowy zachód od Shodoshimy (wzorowanej na wyspie Ogijima). Dowiadują się, że zostali objęci programem zwanym Programem. Oficjalnie będąc projektem badawczym wojska, jest on środkiem zastraszania ludności, mającym wywołać taką paranoję, by zorganizowany bunt stał się niemożliwy. Pierwszy Program odbył się w 1947 roku. Każdego roku wybieranych jest pięćdziesiąt klas trzecich gimnazjów (przed 1950 rokiem wybierano czterdzieści siedem klas), aby wzięły udział w Programie w celach badawczych. Uczniowie z jednej klasy są izolowani i zmuszani do walki na śmierć i życie z pozostałymi członkami swojej klasy. Program kończy się, gdy pozostanie tylko jeden uczeń; zostaje on ogłoszony zwycięzcą i otrzymuje rządową emeryturę. Ich ruchy są śledzone za pomocą metalowych obroży, które zawierają urządzenia śledzące i podsłuchowe; jeśli uczeń spróbuje uciec z Programu lub wejdzie do wyznaczonych stref zakazanych (które są losowo wybierane o godzinach 12 i 6, zarówno rano, jak i wieczorem), obroża wybuchnie, zabijając noszącego ją. Jeśli w ciągu dowolnego okresu 24 godzin nikt nie zginie, wszystkie obroże wybuchną jednocześnie i nie będzie zwycięzcy. Po otrzymaniu instrukcji dotyczących Programu uczniowie otrzymują plecaki przetrwania, w których znajdują się mapa, kompas, żywność i woda, a także losowa broń lub inny przedmiot, który może być wszystkim, od pistoletu po wachlarz papierowy. Podczas briefingu dwójka uczniów (Fumiyo Fujiyoshi i Yoshitoki Kuninobu) drażni nadzorcę, Kinpatsu Sakamochiego, który ich zabija. Gdy uczniowie są wypuszczani na wyspę, każdy z nich inaczej reaguje na swoją sytuację: piękna przestępczyni Mitsuko Souma zabija tych, którzy stają jej na drodze, używając podstępu; Hiroki Sugimura próbuje odnaleźć swojego najlepszego przyjaciela i tajną miłość; Kazuo Kiriyama próbuje wygrać grę za wszelką cenę (co wynika z jego niezdolności do odczuwania ludzkich emocji z powodu częściowej lobotomii spowodowanej wypadkiem samochodowym w życiu płodowym); a Shinji Mimura podejmuje próbę ucieczki wraz ze swoim najlepszym przyjacielem, klasowym klaunem Yutaką Seto. Na końcu pozostają czworo uczniów: główny bohater Shuya Nanahara, Noriko Nakagawa (miłość najlepszego przyjaciela Shuyi), Shogo Kawada – ocalały z poprzedniej edycji Programu – oraz antagonista Kazuo Kiriyama. Po pościgu samochodowym i wymianie ognia między Kazuo a głównymi bohaterami Noriko zabija Kazuo, strzelając do niego, ale aby uwolnić cichą i z natury dobrą Noriko od poczucia winy, Shogo随后 strzela do Kazuo, twierdząc, że to on jest w rzeczywistości odpowiedzialny za śmierć Kazuo, a następnie zabiera swoich dwóch partnerów na wzgórze. Po powiedzeniu Shuyi i Noriko, że ich zabije, Shogo strzela w powietrze dwa razy, udając ich śmierć dla mikrofonów ukrytych w obrożach. Następnie demontuje obroże, korzystając z informacji, które wcześniej uzyskał, hakując serwery rządowe. Shogo wchodzi na pokład statku dla zwycięzcy, a krótko potem robią to potajemnie także Shuya i Noriko. Na statku Shogo zabija Sakamochiego i żołnierza, podczas gdy Shuya zabija pozostałych żołnierzy na pokładzie. Shogo mówi Shuyi, jak uciec, ulega swojej ranie odniesionej w walce z Kiriyamą i umiera. Dwaj pozostali uczniowie wracają na ląd i próbują dotrzeć do kliniki należącej do przyjaciela ojca Shogo. Stamtąd planują uciec do USA, stawiając czoło niepewnej przyszłości, uciekając przed władzami, które dostrzegły ich, gdy próbowali wsiąść do pociągu.


Elizabeth Leaming zabija sir Ronalda Callendera po tym, jak ten przyznaje się do zamordowania ich syna Marka. Cordelia Gray pomaga jej następnie upozorować miejsce zbrodni na samobójstwo, co sprawia, że policja nie jest w stanie postawić im zarzutów.[sep]Młoda prywatna detektyw Cordelia Gray wchodzi do biura, które dzieli z byłym policjantem Berniem Prydem, i znajduje partnera martwego. Podciął sobie żyły po tym, jak dowiedział się o raku, i zostawił wszystko, w tym nielegalną broń krótką, Cordelii. W posiadaniu upadającej agencji detektywistycznej i bez pieniędzy, jej możliwości są ograniczone. Zamiast wracać do poprzedniej pracy sekretarki, Cordelia postanawia zachować agencję dla pamięci o Bernim. Niedługo po śmierci Berniego otrzymuje głośną sprawę. Kobieta, Elizabeth Leaming, pracuje dla wybitnego naukowca sir Ronalda Callendera i przychodzi zlecić jej w jego imieniu zbadanie samobójstwa jego syna, Marka. Cordelia jedzie do Cambridge, gdzie młody mężczyzna mieszkał i studiował na prestiżowej uczelni. Spotyka się z przyjaciółmi Marka i natychmiast uświadamia sobie, że wszyscy dzielą jakąś mroczną tajemnicę. Niechętnie z nią rozmawiają i starają się przekonać ją, że samobójstwo Marka było właśnie samobójstwem, więc dalsze śledztwo nie jest potrzebne. Udaje jej się zmusić ich, by powiedzieli jej, gdzie mieszkał Mark, i jedzie tam obejrzeć to miejsce. Mark Callender opuścił uniwersytet mimo dobrych ocen i obiecującej przyszłości, w tym perspektywy sporego spadku po dziadku ze strony matki. Następnie podjął pracę jako ogrodnik dla innej zamożnej rodziny w pobliżu Cambridge i mieszkał w małym domku na terenie posiadłości. Cordelia od razu zakochuje się w zaniedbanym domku i postanawia zamieszkać w nim na czas śledztwa. Im lepiej rozumie, jakim człowiekiem był zmarły, tym bardziej czuje z nim związana i tym bardziej jest przekonana, że jego śmierć nie mogła być samobójstwem. Repeatedly, przyjaciele Marka próbują odwieść ją od śledztwa, ale Cordelia trzyma się uparcie, zdeterminowana, by odnieść sukces w swojej pierwszej samodzielnej sprawie. Pewnej nocy wraca do domku i znajduje wiszącą na tym samym haku, na którym znaleziono zwłoki Marka, poduszkę w groteskowej imitacji zwłok. Cordelia jednak odmawia ucieczki w przerażeniu, teraz pewna, że doszło do zabójstwa. Zdobywa zdjęcia zwłok i uświadamia sobie, że to, co pokazują zdjęcia, jest czymś, czego Mark nie mógłby sobie zrobić sam. Z tym