Pop Kwimper postanawia osiedlić się na stałe przy autostradzie, powołując się na prawo do zasiedzenia ziemi. W toku dalszych wydarzeń rodzina musi zmierzyć się z huraganem oraz gangsterami, którzy planują zagarnąć pobliski teren pod nielegalne kasyno.[sep]Rodzina Kwimperów z hrabstwa Cranberry w stanie New Jersey jest na wakacjach w Columbiana, gdy ich samochód kończy paliwo. W trakcie podróży Kwimperowie skręcili w złą drogę i znaleźli się na niedokończonej autostradzie. Czekając na pomoc, postawili przy drodze prowizoryczne szałasy, w których zamieszkali. Klan Kwimperów tworzy: Pop Kwimper, który całe życie żył z rządowych programów pomocy społecznej, takich jak zasiłki dla bezrobotnych i pomoc rodzinom z dziećmi, jego beztroski syn Toby Kwimper (którego „siła jest jak siła dziesięciu, bo jego serce jest czyste”), adoptowani bliźniacy Eddy i Teddy, których nikt nie potrafi odróżnić (a których rodzice „chcieli wyprzedzić pociąg na przejeździe i wyszli z tego tylko z remisem”), oraz opiekunka do dzieci Holly Jones. Gdy stanowi urzędnicy traktują ich źle, Pop Kwimper postanawia, że rodzina osiedli się przy autostradzie na stałe. Pop dowiaduje się o starych prawach dotyczących zasiedzenia i stwierdza, że ma prawne prawo do zajmowania tej ziemi. Powieść obraca się wokół zabawnych zmagań rodziny z rządem, gdy zakładają swoje życie na zajętej ziemi i ostatecznie dołączają do nich inni squatterzy. Rodzina zmaga się również z pracownikami socjalnymi, własnym ubóstwem, huraganem oraz grupą gangsterów, która próbuje zagarnąć pobliską ziemię, aby prowadzić nielegalne kasyno. Odnośnie satyry w powieści, w pierwszym wydaniu wydawca pisze: „Możliwe, że niektórzy czytelnicy dostrzegą w tej komedii wpleciony motyw Małego Człowieka kontra Wielki Rząd. Mogą też w niej znaleźć studium klasycznego ducha pionierskiego i jego szans przetrwania w dzisiejszej Ameryce”.


Reuven odnajduje własną tożsamość, integrując światy tradycyjny i nowoczesny, co pozwala mu z szacunkiem zostać nauczycielem. Wcześniej wspiera on Danny’ego w trudnym leczeniu Michaela, który opiera się terapii i z powodu agresywnego zachowania grozi umieszczeniem w zakładzie zamkniętym.[sep]Ten konflikt staje się sprawą osobistą dla Reuvena, ponieważ jego nauczycielem Talmudu w ostatnim roku szkoły jest gorliwie religijny, sztywny i pełen gniewu rabin o imieniu Jacob Kalman. Ojciec Reuvena to znany nauczyciel i autor, który pisze książki o nowoczesnych metodach studiowania Talmudu, a Reuven znajduje się w potrzasku, gdy jego nauczyciel próbuje zmusić go do wyboru między drogą ojca a drogą Rava Kalmana. Konflikt pogłębia się dzięki relacji Reuvena z Michaelem Gordonem, głęboko zaburzonym nastoletnim synem Abrahama Gordona, znanego autora, który został ekskomunikowany za swoje książki podważające same fundamenty judaizmu. Życia trzech rodzin – Maltersów, Saundersów i Gordonów – splatają się, gdy Abraham Gordon zwraca się do Danny’ego Saundersa o leczenie swojego chorego psychicznie syna. Między Reuvenem a Michaelem rodzi się więź na podstawie podobieństwa w ich życiach: bycia uwięzionym pośrodku walk ich nowoczesnych ojców z obrońcami żydowskiej wiary. Danny musi również zmierzyć się z konfliktem między tradycją a nowoczesnością, gdy zakochuje się w kuzynce Michaela, Rachel, zdecydowanie nowoczesnej młodej Żydówce. Staje też przed trudnym zadaniem leczenia Michaela, który opiera się terapii i grozi mu umieszczenie w zakładzie zamkniętym z powodu agresywnego zachowania. Dwaj przyjaciele, Reuven i Danny, pomagają sobie w zmaganiach, a historia doprowadza do wstrząsającego punktu kulminacyjnego, gdy wspólnie pomagają Michaelowi zmierzyć się ze źródłem jego cierpienia. Dzięki swojej walce Reuven odnajduje własną tożsamość, czerpiąc z każdego świata – tradycyjnego i nowoczesnego – to, co ma dla niego znaczenie, i z miłością i szacunkiem afirmując swoje prawo do zajęcia miejsca wśród swojego ludu jako nauczyciel.


Pan Curtain został aresztowany i uwięziony, ponieważ S.Q. powstrzymał go przed ucieczką. W rezultacie Constance została adoptowana przez pana Benedicta, a jej zdolności wyleczyły jego narkolepsję.[sep]W trzeciej części serii „Tajemna Stowarzyszenie Benedicta” Reynie, Sticky, Kate, Constance i ich bliscy ukrywają się w domu pana Benedicta, który jest pełen zabezpieczeń. Zły pan Curtain jest na wolności i poluje na Szeptacza – znajdującego się teraz w posiadaniu pana Benedicta – aby ponownie spróbować kontrolować umysły na odległość. Gdy pojawia się podejrzany biznesmen z fałszywymi dokumentami twierdzącymi, że jest ojcem Constance, pan Benedict zmuszony jest użyć Szeptacza, aby odkryć jej krótką przeszłość. Zrozpaczona i skołowana po ujawnieniu prawdy, Constance ucieka, a całe gospodarstwo rusza w pościg za nią – to właśnie odwrócenie uwagi, jakiego potrzebują pan Curtain i jego ludzie, aby ukraść Szeptacza i wdrożyć w życie swoje złowrogie plany. Oczywiście reszka Tajemnego Stowarzyszenia Benedicta wkrótce rusza ich śladem. Wkrótce Reynie otrzymuje wiadomości z numerem kodowym. Rozumie, że to numer kodu bibliotecznego, a Sticky mówi im, że jedyny egzemplarz tej książki znajduje się w bibliotece. Znajdują Constance i pozorną wskazówkę, gdzie jest Szeptacz, ale okazuje się to pułapką. Zostają schwytani przez pana Curtaina. Kate podejmuje kilka prób ucieczki, ale żadna nie przynosi skutku. W końcu ich bliscy przybywają z odsieczą, a zwłaszcza Milligan, który rzuca się na McCrackena, lidera zespołu „Dziesięciu” pana Curtaina. Pan Curtain i S.Q. uciekają, ale S.Q. z miłości powstrzymuje go. W końcu pan Curtain zostaje aresztowany i wysłany do więzienia. Milligan przechodzi na emeryturę, Constance zostaje adoptowana przez pana Benedicta, a rodziny osiedlają się na drugim piętrze sypialni pana Benedicta (lub w przypadku Sticky’ego – po drugiej stronie ulicy). Szeptacz został unieszkodliwiony przez pana Benedicta. Jego narkolepsja zostaje wyleczona przez Constance.


Jonas zwabia megalodona o przezwisku Scarface do ocalenia Michaela Marena, który planował zemstę na Jonasie. W rezultacie rekin pozostaje na powierzchni, zabierając ze sobą szczątki swojego martwego pana.[sep]Opisane w tej powieści wydarzenia mają miejsce około 18 lat po wydarzeniach z drugiej książki (prawdopodobnie w 2019 roku). Jonas ma teraz sześćdziesiąt kilka lat i mieszka w Tampie na Florydzie ze swoją żoną Terry i dwójką dzieci. Cuje się przytłoczony koniecznością radzenia sobie z wieloma zaległymi rachunkami i zbuntowaną nastoletnią córką. W rezultacie poszukuje dobrej okazji. Hollywoodzki producent telewizyjny z najlepiej ocenianego reality show „Daredevils” składa mu propozycję udzielenia eksperckiego komentarza podczas konkursu odbywającego się na Południowym Pacyfiku. Zabierając ze sobą zbuntowaną córkę Danielle, Jonas dołącza do ekipy programu na pokładzie hiszpańskiego galeonu. Tymczasem jego żona Terry bada wypadki wyrzucania się na brzeg wielorybów u wybrzeży Wyspy Vancouver. Ale żadne z małżonków nie wie, że wkroczyli w najnowsze strefy żerowania meg, ponieważ Angel powróciła do powierzchniowych wód z rowu i jest ścigana przez więcej osobników. Terry próbuje schwytać mega odpowiedzialnego za wypadki wielorybów, który jej zdaniem jest Angel, podczas gdy ich syn David i Mac próbują schwytać prawdziwego Angel. Ponadto ktoś pracujący w tle „Daredevils” żywi urazę do Jonasa, Michael Maren, i planuje zemścić się na Jonasie, używając swojego zwierzęcia, megalodona o przezwisku Scarface, nazwanego tak z powodu strasznych blizn spowodowanych sporami terytorialnymi z jego bratem; tego samego mega, którego ściga Terry (oba są potomstwem Angel z Rowu w ostatniej książce). W końcu Jonas zwabia Scarface’a do zabicia Michaela, po czym megalodon wraca do Rowu, zabierając ze sobą szczątki swojego martwego pana. Tymczasem Angel i pierwszy samiec są zwabieni do Instytutu, gdzie Angel zostaje zapłodniona przez niego, a następnie zabija pierwszego samca. Kilka miesięcy później Taylorom udaje się ponownie schwytać Angel. Sugeruje się również, że w głębinach czai się coś jeszcze większego niż megalodon.


Mark zostaje przeniesiony z powrotem do swojego pierwotnego czasu, gdy piorun uderza w głaz, za którym się ukrywał w dżungli. Po dwudziestu latach od powrotu zostaje naukowcem, który poświęca się na opracowanie lekarstwa na wirus Ebola.[sep]Historia zaczyna się od Marka Harrisona, trzynastoletniego entuzjasty survivalu, który wędruje przez górzysty Poligon Rakietowy Magruder, gdy zostaje trafiony tajemniczym niebieskim promieniem światła. Budzi się w dziwnym świecie, który uważa za obcą planetę o wielu podobieństwach do Ziemi. Wykorzystuje swoje umiejętności przetrwania, by żyć z tego, co daje mu natura, i podczas eksploracji lasu odkrywa obóz małych, przypominających ludzi stworzeń z błonami między palcami i ciemną, oliwkową skórą, choć uważa je za zbyt wojownicze, by nawiązać z nimi kontakt. Słyszy też stworzenie zwane wyjącym potworem. Wkrótce potem zostaje zniewolony przez Tsook, rasę walczącą metalową bronią. Przez kolejne trzy miesiące uczy się ich języka i zakochuje się w Megaan, córce wodza. Gdy po ucieczce wraca, by ostrzec plemię przed nadchodzącym atakiem, otrzymuje wolność i oficjalnie zostaje przyjęty do plemienia. Mark odkrywa wtedy, że mimo wcześniejszych nieporozumień, ten świat to w rzeczywistości Ziemia w przyszłości. Brat Megaan daje Markowi odłamek butelki po Coca-Coli, a Merkon (przywódca Transall) ujawnia wydarzenia, które miały miejsce między czasami Marka a tą przyszłością, a także wyznaje, że on również został tam przeniesiony przez promień światła. Okazuje się, że dziwna, wysoce zaraźliwa odmiana wirusa Ebola wybiła większość ludzkości. Pozostali użyli broni jądrowej przeciwko sobie, zmuszając cywilizację do rozpoczęcia od nowa. Po ciężkim zranieniu Merkona w walce na miecze Mark oświadcza się Megaan. Jednak syn Merkona poprzysiągł zemstę, a Mark ucieka z wioski, by ich chronić. Wyprowadza armię Merkona w dżunglę, z dala od swojego nowego domu. W dżungli Mark systematycznie zabija żołnierzy, ale zapomina o patroli, który go atakuje. Mark chowa się za głazem dla ochrony, a nagle głaz zostaje trafiony piorunem i wyrzuca ładunek, który przenosi Marka do jego normalnego czasu. Dwadzieścia lat później Mark zostaje naukowcem, który nieustannie pracuje nad znalezieniem lekarstwa na wirusa Ebola.


Kapitan Archer dowiaduje się od humanoidki z przyszłości, że wejście do obszaru zwanego Ekspansją nie uchroni Ziemi przed kolejnym atakiem. Musi on teraz przekonać Dowództwo Gwiezdnej Floty oraz Wysoką Radę Wulkan do rezygnacji z tej ryzykownej misji.[sep]Wysoko nad planetą Ziemia pojawia się obca sonda – i w niewyobrażalnie przerażającym ułamku sekundy uwalnia śmiertelny wybuch, który ostrzeliwa powierzchnię planety, pozostawiając w swoim śladzie milowe, dymiące krater zniszczenia. Miliony ludzi giną na Florydzie, Kubie i w Wenezueli, ich życia gasną w ogniu w milisekundę. Równie szybko sonda imploduje i rozbija się na powierzchni planety, ale szczątki nie dostarczają żadnych wskazówek co do jej pochodzenia. Kim są napastnicy i co ich sprowokowało? Na pokładzie statku gwiezdnego Enterprise kapitan Jonathan Archer dowiaduje się o zniszczeniu. Jego statek zostaje wezwany do domu; nie jest pewne, czy jego misja eksploracji kosmosu będzie kontynuowana. Ale zanim Enterprise dociera na Ziemię, Archer zostaje nagle uprowadzony z mostku przez wrogów podróżujących w czasie, z którymi spotkał się wcześniej. Znajduje się na pokładzie statku Sulibanów, twarzą w twarz ze swoim starym wrogiem, Silikiem, wysokim rangą dowódcą w walce znanej tylko jako Zimna Wojna Czasowa. Silik prowadzi go do swego mistrza, tajemniczej humanoidki z dalekiej przyszłości. Humanoidka twierdzi, że atak na Ziemię był jedynie testem, a kolejny atak zniszczy rodzinną planetę Archera... chyba że on i załoga Enterprise temu zapobiegną. Aby to zrobić, muszą wejść w obszar kosmosu zwany Ekspansją – obszar tak niebezpieczny, że żaden statek nigdy nie wyszedł z niego bez szwanku. Załogi wulkaniczne popadały w krwiożercze szaleństwo, załogi Klingonów były anatomicznie odwracane, ich narządy wewnętrzne wystawały na zewnątrz ciał... dopóki jeszcze żyły. Wiele statków zaginęło, o których nigdy więcej nie słyszano. Archer stoi przed największym kryzysem w swojej karierze: Czy ma uwierzyć mistrzowi podróżującemu w czasie i wystawić swój statek i załogę na niebezpieczeństwa Ekspansji w nadziei na uratowanie Ziemi przed zniszczeniem? I czy może przekonać Dowództwo Gwiezdnej Floty oraz Wysoką Radę Wulkan, by pozwoliły Enterprise wyruszyć naprzeciw jej największemu wyzwaniu?


