Odnaleziony plan wykazał, że celem spisku było zamordowanie osiemnastu osób w celu ochrony Wojsk Pancernych przed cięciami budżetowymi. Sprawcy przyznali się do winy w zamian za dożywotnie więzienie, unikając w ten sposób kary śmierci.[sep]Reacher i asystentka, porucznik Summer, udają się poinformować panią Kramer o śmierci jej męża. Gdy jednak przybywają na miejsce, okazuje się, że do domu włamano się, a panią Kramer zamordowano łomem. Reacher idzie do baru naprzeciwko motelu, aby ustalić, kim była prostytutka, i wywołuje zamieszanie, wdając się w bójkę z właścicielem, w wyniku której łamie mu kolano. Następnie recepcjonista w motelu informuje Reachera, że słyszał odjeżdżający wojskowy pojazd krótko po śmierci Kramera, co prowadzi Reachera do wniosku, że kobieta, z którą był Kramer, to oficer. W książce pojawiają się generał Vassell i pułkownik Coomer, a później ich „chłopiec na posyłki”, major Marshall. Staje się jasne, że coś ukrywają w związku z planem spotkania, który znajdował się w teczce Kramera. Wkrótce potem zamordowani zostają dwaj żołnierze, Carbone i Brubaker. Okazuje się, że Carbone złożył skargę na Reachera – pierwszą w jego szesnastoletniej karierze – za pobicie właściciela baru. To stawia Reachera w pozycji głównego podejrzanego. W rozmowie z szefem sztabu Reacher dowiaduje się, że w związku z upadkiem komunizmu w ZSRR wojsko obawia się nieuchronnych cięć budżetowych, a poszczególne rodzaje sił zbrojnych toczą ze sobą walkę o władzę. Reacher domyśla się, że Vassell, Coomer i Marshall zamordowali Carbone’a, przemycając Marshalla na bazę w bagażniku samochodu. Podejrzenie potwierdza się, gdy w bagażniku znalezione zostają odciski palców Marshalla oraz duże ilości krwi. Reacher aresztuje Vassella i Coomera za spisek mający na celu popełnienie morderstwa. Popełnia błąd, udając się sam na strzelnicę w pustyni Mojave, aby aresztować Marshalla. Marshall ukrywa się w bunkrze i jest uzbrojony. Wybucha wymiana ognia, w trakcie której Marshall wzywa swoją pancerną eskadrę, ćwiczącą w pobliżu, by ostrzelała ich pozycję. Pod osłoną nadlatywanych pocisków czołgowych i mając świadomość, że czasu jest mało, Reacher dostaje się do bunkra i postrzela Marshalla, raniąc go. Uciekając Humvee, zawozi rannego Marshalla do wojskowego szpitala. Reacher odnajduje zaginiony plan. Okazuje się, że był to schemat mający na celu zapewnienie, aby Wojska Pancerne, w których służyli spiskowcy, uniknęły redukcji. Plan zakładał zamordowanie osiemnastu prominentnych osób w armii, z których jedna już nie żyła. Vassell, Coomer i Marshall przyznają się do winy w zamian za dożywotnie więzienie, unikając grożącej im kary śmierci. Reacher przyznaje się do winy w sprawie zarzutu brutalności wniesionego przez Carbone’a i zostaje zdegradowany do stopnia kapitana, ale czuje, że oczyścił sumienie.


Scathach i Joanna d’Arc dotarły na Alcatraz, aby pomóc Perenelle, i udało im się uniknąć pułapki zastawionej przez Machiavelliego. Bohaterki wiedzą, jak wrócić do swojego czasu, i nie muszą przetrwać, czekając na ratunek ze strony Flamela i pozostałych.[sep]Flamel i Palamedes zabierają bliźnięta do Stonehenge, gdzie zwracają się o pomoc do Gilgamesza. Podczas gdy bliźnięta przyzwyczajają się do mocy, których nauczył ich Gilgamesz, Cernunnos powraca z Dzikim Polowaniem i atakuje bliźnięta oraz Gilgamesza. Gilgamesz zostaje ranny przez Archonta, ale bliźnięta używają swoich nowo odkrytych mocy, by chronić Króla. Tym, co Nicholas Flamel ukrywa przed bliźniętami, jest fakt, że Gilgamesz Król jest szalony. Choć nie posiada aury – a zatem nie może używać swoich mocy – wciąż może przekazać swoją wiedzę przebudzonym ludzkim bliźniętom. Jeśli Gilgamesz odmówi nauczenia bliźniąt, nie będą one w stanie uciec z powrotem do San Francisco, wykorzystując Linie Ley, i zostaną uwięzione w mieście dr. Johna Dee, jego rodzinnym mieście Londynie, gdzie jest on najsilniejszy. Flamel wykorzystuje Francisa, by zwerbować Palamedesa, Saraceńskiego Rycerza, do pomocy. Palamedes zabiera ich do swojego domu, złomowiska w Londynie, i udaje im się wspólnie skontaktować z Perenelle. Perenelle jest uwięziona na Alcatraz wraz z przyjaznym, ale niegodnym zaufania starszym pająkiem, Areop-Enap, po tym jak udało jej się ledwo ujść Sfinksowi i pokonać Morrigan. Morrigan została wystarczająco stłumiona przez Słowa Mocy znajdujące się na wyspie, tak że jej ciało zostało przejęte przez jej dwie siostry, Machę i Badb. Perenelle nawiązuje również krótki kontakt ze Scathach i Joanną d’Arc za pomocą wieszczby. Następnie Areop-Enap i jego armia pająków zostają zaatakowane przez napor trujących much, co zabija większość pająków i rani Areop-Enap. Billy the Kid zawiązuje sojusz z Machiavellim w próbie zabicia czarownicy, ale Perenelle, wspomagana przez Machę i Badb, wykręca parze i kradnie ich łódź, wracając na ląd ze swoim nowym sojusznikiem, Boginią Wron. Niestety, Ciemni Starsi obudzili starożytne istnienie, jeszcze potężniejsze i bardziej tajemnicze niż oni sami: Archonta. Archont, o imieniu Cernunnos, znany jest jako Rogaty Bóg i jest przywódcą stada wilkołaków zwanych Dzikim Polowaniem. Cernunnos, Dzikie Polowanie i dr Dee toczą zaciekłą bitwę z Szekspirem, Gabriel Hounds, Palamedesem, bliźniętami i Flamelem. Podczas ucieczki Josh gubi Clarenta, a Dee chwyta miecz, łącząc go z jego bliźniakiem, Excaliburem. Dwa miecze zlewają się w jeden, tworząc nowy miecz. Aktywują linie ley w Stonehenge i na drugim końcu witają ich z Perenelle. Tymczasem Scathach i Joanna d’Arc próbują dotrzeć na Alcatraz, by pomóc Perenelle, ale zostają uwięzione w prehistorycznej epoce przez Machiavelliego, który celowo zastawił pułapkę, by ich schwytać. Nie wiedzą, jak wrócić do swojego czasu i muszą próbować przetrwać, czekając, aż Flamel i inni ich znajdą i uratują.


Ayla nie posiada pamięci przodków, co utrudnia jej naukę i prowadzi do łamania ważnych zwyczajów Klanu, takich jak używanie broni przez kobiety. W wyniku narastającego konfliktu z Broudem, po objęciu przez niego przywództwa, zostaje wygnana i rozdzielona ze swoim synem.[sep]Pięcioletnia dziewczynka z ludu Cro-Magnon traci rodziców i dach nad głową w wyniku trzęsienia ziemi, które niszczy obóz jej rodziny. Przez kilka dni błąka się bez celu, naga i niezdolna do zdobycia pożywienia. Po ataku jaskiniowego lwa, podczas którego cudem uchodzi z życiem, oraz wyczerpaniu głodem i infekcji ran, pada, będąc o krok od śmierci. Narracja przenosi się do grupy neandertalczyków, „Klanu”, której jaskinia została zniszczona w trzęsieniu ziemi i która poszukuje nowego domu. Uzdrowicielka grupy, Iza, odkrywa dziewczynkę i prosi Bruna, przywódcę Klanu, o zgodę na pomoc choremu dziecku, mimo że jest ono wyraźnie członkiem „Innych”, nieufnych wrogów Klanu. Dziewczynka zostaje adoptowana przez Izę i jej brata Kreba. Creb jest „Mog-urem”, czyli szamanem tej grupy, mimo że jest okaleczony w wyniku trudnego porodu spowodowanego jego nienaturalnie dużą głową oraz późniejszej utraty ręki i nogi po ataku jaskiniowego niedźwiedzia. Klan nazywa ją Ayla, ponieważ nie potrafią wymówić jej imienia. Zaraz po tym, jak Iza zaczyna jej pomagać, Klan odkrywa ogromną, piękną jaskinię; wielu ludzi zaczyna postrzegać Aylę jako przynoszącą szczęście, zwłaszcza że pomyślność nadal im sprzyja, gdy żyje wśród nich. W książkach Auel neandertalczycy posiadają jedynie ograniczony aparat mowy i rzadko mówią, ale mają wysoce rozwinięty język migowy. Nie śmieją się ani nawet się nie uśmiechają i nie płaczą; gdy Ayla płacze, Iza myśli, że ma chorobę oczu. Odmienny proces myślenia Ayli prowadzi do łamania ważnych zwyczajów Klanu, w szczególności tabu dotyczącego posługiwania się bronią przez kobiety. Jest uparta i pełna ducha, ale bardzo stara się dopasować do neandertalczyków, choć musi uczyć się wszystkiego na własnej skórze; nie posiada przodków pamięci Klanu, które pozwalają im wykonywać pewne zadania po jednym pokazie. Jej głównym przeciwnikiem jest Broud, syn przywódcy, egomaniak, który uważa, że zabiera mu chwałę i uwagę. Gdy oboje dorastają, nienawiść między nimi narasta. Gdy są młodymi dorosłymi, Broud gwałti Aylę, ale ona zachodzi w ciążę i cieszy się z narodzin syna. Książka kończy się śmiercią Kreba, objęciem przywództwa przez Brouda i wygnaniem Ayli, która wyrusza, by znaleźć innych ludzi swojego rodzaju. Nie wolno jej zabrać ze sobą syna. Rozłąka prześladuje ją poczuciem winy i żalu przez resztę serii.


