Conan nie odkrywa, że król Garian został zastąpiony przez magiczne gliniane symulakrum, ponieważ fałszywy władca posiada siniaki zadane prawdziwemu królowi podczas walki. Po ucieczce z areny barbarzyńca nie ratuje prawdziwego monarchy z lochów Albana, lecz pomaga spiskowcom pokonać króla.[sep]Książka rozpoczyna się przed południem w rezydencji czarodzieja Albana, Vegentiusa, Dowódcy Złotych Lampartów (korpusu gwardii królów Nemedii), Demetrio Amarianusa, właściciela ziemskiego, Constanto Meliusa, szlachcica, oraz Sephany Galerianus, odrzuconej kochanki króla Gariana. Zebrali się oni, by spiskować w celu uzurpacji Smoczego Tronu królestwa Nemedii. Podczas spotkania Albanus demonstruje magię, by uspokoić i zachwycić swoich gości, przyzywając żywiołaka ognia, by zniszczyć jednego ze swoich sług. Spiskowcy są pod wrażeniem i pragną posiadać magiczne urządzenia na własność „Jako dowód, że [wszyscy] są równi”. Melius wybiera miecz nasycony umiejętnościami sześciu mistrzów szermierki. Miecz ten nadaje posiadaczowi mistrzostwo w walce mieczem. Przenosząc akcję powieści na Conana, opisuje się, jak miasto Belverus w Nemedii jest niebezpieczne, cła wygórowane, głód powszechny, bunt w trakcie, a król Garian wydaje się nieskutecznym władcą. W rzeczywistości Albanus zajmuje się finansowaniem i kontrolowaniem wszystkich niepokojów w Nemedii jako środka do skierowania nienawiści na króla Gariana. Conan zostaje zaatakowany w Belverus przez Meliusa, który – jak się później okazuje – oszalał i został w pewien sposób „opętany” przez torturowane duchy w magicznym mieczu, który otrzymał od Albana. Albanus nie wiedział, że ostrze może wywołać takie szaleństwo. Conan zostaje uratowany przez straż miejską, która ze zgrozą odkrywa, że właśnie zabiła szlachcica. Conan podnosi ostrze, owija je i ma nadzieję sprzedać za kilka srebrnych monet. Niedługo potem Conan spotyka Hordo, przyjaciela z kilku poprzednich, głównie nieudanych wypraw, który jest teraz przemytnikiem. Hordo próbuje załatwić Conanowi pracę przemytnika, ale zostaje skarcony przez swojego szefa za brak ostrożności (wydanie przemytnika przynosi wysoką nagrodę). Hordo decyduje się odejść z pracy i dołączyć do Conana w jego najemnickim przedsięwzięciu. Hordo często służy jako kontrapunkt dla Conana, kontrastując inteligencję Conana z mniej wyrafinowanym procesem myślowym i zdolnościami postrzegania Hordo. Para udaje się do gospody, gdzie wróżbę dla Conana wróży stary człowiek. Ta sama wróżba pojawia się na pierwszej stronie pierwszego masowego wydania. Pierwsza część przepowiedni spełnia się, gdy Conan udaremnia próbę kradzieży kieszeniowej przez jedną z klientek gospody. Wychodząc z gospody, Conan i Hordo zauważają, że są śledzeni przez kogoś, kto okazuje się być Ariane, poetką i patronką gospody pod Znakiem Thestis. Wtedy troje zostaje zaatakowanych przez rzezimieszków. Wszyscy napastnicy giną. Hordo i Conan spędzają noc pod Znakiem Thestis, opowiadając historie o swoich przygodach. Conan dowiaduje się, że Thestianie (w tym Ariane i Sephano, rzeźbiarz) spiskują w celu wywołania powstania przeciwko królowi wraz z Tarasem i najemnikami, których wynajmuje, aby pomóc w powstaniu. Conan i Hordo zostają ponownie zaatakowani przez uzbrojonych morderców. Conan wnioskuje, że ktoś próbuje go zabić, choć nie wie, kto. Później okazuje się, że jest to Albanus, próbujący odzyskać magiczny miecz i zatrzeć wszelkie ślady jego istnienia. Po powrocie do Thestis Conan sprzedaje magiczny miecz Meliusa Demetrio, agentowi Albana, za pięćdziesiąt złotych marek. Conan używa pieniędzy ze sprzedaży miecza, aby założyć własną kompanię najemników i uczy ich technik łucznictwa konnego, nieznanych siłom nemedijskim. Kiedy Conan następnym razem wraca do Thestis, otrzymuje wiadomość, że ma spotkać się z Hordo pod Znakiem Pełni Księżyca. Thestianie obawiają się zdrady, ale Conan uspokaja ich, przysięgając, że ich nie zdradzi. Pod Znakiem Pełni Księżyca Conan wpada w zasadzkę i jest atakowany przez zabójców. Jest również ścigany przez straż miejską Belverus, która została przekupiona przez Albana. Wiadomość była fałszywa. Następnego dnia Ariane umawia Conana z Tarasem, aby sprawdzić, czy Conan może zostać wynajęty do powstania. Okazuje się, że Taras nie zatrudnia najemników i zamierza zabić Conana na polecenie Albana. Próba zostaje udaremniona, a wszyscy uczestnicy zasadzki giną z ręki Conana. Ariane, która podążała za Conanem, widzi rzeź i wierzy, że Conan ich zdradził. Umiejętności łucznictwa konnego zapewniają kompanii Conana pracę w wojsku nemedijskim, a Conanowi pokój w pałacu, ku niepokoju spiskowca Vegentiusa. Conan ostatecznie ćwiczy swoje umiejętności szermiercze z królem Garianem, za każdym razem go pokonując. Tymczasem Albanus pojmuje rzeźbiarza Stephano i zmusza go do stworzenia podobizny króla Gariana. Król prosi Conana o dostarczenie listu do Albana. Będąc w pałacu, Conan widzi Stephano i później mówi Ariane, gdzie podążył Stephano. Ariane udaje się do posiadłości Albana, aby znaleźć Stephano, ale zostaje schwytana i zahipnotyzowana przez Albana. Vegentius zastawia pułapkę na Conana w korytarzach pałacu i oskarża go o zdradę. Król Garian decyduje, że „Starożytne Kara” będzie najlepsza w przypadku zdrajcy. Tymczasem Albanus używa magii na glinianej rzeźbie Gariana i ożywia ją, tworząc symulakrum Gariana. Albanus zabija Stephano. Plan jest następujący: symulakrum przejmuje miejsce prawdziwego Gariana, Albanus wysyła sygnał do nieświadomych Thestian, aby wznieśli bunt, a symulakrum przekazuje władzę Albanusowi, aby uspokoić buntowników. Conan dowiaduje się, że król Garian został zastąpiony, gdy Albanus i symulakrum przychodzą pochwalić się przed Conanem w lochach pałacu. Conan dowiaduje się o tym, ponieważ symulakrum nie ma siniaków, które Conan zadał prawdziwemu Garianowi podczas ich walki. Gdy Conan jest uwięziony, ludzie wstają na znak zahipnotyzowanej Ariane. Conan zostaje wysłany na arenę w Belverus, aby został pożarty przez wilki, jak nakazuje starożytna kara. Conan udaremnia wilki, rzucając się na nie w momencie uwolnienia i przebijając się przez nie oraz przez wciąż otwartą bramę, przez którą wpuszczono wilki. Conan walczy i zostaje uratowany przez Hordo, Karelę (Czerwonego Jastrzębia, przyjaciółkę Hordo, która zna tajne przejścia pałacu) oraz resztę kompanii Conana. Conan i przyjaciele przejeżdżają przez ulice Belverus ogarnięte powstaniem, skradają się przez mury posiadłości Albana i do jego rezydencji; natychmiast uwalniają króla Gariana z lochów Albana. Uznając, że większość Złotych Lampartów wciąż jest lojalna wobec króla Gariana, cała grupa jedzie pod bramy pałacu, a Garian rozkazuje strażnikom, że Albanus i Vegentius są zdrajcami i rozgłasza wiadomość, że wszyscy, którzy nie zawołają „Śmierć Albanusowi i Vegentiusowi!”, są zdrajcami i mają zostać zabici. W tym momencie Conan i jego kompania rozdzielają się. Conan i jego ludzie walczą sobie drogę przez pałac. Ostatecznie Conan opuszcza swoją kompanię i zabija Vegentiusa na jednym z dziedzińców pałacu. Conan wreszcie konfrontuje się z Albanusem w jednej z wielkich sal audytoryjnych pałacu. Conan przeszywa Albana, ale ten w momencie śmierci recytuje zaklęcie i przyzywa wielkiego demona. Na szczęście demon znika. Zaklęcie było albo niepełne, albo demon po prostu odszedł. Historia kończy się rozstaniem Conana, Hordo i Kareli. Conan wyrusza do Ophir, słuchając przepowiedni starego człowieka: „Strzeż się wdzięczności królów”.


W ostatniej części powieści akcja przesuwa się o dwadzieścia lat, gdzie synowie Gradisil, Hope i Sol, realizują plan ocalenia Paula Caunesa. Schwytany sojusznik zostaje uniewinniony przez braci w sądzie kangurowym i bezpiecznie powraca na Ziemię.[sep]Akcja „Gradisil” rozgrywa się na przestrzeni kilku pokoleń rodziny Gyeroffy, a chronologia powieści obejmuje lata od 2059 do pierwszej połowy XXII wieku, około roku 2130. Na tych pokoleniach opierają się podstawowe wątki powieści – historia morderstwa, obyczajowa, polityczna oraz zemsty. Pierwsza z nich dotyczy Klary Gyeroffy i jej ojca, miłośnika lotnictwa, którzy zakładają osadę na niskiej orbicie okołoziemskiej zwaną Uplands. Wraz z nadejściem bardziej wydajnej technologii napędowej podróże kosmiczne osiągają nowy poziom dostępności, a zjawisko Uplands jest produktem bezpośredniego dostępu do niższych orbit dla tych, którzy są wystarczająco bogaci. Uplands nie posiada systemów prawnych ani podatkowych, obowiązków obywatelskich, granic, polityki ani traktatów. W 2059 roku ojciec Klary, Miklós, zabiera Kristin Janzen Kooistra, lokatorkę potrzebującą kryjówki, do ich siedziby w Uplands. Kooistra zabija go podczas dokowania, co później ujawnia, że jest seryjną morderczynią pozostającą na wolności. Osierocona Klara w niepokoju ucieka do Jona, sąsiada w Kanadzie. Para wkrótce przenosi się do Uplands i organizuje tam bardziej stałe miejsce zamieszkania wraz z innymi ekscentrycznymi miliarderami z okolicy. Kolejna część „Gradisil” jest w dużej mierze prezentacją możliwości życia codziennego w tym środowisku; Roberts bada wyzwania i nowości dnia codziennego w Uplands, kwestię stanu nieważkości jako przeszkody i dobrodziejstwa oraz wieczne problemy logistyczne. Jon i Klara zostają partnerami seksualnymi, ale ona wkrótce nudzi się nim i nawiązuje relację z Teruo Nakagomi, przebiegłym biznesmenem. Po zajściu w ciążę z nim, Klara wraca na Ziemię, by urodzić dziecko. Jej córka, Gradisil, rodzi się w 2063 roku. „Gradisil” dotyczy zarówno konfliktu na Ziemi, jak i w Uplands. Napięcia między USA a UE z poprzedniego stulecia stały się krytyczne, a wojna w końcu wybuchła w 2065 roku. Politycznie Uplands pozostaje bytem nieistotnym, a pionierzy pozostają dumni i obojętni na politykę „Downland”. Klara pozostaje na Ziemi, wspierając Gradisil. W 2081 roku ma miejsce pierwsze zajęcie „domów UE” przez USA w Uplands. Osada orbitalna przekształca się teraz w pole bitwy politycznej i militarnej, przy czym USA jest przeciwne Uplands, a UE popiera je, a w ciągu najbliższych lat zyskuje coraz większe zainteresowanie mediów ziemskich. Klara zostaje mianowana wysłanniczkiem UE do Uplands w 2075 roku. Wprowadzono dwóch nowych narratorów: porucznika Slatera z United States Upland Corps, który dostarcza wglądu w wymogi i przemiany kompleksu wojskowo-przemysłowego tego kraju pod koniec XXI wieku; oraz Paula Caunesa, drugiego męża Gradisil, który później zdradzi ją władzom USA. Gdy Uplands staje się samodzielnym państwem jako pierwszy pozaziemski kraj w historii ludzkości, Gradisil umacnia swoją rolę aktywistki politycznej i de facto ambasadora medialnego. Wielu mieszkańców Uplands zwraca się do niej później „Pani Prezydent” podczas jej wizyt domowych. Podejmuje kampanię, aby obudzić w prymitywnym narodzie „matriotyzm” – unikalny nacjonalizm dla unikalnej jednostki – który ma na celu zachowanie domyślnego anarchicznego pokoju. W 2091 i 2093 roku rodzą się synowie Gradisil, odpowiednio Hope i Solidarity, jednak Paul Caunes nie jest biologicznym ojcem żadnego z nich. Rok 2099 przynosi wybuch wojny między USA a Uplands. Każdy aspekt logistyczny wojny został starannie zaprojektowany przez USA w celu spełnienia nowego prawnego porządku biurokratycznego (na przykład wojna musi oficjalnie zakończyć się przed końcem wieku i trwać nie dłużej niż łącznie 72 godziny), przy czym Slater twierdzi, że prawdziwa wojna toczy się w sądach. Gradisil i jej młody naród pozostają pod oblężeniem przez miesiące, a ich linie zaopatrzeniowe odcięte przez siły USUC. Przez cały ten czas jest w ciąży z pierwszym dzieckiem Paula. Wiedząc, że nie może wrócić na Ziemię bez schwytania, poświęca płód na orbicie. Gradisil czeka na odpowiedni moment, by przeprowadzić atak kamikaze na stacje orbitalne USUC. Atak okazuje się skuteczny i kruszy wizerunek niezwyciężoności USA, który utrwaliła europejska przegrana w „wojnie ’81”. Występuje zrozumienie, zarówno wśród mieszkańców Ziemi, jak i Uplands, że Stany Zjednoczone nigdy nie będą w stanie sprawować żadnej znaczącej kontroli nad tym terytorium. Podczas obchodów zwycięstwa Gradisil i jej świta wkrótce wpadają w pułapkę, a ona trafia do niewoli amerykańskiej. Powieść przeskakuje o dwadzieścia lat do przodu, skupiając się na dorosłym Hope, który jest w podróży służbowej do Uplands, próbując zabezpieczyć inwestycję dla projektu górniczego na Merkurym. Jednak jego brat Sol przebywa również w kompleksie hotelowym, w którym się zatrzymał, na misji zamachowej, a celem jest Paul Caunes. Hope ma nieprzyjemne spotkanie z tajnym agentem amerykańskim, który zakłada, że Hope spiskuje ze swoim bratem. Sol zabija go, wkrótce zabezpiecza ojca i ucieka z nim oraz Hope. Na statku ucieczkowym odbywa się sąd kangurkowy, który okazuje się być prowizoryczną ratuszem w Uplands. Caunes zostaje wysłany w próżnię, by umrzeć, po powiedzeniu synom, że jest „przepraszam”.