Prawdziwe zarzuty wobec Richarda zostały postawione przez lokalną społeczność, aby zmusić go do opuszczenia miasta. Celem tej intrygi było uniemożliwienie Frankowi Nileyowi przejęcia ziemi i odnalezienia Włóczni Przeznaczenia.[sep]Akcja „Błękitnego Księżyca” rozgrywa się w pozornie fikcyjnym miasteczku Myerton w stanie Tennessee. Richard, wciąż dochodzący do siebie po odrzuceniu ze strony Anity w „Tańcu Śmierci”, przebywa w Myerton od pewnego czasu, badając lokalną grupę trolli w ramach wymogów pracy magisterskiej oraz przesłuchując kobiety z lokalnego plemienia wilkołaków jako potencjalne lupy. Fabuła zaczyna się, gdy Anita otrzymuje telefon od brata Richarda, Daniela. Daniel wyjaśnia, że Richard został aresztowany pod zarzutem gwałtu i odmawia wynajęcia prawnika. Anita wyrusza do Myerton, mimo sprzeciwu lokalnego Pana Miasta, zabierając ze sobą Ashera, Damiana i większość lampartów jako wsparcie. Na miejscu Anita musi jednocześnie próbować odkryć, dlaczego lokalna policja wrobiła Richarda, oraz zmierzyć się z Colinem, lokalnym Panem Miasta, który traktuje jej przybycie jako wypowiedzenie wojny. Ostatecznie Anita niszczy większość wampirów Colina, uaktywniając lupanar lokalnego klanu wilkołaków, czyniąc go ziemią świętą, i osobiście zabija Colina, strzelając do jego ludzkiej służącej, Nikki. W trakcie różnych rytuałów Anita kończy sypiając z Richardem, a oni zgadzają się, że Anita zacznie spotykać się jednocześnie z Richardem i Jean-Claude’em. Anita dowiaduje się również, że Richard rozmawiał o niej z Jean-Claude’em i pośrednio zapytał go, czy zaakceptowałby, by Anita wzięła Richarda za kochanka. Anita poznaje Marianne, praktykującą wicca, która współpracuje z watahą Verne’a. Marianne doradza Anicie, jak zbudować z lampartów spójną grupę. Anita prowadzi również długą rozmowę z Damianem i odkrywa, że Jean-Claude czerpie moc z pożądania i seksu. Nie tylko może żywić się klientami swojego klubu ze striptizem „Guilty Pleasures”, ale także seksem z Anitą lub seksem Anity z Richardem. Ona i Richard odkrywają, że zarzuty gwałtu były próbą kolekcjonera sztuki Franka Nileya, by wypędzić projekt badawczy Richarda z tego obszaru, co pozwoliłoby im zdobyć sporne ziemie i dokończyć poszukiwania Nileya za Włócznią Przeznaczenia. W desperacji Niley porywa i bestialsko traktuje matkę i brata Richarda, co zmusza Anitę do przekroczenia kolejnej granicy moralnej – torturuje posłańca Nileya i zabija wszystkich odpowiedzialnych.


Lubrin Dhu, który zostaje przywódcą po śmierci ojca i klęsce plemienia, odmawia zawarcia układu z podbijającym wodzem o wyryciu monumentalnego konia na wzgórzu w zamian za wolność swojego ludu. Zamiast konsekracji tego dzieła, które łączy w sobie cechy solarne i lunarnne obu kultur, bohater broni się przed poświęceniem i ratuje własne życie.[sep]Fabuła kręci się wokół Lubrina Dhu, młodszego syna wodza, który przypomina Małych Ciemnych Ludzi, poprzedzających celtyckich osadników z plemienia Icenów; a jego imię „Dhu” jest powiązane z gaelickim „Dubh”, co odzwierciedla jego ciemniejszy wygląd. Duży nacisk położono na różnice kulturowe między rządzącymi Celtami, kojarzonymi z jasnymi włosami i cerą, a pierwotnymi, chtonicznymi Małymi Ciemnymi Ludźmi, związanymi z ciemniejszą karnacją i bliskością z ziemią. Ten kontrast kulturowy ponownie wysuwa się na pierwszy plan, gdy Icenowie, kojarzeni z księżycem, zostają podbici przez Atrebatów, kojarzonych ze słońcem. Wychowanie Lubrina Dhu pozwala czytelnikowi obserwować kulturę jego ludu z nieco „zewnętrznej” perspektywy, ponieważ jest on uważany za innego od swoich ludzi ze względu na ciemniejszy kolor skóry, powściągliwy usposobienie i zamiłowanie do sztuki. Jego lud jest matrylinearny, a przywództwo przechodzi na męża siostry Lubrina. Status jego ojca jako wodza wynika z bycia mężem „kobiety plemienia” i jest nierozerwalnie związany z obowiązkiem poświęcenia życia dla plemienia, jeśli zajdzie taka potrzeba, obowiązek ten później spada na Lubrina Dhu. Po pokonaniu ich plemienia przez Atrebatów i zajęciu ich Mocnego Miejsca, Lubrin Dhu staje się nominalnym przywódcą ocalałych, ponieważ jego ojciec i starsi bracia zginęli w walce. Zawiera układ z podbijającym wodzem, który uwolni lud Lubrina po ukończeniu monumentalnego konia wykutego na zboczu wzgórza. Ta postać staje się Białym Koniem z Uffington. Tytuł powieści odzwierciedla to, jak koń łączy zarówno solarne atrybuty Atrebatów, jak i lunarną naturę Icenów, będąc uważany za wezwanie do Epony. Lubrin Dhu ostatecznie dobrowolnie poświęca się dla konsekracji konia, wypełniając swój obowiązek jako syn wodza i przedstawiając obraz możliwej celtyckiej ofiary krwawej. Główny motyw powieści kręci się wokół konfliktujących kultur oraz obowiązków przyjmowanych i wypełnianych przez jednostki w ramach tych kultur. Obowiązki króla są ukazane w wielu jej powieściach, w tym w „Mieczu o zachodzie słońca” i „Znakach Pana Konia”, i uznawane są za wpływane przez „Złotą gałąź” Jamesa Frazera.


Użycie nowej technologii napędowej stabilizuje czasoprzestrzeń, zamykając szczelinę, przez którą przenikał zewnętrzny Wszechświat i chroniąc pobliskie układy gwiezdne. Aby uciec przed zagrożeniem, załoga Enterprise wykorzystuje napęd po raz ostatni, aby fizycznie oddalić się od szczeliny i pozostawić wyrządzoną ranę. Ostateczne rozwiązanie problemu wymaga wyłącznie użycia sił fizycznych i technicznych, bez udziału emocji czy ducha.[sep]Enterprise, wyposażona w radykalnie nowy „napęd inwersyjny”, który pozwala statkowi na zginanie czasoprzestrzeni i natychmiastowe pokonywanie ogromnych odległości, zostaje wysłana z misją do Obłoków Magellana, tuż poza Drogą Mleczną, aby umieścić tam nawigacyjne boje dla przyszłych pozagalaktycznych podróży z wykorzystaniem nowej technologii. Napęd inwersyjny jest wytworem „kreatywnej fizyki” uprawianej przez tubylców z układu gwiezdnego Hamal, rasę krystalicznych, przypominających pająki istot. Główny konstruktor napędu jest na pokładzie i doradza kapitanowi Kirkowi, gdy Enterprise wykonuje swój pierwszy „skok”, po wymanewrowaniu eskadry Klingonów, która została wysłana, aby przechwycić nową technologię. Nikt na statku kosmicznym nie wie jednak, że użycie napędu destabilizuje samą czasoprzestrzeń na fundamentalnym poziomie, tworząc rozdarcie lub szczelinę, przez którą przenika inny, zewnęczny Wszechświat i zaczyna mieszać się z własnym Wszechświatem Enterprise, z szybko rozprzestrzeniającymi się, potencjalnie śmiertelnymi skutkami dla wszelkiego życia wszędzie. Zakończenie powieści ukazuje kapitana Kirka i załogę Enterprise, którzy podczas używania napędu doświadczają dziwnych, snopodobnych wizji innych czasów i światów, uświadamiając sobie, że coś jest strasznie nie tak. Po dotarciu w pobliże szczeliny i obserwacji zniszczeń, jakie wyrządza ona pobliskim układom gwiezdnym, odkrywają, że cena za pokonywanie odległości, które przy użyciu napędu warp zajęłyby stulecia, może być utratą ich własnego Wszechświata. Celowo używając napędu po raz ostatni, przekraczają „granicę” między zewnęczną „rzeczywistością” a ich własną zbiorową świadomością wewnętrzną, gdzie muszą wspólnie sięgnąć po siły umysłowe, emocjonalne i duchowe, aby wyleczyć ranę, którą spowodowali. Powieść wnikliwie zajmuje się pytaniem, czy rzeczywistość jest obiektywną rzeczą samą w sobie, czy wytworem świadomego postrzegania przez ludzi i inne inteligencje. Podobnie jak inne powieści Star Trek Duane, łączy ona prawdziwą fizykę z jej spekulatywnymi rozszerzeniami, aby podtrzymać fabułę. Jak w większości powieści Duane z ery TOS, ta zawiera kilka scen w sali rekreacyjnej statku, w tym jedną, w której przywoływana jest piosenka filkowa Star Trek oparta na utworze Johna Denvera „Calypso”.


Po przemianowaniu gry na „SpriteQuest” i zastąpieniu żółwia księciem, zespół JPodu postanawia sabotować projekt. Pracownicy tworzą sekretny poziom, w którym szalony Ronald McDonald wyrządza zło, uznając to za kulturowo odpowiednie dla rynku docelowego.[sep]JPod to awangardowa powieść o sześciu młodych dorosłych, których nazwiska zaczynają się na literę „J” i którzy przez błąd komputerowy zostali przydzieleni do tego samego stanowiska w open space’ie przez kogoś z działu kadr. Pracują oni w Neotronic Arts, fikcyjnej firmie produkującej gry wideo, z siedzibą w Burnaby. Ethan Jarlewski to główny bohater i narrator powieści, który poświęca więcej czasu na pracę niż na swoją dysfunkcjonalną rodzinę. Jego matka, gospodyni domowa, prowadzi dochodową uprawę marihuany, co pozwala jego ojcu porzucić karierę i pracować jako bezskuteczny statystka filmowy. Brat Ethana, Greg, pośrednik w obrocie nieruchomościami, wikła się w relacje z azjatyckim bossem kryminalnym Kam Fongiem, który stanowi kluczowy punkt zwrotny w powiązaniach między postaciami. Personel JPodu zostaje zobowiązany do wstawienia postaci żółwia wzorowanej na Jeffie Probstie do tworzonej przez nich gry o deskorolkach „BoardX”. Menedżer ds. marketingu, Steven Lefkowitz, narzuca dodanie żółwia do gry, ponieważ próbuje zadowolić swojego syna w trakcie walki o opiekę nad nim. JPod staje wtedy przed poważnym wyzwaniem i ulega zmianom, gdy Steve znika, a nowy executive postanawia, że gra zostanie ponownie zmieniona. Zarząd decyduje się zastąpić Jeffa żółwia przygodowym księciem podróżującym na magicznym dywanie. Gra zostaje wtedy przemianowana na „SpriteQuest”. Członkowie JPodu, zrozpaczeni tym, że nie będą mogli dokończyć swojej gry, postanawiają sabotować „SpriteQuest”, wstawiając szalonego Ronalda McDonalda. Robią to, tworząc sekretny poziom, na którym Ronald wyrządza zło, tworząc tym samym, w ich opinii, grę kulturowo odpowiednią dla rynku docelowego. Ethan zaczyna spotykać się z najnowszą członkinią JPodu, Kaitlin, a ich relacja rośnie, gdy odkrywa, że większość członków zespołu, w tym ona sama, jest łagodnie autystyczna. Kaitlin konstruuje maszynę do przytulania po zbadaniu, jak osoby autystyczne czerpią przyjemność z ucisku wywieranego przez nieożywione obiekty na ich skórę. Douglas Coupland, jako postać, zostaje wprowadzony do powieści, gdy Ethan jedzie do Chin, by sprowadzić uzależnionego od heroiny Steve’a z powrotem do Kanady. Ta „wersja Google” Douglasa Couplanda nieustannie natrafia na Ethana i udaje mu się wpleść w życie narratora. JPod znajduje się w cyfrowym świecie, w którym technologia jest wszystkim, a ludzki umysł nie jest w stanie skupić się na jednym zadaniu.