Po śmierci admirała Radżampeta, Winston Kingsford zapewnił władze Ligi Słonecznej, że to Liga posiada przewagę militarną, co pozwoliło im na planowanie otwartej inwazji. W odpowiedzi na działania Ligi, rząd Beowulf potwierdził swoje pełne poparcie dla polityki mandarynów, co skłoniło władze Ligi do rezygnacji z jakichkolwiek planów ataku na ten układ.[sep]Akcja książki rozpoczyna się w marcu 1922 r. ery dominikańskiej (P.D.), gdy napięcia między Gwiezdnym Imperium Manticore a Ligą Słoneczną wciąż narastają po bitwach pod Nową Toskanią, Wrzecionem i ataku na Yawatę. Manticore zaczyna wdrażać „Plan Lakoön”, odwołując wszystkie swoje statki handlowe z przestrzeni Ligi, przejmując kontrolę nad mostami i węzłami robaków oraz odmawiając do nich dostępu jednostkom Ligi. Gdy skutki działań Manticore zaczynają odbijać się echem w całej Lidze, Stały Podsekretarz Wyższy Innokentij Kołokołcow i jego czterej współpracownicy, wyżsi urzędnicy, zwani pogardliwie „pięcioma mandarynami”, zaczynają odczuwać presję ze strony korporacji międzygwiezdnych oraz krytykę ze strony mediów. Mimo że jasne jest, iż Manticore jest w stanie wyrządzić gospodarce Logi ogromne szkody, mandaryni nie są skłonni zapłacić politycznej i dyplomatycznej ceny za wzięcie odpowiedzialności za działania Floty Ligi. Nadal popierają planowaną przez admirała Radżani Radżampeta inwazję na układ gwiezdny Manticore, mimo ryzyka, że niepowodzenie inwazji sprawi, iż będą wyglądać jeszcze słabiej i mniej skutecznie niż wcześniej. Tymczasem kapitan Anton Zilwicki i agent Wiktor Cachat przybywają do Haven i przedstawiają prezydent Eloise Pritchart dowody na zaangażowanie Mesy w zamachy, które doprowadziły do wznowienia działań wojennych między Haven a Manticore. Po usłyszeniu tego oraz uzupełniających informacji od ich zbiega, dr. Herlandera Simõesa, dotyczących innych nowych technologii i ujawnień dotyczących Mesy, dotychczas nieznanych, Pritchart wyrusza w bezprecedensową wizytę państwową do Manticore. Dowody są przedstawione niechętnej cesarzowej Elżbiecie, która ostatecznie uznaje, że Haven nie jest już wrogiem i zgadza się nie tylko na negocjowanie traktatu pokojowego, ale także na przyjęcie oferty Pritchart zawarcia sojuszu wojskowego przeciwko nadchodzącemu atakowi Ligi. Po usłyszeniu o tej wizycie i informacjach wywiadowczych, które Zilwicki i Cachat przywieźli ze sobą dotyczących planów Mesy, rząd Beowulf przybywa z nieoczekiwaną wizytą, aby dołączyć do nowej „Wielkiej Koalicji”. Niedługo potem Protektor Benjamin Mayhew przybywa z Graysona, aby wziąć udział w rozmowach pokojowych i reprezentować pozostałych członków Sojuszu Manticore. Admirał Filareta przybywa do układu Manticore z ogromną flotą 420 superdrednotów i kieruje się w stronę Sfinksa. Flota Wielkiej Koalicji, pod ogólnym dowództwem Honor, realizuje swój plan bitewny. Następnie Honor kontaktuje się z Filaretą i próbuje go odwieść od kontynuowania misji. Filareta odmawia ustąpienia, mimo powtarzanych ostrzeżeń Harrington, aby nie przekraczać granicy hiperprzestrzeni układu, i żąda, aby wycofała swoje statki i poddała się. 11. Flota Ligi Słonecznej przekracza granicę hiperprzestrzeni, a Harrington uruchamia swoją pułapkę – jej własne okręty wyłaniają się ze stelażu przed 11. Flotą, podczas gdy siły Haven wypadają z hiperprzestrzeni za jej plecami. Harrington ponownie kontaktuje się z Filaretą i ujawnia podstęp. Filareta zdaje sobie sprawę, że jego pozycja jest beznadziejna, i wydaje rozkaz poddania się, ale do jego szoku, jego oficer operacyjny nagle, bez rozkazu, wystrzeliwuje wszystkie 51 000 rakiet z ich kontenerów. Harrington natychmiast otwiera ogień w odpowiedzi. Całkowite straty Ligi Słonecznej w Drugiej Bitwie o Manticore są oszałamiające, nawet jak na standardy tej floty. Własne straty Manticore są znikome. Na Beowulf dodatkowa flota wysłana w celu wsparcia 11. Floty przez terminal robaka zostaje zmuszona do odwrotu, gdy napotyka połączone siły Lokalnej Floty Obronnej Beowulf i zespołu bojowego Manticore pod dowództwem admirał Alice Truman. W obliczu wiadomości o zniszczeniu 11. Floty pięciu mandarynów zmuszonych jest zmierzyć się z konsekwencjami tej klęski. Ich niepowodzenie w zmiażdżeniu Manticore i odwróceniu skutków ich działań stanowiło poważny cios dla prestiżu Ligi. Jednak jakiekolwiek negocjowane porozumienie z Manticore zostałoby zawarte z pozycji słabości, więc decydują, że nie mają wyboru i muszą kontynuować obecną politykę. Oskarżają Manticore o zdradę, a Beowulf o zdradę stanu z powodu niezgody z polityką Ligi wobec Manticore. Ich wysiłki mające na celu przekonanie opinii publicznej przynoszą sukces, a ambasada Manticore i biuro delegacji Zgromadzenia Beowulf są oblegane przez wściekłe tłumy protestujące przeciwko ich działaniom. Admirał Rajampet, mimo niepowodzenia swojej strategii przeciwko Manticore, nie zamierza stać się kozłem ofiarnym mandarynów i przygotowuje się do ujawnienia kompromitujących informacji o wszystkich nich, jeśli spróbują zrzucić na niego winę za to niepowodzenie. Jednak przed spotkaniem z nimi nagle popełnia samobójstwo. Po śmierci admirała Rajampeta jego zastępca, admirał Winston Kingsford, staje się pełniącym obowiązki szefa Ligi Słonecznej i zostaje wezwany do biura Kołokołcowa, aby poinformować go o wojskowych opcjach Ligi wobec Manticore. Kingsford, znacznie ostrożniejszy i mądrzejszy od Rajampeta, niezwłocznie informuje Kołokołcowa o nieprzyjemnej prawdzie: przewaga militarna Manticore nad Ligą jest przytłaczająca, a wszelkie dalsze starcia między ich odpowiednimi okrętami kapitalnymi zakończą się jednostronną rzezią. Jeszcze gorsza jest analiza ekonomiczna i polityczna przedstawiona Kołokołcowi na tym spotkaniu. Ostatecznie Kingsford przedstawia Kołokołcowi ich jedyne opcje: prowadzenie wojny przeciwko żegludze handlowej, dopóki nie zdołają dorównać zdolnościom militarnym Manticore, lub prośbę o warunki pokoju. Kołokołcow przekonuje pozostałych mandarynów, że ich najlepsza szansa to przyjęcie rekomendacji Kingsforda, odniesienie kilku zwycięstw i dopiero wtedy próba negocjowania porozumienia, które nie byłoby szkodliwe dla wewnętrznej stabilności Ligi. Próbują również doprowadzić do zbadania rządu Beowulf pod zarzutem zdrady stanu, aby odwrócić uwagę od własnych niepowodzeń. Manewr ten jednak mocno się wywraca, gdy szef delegacji Beowulf do Zgromadzenia oświadcza w odpowiedzi na wniosek, że jej rząd zamierza powołać się na nigdy niewykorzystany fragment konstytucji Ligi, który pozwala systemom członkowskim na wystąpienie z Ligi, co ma zostać potwierdzone przez referendum wśród wyborców z Beowulf (które na pewno przejdzie z ogromną przewagą). Opowieść kończy się wskazówką, że planowany jest atak Ligi Słonecznej na Beowulf, aby zapobiec tej ewentualności.


Chłopiec zaczął obdarowywać Pożyczaczy meblami z domku dla lalek, zamiast wyrządzić im krzywdę po odkryciu ich miejsca zamieszkania. Kucharka Driver przyłapała go jednak na dostarczaniu nocnych prezentów, co doprowadziło do odkrycia ich domu i wezwania deratyzatora.[sep]:Streszczenie powieści z 1952 roku Czternastoletnia Arrietty Clock mieszka z rodzicami, Podem i Homily pod podłogą w domu. Jako Pożyczacze przetrwają dzięki „pożyczaniu” przez Poda przedmiotów od „ludzi fasoli” mieszkających nad podłogą. Pewnego dnia Pod wraca do domu wstrząśnięty po pożyczeniu zabawkowej filiżanki do herbaty. Po odesłaniu Arrietty do łóżka Homily dowiaduje się, że został „zobaczony” przez jednego z wielkich – chłopca, który został wysłany z Indii, aby mieszkać ze swoją ciotką podczas rekonwalescencji po gorączce reumatycznej. Pamiętając los ich siostrzenicy Eggletiny, która zabłądziła i nigdy nie wróciła po tym, jak (nieświadomie) jej ojciec został zauważony, a wielcy przynieśli kota, Pod i Homily postanawiają ostrzec Arrietty. W trakcie rozmowy Homily uświadamia sobie, że Arrietty powinna być pozwolone chodzić na pożyczanie z Podem. Kilka dni później Pod i Arrietty wybierają się na wyprawę, aby zdobyć włókna z wycieraczki do szczotki do szorowania. Arrietty wychodzi na zewnątrz, gdzie spotyka (ludzkiego) Chłopca i nawiązuje z nim przyjaźń. W pewnym momencie Arrietty mówi Chłopcu, że nie może być wielu jego rodzajów, ale jest wielu jej rodzajów. On się nie zgadza i opowiada jej o czasach, gdy widział setki, a nawet tysiące wielkich ludzi w jednym miejscu. Arrietty uświadamia sobie, że nie może udowodnić, że są inni Pożyczacze na świecie poza nią i jej rodzicami, i jest tym zdenerwowana. Chłopiec proponuje zanieść list do nory borsuka dwa pola dalej, gdzie jej wujek Hendreary (ojciec Eggletiny), ciotka Lupy i ich dzieci mieli wyemigrować. Podczas późniejszej wyprawy Arrietty udaje się wsunąć list pod wycieraczkę, gdzie Chłopiec zgodził się go szukać. Tymczasem Arrietty dowiaduje się od Poda i Homily, że gdy wielcy ludzie się zbliżają, czują „uczucie”. Martwi się, że nie miała tego uczucia, gdy zbliżał się Chłopiec, więc ćwiczy, chodząc do określonego korytarza, nad którym często stoi kucharka, pani Driver. Słyszy rozmowę Driver i ogrodnika, Crampfurla, o Chłopcu. Driver jest zirytowana, że chłopiec nieustannie przesuwa wycieraczkę, a Crampfurl martwi się o niego po tym, jak widział go na polu wołającego „Wujek coś tam”, po tym jak Chłopiec zapytał go, czy są na polu nory borsuków. Crampfurl jest przekonany, że Chłopiec trzyma fretkę. Arrietty staje się niespokojna i wyrusza sama, by znaleźć Chłopca. Jak się okazuje, on znalazł jej list, dostarczył go i wrócił z odpowiedzią – tajemniczą notatką proszącą, aby powiedziała ciotce Lupy, by wróciła. Potem Pod odkrywa Arrietty rozmawiającą z Chłopcem i zabiera ją do domu. Pod i Homily są przerażeni, ponieważ Chłopiec prawdopodobnie domyśli się, gdzie mieszkają. Mają rację, ale Chłopiec, zamiast chcieć im zaszkodzić, przynosi im prezenty w postaci mebli do domku dla lalek z pokoju dziecięcego. Przeżywają okres „pożyczania ponad wszelkie marzenia o pożyczaniu”, ponieważ Chłopiec daje im prezent za prezentem. W zamian Arrietty jest pozwolone wychodzić na zewnątrz i czytać mu na głos. Tymczasem Driver zauważa brak kilku przedmiotów i uważa, że ktoś robi jej kawał. Zostaje późno i przyłapuje Chłopca przynoszącego nocny prezent swoim nowym przyjaciołom. Widzi Pożyczaczy i znajduje ich dom. Chłopiec próbuje uratować Pożyczaczy, ale Driver zamyka go w pokoju dziecięcym. Po trzech dniach Chłopiec ma zostać odesłany do Indii. Driver okrutnie zabiera go do kuchni przed pójściem do deratyzatora, aby wywędrować Pożyczaczy z ich domu. Chłopcowi udaje się uciec i zerwać kratkę na zewnątrz. Nigdy nie widzi, jak Pożyczacze uciekają, ponieważ przyjeżdża powóz, aby go zabrać. Jego siostra (młoda pani May, narratorka na początku i końcu książki) później sama odwiedza dom i jest w stanie pójść do nory borsuka i zostawić tam prezenty, które znikają przy kolejnej wizycie. Jednak powieść kończy się niejednoznacznie, gdy mówi Kate, że gdy wraca do nory borsuka, znajduje książkę, którą uważa za książkę „Memoranda” Arrietty – i że pismo w niej jest niezwykle podobne do pisma jej brata.