Prawda o tym, że muzułmańscy ekstremiści przeprowadzili ataki, w tym bombą brudną w Mekce, doprowadziła do zaognienia sytuacji i pchnięcia stron w sam środek konfliktu. W rezultacie frakcje te zaprzestały poszukiwania wspólnego gruntu, odrzucając wszelkie bardziej ufne rozmowy.[sep]Akcja książki rozpoczyna się w trakcie drugiej wojny domowej w Ameryce między Islamskimi Stanami a odłączającym się Pasem Biblii, z muzułmańskim żołnierzem umierającym w 2017 roku w bitwie o Newark, po krwawej walce z paramilitarnymi siłami Pasa Biblii, próbującymi zdobyć miasto. Przenosimy się do Super Bowl w 2042 roku w Seattle, stolicy nowej Islamskiej Republiki, której większość mieszkańców przeszła na islam. Kultura narodu jest fuzją tradycji amerykańskich i islamskich: Super Bowl wciąż jest rozgrywany, ale cheerleaderkami są uzbrojeni w miecze mężczyźni, a uczestnicy przerywają w przerwie meczu na modły popołudniowe. Gdy rozpoczyna się historia, kraj stoi w obliczu kryzysu, a rywalizujące frakcje polityczne i religijne zagrażają zniszczeniu kruchego pokoju panującego w Islamskich Stanach Ameryki. Jednocześnie, za kulisami, mesjanistyczna postać znana jako Mędrzec spiskuje, by przejąć władzę dla siebie i wypełnić starożytne proroctwo orestauracji kalifatu. Głównym bohaterem historii jest Rakkim Epps, wojownik Fedajinów oddany sprawie, nawet jeśli stracił wiarę. Epps musi ryzykować wszystko, by uratować życie Sarah Dougan, młodej historyczki, którą kocha. Wychodzi na jaw, że to w rzeczywistości muzułmańscy ekstremiści przeprowadzili ataki, w tym atak brudną bombą w Mekce. Czwarta, potężniejsza bomba (później znaleziona w Chinach) miała zostać zdetonowana, ale mała grupa muzułmańskich ekstremistów powierzona temu zadaniu uległa skażeniu promieniotwórczemu, zanim mogła jej użyć. Gdy prawda wyszła na jaw, strony wycofały się od krawędzi i postarały się znaleźć wspólny grunt do rozpoczęcia bardziej ufnej i bardziej otwartej rozmowy. Dochodzi do ostatecznego starcia między Darwinem, „złym” zabójcą, a Rakkimem, w którym Darwin ginie od ciosu nożem w twarz, ale reszta zakończenia stwarza warunki dla możliwej kontynuacji.


Rada Starszych ułaskawia Trenta i mianuje go królem Xanthu, zobowiązując go jednocześnie do małżeństwa. Jako władca Trent znosi magiczną barierę oddzielającą krainę od Mundanii, co pozwala na pokojowe osiedlanie się ludzi z zewnątrz.[sep]Na początku powieści Bink staje w obliczu nieuchronnej wygnki z magicznej krainy Xanth i rozstania z narzeczoną Sabriną z powodu braku magicznego talentu. Wszyscy ludzcy mieszkańcy Xanth posiadają jakąś unikalną formę magii, waha się ona od niesamowicie potężnej (takiej jak zdolność obecnego Króla Eolusa do przyzywania i kontrolowania burz) do względnie bezużytecznej (takiej jak zdolność do sprawiania, że na ścianie pojawia się plama). W nadziei na odkrycie swojego talentu Bink wyrusza, by zobaczyć się z Dobrym Magikiem Humfreyem, magikiem, którego talent dotyczy gromadzenia informacji. W drodze Bink przedziera się przez niebezpieczne dziczy Xanthu, mając kilka spotkań z groźnymi roślinami i zwierzętami, ale zawsze będąc ratowanym przez pozorny zbieg okoliczności. Podczas tej podróży spotyka kilka osób, wśród nich Chesteraura Kentaurego, Cherie Kentaurkę i żołnierza Crombiego. Szczególne zainteresowanie budzą trzy różne kobiety, które spotyka: piękna, ale głupia Wynne; przeciętna Dee oraz czarownica Iris, której mocą jest tworzenie iluzji. Wynne i Dee są w rzeczywistości różnymi aspektami tej samej kobiety, Kameleona, choć Bink nie zdaje sobie z tego sprawy w tym czasie. Inteligencja i uroda Kameleona zmieniają się odwrotnie proporcjonalnie w zależności od czasu miesiąca i nie udało jej się znaleźć mężczyzny, który chciałby być z nią przez wszystkie 3 fazy. Kiedy spotyka Binka, zakochuje się w nim i zaczyna go podążać. Chociaż Iris posiada magię tej samej klasy co Król Burz, jest wykluczona z tronu, ponieważ jest kobietą. Po uratowaniu Binka z iluzorycznej pułapki, Iris oferuje mu szansę na pozostanie w Xanth jako marionetkowy król: Iris użyje swojej mocy, by sprawić wrażenie, że Bink posiada magię klasy magika. Wierny Xanthowi i zdając sobie sprawę, że byłby niczym więcej niż niewolnikiem, Bink odrzuca jej ofertę i kontynuuje podróż. Bink w końcu dociera do zamku Dobrego Magika i pokonuje trzy wyzwania, aby uzyskać z nim audiencję. Humfrey jest w stanie określić, że Bink posiada magię klasy magika, ale jest powstrzymany przed zrozumieniem jej dokładnej natury. Zdając sobie sprawę, że działa jakaś potężna siła, Humfrey decyduje się nie ingerować i odsyła Binka z podpisaną notatką dla Króla stwierdzającą, że Bink faktycznie posiada magię. Bink wraca do Północnej Wioski, by błagać o swoją sprawę przed Królem, ale i tak zostaje wygnany z powodu starczości Króla i zazdrości o Humfreya. Bink kieruje się na północ do przesmyku łączącego Xanth z Mundanią i otrzymuje pozwolenie na przejście przez magiczną barierę oddzielającą te dwa regiony. Tarcza została zaprojektowana tak, by zabijać każdą formę życia, magiczną lub nie, która przez nią przechodzi. Zaraz po opuszczeniu Xanthu zostaje schwytany przez Złego Magika Trenta Przemieniacza, który został wygnany 20 lat temu za próbę obalenia Króla Burz. Trent próbuje najechać Xanth ze swoją mundanijską armią, aby uzurpować tron, ale zawsze był powstrzymywany przed wejściem przez magiczną barierę, przez którą Bink właśnie przeszedł. Wierzy, że Bink może mu pomóc dostać się do Xanthu, dostarczając informacji o lokalizacji źródła magicznej bariery (Kamienia Tarczy), i próbuje wymusić na nim te informacje. Trent przygotował specjalny eliksir, który może tymczasowo unieczynnić magię, i posiada specjalną katapultę, która może miotać ten eliksir w krainę Xanth. Wszystko, czego potrzebuje teraz Trent, to dokładne współrzędne Kamienia Tarczy. Bink odmawia współpracy i zostaje wrzucony do dołu z kobietą z Xanthu, która podążyła za nim tam, o imieniu Fanchon. W rzeczywistości jest to Kameleon w jej ostatnim wcieleniu, straszliwie brzydka i niezwykle inteligentna, ale Bink nie wie tego jeszcze. Kameleon udała się do Dobrego Magika Humfreya zaraz po Binku, a Humfrey powiedział jej, że jeśli uda się do Mundanii i zostanie tam wystarczająco długo, ostatecznie na stałe ustabilizuje się w fazie Dee (która posiada przeciętną urodę i przeciętną inteligencję). Słysząc, że Bink ma zostać wygnany, Kameleon podążyła za nim z nadzieją na zbudowanie życia z nim w Mundanii, wolnej od jej klątwy. Bink i Fanchon uciekają do morza, ale są ścigani przez siły Trenta. W końcu Bink, Trent i Fanchon zostają wszyscy wciągnięci do Xanthu przez wir, ale siły Trenta zostają z tyłu. Wyrzuceni na plażę daleko od jakiejkolwiek osady ludzkiej, trio ogłasza rozejm, dopóki nie będą mogli bezpiecznie wydostać się z dziczy. Podczas podróży grupa odkrywa Zamek Roogna, zamek zbudowany 800 lat temu przez jednego z wczesnych królów Xanthu, ale opuszczony 400 lat później. Tutaj Bink w końcu dowiaduje się, że Fanchon, Wynne i Dee to ta sama osoba, ale opiera się pokusie, by skorzystać z niej, gdy jest w fazie głupiej/pięknej. Zamek Roogna jest nawiedzony przez względnie łagodne duchy i zombie i jest obszarem o podwyższonej mocy magicznej. Zamek w rzeczywistości wydaje się posiadać jakąś formę świadomości i faktycznie użył swojej kontroli nad otoczeniem, by spędzić trio na swoje tereny. Wykrył on obecność dwóch talentów klasy magika w grupie (Binka i Trenta) i zwabił ich tam w nadziei, że jeden z nich zostanie królem i przywróci zamek do dawnej świetności. W trakcie podróży trio poznało się dość dobrze i Bink odkrył, że w rzeczywistości lubi złego magika, który dojrzał znacząco podczas swojego wygnania. Trent ma teraz ścisłe poczucie honoru i odmawia złamania danego słowa; mimo to nadal chce tronu i jest zdeterminowany, by zrobić wszystko, co konieczne, aby go osiągnąć. Trent obiecał Zamkowi Roogna, że wróci, gdy będzie królem, aby przywrócić miejsce do świetności, więc zamek w końcu pozwolił trio odejść. Grupa w końcu opuszcza dzicz, ale wtedy zostaje odkryta przez czarownicę Iris. Iris oferuje poślubienie Trenta i pomoc w zostaniu królem, a Trent przyjmuje jej ofertę. Bink, który nadal odmawia zdradzenia Xanthu, rzuca wyzwanie Trentowi na pojedynek: jeśli Bink przegra, to nie będzie stał Trentowi na drodze, ale jeśli wygra, to Trent zaprzestanie starań o zdobycie tronu. Obawiając się, że to była jego ostatnia szansa, by to zrobić, Bink wyznaje Kameleon miłość, a oboje kochają się w lesie. Ale pojedynek już się zaczął, a Iris mówi Trentowi o ich lokalizacji. Trent znajduje ich oboje wkrótce potem, ale wzywa wtedy do restartu pojedynku, ponieważ Iris ingerowała. W trakcie następnego pojedynku Trent dedukuje nieznany talent Binka: nie może zostać zraniony przez magię. Ponieważ Bink jest nadal podatny na niemagiczne obrażenia, jego talent poszedł na wielkie długości, by ukryć się przez lata, sprawiając, że wydaje się, jakby był ratowany przed magiczną krzywdą przez serię zbiegów okoliczności. Trent jest jednak doskonałym szermierzem i udaje mu się pokonać Binka bez użycia magii. Ma zabić Binka, gdy Kameleon rzuca się na miecz. Jest ona poważnie ranna, a Bink kontratakuje na Trenta, ale bez skutku. Trent nie może jednak zmusić się do zabicia Binka i zamiast tego oferuje pomoc w uratowaniu Kameleona. Trent przemienia Binka w ptaka, aby mógł polecieć do zamku Dobrego Magika Humfreya i przynieść leczniczy eliksir. Binkowi udaje się uzyskać leczniczy eliksir od Humfreya, ale Dobry Magik jest zobowiązany poinformować władze o powrocie Trenta. Przybywając do pałacu królewskiego, odkrywają, że Król Burz nie żyje. Wszyscy urzędnicy Xanthu, w tym Rada Starszych (do której należy ojciec Binka, Roland), są wtedy wysłani, by poradzić sobie z Trentem. Rada捕获a Trenta i leczy Kameleona, a następnie stawia Trenta przed sądem za naruszenie wyroku wygnania. Rada przegląda ostatnie działania Trenta używając magii widzenia, a na początku Bink martwi się, że go stracą za spiskowanie w celu przejęcia tronu. Ale Rada jest wzruszona okazjami honoru i miłosierdzia Trenta i decyduje, że oszczędzą mu egzekucji pod dwoma warunkami: 1) musi się ożenić, i 2) musi przyjąć królowanie Xanthu. Król Burz mógł pozostać królem daleko po swojej szczytowej formie, ponieważ nie było odpowiedniego następcy, i zmuszając Trenta do małżeństwa (i presumowalnie spłodzenia potomka klasy magika), Rada ma nadzieję zapobiec ponownemu wystąpieniu takiej sytuacji. Pierwszym aktem Trenta jako króla jest dezaktywacja magicznej bariery między Xanthem a Mundanią i zniesienie wymogu, aby wszyscy ludzcy obywatele Xanthu musieli udowodnić, że posiadają magiczny talent. Co ważne, Trent odkrył, że magiczna tarcza wyrządzała krzywdę ludziom w Xanth, ponieważ z czasem magia Xanth zmieniała ludzi w inne stworzenia, a jedynym sposobem na zapobieganie temu było pozwolenie na okresowe napływy czystej krwi ludzi z Mundanii. Armia Trenta, składająca się z Mundanów, którzy chcieli imigrować do Xanthu, zaczyna osiedlać się pokojowo w różnych regionach magicznej krainy. Bink随后 zrywa z Sabriną (którą odkrył, że i tak nie jest dla niego odpowiednia) i poślubia Kameleona, ponieważ zrozumiał, że chce "różnorodności" u dziewczyny, a tylko Kameleon z jej niekończącą się zmianą wyglądu i inteligencji da mu to, czego pragnie jego serce. Trent i Iris zamieszkują w Zamku Roogna i zabierają się do pracy, czyniąc go nowym centrum rządu. Bink i Kameleon otrzymują domek tuż poza zamkiem, a Bink otrzymuje tytuł Oficjalnego Badacza Xanthu. Król Trent daje Binkowi jego pierwsze zadanie: odkryć źródło magii w Xanth, co zapowiada fabułę następnej książki, Źródło Magii.


