Po ucieczce na Hulligan's Wharf David nie odnajduje swojej zaginionej kuzynki Pamelę ani nie nawiązuje z nią romantycznej relacji. Para spędza na wyspie zaledwie kilka dni, napotykając na liczne oznaki policji i trującego gazu.[sep]David Boring to opowieść opowiedziana w pierwszej osobie przez jej tytułowego bohatera, dotycząca jego czasem fantastycznych, a czasem banalnych przygód i nieszczęść w życiu wielkomiejskim i poza nim. Duża część fabuły książki dotyczy prób Davida o zdobycie kobiety, którą uważa za swój kobiecy ideał, oparty w dużej mierze na cechach jego kuzynki, Pameli, z którą dzielił kilka niewinnych nastoletnich pocałunków podczas rodzinnego letniego wypoczynku. Krótko po uczestnictwie w pogrzebie przyjaciela, David poznaje, spotyka się i zostaje porzucony przez Wandę, kobietę, którą uważa za idealne spełnienie tego ideału. Po wpadnięciu w ogarniającą wszystko depresję na kilka tygodni, David zostaje postrzelony w głowę przez nieznanego napastnika przed własnym domem, ale przeżywa z tylko małym wgnieceniem na czole. David, jego matka, ich dalsza rodzina oraz współlokator i przyjaciel Davida, Dot, w końcu zostają uwięzieni na małej wyspie, Hulligan's Wharf, którą rodzina posiada i wykorzystuje na wakacje. Wielki wujek Davida, August, pojawia się, ogłasza, że ataki gazowe terrorystów skażyły ląd, a później umiera. Będąc na wyspie, David ma romans z kuzynką swojej matki, panią Capon, która później znika tej samej nocy. W tym samym czasie Dot zaczyna związek z Iris, córką pani Capon, która jest mężatką Manfreda. Manfred próbuje zabić Dot, podając jej środek odurzający i wrzucając do wody, gdy ona śpi, ale budzi się na czas, by chwycić Iris, pobić Manfreda i uciec łodzią. Gdy roznosi się wieść, że David podejrzewa Manfreda o zabójstwo pani Capon, Manfred próbuje go pobić, ale zostaje powstrzymany przez pana Hulligana, dozorcę wyspy. Gdy kończy się jedzenie, David i pan Hulligan są porzuceni przez Manfreda i matkę Davida i ledwo docierają do brzegu na prowizorycznej tratwie. Odkrywają (jak pan Hulligan wierzył przez cały czas), że atak terrorystyczny nie był katastrofą kończącą świat, w którą wierzył August. David wraca do domu i zaczyna związek z kobietą o imieniu Naomi. Wkrótce odkrywa, że mężczyzna, który go postrzelił, to profesor o nazwisku Karkes, który został podobnie porzucony przez Wandę i założył, że go zostawiła dla Davida. On i Karkes nawiązują dziwną przyjaźń, dyskutując o ich wspólnej obsesji na punkcie Wandy i próbując ją namierzyć. W poszukiwaniach David spotyka Judy, siostrę Wandy, która do niej bardzo podobna. David decyduje, że wbrew wcześniejszemu przekonaniu, że Wanda była spełnieniem jego ideału, Wanda była w rzeczywistości jedynie wadliwą wersją Judy. Jego związek z Naomi się rozpada, a ona ucieka do Norwegii, obawiając się dalszych ataków terrorystycznych na Amerykę. Judy jest attracted to Davida, ale martwi się o swojego męża. Po spotkaniu i pocałunku jej mąż pojawia się w mieszkaniu Davida i ogłusza go kijem baseballowym. W międzyczasie związek Dot z Iris się nie udaje, a Iris zostawia ją dla agenta Roya Smitha, który bada morderstwa pani Capon i Whiteya. Smith postanawia oskarżyć Davida i Dota o morderstwo Whiteya, aby wyeliminować konkurencję dla Iris, którą poślubia. David i Karkes namierzają Wandę w dziwnej komunie kultu, odkrywając, że Wanda jest tam jedyna, a inni „odeszli”. Ani David, ani Karkes nie pytają, co to oznacza. Chociaż David i Karkes zgadzają się „niech wygra lepszy”, David zamierza oszukać i pokonać Karkesa, pozwalając mu mieć Wandę, którą uważa za gorszą wersję Judy. David głośno i publicznie wyznaje miłość Judy, ale przynosi mu to tylko kolejne pobicie przez jej męża. David bezcelowo błądzi po dokach, gdzie jest namierzony przez Smitha i jego przełożonego, porucznika Anemone. Smith próbuje postrzelić Davida, ale tylko draśnie jego głowę, zanim Smith i Anemone zostaną obaj postrzeleni przez Dot. Dwójka ucieka na Hulligan's Wharf, gdzie David znajduje swoją dawno zaginioną kuzynkę Pamelę i jej dziecko. Uciekła na wyspę dla bezpieczeństwa dziecka i ma zapasy żywności na kilka miesięcy, planując założyć warzywnik, aby mogli przetrwać nieokreślony czas. David i Pamela zaczynają dorosły związek. Grupa spędza ponad cztery miesiące na wyspie bez żadnych oznak policji lub gazu trującego. Występowanie dalszych ataków terrorystycznych jest sugerowane, ale nie jest bezpośrednio stwierdzone. Na końcu książki David wyraża przekonanie, że jest szczęśliwy i wdzięczny, i nie obchodzi go, jak długo musi żyć. Pytanie, czy para ma dni, tygodnie, miesiące czy lata szczęścia, nigdy nie zostaje odpowiedziane.


Becky udaje wczesną poród, aby zyskać sympatię Venetii, co kończy się jej zatrudnieniem i odrzuceniem doktora Braine’a. Po narodzinach córki o imieniu Minnie rodzina nie mieszka z rodzicami Becky, ponieważ ich dom nie został sprzedany i wprowadzają się do niego natychmiast.[sep]Akcja przesuwa się o kilka miesięcy w przód w stosunku do „Shopaholic and Sister”. Becky jest w zaawansowanej ciąży ze swoim pierwszym dzieckiem i szczęśliwie przygotowuje się na przyjście noworodka. Podczas badania USG z Lukiem okazuje się, że nie znają płci dziecka, ponieważ Luke chce to zachować jako niespodziankę. Gdy on i technik USG wychodzą na chwilę z pokoju, Becky bierze sondę, aby dowiedzieć się tego sama. Początkowo myśli, że spodziewają się chłopca, ale gdy technik przyłapuje ją na używaniu sprzętu, wyjaśnia Becky, że patrzyła na swój pęcherz. Becky i Luke niedawno sprzedali swoje mieszkanie, aby kupić dom, ale mają trudności ze znalezieniem miejsca spełniającego jej konkretne wymagania. Największym z nich jest nowoczesna Pokój na Buty. Relacja Becky z Jess znacznie poprawiła się w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Mimo że Jess upiera się przy robieniu ekologicznych rzeczy, takich jak wytwarzanie własnych chusteczek dla niemowląt i używanie odzyskanego łóżeczka. Przyjaźń Becky z Suze również uległa poprawie, choć wciąż nie lubi jej nowej przyjaciółki, Lulu, za to, że jest nudna i szara. Luke jest również pod dużym stresem z powodu partnerstwa biznesowego swojej firmy z Arcodas. Podczas zakupów w Bambino Becky słyszy o celebrytce-położnej o imieniu Venetia Carter, która właśnie wróciła z Los Angeles, i chce, aby to ją prowadziła. Luke jest przeciwny z osobistych powodów i chce trzymać się rodzinnego ginekologa, dr. Braine’a (którego Becky nigdy nie lubiła, bo jest staroświecki). Przekonuje Luke’a, aby poszedł z nią na wizytę, i odkrywa prawdziwy powód, dla którego był przeciwny zmianie ginekologa od samego początku. Okazuje się, że Venetia to była dziewczyna Luke’a. Becky jest zszokowana jej flirtowaniem z Lukiem, ale odrzuca to, gdy dowiaduje się, że Venetia już ma chłopaka. Niestety dla Becky, dowiaduje się, że Venetia zerwała ze swoim partnerem po tym, jak on wrócił do żony, i że Venetia ma słabość do mężatki. W miarę jak powieść postępuje, Becky staje się coraz bardziej podejrzliwa wobec relacji między Lukiem a Venetią; idzie nawet tak daleko, że wynajmuje detektywa. Blisko końca ciąży Venetia złośliwie wyznaje, że ona i Luke są stworzeni dla siebie i że poślubienie Becky przez Luke’a było błędem, ale on nie chce ryzykować bycia w życiu swojego dziecka. Becky jest bardzo zraniona i w szoku oraz planuje przyłapać Venetię na gorącym uczynku po tym, jak Luke uda się z nią na przyjęcie. Będąc w skrajnie nieszczęśliwym nastroju, Becky przybywa na przyjęcie i widzi Venetię i Luke’a tańczących. Traci przytomność. Luke zaprzecza jakimkolwiek romantycznym relacjom z Venetią, ale Becky jest podejrzliwa. Para decyduje się wrócić do swojego pierwotnego ginekologa. Podczas swojego baby shower Becky znajduje miłosny notatnik wysłany przez Venetię. Udaje się do centrum porodowego, aby skonfrontować się z nią, i udaje wczesną poród, aby to zrobić. Becky jest zszokowana, widząc przybycie jej rodziny i przyjaciół na rzekome narodziny. Wtedy Venetia wchodzi do szpitalnego pokoju, aby sprawdzić dziecko. Becky mówi Luke’owi, co Venetia planuje zrobić. Początkowo Luke jest w niedowierzeniu i wypytuje Venetię o jej przewidywane działania. Ona przyznaje, co myśli, i idzie nawet tak daleko, że kwestionuje jego małżeństwo z Becky. Rozgniewany Luke odsyła Venetię, mówiąc, że Becky jest bardziej opiekuńcza niż ona, ponieważ stawia innych przed sobą. Wyjaśnia, że ona próbowała podtrzymać morale w jego firmie, podczas gdy on zajmował się Arcodas. Wtedy Becky mówi Luke’owi, że stracili ich rodzinny dom i został on sprzedany komuś innemu. On każe Venetii wyniknąć z jego życia i sprowadza dr. Braine’a, aby pomógł przy ciąży. Becky wkrótce rodzi dziewczynkę, którą nazywają Minnie. Przez jakiś czas Becky, Luke i Minnie mieszkają z jej rodzicami, dopóki nie znajdą nowego domu.


Nicolae Carpathia przekształca Organizację Narodów Zjednoczonych w Globalną Wspólnotę i obejmuje stanowisko Najwyższego Władcy, aby umocnić swoją władzę nad światem. Inicjuje on III wojnę światową oraz zwodzi Chaima Rosenzweiga, zmuszając go do oddania formuły Edenu w zamian za gwarancję traktatu pokojowego z Izraelem.[sep]Rayford Steele, Chloe Steele, Buck Williams i Bruce Barnes znajdują się wśród tych, którzy zostali na ziemi. Ta grupa wierzących, a także inni pozostawieni, którzy stali się wierzącymi, są znani jako „Święci Wielkiego Ucisku”, aby odróżnić ich od chrześcijan w okresie przed Porwaniem. Pojawia się pytanie, jak reagować na tę radykalną zmianę sytuacji. Postanawiają walczyć z postrzeganym zagrożeniem, jakie stanowi Antychryst Nicolae Carpathia, dążący do wyeliminowania wszystkich religii i ustanowienia jednej religii światowej. Dogmat głosi, że „nie ma ani nieba, ani piekła, jest tylko [to, co pozostało]”. Ponadto Nicolae wypaczył przesłanie światowej sławy rabina Tsiona Ben-Judy o Mesjaszu, wskazując na siebie jako na niego. Buck leci do Jerozolimy, aby spotkać się z Ben-Judą i przedstawić go dwóm świadkom (opisanym w Apokalipsie) stacjonującym przy Ścianie Płaczu, która jest blokowana przez Organizację Narodów Zjednoczonych. Nawraca się na chrześcijaństwo, wierząc, że Jezus jest jedynym Mesjaszem, co obala twierdzenia Carpathii. W trakcie przepowiedzianych osiemnastu miesięcy pokoju następujących po przymierzu z Izraelem Chloe i Buck biorą ślub, podobnie jak Rayford i nowa wierząca, Amanda White. Jednak zarówno Buck, który zostaje wydawcą „Global Community Weekly”, dawniej „Global Weekly”, jak i Rayford, osobiście wybrany przez Carpathię na pilota jego odrzutowca, znajdują się w niepokojącej sytuacji, obserwując, jak Carpathia, obecnie Najwyższy Władca ONZ – przekształconej w Globalną Wspólnotę – umacnia swoją władzę nad światem. Są świadkami, jak inicjuje III wojnę światową, by podporządkować sobie dawne potęgi, i jak zwodzi izraelskiego botanika Chaima Rosenzweiga, zmuszając go do przekazania Globalnej Wspólnocie swojej słynnej formuły Edenu w zamian gwarancję traktatu pokojowego z Izraelem, co rozpoczyna Wielki Ucisk. Gdy wybuchła III wojna światowa, Siły Wielkiego Ucisku ponoszą pierwszą stratę – śmierć ich pastora, Bruce’a Barnesa, który ginie w zamachu bombowym w zniszczonym mieście Chicago.