W opisywanej rzeczywistości słowo „nauka” jest uważane za obsceniczne, a używanie elektryczności jest całkowicie zabronione. Jedyną dopuszczalną formą silnika spalinowego pozostaje silnik Diesla, który nie wymaga iskry do działania.[sep]Główny bohater, dziesięcioletni Hubert Anvil, jest chórzystą w bazylice św. Jerzego w Coverley (w rzeczywistości Cowley), dla którego zaczyna się tragedia, gdy jego nauczyciele i hierarchia kościelna, aż po samego papieża, orzekają, że wspaniały głos chłopca jest zbyt cenny, by poświęcić go dojrzewaniu. Mimo własnych wątpliwości musi poddać się kastracji, jednej z dwóch „zmian” z tytułu książki. Wgląd w ten świat jest oferowany podczas nieudanej ucieczki Anvila przed władzami kościelnymi, z odniesieniami do alternatywnych wersji znanych postaci politycznych i kulturalnych. Matka Huberta prowadzi nielegalny romans z kapelanem rodziny, a jego brat, Anthony, jest liberalnym dysydentem sprzeciwiającym się represyjnej polityce kościoła. W tej osi czasu występują dwa kluczowe odstępstwa od znanej historii. Krótkie małżeństwo księcia Artura Tudora i Katarzyny Aragońskiej przyniosło potomka – Stefana II, króla Anglii. Gdy Henryk z Yorku („Ohydny”) próbował przejąć tron swego bratanka, miała miejsce papieska krucjata („Wojna o sukcesję angielską”), mająca na celu przywrócenie prawowitego dziedzica, która zakończyła się „Świętym Zwycięstwem” pod Coverley, ustanowionym stolicą kościelną Anglii. Po drugie, Reformacja nie miała miejsca, ponieważ Marcin Luter pogodził się z Kościołem katolickim, a później został papieżem Germanianem I. Antysemityzm Lutra mógł w większym stopniu zainfekować tę historię za jego pontyfikatu, gdyż w powieści ujawniono, że Żydzi zmuszani są do izolacji i noszenia żółtych gwiazd w celu oznaczenia swojej religijnej i etnicznej tożsamości. W tej historii Tomasz More nie ożenił się i wstąpił na tron papieski jako papież Hadrian VII. Chociaż Stolica Apostolska wciąż sprawuje władzę w zachodniej Europie, w tej wersji XX wieku protestantyzm ogranicza się do odłączonej Republiki Nowej Anglii, która obejmuje takie miejsca jak Cranmeria (nazwana od Thomasa Cranmera), Hussville (od Jana Husa), Waldensia (waldensi) i miasto Wyclif (od Johna Wycliffe’a). Głową schizmatyckiego kościoła w Nowej Anglii jest Arcyprezbiter Arnoldstown (nazwanego od Benedicta Arnolda). Joseph Rudyard Kipling sprawował urząd „Pierwszego Obywatela” w latach 1914–1918, podczas gdy Edgar Allan Poe był cenionym generałem, który zginął w chwili swojego zwycięstwa nad połączonymi siłami Luizjany i Meksyku w wojnie lat 1848–1850. Pod koniec książki dowiadujemy się, że ten protestancki kraj ma również nieprzyjemne cechy, takie jak praktykowanie apartheidu wobec rdzennych Amerykanów i surowy system karny. Anglia dominuje na Wyspach Brytyjskich: na przykład Irlandia nazywana jest „Zachodnią Anglią”. Zamiast demokracji parlamentarnej, Wyspy Angielskie są zarządzane przez Konwokację duchowieństwa odpowiedzialną przed hierarchią katolicką. Rządy Kościoła są absolutne i totalitarne, kontrolowane przez Święte Oficjum, odpowiednik KGB lub Gestapo. (Wspominani są pośrednio Monsignor Henricus i Laurentius – Heinrich Himmler i Ławrientij Beria). Stan świata jest zilustrowany w opisie postaci narodowych, kościelnych i królewskich podczas pogrzebu Stefana III, zmarłego króla Anglii, który rozpoczyna książkę. Wzmianka o królach Portugalii, Szwecji, Neapolu i Litwy sugeruje, że w tej historii nie istnieje włoskie państwo narodowe ze względu na świecką siłę papiestwa. Wspomniany jest również carewicz Moskwy, co sugeruje, że carzym panuje, a dauphin prowadzi do wniosku, że francuska monarchia również nadal istnieje. Niemcy są państwem narodowym, znanym jako Almaigne i rządzonym przez cesarza, choć może nie mieć dokładnie tych samych granic. „Wikariusz generalny” „cesarza-patriarchy” Kandii sugeruje, że Grecki Kościół Prawosławny przetrwał jako odrębna jurysdykcja kościelna, choć na wygnaniu z rodzimej Grecji (która wciąż znajduje się pod panowaniem osmańskim) i z siedzibą na Krecie. Wreszcie, ten otwierający fragment cytuje „wicekrólów” Indii, Brazylii i Nowej Hiszpanii, co sugeruje, że kolonializm i bezpośredni imperializm są wciąż rzeczywistością. Istnieje chrześcijańsko/muzułmańska zimna wojna między papiestwem a Imperium Osmańskim. Papież Jan XXIV to machiavellistyczny Jorkszczyk, który pozwala zimnej wojnie na rozgrzanie się jako malthusjański plan rozwiązania problemu wzrostu populacji Europy – kościół ma dostęp do broni biologicznej jako alternatywy dla kontroli urodzeń, której wcześniejszy zakaz papieski Jan XXIV odrzuca. Epilog książki, osadzony w 1991 roku, piętnaście lat po wydarzeniach z głównej części książki, ujawnia, że wydarzenia potoczyły się zgodnie z planem papieża. Nadwyżkowa populacja Europy stała się mięsem armatnim w wojnie, która zakończyła się wąskim zwycięstwem, mimo wspomnienia, że Imperium Osmańskie dotarło aż do Brukseli. Jednak jeden z przyjaciół z dzieciństwa Huberta, Decuman, jest wspomniany jako będący wśród wojsk okupacyjnych w Adrianopolu w dalekiej zachodniej Turcji, co sugeruje, że Osmanowie albo przegrali wojnę, albo przynajmniej zostali zmuszeni do znaczących ustępstw terytorialnych na rzecz katolickiego Zachodu. Dzieła Williama Szekspira były w tej historii tłumione, choć oryginalny tekst „Hamleta” Thomasa Kyda przetrwał i jest wciąż grany w 1976 roku. Shelley żył do 1853 roku, w którym to podpalił Castel Gandolfo pod Rzymem i zginął. W przeciwieństwie do niego, Mozart, Beethoven, Blake, Hockney i Holman Hunt pozwolili, by ich talenty poddały się autorytetowi religijnemu. Edward Bradford argumentuje, że wybór autorów i muzyków nie ma na celu sugerowania własnych preferencji Amisa, lecz kwestionuje wartość sztuki podporządkowanej destrukcyjnej ideologii, która tłumi wolność seksualną i ludzki wybór. Podkreślając duchowną dominację w tym świecie, mała kolekcja książek Huberta obejmuje cykl powieści o Ojcu Bondzie (połączenie Ojca Browna i Jamesa Bonda), a także „Władcę Kielichów” („Władca Pierścieni”), „Podróże św. Lemuela” („Podróże Guliwera”) i „Wiatr w krużgankach” („Wiatr w wierzbach”). Wspomniany jest również Monsignor Jean-Paul Sartre z jezuitów, a A. J. Ayer jest profesorem teologii dogmatycznej w New College w Oksfordzie. Słowo „nauka” jest wprost brudnym słowem, a choć „wynalazek” nim nie jest, zakres działalności wynalazców jest poważnie ograniczony. Elektryczność została zakazana; jedyną dozwoloną formą silnika spalinowego jest silnik Diesla, który działa bez iskry. Częścią przyjemności płynących z lektury jest „alternatywna technologia”, przypominająca przyjaciela Amisa i współautora Harry’ego Harrisona, taki jak pociąg, który zabiera postacie z Londynu do Rzymu w zaledwie siedem godzin, przez Most Kanału La Manche Thomasa Sopwitha. Nawiązania do znanych postaci historycznych obejmują scenę polityczną w Wielkiej Brytanii lat 70. i mogą odzwierciedlać coraz bardziej konserwatywne postawy Amisa. Na przykład Lord Stansgate (Tony Benn) przewodzi Świętemu Oficjum, a oficerowie Paul Foot i Corin Redgrave to dwaj z jego budzących strach operatorów. Papież Jan XXIV to lekko zamaskowany Harold Wilson, a jego sekretarzem stanu jest Enrico Berlinguer. Inne odniesienia są bardziej niejasne; miłośnicy opery z dobrą znajomością łaciny będą jednak w stanie zidentyfikować dwóch kastratów z Watykanu, Federicusa Mirabilisa i Lupigradusa Viaventosę, jako niemieckich śpiewaków Fritza Wunderlicha i Wolfganga Windgassena, obu niedawno zmarłych w czasie, gdy Amis pisał tę książkę. Chociaż duża część interesu powieści, jak i wiele zabawy, tkwi w szczegółach alternatywnego świata stworzonego przez Amisa, fabuła jest silna, a wiele postaci jest żywo nakreślonych i wiarygodnych w takim otoczeniu. Istnieje niezwykły wgląd w twórczość muzyczną (Hubert miał szansę stać się tak utalentowanym kompozytorem, jakim był śpiewakiem), a sposoby, w jakie silni liberałowie mogą zachować integralność pod teokracją, są zilustrowane przez starszego brata Huberta, Anthony’ego, i starszego chórzystę Decumana.


Colin i Terry, których domy zostały zbombardowane, rozbijają obóz na polach i następnego dnia sprzedają sąsiadom ugotowane ryby. Wysiłki chłopców spotykają się z krytyką i oznaczają koniec bardziej dorosłego etapu w życiu Colina.[sep]Powieść rozpoczyna się w szkole Colina Lockwooda podczas lekcji historii, w noc po nalocie. Colin zasnął, co wywołuje sarkazm ze strony nauczyciela, pana Kitchena. W domu Colin denerwuje matkę i starszą siostrę Mary, więc postanawia odwiedzić ojca, który pracuje w katedrze w Exeterze. W katedrze Colin zapisuje inskrypcję wyrytą przez jednego ze swoich przodków, do zadania domowego z historii. Ponieważ pan Lockwood musi sprawdzić przygotowania przeciwpożarowe, Colin po raz pierwszy wchodzi na szczyt południowej wieży i jest pod wrażeniem rozległego widoku na miasto. Przez przypadek zostawia tam swoją kurtkę, a w kieszeni zadanie domowe. Gdy Colin wraca do domu, matka zatrudnia go do rozdawania sherry i przekąsek podczas pokazu mody w Nimrod's tego wieczoru. Colin odkrywa, że całkiem dobrze bawi się w tej roli i jest zaskoczony, gdy na przyjęcie pojawiają się pan Kitchen i jego żona. Dopada go atak śmiechu, gdy słucha mówczyni, pani Wimbleball, która w entuzjastyczny sposób opisuje nową kolekcję, przez co matka wyprasza go stamtąd. Postanawia odebrać kurtkę z wieży katedry i wspina się na dach. W tym momencie zaczynają wycy syreny, a samoloty pojawiają się niezwykle szybko. Colin widzi począk bombardowania i jest zachwycony i zafascynowany, dopóki nie uświadamia sobie niebezpieczeństwa. W trakcie przerwy w ostrzale zbiega po schodach do schronu przeciwlotniczego. Po drodze cudem unika trafienia ogniem karabinu maszynowego. Pan Lockwood i jego młodsza córka June są w domu, gdzie chronią się pod schodami. Na dom spada bomba, niszcząc połowę budynku. Gdy wydaje sygnał odwołania alarmu, mogą przedostać się przez gruzy na ulicę. W Nimrod's kilka osób zostaje uwięzionych w windzie, gdy trafiona zostaje elektrownia. Gdy bomba trafia w sklep, pani Lockwood zostaje ranna, pani Wimbleball jest sparaliżowana, a małżeństwo Kitchen ginie na miejscu. Mary i jej chłopak Lars są w kinie i natychmiast udają się do najbliższego schronu. Mary, która jest pielęgniarką, bardzo chce dotrzeć do szpitala, ale Lars zmusza ją do czekania na sygnał odwołania alarmu. Później w szpitalu Mary widzi przywożoną nieprzytomną matkę. Colin spotyka w schronie swojego kolegę ze szkoły, Terry'ego, który mówi w cockneyu, i choć wcześniej byli w konflikcie, wspólne doświadczenie zbliża ich do siebie. Ponieważ ich sklep z rybami został zniszczony, Colin zaprasza Terry'ego do siebie na noc, nie wiedząc, że jego dom również został zbombardowany. Zamiast tego rozbijają obóz na polach. Następnego dnia jest jasne, że mimo dewastujących zniszczeń w centrum miasta, katedra w dużej mierze ocalała, co podnosi morale. Colin i Terry postanawiają wykorzystać część ryb, które nie są już zamrożone, by dostarczyć darmowe jedzenie sąsiadom. Gotują przez cały dzień i zbierają pochwały za swoje wysiłki. Jest to początek nowego etapu w życiu Colina, bardziej niezależnego i dorosłego. Pozostali członkowie rodziny radzą sobie gorzej, choć znajdują nowy dom. Pan Lockwood jest przytłoczony pracą, pani Lockwood wraca do zdrowia, ale tęskni za domem, Mary jest przygnębiona i prześladowana widokiem odniesionych ran, a June opłakuje wszystkie swoje ukochane książki i zabawki.


Frank Deakin, znany pierwotnie jako Fischel Daniecki, został wysłany z Anglii do Berlina w ramach akcji Kindertransport. Po wojnie, gdy dowiedział się, że reszta rodziny przeżyła Holokaust, zrezygnował z przyjęcia nowej tożsamości, aby odciąć się od bolesnej przeszłości.[sep]*Moritz Daniecki to młody polski Żyd urodzony w 1896 roku we wsi Ulanów nad rzeką San, na obrzeżach wielkiego Cesarstwa Austro-Węgierskiego, graniczącego z Rosją. Poznaje Lotte i zakochuje się w niej, ale następnie zostaje powołany do armii i walczy na Froncie Wschodnim w Galicji i Karpatach, zanim w 1915 roku podda się Rosjanom i trafi do obozu jenieckiego w Srentensku na Syberii. Dwa lata później rozpoczyna niebezpieczną podróż ucieczki z powrotem do Europy wraz z byłym towarzyszem broni, Frantzem Királyem, i wraca do Europy w 1920 roku, by oświadczyć się Lotte. W powieści Moritz jest starszym mężczyzną umierającym na gruźlicę w swoim domu w Berlinie (którą zaraził się w podróży i z której nigdy nie wyzdrowiał) i opowiada o swoich przeżyciach na łożu śmierci synowi Fischelowi, o którym później dowiadujemy się, że to Frank Deakin. *Lotte Steinberg, córka zamożnego żydowskiego kuśnierza z Ulanowa, jest kochanką Moritza Danieckiego. Jej rodzice nie aprobują jednak jej trwałego uczucia do niego i starają się zaaranżować jej małżeństwo z bogatym prawnikiem w Wiedniu, gdy Moritz jest poza domem. *Jerzy Ingwer to najlepszy przyjaciel Moritza z dzieciństwa. Służą razem w armii austro-węgierskiej, ale Jerzy ginie z zimna podczas austriackiej kampanii zimowej w Karpatach. *Frantz Király to cyniczny, pesymistyczny i wiecznie narzekający Węgier z oddziału Moritza, którego egoistyczne zachowanie prowadzi do pojmania go wraz z Moritzem przez armię rosyjską. Mimo ich różnic, dwaj mężczyźni nawiązują niechętną przyjaźń i wspólnie uciekają przez syberyjską dzicz, aż pogarszający się stan Királya sprawia, że postanawia on zostać w Irkucku. *Leo Deakin to angielski student doktorancki zoologii na University College London. Był chłopakiem zmarłej Eleni, która zginęła w wypadku autobusowym koło Latacungi w Ekwadorze. Obwinia się za swoją lekkomyślną pomyłkę. Jest racjonalną, intensywną postacią, a jego strata popycha go do depresji, złudzeń i skłonności obsesyjno-kompulsyjnych, a także szuka pocieszenia w dziwactwach fizyki kwantowej. Ostatecznie znajduje ukojenie w swojej oddanej przyjaciółce i powierniczce, Hannah. *Eleni była dziewczyną Leo przez dwa lata, a jej przedwczesna śmierć inicjuje emocjonalną podróż, którą Leo przechodzi w trakcie książki. Poznali się w Camden, gdy Eleni była pierwszoroczniaczką na UCL. Eleni była współczującą i beztroską postacią, o czym świadczy jej praca dla Amnesty. Była Greczynką z wyspy Kithos; jej rodzice, Georgios i Alexandria, są rozwiedzeni. *Frank Deakin to ojciec Leo. Osierocony w młodym wieku, Frank jest samotnicą, wrażliwą postacią, a dziecięce doświadczenia mają głęboki wpływ na niego i jego relacje z innymi. Po śmierci Eleni obserwowanie zmiany w osobowości syna skłania go do większej otwartości na temat siebie. Później dowiadujemy się, że mieszkał w Berlinie jako dziecko tuż przed II wojną światową i że nazywał się wtedy Fischel Daniecki. Został wysłany do Anglii przez matkę Lottę w ramach Kindertransportu i był prześladowany przez rówieśników za bycie Niemcem. Po wojnie, po usłyszeniu, że reszta jego rodziny została zamordowana w Holokauście, przyjął nową tożsamość jako Anglik, próbując uciec od swojej traumatycznej przeszłości. *Hannah Johnson to jedna z najlepszych przyjaciółek Leo. Poznali się pierwszego dnia na uniwersytecie i stopniowo zbudowały trwałą przyjaźń. Jest żywiołową postacią, której ekstrawertyczna osobowość ukrywa własny smutek po stracie matki na raka w wieku dziesięciu lat. Hannah stoi u boku Leo podczas jego żałoby i pozostaje wspierająca mimo późniejszych problemów i napięć w ich relacji. Później w książce staje się sierotą, gdy umiera jej ojciec, a jej emocje są odwzajemniane przez ojca Leo, Franka, który przeszedł przez podobne doświadczenie. Na końcu Leo i Hannah zakochują się w sobie z szacunku do ich osobistych strat. *Roberto Panconesi to młody Włoch pracujący jako wykładowca filozofii fizyki. Jest popularny, zwłaszcza wśród studentek, i znany ze swoich ekscentrycznych teorii i indywidualnego stylu nauczania. Liberalna i otwarta postać, jego opinia i opis fizyki kwantowej zachwyca i inspiruje opłakującego Leo, który znajduje sposób na widzenie i rozumienie miłości oraz świata wokół siebie poprzez słowa Roberto. Roberto sugeruje również, aby Leo zapisywał wszystko niezwykłe i osobiście dla niego ważne w notatniku. Powieść jest przeplatana zbiorem cytatów, notatek i obrazów o miłości i życiu przedstawiających ten notatnik.