John Holt zauważa, że dzieci nie potrafią mechanicznie odtwarzać algorytmów matematycznych, ale potrafią zastosować tę wiedzę w praktycznych zadaniach, takich jak praca z patyczkami Cuisenaire’a. Taka głęboka nauka sprawia, że uczniowie rozumieją zasady działania liczb, mimo że nie potrafią rozwiązywać zadań na papierze.[sep]W książce „Jak dzieci zawodzą” John Holt wyraża przekonanie, że dzieci uwielbiają się uczyć, ale nienawidzą, gdy je się tego uczy. Jego doświadczenia w klasie jako nauczyciela i badacza doprowadziły go do wniosku, że wszystkie dzieci są inteligentne. Stają się mniej inteligentne, ponieważ przyzwyczajane są przez nauczycieli i szkoły do dążenia wyłącznie do uznania nauczyciela i „poprawnych” odpowiedzi oraz do zapominania o wszystkim innym. W tym systemie dzieci nie dostrzegają wartości w myśleniu i odkrywaniu, lecz widzą ją jedynie w graniu w szkołę. Dzieci wierzą, że za wszelką cenę muszą zadowolić nauczyciela, dorosłych. Uczą się, jak manipulować nauczycielami, aby uzyskać wskazówki dotyczące tego, czego nauczyciel naprawdę oczekuje. Poprzez język ciała nauczyciela, wyraz twarzy i inne sygnały uczą się, jaka może być właściwa odpowiedź. Mamroczą, wymijają odpowiedź, zmuszają nauczyciela do odpowiedzenia na własne pytanie i strzelają losowo, czekając, co się stanie – wszystko po to, aby zwiększyć szansę na poprawną odpowiedź. Gdy dzieci są bardzo małe, wykazują naturalną ciekawość świata, usiłując pilnie zrozumieć, co jest prawdziwe. Kiedy stają się „producentami”, a nie „myślicielami”, odchodzą od eksploracji i zaczynają „łowić” poprawne odpowiedzi bez głębszego zastanowienia. Wierzą, że muszą mieć zawsze rację, dlatego szybko zapominają o błędach i o tym, jak te błędy powstały. Uważają, że jedyną dobrą reakcją nauczyciela jest „tak”, a „nie” oznacza porażkę. Boją się błędnych odpowiedzi i unikają wyzwań, ponieważ mogą nie znać właściwej odpowiedzi. Ten strach, który rządzi nimi w środowisku szkolnym, wyrządza wielką krzywdę ich myśleniu i nauce. Zadaniem nauczyciela jest pomóc im przezwyciężyć lęk przed porażką i badać problem w celu rzeczywistej nauki. Często nauczyciele robią odwrotnie – budują lęk dzieci do monumentalnych rozmiarów. Dzieci muszą zobaczyć, że porażka jest honorowa i pomaga im budować znaczenie. Nie powinna być postrzegana jako upokarzająca, lecz jako krok do prawdziwej nauki. Bojąc się błędów, nigdy nie próbują zrozumieć własnych pomyłek i nie chcą ani nie potrafią zrozumieć, kiedy ich myślenie jest błędne. Lęk dzieci w szkole potęgują kary cielesne i upokorzenie, z których oba mogą przestraszyć dzieci do myślenia w kategoriach „dobrze/źle” i odwieść je od naturalnego myślenia eksploracyjnego. Holt utrzymuje, że gdy nauczyciele chwalą uczniów, odbierają im radość z samodzielnego odkrywania prawdy. Powinni im pomagać, kierując ich do eksploracji i nauki zgodnie z ich zainteresowaniami. W matematyce dzieci uczą się algorytmów, ale gdy zetkną się z zadaniami na patyczkach Cuisenaire’a, nie potrafią zastosować swojej wiedzy w rzeczywistych sytuacjach. Ich nauka jest powierzchowna, ponieważ potrafią czasem „wypluć” algorytm przy zadaniu na papierze, ale nie rozumieją, jak ani dlaczego algorytm działa i nie mają głębokiego zrozumienia liczb. Holt wierzy, że roczne testy osiągnięć nie pokazują prawdziwej nauki. Nauczyciele (w tym Holt) zazwyczaj „cramują” do tych testów w tygodniach poprzedzających. Tymczasem materiał opanowany jest zapominany krótko po testach, ponieważ nie był motywowany zainteresowaniem ani nie ma praktycznego zastosowania.


Meduzy zdradziły sprzymierzeńców i zaatakowały Układ Słoneczny, zajmując Księżyc oraz bombardując Ziemię. Ostatecznie John Ulnar i Aladoree Anthar zbudowali broń AKKA, która zniszczyła flotę wroga oraz Księżyc.[sep]Legion to siły zbrojne i policja Układu Słonecznego. Została utworzona w celu utrzymania pokoju po obaleniu „Purpurów”, dynastii, która rządziła całą ludzkością przez pokolenia. John Ulnar, młody absolwent akademii legionowej, nosi to samo nazwisko co Purpurowi, ale jest entuzjastycznym zwolennikiem Legionu. Do pokonania Purpurów użyto broni zwanej AKKA. Wykorzystując zniekształcenie czasoprzestrzeni, wymazuje ona materię z Wszechświata – dowolną materię, o dowolnych rozmiarach, nawet gwiazdę lub planetę. Tajemnica AKKA jest strzeżona przez jedną rodzinę, potomków jej twórcy, i jest przekazywana z matki na córkę. Jednym z najważniejszych zadań Legionu jest ochrona obecnej Strażniczki, pięknej młodej kobiety o imieniu Aladoree Anthar. W wyniku intryg swojego wujka, wpływowego polityka z ukrytą agendą, John Ulnar zostaje przydzielony do sił ochronnych Aladoree w tajnej fortecze na Marsie. Gdy zostaje ona porwana przez ogromny statek kosmiczny obcych, John i trzej inni ocalali z sił ochronnych podążają za porywaczami na planetę w układzie gwiazdy Barnarda. Rozbijają się i muszą przedostać się przez dziki kontynent do jedynej pozostałej cytadeli Meduz. Wujek Johna Ulara i jego siostrzeniec sprzymierzyli się z Meduzami, aby odzyskać swoje imperium, i porwali Aladoree, aby zapewnić, że AKKA nie zostanie użyta przeciwko nim. Meduzy jednak zdradzają Purpurów, dążąc do zniszczenia wszystkich ludzi i przeniesienia się do Układu Słonecznego, ponieważ ich własny świat, znacznie starszy od Ziemi, wkracza w gwiezdną orbitę Barnarda. John Ulnar i jego towarzysze ratują Aladoree, ale inwazja na Układ Słoneczny już się zaczęła. Meduzy podbijają Księżyc, zakładają tam bazy i bombardują Ziemię pociskami z gazem. John, Aladoree i ich towarzysze lądują na zniszczonej Ziemi. Walcząc z kanibalami oszalałymi pod wpływem gazu, budują AKKA i niszczą floty Meduz (a także Księżyc Ziemi).


Lucas nie zostaje przywrócony do ludzkiej postaci, mimo że doszło do wymieszania krwi z Bianką podczas walki. Na koniec historii dziewczyna wstępuje do nieba, zamiast pełnić funkcję mostu między światem ludzi a duchów.[sep]Lucas powstaje z martwych, a dzięki pomocy Baltazara i Ranulfa Bianca przekonuje go, by wrócił do Evernight i szukał pomocy w opanowaniu żądzy krwi, zanim będzie za późno i zostanie przez nie pochłonięty. Po jego powrocie pani Bethany oferuje mu schronienie, co bardzo irytuje pozostałych uczniów. Rodzice Bianki zostają poinformowani, że ich córka nie żyje, i obwiniają za to Lucasa. W bibliotece Bianca wpada w pułapkę zastawioną przez panią Bethany na widma. Uwalnia ją, wkraczając w sny Lucasa. Lucas ma wybrać się do pobliskiego miasteczka, a Bianca ma mu towarzyszyć. Podążając za Lucasem, dopóki nie będzie mogła się mu ukazać, Bianca zostaje uwięziona przez Patrice za pomocą lustra. Lucas uwalnia ją, ale dowiaduje się wszystkiego o jej śmierci i o tym, jak Lucas stał się wampirem. W kawiarni Lucas zostaje zaatakowany przez kilku członków Czarnego Krzyża, w tym przez swoją matkę, którzy uciekają po wezwaniu policji; choć nikt nie ucierpiał, Lucas jest wstrząśnięty. Bianca spotyka się z ojcem i on akceptuje ją taką, jaka jest, zanim pomaga jej powiedzieć o wszystkim matce. Jej rodzice również zdają sobie sprawę, że pani Bethany knuje coś złego, więc zgadzają się pomóc Biance i jej przyjaciołom przeszukać szkołę w poszukiwaniu pułapek zastawionych przez panią Bethany i uwolnić widma w nocy balu jesiennego. Podczas trwania balu kilku ludzkich uczniów zostaje opętanych przez widma, które są wściekłe i zdezorientowane tym, co dzieje się w Evernight. Bianca udaje się do Krzysztofa, potężnego widma, a on mówi jej, że może zostać mostem między światem ludzi a światem, który zamieszkują widma, zanim trafią do nieba. Zgadza się przemyśleć to przed powrotem do świata ludzi. Później jest świadkiem, jak pani Bethany mówi Lucasowi, że wampiry mogą zostać przywrócone do ludzkiej postaci, choć wymaga to poświęcenia widma, gdy nastąpi zmieszanie krwi obu nadprzyrodzonych istot. Lucas nie zgadza się i odchodzi. Bianca wpada w potężną pułapkę, gdy idzie po swoją koralową bransoletkę, aby móc w pełni materializować się, i czuje, jakby była uwięziona przez dni, zanim zostaje uwolniona do wielkiego pokoju zaprojektowanego do przetrzymywania i osłabiania widm. Pani Bethany ujawnia, że planuje zabić Biankę, aby ponownie stać się człowiekiem, ale jej plany zostają powstrzymane przez przybycie Lucasa i jej rodziców. Bianca nie może uciec z pokoju, więc opętuje Skye, która na to pozwala. Bianca pomaga innym widmom opuścić świat ludzi, tworząc światło, do którego widma unoszą się, przybierając bardziej ludzki wygląd, przestając być okaleczonymi istotami, jakimi były wcześniej. Była gotowa odejść, ale pani Bethany chwyta Maxine, która ostrzegła jej rodziców. Bianca wzywa Krzysztofa, który okazuje się być mężem pani Bethany sprzed jego morderstwa; on zamienia się miejscami z Maxine i zostaje zniszczony, gdy domek pani Bethany wali się, zabijając ją również. Wybucha walka z wampirami, którzy planowali pomóc w zamordowaniu Bianki oraz jej towarzyszy widm i przyjaciół. Lucas jest ciężko ranny, ale Bianca pije jego krew, a on pije jej. Ich krew się łączy i Lucas zostaje przywrócony do ludzkiego życia. Cykl kończy się refleksją Bianki nad resztą jej wiecznego życia jako mostu między światami dla widm.


