Bhattacharya ucieka z aresztu, gdy strzeże go Ghote, i ukrywa się w toalecie. Ghote nie odnajduje go tam, a przestępca zdołał zbiec z pociągu tuż przed przyjazdem do Mumbaju.[sep]Powieść rozpoczyna się od artykułu w „The Times of India”, w którym jako funkcjonariusz mający eskortować oszusta A. K. Bhattacharyę z Kalkuty do Mumbaju wymieniany jest Ghote. Bhattacharya dorobił się fortuny, sprzedając woskowe podróbki starożytnych indyjskich posągów jako oryginały. Amerykański profesor zdemaskował go za pomocą zapalniczy do cygar, ale Bhattacharya zdołał uciec. Nigdy nie został sfotografowany, znany jest jedynie jego opis. W pociągu Ghote trafia do przedziału z dobrze ubranym, czarującym Bengalczykiem. Ghote niechętnie rozmawia o swojej misji, a jego towarzysz podróży zaczyna zgadywać jego zawód i cel podróży; jego przypuszczenia są absurdalne, a nawet mogą uchodzić za obraźliwe. W końcu zgaduje, że Ghote jest inspektorem eskortującym Bhattacharyę na rozprawę. Ghote zauważa inicjały na bagażu towarzysza: A. K. B. i podejrzewa, że mężczyzna może w rzeczywistości być A. K. Bhattacharyą. Nieznajomy ujawnia, że przeczytał artykuł w gazecie o Ghote i przedstawia się jako A. K. Bannerjee. Następnego dnia do przedziału Ghote i Bannerjee dołączają młoda para backpackerów podróżująca z indyjskim guru. Chłopak, Red, jest Brytyjczykiem, a dziewczyna, Mary Jane, Amerykanką. Są hipisami. Ghote kwestionuje ich prawo do przebywania w przedziale bez biletów, ale pociąg rusza, a trójka nie może wysiąść. Mimo że Red jest wrogi wobec Ghote, Mary Jane oczarowuje inspektora. Następnego ranka telegram informuje Ghote, że więzień w Kalkucie to w rzeczywistości A. K. Biswas, poszukiwany w Mumbaju za przestępstwa hazardowe, a nie Bhattacharya. Bannerjee odkrywa, że Red wykorzystał powieść „Kim” J. R. Kiplinga jako źródło inspiracji dla dużej części swojej podróży po Indiach. Ghote namawia Reda, aby zrobił zdjęcie panu Bannerjee. Bannerjee przekonuje Reda, by poczekał do następnego dnia. Następnego ranka Bannerjee przesypia pobudkę, a następnie twierdzi, że jego ogolona twarz nie nadaje się do fotografowania. Wszystkie filmy z aparatu i bagażu znikają. Bannerjee obwinia złodziei z ostatniej stacji. Red podejrzewa Bannerjee, ale nic nie może udowodnić. Na następnym przystanku dołącza do nich pan Ramaswami. Wyjaśnia, że jego praca polega na odwiedzaniu każdej stacji kolejowej, aby upewnić się, że materiały piśmienne i formularze kolejowe są wykorzystywane wyłącznie do celów służbowych. Bannerjee sugeruje, że Ramaswami fałszuje swoje raporty, aby uniknąć tak częstych podróży. Niedługo potem Bannerjee kwestionuje etyczność potępiania przez Ghote kogoś do więzienia. Ghote obstaje przy tym, że to zadanie sędziów. Bannerjee stara się zyskać guru jako moralnego sojusznika dla swojej sprawy. Guru nie jest pomocny, stwierdzając, że człowiek żyje swoim życiem niezależnie od otoczenia, i zwraca uwagę wszystkich na to, że pan Bannerjee używa farby do włosów. Bannerjee twierdzi, że farbuje włosy z prostej próżności, choć żartobliwie nazywa to przebraniem. Pan Ramaswami zauważa inicjały na walizce Bannerjee i oskarża go o bycie A. K. Bhattacharyą, ale wycofuje się, gdyż wydaje się to zbyt absurdalne. Na ostatnim przystanku przed Kalkutą Bannerjee namawia Ghote na golenie u jednego z lokalnych fryzjerów. Fryzjer wybrany przez Bannerjee nie mówi w żadnym języku znanym Ghote. Fryzjer celowo bardzo powoli sięga po swoje narzędzia. Pociąg rusza, a Ghote musi biec i skakać, aby wsiąść na pokład. Ghote oskarża Bannerjee o spowodowanie tego incydentu, aby Ghote został na stacji. W dialekcie, którego backpackerzy nie rozumieją, Bannerjee obwinia Reda i Mary Jane, twierdząc, że bali się, iż Ghote ich zdenuncjuje za brak wiz. Pociąg zbliża się do Kalkuty, a Bannerjee zauważa, że ma wrażenie, jakby A. K. Bhattacharya był z nimi w pociągu. Wysławia go i sugeruje, że jest podobny do hipisów, Reda i Mary Jane, ponieważ burzy bariery społeczne, które stały się zbyt sztywne. W ten sposób Bannerjee nieświadomie podburza obecnych do łamania prawa, co daje Ghote okazję do aresztowania go. Gdy pociąg podjeżdża do peronu, „Bannerjee” wspomina o demaskowaniu