Bo Catlett zabił Yayo, ponieważ ten groził ujawnieniem jego tożsamości agentom DEA. Następnie Catlett zaproponował Zimmowi pieniądze z nieudanej transakcji narktykowej jako inwestycję, sugerując, by Palmer odebrał je na lotnisku.[sep]Fabuła książki koncentruje się wokół Chili Palmera, drobnego lichwiarza z Miami, który zostaje wysłany w pościg za Leo Devoe. Leo oszukał linię lotniczą, wyłudzając 300 tysięcy dolarów z ubezpieczenia na życie poprzez upozorowanie własnej śmierci. Leo znajdował się na pokładzie samolotu, którego lot opóźniono, co skłoniło go do zejścia na ląd i pójścia na drinka do baru w terminalu. Leo przegapił faktyczny start samolotu, a gdy maszyna rozbiła się, jego „wdowa” otrzymała czek na 300 tysięcy dolarów. Leo zabrał te pieniądze do Las Vegas. Jego ślad prowadzi Palmera do Las Vegas, gdzie lichwiarz znajduje ciekawsze zlecenie: kasyno chce odzyskać długi od Harry'ego Zimma, producenta filmów grozy z Los Angeles. Palmer, sam bardzo zainteresowany przemysłem filmowym, podejmuje dodatkowe zlecenie i udaje się do Los Angeles. Zainteresowanie Palmera branżą filmową zaciemnia jego główne zadanie windykacji. W środku nocy włamuje się do domu Karen Flores (przyjaciółki Zimma), przerażając zarówno Zimma, jak i Flores. Po tym, jak informuje Zimma, że musi uregulować swoje weksle z Las Vegas, wyjaśnia, że ma pomysł na film. Zimm natychmiast ulega urokowi Palmera i jego pomysłowi na film, choć Flores pozostaje sceptyczna. Palmer opowiada historię Leo Devoe w trzeciej osobie, wspominając pościg za Leo do Las Vegas tak, jakby była to niedokończona powieść. Flores jest bystra i zauważa, że historia ewidentnie nie jest fikcją; widziała w wiadomościach w zeszłym tygodniu relację o katastrofie samolotu, a Palmer jest oczywiście tym lichwiarzem, o którym mowa w opowieści. Następnego ranka Zimm prosi Chili'ego o pomoc w sprawie dobrego scenariusza, który chce kupić. Zimm mówi Chiliemu, że ten scenariusz, „Mr. Lovejoy”, ma potencjał, by zdobyć Oscara. „To będzie mój ‚Wożąc panią Daisy’” – zapewnia Palmera Zimm. Są jednak dwa problemy: Zimm nie jest właścicielem scenariusza, należy on do wdowy po pisarzu, Doris Saffron, a ona chce za niego 500 tysięcy dolarów; a poza tym Zimm zabezpieczył 200 tysięcy dolarów inwestycji od Bo Catletta, lokalnego kierowcy limuzyny i handlarza narkotyków, na zrobienie innego filmu zatytułowanego „Freaks”. (Zimm przegrał 200 tysięcy Catletta w Vegas, licząc na wygranie 500 tysięcy potrzebnych na „Mr. Lovejoy”). Podczas spotkania z Catlettem i jego pomocnikiem Ronniem Wingatem, Zimm i Palmer mówią im, że choć ich inwestycja w „Freaks” jest bezpieczna, najpierw zrobią inny film. Catlett każe im przenieść pieniądze do nowej produkcji; Zimm mówi, że nie może, ponieważ nowa umowa filmowa jest „złożona”. W międzyczasie Catlett jest zaangażowany w meksykańską transakcję narkotykową, która nie dochodzi do skutku. Zostawił zapłatę w szafce na lotnisku w Los Angeles, ale Kolumbijczyk wysłany po pieniądze, Yayo Portillo (Catlett wciąż nazywa go Yahoo), nie czuje się bezpiecznie otwierając szafkę przy tylnej liczbie agentów DEA w pobliżu. Catlett spotyka się później z Yayo w swoim domu i po tym, jak Yayo grozi, że powie DEA, kim jest Bo, Bo go strzela. Catlett wkrótce oferuje pieniądze z szafki Zimmowi jako inwestycję, mówiąc mu, by wysłał Palmera po pieniądze. Palmer wyczuwa, że coś jest nie tak, jako test wypożycza pobliską szafkę i rzeczywiście zostaje zatrzymany do przesłuchania przez funkcjonariuszy ds. narkotyków, gdy próbuje ją otworzyć. Tymczasem Palmer i Flores starają się zainteresować Michale'a Weira, hollywoodzkiego aktora pierwszej wielkości, z którym Flores była kiedyś mężatką, by zagrał główną rolę w filmie Zimma. Luźne końce są wiązane, gdy Ray Barboni przyjeżdża do Los Angeles w poszukiwaniu pieniędzy, które Palmer zebrał od Leo Devoe, tylko po to, by znaleźć klucz do szafki z nieudanej transakcji narkotykowej w jednej z kieszeni Palmera. Myśląc, że Palmer schował swoje pieniądze w szafce, jedzie na lotnisko i zostaje aresztowany przez funkcjonariuszy ds. narkotyków. W finałowym starciu z Catlettem, Catlett zostaje zdradzony przez swojego partnera, Beara. Powieść kończy się sceną, w której Zimm, Palmer i Flores odwiedzają kilka studiów produkcyjnych i zastanawiają się, dlaczego pisanie zakończenia historii było zawsze najtrudniejszą częścią.


Ana i Luis Garcia znajdują na Alasce zamrożonego Yeti, a następnie przewożą go do swojego domu w Kalifornii. Gdy Ana zostaje przypadkowo pokryta lodem, Yeti wydostaje się na wolność, aby ją odmrozić, po czym ucieka.[sep]Grady Tucker wraz z rodziną przeprowadza się do domu obok Gorączkowego Bagna. Grady znajduje i przekonuje rodziców, by pozwolili mu zatrzymać dużego, przypominającego wilka błąkającego się psa, którego nazywa Wilkiem. Jednak gdy coś włamuje się do zagrody z jeleniami w ogrodzie Grady’ego i zabija jedno ze zwierząt, jego ojciec postanawia, że pies musi trafić do schroniska. Grady pomaga psu uciec, zanim ojciec zdąży go schwytać. Tę nocy Grady ponownie słyszy wycie i wyrusza na eksplorację Gorączkowego Bagna, aby rozwikłać zagadkę. Spotyka Willa Blake’a, jednego ze swoich przyjaciół, który pod wpływem pełni księżyca powoli zmienia się w wilkołaka. Nowo przemieniony wilkołak gryzie Grady’ego, ale atak zostaje przerwany, gdy Wilk atakuje i zabija Willa. W noc kolejnej pełni księżyca Grady zmienia się w wilkołaka i dołącza do Wilka w polowaniu. Mark i Jodie są rodzeństwem. Podczas wizyty u dziadków, Curtisa i Miriam, dzieci zauważają dziwne ruchy w nocy: strachy na wróble się poruszają, a dziadkowie zachowują się inaczej niż zwykle. Jodie wnioskuje, że to Patyk, syn dozorcy Stanleya, sprawia, że strachy się ruszają. Jodie przebrana Marka za stracha na wróble, aby zemścić się na Patyku. Jednak gdy strach na wróble próbuje skrzywdzić Jodie, Patyk wyjaśnia jej, że to Stanley ożywił strachy podczas ostatniej wizyty na farmie. Curtis i Miriam starali się zadowolić Stanleya, aby ten utrzymywał strachy w uśpieniu. Po wystraszeniu Stanleya kostiumem stracha, strachy zaczynają maszerować w ich stronę. Patyk używa pochodni, by spalić wszystkie strachy, które padają na ziemię. Następnego popołudnia Jodie zauważa, że wypchany niedźwiedź nieco się poruszył. Ana i Luis Garcia postanawiają dołączyć do ojca w podróży na Alaskę, aby odnaleźć śnieżną istotę znaną jako Yeti. Tam w końcu widzą Yeti zamrożonego w lodzie. Ich ojciec decyduje się zabrać go do Pasadeny w Kalifornii, gdzie mieszkają. Przed wyjazdem Luis potajemnie wrzuca do bagażnika kilka śnieżek, w którym Yeti ma zostać przewieziony. Po pokazaniu sąsiadce Lauren Sax Yeti, Ana rzuca w nią śnieżką z bagażnika, ale nie trafia i uderza w drzewo. Powoduje to gwałtowny wzrost śniegu, który pokrywa ich ogród. Lauren chwyta trochę śniegu i rzuca w Anę, która pokrywa się lodem. Gdy ciepło z pieca i kuchenki nie odmraża jej, Luis sprawia, że Yeti wydostaje się z lodu. Yeti odmraża Anę i ucieka.


Po śmierci Peony staje się głodnym duchem, który wędrując poza świat kobiet, spotyka pisarki oraz zmarłą babkę, odkrywając bolesną historię swojej rodziny. Ostatecznie, po otrzymaniu właściwych obrzędów pogrzebowych, przestaje być głodnym duchem i z radością oczekuje na spotkanie z mężem w zaświatach.[sep]Ojciec Peony, zamożny i wykształcony mężczyzna o ważnych kontaktach politycznych, planuje wystawienie „Pawilonu Piwonii” w swoim majątku. Wiele osób postrzega to jako kontrowersyjne, ponieważ opera może wpłynąć na młode kobiety, by naśladowały Liniang i głodziły się na śmierć w nadziei na znalezienie miłości. Niestety, to właśnie spotyka Peony. Głęboko wzruszona tekstem i wystawieniem „Pawilonu Piwonii”, obszernie opisuje swoje uczucia i reakcje na miłość w swoim egzemplarzu tekstu. Wieczorem podczas spektaklu operowego Peony przypadkowo spotyka przystojnego młodzieńca. Po trzech nocnych spotkaniach Peony zakochuje się, ale popada też w głęboką rozpacz, czując się skazana z powodu uwięzienia w aranżowanym małżeństwie. Naśladując przykład Du Liniang, głodzi się na śmierć, by tuż przed śmiercią dowiedzieć się, że mężczyzna, którego ojciec wybrał dla niej, to Wu Ren, ten, którego kocha. Większa część „Peony in Love” rozgrywa się po śmierci Peony. Ponieważ jej obrzędy pogrzebowe nie zostały prawidłowo zakończone, staje się „głodnym duchem”, który wędruje daleko poza wewnętrzny świat kobiet, który ograniczał ją w młodości. W trakcie tej wędrówki spotyka wiele pisarek, które lamentują nad trudnością w przebiciu się ze swoim głosem w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Od zmarłej babki dowiaduje się wielu bolesnych szczegółów o przeszłości swojej rodziny w czasach, gdy dynastia Qing gwałtownie zastępowała dynastię Ming, szczegółów później uzupełnionych przez matkę Peony. Peony poznaje odwagę i ogromne cierpienie, jakie obydwoje starsze kobiety przeżyły podczas walk, oraz to, że surowość, z jaką matka traktowała ją jako dziewczynkę, była jedynie próbą ochrony córki przed złem świata zewnętrznego. Peony okazuje swoją trwającą miłość do Rena, wpływając na jego drugą i trzecią żonę, które dodają swoje osobiste refleksje do „Pawilonu Piwonii”, tym samym stając się siostrzanymi żonami, chociaż Peony pozostaje pierwszą żoną. Po otrzymaniu wreszcie odpowiednich obrzędów pogrzebowych Peony przestaje być głodnym duchem i staje się duchem, który z wielką radością oczekuje ponownego spotkania z mężem w zaświatach.


Zorachus ostatecznie powstrzymał zamach stanu w Khymir, wykorzystując dozwoloną magię do obrony obecnego porządku. W trakcie tego procesu ocalił dziesiątki ludzi w chwalebny sposób, całkowicie zachowując swoje dawne zasady moralne.[sep]Powieść „Zorachus” jest przepełniona seksem i przemocą. Przedstawia kilka makabrycznych scen śmierci, morderstwa, wojny i tortur. W równie jednoznaczny sposób ukazuje wiele scen seksualnych. Niewiele z tego seksu ma standardowy charakter. Głównym bohaterem powieści jest tytułowy Mancdaman Zorachus, potężny czarownik, który na początku powieści miał około trzydziestu lat i został Adeptem Siódmego Poziomu Zakonu Sharajnaghi. Nauczyciele i rówieśnicy zgodnie uznawali go za najpotężniejszego czarownika na świecie. Po awansie na Adepta Siódmego Poziomu Zorachus dowiedział się od nauczycieli, że jest synem Mancdaman Zancharthusa, byłego władcy miasta Khymir na północy. Khymir był i zawsze był najgorszym miastem na świecie, bezdennym dołem występków i pokus. Z Khymir przybyli wysłannicy, prosząc Zorachusa, by powrócił do miasta ojca i pomógł obecnemu reżimowi w rządzeniu. Nauczyciele z zakonu Sharajnaghi poprosili Zorachusa, by udał się do Khymir i pod pozorem wypełniania woli rządzącego zakonu oraz cieszenia się urokami Khymir, powstrzymał zło Khymir przed wylewaniem się na zewnątrz i czynieniem ofiar z pobliskich ludów. Zorachus był człowiekiem bardzo moralnym, wychowanym przez Sharajnaghi. Bał się, że nie będzie w stanie oprzeć się pokusom pożądania i przemocy, jakie oferowały mu Khymir, jego mieszkańcy oraz Tchernobog. Ostatecznie jednak przyjaciele i nauczyciele przekonali go do wyprawy. Od samego początku, już podczas podróży morskiej do Khymir, Khymirijczycy kusili Zorachusa, uprawiając seks przed jego oczami i zapraszając go do dołączenia. Zorachus dość łatwo oprzeł się tym jawnym podchodom seksualnym. Ciężej przyszło mu powstrzymać się przed zabiciem gospodarzy z Khymir, aby wyplenić ich zło. Na przykład, gdy statek Khymirijczyków został zaatakowany przez piratów Kragehul, Zorachus pomógł walczyć z piratami, wykorzystując swoje naturalne umiejętności bojowe i magię bitewną. Zwycięscy marynarze i żołnierze z Khymir zaczęli jednak gwałcić schwytanych Kragehul. Zorachus prawie uległ pokusie, by zniszczyć gwałcicieli tą samą magią, której użył do zniszczenia piratów. Skala i różnorodność pokus wzrosły jeszcze bardziej po przybyciu Zorachusa do Khymir. Niewolnictwo było powszechne w Khymir, a nikt nie widział nic złego w złym traktowaniu, torturowaniu, gwałceniu lub zabijaniu niewolników i wolnych ludzi, o ile tylko ofiara była z niższej klasy niż sprawca. Zorachus miał bardzo silną wolę, ale nawet on zaczął tracić nadzieję pod ciągłym naporem strasznych doświadczeń, których zmuszony był być świadkiem, udając przez cały czas, że nie widzi w tym nic złego. W końcu żądza krwi Zorachusa; jego tłumione pożądanie wobec Asy, żony jego przyjaciela Kragehula Halfdana; jego nienawiść do lesbijskiego, niewiernego związku Asy z niewolnicą Leahkalah; oraz jego samonienawiść; wszystko to złożyło się na przekonanie, że każdy człowiek jest zły. Zorachus poprowadził zamach stanu, używając złowrogiej, złej, zakazanej magii, by przejąć władzę absolutną w Khymir. Osobiście zabił dziesiątki ludzi w przerażający sposób, całkowicie porzucając wszystkie swoje dawne zasady moralne. Dokładnie tak zaplanował to Tchernobog, obracając dobrego i moralnego maga-wojownika ku złu.