Po połączeniu sił załogi odczytały symbole z pocisku i ustaliły, że rakiety były kandemiriańskie, ale pismo należało do kultury Monwaing. Odkrycie to ujawniło, że to społeczeństwo Laothaung zniszczyło Ziemię, aby oczyścić planetę przed własną kolonizacją biologiczną.[sep]USS Benjamin Franklin, statek kosmiczny obsadzony wyłącznie przez mężczyzn, wraca na Ziemię, by odkryć, że planeta została strawiona przez erupcje z wnętrza skorupy. Całe życie zginęło, podobnie jak nieliczne placówki ludzkości na Księżycu i sztucznych satelitach. W Układzie Słonecznym czają się pociski, gotowe do zniszczenia powracających statków. Niezdolni do pozostawienia bezzałogowej sondy z powrotem z powodu pocisków, Franklin ucieka do gwiazdy Tau Ceti. Dyscyplina się załamuje, kapitan ginie, a nowa załoga skupia się wokół mężczyzny o imieniu Carl Donnan. Donnan jest inżynierem i odkrywcą, który zrezygnował z wędrówek po Ziemi dla szansy zobaczenia galaktyki, dzięki uprzejmości senatora, który był mu winien przysługę. Teraz prowadzi prawie 300 mężczyzn w poszukiwaniu innych ludzi i zabójców Ziemi. Głównymi podejrzanymi są Kandemirianie, zwłaszcza że pociski krążące po Układzie Słonecznym są kandemiriańskie. Ziemia jest nowa w międzygwiezdnym handlu, a garstka statków wyruszyła w szersze galaktyczne społeczeństwo. Mężczyźni zdają sobie sprawę, że mają małą nadzieję na znalezienie innych ludzi, nie wspominając o kobietach. Mają jednak ze sobą przewodnika, obcego o imieniu Ramri z wielokulturowego społeczeństwa wywodzącego się z planety Monwaing. Ramri jest istotą dwunożną, potomkiem opierzonych, ptakopodobnych stworzeń. Jakiś czas później statek Europa z załogą składającą się ze 100 kobiet wraca, by odkryć zniszczoną Ziemię i pociski krążące po Układzie Słonecznym. Udaje im się unieszkodliwić jeden pocisk. Mały zespół wchodzi na pokład pocisku, w tym oficer nawigacyjny Sigrid Holmen i jej przyjaciółka, oficer artyleryjski Alexandra Vukovic. Pocisk wydaje się być wyprodukowany przez Kandemirian, chociaż na grodzi wewnątrz niego znajdują się symbole w nieznanym piśmie. Inne pociski się zbliżają, a Europa musi odlecieć, nie rozwiązując głównej tajemnicy. Oficerowie naradzają się, gdzie udać się dalej. Podróżując do Vorlaku, Donnan sprzedaje usługi załogi władcy, czyli Dragi, Hlottowi Luursowi. Jego propozycja brzmi, że ludzie opracują nową technologię pozwalającą statkowi wykrywać napędy innych statków znacznie poza zwykłym zasięgiem. Przyjaciel Donnana, Arnold Goldspring, jest matematykiem, który ma mnóstwo nowych pomysłów na tę technologię. Detektor to dopiero początek. Aby udowodnić jego wartość, Donnan negocjuje statek Vorlak, którego użyją do skrytego rajdu na posterunek Kandemirian. Rajd kończy się katastrofą, a oni zostają schwytani przez Kandemirian. Podczas przesłuchania przez dowódcę sił Kandemirian, Tarkamata, Donnan dowiaduje się, że jeśli odmówi odtworzenia technologii dla Kandemiru, jego załoga zginie w męczarniach, jednego po drugim. Nie ma wyboru i musi się podporządkować. Załoga Europy podróżuje daleko poza granice lokalnego gromady do innej, o tętniącej życiu gospodarce kapitalistycznej. Na sugestię Sigrid Holmen, zakładają się jako „Terran Traders Inc.” i zaczynają gromadzić majątek, mając nadzieję, że będą mogli kupić lub czarterować statki w celu poszukiwania ocalałych z Ziemi. Sigrid zostaje porwana przez przedstawicieli rywalizującej kultury kupieckiej, Forsi, którzy przypominają krępy krasnoludy. Forsi chcą zabrać ją na badania, determinowani odkryciem, dlaczego „Terran Traders Inc.” jest w stanie odnosić taki sukces. Próbuje uciec od nich, gdy Alexandra Vukovic, była miejska partyzantka, namierza ją i używa swoich umiejętności, aby wyeliminować porywaczy Sigrid. Załoga Donnana, pracująca na jednej z podbitych planet Kandemirian, jest ściśle monitorowana, aby upewnić się, że pracują tylko nad urządzeniem do wykrywania napędów. Jednak nadzór nad materiałami tworzącymi obudowę urządzenia jest mniej rygorystyczny, co pozwala im stworzyć atrapę zwykłej karabinu żołnierza z pozornie niepowiązanych części. Dzięki temu blefują drogę do wolności, przejmują prawdziwe bronie i ostatecznie kradną statek kosmiczny. Cena tej ucieczki to utrata oddziału samobójców, którzy powstrzymują lokalne wojska wystarczająco długo, aby Donnan, Goldspring, Ramri i reszta mogli wystartować. Ramri zabiera ich na swoją rodzimą planetę, Katkinu. Podobnie jak wiele światów Monwaing, ta ma różne i pozornie niekompatybilne kultury żyjące obok siebie. Oficjalny Przedstawiciel ojczyzny na Katkinu pochodzi z kultury Laothaung. W przeciwieństwie do kultury Ramriego, ta efektywnie i bezwzględnie wykorzystuje biotechnologię. Specjalizowane formy życia, zaprojektowane tak, aby mieć wystarczającą inteligencję do pracy i podporządkowane władcom, wykonują wszystkie prace. Istnieją nawet zmodyfikowane typy Monwaingi używane jako niewolnicy. W biurze Przedstawiciela pokazują im nagranie z przesłuchania agenta kultury kupieckiej Xo. Wskazuje ono, że Ziemia została zniszczona przez bomby sprzedane dwóm mniejszym potęgom narodowym i ustawione jako broń samobójczą, która ma zostać zdetonowana, jeśli któraś z potęg zostanie zaatakowana bronią jądrową. Mężczyźni są wstrząśnięci, ale nadal determinowani do walki z Kandemirianami. Powracając do Vorlaku, Donnan blefuje, przechodząc obok Hlotta Luursa, który jest wciąż zły z powodu utraty statku i jego krewnego na pokładzie. Goldspring zaprojektował więcej broni przy użyciu technologii napędu gwiezdnego. Podstawą napędu jest to, że przestrzeń to wzór stojącej fali. Tam, gdzie występują pasma interferencyjne, w praktyce nie ma przestrzeni ani odległości. Statek może przeskakiwać z pasma na pasmo i podróżować z gwiazdy do gwiazdy w krótkim czasie. Nowe urządzenia wytwarzają sztuczne pasma. Dzięki temu są w stanie zniekształcić czasoprzestrzeń wewnątrz wrogich statków, unieszkodliwiać pociski, wywoływać małe eksplozje termojądrowe i wytwarzać spójne fale dźwiękowe. Ta ostatnia broń pozwala im zadać ostateczny cios flocie Kandemirian, nadając wiadomość, która demoralizuje załogi, jednocześnie zachęcając podbite rasy w Imperium do buntu. Po zwycięstwie wiadomość, w formie starannie opracowanej pieśni minstrela, rozprzestrzenia się po galaktyce. Pieśń, w języku Uru, nosi tytuł „Bitwa pod Brandobar” i opisuje ostateczną bitwę w serii czterowersowych strof. Rozdział powieści jest poświęcony naukowej analizie pieśni, wyjaśniając zarówno historię pieśni, jak i obliczoną strukturę wierszy, zaprojektowaną tak, aby opierać się zmianom, gdy pieśń rozprzestrzenia się od jednego śpiewaka do drugiego wzdłuż szlaków handlowych. To dzięki tej pieśni załoga Europy, za pośrednictwem swoich kontaktów handlowych, dowiaduje się, gdzie udał się USS Benjamin Franklin. Gdy dwie załogi się łączą, poza oczywistymi kwestiami, muszą zdecydować, kto zniszczył Ziemię. Mężczyźni wciąż wierzą, że byli to Kandemirianie, a historia o kupcach jest dezinformacją. Gdy odszyfrowują symbole znalezione przez kobiety, uświadamiają sobie prawdę. Jest to tabela konwersji z systemu dwunastkowego na sześcikowy, pomagająca technikom w reprogramowaniu broni. Pociski są kandemiriańskie, ale pismo to Monwaingi. Jedna z wielu różnych społeczeństw Monwaingi, prawdopodobnie bezwzględna kultura biotechnologiczna Laothaung, chciała Ziemię i uznała za stosowne ją oczyścić przed kolonizacją własną biotą. Ramri wyrusza na swoją rodzimą planetę, zdeterminowany, by oczyścić kulturę, która popełniła zbrodnię, ale świadomy, że jego własny świat może zostać w tym procesie zniszczony. Carl Donnan i Sigrid Holmen mogą tylko spojrzeć na siebie i powiedzieć: „Cośmy zrobili?”.


Magowie w Dunlath planują zrzucić do rzeki truciznę zwaną krwawym deszczem, by zabić wszystkie żywe stworzenia w promieniu dziesięciu mil. Numair ostatecznie powstrzymuje Tristana, zamieniając go w drzewo jabłoni za pomocą jednego słowa mocy.[sep]Daine otrzymuje wezwanie od starych przyjaciół – watahy wilków ze swojej dawnej wioski, prowadzonej przez Brokefanga i jego partnerkę Frostfur, którzy są niezadowoleni z szlachty niszczącej Długie Jezioro, ich terytorium. Wysyłają posłańców z prośbą o pomoc i znikają z powrotem w nocy, by polować, podczas gdy Daine omawia sprawę ze swoim nauczycielem, Numairem Salmalinem. Numair zgadza się pomóc wilkom, ale postanawia najpierw odwiedzić szlachtę w lennie Dunlath na przyjęciu, aby przeprowadzić dalsze śledztwo po tym, jak znajdują spalone szczątki Dziewiątej Grupy Jeździeckiej. Numair rozpoznaje w lennie Dunlath maga bojowego, który似乎 zabiega o względy lady Yolane. Po tym, jak Daine odważnie zwraca się do nich w sprawie zagrożenia dla wilków i regionu, ostrzegając, że jeśli się nie zmienią, wydarzą się pewne rzeczy, szlachta wyśmiewa ją. Wraz z Numairem wycofuje się do swoich kwaterek i potajemnie opuszcza w nocy lenno Dunlath. Tristan Staghorn, mag w Dunlath, jest magiem wojny z uniwersytetu w Carthak, gdzie Numair studiował, stając się jednym z siedmiu najpotężniejszych magów na świecie. Po odkryciu, że Tristan tam jest, Numair uświadamia sobie, że sytuacja w Dunlath jest gorsza, niż myśleli. Tworzy magiczne symulakrum (klon) siebie samego i gra na wiedzy Tristana o nim z czasów w Carthak, gdzie był „ograniczonym do książek idiotą”. Wyjaśnia Daine, że ludzie, którzy są magami w czarnych szatach, studiują książki i nie uczą się niczego praktycznego. Daine wydaje się, że zbyt mocno polega on na głupości wrogiego maga. Niedługo potem Numair postanawia wrócić do miasta, gdzie przebywa król Jonathan, i ostrzec go o tym, co dzieje się w Dunlath. Daine zostaje, by uporządkować ten bałagan ze swoim przyjacielem Brokefangiem, a Numair mówi jej, by nie robiła niczego skrajnego, w przeciwnym razie zamknie ją w najgłębszej i najwilgotniejszej lochu, jaką tylko znajdzie, gdy ją ponownie dopadnie. Przez całą książkę Daine osiąga kolejny poziom w rozwoju swojej dzikiej magii, zaczynając dzielić umysły ze zwierzętami – użyteczna umiejętność, którą wykorzystuje, szpiegując oczami wiewiórek i innych stworzeń. Ta umiejętność wkrótce przekłada się na zyskiwanie pewnych cech zwierzęcych po powrocie do jej naturalnego ciała. Daine odkrywa, że ma moc przemieniania się w zwierzęta, po tym jak Maura, nieco pospolita i znacznie młodsza siostra lady Yolane, ucieka z lenna Dunlath. Niedługo potem Rikash Moonsword, Burzliwy, wydaje się być przychylny Maurze i sprawia, że Daine przemyśla swoją teorię, że wszystkie Burzliwe są z natury złe. Maura mówi Daine o planach Yolane, by zostać królową – układzie z cesarzem Ozorne z Carthak, który jest również sugerowany jako sprawca oblężenia w Sokołym Gnieździe w pierwszej książce. W międzyczasie Daine spotyka bazyliszka o imieniu Tkaa, który staje się ważnym sojusznikiem i częściowym nauczycielem dla Kitten, jej smoczej córki; Tristan tworzy magiczną barierę, by odizolować lenno Dunlath od pomocy. W uniwersum Tortall bazyliszki przypominają eleganckie jaszczurki, które potrafią stać na tylnych łapach. Jedzą kamienie i mają ciekawy pisk, który zamienia wszystko na ich bezpośredniej drodze w kamień. Daine dowiaduje się, że Tristan i jego przyjaciele magowie Alamid i Gissa zamierzają zrzucić truciznę zwaną krwawym deszczem do rzeki na północy Dunlath, by zabić wszystko żyjące w promieniu dziesięciu mil od rzeki. Tristan próbuje zranić Daine swoją magią, a Numair zamienia go (Tristana) w drzewo jabłoni jednym słowem mocy, co powoduje również, że drzewo gdzieś na świecie zamienia się w człowieka. Dzięki pomocy Maury, Tkaa, Kitten (Skysong Smoczę), Pana Burzliwych Rikasha, Łowcy Taita, Alanny Lwicy, Raoula z Goldenlake oraz zwierząt z Długiego Jeziora Dunlath, Numair i Daine udaje się rozbić cały spisek w największym oblężeniu, jakie Daine udaremniła do tej pory.


Po wyjeździe ojca Vicente do Zatoki Monterey, funkcję przejmuje ojciec Merced. Karana oraz inni Indianie akceptują nowego przywódcy i pozostają w misji, a sama Karana umiera kilka dni później w dormitorium kobiet.[sep]Zia to czternastoletnia siostrzenica Karany, Indianki pozostawionej na Wyspie Niebieskich Delfinów w poprzedniej książce. Zia wierzy, że jej ciotka Karana żyje, i z pomocą młodszego brata Mando dwukrotnie wypływa osiemnastostopową łodzią w ostatecznie nieudanych próbach uratowania Karany. Na wyspie znajdują się dowody na to, że wciąż tam przebywa, w tym małe ślady stóp w piasku, ślady ognisk kuchennych i pozostałości po chatach. Kapitan Nidever płynie na Wyspę Niebieskich Delfinów na polowanie na wydry, zabierając ze sobą ojca Vicente, aby odnaleźć Karanę. Tymczasem Kamienne Ręce, planując ucieczkę dla siebie i innych Indian żyjących w misji, daje Zii klucz do dormitorium dziewcząt. Otwiera ona sypialnię, a kapitan Cordova osadza Zię w więzieniu, wierząc, że była ona inicjatorką ucieczki. Kapitan Nidever wraca z Karaną i jej drugim psem, Rontu-Aru. Kapitan Nidever i ojciec Vicente kłócą się i w końcu uwalniają Zię z więzienia. Zia i Karana nie mogą się porozumieć, chociaż Karana wydaje się adaptować do społeczeństwa. Uczy się pleść kosze jak inni Indianie z misji, uwielbia melony i jest zachwycona końmi, których nie było na jej wyspie. Początkowo Karana ma spać w dormitorium kobiet, ale Rontu-Aru zostaje od niej oddzielony i przykuty na dziedzińcu, ponieważ kapłani wierzą, że przynosi on pchły do sypialni. Karana, nieprzyzwyczajona do towarzystwa innych i tęskniąca za psem, przenosi się na dziedziniec. Ojciec Merced ciężko choruje i umiera, a jego miejsce zajmuje ojciec Vicente. Pozwala ludziom sprzedawać rzeczy, które wykonują, i zatrzymywać zarobione pieniądze. Następnie udaje się do Zatoki Monterey, a jego miejsce zajmuje ojciec Malatesta. Kamienne Ręce, Karana i inni nie lubią ojca Malatesty i uciekają. Zia znajduje Karanę w tej samej jaskini, w której ona i Mando ukryli szalupę, którą znaleźli na początku książki. Kilka dni później Karana umiera. Zia postanawia wrócić do swojego rodzinnego miasta, Pala, gdzie umiera lata później.