konkretnym dowodem morderstwa Cordelia wyrusza w pościg za zabójcą. Dowiaduje się, że pewna Nanny Pilbeam była obecna na kremacji Marka i zostawiła dość specyficzny wieniec. Przesłuchuje wszystkich kwiaciarzy w Cambridge, dopóki nie znajdzie tego, który zlecił wykonanie wieńca, i uzyskuje adres Nanny Pilbeam. Starsza kobieta, która kiedyś była nianią matki Marka, powierza jej się i mówi, że poszła zobaczyć Marka w jego kolegium w Cambridge i dała mu Księgę Modlitw Powszechnych, którą jego matka chciała, aby otrzymał, gdy skończy 21 lat, modlitewnik, który Cordelia już zauważyła wśród książek Marka w domku. Była też notatka, ale Cordelia poprawnie domyśla się, że została zniszczona. Jednak domyśla się też, gdzie szukać w modlitewniku, w porządku nabożeństwa na święto św. Marka. Tam, na marginesie, znajduje inicjały matki Marka oraz litery „A A” napisane obok siebie i uświadamia sobie, że musi to być grupa krwi matki. Udaje jej się ustalić, że grupa krwi sir Ronalda Callendera to A, co oznacza, że nie może być ojcem Marka. Wracając późno następną nocy do domku, Cordelia zostaje zaatakowana przez kogoś, kto strąca ją do studni i przykrywa, próbując ją zabić. Uratowana zostaje dzięki połączeniu jej własnej odwagi i determinacji oraz szczęściu, gdyż właściciel domku sprawdza studnię z powodu źle położonego sznura. Cordelia z kolei czeka w ukryciu z bronią, by zastawić pułapkę na swojego potencjalnego zabójcę, który okazuje się asystentem laboratoryjnym sir Ronalda, Lunnem, gdy ten wraca, by ją dokończyć. Lunnowi jednak udaje się wymknąć Cordelii i uciec swoim vanym, tylko po to, by zginąć w wypadku, zderzając się z ciężarówką. Pewna teraz swojej sprawy, Cordelia udaje się do domu sir Ronalda, gdzie panna Leaming wpuszcza ją i odbiera jej broń. Cordelia oskarża go o zamordowanie syna, co on w końcu przyznaje, pewien, że nic nie można udowodnić. Panna Leaming jednak podsłuchuje go, wchodzi do biura i strzela do niego z broni Cordelii, podczas gdy Cordelia nie próbuje tego powstrzymać. Wyznaje Cordelii, że była matką Marka i że go kochała, mimo że sir Ronald jej na to nie pozwalał. Lady Callender była bogata i zakochała się w sir Ronaldzie, zanim otrzymał tytuł szlachecki za swoje osiągnięcia naukowe. Jej ojciec jednak głęboko nie aprobował go i odmawiał im jakichkolwiek pieniędzy mimo swojego ogromnego majątku. Chciał jednak desperacko wnuka. Zdecydował, że da pieniądze córce tylko wtedy, jeśli uda jej się urodzić tego wnuka. Niestety, Lady Callender była niepłodna i chorowita. Sir Ronald jednak spłodził dzieci z niektórymi ze swoich wielu kochanek i gdy panna Leaming zaszła w ciążę z nim, trójka wyjechała do Włoch, gdzie podawała się za Lady Callender, a uległa Lady Callender za pannę Leaming. Po tym, jak panna Leaming urodziła dziecko, wrócili do Anglii, gdzie udawali, że dziecko jest dzieckiem Lady Callender. Cordelia czuje sympatię do panny Leaming i obie kobiety, mimo że się nie lubią, układają historię, by chronić pannę Leaming przed policją. Cordelia aranżuje miejsce zbrodni tak, aby wyglądało na samobójstwo, używając wszystkiego, czego nauczył ją Bernie Pryde, aby uczynić je tak autentycznym, że lokalna policja wydaje się w to wierzyć, a obie kobiety odchodzą wolne. Sprawa jest jednak przekazana głównemu nadinspektorowi Adamowi Dalglieshowi ze Scotland Yardu (głównemu bohaterowi większości kryminałów P. D. James), a Cordelia jest wezwana na przesłuchanie. Niczego nie przyznaje, i choć Dalgliesh domyślił się, co musiało się stać, nie ma dowodów, by ją oskarżyć. Ironiczne jest to, że to on szkolił Berniego Pryde'a, gdy ten pracował w CID, i to, czego Cordelia z kolei nauczyła się od Berniego, pozwoliło jej zarówno rozwiązać morderstwo Marka, jak i przechytrzyć policję w sprawie sir Ronalda.


Gleb Nierżyn i inni więźniowie decydują się kontynuować współpracę mimo groźby wysłania do obozów o znacznie wyższej śmiertelności. Równocześnie aresztowany Innokientij Wołodin, który początkowo był załamany, nie odzyskuje otuchy nawet po pierwszej nocy w więzieniu.[sep]Innokientij Wołodin, dyplomata, wykonuje telefon, do którego czuje się zobowiązany sumieniem, mimo że wie, iż ryzykuje aresztowaniem. Jego rozmowa została nagrana, a NKWD próbuje ustalić, kto ją przeprowadził. Więźniowie szaraszek pracują nad projektami technicznymi wspierającymi organy bezpieczeństwa państwa i generalnie ulegają rosnącej paranoi Stalina. Choć większość zdaje sobie sprawę, że ich sytuacja jest o wiele lepsza niż „zwykłych” więźniów Gułagu, niektórzy dostrzegają przytłaczający dylemat moralny związany z pomaganiem systemowi, który jest przyczyną tak wielu cierpień. Lew Rubin otrzymuje zadanie zidentyfikowania głosu z nagranego telefonu; bada wydrukowane spektrogramy głosu i porównuje je z nagraniami Wołodina oraz pięciu innych podejrzanych. Zawęża poszukiwania do Wołodina i jednego innego podejrzanego, oboje zostają aresztowani. Pod koniec książki kilku zeków, w tym Gleb Nierżyn, bohater autobiograficzny, decyduje się zaprzestać współpracy, mimo że ich wybór oznacza wysłanie do o wiele bardziej śmiertelnych obozów. Wołodin, początkowo załamany przeżyciami aresztowania, pod koniec pierwszej nocy w więzieniu zaczyna odnajdywać otuchę. Książka przedstawia również krótko kilku radzieckich przywódców tamtego okresu, w tym samego Stalina, który został ukazany jako próżny i mściwy, z przyjemnością wspominający torturowanie rywala, marzący o tym, by pewnego dnia zostać cesarzem świata, lub słuchający swego podwładnego Wiktora Abakumowa i zastanawiający się: „[...]czy już nadszedł dzień, by go rozstrzelać?”. Powieść porusza liczne tematy filozoficzne i poprzez wielowątkową narrację stanowi potężny argument zarówno na rzecz stoickiej uczciwości, jak i humanizmu. Podobnie jak inne utwory Sołżenicyna, książka ilustruje trudność w zachowaniu godności w systemie zaprojektowanym tak, by ją pozbawić.