Dr. Berry ostatecznie odkrywa, że śmiertelną aborcję przeprowadzili handlarze narkotyków będący znajomymi Karen Randall, co przeczyło wcześniejszym podejrzeniom dotyczącym jej wujka. Mimo udowodnienia niewinności Arthura Lee, jego reputacja została zniszczona, co skłoniło go do przeprowadzki do Kalifornii.[sep]Dr. John Berry, główny bohater, jest patologiem pracującym w Bostonie w latach 60., okresie, kiedy aborcja była nielegalna w Stanach Zjednoczonych. Historia rozpoczyna się od przedstawienia różnych wymogów i wyzwań, z jakimi mierzyła się wówczas profesja medyczna. Następnie doktor Berry dowiaduje się, że jego przyjaciel, położnik Arthur Lee, został oskarżony o przeprowadzenie nielegalnej aborcji, która doprowadziła do śmierci Karen Randall, prominentnej członkini znanego rodu lekarskiego. Sytuację komplikuje fakt, że Lee jest już dobrze znany w środowisku medycznym jako osoba przeprowadzająca aborcje, a Berry w przeszłości pomagał Lee maskować próbki medyczne, aby ukryć fakt, że pacjentki poddane łyżeczkowaniu były w ciąży. Po odwiedzeniu przyjaciela w celi więziennej Berry postanawia dowieść jego niewinności. Następnie bada życie osobiste zmarłej kobiety, tworząc dokładny portret jej przeszłości, psychiki i charakteru. Podczas trwającego kilka dni śledztwa wandale atakują dom Lee. Wiedza bohatera z zakresu medycyny i prawa pomaga mu pokonać różne bariery na swojej drodze, w tym wrogość kapitana policji i łapówki od przedstawiciela rodziny Randallów: ojca Karen, uznawanego (choć przeciętnego) lekarza. Ostatecznie, dzięki pomocy nieuczciwego afroamerykańskiego prawnika, Wilsona, Berry uzyskuje solidne dowody wskazujące na wujka Karen Randalla (który wykonał dla niej już trzy poprzednie aborcje) jako sprawcę. Mimo to Berry jest niepokojony tym wnioskiem i zostaje przekonany do kontynuowania śledztwa mimo niezadowolenia Wilsona. W końcu odkrywa, że błędnie przeprowadzoną aborcję wykonali handlarze narkotyków, znajomi Karen, ale Berry zostaje zaatakowany i trafia do szpitala, zanim może ujawnić swoje odkrycie. Następnie napastnik Berry'ego, afroamerykański chłopak Karen, również zostaje przywieziony karetką, martwy po śmiertelnym upadku. Rzeczywista aborcjonistka próbuje popełnić samobójstwo. W szpitalu zostaje zmuszona do zeznań pod groźbą podania, jak jej się wydaje, niezwykle bolesnej dawki Nalorfiny (która w rzeczywistości jest wodą). Berry nadal ma wątpliwości co do śmierci chłopaka Karen i ostatecznie zmusza jednego ze swoich starych przyjaciół i kolegów (wujka kobiety, która wykonała aborcję Karen) do przyznania się do swojego udziału, po czym oddaje go w ręce policji. Jednak mimo udowodnienia niewinności reputacja Lee została zniszczona i postanawia on przenieść się do Kalifornii. Crichton kończy powieść posłowiem omawiającym problemy w zawodzie lekarza, w tym aborcję.


Golcher zgadza się zwrócić pieniądze panu Beanowi, gdy balon zostaje przyciągnięty do cyrku przez słonie. Ostatecznie, po walce bokserskiej z Freddym, właściciel balonu postanawia zatrzymać środki dla siebie, odrzucając wszelką uczciwość.[sep]Będąc w nastroju poetyckim, Freddy proponuje kaczkom Alice i Emmie powtórzenie wyczynu pierwszych zwierząt, które poleciały balonem. Ale pan Golcher, właściciel balonu przebywający w mieście, uważa, że przemowa Freddy’ego wygłoszona z balonu przyciągnęłaby więcej klientów. Balon zostaje wypuszczony, ale nad farmą Beanów odkrywają, że nie mogą zejść na dół. Do momentu gdy unosi się na zachód nad Syracuse w stanie Nowy Jork, wszyscy cieszą się lotem. W czasie chłodnej nocy wiatr zmienia kierunek. Zgubieni i bez jedzenia, zostają odkryci przez przyjaznego orła, który zabiera wiadomość do Beanów i wraca z koszykiem piknikowym. Gdy mija kolejna noc, towarzyszą im burza z piorunami. Rano balon znajduje się na tyle nisko, że kotwica zwisająca poza krawędzią zaczepia się o dom. Jest to dom złoczyńców z pierwszej książki, którzy rozpoznają Freddy’ego i o mało nie捕获ują balonu. Zwierzęta dowiadują się jednak, że są poszukiwani przez policję. Freddy postanawia opuścić balon, nawet jeśli oznacza to niebezpieczny skok. Po lądowaniu świnia przebrana się, ale wkrótce zostaje znaleziona przez swojego przyjaciela szeryfa. Udając, że go nie rozpoznaje, szeryf informuje Freddy’ego, który niebezpiecznie postanawia wrócić na farmę Beanów, która jest obserwowana przez policję. Na farmie Golcher grozi panu Beanowi, który zgadza się zapłacić 200 dolarów za to, co Golcher stracił do tej pory. Freddy oblicza, ile czasu zajmie im spłacenie tej kwoty: „Jeśli na zdobycie siedmiu dolarów trzeba dwóch lat” – powiedział do pani Wiggins – „to ile czasu zajmie zdobycie dwustu?”. „Siedemset lat” – odpowiedziała pani Wiggins. Freddy nie sądził, żeby to było poprawne... ale pani Wiggins trzymała się siedmiuset lat. „To tylko zdrowy rozsądek” – powiedziała. „Jeśli w dwóch latach zarobisz siedem dolarów, to w siedmiuset latach zarobisz dwieście”. (s. 114) Freddy ukrywa się w cyrku swojego przyjaciela pana Boomschmidta, który zgadza się, aby słonie przyciągnęły balon do cyrku w celu zwrotu Golcherowi. W międzyczasie, z powrotem na balonie, kaczki Alice i Emma odkrywają swojego dawno zaginionego wujka Wesleya, który zarabia na życie sprzedając podróbki zwierzętom lasu. Choć są rozczarowane, proszą go, by wrócił na farmę Beanów. Mimo że jego balon zostaje zwrócony, Golcher okazuje się skory do kłótni i odmawia zwrotu pieniędzy panu Beanowi. Freddy i zwierzęta zgadzają się dać Golcherowi darmowy pokaz, ale po nim Golcher wciąż nie jest zadowolony. Freddy i Golcher postanawiają rozstrzygnąć swoje różnice na ringu, a Golcher robi uwagę o jedzeniu wieprzowiny, którą Freddy uważa za „w dość złym guście”. Freddy przegrywa uczciwą walkę, dopóki jego przyjaciele pająki nie ukąszą Golchera. Golcher jest gotowy przyznać swoją porażkę, ale Freddy go powstrzymuje. „Czy lubisz być uczciwy?” – zapytał. „Nie do końca” – szczerze odpowiedział Freddy. „Dlaczego więc robisz to, gdy nie musisz?” „Nie wiem. Przypuszczam, że może dlatego, że pan Bean uważa mnie za uczciwego. Chcę, żeby miał rację”. (s. 220) Golcher postanawia sam raz być uczciwy i zwraca pieniądze panu Beanowi.


Conall Haldane przejmuje władzę jako regent po tym, jak atakuje magicznie swojego ojca Nigela, powodując jego śpiączkę. Po powrocie Kelsona książę zostaje pokonany w Magicznym Pojedynek i uwięziony za popełnione zbrodnie.[sep]Fabuła „Poszukiwania Świętego Cambera” obejmuje okres około trzech miesięcy, od początku marca do połowy czerwca 1125 roku. Powieść zaczyna się, gdy książę Conall Haldane, kuzyn króla Kelsona Haldane’a, spotyka się z biegłym w sztukach Deryni Tiercelem de Claron, członkiem Rady Cambera, który potajemnie współpracuje z Conallem, by rozwinąć potencjał Haldane’a księcia. Tymczasem biskup Duncan McLain staje przed trybunałem kościelnym, który ma potwierdzić ważność ślubnych przysiąg złożonych lata przed objęciem stanu kapłańskiego. Dzięki pomocy Kelsona i księcia Alaryka Morgana, Duncan przekonuje arcybiskupa Thomasa Cardiela, że jego krótkie małżeństwo było legalne, co potwierdza status praworzędnego syna Dugala, hrabiego MacArdry’ego. Kilka dni później Kelson, Conall i Dhugal zostają pasowani na rycerzy. Podczas ceremonii Duncan publicznie ujawnia, że jest Deryni, co wywołuje wielkie zaniepokojenie wśród pozostałych biskupów. Następnie Kelson wyznaje rosnące uczucie do księżniczki Rothany z Nur Hallaj, nowicjuszki zakonnej Deryni, która przyznaje, że miłość do króla każe jej wątpić w powołanie. Choć oboje nie składają wiążących obietnic, zgadzają się pogłębić relację, gdy Kelson powróci z letniej wyprawy. Ich rozmowę obserwuje Conall, a własne zainteresowanie Rothaną jeszcze bardziej podsyca jego zazdrość o królewskiego kuzyna. Conall spotyka się ponownie z Tiercelem, ale sprzeczka między nauczycielem a uczniem kończy się tragedią, gdy wściekły Conall strąca Tiercela ze schodów, łamiąc mu kark i zabijając go na miejscu. Conall kradnie torbę z lekami z ciała Tiercela, przegląda umarłego w poszukiwaniu tajemnej wiedzy, a następnie ukrywa zwłoki głęboko w murach zamku w Rhemuth. Niedługo potem Kelson wyrusza na poszukiwanie zaginionych relikwii Świętego Cambera, w towarzystwie Dugala, Conalla i małej grupy towarzyszy. Po ich wyjeździe Duncan odnajduje ciało Tiercela. Po poinformowaniu księcia-regenta Nigela Haldane’a, wujka Kelsona i ojca Conalla, Duncan udaje się do Valoret, gdzie informuje biskupa Denisa Arilana, innego członka Rady Cambera, o tajemniczej śmierci Tiercela. Tymczasem Kelson i jego drużyna badają ruiny ziem rodziny MacRorie w pobliżu Culdi. Podczas podróży przez strome wzgórza dochodzi do tragicznego wypadku, gdy zawala się mokry szlak i kilku członków grupy spada do rzeki poniżej. Kelson i Dhugal znikają w rzece i zostają szybko porwieni przez prąd pod ziemię. Mimo że ocalali członkowie grupy desperacko ich szukają, ostatecznie dochodzą do wniosku, że Kelson i Dhugal nie żyją. Ocalali z orszaku królewskiego wracają do Rhemuth, gdzie informują Nigela o śmierci jego bratanka. Pogrążony w żałobie nowy król odmawia koronacji, dopóki nie zostanie odnalezione ciało Kelsona lub upłynie rok i dzień. Podczas gdy dwór próbuje funkcjonować po śmierci Kelsona, Duncan udaje się do Corwyn, by poinformować Morgana o wypadku. Jednak Kelson i Dhugal przeżyli i zostali porwieni przez prąd rzeki pod ziemię. Choć Dhugal desperacko szuka wyjścia z podziemnej jaskini, musi najpierw walczyć o życie Kelsona, próbując leczyć rany króla. W Rhemuth Conall zaczyna przyzwyczajać się do nowej roli następcy tronu. Naciska na Rothanę, by go poślubiła, wykorzystując jej żal po Kelsonie i przekonując ją, że będzie potrzebował Derynijskiej królowej tak samo jak Kelson. Namówiony przez Arilana, Conall próbuje przekonać ojca, by ten podjął obowiązki następnego króla. Podczas rozmowy Conall niechcący zdradza wiedzę o Tiercelu de Claron. W desperackiej próbie zachowania w tajemnicy swojego udziału w śmierci Tiercela, Conall atakuje mocą magiczną, ale nie potrafi w pełni kontrolować wyzwolonej energii. Nigel przeżywa atak, ale zapada w śpiączkę, z której nie może się obudzić. Uznawszy Kelsona za zmarłego, a Nigela za niezdolnego do rządzenia, Conall zostaje uznany za księcia-regenta. Podczas gdy Kelson i Dhugal walczą o przetrwanie, Conall umacnia swoją nową władzę. W końcu przekonuje Rothanę do małżeństwa, a następnie pozwala Morganowi, Duncanowi i Arilanowi przeprowadzić rytuał mający aktywować jego potencjał Haldane’a. Po rytuale Morgan i Duncan opuszczają Rhemuth, postanawiając odnaleźć ciała Kelsona i Dugala. Zaginiony król i hrabia w końcu trafiają do serii podziemnych grobowców i powoli przedzierają się przez każdy z nich. Gdy w końcu uciekają z grobowców, zostają natychmiast schwytani i uwięzieni. Dhugal odkrywa, że odziedziczył po ojcu uzdolnienia lecznicze i szybko leczy siebie i króla. Porywacze przedstawiają się jako Słudzy Świętego Cambera, półreligijna grupa ukrywająca się przez dwa stulecia. Aby zyskać wolność, Kelson zgadza się poddać się rytuałowi próby, udowadniając swoją wartość. W nocy, gdy Conall i Rothana biorą ślub, Kelson poddaje się próbie i otrzymuje wizję Świętego Cambera. Tymczasem Morgan i Duncan nawiązują kontakt z Dhugalem, który niecierpliwie czeka na powrót króla. Następnego ranka Kelson wychodzi z próby i opowiada Sługom o swojej wizji, obiecując przywrócić Świętego Cambera do miejsca honoru w Gwynedd. On i Dhugal zostają uwolnieni, a później spotykają się z Morganem i Duncanem. Gdy czworo z nich omawia ostatnie wydarzenia, zaczynają podejrzewać zdradę Conalla. Kelson krótko wraca do Valoret, gdzie Kuria Biskupów przywraca Duncanowi stan kapłański mimo jego pochodzenia Deryni. Kilka dni później orszak królewski przenosi się przez Portal Transferowy do Rhemuth, gdzie Morgan, Duncan i Dhugal używają swoich połączonych mocy, by uzdrowić Nigela. Nigel potwierdza zdradę Conalla, a książę zostaje natychmiast uwięziony. Przed procesem Rothana informuje Kelsona, że spodziewa się dziecka Conalla. Mimo że Kelson wciąż wyznaje jej miłość, Rothana odmawia małżeństwa z nim, wierząc, że nie jest już godną poślubienia narzeczoną Króla Gwynedd. Podczas procesu Conall z dumą przyznaje się do wszystkich swoich zbrodni, w tym do śmierci Tiercela i ataku na Nigela. Wyzwija Kelsona na Magiczny Pojedynek, ale król pokonuje Conalla, przywołując zaskakująco potężny obraz Świętego Cambera. Prawie dwa miesiące później Kelson i Dhugal podróżują do Corwyn po narodzinach syna i dziedzica Morgana. Omawiają egzekucję Conalla oraz ciągłą odmowę Rothany poślubienia Kelsona mimo ich wzajemnej miłości. Podczas jazdy konnej wzdłuż plaży spotykają tajemniczego mężczyznę, który daje im wizję grobowca Świętego Cambera oraz dodatkową wskazówkę pomagającą w ich dalszych poszukiwaniach.