Błędne chińskie obliczenia dotyczące asteroidy prowadzą do jej uderzenia w Ziemię i zniszczenia ekosystemu, co czyni załogę na Tytanie prawdopodobnie ostatnimi ludźmi. W odległej przyszłości Słońce wchodzi w fazę czerwonego olbrzyma i ociepla Tytana, sprzyjając rozwojowi inteligentnych stworzeń budujących statki kosmiczne.[sep]Powieść Baxtera bada różne możliwe postawy wobec eksploracji kosmosu i nauki na początku XXI wieku, wyrażając jednocześnie jego obawy dotyczące antyintelektualizmu oraz utraty ducha pionierstwa we współczesnej polityce i kulturze amerykańskiej. W powieści Baxtera Ameryką rządzi prezydent-fundamentalista chrześcijański, Xavier Maclachlan, który wierząc, że Ziemia jest centrum wszechświata, nakazuje równorzędne traktowanie modelu Ptolemejskiego układu słonecznego w programach nauczania w szkołach średnich, podczas gdy kultura młodzieżowa popada w buntowniczy spirale upadku wraz z powszechnym przyjęciem cyfrowych technologii rozrywkowych. W wyniku izolacjonistycznej polityki skrajnej prawicy, którą Ameryka obecnie popiera, zerwała ona więzi z resztą świata (w tym wewnątrz siebie, z odłączającymi się państwami-narodami), zwłaszcza w momencie gdy narastają napięcia z rosnącą w siłę Chinami, które zaangażowane są w zdecydowaną walkę o kontrolę nad przestrzenią kosmiczną po tym, jak amerykański program wahadłowców ulega katastrofie wraz z utratą Columbii (ale nie w taki sam sposób jak w rzeczywistości. W tej linii czasowej, zamiast rozpaść się podczas wejścia w atmosferę, wahadłowiec ulega nieodwracalnej katastrofie lądowania z utratą dwóch członków załogi), a NASA nie ma żadnego poparcia publicznego ani politycznego, aby pomóc w odbudowie po wypadku. W konsekwencji, w ramach planów wykonawczych Maclachlana, wojsko USA łączy się z agencją kosmiczną, aby jej zasoby zostały przekierowane na wydatki obronne, w tym wykorzystanie jej pojazdów kosmicznych jako platform broni i zmuszenie NASA do opracowania biologicznych broni celowanych etnicznie, przystosowanych do atakowania Chińczyków z grupy Han. W tym negatywnym klimacie i nie widząc dla siebie przyszłości po trwałym zamknięciu programu kosmicznego ani dla dekadenckiej przyszłości ludzkości, mały zespół naukowców i astronautów musi przekonać NASA do sfinansowania załogowej misji na Tytana w celu potwierdzenia odkryć życia z misji Cassini i odnowienia zainteresowania eksploracją kosmosu na świecie. Robią to, wykorzystując starsze statki kosmiczne do różnych celów: wahadłowiec Atlantis jest przebudowany, aby przewozić ładunek na orbitę, a przywrócony do życia Saturn V służy do budowy głównego statku (ciężko zmodyfikowanej wersji Discovery wykorzystującej napęd jonowy), wykorzystując moduły mieszkalne z wycofanej Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, a kapsuły powrotne Apollo są przystosowane do lądowników na Tytana. W dniu ostatniego startu, aby rozpocząć misję, z gotowym do wyniesienia załogi w przestrzeń kosmiczną wahadłowcem Endeavour, szalony generał USAF, napędzany płytkim militaryzmem i nienawiścią do eksploracji kosmosu, próbuje zestrzelić wahadłowiec podczas startu. Mimo uszkodzeń odniesionych od pocisku antysatelitarnego wystrzelonego z przywróconego X-15, Endeavour udaje się wejść na orbitę, a pięciu członków załogi rozpoczyna swoją sześcioletnią podróż do Saturna, podążając za grawitacyjną międzyplanetarną siecią transportową. W trakcie podróży jeden z członków załogi ginie po burzy słonecznej. Wykorzystanie szklarni CELSS do podtrzymywania życia zapewnia ciągłe zaopatrzenie w żywność, a astronauci polegają na warzywach, zbożach i owocach ze szklarni podczas podróży. Ale sytuacja przybiera mroczny obrót, gdy finansowanie i wsparcie dla zaopatrzenia i powrotu na Ziemię są cięte przez administrację Maclachlana (zaproponowane i przeprowadzone przez tych samych ludzi, którzy próbowali zestrzelić wahadłowiec), pozostawiając zespół bez nadziei na przetrwanie poza tym, co mogą znaleźć na Tytanie. Gdy docierają do Saturna i przygotowują się do lądowania na powierzchni Tytana, kolejny członek załogi ginie podczas procedury lądowania, a inny zostaje skutecznie unieruchomiony. Tytan okazuje się ponurym, zamarzniętym karłowatą planetą, zawierającym oceany ciekłego etanu, lepką błotnistą powierzchnię i klimat, który obejmuje gęstą atmosferę fioletowych związków organicznych spadających jak śnieg z chmur; a jedynymi śladami życia, jakie znajdują, są skamieniałości bakterii mikroskopijnych podobnych do tych odzyskanych z marsjańskich meteorytów. Pozostali astronauci przekazują swoje odkrycia z powrotem do w dużej mierze nieinteresującej się Ziemi. Tymczasem Chińczycy, aby zemścić się za ataki biologiczne ze strony USA, powodują ogromną eksplozję obok asteroidy (2002OA), mając na celu jej skierowanie na orbitę Ziemi i zagrożenie światu celowanymi precyzyjnymi uderzeniami w przyszłości. Niestety, ich obliczenia są błędne, ponieważ nie wzięli pod uwagę rozmiaru asteroidy, która może spowodować wydarzenie wymierania kredowo-paleogeńskiego. Asteroida uderza w Ziemię, krytycznie uszkadzając ekosystem planetarny. Członkowie zespołu z Tytana są prawdopodobnie ostatnimi żyjącymi ludźmi. Gdy ocaleli astronauci powoli umierają z powodu chorób i wewnętrznych konfliktów, decydują się spróbować zapewnić przetrwanie życia: biorą fiolkę z bakteriami i wrzucają ją do krateru wypełnionego ciekłą wodą, w nadziei, że jakaś forma życia rozwinie się. Ostatnia sekwencja powieści przedstawia ostatnich dwóch członków załogi wcielonych na Tytanie kilka miliardów lat w przyszłości. Słońce weszło w fazę czerwonego olbrzyma, ocieplając układ Saturna i wspomagając ewolucję życia, w postaci dziwnych, inteligentnych stworzeń przypominających chrząszcze, na Tytanie. Astronauci obserwują, jak stworzenia budują flotę statków kosmicznych, aby zasiać życie i skolonizować nowe układy słoneczne, zanim rozszerzające się słońce zagotuje powierzchnię księżyca.


Oryginalny rękopis powieści nie zawierał wyjaśnienia tajemnicy, a Joan Lindsay opublikowała go zgodnie z pierwotnym zamysłem. Rozwiązanie zagadki ukazało się drukiem za życia autorki w 1980 roku pod tytułem „The Murders at Hanging Rock”.[sep]Akcja „Picnic at Hanging Rock” (Piknik pod Wiszącą Skałą) koncentruje się wokół wycieczki grupy dziewcząt z Appleyard College – fikcyjnej elitarnej prywatnej szkoły z internatem – które udają się na Wiszącą Skałę w rejonie Mount Macedon w stanie Wiktoria, aby spędzić tam piknik w Walentynki 1900 roku. Wycieczka kończy się tragedią, gdy trzy z dziewcząt, a później jedna z ich nauczycielek, tajemniczo znika podczas wspinaczki na skałę. Nie podano żadnego powodu ich zniknięcia, a jedna z zaginionych dziewcząt, którą później odnaleziono, nie pamięta, co stało się z jej towarzyszkami. Czwarta dziewczyna, która również wspinała się na skałę z grupą, jest mało pomocna w rozwiązaniu tajemnicy, ponieważ wróciła w stanie histerii z powodów, których nie potrafi wyjaśnić. Zniknięcia wywołują duże zaniepokojenie lokalnej społeczności oraz międzynarodowy sens, a molestowanie seksualne, porwanie i morderstwo znajdują się na czele listy możliwych scenariuszy. Kilka zorganizowanych przeszukań terenu pikniku i okolic samej skały nie przynosi żadnych rezultatów. Tymczasem uczniowie, nauczyciele i pracownicy szkoły, a także członkowie społeczności, zmagają się z zagadkowymi wydarzeniami. Młody mężczyzna, który na własną rękę poszukuje zaginionych, odnajduje jedną z dziewcząt, ale sam zostaje znaleziony w niewytłumaczalnym oszołomieniu – stając się kolejną ofiarą skały. Zaniepokojeni rodzice zaczynają zabierać swoje córki z niegdyś prestiżowej szkoły, a kilku pracowników, w tym dyrektorka, rezygnuje lub spotyka je tragiczny koniec. Mówi się, że zarówno College, jak i posterunek policji w Woodend, gdzie przechowywano akta śledztwa, zostały krótko potem zniszczone przez pożar. Nierozwiązana tajemnica zniknięć była bez wątpienia kluczem do sukcesu zarówno książki, jak i późniejszego filmu. Wydarzenie to wzbudziło wystarczająco trwałe zainteresowanie publiczne, że w 1980 roku opublikowano książkę z hipotetycznymi rozwiązaniami (autorstwa Yvonne Rousseau) zatytułowaną „The Murders at Hanging Rock”. W rzeczywistości oryginalny rękopis Lindsay zawierał ostatni rozdział, w którym tajemnica została wyjaśniona. Na sugestię redaktora Lindsay usunęła go przed publikacją. Rozdział osiemnasty, jak go nazywano, został opublikowany pośmiertnie w 1987 roku jako „The Secret of Hanging Rock” przez wydawnictwo Angus & Robertson. Powieść jest napisana w formie prawdziwej historii, a nawet zaczyna się i kończy pseudo-historycznym prologiem i epilogiem, co dodaje ogólnego uczucia tajemniczości. Jednakże, choć formacja geologiczna Wisząca Skała i kilka wspomnianych miast to rzeczywiste miejsca w pobliżu Mount Macedon, historia nie jest całkowicie prawdziwa. Lindsay niewiele robiła, aby rozwiać mit, że historia jest oparta na prawdzie, w wielu wywiadach odmawiając potwierdzenia, że jest to w całości fikcja, lub sugerując, że części książki są zmyślone, a inne nie. Walentynki, 14 lutego 1900 roku, przypadały na środę, a nie na sobotę, jak przedstawiono w historii. Wszystkie próby entuzjastycznych czytelników odnalezienia historycznych dowodów na wydarzenie, postacie, a nawet Appleyard College, okazały się bezowocne. Appleyard College było w pewnym stopniu oparte na Clyde Girls' Grammar School w East St Kilda w Melbourne, do którego Joan Lindsay uczęszczała jako dzieńówka w wieku nastoletnim. Przy okazji, w 1919 roku ta szkoła została przeniesiona do miasta Woodend w stanie Wiktoria, około 8 km na południowy zachód od Wiszącej Skały. Książka sugeruje, że fikcyjna lokalizacja Appleyard College, biorąc pod uwagę jej widok na wschód na Mount Macedon przy drodze Bendigo-Melbourne, mogła znajdować się po zachodniej stronie Calder Highway/Black Forest Drive (C792), około 2–4 km na południe od Woodend. O wiele bardziej szczegółowe streszczenie historii znajduje się w głównym wpisie dotyczącym wersji filmowej.


Sterling North wypuszcza Rascala na wolność w lesie po drugiej stronie jeziora, ponieważ dorosły szopr jest zwierzęciem dzikim, a jego najazdy na pola sąsiadów stają się zbyt uciążliwe. W celu uwolnienia przyjaciela chłopiec używa nowo ukończonego kajaka.[sep]Podtytułowana „wspomnieniem z lepszych czasów”, książka Northa jest poematem prozą o nastoletnim niepokoju. „Rascal” opisuje pełną miłości, a jednak dystansową relację młodego Sterlinga z ojcem, marzycielem Davidem Willardem Northem, oraz bolesną stratę, jaką oznaczała śmierć jego matki, Elizabeth Nelson North. (Książka porusza również troski młodego Sterlinga o starszego brata Herschela, który walczy w Europie podczas I wojny światowej). Chłopiec odzyskuje kontakt ze społeczeństwem dzięki nieoczekiwanej interwencji swojego zwierzęcia, szopra – „czarodzieja z pierścieniem na ogonie”, który dominuje na niemal każdej stronie. Książka zaczyna się od schwytania małego szopra i śledzi jego wzrost do rocznego osobnika. Historia jest także osobistą kroniką epoki zmian między (prawie) nienaruszonym dzikim lasem a rolnictwem; między czasami pionierów a powstawaniem miast; oraz między transportem konnym a samochodami, wśród innych przeobrażeń. Przez pryzmat oczu chłopca autor przedstawia swoje obserwacje z wypraw w okolicy rodzinnego miasta, w kontraście do wspomnień ojca z czasów „kiedy Wisconsin było wciąż w połowie dzikie, kiedy pumy czasem zaglądały przez okna, a płochacze wołały przez całą noc”, co daje wgląd w przeszłość, jak sugeruje pierwotny podtytuł. Książka jest pełna humorystycznych momentów. Siostra Theo nie rozumie, dlaczego Sterling buduje kajak w salonie i jest „prawie zszokowana” („wyprowadzona z równowagi”), gdy Rascal, który leżał i wtapiał się w skórę jaguara z Amazonii wujka Justusa, wstaje. Później w książce Rascal dołącza do niego w konkursie jedzenia placek i wygrywają, ale zostają zdyskwalifikowani, choć jego przyjaciel Oscar Sunderland zajmuje dzięki temu pierwsze miejsce. Rascal lubił również jeździć w koszyku na rowerze i pomagał mu sprzedawać magazyny, tworząc animowany pokaz boczny. Książka ma również poważne momenty. Brat autora, Herschel, służy w wojsku podczas I wojny światowej, a Sterling tęskni za wieścią od niego. Rascal zostaje uwięziony po tym, jak gryzie denerwującego chłopca, który strzela do niego gumką. Później Sterling łagodnie przechodzi hiszpankę podczas epidemii. (W książce wspomina się, że jego ciotka Lillie, która opiekowała się nim podczas choroby, powiedziała, że matka Sterlinga chciała, aby został pisarzem, co osiągnął). Ostatecznie problemy z najazdami Rascala na pola i kurniki stają się zbyt uciążliwe; irytacja sąsiadów zwierzęciem chłopca nie może być dłużej ignorowana. Ponadto Rascal staje się dorosłym i, jako taki, przyciąga uwagę zazdrosnych samców i zainteresowanych samic szopów. Sterling zdaje sobie sprawę, że Rascal jest dzikim zwierzęciem i nie może być dłużej trzymany, chyba że zawsze w klatce. Podróżuje nowo ukończonym kajakiem, by wypuścić Rascala w lesie po drugiej stronie pobliskiego jeziora. Siostra autora, poważna poetka i historyczka sztuki Jessica Nelson North, jest jedną z nut normalności z początku XX wieku w tej książce. Nie była szczególnie zadowolona z tego, jak jej brat przedstawił jej rodzinę w „Rascalu” (mimo że była dumna z osiągnięcia brata, niezależnie od tego). Tematem „Rascala” nie jest przyjaźń, lecz strata i jej transcendencja. Sterling traci matkę, uwagę ojca, brata na wojnie i w końcu najlepszego przyjaciela, Rascala, ale przetrwa i wyciągnie z tego naukę.