W drugim opisywanym zdarzeniu Dave i John nie ścigają mężczyzny zbudowanego z karalczów w opuszczonym centrum handlowym, lecz spotykają tam zdrowego reportera Danny'ego Wexlera. W trakcie walki zło nie przejmuje kontroli nad Dave’em, a on sam ostatecznie zostaje pokonany przez istotę.[sep]Główni bohaterowie, John i Dave, są przyjaciółmi z nieujawnionego miasta na środkowym zachodzie Stanów Zjednoczonych. Historia zaczyna się od rozmowy Dave’a z reporterem o imieniu Arnie, podczas której Dave opowiada o niezwykłych wydarzeniach, których doświadczył. Pierwsza opowieść rozpoczyna się, gdy Dave pomaga zespołowi Johna zagrać na lokalnej imprezie nad jeziorem, tuż za miastem. Na imprezie Dave znajduje psa o imieniu Molly i spotyka dziwnego „Jamajczyka” handlującego narkotykiem zwanym „Sos Sojowy”. Po zażyciu narkotyku John zaczyna widzieć rzeczy myśląc, że John ma złe doświadczenia z narkotykami, Dave postanawia zabrać go do szpitala, ale po tym, jak Dave otrzymuje niemożliwą rozmowę telefoniczną, trafiają do domu „Big Jima” Sullivana i jego siostry Amy, próbując zwrócić Molly właścicielowi. Amy mówi Dave’owi, że boi się, że Jim nie żyje, ponieważ nie wrócił do domu po imprezie. Nie wiedząc, co robić dalej i chcąc odłożyć całe zajście na bok, obaj idą do pracy w lokalnym wypożyczalni wideo. W pracy Dave przypadkowo skalecza się strzykawką zawierającą dawkę Sosu Sojowego dla Johna i zaczyna również doświadczać niezwykłych zjawisk. Dave i John są zwołani na komisariat policji w celu przesłuchania w sprawie innych osób, które zażyły narkotyk i teraz zaginęły lub nie żyją. Podczas przesłuchania John tajemniczo traci przytomność i jest zabrany do szpitala. Dave otrzymuje kolejną dziwną rozmowę telefoniczną, która każe mu udać się do przyczepy pseudo-Jamajczyka. Dave znajduje zapasy „Sosu Sojowego” fałszywego Jamajczyka, ale zostaje przerwany przez policję, w trakcie czego zostaje postrzelony. Jednak dzięki cudownemu zbiegowi okoliczności przeżywa niemal bez szwanku. Molly ratuje go z płonącej przyczepy i prowadzi do nieprzytomnego ciała Johna, które zostało porwane przez zło w drodze do Las Vegas. To zło prowadzi ich do hotelu Luxor, gdzie dr Albert Marconi prowadzi konferencję na temat zjawisk paranormalnych. Konferencja zamienia się w chaos, gdy zło atakuje, a dr Marconi pomaga odesłać je z powrotem, skąd przybyło. Drugie poważne zdarzenie, które Dave opowiada Arniemu, miało miejsce rok później. Dave i John są wezwani do zbadania dziwnej śmierci, najwyraźniej spowodowanej przez Molly. Okazuje się, że zło znowu grasuje w Nieujawnionym, przybierając postać reportera sportowego, Danny'ego Wexlera, który został opętany przez cieniastą istotę, prawdopodobnie po zażyciu Sosu Sojowego. Dzięki pomocy dziewczyny Wexlera, Krissy, John i Dave biorą udział w pościgu samochodowym z mężczyzną zrobionym z karaluchów i są prowadzeni w pościgu inspirowanym grą wideo przez opuszczony centrum handlowe, gdzie dochodzi do konfrontacji z istotą, która przejęła Wexlera. Tam zło opętuje Dave’a, ale ostatecznie zostaje pokonane. Trzecia historia zaczyna się następnego lata, gdy Dave zauważa, że ktoś go obserwuje przez telewizor. Uczucie to trwa, aż do jednej zimowej nocy, gdy Dave doświadcza utraty czasu w momencie, gdy Amy znika. Podczas badania zaginięcia Amy Dave zaczyna czuć, że mógł ją zabić, a po zajrzeniu do swojego warsztatu i zobaczeniu tego, co wygląda na martwe ciało, jest tego pewien. Kiedy Amy jednak pojawia się ponownie, tajemnica się pogłębia. Gdy zapada nad nimi ciemność, Dave musi pogodzić się z tym, jak jego spotkania z paranormalnymi zjawiskami nieodwracalnie go zmieniły.


Po odnalezieniu zwłok Murchisona, Pritchard zawiadomił policję, która zastała Ripleya przy ukrywaniu ciała. Nocą Ripley wrzucił szczątki do stawu przy domu Pritcharda, gdzie oboje małżonkowie zdołali bezpiecznie wyłowić dowody.[sep]Tom Ripley, który w dużej mierze zakończył już przestępczą działalność, spędza dni, opiekując się ogrodem i grając na klawikordzie w swoim francuskim domu pod Fontainebleau, który dzieli z żoną, Heloise. Spokój i harmonia jego życia zostają jednak zachwiane, gdy na scenie pojawia się wredny Amerykanin David Pritchard wraz ze swoją uległą, żałośnie niesprawną żoną Janice. Pritchard to zdecydowanie ekscentryczny prześladowca i heckler, który zajął się mroczną przeszłością Ripleya. Jego obecną obsesją jest zniknięcie Thomasa Murchisona, kolekcjonera sztuki, którego Ripley zamordował w „Ripley Under Ground”, gdy ten zagroził ujawnieniem fałszerstwa dzieł sztuki. Początkowo Pritchard nęka Ripleya, rozmawiając o swojej wiedzy na temat podejrzanej śmierci Dickiego Greenleafa (którego Ripley zamordował w „Utalentowanym panu Ripleym”), fotografując jego dom i śledząc go podczas podróży do Tangeru. W Tangerze Ripley wdaje się w bójkę z Pritchardem w barze. Po powrocie do Francji Pritchard staje się poważnym zagrożeniem, gdy zaczyna przeczesywać lokalne kanały w poszukiwaniu zwłok Murchisona i w końcu je znajduje. Pritchard wyrzuca szkieletowane szczątki na progu domu Ripleya, a następnie wzywa policję. Ripley znajduje i ukrywa bezgłowe ciało przed przybyciem funkcjonariuszy. Tę nocy Ripley zabiera szczątki do tymczasowego domu Pritchardów w pobliżu i wrzuca je do stawu na zewnątrz. Małżeństwo Pritchardów słyszy plusk i wychodzi sprawdzić, co się stało. W trakcie próby wyłowienia ciała narzędziem ogrodniczym oboje wpadają do wody. Oboje najwyraźniej nie potrafią pływać i giną w zaledwie dwumetrowej głębi wodno-błotnej. Policja prowadzi śledztwo, ale nie znajduje nic. Ripley bezpiecznie pozbywa się ostatniego dowodu łączącego go z Murchisonem, a ostatnia część cyklu o Ripleym dobiega końca.


Fernande, która początkowo planowała manipulować uczuciami Ronnaya dla celów politycznych, pozostała wobec niego całkowicie obojętna. Kobieta później dołączyła do przygotowywanego przez swoją matkę spisku na życie Ronnaya, doprowadzając do jego śmierci.[sep]Wielu francuskich arystokratów wygnanych podczas rewolucji składało petycje, umożliwiające im powrót do Francji w ramach warunkowej amnestii przyznanej im przez nowo koronowanego Cesarza. Wśród nich znajduje się petycja podpisana przez panią Markizę de Mortain i jej syna, Laurenta (w wieku dwudziestu jeden lat), oraz podpisana przez pana Hrabiego de Courson w jego własnym imieniu i imieniu jego córki, Fernande. Fernande jest kuzynką Laurenta i jest zaręczona z nim. Napoleon, w wybuchu łaskawości, zezwala na ich powrót i pozwala im odzyskać posiadłość ich zamków oraz wszelkie pozostałe grunty, które nie zostały sprzedane przez Państwo. Pani Markiza ma jednak starszego syna z poprzedniego małżeństwa, który nadal mieszka we Francji. Ronnay de Maurel miał zaledwie cztery lata, gdy zmarł jego ojciec, ale wychował go wujek. Ten wujek, Gaston de Maurel, jest twardym republikańskim patriotą, jeśli kiedykolwiek taki istniał, zupełnie pozbawionym cech arystokracji. Gaston je groch nożem i nosi drewniaki i bluzę... a nawet głosował za śmiercią króla. Ronnay pracuje w odlewniach, gdzie zatrudnia pięć tysięcy mężczyzn, w rezultacie czego jest obecnie jednym z najbogatszych ludzi we Francji. Mimo ich fortuny, on i jego wujek żyją jak chłopi, używając tylko kilku pokoi w wspaniałym zamku, który jest teraz zwracany jego matce. Pedantyczna pani Markiza nienawidzi swojego starszego syna pod każdym względem. Jest on zwolennikiem znienawidzonego Bonapartego oraz jest burżujem w swoim wychowaniu, manierach i ubiorze. Fernande również zaczyna od nienawiści i pogardy dla Ronnaya, ale wkrótce spiskuje, aby sprawić, że się w niej zakocha, dzięki czemu będzie mogła go przekonać do partii rojalistycznej. W tym celu planuje spotkać go w lesie i wygodnie skręcić sobie kostkę tuż przed momentem, w którym wie, że będzie przechodził. „Miała ledwie czas, by ułożyć swoją suknię w najkorzystniejszych fałdach, zdecydować o dokładnym pozycjonowaniu kłosa dzwonków i swojej wyciągniętej ręki oraz upewnić się, że światło słoneczne faktycznie bawi się jej włosami i palcami u stóp w dokładnie taki sposób, jak tego pragnęła. Następnie zamknęła oczy i czekała”. Czeka, aż znajdzie się bezpośrednio przed nią, zanim otworzy oczy, wpatrując się w jego i błagając o pomoc. Ronnay, jak zwykle, jest ubrany w bluzę i szorstkie spodnie. Nieprzyzwyczajony do takich podstępów, rozgląda się z żałosną bezradnością, jakby oczekując, że mieszkańcy lasu pomogą mu w jego straszliwym dylemacie. Ale nikogo nie ma w pobliżu, a piękna Fernande, której mała, goła stopa wygląda dla niego jak wykwintny kwiat, błaga, o tak żałośnie, o pomoc. Ronnay ulega i niesie Fernande do domu. Zgodnie z jej planem całkowicie traci serce w trakcie podróży, ale raczej nieoczekiwanie Fernande ostatecznie również staje się ofiarą namiętności, którą pragnęła wzbudzić w Ronnayu, mimo nienawiści do sprawy, o którą on walczy. Wiadomość, że znienawidzony Ronnay został kochankiem kobiety obiecanej jej ukochanemu młodszemu synowi Laurentowi, sprawia jedynie, że pani Markiza nienawidzi go jeszcze bardziej. Ona spiskuje i knuje przeciwko swojemu znienawidzonemu starszemu synowi, ale Fernande odkrywa spisek i ratuje Ronnaya przed podstępnym morderstwem. Laurent przechodzi tortury namiętnej zazdrości i dezerteruje ze swojego regimentu w wielkim kryzysie, aby upewnić się co do uczuć Fernande. W rezultacie jego matka wściekle go wypiera, oskarżając go o hańbę, podczas gdy jego ojciec i krewni walczą o Francję. Nieszczęsny Laurent ostatecznie odzyskuje swoją honor, by umrzeć śmiercią bohatera, wygodnie pozostawiając Fernande wolną, by poślubić Ronnaya.