Gwiazda rocka King Leo odrzuca powieść jako kłamstwo, co pomaga bohaterom utrzymać jej fikcyjny charakter w tajemnicy. Ostatecznie kłamstwo o autorstwie nigdy nie wychodzi na jaw, a zamiast pozwów główni bohaterowie cieszą się zyskiem i popularnością.[sep]Death Rat! jest przede wszystkim satyrą, której głównym tematem jest stan Minnesota, gdzie mieszka Nelson. Wśród celów swojej satyry Nelson uwzględnia parodie słynnych mieszkańców Minnesoty, takich jak Prince i Garrison Keillor, a także ogólne postawy i dziwactwa Minnesotczyków. Głównym bohaterem Death Rat! Mike'a Nelsona jest Pontius Feeb, zwykle nazywany Ponty, autor wielu traktatów historycznych, który właśnie został zwolniony. Pracując w barze szybkiej obsługi, wpada na pomysł napisania powieści historycznej osadzonej w małym miasteczku Holey w stanie Minnesota. Powieść Feeba obraca się wokół konfliktu między dwoma mieszkańcami Holey z początku XX wieku oraz gigantycznego gryzonia, od którego powieść wzięła swój tytuł. Jednak gdy próbuje sprzedać powieść wydawcy, słyszy, że nie wygląda na odpowiednią osobę, by być autorem powieści akcyjnej. Feeb wówczas zwraca się o pomoc do lokalnego aktora Jacka Rybacka, by udawał, że napisał książkę, i próbował ją sprzedać. Jack sprzedaje powieść bez trudu, ale mówi wydawcy, że jest to książka faktu, a nie powieść. Jack i Pontius współpracują wtedy z mieszkańcami Holey, aby próbować ukryć fikcyjny charakter książki. Podczas swoich wielu wizyt w Holey Ponty zaprzyjaźnia się z burmistrz miasta. Wraz z rosnącą popularnością Death Rat! Feeba, utrzymywanie zacierania staje się coraz trudniejsze, ponieważ gwiazda rocka „King Leo” uznaje książkę za pismo nowej religii i organizuje w Holey wielkie przebudzenie. Tymczasem rywalizujący autor z Minnesoty desperacko próbuje zdyskredytować Jacka i „jego” książkę. Ostatecznie prawda wychodzi na jaw i po lawie pozwów i zainteresowania mediów Jack i Pontius wracają do pracy za najniższą krajową w Saint Paul. Na koniec Ponty postanawia zamieszkać w Holey z przyjaciółmi, których tam poznał.


Tanaqui uświadamia sobie, że wrogowie czerpią moc z płaszczy zaklęć, więc postanawia pokonać Kankredina za pomocą własnego tkactwa. Jej brat Hern organizuje wspólną armię ludu i Pogan, aby powstrzymać wroga u źródeł rzeki, dając jej czas na dokończenie dzieła.[sep]Tanaqui, narratorka, to młoda kobieta mieszkająca w małym miasteczku o nazwie Shelling, położonym nad Wielką Rzeką. Ona i jej czworo rodzeństwa różnią się wyglądem od pozostałych mieszkańców, a zamiast czcić Rzekę, ich rodzina posiada trzy bożki – tak zwanych Nieśmiertelnych. Gdy kraj zostaje najechany przez Pogan (wzorowanych na Europejczykach i będących przodkami ludu Dalemark z pozostałych trzech powieści), którzy wyglądają jak oni, Tanaqui i jej rodzeństwo uciekają, aby uniknąć śmierci z rąk własnych współmieszkańców. Opowieść Tanaqui w „Płaszczach zaklęć” nie jest jej dziennikiem, ani nie jest „opowiadana” tak jak wiele innych historii. Raczej Tanaqui przędze historię w parę „płaszczy zaklęć”, które wykonuje. Pierwszy płaszcz opowiada o tym, jak pięcioro rodzeństwa (Gull, Robin, Hern, Tanaqui i Duck) podróżowało w dół rzeki swoją łodzią. Najpierw spotykają tajemniczego maga Tanamila, następnie pogańskiego króla Karsa Adona, a wreszcie, nad morzem, złego maga Kankredina, którego celem jest przejęcie władzy nad rzeką poprzez opanowanie dusz pięciorga dzieci. W trakcie tych wydarzeń Gull został związany tak jak Jedyny, Tanamil (Młodszy Amil lub młody) oraz Pani. Drugi płaszcz opowiada, jak po ucieczce przed Kankredinem pięcioro rodzeństwa zostaje schwytanych przez własnego króla, „króla tubylców” (wzorowanych na Indianach i Hawajczykach i będących przodkami Świętych Wyspiarzy z „Utopionego Ammetu”), który stracił swoje królestwo i dryfuje z resztkami swojej armii, unikając Pogan. Król zatrzymuje dzieci w swoim orszaku, ponieważ potrzebuje jednego z ich bożków – potężnego Jednego – by pomógł mu w jego dążeniach. Podczas podróży w górę rzeki z królem Tanaqui, kontynuując tkanie, uświadamia sobie, że płaszcze zaklęć, które nosili Kankredin i jego magowie, dawały im moce wpisane w te płaszcze. Staje się przekonana, że słowa utkane w jej płaszczach będą miały moc pokonania Kankredina. Zdając sobie sprawę, że Tanaqui jest jedyną osobą zdolną powstrzymać Kankredina i jego magów swoim tkactwem, jej starszy brat Hern przekonuje połączone siły własnego ludu i Pogan, by stawiły opór u źródeł Wielkiej Rzeki i powstrzymały Kankredina, podczas gdy Tanaqui kończy swój drugi płaszcz. Tanaqui gorączkowo tka, by dogonić swoją „teraźniejszość”, i wreszcie kończy płaszcz wizją, której doświadcza na jawie. W tej wizji ich najstarszy rodzinny bożek, zwany Jedynym, wstaje, miażdży Kankredina i wstrząsa ziemią, nadając jej nowy kształt. Z narracji Tanaqui nie dowiadujemy się, czy odnosi sukces, czy ponosi porażkę, ponieważ musi dokończyć płaszcz i nałożyć go na bożka, zanim tkane zaklęcie zacznie działać. W epilogu napisanym przez Elthorar Ansdaughter, Opiekunkę Zabytków, dowiadujemy się, że płaszcze zaklęć zostały odkryte setki lat później, w przybliżonym okresie „Utopionego Ammetu” oraz „Wozu i Cwiddera”, w górach Północnego Dalemarku w pobliżu Hannart. Elthorar zauważa ścisłe odpowiedniki między różnymi postaciami w historiach a ich pozornymi odpowiednikami w legendach i opowieściach ludu Dalemark. Próbuje również, bezskutecznie, zlokalizować opisane miejsca, co prowadzi czytelnika do wniosku, że wizja Tanaqui się spełniła, Kankredin został pokonany, a Jedyny ukształtował ziemię na nowo. Podobnie jak w pozostałych trzech powieściach Kwartetu Dalemark, „Płaszcze zaklęć” są historią o podróży fizycznej, w trakcie której dochodzi do objawień. Jak w pozostałych trzech książkach, obecność magii nie jest na początku oczywista, ale powoli wkrada się do historii.


Kandyd odzyskuje Kunegundę w El Dorado, gdzie jest ona bogata i zachowała piękno, a następnie odrzuca ją. Cała grupa bohaterów ostatecznie osiedla się w pałacu, gdzie oddaje się kontemplacji, aby uniknąć konieczności fizycznej pracy.[sep]Kandyd składa się z trzydziestu rozdziałów epizodycznych, które można podzielić według dwóch głównych schematów: pierwszy składa się z dwóch części, rozdzielonych przerwą bohatera w El Dorado; drugi obejmuje trzy części, z których każda jest określona przez tło geograficzne. Według pierwszego schematu pierwsza połowa „Kandyda” stanowi rozwijanie akcji, a ostatnia część – rozwiązanie. Tego poglądu dowodzi silny motyw podróży i poszukiwania, przypominający powieści przygodowe i pikareskowe, które tendencjonalnie stosują taką strukturę dramatyczną. Według drugiego schematu trzydzieści rozdziałów można pogrupować w trzy części, z których każda obejmuje dziesięć rozdziałów i jest określona przez miejsce akcji: rozdziały I–X rozgrywają się w Europie, XI–XX w Amerykach, a XXI–XXX w Europie i Imperium Osmańskim. Poniższe streszczenie fabuły wykorzystuje ten drugi układ i obejmuje dodatki Voltaire’a z 1761 roku.