Rothbart zabija Odile jego własnym sztyletem, uniemożliwiając uratowanie Odette i Zygmunta przed utonięciem. Wskutek śmierci Odile klątwa nadal działa, co potwierdza fakt, że dziewczęta tracą ludzką postać po wschodzie słońca.[sep]Odile von Rothbart to młoda czarownica kształcąca się pod okiem swojego ojca. Kocha go i szanuje, częściowo dlatego, że wpoił jej przekonanie, iż kobiety mają być lojalne wobec mężczyzn. W ogrodach żyje „stado” – grupa młodych kobiet, na które Rothbart rzucił czary, ponieważ były niewierne swoim mężom lub ojcom. Dotyka ich klątwa zmuszająca ich do przemiany w łabędzie w ciągu dnia i przybierania ludzkiej postaci jedynie w godzinach, gdy świeci księżyc. Najpiękniejszą i najbardziej szlachetną z nich jest księżniczka Odette, Królowa Łabędzi. Odile jest niecierpliwa, ponieważ jej ojciec rzadko ją chwali, mimo że (a może właśnie dlatego) dorasta na jego równię pod względem magicznych umiejętności. Nigdy nie widziała zbyt wiele świata poza majątkiem ojca, ale wie, że chciałaby towarzystwa innych ludzi. Nie interesują ją łabędzie, ponieważ wydają się jej brakować jej inteligencji, a także dlatego, że Rothbart nauczył ją ich gardzić.

Gdy Odette otwarcie sprzeciwia się Rothbartowi, wyzywając go, by podał przekonujący powód swojej kary wobec stada, on proponuje jej układ: jeśli zdoła zdobyć i utrzymać lojalność mężczyzny przez cały miesiąc, klątwa więżąca stado zostanie złamana. Warunkiem umowy jest to, że młody mężczyzna musi dokładnie wiedzieć, co zrobiła Odette (odmówiła poślubienia wybranka przez ojca i uciekła z dworzaninem), a mimo to złożyć jej przysięgę lojalności. Wtedy Rothbart prowadzi stado wraz z Odile w długą podróż do królestwa Zygmunta.

W wątku pobocznym królowa Klotylda to kompetentna, ale bezwzględna kobieta sprawująca regencję w imieniu Zygmunta. Nie chce oddać władzy synowi, gdy ten skończy 18 lat – wydarzenie to jest zaledwie kilka miesięcy w przyszłości. Planuje dla niego uroczystość urodzinową, na którą przybędzie sześć pięknych księżniczek, wszystkich potencjalnych narzeczonych, mających odwrócić jego uwagę od sprawowania władzy. Klotylda potajemnie liczy na to, że zabije Zygmunta i sama przejmie tron lub będzie nadal sprawować regencję w imieniu wnuka. W jej spisku pomaga jej Uwe, jej truwer i były kochanek. Zygmunt sam w sobie jest uwodzicielem i łotrem, ale przeżycie religijne przekonuje go do zmiany swojego postępowania. Klotylda jest zrozpaczona, ponieważ nawrócony Zygmunt zyskuje szacunek jej dworu. Baron Rothbart odwiedza Klotyldę i prosi, by pozwoliła jego własnej córce wziąć udział w festynie jako potencjalnej narzeczonej. Wyraża na to zgodę, kuszona perspektywą łatwego dostępu do czarownika.

Stado dociera do małego jeziora. Odile, która w dużej mierze odpowiadała za ich opiekę, poznaje łabędzie panny i czuje pewną sympatię do nich. Chce, aby Odette odniosła sukces, ponieważ uważa, że ona i jej ojciec mieliby więcej wolności w podróżach, gdyby łabędzie panny przestały być ich ciężarem. Zygmunt, wysłany przez matkę na polowanie na łabędzie, spotyka Odette i to miłość od pierwszego wejrzenia. Jego przyjaciel Benno, wracając w ciągu dnia nad jezioro, aby je zbadać, jest szybko przepędzony przez Odile. Gdy obaj mężczyźni wracają nad jezioro w nocy, Odette potrafi rozwiać ich podejrzenia, że jest jakąś czarownicą. Mówi Zygmuntowi, dlaczego została przeklęta, a on zgadza się ją poślubić i tym samym złamać klątwę.

Z radością Odile oznajmia ojcu, że Odette wypełniła swoją część umowy. Następnego dnia odbywa się festyn, podczas którego Zygmunt ma wybrać swoją narzeczoną. Odette rano opuszcza stado, aby go odnaleźć. Rothbart i Odile również biorą udział w uroczystości, przy czym Odile nie ma pojęcia, czego się spodziewać. Jej ojciec rzuca na nią zaklęcie, dzięki któremu wygląda jak Odette, i kontroluje ją za pomocą magii, uniemożliwiając jej ostrzeżenie Zygmunta. Książę oświadcza, że pragnie poślubić „córkę barona Rothbarta”, co łamie przysięgę złożoną Odette. W najgorszym możliwym momencie Odette przybywa na czas, by to zobaczyć. Ucieka, Zygmunt podąża za nią, a Odile goni ich oboje.

Rothbart ujawnia, że jego celem od początku było wydanie wyroku na Klotyldę, ponieważ wiedział, że knuje spisek, by zabić własnego syna. Zburza część Wielkiej Sali na niej i Uwe, który żyje wystarczająco długo, by ujawnić spisek Benno i dworowi. Nad jeziorem Rothbart wyśmiewa Zygmunta i Odette, podczas gdy Odile obserwuje to z ukrycia. W kluczowym momencie zabija go jego własnym sztyletem, a następnie ratuje Odette i Zygmunta, którzy wskoczyli do jeziora, by utonąć razem, niż być rozdzielonymi. Gdy wschodzi słońce, dziewczęta pozostają dziewczętami, co wskazuje, że czar Rothbarta umarł wraz z nim. Odette poślubia Zygmunta i powierza Odile miejsce w swojej radzie. Wydaje się, że Odile i Benno zakochują się w sobie.


Kato, przebrany za wojownika, prowadzi mały oddział Rzymian do twierdzy wroga, aby uratować rodzinę generała. Podczas akcji pokonuje Najwyższego Druida i wydobywa więźniów ze stosu pogrzebowego, odnosząc przy tym poważną ranę.[sep]Jest zima roku 44 n.e. i po serii krwawych bitew Kamulodunum (współczesne Colchester) pada łupem inwazyjnej armii rzymskiej. Podczas gdy generał Wespazjan, legat (Legatus legionis) II Legionu, pomaga planować kolejną kampanię, żona i dzieci generała Plaucjusza rozbijają się w sztormie. Trafiają w ręce mrocznego sekty druidów, którzy żądają powrotu swoich braci wziętych do niewoli przez Rzymian. Plemię Durotrygów napada na kilka miast w pobliżu Kamulodunum, a legion zostaje wysłany, aby ich odeprzeć. Natrafiają na wioskę złupioną, a jej mieszkańców wymordowano. Znajduje się łup, gdyż napastnicy zamierzają wrócić. W związku z tym legion zastawia pułapkę na powracających najeźdźców. Lokalny kupiec i łącznik Diomedes potajemnie wykonuje ocalałych z zasadzki i wyrusza w krwawą zemstę, by pomścić swoją utraconą rodzinę. Po ataku Makro i Kato są wezwani do namiotu generała Plaucjusza. Dwaj żołnierze (centurion Makro i optio Kato) zgłaszają się na ochotnika z II Legionu legata Wespazjana, by przedostać się głęboko na wrogi teren i spróbować uratować więźniów, zanim zostaną złożeni w ofierze mrocznym bogom druidów. Kato i Makro zostają wysłani, aby odnaleźć zaginioną rodzinę generała, jedynie z pomocą dwóch brytyjskich przewodników: Boudiki i jej kuzyna Prasutagusa. Ujawnia się, że Prasutagus był niegdyś druidem i dzięki jego pomocy Makro i Kato infiltrują wioskę trzymającą więźniów, ale rodziny Plaucjusza tam nie ma. Następnie grupa napada na siedzibę druidów, ale znajduje tylko przybitego na rożen greckiego kupca-łącznika. Kupiec w ostatnich chwilach życia informuje grupę o kwaterze głównej druidów. Grupa udaje się tam i natrafia na transport więźniów, na którym znajduje się rodzina Plaucjusza. W śmiałej zasadzce Makro zostaje ranny i nie udaje im się uratować więźniów. Armia rzymska przybywa wystarczająco szybko, kontynuując kampanię przeciwko Durotrygom. Kato przebrany za nagiego wojownika malowanego woskiem jest wysłany, aby zbadać tajne wejście. Po powrocie Kato prowadzi mały oddział Rzymian, aby infiltrować twierdzę i uratować rodzinę generała podczas oblężenia. Atak przebiega bez przeszkód i toczy się zacięta walka o uratowanie rodziny generała. Książka kończy się tym, że Kato odnosi poważną ranę od sierpa po pokonaniu Najwyższego Druida i uratowaniu rodziny generała ze stosu pogrzebowego.