oszustwa Bhattacharyi za pomocą zapalniczy do cygar, co nie jest wiedzą publiczną. Ghote demaskuje i aresztuje Bhattacharyę. Ghote podróżuje w prywatnym wagonie w drodze powrotnej. Otrzymał rozkaz uzyskania przyznania się do winy od Bhattacharyi, ponieważ władze chcą uniknąć kosztów pełnego procesu. Ghote musi również eskortować pana Biswasa, szulera, z powrotem do Mumbaju na rozprawę. W ostatniej chwili Red i Mary Jane wsiadają do wagonu, twierdząc, że są zaniepokojone losem Bhattacharyi. Bhattacharya oświadcza, że zamierza uciec podczas podróży i twierdzi, że ma wspólników, którzy mu pomogą. Ghote podejrzewa backpackerów o bycie wspólnikami Bhattacharyi. Gdy zapada noc, Ghote pracuje nad uzyskaniem przyznania się do winy od Bhattacharyi. Mary Jane twierdzi, że Bhattacharya jest siłą dobra w społeczeństwie, jak się chlubił w drodze tam. Mary Jane wierzy, że taka powinna być jego linia obrony w sądzie. Ghote widzi pana Ramaswami na stacji i zaprasza go do swojego towarzystwa w prywatnym wagonie. Bhattacharya próbuje przestraszyć pana Ramaswami, twierdząc, że jest przyjacielem kultu Thuggee, którzy mordują podróżnych. Ghote odrzuca to i wskazuje, że Bhattacharya może spodziewać się wyroku trzydziestu lat więzienia. Długość wyroku przeraża towarzyszy podróży Ghote, a inspektor kładzie się spać, postanawiając zastosować podejście pełne empatii, aby skłonić Bhattacharyę do przyznania się do winy. Następnego dnia Ghote sugeruje, że zarzuty mogą zostać zmniejszone, jeśli Bhattacharya przyzna się do winy. Bhattacharya z kolei oferuje Ghote współpracę w zamian za zmniejszenie zarzutów do jednego, drobnego punktu. Ghote odrzuca tę propozycję. Podczas obiadu Red nagle nalega na zrobienie zdjęcia Ghote. Pociąg wjeżdża do ciemnego tunelu i nikt nic nie widzi. Ghote uważa posiłek za gorzki i nieprzyjemny, ale biera drugą porcję, aby nie urazić kucharza, i zauważa, że druga porcja smakuje inaczej. Ghote zdaje sobie sprawę, że został odurzony. Zmusza się do wstania i wymiotuje w toalecie, a potem traci przytomność. Budząc się, podsłuchuje argumentację Mary Jane z Bhattacharyą. Prosi o herbatę, w czym pomaga mu Mary Jane. Do czasu, gdy pociąg dociera do następnej stacji, Ghote czuje się już dobrze. Postanawia nie podejmować żadnych działań przeciwko Redowi, o którym jest pewien, że jest odpowiedzialny za otrucie, z szacunku dla Mary Jane. Na następnej stacji starsza pani, pani Chiplanka, nalega na dołączenie do ich wagonu. Twierdzi, że jest szanowanym filarem społeczności, który kiedyś pracował z Mahatmą Gandhim nad uzyskaniem niepodległości od Brytyjczyków. Ghote zauważa, że w jej okularach zamontowane jest zwykłe szkło okienne. Przeszukuje jej bagaż, ale nic nie znajduje. Mimo że Ghote podejrzewa ją o bycie wspólniczką Bhattacharyi, nie może nic zrobić bez dowodów. Tego popołudnia Ghote robi niewielkie postępy w uzyskaniu przyznania się do winy, więc postanawia złamać Bhattacharyę, pozbawiając go snu. Pani Chiplanka sprzeciwia się temu, uznając to za formę tortury. Wściekły, Ghote oskarża ją o bycie wspólniczką Bhattacharyi. Pani Chiplanka, zawstydzona, przyznaje, że nosi okulary dla show. Wiele lat temu Gandhi kazał jej nosić okulary, gdy zobaczył, jak pochyla się nad pracą. Zamiast sprostować błąd wielkiego człowieka lub go niepokoić, pani Chiplanka zaczęła nosić fałszywe okulary bardzo podobne do jego. Po tym Ghote uświadamia sobie, że nigdy nie było żadnych wspólników, a Bhattacharya mówi, że przyzna się do winy. Składa pełne zeznanie, które Ghote spisuje. Red wydaje się rozczarowany przyznaniem się Bhattacharyi. Mary Jane pociesza Reda, który zgadza się pojechać z nią do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Bhattacharya podpisuje zeznanie, co jest poświadczone przez Ramaswamiego. Zmęczony długą nocą, Ghote przyjmuje ofertę Ramaswamiego, by ten strzegł Bhattacharyi, podczas gdy Ghote będzie spał. Godzinę później Ghote jest budzony. Bhattacharya uciekł. Ghote rusza w pościg. Pociąg jest w ruchu, Ghote przeszukuje inne wagony, a następnie wspina się na dach. Znajduje Bhattacharyę w przedziale maszynisty i bierze go do aresztu. Chwilę później pociąg przyjeżdża do Mumbaju i powieść się kończy.