Relacje między Kensaku a Naoko ulegają poprawie, gdy mężczyzna dowiaduje się o gwałcie, którego ofiarą padła jego żona. Powieść kończy się śmiercią głównego bohatera, który zapada na cholerę podczas samotnej podróży na wieś.[sep]Ciemna noc przejścia jest podzielona na cztery części. Jej bohaterem jest Tokitō Kensaku, młody, aspirujący pisarz, który ma mroczną tajemnicę w rodzinnej przeszłości. Jako chłopiec zostaje wysłany do dziadka ze strony ojca i jego kochanki Oei. Jego dziadek i matka wkrótce potem umierają z powodu choroby. W części pierwszej Kensaku, który mieszka w Tokio z Oei, codziennie chodzi z przyjaciółmi do gejsz (a także do prostytutek) i ma trudności z utrzymaniem zdyscyplinowanego stylu życia pisarza. Zaczyna interesować się kilkoma gejszami i barmankami, ale jego zainteresowania nie przynoszą rezultatów. Część druga dotyczy podróży Kensaku do nadmorskiego miasta Onomichi. Kensaku jedzie tam, by poważnie zająć się pisaniem, ale zamiast tego w listach oświadcza się Oei, starszej od niego około dwadzieścia lat, prosząc starszego brata Nobuyukiego, by pełnił rolę pośrednika. W korespondencji Nobuyuki zdradza mu mroczną tajemnicę: Kensaku został poczęty w wyniku krótkiego romansu ich matki z dziadkiem ze strony ojca. W czasie tego romansu ich ojciec studiował w Niemczech i postanowił wybaczyć swojej zmarłej żonie ten występek. Wyjaśnia to nieco chłodne stosunki, jakie ojciec zawsze miał z nim. Oei odrzuca oświadczyny Kensaku, a Kensaku wraca do Tokio. W części trzeciej Kensaku odwiedza Kioto, starożytne stolicę Japonii, i postanawia osiedlić się tam na stałe. Poznaje tam młodą damę, Naoko, w której się zakochuje, i pisze do brata, prosząc go o pośrednictwo. Oei decyduje się wyjechać za granicę do Tiencinu w Chinach, by pomóc krewniaczce w prowadzeniu interesów. Kensaku i Naoko biorą ślub, a pierwszy rok ich małżeństwa jest szczęśliwy. Jednak Naoko rodzi chłopca, który umiera w niemowlęctwie na zapalenie tkanki łącznej. W ostatniej części stosunki między Kensaku a Naoko ulegają pogorszeniu. Naoko opłakuje swoje martwe dziecko, ale zachodzi w ciążę ponownie. Uczucia Kensaku do Naoko zmieniają się, gdy uświadamia sobie, że została zgwałcona przez kuzyna, gdy Kensaku wyjechał do Korei po Oei. Oei mieszka teraz z małżeństwem, a Naoko rodzi dziewczynkę. Kensaku postanawia wybrać się w kolejną podróż na odludne wieś, po uświadomieniu sobie, że jego temperament doprowadził do alienacji między nim a żoną. W trakcie podróży zapada na cholerę, podczas gdy jego żona spieszy do niego, gdy zachoruje. Powieść kończy się w stylu cliffhangera, a czytelnik nie wie, czy Kensaku wyjdzie z gorączki.


Bohater akceptuje dotychczasowe idee i odrzuca miłość, a jego kochanka pozostaje przy życiu, ignorując jego prawdziwą naturę. Następnie zostaje uniewinniony przez nieprzychylnego mu prokuratora i umiera naturalnie, a na łożu śmierci twierdzi, że jego życie było wspaniałe.[sep]Ta powieść przedstawia idee, które badają życie w świetle współczesnych filozofii. Główny bohater powieści, symbolicznie nazwany Cross Damon, reprezentuje człowieka XX wieku w szalonym pościgu za wolnością. Cross jest intelektualnym Murzynem, produktem kultury, która go odrzuca. Jest on jeszcze bardziej odizolowany przez swój „nawyk nieustannego refleksjonowania”, poczucie, że doświadczenia i czyny jego życia dotychczas odbywały się bez jego wolnej zgody, oraz głębokie przekonanie, że w życiu musi być coś więcej, jakieś znaczenie i uzasadnienie, które dotychczas mu umykały. Gdy Cross zostaje wprowadzony (w „Księdze Pierwszej: Trwoga”), pije zbyt dużo, częściowo w próbie zapomnienia o swoich problemów (których ma wiele), ale głównie, by uśmierzyć ból spowodowany jego pilnym i sfrustrowanym poczuciem życia. Dochodzi do wypadku, w którym zostaje uznany za zmarłego, więc wyrusza, by stworzyć własną tożsamość i tym samym, jak ma nadzieję, odkryć prawdę. To poszukiwanie absolutu zmusza go do popełnienia czterech morderstw i kończy się jego rozpaczą i gwałtowną śmiercią. W drodze napotyka totalitaryzm w jego najbardziej prawdopodobnej do powodzenia formie, komunizm. Choć zgadza się z tymi innymi „wyrzutkami”, że władza jest centralną rzeczywistością społeczeństwa i że „człowiek nie jest niczym szczególnym”, jest oburzony ich akceptacją i cynicznym wykorzystywaniem tych „faktów”. „To wystarczy”, krzyczy, zanim zabija komunistę, który właśnie mu powiedział, że w życiu nie ma nic więcej. Mówisz, że życie to tylko życie, prosty akt przypadkowego posiadania w rękach tego, kto akurat je posiada. Ale czym jest cierpienie? To spoczywa w zmysłach... Możesz twierdzić, że możesz odebrać życie, wymazać świadomość i ujść z tym na sucho, ponieważ jesteś wystarczająco silny i wolny, by to zrobić; ale po co zamieniać świadomość w płomień cierpienia i pozwalać jej leżeć, wijąc się...? Odrzucając religię, przeszłą i obecną organizację społeczeństwa, proponowaną totalitarną alternatywę oraz pokrewną niekontrolowaną przemoc własnego zachowania jako „wolnego” człowieka, Cross porzuca idee i wiąże swoją ostatnią nadzieję z miłością. Ale jego kochanka popełnia samobójstwo, gdy widzi go takim, jaki jest. Następnie następuje rozdział, w którym Prawo, zpersonifikowane przez garbatego prokuratora okręgowego, który rozumie Crossa Damona, skazuje go za przestępstwo i potępia, ale jest bezsilne, by nadać jego życiu znaczenie poprzez karę. Po tym Cross zostaje zamordowany. Prokurator okręgowy przychodzi do jego łoża śmierci i pyta, jak było życie, a Cross umiera mrucząc: „Było straszne”.


Generał Armii Północnej mobilizuje wojska, by wesprzeć cesarzową-wdowę, którą uznaje za prawowitą władczynię. Mimo że Brad wspomaga generała pomysłami dotyczącymi samolotów, ekspedycja kończy się sukcesem, ponieważ siły generała dysponują czołgami dostarczonymi przez Simona.[sep]Na końcu „New Found Land” Simon i Brad znajdują się w Ameryce Północnej, gdzie zostają schwytani przez marynarzy z Dalekiego Wschodu. Gdy budzą się po utracie przytomności podczas pojmania, odkrywają, że znajdują się na pokładzie chińskiego dżonka płynącego przez Ocean Spokojny. Dżonek jest statkiem kołowym, który płynie bez ingerencji człowieka. Załoga najwyraźniej wprowadziła się w stan hibernacji, co wskazuje, że jest przyzwyczajona do podróży i spodziewa się bezproblemowej wyprawy. Po przybyciu do Chin zostają zabrani na dwór cesarski, gdzie chłopcy wykazują swoją wiedzę o nowoczesnej technologii. Tam Brad zakochuje się w cesarzowej-wdowie i oddala się od Simona. W przeciwieństwie do innych napotkanych cywilizacji, które pozostały na poziomie technologicznym sprzed wczesnego średniowiecza, Chińczycy kontynuowali swoje innowacje technologiczne i stworzyli nowe wynalazki, mimo że ich rozwój społeczny uległ stagnacji. Simon zostaje wysłany na północ, by służyć generałowi potężnej Armii Północnej odpowiedzialnej za opieranie się koczowniczym barbarzyńcom. Przybycie chłopców katalizuje trwające intrygi dworskie między cesarzową-wdową a urzędnikami dworu. Na północ ze stolicy napływa seria złych wiadomości, co sugeruje, że młody cesarz jest przetrzymywany w izolacji lub został potajemnie pozbawiony władzy i zabity przez cesarzową-wdowę. Generał Armii Północnej, najpotężniejszej armii w imperium, publicznie ogłasza cesarzową-wdowę uzurpatorką i mobilizuje swoje wojska, aby uratować cesarza, którego los jest nieznany. Szczerze przyznaje Simonowi, że gdyby cesarz nie żył, to on, generał, byłby najbardziej prawdopodobnym następcą tronu. Simon próbuje pomóc generałowi poprzez wprowadzenie opancerzonych czołgów, ale brakuje mu szczegółowej wiedzy. Mimo to chińscy inżynierowie w służbie generała byli w stanie oprzeć się na tym pomyśle i zbudować kilka prototypów. Sami Chińczycy używają latających latawców, by sprawiać wrażenie, że smoki wspierają ich wojska. Wyprawa kończy się jednak katastrofą u bram stolicy. Simon odkrywa, że Brad wprowadził samoloty do sił cesarzowej-wdowy. Podczas gdy samoloty działają, czołgi Simona nie. Pozbywszy się całej opozycji, cesarzowa-wdowa bezwzględnie odrzuca Brada i próbuje go zabić. Chłopcom ponownie udaje się uciec, tylko po to, by natrafić na kolejną kulę ognia podobną do tej, która przeniosła ich do tego świata. Mimo że ma możliwość powrotu do domu, Simon podąża za Bradem, gdy ten odmawia powrotu i postanawia spróbować szczęścia w nowym świecie.


Cass akceptuje ofertę płomienia i ratuje go, podsycając ogień, po czym zaczyna chronić inne stworzenia ognia. Jego działania prowadzą do uhonorowania go przez ludzkość, gdzie ostatecznie żyje długo i szczęśliwie jako ambasador obcej rasy.[sep]List Cassa, stanowiący większą część powieści, opisuje jego kontakt z dziwną formą obcej rasy. Podczas wakacji w Lake District Cass zostaje niewytłumaczalnie przyciągnięty do kawałka skały, który chowa do kieszeni i zabiera ze sobą do pokoju. Tam czuje przymus położenia skały w ogniu, a to działanie uwalnia dziwną formę obcego życia – żywy płomień, uwięziony w skale przez tysiąclecia. Płomień ujawnia, że należy do starożytnej rasy obcych, która wywodzi się z fotosfery Słońca. Katastrofa słoneczna rozrzuciła starożytną rasę po planetach układu słonecznego, a istoty ognia można obudzić jedynie za pomocą intensywnego ciepła. Płomień i Cass prowadzą długie rozmowy na typowo „stapledońskie” tematy – o życiu ducha, roli jednostki oraz o celu i znaczeniu wszechświata. Przez kolejne noce nawiązują dziwną przyjaźń, w której Cass ponownie aktywuje płomień w swoim kominku (który drzemie w zimnej skale cegły ogniotrwałej) rozpalając w nim gorące węgle. W końcu płomień ujawnia, że wobec Cassa ma wielkie plany – pragnie, by został ambasadorem swojego ludu, i wyjaśnia, że płomień oraz jego rasa manipulowały wydarzeniami na Ziemi, aby zwiększyć swoje szanse na przetrwanie; manipulacja ta obejmowała nieszczęśliwe samobójstwo żony Cassa. Płomień proponuje, by Cass pomógł w przedstawieniu płomieni ludzkości. W zamian za stały dom na Ziemi – strefę skrajnego ciepła – płomienie wykorzystają swoje zdolności telepatyczne, by pomóc ludzkości. Cass przez dwa dni dręczy się tą propozycją i ostatecznie podejmuje decyzję, że ludzkość musi przetrwać lub upaść w oparciu o własne zasługi, bez zewnętrznej pomocy lub kontroli. Ponownie aktywuje płomień i gwałtownie zalewa go zimną wodą. Gwałtowna zmiana temperatury natychmiast zabija starożytne stworzenie. Cass, targany wyrzutami sumienia i wątpliwościami, ale zdeterminowany w swoim postanowieniu, zaczyna szukać i zabijać małe stworzenia ognia wszędzie, gdzie je znajdzie. Podszywając się pod dziennikarza, odwiedza odlewnię, w której produkuje się lokomotywy, i próbuje zgasić piec. Zostaje aresztowany i umieszczony w zakładzie psychiatrycznym. Thos przejmuje ostatnią część narracji, odwiedzając Cassa w zakładzie. Cass twierdzi, że ponownie nawiązał kontakt z płomieniami, które odnowiły kontakt ze swoimi braćmi na Słońcu. Cass opowiada historię ich rasy: jak stały się częścią „kosmicznego umysłu” sięgającego do stwórcy wszystkich rzeczy i jak to przedsięwzięcie nie powiodło się. Przez kilka miesięcy Thos nie słyszy nic od Cassa, ale później zostaje poinformowany o jego śmierci – zginął w pożarze zakładu, który sam podpalił.


Rudy Sheldon okazuje się być dziadkiem Ti-Jeanne oraz byłym mężem Gros-Jeanne, który pragnie zemsty na rodzinie. Mimo że paraliżuje bohaterkę narkotykiem w CN Tower, Ti-Jeanne wzywa duchy przodków, które ostatecznie go zabijają.[sep]Akcja toczy się w centrum miasta Metropolitan Toronto (Downtown Toronto) po załamaniu gospodarczym, w wyniku którego inwestorzy, handel i rząd uciekli na przedmieścia. Po odejściu policji miasto pogrążyło się w chaosie i wybuchły zamieszki. W wyniku zamieszek Toronto zostało odizolowane od innych miast satelickich w okolicznej Greater Toronto Area (North York, Scarborough, Etobicoke) blokadami drogowymi, a jezioro Ontario zamieniło się w błotnistą dziurę. Przez dwanaście lat od zamieszek miastem rządzi przestępczy mistrz zbrodni o imieniu Rudy Sheldon. Rudy otrzymuje zlecenie znalezienia serca dla premiera Ontario, który potrzebuje przeszczepu. Zazwyczaj wykorzystywany jest Świński Program Pozyskiwania Narządów, ale premier Uttley uważa go za „niemoralny” i woli ludzkiego dawcę. Ti-Jeanne jest główną bohaterką historii. Jest młodą matką, która ma wizje śmierci ludzi, a jej babcia, Gros-Jeanne, jest szanowaną zielarką i spirytystką prowadzącą sklep z ziołami i lekami. Ti-Jeanne zostawiła byłego kochanka, Tony'ego, ale po tym, jak Tony sprzeciwił się Rudemu, u którego pracował, odmawiając zabicia kogoś dla serca, pojawił się na progu jej babci prosząc o ochronę. Ti-Jeanne postanawia mu pomóc z pomocą babci. W dalszej części powieści ujawnia się, że Rudy jest dziadkiem Ti-Jeanne, mężem Gros-Jeanne. Okazuje się, że Rudy był znęcającym się mężem i Gros-Jeanne wyrzuciła go, znajdując nowego kochanka o imieniu Dunston, a od tego czasu Rudy jest pełen zemsty. Tymczasem Rudy przyzywa ducha Calabash Duppy i rozkazuje duppy zabić Gros-Jeanne, Ti-Jeanne i Tony'ego, który został wysłany, by zabić Gros-Jeanne i zabrać jej serce dla premiera Uttleya). Ujawnia się, że duppy to Mi-Jeanne (matka Ti-Jeanne). W CN Tower Rudy puszcza ducha Calabash na Ti-Jeanne, która przyszła, by skonfrontować się z nim po tym, jak Tony zabił Gros-Jeanne. Ti-Jeanne zostaje uwięziona i wstrzyknięto jej Buff, narkotyk, który ją paraliżuje. W stanie paraliżu Ti-Jeanne wpada w stan „astralny” lub duchowy i wzywa duchów przodków o pomoc. Zabijają Rudiego, pozwalając, by „ciężar każdego morderstwa, jakiego popełnił, spadł na niego”. Tymczasem nowe serce premier Uttley (serce Gros-Jeanne) atakuje jej ciało. Ostatecznie przejmuje jej ducha i gdy budzi się po operacji, zmienia zdanie w sprawie ludzkich dawców serca i oświadcza, że podejmie próbę pomocy Toronto w powrocie do rządów prawa, finansując drobnych przedsiębiorców. Podczas uroczystości Nine Night Gros-Jeanne przybywają wszyscy jej przyjaciele, by pomóc, a także Tony. Ti-Jeanne ma trudności z wybaczeniem mu zabicia Gros-Jeanne, ale Jenny mówi jej: „chce pokutować”. Wpuszcza go na uroczystość, by mógł pożegnać się z Gros-Jeanne i jest zaskoczona, że Baby już przy nim nie płacze. Historia kończy się sceną, w której Ti-Jeanne siedzi na schodach, myśląc o tym, jak nazwać Baby, w którym znajduje się duch Dunstona, byłego kochanka Gros-Jeanne.