Opowieść o Kandydzie rozpoczyna się w zamku barona Thunder-ten-Tronckh w Westfalii, domu córki barona, panny Kunegundy; jego nieślubnego siostrzeńca, Kandyda; guwernera, Panglossa; pokojówki, Paquette oraz reszty rodziny barona. Bohater, Kandyd, przeżywa romantyczny zauroczenie Kunegundą. Jest dzieckiem „najbardziej naturalnej prostoty”, a jego twarz jest „zwierciadłem jego umysłu”. Doktor Pangloss, profesor „metafizyko-teologo-kosmolo-nigologii” i samozwańczy optymista, uczy swoich uczniów, że żyją w „najlepszym z możliwych światów” i że „wszystko dzieje się dla najlepszego”. W zamku jest dobrze, dopóki Kunegunda nie widzi, jak Pangloss uprawia seks z Paquette w krzakach. Zachęcona tym przejawem uczucia, Kunegunda upuszcza chusteczkę obok Kandyda, co skłania go do pocałowania jej. Za to wykroczenie Kandyd zostaje wyrzucony z zamku, a w tym momencie zostaje schwytany przez bułgarskich (pruskich) rekruterów i zmuszony do służby wojskowej, gdzie jest bity, niemal stracony i zmuszony do udziału w wielkiej bitwie między Bułgarami a Abarami (allegoria reprezentująca Prusaków i Francuzów). Kandyd ostatecznie ucieka z armii i udaje się do Holandii, gdzie otrzymuje pomoc od Jakuba, anabaptysty, który wzmacnia optymizm Kandyda. Wkrótce potem Kandyd odnajduje swojego mistrza Panglossa, który jest teraz żebrakiem z kiłą. Pangloss ujawnia, że zaraził się tą chorobą od Paquette i szokuje Kandyda, relacjonując, jak zamek Thunder-ten-Tronckh został zniszczony przez Bułgarów, a Kunegunda i cała jej rodzina zostali zabici. Pangloss zostaje wyleczony z choroby przez Jakuba, tracąc w procesie jedno oko i jedno ucho, a trzej wyruszają w rejs do Lizbony. W porcie w Lizbonie dopada ich gwałtowna burza, która niszczy łódź. Jakub próbuje uratować marynarza i w trakcie tego wpada do wody. Marynarz nie robi nic, by pomóc tonącemu Jakubowi, a Kandyd pogrąża się w rozpaczy, dopóki Pangloss nie wyjaśni mu, że port lizboński został stworzony po to, by Jakub się w nim utopił. Tylko Pangloss, Kandyd i „bestialski marynarz”, który pozwolił utonąć Jakubowi, przeżywają wrak i docierają do Lizbony, która zostaje natychmiast dotknięta trzęsieniem ziemi, tsunami i pożarem, które zabijają dziesiątki tysięcy ludzi. Marynarz odchodzi, aby splądrować ruiny, podczas gdy Kandyd, ranny i błagający o pomoc, jest wygłaszany przez Panglossa na temat optymistycznego spojrzenia na sytuację. Następnego dnia Pangloss omawia swoją filozofię optymizmu z członkiem portugalskiej Inkwizycji, on i Kandyd zostają aresztowani za herezję i mają być torturowani i zabici podczas „auto-da-fé” zorganizowanego, aby zadowolić Boga i zapobiec kolejnej katastrofie. Kandyd jest bity i widzi, jak Panglossa wieszają, ale wkracza kolejne trzęsienie ziemi i on ucieka. Podchodzi do niego starsza kobieta, która prowadzi go do domu, gdzie czeka panna Kunegunda, żywa. Kandyd jest zaskoczony: Pangloss powiedział mu, że Kunegunda została zgwałcona i wypruta z wnętrzności. Tak rzeczywiście było, ale Kunegunda zauważa, że ludzie przeżywają takie rzeczy. Jednak jej wybawca sprzedał ją żydowskiemu kupcowi, który został następnie zastraszony przez skorumpowanego Wielkiego Inkwizytora do dzielenia się nią. Jej właściciele przybywają, znajdują ją z innym mężczyzną, a Kandyd zabija ich oboje. Kandyd i dwie kobiety uciekają z miasta, udając się do Ameryk. W drodze Kunegunda popada w samolitość, skarżąc się na wszystkie nieszczęścia, które ją spotkały. Starsza kobieta odwzajemnia się, ujawniając własne tragiczne życie, które obejmowało odcięcie połowy pośladka, aby nakarmić kilku głodujących mężczyzn. Trio przybywa do Buenos Aires, gdzie gubernator Don Fernando d’Ibarra, y Figueroa, y Mascarenes, y Lampourdos, y Alejandro prosi o rękę Kunegundy. W tym momencie przybywa alkad (portugalski dowódca fortecy), ścigający Kandyda za zabójstwo Wielkiego Inkwizytora. Zostawiając kobiety, Kandyd ucieka do Paragwaju ze swoim praktycznym i dotychczas nie wymienianym służącym, Kacambo. Na posterunku granicznym w drodze do Paragwaju Kacambo i Kandyd rozmawiają z komendantem, który okazuje się być nienazwanym bratem Kunegundy. Wyjaśnia, że po wymordowaniu jego rodziny przygotowania jezuitów do jego pogrzebu przywróciły go do życia, a od tamtej pory wstąpił do zakonu. Gdy Kandyd oświadcza, że zamierza poślubić Kunegundę, jej brat atakuje go, a Kandyd przebiega go na wylot szpadą. Po opłakiwaniu wszystkich ludzi (głównie kapłanów), których zabił, on i Kacambo uciekają. W trakcie ucieczki Kandyd i Kacambo napotykają dwie nagie kobiety ścigane i gryzione przez parę małp. Kandyd, chcąc chronić kobiety, strzela i zabija małpy, ale dowiaduje się od Kacambo, że małpy i kobiety były prawdopodobnie kochankami. Kacambo i Kandyd zostają schwytani przez Orejlonów, fikcyjnych mieszkańców tych terenów. Biorąc Kandyda za jezuitę z powodu jego szat, Orejlonowie przygotowują się do ugotowania Kandyda i Kacambo; jednak Kacambo przekonuje Orejlonów, że Kandyd zabił jezuitę, aby zdobyć szatę. Kacambo i Kandyd zostają uwolnieni i podróżują pieszo przez miesiąc, a następnie rzeką w kanoe, żywiąc się owocami i jagodami. Po kilku kolejnych przygodach Kandyd i Kacambo trafiają do El Dorado, geograficznie odizolowanej utopii, gdzie ulice są wybrukowane drogocennymi kamieniami, nie ma kapłanów, a wszystkie żarty króla są śmieszne. Kandyd i Kacambo zostają w El Dorado na miesiąc, ale Kandyd wciąż cierpi bez Kunegundy i wyraża królowi życzenie odejścia. Król zauważa, że to głupi pomysł, ale hojnie pomaga im w tym. Para kontynuuje podróż, teraz w towarzystwie stu czerwonych owiec pakowych niosących prowiant i niewiarygodne sumy pieniędzy, które powoli tracą lub które im kradną w trakcie kolejnych przygód. Kandyd i Kacambo ostatecznie docierają do Surinamu, gdzie się rozstają: Kacambo udaje się do Buenos Aires, aby odzyskać pannę Kunegundę, podczas gdy Kandyd przygotowuje się do podróży do Europy, aby oczekiwać na oboje. Owce Kandyda zostają skradzione, a Kandyd zostaje ciężko ukarany grzywną przez holenderskiego sędziego za niecierpliwość w związku z kradzieżą. Przed opuszczeniem Surinamu Kandyd czuje potrzebę towarzystwa, więc przeprowadza wywiady z kilkoma lokalnymi mężczyznami, którzy przeżyli różne nieszczęścia, i wybiera mężczyznę imieniem Marcin. Ten towarzysz, Marcin, jest uczonym manichejskim wzorowanym na realnym pesymiście Pierre’u Bayle, który był głównym przeciwnikiem Leibniza. Przez resztę podróży Marcin i Kandyd kłócą się o filozofię, a Marcin przedstawia cały świat jako zamieszkany przez głupców. Kandyd pozostaje jednak optymistą w sercu, ponieważ to wszystko, co zna. Gdy przybywają do Anglii, widzą admirała (wzorowanego na admirale Byngu), który jest rozstrzeliwany za to, że zabił zbyt wielu wrogów. Marcin wyjaśnia, że Brytyjczycy uważają za konieczne rozstrzeliwanie admirała od czasu do czasu „pour l’encouragement des autres” (dla zachęty innych). Kandyd, przerażony, organizuje ich natychmiastowy wyjazd z Anglii. Po kilku scenach satyryzujących inne europejskie instytucje, Kandyd i Marcin spotykają w Wenecji Paquette, pokojówkę, która zaraziła Panglossa kiłą. Jest teraz prostytutką i spędza czas z mnichem, bratem Giroflée. Chociaż oboje wydają się szczęśliwi na powierzchni, ujawniają swoją rozpacz: Paquette prowadziła nędzne życie jako obiekt seksualny, a mnich nienawidzi zakonu religijnego, w którym był indoktrynowany. Później, gdy Kandyd i Marcin jedzą kolację, Kacambo wraca do Kandyda i informuje go, że Kunegunda jest w Konstantynopolu i została zniewolona. Teraz zmywa naczynia dla księcia Siedmiogrodu i stała się brzydka. W drodze po jej ocalenie Kandyd znajduje Panglossa i brata Kunegundy wiosłujących na galerze. Kandyd wykupuje ich wolność oraz dalszą podróż za wysokie ceny. Baron i Pangloss opowiadają, jak przeżyli, ale mimo okropności, przez które przeszedł, optymizm Panglossa pozostaje nie zachwiany: „Nadal trzymam się swoich pierwotnych opinii, ponieważ po pierwsze jestem filozofem i nie wypada mi wyrzekać się swoich słów, skoro Leibniz nie może się mylić, a po wtóre, ponieważ harmonia przedustalona jest najpiękniejszą rzeczą na świecie, tak jak pełnia i subtelna materia”. Podróżni przybywają na wybrzeże osmańskie, gdzie dołączają do Kunegundy i starej kobiety. Kunegunda stała się rzeczywiście straszliwie brzydka, ale Kandyd mimo to wykupuje ich wolność i poślubia Kunegundę na przekór jej bratu. Paquette i brat Giroflée również godzą się z Kandydem na farmie, którą właśnie kupił za ostatnie swoje oszczędności. Pewnego dnia bohaterowie szukają derwisza znanego jako wielki filozof tych ziem. Pangloss pyta go, dlaczego człowiek jest skazany na tyle cierpienia i co wszyscy powinni zrobić. Derwisz odpowiada, zadając retorycznie pytanie, dlaczego Panglossa obchodzi istnienie zła i dobra. Derwisz opisuje istoty ludzkie jako myszy na statku wysłanym przez króla do Egiptu; ich komfort nie jest ważny dla króla. Następnie derwisz zamyka drzwi przed grupą. Powracając do swojej farmy, Kandyd, Pangloss i Marcin spotykają Turka, którego filozofią jest poświęcenie życia tylko prostej pracy i nie przejmowanie się sprawami zewnętrznymi. On i jego czworo dzieci pracują na małej farmie, aby pozostać „wolnym od trzech wielkich złów: nudy, występku i konieczności”, czyli „biedy” według tłumaczenia Johna Butta z 1947 roku. Kandyd, Pangloss, Marcin, Kunegunda, Paquette, Kacambo, stara kobieta i brat Giroflée wszyscy zabierają się do pracy (według tego „chwalebnego zamiaru”, jak nazywa go narrator), każdy do jednego konkretnego zadania. Kandyd ignoruje upór Panglossa, że wszystko musiało się potoczyć najlepiej z konieczności, mówiąc mu zamiast tego „musimy uprawiać nasz ogród”.