Paul Lazzaro zabija Billy’ego Pilgrima strzałem z pistoletu laserowego w Chicago 13 lutego 1976 roku. Zbrodnia ta jest zemstą za śmierć Rolanda Weary’ego, który zmarł na zgorzel spowodowaną przez drewniane chodaki odebrane przez Niemców.[sep]Pomocnik kapelana Billy Pilgrim jest zdezorientowanym, fatalistycznym i słabo wyszkolonym amerykańskim żołnierzem. Nie lubi wojen i dostaje się do niewoli niemieckiej podczas ofensywy w Ardenach. Niemcy umieszczają Billy’ego i jego współwięźniów w nieczynnej rzeźni (choć w podziemnym schronie wiszą zwierzęce tusze) w Dreźnie. Ich budynek jest znany jako „Rzeźnia numer 5”. Podczas bombardowania jeńcy wojenni i niemieccy strażnicy ukrywają się w głębokiej piwnicy. Dzięki bezpiecznemu miejscu ukrycia należą nielicznych ocalałych z niszczycielskiej burzy ogniowej, która zniszczyła miasto. Billy „wyrwał się z czasu” i przeżywa przeszłe oraz przyszłe wydarzenia poza kolejnością i wielokrotnie, w nieliniowej narracji. Zostaje porwany przez pozaziemskich obcych z planety Tralfamador. Wystawiają go w zoo, a jego partnerką zostaje gwiazda filmów klasy B, Montana Wildhack. Tralfamadorianie, którzy widzą w czterech wymiarach, widzieli już każdą chwilę swojego życia. Mówią, że nie mogą wybrać zmiany niczego w swoim losie, ale mogą wybrać skupienie się na dowolnym momencie swojego życia, a Billy staje się przekonany o prawdziwości ich teorii. Gdy Billy podróżuje – lub wierzy, że podróżuje – w przód i wstecz w czasie, przeżywa na nowo wydarzenia ze swojego życia, zarówno prawdziwe, jak i wyobrażone. Spędza czas na Tralfamadorze, w Dreźnie podczas wojny, idąc przez głęboki śnieg przed schwytaniem przez Niemców, w swojej prozaicznym powojennym życiu małżeńskim w Stanach Zjednoczonych w latach pięćdziesiątych i wczesnych sześćdziesiątych oraz w chwili swojego zamordowania przez drobnego złodzieja o imieniu Paul Lazzaro. Śmierć Billy’ego jest skutkiem ciągu wydarzeń. Zanim Niemcy schwytają Billy’ego, spotyka on Rolanda Weary’ego, szowinistyczną postać i tyrana, który tak jak Billy dopiero co wchodzi w dorosłość i nieustannie go ganí za brak entuzjazmu do wojny. Gdy zostają schwytani, Niemcy konfiskują wszystko, co ma Weary, w tym jego buty, dając mu do noszenia drewniane, klapkowe chodaki; Weary w końcu umiera na zgorzel spowodowaną przez chodaki. Umierając w wagonie kolejowym pełnym jeńców, Weary udaje się przekonać innego żołnierza, Paula Lazzaro, że Billy jest winien. Lazzaro przysięga pomścić śmierć Weary’ego, zabijając Billy’ego, ponieważ zemsta jest „najsłodszą rzeczą w życiu”. Lazzaro później strzela i zabija Billy’ego z pistoletu laserowego po jego przemówieniu o talerzach latających i prawdziwej naturze czasu przed dużą publicznością w Chicago, w zdestabilizowanych Stanach Zjednoczonych 13 lutego 1976 roku (przyszłość w momencie pisania książki).


Tahiri Veila zabija Wielkiego Admirała Pellaeona, ponieważ ten odmawia poparcia działań Dartha Caedusa. W wyniku jego śmierci władzę w Imperium przejmuje Rada Moffów, która sprzymierza się z Lordem Sithów.[sep]Podczas gdy Ben Skywalker poszukuje dowodów na to, że Jacen Solo zabił jego matkę, Marę, Darth Caedus zwraca się o pomoc do Imperium w walce z wrogami Sojuszu Galaktycznego w Galaktycznej Konfederacji. Choć Rada Moffów jest kuszona obietnicą Caedusa dotyczącą zwiększenia władzy i terytorium, przywódca Imperium, Wielki Admirał Gilad Pellaeon, jest niechętny, ponieważ działania Caedusa podczas wojny z Konfederacją były okrutne. Dlatego Pellaeon kontaktuje się z koleżanką po fachu, admirał Natasi Daalą, prosząc o pomoc w powstrzymaniu Caedusa, gdyby ten zrobił coś głupiego. W odpowiedzi Daala wynajmuje Bobę Fetta i jego Mandalorianinów, aby byli w gotowości, gdyby Caedus – jak się spodziewano – podjął nierozsądną decyzję, gdy Sojusz Galaktyczny i Imperium sprzymierzą się, by pokonać rebeliantów na Fondor. Wraz z Fettem i jego ludźmi znajduje się Jaina Solo, która trenuje z Mandalorianami, aby zrozumieć, jak walczyć niekonwencjonalnie, co może jej pomóc w pokonaniu jej brata. Tymczasem kolega Caedusa w randze szefa państwa, admirał Cha Niathal, zdradza go i potajemnie sprzymierza się z Koalicją Jedi Luke’a Skywalkera, ponieważ nawet ona wie, że działania Caedusa w wojnie były zbyt drastyczne. Gdy wybucha druga bitwa o Fondor, siły Caedusa łatwo miażdżą rebeliantów, do tego stopnia, że ci poddają się. Mimo to Caedus popełnia swój błąd, kontynuując atak, aby upewnić się, że rebelianci z Fondoru nigdy więcej nie będą stanowić zagrożenia dla Sojuszu Galaktycznego. Gdy Pellaeon zamierza wystąpić przeciwko Caedusowi, mając za wsparcie Daalę i jej sojuszników mandaloriańskich, wysłannik Caedusa do Imperium, Tahiri Veila, grozi Pellaeonowi z bronią blasterową, zmuszając go do zaangażowania sił Imperium w sprawę Caedusa. Pellaeon odmawia i zostaje zastrzelony za zdradę. W rezultacie siły Daali atakują flotę Caedusa w tym samym czasie, gdy Niathal ujawnia swoje prawdziwe barwy i występuje przeciwko Caedusowi. Mimo to większość floty Sojuszu w jakiś sposób nadal popiera Caedusa mimo jego czynów, co zmusza Niathal i jej zwolenników do wyjazdu na wygnanie spod władzy Lorda Sithów. Tahiri zostaje uratowana z napastujących Mandalorianinów przez samego Caedusa, i oboje ledwo uchodzą z życiem, wracając do pozostałej floty Sojuszu Caedusa. Ostatecznie siły Caedusa zwyciężają, zyskując po swojej stronie siły Imperium, które jest teraz rządzone wyłącznie przez Radę Moffów w następstwie śmierci Wielkiego Admirała Pellaeona. Benowi udaje się zebrać wystarczająco dużo dowodów wskazujących na to, że Jacen jest zabójcą Marry. Staje się to szczególnie jasne, gdy sojusznik Bena w Gwardii Sojuszu Galaktycznego, Lon Shevu, zmusza Jacena do przyznania się nie tylko do tego, że zabił Marę, ale także do tego, że jest Lordem Sithów Darthem Caedusem. Ostatecznie ujawnienie prawdy w tej historii stało się faktem.


Podły był szlachetnym obrońcą, który nie sprzedał duszy demonowi, lecz chronił historię i dawał ludziom szczęście. Becka wyruszyła w długą podróż na planetoidę Ptero, gdzie odkryła, że magiczne moce tego człowieka przewyższają siłę ludzkiego serca.[sep]Becka była mieszańcem – córką Smoka Draco i uroczej kobiety, które spotkały się przypadkiem u Źródła Miłości. Mając teraz czternaście lat, Becka zaczęła się zastanawiać, gdzie w Xanth znajduje jej miejsce: na ziemi wśród ludu matki czy w przestworzach wśród gatunku ojca. Wyruszyła więc do Dobrego Magika Humfreya, by odkryć swoje prawdziwe przeznaczenie. Ku swemu wielkiemu zdumieniu i zaskoczeniu, usłyszała od Magika, że czeka ją wspaniały Los, który wpłynie na przyszłość całego Xanth. Aby rozwiązać tajemnicę swego przeznaczenia, Becka zrobiła to, co kazał jej Humfrey: pieszo udała się do posągu przerażającej Morskiej Wiedźmy, by spotkać się z człowiekiem, który na nią czekał, i zaoferować mu swoją pomoc. Lecz ku swemu przerażeniu Becka odkryła, że ten, kto na nią czekał, był niebezpiecznym, podłym libertynem, który nazywał się Podły. Niegdyś zwyczajny chłopak z wsi, Podły sprzedał duszę obrzydliwemu demonowi w zamian za moc wymazywania wydarzeń i przepisywania historii tak, by pasowała do jego podstępnych celów. Pozbawiony sumienia i wypełniony tchórzliwą nienawiścią do samego siebie, włóczył się wzdłuż i wszerz po Xanth w poszukiwaniu każdego, kto był szczęśliwszy od niego. Gdy ich znajdował, używał swej złowrogiej zdolności, by „oddarzyć” ich szczęście, by inni mogli podzielić jego nieszczęście. Zdecydowana dotrzymać przysięgi, ale tracąc nadzieję na to, że potrafi pomóc temu człowiekowi i jednocześnie zachować cnotę, Becka wyruszyła w długą i niebezpieczną podróż, która wiodła z mgieł odległej przeszłości Xanth po małą planetoidę Ptero, gdzie istnieli wszyscy mieszkańcy Xanth, którzy mogliby kiedykolwiek zaistnieć. Tam odkryła magię, która była o wiele potężniejsza niż moc Podłego: wspaniałą siłę ludzkiego serca.


Dr. Jonathan Fong wyjaśnia, że zabił Nikki Howard oraz jej matkę na polecenie Starka. Bohaterowie odkrywają, że obie kobiety nie żyją i nie ma ich w domu lekarza w Westchester.[sep]Powieść zaczyna się od spotkania z Emerson Watts, która bierze udział w sesji zdjęciowej modelki w St. Johns, trzymając się skały nad grupą rekinów pielęgnic, do reklamy antyperspirantu marki Stark. Nagle wpada do wody i zostaje uratowana przez swojego „chłopaka z przerwami” Brandona Starka (syna jej szefa, Roberta Starka, prezesa wielkiej korporacji „Stark Enterprises”). Później w hotelu Em otrzymuje telefon od dozorcy, który mówi, że jakiś mężczyzna ciągle puka do jej drzwi. Em dowiaduje się, że mężczyzną tym jest Steven, brat Nikki, który przyszedł przekazać jej wiadomość, że ich matka (czyli matka Nikki i Stevena) zaginęła. Em próbuje przekonać Stevena, że nic nie wie, ale ledwo udaje jej się sprawić, by uwierzył w jej historię o „amnezji”. Lulu, zainteresowana Stevenem, prosi go, żeby został z nimi w lofcie. Podczas jego pobytu Em zauważa, że w mieszkaniu zainstalowano podsłuch i zaczyna kontrolować to, co mówi i robi tam oraz w innych miejscach w domu. Niedługo po tym całym dramacie Em postanawia odwiedzić swoją prawdziwą rodzinę (która również jest podsłuchiwana) i dochodzi do wniosku, że nie może już wrócić do swojego starego życia, po tym jak uświadamia sobie, że nie zobaczy swojej babci w te święta. Wychodzi z mieszkania rodziny w łzach i spotyka Christophera, który prosi ją, żeby weszła z nim do jego mieszkania (również podsłuchiwanego) i zaczyna rozmawiać z nią o swoich planach obalenia Stark Enterprises za „zabójstwo” Em. Em也开始 uważa, że Christopher musiał kochać Em, gdy widzi jej zdjęcie w swojej sypialni. Mówi też, że może pomóc jej znaleźć matkę Nikki, jeśli Em dostanie dla niego nazwę użytkownika i hasło pracownika Starka. Em niechętnie zgadza się pomóc. Em i kilka innych modelek z Stark Enterprises mają próbę do pokazu mody Stark Angels na nadchodzący Sylwester. Podczas gdy modelki w parach skrzydeł ustawiają się w kolejce, by wejść na scenę, modelka o imieniu Veronica, stojąca w kolejce przed Em, ostrzega Em, by przestała wysyłać romantyczne e-maile do jej chłopaka Justina Baya. Em mówi jej, że nie pisała do Justina, twierdząc, że to była inna dziewczyna używająca jej imienia, ale Veronica jej nie wierzy. Gdy Em kończy swoje przejście i zmierza w stronę końca wybiegu, potyka się o stertę piór, które najwyraźniej zostały zerwane ze skrzydeł Stark Angel, wierząc, że to Veronica to ustawiła. Po wypadku Em zostaje zabrana do gabinetu doktora Higginsa i prowadzi rozmowę o częściach ciała, które ją bolą. Em mówi, że jest w porządku, ale gdy lekarz wpisuje jej nazwę użytkownika i hasło na stronie logowania pracownika Starka, Em je zapamiętuje, aby przekazać oba Christopherowi. Po tym, na corocznej imprezie organizowanej przez Nikki i Lulu, Christopher niespodziewanie pojawia się i prosi o rozmowę z Nikki (Em) na osobności. Wchodzą wtedy do jej pokoju, gdzie Christopher zaczyna ją całować. Między pocałunkami szepcze słowo „Em”. Gdy w końcu do Em dociera, co właśnie powiedział, pyta go o to, a on mówi, że wie, że to naprawdę ona, ponieważ widział jej dokument, gdy hakował główny system Starka. Wyznaje też, że zawsze ją kochał i żałuje, że zajęła mu jej śmierć, aby w końcu to dostrzec. Brandon wpada do pokoju i widzi Christophera z Em, ale mówi Em, że jej siostra Frida (która nie była zaproszona, ale ostatecznie zaprasza się sama na imprezę, ubrana w nieodpowiedni strój) wymiotuje i została oszukana przez Justina Baya, że w owocowym ponczu jest alkohol; Gabriel Luna próbuje jej pomóc. Em podchodzi do Justina i prosi o jego telefon komórkowy, ale Justin odmawia. Dzięki pomocy Gabriela Christopher dusi Justina, żeby oddał telefon Em. Em i Christopher przeglądają wiadomości Justina i znajdują romantyczną wiadomość Nikki Howard, prosząc Feliksa, aby namierzył osobę, która ją napisała. Felix śledzi wiadomość do domu doktora Jonathana Fonga, neurochirurga Starka, który mieszka w Westchester i używa samochodu Brandona. Po tam udaniu się zdają sobie sprawę, że matka Nikki i sama Nikki (ale w ciele innej osoby) są żywe. Doktor Fong wyjaśnia wtedy, dlaczego zrobił wszystkie te rzeczy, i nawet mówi, że ukrywał Nikki i jej matkę, inaczej Stark zabiłby ich wszystkich trzech. Wkrótce Brandon wchodzi do domu, po tym jak spał w samochodzie. Grozi Em i mówi jej, że teraz musi być jego dziewczyną i musi pomóc mu zniszczyć karierę jego ojca, mówiąc Em, żeby zerwała z Christopherem. Robi to niechętnie, a on zabiera Em, Nikki i panią Howard do ich letniego domu, gdzie będą bezpieczne przed Starkiem.