Alina odkrywa, że jej biologicznymi rodzicami są Lady Romana i Lord Dragomir, który sam potajemnie zamordował Vladerana. Po śmierci Vladerana Dragomir ożenił się z Romaną i przejął władzę jako Pan na Castelu.[sep]Książka zaczyna się od watahy szarych wilków przemierzających zaśnieżone rejony Siedmiogrodu. Jeden z szczenąt patrzy na wzgórze i dostrzega zarys czarnego wilka. Mówi swojemu ojcu, Dragdze, że to może być Fell – wilk duch, którego boją się ludzie i Vargowie. Ponieważ, podczas gdy Larka zyskała szacunek i miłość wśród Vargów za rolę, jaką odegrała w śmierci Morgra, Fell stał się obiektem strachu, a ponadto jest samotnikiem, co dla innych Vargów jest nienaturalne. Pogrążony w żalu i poczuciu winy po śmierci swojej siostry Larki, Fell odrzuca dar Widzenia i staje się Kerlem, co jest wilczą nazwą dla samotnika. Wataha wypędza z myśli myśli o klątwach, a Fell obserwuje ich odejście. Następnie podchodzi do stawu i wpatruje się w jego wody. Pojawia się mu jego zmarła siostra, Larka, i pokazuje mu obraz dziewczyny z tatuażem w kształcie orła na ramieniu. Larka każe Fellowi znaleźć i chronić tę dziewczynę. Dziewczyną, którą widział Fell, jest Alina Sculcavant, która dorasta pod opieką Malduka, pasterza, który uratował ją ze śniegu. Zmusza ją do ubierania się jak chłopiec i ciężkiej pracy dla siebie. Inni mieszkańcy wioski wierzą, że Alina to podrzutek, i boją się jej z tego powodu. Pewnego dnia Alina znajduje pergamin, który kryje prawdziwą tajemnicę jej przeszłości, ale Malduk i jego żona, Ranna, którzy od lat próbowali ją przed nią ukryć, to odkrywają. Mordują mieszkańca wioski i zrzucają winę na Alinę, przez co zmuszona jest uciekać w góry, by odkryć, kim naprawdę jest. Później Alina i Fell zostają uwięzieni w jaskini lodowej. Będąc tam, odkrywają, że mogą komunikować się mentalnie za pomocą Widzenia, a Fell ostatecznie postanawia towarzyszyć Alinie w jej podróży z powodu wizji Larki. W trakcie podróży Alina udaje się po mężczyznę, o którym wspomniał jej Ivan – jednego z jej nielicznych przyjaciół w Moldovie. Ostatecznie znajduje tego mężczyznę, kowala o imieniu Lescu. Alina zostaje z Lescu i jego synem, Catalinem, na pewien czas, podczas gdy Lescu ucza Alinę walczyć mieczem, a Fell spędza czas w lesie, gdzie spotyka swojego przybranego brata, Kara, oraz wilczycę o imieniu Tarlar. Później żołnierze atakują dom, zabijając Lescu. Catalin jest zmuszony podróżować z Aliną i Fellem. Alina dowiaduje się, że ma prawdziwą rodzinę i że Lady Romana to jej biologiczna matka, a rzekomo martwy Lord Dragomir to jej biologiczny ojciec. Jednak Alina nie wie, że jej ojciec został potajemnie zamordowany przez swojego najlepszego przyjaciela, Vladerana. Wtedy Vladeran kazał zabrać Alinę, by ją zabić, ponieważ była prawowitą dziedziczką tronu, ale Alina i jej wojskowa eskorta mieli wypadek. Żołnierz zginął, ale Alina przeżyła, i wtedy znalazł ją Malduk. Tymczasem Vladeran przejął władzę jako Pan na Castelu i ożenił się z żoną Dragomira, Lady Romaną. Vladeran i Romana mają teraz siedmioletniego syna, Elu.


Ginty rzuca lampą w Lewisa Foleya, powodując mu poważne obrażenia, gdy wchodzi on po schodach latarni. Dzień później okręt podwodny wynurza się, by odebrać Foleya i dzieci, ale zostaje zniszczony przez marynarkę wojenną po tym, jak Peter strzela do admirała.[sep]Podczas porannego spaceru w straszliwej burzy Peter Marlow celowo zostaje zignorowany przez jednego ze swoich nauczycieli z Dartmouth Naval College, Lewisa Foleya, który spędza święta wielkanocne w rybackiej wiosce St Anne’s Oldport. Później on i jego siostra Nicola podążają za kuszącym znakiem do miejsca o nazwie Mariners. Mariners okazuje się opuszczonym domem, wyposażonym we własny gniazdo kormorana oraz znak do latarni Foley’s Folly Light. Nicola dowiaduje się od jednego ze swoich rybackich znajomych, Roberta Anquetila, że Lewis wychował się w tej wiosce i że Mariners należy do jego rodziny. Anquetil ostrzega ją, aby nie zbliżała się więcej do tego domu. Jednak gdy wraca do hotelu, w którym zatrzymali się Marlowowie, odkrywa, że Peter już powiedział o tym innym i planują wycieczkę tego popołudnia. Niechętnie Nicola zgadza się iść z nimi. Dzieci wchodzą do domu i zaczynają go eksplorować. Podczas gdy Nicola, Peter i Lawrie zstępują do piwnic, Ginty zgadza się pełnić wartę. Ale gdy słyszy hałas, wpada w panikę i podąża za nimi w dół schodów. Peter znajduje mikrofilmy, na których wydają się znajdować szczegóły tajemnic marynarki wojennej. Do piwnic wchodzi mężczyzna, a dziewczyny się boją, ale Peter rozpoznaje w nim Lewisa Foleya i zaczyna opowiadać mu o znalezionych tajemnicach. Foley wyciąga broń i zmusza dzieci, by poszły z nim na jego łódź, ale Lawrie udaje się uciec. Nicola wsypuje cukier do silnika łodzi, aby Foley nie mógł zabrać ich dalej na morze. Zamiast tego ląduje w latarni i daje sygnał komuś, by go tam odebrał. Dostaje rozkaz pozbycia się dzieci, ale ignoruje to polecenie. Lawrie zostaje potrącona w drodze powrotnej do hotelu i traci przytomność. Gdy odzyskuje świadomość, opowiada o tym, co się stało, Robertowi Anquetilowi, który okazuje się być tajnym agentem. Dostaje rozkaz, by nie szukać dzieci, ponieważ schwytanie zdrajcy i jego sojuszników jest ważniejsze. Peter i Nicola układają plan, by nadać sygnał z latarni do przepływających statków. Nicola i Ginty udają, że Peter utonął, próbując uciec z latarni, aby mógł się ukryć, a Foley nie szukał go. Foley wydaje się autentycznie zrozpaczony z powodu Petera i jest miły dla dziewczyn. Tę samej nocy nadają sygnał SOS, obserwując, jak flota marynarki wojennej przepływa obok, nie dostrzegając ich. Jednak się nie poddają i w końcu zostają zauważeni przez Anquetila. Foley wchodzi po schodach, gdy nadają sygnał, ale Ginty rzuca w niego lampą, przez co doznaje poważnych obrażeń. Następnego dnia wynurza się okręt podwodny i ludzie przybywają, by odebrać Foleya i dzieci. Peter przejął rewolwer Foleya i strzela do admirała. Ale zanim cokolwiek innego się wydarzy, pojawia się marynarka wojenna i okręt podwodny zostaje zniszczony. Dzieci są uratowane, a Nicola spełnia swoje marzenie w drodze do domu, gdy pozwala jej wejść na mostek niszczyciela. Nicola i Peter są nieco rozczarowani tym, że im zabraniają opowiadać komukolwiek o swoich przygodach, ale Ginty cieszy się, że może o wszystkim zapomnieć.


Geary zdecydował się interweniować w układzie graniczącym z terytorium obcych, gdzie po oczyszczeniu systemów komputerowych odkrył, że jego flota jest znacznie mniejsza od wroga. W wyniku bitwy flota Sojuszu została niemal całkowicie zniszczona, a wrogie statki uciekły, pozostawiając dowody na istnienie rasy Enigma.[sep]Po powrocie swojej floty do przestrzeni Sojuszu Jack „Black Jack” Geary staje przed senatem Sojuszu i prawie zostaje aresztowany, gdyż przypuszcza się, że wraca jako zdobywca-herojusz, planujący przejąć kontrolę nad Sojuszem jako dyktator. Zamiast tego kapitan Geary przedstawia senatowi Sojuszu relację z całej podróży floty, a także o rasie obcych, której istnienie było silnie sugerowane, w tym o fakcie, że obcy zainstalowali urządzenia niszczące układy gwiezdne w postaci wszystkich bram hiperprzestrzennych istniejących na terenie Sojuszu i terytorium Syndykatu. Schwytany CEO Syndykatu, dowodzący rezerwową flotyllą Syndykatu, potwierdza istnienie rasy obcych oraz to, że są oni odpowiedzialni za całkowite zniszczenie każdego napotkanego człowieka i zaczęli agresywnie wkraczać na terytorium Syndykatu. Stojąc w obliczu dwóch możliwych wojen, senat postanawia wreszcie zakończyć wojnę z Syndykatem, stosując w razie konieczności dyplomację siły. Geary zostaje awansowany na admirała floty i otrzymuje rozkaz zaatakowania macierzystej planety Syndykatu i wymuszenia zawieszenia broni. Po przebijaniu się z powrotem do układu Syndykatu, w którym rozpoczęła się jego podróż, niemal wpada w zasadzkę. Rada Wykonawcza Syndykatu, planująca wykorzystać bramę hiperprzestrzenną na macierzystej planecie Syndykatu do zniszczenia floty Geary’ego, a wraz z nią niemal sześćdziesięciu miliardów obywateli Syndykatu, zostaje obalona, a po zniszczeniu dużej części Floty Macierzystej Syndykatu zawiera się zawieszenie broni. Natychmiast potem układ Syndykatu graniczący z obszarem kosmosu zajmowanym przez obcych zgłasza, że obcy wydali ultimatum ewakuacyjne. Obcych nazywa się rasą Enigma, ponieważ mimo stuletniego kontaktu nie wiadomo o nich nic: ani o statkach, zasobach, ani o samych obcych. Geary, zdając sobie sprawę, że przejęcie układu przez obcych skazałoby połowę jego populacji na prawdopodobną śmierć oraz pozwoliłoby obcym przejąć kontrolę nad ważną lokalizacją strategiczną, postanawia interweniować. Po przybyciu do układu nadchodzi armada obcych, która liczyłaby trzykrotnie więcej statków niż flota Black Jacka. Po uświadomieniu sobie, że obcy stosowali rozległą manipulację komputerową przeciwko Sojuszowi, Geary nakazuje kolejne czyszczenie komputerów, odkrywając, że flota przewyższa liczebnie obcych w stosunku dwa do jednego. Po całkowitym fiasku dyplomacji i podjęciu walki następuje niemal całkowite zniszczenie floty obcych, którzy zatapiają każdy uszkodzony statek przed ucieczką, nie pozostawiając żadnych dowodów na istnienie rasy Enigma. Po powrocie do przestrzeni Sojuszu admirał Geary zrzeka się stanowiska admirała, przyznaje sobie miesięczny urlop i pędzi za kapitan Desjani, która wracała do domu, niechętna do zbadania możliwości związku z Gearym. Po dogonieniu jej szybko oświadcza się, twierdząc, że to jedyny sposób, który pozwoli im pozostać razem. Desjani przyjmuje oświadczyny, a oboje planują ślub na pokładzie statku transportowego cywilów, który Desjani wygodnie zarezerwowała dla dwóch osób, i miesiąc miodowy na jej macierzystej planecie.