Po śmierci właściciela, który zapisał kawiarnię pracownikom pod warunkiem, że ją sprzedadzą, większość obsady z czasem opuściła to miejsce. W zniszczonym budynku pozostali jedynie główni bohaterowie, którzy dla przetrwania prowadzą kasyno.[sep]Casablanca zaczyna się w momencie, gdy narrator, jadąc samochodem do kurortu morskiego Mar del Plata, zostaje zaskoczony przez potężną burzę. Szukając schronienia, natrafia na miejsce przypominające Rick's Café Américain. Wysiada z samochodu i, niemal oślepiony przez deszcz, spieszy do drzwi wejściowych. Wtedy ktoś zaczyna grać na pianinie z tyłu pokoju utwór „As Time Goes By”. Pianista jest łudząco podobny do Sama, ale znacznie starszy; ma na sobie tę samą marynarkę, co w filmie, ale teraz już zniszczoną. W jednym z rogów siedzi starszy mężczyzna w ciemnych okularach, przypominający Humphreya Bogarta, który drzemzy przy stole. Gdy piosenka się kończy, czarnoskóry mężczyzna zaczyna opowiadać narratorowi historię tego miejsca i ludzi, którzy w nim mieszkali. Wszystko zaczęło się, jak mówi, na początku lat pięćdziesiątych, kiedy właściciel tych ziem, bogacz bardzo podobny do Sidneya Greenstreeta – aktora, który wcielił się w rolę seniora Ferrariego – postanawia zbudować replikę kawiarni Ricka, aby odtworzyć w niej główne sceny z filmu. W tym celu wysyła agentów po kraju i za granicę, aby szukali ludzi, których wygląd fizyczny jest identyczny z wyglądem postaci. Dla siebie zachowuje rolę seniora Ferrariego. Gdy obsada jest gotowa, ćwiczą przez kilka miesięcy; ich głosy i akcenty muszą brzmieć jak angielski w oryginalnej wersji filmu. Aby naśladować film czarno-biały, wszystko w miejscu jest w jaśniejszych lub ciemniejszych odcieniach szarości. Gdy kawiarnia zostaje otwarta, sukces jest ogromny. Ludzie, którzy ją odwiedzają, mają wrażenie, że są „wewnątrz” słynnego filmu. Marzenie seniora Ferrariego („Ferrari” to imię nadane właścicielowi rancza w historii) o przeniesieniu filmu Casablanca do rzeczywistości się spełnia. Następują kilka lat świetności, ale epidemia pryszczycy i nieoczekiwana powódź dotykają majątek seniora Ferrariego, a on bankrutuje. Rozmawia z prezydentem Perónem, aby uzyskać licencję na grę na prawdziwe pieniądze w ruletkę i przy stołach do pokera (do tego momentu ludzie udawali, że grają). Prezydent Perón – który odwiedził miejsce kilka miesięcy wcześniej i miał romans z Ilsą (kochanką Ferrariego) – wyraża na to zgodę. Kawiarnia udaje się przetrwać, choć daleko jej do dawnej świetności. Następnie zamach stanu wojskowego obala Peróna, a kasyno zostaje zamknięte. Jest to ciężki cios dla Ferrariego, który popełnia samobójstwo. W swoim testamencie stwierdza, że kawiarnia pozostanie własnością jego pracowników, pod warunkiem, że nigdy jej nie zamkną ani nie wystawią na sprzedaż. W kolejnych tygodniach starają się robić, co w ich mocy, by wiązać koniec z końcem, ale po pewnym czasie niektórzy z nich rezygnują i opuszczają miejsce. W ciągu kilku miesięcy jedynymi, którzy pozostają, są Rick, Ilsa, Sam, Renault i Ugarte. Aby zarabiać na życie, decydują się wystawiać pojedyncze sceny, które są pokazywane nielicznym turystom, którzy akurat przejeżdżają obok. Czas mija, i nie tylko miejsce niszczeje, ale również zdrowie jego mieszkańców. W momencie przybycia narratora Sam może zaoferować jedynie relację o tym, co wydarzyło się w tej fantastycznej Casablance, oraz przedstawić Ricka i Ilsę, którzy są teraz znacznie starsi (Rick jest niewidomy; Ilsa pojawia się krótko, ubrana jak Ingrid Bergman w jednej ze scen filmu). W wazonie postawionym przy drzwiach wyjściowych odwiedzający zostawiają kilka monet. W międzyczasie burza cichnie. Sam gra ponownie „As Time Goes By”, tym razem na pożegnanie. Narrator wsiada do samochodu i z uczuciem, że był świadkiem kontynuacji filmu, której Hollywood nigdy nie nakręciło, opuszcza to miejsce.