Paulie spowodowała śmierć Sierżanta, odcinając mu genitalia brzytwą należącą do ojca Mouse. Ze względu na swoją stabilność psychiczną została skazana na więzienie zamiast do zakładu psychiatrycznego.[sep]Mouse przedstawia się i wspomina o swoim udziale w „dziwacznym, napoleońskim akcie afirmacji siebie” Paulie, choć nie precyzuje dokładnie, co Paulie zrobiła, ani nawet kim ona jest. Mouse opowiada o swoim roztrzęsionym ojcu, Morleyu, i krytycznej macosze, Sal. Mówi też czytelnikowi o garbie na lewym ramieniu, który jest wynikiem przebytego w dzieciństwie polio, które rozwinęło się w kifozę. Mouse nadała garbowi imię Alice, na cześć swojej zmarłej matki, i mówi, że garb jest dla niej jak przyjaciółka. W całej powieści rozmowy Mouse z Alice dostarczają komediowych wtrętów i objaśnień dotyczących mrocznych wydarzeń w historii. W drugim rozdziale Mouse wstrzymuje narrację i relacjonuje szczegóły procesu Paulie, co robi sporadycznie przez całą powieść. Wyjawia się, że Paulie popełniła morderstwo. Mouse wspomina, jak została wysłana do szkoły z internatem w Toronto – do Bath Ladies' College – ponieważ jej ojciec miał „nieszczęśliwy kompleks niższości w kwestii wychowywania kobiet” a także dlatego, że dyrektorka szkoły, Vera Vaughan, była daleką kuzynką Morleya. Mouse jest zdenerwowana, ostrożnie świadoma swojej nieśmiałości i fizycznych niedoskonałości, i jest zdezorientowana dziwną atmosferą starej szkoły. Poznaje przyjaznego woźnego, Sierżanta (który jest karłem) oraz brata Paulie, Lewisa, którego później przyłapuje na goleniu się w łazience jej nowego internatu. Mouse poznaje Tory i Paulie tego samego wieczoru, od razu ciepło reagując na przyjazną Tory i będąc zaskoczoną bezczelnością Paulie. Jest jasne, że mimo różnic, które je dzielą, obie łączy bardzo bliska przyjaźń. Tory mówi Mouse, że brat Paulie, Lewis, jest jej chłopakiem i że są w sobie zakochani. Mouse szybko, choć nie bez trudności, adaptuje się do szkoły, przyswajając słownictwo i powszechne wśród uczniów opinie o personelu szkoły. Intensywność jej fascynacji Johnem F. Kennedym jest widoczna w długich, serdecznych listach, które regularnie do niego wysyła. Na smutek zarówno Mouse, jak i Paulie, Tory łamie nogę podczas wypadku w hokeju na trawie i jest odesłana do domu na resztę zimowego semestru. Zmęczona wybuchowym zachowaniem Paulie, panna Vaughan każe jej „spacerować” po szkole, aby pozbyć się frustracji, każdej wieczoru po lekcjach, i przydziela Mouse, aby jej towarzyszyła. Obie tworzą pewną więź, a Paulie wkrótce wyznaje Mouse, że nie ma brata imieniem Lewis; to ona sama podszywa się pod chłopca i oszukała wszystkich, nawet Tory. Zabiera Mouse do swojego ołtarza poświęconego filmowi z 1933 roku „King Kong”, i zadaje Mouse serię dziwacznych testów, aby udowodnić, że ona również może „być” chłopcem. Obejmują one one: zjedzenie sześciu misek kisielu tapiokowego bez wymiotowania, pozwolenie zapałce wypalić się na skórze bez płaczenia oraz umiejętność oddawania moczu na stojąco. Po tym, jak Mouse kończy te „wstępne próby”, przystępuje do trzech głównych testów: panowania nad mężczyznami, panowania nad kobietami i panowania nad naturą; w pierwszym Mouse tworzy swój męski alter ego „Nick the Greek” i po raz pierwszy ubiera się jak chłopak. Mouse i Paulie wywołują bójkę z chłopcami z pobliskiego King’s College, jednym z których jest starszy brat Tory, Rick. W drugim, Paulie rzuca Mouse wyzwanie, aby uwiodła grubą dziewczynę z lokalnej szkoły zakonnej, co robi, choć wynik graniczy z komedią; dziewczyna w kwestii, Josie, okazuje się wiedzieć od początku, że „Nick” jest dziewczyną i wybucha płaczem, gdy Mouse waha się, aby ją objąć. W trzecim teście Paulie wyzywa Mouse na zabicie gołębia. Niechęć Mouse do wykonywania tych zadań podkreśla, że jej pragnienie bycia mężczyzną nie opiera się na prawdziwej chęci nim zostania, ani nawet na pociągu do dziewczyn. Raczej Mouse tęskni za wolnością, którą cieszyli się mężczyźni w tamtym czasie, i wierzy, że nigdy nie będzie mogła tego doświadczyć jako kobieta. W nieobecności Tory, ulubienica nauczycieli Ismay Thom wprowadza się do pokoju Mouse i Paulie. Jej nachalne obecność denerwuje Paulie, ale Mouse ciepło reaguje na ekscentryczny, ale sympatyczny charakter Ismay. Paulie prowadzi Mouse do włamania do prywatnych kwatery pani Peddie, gdzie natrafiają na korespondencję między panną Vaughan a panią Peddie, napisaną lata wcześniej. Listy szczegółowo opisują incydent, w którym panna Vaughan została zaatakowana przez policjanta, który widział ją całującą panią Peddie. Paulie kradnie je i ukrywa w szufladzie nocnej Mouse. Kiedy Mouse sprawdza je rano, znikają. W nieobecności Tory zachowanie Paulie pogarsza się i zostaje jej zabronione uczestnictwo w Uroczystym Obiedzie dla Gości w King’s College. Mouse jest tam zabierana przez jej wujka Winnie (brata matki) i jego żonę. Podczas gdy tam jest, widzi Tory z Lewisem na podwórku na zewnątrz. Lewis jest przepędzony ze szkoły po tym, jak został zauważony wandalizującym posąg. Wśród tumultu podano wiadomość, że prezydent Kennedy został zamordowany. Mouse jest zdruzgotana wiadomością o śmierci prezydenta, ale jest pocieszona listami od Jacka O’Malleya, studenta King’s College, którego poznała na Obiedzie. Zachowanie Paulie staje się coraz bardziej niepokojące; każe Mouse bić ją starym kijem, a gdy się waha, Paulie bije nią nią zamiast tego, wystarczająco mocno, by spowodować krwawienie. Mouse przyznaje, że nadal zgadzała się na testy Paulie, ponieważ zła natura Paulie zwalnia ją ze wszystkich rzeczy w jej życiu, których nie może zmienić (tj. nie bycia godną miłości Morleya, nie posiadania żadnych przyjaciół) i czyni ją jeszcze bardziej niewinną. Po występie w bożonarodzeniowym przedstawieniu, Mouse jest wezwana do biura panny Vaughan, gdzie dowiaduje się, że Morley zmarł na nagły atak serca. Mouse wraca do swojego domu w Madoc’s Landing, aby pochować ojca. Chociaż wydaje się zimna i obojętna wobec rzeczywistości jego śmierci, jest oczywiste, że jest zdruzgotana. Jej macocha Sal, która jest często słyszana jako głos sumienia Mouse, okazuje się być alkoholiczką. Panna Vaughan uczestniczy w pogrzebie, przynosząc Paulie, która mówi Mouse, że Rick próbuje powstrzymać Tory od widzenia się z Lewisem. Panna Vaughan prosi Mouse, aby zachowała dla siebie to, co odkryła w listach jej i pani Peddie. Mouse postanawia nigdy więcej nie ubierać się jak chłopak i rozmyśla o braku uczucia ze strony ojca. Dochodzi do wniosku, że zbyt mocno kochał swoją pracę. Mouse wraca do Bath College z pamiątkami po nim, jedną z nich jest książka o anatomii (był chirurgiem) i jego stara lekarska torba. Po powrocie do szkoły Mouse odkrywa, że Paulie została usunięta z jej pokoju w internacie, zastąpiona przez Asę Abrams, a że Tory wróciła. Do jej zaskoczenia, otrzymuje ciche wyrazy współczucia od rówieśników, a także nauczycieli, i jest szczególnie wzruszona prezentem Tory, Biblią Nowego Testamentu. Paulie została zmuszona do zajęcia starej kubryka Asy. Jej wygnanie sprawia, że jest zauważalnie bardziej przyjazna dla Mouse. Paulie ujawnia, że ona (jako Lewis) wdała się w bójkę z Rickiem i zraniła go nożem, a że Tory była na nią zła za to. Ismay mówi Mouse, że Paulie wyrzeźbiła odrażające figurki na swoim łóżku i kradła jej nuty, co Paulie ze śmiechem zaprzecza. Lewis wiezie Mouse do King’s College wieczorem podczas bożonarodzeniowego tańca, aby odebrać Jacka O’Malleya. Dwaj prowadzą niezręczną rozmowę, gdy Lewis jedzie do domu kanonika Quinna, aby odebrać Tory. Mouse widzi, jak Rick i Lewis kłócą się i szarpią przy drzwiach domu Quinnów; Lewis wraca do vana zauważalnie zdenerwowany i bez Tory. Gdy zostają sami, Lewis wyznaje Mouse, że Rick rzucił Lewisowi wyzwanie, aby udowodnił, że jest chłopcem, pokazując mu swojego penisa, i zaczyna płakać. Mouse ostatecznie opuszcza Paulie i dołącza do Jacka w środku. Biorą udział w zabawie, pijąc gin i „bawiąc się przez bardzo długi czas na stojąco”. Pod koniec wieczoru Mouse oddziela się i szuka Paulie, w końcu znajdując ją w łazience wieży, z ostrzyżonymi włosami i pokrojoną, krwawiącą twarzą. Paulie z gniewem odsuwa Mouse, gdy próbuje ją pocieszyć, i mówi, że nie zamierza rezygnować z Tory. Są rozproszeni przez Sierżanta, który przebrał się za zmarłą założycielkę szkoły, panną Higgs, na wieczór i szaleje po szkole na zabytkowym wiktoriańskim rowerze. Dziewczyny próbują go śledzić, ale Mouse gubi Paulie w ciemności. Szuka jej w jej pokoju i odkrywa tam nuty Ismay, wraz z stronami wyrwanymi z anatomii Graya jej ojca; strony przedstawiają męski penis i zostały opatrzone notatkami przez Paulie. Zmęczona i lekko pijana od alkoholu, który dał jej Jack, Mouse idzie spać. Mouse budzi się wcześnie następnego ranka i, zaniepokojona przedłużającą się nieobecnością Paulie, idzie jej szukać w tunelach pod szkołą. Znajduje Paulie zrozpaczoną, mówiącą, że Sierżant upadł na jedną z rur grzewczych i się zranił. Zabiera Mouse do jego leżącego ciała, a następnie wysyła ją po czeskiego ogrodnika, Willy'ego. Sierżant jest nieprzytomny i poważnie poparzony od upadku na parzące rury. Gdy Mouse wraca z nim, znajduje Sierżanta martwego, a Paulie zniknęła. Pamiętając to, co znalazła wieczorem wcześniej, przerażona Mouse podejrzewa, co Paulie zrobiła. Podnosząc spódnice jego kostiumu, Mouse widzi, że Sierżant został wykastrowany. Mouse wspomina szczegóły z procesu Paulie i informuje czytelnika, co stało się dalej; po usunięciu genitaliów Sierżanta jednym ze skalpeli Morleya, Paulie przykleiła je do siebie klejem do opon i zaprezentowała się Rickowi Quinnowi w swoim przerażającym stroju. Została aresztowana krótko potem i uznana za zbyt psychicznie niestabilną, by wziąć pełną odpowiedzialność za swoje czyny; unikając więzienia, Paulie została wysłana do zakładu psychiatrycznego w celu „rehabilitacji”. Tory została wysłana do innej szkoły (choć sąd usłyszał, że nadal widywała się z Paulie, gdy była w areszcie), a Mouse została odesłana do domu do Madoc’s Landing, dopóki burza wokół jej udziału w zbrodni Paulie nie opadła. Wspomina sen, który miała o Sierżancie po jego nabożeństwie żałobnym, i mówi, że jest cieszona, że nie wiedział, że to jego przyjaciel Lewis go zabił, ale Paulie. Mając teraz szesnaście lat, Mouse wspomina swój czas w Bath College, dziękując dziewczynom i kobietom tam, które zainspirowały ją do bycia sobą, i podpisuje się jako „M.B.”.


Carl poważnie rani dłonie, niszcząc swoją kolekcję szkła, przez co musi mieć założone wiele szwów. Podczas pobytu w szpitalu wyznaje matce, że jest gejem, a ona odpowiada, że akceptuje tę prawdę.[sep]Sylvie i Carl są przyjaciółmi od dzieciństwa. Od małego nazywali się chłopakiem i dziewczyną, a Sylvie zawsze wierzyła, że w końcu się pobiorą. Gdy zaczynają liceum, Carl coraz bardziej oddala się od Sylvie. Pewnego dnia trafia do żeńskiej toalety i znajduje tam Mirandę, najpopularniejszą dziewczynę w szkole. Miranda zaprasza Sylvie na swoją przyjęcie, gdy dowiaduje się o jej „chłopaku”, który się jej spodobał, mimo że go nie zna. Sylvie zgadza się, a potem pyta Carla o to, mając nadzieję, że nie pójdzie. Do jej przerażenia Carl jest chętny do wyjścia i spotykają się z Mirandą i jej przyjaciółmi. Grają w butelkę, a Sylvie marzy o tym, by ją pocałował Carl. Niestety, on jej nie całuje (ale ku zaskoczeniu Sylvie całuje Mirandę) i Sylvie zdaje sobie sprawę, że jego uczucia się zmieniły. Carl zaprasza Mirandę, Sylvie i chłopaka o imieniu Paul na kręgle. Sylvie nie lubi Paula i jest zaskoczona, gdy Carl mówi jej, że chciał zaimponować Paulowi grą w kręgle. W urodziny Carla Miranda, Paul, Sylvie i Carl wybierają się do ogrodów Kew, ponieważ Carl jest obsesyjnie zafascynowany szkłem. Wszyscy gubią się podczas zabawy w chowanego. Miranda i Paul jadą pociągiem, więc Carl i Sylvie jadą z matką Carla, Julią. Po tamtej nocy Carl odmawia widzenia się z kimkolwiek i później wyznaje Sylvie, że jest gejem. Sylvie dowiaduje się wtedy, że Carl podczas zabawy w chowanego znalazł Paula i go pocałował. Paul odwzajemnił pocałunek na chwilę „jakby mu naprawdę na [Carlu] zależało”, ale potem go odepchnął, twierdząc, że Carl jest zboczeńcem. Carl jest wyśmiewany i prześladowany w szkole. Później Sylvie idzie szukać Carla i widzi, że Szklana Chata (gdzie Carl trzyma swoją kolekcję szkła) jest zniszczona, a szkło jest wszędzie. Sylvie skalecza się i opowiada Julii, Mickowi (ojcu Carla) i Jake'owi (starszemu bratu Carla) o Szklanej Chacie. Widzą Carla w krzakach, pokaleczonego po rozbiciu całego szkła. Przeciął sobie wszystkie palce i nadgarstek i potrzebował wielu szwów. W szpitalu Carl wyznaje matce (gdy pyta, dlaczego rozbił szkło), że jest gejem, a ona mówi mu, że nie ma nic przeciwko temu. Miranda i Sylvie wagrują lekcje, by spotkać się z Carlem w McDonald’s na lunch, a po usłyszeniu, jak jest prześladowany w szkole, Miranda namawia Sylvie, by spotkały się z Carlem po lekcjach, robiąc wrażenie na wszystkich chłopcach, którzy ich widzą. W Szklanej Chacie Carl i Sylvie widzą wszystkie zniszczenia. Sylvie myśli, że Carl nie będzie już czuł do niej tego samego, ale on ją całuje i mówi, że będzie ją zawsze kochał.


W dalszej części utworu główni bohaterowie opuszczają Kalifornię, co prowadzi do opowiedzenia dalszych historii i ujawnienia kolejnych fragmentów ich życiorysów. Claire udaje się do Nowego Jorku, podczas gdy Andy wyrusza w niechcianą podróż, aby odwiedzić swoją rodzinę.[sep]Pokolenie X to narracja w ramach, podobnie jak Opowieści kanterberyjskie Chaucera czy Dekameron Boccaccia. Historia ramowa dotyczy trójki przyjaciół – Daga, Claire i narratora, Andy’ego – mieszkających razem w pustyni Mojave w Kalifornii. Opowieści są snute przez różne postacie w powieści, która jest podzielona na trzy części. Każdy rozdział ma osobny tytuł zamiast numeru, z tytułami takimi jak „Nie jestem rynkiem zbytu” i „Przygoda bez ryzyka to Disneyland”. Akcja powieści osadzona jest około 1990 roku w południowej Kalifornii, w ówcześnie szybko rozwijających się i przeżywających boom gospodarczy, a następnie kryzys społeczności Palm Springs i regionu Inland Empire w Kalifornii. Niektóre postacie urodziły się i wychowały w Los Angeles oraz w przedmiejskim hrabstwie Orange w Kalifornii. Pierwsza część powieści rozgrywa się w trakcie pikniku. Andrew, Dag i Claire opowiadają sobie historie – niektóre osobiste, inne wyobrażone – w ciągu dnia. Dzięki tym opowieściom czytelnik dostrzega motywacje i osobowości postaci. Pierwotna grupa postaci jest w tej części rozszerzona, co wprowadza historie dodatkowych postaci: chłopaka Claire, Tobiasa, przyjaciółki Claire i obiektu uczuć Daga, Elvissy, brata Andy’ego, Tylera, oraz szefa i sąsiada Andy’ego wraz z jego żoną, państwa MacArthurów. Każda postać reprezentuje pewien typ kulturowy; Elvissa wciąż tkwi w przeszłości, Tobias to „yuppie”, Tyler to „globalny nastolatek”, a sąsiedzi reprezentują starsze pokolenie. Rama jest tu stłumiona, ponieważ narracja się cofa, ujawniając więcej o głównych bohaterach, jednocześnie pozwalając na usłyszenie historii innych postaci. W tej części powieść nadal oddala swój punkt skupienia, gdy Andy i Claire wyjeżdżają z Kalifornii. Ponownie rama jest powiększana, aby uwzględnić dodatkowe postacie. Claire jedzie do Nowego Jorku, podczas gdy Andy udaje się w niechcianą podróż, aby odwiedzić swoją rodzinę. Dzięki osobistym i umysłowym podróżom postaci opowiadane są dalsze historie i ujawniane są kolejne fragmenty ich życiorysów.