Arkady Renko i Karp Korabez wchodzą na pokład amerykańskiego trawlera, gdzie nie znajdują żadnych dowodów na morderstwo Ziny Patiaszwili. Karp oszczędza sprawcę tej zbrodni, a następnie sam decyduje się na powrót do Związku Radzieckiego, aby stanąć przed radzieckim wymiarem sprawiedliwości.[sep]Arkady Renko, były główny śledczy Miejskiej Prokuratury w Moskwie, odbywa dobrowolną wygnkę na Syberii, aby uniknąć aresztowania za swoje czyny sprzed kilku lat w Parku Gorkiego, mimo pozornej liberalizacji Związku Radzieckiego. Znajduje niskopłatną pracę jako gutownik ryb na „szlamowej wapiennej linii” na dużym arktycznym statku-fabryce o nazwie Polar Star, w ramach radziecko-amerykańskiego połowu w okresie odprężenia. Zwraca na siebie uwagę kapitana statku, Wiktora Marczuka, po tym, jak w sieci pełnej świeżo złowionych ryb zostaje znalezione martwe ciało młodej kobiety, Ziny Patiaszwili. Ze względu na swoje doświadczenie jako śledczy ds. morderstw, otrzymuje zadanie wyjaśnienia, co się z nią stało – na niekorzyść oficera politycznego Wołłowoja. Hess, główny inżynier elektryk statku – skomplikowana przykrywka dla jego działalności szpiegowskiej – wita Arkadego znacznie cieplej. Badając przeszłość dziewczyny, odkrywa jej otwartą i nieco radykalną osobowość, znaną z wielu kochanków (w tym kapitana, zanim stała się członkiem załogi) oraz upodobania do muzyki podziemnej. Zainteresowanie jej śmiercią przyciąga również uwagę głównej bandy na statku, dowodzonej przez Karpa Korabeza – najlepszego rybaka na statku i byłego więźnia Arkadego. Amerykańska przedstawicielka korporacyjna na pokładzie, Susan Hightower, interesuje się sprawą. Arkady zaczyna męczyć się śledztwem, głównie z powodu obstrukcyjnych działań wielu jego kolegów z załogi – z których wielu obawia się, że opóźni to długo oczekiwany urlop lądowy na wyspie Dutch Harbour. Renko ostatecznie decyduje się zgodzić z pierwotnym werdyktem samobójstwa, pozwalając załodze zejść na ląd. Mimo braku odpowiedniego zezwolenia na wyjście na ląd, Arkady otrzymuje nieoczekiwany urlop lądowy dzięki wsparciu „flotowego inżyniera elektryka” Hessa. Tam zaczyna relację z Susan, zanim napotyka Wołłowoja w pobliskim domu. Wołłojow grozi mu, ale zostaje zabity przez rozgoryczonego Karpa, który następnie zamyka Arkadego w środku i podpala budynek. Śledczemu udaje się uciec i „przypadkowo” wpada do wody, aby zmyć wszelkie podejrzane zapachy. Pojawiają się pytania, ale nie zapada żadna decyzja. Arkady nie ma dowodów przeciwko Karpowi i po przetrwaniu próby zabójstwa obawia się, że zostanie ponownie zaatakowany. Wchodząc w lodowate wody północy, amerykański trawler zamarza w lodzie podczas śledzenia Polar Star. Arkady dowiaduje się o relacji Karpa z Ziną i jej próbach ucieczki na pokład amerykańskiego statku, a także o tajnym kablu szpiegowskim biegnącym pod statkiem, obsługiwanym przez Hessa. Arkady wyrusza na lód w stronę amerykańskiego statku, a Karp swobodnie podąża za nim i w końcu go dogania. Na pokładzie znajdują dowody na to, że Zina została zamordowana i ukryta w jednej z szafek. Arkady odkrywa również, że Amerykanie oszukiwali Hessa, transmitując sygnatury elektroniczne wielu innych wycofanych amerykańskich jednostek. Karp zabija mordercę, płosząc Amerykanów i pozwalając sobie i Renko uciec. Po ostatecznej, nieudanej próbie pozbycia się Arkadego, Karp ostatecznie decyduje się, w obliczu czekającej go w kraju drakońskiej rosyjskiej sprawiedliwości, utopić się w lodowatej wodzie. Gdy Polar Star wraca do Władywostoku, Arkady żegna się z Susan i kolegami z załogi, nagle znajdując się ponownie w łaskach partii.


Ostatni ludzie cofnęli się w czasie, aby przejść przez Pierścień i osiedlić się w młodszym wszechświecie, podczas gdy Michael Poole pozostał, by być świadkiem ostatecznego zwycięstwa form życia z ciemnej materii. Xeelee zbudowali ten portal z pętli ciągów kosmicznych jako ucieczkę przed zagładą spowodowaną przez fotinowe ptaki.[sep]Sztuczna inteligencja Lieserl zostaje porzucona na pięć milionów lat, pozostawiona do obserwacji wnętrza Słońca. Odkrywa życie oparte na ciemnej materii, które nazywa fotinowymi ptakami. Te ptaki stopniowo wysysają energię z jądra gwiazdy, kończąc reakcje syntezy i powodując przedwczesne starzenie się w stabilnego czerwonego olbrzyma – preferowane siedlisko ptaków, ponieważ nie ryzykuje ono wybuchu supernowej, który mógłby je zniszczyć. Wysłany jest statek pokoleniowy z jednym końcem robaka, aby zbadać przyszłość i ustalić los Michaela Poole’a. Będzie to podróż trwająca pięć milionów lat, choć na pokładzie upłynie tylko tysiąc lat, z powodu efektów dylatacji czasu wynikających ze szczególnej teorii względności. Załoga dzieli się na trzy frakcje – prymitywów, wirtualnych oraz frakcję przetrwania, Superet. Ich podróż jest podróżą w obie strony, która zabiera ich w przyszłość naszego układu słonecznego dzięki dylatacji czasu. Wśród frakcji prymitywi są projektem eugenicznym Garry’ego Uvarova, który ma nadzieję wydłużyć życie ludzkości bez użycia technologii anty-starzeniowej (anatycznej lub przedłużającej życie). Frakcja Superet w dużym stopniu polega na zawodnej technologii i utrzymuje rząd totalitarny, który odmawia uznania istnienia innych pokładów na statku; wirtualni pozostają zdystansowani. Po przybyciu cały wszechświat jest pełen czerwonych gwiazd (co wskazuje, że gwiazdy zestarzały się znacznie szybciej niż oczekiwano). „Northern” nawiązuje kontakt z Lieserl, która wyjaśnia swoje obserwacje fotinowych ptaków. Fotinowe ptaki nie istnieją tylko w naszym Słońcu, ale w każdym słońcu, helioformując je do odpowiedniego siedliska. Xeelee, mistrzowie materii barionowej, wiedzieli o fotinowych ptakach i dążyli do ich powstrzymania. Wszechświat barionowy jest skazany na zagładę, ale Xeelee tworzą „Pierścień”, który jest włazem ratunkowym. Ciąg kosmiczny jest uformowany w pętlę i tworzy zjawisko Wielkiego Atraktora. Funkcją Pierścienia jest stworzenie metryki Kerra w jego centrum, co w tym fikcyjnym wszechświecie tworzy portal do innych wszechświatów; obracający się Pierścień jest nieco podobny do cylindra Tiplera. Za każdym razem, gdy ludzie spotykali się z Xeelee i prowadzili wojnę, było to jedynie irytacja, ponieważ Xeelee myśleli w większej skali o potężniejszych wrogach. Załoga „Northern” i Lieserl odkrywają głupotę swojego gatunku. Na Kallisto odkryto myśliwiec nocny Xeelee, co jest nawiązaniem do późniejszej opowieści „Reality Dust”, i zostaje on przystosowany do „podczepienia” się pod „Northern” w celu podróży do Wielkiego Atraktora. Pięćdziesiąt dni później odkrywają, że projekt Xeelee został zniszczony, ale niedawno przebudzona wirtualna wersja Michaela Poole’a pokazuje Spinner-of-Rope, prymitywowi, jak sterować wokół fragmentowanych ciągów kosmicznych i podróżować w przeszłość, używając zamkniętej krzywej czasopodobnej; ta metoda podróży w czasie została po raz pierwszy zasugerowana przez J. Richarda Gotta. Ci ostatni ludzie wracają do Pierścienia, w epoce, w której nie został jeszcze zniszczony; Xeelee pozwalają im przejść, a oni krótko próbują wybrać wszechświaty (odrzucając wszechświat o wysokiej grawitacji przedstawiony w „Raft”) i znajdują schronienie w innym, młodszym wszechświecie, po przejściu przez Pierścień, i zabierają się do tworzenia nowego świata. Michael Poole pozostaje w naszym wszechświecie i jest świadkiem śmierci ostatnich gwiazd i rozpadu ostatnich protonów – ostatecznego zwycięstwa form życia z ciemnej materii nad barionowymi Xeelee i niższymi rasami. Ostatecznie jego świadomość rozprasza się, a historia kończy się.


Tom Meron poddaje się policji po opuszczeniu komisariatu, wykonując polecenie Mike'a Bolta dotyczącego aresztowania. Niedługo później zostaje zatrzymany przez funkcjonariuszy, którzy eskortują go na przesłuchanie.[sep]Jednego sobotniego popołudnia Tom Meron, szczęśliwy mąż z klasy średniej, otrzymuje telefon od starego przyjaciela, Jacka Calleya, wybijającego się w mieście prawnika, którego nie widział ani nie słyszał od lat. Podczas rozmowy Tom słzy, jak Jack jest mordowany w słuchawce; jego ostatnie słowa to pierwsze dwa linie adresu Toma. Przerażony i zdezorientowany Tom chwyta dzieci i ucieka z domu. Wychodząc z okolicy, mija podejrzany pojazd zmierzający w stronę jego domu. Zostawia dzieci u teściowej i udaje się po żonę, ale w jej biurze atakuje go mężczyzna w kominiarce, trzymający już zakrwawiony nóż. Następnie zostaje szybko aresztowany przez policję pod zarzutem morderstwa. Toma przesłuchują w sprawie zabójstwa Vanessy Blake (partnerki jego żony), mówiąc mu, że istnieją dowody, że przebywał na miejscu zbrodni. Tymczasem Mike Bolt pracuje nad sprawą morderstwa na tle samobójczym prezesa sądu i uważa, że może to mieć związek z Jackiem Calleyem, ponieważ był jego pełnomocnikiem. Dowiaduje się, że ostatnie połączenie, jakie wykonał Jack, było na stacjonarny numer Toma Merona, więc udaje się do jego domu, aby go przesłuchać. Mimo że Tom został właśnie zwolniony za kaucją, Mike nakazuje ponowne aresztowanie Toma w celu przesłuchania. Funkcjonariusze próbują zatrzymać Toma po wyjściu z komisariatu, ale Tom postanawia uciec. Udaje mu się oddalić na znaczną odległość, ale obok niego zatrzymuje się samochód. Myśląc, że to policja, odwraca się (przyznając się do porażki), gdy zostaje gwałtownie unieszkodliwiony przez mężczyznę w czapce z daszkiem i następnie siłą wciągnięty do tyłu samochodu. Tom szybko dowiaduje się, że dwaj mężczyźni, którzy go porwali, zamierzają go przesłuchać.


Sprawcy morderstw nie używają żadnej magii, lecz polegają na sile fizycznej, co zmusza Sandrę do wezwania lokalnej straży w celu ich aresztowania. Gdy jej uczeń Pasco pozostaje bezpieczny na zewnątrz, dziewczyna zmuszona jest pojmać zabójców, aby postawić ich przed sądem. W konsekwencji tych wydarzeń bohaterka postanawia powrócić do Winding Circle, by kontynuować naukę z dala od wujka.[sep]Gdy jej troje przybranych rodzeństwa opuszcza Summersea, by podróżować po świecie ze swoimi nauczycielami, Sandry i jej nauczycielka, Lark, pozostają sami w świątyni Winding Circle. Po tym, jak jej wujek, książę Vedris, doznaje poważnego zawału serca, Sandry opuszcza Dom Dyscypliny, by zamieszkać z nim i się nim opiekować. Podczas jazdy konnej z wujkiem Sandry dokonuje dwóch odkryć: morderstwa Jamara Rokata, handlarza mirrą, będącego częścią wojny między zorganizowanymi rodzinami przestępczymi Rokat i Dihanur, oraz chłopca o imieniu Pasco Acalon, którego taniec jest w magicznej wizji Sandry widoczny jako nasycony magią otoczenia. Sandry, świeżo upieczona czarodziejka, odkrywa, że jedno z obowiązków wynikających z jej medalionu czarodzieja to odpowiedzialność za każdego nowo odkrytego czarodzieja, który nie ma nauczyciela. Gdy stwierdza, że magia taneczna otoczenia jest tak rzadka, że o niej nie słyszano, zmuszona jest sama nauczyć Pasko kontrolowania jego magii, podczas gdy Lark łączy ją z Yazmín Hebet, tancerką bez magicznych zdolności i swoją dawną przyjaciółką, która przyjmuje Pasko jako ucznia. Wspólnie muszą nauczyć Pasko, jak tańczyć zaklęcia, i przekonać jego surową rodzinę harierów, lokalną policję w Summersea, że taka pozornie frywolna edukacja jest konieczna. Gdy sprawcy morderstw z rodziny Rokat okazują się używać Magii Pustki, rzadkiej i śmiercionośnej kontr-magii, która pochłania energię i zabija tych, którzy jej używają, Sandry i Pasko odkrywają, że to oni najlepiej nadają się do schwytania morderców. Sandry przędze sieć z Magii Pustki, zebraną na miejscach różnych morderstw, by schwytać zabójców, ale jej uczeń Pasko zostaje wplątany w sieć, ponieważ pozostał, by obserwować schwytanie – mimo że został poinstruowany, by opuścić dom. Sandry zmuszona jest zabić morderców, by uratować Pasko. Śmierć zabójców sprawia, że Sandry uświadamia sobie, że wyrosła z życia w Winding Circle i postanawia zostać z wujkiem.