Małe Drzewo zostaje zmuszony do nauki w internacie, gdzie doświadcza ignorancji opiekunów, jednak zostaje stamtąd zabrany dzięki interwencji Willow Johna. Po śmierci dziadków i babci bohater wyrusza na zachód, gdzie pracuje na farmach w zamian za schronienie.[sep]Fikcyjne wspomnienia Forresta „The Education of Little Tree” Cartera rozpoczynają się pod koniec lat 20. XX wieku, kiedy jako główny bohater traci rodziców i w wieku pięciu lat zostaje oddany pod opiekę swoich dziadków ze strony Czirokezów. Według wstępu do książki, pierwotnie miała ona nosić tytuł „Ja i dziadek”. Fabuła koncentruje się na relacji sprytnego dziecka ze swoim szkocko-czirokeskim dziadkiem, mężczyzną o imieniu Wales (co jest nawiązaniem do innej twórczości beletrystycznej Cartera). Czirokeski dziadek i czirokeska „babcia” nazywają chłopca „Małym Drzewem” i uczą go o naturze, rolnictwie, produkcji whisky, życiu w górach, społeczeństwie, miłości i duchowości, łącząc łagodne wskazówki z zachętą do samodzielnego doświadczenia. Historia rozgrywa się w okresie od piątego do dziesiątego roku życia chłopca, gdy poznaje swój nowy dom w odosobnionej górskiej dolinie. Dziadek prowadzi małą nielegalną produkcję bimbru w czasach prohibicji. Dziadkowie i odwiedzający dolinę goście zapoznają Małe Drzewo z rzekomymi zwyczajami Czirokezów i wartościami „ludzi gór”. Spotkania z obcymi, w tym z „prawem”, „politykami”, „rządem”, miejskimi „wygadaniwami” i różnego rodzaju „chrześcijanami”, wzbogacają lekcje Małego Drzewa, z których każda jest sformułowana i powtarzana w chwytliwy sposób. (Jednym ze środków stylistycznych często stosowanych w książce jest kończenie akapitów krótkimi stwierdzeniami opinii rozpoczynającymi się od słowa „co”, takich jak „Co jest rozsądne”). Władze państwowe ostatecznie zmuszają Małe Drzewo do pobytu w szkole z internatem, gdzie pozostaje przez kilka miesięcy. W szkole Małe Drzewo cierpi z powodu uprzedzeń i ignorancji opiekunów wobec Indian i świata przyrody. Małe Drzewo zostaje uratowany, gdy przyjaciel dziadków, Indianin Willow John, dostrzega jego nieszczęście i żąda, aby chłopiec został wycofany ze szkoły. Pod koniec książka tempo narracji przyspiesza dramatycznie, a ilość szczegółów maleje; Willow John i dziadek umierają śmiercią naturalną, a babcia umiera spokojnie w domu. Małe Drzewo wyrusza na zachód i przez krótki czas pracuje na różnych farmach w zamian za jedzenie i schronienie. Książka kończy się po śmierci ostatniego towarzysza Małego Drzewa, jednego z psów myśliwskich dziadka.


Winston Smith zostaje aresztowany przez Myśl Policję i poddany brutalnym torturom, które nie zmuszają go do akceptacji doktryny Partii. Po zdradzeniu Julii w Pokoju 101 i przejściu procesu reedukacji, bohater całkowicie odrzuca reżim i ostatecznie zaczyna nienawidzić Wielkiego Brata.[sep]Historia Winstona Smitha przedstawia świat w roku 1984, po globalnej wojnie atomowej, poprzez jego postrzeganie życia w Pasie Startowym Jeden (Anglia lub Wielka Brytania), prowincji Oceanii, jednego z trzech supermocarstw na świecie; jego intelektualny bunt przeciwko Partii i nielegalny romans z Julią; oraz jego wynikające z tego uwięzienie, przesłuchanie, tortury i reedukację przez Myśl Policję w Miniluv. Winston Smith jest intelektualistą, członkiem Partii Zewnętrznej (klasy średniej), który mieszka w ruinach Londynu i który dorastał w powojennej Anglii, w trakcie rewolucji i wojny domowej, po których Partia przejęła władzę. W pewnym momencie jego rodzice i siostra zniknęli, a on został umieszczony w sierocińcu w celu szkolenia i podjęcia następnie pracy jako urzędnik Partii Zewnętrznej. Prowadzi skromne życie w jednopokojowym mieszkaniu, żyjąc skromnie z czarnego chleba i syntetycznych posiłków, popijając je ginem marki Victory. Prowadzi dziennik negatywnych myśli i opinii o Partii i Wielkim Bracie, co, w przypadku wykrycia przez Myśl Policję, skutkowałoby śmiercią. Mieszkanie ma wnękę obok teleekranu, gdzie – jak się wydaje – nie można go zobaczyć, a więc wierzy, że ma pewną prywatność, pisząc w swoim dzienniku: „Zbrodnia myślowa nie pociąga za sobą śmierci. Zbrodnia myślowa JEST śmiercią”. Teleekrany (w każdym miejscu publicznym i w pomieszczeniach członków Partii) posiadają ukryte mikrofony i kamery. Urządzenia te, wraz z informatorami, pozwalają Myśl Policji szpiegować wszystkich i tym samym identyfikować każdego, kto mógłby zagrozić reżimowi Partii; dzieci, ponad wszystko, są indoktrynowane, by szpiegować i donosić na podejrzanych o zbrodnie myślowe – zwłaszcza na swoich rodziców. W Miniprawdzie Winston jest redaktorem odpowiedzialnym za rewizjonizm historyczny, dostosowując przeszłość do nieustannie zmieniającej się oficjalnej wersji przeszłości Partii; dzięki temu rząd Oceanii wydaje się wszechwiedzący. W ten sposób nieustannie przepisuje zapisy i zmienia fotografie, czyniąc usunięte osoby „nieosobami”; oryginalne dokumenty są spalane w „pamięciowej