Hawkmoon i Oladahn pomagają bratu Nahakowi utrzymać władzę w Hamadanie, pokonując królową Frawbrę sprzymierzoną z Ciemnym Imperium. Po zwycięstwie czarownik Malagigi wzmacnia moc Czarnego Klejnotu, a Hawkmoon wyrzuca nieaktywny kamień jako symbol obojętności.[sep]Akcja powieści toczy się w nieokreślonym czasie w przyszłości po nuklearnej zagładzie, gdzie nauka i magia współistnieją, a Cesarstwo Granbretan (Wielka Brytania) rozszerza swoje wpływy na Europę. Hrabia Brass, Lord Strażnik Kamargu (terytorium, które kiedyś było częścią narodu zwanego Francją), dokonuje inspekcji swoich ziem. W drodze powrotnej do swojego zamku w Aigues-Mortes zostaje zaatakowany przez „baraguna” – potwora błotnego stworzonego z przekształconych niewolników przez poprzedniego Pana Strażnika – i zabija go. Hrabia Brass przybywa do Zamku Brass w Aigues-Mortes, gdzie jest witany przez swoją córkę Yisseldę oraz przyjaciela, poetę-filozofa Bowgentle’a. Bowgentle twierdzi, że zło Granbretan musi zostać zwalczone, ale Hrabia Brass wierzy, że zjednoczona Europa ostatecznie pozna pokój. Brass, Yisselda, Bowgentle oraz główny zastępca Hrabiego, von Villach, biorą udział w otwarciu Wielkiego Festynu, podczas którego Hrabia Brass wchodzi na arenę dla byków, by uratować życie rannego matadora Mahtana Justa. Po powrocie do zamku Hrabia Brass przyjmuje wysłannika z Granbretan – barona Meliadusa – który próbuje bezskutecznie przekonać go do zdradzenia wiedzy o różnych dworach Europy. Baron Meliadus zaczyna zabiegać o względy Yisseldy, ale ona odmawia ucieczki z nim, wiedząc, że jej ojciec nie wyraziłby zgody na ich małżeństwo. Meliadus próbuje ją porwać, raniąc przy tym Bowgentle’a, ale zostaje pokonany przez Hrabiego Brassa i wypędzony z Kamargu. Meliadus składa przysięgę na legendarną Runopię (Runestaff), że zdobędzie władzę nad Hrabią Brassem, zdobędzie Yisseldę i zniszczy Kamarg. W niemieckiej prowincji Köln stłumiono rebelię przeciwko Ciemnemu Imperium, dowodzoną przez księcia Doriana Hawkmoona, a schwytany Hawkmoon zostaje przewieziony do stolicy Granbretan, Londry, jako więzień. Hawkmoon jest przetrzymywany w luksusowej niewoli i otrzymuje od barona Meliadusa propozycję wymiany za swoje życie i wolność. Najpierw, aby ocenić jego przydatność, jest testowany na maszynie mentalnej przez barona Kalana i uznany za zdrowego na umyśle. Meliadus oferuje mu wolność dla niego i dla Köln, jeśli uda się do Kamargu i porwie Yisseldę z Hrabiego Brassa: Hawkmoon zgadza się na układ. Aby zapewnić lojalność Hawkmoona, w jego czoło wszczepia się Czarny Klejnot: ten klejnot będzie przesyłał obraz z oczu Hawkmoona do Londry i zje jego mózg, jeśli Hawkmoon spróbuje zdrady. Przed wyruszeniem Hawkmoon otrzymuje audiencję u nieśmiertelnego Króla-Cesarza Granbretan. Plan zakłada, że Hawkmoon uda się do Kamargu przebrany za Meliadusa, z historią, że go odurzył i w ten sposób zapewnił sobie niezauważoną podróż. Tak więc Hawkmoon podróżuje z Granbretan przez Srebrny Most do Kryształowego Miasta Paryża, Lyonu, Valence i wreszcie dociera do Zamku Brass. W drodze dostrzega tajemniczego wojownika w czarnej lśniącej zbroi i złocie. Hrabia Brass rozpoznaje naturę Czarnego Klejnotu i dzięki fizycznym oraz magicznym środkom udaje mu się uwięzić siłę życiową klejnotu, czyniąc go bezpiecznym. Odciążenie jest tylko tymczasowe, ale Brass informuje Hawkmoona, że czarownik ze Wschodu, Malagigi z Hamadanu, może posiadać moc do usunięcia klejnotu, jeśli Hawkmoon znajdzie go na czas. Dowodzony przez barona Meliadusa armia Granbretan zmierza w stronę Kamargu, nękana atakami snajperskimi prowadzonymi przez Hawkmoona. W bitwie o Kamarg armia Granbretan zostaje pokonana przez egzotyczne wieże bojowe Hrabiego Brassa, a Meliadus ucieka. Po bitwie Yisselda wyznaje Hawkmoonowi miłość i przekonuje go, by poszukał czarownika Malagigi, by uwolnić się od Czarnego Klejnotu. Hawkmoon jedzie na jednym z gigantycznych flamingów Hrabiego Brassa w stronę Wschodu, ale zostaje przypadkowo zestrzelony przez owłosionego karzełka, mieszańca człowieka i górskiego olbrzyma, o imieniu Oladahn. Hawkmoon i Oladahn są atakowani przez bandę zbójów, ale udaje im się ukraść dwie ich kozy i uciec. Miesiąc później Hawkmoon i Oladahn natrafiają na wędrowny cyrk freak-show tysiącletniego czarownika Agonosvosa. Jako były mieszkaniec Köln, Hawkmoon spodziewa się lojalności ze strony Agonosvosa wobec swojego księcia, ale zamiast tego Agonosvos porywa Hawkmoona, by sprzedać go baronowi Meliadusowi. Hawkmoon zostaje uratowany przez Oladahna, a para ucieka przed Agonosvosem, który przysięga im zemstę. Hawkmoon i Oladahn płyną statkiem do Turkii, ledwo unikając okrętów wojennej floty Ciemnego Imperium, zanim udadzą się głębiej w Persję. Miesiąc później para zostaje zaatakowana przez grupę 20 wojowników z Granbretan, ale zostaje uratowana przez tajemniczego Wojownika w Czarni i Złocie, który towarzyszy im w drodze do Hamadanu. Przybywając do Hamadanu, odkrywają, że władczyni królowa Frawbra została obalona przez swojego brata Nahaka, sprzymierzonego z siłami Ciemnego Imperium. Hawkmoon znajduje czarownika Malagigiego, ale ten odmawia mu pomocy i dostrzegając swojego wroga, barona Meliadusa, Hawkmoon ucieka z miasta. Hawkmoon przekonuje królową Frawbrę i jej zwolenników, by poprowadzili atak w celu odzyskania miasta, i razem z Oladahnem oraz Wojownikiem w Czarni i Złocie atakują Hamadan. Podczas bitwy Hawkmoon walczy z baronem Meliadusem, a dwaj walczą, aż oboje tracą przytomność. Później zakłada się, że Meliadus nie żyje, choć jego ciała nigdzie nie znaleziono. Siły królowej Frawbra odnoszą sukces w odzyskaniu miasta, a Frawbra zabija swojego brata Nahaka. Malagigi ostatecznie zgadza się pomóc Hawkmoonowi i udaje mu się wyciągnąć życie z Czarnego Klejnotu, choć Hawkmoon decyduje się nadal nosić nieaktywny klejnot w swoim czole jako symbol nienawiści. Wojownik w Czarni i Złocie informuje Hawkmoona, że jest sługą Runopii, choć Hawkmoon odrzuca to jako legendę. Królowa Frawbra składa Hawkmoonowi propozycję małżeństwa, ale on odmawia i w towarzystwie Oladahna rozpoczyna podróż powrotną do Kamargu i Yisseldy.


Polgara rozpętała arendzkie wojny domowe w Vo Wacune i jako księżna Erat zdestabilizowała rząd oraz zniewoliła chłopów. Gdy Vo Wacune zostało zniszczone, jej dawne księstwo nie stało się częścią nowego królestwa Sendarii, lecz odzyskało pełną niezależność.[sep]Polgara Czarownica zaczyna się od błagi Ce'Nedry, by Polgara napisała książkę o swoim życiu, wypełniając luki pozostawione przez historię jej ojca, Belgaratha Czarownika. Główna część historii otwiera się tuż przed narodzinami Polgary i jej siostry. Polgarę i jej bliźniaczą siostrę Beldaran wychowywali ich „wujkowie”: okrutny karzeł Beldin oraz bliźniaczy czarownicy Beltira i Belkira (wszyscy uczniowie Aldura, tak jak Belgarath) po śmierci ich matki, Poledry. Ich matka była zmiennokształtną wilczycą (to znaczy, że mogła przybrać postać ludzkiej kobiety, ale urodziła się i nadal myślała jako wilczica) i była zaniepokojona, że jej ludzkie dzieci urodzą się bez wilczych instynktów, więc zaczęła mówić do nich i trenować je telepatycznie, gdy były jeszcze w jej łonie. Po narodzinach bliźniąt Poledra uznana została za zmarłą, ale jej córki wiedziały, że po prostu musiała odejść. Nadal rozmawiała z Polgarą, która przez całe życie utrzymywała bliską relację z matką. Polgara i Beldaran były bliźniaczkami jednojajowymi, ale Aldur i ich matka wprowadzili fizyczne zmiany u Polgary, gdy były jeszcze w łonie matki. Beldaran była blondynką, a Polgara ciemnowłosą. Na podstawie różnych dat historycznych wymienionych w Belgarath Czarownik i Polgara Czarownica możemy ustalić, że Polgara i Beldaran urodziły się w roku 2000 A.C. (Kalendarz Alornów). Polgara urodziła się pierwsza, ale Beldaran była bliźniaczką dominującą. Wkrótce po narodzinach jej ojciec, Belgarath, dotknął jej czoła w geście powitania swojego pierworodnego, co było również symbolem, jaki jego pierwotna rasa wykonywała wobec swoich pierworodnych. Jeden pasmo jej włosów zmieniło się w srebrne przy jego dotyku, oznaczając ją na zawsze jako czarownicę. Przez wiele lat Polgara nienawidziła swojego ojca. Wynikało to częściowo z faktu, że wilcze instynkty jej matki nie mogły zrozumieć jego pozornego porzucenia w czasie ciąży, a wrażliwa Polgara przejęła to od niej. Było to również spowodowane tym, że Belgarath, wierząc, że jego żona nie żyje, odszedł na lata, błądząc od jednego występku do drugiego w złym stanie psychicznym. Polgara bardzo obraziła się na jego ciągłe porzucanie. Kiedy Belgarath wrócił, by zaopiekować się córkami, Beldaran szybko mu wybaczyła, ale Polgara często uciekała do Drzewa w centrum Doliny Aldura, gdzie zaprzyjaźniła się i nauczyła się rozmawiać z ptakami. Wybaczenie Beldaran dla Belgaratha jeszcze bardziej pogłębiło nienawiść Polgary. Tam, na drzewie, po raz pierwszy nauczyła się, jak korzystać ze swoich mocy czarownicy. Nauczyła się zmieniać postać w sowę, kształt, którego nauczyła się od matki. Belgarath (z pomocą Beldaran) ostatecznie wynegocjował niepewny pokój, a Polgara rozpoczęła swoją edukację. Ostatecznie ujawniono, że jedna z bliźniaczek ma poślubić Rivę, króla nowo utworzonej subdivizji królestwa Alornów, Alorii. Wybrano Beldaran, ponieważ to była jej rola w trwającej Wojnie Przeznaczeń. Polgara gorzko przeżywała „stratę” siostry, która była centrum jej życia, ale wspólna strata ostatecznie zbliżyła ojca i córkę, a Polgara została po raz pierwszy przedstawiona jako piękna Polgara Czarownica. Beldaran wkrótce zmarła, ale Polgara, jako czarownica i uczennica Aldura, nie starzała się (choć męscy uczniowie zazwyczaj mieli siwe włosy, Polgara pozostała młoda). Przez lata utrzymywała relacje z potomkami Beldaran i Rivy, co ostatecznie stało się jej życiowym dziełem. Relatywnie młoda Polgara spędziła wiele lat w arendzkim księstwie Vo Wacune. Celem jej pracy było zakończenie (czasami siłą) arendzkich wojen domowych. Ostatecznie zyskała wdzięczność książąt i własne księstwo, stając się księżną Erat. Wprowadziła własne, specyficzne pomysły wśród mieszkańców swojego księstwa, modernizując rząd i uwalniając swoich chłopów. Kiedy wybuchła ponownie wojna, a Vo Wacune zostało zniszczone, Polgara wyszkoliła swoich ludzi, by stali się samowystarczalni, a ostatecznie to, co kiedyś było Erat, stało się częścią nowego królestwa Sendaria, znanego z praktyczności jego mieszkańców, a księżna Erat została niemal zapomniana. Kiedy rivański król został zabity przez zabójców, Polgara stała się opiekunką tajnej linii ocalałych spadkobierców. Stała się ekspertką w byciu niezauważalną, często mieszkając w miastach Sendaria. W bitwie pod Vo Mimbre Polgara dowiedziała się, że w przepowiedniach drugiej strony jej rolą jest bycie narzeczoną ciemnego boga Toraka. Jej ciągły sprzeciw zarówno dezorientował, jak i wściekał go, ale mimo to bała się Toraka. Jej odmowa przyjęcia dominacji Toraka (pod Vo Mimbre i w tomie 5 Belgariady, Gra Czarodziejów), z powodu wcześniej nieświadomej miłości do Durnika, była kluczowym punktem (Wydarzeniem) w walce między dwoma rywalizującymi Przepowiedniami. Po pokonaniu Toraka pod Vo Mimbre Polgara wróciła do opieki nad potomkami Rivy, ostatecznie wychowując Gariona. Historia kończy się w tym miejscu, nakładając się z najwcześniejszymi wspomnieniami Gariona, opowiedzianymi na początku Belgariady.


Święty konfrontuje się z Destamio w jego rezydencji, gdzie ten zaprzecza, jakoby był w rzeczywistości Dino Cartelli. Mimo próby wręczenia łapówki, gangsterowi udaje się zbiec, unikając aresztowania przez czekających na zewnątrz funkcjonariuszy policji.[sep]Ta historia rozgrywa się na Sycylii, gdzie Święty konfrontuje się z włoską mafią. Opowieść przedstawia nieco starszego, bardziej dojrzałego Świętego. Choć wciąż groźnego przeciwnika dla każdego przestępcy, nie rzuci się szaleńczo do akcji, lecz będzie wybierał chwile bardziej ostrożnie. Na początku Simon Templar przebywa na wakacjach w Neapolu, gdy niewielki zamęt przy stole lunchowym przyciąga jego uwagę. Angielski turysta próbuje powitać włoskiego biznesmena jak starego przyjaciela, ale Włoch odmawia przyjęcia powitania i twierdzi, że nigdy go nie spotkał. Gdy ochroniarz biznesmena atakuje Anglika, Święty interweniuje i unieszkodliwia ochroniarza. Włosi wycofują się, a Święty i Anglik przedstawiają się nawzajem. Anglik, Euston, twierdzi, że włoskim biznesmenem był jego stary przyjaciel Dino Cartelli. Gdy Euston się żegna, Święty nie poświęca temu incydentowi dalszej uwagi. Następnego ranka uwagę Świętego przyciąga nekrolog w lokalnej gazecie dotyczący angielskiego turysty o nazwisku Euston. Najwyraźniej mężczyzna miał nieszczęśliwy wypadek. Pamiętając incydent z poprzedniego dnia, Święty nie może się z tym pogodzić i rozpoczyna śledztwo w sprawie tożsamości biznesmena. Odkrywa, że Dino Cartelli był znany jako wierny pracownik banku, który został brutalnie zamordowany przez rabusiów bankowych. Najwyraźniej jego twarz i ręce zostały okaleczone do tego stopnia, że nie dało się ich rozpoznać. Dowiaduje się również, że biznesmen z ochroniarzem nazywa się Alessandro Destamio. Następnego dnia limuzyna zatrzymuje się przed hotelem i Święty jest uprzejmie zaproszony na spotkanie z panem Destamio. Jest przetransportowany na prywatną wyspę Destamio, a Destamio przedstawia się jako biznesmen z wieloma wrogami, który bardzo poważnie traktuje swoją prywatność. Po powrocie do Neapolu Święty zostaje zaatakowany przez ulicznego rabusia. Po prostu neutralizuje mężczyznę, ale obaj – on i rabuś – zostają zabrani na komisariat policji w celu przesłuchania. Święty otrzymuje bardzo chłodne przyjęcie ze strony funkcjonariuszy policji, którzy pytają go, dlaczego okaleczył włoskiego obywatela. Na szczęście dla Świętego pojawia się wyższy rangą inspektor o nazwisku Ponti, który bez wahania zwalnia Świętego i nawet poleca mu dobrą restaurację na lunch. Po opuszczeniu komisariatu Święty udaje się do wskazanej restauracji, ponieważ zdaje sobie sprawę, że rekomendacja Ponti była ukrytym zaproszeniem. Tam spotykają się obaj mężczyźni. Ponti ujawnia Świętemu prawdziwą naturę jego kłopotów: stoi w obliczu wojny z notoryczną mafią. Będą próbowali go schwytać, a policji nie można ufać. Ponti będzie jego jedynym sojusznikiem. Następnym krokiem Świętego jest wizyta u rodziny Destamio, w tym u uroczej Giny Destamio. W nocy odwiedza mauzoleum rodziny Destamio, ale zanim zdąży zbadać inskrypcje na grobowcach, zostaje ogłuszony uderzeniem. Święty znajduje się w niewoli w zamku, na łasce mafii. Zanim Destamio zdąży go przesłuchać, zostaje doprowadzony do szefa mafii, który jest poważnie chory. Wydaje się, że Destamio zamierza być jego następcą, ale musi pokonać innych kandydatów, którzy zastanawiają się, dlaczego Destamio przyprowadził Świętego do ich kwatery głównej. Wydaje się, że Destamio twierdzi, iż pochodzi z szanowanej rodziny, co Święty może podważyć. Po doprowadzeniu z powrotem do celi, Świętemu udaje się rozwiązać liny i wspiąć się z antycznej lochu. Ścigany przez kilku gangsterów, zjeżdża ze wzgórza zamkowego i zaczyna biec przez włoską wieś. W trakcie pościgu Święty ma krótkie spotkania z lokalnymi mieszkańcami, którzy mu pomagają, ale ich strach przed mafią jest widoczny gołym okiem. Lokalny fryzjer udaje się go ukryć i mówi mu, by jak najszybciej wyjechał. Pasażerowie autobusu do Palermo trzymają się od niego z daleka, zdając sobie sprawę, że jest na liście do „załatwienia” przez mafię. Świętemu udaje się dotrzeć do Palermo i skontaktować się z Pontim. Wtedy role się odwracają. Ponti zmobilizował tajny oddział wojskowy, gotowy do walki i bardzo wdzięczny za to, że Święty ujawnił mu lokalizację kwatery głównej mafii. Święty dołącza do małej armii, gdy atakują zamek. Chociaż zamek jest otoczony, mafii udaje się przebić przez obwód opancerzonym samochodem. Dowódca wojskowy, Święty i Ponti rozpoczynają pościg. Gdy przejeżdżają przez Palermo, odkrywają, że ścigali samochód zbyt długo i szefowie musieli wymknąć się potajemnie. Podczas powrotu Święty wysiada z samochodu i odsyła Ponti po wezwanie posiłków. Święty wchodzi do domu, gdzie zebrali się szefowie mafii. Udaje mu się zagnać ich w kozi róg, ale zanim dokładnie przesłucha Destamio, zostaje ponownie zaskoczony przez jednego z ochroniarzy. Po tym przybywają wojska i choć kilku szefów zostaje aresztowanych, Destamio ponownie ucieka przez tylny garaż. Święty zdaje sobie sprawę, że może udać się tylko w jedno inne miejsce i wyrusza do rezydencji Destamio. Tam wreszcie konfrontuje się z Destamio, który próbuje zebrać swoje rzeczy osobiste przed ucieczką. Skonfrontowany ze Świętym, przyznaje, że jego prawdziwe nazwisko to Dino Cartelli. Oferuje Świętemu łapówkę w zamian za wolność. Święty pozwala mu odejść, prosto w ręce przybywających oddziałów policji.


Tatarsky odkrywa, że jego firma jest wrogiem bogini Isztar, a po rytualnej ofierze staje się jej przeciwnikiem. W finale powieści jego trójwymiarowy sobowtór odrzuca wizerunki reklamowe i znika z rosyjskiej telewizji.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w Moskwie w czasach Jelcyna, na początku lat dziewięćdziesiątych, w okresie powszechnego chaosu i korupcji. Jej bohater, Babylen Tatarski, doktorant i poeta, po upadku Związku Radzieckiego zostaje rzucony na ulicę, gdzie wkrótce odkrywa swoje prawdziwe powołanie: tworzenie rosyjskich wersji zachodnich reklam. Im większe jednak odnosi sukcesy jako copywriter, tym bardziej poszukuje sensu w kulturze, która teraz definiuje się przez dobra materialne i samouwielbienie. Próbuje odkryć siły, które determinują indywidualne pragnienia i kształtują zbiorowe przekonania w tym postsowieckim świecie. W tej podróży Tatarsky dostrzega zbiegi okoliczności, które sugerują pewne wzorce, a te z kolei wskazują na ukryty sens za chaosem życia. Po raz pierwszy wyczuwa ten ukryty cel, czytając o mezopotamskich praktykach religijnych. Poszukiwania Tatarskiego są wzmocnione przez spożywanie halucynogennych grzybów, kokainy i wódki. Jego misja jest dodatkowo wspierana przez inną formę „duchów”: za pomocą tablicy ouija Che Guevara pisze traktat o tożsamości, konsumpcjonizmie i telewizji. Ostatecznie Tatarski zaczyna poznawać pewne prawdy – na przykład to, że cała polityka i „rzeczywiste” wydarzenia transmitowane w telewizji są cyfrowymi kreacjami. Nigdy jednak nie potrafi do końca odkryć ostatecznej siły stojącej za tymi fałszerstwami. Gdy w końcu dociera na szczyt korporacyjnej piramidy, Tatarsky dowiaduje się, że członkowie jego firmy są sługami bogini Isztar, której cielesna forma składa się z całości wizerunków reklamowych. Głównym obowiązkiem firmy jest zapewnienie, by wróg Isztar, pies Phukkup, nie obudził się, niosąc ze sobą chaos i zniszczenie. Po rytualnej ofierze Tatarsky staje się nowym regentem bogini i, w postaci trójwymiarowego sobowtóru, jej małżonkiem. W ostatnim rozdziale powieści elektroniczny sobowtór Tatarskiego staje się wszechobecną obecnością w rosyjskiej telewizji. Tatarsky, który próbował przejrzeć fałszywe obrazy prezentowane w telewizji, aby zobaczyć prawdziwą, niepośrednią rzeczywistość, sam został przekształcony w iluzję.


Dr Anton Murik zamierzał jednocześnie przejąć kontrolę nad sześcioma elektrowniami jądrowymi na świecie, korzystając z grup terrorystycznych dostarczonych przez Franco. Chcąc uniknąć powiązania z tym atakiem, starał się wykorzystać Bonda do zabójstwa Franco.[sep]Gdy zaczyna się „Licence Renewed”, M przypomina Bondowi, że sekcja 00 w rzeczywistości została zlikwidowana; jednak M zatrzymuje Bonda jako „rozwiązywacza problemów” (gra słów), mówiąc mu: „Dla mnie zawsze będziesz 007”. Bond otrzymuje zadanie zbadania pewnego dr. Antona Murika, genialnego fizyka jądrowego, o którym sądzono, że spotykał się z terrorystą o imieniu Franco. Franco zostaje zidentyfikowany i śledzony przez MI5 do wioski w Szkocji zwanej Murcaldy. Ponieważ Murcaldy znajduje się poza jurysdykcją MI5, dyrektor generalny MI5, Richard Duggan, prosi M, aby wysłał Bonda do obserwacji Murika. Opierając się na informacjach, których MI5 nie posiadało, M zmienia zadanie Bonda na infiltrację szkockiego zamku Murika i zyskanie jego zaufania. Bond nawiązuje kontakt z Murikiem na torze wyścigowym Ascot, gdzie udaje przypadkowe spotkanie, wspominając Murikowi, że jest najemnikiem szukającym pracy. Później Bond dołącza do Murika w Szkocji na zaproszenie Murika i zostaje zatrudniony do zabicia Franco, z powodów wówczas nieznanych. Franco z kolei otrzymał od Murika zadanie zabicia jego młodej podopiecznej, Lavender Peacock, ponieważ była ona prawdziwą dziedziczką fortuny Murików, co można było udowodnić tylko tajnymi dokumentami, które Anton trzymał w ukrytym sejfie w swoim zamku. Plan Murika polega na przejęciu sześciu elektrowni jądrowych na świecie jednocześnie przy pomocy grup terrorystycznych dostarczonych przez Franco. Aby zapewnić, że Murik nigdy nie zostanie powiązany z tą transakcją, próbuje użyć Bonda do zamordowania Franco. Ostatecznie terroryści przejmują sześć elektrowni jądrowych, ale są powstrzymani przed wywołaniem stopienia rdzenia, gdy otrzymują kod przerwania od Bonda, który wzięli za Murika. Murik zostaje ostatecznie pokonany przez Bonda i Lavender, zanim jego żądania zostały spełnione.


Bill Bryson poznał Stephena Katza w gimnazjum, gdy obaj należeli do szkolnego klubu audio-wizualnego. Katz towarzyszył później autorowi w wielu jego podróżach.[sep]Bryson spędził dzieciństwo w Des Moines w stanie Iowa. Urodził się 8 grudnia 1951 roku, w dziesiątą rocznicę przystąpienia Stanów Zjednoczonych do II wojny światowej. Należał do pokolenia wyżu demograficznego, urodzonego tuż po zakończeniu wojny. Opisuje swoje wczesne lata oraz rodziców, Williama i Mary Brysonów. Jego ojciec był znanym dziennikarzem sportowym w „Des Moines Register”, wiodącej gazecie w Des Moines. Matka również była pisarką, jednak pisała do magazynów takich jak „Better Homes and Gardens”, „Good Housekeeping” i „House Beautiful”. Wspomina wiele wynalazków z czasów swojego dzieciństwa, które go fascynowały, w tym gotowe dania mrożone, atomowe toalety i telewizję. Jego styl życia typowy dla amerykańskiej klasy średniej jest stale obecny w całej książce, a wpływ wychowania rodziców z czasów Wielkiego Kryzysu wywiera na niego piętno. Przypomina sobie również swoje przygody jako „Piorun Kid”, alter ego, które stworzył dla siebie, gdy czuł się bezsilny. Mógł vaporizować ludzi wzrokiem i wierzył, że pochodzi z innej planety. Opowiada zabawne historie o swoich perypetiach jako Billy Bryson, w tym o pierwszych dniach w szkole, gdy odkrył, że podczas gdy cała klasa ćwiczyła procedury ochronne przed bombą, on po prostu czytał komiksy. Jednak pewnego dnia, gdy dyrektor i policjant przyszli nadzorować ćwiczenia, wpadł w poważne kłopoty. Kłopoty były czymś dość powszechnym dla „Pioruna Kida”, ponieważ nauczyciele nie byli zbyt zachwyceni jego zdolnościami. W rzeczywistości Bryson wspomina, że nie był zbyt zainteresowany wstawaniem przed południem, przez co rzadko chodził do szkoły. Mimo swojego unikalnego zachowania Bryson opowiada swoją historię oczami dziecka, pełną zabawnych obserwacji na temat praktycznie wszystkiego: od ciekawego pseudonimu Lumpy’ego Kowalskiego po całą radość, jaką można było przeżywać w wspaniałych domach towarowych. Choć skupia się głównie na swoim dzieciństwie, opowiada o wielu wydarzeniach tamtych czasów, w tym o rozwoju bomby atomowej i narodzinach ruchu praw obywatelskich. Bryson stale w ironiczny sposób chwali czas, w którym dorastał, przytaczając całą zabawę, jaką mogły mieć dzieci w tamtych dniach, jednocześnie zauważając, że prawdopodobnie przyczyniło się to do raka odbytu u wielu entuzjastów atomowych toalet Bishopa. Opowiada o swoich pierwszych dniach w gimnazjum i liceum, a w obu okresach zaczął palić, pić i kraść, choć nie został przyłapany na niczym z tego. Poznał Stephena Katza w gimnazjum, gdy oboje byli w szkolnym klubie audio-wizualnym. Katz towarzyszyłby Brysonowi w wielu jego podróżach. Na końcu książki Bryson mówi czytelnikowi, że „życie toczy się dalej”, i że życzyłby sobie, aby świat był bardziej podobny do życia w latach 50. i 60. Ostatnie słowa książki brzmią: „Jakim wspaniałym światem by to był. Jakim wspaniałym światem to było. Obawiam się, że nie zobaczymy już takiego.”