Pilate przeżywa w Shalimar, celowo postrzelona przez Guitara, który celował w Milkmana. Były przyjaciel głównego bohatera próbował go zabić, ponieważ chciał zemścić się za śmierć Hagary.[sep]Bohater Morrisona, Macon „Milkman” Dead III, zawdzięcza swój przydomek faktowi, że był karmiony piersią w dzieciństwie (wiek Macona można wywnioskować z tego, że miał na sobie spodnie z gumką zamiast pieluchy, a także z tego, że później zapomniał o tym wydarzeniu, co sugeruje, że był jeszcze dość młody). Pracownik ojca Milkmana, Freddie, przypadkowo widzi go przez okno, jak jest karmiony piersią przez matkę. Szybko zyskuje reputację „maminsynka” w bezpośrednim kontraście do jego (przyszłego) najlepszego przyjaciela, Guitara, który jest bez matki i bez ojca. Milkman ma dwie siostry, „First Corinthians” i „Magdelene zwaną Leną”. Córki w rodzinie otrzymują imiona poprzez wbijanie szpilki w Biblię, podczas gdy najstarszy syn jest nazywany imieniem ojca. Imię pierwszego Macona Deada było wynikiem błędu urzędowego, gdy dziadek Milkmana musiał się zarejestrować po zniesieniu niewolnictwa. Matka Milkmana (Ruth Foster Dead) jest córką jedynego w mieście czarnoskórego lekarza; sprawia, że jej mąż czuje się niewystarczający, a jasne jest, że ubóstwiła swojego ojca, doktora Fostera, do granic obsesji. Po śmierci ojca mąż twierdzi, że znalazł ją w łóżku ze zwłokami, ssąc jego palce. Ruth później mówi Milkmanowi, że klęczała przy łóżku ojca, całując jedyną część jego ciała, która pozostała nienaruszona przez chorobę, na którą zmarł. Te sprzeczne historie ujawniają problemy między jego rodzicami i pokazują Milkmanowi, że „prawda” jest trudna lub niemożliwa do uzyskania. Macon (młodszy) jest często agresywny wobec Ruth, ponieważ wierzy, że miała z ojcem stosunki seksualne i kochała go bardziej niż własnego męża. Pewnego razu Milkman uderza ojca, gdy ten uderza jego matkę, co ujawnia pogłębiający się rozłam między ojcem a synem. W przeciwieństwie do tego, siostra Macona Deada juniora, Pilate, jest postrzegana jako opiekuńcza – postać Matki Ziemi. Urodzona bez pępka, jest nieco mistyczną postacią. Silnie sugeruje się, że jest boska – żeńskim Chrystusem – mimo swojego imienia. Macon (młodszy) nie rozmawiał ze swoją siostrą przez lata i nie ma o niej wysokiego mniemania. Ona, podobnie jak Macon, musiała radzić sobie sama od wczesnego dzieciństwa po zamordowaniu ich ojca, ale inaczej niż Macon, który przyjął pieniądze jako sposób na okazywanie miłości ojcu, poradziła sobie ze swoją przeszłością. Pilate ma córkę, Rebę, oraz wnuczkę o imieniu Hagar. Hagar zakochuje się w Milkmanie z desperacją i obsesją oraz nie potrafi poradzić sobie z jego odrzuceniem, próbując zabić go co najmniej sześć razy. Hagar nie jest jedyną postacią, która próbuje zabić Milkmana. Guitar, były najlepszy przyjaciel Milkmana, próbuje go zabić więcej niż raz po błędnym podejrzeniu, że Milkman oszukał go w sprawie ukrytego złota, fortuny, którą zamierzał wykorzystać do sfinansowania zemsty swojej grupy Siedem Dni w odpowiedzi na zabójstwa czarnoskórych. Poszukując złota w pobliżu starej rodzinnej farmy w Pensylwanii, Milkman zatrzymuje się w butwiejącej rezydencji Butlerów, dawnym domu ludzi, którzy zabili jego przodka, aby przejąć farmę. Tam spotyka Circe, niemal nadprzyrodzenie starą byłą niewolnicę Butlerów. Opowiada mu o historii jego rodziny, co prowadzi go do miasteczka Shalimar. Tam dowiaduje się, że jego pradziadek Solomon miał podobno uciec z niewolnictwa, odlatując do Afryki, zostawiając dwadzieścia jedno dzieci i żonę Rynę, która szaleje z żalu. Po powrocie do domu dowiaduje się, że Hagar umarła z złamanego serca. Towarzyszy Pilate w powrocie do Shalimar, gdzie zostaje przypadkowo postrzelona i zabita przez Guitara, który zamierzał zabić Milkmana. Na końcu powieści Milkman rzuca się w stronę Guitara. Ten skok jest niejednoznaczny, nie stwierdza się wyraźnie, czy któryś, czy obaj zginęli. Jednak zamyka on powieść w pełnym kręgu, od samobójczego „lotu” Roberta Smitha, agenta ubezpieczeniowego, do „lotu” Milkmana, w którym uczy się latać jak Pilate.


Blanche wątpiła w doniesienia o samobójstwie szeryfa, ponieważ podsłuchała rozmowę, w której odmawiał on rezygnacji ze stanowiska, a Everett mu groził. Ostatecznie zorientowała się, że to Grace, a nie Everett, jest seryjnym mordercą.[sep]Blanche na ucieczce zaczyna się w sali sądowej, gdzie Blanche oskarża się o wystawianie pustych czeków i zostaje skazana na trzydzieści dni więzienia, aby nauczyć jej lekcji. W myślach dostaje ataku paniki na samą myśl o spędzeniu trzydziestu dni w małej celi i prosi o pozwolenie na skorzystanie z toalety, gdzie w końcu wścieka się nad tym, co stało się z jej życiem w Farleigh w Karolinie Północnej od czasu przeprowadzki tam z Nowego Jorku. Poświęciła lepszą zarobek dla bezpieczeństwa swoich dzieci, a skończyło się to niemożnością pokrycia wystawionych przez nią czeków, oskarżeniem o wystawienie większej liczby pustych czeków niż w rzeczywistości, i skazaniem na więzienie z tego powodu. Na korytarzu wybuchła awantura i wykorzystała szansę na ucieczkę, wymykając się z toalety i udając się do wyjścia, a stamtąd na podziemny parking. Szybko wyszła z okolicy i trafiła do dzielnicy, w której miała pracę otrzymaną przez agencję Ty-Dee Girls, którą odwołała na ten tydzień. Na szczęście dla niej agencja nie wysłała jeszcze jej zastępczyni, a kobieta, która wyszła z domu, nie zapytała jej o jej oczywiste spóźnienie. Następnie została wpuszczona do domu, poinstruowana, by podać obiad, a następnie przygotować się do wyjścia, aby mogli udać się na wieś. Po obiedzie Blanche i czteroosobowa rodzina pojechały do wiejskiego domu nad morzem. Tego dnia dowiedziała się, że jedna z członków rodziny, ciotka Emmeline, jest alkoholiczką, a przynajmniej tak założyła, i była świadkiem podpisania jej testamentu, który przekazywał kontrolę nad pieniędzmi jej siostrzeńca, Mumsfielda, jego kuzynom, Grace i Everettowi. Po podpisaniu dowiedziała się od Nate’a, który pracował dla rodziny od wielu lat, że coś jest nie tak w sytuacji z testamentem. Nie chciał wyjaśnić powodów, ale zamierzała to dowiedzieć się, planując jednocześnie przeprowadzkę do Nowego Jorku, a później do Bostonu, aby uciec przed szeryfem i wyrokiem więzienia, przed którym uciekała. Później, po powrocie z załatwiania spraw z Mumsfieldem, zobaczyła szeryfa w wiejskim domu i pomyślała, że została złapana, ale okazało się, że szeryf przyszedł zobaczyć się z Everettem. Gdy się uspokoiła, zastanawiała się, dlaczego szeryf tam był, jeśli nie z jej powodu, i była jeszcze bardziej ciekawa, gdy zorientowała się, ile czasu spędza na posesji. Nate odmawia jej powiedzenia, ale Blanche jest zdeterminowana, aby to dowiedzieć się. Oprócz tej tajemnicy jest pewna, że Grace i Everett próbują zdobyć lub przynajmniej kontrolować pieniądze Mumsfielda, ponieważ przepędzili wszystkie pieniądze Grace. Słuchając wiadomości rano w radiu, usłyszała o samobójstwie szeryfa. Była zadowolona, że nie będzie musiała się już o niego martwić i że nie będzie musiała wyjeżdżać do Bostonu, ale uderzyło ją to, gdy przypomniała sobie rozmowę, której podsłuchała wieczorem wcześniej, że szeryf nie popełniłby samobójstwa. Mężczyzna właśnie mówił, że nie chce opuszczać miejsca, w którym mieszka i pracuje, i nie ma planów rezygnacji ze stanowiska szeryfa hrabstwa. Nie tylko słyszała to oświadczenie, słyszała też, jak Everett groził mu zaraz po nim, a tej nocy została obudzona przez dźwięk niepasujący do wiejskiej nocy i była świadkiem, jak Everett cicho wypycha limuzynę podjazd. Jednak Blanche nie mogła założyć, że mieszka z mordercą na podstawie tego, co podsłuchała i co widziała. Tego samego dnia Nate przyszedł i powiedział jej, że widział kogoś w różowej kurtce idącego skrótem do miejsca, w którym zginął szeryf. Było oczywiste, że myślał, że to Everett. Później tego dnia Everett skonfrontował Blanche z zapytaniem o pobyt Nate’a, a następnego dnia kończy martwy. Zabity w pożarze domu w nocy. Blanche znajduje tu i tam wskazówki i ostatecznie dowiaduje się, że ciotka Emmeline, która widziała podpisywać testament, była oszustką, a prawdziwa kobieta została zabita. Po przejrzeniu posiadanych wskazówek i spojrzeniu na dowody, które już odkryła, i ponownym zobaczeniu Grace, zorientowała się, że podejrzewała niewłaściwą osobę o morderstwo przez cały czas. Kto by pomyślał, że słodka, wiarygodna, zmęczona, przerażona Grace będzie seryjnym mordercą?


Po zniszczeniu ziem Ludu z Gór Chmurowych przez broń biologiczną, Marc Vitrac prowadzi ocalałych w pięciotysięcznomilowej podróży do amerykańskiej bazy Jamestown. Zabiera ze sobą również obcy artefakt, który może stanowić dowód na istnienie rasy twórców odpowiedzialnej za życie na Wenus.[sep]W tym alternatywnym wszechświecie życie istnieje na Wenus i Marsie. Z powodu tego odkrycia Stany Zjednoczone i Związek Radziecki zainwestowały wszystkie swoje zasoby w eksplorację kosmosu, wysyłając swoich najlepszych i najzdolniejszych, aby skolonizowali Wenus i Marsa. Choć na Ziemi doszło do kilku wybuchów wrogości, w kosmosie panuje niepewny rozejm między Amerykanami a Rosjanami, walczącymi o supremację przy wsparciu swoich sojuszników. Unia Europejska również nie chce być wykluczona z tego neokolonialnego wyścigu, ale znacznie ustępuje innym potęgom. W 1962 roku ZSRR zrzuca sondy planetarne na Wenus i odkrywa na planecie ludzi, zarówno Homo Sapiens, jak i Homo Neanderthalensis. Załogowe loty radzieckie, a później amerykańskie, zakładają bazy na planecie (amerykańską nazwaną Jamestown; radziecką Kosmograd) i znajdują inne znane gatunki, w tym dinozaury. Zarówno fauna, jak i flora są dziwnie podobne do tych z przeszłości Ziemi. W 1988 roku porucznik Marc Vitrac, strażnik w US Aerospace Force, przebywa na planecie od roku. Urodzony w rodzinie Cajunów wśród bagnisk Luizjany, jego główną funkcją jest eksploracja rozległych dzikich terenów, ale na początku powieści zostaje wybrany, by powitać nowych przybyszów w kolonii. Nowi przybysze są nieco zszokowani ceratopsami używanymi jako autobus wahadłowy. Dinozaur został „zamrożony” poprzez wszczepienie Urządzenia Kontroli Wewnętrznej do jego mózgu, co pozwala sterować stworzeniem wiadomościami wysyłanymi bezpośrednio do mózgu. Wśród nowych przybyszów są Cynthia Whitlock, młoda Afroamerykanka-specjalistka, oraz Dowódca Skrzydła Christopher Blair, rzekomo brytyjski lingwista. Podobnie jak wszyscy ziemianie na planecie, Cynthia i Blair również posiadają inne umiejętności. Blair spędza większość czasu w pobliskim mieście Kartahown, poszerzając wiedzę o jednym z rodzimych języków. W miarę rozwoju fabuły wielu bohaterów komentuje, jak podobnie przebiegała ewolucja na Wenus i na Ziemi. Oczywiście naukowcy z bazy Jamestown są zaskoczeni pozornie równoległymi ewolucjami. Chociaż baza nie posiada żadnych środków do sprawdzenia DNA (gdyż w tej alternatywnej linii czasowej większość funduszy na badania została przeznaczona na podróże kosmiczne), inne testy wskazują, że tubylcy są blisko spokrewnieni z ziemianami. Zapis kopalny jest bardzo fragmentaryczny, z okazjonalnym pojawianiem się nowych gatunków, ale nikt nie ma wyjaśnienia, dlaczego na Wenus są ludzie i inne ziemskie zwierzęta i rośliny. W innej części Wenus nieznana, zewnętrzna siła ingeruje w komputer radzieckiego promu, powodując jego awaryjne lądowanie w nieznanych dzikich terenach. Radzieccy proszą Amerykanów o pomoc w odzyskaniu załogi. Sterowiec Vepaja, pod dowództwem kapitana Tylera, zostaje wybrany do próby ratunku, a Marc, Cynthia i Chris zostają wybrani do załogi. Jadviga Binkis, żona dowódcy radzieckiego promu, również wchodzi w skład załogi. Marc zabiera ze sobą również swojego szczeniaka wielkowego, Tahyo. Pogoda, zwierzęta, awarie mechaniczne i sabotaż ze strony nieznanego wroga ostatecznie zmuszają grupę do porzucenia sterowca. Gdy docierają do celu, znajdują się w środku wojny domowej między bardzo ludzkim Ludem z Gór Chmurowych a neandertalczykami. Dodatkowo obca sztuczna inteligencja jest zirytowana ziemianami za ingerencję w sprawy Wenusjan. SI jest myśląca, ale nie czująca i jest w stanie kontrolować zarówno Homo Sapiens, jak i Homo Neanderthalensis w krótkim zasięgu. Niepewna, co robić, SI wzywa swój rasę twórców do powrotu. Ponadto Blair odkrywa, że Lud z Gór Chmurowych mówi językiem praindoeuropejskim, co wskazuje, że rasa twórców zabrała Homo Sapiens z Ziemi i osiedliła ich na Wenus w ciągu ostatnich kilku tysięcy lat. Grupa opowiada się po stronie Ludu z Gór Chmurowych, a Marc zakochuje się w ich księżniczce i pomaga im pokonać neandertalczyków. Ziemie Ludu z Gór Chmurowych zostały jednak zniszczone przez broń biologiczną na pokładzie rozbitego rosyjskiego promu. Marc prowadzi więc Lud z Gór Chmurowych w pięciotysięcznomilowej podróży lądowej z powrotem do Jamestown, aby osiedlić się wokół bazy, i przynosi ze sobą obcy artefakt, który może być dowodem na istnienie obcej rasy, która sprowadziła życie na Wenus i Marsa.