dziurze”. Mimo że cieszy się intelektualnymi wyzwaniami związanymi z rewizjonizmem historycznym, coraz bardziej fascynuje go prawdziwa przeszłość i stara się dowiedzieć o niej więcej. Pewnego dnia, w Miniprawdzie, gdy Winston pomaga kobiecie, która upadła, ona podstępnie wręcza mu złożoną kartkę z notatką; później, przy biurku, potajemnie odczytuje wiadomość: KOCHAM CIĘ. Kobietą jest „Julia”, młoda, ciemnowłosa mechanik, która naprawia maszyny do pisania powieści w Miniprawdzie. Przed tą okazją Winston nienawidził widoku niej, ponieważ kobiety zazwyczaj były najbardziej fanatycznymi zwolennikami Ingsoc. Szczególnie jej nienawidził z powodu jej członkostwa w fanatycznym Związku Młodzieży Antyseksualnej. Winston fantazjuje o niej, ale chciałby ją zabić w momencie szczytu. Ponadto Julia była typem kobiety, o której sądził, że nie jest w stanie jej zainteresować: młoda i purytańska. Mimo to jego wrogość wobec niej znika po przeczytaniu wiadomości. Jak się okazuje, Julia jest również zbrodniarzem myślowym i nienawidzi Partii tak samo jak on. Ostrożnie Winston i Julia zaczynają romans, spotykając się najpierw na wsi, na polanie w lesie, potem w dzwonnicy zrujnowanego kościoła, a następnie w wynajętym pokoju nad sklepem z antykami w proletariackiej dzielnicy Londynu. Tam uważają się za bezpiecznych i nieobserwowanych, ponieważ wynajęta sypialnia nie ma widocznego teleekranu, ale nieznajomo Winstona i Julii, Myśl Policja była świadoma ich romansu. Później, gdy członek Partii Wewnętrznej O’Brien zbliża się do niego, Winston wierzy, że jest on agentem Bractwa, tajnej organizacji kontrrewolucyjnej mającej na celu zniszczenie Partii. To podejście otwiera między nimi tajną komunikację; i pod pretekstem przekazania mu egzemplarza najnowszego wydania Słownika Nowomowy, O’Brien daje Winstonowi Książkę, „Teorię i praktykę kolektywizmu oligarchicznego” Emmanuela Goldsteina, znanego i publicznie potępianego lidera Bractwa. Książka wyjaśnia koncepcję wiecznej wojny, prawdziwe znaczenia haseł WOJNA TO POKÓJ, WOLNOŚĆ TO NIEWOLNICTWO i IGNORANCJA TO SIŁA, oraz w jaki sposób reżim Partii może zostać obalony dzięki świadomości politycznej Proli. Myśl Policja zatrzymuje Winstona i Julię w ich sypialni i przewozi ich do Ministerstwa Miłości na przesłuchanie. Charrington, sklepikarz, który wynajął im pokój, ujawnia się jako oficer Myśl Policji. O’Brien również ujawnia się jako lider Myśl Policji i przyznaje, że zwabił Winstona i Julię w operację pod fałszywą flagę, używaną przez Myśl Policję do wyśledzenia podejrzanych zbrodniarzy myślowych. Po długim reżimie systematycznych bicia i wyczerpującego psychicznie przesłuchania, O’Brien, obecnie śledczy Smitha, torturuje Winstona wstrząsami elektrycznymi, pokazując mu, jak poprzez kontrolowaną manipulację percepcji (np. widząc dowolną liczbę palców, jakiej Partia żąda, aby się widziało, niezależnie od „rzeczywistości pozornej”, tj. 2+2=5), Winston może „wyleczyć” się ze swojego „szaleństwa” – jawnego nienawiści do Partii. W długich, złożonych rozmowach wyjaśnia motywację Partii Wewnętrznej: pełną i absolutną władzę, wyśmiewując założenie Winstona, że była ona w jakiś sposób altruistyczna i „dla większego dobra”. Zapytany, czy Bractwo istnieje, O’Brien odpowiada, że to coś, czego Winston nigdy się nie dowie; pozostanie to w jego umyśle nierozwiązaną zagadką. Podczas sesji tortur wyjaśniono mu jego uwięzienie w Ministerstwie Miłości: „Są trzy etapy twojej reintegracji... Jest nauka, jest zrozumienie i jest akceptacja”, tj. twierdzenia Partii o rzeczywistości. W pierwszym etapie politycznej reedukacji Winston Smith przyznaje się i wyznaje do przestępstw, których popełnił i których nie popełnił, obwiniając każdego i wszystkich, w tym Julię. W drugim etapie O’Brien sprawia, że Winston rozumie, że zgnija; w tym czasie jest już tylko skórą i kośćmi. Winston kontruje: „Nie zdradziłem Julii”; O’Brien zgadza się, Winston nie zdradził Julii, ponieważ „nie przestał jej kochać; jego uczucia wobec niej pozostały te same”. Pewnej nocy, w swojej celi, Winston budzi się, krzycząc: „Julio! Julio! Julio, moja miłości! Julio!” O’Brien wpada do celi i odsyła go do Pokoju 101, najbardziej przerażającego pokoju w Ministerstwie Miłości, w którym znajduje się największy strach każdego więźnia, który jest na niego lub nią wymuszany. W Pokoju 101 następuje Akceptacja, końcowy etap politycznej reedukacji Winstona Smitha, którego pierwotny strach przed szczurami jest przywoływany, gdy klatka z drutem trzymającą głodne szczury jest zakładana na jego twarz. Gdy szczury mają dotrzeć do twarzy Winstona, on krzyczy: „Zróbcie to Julii!”, tym samym ją zdradzając i rezygnując z miłości do niej. Na końcu tortur, po zaakceptowaniu doktryny Partii, Winston teraz kocha Wielkiego Brata i jest reintegrowany do społeczeństwa Oceanii. Krótko po przywróceniu do prawomyślnego myślenia, Winston spotyka Julię w parku. Okazuje się, że Julia