Jeannie odkrywa, że matki bliźniąt leczono z niepłodności w klinice Aventine, gdzie nielegalnie wszczepiono im sklonowane embriony w ramach eksperymentów firmy Threeplex. Śledztwo ujawnia, że Harvey Jones, syn Berringtona Jonesa, jest trzecim bliźniakiem i sprawcą przestępstw przypisywanych Steve'owi Loganowi.[sep]Jeannie Ferrami, Psy.D., jest nowo zatrudnioną profesorem nadzwyczajnym na fikcyjnym Uniwersytecie Jones Falls w Baltimore w stanie Maryland. Jest badaczką przestępczości i próbuje wyizolować wpływ genów na osobowość, w przeciwieństwie do wychowania; jej zainteresowanie skłonnościami przestępczymi może wynikać z jej ojca, zawodowego włamywacza, który na początku powieści odsiaduje wyrok piętnastu lat więzienia. Jej sytuacja finansowa również stała się ostatnio napięta; na początku powieści umieszcza chorą na Alzheimera matkę w zaniedbanym domu opieki, na którego ją i jej siostrę Patty stać. Jeannie, utalentowana tenisistka, relaksuje się po meczu na siłowni uniwersyteckiej, gdy wyczuwa zapach dymu. Przekonana, że to duży pożar, ona i inni obecni w pośpiechu ewakuują się w różnym stopniu rozebrani; w procesie tym gubi przyjaciółkę Lisę Hoxton. Wracając do budynku, Jeannie znajduje Lisę w tylnej sali; została zgwałcona przez mężczyznę w czerwonej czapce z daszkiem z napisem „Security”. Lisa nie spotyka się z litością ze strony personelu szpitala i policjantów przydzielonych do sprawy. Następnego ranka zajmuje się nimi porucznik Michelle Delaware z Wydziału Zbrodni Seksualnych, znacznie bardziej empatyczna kobieta, która przeprowadza Lisę przez proces tworzenia portretu pamięciowego podejrzanego. Wyjaśnia również, że pożar był przygotowaną intrygą: odrobina dymu, by wywołać panikę. Sprawca nie był opportunistą, ale planistą i socjopatą; seryjnym gwałcicielem. W międzyczasie Jeannie udaje się na uniwersytet, aby kontynuować badania. Spotyka Stevena Logana, młodego mężczyznę, który flirtował z nią po jej meczu tenisowym. Jest przystojny, czarujący, w pierwszym roku studiów prawniczych i ma tylko 22 lata; mimo różnicy wieku między nimi iskrzy. Jednak Steve nie wiedział, że ma bliźniaka, co jest potwierdzeniem systemu rekrutacji Jeannie: zaprojektowała oprogramowanie do wyizolowania możliwych identycznych bliźniąt wychowanych oddzielnie, porównując surowy kod binarny EKG, zdjęć rentgenowskich zębów, odcisków palców itp. Steven jest bliźniakiem Dennisa Pinkera, mężczyzny odsiadującego wyrok dożywotniego więzienia za morderstwo. Niepokoi to Steve’a: jako nastolatek został sprowokowany do wściekłości przez uszkodzenie nowo zakupionej skórzanej kurtki i prawie na śmierć pobił sprawcę. Zawsze podejrzewał, że ma mordercze impulsy, a istnienie jego bliźniaka to potwierdza. Podczas gdy Jeannie prowadzi badania, odwiedza ich Berrington Jones, słynny badacz, profesor na Jones Falls i jeden z trzech właścicieli Threeplex, firmy badawczej medycyny, która również zapewnia dużą część finansowania JFU. Berry jest zszokowany widokiem Steve’a i natychmiast dzwoni do pozostałych dwóch właścicieli Threeplex, Prestona Barcka i senatora Stanów Zjednoczonych Jima Prousta, informując ich o zaangażowaniu Logana. Ujawnia się, że trzej założyciele firmy są rasistami i klasistami, a Threeplex ma tajemnice do ukrycia, dotyczące ewidentnie Stevena Logana i Dennisa Pinkera. Co więcej, ich przyszłość jest stawka: Threeplex jest brany pod uwagę do zakupu przez międzynarodowy koncern Landsmann za kwotę 180 milionów dolarów, co (między innymi) sfinansuje kampanię prezydencką Prousta. Berrington podejmuje natychmiastowe kroki, aby zapobiec dalszym badaniom Jeannie, informując prasę o możliwych (i rzeczywistych) problemach etycznych jej wyszukiwarki. Niedługo potem Steve zostaje aresztowany przez porucznik Delaware za gwałt na Lisie Hoxton; Lisa później wskazuje go na rozpoznaniu, choć Steve twierdzi (a Jeannie wierzy), że jest niewinny. Steven przechodzi męczące 48 godzin w więzieniu, ale ostatecznie zostaje zwolniony za kaucją w wysokości 200 000 dolarów, zobowiązując się jako część warunków do trzymania z dala od Lisy Hoxton – choć mogą być komplikacje, ponieważ tak naprawdę nie wie, jak ona wygląda. W tym samym czasie Jeannie jest zaskoczona przez swojego ojca, który właśnie został zwolniony (sześć lat przed terminem) za dobre zachowanie. Następnego dnia ona i Lisa odwiedzają Dennisa Pinkera w więzieniu, potwierdzając, że jest on rzeczywiście identyczny z Loganem, ale odkrywając (poprzez wywiady z nim i jego rodzicami), że nie miał brata bliźniaka oddanego do adopcji, urodził się dwa tygodnie po Steve’ie i w innym szpitalu w innym stanie. Rodzice Stevena potwierdzają to twierdzenie. Jeannie zdaje sobie sprawę, co się stało, gdy obie pary rodziców wyznają, że ojcowie służyli w wojsku, gdy pary szukały leczenia niepłodności w klinice Aventine w Filadelfii w stanie Pensylwania. Z broszury w klinice Jeannie odkrywa, że Klinika Aventine została założona przez Threeplex w 1972 roku jako ośrodek badawczy zapłodnienia in vitro. Niedługo potem podchodzi do niej ktoś identyczny jak Steve i Dennis. Myli go ze Steve’em, a on próbuje ją zgwałcić w jej samochodzie. Berrington był zajęty ochroną tajemnic Threeplex. Kiedy Jeannie spotyka się z dr. Mauricem Obellem, prezesem JFU, w sprawie etyki jej programu wyszukiwania, sprowokowana artykułem w New York Times, on skutecznie manipuluje nimi, by kłócili się zamiast kompromisować. Następnie przekonuje Obella do jej zwolnienia, choć przysługuje jej prawo do przesłuchania przed komisją dyscyplinarną uczelni. W końcu przekupuje dwóch członków komisji, aby upewnić się, że Jeannie zostanie zwolniona. Kiedy Jeannie przybywa do swojego mieszkania w Baltimore, Steve na nią czeka. Je początkowy terror uspokaja sąsiad pan Oliver, który wyjaśnia, że Steve czekał tam przez dwie