W zniszczonym mieście Lud Gasher porywa Jake’a, jednak Roland i Oy podążają za porywaczami przez labirynt i kanały, aby uratować chłopca. Po udanej akcji grupa spotyka się na stacji kolejowej i wsiada do pociągu o nazwie Blaine Mono, który grozi im wykolejeniem.[sep]Historia zaczyna się pięć tygodni po zakończeniu „Trzech”. Roland, Susannah i Eddie przemieścili się na wschód od brzegu Morza Zachodniego, w głąb lasów Świata Zewnętrznego. Po spotkaniu z gigantycznym cyborgiem-niedźwiedziem o imieniu Shardik odkrywają jedną z sześciu mistycznych Belki, które trzymają świat w całości. Trzej rewolwerowcy podążają Ścieżką Belki w głąb lądu, do Świata Środkowego. Roland wyznaje teraz swojemu ka-tet, że jego umysł został podzielony przez paradoks polegający na tym, że pozwolił Jake’owi Chambersowi umrzeć pod górą po znalezieniu go na Stacji Pocztowej na pustyni, a jednocześnie, po późniejszym zapobieżeniu wcześniejszej śmierci Jake’a w Nowym Jorku, posiada alternatywną wspomnienie podróży przez pustynię i góry w samotności. Tymczasem w Nowym Jorku, w 1977 roku, Jake Chambers przeżywa dokładnie ten sam wyniszczający rozdum umysłowy, co wzbudza niepokój w jego prywatnej szkole i przysparza złości ojcu Jake’a, nadużywającemu kokainy. Roland spala szczękę Waltera, a klucz do ich z Jake’em dylematu zostaje ujawniony – ale Eddie’owi Deana, nie Rolandowi. Eddie musi wyrzeźbić klucz, który otworzy drzwi do Nowego Jorku w 1977 roku. Jake, w schizofrenicznej panice, nagle opuszcza szkołę. Po zakupie w antykwariacie książki dla dzieci o tytule „Charlie the Choo-Choo”, Jake znajduje klucz na zaniedbanej, pustej działce, na której rośnie pojedyncza czerwona róża. Jake jest w stanie przenieść się do świata Rolanda, używając klucza do otwarcia drzwi w opuszczonym nawiedzonym domu na Wzgórzu Holenderskim w swoim czasie i miejscu. Ten portal kończy się w „mówiącym kręgu” w świecie Rolanda. Podczas tego przejścia Susannah współżyje z demonem mówiącego kręgu, aby powstrzymać go przed zaatakowaniem Eddiego. Gdy grupa się spotyka, psychiczne cierpienie Jake’a i Rolanda ustaje. Podążając ponownie ścieżką belki, ka-tet zaprzyjaźnia się z niezwykle inteligentnym billy-bumblerem (który wygląda na połączenie borsuka, szopa i psa z zdolnością mówienia podobną do papugi, długą szyją, kędzierzawym ogonem, chowanymi pazurami i wysokim stopniem inteligencji zwierzęcej) o imieniu Oy, który dołącza do nich w ich misji. W małym, niemal opuszczonym mieście o nazwie River Crossing, Roland otrzymuje srebrny krzyż i dworski hołd od ostatnich, starożytnych obywateli miasta. Ka-tet kontynuuje podróż Ścieżką Belki do Lud. Przed przybyciem do Lud, ka-tet słyszy rytm bębnów z piosenki „Velcro Fly” zespołu ZZ Top, dobiegający z miasta, chociaż Eddie na początku nie może przypomnieć sobie, gdzie słyszał te bębny wcześniej. Później bębny okazują się „Bębnami Wojennymi”, do których walczą obywatele Lud. Starożytne, wysokotechnologiczne miasto zostało zniszczone przez dekady wojny, a jeden z ocalałych wojowników, Gasher, porywa Jake’a, wykorzystując niemal wypadek, z jakim zespół zmierzył się podczas przekraczania zniszczonego mostu, który wygląda jak most George’a Washingtona w NYC. Roland i Oy muszą śledzić ich przez sztuczny labirynt w mieście, a następnie do kanałów, aby uratować chłopca od Gashera i jego lidera, Człowieka Zegarowego. Jake udaje się postrzelić Człowieka Zegarowego, zostawiając go na śmierć. Ka-tet ostatecznie spotyka się w Kolebce Lud, stacji kolejowej, która mieści monorail, z którego podróżni korzystają, aby uciec z Lud przed jego ostatecznym zniszczeniem spowodowanym przez sztuczną inteligencję monorailu znaną jako Blaine Mono. „Wieczny Obcy” (wróg, o którym Czarny Człowiek ostrzegł Rolanda, że musi go zabić) przybywa, by zwerbować ciężko rannego Człowieka Zegarowego jako swojego sługę. Gdy wsiadają na Blaine’a, wysoce inteligentny, skomputeryzowany pociąg, który jest szalony z powodu degradacji systemu, ogłasza swoje zamiary spowodowania wykolejenia się z nimi na pokładzie, chyba że będą w stanie go pokonać w konkursie zagadek. Powieść kończy się Blaine’em i ka-tet Rolanda pędzącymi przez Krainy Wastelands, radioaktywną krainę zmutowanych zwierząt i starożytnych ruin stworzonych przez coś, co twierdzono, że było o wiele gorsze niż wojna nuklearna, w drodze do Topeki – końca linii.


Anita odkrywa, że to Chimera stał za konfliktami w świecie zmiennokształtnych, i ostatecznie ucieka przed nim, co uniemożliwia uratowanie Richarda oraz Micaha. W rezultacie porażki zyskuje wrogów w osobie Narcyza i jego hien oraz zaprzestaje formowania koalicji wszystkich gatunków zmiennokształtnych w Saint Louis.[sep]* Akcja „Narcyzus w okowach” (Narcissus in Chains) rozgrywa się krótko po wydarzeniach z „Obsydianowego Motyla” (Obsidian Butterfly) i około rok po wydarzeniach z „Błękitnego Księżyca” (Blue Moon). Na początku powieści Anita Blake nie utrzymywała kontaktu z Jean-Claude’em, Richardem oraz wampirami i wilkołakami, którzy podążają za jej dwoma kochankami. Po wydarzeniach z ostatniej powieści Anita jest zdeterminowana, by odnowić więzi z Jean-Claude’em, Richardem i ich zwolennikami, ale napotyka kilka nowych problemów w wyniku „połączenia znaków”, które Jean-Claude umieścił na Richardzie i niej samym. ** Po pierwsze, Jean-Claude zaspokaja swój „ardeur”, rzadką moc spotykaną tylko u wampirów z linii krwi Jean-Claude’a, przez Anitę. Krótko potem sama Anita zyskuje tę moc. Mimo że moc ta pozwala Anicie czerpać energię z pożądania, wymaga od niej również „karmienia się” tą seksualną energią każdego dnia, a czasami kilka razy dziennie. ** Po drugie, w nieobecności Anity Damian, wampir powiązany z nią od momentu, gdy przywróciła go ze śmierci, stał się dziką maszyną do zabijania i został zamknięty przez Jean-Claude’a, a Richard próbował zastąpić demokracją ściśle hierarchiczną naturę lokalnej watahy wilkołaków, co zagrażało zniszczeniem watahy. Nowy wilkołak w mieście, Jacob, próbuje wykorzystać ten chaos, by awansować na trzecie miejsce w wadze; aby zostać Ulfricem, musiałby najpierw wyeliminować drugą w dowodzeniu Sylvie, a następnie samego Richarda. ** Po trzecie, nowy alfa lampart, Micah, przybył ze swoją grupą lampartów i dąży do połączenia grup z Anitą, w wyniku czego staje się jej Nimir-Rajem i partnerem. ** Po czwarte, w mieście pojawiła się nowa grupa zmiennokształtnych, która próbuje schwytać Nathaniela i kilku łabędzioludzi. W walce z tymi zmiennokształtnymi Gregory przypadkowo drapie Anitę, potencjalnie zarażając ją lycanthropy lampartów. ** Po piąte, Anita ostatecznie dowiaduje się, że kilku z najsłabszych gatunków zmiennokształtnych w mieście doświadczyło tajemniczego zniknięcia swoich alfa. * Ostatecznie Anita rozwiązuje każdy z tych problemów przy pomocy swoich różnych sojuszników. ** Anita pomaga Damianowi odzyskać zmysły, obejmując pozycję pana Damiana i czyniąc go pierwszym od wieków „wampirzym sługą”. Staje się bolverkiem wilkołaków, wykonując czyny zbyt złe, by mógł ich dokonać sam Richard, i inspiruje Richarda do reorganizacji struktury władzy wilkołaków, pokazując mu, jak zżyła się grupa lampartów pod jej władzą. ** Anita dowiaduje się, że konflikt w świecie zmiennokształtnych jest spowodowany przybyciem Chimerę, panwampira, który dąży do dominacji nad zmiennokształtnymi, znajdując słabe grupy i eliminując ich alfa. Zarówno Jacob, jak i Micah przybyli do miasta jako agenci Chimeru, mający dostarczyć lokalne wilkołaki i lamparty pod jego kontrolę. Micah jednak zmienił swoją lojalność na rzecz Anity i w wyniku tego niemal zginął. Aby uratować życie Richarda i Micaha, Anita używa swoich mocy, by wyssać życie z Chimeru i podzielić się tą energią z nimi, zabijając Chimerę i zyskując sojuszników w osobie Narcyza i jego hien. Łatwość, z jaką Chimera zagrał różnym gatunkom przeciwko sobie nawzajem, skłania Anitę do rozpoczęcia formowania koalicji wszystkich gatunków zmiennokształtnych w Saint Louis, na czele z nią samą, przynajmniej na razie. ** Anita zbliża się do pojednania z Richardem, ale Richard ostatecznie ją opuszcza po tym, jak używa ardeur, by się na nim żywić, oświadczając, że tak jak Anita sama, nie pozwoli, by traktowano go jak jedzenie. Anita akceptuje Micaha jako swojego kochanka i Nimir-Raja. Micah, który wydaje się gotowy spełnić każde pragnienie Anity, staje się częścią ménage à trois z Jean-Claude’em, pozwalając Jean-Claude’owi żywić się nim. * W epilogu Anita opłakuje Richarda, ale wyjaśnia, że wierzy, że ich romantyczny związek wreszcie się zakończył. Nie jest już lupą klanu Thronos Rokke, ale stała się jego bolverkiem. Nie jest sama lampartem, ale jej powinowactwo z lampartami najwyraźniej oznacza, że są jej zwierzętami do przywoływania, tak jakby była sama mistrzem wampirów. Anita i Micah szczęśliwie przewodzą swoim lampartom, a ona, Micah i Jean-Claude tworzą szczęśliwe trio, ale będąc Anitą, wątpi, by to szczęście mogło trwać długo.


Thidwick z łatwością ucieka przed myśliwymi, ponieważ goście mieszkający na jego porożu stanowią zbyt duże obciążenie. W ostatnim momencie łoś nie zrzuca rogów, co pozwala mu bezpiecznie przepłynąć jezioro i dołączyć do swojego stada.[sep]Thidwick, łoś w stadzie liczącym około sześćdziesiąciu osobników, który żywi się głównie porostami i mieszka na północnym brzegu jeziora Winna-Bango, wyraża zgodę na prośbę małego robaka, by ten za darmo podróżował na jego porożu. Robak wykorzystuje dobroć łosia i osiedla się na stałe, zapraszając różne inne zwierzęta do życia na i w porożu łosia. Łoś godzi się na nieoczekiwane aranżacje mieszkaniowe, traktując zwierzęta jako „gości”, mimo że nigdy wprost nie powiedział im, że wolno im tam mieszkać, a sytuacja szybko wymyka się spod kontroli. Gdy jeden z gości – dzięcioł – zaczyna wiercić otwory w rogach Thidwicka, inne łosie stawiają mu ultimatum: pozbyć się gości lub opuścić stado. Gdy poczucie właściwego savoir-vivre’u każe Thidwickowi zrezygnować z wygód życia w stadzie na rzecz bycia miłym dla swoich gości, jego stado go opuszcza. Gdy nadchodzi zima, stado przepływa przez jezioro w poszukiwaniu świeżych zapasów porostów, ale gdy Thidwick próbuje podążyć za nimi, jego goście stanowczo protestują. Nawet w obliczu zagłodzenia Thidwick odmawia złamania zasad dobrego wychowania i pozostaje na zimnym, północnym brzegu jeziora, gdzie jego goście wolą przebywać. Mieszkańcy rogów Thidwicka, bez zważania na rosnący obciążenie fizyczne i psychiczne, jakie musi znosić łoś, wciąż zapraszają inne zwierzęta do wspólnego życia. Sytuacja osiąga punkt krytyczny, gdy myśliwi atakują Thidwicka z zamiarem umieszczenia jego głowy na ścianie Harvard Club. Thidwick próbuje uciec przed myśliwymi, ale ciężki ładunek w połączeniu z niechęcią jego gości do podróży przez jezioro uniemożliwia mu ucieczkę. Tuż przed schwytaniem Thidwick przypomina sobie jednak, że nadszedł czas na zrzucenie poroża. Natychmiast zrzuca rogi, rzuca złośliwy komentarz do byłych gości i przepływa przez jezioro, by dołączyć do swojego stada. Jego byli goście zostają schwytani przez myśliwych i wypchani wraz z jego rogami, a następnie zawieszeni na ścianie Harvard Club.