Po wybuchu formalnej wojny spowodowanej zniszczeniem Buenos Aires, Rico nie podejmuje szkolenia oficerskiego i pozostaje szeregowcem. W ostatniej scenie powieści nie dowodzi on oddziałem przygotowującym się do desantu na Klendathu, a jego ojciec nie wstępuje do armii po śmierci żony.[sep]Akcja „Starship Troopers” rozgrywa się w trakcie międzygwiezdnej wojny między Ziemską Federacją a Arachnidami (zwanymi „Bugs”) z planety Klendathu. Historia jest opowiedziana jako seria retrospekcji przez Juana Rico i jest jedną z nielicznych powieści Heinleina utrzymanych w takiej konwencji. Powieść zaczyna się od sceny z Rico na pokładzie korwety „Rodger Young” (nazwanej na cześć Rodgera Wiltona Younga, odznaczonego Medalem Honoru), służącego w plutonie zwanym „Rasczak's Roughnecks” (od nazwiska dowódcy, porucznika Rasczaka), przygotowującego się do rajdu na planetę „Skinnies”, sojuszników Arachnidów. Dowiadujemy się, że jest on kapsułowym piechurem w Mobilnej Piechocie Ziemskiej Federacji. Sam rajd, będący jednym z nielicznych przykładów rzeczywistej walki w powieści, jest stosunkowo krótki: Roughnecks lądują na planecie, niszczą cele i wycofują się, ponosząc jedną stratę (Dizzy Flores, który umiera w łodzi ratunkowej w wyniku odniesionych w walce ran). Następnie historia cofa się do ukończenia przez Rico szkoły średniej i jego decyzji o zapisaniu się do Służby Federalnej mimo sprzeciwów ojca, który go wydziedzicza. Jest to jedyny rozdział opisujący cywilne życie Rico, a większość jego treści stanowią monologi dwóch osób: emerytowanego podpułkownika Jeana V. Dubois, nauczyciela Rico w szkole w przedmiocie „Historia i Filozofia Moralna”, oraz sierżanta floty Ho, rekrutera do sił zbrojnych Ziemskiej Federacji. Niektórzy widzą w Dubois głos samego Heinleina w całej powieści; wygłasza on prawdopodobnie najsłynniejszy monolog w książce na temat przemocy, stwierdzając, że „... rozstrzygnęła ona więcej kwestii w historii niż jakikolwiek inny czyn”. Monologi sierżanta floty Ho badają naturę służby wojskowej, a jego antywojenne tyrady wydają się być przede wszystkim kontrastem dla wypowiedzi Dubois. Dowiadujemy się później, że jego napady są częścią polityki mającej na celu odstraszenie kandydatów zapisujących się bez przekonania. W całej książce znajdują się inne retrospekcje do lekcji historii i filozofii moralnej Rico w szkole średniej, które opisują, jak w Ziemskiej Federacji czasów Rico prawa pełnego obywatela (głosowania i sprawowania urzędu publicznego) muszą być zdobyte poprzez jakąś formę ochotniczej służby federalnej. Mieszkańcy, którzy nie skorzystali z prawa do odbycia tej służby federalnej, zachowują wszystkie inne prawa zazwyczaj kojarzone z nowoczesną demokracją (wolność słowa, zgromadzeń itp.), ale nie mogą głosować ani sprawować urzędów publicznych. Taka struktura powstała ad hoc po upadku „zachodnich demokracji XX wieku”, spowodowanym zarówno niepowodzeniami społecznymi w kraju (wśród których wymienione jest słabe radzenie sobie z przestępczością nieletnich), jak i klęską militarną za granicą z rękami Chińskiej Hegemonii. W kolejnej części powieści, po odrzuceniu wszystkich jego preferowanych wyższych wyborów służby, Rico udaje się na szkolenie podstawowe do obozu Camp Arthur Currie na północnych preriach. Pięć rozdziałów poświęconych jest doświadczeniom Rico tam, w tym jego przystosowaniu się do bardzo innej sytuacji, wstępowaniu do służby pod okiem głównego instruktora, zawodowego sierżanta okrętowego Charlesa Zima. Obóz Currie jest z założenia rygorystyczny; mniej niż dziesięć procent rekrutów kończy szkolenie podstawowe. Reszta rezygnuje, jest usuwana lub ginie podczas szkolenia. Jeden z rozdziałów dotyczy Teda Hendricka, współrekruta i ciągłego marudnika, który jest bity i wyrzucany za uderzenie przełożonego podczas ćwiczeń bojowych (zaskoczył sierżanta Zima po tym, jak został przez niego uderzony za niewykonanie zadania podczas ćwiczeń). Inny rekrut, dezerter, który podczas nieobecności zabił małą dziewczynkę, jest powieszony przez swój batalion po aresztowaniu przez policję cywilną i przewiezieniu z powrotem do Camp Currie. Sam Rico jest bity za nieprawidłowe obchodzenie się z (symulowaną) bronią jądrową podczas ćwiczeń; mimo tych doświadczeń ostatecznie kończy szkolenie i zostaje przydzielony do jednostki we flocie. W pewnym momencie podczas szkolenia Rico „Wojna z Bugami” zmienia się z incydentów przygranicznych na formalną wojnę, a Rico bierze udział w operacjach bojowych. Wojna „oficjalnie” zaczyna się atakiem Arachnidów, który niszczy miasto Buenos Aires (w którym ginie matka Juana, odwiedzająca je w tamtym czasie), choć Rico jasno stawia sprawę, że przed atakiem było wiele „incydentów”, „patroli” lub „akcji policyjnych”. Rico krótko opisuje porażkę Ziemskiej Federacji w bitwie o Klendathu, podczas której jego jednostka zostaje zdziesiątkowana, a jego statek zniszczony. Po Klendathu Ziemska Federacja zostaje zredukowana do wykonywania rajdów uderzeniowych, podobnych do tego opisanego na początku powieści (który chronologicznie byłby umieszczony między rozdziałami 10 a 11). Tymczasem Rico zostaje przydzielony do Rasczak's Roughnecks. Ta część książki skupia się na codziennej rutynie życia wojskowego, a także na relacji między oficerami a podoficerami, personifikowanych w tym przypadku przez Rasczaka i sierżanta Jelala. Ostatecznie Rico postanawia zostać zawodowym żołnierzem, a jeden z jego towarzyszy broni twierdzi, że ma materiał na oficera i powinien rozważyć ochotnicze zgłoszenie się do Szkoły Kandydatów na Oficerów. Składa podanie i zostaje przyjęty. Okazuje się, że jest to dokładnie jak obóz podstawowy, tylko „podniesione do kwadratu i sześcianu z dodatkami książkowymi”. Rico udaje się przejść do egzaminu końcowego, „we flocie”. Otrzymuje tymczasowy stopień podporucznika na potrzeby testu polnego i dowodzi własną jednostką podczas operacji Royalty. Na końcu rozdziału ujawnia się, że jednym z podoficerów, których prowadzi do walki, jest jego były instruktor szkolenia podstawowego, sierżant Zim. Choć osobiście przekonany, że źle zarządzał swoimi ludźmi, zdaje egzamin końcowy i kończy szkołę w stopniu porucznika. Jest też relacja ze spotkania Rico z ojcem, który ochotniczo zgłosił się do służby po śmierci żony, matki Rico, w Buenos Aires. Ostatni rozdział pełni raczej funkcję kody, przedstawiając Rico na pokładzie „Rodger Young” jako porucznika dowodzącego Rico's Roughnecks, przygotowującego się do zrzutu na Klendathu w ramach dużego uderzenia, z jego ojcem jako starszym sierżantem i indiańskim podporucznikiem w szkoleniu (Jamesem Bearpaw, znanym jako „Jimmie”) pod jego komendą.


Poirot ujawnia, że sprawcą morderstw pani McGinty oraz pani Upward jest James Bentley. Zbrodnie popełnił w celu ukrycia faktu, że jest synem Evy Kane, kobiety powiązanej ze słynną sprawą kryminalną.[sep]Nadinspektor Spence informuje słynnego belgijskiego detektywa Herkulesa Poirot o sprawie pani McGinty, starszej gospodyni domowej, która została najprawdopodobniej zabita przez swojego lokatora, Jamesa Bentleya, dla trzydziestu funtów, które trzymała pod podłogą. Bentley ma wkrótce zostać stracony za tę zbrodnię, ale Spence nie uważa go za winnego. Poirot zgadza się pojechać do miasteczka Broadhinny i dokładniej zbadać morderstwo. Poirot odkrywa, że pani McGinty często pracowała jako sprzątaczka w domach mieszkańców wioski. Nikt nie chce z Poirot rozmawiać, a większość jest przekonana, że to Bentley jest zabójcą. Podczas przeszukania rzeczy pani McGinty Poirot znajduje gazetę, z której wycięto artykuł. Gazeta jest datowana na kilka dni przed morderstwem. Później odkrywa, że brakujący artykuł dotyczy kobiet powiązanych ze słynnymi sprawami morderstw i zawiera ich fotografie. Odkrywa również, że pani McGinty kupiła butelkę atramentu w lokalnym sklepie krótko przed swoją śmiercią. Wyciąga z tego wniosek, że rozpoznała jedną z kobiet na zdjęciu i napisała do redakcji tego czasopisma. Ktoś musiał się o tym dowiedzieć i zabił ją, aby zapobiec zdradzeniu tajemnicy. Poirot i Spence, opierając się na wieku mieszkańców miasta, dochodzą do wniosku, że ktoś może być Lily Gamboll, która jako dziecko dokonała morderstwa siekaczem do mięsa, lub Eva Kane, która była kochanką, która zainspirowała mężczyznę do zamordowania swojej żony i pogrzebania jej w piwnicy. Inną możliwością jest to, że ktoś jest Evelyn Hope, córką Evy Kane. Niedługo potem Poirot odkrywa broń, młoteczek do cukru, pozostawioną na widoku w jego pensjonacie, dostępną dla wszystkich podejrzanych. W próbie wypłoszenia mordercy Poirot udaje, że wie więcej niż w rzeczywistości, i prawie zostaje wypchnięty pod nadjeżdżający pociąg. Poirot postanawia pokazać większości podejrzanych zdjęcia podczas przyjęcia. Pani Upward twierdzi, że widziała zdjęcie Lily Gamboll, ale nie mówi, gdzie. Następnego dnia Poirot kontaktuje się z Maude Williams, która kilka dni wcześniej do niego podeszła, mówiąc mu, że znała Bentleya, gdy krótko pracowali razem w tym samym biurze nieruchomości. Powiedziała Poirot, że lubiła Bentleya i nie wierzyła, by był winny, a nawet zdolny do zamordowania pani McGinty. Teraz oferuje pomoc Poirot, który przyjmuje jej propozycję, zlecając jej udawanie pokojówki w domu pani Wetherby, mieszkanki wioski, u której pani McGinty pracowała jako gospodyni domowa, i której córka, Deirdre, jest według podejrzeń Poirot powiązana z okolicznościami morderstwa pani McGinty. Podczas wolnego wieczoru pokojówki syn pani Upward, Robin, reżyser teatralny, oraz Ariadna Oliver, słynna autorka powieści kryminalnych pracująca z Robinem nad adaptacją teatralną, wychodzą na wieczór do teatru, zostawiając panią Upward samą w domu. Gdy wracają, znajdują panią Upward uduszoną na śmierć. Ewidentnie wypiła kawę ze swoim mordercą, a ślady szminki na filiżance i zapach perfem w powietrzu wskazują na to, że zbrodni dokonała kobieta. Tego wieczoru pani Upward zaprosiła do swojego domu trzy osoby: Eve Carpenter, Deirdre Henderson i Shelagh Rendell. Każda z tych trzech kobiet może być osobą ze zdjęć. Ponadto asystentka listonosza, Edna, widziała kogoś o blond włosach wchodzącego do domu, co wskazuje na Carpenter lub Rendell, ponieważ Henderson nie jest blondynką. Sprawę komplikuje fakt, że w domu pani Upward odkryto książkę z podpisem Evelyn Hope na wewnętrznej stronie okładki, co sugeruje, że pani Upward była w rzeczywistości Evą Kane. Poirot łączy ostatni element układanki, gdy znajduje zdjęcie, które widziała pani McGinty, w domu Maureen Summerhayes. Przedstawia ono Evę Kane i ma napis „moja matka” na odwrocie. Teraz, gdy historia jest kompletna, Poirot gromadzi podejrzanych i ujawnia mordercę – Robina Upwarda. Robin jest synem Evy Kane, Evelyn (co w Anglii może być zarówno męskim, jak i żeńskim imieniem, to samo dotyczy Robina, być może jest to wskazówka do zabiegu fabularnego); dziecko było chłopcem, a nie dziewczynką. Pani Upward nie wiedziała, kto był matką jej adoptowanego syna, ale on zdał sobie sprawę, że każdy skandal byłby dla niego niekorzystny. Pani McGinty zobaczyła zdjęcie Evy Kane podczas pracy w domu Upwardów i uznała, że zdjęcie przedstawia panią Upward jako młodą kobietę. Robin zabił ją, aby zapobiec powiadomieniu przez nią kogokolwiek, kto mógłby rozpoznać zdjęcie. Pani Upward uznała, że fotografia Kane jest podobna do zdjęcia, które Robin pokazał jej przedstawiającego jego matkę, o której historii zmyślił. Chciała sama skonfrontować Robina, więc wskazała na złe zdjęcie (to Lily Gamboll), aby zmylić Poirot. Robin jednak wyczuł prawdę i zabił ją przed wyjściem na sztukę. Następnie podłożył dowody i wykonał trzy telefony, aby sprawić wrażenie, że zbrodni dokonała kobieta. W tym momencie Robin wciąż miał zdjęcie, ale zamiast je zniszczyć, zachował je i podłożył w domu pani Summerhayes, aby oskarżyć ją. Ale Poirot wcześniej przeglądał szufladę i nie widział zdjęcia, więc wiedział, że zostało podłożone później. Ujawniono również dalsze fakty. Eve Carpenter chciała ukryć swoją przeszłość z własnych powodów, dlatego nie współpracowała w śledztwie. Poirot odkrywa, że doktor Rendell mógł zabić swoją pierwszą żonę, co skłoniło panią Rendell do rozmowy o anonimowych listach, które otrzymała, ostrzegających ją o tym fakcie. Poirot podejrzewa teraz, że to doktor Rendell, przekonany, że Poirot jest w rzeczywistości w Broadhinny, aby zbadać śmierć jego pierwszej żony, a nie pani McGinty, próbował go wypchnąć pod nadjeżdżający pociąg, a nie Robin. Maude Williams okazuje się córką kochanka Evy Kane i zawsze wierzyła, że jej matka została zamordowana przez Evę, a jej ojciec wziął winę na siebie. Przyszła zobaczyć panią Upward, którą uważała za Evę Kane, zamierzając ją skonfrontować i przestraszyć, ale znalazła ją martwą i cicho wyszła. Przyznaje się do tego Poirot, który zgadza się zachować to w tajemnicy i życzy jej powodzenia w życiu.