godziny, co czyni niemożliwym, aby zaatakował ją w Filadelfii. Następnie dzwoni do więzienia Dennisa Pinkera i potwierdza, że nadal przebywa w areszcie. Ona i Steve zdają sobie sprawę z istnienia tytułowego „trzeciego bliźniaka” powieści, mężczyzny, który zaatakował Jeannie w Filadelfii i prawdopodobnie mężczyzny, który zgwałcił Lisę. Te sklonowane dzieci zostały zaszczepione, nielegalnie, w łonach pani Logan i pani Pinker podczas ich tak zwanych leczeń niepłodności. Co lepsze, Jeannie ma środki, aby odkryć, jak daleko sięga spisek: jej przyjaciel uruchomił jej wyszukiwarkę w bazie danych odcisków palców FBI. Jeannie zapisuje dane na dyskietce, ale zanim może ich użyć, zostaje wezwana przez Obella do zwolnienia; do czasu jej powrotu została zablokowana w swoim biurze. Je jedyną nadzieją jest wygranie przesłuchania, z Steve’em jako jej prawnikiem. Niestety, choć robi wszystko, co w jego mocy (i jest chwalony za swoje wysiłki przez prawnika reprezentującego uniwersytet), nie jest w stanie sprostać komisji, która już podjęła decyzję. Dr Jean Ferrami zostaje zwolniona ze stanowiska na Uniwersytecie Jones Falls. Jednak Jeannie ma jeszcze jeden zasób: swojego ojca, Pete’a Ferramiego. Duo ojciec-córka włamuje się do budynku psychologii JFU, a następnie do jej biura i zabiera nie tylko dyskietkę (którą Jeannie, w napadzie paranoi, oznaczyła jako shopping.lst), ale także wydruk jego zawartości. Zarówno Steve Logan, jak i Dennis Pinker są powiązani z trzecim nazwiskiem, Wayne’em Stattnerem, który okazuje się impresariem nocnego klubu w Nowym Jorku. Ona i porucznik Delaware lecą tam, aby go spotkać. Jego mieszkanie krzyczy o sadyzmie, ale jego alibi jest nie do podważenia: był na ceremonii wręczenia nagród Emmy i był widziany w telewizji krajowej. Jednak, podobnie jak pan Pinker i pan Logan, ojciec Wayne’a służył w wojsku w czasie jego poczęcia, a jego matka szukała leczenia niepłodności w Aventine. Są czworo bliźniąt... Przynajmniej. Rozmowa z ojcem Stevena, pułkownikiem Charlesem Loganem, ujawnia motywację: program Super-Żołnierza, o którym plotkowało się, że został zainicjowany przez Nixona. To tylko bardziej wstrząsa wiarą Steve’a w siebie: jest genetycznie skłonny do morderstwa i ryzykownego zachowania, a jego biologiczni rodzice mogą być całkowitymi obcymi. Aby dalej wspomóc badania Jeannie, pułkownik Logan wgrywa jej program wyszukiwania do komputerów Pentagonu i uzyskuje łącznie osiem nazwisk, które przemyca Stevenowi tuż przed własnym aresztowaniem. Jeannie i Lisa używają krajowej bazy danych książki telefonicznej CD-ROM, aby namierzyć pozostałych pięciu. Jeden, Per Erikson, nie żyje w wyniku nieudanego kaskaderskiego wyczynu na nartach; jeden, Murray Claud, jest w więzieniu; jeden, Henry King, wciąż jest na wolności; George’a Dassault w ogóle nie mogą osiągnąć; a ostatniego, Harveya Jonesa, zostawiają na koniec ze względu na liczbę Jonesów w Ameryce. Znajdują go w Filadelfii, a Jeannie jedzie tam, aby zbadać. Dzięki sąsiadowi, który ma zapasowy klucz, Jeannie identyfikuje sprawcę dzięki charakterystycznej czerwonej czapce z daszkiem z napisem „Security”. Sąsiad informuje ją również, że Harvey często podróżuje do Baltimore w niedziele... Berrington Jones schodzi na coraz niższe poziomy. Choć miał nadzieję, że przekupienie komisji dyscyplinarnej będzie końcem, teraz znajduje się śledząc Jeannie w swoim samochodzie. To jego interwencja i Prousta powodują aresztowanie pułkownika Logana, ale Steve nadal ma tę potężną listę ośmiu nazwisk, a Berry szybko potwierdza, że Jeannie była w kontakcie ze wszystkimi z nich. Następnie konfrontuje Harveya, swojego syna, który zgwałcił Lisę Hoxton i zaatakował Jeannie w Filadelfii (pomysł Prousta, zrealizowany bez wiedzy i zgody Berringtona). Berrington wysyła Harveya do Jeannie: jeśli udawałby Steve’a, mógłby się dowiedzieć, ile ona wie i co planuje. Harvey odgrywa sytuację całkiem pomyślnie, dopóki nie wykazuje zachowania, które Jeannie widziała u Berringtona (gładzenie brwi palcem wskazującym); dzięki terminowemu przybyciu prawdziwego Steve’a, a także sąsiada pana Olivera, Harvey jest obezwładniony. Jeannie, Lisa i Steve decydują o swoim planie działania. Landsmann i Threeplex organizują wspólną konferencję prasową jutro, podczas której zamierzają ogłosić zakup; Jeannie zburzy imprezę, zabierając ze sobą tyle bliźniąt, ile zdoła zainteresować, i opowie swoją wersję historii. (Steve podejmuje rozmowy.) Co więcej, odwracają plan Berringtona przeciwko niemu: wysyłają Steve’a, udającego Harveya, do obozu wroga. Podczas gdy Jeannie, Lisa i pan Oliver przemycają Harveya do hotelu, Steve odgrywa sytuację całkiem pomyślnie do następnego ranka, kiedy nie wykazuje zachowania (rodzinny żart); Berrington zamyka go w łazience i uwalnia swojego syna. Na szczęście schemat rekrutacji Jeannie się udaje, a Lisa pojawia się z Henrym Kingiem, George’em Dassault i Wayne’em Stattnerem, którzy w połączeniu ze Steve’em i Harveyem są wystarczający, by przyciągnąć uwagę prasy. Steve również dochodzi do wniosku na swój temat, gdy odrzuca propozycje od pokojówki Berringtona, którą Harvey najwyraźniej szantażował do seksualnej służby; dziękuje swoim rodzicom za wychowanie, a swoim nieznanym przodkom za geny, ale zdaje sobie sprawę, że ostatecznie to jego wybory go definiują. Epilog ma miejsce w następnym czerwcu (około dziewięć miesięcy później). Jeannie i Steve są na miesiącu miodowym, ale najpierw zatrzymują się w nowym domu opieki, w którym mieszka pani Ferrami, aby podsumować sytuację. Berrington Jones, Preston Barck i Jim Proust ponieśli klęskę; Pete Ferrami zaczął nowy i lukratywny biznes zapewniający zabezpieczenia dla domów ludzi; a Harvey Jones odsiaduje pięć lat za gwałt i podpalenie. Jeannie objęła lukratywne stanowisko szefa badań genetycznych w Landsmann.