Kelson ostatecznie pokonuje Charissę w pojedynku magicznym, uaktywniając swoje moce po rozwiązaniu ostatniej zagadki ojca. Po śmierci czarownicy książę zostaje koronowany na króla Gwynedd.[sep]Akcja książki obejmuje dwutygodniowy okres w listopadzie 1120 roku, rozpoczynając od śmierci króla Briona Haldane’a, który ginie, prowadząc polowanie poza miastem Rhemuth. Bezpośrednio po śmierci Briona jego syn i dziedzic, książę Kelson, wzywa najbliższego przyjaciela i doradcę ojca, Alaryka Morgana, Derynijskiego księcia Corwyn. Morgan przybywa na krótko przed koronacją Kelsona, ale jego próby pomocy księciu zostają przerwane przez matkę Kelsona, królową Jehanę. Kelsonowi udaje się jednak udaremnić próby uwięzienia Morgana przez Jehanę, a książę wznawia swoje starania o ochronę Kelsona. Morgan informuje Kelsona, że Brion posiadał własne moce magiczne, mimo że nie był Deryni. Znane jako „potencjał Haldanów”, jest to cecha linii Haldanów pozwalająca na zdobycie mocy przypominających moce Deryni, gdy zostaną one uaktywnione u danej osoby. Morgan wierzy, że Brion zaprojektował magiczny rytuał, aby obudzić te moce w Kelsonie. Co więcej, Morgan podejrzewa, że Kelson będzie potrzebował tych mocy, aby obronić się przed księżniczką Charissą Furstáną-Festilą, czarownicą Deryni, która zamierza zaatakować Kelsona podczas jego koronacji i przejąć tron Gwynedd. W ciągu nocy Morgan i jego kuzyn, ksiądz Duncan McLain, próbują rozszyfrować wskazówki pozostawione przez Briona. Po krwawym starciu w krypcie królewskiej kuzyni odkrywają, że oboje posiadają derynijski talent uzdrawiania, zdolność, która uchodziła za zaginioną od dwóch stuleci. Ostatecznie próbują uaktywnić magiczne zdolności Kelsona, ale są rozczarowani, gdy rytuał wydaje się nieudany. Później tej nocy Morgan spotyka w pałacu Charissę, a czarownica z dumą przyznaje się do zamordowania Briona. Podczas koronacji Kelsona następnego ranka Charissa pojawia się i rzuca księciu wyzwanie na Duel Arcane, starożytną formę walki magicznej. Morgan próbuje przyjąć wyzwanie jako Królewski Mistrz Turniejowy, ale własny mistrz Charissy poważnie rani derynijskiego księcia, zanim zostaje pokonany, co uniemożliwia Morganowi zmierzenie się z Charissą. Jednak widząc niebezpieczeństwo grożące jej synowi, Jehana atakuje Charissę magią, ujawniając, że jej fanatyczna nienawiść do Deryni ukrywała własne derynijskie pochodzenie. Mimo to Charissa łatwo pokonuje Jehanę, a Kelson jest zmuszony osobiście walczyć z czarownicą. Gdy walka ma się rozpocząć, Kelson nagle rozwiązuje ostatnią z zagadek ojca i uaktywnia własne moce. Wykorzystując zarówno moce Haldanów, jak i nowo odkryte derynijskie dziedzictwo, Kelsonowi udaje się pokonać Charissę. Gdy pretendentka jest już martwa, Kelson zostaje koronowany na króla Gwynedd.


April trafiła do szkoły Fairgate, gdzie spędziła zaledwie rok i nie zawiązała bliskiej więzi ze swoją nauczycielką historii, Marion Bean. Marion Bean nie wystąpiła o przeniesienie dziewczyny do zwykłej szkoły i ostatecznie zrezygnowała z zamiaru jej adopcji.[sep]Gdy miała zaledwie kilka minut, April została porzucona przez matkę w koszu na śmieci za lokalną pizzerią. Znalazł ją tam młody kelner, a szpital nadał jej imię April, ponieważ odkryto ją w Prima Aprilis. April została umieszczona w rodzinie zastępczej u Patricii Williams, ale mieszkała z nią tylko krótko, zanim została adoptowana. Pierwszym przystankiem April w czternaste urodziny jest dom Pat. Odkrywa, że niewiele go pamięta, a Pat niewiele pamięta o niej. Jednak zaprzyjaźnia się z jednym z nowych dzieci Patricii, Tanią – postacią, którą wcześniej widziano wraz z Pat w innej książce Jacqueline Wilson, „Bad Girls”. Następnie April odwiedza grób swojej matki adopcyjnej, Janet Johnston. Janet popełniła samobójstwo kilka lat po adopcji April, walcząc z depresją wywołaną zdradami męża i rozpadem małżeństwa. April随后 opowiada czytelnikom o czasie, kiedy mieszkała w domu dziecka o nazwie Sunnybank Children's Home, prowadzonym przez mężczyznę i kobietę, odpowiednio Małego Pete'a i Wielką Mo. Tam April zaprzyjaźnia się ze znacznie starszą dziewczyną o imieniu Gina. Ale prędzej czy później Gina zwraca się do April z prośbą o „pomoc” jej przyjaciołom w serii włamań po zmroku. April była bezlitośnie prześladowana przez inną mieszkankę, Pearl, dopóki April nie podjęła radykalnych kroków przeciwko dręczeniu, zepchnąć Pearl po schodach, co spowodowało u Pearl ciężki uszczerbek na zdrowiu i w konsekwencji usunięcie April z domu. Po opuszczeniu Sunnybank April trafiła do Fairgate, szkoły dla dzieci z trudnościami w uczeniu się. Tam April przebywała przez pięć lat i nawiązała bliską więź ze swoją nauczycielką historii, panną Marion Bean, oraz przyjaźń z dziewczyną o imieniu Poppy, która ma zespół Downa. Marion zaczyna więzić z April i występuje o jej przeniesienie do zwykłej szkoły. Tam April nawiązuje nowe przyjaźnie, z Hannah i Cathy, a Marion przy pomocy pracownika socjalnego Elaine (co może być nawiązaniem do pracownika socjalnego Tracy Beaker) decyduje się ją zaadoptować. Historia kończy się spotkaniem April z chłopakiem z pizzerii, Frankie'm, który odkrył ją w koszu na śmieci w dniu jej narodzin, i zażegnaniem kłótni, którą miała z Marion na początku historii.


Brown nie może wrócić do swojego hotelu na Haiti po upadku rebelii i podejmuje pracę grabarza w Santo Domingo. Jego wcześniejsze próby pomocy Jonesowi w ucieczce z kraju zakończyły się niepowodzeniem.[sep]Czytelnik poznaje głównych bohaterów na pokładzie „Medei”, holenderskiego statku obsługującego Port-au-Prince i Dominikanę. Narratorem jest pan Brown, wracający z nieudanej wyprawy do Stanów Zjednoczonych, gdzie próbował sprzedać swój hotel w Port-au-Prince. Obecny jest również pan Smith (kandydat na prezydenta), który w wyborach w USA w 1948 roku startował z listy wegetariańskiej; on i pani Smith wyruszają w optymistycznej podróż, by zbudować na Haiti centrum wegetariańskie. „Major” Jones jest sympatyczną postacią o wątpliwej przeszłości; pełen jest opowieści o swoich czynach, które trudno uwierzyć. Po przybyciu na Haiti Brown wraca do swojego hotelu i odkrywa, że sekretarz ds. opieki społecznej, który najwyraźniej uchodził przed rządem, popełnił samobójstwo w jego basenie. Brown musi pozbyć się ciała, aby nie zostać wplątanym w sprawę. Tymczasem Jones zostaje aresztowany zaraz po postawieniu stopy na haitańskiej ziemi. Gdy Brown się o tym dowiaduje, przekonuje pana Smitha, by użył swojego „wpływu politycznego” i pomógł Jonesowi wyjść z więzienia. Dzięki jedynie pióru i papierowi Jonesowi udaje się podrobić dokumenty i wniknąć w struktury rządu haitańskiego. Gdy odnajduje się ciało sekretarza Philipota, jego rodzina próbuje zorganizować pogrzeb, ale żołnierze rządowi, Tonton Macoute, urządzają zasadzkę na kondukt i kradną ciało. Siostrzeniec byłego sekretarza postanawia dołączyć do sił rebelianckich, a aby to zrobić, musi najpierw wziąć udział w ceremonii inicjacyjnej voodoo. Brown spotyka się ze swoją kochanką, Pinedą, ale odkrywa, że jej dziecko i mąż nadal stoją między nimi. Pan i pani Smith wciąż badają możliwość utworzenia na Haiti centrum wegetariańskiego, zanim w końcu uświadamiają sobie, że ten kraj w żaden sposób nie nadaje się do takiego przedsięwzięcia. Smithowie pakują walizki i wyjeżdżają do sąsiedniej Dominikany. Tak szybko jak Jones infiltrował rząd, staje się wrogiem państwa, a Brown przeżywa przygodę, próbując przemycić Jonesa z kraju. Brown najpierw próbuje przemycić Jonesa na „Medeę”, a gdy to się nie udaje, Jones otrzymuje azyl w ambasadzie Pinedy. Ale Brown nie podoba się, gdy Jones zbytnio zbliża się do lady Pinedy, więc przekonuje go, by dołączył do rebeliantów na północy. W tym celu ponosi się wiele ofiar, ponieważ Jones podawał się za wielkiego bohatera wojskowego, a rebelianci naprawdę wierzą, że wyzwoli ich kraj. Jednak wydaje się, że to wszystko było blefem ze strony Jonesa i wkrótce ginie w walce. Rebelia upada. Brown, nie mogąc wrócić do swojego hotelu na Haiti, znajduje nową pracę w Santo Domingo jako grabarz.


Joey nie zostaje odnaleziony mimo radiowego ogłoszenia, co uniemożliwia szczęśliwe spotkanie braci. Josh i Joey nie podejmują pracy w restauracji, a ich występy nie przynoszą im żadnej popularności.[sep]Głównym talentem Josha jest gra na pianinie, której nauczyła go matka. On i jego przyjaciel Howie byli chwaleni przez swoją nauczycielkę, pannę Crowne. Jednakże, żyjąc w ciągłym wyśmiewaniu i pod wpływem wybuchów temperamentu ojca, Josh podejmuje decyzję o opuszczeniu Chicago i samodzielnym zarabianiu na życie. Jego matka, Mary, wspiera tę decyzję wbrew własnej woli, zdając sobie sprawę, że konflikty Josha z ojcem, Stefanem, oraz całkowity brak jedzenia w rodzinie doprowadzą w końcu do poważniejszych problemów. Mimo niechęci Josha do przyjęcia Joeya, Howie przekonuje go, by zabrał go ze sobą, co później okazuje się dobrą decyzją. Z nadzieją, że ich talenty muzyczne pozwolą im utrzymać się, wyruszają w drogę. Howie zabrał ze sobą banjo, a Joey był świetnym wokalistą. Pierwszego dnia śpiew Joeya w połączeniu z utalentowaną grą Howiego pozwolił trio zarobić 78 centów. Josh uświadamia sobie wagę Joeya i nie żałuje już, że zabrał go ze sobą. Jednak podczas próby dotarcia do Nebrski pociągiem towarowym, trio spotyka tragedia. Howie, biegnąc obok pociągu, do którego bracia już wsiadli, został potrącony przez pociąg jadący z przeciwnego kierunku. Choć bardzo zasmuceni, Josh i Joey kontynuowali podróż, odmawiając nawet gościny życzliwego człowieka. Dwaj chłopcy przeżywali dzięki żebractwu, mimo że Josh czuł się upokorzony takim postępowaniem. W końcu, dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności, otrzymali opiekę ze strony kobiety, która namawia Joeya, by napisał do matki. Poznają również Lona Bromera zwanego Lonniem, kierowcę ciężarówki. Lonnie stracił dziecko o imieniu David, który byłby w wieku Josha, gdyby żył. Lonnie zabrał braci do Baton Rouge w stanie Luizjana. Tam Josh i Joey znaleźli pracę w wesołym miasteczku prowadzonym przez Pete'a Harrisa. Lon zostawia im swój adres i obiecują, że do niego napiszą. W wesołym miasteczku Josh zaprzyjaźnia się z karłem o imieniu Edward C., który pomaga Joshowi, wprowadzając go w grono innych pracowników. Josh szczególnie zainteresował się klaunem o imieniu Emily. Josh uważał Emily za niezwykle atrakcyjną mimo różnicy wieku; on miał 15 lat, a ona 30. Josh czuł wobec niej pewne pożądanie i towarzyszył jej, ilekroć było to możliwe. Gdy odkrył, że Emily jest zaręczona z Pete'em Harrisem, niemal całkowicie zerwał z nią relacje. Później się pogodzili. Niestety, wesołe miasteczko spłonęło, więc Josh i Joey opuścili Baton Rouge z 18 dolarami, które Josh odłożył, i 2 dolarami, które dał im Pete Harris. Para w końcu podróżuje z przemytnikiem alkoholu o imieniu Charley, który przewozi piwo w swoim samochodzie. Charley daje Joshowi banknot 20-dolarowy w zamian za jego mniejsze nominały. Josh mija sklep z butami i wchodzi do środka, planując kupić Joeyowi kalosze. Próbuje zapłacić za buty za 1,50 dolara dwudziestodolarowym banknotem, ale sklepikarz bierze całą kwotę, nie dając mu reszty. Gdy pieniądze zniknęły, dwaj chłopcy znów uciekli się do żebractwa. Jedna z kobiet, którą spotykają, początkowo odmawia im pomocy, ale potem zmienia zdanie z poczucia winy i zaprasza ich na zupę. Joey następnego dnia odwdzięcza się jej, oferując połowę bochenka chleba, który zdobył żebrząc. Wściekły na Joeya za oddanie ich ciężko wypracowanego jedzenia i osłabiony własną chorobą, zapaleniem płuc, Josh uderza Joeya. Joey przysięga, że go opuści, i rzeczywiście odchodzi, zabierając ze sobą banjo Howiego. Gdy Josh nie może go znaleźć, traci przytomność z powodu zimna i choroby. Znajduje go z informacją kontaktową do Lonniego w portfelu. Gdy Josh budzi się, odkrywa, że jest w domu Lonniego w Omaha w stanie Nebraska. Josh dowiaduje się, że Joeya nie znaleziono, i opisuje Lonniemu, co się stało. Josh poznaje również Janey, siostrzenicę Lonniego. Dwaj młodzi ludzie szybko się do siebie przekonują i zakochują się. Josh odnajduje nową nadzieję w nowym prezydencie, Franklinie Delano Roosevelcie. Lonnie, martwiąc się o Joeya, wysyła pocztówki do Mary i Emily. Gdy Mary odpowiedziała, Josh był zaskoczony, że Stefan nie śpi po nocach z powodu Josha i Joeya. Joey zostaje odnaleziony po opisaniu go w radiowym ogłoszeniu i dochodzi do szczęśliwego spotkania. Znajdują nową pracę w restauracji jako pianista i wokalista i natychmiast zyskują popularność, mimo occasional fałszowania Joeya. Josh i Janey rozstają się, pozostawiając w sercach smutek. Josh i Joey wracają do Chicago do ojca, który, ku zaskoczeniu, przychodzi na nich spotkać na dworcu i pęka płaczem, po czym Josh zauważa, że on i ojciec mają wiele wspólnego.