Fałszywi Szeptacze wykorzystują Wielki Zjazd w Uncibal do wysadzenia w powietrzu gości, co ma na celu eliminację świadków ich spisku. Ryl Schermatz i Jantiff przeżywają eksplozję, a następnie wysoki urzędnik aresztuje czterech oszustów i skazuje ich na śmierć.[sep]Jantiff Ravensroke, niepokorny młody artysta z planety Zeck (Alastor 503), wygrywa konkurs plastyczny i otrzymuje bilet w obie strony oraz trzysta ozoli na dowolnie wybraną planetę. Jantiff decyduje się na Wyst, przeczytawszy o jej „wspaniałym świetle, w którym każda powierzchnia drży swoim prawdziwym i sprawiedliwym kolorem”. Przybywa do miasta Uncibal w Arrabus i otrzymuje pokój w bloku 17-882, gdzie jego współlokatorką jest Skorlet, kobieta w średnim wieku. Zapoznaje się z jej kochankiem Estebanem oraz ich małą córką Tanzel, a także z osobliwościami mentalności Arrabijczyków. Nie mija dużo czasu, zanim Jantiff pozna mroczniejszą stronę kultury Arrabus. Już pierwszego dnia skradziono mu aparat fotograficzny, przybory malarskie i inne rzeczy, co czyni go bardziej równym innym mieszkańcom. Wkrótce po spotkaniu z piękną Kedidah Jantiff zostaje zaproszony na wyprawę, ekspedycję do Dziwnych Krain w poszukiwaniu prawdziwego jedzenia. Miejscowi farmerzy walczą jednak z kradzieżami dokonywanymi przez Arrabijczyków za pomocą pułapek i psów stróżujących, a Jantiff wraca do miasta z pustymi rękami. Później Esteban ogłasza, że organizuje przyjęcie bonterfest, caterowane przez cyganów z Dziwnych Krain, ale każdy uczestnik musi zapłacić 500 tokenów. Jantiff, Skorlet, Kedidah i Tanzel sporządzają wstępne plany uczestnictwa. Skorlet namawia Jantiffa, by zapłacił za Tanzel, aranżując zamianę pokojów z obecnym współlokatorem Kedidah, starym mężczyzną o imieniu Sarp. Przez przypadek Jantiff podsłuchuje rozmowę między Skorlet, Estebanem, Sarpem i nieznaną osobą o tajemniczym planie; jest oczywiste, że ten plan w jakiś sposób zależy od rysunków Jantiffa. Rozmowa nagle kończy się, gdy Skorlet odkrywa Jantiffa w sypialni. Jantiff zgłasza podejrzaną rozmowę do Cursara, przedstawiciela Konnata na Wyst. Cursar, nie mając namacalnych dowodów, może jedynie zalecić Jantiffowi, by zrobił wszystko, co w jego mocy, aby wykryć spisek. Po zmianie pokojów Jantiff dowiaduje się, że Kedidah została sheirl (coś więcej niż maskotką) dla drużyny sportowej grającej w hussade. Drużyna wygrywa swój pierwszy mecz, co przynosi Kedidah chwałę, ale w przeddzień bonterfest drużyna przegrywa, w wyniku czego Kedidah jest publicznie poniżona przez Claubusa, dwunastostopową drewnianą kukłę. Popełnia samobójstwo na Pirsie Wylotu. Zrozpaczony, ale wciąż chcący wykryć spisek Skorlet, Jantiff bierze udział w bonterfest. Na prośbę Skorlet zabiera ze sobą aparat, choć wymienia matrycę (film) na nowszą, chowając starą w bezpiecznym miejscu w swoim pokoju. Uczestnicy bonterfest są przewożeni do Dziwnych Krain przez Boocha, asystenta Kontraktora Shubarta. Dziwnie, gdy Esteban odkrywa, że Jantiff wymienił matrycę w aparacie, staje się zdenerwowany. Później Jantiff zauważa, jak Esteban rozmawia z Cyganami. Posiłek wszystkim smakuje, ale po wyjeździe Cyganów Skorlet jest załamana, odkrywając, że Tanzel zniknęła. Sugeruje się, że Cyganie uprowadzili ją, by stała się składnikiem ich następnego bonterfest. Jantiff podsłuchuje, jak Esteban ubolewa nad nieporozumieniem z Cyganami; to on miał być ofiarą. Jantiff wraca do Uncibal, aby odzyskać matrycę z aparatu, którą teraz zdaje sobie sprawę, że musi zawierać obraz tajemniczej czwartej osoby z kabały. Po zatrzymaniu i ściganiu przez Estebana, Jantiff zostawia matrycę dla Cursara Konnata u urzędnika, Clode'a Morre'a. Kilka dni później wraca do biura Cursara i dowiaduje się, że urzędnik został zamordowany, a matryca zniknęła. Namieszany przez obecnego urzędnika, Jantiff próbuje dotrzeć do kosmodromu w Balad w południowej części Wyst, mając nadzieję na powrót na Zeck. Jantiff próbuje ukraść się na pokład transportowca, ale zostaje odkryty. Konduktor zgadza się zabrać go aż do krawędzi Blale, choć Jantiff dowiaduje się, że w kosmodromie w Balad nie przyjmuje się pasażerów. Jantiff dociera do Balad pieszo, napotykając po drodze dziwne czarownice. Brakując funduszy, Jantiff znajduje pracę w gospodzie Old Groar. Spotyka Eubanqa, agenta portu w Balad i pracownika Kontraktora Shubarta. W zamian za 100 ozoli Eubanq zorganizowałby lot z Balad do Uncibal i tamtejszego kosmodromu. Booch, pilot, który przewoził uczestników bonterfest do Dziwnych Krain, również przebywa w Balad, ale początkowo nie rozpoznaje Jantiffa. Jantiff ciężko pracuje, aby zarobić 100 ozoli. Ratuje niemą młodą czarownicę, którą później nazywa Glisten, przed Boochem i opiekuje się nią, aż odzyska zdrowie. Na jarmarku w Balad kilka tygodni później Eubanq zauważa, że ręce Jantiffa mają „żółtaczkę”, która, jak wierzy, jest spowodowana jedzeniem czarownic, i pośpiesznie udaje się poinformować Boocha. Jantiff wraca do swojej chaty i odkrywa, że wszystkie jego ozole zostały skradzione, a Glisten zniknęła. Jantiff wraca do miasta i konfrontuje się z Eubanqem, ale mieszkańcy miasta decydują się ukarać Jantiffa za narażenie ich na żółtaczkę. Uciekając do rezydencji Kontraktora Shubarta, odkrywa Skorlet, Estebana i Sarpa. Mieszkańcy miasta tłuką jego „żółknące” palce i oślepiają go. Później Booch przychodzi w poszukiwaniu pieniędzy Jantiffa, aby go zabić; zostaje przerwany przez Ryla Schermatza, wysokiego urzędnika wysłanego przez Konnata. Booch próbuje podstępu, aby zabić Schermatza, ale ginie za swoje wysiłki. Jantiff opowiada Schermatzowi, co wydedukował na temat spisku: Esteban zauważył fizyczne podobieństwo między sobą, Skorlet, Sarpem a Kontraktorem Shubartem a obecnymi Szeptaczami. Kabala pozbyła się prawdziwych Szeptaczy i zajęła ich miejsca, podróżując nawet przez kosmos, aby spotkać się z Konnatem. Schermatz wraca z Jantiffem do Balad, gdzie wzrok Jantiffa jest częściowo przywrócony, i aresztuje Eubanqa. Ujawnia, że nieszkodliwy, łatwo uleczalny grzyb powoduje żółtaczkę i że prześladowanie czarownic ma się zakończyć. Następnie on i Jantiff wracają do Uncibal. W Uncibal dowiadują się, że fałszywi Szeptacze planują Wielki Zjazd, aby uczcić rocznicę założenia Arrabus. Jantiff zdaje sobie sprawę w ostatniej chwili, że to schemat, aby wyeliminować wszystkich, którzy znają spiskowców. Jest za późno, by uratować gości, którzy zostają wysadzeni w powietrze, ale Schermatz i Jantiff przeżywają. Schermatz aresztuje czterech oszustów i skazuje ich na śmierć. Prawdziwi Szeptacze uznali, że Arrabus gospodarczo rozpada się i zamierzali poprosić Konnata o pomoc. Fałszywi Szeptacze przyjęli zupełnie inny ton w rozmowie z Konnatem, wzbudzając jego podejrzenia i powodując, że Schermatz (który może być w rzeczywistości Konnatem w przebraniu) wszczął śledztwo. Sugeruje Jantiffowi, że społeczeństwo Arrabijczyków będzie musiało drastycznie się zmienić. Jantiff wraca na Zeck, gdzie kilka miesięcy później wyleczona i mówiąca Glisten staje w jego drzwiach.


Po trzech latach walki w Afryce Północnej Robert Fallon wraca do Ameryki, gdzie dowiaduje się, że jego ojciec wciąż żyje, a jego kochanka wciąż na niego czeka. Pełen radości, odrzuca swoją przyrodnią siostrę Catherine, co zapobiega narodzinom ich syna Edwarda.[sep]W „Krwawym dziedzictwie Fallona” uciekając przed brutalnymi angielskimi panami, Irlandczyk Michael Fallon z lat 60. XVIII wieku staje się kontraktowym sługą u kupca z Charleston w Karolinie Południowej, Thomasa Carvera, gdzie jego zauroczenie zmysłową córką Carvera, Elizabeth, powoduje komplikacje zmieniające życie. Jego ojciec zginął w bitwie pod Culloden. Zagrożenie ze strony irlandzkich pikiet zmusiło Michaela i jego matkę do ukrywania się i życia w ubóstwie. Matka poświęciła własne zdrowie, by przez trzy lata karmić Michaela, po czym zmarła z niedożywienia. Grogan „adoptował” Michaela i wykorzystywał go do pracy dziecięcej. Michael uciekł w wieku piętnastu lat, przysięgając, że żadne z jego dzieci nie spotka tragedia ubóstwa. Później Michael został żołnierzem, a szermierki nauczył go Timothy Cavanaugh. Służył w armii przez pełne siedem lat, po czym udało mu się nabyć ziemię w Irlandii. Perspektywy Michaela wydawały się obiecujące, aż do dnia, w którym przypadkowo zabił angielskiego pułkownika. Ponieważ karą za zabójstwo Anglika była śmierć, Michael nie miał wyboru i musiał uciec z Irlandii do amerykańskich kolonii, gdzie stał się kontraktowym sługą Thomasa Carvera. Był to „najważniejszy moment w jego życiu”. Od razu zakochał się w córce Carvera, Elizabeth. Elizabeth nie odwzajemniała uczuć Michaela, dopóki nie pojedynkował się z Justinem Fourrierem, dziedzicem rodziny Fourrier. Chociaż Justin pochodził z szanowanej rodziny, jego umiejętności szermiercze bledły w porównaniu z umiejętnościami Michaela, który wygrał z łatwością. Był to początek nienawiści Justina do Michaela, a w konsekwencji pożądania Elizabeth wobec Michaela. Pożądanie Elizabeth nie było jednak miłością. Początkowo chciała flirtować związanym mężczyzną, by wzbudzić zazdrość w Justynie. Miała nadzieję, że zazdrość sprawi, iż Justin zostanie jej kochankiem, a nie dystyngowanym mężczyzną, który dba tylko o jej spadek. Plany Elizabeth zakończyły się nocą uwodzenia, która – jak miała nadzieję – zmusi Michaela do małżeństwa. Michael chciał jednak „uczynić ją królową, a nie biedaczką”. Czyny Michaela zmierzające do budowania ich przyszłości zostawiły Elizabeth samą z dzieckiem. Przerażona hańbą ślubu w ciąży, zmanipulowała Justina, by ją zgwałcił, dzięki czemu miałby oświadczyć się jej. Michael zagłębił się w pracę na swojej plantacji Tir Alanin, by zapomnieć o Elizabeth, i z tego samego powodu angażował się w pomoc amerykańskiemu oporowi. Zaprzyjaźnił się z braćmi Justina, Louisem i Henrim, którzy przedstawili mu swoją siostrę Gabrielle. Później Fourrier ujawnił wiadomość o zabójstwie angielskiego pułkownika przez Michaela i ten był bliski zgnięcia w więzieniu. Uratowany przez plan Gabrielle, oboje wzięli ślub. Amerykańska Rewolucja rozdzieliła Michaela i Gabrielle na lata, choć później naprawili szkody w ich relacji, wychowując rodzinę. Mija dwadzieścia lat; Michael ma syna Jamesa i córkę Catherine. Nieustannie będąc w pogotowiu przed zamachami Justina, Michael spotyka swojego syna Roberta Fallona (z Elizabeth). Jego obecność wywołuje rozłam w rodzinie Fallonów, którzy bardziej lub mniej nienawidzą Roberta ze względu na jego status dziecka nieślubnego. Gabrielle robi pierwszy krok w kierunku zasypania tej przepaści, gdy zamachowcy Fourrier podpalają dom Fallonów i w konsekwencji zabijają zarówno Gabrielle, jak i Jamesa.

W „Dumie Fallona” syn Michaela Fallon, Robert Fallon, przetrwa lata na morzu walcząc z piratami berberyjskimi i znosząc oblężenie w Trypolisie. Następnie wraca do Ameryki z irlandzką żoną, Moirą McConnell, i rozpoczyna działalność w Charleston, gdzie wychowuje nieco kłopotliwą rodzinę. W przededniu rewolucji rodzina Fourrier jest zmuszona do opuszczenia kolonii, ponieważ ich wielowiekowa władza nie ma miejsca w nowym narodzie. Wtedy to Elizabeth przypadkowo ujawnia prawdziwe pochodzenie Roberta. Z całą nienawiścią do rodu Fallonów Justin przez lata znęcał się nad Robertem, tylko by zobaczyć reakcję na twarzy Elizabeth. „Walczyła o jedzenie, ubrania, edukację...”. Lata znęcania się ze strony męża złamały wolę Elizabeth, aż zmarła. Jej ostatnie słowa skierowane do Roberta to imię jego prawdziwego ojca. Robert ucieka w bezpieczne morze. W tym czasie odwiedza Charleston, ale świadomie unika ojca, ponieważ nie chce być ciężarem dla rodziny Fallonów. Jego szczęście się kończy, gdy jego imię zostaje przypadkowo podane Michaelowi, który następnie konfrontuje się z nim. Oboje starają się pogodzić z rodziną Michaela, choć Gabrielle jest wściekła i odmawia dania Robertowi szansy. James idzie o krok dalej, uderzając Roberta i ostrzegając go, by nie wracał. Zepsuty arystokrata, James uważa się za niezwyciężonego ze względu na swoją „szlachecką” linię krwi, i jest więc zdumiony, że zostaje pokonany przez bękarta. Na końcu „Krwawego dziedzictwa Fallona” Robert zabija Henry’ego Tyree, by uratować ojca, i wyprowadza Michaela z żalu po śmierci Gabrielle pytaniem o statek, który Robert chce kupić. Ta próba działa, wyciągając Michaela z nędzy i pozwalając mu iść dalej w życiu.

Przed „Dumą Fallona” Robert rozwija kazirodcze uczucia wobec swojej przyrodniej siostry Catherine. Jak ojciec, Robert zagłębia się w ramiona innej kobiety, Francuzki o imieniu Louise de Chardonnay. Mimo stalkerskich zamiarów potężnego magnata morskiego Murada Reisa, Robert bierze Louise jako kochankę, która ostatecznie rodzi jego pierwszego syna Jamesa. Zanim jednak mogą się pobrać, Robert pada ofiarą zemsty Murada i jest wywieziony do Afryki Północnej. Przez trzy lata Robert walczy z siłami Trypolisu pod dowództwem pułkownika Eatona, tylko aby po powrocie odkryć, że jego ojciec nie żyje, a Louise wyszła za mąż za Thomasa Martina. Pijany żalem i alkoholem, Robert ulega namiętności i śpi z Catherine. Kazirodztwo trwa przez lata, aż w końcu rodzi się dziecko o imieniu Edward. Narodziny Edwarda wyrzuca Roberta z namiętności do Catherine. Powierza swojej siostrzenicy Charollete opiekę nad nowym bratem i wycofuje się z powrotem na morze. Mijają lata. Robert zakochuje się w Irlandce Moirze McDonnel i wraca do Ameryki z nią jako żoną. Jak jego ojciec przed nim, wojna rysuje się na horyzoncie, oddalając Roberta od rodziny. Po wojnie Robert jest zadowolony z nadziei na odbudowanie bogactwa rodziny i wychowanie dzieci. Robert odgrywa drugorzędną rolę w trzecim tomie, „Dziedzictwie Fallona”. Są dwa kluczowe momenty z jego udziałem. Po pierwsze, bierze kolejną francuską kochankę o imieniu Lucille Gautier. To tylko pogarsza sytuację z jego żoną Moirą, która toczy wojnę z Robertem o wpuszczanie jego dzieci nieślubnych do domu oraz obronę jego kazirodczego syna Edwarda, który wychował się na zepsutego arystokratę podobnie do jego zmarłego przyrodniego wujka Jamesa. Robert wycofuje swoją obronę Edwarda, gdy Edward aranżuje porwanie i gwałt jego przyrodniej siostry Elizabeth przez syna Luciena Fourriera, Edouarda.

Robert Fallon jest źródłem ironicznych okoliczności. Jego życie przetrwania i niebezpieczeństwa, których doświadczył, czynią go bliskim odpowiednikiem jego ojca, który posiada tę samą wolę i determinację. James z kolei dorasta jako arystokrata ze ślepą wiarą w bogactwo wynikające z pochodzenia. Brakuje mu wytrzymałości Michaela, co czyni Jamesa bardziej zbliżonym do jego wujka Justina Fourriera niż do Michaela Fallona. W „Dziedzictwie Fallona” James Fallon, ostatni potomek rodu Fallonów, wyrusza na południe i zachód, przeżywając przygody w Nowym Orleanie, Missouri i wreszcie w Teksasie (wtedy będącym jeszcze częścią Meksyku). Kocha i traci kobiety, posiada rancza i hoduje konie, oraz wikła się w intrygi podejrzanych ludzi. Wrogowie zrobieni przez Michaela i Roberta za ich życia zbiegają się na Jamesie, który musi sprawdzić, czy ma wystarczająco dużo siły, by im się przeciwstawić.