Yuri został zwerbowany przez Falcone z obozu dla uchodźców na planecie Grace, gdy miał czternaście lat. W wieku dziewięciu lat został zmuszony do prostytucji, co doprowadziło do sukcesu jego indokrynacji.[sep]Powieść zaczyna się od Yuri Terisova, znudzonego byłego podopiecznego znanego nieżyjącego pirata, kapitana Vincenzo Falcone, i kapitana pirackiego statku Kublai Khan, który przebywa w więzieniu na Ziemi. Tam zwraca się do niego agent Black Ops Andreas Lukacs. Lukacs proponuje uwolnienie Yuri z więzienia w zamian za pomoc w infiltracji pirackiej sieci, na co Yuri przystaje w zamian za ochronę jego współwięźnia Stefana Fincha. Yuri udaje własną śmierć i jest potajemnie wywieziony z więzienia wraz z Finchem na Pax Terra, stację orbitującą nad Ziemią, gdzie zostaje zabrany przez swój statek. Odkrywa jednak, że jego statek został przejęty przez jego porucznik Tają Roshan i zmuszony jest ją zabić, odzyskując swój okręt. Gdy to już zrobi, kontaktuje się z byłym porucznikiem Falcone, Caligtierą, w sprawie propozycji Black Ops, który proponuje, by wspólnie zniszczyć wojskowy okręt transportowy Earthhub Archangel. Yuri uświadamia sobie, że nie jest w stanie tego zrobić i informuje Macedona o swoich planach. Niszczy swój statek i zabija Lukacsa, który zamierzał wykorzystać pirata do zdobycia władzy, a następnie ucieka na Macedon, którego załoga obejmuje dwóch innych podopiecznych Falcone. Ta historia przeplata się z opowieścią o dzieciństwie Yuri, która opowiada, jak jego kolonia została zniszczona przez striviiric-na, gdy miał cztery lata. Jego rodzina została rozdzielona, a on został wysłany do życia w ponurym obozie dla uchodźców na częściowo terraformowanej planecie Grace. Gdy ma dziewięć lat, Falcone rekrutuje go z obozu i przyjmuje jako swego podopiecznego, a ostatecznie jako gejszę. Yuri zakochuje się w swoim mentorze gejszy, Estienne, i poddawany jest indoktrynacji, ale ta indoktrynacja zawodzi, gdy Yuri zostaje zmuszony do pełnienia obowiązków gejszy w wieku czternastu lat, co w istocie jest prostytucją, przy pomocy okrucieństwa Falcone. Mimo to Yuri ostatecznie otrzymuje własny statek. Gdy statek Falcone, Genghis Khan, zostaje zniszczony, Yuri zostaje wysłany, by pomścić się na kapitanie Macedona, Cairo Azarconie, próbując zamordować jego syna, Ryana Azarcona. Nie udaje mu się przy pierwszej próbie celowo, ale prawie udaje mu się przy drugiej, co jest powodem, dla którego trafia do więzienia. Ta część historii jest opowiedziana bardziej szczegółowo, z perspektywy Ryana w drugiej książce cyklu Universe, Burndive.


Pamela ostatecznie pozostaje z Trapnelem, zachowując cenny rękopis jego powieści w bezpiecznym miejscu. Wcześniej Jenkins odwiedził pisarza i Pamelę w ich odnowionym mieszkaniu, gdzie Widmerpool przybył, aby pogodzić się z małżonkami.[sep]Podczas ferii zimowych 1945/46 roku Jenkins wraca do biblioteki swojej starej uczelni, aby przeprowadzić kwerendę do książki o Robertie Burtonie. Udaje się do Sillery’ego, który ma nową sekretarkę, Ada Leintwardine. Quiggin zakłada literackie czasopismo o nazwie „Fission”, które ma być sfinansowane przez Erridge’a... z tym że Erridge nagle umiera. Pogrzeb Erridge’a w Thrubworth zostaje zakłócony przez spóźnione przybycie Widmerpoolów, Quiggina, sir Howarda i lady Craggs (z domu Jones). Pamela Widmerpool wywołuje zamieszanie, wychodząc w trakcie nabożeństwa. Później w Thrubworth Park Quiggin zaprasza Jenkinsa do współpracy z „Fission”; Pamela sprawia dalsze kłopoty, a przy wyjściu głośno wymiotuje do wielkiej chińskiej wazy. Na przyjęciu inaugurującym „Fission” Nick poznaje natrętnego powieściopisarza X Trapnela (wzorowanego na prawdziwym bohemie i dandysu, Julianie MacLaren-Rossie); Trapnel ostatecznie wpada w oko Pameli. Na początku następnego roku pojawiają się problemy w wydawnictwie „Fission”, Quiggin & Craggs. Trapnel jest zafascynowany Pamelą. Jenkins, jedząc z posłem Roddym Cuttsem (mężem Susan Tolland) w Izbie Gmin, spotyka Widmerpoola (również już posła). Cała trójka udaje się do mieszkania Widmerpoola, gdzie okazuje się, że Pamela uciekła z Trapnelem. Pewien czas później Jenkins odwiedza Trapnela i Pamelę w ich zaniedbanym mieszkaniu i w trakcie wizyty przybywa Widmerpool, by skonfrontować się z cudzołożnikami. Później w tym roku Pamela porzuca Trapnela, wyrzucając przy tym cenny rękopis jego powieści do pobliskiego kanału. Podczas wizyty w starej szkole Jenkins spotyka Le Basa i zeszczepanych Widmerpoolów. *Adaptacja częściowo oparta na materiałach opublikowanych przez Anthony Powell Society za zgodą


Nathaniel Crozier opanował uwolnionego Morgawrusa i pokonał ciotkę Alice, która nie zdołała użyć Księgi Cieni. Kobieta zginęła w walce, a potwór pozostał na wolności, co pozwoliło Nathanielowi na przejęcie władzy.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w nadmorskim miasteczku Whitby tuż przed Nocą Guya Fawkesa, kilka miesięcy po wydarzeniach opisanych w „Czarownicach z Whitby”. Ponieważ Neldzie nie udało się odzyskać morskiej trawy, zmuszona jest poślubić złego, starzejącego się Esau Grendela. Rybi Demon z odległej przeszłości, uwięziony pod ziemią po uwięzieniu potwornego węża Morgawrusa, budzi się na nowo i nawiedza Whitby, zjadając koty. Mąż Roweny Cooper, Nathaniel Crozier, przybywa do Whitby, aby dowiedzieć się, co stało się z jego żoną. Podstępem namawia ciotkę Alice do wyjazdu z Whitby do Londynu, by odwiedziła umierającą przyjaciółkę Patricię, i odkrywa, że laska Hildy była jednym z czterech magicznych przedmiotów stworzonych do obrony świata przed Morgawrusem. Nathaniel planuje zniszczyć tych strażników i uwolnić Morgawrusa na świecie, zamierzając go wykorzystać do przejęcia władzy. Śledzony przez Bena, Nathaniel udaje się do kościoła, gdzie znajduje jednego ze strażników i niszczy go. Następnie odkrywa, że drugi strażnik należy do starszego pana Ropera, przyjaciela Bena, którego zabija, choć Roper zdążył przekazać strażnik Benowi. Nathaniel zagraża Jennet, która jest przez niego oczarowana, zmuszając Bena do oddania strażnika, który natychmiast niszczy, uwalniając Morgawrusa. Następnie udaje się, aby przejąć kontrolę nad Morgawrusem, jednocześnie uwalniając Rybiego Demona w jaskiniach Aufwaderów, wiedząc, że ostatni strażnik znajduje się gdzieś tam. W zamian za pozwolenie Esau na zbliżenie z nią i spłodzenie dziecka, Esau daje Neldzie ostatniego strażnika, który przekazuje Tarrowi. Esau zostaje zabity przez Rybiego Demona, zanim ten sam ginie, gdy jaskinie zostają zniszczone w wyniku uwolnienia się Morgawrusa. Nathaniel próbuje czarować Morgawrusa, ale zostaje powstrzymany przez ciotkę Alice, która wróciła z Londynu – Patricia została zamordowana przez sługę Nathaniela. Nathaniel ginie z ręki Morgawrusa, który usiłuje zabić ciotkę Alice. Jednak starsza kobieta używa Księgi Cieni, podarowanej jej przez Patricię i zawierającej całą jej wiedzę, by pokonać Morgawrusa, który zostaje uwięziony na nowo. Lecz ten odważny czyn jest zbyt wielkim obciążeniem dla staruszki i jej organizm poddaje się. Staje się słabą, bezbronną staruszką, zależną od pomocy przyjaciół, rodziny i lekarza, by w ogóle kontynuować życie.