przeszła podobną mękę jak Winston i została również przywrócona do swojego poprzedniego stanu jako bezmyślnie lojalny „towarzysz”. Każde z nich przyznaje, że zdradziło drugiego: „Zdradziłem cię”, powiedziała szczerze. „Zdradziłem cię”, powiedział. Rzuciła na niego kolejne szybkie spojrzenie niechęci. „Czasami”, powiedziała, „grożą ci czymś – czymś, czemu nie możesz się oprzeć, o czym nawet nie możesz pomyśleć. I wtedy mówisz: «Nie róbcie tego mnie, zróbcie to komuś innemu, zróbcie to tamtemu». I może potem udajesz, że to był tylko podstęp i że powiedziałeś to tylko, żeby przestali i nie miałeś tego na myśli. Ale to nieprawda. W momencie, gdy to się dzieje, masz to na myśli. Myślisz, że nie ma innego sposobu na uratowanie się i jesteś całkowicie gotowy uratować się w ten sposób. Chcesz, żeby to spotkało tamtą osobę. Nie obchodzi cię, co ona cierpi. Tylko o sobie dbasz”. „Tylko o sobie dbasz”, powtórzył. „I po tym nie czujesz już tego samego wobec tej drugiej osoby”. „Nie”, powiedział, „nie czujesz tego samego”. Przez cały czas w umyśle Winstona powtarza się piosenka: Pod rozpostartym kasztanem sprzedałem cię i ty sprzedałeś mnie— Słowa są adaptacją „Go no more a-rushing”, popularnej angielskiej piosenki ogniskowej z lat 20., która była popularnym przebojem Glenna Millera w 1939 roku. Alkoholik Smith siedzi sam w Kawiarni Pod Kasztanem, wciąż niepokojony fałszywymi wspomnieniami, których zdaje sobie sprawę, że są fałszywe. Próbuje wyrzucić je z głowy, gdy nagle biuletyn informacyjny ogłasza decydujące zwycięstwo Oceanii nad Eurazją o kontrolę nad Afryką. Zaczyna się głośna celebracja na zewnątrz, a Smith wyobraża sobie, że jest jej częścią. Kiedy spogląda z podziwem na portret Wielkiego Brata, Smith zdaje sobie sprawę, że „ostateczna, niezbędna, uzdrawiająca zmiana” w jego własnym umyśle została zakończona dopiero w tym momencie. Zaangażowuje się w „szczęśliwy sen”, w którym składa pełne, publiczne wyznanie swoich zbrodni i jest stracony. Czuje, że wszystko jest w porządku, odkąd w końcu odniósł zwycięstwo nad sobą, kończąc swoją poprzednią „upartą, samowolną tułaczkę” od miłości Wielkiego Brata — miłości, którą Smith teraz szczęśliwie odwzajemnia.


Eksperymentalne badanie odcisków palców na łusce wskazało na posłańca tryady, co potwierdziło jego udział w zbrodni. W wyniku dalszego śledztwa ustalono, że morderstwo było aktem zemsty gangów za niepłacenie haraczy, a nie spiskiem córki ofiary.[sep]Bosch i jego partner Ignacio Ferras zostają wezwani do zbadania morderstwa w sklepie Fortune Liquors (który Bosch odwiedził podczas zamieszek rasowych pod koniec sprawy Angels Flight), położonym w getcie w Los Angeles. Właściciel, pan Li, został zamordowany, pozostawiając żonę w żałobie, która nie mówi po angielsku, oraz dwoje dzieci: córkę Mii, która opiekowała się rodzicami, i syna Roberta, który prowadził drugi sklep Fortune Liquors w zamożnej dzielnicy. Żona znalazła ciało męża, a na miejsce wezwano Wydział Gangów Azjatyckich, co prowadzi do dołączenia do śledztwa amerykańskiego detektywa pochodzenia azjatyckiego, Davida Chu, który biegle posługuje się kilkoma dialektami chińskimi. Mimo że zabójca zabrał dysk z kamerą monitoringu z dnia morderstwa, Bosch ogląda dwa zapisane dyski z wcześniejszych dat i odkrywa, że właściciel płacił tryadom 216 dolarów tygodniowo, mniej więcej w godzinie, w którym został zamordowany. Chu namierza posłańca tryady, i on oraz Bosch aresztują go w chwili, gdy ma on uciec do Hongkongu. Aresztowanie ma miejsce w piątek, dzięki czemu mężczyzna może być przetrzymywany bez kaucji do poniedziałkowego rana. Ofiara połknęła jedną z łusek wyrzuconych przez broń sprawcy, a Bosch prosi laboratorium kryminalistyczne o przeprowadzenie specjalnego, eksperymentalnego testu na mosiężnej łusce w celu ujawnienia jakichkolwiek odcisków palców. W tym momencie Bosch otrzymuje telefoniczne pogróżkę, a następnie wiadomość wideo od swojej córki Maddie, która mieszka w Hongkongu i którą widuje tylko dwa razy w roku. Wiadomość po prostu pokazuje ją przetrzymywaną w pokoju hotelowym, uprowadzoną. Jego była żona Eleanor zawiadomiła policję w Hongkongu, która poinformowała ją, że Maddie prawdopodobnie uciekła z domu i kazała zadzwonić ponownie w poniedziałek, jeśli do tego czasu nie wróci. Bosch leci z Los Angeles do Hongkongu w nocy z piątku na sobotę, a następnie planuje spędzić niedzielę na poszukiwaniu Maddie, lecąc z powrotem w niedzielę wieczorem, aby stawić się w biurze w poniedziałek rano (ze względu na różnicę czasu). Eleanor zgadza się spotkać z nim na lotnisku. Eleanor, która jest główną atrakcją w kasynie w Makau, ma osobistego ochroniarza, Sun Yee, o którym Harry dowiaduje się, że jest również jej chłopakiem. Mimo że w Hongkongu obowiązują ścisłe przepisy dotyczące posiadania broni, Sun Yee załatwia Harry'emu broń. Technik wideo w LAPD namierzył obraz uprowadzenia Maddie do konkretnej części Koulunu, a