Technologia zwana lataniem pozwala użytkownikom na oddzielenie umysłu od ciała i wędrówkę jako niewidzialny duch poprzez śpiewanie przy użyciu urządzenia opartego na biofeedbacku. Konserwatywne władze Środkowego Zachodu uważają tę praktykę za grzeszną i niebezpieczną, co skutkuje zniechęcaniem do wszelkich występów muzycznych.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w przedmiejskiej Iowa oraz w Nowym Jorku, około połowy XXI wieku. Pierwsza jej część opisuje dzieciństwo i dorastanie Daniela Weinreba, chłopca o bujnej wyobraźni, który dobrze przystosowuje się do konserwatywnego otoczenia, dopóki drobny akt buntu nie lands go do więzienia w wieku 14 lat. Doświadczenia tam odbyte sprawiają, że Daniel pragnie opuścić Środkowy Zachód. Po zakochaniu się w córce wpływowego i reakcyjnego lokalnego magnata przeprowadza się z nią do Nowego Jorku, marząc o karierze muzycznej i zgłębianiu zakazanej sztuki „latania” – wspomaganej elektronicznie projekcji astralnej. Tragedia i wyzysk burzą idealizm Daniela, ale on nie poddaje się i staje się międzynarodowo sławnym i kontrowersyjnym artystą. Równolegle z tą linią rozwojową powieść przedstawia szczegółowy portret przyszłych Stanów Zjednoczonych, rozdzieranych przez trudności ekonomiczne i wojnę kulturową. Stany tzw. pasa uprawnego Środkowego Zachodu rządzone są przez koalicję chrześcijańskiej prawicy, znaną jako „podbożnicy” (nawiązanie do udanej konserwatywnej kampanii na rzecz dodania słów „pod Bogiem” do przysięgi wierności); nominalnie świecki rząd jest społecznie represyjny i skrajnie przychylny biznesowi. Stany nadbrzeżne bardziej przypominają dzisiejszą miejską Amerykę, z ogólnie tolerancyjnymi postawami społecznymi i artystycznym fermentem, ale przy ogromnej nierówności ekonomicznej. Wynalezienie „latania” (które miało miejsce w nieokreślonym momencie przed rozpoczęciem powieści i nigdy nie jest opisywane w żadnych technicznych szczegółach) zaostrza te podziały kulturowe. Używając urządzenia, które wydaje się oparte na biofeedbacku, a jednocześnie śpiewając z dużym zaangażowaniem (czyn, który – jak sugeruje Disch – powoduje unikalną integrację aktywności mózgowej), praktyk może oddzielić umysł od ciała i wędrować po świecie jako niewidzialny „duch”, zdolny podróżować niemal bez ograniczeń i postrzegać ukryte rzeczy. Nie jest zaskoczeniem, że „podbożnicy” uważają to za grzeszną i niebezpieczną praktykę, do tego stopnia, że zniechęcają do jakichkolwiek występów muzycznych; ale w miastach nadbrzeżnych latanie jest modą, tak popularną, że śpiewacy boją się przyznać, że nie potrafią go osiągnąć. Wielu Amerykanów po prostu odmawia wiary w to, że tak radykalna ucieczka jest możliwa, i twierdzi, że latanie jest halucynacją, ale mimo to podejmuje środki ostrożności, aby uniknąć obserwacji przez „duchy”.


Freddy Hazzard, który przypadkowo zabił Tusha Bannona i zainscenizował samobójstwo, porywa Janine na łódź McGee’a, planując zatopienie jednostki. W trakcie konfrontacji McGee zostaje postrzelony, ale Hazzard ginie od ciosu gaśnicy zadanego przez Janine.[sep]Gdy McGee odwiedza Tusha Bannona, jego żonę Janine i ich dzieci w ich motelu z mariną, odkrywa, że interes jest w kłopotach. Tush wyjaśnia, że władze lokalne utrudniają mu życie na różne sposoby, na przykład wprowadzając roboty drogowe na jedynej drodze dojazdowej. Na Bannonów wywierana jest presja przez dobrze powiązanego lokalnego biznesmena, Prestona LaFrance’a, aby sprzedali ziemię wielkiej korporacji, która chce ją zagospodarować na cele przemysłowe. Większość pozostałych dochodów pochodzi z kilku domów na wodzie, z których jeden wynajmowany jest Arlie Denn i jej mężowi, hipisom, którzy utrzymują się ze sprzedaży wyrobów rękodzielniczych. Kiedy McGee następnym razem widzi Tusha, spotykają się przypadkowo w barze, gdzie Tush rozmawia z młodą, elegancką kobietą o imieniu Mary Smith. Mówi McGee, że Smith jest agentką przedsiębiorcy o imieniu Gary Santo, który chce przejąć całą działkę. Tush zwracał się zarówno do LaFrance’a, jak i do Santo, ale bezskutecznie; nie interesują ich jego osobiste okoliczności i są gotowi zniszczyć jego interes, aby osiągnąć swój cel. Tush nie stać na sprzedaż ziemi po zaniżonej cenie, którą obecnie oferują. Wszystko, co może teraz zrobić, to powrócić do swojej dawnej pracy jako przedstawiciel handlowy. Gdy McGee następnym razem udaje się z wizytą do Bannonów, znajduje motel i marinę zamknięte i dowiaduje się, że Tusha znaleziono martwego na terenie obiektu poprzedniego dnia; najwyraźniej popełnił samobójstwo, zrzucając na siebie ciężki dźwig. Podejrzewając zabójstwo, McGee prowadzi dalsze śledztwo i dowiaduje się, że żona Tusha, Janine, zmuszona przez komorników do opuszczenia posesji, pojechała do starej przyjaciółki, Connie Alvarez, i nie wie jeszcze o śmierci męża. Przekonany, że Tush nie zabił się, McGee rozpoczyna działania, aby pomóc finansowo Janine i jej dzieciom, jednocześnie planując zemstę na tych, których uważa za odpowiedzialnych. Z pomocą przyjaciela Meyera McGee opracowuje skomplikowany oszustwo. Nakłaniają LaFrance’a do kupna ziemi Bannonów po zawyżonej cenie, a zyski przeznaczają na zakup akcji Janine w firmie Fletchers, której akcje – jak wie Meyer – są przewartościowane. Następnie McGee zdobywa wstęp do Gary’ego Santo przez Mary Smith, unikając jej zalotów, udając, że jest poza miastem, finalizując transakcję. Przekonuje Santo do zainwestowania dużych środków w Fletchers, co sztucznie podnosi cenę akcji, po czym Janine sprzedaje swoje akcje, gdy rynek osiąga szczyt. Dziewczyna McGee, Puss Killian, również odgrywa rolę w oszustwie, ale potem znika, zostawiając tajemniczą notatkę z przeprosinami, w której pisze, że ich romans się skończył. W międzyczasie McGee zostaje aresztowany przez lokalnego szeryfa pod zarzutem udziału w zabójstwie Tusha Bannona. Świadczy przeciwko niemu Arlie Denn, która była świadkiem zabójstwa i została przekupiona przez mordercę, Freddy’ego Hazzarda, młodszego zastępcę szeryfa spokrewnionego z LaFrance’em. Hazzard, który zainscenizował samobójstwo po przypadkowym zabiciu Tusha w wyniku zbyt brutalnego pobicia, ucieka, gdy Arlie zmienia zeznania, ale pojawia się później na łodzi McGee’a, „The Busted Flush”, gdzie bierze Janine jako zakładniczkę i poddaje ją oraz McGee’emu kilkugodzinnemu uwięzieniu; jego planem jest zatopić łódź z nimi na pokładzie i uciec jej małą łodzią motorową. McGee udaje się uwolnić, ale zostaje postrzelony w ramię przez Hazzarda, który zostaje następnie zabity przez Janine uderzeniem gaśnicy. Pragnąc uniknąć rozgłosu, McGee i Janine zgadzają się pochować Hazzarda w morzu i spędzają razem jakiś czas na udanych wakacjach, po czym wracają do bazy, gdzie McGee konfrontuje się z Santo i Smith. Gdy dowiaduje się, w jaki sposób został oszukany, Santo zwalnia Smith, ale ona szybko traci zainteresowanie McGee. Wiadomość z wyjaśnieniem od Puss Killian skłania go do postanowienia, że przez najbliższą przyszłość będzie unikał kobiet, i pozostaje sam z Meyerem, by powrócić do swojego zwykłego trybu życia.


Nicholas Linnear pozostaje w Japonii i nie prowadzi spokojnego życia, które zostaje zakłócone przez zabójstwo lokalnego biznesmena bronią palną. Bohater nie rozpoznaje, że sprawcą jest ninja, i odmawia ochrony Ralpha Tomkina, ojca kobiety, w której się zakochał.[sep]Akcja rozpoczyna się w Japonii tuż po zakończeniu II wojny światowej i opowiada historię bohatera Lustbadera, Nicholasa Linneara, wychowanego przez rodziców o angielsko-chińskich korzeniach. W młodości Linnear poznaje świat aikido, kenjutsu i iai-jutsu w lokalnym dojo Itto Ryu, do którego uczęszcza również jego okrutny i agresywny starszy kuzyn Saigō. Linnear ma naturalny talent i wkrótce staje się biegły, co bardzo irytuje Saigō. Podczas ćwiczeń Nicholas i Saigō stają do pojedynku, a Nicholas pokonuje go. Saigō, wściekły, odchodzi, przysięgając zemstę. Gdy spotykają się ponownie, Saigō jest znacznie bardziej biegłym mistrzem sztuk walki niż Linnear i szybko go pokonuje. Później dowiadujemy się, że Saigō dołączył do szkoły Kuji-kiri ryu, aby opanować czarną ninjutsu, i został ninja. Sam Linnear wkrótce poznaje Aka i ninjutsu, czyli czerwoną, pozornie „dobrą” stronę ninjutsu, dzięki Tenshin Shoden Katori Shinto Ryu. Ninja są przedstawieni nie jako ludzie magiczni czy niemal mityczni, lecz jako najwyżsi mistrzowie sztuk walki, którzy osiągnęli szczyt i dążą do dalszego rozwoju. Sugeruje się, że poprzez zostanie ninja starają się awansować na wyższy poziom, zyskując umiejętności takie jak haragei, czyli postrzeganie otaczającego świata w inny sposób. Jednak wkrótce dowiadujemy się, że nie jest to bez wysokiej ceny osobistej. Wiele lat później Linnear przeprowadza się do Ameryki i prowadzi spokojne życie akademickie. Po porzuceniu pracy w reklamie poznaje piękną, choć zaburzoną kobietę o imieniu Justine, w której się zakochuje. Ten spokój zostaje zachwiany, gdy prominentny lokalny biznesmen zostaje zamordowany w niezwykły sposób (trującym shurikenem ninja). Lokalna policja jest zdezorientowana i konsultuje się z Nicholasem, ponieważ jest znany jako autorytet w zakresie studiów orientalistycznych. Linnear szybko uświadamia sobie, że mordercą jest ninja, a kolejnym celem jest ojciec jego nowej dziewczyny, Raphael Tomkin, dla którego zaczyna pracować jako ochroniarz, choć nie bez namów. Linnear zaprzyjaźnia się również z Lew Croakerem, lokalnym detektywem. Śledztwo Linneara ujawnia, że Saigō jest ninją, co stawia go na śmiertelnej kolizyjnej drodze ze starszym kuzynem.