Carol zgadza się na porozumienie, w którym jej mąż otrzymuje pełną opiekę nad córką, a ona zyskuje jedynie ograniczone prawa do odwiedzin. Taki układ jest konieczny, ponieważ dowody na jej homoseksualizm sprawiłyby, że sprawa o opiekę nie miałaby szans w sądzie.[sep]Główne bohaterki powieści to Therese Belivet, samotna młoda kobieta, oraz Carol Aird, elegancka nieznajoma, którą Therese pewnego dnia spotyka w swojej tymczasowej pracy w nowojorskim domu towarowym. Therese dopiero zaczyna dorosłe życie na Manhattanie i szuka szansy na przełom w pracy swojego życia – jako scenograf teatralny. Jako mała dziewczynka Therese została w pewnym sensie porzucona przez swoją owdowiałą matkę, która wysłała ją do szkoły z internatem prowadzonej przez kościół episkopalny. Spotyka się z młodym mężczyzną, Richardem, którego nie kocha i z którym nie chce sypiać. Podczas długiego i monotonnego dnia pracy w dziale zabawek domu towarowego uwagę Therese przyciąga elegancka i piękna kobieta po trzydziestce, której obsługuje. Kobieta, Carol, podaje Therese swój adres, aby dostarczyć tam jej zakupy. Pod wpływem impulsu Therese wysyła Carol kartkę świąteczną na jej adres domowy. Carol, która przechodzi trudny rozwód i sama jest dość samotna, niespodziewanie odpowiada, a obie zaczynają spędzać razem czas. Therese zaczyna czuć silne przywiązanie do Carol, ale nie jest pewna, jak zinterpretować swoje uczucia. Chłopak Therese oskarża ją o having a „szkolną zauroczenie”, ale Therese wie, że to coś więcej: jest zakochana w Carol. Mąż Carol, Harge, jest podejrzliwy wobec jej relacji z Therese, którą poznaje krótko, gdy Therese nocuje w domu Carol. Carol wcześniej przyznała się Harge'owi, że miała krótkotrwały związek homoseksualny ze swoją najlepszą przyjaciółką, Abby. Harge jest wściekły i zabiera córkę pary do siebie, oczekując na ostateczne postępowanie rozwodowe. Aby uciec od napięcia w Nowym Jorku, Carol i Therese wybierają się w podróż na zachód, w trakcie której staje się jasne, że uczucia, jakie łączą kobiety, są romantyczne i seksualne. Zbliżają się do siebie zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie i wyznają sobie miłość. Kobiety nie wiedzą, że mąż Carol wynajął detektywa, aby śledził je i zbierał dowody, które mogłyby obciążyć Carol jako homoseksualistkę w nadchodzących sprawach o opiekę nad dzieckiem. Detektyw podsłuchuje pokój, w którym Carol i Therese po raz pierwszy uprawiają seks. Carol zatrzymuje go na drodze i żąda oddania wszelkich dowodów przeciwko niej. Detektyw sprzedaje Carol kilka taśm za wysoką cenę, ale随后 mówi jej, że już wysłał kilka taśm i innych dowodów do Harge'a w Nowym Jorku. Carol wie, że strawi prawo do opieki nad córką i większość praw do odwiedzin, jeśli będzie kontynuować związek z Therese. Carol opuszcza Therese na zachodzie i wraca do Nowego Jorku, by walczyć o córkę. Mówi Therese, że nie może kontynuować ich związku. Therese jest złamana, ale siła jej charakteru pozwala jej spróbować odbudować swoje życie w Nowym Jorku. W Nowym Jorku dowody na homoseksualizm Carol są tak silne, że jej sprawa o opiekę nie miałaby szans w sądzie, i ostatecznie ulega Harge'owi, zgadzając się na układ, który daje mu pełną opiekę nad dzieckiem, a Carol pozostawia z rzadkimi, nadzorowanymi wizytami. Jednakże zakończenie książki jest niezwykle optymistyczne w porównaniu do zakończeń lesbijskich powieści z gatunku „pulp”, ponieważ sugeruje, że Carol i Therese mogą pozostać razem i być w końcu szczęśliwe.


Jezus Chrystus powraca na Ziemię w towarzystwie armii niebieskich i unicestwia wojska Wspólnoty Globalnej. Następnie skazuje Nicolae Carpathię i Leon Fortunato na wieczność w jeziorze ognia, ustanawiając swoje królestwo w Jerozolimie.[sep]Antychryst zebrał armie świata w dolinie Megiddo w przekonaniu, że będzie to jego ostateczny triumf epoki. Zwycięstwo tutaj pozwoliłoby mu zasiąść na tronie Boga. Siły Tribulacji przeniosły się na Bliski Wschód, większość ukryła się w Petrze wraz z żydowskimi ocalałymi, których liczba przekracza już milion. Petra jest otoczona przez Armię Jedności, gotową zniszczyć wszystko, co pozostało z ludu Bożego, i wprowadzić nowy porządek świata Nicolae Carpathii. Świat wstrzymał oddech, gdy największa bitwa wojskowa w historii zagraża zniszczeniu wszystkiego, co pozostało z ludzkości. Wszystko wydaje się stracone. Tsion Ben-Judah i Buck Williams zostali zabici w Jerozolimie, teraz opanowanej przez siły Wspólnoty Globalnej. Godzina ataku Armii Jedności Wspólnoty Globalnej Nicolae Carpathii na rebeliantów na Wzgórzu Świątynnym zbliża się. Siódme i ostatnie Sądzenie Czary przybiera postać największego w historii trzęsienia ziemi, po którym następuje deszcz gradobici. Rayford Steele jest jedynym żywym pierwotnym członkiem Sił Tribulacji, ale jest ciężko ranny i bliski śmierci. Znak Syna Człowieczego, wielki krzyż z błyskawic, pojawia się nad globalnym horyzontem, aby cały świat mógł go ujrzeć. Ponadto chorzy i niepełnosprawni zostają uzdrowieni, a ci, którzy dotychczas wahali się, upadają na kolana, błagając Boga o zbawienie. To nie zniechęca wrogów Boga, gdyż Armia Jedności, dowodzona przez samego Antychrysta, przypuszcza ostatni szturm na Petrę, dążąc do unicestwienia wszystkich pozostałych buntowników przeciwko Wspólnocie Globalnej. Ale nagle, gdy wszystko wydaje się stracone, cała planeta pokrywa się światłem bez cienia, a Jezus Chrystus powraca na Ziemię w mocy i chwale w towarzystwie armii niebieskich, zabijając armie Wspólnoty Globalnej Słowem Bożym w czterech ostatnich bitwach Apokalipsy, co prowadzi do ostatecznego starcia z Antychrystem w Jerozolimie. Gdy Globalna Armia Jedności zostanie zniszczona, Jezus Chrystus stawia stopę na Górze Oliwnej i ustanawia swoje królestwo w Jerozolimie, gdzie skazuje Bestię (Biblia) (Nicolae Carpathię) i jego Fałszywego Proroka (Leona Fortunato) na wieczność w jeziorze ognia za zbrodnie popełnione przeciwko całemu światu. Następnie Chrystus potępia Lucyfera na 1000 lat w otchłani. w nowo utworzonej dolinie Jozafata Jezus potępia ostatnich niewierzących i tych, którzy przyjęli Znak Bestii, oczyszczając świat na początek swojego tysiącletniego panowania. Ci, którzy zostali porwci lub zamordowani, powracają na Ziemię, aby spotkać się ze swoimi bliskimi, a zaczyna się Raj. Wierzący z całego świata wreszcie spotykają się w Jerozolimie po długich siedmiu latach Tribulacji i witają świt Świata Tysiąclecia.


Książę Hector Daykyn nie został zamordowany, lecz pomyślnie zakończył negocjacje z cesarzem Caylebem. W rezultacie Cayleb, mimo zwycięstwa, odrzucił mianowanie młodszego syna Hektora nowym władcą i narzucił pokonanemu księstwu bardzo ostre warunki.[sep]W następstwie wydarzeń z „By Schism Rent Asunder” cesarz Cayleb z Charis wypływa ze swoją flotą, by rozpocząć kampanię przeciwko Lidze Corisande, pod wodzą bezwzględnego, choć popularnego, księcia Hektora Daykyna. W tym samym czasie charysyjskie jednostki morskie, które przybyły do Ferayd i po zburzeniu znacznej części miasta jako odwet za Masakrę w Ferayd, przejmują akta Inkwizycji znajdujące się w mieście. Okazuje się, że zawierają one rozkazy otrzymane przez agentów od „Czwórki” oraz ich dumne raporty o gorliwym wykonywaniu tych rozkazów. Admirał Rock Point, dowódca charysyjskiego sił zadaniowych, nakazuje egzekucję ojca Styvyna Graivyra, starszego kapłana Inkwizycji w Ferayd, wraz z 15 innymi kapłanami bezpośrednio zaangażowanymi w masakrę, i ujawnia dowody publicznie. Podczas gdy Wielki Inkwizytor Zhaspahr Clyntahn jest wściekły z powodu działań Charis w Ferayd i domaga się natychmiastowego ogłoszenia Świętej Wojny, Kanclerz Zahmsyn Trynair jest wściekły na Clyntahna za kłamstwo dotyczące rozkazów wydanych jego agentom w Ferayd. Obawiając się zarówno oporu władców świeckich przeciwko świętej wojnie, jak i opozycji, z jaką spotykają się wewnątrz Świątyni, Trynair zmusza go do zaakceptowania kary pokuty, jaką wewnętrzna komisja śledcza (której wnioski są przesądzone) wyda w związku z tym skandalem.

Cesarz Cayleb najpierw odwiedza Chisholm, by spotkać się ze swoją teściową i nowymi poddanymi oraz przygotować flotę do rejsu do Corisande. Następnie wypływa do Zebediah, księstwa podbitego przez Corisande, którego książę utrzymywał kontakt z księciem Nahrmahnem (obecnie wasalem Cayleba) i wyraził chęć sojuszu z Caylebem przeciwko Corisande. Cayleb następnie wypływa do Corisande, gdzie desantuje wojska w jednym z większych portów na wyspie i próbuje wykorzystać przewagę swojej artylerii i karabinów, by przytłoczyć znacznie liczniejszą armię Corisande. Chociaż broń Charysjczyków zmusza Corisandczyków do odwrotu, udaje im się zatrzymać siły Cayleba w przełęczy górskiej, która jest jedyną drogą do stolicy Manchyr. Dzięki pomocy Merlina (i jego zaawansowanej technologii) Cayleb dostarcza swoim elitarnym strzelcom pozycje punktów obserwacyjnych Corisandczyków wzdłuż wybrzeża, które miały ostrzec armię Corisande na wypadek próby okrążenia przez Charysjczyków. Charysyjscy zwiadowcy-snajperzy odnajdują wszystkie ważne punkty obserwacyjne i eliminują obserwatorów, co pozwala Charysjczykom wysadzić wojska za plecami armii Corisande i pułapkę ich w tej samej przełęczy, pozostawiając bardzo niewielkie siły między Caylebem a Manchyr.

Jednak Merlin, tak skupiony na ochronie Cayleba i używaniu swoich SNARC-ów do zbierania wywiadu na potrzeby kampanii, nie zauważa na czas dwóch rzeczy: że książę Hector wysyła swoją córkę i młodszego syna w towarzystwie hrabiego Coris na statku płynącym do krewnych w Delferahk; oraz że istnieje spisek mający na celu zamordowanie cesarzowej Sharleyan, podczas gdy przebywa ona na duchowych rekolekcjach w klasztorze, spisek obejmujący wuja Sharleyan i Lojalistów Świątynnych w Charis. Chociaż on i Cayleb nie znajdują sposobu, by w porę powiadomić marynarkę, by zrobić cokolwiek z dziećmi Hektora (bez zdradzenia jego przykrywki), udaje mu się przybyć w ostatniej chwili, by uratować życie Sharleyan. Jest jednak zmuszony ujawnić jej swoją prawdziwą naturę oraz jej ostatniemu ocalałemu strażnikowi i obiecuje odwiedzić ją ponownie i przyprowadzić Cayleba, aby złożyć dłuższe wyjaśnienia. Gdy Sharleyan wraca do stolicy, Merlin lata do Charis z Caylebem na pokładzie rozpoznawczego śmigłowca i razem mówią Sharleyan prawdę, którą ona i jej strażnik akceptują. Daje jej również i Caylebowi komunikator, aby mogli pozostawać w kontakcie z sobą oraz z resztą „wewnętrznego kręgu”, który zna prawdę.

Tymczasem Hector akceptuje fakt, że jego pozycja jest beznadziejna i jest gotowy do negocjacji warunków z Caylebem. Ale zanim zdąży spotkać się z Caylebem, on i jego najstarszy syn oraz dziedzic są zamordowani przez agentów Kościoła, którzy nie chcą, by Hector dobrowolnie współpracował z Caylebem i którzy chcą zrzucić winę na Cayleba (co rzeczywiście ma miejsce). Cayleb, mimo zwycięstwa nad Corisande, narzuca pokonanemu księstwu dość łagodne warunki i akceptuje mianowanie młodszego syna Hektora księciem z radą regencyjną składającą się z najwybitniejszych dowódców wojskowych i szlachty Hektora (choć mało prawdopodobne jest, by mógł on objąć tron, będąc daleko pod władzą Kościoła). W Zion jednak nie jest spokojnie, ponieważ Czwórka zdaje sobie sprawę, że właśnie zmarnowała pieniądze na budowę galer, które stały się przestarzałe, i zamawia budowę galeonów. Ponadto Trynair i Clyntahn przygotowują opinię publiczną i wikariat do Świętej Wojny, z płomiennym przemówieniem wielkiego wikariusza (który jest niczym więcej niż marionetką Trynaira). Powoduje to wielki niepokój w grupie reformatorów wewnątrz samej Świątyni, którzy od lat próbują walczyć z korupcją, która zainfekowała Kościół. „Krąg” jest jednak bezsilny, by powstrzymać nadchodzącą katastrofę, i zostaje zdradzony Wielkiemu Inkwizytorowi przez jednego ze swoich bardziej przerażonych członków. Słysząc o tych reformatorach, którzy ośmielają się wyzwać jego władzę, Clyntahn decyduje się czekać na odpowiedni moment, by przeciwko nim wystąpić, podczas gdy oni z kolei spieszą, by cicho uratować jak najwięcej ze swoich członków i ich rodzin. Historia kończy się decyzją Czwórki, by na razie zostawić syna Hektora w spokoju, ponieważ jest im on teraz mało przydatny.