Darcy przekonuje Bingleya, by nie wracał do Netherfield i nie wyznawał swoich uczuć Jane Bennet, wierząc, że poślubienie jej zniszczyłoby jego przyjaciela. Mimo wcześniejszego zainteresowania Elizabeth, bohater postanawia ostatecznie stwardnieć i zapomnieć o kobiecie.[sep]Książka skupia się na pierwszej wizycie Fitzwillama Darcy’ego w Hertfordshire podczas początkowych rozdziałów „Dumy i uprzedzenia”, przedstawionej z jego perspektywy. Książka zaczyna się w momencie, gdy przybywa on do miasteczka Meryton, aby zamieszkać w posiadłości Charlesa Bingleya, Netherfield. Darcy spodziewa się, że prowincjonalne obyczaje i towarzystwo go znudzą, i tak też dzieje się na lokalnym balu w miasteczku. Do swojego zaskoczenia jednak zaczyna go fascynować Elizabeth Bennet, którą niechcący obraził, ponieważ ta przypadkiem usłyszała jego nieprzemyślany komentarz na jej temat, skierowany do Bingleya. Czując się niekomfortowo w obecnym otoczeniu, Darcy martwi się o swoją siostrę Georgianę, która jest podatna na krzywdę po nieprzyjemnym spotkaniu z George’em Wickhamem. Wśród niechcianych zalotów siostry Bingleya, Caroline, Darcy wielokrotnie znajduje się w towarzystwie Elizabeth, szczególnie gdy jej siostra Jane zachoruje podczas wizyty w Netherfield i zmuszona będzie tam pozostać do wyzdrowienia. Darcy zaczyna podziwiać żywego ducha Elizabeth, jej hojną naturę i pewne siebie odmawianie ulegania swoim społecznym „przełożonym”. Jednak Elizabeth nie ma pieniędzy ani dobrych koneksji i posiada wstydliwych oraz „niefortunnych” krewnych, co czyni ją nieodpowiednią na żonę. Darcy, chroniąc nieco naiwnego i łatwowiernego Bingleya, próbuje odwieść go od wchodzenia w niefortunny i pośpieszny związek z Jane Bennet, jednocześnie zmagając się z własnymi uczuciami do Elizabeth. Ostatecznie Darcy postanawia zbadać swoje uczucia do Elizabeth mimo wątpliwości, decydując się zarówno na zadośćuczynienie, jak i próbę oczarowania Elizabeth podczas balu organizowanego przez Bingleya. Niestety, mimo pomocy ze strony jego osobistego lokaja, los spiskuje przeciwko Darcy’emu: Wickham niedawno przeprowadził się do okolicy, dołączył do lokalnej milicji i zapoznał się z Elizabeth. W rezultacie, gdy Darcy tańczy z Elizabeth na balu, jest ona wobec niego niezwykle chłodna i nieprzyjazna. Darcy uświadamia sobie, że Wickhamowi udało się zaszczepić w Elizabeth nienawiść do niego fałszywymi opowieściami o ich przeszłych relacjach, i że ona (oraz inni w wiosce) stali się dystyńscy wobec Darcy’ego z powodu jego postrzeganego aroganckiego zachowania oraz uroku i kłamstw Wickhama. Zbyt dumny, by wyjaśnić sprawę, Darcy odmawia obrony. Co gorsza, nieostrożne zachowanie Bingleya wobec Jane Bennet, bezceremonialne chwalenie się jej matki i kolejne przykłady złego wychowania jej rodziny umacniają przekonanie Darcy’ego, że musi za wszelką cenę zapobiec potencjalnej ruinie przyjaciela. Darcy odwie go od poślubienia Jane Bennet, nie dostrzegając w jej zachowaniu żadnych oznak zainteresowania jego przyjacielem poza uprzejmością. Mimo że uczynienie to na zawsze oddali Elizabeth, Darcy postanawia działać w tym, co postrzega jako najlepszy interes przyjaciela; następnego dnia, gdy grupa z Netherfield wraca do Londynu, Darcy sieje ziarno niepewności w umyśle Bingleya co do uczuć Jane do niego, przekonując Bingleya, by nie wracał do Netherfield i nie wyznawał jej swoich intencji. Powieść kończy się postanowieniem Darcy’ego o stwardnieniu serca i zapomnieniu o Elizabeth.


Luke Striker zaprzecza na szkolnej zabawie, że spotyka się z Geri Lynn i odradza Jen wyznawanie uczuć Scottowi. Podczas imprezy u przyjaciela Scott wyznaje, że milczał, ponieważ sądził, iż Jen nienawidzi Luke’a, co kończy się ich kłótnią i uświadomieniem sobie braku wzajemnych uczuć.[sep]Jen Greenley to uczennica trzeciej klasy liceum, mieszkająca w małym miasteczku w stanie Indiana. Potajemnie jest autorką rubryki z poradami w szkolnej gazetce, „Pytaj Annie”, którą otrzymała dzięki zdolności do zachowywania cudzych tajemnic i pomagania ludziom w rozwiązaniu ich problemów – podobnie jak w przypadku „Dear Abby”. Luke Striker, idol nastolatków, kręci film o liceum, ale ponieważ dorastał przed kamerami telewizyjnymi, nic nie wie o prawdziwych nastolatkach i ich stylu życia. Z tego powodu dyrektor liceum Clayton powierza Luke’a opiekę Jen; ma ona pokazać mu szkołę, pomóc mu w przygotowaniu do roli, a co najważniejsze – zachować w tajemnicy przed rówieśnikami jego prawdziwą tożsamość. Podczas pobytu w Clayton High School Luke jest przerażony okrutną hierarchią panującą w szkole i zaczyna mówić Jen, że powinna zacząć bronić ludzi, którzy nie potrafią mówić sami za siebie, zamiast ich tylko pocieszać i pozwalać, by sytuacja powtarzała się w kółko. Jenny wkrótce uświadamia sobie, że ma głos; zaczyna go używać, wprowadzając poważne zmiany w życiu innych oraz własnym, przemieniając się z „miłej, małej Jenny Greenley, przyjaciółki wszystkich” w Jen, sprawczynię zmian społecznych. Gdy Jen w końcu decyduje się postawić Catrinie, ta wścieka się i przez kilka dni nie chce z nią rozmawiać. Mimo wszystkich krążących plotek uczucia Jen do Luke’a pozostają platoniczne. Tymczasem zbliża się coroczna szkolna zabawa Spring Fling, a Jen obiecała pójść na nią z Luke’em jako podziękowanie za oprowadzanie go po szkole. Na Spring Fling Luke wyznaje, że spotyka się z Geri Lynn, uczennicą ostatniej klasy i przyjaciółką Jen. Zachęca też Jen, by wyznała swoje prawdziwe uczucia do byłego chłopaka Geri Lynn, Scotta, dowiedziawszy się o jej sympatii do niego. Okazuje się również, że w jakiś sposób dowiedział się, że Jen potajemnie jest Annie, co bardzo ją zaskakuje. Jen, jej najlepsza przyjaciółka Catrina oraz kilku innych uczniów udaje się na imprezę przyjaciela, będącą alternatywą dla Spring Fling, gdzie jest też Scott. Nervowo Jen zgadza się na spacer ze Scottem, w trakcie którego po gorącej dyskusji o książce Scott wyznaje, że jedynym powodem, dla którego nie ujawnił wcześniej swoich uczuć, było przekonanie, że Jen kocha Luke’a. Scott i Jen w końcu się całują i uświadamiają sobie, co naprawdę czują do siebie.