Harry pokonuje Janosa Ferenczy'ego dzięki pomocy Traków, którzy przeszli na jego stronę, oraz przywróconym w odpowiednim momencie zdolnościom teleportacji. Po zakończeniu walki Harry i ostatni Trak zabijają wampiryczną Sandrę, paląc jej ciało i odcinając głowę.[sep]Kilka lat po powrocie na Ziemię Harry Sr. dręczą koszmary o odradzających się wampirach. Te sny są wiadomościami od zmarłych, z którymi nie może się komunikować na jawie z powodu działań Harry’ego Jr. Oddzielnie E-Branch bada przemyt narkotyków na Morzu Śródziemnym, gdy dwóch z jego agentów zostaje zaatakowanych. Jeden zostaje zamieniony w wampira, a drugi popada w szaleństwo. Nowa dziewczyna Harry’ego Sr., Sandra, będąca potajemnie członkinią E-Branch, odgrywa kluczową rolę w wciągnięciu Harry’ego do sprawy. Została przydzielona, by go obserwować i jeśli to możliwe przywrócić jego moce, oraz składa raporty szefowi E-Branch o jego stanie. Nieznane nikomu jest to, że szef E-Branch jest uśpionym agentem rosyjskiej społeczności E-Branch/KGB. Obawiając się, że Harry może odzyskać swoje dawne moce, a może nawet rozwinąć nowe, Rosjanie decydują się go wyeliminować. Spisek nie udaje się dzięki interwencji zmarłych, a w procesie ujawnia się status Sandry jako agentki, a także fakt, że Ken i Trevor są w kłopocie, i że zmarli chcą, by Harry pojechał na Morze Śródziemne. Wspólnie Harry, Sandra i Darcy wyruszają sprawdzić sytuację. W trakcie śledztwa dowiadują się, że przemytnikiem narkotyków jest zmartwychwstały Janos Ferenczy, używający pseudonimu Jianni Lazarides. Sandra i Ken Layard zostają porwani i zamienieni w wampirów, a Janos używa swojej telepatii, by zmusić Trevora Jordana do samobójstwa. Mimo że jest praktycznie bezsilny, Harry postanawia zmierzyć się z Janosem na jego terenie w Rumunii, ale nie wcześniej niż spędzając noc (co później okazało się nocą o kluczowym znaczeniu) w ruinach domu Faethera w Ploeszti. Kiedy obudził się następnego ranka, Harry odkrył, że jest otoczony dziwnymi czarnymi grzybami, które eksplodowały przy najlżejszym dotyku, uwalniając zarodniki do powietrza, które wdychał. W ciągu nocy Faether przywrócił mu Mówienie z Umarłymi i rozplątał większość problemów psychicznych Harry’ego. Ponieważ nie był matematykiem, nie był jednak w stanie przywrócić panowania nad liczbami i dostępu do Kontinuum Mobiusa. Dzięki przywróconemu Mówieniu z Umarłymi Harry odnalazł i ponownie rozmawiał z samym Mobiusem, który zwerbował innych matematyków, aby pomogli w rozwiązaniu problemu, gdy Harry powoli zbliżał się do siedziby Janosa. Harry zaczął wykazywać oznaki rozwoju telepatii i być może innych wrodzonych mocy. Fakt ten początkowo przypisywał kompensacji ze strony swojego umysłu za długotrwały brak innych zdolności. Podczas ostatecznego starcia z Janosem i jego wampirzymi sługami grupa Traków wskrzeszonych z popiołów przez Janosa, by mu pomóc, zamiast tego stanęła po stronie Harry’ego i mu pomogła. W połączeniu z terminowym przywróceniem jego zdolności teleportacji przez Kontinuum Mobiusa pozwoliło to Harry’emu pokonać Janosa. Książka kończy się krótko po tym, jak Harry i ostatni Trak palą i ścinają głowę wampirycznej Sandrze.


Piętnaście lat po głównych wydarzeniach Cécile poślubia handlarza futer Pierre'a Charrona i wychowuje z nim czterech synów. Równocześnie biskup Saint-Vallier powraca do Nowej Francji jako zmieniony człowiek po latach niewoli w Anglii.[sep]Księga I: Aptekarz
Historia rozpoczyna się w 1697 roku w Quebecu. Euclide Auclair stoi na szczycie Cap Diamant, spoglądając na rzekę i obserwując, jak ostatni statek tego sezonu wraca do Francji. Schodzi na kolację do swojej córki, Cécile. Po posiłku Cécile karmi Blinkera, częściowo niepełnosprawnego najemnego robotnika, który wykonuje niektóre ciężkie prace. Euclide Auclair przybył do kolonii w Quebecu osiem lat wcześniej, w służbie hrabiego de Frontenac, jako lekarz i aptekarz. Jego żona zmarła po chorobie, a obowiązki prowadzenia domu spadły na jego córkę Cécile. Następnego dnia Cécile i Euclide odwiedzają Matkę Przełożoną Juschereau, która skręciła sobie kostkę. Jej odtwarzuje zapasy w szpitalu, podczas gdy Matka Juschereau opowiada Cécile historię.

Księga II: Cécile i Jacques
W dzień targowy, pod koniec października, Euclide udaje się na zakupy warzyw, aby przechować je w piwnicy na zimę. Podano opis obywateli uprawiających sałatę i warzywa korzeniowe w inspektach w swoich piwnicach podczas długiej zimy. Udaje się do kościoła, aby się pomodlić, i zauważa Jacquesa, syna rozwiązłej kobiety, który również się modli. Cécile udaje się do gubernatora Frontenaca, aby poprosić o parę butów dla Jacquesa. On chwali ją za jej dobroczynność i pracowitość oraz pyta, czy chciałaby czegoś dla siebie. Prosi o pozwolenie obejrzenia jego miski ze szklanymi owocami, a on wspomina swoje przeżycia w Turcji, gdzie wykonano to szkło. Euclide posyła Cécile z lekarstwami do klasztoru. Cécile spotyka Jacquesa i siedząc w kaplicy, opowiada mu historię. Zapalają świecę. Wychodząc, spotykają biskupa Lavala. Dowiadujemy się w retrospekcji, że biskup Laval uratował Jacquesa przed zamarznięciem w śnieżycy, choć Jacques nie pamięta tego w pełni. Cécile zabiera Jacquesa do szewca, aby zmierzyć go na buty. Przegląda kolekcję drewnianych stóp, które szewc wykonał, aby odwzorować rozmiary stóp swoich zamożnych klientów. W wigilię Bożego Narodzenia Cécile otwiera prezent wysłany przez jej ciotkę Clotilde we Francji – szopkę (scenę narodzenia). Cécile i Jacques ustawiają figurki w stajni z gałązek sosny. Jacques dorzuca do sceny figurkę bobra.

Księga III: Długa zima
Młody biskup Saint-Vallier odwiedza sklep Auclaira po cukrowane owoce. Dowiadujemy się, że biskup Saint-Vallier zniweczył system edukacji i zarządzania parafiami wprowadzony ponad dwadzieścia lat temu przez biskupa Lavala. Euclide nie lubi młodego biskupa z powodu jego wystawnego stylu życia, ignorowania starszego biskupa oraz dlatego, że uważa, że Saint-Vallier podejmuje złe decyzje. Euclide wyśmiewa go, mówiąc, że jest „mniej jak duchowny, a bardziej jak dworzanin”. Dowiadujemy się, że Blinker był katorem w służbie króla we Francji i nie chciał wykonywać tego zawodu – został do niego zmuszony. Przybył do Quebecu, aby uciec od tej pracy, ale jest prześladowany przez śmierć swoich ofiar.

Księga IV: Pierre Charron
W czerwcu do Euclide'a przychodzi handlarz futer o imieniu Pierre Charron. Opowiada im wiele historii Euclide'owi i Cécile oraz towarzyszy Cécile w wizycie u przyjaciół na Île d’Orléans.

Księga V: Statki z Francji
Wraz z wieloma współobywatelami Cécile i Jacques schodzą do portu, aby obserwować przybycie pięciu statków z Francji. Wybucha powszechna radość. Cécile otrzymuje paczki od swoich dwóch francuskich ciotek zawierające ubrania i biżuterię. Cécile ma wrócić do Francji, gdy statki odpłyną pod koniec lata, ale ma wątpliwości. Mówi ojcu, że martwi się o to, kto zaopiekuje się jej przyjacielem Jacquesem. Ojciec nie zwraca na to uwagi, a ona jest bardzo zdenerwowana. Udaje się do kościoła, aby się pomodlić, i spotyka biskupa Lavala, któremu zwierza się ze swoich kłopotów.

Księga VI: Umierający Hrabia
Hrabia dowiaduje się, że wbrew oczekiwaniom nie zostaje odwołany do Francji. Mowi Euclide'owi, że zwalnia go ze służby i może wrócić do Francji, ale Euclide decyduje się pozostać. Hrabia mówi Euclide'owi, że umiera, i poleca mu przekazać miskę ze szklanymi owocami Cécile jako prezent. Nieco później Hrabia umiera. Dwaj biskupi godzą się. Cécile nie jedzie do Francji.

Epilog
Epilog rozgrywa się piętnaście lat później, w 1713 roku. Biskup Saint-Vallier wraca do Nowej Francji po trzynastu latach nieobecności, w tym po kilku latach niewoli w Anglii, co go upokorzyło i zmieniło. Cécile wyszła za Pierre'a Charrona i wychowują czterech chłopców.


Abe Mazur przybywa do Palm Springs, przynosząc ze sobą nową współlokatorkę dla Jill o imieniu Angeline. Mężczyzna ujawnia Adrianowi, że to Sydney zleciła mu atak na Keitha, który był zemstą za gwałt na siostrze Sydney.[sep]Po tym, jak pomogła buntowniczej dhampirze Rose Hathaway uniknąć sprawiedliwości, sytuacja Sydney Sage z Alchemikami jest co najmniej niestabilna. Jej kariera jest zagrożona, do tego stopnia, że może zostać poddana reedukacji. Obudzona w środku nocy, Sydney otrzymuje ostatnią szansę: ma udawać starszą siostrę Jill Dragomir (nieślubną siostrę królowej Vasilisy) w szkole z internatem w Palm Springs w Kalifornii. Jill jest ukrywana przed zbuntowanymi Moroi, którzy chcą ją zabić, aby położyć kres rządom królowej, a ostatni atak na Jill na dworze przekonał kilku przełożonych, że ukrycie jej w słonecznym miejscu to najlepszy sposób, by ją chronić – i utrzymać królową na tronie. Jill towarzyszy Eddie Castile, dhampir, który tak jak Sydney ma poważne kłopoty za pomoc Rose. Dołącza do nich Adrian Ivashkov, arystokrata i użytkownik ducha, który bierze przerwę od życia na dworze wampirów. Sydney rzuca się w tę misję, by powstrzymać młodszą siostrę Zoe przed wciągnięciem w świat Alchemików (a także by trzymać Zoe z dala od Keitha, Alchemika odpowiedzialnego za rejon Palm Springs, który ma historię z rodziną Sydney). Keith naciska, by Zoe wzięła udział w misji, ale Sydney udaje się przekonać pozostałych Alchemików, że to ona jest lepiej przygotowana. Jednak jej siostra odbiera słowa Sydney jako obrazę, wierząc, że jest zdolna dołączyć do Alchemików, i odchodzi w złym nastroju. Adrian, Eddie i Sydney towarzyszą Jill w prywatnej szkole, udając jej rodzeństwo. Adrian zostaje zakwaterowany w domu miejscowego Moroi, Clarence'a Donahue'a, starszego wampira żyjącego ze swoim synem w wieku college'u, Lee. Clarence jest obsesyjnie zainteresowany „łowcami wampirów”, twierdząc, że zabili oni jego bratanicę, Tamarę. Uczniowie w szkole zaczynają fascynować się tatuażem Alchemika Sydney, pytając, jakie „moce” im daje i gdzie go zrobiła, co wzbudza jej ciekawość. Podczas lekcji historii poznaje asystenta nauczyciela, Treya, który gra w drużynie futbolowej. Wszyscy jego koledzy z drużyny (z wyjątkiem niego) robią tatuaże w miejscu o nazwie Nevermore, aby poprawić swoje wyniki sportowe. Sydney zbiera informacje o „rzadkich” metalicznych tatuażach i rozumie, dlaczego uczniowie tak bardzo interesują się jej tatuażem. Tatuaże zwane „stalowymi”, wykonane przy użyciu srebra, dają zwiększoną siłę i szybkość, a brązowe tatuaże „niebiańskie” wywołują uczucie euforii. Ponieważ tatuaże blakną szybko (trwając od kilku dni do dwóch tygodni), trzeba je stale odnawiać, co prowadzi do uzależnienia. Sydney zauważa związek między tymi tatuażami a złotymi tatuażami używanymi przez Alchemików – wykonane są tą samą metodą (ale z różnymi efektami, ponieważ tatuaż Sydney powstrzymuje ją przed mówieniem ludziom o wampirach). Jill zwraca uwagę starszego ucznia o imieniu Micah, co niepokoi Sydney. Sydney prosi Eddiego i Adriana o pomoc w przekonaniu Micaha i Jill, by unikali związku, ale wścieka się, gdy Eddie się nie zgadza. Rozmawiając z Lee, Sydney i Adrian „umawiają” Jill z nim – ale mimo zainteresowania Lee, Jill jest zdenerwowana mieszaniem się Sydney w jej życie uczuciowe. Grupa idzie na minigolfa, a Sydney jest przerażona, gdy Jill (użytkowniczka wody) używa magii na wodospadzie. Sydney budzi się w środku nocy, gdy Jill prosi ją, by znalazła Adriana, twierdząc, że utknął w mieszkaniu z dwoma kobietami Moroi w Long Beach i nie może wrócić do domu. Po tym, jak Sydney zastanawia się, w jaki sposób Jill była w stanie wyczuć nastrój i działania Adriana, Jill przyznaje prawdę – stała się z nim związana. Podczas ataku na dwór wampirów Jill w rzeczywistości zginęła, a tylko magia ducha Adriana ją uratowała. Sydney, wściekła, gdy dowiaduje się, do jakiego stopnia działania Adriana spowodowały kłopoty dla Jill (kac Adriana w pierwszy dzień szkoły Jill przeniósł się przez więź, a Jill miała kilka koszmarów spowodowanych jego nocnymi wyjściami), jedzie do Long Beach, by go znaleźć. Przybywając do mieszkania, Sydney strofuje Adriana, którego jedynym usprawiedliwieniem jest to, że samotne przebywanie w domu Clarence'a doprowadza go do szaleństwa. Gdy przygotowują się do wyjścia z mieszkania, kobiety otrzymują telefon, że ich przyjaciółka Moroi została zabita – a atak jest identyczny jak historia, którą Clarence opowiedział o śmierci swojej bratanicy. Ponieważ Sydney zna już wszystkie języki oferowane w szkole, jest zwolniona z ostatniej lekcji i spędza ten czas, pomagając nauczycielowi. Nauczyciel pisze książkę, a Sydney oferuje pomoc w notatkach, pisaniu i robieniu kawy. Jej pierwszym zadaniem jest przeczytanie i streszczenie starej łacińskiej książki o magii. Później, odwiedzając Adriana, Sydney znajduje się w pobliżu Nevermore i włamuje się tam, podczas gdy Adrian odwraca uwagę tatuażysty. Odkrywa fiolki z krwią wampirów i resztki metaliczne, a także przezroczystą ciecz, której nie potrafi zidentyfikować. Sydney oferuje pomoc Adrianowi w znalezieniu pracy, aby mógł wyprowadzić się z domu Clarence'a, ale wścieka się, gdy celowo nie udaje mu się kilku rozmów kwalifikacyjnych. Sydney wraca do szkoły i odkrywa, że Jill zniknęła. Ostatecznie Sydney i Eddie zdają sobie sprawę, że opuściła kampus, aby pójść na drugą randkę z Lee. Sydney strofuje Jill i Eddiego za niepodejście do misji poważnie, wskazując, że spędza dużo czasu opiekując się wszystkimi Moroi, próbując jednocześnie pozostać w łaskach Alchemików. Niestety, Keith złożył kilka negatywnych raportów o wydajności Sydney, a jej ojciec dzwoni tego wieczoru, aby poinformować ją, że jest odwoływana, a Zoe jest rzucana na szkolenie – Keith przekonał innych Alchemików, że Sydney jest zbyt przyjazna wobec Moroi i dhampirów, by należycie służyć Alchemikom. Nie mogąc znaleźć pracy odpowiedniej dla siebie, Adrian prosi Sydney o pomoc w dostaniu się do lokalnej college'u, mając nadzieję, że dzięki pomocy finansowej znajdzie miejsce do zamieszkania. W zamian za połączenie Sydney ze znajomym w biurze rekrutacji college'u, nauczyciel prosi Sydney o wykonanie amuletu z łacińskiej książki – małego amuletu, który zapaliłby się, gdy wypowiedziano by określone zaklęcie. Gdy nauczyciel odmawia przyjęcia amuletu (chcąc tylko wiedzieć, czy procedura jest możliwa do wykonania), Sydney chowa go do torebki. Sydney ponownie odwiedza Nevermore, a recepcjonistka ujawnia, że inny Alchemik dostarczał materiały do specjalnych tatuaży. Adrian wzywa ją do domu Clarence'a i pokazuje Sydney ślad po igle na szyi. Sydney uświadamia sobie, że Keith czerpał krew i ślinę od Clarence'a i sprzedawał je do Nevermore. Sydney prosi Adriana, by włamał się do mieszkania Keitha w poszukiwaniu dowodów, podczas gdy ona sama konfrontuje się z Keithem w lokalnej jadłodajni. Sydney ujawnia prawdziwy powód swojej niechęci do Keitha – gdy jako stażysta Alchemika mieszkał z jej rodziną, Keith zgwałcił starszą siostrę Sydney. Keith pędzi z powrotem do swojego mieszkania, śledzony przez Sydney, ale Alchemicy już tam są, wezwani przez Adriana. Keith zostaje przejęty przez Alchemików. Grupa idzie na pokaz mody, w którym Jill uczestniczy jako modelka, ale Adrian i Sydney kłócą się – Adrian zapisał się na studnia za późno, aby otrzymać pomoc finansową, ale Sydney zapłaciła za jego lekcje malarza. Sydney wspomina, że udaje się do miejsca Keitha, i tam zostaje zaatakowana przez Lee. Ujawnia, że to on zabijał dziewczyny, w tym swoją kuzynkę Tamarę, ponieważ próbował „obudzić” się z powrotem na Strigoi. Pięć lat przed wydarzeniami z książki Lee (wówczas Strigoi) został przywrócony przez nieznanego użytkownika ducha i od tego czasu jest obsesyjnie nastawiony na ponowne przekształcenie się w Strigoi. Adrian przybywa do mieszkania Keitha, by przeprosić Sydney, dokładnie w momencie, gdy Lee rani ją w ramię nożem. Lee zakłada Adrianowi kajdanki i wiąże ręce Sydney, wyjaśniając, że zamierzał „obudzić” również Jill (twierdząc, że ją kocha i chce, by byli razem na zawsze). Lee próbuje pić krew Sydney, ale uważa ją za obrzydliwą. Nie mając innego wyjścia, wzywa dwie kobiety Strigoi i mówi im, że w zamian za „obudzenie” go mogą mieć jego zakładników. Sydney uwalnia się i prawie ucieka z Adrianem, gdy przybywają Strigoi. Jeden z Strigoi próbuje „obudzić” Lee, ale niechcący go zabija, gdy jego ciało odmawia przyjęcia krwi Strigoi. Atakują Sydney, ale mają taką samą reakcję na jej krew jak Lee, zanim przechodzą do Adriana. Jako ostatnią nadzieję, Sydney rzucha pozornie bezużytecznym amuletem w jednego ze Strigoi i jest zszokowana, gdy ten zapala się. Eddie wyważa drzwi i pokonuje Strigoi. Jill widzi martwe ciało Lee na fotelu i jest przerażona i traumowana. Sydney spotyka się z seniorem Alchemików w celu debriefingu. Oboje są bardzo zainteresowani wiedzą o sytuacji Lee, która sugeruje, że każdy Strigoi, który został „przywrócony”, nie będzie mógł zostać „obudzony” na Strigoi. Alchemicy mają nadzieję zbadać to zjawisko, aby znaleźć sposób na ochronę Strigoi przed „obudzeniem” innych. Po odejściu Keitha Alchemicy awansują Sydney na stanowisko kierownika rejonu Palm Springs i oferują jej stare mieszkanie Keitha, a także nowego współlokatora dla Jill – dhampira w wieku zbliżonym do Jill. Znając życzenia Adriana, zamiast tego prosi, by to Adrian otrzymał mieszkanie w zamian za pomoc w badaniach nad użytkownikami ducha i Strigoi. Sydney zamiast tego prosi o własny pokój w akademiku, co pozwala jej nadal obserwować Jill. Z powrotem w szkole Sydney konfrontuje się z nauczycielem w sprawie amuletu, a nauczyciel wyznaje, że wiedziała o wampirach, a także o Alchemikach. Wierzy, że Sydney posiada wrodzoną zdolność magiczną i to ona nadała amuletowi moc. Książka kończy się przybyciem Abe'a Mazura, ojca Rose, wraz z nowym współlokatorem Jill – dhampirem o imieniu Angeline, którego Sydney spotkała poprzedniego roku, gdy uciekała z Rose. Adrian uświadamia sobie, że Abe trzymał rękę na pulsie w Palm Springs z powodu Nevermore – i że sam Abe prawdopodobnie handluje krwią wampirów. Abe z kolei ujawnia Adrianowi, że powód, dla którego Sydney była zmuszona słuchać jego rozkazów, polegał na tym, że Sydney wynajęła go do ataku na Keitha, który zostawił go ze szklanym okiem – zemsta za gwałt Keitha na jej siostrze. Książka kończy się przybyciem dwóch innych byłych Strigoi, którzy zostali przywróceni: Sonyi Karp, która jest również użytkowniczką ducha, i byłego rywala Adriana w uczuciach do Rose, Dimitriego Belikova.


Akcja przenosi się do roku 1989, gdzie Dan próbuje zrozumieć tragiczne wydarzenia z przeszłości. Maisie spowodowała tragedię, wyskakując przez okno, a Lucas jest już wtedy uznanym artystą przygotowującym wystawę retrospektywną.[sep]Latem 1967 roku z wizytą przybywają rodzinni znajomi: Dan, Nick i Lucas. Dan jest chłopakiem Finna; Nick to młody lekarz; a Lucas jest niekonformistycznym, żądnym sławy artystą, który lekceważy innych. Lucas maluje portrety dziewcząt. Kiedy pracuje nad portretem Maisie, ona bawi go opowieściami z przeszłości rodziny. Jednak gdy Maisie wspomina o tym, że lata temu wróżono jej z ręki, on wyśmiewa to, więc ona nie mówi mu, co zobaczyła w kryształowej kuli wróżki. Gdy rodzina zaczyna przygotowywać się do podróży do domu dzieciństwa Dziadka na coroczną wizytę, ich miejsce otacza ponury atmosfera zbliżającej się zagłady. Maisie (która w nocy włóczy się po domu) podsłuchuje, jak Finn wraca do domu bardzo wcześnie rano, naga pod sukienką. Maisie martwi się, że serce Dana zostanie złamane, jeśli Finn była z Lucasem, jak podejrzewa. Zanim rodzina wyrusza w podróż, Stella i jej ojciec pracują nad planem poproszenia bogatego brata-bliźniaka Dziadka o pożyczkę na remont zrujnowanego Opactwa. Maisie wymyka się i widzi, jak Lucas potajemnie wyjeżdża do Cambridge na rowerze Julii. Zastanawia się, czy go ukradł. Następnie Maisie podsłuchuje pasjonującą kłótnię między Danem a Finnem, po której następuje równie namiętny uścisk. Dom wypełnia strach, nieufność i rozpacz. Maisie nie wie, co jest nie tak z jej rodziną, ale postanawia, że musi podjąć działania, aby im pomóc. Jak zwykle brat Dziadka odrzuca prośbę rodziny o pożyczkę, podburzany przez swoją żonę, Violet „Żmiję”. Jednak Maisie zdobywa pieniądze w zaskakujący sposób. Podczas tej transakcji dowiaduje się, że jej rodzina obawia się, że wyrośnie na jej zmarłego ojca. Nie rozumie, co to oznacza? Akcja przeskakuje ponad dwadzieścia lat później, do 1989 roku, i zamiast być kontynuacją opowieści Maisie, to Dan jest narratorem. Poczucie zbliżającej się zagłady zamienia się w napiętą tajemnicę, gdy Dan wspomina tragedię, która wydarzyła się latem 1967 roku i dotyczyła rodziny Mortlandów. Lucas jest teraz cenionym artystą planującym wystawienie swojego portretu z 1967 roku, „Siostry Mortland”, na wystawie retrospektywnej. Dan jest przerażony samą myślą o poruszaniu rodzinnej tragedii i smutku. W tym momencie dowiadujemy się, że Maisie była przyczyną tragedii, ponieważ wyskoczyła przez okno. Czytelnik dowiaduje się również, że Maisie nie była normalną dziewczynką, ale prawdopodobnie była autystką, choć w książce nie jest to wyjaśnione wprost. Życie Dana również jest w pewnym sensie tragedią. Jego praca jako producenta reklam się kończy, umiera jego ojciec, a on żyje w depresji zamglonej narkotykami. Obecnym celem jego życia jest tragiczna zagadka wydarzenia z rodzinnym Mortlandów, które miało miejsce tamtego odległego lata. Gdzie wszystko poszło nie tak? Dlaczego to się stało? I jak stracił miłość swojego życia?


Temrash 114, który opanował ciało Jake'a, skutecznie ucieka w różne zwierzęta i unika schwytania przez przyjaciół oraz dziką naturę. Yeerk nie umiera z głodu Kandrony, lecz udaje mu się dotrzeć do basenu, co uniemożliwia Jake'owi powrót do domu.[sep]Animorphowie zmieniają się w karalony, aby przeniknąć na spotkanie Wspólnoty. Odkrywają, że Yeerki opanowały cały personel szpitala i wykorzystują go do zamieniania pacjentów w Kontrolerów. Co gorsza, w przyszłym tygodniu gubernator ich stanu – kandydat na prezydenta – ma zgłosić się na operację. Animorphowie zmieniają się w muchy domowe, aby przeniknąć do szpitala, i odkrywają wannę z hydromasażem przekształconą w miniaturowy Basen Yeerków. Jake powraca do ludzkiej postaci i włącza wannę, aby zabić Yeerki, ale Animorphowie zostają wykryci przez Kontrolerów. W wynikłej walce Jake zostaje uderzony młotem i wpada głową do basenu. Zostaje opanowany przez Yeerka o imieniu Temrash 114, który próbuje uniknąć śmierci. Animorphowie uciekają ze szpitala do lasu, a Jake wpada w panikę, zdając sobie sprawę, że żaden z jego przyjaciół nie zauważył niczego niepokojącego. Na szczęście Ax zauważa coś niepokojącego w początkowej reakcji Temrasza na niego i oskarża Jake’a o bycie Kontrolerem. Temrash traci panowanie nad sobą i obraża Axa, nazywając go „andalickim ściekiem”, a inni zdają sobie sprawę, że jest on rzeczywiście Kontrolerem. Pozostali postanawiają go zatrzymać na trzy dni, aż Temrash umrze z głodu Kandrony. W międzyczasie Ax zmienia się w Jake’a i zastępuje go w domu i w szkole. Pozostali przywiązują Jake’a do krzesła w opuszczonej chacie w lesie, ale Temrash nadal ma dostęp do wszystkich metamorfoz Jake’a. W nocy zmienia się w tygrysa i ucieka. Gubi się w lesie i zmienia się w sokoła, próbując odlecieć, ale Cassie zatrzymuje go w postaci puchacza. Temrash zmienia się w wilka i ponownie próbuje uciec, ale zostaje zatrzymany przez wrogą watahę wilków – w rzeczywistości tę samą watahę z tomu „Spotkanie”. Rachel odprowadza go z powrotem do chaty w postaci słonia. Temrash zaczyna drwić z Jake’a, ujawniając, że kiedyś był Yeerkiem kontrolującym brata Jake’a, Toma. Jake mówi mu, że nigdy się nie podda. Następnego ranka Temrash ponownie próbuje uciec, tym razem jako mrówka, ale zostaje zmuszony do odwrotu przez wrogie gniazdo mrówek. Temrash zaczyna umierać z głodu Kandrony. W miarę jak to następuje, Jake jest świadkiem jego bólu i w ostatnich godzinach dostrzega pierwszą, przerażającą wizję Crayaka. Jake wraca do rodziny i odkrywa, że ostatnio zachowywał się dziwnie, ponieważ Ax nie jest przyzwyczajony do bycia w ludzkiej postaci. Kilka dni później częściowo zmienia się w wilka (aby ukryć głos) i dzwoni do Toma, przekazując mu wiadomość nadziei. *Crayak zostaje krótko wprowadzony.