Harry, Eleanor i Sun Yee podążają tym tropem do wielopiętrowego, wieloetnicznego hotelu robotniczego (prawdopodobnie nawiązanie do Chungking Mansions), który Eleanor nazywa „postmoderną Casablancą w jednym budynku”. Aby dostać się do pokoju, w którym przetrzymywano Maddie, Harry bezmyślnie przepłaca, mimo ostrzeżeń Sun Yee. W windzie jadącej w górę Harry i Eleanor zostają rozdzieleni z Sun Yee, a Harry wyważa drzwi do pokoju, nie czekając na niego. Znajdują dowody na to, że Maddie miała tam pobraną krew, co zostałoby zrobione tylko wtedy, gdyby jej porwanie było częścią chińskiego czarnego rynku handlu organami. Po wyjściu z pokoju Harry'ego i Eleanor napadają dwóch uzbrojonych mężczyzn, a w wyniku wymiany ognia giną zarówno napastnicy, jak i Eleanor. Sun Yee informuje Harry'ego, że zabójcy nie są z triady, ale byli rabusiami, którzy chcieli ukraść pieniądze, które Harry pokazał w recepcji. Harry wówczas okłada recepcjonistę i zabiera jego zapisy wynajmu pokoi, udając się uciec tuż przed przybyciem policji. Pokój wynajęła osoba o pseudonimie „Quick”, starszy brat jednego z przyjaciół Maddie. Według zapisów mieszkał on w Tuen Mun w Nowych Terytoriach, ale Harry i Sun Yee znajdują w jego mieszkaniu tylko trzy zwłoki – Quicka, jego siostrę i ich matkę – oraz telefon komórkowy Maddie. Telefon został użyty do wykonania jednego połączenia na numer w Tuen Mun przed uszkodzeniem, a Harry dzwoni do Chu w Los Angeles, aby namierzyć ten numer. Harry i Sun Yee podejmują własną próbę odnalezienia porywaczy i udaje im się zwabić ich na spotkanie, a następnie podążają za ich samochodem po wyjeździe. Chu udaje się namierzyć numer telefonu do firmy powiązanej z triadą, zwanej Northstar, a samochód porywaczy jedzie w tym samym kierunku. Tuż przed przybyciem do firmy samochód skręca, ale Harry i Sun Yee kontynuują jazdę do Northstar, gdzie znajdują strzeżony statek towarowy. Następnie samochód również tam przyjeżdża. Przypuszczając, że Maddie jest na pokładzie statku, Harry pod osłoną atakuje go i zabija porywaczy. Choć Maddie nie ma na statku, znajduje ją w bagażniku samochodu. Po śmierci Eleanor Harry zabiera Maddie z powrotem do Los Angeles. Po przybyciu Harry dowiaduje się, że w sprawie Fortune Liquors nic się nie wydarzyło, częściowo dlatego, że Ferras nie pracował w weekend, i Harry mówi Ferrasowi, że poprosi o nowego partnera. Posłaniec zostaje zwolniony za kaucją i ucieka z USA. Policja z Hongkongu przybywa z żądaniem ekstradycji Boscha i posiada oświadczenie podpisane przez Sun Yee, które zawiera szereg nieścisłości, co sprawia, że dla Boscha jest oczywiste, że Sun Yee nie współpracuje i mógł być torturowany. Bosch stawia się na spotkaniu z nimi w towarzystwie swojego prawnika (i przyrodniego brata) Mickeya Hallera, który grozi, że przerodzi to w historię na pierwszej stronie o zagrożeniach, z jakimi borykają się Amerykanie w Hongkongu, zwłaszcza że policja w Hongkongu została zawiadomiona o porwaniu Maddie, ale odmówiła pomocy. Policja z Hongkongu odchodzi bez wnoszenia oskarżeń i zgadza się również zwolnić Sun Yee. W tym samym czasie eksperymentalny test ujawnia odcisk palca na łusce – ale odcisk należy do hollywoodzkiego scenarzysty Henry'ego Lau, a nie do posłańca tryady. Kiedy Bosch i Chu go odwiedzają, znajdują broń użyłą do morderstwa, którą trzyma w domu. Mówi im, że przez cały dzień strzelania był na spotkaniu dotyczącym scenariusza (a w nawiązaniu do Hollywoodu autorstwa Connelly'ego, gdy zapytany, kto może potwierdzić jego wersję, Lau wymienia aktora Matthew McConaugheya, który wciela się w Hallera w filmowej adaptacji „The Lincoln Lawyer”). Podczas odprowadzania Lau z domu Bosch zauważa jego oprawiony dyplom ukończenia college'u na ścianie, z tej samej uczelni i roku ukończenia, co ten wiszący w biurze Roberta Li. Lau wyznaje, że on i Robert byli współlokatorami w college'u, wraz z zastępcą menedżera Li, Eugene'em Lamem, i że trójka ta gra w karty w domu Laua każdego tygodnia. Bosch i Chu aresztują Lama, uważając go za zabójcę, podczas gdy Ferras ma śledzić Roberta Li. Lam wyznaje, że całe morderstwo było spiskiem wymyślonym przez Mii, aby uwolnić ją od ciężaru opieki nad rodzicami; Robert wpadł na pomysł, by upozorować to na zabójstwo dokonane przez tryadę. Kiedy Bosch i Chu informują o tym Ferrasa, ten postanawia sam aresztować Roberta Li jako akt buntu przeciwko Boschowi – ale ginie z rąk Mii podczas aresztowania. Następnie Mii popełnia samobójstwo. Po pogrzebie Ferrasa Maddie wyznaje Harry'emu, że „porwanie” było pierwotnie mistyfikacją, którą zaplanowała, aby zmusić matkę do zgody na przeprowadzkę do Harry'ego. Jednak gdy nadarzyła się okazja, Quick zamienił to w prawdziwe porwanie, zawierając układ z tryadą, z której Harry ją uratował. Maddie obwinia siebie za śmierci, a zwłaszcza za śmierć matki, które nastąpiły potem. Harry pociesza ją, obiecując, że pokaże jej, jak mogą zadośćuczynić za swoje błędy.