Zjawisko „creepback” sprawia, że zapalające bomby omijają miasteczko Altgarten, powodując jedynie minimalne straty i ocalenie większości bohaterów. W wyniku błędów popełnionych podczas nalotu ukarano wiele załóg, a Sam Lambert nie został uziemiony, ponieważ ostatecznie zgodził się wziąć udział w meczu krykieta.[sep]Sam Lambert jest doświadczonym pilotem RAF stacjonującym na bombowcu we wschodniej Anglii. Od początku wojny wykonuje loty bojowe nad Niemcami i gdy zbliża się koniec jego tury, zaczyna odczuwać wyczerpanie spowodowane stresem. Stres związany z lotami bojowymi nasila wątek fabularny podobny do tego z filmu „Stąd do wieczności”. Lambert jest znakomitym krykiecistą, a dowódca bazy potrzebuje jego udziału, aby zapewnić zwycięstwo nad rywalem. Odmowa Lamberta stawia go w konflikcie z dowódcą bazy oraz z ambitnym i bezwzględnym porucznikiem lotnictwa, który dąży do usunięcia Lamberta z latania, zabierając jego najlepszą załogę i zastępując ją słabymi lotnikami (co rezonuje z innym filmem wojennym, „Dwunasta godzina”). Jednocześnie jego załoga go czci i wierzy, że to on jest czynnikiem, który zapewni im przetrwanie. Dowództwo Bombowego RAF organizuje dziś w nocy wielki nalot na Krefeld. Dołączamy do załóg bombowców w czasie odpoczynku i przygotowań do próby. Mężczyźni, ich samoloty, broń, odpowiedzialności, postawy, myśli i lęki są opisane z wieloma szczegółami i drobiazgową dokładnością historyczną. Częste odniesienia do warunków pogodowych, zjawisk meteorologicznych i prognoz pogodnych dodają atmosferze niepokoju w fabule. Tymczasem po drugiej stronie Kanału, w północno-zachodnich Niemczech, małe miasteczko Altgarten toczy swoje codzienne życie, a jego mieszkańcy i goście wojenni są świadomi przebiegu wojny, ale dziwnie nietknięci przez nią. Śledzimy Oberleutnanta Augusta Bacha, powracającego z urlopu w Altgarten do swoich obowiązków w stacji radarowej Freya na odległym wybrzeżu holenderskim, wypatrującej Anglii. Bach jest weteranem I wojny światowej, obecnie pełniącym funkcję dowódcy stacji radarowej odpowiedzialnej za wykrywanie i śledzenie „Tommi Terrorflieger” podczas ich nocnych nalotów na Ojczyznę oraz kierowanie radiowymi myśliwcami nocnymi Luftwaffe (Nachtjäger) w celu przechwycenia i zaatakowania ich. Odznaczony Pour le Mérite za bohaterstwo, jest symbolem bardziej dystyngowanego i zdecydowanie nienazistowskiego pochodzenia. Kontrapunktem dla tego jest członkostwo jego syna w jednostce Waffen SS służącej w Rosji. Jest wdowcem z drugim, młodszym synem, którym opiekuje się opiekun przydzielony przez państwo. Z powrotem w Altgarten burmistrz kończy przygotowania do swojej uroczystej kolacji urodzinowej. Odbędzie się ona w przytulnej restauracji znajdującej się w jednym z drewnianych domów otaczających średniowieczny rynek. Poznajemy inżynierów z Altgarten TENO (Technische Nothilfe lub „Obrona Cywilna”), którzy regularnie pracują heroicznie w pobliskich miastach Zagłębia Ruhry po nalotach, oraz lokalną załogę strażacką, wystarczającą dla małego miasteczka, ale bezużyteczną wobec tego, co ma nadejść. Bomby są ładowane do Lancasterów, niemieckie radary mogą się „rozgrzać”, załogi lotnicze dostosowują widzenie nocne i wszyscy siedzą i czekają, i czekają. Przesądy, rytuały i obrzędy są respektowane, gdy bojownicy przygotowują się do walki. Tymczasem ludzie z Altgarten kontynuują swoje codzienne rutyny. W końcu nalot się zaczyna. Brytyjski strumień bombowców formuje się i kieruje się trasą z łamanym kursem, omijając znane skupiska obrony przeciwlotniczej i baterie reflektorów. Gdy bombowce są namierzane przez niemieckie myśliwce nocne, odkrywamy w najdrobniejszych szczegółach, jak małe odłamki pocisku przeciwlotniczego 88 mm mogą zniszczyć jeden z 750 Lancasterów, z których każdy kosztował ponad 42 000 funtów w cenach z 1943 roku. Mimo starannego planowania, rzeczy idą źle od razu: Lancaster prawie rozbija się podczas startu; myśliwiec Junkers rozbija się w morzu po zderzeniu z ptakami nad IJsselmeer; inny zostaje zestrzelony przez przyjazną jednostkę przeciwlotniczą. Oznaczający Mosquito zostaje zestrzelony, a jego bomby znaczące eksplodują na południowy wschód od Altgarten; przy małej obronie przeciwlotniczej i dobrych warunkach do bombardowania, światełka orientacyjne „Choinka” są umieszczane nad bombami znaczącymi z niezwykłą dokładnością. Zjawisko „creepback” sprawia, że całe miasteczko liczące 5000 mieszkańców jest bombardowane zrzutem zapalnym przez siły zaprojektowane do zniszczenia miasta: powstaje burza ognia. Autor utrzymuje klinicznie dystansowany punkt widzenia, tonując i sugerując grozę sytuacji bohaterów. Mimo to obrażenia i śmierć protagonistów są opisane z taką samą szczegółowością jak taktyka lotników. Każde kolejne zdarzenie jest klinicznie rozkładane na czynniki pierwsze i analizowane niemal jak w zwolnionym tempie. Jak ma to miejsce w przypadku niemal wszystkich jego dzieł, autor przedstawia działania niektórych postaci jako sprzeczne z ich własną sprawą. Gdy nalot się kończy, Altgarten jest zniszczone; wielu głównych bohaterów nie żyje lub straciło tych, którzy byli im bliscy. Mimo atak idący fatalnie źle, nie wymierzono żadnych kar. Lambert – za niegranie w krykieta – zostaje zbanowany z latania, upokorzenie, które odbiera z mieszanymi uczuciami. Książka kończy się epilogiem, który podaje szczegóły dalszych życia głównych bohaterów, z których niektórzy podobno wciąż żyją w momencie ukazania się książki.