Zleceniodawcą zabójstwa generała Sobolewa okazał się sam car Aleksander III, a nie jego młodszy brat. Fandorin nie zdołał zabić płatnego mordercy Achimasa Welde, a sprawa nie została zatuszowana, co zmusiło go do ucieczki z Moskwy i rezygnacji ze służby państwowej.[sep]Moskwa, 1882. Gdy Fandorin powraca z Japonii wraz ze swoim służącym Masą, wstępuje do służby u moskiewskiego gubernatora, księcia Dołgorukowa. Tego samego dnia w tym samym hotelu odnajduje martwe ciało Białego Generała Michaiła Sobolewa, przezywanego rosyjskim Achillesem i starego przyjaciela Fandorina. Oficjalnie przyczyną śmierci był zawał serca, ale Fandorin zaczyna coś podejrzewać po rozmowie z ochroniarzami generała. Fandorin zaprzyjaźnił się z tymi Kozakami, gdy podczas oblężenia Plewny wykrył tureckiego szpiega (patrz: Turecki Gambit). Teraz jednak ci sami Kozacy traktują go z wrogością. Fandorin poznaje przyczynę ich niechęci, odkrywając, że generał w rzeczywistości nie zmarł w hotelu, lecz jego ciało przeniesiono z mieszkania jego kochanki. Odnaleziony w kompromitującej sytuacji, generał mógłby stać się powodem skandalu, dlatego Kozaki starali się temu zapobiec i chronić reputację generała. Fandorin drąży sprawę głębiej i odkrywa, że zginęła duża suma pieniędzy. Dowiaduje się, że Sobolew starał się zebrać fundusze na rozpoczęcie kampanii politycznej, a Fandorin zaczyna podejrzewać zabójstwo. Ustala, że generał został otruty w bardzo sprytny sposób, a zabójca przewidział zatuszowanie sprawy, co miało mu zapewnić bezpieczną ucieczkę. Fandorin odkrywa dalej, że spisek sięga najwyższych sztabów rządu carskiego, a on sam został uznany za wroga państwa za swoje wysiłki w celu schwytania zabójcy. Zabójcą jest Achimas Welde, płatny morderca, który w swojej karierze poniósł porażkę jedynie trzy razy. Jednym z tych przypadków było zlecenie zabicia Fandorina, kiedy udało mu się zabić żonę Fandorina, gdy sam Fandorin go ścigał (patrz: Zimowa Królowa). Druga część powieści jest opowiedziana z perspektywy Achimasa i relacjonuje jego historię życia aż do spisku mającego na celu zabójstwo Sobolewa i śledztwa. Przez przypadek Achimas odkrywa, że człowiekiem, który go zatrudnił do zabicia Sobolewa, był wielki książę Cyryl Aleksandrowicz, młodszy brat cara Aleksandra III. W rozdziałach końcowych powieści Fandorin zabija Achimasa i przygotowuje się do ucieczki z Moskwy (wierząc, że sam jest celem spiskowców), ale asystent księcia Dołgorukowa spotyka go na dworcu i informuje, że wszystko zostało zatuszowane i może nadal służyć państwu.


Gdy Albert próbuje zabić syna biczem, David ucieka i dotyka naelektryzowanej szyny, w wyniku czego traci przytomność. Po odwiezieniu chłopca do domu ojciec po raz pierwszy okazuje mu skruchę i współczucie.[sep]„Zawołaj to snem” to historia austriacko-żydowskiej rodziny imigrantów w Nowym Jorku na początku XX wieku. Sześcioletni David Schearl ma bliską i pełną miłości relację z matką Genią, ale jego ojciec Albert jest dystyngowany, pełen urazy i gniewu wobec żony i syna. Rozwój Davida odbywa się pomiędzy strachem przed potencjalną przemocą ojca a upadkiem życia na ulicach slumsów. Gdy rodzina zaczyna się aklimatyzować do życia w Nowym Jorku, z Austrii przybywa siostra Genii, Bertha, by zamieszkać z nimi. Wulgarna i niepowstrzymana natura Berthy obraża Alberta, a jej obecność w domu odnawia i zaostrza napięcie w relacjach rodzinnych. Słuchając rozmów Genii i Berthy, David zaczyna dostrzegać sugestie, że jego matka przed ślubem z Albertem mogła mieć namiętny romans z nie-żydowskim Austriakiem. David wyobraża sobie romantyczną scenerię „na polach kukurydzy”, gdzie para spotykała się potajemnie. Bertha opuszcza dom Schearlów, gdy wychodzi za mąż za Nathana, mężczyznę poznanego w gabinecie dentystycznym. Oni i Nathan otwierają sklep z cukierkami, gdzie mieszkają z dwiema córkami Nathana, Polly i Esther. David rozpoczyna edukację religijną i zostaje szybko zauważony przez swojego nauczyciela, rabina Yidla, jako wybitny uczeń języka hebrajskiego. David staje się zafascynowany historią z Księgi Izajasza 6 po tym, jak słyszy, jak rabin tłumaczy ten fragment starszemu uczniowi; w szczególności obraz anioła przykładającego rozżarzony węgiel do warg Izajasza i oczyszczającego go z grzechu. Podczas święta Paschy David spotyka starszych dzieci wagarowiczów, które zmuszają go do towarzyszenia im i upuszczenia kawałka cynku na żywą szynę tramwajową. Energia elektryczna uwolniona w ten sposób zostaje w umyśle Davida skojarzona z mocą Boga i węglem Izajasza. Tymczasem Albert podejmuje pracę jako dostawca mleka. David, towarzysząc pewnego dnia ojcu, widzi, jak Albert brutalnie biczuje mężczyznę próbującego ukraść butelki z mlekiem, prawdopodobnie go zabijając. David poznaje i zakochuje się w starszym katolickim chłopcu o imieniu Leo. Leo wykorzystuje przyjaźń Davida i oferuje mu różaniec – który David uważa za posiadający specjalne moce ochronne – w zamian za szansę spotkania z kuzynkami Davida, Polly i Esther. Leo zabiera Esther do piwnicy sklepu z cukierkami i gwałci ją. David wpada w stan agitacji. Idzie do rabina Yidla i wymyśla historię, mówiąc mu, że Genia jest w rzeczywistości jego ciotką, jego prawdziwa matka nie żyje, a on jest synem jej romansu z nie-żydowskim mężczyzną. Tymczasem Polly opowiada Berthcie i Nathanowi o tym, co Leo zrobił z Esther. Gdy rabin udaje się do domu Schearlów, aby poinformować Genię i Alberta o tym, co David mu powiedział, Bertha błaga Nathana, by nie konfrontował Alberta z rolą Davida w czynach Lea. Nathan idzie i tak, choć również boi się gniewu Alberta. Po tym, jak rabin Yidel relacjonuje historię Davida Genii i Albertowi, David przybywa do mieszkania. Albert zaczyna ujawniać to, co podejrzewał o narodzinach Davida. Mówi Genii, że ich małżeństwo jest farsą, zaaranżowaną, aby jeden grzech przykrył drugi – jej romans, który był utrzymywany w tajemnicy – wobec jego grzechu, polegającego na dopuszczeniu do tego, by jego znęcający się ojciec został zabity bykiem, co było powszechnie znane w austriackiej wiosce, którą opuścili. Mimo zaprzeczeń Genii, Albert potwierdza swoją wiarę w swoją wersję historii. Oświadcza, że David nie jest jego synem, ale owocem romansu Genii. W tym momencie przybywają Nathan i Bertha. Nathan waha się przed wypowiedzeniem tego, co myśli, pod wpływem zimnego gniewu Alberta, ale David wychodzi naprzód, by wyznać rodzicom swój udział w tym, co się stało. Daje ojcu bicz, którego użyto na potencjalnym złodzieju mleka. Gdy Albert osiąga szczyt swojej wściekłości, odkrywa różaniec, który posiada David, wierząc, że to znak potwierdzający jego podejrzenia. Albert zaczyna dążyć do zabicia syna biczem. Gdy inni powstrzymują Alberta, David ucieka z mieszkania i wraca do naelektryzowanej szyny. Tym razem dotyka szyny stopą i otrzymuje ogromny wstrząs elektryczny. Nieprzytomny, zostaje znaleziony przez klientów pobliskiej tawerny i odwieziony do domu przez policjanta. Gdy rodzice są informowani o tym, co się stało, Albert okazuje skruchę i współczucie wobec syna po raz pierwszy. Gdy matka bierze go w ramiona, David doznaje uczucia, takiego że „mógłby to nazwać snem”.


Ranofer zamyka Gebu w grobowcu i udaje się do pałacu, aby opowiedzieć królowej o rabunku. Kobieta odrzuca jego relację, nie weryfikując jej pytaniem o przedmiot przy północnej ścianie grobowca, i każe aresztować Ranofera zamiast sprawcy.[sep]Ranofer to dwunastoletni sierota, tragarz w warsztacie złotnika, który nauczył się wiele o obróbce złota. Gebu, jego zły przyrodni brat, bije Ranofera. Gdy zestawienie złotych odpadków się nie zgadza, Ranofer próbuje dowiedzieć się, dlaczego tak jest. Wychodzi na to, że Ibni przemyca złoto do Gebu w bukłakach z winem, które Ranofer nieświadomie niesie do domu. Ranofer próbuje to powstrzymać, ale Gebu zmusza go do kontynuowania, grożąc, że go znów pobije i sprzeda w niewolę. Ranofer zaprzyjaźnia się z dwiema nowymi osobami, Starcem i Heqetem, ale sytuacja przybiera gorszy obrót, gdy Gebu po aresztowaniu Ibniego przenosi go do swojego warsztatu kamieniarskiego, aby był uczniem. Dzięki pomocy nowych przyjaciół Ranofer odkrywa, że ktoś inny kradnie złoto w nocy, po tym jak znowu zaczyna coś podejrzewać. Po tym, jak Heqet sugeruje, by wspólnie szpiegowali Gebu i jego złych pomocników, spotykają się w zaroślach nad rzeką, dzielą się jedzeniem i rozmawiają o tym, co usłyszeli w południe, gdy Ranofer ma przerwę w swojej okropnej pracy u kamieniarzy. Ranofer włamuje się do pokoju Gebu i odkrywa złoty kielich, który nie mógł pochodzić z tych okolic. Ranofer zdaje sobie sprawę, że Gebu rabował grobowce dzięki oznaczeniom na dnie, na których widnieje imię faraona. Dzięki temu dowodowi uświadamia sobie również, że nikt nie może się tak wzbogacić w jeden dzień, jak to robił Gebu, co potwierdza jego teorię. Pyta Starca, jak łapie się rabusiów grobowców, a Starec odpowiada: „Mogą być śledzeni”. Ranofer wie z podsłuchanych przez Heqeta rozmów, że Gebu wybierze się na kolejny rabunek grobowca podczas nadchodzącego święta, ale zachowuje swoje odkrycia dla siebie. Ranofer podąża za Gebu do komory grobowej. Tymczasem Heqet i Starec również udali się do Doliny Królów, szukając Ranofera i składając w całość informacje o tym, gdzie poszedł i dlaczego. Ranofer wybiega z grobowca po zgasił pochodnię rabusiów, a jeden z olbrzymich stopni się sypie, uwięziając Gebu i jego towarzysza Wenamona. Ranofer przestawia głaz na wejściu, a następnie znajduje Heqeta i Starca, którzy zamykają grobowiec i siadają na głazie, podczas gdy Ranofer wraca do miasta. Udaje mu się dostać do pałacu i próbuje uzyskać audiencję u królowej, ale jest opóźniany przez Qa-nefera, asystenta królowej, który nie wierzy w jego historię i uważa, że jest szalony. Po wielu próbach Ranofer wreszcie uzyskuje audiencję u królowej i, opowiadając jej o złotym kielichu z imieniem faraona, ona postanawia go przetestować, pytając: „Co za przedmiot opiera się o północną ścianę grobowca?”. Ranofer odpowiada: „Dębowy laskę Twojego ojca”, a królowa natychmiast wysyła żołnierzy, którzy łapią Gebu. W końcu królowa pyta, czego Ranofer pragnie najbardziej na świecie. „Osła”, powiedział Ranofer, „abym mógł zarabiać na życie jak Starec”. Na końcu widać, jak jedzie na swoim osle z dobrami otrzymanymi od królowej, a w uszach mu dzwonią pochwały od Heqeta i Starca. Podczas jazdy myśli o tym, że następnego dnia pójdzie do Zau, mistrza złotnika, i zostanie jego uczniem.