Jonatan zostaje poparzony przez smoka Katlę i zapowiada całkowity paraliż, opowiadając bratu o krainie Nangilima. Karl, nie chcąc być ponownie rozdzielony z bratem, niesie go na krawędź klifu, skąd wspólnie skaczą w stronę światła.[sep]Dziewięcioletni Karl Lejon dowiaduje się, że wkrótce umrze. Jego ukochany, trzynastoletni brat Jonatan uspokaja go i zaczyna opowiadać mu o życiu po śmierci. W zaświatach wszyscy trafią do krainy po drugiej stronie gwiazd, znanej jako Nangijala, gdzie wciąż trwają „czasy ognisk i opowieści”. Ale Karl nie jest szczęśliwy; może minąć ponad 90 lat, zanim Jonatan dołączy do niego tam. Jonatan zapewnia Karla, że w Nangijali czas płynie inaczej i że 90 lat będzie dla Karla odczuwalne jak kilka dni. Pewnego dnia w ich domu wybuchają pożar. Jonatan ratuje małego brata, niosąc go na plecach i wyskakując przez okno, ale w wyniku upadku doznaje śmiertelnych obrażeń. Podczas pogrzebu Jonatana kapłan nazywa go „Jonatanem Lwie Serce”, aby upamiętnić jego czyn. Karl zostaje sam i zaczyna się zastanawiać, czy historia o Nangijali jest prawdziwa. Pewnej nocy na jego parapecie pojawia się biały gołąb, a Karl interpretuje to jako potwierdzenie. Dwa miesiące po śmierci brata Jonatana Karl umiera z powodu choroby. Tuż przed śmiercią zostawia matce wiadomość: „Nie płacz, mamo, zobaczymy się znowu w Nangijali”. Zaraz po śmierci Karl staje przed małym domkiem. Nie jest już chory i biegnie do rzeki, gdzie jego brat siedzi i łowi ryby. Jonatan mówi mu, że będą mieszkać na farmie Jeźdźców w Dolinie Wiśni. Każdy z nich ma konia, Grima i Fjalara, i następuje krótki okres pokoju i radości, pełen szybkich przejażdżek i wypraw odkrywczych. W końcu trafiają do Nangijali, krainy przypominającej wczesne szwedzkie średniowiecze. Karl poznaje Zofię, w której ogrodzie różanym Jonatan pracuje. Stopniowo dowiaduje się, że nawet w Nangijali są problemy. Po drugiej stronie gór leży Törnrosdalen (Dolina Czarnego Róża), która została zajęta przez złego Tengila, który zstąpił z kraju Karmanjaka ze swoimi ludźmi i zbudował wokół niej mur. Zniewolił on pierwotnych mieszkańców. Mając smoczę Katlę do swojej dyspozycji, wydaje się niepokonany. Jonatan nie chce opowiadać Karlowi o Katli, bo obawia się, że wiedza o niej przestraszy chłopca. Ludzie z Doliny Wiśni, pod wodzą Zofii, pomagają ruchowi oporu w Dolinie Czarnego Róża, ale wiedzą, że wiosce jest zdrajca. Ktoś z Doliny Wiśni pomaga Tengilowi, ponieważ białe gołębie Zofii, które niosą tajne wiadomości między dolinami, są strzelane z łuku. Pewnego dnia Jonatan wyrusza do Doliny Czarnego Róża, gdzie przywódca oporu Orvar został aresztowany i przebywa w niewoli w jaskini Katli. Poczucie obowiązku każe mu jechać, mimo niebezpieczeństwa. Karl zostaje sam i po kilku dniach próbuje podążyć za bratem. Jednej nocy chowa się w jaskini, a później dwóch ludzi Tengila czeka przed nią, aby spotkać się ze zdrajcą, który okazuje się być karczmarzem Jossim, a nie Hubertem, jak Karl przypuszczał ze względu na jego jawną pogardę dla Zofii i umiejętności strzeleckie. Jossi zostaje oznaczony „znakiem Katli” na piersi, aby wykazać swoją lojalność. Rano Karl zostaje odkryty przez dwóch żołnierzy. Są podejrzliwi i zabierają go do Doliny Czarnego Róża. Karl mówi im, że mieszka z dziadkiem, a żołnierze żądają, aby pokazał im dom i dziadka. Na szczęście stary mężczyzna stoi przed małym domem z białym gołębiem, a Karl rzuca się w jego objęcia. Żołnierze są zadowoleni. Stary mężczyzna, Mattias, również należy do ruchu oporu, a w domu Karl znajduje śpiącego Jonatana. Następuje szczęśliwe spotkanie braci. Dom Mattiasa leży tuż przy wysokim murze, a strażnicy Tengila nieustannie krążą wokół, sprawdzając, czy ktoś nie robi czegoś zabronionego, za co grozi kara śmierci za szeroki zakres wykroczeń, w tym za posiadanie broni i wychodzenie po zmroku. Jonatan kopie podziemny tunel, który poprowadzi od domu Mattiasa, pod wysokim murem i zakończy się w lesie po drugiej stronie. Gdy sam Tengil przybywa do Doliny Czarnego Róża, wszyscy gromadzą się na placu. Jest ubrany na czarno, jedzie na czarnym koniu i wygląda okrutnie. Wszyscy mężczyźni w wiosce muszą ustawić się w szeregu, a Tengil wybiera tych, którzy zostaną zabrani do Karmanjaka jako niewolnicy, aby budować jego nieprzenikalny fort, przy którym będą pracować, aż będą zbyt słabi, a wtedy zostaną oddani Katli. Wybrany żonaty mężczyzna protestuje i publicznie potępia Tengila, twierdząc, że on też umrze, i pluje na niego. Mężczyzna zostaje szybko powalony i stracony na miejscu. Jonatan niemal ukończył podziemny tunel. Braciom udaje się uciec z doliny. Kiedy zatrzymują się, by kąpać się w rzece, muszą się ukrywać przed grupami żołnierzy. Jeden z żołnierzy wjeżdża na koniu do rwącego nurtu rzeki, aby pokazać swoją odwagę, ale prawie tonie. Jonatan okazuje empatię wobec wrogiego żołnierza, ratując go i jego konia przed utonięciem. Kiedy siadają w obozie przy Wodospadzie Karma, Karl po raz pierwszy widzi Katlę – smoczycę zionącą ogniem – smoka, którego Tengil używa do zastraszania i kontrolowania ludzi. Tengil kontroluje Katlę za pomocą trąby, którą przywołał, by zebrać więcej ludzi do swojej obrony, gdy Katla obudziła się z prawie wiecznego snu i weszła do jego zamku. Następnego dnia bracia przekraczają rzekę, korzystając z mostu wiszącego, który łączy Dolinę Czarnego Róża z Karmanjaką. Wejście do jaskini Katli jest strzeżone przez żołnierzy Tengila, ale Jonatanowi udaje się znaleźć drugie wejście. Głęboko w górze docierają do jaskini Katli, gdzie przetrzymywany jest Orvar. Udaje im się uwolnić Orvara z jego drewnianej klatki w ostatniej chwili przed tym, jak ma zostać zabrany i pożarty przez Katlę, a ich ucieczka zostaje wkrótce odkryta. Jadą z powrotem tak szybko, jak mogą, w stronę Wodospadu Karma i mostu, ale ścigający ich żołnierze zaczynają wyprzedzać Karla i Jonatana, którzy obaj jadą na Grimie. Karl rzuca się z konia i chowa się w rowie, aby Jonatan i Orvar mogli uciec i zacząć planować bunt. Gdy ścigający żołnierze odchodzą, Karl rusza w miejsce, gdzie się kąpali, i chowa się na drzewie. O zmroku pojawiają się troje znajomych osób: Zofia, Hubert i zdrajca Jossi. Gdy Karl mówi Zofii, że Jossi jest zdrajcą, ona się złości. Gdy koszulę Jossiego zrywają, a wszyscy widzą znak na jego piersi, rozumieją. W desperacji Jossi ucieka, rzucając się do małej łodzi, ale nurt rzeki porywa go i niesie na pewną śmierć w wodospadzie, na co Karl nie może powstrzymać się od płaczu mimo jego zdrady. Niedługo potem ludzie z Doliny Czarnego Róża wstają przeciwko Tengilowi i jego ludziom, a Jonatan niechętnie zgadza się dołączyć do walki, mimo swojej przysięgi, że nigdy nie zabije nikogo, nawet jeśli miałoby to kosztować go własne życie. Orvar wyśmiewa go, twierdząc, że gdyby wszyscy byli tacy jak on, zło zwyciężałoby na zawsze, ale Karl zauważa, że gdyby wszyscy byli tacy jak Jonatan, zło nie istniałoby. Rozpoczyna się bitwa, która pochłania życia Vedera, Kadera, Mattiasa, Huberta i wielu innych, zanim Tengil przybywa z Katlą, którą (nieświadomy buntu do tej pory) przyprowadził, by ukarać mieszkańców Doliny Czarnego Róża. Wszystko wydaje się stracone, ale Jonatanowi udaje się zaatakować samego Tengila i wyrwać mu róg z rąk. Ponieważ Katla nie boi się już Tengila, smok atakuje go i jego ludzi, ostatecznie zabijając tyrana. Po odwróceniu losów bitwy na korzyść wyzwolicieli Katla dostaje się pod niepewną kontrolę Jonatana. Gdy walka jest wygrana, Orvar prosi Jonatana, by odprowadził Katlę z powrotem do jaskini Katli i przysięga, że sam ją zabije, gdy głód wystarczająco ją osłabi, by można było do niej bezpiecznie podejść. Gdy Jonatan i Karl przejeżdżają przez most wiszący, ich koń Grim się płoszy, a Jonatan upuszcza trąbę do rzeki. Katla zaczyna ich gonić w górę góry. W końcu chowają się wysoko na klifie, gdzie Jonatan zrzuca wielką skałę na Katlę. Katla spada do tyłu do rzeki, a wybucha walka między Katlą a (męskim) wężem lindwormem Karmem. Dwa bestie, które czekały na tę bitwę od początku czasów, dziko zabijają się nawzajem. Jonatan i Karl rozbijają obóz, a Jonatan wyjaśnia, że podczas walki został poparzony ogniem Katli i wkrótce stanie się całkowicie sparaliżowany. Jonatan opowiada Karlowi o krainie, która leży po Nangijali, zwanej Nangilimą, krainie światła, gdzie są tylko szczęśliwe przygody. Karl nie chce być znowu rozdzielony z bratem, więc niesie go na plecach na krawędź klifu i skaczą razem. Ostatnie słowa Karla podczas spadania to: „O, Nangilima! Tak, Jonatanie, tak – widzę światło! Widzę światło!”.


Duch Jessego nie łączy się z jego ciałem, co uniemożliwia mu wybudzenie się ze śpiączki i powrót do życia. Podczas balu nie wyjawia Suze, że widział ducha jej ojca, ani nie informuje jej, że sam stał się Pośrednikiem.[sep]W ostatnim tomie cyklu „Pośrednik” Suze walczy o miłość swojego życia, Jessego. Gdy Paul ujawnia, że znalazł sposób na podróżowanie w czasie – dar, którym dzielą się wszyscy Pośrednicy – mówi Suze, że zamierza cofnąć się do czasów Jessego i uratować go przed morderstwem. W ten sposób zmieni bieg wydarzeń tak, że Suze i Jesse nigdy się nie spotkają ani nie zakochają, co pozwoli Paulowi zdobyć Suze dla siebie. Zdesperowana, by go powstrzymać, Suze usiłuje nie dopuścić do realizacji jego planu, ale w trakcie walki czuje się rozdarta między spotkaniem swojej prawdziwej miłości a pozwoleniem jej na życie, na które zasługuje. W nocy, gdy Paul „przesuwa się” i podróżuje przez czwarty wymiar (podróż w czasie), Suze przypadkowo przenosi się wraz z nim do czasów Jessego, gdy ten był żywy. Spotyka się z Paulem i ukrywa w stodole O’Neilów (przyjaciół rodziny De Silva w tamtych czasach). Gdy Suze wychodzi do latryny, Paul ją znajduje, wiąże i zakleja jej usta, po czym udaje się na poszukiwanie Felixa Diego, mordercy Jessego. W chwili, gdy Suze traci nadzieję i przekonuje się, że Jesse zasługuje na życie, żywy Jesse – który ją uwalnia – natrafia na nią w stodole. Suze próbuje przekonać go, że jest Pośrednikiem z przyszłości i że mu grozi wielkie niebezpieczeństwo; mówi mu, że Felix Diego zamierza go zabić oraz jak się poznali sto pięćdziesiąt lat później. Na początku myśli, że ona urojona, i jest oburzony jej oskarżeniami wobec Marii i Diego, którzy mieliby go zabić. Jednak w końcu daje się przekonać, gdy Suze mówi mu o jego marzeniu o zostaniu lekarzem, którego nie może spełnić z powodu rodziców; czego nigdy nikomu nie powiedział, nawet Marii. Suze mówi mu wtedy, że musi uciekać, ale żywy Jesse odmawia. Pyta ją, dlaczego cofnęła się w czasie, by go uratować, i choć chciałaby powiedzieć, że z miłości, mówi w końcu, że to, co mu się przytrafiło, było niesprawiedliwe. Paul wraca i odkrywa, że żywy Jesse wie o wszystkim. Paul próbuje przekonać Jessego, że Diego jest zbyt niebezpieczny i że powinien po prostu odejść, ale żywy Jesse uparcie twierdzi, że powstrzyma Diego, co sprawia, że Paul dosłownie zasypia. W międzyczasie żywy Jesse ponownie pyta Suze, dlaczego mu pomaga, a ona odpowiada: „Bo to robię”. Jesse pyta wtedy, czy robi to to dla wszystkich, którzy umierają przedwcześnie, a ona odpowiada, że nie, ale jego przypadek jest „specjalny”. Jesse podziwia ją za odwagę, a choć Suze się z tym nie zgadza, uśmiecha się do niego, zanim pojawia się Diego. Jesse i Diego toczą ze sobą walkę. Zaniepokojona Suze żąda od Paula, by pomógł Jessemu. Ale gdy Paul twierdzi, że wszystko jest pod kontrolą, Diego chwyta Suze i przykłada nóż do jej gardła, grożąc jej śmiercią, co zmusza Jessego do upuszczenia noża. Diego wykorzystuje tę szansę, by odepchnąć Suze na bok i rzucić się na Jessego, jednak Jesse udaje się zrzucić Diego z krawędzi, łamiąc mu kark. Suze podczas upadku ląduje na latarni, tłukąc ją i wywołując pożar, wkrótce zostając uwięzioną w pierścieniu ognia. Jesse rzuca się przez płomienie do Suze mimo protestów Paula, wyrywa podłogę i mówi jej, że muszą skoczyć w bezpieczne miejsce. Paul krzyczy do Suze, że spotka ją „po tamtej stronie” i zamierza przesunąć się z powrotem do teraźniejszości. Podczas gdy Jesse i Suze skaczą, w locie Suze przesuwa się w czasie i, trzymając Jessego za rękę, zabiera go ze sobą do teraźniejszości, przez co wpada on w śpiączkę i powoli umiera. To sprawia, że Paul w końcu uświadamia sobie, że Suze miała rację; niektórych wydarzeń w czasie po prostu nie należy zmieniać. Gdy ciało Jessego znajduje się w szpitalu, pojawia się Ojciec D, a Paul i Suze wyjaśniają, co się stało. Ojciec D każe Paulowi pojednać się z dziadkiem (którego Paul oszukał, by wydobyć od niego informacje o tym, jak wykorzystać swoje dary do podróży w czasie dla własnych, egoistycznych celów) i mówi Suze, by nie była zbyt ostra dla Paula, twierdząc, że myślał, że robi „dobrze”, na co ona odpowiada: „Myślał, że odbiera mi Jessego”, a on ripostuje: „W końcu, Susannah, to mogło być faktycznie łagodniejsze, nie sądzisz? Przynajmniej łagodniejsze niż to”. Dodaje też, że Jesse i tak musiałby kiedyś ją opuścić, ponieważ był duchem. To sprawia, że Suze obwinia się o ten bałagan. Ojciec D odchodzi, a Suze zaczyna płakać, po czym w pokoju pojawia się duch Jessego. Gdy widzi swoje ciało w śpiączce, pyta, co zrobiła. Wyjaśnia mu, że cofnęła się w czasie, by go uratować i zapobiec jego morderstwu, ale przypadkowo przywiozła go do teraźniejszości i że to oznacza „pożegnanie”. Właśnie gdy duch Jessego pochyla się, by dać jej ostatni pocałunek, jego ręka dotyka nogi jego ciała (tego w śpiączce) i duch Jessego zaczyna świecić jaśniej niż kiedykolwiek, zanim zostaje wessany do ciała jak „dym wciągany przez wentylator” i znika całkowicie. Suze wierzy, że Jesse odszedł na zawsze, i płacze jeszcze gorzej. Pojawia się Ojciec D, by ją pocieszyć, gdy nagle jego oczy zamieniają się w łzy, co sprawia, że Suze patrzy na ciało Jessego. Zauważa, że jego dłoń zaciska się wokół jej własnej, widzi kolor na jego skórze, wygląda na bardziej żywego – „jak wtedy w stodole O’Neilów” – i oddycha, a także ma puls. Jego powieki otwierają się, on zdejmuje maskę tlenową i mówi: „Querida”. Suze idzie wtedy z Jessem na zimowy bal (którego duch powrócił do jego ciała w szpitalu i pamięta wszystko o swoim przeszłym życiu na Ziemi, w zaświatach i o swoim związku z Suze), który prowadzi teraz normalne życie i ma prawdziwy związek z Suze, odkąd jest żywy i nie jest już duchem, przystosowując się do XXI wieku. Paul przeprasza Suze za wszystkie kłopoty i mówi, że miała rację we wszystkim, łącznie z tym, co dotyczyło ich dwojga i tego, że ona i Jesse byli przeznaczeni dla siebie, co w końcu uznaje. Zawierają pokój. Jesse pojawia się i wypowiada niezręczne powitanie do Paula, po czym odchodzi z Suze. Pyta ją, czy sprawa z Paulem jest w porządku, a ona mówi mu, że wszystko jest już w porządku, zanim tańczą w wolnym tempie. Duch ojca Suze przychodzi, a Suze i on składają sobie ostatnie pożegnania, zanim on znika; na zawsze przechodząc na drugą stronę. Jesse pyta ją, czy ojciec Suze jest już „daleko”, co szokuje Suze. Pyta go, czy widział jej ojca, a on odpowiada, że widział całą ich rozmowę, ujawniając, że nie tylko jest teraz żywy, ale także jest Pośrednikiem. Podczas gdy Jesse i Suze wciąż tańczą, mówi, że po prostu nie rozumie, dlaczego jej ojciec tak długo czekał z przejściem na drugą stronę. Suze mówi: „Naprawdę nie wiesz?”. On potrząsa głową, uśmiechając się, a Suze uśmiecha się w odpowiedź, czując, że jej serce „może pęknąć z radości”.


Szary Pas powraca do Klanu Pioruna w towarzystwie Millie, co stwarza dylemat, kto powinien być zastępcą, ponieważ Ognista Gwiazda mianował już Kłaka. Ostatecznie Ognista Gwiazda postanawia pozostawić Kłaka na tym stanowisku, ponieważ lepiej on zna klan.[sep]W prologu ujawniono, że po zakończeniu Misji Ognistego Gwiazdy Ognistemu Gwieździe przekazano przepowiednię. Po zgłoszeniu, że lis i jej młode biegają swobodnie po terytorium Klanu Pioruna, trójka potajemnie opuszcza obóz i próbuje namierzyć lisy, by pomóc swemu klanowi. Wpadają w kłopoty, ale zostają uratowani. Z upływem czasu Hollypaw postanawia zostać uczennicą medyka, by pomagać rannym kotom i leczyć choroby. Po kilku księżycach Hollypaw zostaje uczennicą Liścia (medyka), Lionpaw – uczniem Popiołu, a Jaypaw – uczniem Jasnego Serca. Jaypaw jest sfrustrowany tym, że został przydzielony wojownikowi z jednym okiem, i czuje, że inne koty go żałują. Jaypaw często denerwuje się, że wiele kotów postrzega jego ślepotę jako słabość, mimo że nigdy nie znał życia ze wzrokiem i dlatego jest obojętny na swoją niepełnosprawność. Hollypaw zaczyna natomiast zdawać sobie sprawę, że bycie medykiem może nie być dla niej odpowiednią drogą, ponieważ nie lubi widzieć cierpienia innych kotów ani rozdrabniać ziół. Na zjeździe wszystkie klany mają niewiele do zgłoszenia. Lionpaw szybko zaprzyjaźnia się z uczennicą Klanu Wiatru, Heatherpaw. W trakcie zjazdu pojawiają się dwa nieznane koty. Klany rozpoznają Szarego Paska z nową przyjaciółką, Millie. Sądzono, że Szary Pas zginął, gdy dwunogi zabrali go w cyklu Nowa Przepowiednia. Tymczasem udało mu się uciec dzięki pomocy Millie i odnaleźć nowy dom z pomocą Jęczmienia i Kruka. Powraca Szary Pas i Millie do Klanu Pioruna. Powrót Szarego Pasa stwarza kolejny problem. Ognista Gwiazda mianował Kłaka nowym zastępcą, zakładając, że Szary Pas nie żyje, a ten jednak wciąż żyje. Aby pomóc w podjęciu decyzji, kto powinien być zastępcą, Ognista Gwiazda wysyła Liść do Jeziora Księżycowego, by porozmawiała z Gwiezdnym Klanem. Gwiezdny Klan mówi tylko Liściowi, że Ognista Gwiazda musi sam podjąć wybór. Ostatecznie Kłak pozostaje zastępcą, ponieważ lepiej zna klan. Gdy wybucha bitwa z Klanem Cienia, Jaypaw potrafi pokonać wrogiego ucznia tylko dzięki pomocy rodzeństwa, które wskazuje mu, gdzie znajduje się wróg. Hollypaw odkrywa, że walka daje jej większą satysfakcję niż przeżuwanie gorzkich ziół. Jaypaw otrzymuje sen od Gwiezdnego Klanu, mówiący mu, że musi zostać medykiem, ponieważ posiada dar wchodzenia w sny innych kotów. Choć Jaypaw początkowo tego nie akceptuje, zdaje sobie sprawę, że jego ślepota będzie przeszkodą w walce i zgadza się zostać uczniem medyka. Hollypaw i Jaypaw postanawiają zamienić się rolami: Jaypaw zostaje uczniem Liścia, a Hollypaw – uczennicą Brackenfura. Na następnym zjeździe wybucha spór między klanami. Aby rozwiązać argument, Lotny Lot dzieli się pomysłem: zorganizować specjalny zjazd, tylko raz. Wszystkie cztery klany spotkałyby się na terytorium Klanu Piorunu w południe. Każdy klan wystawiłby swoich uczniów do różnych konkurencji: wspinaczki na drzewa, polowania i walki. Uczeń klanu, który wygra, wybierałby zdobycz ze stosu świeżej upolowanej zdobyczy jako pierwszy. Jaypaw jest zdenerwowany, że nie może wziąć udziału w rywalizacji, i podczas pozostania w obozie ma wizję. Dusi się ziemią i czuje borsuka i lisa. Rozpaczliwie walczy łapami, aż uświadamia sobie, że widzi oczami Lionpawa. Okazuje się, że podczas rywalizacji Lionpaw i Breezepaw spadli do zapadającego nory lisa. Na szczęście Jaypaw dotarł tam na czas, by uratować ich wraz z Wronim Piórem. Przywódcy decydują, że skoro każdy klan wygrał w czymś, będzie remis i żaden klan nie zwycięży. Na końcu Jaypaw wchodzi w sen Ognistej Gwiazdy i słyszy przepowiednię: Będzie trzech, potomków twojego potomka, którzy w swych łapach będą trzymać moc gwiazd. Uświadamiając sobie, że on i jego rodzeństwo to koty opisane w przepowiedni, Jaypaw nagle myśli: „Pewnego dnia będziemy tak potężni, że rozkażemy nawet Gwiezdnemu Klanowi!”


Ayesha zabiera Leona do starożytnego wulkanu, aby wykąpał się w ogniu i uzyskał nieśmiertelność. Wchodząc do płomienia, by udowodnić jego bezpieczeństwo, zachowuje jednak swoją moc i nie starzeje się. Ostatecznie jej ciało nie usycha ani się nie kurczy, co pozwala jej uniknąć śmierci.[sep]Młody profesor Uniwersytetu w Cambridge, Horace Holly, otrzymuje wizytę od kolegi, Vincey'ego, który ujawnia, że wkrótce umrze, po czym opowiada Holly’emu fantastyczną historię o dziedzictwie swojej rodziny. Powierza Holly’emu zadanie wychowania swego małego syna, Leona (którego nigdy nie widział) i daje mu zamkniętą na klucz żelazną skrzynię z poleceniem, by nie otwierać jej, dopóki Leon nie skończy 25 lat. Holly wyraża zgodę, a rzeczywiście następnego dnia Vincey znajduje się martwy. Holly wychowuje chłopca jak własnego syna; gdy skrzynia jest otwierana w 25. urodziny Leona, odkrywają oni starożytny i tajemniczy „Odłamek Amenartas”, który wydaje się potwierdzać historię ojca Leona. Holly, Leon i ich sługa, Job, postępują zgodnie z instrukcjami na Odłamku i podróżują do wschodniej Afryki, ale rozbijają się. Tylko oni przeżywają wraz ze swoim arabskim kapitanem, Mahomedem; po niebezpiecznej podróży do niezbadanego regionu wnętrza Afryki zostają schwytani przez dzikie plemię Amahagger. Podróżnicy dowiadują się, że tubylcami rzązi straszliwa biała królowa, która jest czczona jako Hiya lub „Ta-Której-Należy-Się-Słuchać”. Amahagger są ciekawi białoskórych intruzów, ponieważ zostali ostrzeżeni przez tajemniczą królową o ich nadejściu. Billali, starszy jednego z plemion Amahagger, przejmuje opiekę nad trzema mężczyznami, wprowadzając ich w zwyczaje swojego ludu. Jedna z młodych Amahagger, Ustane, sympatyzuje z Leonem i podczas plemiennej uczty śpiewa do niego miłosne pieśni. Billali mówi Holly’emu, że musi udać się i zgłosić przybycie białych mężczyzn do „Ona”, ale w jego nieobecności niektórzy z Amahagger stają się niecierpliwi i chwytają Mahomeda, zamierzając zjeść go w ramach rytualnego „gulaszu”. Zdając sobie sprawę z tego, co ma się stać, Holly strzela do kilku Amahagger, zabijając przy tym Mahomeda; w wynikłej walce Leon zostaje ciężko ranny, ale trzej Anglicy są ocaleni, gdy Billali wraca w ostatniej chwili i oświadcza, że znajdują się pod ochroną „Ona”. Stan Leona pogarsza się i zbliża się do śmierci mimo opieki Ustane. Zostają zabrani do siedziby królowej, która znajduje się niedaleko ruin zaginionego miasta Kôr, niegdyś potężnej cywilizacji poprzedzającej Egipcjan. Królowa i jej orszak mieszkają pod uśpionym wulkanem w serii katakumb zbudowanych jako groby dla ludu Kôr. Tam Holly zostaje przedstawiony królowej, białej czarownicy imieniem Ayesha. Jej piękno jest tak wielkie, że oczarowuje każdego mężczyznę, który na nie spojrzy. „Ona”, która jest zasłonięta i leży za przegrodą, ostrzega Holly’ego, że potęga jej blasku budzi zarówno pożądanie, jak i strach, ale on pozostaje sceptyczny. Gdy jednak się ujawnia, Holly jest zachwycony i rzuca się przed nią na twarz. Ayesha ujawnia, że poznała tajemnicę nieśmiertelności i że posiada inne nadprzyrodzone moce, w tym zdolność czytania w myślach innych, formę telegnozji oraz zdolność gojenia ran i leczenia chorób; ujawnia się również, że posiada ogromną wiedzę z zakresu chemii, ale zauważalnie nie potrafi widzieć przyszłości. Mówi Holly’emu, że żyje w królestwie Kôr od ponad dwóch tysięcy lat, oczekując na wcielenie się i powrót swojego kochanka, Kallikratesa (którego zabiła w wybuchu zazdrości). Po ponownym zasłonięciu się, Holly przypomina sobie o Leonie i błaga Ayeszę, by odwiedziła jego podopiecznego. Po wyrażeniu zgody jest ona wstrząśnięta na jego widok, ponieważ wierzy, że jest on wcieleniem Kallikratesa. Później, gdy Holly potajemnie podąża za Ayeszą do ukrytej komory, dowiaduje się, że może ona również posiadać pewną moc ożywiania zmarłych. Uzdrawia Leona, ale staje się zazdrosna o dziewczynę, Ustane. Ta ostatnia zostaje poinstruowana, by opuścić siedzibę „Ta-Której-Należy-Się-Słuchać”, ale odmawia i ostatecznie zostaje zabita mocą Ayeshy. Pomimo zamordowania ich przyjaciółki, Holly i Leon nie mogą uwolnić się od potęgi piękna Ayeshy. Pozostają wśród grobów, podczas gdy Leon odzyskuje siły, a Ayesha wygłasza Holly’emu wykłady o starożytnej historii Kôr. Ayesha pokazuje Leonowi idealnie zachowane ciało Kallikratesa, które trzyma przy sobie, a następnie rozpuszcza szczątki potężnym kwasem, przekonana, że Leon jest rzeczywiście wcieleniem jej dawnego kochanka. W kulminacyjnym momencie powieści Ayesha zabiera dwóch mężczyzn, by zobaczyć słup ognia, przechodząc przez zrujnowane miasto Kôr i w głąb starożytnego wulkanu. Jest zdeterminowana, by Leon wykąpał się w ogniu i stał się nieśmiertelny, pozostając z nią na zawsze, i że razem mogą stać się nieśmiertelnymi i wszechmocnymi władcami świata. Po niebezpiecznej podróży docierają do wielkiej jaskini, ale w ostatniej chwili Leon wątpi w bezpieczeństwo wejścia w płomień. Aby rozwiać jego obawy, Ayesha wchodzi w Ducha Życia, ale przy tym drugim zanurzeniu moc zachowująca życie zostaje utracona i Ayesha zaczyna cofać się do swojego prawdziwego wieku. Holly przypuszcza, że może być tak, że druga ekspozycja cofa skutki poprzedniej lub Duch Życia czasami wyrzuca śmierć. Na ich oczach Ayesha usycha w ogniu, a jej ciało kurczy się. Widok jest tak szokujący, że Job umiera ze strachu. Przed śmiercią „Ona” mówi Leonowi: „Nie umieram. Wrócę ponownie.” *Horace Holly – bohater i narrator, Holly jest wykładowcą Cambridge, którego bystry intelekt i wiedza zostały rozwinęte, aby zrekompensować małpią aparycję. Holly zna kilka starożytnych języków, w tym grecki, arabski i hebrajski, co pozwala mu komunikować się z Amahagger (którzy mówią formą arabskiego) i „Ona” (która zna wszystkie trzy języki). Zainteresowanie Holly’ego archeologią i pochodzeniem cywilizacji prowadzi go do zbadania ruin Kôr. *Leon Vincey – podopieczny Horace’a Holly’ego, Leon jest przystojnym, fizycznie aktywnym młodym angielskim dżentelmenem z gęstą czupryną blond włosów. Jest powiernikiem Holly’ego i zaprzyjaźnia się z Ustane. Według „Ona” Leon przypomina Kallikratesa wyglądem i jest jego wcieleniem. *Ayesha – tytułowa postać powieści, nazywana Hiya przez tubylczych Amahagger lub „Ona”. Ayesha urodziła się ponad 2000 lat temu wśród Arabów, opanowując wiedzę starożytnych i stając się wielką czarownicą. Dowiedziawszy się o Słupie Życia we wnętrzu Afryki, podróżowała do zrujnowanego królestwa Kôr, udając przyjaźń z pustelnikiem, który był strażnikiem Płomienia nadającego nieśmiertelność. Wykąpała się w ogniu Słupa Życia. *Job – zaufany sługa Holly’ego. Job jest mężczyzną z klasy robotniczej, wysoce podejrzliwym i osądzającym wobec ludów nieangielskich. Jest również gorliwym protestantem. Ze wszystkich podróżników jest on szczególnie zniesmaczony Amahagger i boi się „Ona”. *Billali – starszy jednego z plemion Amahagger. *Ustane – młoda Amahagger. Zakochuje się w Leonie, opiekując się nim, gdy jest ranny, działając jako jego obrończyni i sprzeciwiając się „Ona”, by pozostać z nim. *Kallikrates – starożytny Grek, mąż Amenartas i przodek Leona. Dwa tysiące lat temu on i Amenartas uciekli z Egiptu, szukając schronienia we wnętrzu Afryki, gdzie spotkali Ayeszę. Tam „Ona” zakochała się w nim, obiecując dać mu tajemnicę nieśmiertelności, jeśli zabije Amenartas. Odmówił, a wściekła „Ona” go powaliła. *Amenartas – starożytna egipska kapłanka i przodkini rodziny Vinceyów. Jako kapłanka Izydy była chroniona przed mocą „Ona”. Gdy Ayesha zabiła Kallikratesa, wypędziła Amenartas ze swojego królestwa. Amenartas urodziła syna Kallikratesa, rozpoczynając linię Vinceyów (przodków Leona).


Faber zabija Lucy na Wyspie Burzy, gdy ta próbuje powstrzymać go przed nadaniem do Niemców wiadomości o odkryciu, że lądowanie nastąpi w Normandii. Po śmierci Lucy szpieg wysyła prawdziwą transmisję radiową, co przekonuje wroga, że celem ataku jest Normandia.[sep]Operacja Fortitude była aliancką operacją kontrwywiadowczą przeprowadzoną podczas II wojny światowej. Jej celem było przekonanie niemieckiego wojska, że lądowania w D-Day nastąpią w Calais, a nie w Normandii. W ramach operacji Fortitude utworzono fikcyjną Pierwszą Grupę Armii Stanów Zjednoczonych (FUSAG). FUSAG wykorzystywała fałszywe czołgi, budynki i ruch radiowy, aby stworzyć iluzję formowania się armii mającej wylądować w Calais. W 1940 roku Henry Faber jest niemieckim szpiegiem pracującym w londyńskim składzie kolei, zbierającym informacje o ruchach wojsk. Faber jest w połowie nadawania tych informacji do Berlina, gdy jego gospodyni wpada do jego pokoju w nadziei na zbliżenie. Faber obawia się, że pani Garden w końcu zrozumie, że używa nadajnika i że jest szpiegiem. Faber zabija ją swoim sztyletem. Następnie wznawia transmisję. Częste używanie tego sztyleta przynosi mu przydomek „Die Nadel” („Igła”). Następnie w książce pojawiają się David, pilot w szkoleniu RAF, i jego narzeczona Lucy. Podczas podróży poślubnej David i Lucy uczestniczą w wypadku samochodowym. David traci władzę w obu nogach. Niezdolny do latania w bitwie o Anglię, David staje się zgorzkniały, gdy on i Lucy wycofują się na odosobnioną Wyspę Burzy u wybrzeży Szkocji. Tymczasem brytyjski wywiad wyeliminował lub zwerbował wszystkich niemieckich szpiegów. Faber jest jedynym skutecznym, który wciąż pozostaje na wolności. Profesor historii, Godliman, i wdowiec po policjancie, Bloggs, są zatrudnieni przez MI5 do jego schwytania. Zaczynają od przerwanej transmisji i jego pseudonimu Die Nadel. Łączą morderstwo gospodyni z Faberem, ponieważ użył on swojej „igły” podczas nadawania. Następnie przesłuchują współlokatorów Fabera z 1940 roku. Jeden z nich identyfikuje Fabera na zdjęciu jako młodego oficera armii. Faber otrzymuje z Berlina polecenie zbadania, czy FUSAG jest prawdziwa, czy nie. Faber odkrywa, że armia jest fałszywa. Robi zdjęcia bazy wojskowej zbudowanej tak, aby wyglądała na prawdziwą tylko z powietrza. Faber zdaje sobie sprawę, że Normandia jest miejscem, gdzie nastąpi D-Day. Kilku żołnierzy próbuje aresztować Fabera, ale on zabija ich sztyletem. Następnie udaje się do Aberdeen w Szkocji, gdzie okręt podwodny ma zabrać go i jego zdjęcia z powrotem do Niemiec. Godliman i Bloggs zdają sobie sprawę, czego próbuje osiągnąć Faber. Następuje długi pościg przez północną Anglię i Szkocję, w którym osobiście angażują się Hitler i Churchill. Faber wiele razy ucieka, ale jego powtarzające się morderstwa pozwalają MI5 namierzyć go w Aberdeen. Wyczerpany Faber wyrusza w końcu na małym kutrze rybackim, aby spotkać się z okrętem podwodnym. Złapany przez gwałtowną burzę, rozbija się na Wyspie Burzy. Upada przed samotnym domem, w którym mieszkają David i Lucy. Jest opiekowany przez Lucy. Uwięziona w bezmiłowym małżeństwie z kalekim Davidem, Lucy zaczyna romans fizyczny z Faberem. David wkrótce odkrywa zarówno niewierność Lucy, jak i zdjęcia FUSAG Fabera. David próbuje wtedy zabić Fabera. Po walce Faber zabija Davida, zrzucając go i jego Jeepa z klifu. Faber mówi Lucy, że to był kolejny wypadek. Jednak ona odkrywa ciało męża i uświadamia sobie prawdę. Faber zdaje sobie sprawę, że może zostać schwytany, więc decyduje się nadać informacje o FUSAG bezpośrednio do Niemiec. Lucy powstrzymuje go, powodując zwarcie w instalacji elektrycznej w domku. Niezdolny do wysłania wiadomości radiowej, Faber próbuje zejść po klifie i dopłynąć do czekającego okrętu podwodnego. Lucy rzuca w niego kamieniem, trafiając go i powodując, że traci równowagę i spada na śmierć. Następnie pojawia się RAF i odstrasza okręt podwodny. Fikcyjna wiadomość radiowa jest wysłana kodem wywoławczym Fabera, przekonując Niemców, że inwazja ma na celu Calais. Bloggs pociesza owdowiałą Lucy, ostatecznie ją poślubiając.


Mae Tuck została uwięziona i skazana na śmierć przez powieszenie, co groziło ujawnieniem jej nieśmiertelności całemu światu. Aby temu zapobiec, Winnie zajęła miejsce Mae w celi, umożliwiając rodzinie Tucków ucieczkę i zachowanie tajemnicy.[sep]Dziesięcioletnia Winnie pochodzi z zamożnej i konserwatywnej rodziny, która strzeże jej za czterostopowym żelaznym płotem otaczającym ich dom. Jej życie wypełniają nuda i frustracja. Są najstarszą rodziną w mieście i posiadają okoliczne lasy. Pewnego ranka Winnie ucieka z domu do lasu, gdzie znajduje piękne drzewo, z którego tryska źródło wody, i chłopca w wieku nastoletnim – prawie już dorosłego – pijącego z niego. To odkrycie prowadzi do poznania rodziny Tucków – chłopca o imieniu Jesse Tuck oraz reszty jego rodziny (matki Jessego, Mae Tuck, ojca Angusa Tucka i brata Milesa) – którzy są nieśmiertelni (nie starzeją się i nie da się ich zabić w większości normalnych wypadków czy metod; nigdy nie było jasne, czy przetrwaliby wszystko), ponieważ pili z tego źródła osiemdziesiąt siedem lat wcześniej. Rodzina postanawia zabrać Winnie ze sobą, aby wyjaśnić jej tajemnicę i dlaczego musi być zachowana w tajemnicy – ale przez cały czas obserwuje ich mężczyzna w żółtym garniturze. Przybył on do miasta w nadziei na znalezienie źródła (o którym usłyszał z opowieści babki, będącej przyjaciółką żony Milesa Tucka) i sprzedanie wody za niewyobrażalnie wysoką cenę. Wykorzystuje to domniemane porwanie Winnie, by przedstawić Tucków jako brutalnych barbarzyńców i przekonać rodzinę Fosterów do oddania mu lasu. Tymczasem Tuckowie wprowadzają Winnie w swoją dziwną egzystencję w zawieszeniu, a dziewczyna zaczyna ich kochać jak rodzinę i przyjaciół, których nigdy naprawdę nie miała. Są pełni uczucia, niemal bez widocznych zasad, i skromnie żyją w lesie dwadzieścia mil od miasta. Twierdzą, że uwolnienie nieśmiertelności na świecie zakłóciłoby równowagę życia, wyrzucając ludzi z wielkiego cyklu życia i śmierci i zamieniając ich w „kamienie przy drodze”. Ich krótki czas wspólnie kończy się, gdy mężczyzna w żółtym garniturze konfrontuje się z rodziną, którą śledził do ich domu po „uprowadzeniu”. Po usłyszeniu jego planu Mae Tuck wyciąga strzelbę i uderza go w tył głowy kolbą, od ciosu którego w końcu umiera. Konstabl, który podążał za mężczyzną, widzi tylko atak Mae, a nie plany mężczyzny w garniturze, by wykorzystać Tucków jako dziwadła w cyrku. Mae zostaje uwięziona w nowo zbudowanym więzieniu i ma zostać powieszona, ale ponieważ nie może umrzeć, jej egzekucja ujawniłaby światu tajemnicę Tucków. Jesse daje wtedy Winnie butelkę wody ze źródła i mówi jej, by wypiła ją, gdy skończy siedemnaście lat, ponieważ poprosił ją, by żyła z nim i podróżowała po świecie, a nawet się z nim ożeniła. Jesse twierdzi, że nieśmiertelność jest straszna dla Tucków tylko dlatego, że ich styl życia czyni ją taką; mówi, że mogliby być razem, w sile wieku, na zawsze. Spotykając się z rodziną przy więzieniu w noc przed „egzekucją” Mae, chłopcy otwierają kraty celi, a Winnie zajmuje miejsce Mae w celi. Następnie uciekają, podczas gdy Winnie zostaje znaleziona w celi następnego dnia. Dostaje kłopoty za pomoc Tuckom w ucieczce, ale tajemnica jest bezpieczna. W epilogu ujawniono, że Winnie założyła własną rodzinę po ucieczce Tucków. Winnie zmarła ze starłości, zanim Tuckowie wrócili do Treegap po nią. Tuckowie byli zasmuceni, ale odeszli, by żyć swoim nieśmiertelnym życiem.


Blenkiron ujawnia, że Moxon Ivery to w rzeczywistości Launcelot Wake, który używa pseudonimu Bommaerts. Mimo że Hannay zostaje schwytany przez wroga w Szwajcarii, ostatecznie nie udaje się go pojmać, a on sam ucieka.[sep]Dick Hannay, przed czterdziestką i już odnoszący sukcesy generał brygady z dobrymi perspektywami awansu, zostaje wezwany z wojska przez starego towarzysza, szefa wywiadu sir Waltera Bullivanta, i wysłany do Fosse Manor w Cotswolds, aby otrzymać dalsze instrukcje. Musi udawać południowoafrykańskiego obiektora, a po raz kolejny przyjmuje imię i nazwisko Cornelius Brand (anglicyzację nazwiska, którego używał podczas swoich przygód w Niemczech w „Greenmantle”). Jest zniepokojony taką rolą, ale pociesza się myślami o przyjacielu Peterze Pienaarze, krótko odnoszącym sukcesy lotniku, a obecnie więźniu w Niemczech, oraz pięknem krajobrazu Cotswolds. We Fosse spotyka dwie średniego wieku panny, ich kuzyna Launcelota Wake’a, sumiennego obiektora, oraz ich bratanicę Mary Lamington, dziewczynę, której uroda zwróciła uwagę Hannaya wcześniej, gdy odwiedzał w szpitalu przyjaciela cierpiącego na szok bojowy, w którym ona pracowała. Wychodzi na jaw, że ona jest jego kontaktem, ale może mu powiedzieć niewiele więcej niż to, że musi zanurzyć się w świecie pacyfistów i obiektorów, wchłaniając „atmosferę”. Daje mu etykietę do wklejenia wewnątrz zegarka, adres, w którym będzie mieszkał, i radzi mu kupić egzemplarz „Pielgrzyma”. Hannay udaje się do Biggleswick, małego miasteczka pełnego artystów i pisarzy. Zanurza się w ich społeczności pacyfistycznej, uczęszczając na zebrania w lokalnej sali, i spotyka Moxona Ivery’ego, lokalną ważną osobistość, która wydaje się niejasno znajoma; widzi też Mary w okolicy. Słyszy o swoim dawnym towarzyszu Johnie Blenkironie, a pewnego dnia Amerykanin pojawia się na jednym z zebranych w mieście; przekazuje Hannayowi wiadomość, umawiając się na spotkanie w Londynie. Blenkiron ujawnia, że od pewnego czasu ciężko pracuje, podróżując po świecie i pod przykrywką po Anglii, śledząc ogromną sieć niemieckich szpiegów i agentów, z ich szefem gdzieś w Wielkiej Brytanii, wyciekającymi kluczowe informacje do wroga. Wierzy, że Ivery jest pająkiem w centrum sieci, ale nie może tego udowodnić, i chce użyć Ivery’ego do przekazywania Niemcom dezinformacji. Mówi Hannayowi, by spróbował udać się do Szkocji do Amerykanina o nazwisku Gresson, ponieważ wierzy, że informacje są wysyłane tą drogą. Hannay jedzie do Glasgow i nawiązuje kontakt z działaczem związkowym o imieniu Amos, dzięki któremu wchodzi w kręgi Gressona. Mówi na zebraniu, które przeradza się w przemoc, i znajduje się u boku Gressona w ulicznej walce. Ratuje sytuację, ale zyskuje wroga w osobie dużego fizyliera o imieniu Geordie Hamilton. Później dowiaduje się, że Gresson regularnie robi rejsy łodzią w górę wybrzeża i planuje mu towarzyszyć. Płynie na tej brudnej łodzi, ale uświadamia sobie, że potrzebuje paszportu, aby dotrzeć aż na północ, i musi podążać za nią lądem, unikając prawa. Dostaje wskazówkę od swojego kontaktu, że kopalnia w miejscu o nazwie Ranna może być tym, czego szuka, i słyszy, że łódź zatrzymuje się w kopalni żelaza, więc postanawia tam udać. Opuszcza łódź i wędruje w głąb lądu, ale wkrótce odkrywa, że jest poszukiwany przez policję, i zostaje schwytany przez kilku żołnierzy. Twierdzi, że też jest żołnierzem, a ich pułkownik zabiera go do domu, aby spotkać się z synem i sprawdzić jego historię; syn potwierdza całą wiedzę Hannaya o armii, a podejrzenia zostają rozwiane. Wędruje dalej, nocując u chłopów, przedostając się na Skye i w stronę Ranny. Przybywając tam, spotyka Amosa, który idzie po zapasy, i widzi łódź oraz Gressona, który spotyka się z nieznajomym na wzgórzu. Hannay śledzi obco wyglądającego nieznajomego, którego Hannay opisuje jako „Portugalskiego Żyda”, do skalistej zatoki, gdzie mężczyzna znika na jakiś czas, zanim wraca. Hannay zostaje tam na noc, a następnego ranka zabiera swoje zapasy i przeszukuje plażę, znajdując głęboką wodę w zatoce idealną dla okrętów podwodnych. Znajduje ukrytą jaskinię i podczas przygotowań do zasadzki widzi, jak wspina się do niej Launcelot Wake. Walczą i Hannay wiąże drugiego mężczyznę, ale wkrótce zdają sobie sprawę, że są po tej samej stronie. Obserwują jaskinię, a w nocy mężczyzna, którego Hannay śledził, wraca, spotykając się z Niemcem z morza; wymieniają hasła, a Hannay widzi miejsce ukrycia, którego planują użyć do przekazywania wiadomości. Wake identyfikuje część ich rozmowy jako fragmenty Goethego i jest odesłany z wiadomościami dla Amosa i Bullivanta, podczas gdy Hannay zastanawia się nad usłyszanymi frazami – Bommaerts, Chelius, Elfenbein („Kość słoniowa”, homofon „Ivery”), Dziki Ptak i Uwięziony Ptak. Udaje się w stronę domu, ale Amos ostrzega go, że policja wciąż go szuka, i daje mu nowy przebranie, jako wędrownego księgarza. W drodze na południe dołącza do innego sprzedawcy, mężczyzny o nazwisku Linklater, którego Amos widział z Gressonem. W małym miasteczku Hannay zostaje rozpoznany przez Geordie Hamiltona, dużego żołnierza, z którym walczył w Glasgow, i ponownie ucieka, z połową miasta, w tym Linklaterem, na jego tropie. Ukrywa się w pociągu wojskowym jadącym na południe; wysiada, gdy pociąg się zatrzymuje, jest widziany przez Linklatera, ale na stacji łączy się ze starym przyjacielem Archie Roylance’em, pilotem, który zabiera go dalej na południe samolotem. Samolot się psuje, a Hannay, wciąż ścigany, ponownie ucieka pieszo, burząc plan filmowy, kradnąc rower i dostając się do innego miasta. Na granicy schwytania, jego zegarek zostaje skradziony, a on jest wciągnięty z ulicy przez mężczyznę, który rozpoznaje odznakę, którą tam nosi; otrzymuje strój żołnierza i jest odesłany w drogę. Przybywa do Londynu w trakcie nalotu; na stacji metra widzi Ivery’ego, ze strażą szpiega opuszczoną przez strach, i Hannay w końcu rozpoznaje go jako jednego z ludzi „Czarnego Kamienia”, z którymi walczył w „Trzydziestu dziewięciu stopniach}. Śpiesząc, aby poinformować kolegów, zostaje aresztowany jako dezerter i opóźniony. W końcu udaje mu się przekazać wiadomość do Macgillivraya w Scotland Yard, ale jego wróg ma dwie godziny przewagi i unika schwytania. Hannay jest zachęcony listem od Petera Pienaara, a na spotkaniu z Bullivantem, Blenkironem i Mary naciska na nich, by ścigali tego mężczyznę. Omawiają wskazówki, które Hannay usłyszał na plaży, oraz strach Ivery’ego przed bombardowaniem, a Mary ujawnia, że Ivery się jej oświadczył. Hannay wraca na wojnę w Europie na kilka miesięcy. Znajduje Geordie Hamiltona i zatrudnia go jako swojego ordynansa; spotyka Launcelota Wake’a, pracującego jako robotnik pomocniczy na tyłach frontu; widzi kilka ogłoszeń w angielskich i niemieckich gazetach, które podejrzewa, że mogą być jakąś formą komunikacji kodowej. Hamilton zgłasza, że widział Gressona w grupie zwiedzających, a Hannay dowiaduje się, że zatrzymał się na jakiś czas w małej wiosce; później słyszy historię o tajemniczych wydarzeniach w zamku w pobliżu tej samej wioski. Latając z Archie Roylancem na zwiadzie, gubią się we mgle i lądują niedaleko wspomnianego zamku, gdzie Hannay widzi tajemniczą starą kobietę w masce przeciwgazowej. Znajdując zamek w kluczowym punkcie strategicznym, wraca, aby zbad sprawę, i dowiaduje się, że miejsce jest wynajmowane przez mężczyznę o nazwisku Bommaerts, jedno ze słów, które usłyszał na plaży na Skye. Wkradając się do domu w nocy, znajduje tam też Mary i dowiaduje się, że widziała Ivery’ego, który teraz nazywa się Bommaerts i jest w niej zakochany. Znajdują pył wąglika i gazetę z jednym z ogłoszeń odszyfrowanym, a potem przybywa Ivery. Skonfrontowany przez Hannaya, ucieka, a Hannay strzela do niego; zamek płonie. Kilka dni później, w styczniu 1918 roku, Hannay zostaje ściągnięty z frontu do specjalnych zadań. Blenkiron urządza kolację dla Hannaya i Mary, którzy teraz są zaręczeni, gdzie dowiaduje się, że oszustwo z ogłoszeniami w gazetach zostało rozbite, a jego operatorzy, na czele z Gressonem, aresztowani. Blenkiron znalazł drugi kod w wiadomościach, używany przez Ivery’ego i jego przełożonych, i zidentyfikował Ivery’ego jako Grafa von Schwabing, byłego wygórowanego aspiranta, odsuniętego przez skandal. Słyszy o Dzikich Ptakach, bezwzględnej i śmiertelnej bandzie niemieckich szpiegów, w której Ivery jest wiodącym członkiem, i dowiaduje się, że planują udać się do Szwajcarii, aby schwytać Ivery’ego, używając Mary jako przynęty. Hannay udaje się na południe do Szwajcarii, gdzie udaje rannego Szwajcara, słabę kalekiego Petera Pienaara, który został tam zwolniony. Dwaj rozmawiają, wymieniają się historiami i czekają na instrukcje, obserwując pobliski Różowy Domek, uważany za bazę Dzikich Ptaków. W końcu otrzymując instrukcje od Blenkirona, Hannay idzie pewnej nocy do domku, gdzie spotyka swojego kontakt, ale jest zdradzony i wzięty do niewoli przez von Schwabinga. Niemiec mówi Hannayowi, że planuje schwytać też Mary i odesłać ich obu do Niemiec, aby rozprawić się z nimi według własnego uznania, podczas gdy armia niemiecka atakuje i miażdży ich wrogów. Von Schwabing zostawia go przytwierdzonego do starożytnego narzędzia tortur, ale on uwalnia się. Spotyka mężczyznę, którego śledził przez Skye, i używając haseł, które tam usłyszał, udaje spiskowca. Dostaje samochód i goni von Schwabinga, wysyłając Petera, by ostrzegł innych. Po długiej jeździe przez góry rozbija samochód i resztę drogi biegnie, ale przybywa, aby znaleźć Mary już znikniętą i Launcelota Wake’a czekającego na niego. Dowiadując się, że von Schwabing wraca do domku dłuższą drogą, postanawiają udać się przez góry pieszo, skracając dużą część drogi. Wake, doświadczony alpinista, prowadzi trudną wspinaczkę przez śnieg i lód, wyczerpując się przy tym. Hannay ciągnie go do bezpieczeństwa chatki, a następnie kontynuuje podróż pociągiem i znowu pieszo. Przybywa do domu i wpada do środka, widząc von Schwabinga, który chełpi się nad Blenkironem, który wydaje się wpadł w tę samą pułapkę co Hannay noc wcześniej. Jednak Blenkiron został ostrzeżony przez wiadomość Hannaya i ma dom pod swoją komendą; Geordie Hamilton i Amos wychodzą i biorą von Schwabinga do niewoli. Na sugestię Hannaya von Schwabing jest wysłany na front, aby zobaczyć bitwę, podczas gdy inni udają się do Paryża, właśnie gdy Niemcy zaczynają potężny atak. Gdy zbliżają się do frontu, słyszą, że obrona załamuje się pod naporem, z ludźmi Hannaya w samym centrum. On przejmuje dowodzenie i utrzymuje cienką linię przeciwko niemieckiemu natarciu, z Wake’em biegnącym z wiadomościami dla niego, Blenkironem inżynierującym okopy rezerwowe i Mary pielęgnującą w pobliskim szpitalu. Amos i Hamilton strzegą von Schwabinga, którego umysł oszalał. Wybucha długa i ciężka bitwa, w trakcie której Wake ginie heroicznie, von Schwabing ucieka na Ziemię Niczyją i zostaje postrzelony przez swoich rodaków, a Blenkiron dołącza do walki z grupą Amerykanów. Na końcu, gdy posiłki mają nadejść w każdej chwili, grupa niemieckich samolotów przelatuje nad pozycją Hannaya i na pewno przyniesie wiadomość o słabym punkcie, jeśli pozwoli im się wrócić; brytyjskie samoloty atakują je, ale jeden, pilotowany przez asa lotniczego Lenscha, im unika. Peter Pienaar, pilotując samolot Archiego Roylance’a mimo złej nogi, wlatuje w niego, zestrzeliwując go i zabijając siebie przy tym, ale dzień jest uratowany.