Pokój w Amiens powoduje degradację Hornblowera do stopnia porucznika i zmusza go do zwrotu otrzymanych funduszy. Gdy pokój kończy się w 1803 roku, jego awans zostaje potwierdzony, a on obejmuje dowodzenie slupem wojennym.[sep]William Bush, który staje się wiernym towarzyszem i najlepszym przyjacielem Hornblowera, zostaje przedstawiony jako trzeci oficer wchodzący na pokład HMS Renown. Hornblower jest piątym, najmłodszym oficerem. Szybko staje się jasne, że kapitan James Sawyer cierpi na paranoidzną schizofrenię, nieustannie podejrzewając spiski mające na celu podważenie jego władzy i wymierzając irracjonalne i arbitralne kary Hornblowerowi oraz innym oficerom. Młody ochotnik imieniem Wellard cierpi szczególnie dotkliwie. Czterech oficerów spotyka się potajemnie na niższym pokładzie, aby omówić, co można zrobić, ale zostają przerwani, gdy Wellard ostrzega ich, że kapitan zmierza aresztować „buntowników”. Oficerowie rozbiegają się i starają się sprawiać wrażenie, jakby nic się nie stało, a w zamieszaniu dowiadują się, że kapitan w jakiś sposób spadł głową w dół do ładowni. Gdy kapitan odzyskuje przytomność, w wyniku upadku całkowicie traci zmysły i nie jest w stanie objąć ponownie dowodzenia. Pierwszy oficer, Buckland, przejmuje dowodzenie, ale mimo że na początku książki wydawał się wystarczająco stabilny, jest przytłoczony odpowiedzialnością. Otrzymawszy rozkaz zajęcia kotwicowiska, z którego działają hiszpańskie korsarze, przeprowadza nieudolny atak frontalny, który zostaje odparty. Hornblower w błyskotliwy sposób ratuje sytuację, sugerując zaskakujący nocny atak. Bush dowodzi udanym atakiem, ale to Hornblower odgrywa kluczową rolę w negocjacjach prowadzących do bezwarunkowej kapitulacji pozostałych sił hiszpańskich. Baza hiszpańska w Samaná zostaje zniszczona, hiszpański korsarz i kilka mniejszych jednostek zostają zdobyte, a awans Bucklanda wydaje się pewny. Niestety dla niego, hiszpańscy jeńcy nocą przejmują kontrolę nad Renown, biorąc Bucklanda jako jeńca, gdy ten śpi w swojej koi. Hornblower sprawnie odzyskuje statek, ale w zaciętej walce Bush zostaje ciężko ranny, a bezbronny Sawyer ginie. Po powrocie do portu odbywa się niezręczne śledztwo sądowe. Hornblower wielokrotnie zaprzecza posiadaniu jakiejkolwiek wiedzy o tym, jak kapitan Sawyer spadł do ładowni. Po zakończeniu śledztwa bez wyraźnego werdyktu Buckland zostaje pominięty; zamiast tego Hornblower zostaje awansowany na stopień komandora porucznika. Niestety, pokój w Amiens (1802) zostaje podpisany przed potwierdzeniem awansu Hornblowera, który zostaje ponownie zdegradowany do stopnia porucznika. Co więcej, degradacja ma moc wsteczną i zmuszony jest zwrócić dodatkowe pieniądze, które otrzymał jako komandor. Zredukowany do ubóstwa, wiąże koniec z końcem, grając w whista o pieniądze. Mieszka w pensjonacie, gdzie poznaje swoją przyszłą pierwszą żonę Marię (z domu Mason), córkę gospodyni. Bush spotyka się z nim kilka razy i zauważa w gazecie, że kadet Wellard, który (oprócz Hornblowera) mógł być jedynym świadkiem upadku kapitana Sawyera do ładowni, utonął w wypadku. Pokój w Amiens kończy się w 1803 roku. Wojna jeszcze nie wybuchła, ale jest nieuchronna, o czym świadczy zespół poborowy, z którym Hornblower i Bush się spotykają. Awans Hornblowera zostaje potwierdzony (przez lorda Admiralicji, który jest pod wrażeniem jego wyjątkowych umiejętności w grze w karty) i zostaje mianowany dowódcą slupa wojennego.


Chłopiec otrzymuje od Świętego Mikołaja dzwonek, który gubi w pociągu, lecz odzyskuje go rano pod choinką. Tylko chłopiec i jego siostra słyszą dźwięk dzwonka, podczas gdy rodzice uważają, że jest on zepsuty.[sep]Gdy zaczyna się historia, mały chłopiec, który niegdyś uwielbiał Boże Narodzenie, słyczy ryk pociągowej gwizdawki. Do swojego zdumienia odkrywa, że pociąg czeka na niego. Widzi konduktora, który wznosi wzrok ku jego oknu. Chłopiec biegnie na dół. Otwiera drzwi. Konduktor pyta go: „No co? Jedziesz?”. Chłopiec pyta: „Dokąd?”, a konduktor odpowiada: „Przecież na Biegun Północny!”. Chłopiec wsiada do pociągu, który jest wypełniony czekoladą i cukierkami, a także wieloma innymi dziećmi w piżamach. Gdy pociąg dociera na Biegun Północny, chłopiec i inne dzieci widzą tysiące bożonarodzeniowych elfów zgromadzonych w centrum miasta, gotowych by odprowadzić Świętego Mikołaja w drogę. Chłopiec zostaje wybrany przez Świętego Mikołaja, aby otrzymać pierwszy prezent świąteczny. Uświadamiając sobie, że może wybrać cokolwiek na świecie, prosi o jeden dzwonek z uprzęży jednego z reniferów. Chłopiec wkłada dzwonek do kieszeni szlafroka, a wszystkie dzieci obserwują, jak Święty Mikołaj wyrusza w noc, by dostarczyć coroczne prezenty. Później, w drodze powrotnej pociągiem, chłopiec odkrywa, że dzwonek wypadł przez dziurę w kieszeni. Chłopiec wraca do domu i udaje się do swojej sypialni, gdy pociąg odjeżdża. W Boże Narodzenie rano jego siostra znajduje pod choinką, za wszystkimi innymi prezentami, mały pakunek dla chłopca. Chłopiec otwiera pudełko i odkrywa, że to ten dzwonek, dostarczony przez Świętego Mikołaja, który znalazł go na siedzeniu swojego sania. Gdy chłopiec dzwoni dzwonkiem, zarówno on, jak i jego siostra zachwycają się pięknym dźwiękiem. Jego rodzice nie są jednak w stanie usłyszeć dzwonka i zauważają, że musi być zepsuty. Książka kończy się słynnym cytatem, który był również promowany w filmie na niej opartym: