Raymond Da Coast dąży do tego, by jego córka Isabel zdobyła Nagrodę Nobla z fizyki, aby w ten sposób zrehabilitować własne porażki w karierze akademickiej. Mimo uświadomienia sobie szkodliwości swojego wpływu, nie wycofuje się z jej życia, co uniemożliwia Isabel na umocnienie relacji z Jerrym Prachtem.[sep]Powieść opowiada o relacjach wszystkich trzech postaci i o to, jak życie splata ich losy. Adam Coopersmith, położnik i immunolog, pomaga uratować życie Thomasa Hartnella, znanego w Waszyngtonie jako „Szef”, jednego z doradców prezydenta Stanów Zjednoczonych, i – jak się uważa – człowieka dysponującego większą władzą osobistą niż sam prezydent. Mentor Adama, dr Max Rudolph, nieco odstępuje od zasad etycznych i podaje Hartnellowi niezatwierdzony przez FDA, ratujący życie lek na raka, którego skuteczność została potwierdzona w jego laboratorium. Adam pełni rolę lekarza prowadzącego i ostatecznie zakochuje się w córce Hartnella, Antonii, która w Waszyngtonie jest zastępcą prokuratora generalnego. Po śmierci Maxa Rudolpha, który jest dla Adama bardziej postacią ojca niż kolegą po fachu, Adam jest załamany i znajduje ukojenie w ramionach Antonii. Pobierają się i mają córkę, Heather. Jednak sytuacja wkrótce zaczyna się zmieniać, gdy Adam i jego córka powoli uświadamiają sobie, że Antonia jest „żoną” ze swoją karierą, a na jej liście priorytetów rodzina znajduje się znacznie poniżej pracy i jej ojca. Prowadzi to powoli do rozłamu między Adamem a Antonią, a on zbliża się do Anyi Avilov, bezdzietnej i porzuconej żony rosyjskiego emigranta, dr. Dmitriego Avilova. Dmitri porzuca Anyę, gdy uświadamia sobie, że ona nie jest w stanie zajść w ciążę, a Adam, jako prowadzący położnik, spieszy, by wypełnić lukę zarówno w swoim, jak i jej życiu. Ostatecznie Adam rozwodzi się z Antonią i poślubia Anyę. Antonia zyskuje prawo opieki nad Heather, ale Heather zawsze pozostaje bardziej przywiązana do Adama niż do Antonii. Adam popełnia samobójstwo, niezdolny do zniesienia przytłaczającego ciężaru choroby Alzheimera, kilka dni po tym, jak dowiaduje się, że otrzymał Nagrodę Nobla.

Sandy Raven jest synem Sidneya Ravena, hollywoodzkiego producenta. Sandy ma kompleks niższości z powodu swojego wyglądu, który pogłębia się z czasem, gdy w latach nastoletnich doświadcza wyraźnego braku życia towarzyskiego. Rozpoczyna studia genetyczne na MIT. Jego nastoletnia miłość, Rochelle Taubman, wykorzystuje go, aby dotrzeć do jego ojca i tym samym wejść do Hollywood. Bardzo wygodnie zapomina o Sandy, po tym jak nawiązuje kontakty w Hollywood. Ostatecznie gra małe, wątpliwej jakości role, a w końcu trafia na rozkładówkę „Playboya”. Sandy nie potrafi przeżyć tego zdradzieckiego czynu i staje się stłumioną osobą, desperacko pragnącą towarzystwa kobiet. Zakochuje się w córce dyrektora swojego laboratorium, Judy Morgenstern. Jego mentor i dyrektor laboratorium, Gregory Morgenstern, odbiera mu Nagrodę Nobla, nie wymieniając jego wkładu w projekt. Prowadzi to do rozwodu Judy i Sandy’ego, ale Sandy znajduje ukojenie w miłości do córki Olivii, która z kolei w dalszej części książki studiuje fizykę pod kierunkiem Isabel. Sandy znajduje miłość w Japonce, Kimiko, i staje się uznanym naukowcem w dziedzinie genetyki.

Isabel Da Costa jest córką Raymonda Da Costy i jest geniuszem o ilorazie inteligencji znacznie powyżej średniej. Raymond dostrzega to wcześnie w jej dzieciństwie i zaczyna zarządzać jej życiem żelazną ręką, co powoduje rozpad jego małżeństwa z matką Isabel, Muriel. Mają też syna Petera, który jest bardzo bliski Isabel i który uważa, że Raymond niszczy młodość Isabel. Muriel chce, aby Isabel prowadziła normalne życie, a Raymond uparcie dąży do tego, by Isabel zdobyła Nagrodę Nobla z fizyki, by w ten sposób zrehabilitować własne porażki w karierze akademickiej. Isabel pozbawiona jest wszelkich przyjemności normalnego życia nastolatka z powodu wyczerpującego harmonogramu nauki i zostaje studentką studiów magisterskich na Berkeley, zanim ukończy osiemnaście lat, dzięki swoim nadzwyczajnym zdolnościom rozumienia. Zakochuje się w Jerrym Prachcie, synu jej promotora pracy dyplomowej, Karla Prachta, mimo wielokrotnych starań ojca, by ich rozdzielić. Jerry sam jest geniuszem, który zrezygnował z presji życia akademickiego i jest wspaniałym tenisistą. Isabel też pragnie zbuntować się przeciwko presji bycia geniuszem i potajemnie popiera tę relację. Jej ojciec uświadamia sobie, że jego wpływ na jej życie jest szkodliwy, i z gracją wycofuje się z jej życia. Isabel zdobywa Nagrodę Nobla z fizyki i umacnia swoją relację z Jerrym, przekuwając ją w trwały związek.


Fandorin odkrywa, że mordercą zwanym Dekoratorem jest Pachomienko, dozorca cmentarza, który w rzeczywistości jest uważanym za zmarłego Sockim. Po doraźnym procesie, w którym sędzią była Angelina, Fandorin strzela do zabójcy na podwórku.[sep]Moskwa, 1886. Cztery lata po wydarzeniach opisanych w „Śmierci Achillesa”, Fandorin nadal pełni funkcję Zastępcy Gubernatora Moskwy, księcia Dołgorukowa, do spraw specjalnych. Współżyje z hrabiną Addy, kobietą zamężną. Gdy dżentelmen-oszust, znany jako Momos i używający pseudonimu „Walet Pikowy”, oszukuje księcia w ramach oszustwa na sto tysięcy rubli, Fandorin zostaje wezwany do jego ujęcia. Fandorin przyjmuje na stanowisko swojego asystenta śledczego nieśmiałego, młodego policjanta o imieniu Anisii Tulipow, i razem z Tulipowem próbują schwytać Momosa oraz jego piękną wspólniczkę, Mimi. Fandorin wykrywa i zamyka fałszywą loterię organizowaną przez Waleta, ale Momos i Mimi uciekają. Z kolei Momos zwodzi japońskiego służącego Fandorina, Masę, zmuszając go do pozwolenia na kradzież całego bagażu hrabiny Addy. Wściekły Fandorin przysięga zemstę na Momosie i organizuje pułapkę, w której podszywa się pod indyjskiego księcia posiadającego wielki szmaragd. Momos i Mimi ponownie uciekają, ale nie zanim Mimi i Tulipow przeżyją romantyczne spotkanie. Momos odsyła cały bagaż Addy, by złagodzić presję wywieraną przez Fandorina. Fandorin w konsekwencji odsyła Addy z powrotem do męża. Momos postanawia uciec z Moskwy, aby uniknąć zdeterminowanego Fandorina, ale zmienia zdanie po przypadkowym spotkaniu z Samsonem Eropkinem, całkowicie skorumpowanym, kryminalnym urzędnikiem moskiewskim. Momos decyduje się obrabować Eropkina, ale oszustwo kończy się fatalnie. Momos i Mimi trafiają w ręce Eropkina, który jest na skraju zamordowania ich obojga, gdy na miejscu pojawia się Fandorin i ratuje ich. Eropkin zostaje aresztowany za swoje zbrodnie. Fandorin puszcza Momosa wolno z braku dowodów i z chęci oszczędzenia swojego szefowi, księciu Dołgorukowowi, wstydu. Mimi natomiast staje przed sądem za udział w fałszywej loterii. Wydaje się, że ją czeka więzienie i zesłanie na Syberię – a Tulipow, który się w niej zakochał, marzy o poślubieniu jej po jej wyjściu z więzienia – gdy Momos, przebrany za prawnika, broni Mimi w sądzie i szantażuje sędziego, aby umorzył zarzuty. Tulipow obserwuje, jak Mimi i Momos opuszczają sąd, nie zdając sobie sprawy zbyt późno, że Momos jest prawnikiem, i z rozpaczą patrzy, jak Walet Pikowy zabiera kobietę jego marzeń. Ton noweli jest lekko komiczny, co stanowi ostry kontras z drugą nowelą, „Dekoratorem”.

Moskwa, 1889. Wielki Tydzień, przed Wielkanocą. W Moskwie prostytutka zostaje bestialsko zamordowana i okaleczona. Fandorin wierzy, że mordercą jest Kuba Rozpruwacz, angielski zabójca, który rok wcześniej zabił serię prostytutek w Londynie. Na początku powieści punkt widzenia zmienia się na perspektywę mordercy, który opisuje swoje zbrodnie i nazywa siebie Dekoratorem, wierząc, że czyni brzydkie kobiety pięknymi. Reszta historii jest okresowo przerywana myślami Dekoratora. Radca Sądu Iżycyn, śledczy rywal Fandorina, nadzoruje ekshumację zwłok z cmentarza Bożedomka, w towarzystwie asystenta Fandorina, Tulipowa. Podczas pobytu na cmentarzu Tulipow zaprzyjaźnia się z Pachomienką, miłym ukraińskim dozorcą cmentarza. Koroner, dr Zacharow, identyfikuje kolejne cztery ciała jako ofiary moskiewskiego rzeźnika. Tulipow zgłasza te ustalenia Fandorinowi, którego nowa dziewczyna, Angelina, głęboko wierząca prawosławna, mieszka z Fandorinem bez względu na okoliczności. Pochodzenie Angeliny opisane jest w opowiadaniu „Skarpea Baskakowów” ze zbioru „Jadeitowy różaniec”. Fandorin sprawdza rejestry osób, które podróżowały z Londynu do Moskwy w ostatnich miesiącach i mają wykształcenie medyczne, i wskazuje dwóch prawdopodobnych podejrzanych: położną Neswicką i sanitariusza Stenicza, którzy zostali wyrzuceni ze szkoły medycznej siedem lat temu. Niedługo potem Fandorin otrzymuje przesyłkę pocztową z makabryczną zawartością: ludzkie ucho. Tulipow potajemnie przesłuchuje dwóch podejrzanych. Fandorin wraca do kostnicy i dopasowuje odcięte ucho do jednej z martwych prostytutek. Fandorin konfrontuje się z Zacharowem, który nie chce mu nic powiedzieć, ale zamiast tego informuje go, że winny będzie na przyjęciu reunijnym byłych studentów medycyny, na które on sam idzie tej nocy. Fandorin dowiaduje się, że gospodarzem przyjęcia, biznesmenem o nazwisku Burylin, został wyrzucony ze szkoły medycznej za bycie częścią grupy żartownisiów, którzy wpadli w kłopoty w szkole siedem lat temu. Stenicz również był częścią tej grupy, podobnie jak Zacharow, który został przeszkolony na koronera zamiast zostać wyrzuconym. Ich lider, Socki, trafił do więzienia i zmarł. Ostatecznie ujawnia się, że Socki i reszta zostali ukarani za przypadkowe zabójstwo prostytutki. Fandorin aresztuje Burylina po tym, jak ten przyznaje się do wysłania Fandorinowi ucha jako żartu. Tulipow zostaje przydzielony do pracy z Iżycynem, który wierzy, że mordercą musi być tatarski lub żydowski rzeźnik, i zebrał grupę podejrzanych, których planuje torturować. Tulipow mówi mu o trzech podejrzanych, których znalazł Fandorin, a Iżycyn wpada na pomysł eksperymentu: wstrząsnąć trzema podejrzanymi, zabierając ich do kostnicy i pokazując im ciała, aby zobaczyć, kto się przyzna. Nikt tego nie robi. Na ulicy Tulipow przypadkowo natrafia na Fandorina, który pracuje pod przykrywką jako sutener. Fandorin dowiaduje się o numerze Iżycyna z ciałami i idzie go skonfrontować, tylko po to, by odkryć, że Dekorator go zamordował. Hrabia Tołstoj, Minister Spraw Wewnętrznych, przybywa z Petersburga w Wielki Piątek i grozi zwolnieniem księcia Dołgorukowa, jeśli zabójca nie zostanie schwytany do Wielkanocy. Tulipow wraca na cmentarz, aby przesłuchać ludzi, którzy uczestniczyli w eksperymencie Iżycyna, i w nagłym przypływie inspiracji wierzy, że wpadł na to, kim jest zabójca. Podczas gdy Tulipow realizuje swoją teorię, Dekorator przybywa do jego mieszkania i zabija jego siostrę Sonię. Fandorin zostaje o tym poinformowany, a następnie otrzymuje raport umierającego Tulipowa, który wierzył, że zabójcą jest Zacharow i poszedł do jego biura na cmentarzu, aby go obserwować – tylko po to, by natknąć się na Dekoratora, który zaatakował go i śmiertelnie zranił. Fandorin, wściekły z powodu zamordowania swojego asystenta, udaje się na cmentarz i stwierdza brak Zacharowa, ale przesłuchuje dozorcę Pachomienkę. Otrzymuje telefon od Zacharowa, który mówi, że jest niewinny i powie Fandorinowi wszystko, jeśli Fandorin i Masa spotkają go w hotelu. Tymczasem Dekorator udaje się do domu Fandorina, zamierzając zabić Angelinę. Zostaje zaskoczony i unieszkodliwiony przez Fandorina i Masę, którzy nie pojechali na spotkanie w hotelu. Zabójcą okazuje się Pachomienko, miły dozorca cmentarza – którego prawdziwą tożsamością jest Socki, lider grupy żartownisiów ze szkoły medycznej sprzed siedmiu lat. Fandorin postanawia osobiście zabić Sockiego, tam, w jego domu, ale zostaje przerwany przez Angelinę, gdy wraca do domu. Fandorin godzi się na doraźny proces z Angeliną jako sędzią. Fandorin随后 ujawnia, że Socki nie zmarł w więzieniu, ale uciekł i wyemigrował do Londynu, zanim wrócił do Moskwy i zdobył pracę na cmentarzu dzięki swojemu staremu przyjacielowi Zacharowowi. Socki następnie zabił Zacharowa i podszywał się pod niego podczas telefonu, by zwabić Fandorina i zostawić Angelinę bez ochrony. Socki przyznaje się do swoich zbrodni, a Angelina uznaje go za winnego. Fandorin zabiera go na zewnątrz i strzela do niego na podwórku. Po powrocie Angelina mówi mu, że go opuszcza, aby zostać zakonnicą, ponieważ wierzy, że przeszkadza Fandorinowi w jego pracy. Fandorin jest zdruzgotany, ale ona się upiera. Gdy rozbrzmiewają wielkanocne dzwony, mówi mu: „Wszystko w porządku. Słyszysz? Zmartwychwstał Chrystus”.


Autorzy zauważają, że w 2005 roku osobista stopa oszczędności Amerykanów była ujemna, co świadczy o problemie z gromadzeniem środków na emeryturę. W celu rozwiązania tej kwestii proponują program „Oszczędzaj Więcej Jutro”, który zachęca pracowników do zwiększania składek w momencie otrzymywania podwyżek wynagrodzenia.[sep]Jednym z głównych uzasadnień poparcia Thalera i Sunsteina dla libertariańskiego paternalizmu w książce „Nudge” są fakty dotyczące natury ludzkiej i psychologii. Krytyka w książce dotyczy poglądu na człowieka jako *homo economicus*, „że każdy z nas myśli i wybiera bezbłędnie dobrze, a tym samym pasuje do podręcznikowego obrazu ludzi oferowanego przez ekonomistów”. Autorzy przytaczają wiele przykładów badań, które budzą „poważne wątpliwości co do racjonalności wielu sądów i decyzji podejmowanych przez ludzi”. Stwierdzają, że w przeciwieństwie do przedstawicieli *homo economicus*, przedstawiciele gatunku *homo sapiens* popełniają przewidywalne błędy z powodu stosowania heurystyk i błędów logicznych oraz ze względu na to, jak są wpływowi przez swoje interakcje społeczne. Książka opisuje dwa systemy charakteryzujące ludzkie myślenie. Sunstein i Thaler nazywają je „Systemem Refleksyjnym” i „Systemem Automatycznym”. System Automatyczny jest „szybki, jest lub wydaje się instynktowny i nie obejmuje tego, co zwykle kojarzymy ze słowem myślenie”. Przykładami działania Systemu Automatycznego są uśmiech na widok szczeniaka, nerwowość podczas turbulencji w samolocie i skłonienie się, gdy w ciebie rzucono piłką. Drugim systemem myślenia jest System Refleksyjny. Ten system jest celowy i samoświadomy. To on działa, gdy ludzie decydują, na którą uczelnię iść, gdzie jechać na wycieczki i (w większości okoliczności) czy się ożenić czy wyjść za mąż. Z powodu tych różnic i konfliktów między systemami ludzie są często podatni na popełnianie błędów, które wynikają z powszechnie występujących uprzedzeń, heurystyk i błędów logicznych. Należą do nich:

*   **Kotwica (anchoring):** błąd poznawczy, w którym zbyt mocno polega się na jednej cesze lub informacji. Przykładem może być mieszkaniec Chicago, którego prosi się o oszacowanie populacji Milwaukee. Wiedząc, że Milwaukee to duże miasto, ale z pewnością nie tak duże jak Chicago, osoba ta wziąłaby populację Chicago (około 3 milionów) i podzieliła ją przez, powiedzmy, trzy (otrzymując milion). Mieszkaniec Green Bay (które ma populację około 100 000) może wiedzieć, że Milwaukee jest większe niż Green Bay, i potroić populację swojego rodzinnego miasta, aby uzyskać szacunkową wartość (300 000). Różnica w domysłach ludzi ze względu na ich położenie geograficzne jest przykładem kotwiczenia. Rzeczywista populacja Milwaukee wynosi około 580 000.

*   **Heurystyka dostępności:** gdy ludzie przewidują częstotliwość zdarzenia na podstawie tego, jak łatwo można przywołać przykład na myśl. Autorzy stwierdzają, że może to pomóc wyjaśnić, dlaczego ludzie uważają, że zabójstwa występują częściej niż samobójstwa, ponieważ przykłady zabójstw są bardziej dostępne. Heurystyka dostępności może mieć negatywny wpływ na biznes i politykę, ponieważ ludzie będą przeceniać ryzyko, co skutkuje kupowaniem niepotrzebnego ubezpieczenia lub rządami dążącymi do celów społecznych kosztem innych, bardziej owocnych.

*   **Heurystyka reprezentatywności:** gdzie ludzie oceniają prawdopodobieństwo lub częstotliwość hipotezy, rozważając, jak bardzo hipoteza przypomina dostępne dane. Przykładem jest dostrzeganie znaczących wzorców w informacjach, które są w rzeczywistości losowe. Należą do tego fałszywe relacje o „skupiskach raka” i powszechne przekonanie w koszykówce, że gracze mogą wejść w „żar”. Ze względu na liczbę oddanych rzutów, graczom zdarzają się momenty, gdy zdobywają wiele rzutów z rzędu, ale kibice koszykówki błędnie wierzą, że gracz, który właśnie zdobył serię rzutów, jest bardziej prawdopodobne, że trafi następny rzut.

*   **Błąd status quo:** ma to miejsce, gdy ludzie są bardzo skłonni kontynuować określony kurs działania, ponieważ był on tradycyjnie podejmowany, nawet jeśli ten kurs działania może wyraźnie nie być w ich najlepszym interesie. Przykładem działania błędu status quo jest sytuacja, w której firmy wydawnicze oferują bezpłatne próbki swoich magazynów, a następnie, po zakończeniu okresu próbnego, nadal wysyłają magazyny i obciążają klienta, dopóki ten aktywnie nie anuluje subskrypcji. Prowadzi to do tego, że wiele osób otrzymuje i płaci za magazyny, których nie czyta.

*   **Mentalność stada:** ludzie są silnie wpływani przez działania innych. Sunstein i Thaler przytaczają słynne badanie Solomona Ascha, w którym ludzie, z powodu presji rówieśniczej, odpowiadali na pewne pytania w sposób, który był wyraźnie fałszywy (np. twierdząc, że dwie linie mają tę samą długość, gdy wyraźnie nie mają).

Libertariański paternalizm jest połączeniem dwóch pojęć politycznych, które są powszechnie uważane za sprzeczne (do granic oxymoronu): libertarianizmu i paternalizmu. Sunstein i Thaler stwierdzają, że „aspekt libertariański naszych strategii polega na prostym twierdzeniu, że ogólnie ludzie powinni być wolni, by robić to, co lubią – i rezygnować z niepożądanych ustaleń, jeśli tego chcą”. Paternalistyczna część terminu „polega na twierdzeniu, że jest uzasadnione, aby architekci wyboru starali się wpływać na zachowanie ludzi, aby uczynić ich życie dłuższym, zdrowszym i lepszym”. Architektura wyboru opisuje sposób, w jaki decyzje są wpływane przez to, jak przedstawione są opcje. To w ułożeniu architektury wyboru w określony sposób można delikatnie popchnąć jednostki w określonym kierunku, nie odbierając im wolności wyboru. Prostym przykładem „nudge” byłoby umieszczenie zdrowej żywności w stołówce szkolnej na wysokości oczu, podczas gdy mniej zdrowe śmieciowe jedzenie umieszczono w trudniej dostępnych miejscach. Jednostki nie są powstrzymywane przed jedzeniem tego, czego chcą, ale takie ułożenie wyborów żywnościowych ma skutek zmniejszania konsumpcji śmieciowego jedzenia i zwiększania konsumpcji zdrowszej żywności. W teoriach architektury wyboru nie jest jednak oczywiste, w jakim stopniu takie „nudge” mogą wpływać na zachowanie i nadal być uważane za libertariańskie. Na przykład, jeśli rząd pozwala na sprzedaż śmieciowego jedzenia tylko na szczytach gór, w jakim stopniu taka polityka może być naprawdę uważana za libertariańską? Różnica między tym, by śmieciowe jedzenie było dostępne tylko na górach, a tym, by było dostępne tylko na półkach poniżej poziomu oczu, wydaje się być raczej różnicą stopnia niż rodzaju. Thaler i Sunstein omawiają te kwestie w niektórych fragmentach swojej książki. W pewnym momencie ta rzecz, która nie wydaje się być przymusem, staje się wyraźnym przypadkiem przymusu. Gdy władza użyta do delikatnego popchnięcia jest absolutna, bez względu na to, jak subtelna jest sugestia, jej ofiara pozostaje zastraszona wiedzą o nieograniczonej sile za nią stojącej. Zatem, ponieważ rząd koniecznie zajmuje pozycję niemal nieograniczonej władzy nad jednostką, wszelkie sugestie dotyczące stylu życia, które składa, są niezgodne z ideałami libertariańskimi.

Sunstein i Thaler wykorzystują swoje koncepcje „nudge” w kontekście architektury wyboru, aby przedstawić rekomendacje polityczne, które ich zdaniem są w duchu libertariańskiego paternalizmu. Mają rekomendacje w obszarach finansów, zdrowia, środowiska, szkół i małżeństwa. Wierzą, że te problemy można przynajmniej częściowo rozwiązać, poprawiając architekturę wyboru. Thaler i Sunstein wskazują, że wielu Amerykanów nie oszczędza wystarczająco dużo na emeryturę. Stwierdzają, że „w 2005 roku osobista stopa oszczędności Amerykanów była po raz pierwszy od 1932 i 1933 roku – lat Wielkiego Kryzysu – ujemna”. Jedną z proponowanych zmian jest stworzenie lepszych planów domyślnych dla pracowników. Pracownicy mogliby przyjąć dowolny plan, jaki lubią, ale jeśli nie zostanie podjęta żadna akcja, zostaną automatycznie zapisani w zaprojektowanym przez ekspertów programie [takim jak ubezpieczenie społeczne]. Proponują również to, co nazywają planem „Save More Tomorrow” (Oszczędzaj Więcej Jutro). Ma to na celu rozwiązanie problemu ludzi mających chęć oszczędzania więcej, a jednak odwlekających rzeczywiste działanie. Ten program zapraszałby „uczestników, by zobowiązali się z góry do serii podwyżek składek zsynchronizowanych z podwyżkami płac”.

Książka zawiera analizę programu administracji Busha Medicare Part D. Thaler i Sunstein stwierdzają, że „w niektórych wymiarach Bush był na dobrej drodze” z planem, ale że „jako element architektury wyboru... cierpiał on na skomplikowany projekt, który utrudniał podejmowanie dobrych decyzji”. Konkretnie uważają, że wybory domyślne dla programów nie powinny być losowe, a beneficjenci programu nie otrzymali odpowiednich zasobów do radzenia sobie z liczbą wyborów, z którymi się zmierzyli. Uważają, że seniorzy, którzy nie zapisali się do programu, powinni mieć przydzielony program, a co roku powinni otrzymywać pocztą szczegółową listę wszystkich używanych przez nich leków i wszystkich poniesionych opłat. Informacje te byłyby swobodnie dostępne online, gdzie beneficjenci mogliby łatwo porównać swoje programy z innymi podobnymi.

Sunstein i Thaler proponują również sposób na zwiększenie wskaźników dawstwa narządów w Stanach Zjednoczonych. Argumentują, że należy wprowadzić program wymaganego wyboru, w którym, aby ktoś mógł odnowić prawo jazdy, musi powiedzieć, czy chciałby zostać dawcą narządów. Opowiadają się również za tworzeniem stron internetowych, które sugerowałyby, że szeroka społeczność popiera dawstwo narządów, aby „nudge” (skłonić) ludzi do zostania dawcami narządów.


Książę Aareth zawiera układ z wyrmlingami i przyjmuje wyrma, co pozwala Królowej Loci uczynić go swoim gospodarzem. Dzięki temu władczyni zyskuje dostęp do mocy Króla Ziemi i Wybiera całą hordę wyrmlingów dla Ziemi.[sep]Fallion powraca do zamku Coorm w Mystarrii po pokonaniu Shadoatha. Tam odkrywa, że Jedyny Prawdziwy Drzewo odrodziło się, ale jest otoczone wypaczoną Pieczęcią Piekła. Fallion próbuje uzdrowić runę, tylko po to, by odkryć, że była to pułapka zastawiona przez Królową Loci, pod postacią Shadoatha. Jedynym sposobem, by ocalić siebie, jest połączenie jego świata z tym, który jest powiązany z Pieczęcią Piekła. Dwa światy zderzają się ze sobą, przynosząc nieoczekiwane skutki. Niektórzy ludzie, którzy stali przypadkiem w niewłaściwym miejscu, przeżywają zlanie się dwóch światów, odkrywając, że przez ich dłoń przebił się pnącz. Niektórzy łączą się ze swoimi odpowiednikami z drugiego świata, tworząc hybrydy, ale ci, których drugie „ja” zmarło lub nigdy się nie urodziło, są osłabieni. W tym nowym świecie mężczyźni, którzy są o kilka stóp wyżsi od ludzi ze świata Falliona, toczą śmiertelną walkę z rasą zwaną wyrmlingami. Wyrmlingi są wrażliwe na światło i są podobni do Inkharranów ze świata Falliona, a noszą w sobie pasożytnicze wyrmy (podobnie jak loci ze świata Falliona). Są prowadzeni przez Panów Śmierci i Rycerzy Wiecznych, nieumarłe stworzenia wykonujące wolę Królowej Loci. Bitwa między wyrmlingami a ludźmi znajduje się w niepewnym rozejmie, ponieważ każda strona trzyma jeńca z innej rasy – wyrmlingi trzymają księcia Aretha (odpowiednik ojca Falliona, Gaborna, Króla Ziemi), a ludzie trzymają księżniczkę wyrmlingów, Kan-hazur. Mimo że mówi się, że Rycerzy Wiecznych nie można zabić, z wyjątkiem światła dziennego, Fallion i Jazowi udaje się zabić jednego z nich, zanim zostaną schwytani przez jednego o imieniu Vulgnash. Zyskują tym szacunek wojowników z tego świata. Ci ludzie, pod wodzą Wielkiego Króla Urstone’a (który jest odpowiednikiem dziadka Falliona w tym świecie), organizują wyprawę ratunkową dla Falliona i jego towarzyszy. Legendarny Daylan Hammer przebywa w tym nowym świecie i przekonuje Króla, by spróbował wymienić jeńców z wyrmlingami, ponieważ niemoralne jest przetrzymywanie księżniczki jako zakładnika. Wyrmlingi udają chęć wymiany, a następnie zastawiają zasadzkę na ludzi. Następnie następuje szturm na główną fortecę ludzi, Caer Luciare. Podczas tej bitwy ginie Wielki Król, a także Jaz, a Falliona ponownie porywa Rycerz Wieczny, Vulgnash. Wyrmlingi zawierają układ z księciem Arethem, by oszczędzić jego ludzi, jeśli zaakceptuje wyrma. Królowa Loci przyjmuje go jako swojego gospodarza, a następnie używa jego mocy jako Króla Ziemi, by Wybrać całą hordę wyrmlingów dla Ziemi.


Katarzyna po śmierci Henryka VII wychodzi za mąż za jego syna Henryka VIII i zmienia swoje imię na angielską formę. Gdy jej pierwsza ciąża kończy się poronieniem, zwraca się o pomoc do mauretańskiego lekarza, który jest bardziej kompetentny niż angielscy medycy.[sep];Dzieciństwo: Książka zaczyna się w Alhambrze, kiedy Katalina ma pięć lat. Jej rodzina nieustannie podróżuje i walczy z Maurami, czyli afrykańskimi muzułmanami, których usiłują wypędzić z Hiszpanii. Katarzyna, zwana po hiszpańsku Kataliną, odważnie stawia czoła niebezpieczeństwom i uczy się umiejętności oraz taktyki potrzebnych, by być silnym przywódcą wojskowym. Nawet jako małe dziecko, Katalina wyraża dumę ze swoich tytułów Infantki Hiszpanii, a także Księżnej Walii (ten tytuł wynika z jej zaręczyn z księciem Arthurem Anglii). Jej matka, królowa Izabela I Kastylijska, jest wybitnym dowódcą, posiadającym wielką zdolność podejmowania mądrych decyzji taktycznych, a także skutecznego mobilizowania wojsk. Maurowie są prześladowani, ponieważ nie chcą przyjąć religii katolickiej. ;Małżeństwo: Książka przenosi się następnie do Dogsmerfield w Anglii, gdzie spotyka Henryka VII i swojego narzeczonego, Artura Tudora. Król Henryk VII jest silnie do niej przyciągnięty, ale panuje nad swoimi uczuciami, okazując jej bardzo oschły sposób bycia. Arthur nie podoba się Katalinie w szczególny sposób, ponieważ jest nieśmiały i cichy. W noc poślubną Arthur jest prawie zbyt zdenerwowany, by dopełnić małżeństwa, ale Katalina wie, że muszą to zrobić, i mocno go do tego zachęca. Napięcie, niezręczność i brak zrozumienia między dwojgiem powodują, że przez kilka miesięcy mają bardzo niezgodną i chłodną relację. W końcu Arthur tak się złości, że każe Katalinie towarzyszyć mu w zamku Ludlow w mroźnej pogodzie, nie okazując wiele troski o jej bezpieczną podróż. Jest nieszczęśliwie zmarznięta w lektyce w drodze i prawie choruje. Jest tak zdenerwowana, że gniewnie i smutno go gani i płacze, a on uświadamia sobie swoją zdolność do sprawiania jej nieszczęścia i postanawia, że musi być lepszym mężem. Przeprasza za swoje nieuprzejme zachowanie, a ona robi to samo, i on troszczy się o nią delikatnie, gdy docierają do zamku. Tamtej nocy przygotowuje dla nich specjalny posiłek i ubiera piękną arabską suknię, którą przyniosła ze sobą. Mówi mu o swoim kraju i o tym, jak Hiszpanie podążają za wieloma arabskimi/mauretańskimi zwyczajami (w obszarach jedzenia, ubioru, dekoracji, ale nie religii). (Jednak prawdziwa Katarzyna była sztywno katolicka i nawet rozważenie jakiegokolwiek rodzaju tolerancji wobec muzułmanów zostałoby przez nią uznane za grzech.) Dzielą intymną i uczciwą rozmowę, co prowadzi do początku prawdziwie szczęśliwej relacji. Zaczynają omawiać rzeczy, które planują wprowadzić, gdy będą królem i królową, aby pomóc Anglii rozkwitnąć. Katalina i Arthur dzielą wspaniałe życie przez kilka miesięcy. Omawiają swoje rodziny, przeszłość, kultury i wspólną przyszłość. Arthur mówi Katalinie, że jego brat Henryk jest bardzo zazdrosny o niego i zawsze będzie rozpieszczony i chciwy. Jednak ich szczęście kończy się, gdy Arthur nagle zachoruje na potwicę. Arthur błaga Katarzynę na łożu śmierci, by obiecała, że wyjdzie za jego młodszego brata Henryka VIII, zostanie królową Anglii i zrealizuje ich wizję dla królestwa. Aby to zrobić, musiała zaprzeczyć, że ich małżeństwo zostało dopełnione, co w powieści przedstawiono jako jedne z najbardziej bezczelnych kłamstw w historii Anglii. Początkowo król Henryk VII oświadcza się Katalinie, ale ona go odrzuca, co go złości. Ignoruje ją przez następne kilka lat i nie wydaje jej za swojego syna, księcia Henryka, choć oboje młodzi ludzie pragną się pobrać. ;Drugie małżeństwo: Gdy Henryk VII umiera, Henryk zostaje królem i żeni się z Kataliną. Zmienia imię na angielskie "Katherine", gdy zostaje królową. Jest nieco manipulująca wobec Henryka, oszukując go w noc poślubną, udając, że jest dziewicą, ale to mało prawdopodobne, aby wydarzyło się w prawdziwym życiu, i wykorzystując jego naiwność oraz uwielbienie dla niej, aby osiągnąć rzeczy, których chce (choć te rzeczy zazwyczaj są na korzyść królestwa). Jej pierwsza ciąża kończy się poronieniem i w desperacji konsultuje się z mauretańskim lekarzem, który jest bardziej kompetentny niż angielscy lekarze. Podczas gdy nieobecna przy porodzie, Henryk ma romans z kobietą o imieniu Anne (nie Boleyn), która nieświadomie przekonuje go, że Katherine nie była dziewicą. Książka kończy się początkiem relacji Henryka VIII z damą dworu Katherine, dziewczyną Boleyn, Anne. Anne później zostaje królową Anglii w miejscu Katherine, jak przedstawiono w innej powieści Gregory, The Other Boleyn Girl.


Zespół NEST odkrywa, że Deceptikoni gromadzą zasoby energii w Peru i Australii w celu zniszczenia Megatrona. W trakcie misji w australijskim Outbacku oddział ulega trzem Deceptikonom ukrytym w pojazdach budowlanych w kopalni uranu.[sep]W dzisiejszych czasach Megatron leży martwy na dnie morza. Przenosimy się do Zatoki Adeńskiej, gdzie piraci atakują frachtowiec, który – jak się okazuje – przewozi Eppsa, Lennoxa, Ironhide’a, Ratcheta oraz innych członków NEST (Networked Elements: Supporters and Transformers) do ich bazy na Diego Garcia. Ironhide wkrótce przechodzi w tryb robota i odstrasza piratów. Po przybyciu na Diego Garcia chłopaki spotykają się z ekspertką od cybernetyki, Kaminari Ishiharą, która pływała w lagunie pod czujnym okiem nowo przybyłego weterana Autobotów, Longarma, pełniącego funkcję ratownika. Wszyscy udają się na odprawę, podczas której omawiany jest widok Starscreama w Zambii i układany jest plan z udziałem Optimusa Prime’a, aby go skonfrontować. Tymczasem dowiadujemy się, że Agent Simmons, po rozwiązaniu Sektoru Siedem, pracuje teraz w delikatesach swojej matki w Nowym Jorku. W piwnicy majsterkuje też przy odciętej głowie Frenzy’ego. W Afryce dowiadujemy się, że Starscream nie tylko przebywa w tym rejonie, ale też przejmuje kontrolę nad lokalnymi grupami rebeliantów, używając swoich wewnętrznych syntezatorów do tworzenia złotych monet. Towarzyszą mu trzej inni Deceptikony: Dropkick, Macerator i Payload. Wkrótce atakują oni lokalny plac budowy tamy, łatwo radząc sobie z siłami bezpieczeństwa, i przechodzą do kradzieży ogromnych ilości materiałów wybuchowych. Zespół NEST wkrótce przybywa do Afryki z Prime’em, Ironhidem i Ratchetem oraz nowymi nabytkami: Salvage’em i Beachbreakiem. Autoboty wkrótce angażują Dropkicka, Maceratora i Payloada w bitwę na rzece Zambezi. To jednak część genialnego planu Starscreama, gdyż Autoboty odkrywają wkrótce, że prąd rzepy spycha ich w stronę Wodospadu Wiktorii. Wszyscy z wyjątkiem Prime’a i Maceratora zdążają wysiąść na czas, podczas gdy walcząca para spada w dół. Starscream nurkuje, by uratować Maceratora, podczas gdy Prime bezradnie zawisa. Ostatecznie zespół NEST udaje się wciągnąć Prime’a na górę, używając liny holowniczej Beachbreaka, ale radość jest krótka, gdyż Starscream nurkuje i strąca drobnego Beachbreaka z wodospadu, ten ginie. Autoboty i ich ludzcy sojusznicy wkrótce zdają sobie sprawę, że Starscream może spróbować zniszczyć szereg tam wzdłuż Zambezi i wyruszają w pościg za uciekającymi Deceptikonami. Na jednej z tam naziemni Deceptikoni atakują. Payload udaje się na dno doliny, aby spróbować rozbić tamę powtarzanymi strzałami, podczas gdy Dropkick i Macerator odpierają nadchodzące Autoboty. Po krótkiej szarpaninie Prime’owi udaje się strącić Maceratora z tamy, zanim zabija zawiszonego wroga wbudowanym mieczem. Ratchet otrzymuje serię ciosów od Payloada, próbując stopić pęknięcia w pękającej tamie. Zarówno Ratchet, jak i tama są ostatecznie uratowani, gdy ludzie wchodzą do tamy i otwierają upusty, zmywając Payloada w dół rzeki. Uszkodzony Dropkick ucieka, a wszyscy wracają na Diego Garcia. Znowu przenosimy się do Simmonsa w jego piwnicy, eksperymentującego na Frenzym i rozmyślającego, że ten „gówniarz” Sam Witwicky ma „gorącą dziewczynę” i jedzie na Uniwersytet Princeton. Frenzy nagle ożywa i próbuje przejąć system elektryczny budynku. Po pewnym chaosie Simmons postanawia przenieść głowę Deceptikona do pomieszczenia pod delikatesami swojej matki. Z powrotem w kwaterze głównej NEST wykryto obecność dwóch kolejnych Deceptikonów i przygotowano dwie ekipy, aby się nimi zająć. Epps i rosyjski naukowiec Petr Andronov towarzyszą Longarmowi i niecierpliwemu, młodym motocyklowi Knockoutowi w Peru, aby znaleźć Deceptikonów wykrytych w głębokich dżunglach. Na stromej górskiej przełęczy grupa jest atakowana przez Deceptikonów Ruination i Blademaster. Mimo niedoświadczonego i ryzykownego zachowania Knockouta, obaj są poważnie uszkodzeni i odparci. Równocześnie Lennox, Ishihara, Prime, Ironhide i Salvage przybywają do australijskiego Outbacku i zaczynają poszukiwania Deceptikonów. Lennox wkrótce zdaje sobie sprawę, że „Cons” atakują miejsca z rezerwami energii: ropę i węgiel w Peru; oraz uran w Australii. Zespół decyduje, że istnieje druga grupa Deceptikonów niepodlegająca rozkazom Starscreama, która zbiera ogromne ilości energii w próbie ożywienia Megatrona. Przybywając na kopalnię uranu, zespół NEST odkrywa trio pojazdów budowlanych, które – naturalnie – okazują się być Deceptikonami. Lider, Kickback, rzuca się na Prime’a i jest szybko przebito mieczem lidera Autobotów. Pozostałe dwa, Tread i Trample, są szybko zabite przez wspólne wysiłki reszty zespołu. Z powrotem na Diego Garcia mały, przypominający kraba Deceptikon infiltrowuje bazę i hakuje komputery NEST, zanim potajemnie wraca do morza i spotyka się z nieznanym wspólnikiem. Mimo włamania zespół NEST kontynuuje swoje zwykłe zajęcia; omawiając różne sposoby, w jakie Deceptikoni mogliby czerpać ogromne ilości mocy, aby ożywić Megatrona. We Włoszech Starscream zawiera umowę z włoskim przestępcą o imieniu Bruno Carrera, aby pomóc zniszczyć Optimusa Prime’a w zamian za władzę nad Europą, gdy Deceptikoni zwyciężą. Układany jest plan, a Swindle i Deadend zaczynają przecinać ulice Rzymu, powodując ogólny chaos i próbując wyciągnąć Autoboty na zewnątrz. Po długim pościgu, w którym Knockout udowadnia, że ma to, czego potrzeba, Starscream wyzywa Prime’a na pojedynek na arenę wewnątrz Koloseum w Rzymie. Prime i Autoboty wchodzą do starożytnego budynku, a Prime natychmiast wpada przez pułapkę do przedłużenia tunelu metra i w mocne więzy przygotowane przez Carrerę. Następnie Starscream przystępuje do ataku na pozostałych Autobotów, podczas gdy bezradny Prime jest konfrontowany z mściwym Barricade’em. Zanim Deceptikon może zabić Prime’a, ludzie atakują Barricade’a, a Prime’owi udaje się uwolnić. Łatwo pokonuje Barricade’a i wraca na powierzchnię, gdzie Starscream już uciekł. W drodze do kolejnego spisku, który wymyślił, Starscream znajduje czas, by odwiedzić Carrerę w jego willi, gdzie „wynagradza” go za jego „porażkę”. Wreszcie Epps i Lennox relaksują się na plaży z powrotem na Diego Garcia, gdy podchodzi do nich Knockout i informuje, że dzieje się coś znaczącego, wspominając, że nie jest zaznajomiony z terminem „shanghaied”.


Bokononizm został stworzony przez Lioneala Boyda Johnsona i Earla McCabe’a jako część projektu mającego na celu całkowitą likwidację religii na San Lorenzo. Choć religia ta jest oficjalnie promowana i wspierana przez władze, w praktyce odrzuca ją niemal cała społeczność wyspy, a sami rządzący pozostają jej zagorzałymi przeciwnikami.[sep]Na początku książki narrator, „zwykły człowiek” o imieniu John (znany też jako Jonah), opisuje okres, w którym planował napisać książkę o tym, co ważni Amerykanie robili w dniu zbombardowania Hiroszimy. Podczas badania tego tematu John nawiązuje kontakt z dziećmi Feliksa Hoenikkera, fizyka, laureata Nagrody Nobla, który pomagał w opracowaniu bomby atomowej. John podróżuje do Ilium w stanie Nowy Jork, aby przeprowadzić wywiady z dziećmi Hoenikkera i innymi osobami na potrzeby swojej książki. W Ilium John spotyka, między innymi, dr. Asę Breeda, który był przełożonym „na papierze” Feliksa Hoenikkera. W miarę rozwoju fabuły John dowiaduje się o substancji zwanej lodem dziewiątym, stworzonej przez zmarłego Hoenikkera i znajdującej się teraz potajemnie w posiadaniu jego dzieci. Lód dziewiąty to alternatywna struktura wody, która jest stała w temperaturze pokojowej. Gdy kryształ lodu dziewiątego styka się z wodą w stanie ciekłym, staje się on zarodkiem krystalizacyjnym, który sprawia, że cząsteczki wody płynnej układają się w formę stałą, czyli lód dziewiąty. John i dzieci Hoenikkera ostatecznie trafiają na fikcyjną karaibską wyspę San Lorenzo, jedno z najbiedniejszych państw na Ziemi, gdzie ludzie mówią ledwo zrozumiałym kreolskim dialektem języka angielskiego (na przykład „świeć, świeć, mała gwiazdeczko” jest brzmi „Tsvent-kiul, tsvent-kiul, lett-pool store”). Wyspą rządy dyktator, „Papa” Monzano, który zagroża całej opozycji nabiciem na wielki hak. San Lorenzo posiada niezwykłą kulturę i historię, o których John dowiaduje się, studiując przewodnik pożyczony mu od nowo mianowanego ambasadora USA w tym kraju. Pozaje wpływowy ruch religijny w San Lorenzo, zwany Bokononizmem, dziwną, postmodernistyczną wiarę, łączącą niepoważne, nihilistyczne i cyniczne obserwacje na temat życia i woli Boga z dziwnymi, ale pokojowymi rytuałami (na przykład najwyższym aktem kultu jest intymny akt składający się z przedłużonego kontaktu fizycznego między gołymi podeszwami stóp dwóch osób, co ma przynieść pokój i radość między dwoma uczestnikami). Mimo że każdy na wyspie wydaje się wiele wiedzieć o Bokononizmie i jego założycielu, Bokononie, obecny rząd nazywa się chrześcijańskim, a ci, którzy zostają przyłapani na praktykowaniu Bokononizmu, są karani śmiercią poprzez wielki „hak”. W miarę rozwoju historii staje się jasne, że społeczeństwo San Lorenzo jest bardziej dziwne i tajemnicze, niż początkowo ujawniono. Obserwując powiązane życia niektórych najbardziej wpływowych mieszkańców wyspy, John dowiaduje się, że sam Bokonon był w pewnym momencie faktycznym władcą wyspy wraz z dezerterem z Korpusu Piechoty Morskiej USA. Dwaj mężczyźni stworzyli Bokononizm jako część projektu utopijnego mającego na celu kontrolę populacji. Zakaz był próbą nadania religii poczucia zakazanego glamouru i odkryto, że prawie wszyscy mieszkańcy San Lorenzo, w tym dyktator, praktykują tę wiarę, a egzekucje są rzadkie. Gdy John i inni podróżni przybywają na wyspę, witają ich prezydent „Papa” Monzano i około pięć tysięcy mieszkańców San Lorenzo. Staje się jasne, że „Papa” Monzano jest ciężko chory i zamierza mianować Franklina Hoenikkera swoim następcą. Franklin, niekomfortowo czujący się w tej sytuacji, nagle przekazuje prezydenturę Johnowi, który niechętnie przyjmuje to stanowisko. Dyktator później używa lodu dziewiątego, aby popełnić samobójstwo, zamiast ulec nieoperacyjnemu rakowi. Zgodnie z właściwościami lodu dziewiątego, zwłoki dyktatora natychmiast zamieniają się w lód w temperaturze pokojowej. Podczas uroczystości inauguracji Johna, podczas której ambasador USA w San Lorenzo miał przemawiać, małe siły powietrzne San Lorenzo miały zaprezentować krótki pokaz lotów. Jeden z samolotów rozbija się o nadmorski pałac dyktatora i powoduje, że jego nadal zamrożone ciało spada do oceanu, a cała woda w morzach, rzekach i wodach podziemnych na świecie zamienia się w lód dziewiąty, zabijając prawie całe życie w ciągu kilku dni. Johnowi udaje się uciec ze swoją żoną, rodowitą mieszkanką San Lorenzo o imieniu Mona. Później odkrywają masowy grób, w którym wszyscy ocalali mieszkańcy San Lorenzo popełnili samobójstwo za pomocą lodu dziewiątego, na żartobliwą radę Bokonona. Wykazując mieszankę smutku i rezygnacji z zabawą, Mona również popełnia samobójstwo. John szuka schronienia z kilkoma innymi ocalałymi (amerykańską parą, którą poznał w samolocie do San Lorenzo, oraz dwoma synami Feliksa Hoenikkera) i żyje w jaskini przez kilka miesięcy, podczas których pisze pamiętniki, które okazują się być samą powieścią. Książka kończy się spotkaniem ze zmęczonym Bokononem, który zastanawia się, jakie powinny być ostatnie słowa Ksiąg Bokonona. Bokonon stwierdza, że gdyby był młodszy, wspiąłby się na szczyt góry McCabe i umieścił na szczycie książkę o ludzkiej głupocie. Republika San Lorenzo to fikcyjne państwo, w którym rozgrywa się duża część drugiej połowy książki. San Lorenzo to małe, skaliste państwo wyspiarskie położone na Morzu Karaibskim, w pobliżu Portoryko. San Lorenzo ma tylko jedno miasto, swoją nadmorską stolicę, Bolivar. Forma rządów w kraju to dyktatura, pod rządami chorego prezydenta „Papy” Monzano, który jest stanowczym sojusznikiem Stanów Zjednoczonych i zaciętym przeciwnikiem komunizmu. Nie istnieje żaden parlament. Infrastruktura San Lorenzo jest opisywana jako zniszczona, składająca się z zużytych budynków, brukowanych dróg, ubogiej ludności i posiadająca tylko jeden taksówkę działającą w całym kraju. Językiem San Lorenzo jest fikcyjny język kreolski oparty na języku angielskim, określany jako „dialekt sanloreński”. Hymn San Lorenzo jest oparty na melodii „Home on the Range”. Jego flaga składa się z pasów kaprala Korpusu Piechoty Morskiej USA na niebieskim polu (przypuszczalnie flaga została zaktualizowana, ponieważ w latach 20. insygnia rang Korpusu Piechoty Morskiej nie obejmowały skrzyżowanych karabinów). Jego waluta nazywa się kaprale, po kursie dwóch kaprali za każdy dolar amerykański; zarówno flaga, jak i jednostka monetarna są nazwane na cześć kaprala Piechoty Morskiej USA Earla McCabe’a, który zdezerterował ze swojej kompanii podczas stacjonowania w Port-au-Prince podczas amerykańskiej okupacji w 1922 roku i w drodze do Miami doznał shipwrecku na San Lorenzo. McCabe wraz ze wspólnikiem Lionelem Boydem Johnsonem z Tobago wspólnie wyrzucili z wyspy rządzącą spółkę cukrową i po okresie anarchii proklamowali republikę. San Lorenzo ma również własną rodzimą religię, Bokononizm, religię opartą na cieszeniu się życiem poprzez jego nieprawdy. Bokononizm, założony przez wspólnika McCabe’a, Boyda Johnsona (wymawianego „Bokonon” w dialekcie sanloreńskim), jest jednak nielegalny – pomysł, który sam Bokonon wymyślił w celu rozpowszechnienia religii i uczynienia mieszkańców wyspy szczęśliwszymi. Bokononiści mogą być ukarani przez nabicie na hak, ale Bokononizm prywatnie pozostaje dominującą religią prawie każdego na wyspie, w tym liderów, którzy go zakazali. Oficjalnie San Lorenzo jest państwem chrześcijańskim. Jednak zarówno katolicyzm, jak i protestantyzm są nielegalne. Prowadzi to do dość przypadkowego udzielania ostatniego namaszczenia.


Podczas II wojny światowej synowie Fidelisa Waldvogela walczą po przeciwnych stronach konfliktu, gdyż bliźniacy wstępują do armii amerykańskiej, a Franz i Markus do wojska niemieckiego. W konsekwencji ginie Erich, a Markus umiera w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku lotniczym.[sep]Powieść zaczyna się pod koniec I wojny światowej od Fidelisa Waldvogla, niemieckiego snajpera, który wraca do swojego rodzinnego miasta w pokonanych Niemczech z linii frontu. Fidelis odnajduje Evę Kalb, ciężarną narzeczoną jego drogiego przyjaciela, Johannesa, i informuje ją, że jej narzeczony zginął na wojnie. Mówi Ewie o obietnicy złożonej Johannesowi, że ją poślubi i zaopiekuje się nią. Ona wyraża zgodę i wkrótce biorą ślub. Fidelis, z zawodu rzeźnik, samotnie opuszcza Niemcy, aby wyemigrować do Stanów Zjednoczonych i uciec od ogromnej biedy spowodowanej wojną. Planuje udać się do Seattle, by ułożyć nowe życie dla swojej rodziny, opłacając podróż sprzedażą niemieckich kiełbas. Jednak jego fundusze i kiełbasy kończą się w Argus, w stanie Dakota Północna. Fidelis najpierw pracuje dla miejscowego rzeźnika, a następnie otwiera własną rzeźnię w Argus. Pracuje ciężko, aż w końcu może sprowadzić do siebie żonę, Evę, i jej dziecko, Franza. Delphine Watzka to córka Roya Watzki, miejskiego alkoholika, która wychowała się w Argus, w stanie Dakota Północna. Delphine nigdy nie poznała swojej matki i opuszcza miasto, aby zostać artystką wodewilową. Delphine poznaje i zaprzyjaźnia się z Cyprianem, weteranem I wojny światowej. Dwójka zarabia na występach, podczas których Delphine służy jako stół, na którym Cyprian wykonuje ewolucje równoważne. Pewnego dnia, po występie, Delphine przyłapuje Cypriana na uprawianiu seksu z mężczyzną. To odkrycie zmienia ich relację, ale pozostają razem, udając małżeństwo. Oboje wracają do Argus, gdzie zatrzymują się, by zobaczyć się z poważnie alkoholizującym się ojcem Delphine. W domu Roya panuje przytłaczający smród, a w trakcie sprzątania mieszkania Delphine i Cyprian odkrywają zwłoki trzech osób – dwóch dorosłych i jednego dziecka – gniące w piwnicy jej ojca. Trzy zwłoki okazują się szczątkami rodziny Chaversów. Podczas próby wyjaśnienia tajemnicy ciał w piwnicy, a także usunięcia zapachu z domu, Delphine poznaje Evę. Kobiety szybko się zaprzyjaźniają; Eva bierze Delphine pod swoje skrzydła, pozwalając jej pracować w rzeźni i ucząc jej wielu umiejętności domowych, których Delphine nigdy się nie nauczyła. Eva dowiaduje się, że ma raka, i mimo leczenia oraz opieki Delphine, jej stan zdrowia pogarsza się. Siostra Evy, Tante (ciocia po niemiecku) Maria Theresa, przybywa, aby pomóc rodzinie w codziennych obowiązkach. Tante i Delphine od razu się nie lubią. Podczas bolesnych ostatnich dni Evy Tante niszczy morfinę przepisaną, aby jej ulżyć, wstydząc się uzależnienia Evy od leku. W jednym z najbardziej porywających fragmentów powieści Delphine próbuje znaleźć lekarza i farmaceutę, podczas gdy ból Evy staje się nie do opanowania. W końcu Roy włamuje się do apteki i zdobywa morfinę, której Eva desperacko potrzebuje. Wkrótce potem Eva umiera. Jej śmierć prowadzi do trzeźwienia się Roya, ponieważ była jedną z nielicznych osób, które traktowały go dobrze. Ponadto Delphine przysięga wychować czterech synów Evy i pomagać Fidelisowi. Tymczasem Albert Hock, szeryf miasta, prowadzi śledztwo w sprawie rodziny Chaversów. Koraliki z sukni Clarisse, które utkwiły w podłodze nad piwnicą, stają się dla Hocka sposobem na szantażowanie Clarisse, aby związała się z nim. Ona dźga szeryfa na śmierć i ucieka do Twin Cities. Tante i Cyprian opuszczają Argus. Tante wraca do Niemiec z Erichem i Emilem. Cyprian wraca do życia wędrownego artysty. Obie wyjazdy utorują drogę do romansu między Delphine a Fidelisem, co ostatecznie prowadzi do małżeństwa. Roy Watzka umiera, ale przedtem ujawnia prawdę o śmierci rodziny Chaversów. Zostali oni pozostawieni w piwnicy jako zemsta za to, że Porky Chavers, ojciec, śpiewał nad Royem w klubie śpiewaczym Fidelisa. Roy nie zamierzał ich zabić, ale z powodu skutków alkoholowego ciągu zapomniał, że są w piwnicy. Po wybuchu II wojny światowej Fidelis stwierdza, że jego rodzina ponownie jest zdziesiątkowana przez wojnę. Jego synowie Franz i Markus wstępują do armii Stanów Zjednoczonych, podczas gdy jego bliźniacy, Erich i Emil, wstępują do wojska niemieckiego. Emil ginie szybko na wojnie, a jego bliźniak Erich zostaje w końcu schwytany przez amerykańskich żołnierzy. Zostaje przeniesiony do obozu dla jeńców wojennych w USA. Gdy Markus się o tym dowiaduje, zabiera tam Fidelisa, ale Erich odmawia rozmowy z którymkolwiek z nich. Franz również, po stronie amerykańskiej, odnosi poważne obrażenia w wypadku lotniczym, co ostatecznie prowadzi do jego śmierci. Podczas powojennej podróży do Niemiec, podczas której Delphine i Fidelis biorą udział w odsłonięciu pomnika upamiętniającego bombardowanie rodzinnego miasta Fidelisa, Fidelis ciężko choruje. Umiera podczas powrotu do Argus. Powieść kończy się ujawnieniem prawdziwego pochodzenia Delphine, opowiedzianym przez miejskiego zbieracza złomu, Step-and-a-Half. Delphine była biologiczną córką pani Shimek (matki Mazarine). Została porzucona po urodzeniu i znaleziona w latrynie przez Step-and-a-Half. Step-and-a-Half dał ją Royowi na wychowanie.


Solenizantka chwyciła za rękojeść miecza, aby dowieść, że opowieść jest kłamstwem, jednak gdy zegar wybijał północ, jej ciało rozsypało się na części. Chintana próbowała utrzymać kobietę na kawałkach, porównując ten proces do trwałości ściegów, które mogą w każdej chwili pęknąć.[sep]Pięćdziesięcioletni Miecz to w istocie opowieść o duchach dla dorosłych, pod przebraniem książki dla dzieci. Akcja książki rozgrywa się podczas przyjęcia urodzinowego kobiety w domu dziecka, a opowiedziana jest z perspektywy Chintany, kindrej, lecz ponurej krawcowej, która zmaga się z niedawnym rozwodem spowodowanym zdradą męża; kochanka, Belinda Kite, jest ironicznie solenizantką, na której przyjęciu przebywa Chintana. Opowiadacz zostaje zaproszony przez pracownika socjalnego, aby rozbawić sieroty. Przynosi ze sobą długie, czarne pudełko. Opowiadacz bawi dzieci, opisując swoje przygody związane ze zdobyciem zawartości pudełka: jego Pięćdziesięcioletniego Miecza, broni, która zawsze trafia, ale nie pozostawia śladu aż do pięćdziesiątego roku życia ofiary. Opowiada wstrząsającą, epicką podróż przez mistyczne skaliste szlaki i bezdźwięczne lasy, zdeterminowany, by odnaleźć pozaziemskiego kowala i zaspokoić mroczną, niewyjaśnioną osobistą urazę. Następnie otwiera pudełko, ujawniając miecz bez ostrza, i macha nim w powietrzu w stronę świec. Właśnie wtedy kochanka i solenizantka, która wtrąciła się pod koniec opowieści, denerwuje się na opowiadacza i mówi dzieciom, że całość to bzdura, i postanawia to udowodnić. Chwytając za rękojeść miecza, wymachuje nim na wszystkie strony wokół siebie, aby obalić historię mężczyzny, ku przerażeniu dzieci i rozbawieniu cienistego opowiadacza. Napięcie ogarnia czytelnika jeszcze bardziej, gdy opowiadacz kończy, a Chintana i inni goście wychodzą na zewnątrz, aby solenizantka mogła wznieść toast za siebie, gdy jej pięćdziesiąty rok życia zaczyna się wraz z uderzeniem północy. Gdy wznoszą toast, a zegar wybija północ, sygnalizując pięćdziesiąty rok Belindy Kite, Belinda rozsypuje się na kawałki, ponieważ przecięła się we wszystkich możliwych miejscach. Chintana, porywana empatią, biegnie do Belindy i przytrzymuje ją, gdy poszczególne części jej ciała odpadają. W tym momencie Chintana porównuje trzymanie jej na kawałkach do serii ściegów oraz nacisków i cięć, które mogą je rozerwać. Skąd można wiedzieć, ile wytrzymają, zanim pękną?


Gdy kabel łączący statek z rakietą pęka, Matt Cruse wpada na pomysł użycia butli z tlenem i mechanizmów toalet jako napędu do powrotu na Ziemię. Ten niekonwencjonalny sposób pozwala załodze na bezpieczne wejście w atmosferę i ostateczne lądowanie w Kairze.[sep]Matt Cruse pilotuje aerokran dla francuskiej Wieży Niebiańskiej, gdzie cudem uchodzi z życiem z zamachu terrorystycznego przeprowadzonego przez Babelitów, grupę ludzi sprzeciwiających się wchodzeniu ludzi w sferę niebios. Po incydencie spotyka się z Kate de Vries i jest zasmucony słysząc, że Kate wkrótce wróci do miasta Lionsgate. Kanadyjski Minister Lotnictwa pragnie, aby Kanadyjczycy byli pierwsi w kosmosie i zaprasza Kate do dołączenia do wyprawy jako ekspertkę w dziedzinie aerozoologii, podczas gdy Mattowi oferuje się szansę zostania jednym z pierwszych astronautów na pokładzie statku Starclimber. Matt postanawia odwiedzić matkę i siostry. Będąc tam, przyjmuje zaproszenie na przyjęcie wysłane przez państwa de Vries. Podczas przyjęcia Matt dowiaduje się, że rodzice Kate prawdopodobnie wydają ją za mąż za Jamesa Sandersona. Po usłyszeniu tego Matt szuka pana Sandersona w trakcie przyjęcia. Matt zostaje zapisany do programu astronautycznego i zaprzyjaźnia się z innym kandydatem na astronautę, Tobiasem Blanchardem. Wybieranych jest trzech pierwszych astronautów, ale Matt nie znajduje się w tym gronie. Gdy wychodzi z pokoju, Kate podąża za nim, aby go pocieszyć. Kiedy bierze go za ręce, Matt dostrzega na jej palcu pierścionek zaręczynowy. Matt odchodzi ze złamanym sercem i udaje się do baru z resztą odrzuconych kandydatów na astronautów. Inni astronauci mówią mu, że zasłużył na to, by zostać wybranym. Następnego dnia rano kapitan Walken informuje go, że jeden z wybranych mężczyzn złamał nogę i oferuje Mattowi miejsce w podróży kosmicznej jako zastępstwo. Matt przyjmuje ofertę, mimo że myśl o ponownym zobaczeniu Kate jest dla niego bolesna. W dniu dziewiczej rejsu Starclimbera zbiera się pełna załoga: astronauci Chuck Sheperd, Tobias Blanchard i Matt Cruse; fotografka i dziennikarka Evelyn Karr ze swoją małpką Haiku; zoologowie Kate de Vries i sir Hugh Snuffler; a także kucharz Vlad Herzog, kapitan Samuel Walken i dr Sergei Turgenev. Wsiadają do sterowca i są przewożeni na miejsce startu Starclimbera. W trakcie podróży Kate przeprasza Matta, mówiąc mu, że zaręczyny były tylko sposobem na uzyskanie zgody rodziców na wyjazd w kosmos i że zerwie je, gdy wróci do domu. Matt nie poczuwa się pocieszony, zwłaszcza gdy Kate mówi mu, że muszą być ostrożni w kwestii wszelkich podejrzeń członków załogi co do ich relacji. Starclimber okazuje się być kabiną typu winda orbitalna, a nie właściwym „statkiem”, i wspina się po kablu utrzymywanym przez rakietę działającą jako przeciwwaga. Gdy załoga znajduje się w stanie zerowej grawitacji, Tobias zostaje wybrany, by być pierwszym człowiekiem w kosmosie. Jest zachwycony nieskończonym widokiem przestrzeni kosmicznej przed sobą i grozi, że odpiął uprząż, co zmusza Matta do uratowania Tobiasa. Tego wieczoru odkrywają problem w kablu, który zagraża załodze. Szybko dochodzą do wniosku, że rakieta, która wciągnęła kabel, nie osiągnęła odpowiedniej wysokości z powodu przepalonego bezpiecznika. Zespół pomyślnie ponownie uruchamia rakietę, a Matt po drodze ratuje kapitana Walkena. Później odkrywają nowe stworzenie – które Kate nazywa „eterianinem” – bezkończowe stworzenie posiadające walenie, które porusza się, wyrzucając porcje powietrza z różnych otworów w swoim ciele i emituje światło jak świetlik. W trakcie podróży Matt odkrywa list od Jamesa Sandersona do Kate, co prowadzi go do przekonania, że Kate naprawdę przygotowuje się do poślubienia Jamesa. Tej nocy zwierza się Tobiasowi ze swoich uczuć do Kate, mając nadzieję, że on pomoże mu w jego kłopotach. Tobias sugeruje, by Matt oświadczył się Kate. Gdy to robi, Kate próbuje zmienić temat, co tylko prowokuje Matta do stwierdzenia, że go oszukuje w kwestii zerwania zaręczyn z Jamesem Sandersonem. Kilka dni po nieudanej oświadczynach Matta Starclimber zmienia kurs w stronę domu. Jednakże na kablu odkryto nieoczekiwane kosmiczne barnacje. Podczas gdy Matt i Sheperd próbują usunąć barnacje, kabel pęka, Sheperd ginie, a Starclimber pozostaje dryfujący w kosmosie bez możliwości powrotu na powierzchnię. Pozostali członkowie załogi Starclimbera zostają na orbicie okołoziemskiej, gdy Mattowi przychodzi do głowy prymitywny, ale genialny pomysł polegający na użyciu awaryjnego butli z tlenem jako napędu i mechanizmów spłukiwania toalet jako silników manewrowych, dając załodze tylko jedną szansę na wejście w atmosferę. Początek startu jest udany, ale kapitan Walken traci przytomność, a Matt i Tobias pozostają jedynymi członkami załogi Starclimbera zdolnymi do pilotowania go. Wspólnie z Kate i dr Turgenevem czwórce udaje się poprowadzić Starclimbera przez pierwszy etap wejścia w atmosferę. Podczas spadania Kate wyrzuca swój pierścionek zaręczynowy i wyznaje Mattowi miłość. Jednak dr Turgenev ujawnia, że wszyscy już o tym wiedzieli, dodając, że było to „bolesnie oczywiste”. Starclimber po burzliwym spadku udanie ląduje w Kairze. Kate otrzymuje telegram od matki, w którym informuje, że James Sanderson uciekł z inną kobietą. Gdy Kate i Matt zostają sami, ona przeprasza go. Matt wtedy ponownie się jej oświadcza, używając pierścionka zaręczynowego Sandersona, a ona przyjmuje oświadczyny, choć oboje wiedzą, że uzyskanie zgody rodziców Kate będzie trudne.


Po wypłynięciu na Morze Północne załoga Goblina płynie na zachód i dociera do portu w Harwich. Tam spotykają ojca, który właśnie wypływał promem do Holandii, a następnie razem wracają do domu.[sep]Rodzina Walkerów pomaga Jimowi Bradingowi, który otrzymał od wujka żaglowy kecz Goblin, cumować, gdy ten nie trafia na boję. W zamian zaprasza ich na rejs na pokładzie Goblina. Matka wyraża zgodę pod warunkiem, że pozostaną w estuarium rzek Orwell i Stour, nie przepłyną boi Beach End u ujścia rzek i nie wypłyną na pełne morze. Warunki te narzucone są ze względu na zbliżający się powrót ojca, Teda Walkera, który po zagranicznej służbie w marynarce ma w każdej chwili wrócić promem z Holandii. Podróżował on lądem z Chin; w „Jaskółkach i Amazonkach” jego statek stacjonował na Malcie, ale otrzymał rozkaz udania się do Hongkongu (co wspomniano również w „Missee Lee”). Dzieci zgadzają się na te warunki. Jednak drugiego ranka, podczas ciszy, kończy się paliwo do silnika; Jim używał go przez pewną czas przedwczoraj wieczorem. Jim więc wiosłuje na brzeg w Impie, szalupie Goblina, by napełnić kanister, ale nie wraca. Nieoczekiwana mgła zasłania rzekę, a Goblin pozostaje bez kapitana. Po kilku godzinach, po usłyszeniu w mgły, jak kotwica się ślizga, Walkerowie zdają sobie sprawę, że przypływ podniósł wodę, łańcuch kotwiczny jest teraz za krótki i dryfują w dół rzeki. Podczas próby wypuszczenia więcej łańcucha John gubi kotwicę, a jacht dryfuje poza Beach End na Morze Północne. Na dryfującej łodzi John decyduje, że bezpieczniej jest postawić żagle i popłynąć dalej na morze, niż pozostawać blisko brzegu wśród mielizn i płycizn ujścia, z ryzykiem rozbicia się w mgłę. W nocy próbują zawrócić do rzeki, ale odkrywają, że żeglowanie pod wiatr jest niemożliwe, więc płyną na wschód z wiatrem. Goblin płynie przez noc na wschód w niebezpiecznych warunkach, omiatając go o włos, ponieważ w lampach nawigacyjnych zabrakło nafty. Następnego ranka o świcie John przekonuje Susan, by popłynąć do najbliższego portu, zamiast próbować wracać do Harwich. Zdają sobie sprawę, że zbliżają się do nieznanego wybrzeża; jest to południowa Holandia. Jim ostrzegał ich przed wybrzeżnymi rekinami, którzy mogliby rościć sobie prawo do ratownictwa, jeśli poproszą o pomoc. Ale dostrzegają łódź pilotową i zabierają na pokład holenderskiego pilota. Bezpiecznie docierają do Vlissingen w tym samym czasie, gdy ich nieobecny ojciec wypływa promem do Harwich. Ojciec opuszcza prom i wraca, by pomóc im poprowadzić Goblina z powrotem. Po przybyciu do Anglii Goblin i jego załoga spotykają się z matką i Jimem Bradingiem, który szuka swojego zaginionego jachtu. Nieobecny skipier przez dwa dni był nieprzytomny w szpitalu, cierpiąc na wstrząs mózgu po zderzeniu z autobusem. cs:Nechtěli jsme na moře


Jesse odkrywa tożsamość morderców, łącząc listę właścicieli pistoletów kalibru .22 z danymi o posiadaczach czerwonych Saabów. Para zostaje ostatecznie aresztowana w swoim apartamencie w Paradise po tym, jak wynajęli oni auto pod swoimi prawdziwymi nazwiskami.[sep]Para średniowiecznych zabójców szukających wrażeń, Brianna i Anthony Lincoln, jest niezależnie bogata dzięki patentowi, który Anthony uzyskał na skaner optyczny wynaleziony podczas pracy w medycynie. Para przeprowadza się do Paradise i zaczyna wybierać losowe osoby, mordując je poprzez jednoczesne strzelenie im w serce z pistoletów kalibru .22. Następnie uprawiają miłość, oglądając nagrania z morderstw. Pierwszą ofiarą jest Kenneth Eisley; Jesse dowiaduje się o jego tożsamości dopiero po pewnym śledztwie i znajduje jego psa. Następnie Lincolnowie śledzą i zabijają kobietę w supermarkecie, a Jesse zbiera numery rejestracyjne wszystkich samochodów obecnych na miejscu. Potem Lincolnowie mordują mężczyznę za kościołem, gdy ten wraca pieszo z dworca. Dwóch nastoletnich chłopców natrafia na zwłoki podczas jazdy na deskorolce i zauważa czerwonego Saaba z 1995 roku. Dzięki pomocy stanowej policji Jesse znajduje wszystkie osoby, które posiadają zarówno zarejestrowane broń kalibru .22, jak i czerwonego Saaba z 1995 roku, oraz sprawdza, czy na miejscu supermarketu był czerwony Saab. To prowadzie Jessego do Lincolnów. Jesse krótko przesłuchuje małżeństwo, które wydaje się bardzo zainteresowane morderstwami. Zabiera ich karabin .22 do testów, ale nigdy nie był strzelany. Mimo to odchodzi przekonany, że to oni są zabójcami. Mordercy zaczynają śledzić Abby Taylor. Chociaż Abby rozważa poślubienie innego mężczyzny, wciąż czuje coś do Jessego. Po spędzeniu wieczoru z Jessem i uprawieniu z nim miłości, wraca do domu i zostaje zamordowana przez Lincolnów. Zaczynają śledzić Jessego i robić mu zdjęcia, co Jesse odkrywa, gdy jednej nocy ich śledzi i zatrzymują się przed jego kondominium, aby zrobić zdjęcia. Ryzykując wpadkę i mając nadzieję udowodnić, jak są mądrzy – i jak głupia jest policja – Lincolnowie zapraszają Jessego na lunch. Wypytują go o morderstwa, ale on zdradza niewiele. Później na komisariat trwa notatka mówiąca Jessemu, aby przybył do Paradise Mall o 19:00, aby dowiedzieć się o morderstwach. Wierząc, że zamierzają go zabić, Jesse ustawia funkcjonariuszy w centrum handlowym i idzie tam w kamizelce kuloodpornej. Gdy zbliża się do windy w stołówce, napotyka na Lincolnów wychodzących z windy; oboje strzelają mu w klatkę piersiową i wracają do windy. Jesse rzuca się na ruchome schody, ale winda zjeżdża z powrotem. Gdy z niej wychodzą, zmieniają ubrania. Oficer Anthony D’Angelo sądzi, że rozpoznaje kobietę i zatrzymuje ją; ona odwraca się i strzela mu w głowę, zabijając go na miejscu. Uciekają wynajętym Volvo. Czując winę za śmierć D’Angelo, którą uważa za możliwą do uniknięcia, gdyby zaangażował stanową policję, Jesse kontynuuje pracę nad sprawą. Osobiście przejął się po śmierci Abby i chciał schwytać zabójców bez pomocy stanowej policji. Uzyskują nakaz przeszukania wynajmowanego apartamentu Lincolnów na ostatnim piętrze i znajdują na ich komputerze zdjęcia ofiar oraz porzuconego Saaba. Była żona Jessego, Jenn, zastanawia się, jak dotarli do centrum handlowego bez swojego samochodu, co prowadzi Jessego do sprawdzenia wypożyczalni samochodów i porównania ich z nazwiskami osób, które opatentowały skanery optyczne. Jeden z samochodów został wynajęty w dniu morderstwa przez Arlingtona Larmonta: Anthony Lincoln był pseudonimem. Jesse odkrywa, że samochód został oddany w Toronto, a stanowa policja znajduje parę zarejestrowaną w hotelu w Toronto, gdzie zostają aresztowani przez lokalną policję. Jesse jedzie na północ, aby skonfrontować się z parą, która udaje niewiedzącą. Jesse reaguje, uderzając kolanem w krocze Arlingtona. Gdy jego żona podskakuje, by bronić męża, Jesse uderza ją, a następnie odchodzi.


Lord John Grey obiecuje pomóc ojcu zmarłego porucznika w odnalezieniu zaginionej narzeczonej i dziecka. Podczas tych poszukiwań odkrywa on polityczne intrygi związane z rządowym kontraktem na dostawy prochu dla wojska, który należy do jego przyrodniego brata.[sep]W listopadzie 1758 roku, w następstwie wydarzeń z czerwca opisanych w „Bractwie Ostrza”, ocaleni członkowie obsługi armaty „Tom Pilchard” z Krefeld stają przed komisją śledczą, w której zasiada Lord John Grey. Grey, który przejął dowodzenie załogą armaty po nagłej śmierci porucznika Philipa Listera, czuje się zaniepokojony i urażony przebiegiem przesłuchania i gwałtownie opuszcza salę rozpraw. Widzi jednak resztki rozbitej armaty i chwilowo okazuje brakujący element – odłamek, który chirurdzy usunęli z jego klatki piersiowej, lecz Grey odmawia jego wydania. Ostatecznie ten fragment stanie się jedynym dowodem na to, że armaty były wadliwie wykonane. Przynajmniej jeden odłamek metalu pozostaje w klatce piersiowej Greya, a w połączeniu z pozostałymi uszkodzeniami powoduje on u niego silne bóle klatki piersiowej i niekontrolowane drżenia. Harry Quarry ostrzega Greya, że pułkownik Twelvetrees jest gotowy wykorzystać śledztwo w sprawie armat, aby sprowokować Johna do działań, które posłużą do skompromitowania jego samego, jego brata Hala lub obu. Sugeruje, aby Grey został czasowo oddelegowany do 65. lub 78. pułku, aby przez jakiś czas trzymać się z dala od Twelvetreesa, ale Grey zamiast tego zaczyna samodzielnie badać przyczyny awarii armat. Kiedy Grey zwraca ojcu miecz porucznika Listera, starszy Lister błosi Greya o pomoc w odnalezieniu zaginionej narzeczonej i dziecka swojego zmarłego syna. W trakcie tych zadań odkrywa polityczne intrygi związane z rządowym kontraktem jego przyrodniego brata na dostawy prochu dla wojska oraz poznaje kapitana Fenshawa i innych członków konsorcjum Edgara. Grey dwukrotnie pisze do swojego podopiecznego przebywającego na zwolnieniu za słowo honoru, Jamesa Frasera; są to surowo szczere wyznania jego trosk i zmartwień, które nigdy nie zostaną wysłane, ale służą do uporządkowania myśli i emocji Greya.


Rook Barkwater infiltrował fortecę Strażników Nocy, aby uwolnić Cowlquape, lecz jego statek powietrzny utknął z powodu splątanej liny. Xanth Filatine, który wcześniej działał jako zdrajca, ostatecznie ratuje Rooka, przecinając linę i pozwalając mu bezpiecznie odlecieć.[sep]Rook Barkwater mieszka w sieci komór kanalizacyjnych pod miastem Undertown, gdzie społeczeństwo bibliotekarzy założyło swoją siedzibę, potajemnie walcząc z okrutnymi Strażnikami Nocy. Rook, skromny podbibliotekarz, marzy o zostaniu rycerzem bibliotekarzem – jednym nielicznych, którzy wyruszają w Głęboki Las i zbierają informacje, które mogą doprowadzić do odkrycia lekarstwa na kamienicę (chorobę, która zniszczyła unoszące się skały, czyniąc żeglugę powietrzną niemożliwą). Rook nie spodziewa się, że jego marzenia kiedykolwiek się spełnią – jego najlepszy przyjaciel, Felix Lodd, wydaje się znacznie bardziej prawdopodobnym kandydatem – ale, ku zaskoczeniu wszystkich, Rook zostaje wybrany na rycerza, wraz ze Stobem Lummusem i Magdą Burlix. Rook, Magda i Stob wyruszają w drogę Wielkim Szlakiem Błotnym, mostem kontrolowanym przez szychy, zbudowanym, aby przeciąć bagniste Błoto w miejsce statków powietrznych. W trakcie podróży Rook pomaga uwięzionemu piratowi powietrznemu, Deadboltowi Vulpoonowi, w ucieczce. Wreszcie rycerze bibliotekarze przybywają do Wschodniego Gniazda, dużego miasta szych. Z pomocą samca sychy, Hekkle’a, przyjaznego bibliotekarzom, trójka przemierza Głęboki Las, ostatecznie docierając do Wolnych Polan. Po przybyciu tam Rook, Stob i Magda dołączają do Xantha Filatine, przebranego Strażnika Nocy, który potajemnie przekazuje informacje Strażnikom, aby mogli zastawić pułapkę na rycerzy bibliotekarzy podczas ich podróży. Podczas nauki Rook uczy się konstruować stateczek powietrzny, mały, jednomiejscowy latający pojazd. Xanth łamie nogę w wypadku na statku powietrznym i nie może wyruszyć w swoją podróż traktatową, wyprawę, do której przygotowywali się rycerze. Rook bierze również udział w rajdzie na Polanę Odlewni, wraz z siostrą Felixa Lodda, Varis Lodd (która uratowała Rooka z rąk handlarzy ludźmi, gdy był bardzo mały) oraz rzeźnikiem Knucklem. Celem tego rajdu jest uwolnienie zniewolonych niedźwiedzi banderów trzymywanych tam. Podczas tego rajdu Rook zostaje trafiony zatrutą strzałą w klatkę piersiową, ratując życie niedźwiedziowi banderowi. Rook wyrusza w swoją podróż traktatową. Jego celem jest odnalezienie Wielkiego Zgromadzenia Niedźwiedzi Banderów. Rook zaprzyjaźnia się z młodym niedźwiedziem banderem o imieniu Wumeru i podąża za nią, wbrew jej woli, na Zgromadzenie. Niedźwiedzie bandery odkrywają jego obecność i są gotowe go zabić, gdy niedźwiedź bander, któremu Rook uratował życie na Polanie Odlewni, staje w jego obronie. Następnie Rook poznaje Twiga, głównego bohatera drugiej trylogii Kronik Krawędzi, który jest teraz starcem. Twig ujawnia, że jego statek powietrzny, Skyraider, nie uległ jeszcze kamienicy. Wraz z załogą niedźwiedzi banderów wyruszają zaatakować fortecę Strażników Nocy: Wieżę o tej samej nazwie. Ich celem jest uwolnienie Cowlquape Pentephraxis, starego przyjaciela Twiga. Podczas gdy Twig i Skyraider zajmują Strażników, Rook skrada się do wieży na swoim statku powietrznym i uwalnia Cowlquape. Gdy ma już odlecieć, lina plącze się, a statek powietrzny utyka. Xanth, zdrajca, konfrontuje się z Rookiem. Dwaj stali się dobrymi przyjaciółmi podczas wspólnego pobytu na Wolnych Polanach, faktu, którego Xanth najwyraźniej nie zapomniał. Xanth szybko przecina linę, pozwalając Rookowi bezpiecznie odlecieć z Cowlquape. Tymczasem Skyraider uległ kamienicy i powoli opadał w stronę Krawędzi. Rook i Cowlquape opłakują koniec Twiga, który został trafiony bełtem z kuszy i postanowił zejść na dno wraz ze swoim statkiem. Jednak w ostatniej chwili gąsienicowy ptak Twiga, który przysiągł, że zawsze będzie go strzegł, chwyta go i leczy w stronę odmładzających wód Riverrise. Czy zdążą na czas, pozostawione jest jako zawieszenie akcji.


Planeta D'vouran ujawnia się jako martwy obiekt, który nie potrzebuje pożywienia, a Enzeen nie pomagają mu, lecz odstraszają wszystkich przybyszów. Grupa nie ucieka z planety, ponieważ Han Solo nie pojawia się na Sokołu Millennium, by ich uratować.[sep]Tash i Zak Arranda to rodzeństwo w wieku nastoletnim, których rodzice zginęli, gdy Galaktyczne Imperium zniszczyło ich macierzystą planetę Alderaan. Nie mając dokąd uciec, zaczęli podróżować ze swoim wujkiem Hoolem, tajemniczym zmiennokształtnym Shi'ido, który bada różne gatunki na wielu planetach. Z nim mieszkają na jego statku kosmicznym, Lightrunnerze, i uczą się od swojego nowego opiekuna, droida DV-9. Kiedy podróżują na tajemniczą planetę D'vouran, zostają wyciągnięci z nadprzestrzeni, najwyraźniej zbyt wcześnie, przez grawitację planety i rozbijają się w porcie kosmicznym. Chociaż Tash czuje, że z planetą jest coś nie tak, Enzeen, rasa obcych zamieszkująca planetę, chętnie pomaga we wszystkim, czego potrzebują podczas pobytu. D'vouran stała się celem turystycznym, a Enzeen mają nadzieję przyciągnąć więcej ludzi do zamieszkania na planecie. Kiedy Chood, Enzeen, który osobiście pomaga rodzinie, zabiera ich do gospody w poszukiwaniu pomocy w naprawie silnika, zostają zaatakowani, a dzieci schwytane przez siły Shady Hutta, który domaga się usług Hoole'a. Dzięki pomocy Rebeliantów, którzy również badają planetę, siły Shady uwalniają dzieci. Na zewnątrz gospody spotykają Kevreba Bebo, zdyskredytowanego pilota, który próbuje ostrzec przebywające na planecie osoby, że ludzie znikają. Kiedy wujek Hoole zostawia ich z Choodem, gdy on prowadzi badania, Tash widzi obcą istotę stojącą nad śpiącym Zakiem. Budząc go, biegną do miasta, by ostrzec innych, tylko po to, by odkryć, że nikt ich nie ściga. Po rozmowie z nimi Hoole'a Tash przestaje martwić się o planetę i o to, kto ich ściga. Następnego dnia Zak, będąc sam, zostaje zaatakowany przez siły Shady. Bebo jest również tam i udaje mu się uniknąć wszystkich ich strzałów laserowych. Hoole ostatecznie zatrzymuje Shadę, ale Tash przekonuje go, by pozwolił jej porozmawiać z Bebo. Zabiera ją, w towarzystwie DV-9, do jaskini, gdzie pokazuje jej laboratorium, które zostało opuszczone dawno temu. Pokazuje jej pozornie bezdenną przepaść, którą czuje, że z nią jest coś nie tak, i pokazuje jej swój medalion, urządzenie, które najwyraźniej chroni go przed znikaniem. Wierząc mu, próbuje wrócić do miasta. Daje jej swój medalion, ale po jej odejściu zostaje zabity przez jednego ze strażników Shady. Gdy wraca do miasta, zostaje zaatakowana przez Enzeen, którzy zamienili się w pasożytnicze potwory, ale udaje jej się uciec, gdy trzęsienie ziemi wstrząsa gruntem. Z powrotem w mieście wszyscy jednak znikają, więc udaje się do fortecy Shady, myśląc, że on coś zrobił. Tam znajduj Zakiego w niewoli. Dzięki pomocy DV-9 uciekają z fortecy Shady, ale zostają ponownie schwytani z łatwością. Jednak teraz na zewnątrz fortecy Shada, jego strażnicy i dzieci są atakowani przez Enzeen i planetę, gdy zaczynają otwierać się dziury i wciągać ludzi do wnętrza planety. Shada na swoim sanach repulsorowych i dzieci, chronieni medalionem, pozostają bezpieczni, ale zostają przyprowadzeni przez Enzeen do serca planety, do przepaści, którą Bebo pokazał Tash. Tam ujawnia się, że planeta jest żywa i potrzebuje pożywienia, a Enzeen czerpią własne pożywienie z planety, przyciągając więcej ludzi. Medalion tworzył pole siłowe wokół noszących go, którego planeta nie mogła wchłonąć. Gdy Hoole, przebrany za Enzeena, zdobywa medalion, rzuca go do przepaści, powodując, że planeta zaczyna wyrzucać lawę. Udało im się uciec z przepaści, nawet gdy Shada spada i jest wchłaniany, w końcu docierają do swojego statku. Statek nie jest jednak w stanie wystartować, ponieważ planeta chwyciła go w swoje objęcia. Tracąc nadzieję, Sokoł Millennium przybywa im na ratunek i dzięki zręcznemu pilotażu Hana Solo, w końcu udaje im się uciec z planety, która za nimi zapada się.


Gordon infiltruje agencję detektywistyczną w Anglii, a następnie wraca do USA, by celowo zwabić Jaya do Francji. W finałowej konfrontacji bohater zostaje pokonany przez Jaya i jego drużynę, nie odzyskując materiałów dziennikarskich brata.[sep]Gordon Reeve, były żołnierz SAS, otrzymuje telefon w swoim domu w Szkocji z informacją, że jego brat Jim został znaleziony martwy w samochodzie w San Diego – samochód był zamknięty od środka, a broń nadal znajdowała się w dłoni Jima. Podczas pobytu w USA w celu identyfikacji zwłok Gordon zdaje sobie sprawę, że jego brat został zamordowany, a policja jest niechętna, by podjąć jakiekolwiek śledztwo. Odtwarzając ostatnie godziny życia Jima, łączy jego śmierć z pracą dziennikarską, polegającą na badaniu działalności międzynarodowej korporacji chemicznej. Wkrótce Gordon zauważa, że jest pod obserwacją i postanawia dowiedzieć się więcej wśród znajomych Jima w Europie. W Londynie znajduje kolejne wskazówki, ale nie dowodów na źródła informacji brata. Po powrocie do żony i syna odkrywa, że jego dom został podłożony przez profesjonalistów. Wysyłając żonę i syna do krewnych, postanawia sam zmierzyć się z wrogiem. Ciekawostką jest to, że za nim podążają dwie strony: międzynarodowa korporacja, reprezentowana przez „Jaya”, dezertera z SAS, oraz międzynarodowa agencja detektywistyczna, jakoś powiązana ze sprawą. Podczas podróży do Francji, aby dowiedzieć się więcej od kolegi dziennikarza Jima, zostają zaatakowani przez grupę profesjonalnych zabójców na rozkaz Jaya, co skutkuje wieloma ofiarami śmiertelnymi i sprawia, że Gordon staje się celem policji. Gordon postanawia wrócić do USA, gdzie infiltruje agencję detektywistyczną i dowiaduje się więcej o historii sprawy. Następnie udaje się do San Diego, aby zebrać więcej dowodów, a ostatecznie wraca do Anglii, celowo zostawiając ślad dla Jaya. Ich wieloletnia wrogość skłaca Jaya do podążenia za Gordonem do Szkocji, gdzie Gordon zabija go i jego drużynę w finałowym starciu. Gordonowi udaje się odnaleźć ukryte materiały dziennikarskie Jima, co miej nadzieję oczyści imię Jima i jego własne.


Mordaunt uratował Minnę i Brendę przed uprowadzeniem przez ludzi Clevelanda, co doprowadziło do schwytania piratów. Ostatecznie kapitan i jego załoga otrzymali ułaskawienie i wstąpili do służby królewskiej.[sep]Pan Mertoun i jego syn przybyli jako obcy i zamieszkali przez kilka lat w pozostałych pokojach starej rezydencji earlów Orkney; ojciec prowadził bardzo odosobniony tryb życia, podczas gdy syn Mordaunt zyskał ogólną sympatię mieszkańców, a w szczególności właściciela ziemskiego, Magnusa Troila i jego córek. W drodze powrotnej z wizyty u nich on i wędrowny handlarz Snailsfoot szukali schronienia przed burzą w gospodarstwie rodziny Yellowley, gdzie ich bawiły ich skąpe zwyczaje, a także spotkali Nornę, krewną Magnusa Troila, o której sądzono, że sprzymierzyła się z wróżkami i posiada nadprzyrodzone moce. Następnego dnia statek rozbił się na skalistym wybrzeżu, a Mordaunt, ryzykując życiem, uratował kapitana, Clevelanda, gdy ten został wyrzucony na plażę, trzymając się deski, podczas gdy Norna zapobiegła splądrowaniu jego morskiej skrzyni. Cleveland był w rzeczywistości piratem, ale o tym nie wiedzieli. Kapitan obiecał swojemu wybawcy rejs na statku towarzyszącym, którego spodziewał się wkrótce, i udał się prosić właściciela ziemskiego o pomoc w odzyskaniu reszty swojej własności wyrzuconej na brzeg. Po upływie jednak kilku tygodni, podczas których Troilowie zerwali z nim przyjazne stosunki, Mordaunt dowiedział się, że obcy wciąż jest ich gościem i że organizują dla niego zabawę w wigilię św. Jana, na którą on nie został zaproszony. Gdy rozmyślał o tym lekceważeniu, Norna dotknęła jego ramienia i, zapewniając o swojej życzliwości, doradziła mu, aby dołączył do zabawy bez zaproszenia. Upomniany przez ojca, by nie zakochiwać się, i mając pewne obawy co do swego przyjęcia, zatrzymał się w drodze w Harfra i towarzyszył Yellowleyowi oraz jego siostrze na uczcie. Minna i Brenda Troil odpowiedziały na pozdrowienie ich odrzuconego towarzysza z chłodną uprzejmością, a on przekonał się, że kapitan Cleveland zajął jego miejsce w ich uczuciach. Bard, Claud Halcro, starał się go pocieszyć swoją poezją i wspomnieniami o Johnie Drydenie; a wieczorem Brenda, przebrana za maskę, powiedziała mu, że słyszały, jak źle o nich mówił, ale ona w to nie wierzyła. Wyraziła również obawę, że obcy zdobył miłość Minny, i błagała Mordaunta, by dowiedział się o nim wszystkiego, co się da. Podczas próby schwytania wieloryba następnego dnia Cleveland uratował Mordaunta przed utonięciem i, w ten sposób zwolniony z długu wdzięczności wobec niego, dał do zrozumienia, że odtąd są rywalami. Tego samego wieczoru handlarz przyniósł wieści, że dziwny statek przypłynął do Kirkwall, a Cleveland mówił o wyprawie tam, aby sprawdzić, czy to ten statek towarzyszący, którego tak długo oczekiwał. Gdy siostry poszły spać, Norna pojawiła się w ich pokoju i opowiedziała zaskakującą historię ze swojego wczesnego życia, co skłoniło Minnę do wyznania uczucia do kapitana, a ujawniło przychylność Brendy do Mordaunta. Podczas tajnego spotkania następnego ranka Cleveland przyznał się Minnie, że jest piratem, na co ona oświadczyła, że może go nadal kochać tylko jako pokutnika, a nie jako bohatera, jakiego go sobie dotąd wyobrażała. Ogłosił w obecności jej ojca i siostry zamiar natychmiastowego wyruszenia do Kirkwall; ale w nocy zaśpiewał jej serenadę, a potem, po usłyszeniu walki i jęku, zobaczyła cień postaci znikającej z inną na ramionach. Pokonana smutkiem i niepewnością, została ogarnięta atakiem melancholii, w celu wyleczenia której właściciel ziemski zasięgnął rady Norny w jej odosobnionym mieszkaniu; a po mistycznej ceremonii przepowiedziała, że przyczyna ustanie, gdy „szkarłatna stopa spotka szkarlatną dłoń” w Nawie Męczenników w krainie Orkadów, dokąd rozkazała swojemu krewnemu udać się z córkami. Mordaunt został dźgnięty przez pirata, ale został zabrany przez Nornę na Hoy, gdzie powiedziała mu, że jest jego matką i, po wyleczeniu jego rany, przewiozła go do Kirkwall. Tam Cleveland dołączył do swoich towarzyszy i, having been chosen captain of the consort ship, uzyskał zezwolenie burmistrza na zaopatrzenie statku w Stromness i opuszczenie wysp, pod warunkiem, że on pozostanie jako zakładnik za zachowanie załogi. W drodze przechwycili bryg z Troilami, ale Minna i Brenda zostały bezpiecznie wysadzone na ląd przez Johna Bunce’a, porucznika Clevelanda, i odprowadzone przez starego Halcro, by odwiedzić krewnego. Kochankowie spotkali się w katedrze św. Magnusa, skąd, z pomocą Norny, Cleveland uciekł na swój statek, a siostry zostały przeniesione do rezydencji kuzyna barda, gdzie dołączył do nich ojciec i znalazł Mordaunta dowodzącego grupą podwładnych dla ich ochrony. Gdy wszystko było gotowe do żeglugi, kapitan postanowił zobaczyć Minnę jeszcze raz i, wysyłając notatkę z prośbą, by spotkała się z nim o świcie w Kamieniach Stenness, udał się tam. Brenda przekonała Mordaunta, by pozwolił siostrze dotrzymać umówionego spotkania, a gdy kochankowie brali ostatnie pożegnanie, oni i Brenda zostali pojmani przez Bunce’a i jego załogę z łodzi i byliby uprowadzeni, gdyby nie Mordaunt, który pospieszył z odsieczą i wziął do niewoli pirata i jego porucznika. Norna ostrzegła Clevelanda przed zwlekaniem z wypłynięciem, a jego ostatnie nadzieje zgasły, gdy z okna pokoju, w którym on i Bunce byli uwięzieni, widzieli przybycie „Halcyona”, z którego kapitanem się skontaktowała, oraz schwytanie, po zaciętej obronie, ich statku. Starszy Mertoun teraz zwrócił się o pomoc do Norny, by uratować ich syna, który, jak oświadczył, nie był Mordauntem, jak ona myślała, ale Clevelandem, którego wychował na pirata pod swoim prawdziwym nazwiskiem Vaughan, jej dawnym kochankiem; i having lost trace of him till now, przybył do Jarlshof ze swoim dzieckiem z hiszpańskiej żony, aby odkupić winy młodości. Po zbadaniu sprawy okazało się, że Cleveland i Bunce zasłużyli na ułaskawienie czynami miłosierdzia podczas swojej kariery pirackiej i zostali dopuszczeni do służby królewskiej. Minna została dodatkowo pocieszona pokutnym listem od swojego kochanka; Brenda została żoną Mordaunta; a zaburzenia umysłu, spowodowane wyrzutami sumienia za spowodowanie śmierci jej ojca, minęły, Norna porzuciła swoje pretensje do nadprzyrodzonych mocy i dziwne nawyki i przyjęła z powrotem swoje nazwisko rodowe.


Margaret przestaje rozmawiać z Bogiem, obwiniając go za konflikt między jej rodzicami a dziadkami. Pod koniec książki dziewczyna zauważa plamy krwi na bieliźnie, a jej matka pomaga jej założyć podpaskę.[sep]Główny konflikt w powieści wynika z potrzeby Margaret ułożenia sobie w głowie mieszanej dziedziczności religijnej. Zmagając się z problemami wiary w Boga, wplecione w historię są jej modlitwy, rozpoczynające się od słów z tytułu: „Czy jesteś tam, Boże? To ja, Margaret”. W szkole otrzymuje roczny projekt do samodzielnej realizacji; wybiera badanie przekonań ludzi, co okazuje się trudniejszym zadaniem, niż przypuszczała, ponieważ dowiaduje się przy tym wiele o samej sobie. Musi również radzić sobie z konfliktem między dziadkami z obu stron rodziny, ponieważ dziadkowie ze strony matki starają się zapewnić, że jest chrześcijanką, urodzoną z chrześcijańskiej matki. Margaret lubi spędzać czas z babcią ze strony ojca, która wydaje się ją akceptować taką, jaka jest, i jest bardziej tolerancyjna dla małżeństwa syna z osobą innej wiary, choć nazywa Margaret „moją żydowską dziewczynką” i zabiera ją do synagogi, rzekomo po to, by pokazać wnuczce, na czym polega wiara żydowska, ale w rzeczywistości, gdy Margaret o to pyta, natychmiast twierdzi, że zawsze wiedziała, że jest „żydowską dziewczynką”. Arogancja babci ponownie ujawnia się, gdy przyjeżdżają jej chrześcijańscy dziadkowie, roszcząc sobie prawo do niej jako do chrześcijanki; babcia mówi Margaret, by pamiętała, że jest żydowską dziewczynką. Margaret zaprzecza temu i twierdzi, że nie wierzy w Boga, co zdenerwuje jej babcię. Dwuznaczność jej międzywyznaniowej tożsamości jest szczególnie podkreślona w scenie – po gorącej kłótni z inną dziewczyną – w której Margaret idzie do kościoła i trafia do konfesjonału; tam niewidzialny kapłan pyta o jej problemy, ale ona – wierząc na początku, że kapłan to sam Bóg mówiący do niej i nie rozumiejąc koncepcji chrześcijańskiej spowiedzi ani jej poufnego charakteru – po prostu odpowiada „Przepraszam”, po czym ucieka z kościoła w płaczu. Margaret ostatecznie przestaje „rozmawiać z Bogiem” po tym, jak staje się w centrum konfrontacji między jej rodzicami a dziadkami ze strony matki. Jest na niego zła za to, że wpędził ją w taki konflikt. Na końcu książki idzie do łazienki i zauważa plamy krwi na swojej bieliźnie. Dzwoni do mamy, która była na to przygotowana i kupiła podpaski. Zakłada podpaskę i składa ostatnią modlitwę do Boga przed zakończeniem książki: Oprócz religii Margaret przeprowadza się z Nowego Jorku do przedmieść New Jersey, gdzie poznancy Nancy, która wprowadza ją do klubu, w którym rozmawiają o chłopcach, stanikach i miesiączkach. Zaczyna podobać jej się Phillip Leory, chłopak ze szkoły, i całuje go na imprezie podczas gry w „Butelkę”. Dostaje stanik i jest podekscytowana, ale także zagubiona w związku z dorastaniem.


Gdy młodsza siostra Elizabeth uciekła z Wickhamem, Darcy uniemożliwił ich ślub, co przyczyniło się do upadku rodziny Bennetów. Para nie wzięła ślubu, ponieważ Wickham stracił życie w wyniku nieszczęśliwego wypadku.[sep]Fabuła podąża za wątkami „Dumy i uprzedzenia”, ale osadza powieść w alternatywnej wersji Anglii epoki regencji, gdzie po angielskiej wsi krążą zombie (a w rzeczywistości także skunksy i wiewiórki). Opisywane jako „zarażeni”, „nieszczęśliwie zarażeni”, „nieumarli”, „niewspominalni” lub po prostu „zombie”, zmarli przodkowie Anglii są generalnie postrzegani przez postacie jako uciążliwy, choć śmiertelny, problem. Ich obecność zmienia oryginalną fabułę w sposób zarówno subtelny, jak i znaczący: wiadomości między domami są czasem tracone, gdy kurierzy zostają schwytani i zjedzeni; postacie otwarcie dyskutują i oceniają umiejętności walki z zombie innych; kobiety rozważają zalety i wady noszenia muszkietu (zapewnia on bezpieczeństwo, ale uchodzi za „niekobieco”). Elizabeth Bennet i jej cztery siostry mieszkają z rodzicami w majątku na wsi. Pan Bennet szkoli córki w sztukach walki i obsłudze broni, przekuwając je w przerażającą armię walczącą z zombie; tymczasem pani Bennet stara się wydać dziewczyny za mąż za zamożnych kandydatów. Gdy bogaty i kawaler pan Bingley kupuje pobliski dom, pani Bennet dostrzega w tym szansę i wysyła dziewczyny na pierwszy bal, na którym ma pojawić się Bingley. Dziewczyny bronią przyjęcia przed atakiem zombie, a między panem Bingley a najstarszą córką, Jane Bennet, iskrzy uczucie. Elizabeth jednak popada w konflikt z przyjacielem Bingleya, wyniosłym łowcą potworów, Fitzwilliamem Darcym. Rodzina Bennetów jest wstrząśnięta, gdy Bingley i jego towarzysze nagle opuszczają wiejski dom i wracają do otoczonego murem miasta-twierdzy, Londynu, bez wyjaśnienia. Gdy do miasta przybywa lokalna milicja, aby ekshumować i niszczyć zwłoki, Elizabeth zaprzyjaźnia się z jednym z żołnierzy, George’em Wickhamem, który mówi jej, że Darcy oszukał Wickhama i pozbawił go spadku. Niechęć Elizabeth do Darcy’ego przeradza się w otwartą nienawiść, gdy dowiaduje się, że Darcy spiskował, by rozdzielić Bingleya z jej siostrą Jane. Elizabeth przysięga pomścić zniewagę wyrządzoną jej rodzinie, zabijając Darcy’ego. Tego samego wieczoru nadarza się ku temu okazja, gdy on niespodziewanie pojawia się w domku, gdzie Elizabeth odwiedza swoją świeżo poślubioną przyjaciółkę Charlotte (która została potajemnie ugryziona przez zombie i powoli zmienia się w jednego z nich). Zanim Elizabeth zdąży chwycić swoją katanę i ściąć mu głowę, Darcy zaskakuje ją ponownie, oświadczając się. Scena kończy się zaciekłą walką na słowa i ciosy, w której Darcy zostaje ranny. Ostatecznie uchodzi z życiem i pisze do Elizabeth długi list, w którym wyjaśnia swoje postępowanie. Rozdzielił Jane i Bingleya z obawy, że Jane zaraziła się „tajemniczą plagą” i miała wkrótce stać się zombie. Jeśli chodzi o rzekomo skrzywdzonego żołnierza Wickhama, Darcy wyjaśnia, że Wickham próbował uciec z jego młodszą siostrą, aby zdobyć jej majątek – to był ten „spadek”, o który Darcy miał go pozbawić. Elizabeth uświadamia sobie, że oceniła Darcy’ego zbyt surowo, i czuje się upokorzona. Tymczasem Darcy zdaje sobie sprawę, że jego arogancka natura skłania ludzi do wierzenia w plotki o nim, i postanawia zachowywać się odpowiedniej. Elizabeth wyrusza w podróż po kraju z ciotką i wujkiem, walcząc po drodze z zombie. W Pemberley spotyka Darcy’ego, który pomaga jej pokonać szalejącą hordę zombie. Nowe nastawienie i maniery Darcy’ego robią na Elizabeth wrażenie i skłaniają ją do rozważenia pogodzenia się z nim; niestety, wszystkie nadzieje legną w gruzach, gdy odkryto, że jej młodsza siostra Lydia uciekła do Londynu z Wickhamem. Rodzina Bennetów obawia się najgorszego, ale ostatecznie otrzymuje wiadomość, że Wickham i Lydia pobrali się, po „wypadku”, który sprawił, że Wickham stał się inkontynentnym czterokończynowcem. Po odwiedzinach u Bennetów para udaje się do Irlandii. Elizabeth odkrywa, że to Darcy zorganizował to małżeństwo, ratując tym samym rodzinę Bennetów przed ruiną. Tymczasem pan Collins poślubił potajemnie zarażoną Charlotte Lucas. Gdy dowiaduje się, że zmieniła się w zombie, popełnia samobójstwo, ale nie wcześniej, niż pozwala lady Catherine ściąć Charlotte. Darcy i Bingley wracają na wieś, a Bingley wznawia zaloty do Jane. Elizabeth ma nadzieję na odnowienie relacji z Darcym, ale jego ciotka, lady Catherine, wtrąca się, nalegając, że jej córka Anne jest lepszą partią dla jej siostrzeńca. Lady Catherine rzuca Elizabeth wyzwanie na walkę na śmierć i życie, zamierzając wyeliminować rywalkę, ale Elizabeth pokonuje Catherine i jej oddział ninja. Oszczędza życie Catherine. Darcy jest wzruszony tym gestem i wraca do Elizabeth. Oboje wesoło wytępiają pole pełne zombie (swoją pierwszą bitwę jako para) i zaczynają długie i szczęśliwe życie razem, na ile pozwala im ciągłe zagrożenie apokalipsą zombie.


Pierre Ducos ukrywa się w Neapolu pod tożsamością polskiego hrabiego, strzegąc skradzionego skarbu za pomocą najemników. Zostaje jednak schwytany przez Sharpe’a i generała Calveta, a następnie stracony za zamordowanie Henriego Lassana.[sep]Gdy zaczyna się powieść, w 1814 roku Richard Sharpe i jego druga żona Jane są w konflikcie z powodu zbliżającej się pojedynku Sharpe’a z kapitanem Bampfylde’em, który jest skutkiem tchórzostwa tego ostatniego w poprzedniej powieści, „Sharpe’s Siege”. Ponieważ pojedynki są nielegalne, Jane obawia się, że Sharpe może stracić życie lub karierę wojskową. Ona z niecierpliwością oczekuje końca wojny i emerytury w Anglii, a aby ułagodzić swoje obawy, Sharpe daje jej pełnomocnictwo do znacznej sumy pieniędzy, którą złożył u swojego agenta pryzowego w Londynie. Sharpe stacza pojedynek, raniąc Bampfylde’a w pośladki, i wysyła Jane do Anglii z poleceniem zakupu domu wiejskiego w Dorset. Sharpe bierze udział w bitwie pod Tuluzą, pod dowództwem generała Nairna, który ginie w walce, wówczas Sharpe obejmuje dowodzenie i wygrywa bitwę. Krótko potem dowiaduje się, że wojna wreszcie się skończyła, a Napoleon został pokonany. Sharpe wraz z Harperem i Fredericksonem zabiera swoich ludzi do Bordeaux, aby oczekiwać na transport do Anglii. Tam dowiaduje się, że Jane zamknęła jego konto, wypłacając prawie 18 000 funtów. Sharpe i Frederickson zostają aresztowani przez władze wojskowe w Bordeaux, oskarżeni o kradzież skarbu Napoleona, który został ukryty w Teste de Buch, twierdzy, którą zdobyli w poprzedniej powieści. Zeznania świadka, szpiega Napoleona, Pierre’a Ducosa, starego wroga Sharpe’a, ujawniają źródło fałszywego oskarżenia. Sharpe i Frederickson zdają sobie sprawę, że tylko dowód francuskiego dowódcy twierdzy, Henriego Lassana, ich oczyści, i z pomocą Harpera i kapitana Petera d’Alemborda dwaj mężczyźni uciekają i wyruszają na poszukiwania Lassana. W Londynie, ignorując instrukcje Sharpe’a pod namową przyjaciółki, lady Spindacre, Jane wynajmuje duży i drogi dom w modnej Cork Street. Po usłyszeniu o aresztowaniu męża, kontaktuje się z dawnym sojusznikiem Sharpe’a, lordem Johnem Rossendale’em, zgodnie z poleceniem na wypadek nagłego wypadku. Dwaj kochanki zostają kochankami. Sharpe i Frederickson udają się najpierw do Teste de Buch, a następnie do rodzinnego domu Lassana w Normandii, do którego ten przeszedł na emeryturę. Przybywają krótko po zamordowaniu Lassana przez zabójców wysłanych przez Ducosa, przebranych za brytyjskich strzelców. Siostra Lassana, wdowa Lucille Castineau, świadkini morderstwa, błędnie identyfikuje Sharpe’a jako zabójcę i przy przybyciu Sharpe’a na farmę strzela do niego i rani go. Dowiedziawszy się o swoim błędzie od Fredericksona, Lucille przyjmuje dwóch zbiegów i opiekuje się Sharpe’em. Harper i d’Alembord wracają do Anglii, aby skontaktować się z Jane i zabrać pieniądze. Jane odmawia ich przyjęcia i każe ubić Harpera batem. W Normandii Frederickson zakochuje się w Lucille i oświadcza się jej, ale zostaje odrzucony. Wyjeżdża do Paryża, aby namierzyć Ducosa, zostawiając Sharpe’a na rekonwalescencji. W jego nieobecność Sharpe i Lucille zostają kochankami. Harper wraca z Londynu, potwierdzając podejrzenia Sharpe’a co do lojalności Jane, w tym samym czasie, gdy Frederickson przesyła wiadomość, że Ducos zabrał skradziony skarb Napoleona do Neapolu we Włoszech. Trzej mężczyźni podróżują do Włoch, aby skonfrontować się z Ducosem, podczas gdy Lucille, teraz w ciąży, pisze do francuskiego prokuratora, aby oczyścić Sharpe’a. Jej list trafia do Napoleona, na wygnaniu na Elbie, który wysyła generała Calveta, który walczył z Sharpe’em pod Tuluzą, do Neapolu w pościgu. W Neapolu Ducos przyjął tożsamość polskiego hrabiego, kupił ochronę u lokalnego kardynała i zebrał małą osobistą siłę złożoną z byłych francuskich oficerów i najemników, aby strzec skarbu. Calvet kontaktuje się z kardynałem, mając nadzieję zapobiec dotarciu Anglików do skarbu przed nim, ale kardynał robi przygotowania, aby sam skonfiskować złoto. Sharpe, Harper i Frederickson zostają zatrzymani przez Calveta, a dawni przeciwnicy tworzą sojusz; Sharpe pomoże odzyskać złoto dla Napoleona w zamian za oczyszczenie swojego imienia. Połączona siła skutecznie infiltruje willę Ducosa, zdobywając złoto i samego Ducosa, ale zanim mogą wyjechać, siły kardynała otaczają willę, odcinając dostęp do morza, gdzie czekają łodzie Calveta. Sharpe ładuje małą armatę złotymi monetami i wystrzeliwuje ją wśród wojsk neapolitańskich. Niewykształceni żołnierze łamią szeregi, aby zebrać monety, pozwalając obleganej kompanii uciec morzem, zabierając Ducosa i pozostały skarb ze sobą. Ducos jest sądzony za morderstwo Henriego Lassana i stracony przez pluton egzekucyjny. Sharpe i Frederickson są oczyszczeni ze wszystkich zarzutów, ale popadają w konflikt, gdy Frederickson dowiaduje się o związku Sharpe’a z Lucille, i rozstają się w złych stosunkach. Harper, zwolniony z armii, odchodzi teraz od Sharpe’a, aby wrócić do Irlandii. Sharpe wraca do Normandii, do Lucille i do nowego życia – bez zawodu, bez dowodzenia, bez wojska, bez przyjaciół, bez pieniędzy i bez żony.