Gwen decyduje o powrocie rodziny do Atlantic City, aby zacząć nowe życie, mimo sprzeciwu ciotki Bitsy. Walter pomaga im kupić samochód niezbędny do podróży powrotnej.[sep]Davey Wexler wraz z matką Gwen i młodszym bratem Jasonem wzięła właśnie udział w pogrzebie ojca Adama, który został zastrzelony podczas napadu na ich sklep spożywczy 7-Eleven w Atlantic City. Po tym, jak przez kilka dni leżała w łóżku i nic nie jadła, rozpoczyna drugą klasę liceum, ale kończy to trzy dni z rzędu omdleniami. Matka Davey, Gwen, postanawia wtedy, że muszą na chwilę wyjechać, więc przyjmują propozycję starszej siostry Adama, Bitsy, i jej męża Waltera, by zamieszkać z nimi w Los Alamos w stanie Nowy Meksyk. Jednak kilka dni przed planowanym wyjazdem Gwen otrzymuje wiadomość, że ich sklep został ponownie zdewastowany, i decyduje, że zostaną na dłużej. Okazuje się, że to prawie cały rok szkolny. W trakcie pobytu Bitsy i Walter, którzy nie mają dzieci i nigdy nie mogli ich mieć, zaczynają traktować Davey i Jasona jak własne, co w końcu prowadzi do napięcia między Davey a obojgiem, gdy nie pozwalają jej robić wielu rzeczy z obawy przed jej zranieniem lub śmiercią, a tym bardziej, gdy jej matka biernie na to przyzwala. Tymczasem Davey, zwiedzając miasto na rowerze ciotki, trafia do wąwozu i po zejściu w dół spotyka starszego chłopaka, który nazywa się Wolf. Davey przedstawia się jako Tiger. Zostaje też wolontariuszką w szpitalu wraz z nową przyjaciółką Jane i poznaje pacjenta z rakiem, który okazuje się być ojcem Wolfa. Inspiracja płynąca od Wolfa i jego ojca pozytywnie zmienia Davey. Innym wątkiem jest alkoholizm Jane i chęć Davey, by jej w tym pomóc. Ponadto w trzech różnych momentach Davey opisuje wieczór, w którym jej ojciec został postrzelony i zabity, co powoduje, że przynajmniej w jednej części książki całkowicie traci panowanie, gdy Jasonowi z powodu wysokości krew leci z nosa. Zawsze nosi przy sobie papierową torbę, w której znajduje się ubranie, które miała na sobie, gdy znalazła ojca i trzymała go w ramionach aż do śmierci. Ubranie było przemoczone jego krwią. Ostatecznie chowa je oraz nóż do chleba, który nosiła do samoobrony, w jaskini w wąwozie, w którym spotkała Wolfa. W końcu, wbrew woli Bitsy, Gwen decyduje o powrocie rodziny do Atlantic City, by zacząć nowe życie, więc Walter pomaga im kupić samochód na podróż powrotną. Gdy są już w domu, Davey często zastanawia się, czy ktoś zauważy, jak bardzo się zmieniła, szczególnie jej przyjaciółka Laina i chłopak Hugh, a także dochodzi do wniosku, że niektóre zmiany zachodzą głęboko wewnątrz i tylko ty o nich wiesz.


Wyniszczająca wojna zredukowała populację planety o dziewięćdziesiąt dziewięć procent, co doprowadziło do wycofania się z niej sił Shammat. W konsekwencji Kanopejczycy pomogli ocalałym mieszkańcom odbudować cywilizację i przywrócić harmonię poprzez ponowne nałożenie Blokady.[sep]Kanopus, dobroczynne imperium galaktyczne z siedzibą w Kanopusie w gwiazdozbiorze Argo Navis, kolonizuje młody i obiecujący planet, który nazywa Rohanda (owocna). Opiekują się jego rozwijającymi się humanoidami i przyspieszają ich ewolucję. Gdy tubylcy są gotowi, Kanopus nakłada na Rohandę „Blokadę”, która łączy ją poprzez „astralne prądy” z harmonią i siłą Imperium Kanopejskiego. Oprócz Kanopusu na planecie obecność zakładają dwa inne imperia: ich sojusznik, Syriusz z gwiazdy o tej samej nazwie, oraz ich wspólny wróg, Puttiora. Syriusjanie ograniczają swoje działalności głównie do eksperymentów genetycznych na kontynentach południowych podczas prehistorii Rohandy (opisanej w trzeciej książce z cyklu Kanopus Lessing, *The Sirian Experiments*), podczas gdy Shammat z Puttiori pozostają uśpieni, czekając na okazję do uderzenia. Przez wiele tysiącleci tubylcy Rohandy rozwijają się w sprzyjającym klimacie kanopejskim, charakteryzującym się pokojowym współistnieniem i przyspieszonym rozwojem. Wtedy nieoczekiwane „kosmiczne realinowanie” powoduje, że Rohanda wchodzi w fazę niezgodności z Kanopusem, co prowadzi do zerwania Blokady. Pozbawieni zasobów Kanopusu i stałego dopływu substancji zwanej SOWF (substance-of-we-feeling – substancja poczcia „my”), tubylcy zapadają na „Chorobę Zwyrodnieniową”, która stawia cele jednostki ponad cele wspólnoty. Shammat wykorzystuje to zakłócenie i zaczyna podważać wpływy Kanopusu, zarażając tubylców swoim złem. Gdy Rohanda pogrąża się w chciwości i konfliktach, Kanopejczycy niechętnie zmieniają jej nazwę na Szikasta (bita). W dalszej części książki Szikasta zostaje zidentyfikowana jako Ziemia lub alegoryczna Ziemia. W próbie ratowania planów Kanopusu dla Szikasty i skorygowania upadku tubylców, na planetę wysyłani są kanopejscy emisariusze. Johor jest jednym z takich emisariuszy, który przyjmuje postać tubylca i zaczyna identyfikować jednostki, które nie uległy zbyt dużemu zwyrodnieniu i są otwarte na jego korygujące instrukcje. Johor następnie wysyła tych, których udało mu się „nawrócić”, by rozpowszechniali słowo wśród innych tubylców, wkrótce izolowane społeczności zaczynają powracać do czasów przed Szikastą. Jednak bez SOWF i przy wpływie Shammat na tubylców Kanopus toczy przegraną bitwę, a planeta pogrąża się coraz bardziej. W XX wieku Szikasty planeta degeneruje w wojnę i samozniszczenie. Johor powraca, ale tym razem przez Strefę 6, z której rodzi się na planecie (inkarnuje) jako Szikastanin, George Sherban. Gdy Sherban dorasta, nawiązuje kontakt z innymi kanopejskimi emisariuszami przebranymi za tubylców, a następnie wznawia swoją pracę, próbując pomóc Szikastanom. Jednak głód i bezrobocie rosną, a anarchia się rozprzestrzenia. W przeddzień III wojny światowej Sherban i inni emisariusze przenoszą małą grupę obiecujących Szikastanów w odległe miejsca, aby uciec przed nadchodzącym nuklearnym holokaustem. Wojna redukuje populację Szikasty o 99% i oczyszcza planetę z „barbarzyńców”. Shammat, którzy skierowali Szikastanów na drogę samozniszczenia, sami ulegają autodestrukcji i wycofują się z planety. Kanopejczycy pomagają ocalałym odbudować ich życie i ponownie związać się z Kanopusem. Dzięki wzmocnionej Blokadzie i swobodnemu przepływowi SOWF harmonia i dobrobyt powracają do Szikasty.