Po udanym szturmie na pałac prezydencki w Clarence, w którym zginął dyktator Kimba, Shannon zabił marionetkowego prezydenta Bobiego oraz przedstawiciela firmy, Endeana. Władzę w kraju przekazano doktorowi Okoye, co uniemożliwiło brytyjskim inwestorom tanie przejęcie złoż platyny.[sep]1970: Prolog przedstawia „Kota” Shannona i jego towarzyszy-broni, którzy opuszczają zachodnioafrykańską wojnę, którą przegrali, żegnając się z generałem, który zatrudnił ich na sześć miesięcy. Następnie poszukiwacz o nazwisku Mulrooney, zatrudniony przez brytyjską firmę Manson Consolidated, przesyła próbki minerałów ze „Szczytowej Góry” (Crystal Mountain) z odległego interioru afrykańskiej republiki Zangaro. Po ich przeanalizowaniu bezwzględny brytyjski magnat górniczy sir James Manson uświadamia sobie, że w Zangaro znajduje się ogromne złoże platyny. Ponieważ prezydent Zangaro, Jean Kimba, jest marksistą, mordercą i szaleńcem oraz znajduje się pod wpływem ZSRR, jakiekolwiek publiczne ogłoszenie wyników badań przyniosłoby korzyści tylko Rosjanom. Zaufawszy tylko swoim najbliższym współpracownikom, szefowi bezpieczeństwa Simonowi Endeanowi i ekspertowi finansowemu Martinowi Thorpe'owi, Manson planuje zastąpić Kimbę marionetkowym przywódcą, który za bezcen przekaże prawa do wydobywania kopalin w Zangaro „firmie-wkładce” (shell company), potajemnie należącej do Mansona. Gdy Manson Consolidated później odkupi tę firmę za uczciwą cenę rynkową, sir James Manson i jego pomocnicy wzbogacą się o 60 milionów funtów. Na rekomendację freelancera Endean zatrudnia anglo-irlandzkiego najemnika „Kota” Shannona, aby zrekonnesował Zangaro i zbadał, jak można obalić Kimbę. Po odwiedzeniu kraju pod przykrywką turysty Shannon melduje, że armia ma niewielką wartość bojową, a Kimba skoncentrował narodowy arsenał, skarbiec i stację radiową w pałacu prezydenckim w Clarence, stolicy i głównym porcie Zangaro. Jeśli pałac zostanie szturmowany, a Kimba zabity, nie będzie żadnego oporu wobec nowego reżimu. Ponieważ w Zangaro nie ma zorganizowanej opozycji, siły uderzeniowe będą musiały zostać zorganizowane poza granicami kraju i wylądować w pobliżu Clarence, aby przeprowadzić atak. Shannon wycenia misję na 100 000 funtów, z czego 10 000 dla siebie. Choć Shannon miał do czynienia tylko z Endeanem, który posługiwał się fałszywym nazwiskiem, kazał śledzić go prywatnemu detektywowi i odkrył jego prawdziwą tożsamość oraz powiązania z sir Jamesem Mansonem. Mimo że Manson podjął kroki, by uciszyć nieliczne osoby świadome istnienia złoża platyny na Szczytowej Górze, lewicowy chemik, który analizował próbki, nieświadomie ujawnił swoje wyniki Rosjanom, którzy przydzielają Kimbie ochroniarza z KGB, podczas gdy przygotowują się do wysłania własnej ekipy geologicznej. Manson dowiaduje się od urzędnika Foreign Office, że Rosjanie zaczęli wyczuwać złoże. Zleca Shannonowi zorganizowanie i przeprowadzenie zamachu stanu, który ma nastąpić w wigilię Dnia Niepodległości Zangaro, za sto dni, nie informując go jednak o zaangażowaniu Rosjan. Shannon składa drużynę, która ma wykonać atak na pałac Kimby: byłego przemytnika Kurta Semmlera z Niemiec, południowoafrykańskiego specjalistę od moździerzy Jana Dupree, belgijskiego specjalistę od bazook „Małego” Marca Vlamincka i korsykańskiego nożownika Jeana-Baptiste'a Langarottiego. Semmler podróżuje po Europie w poszukiwaniu odpowiedniego statku towarowego do transportu ich i sprzętu do Zangaro. Dupree pozostaje w Londynie i kupuje wszystkie mundury, buty i sprzęt biwakowy. Langarotti jedzie do Marsylii, aby kupić łodzie dmuchane do desantu morskiego. Vlaminck towarzyszy Shannonowi w Belgii, aby kupić sto pistoletów maszynowych MP 40 „Schmeisser” od byłego członka SS. Następnie Shannon udaje się do Luksemburga, aby założyć spółkę holdingową do obsługi zakupu statku, do Hiszpanii, aby kupić 400 000 sztuk amunicji 9 mm do „Schmeisserów” na podrobionym certyfikacie końcowego użytkownika, a także krótkofalówki i flary, oraz do Jugosławii, aby kupić bazooki, moździerze i amunicję do nich. Znajduje również czas na krótki romans z Julie Manson, córką sir Jamesa, od której dowiaduje się o istocie prawdziwego planu Mansona. Martin Thorpe tymczasem potajemnie kupuje pakiet kontrolny w Bormac Trading, firmie wydobywczej i posiadającej plantacje, która od dawna nie prowadziła działalności, od lady MacAllister, chorej wdowy po założycielu firmy. Jego i Mansona zaangażowanie jest ukryte za nazwiskami kilku fikcyjnych akcjonariuszy. Endean uzyskał zgodę pułkownika Bobiego, byłego dowódcy armii Zangaro, który pokłócił się z Kimbą i przebywa obecnie na emigracji, na udział w planie Mansona. Gdy Bobi zostanie zainstalowany jako prezydent, chciwy i analfabeta, za bezcen przekaże prawa do wydobycia kopalin na Szczytowej Górze firmie Bormac Trading, otrzymując jednocześnie wysoką łapówkę dla siebie. Semmler nabył niepozorny statek towarowy, „Toscanę”, na potrzeby operacji. Ukryte w bębnach z olejem pistolety maszynowe „Schmeisser” są przemycone przez belgijską granicę do Francji i załadowane na pokład „Toskany” w Marsylii, wraz z mundurami i łodziami motorowymi Zodiac, które rzekomo mają służyć do sportów wodnych w Maroku. Następnie płyną do Ploče w Jugosławii, aby załadować moździerze i wyrzutnie rakiet kupione legalnie u handlarza bronią, nie informując władz jugosłowiańskich, że mają już na pokładzie broń. Broń ta jest następnie ukrywana pod pokładem, a statek płynie do Hiszpanii, aby zabrać amunicję (rzekomo sprzedaną irackiej policji). Statek następnie udaje się do Sierra Leone, aby zabrać sześciu afrykańskich najemników, przebranych za dorywczych dokerów, którzy również wezmą udział w ataku, oraz dr Okoye, afrykańskiego naukowca. Atak na pałac prezydenta Kimby odbywa się zgodnie z planem. We wczesnych godzinach ranych syreny i flary dezorientują obrońców, podczas gdy Dupree bombarduje wnętrze kompleksu pałacowego i pobliski obóz wojskowy moździerzami, eliminując straż pałacową. Vlaminck niszczy bramy kompleksu rakietami przeciwpancernymi. Gdy napastnicy wpadają do środka, ochroniarz KGB Kimby ucieka i rani Vlamincka w klatkę piersiową. Vlaminck zabija go ostatnią rakietą przed śmiercią. Semmler strzela do Kimby, gdy ten próbuje uciec przez okno sypialni. Dupree i dwóch afrykańskich najemników atakują pobliski obóz wojskowy. Żołnierz z Zangaro rzuca w nich granatem, gdy ucieka, a Johnny, jeden z afrykańskich najemników, rzuca go z powrotem, ale przypadkowo śmiertelnie rani Dupree. Około południa Endean przybywa do Clarence, aby zainstalować pułkownika Bobiego jako nowego prezydenta Zangaro. Ma ze sobą własnego ochroniarza, byłego „egzekutora” i gangstera z londyńskiego East Endu. Shannon bezceremonialnie zabija zarówno Bobiego, jak i ochroniarza Endeana, przedstawiając dr Okoye jako nowego szefa rządu. Dr Okoye trwale odmawia prośbie radzieckiej ekipy geologicznej o lądowanie w Zangaro. Gdy Shannon wiezie Endeana na granicę, wyjaśnia, że wyczerpujące badania Endeana nie uwzględniły 20 000 imigrantów, którzy wykonywali większość pracy w Zangaro, ale byli politycznie pozbawieni praw przez rząd Kimby. Stu z nich, w nowych mundurach i uzbrojonych w „Schmeissery”, zostało już zrekrutowanych jako trzon nowej armii Zangaro. Gdy Shannon mówi Endeanowi, że zamach stanu został przeprowadzony naprawdę w imieniu generała, Endean jest wściekły, ale Shannon zauważa, że ten rząd będzie przynajmniej sprawiedliwy, a jeśli Manson będzie chciał platynę, będzie musiał zapłacić właściwą cenę rynkową. Endean grozi zemstą, jeśli kiedykolwiek zobaczy Shannona w Londynie, ale Shannon nie robi na tym wrażenia. W epilogu powieści ujawniono, że Dupree, Vlaminck i Johnny, jeden z afrykańskich żołnierzy, którzy również zginęli podczas szturmu na pałac Kimby, zostali pochowani w prostych grobach w pobliżu brzegu. Semmler, który sprzedał „Toskanę” jej kapitanowi, zginął podczas innej operacji najemniczej w Afryce, a los Langarottiego jest niejasny; powieść wspomina tylko, że po odebraniu swojej zapłaty i udziału w sprzedaży „Toskany” po raz ostatni słyszano o nim, że jedzie szkolić nową grupę partyzantów Hutu w Burundi przeciwko Michelowi Micombero, mówiąc Shannonowi: „Nie chodzi o pieniądze – nigdy nie chodziło o pieniądze”. Ostatnia scena „Psów wojny” ujawnia, że przed wyruszeniem na operację w Zangaro u Shannona zdiagnozowano nieuleczalnego raka płuc (w niektórych amerykańskich wydaniach raka skóry). Przesyła większość swoich zarobków rodzinom poległych towarzyszy, a także wysyła rękopis (prawdopodobnie zawierający cały plan) do dziennikarza w Londynie. Później Cat Shannon wchodzi w afrykański busz, nucąc ulubioną melodię („Spanish Harlem”), aby odebrać sobie życie na własnych warunkach „z kulą w klatce piersiowej i krwią w ustach”.


Dawkins twierdzi, że moralność nie ma wyjaśnienia darwinowskiego opartego na genach altruizmu i naturalnej empatii, co oznacza, że religia jest niezbędna do bycia dobrym. Autor zauważa również, że to teksty religijne, a nie postępujący konsensus moralny społeczeństwa, kształtuje współczesne interpretacje Biblii.[sep]Dawkins dedykuje książkę Douglasowi Adamsowi i cytuje powieściopisarza: „Czy nie wystarczy dostrzec, że ogród jest piękny, bez konieczności wierzenia, że na jego dnie mieszkają wróżki?” Książka zawiera dziesięć rozdziałów. Pierwsze kilka rozdziałów przedstawia argumentację, że Bóg prawie na pewno nie istnieje, podczas gdy reszta omawia religię i moralność. Dawkins pisze, że „Bóg urojony” zawiera cztery „budzące świadomość” przesłania: # Ateiści mogą być szczęśliwi, zrównoważeni, moralni i intelektualnie spełnieni. # Dobór naturalny i podobne teorie naukowe są lepsze od „hipotezy Boga” – iluzji inteligentnego projektu – w wyjaśnianiu świata żywego i kosmosu. # Dzieci nie powinny być oznaczane religią swoich rodziców. Określenia takie jak „dziecko katolickie” czy „dziecko muzułmańskie” powinny wywoływać zażenowanie. # Ateiści powinni być dumni, a nie przepraszający, ponieważ ateizm jest dowodem na zdrowy, niezależny umysł.

Ponieważ istnieje wiele różnych teistycznych pomysłów dotyczących natury bóstwa, Dawkins definiuje koncepcję Boga, której chce się przyjrzeć, już na początku książki. Dawkins odróżnia abstrakcyjnego, bezosobowego boga (takiego, jakiego spotykamy w panteizmie, lub jakiego promowali Spinoza czy Einstein) od osobowego Boga, który jest stwórcą wszechświata, interesuje się sprawami ludzkimi i którego należy czcić. Ten drugi typ Boga, którego istnienie Dawkins nazywa „hipotezą Boga”, staje się ważnym motywem książki. Twierdzi, że istnienie takiego Boga miałoby skutki w fizycznym wszechświecie i – jak każda inna hipoteza – może być testowane i obalone.

Dawkins krótko przegląda główne argumenty filozoficzne na rzecz istnienia Boga. Spośród różnych dowodów filozoficznych, które omawia, wyróżnia argument z projektu do dłuższej analizy. Dawkins wnioskuje, że ewolucja w wyniku doboru naturalnego może wyjaśnić pozorny projekt w naturze. Pisze, że jednym z największych wyzwań dla ludzkiego intelektu było wyjaśnienie „jak powstaje złożony, mało prawdopodobny projekt we wszechświecie” i sugeruje, że istnieją dwie konkurujące ze sobą wyjaśnienia: # Hipoteza zakładająca projektanta, czyli złożoną istotę odpowiedzialną za złożoność, którą widzimy. # Hipoteza, poparta teoriami, wyjaśniająca, jak z prostych początków i zasad może wyłonić się coś bardziej złożonego. Jest to podstawowy układ jego argumentu przeciwko istnieniu Boga, ostateczny argument „Boeinga 747”, w którym twierdzi, że pierwsza próba jest samobójcza, a drugie podejście jest drogą naprzód.

Na końcu rozdziału 4, „Dlaczego Bóg prawie na pewno nie istnieje”, Dawkins podsumowuje swój argument i stwierdza: „Pokusa [przypisywania pozoru projektowi rzeczywistemu projektowi] jest fałszywa, ponieważ hipoteza projektanta natychmiast stawia większy problem: kto zaprojektował projektanta? Cały problem, z którego zaczynaliśmy, polegał na wyjaśnieniu statystycznej mało prawdopodobności. Oczywiście nie jest rozwiązaniem postulowanie czegoś jeszcze mniej prawdopodobnego”. Ponadto rozdział 4 stwierdza, że alternatywą dla hipotezy projektanta nie jest przypadek, ale dobór naturalny. Dawkins nie twierdzi, że obala istnienie Boga z absolutną pewnością. Zamiast tego sugeruje jako ogólną zasadę, że prostsze wyjaśnienia są preferowane (zob. brzytwa Ockhama), a że wszechwiedzący i wszechmogący Bóg musi być niezwykle złożony. W związku z tym argumentuje, że teoria wszechświata bez Boga jest preferowana wobec teorii wszechświata z Bogiem.

Druga połowa książki zaczyna się od zbadania korzeni religii i poszukiwania wyjaśnienia jej powszechności w kulturach ludzkich. Dawkins opowiada się za „teorią religii jako przypadkowego produktu ubocznego – nieudziału czegoś użytecznego”, takiego jak stosowanie przez umysł postawy intencjonalnej. Dawkins sugeruje, że teoria memów, a w szczególności ludzka podatność na memy religijne, może wyjaśnić, w jaki sposób religie mogą rozprzestrzeniać się jak „wirusy umysłu” w społeczeństwach.

Następnie przechodzi do tematu moralności, twierdząc, że nie potrzebujemy religii, by być dobrymi. Zamiast tego nasza moralność ma wyjaśnienie darwinowskie: geny altruizmu, wyselekcjonowane w procesie ewolucji, dają ludziom naturalną empatię. Pyta: „czy popełniłbyś morderstwo, gwałt lub rabunek, gdybyś wiedział, że Bóg nie istnieje?” Argumentuje, że bardzo niewiele osób odpowiedziałoby „tak”, podważając twierdzenie, że religia jest potrzebna, by sprawować, że będziemy się moralnie zachowywać. W poparciu tego poglądu przegląda historię moralności, argumentując, że istnieje moralny duch czasu (Zeitgeist), który nieustannie ewoluuje w społeczeństwie, generalnie postępując w kierunku liberalizmu. W miarę jak postępuje, ten konsensus moralny wpływa na to, jak przywódcy religijni interpretują swoje święte pisma. Zatem, jak stwierdza Dawkins, moralność nie pochodzi z Biblii, raczej nasz postęp moralny informuje o tym, którą część Biblii chrześcijanie akceptują, a którą teraz odrzucają.

„Bóg urojony” to nie tylko obrona ateizmu, ale także atak na religię. Dawkins postrzega religię jako podważającą naukę, sprzyjającą fanatyzmowi, zachęcającą do bigoterii przeciwko homoseksualistom i wpływającą na społeczeństwo w inne negatywne sposoby. Jest najbardziej oburzony nauczaniem religii w szkołach, które uważa za proces indoktrynacji. Porównuje religijne nauczanie dzieci przez rodziców i nauczycieli w szkołach wyznaniowych do formy nadużyć psychicznych. Dawkins uważa etykiety „dziecko muzułmańskie” lub „dziecko katolickie” za równie błędnie stosowane jak opisy „dziecko marksistowskie” czy „dziecko torysowskie”, zastanawiając się, jak małe dziecko może być uważane za wystarczająco rozwinięte, aby mieć takie niezależne poglądy na temat kosmosu i miejsca ludzkości w nim.

Książka kończy się pytaniem, czy religia, mimo swoich rzekomych problemów, wypełnia „bardzo potrzebną lukę”, dając pocieszenie i inspirację ludziom, którzy tego potrzebują. Zdaniem Dawkinsa te potrzeby są znacznie lepiej zaspokajane przez niereligijne środki, takie jak filozofia i nauka. Sugeruje, że światopogląd ateistyczny jest afirmacją życia w sposób, w jaki religia, ze swoimi niezadowalającymi „odpowiedziami” na tajemnice życia, nigdy nie może być. Dodatek podaje adresy dla tych, „którzy potrzebują wsparcia w ucieczce z religii”.