Harriet Vanger, która zaginęła przed laty, w rzeczywistości nie żyje i została zamordowana przez swojego ojca. Kobieta ostatecznie nie wraca do Szwecji, a stanowisko prezesa korporacji Vanger nie jest dla niej przeznaczone.[sep]W grudniu 2002 roku Mikael Blomkvist, wydawca szwedzkiego magazynu politycznego „Millennium”, przegrywa sprawę o zniesławienie dotyczącą oskarżeń pod adresem miliardera i przemysłowca Hansa-Erika Wennerströma. Zostaje skazany na trzy miesiące więzienia w zawieszeniu oraz zobowiązany do zapłaty wysokich odszkodowań i kosztów sądowych. Otrzymuje zaproszenie na spotkanie z Henrim Vangerem, emerytowanym prezesem korporacji Vanger, nieświadomy tego, że Vanger sprawdził jego życiorys i historię zawodową; śledztwo w sprawie okoliczności Blomkvista przeprowadziła Lisbeth Salander, genialna, ale głęboko zaburzona młoda kobieta pracująca jako agentka nadzoru w firmie Milton Security. Vanger obiecuje Blomkvistowi znaczną nagrodę finansową i twarde dowody przeciwko Wennerströmowi, rzekomo w zamian napisanie historii rodziny Vangerów, ale w rzeczywistości, aby odkryć, co stało się z Harriet. Vanger wierzy, że jego siostrzenica Harriet, która zaginęła 36 lat wcześniej, została zamordowana przez członka rodziny. Od tamtej pory próbuje ustalić, co się z nią stało. Harriet zniknęła podczas rodzinnego spotkania w posiadłości Vangerów na wyspie Hedeby, gdy wyspa została tymczasowo odcięta od lądu na skutek wypadku drogowego. Blomkvist przeprowadza się na wyspę i rozpoczyna badania nad historią rodziny Vangerów oraz zaginięciem Harriet. Lisbeth Salander pozostaje pod opieką prawną Holgera Palmgrena, jedynej osoby, której ufa. Gdy on doznaje udaru, zostaje zastąpiony przez prawnika Nilsa Bjurmana, który wykorzystuje swoje stanowisko, by ją seksualnie znęcać. Po nagraniu Bjurmana gwałcącego ją za pomocą ukrytej kamery, dokonuje zemsty, torturując go i grożąc zrujnowaniem go, chyba że odda jej pełną kontrolę nad jej życiem i finansami. Dodatkowo tatuuje mu znamię identyfikujące go jako gwałciciela, aby upewnić się, że nikomu już nie wyrządzi krzywdy. Przeglądając dowody, Blomkvist decyduje, że potrzebuje asystenta badawczego, a prawnik Vangera wspomina o Salander. Gdy widzi raport, który przygotowała dla Vangera, Blomkvist uświadamia sobie, że Salander zhakowała jego komputer. Salander zgadza się pomóc w śledztwie i ostatecznie zostaje jego kochanką. Blomkvist i Salander szybko zdają sobie sprawę, że ślad prowadzi do seryjnego mordercy, który od dziesięcioleci poluje na kobiety. Przeglądając stare fotografie, Blomkvist zauważa, że zawierają one wskazówkę dotyczącą tożsamości mordercy. Po tym, jak nieznany napastnik próbuje go zabić, Blomkvist zaczyna podejrzewać brata Harriet, Martina, i udaje się do jego domu. Martin jednak spodziewał się jego wizyty i bierze go do niewoli. Martin wyznaje, że jako nastolatek został wprowadzony w gwałty i morderstwa przez swojego zmarłego ojca, Gottfrieda, który go również molestował. Martin chwali się zamordowaniem dziesiątek kobiet, ale zaprzecza zabójstwu siostry. Martin próbuje zabić Blomkvista, ale Salander przybywa na czas i ratuje mu życie. Martin ucieka swoim samochodem, a Salander ściga go na motocyklu. Zderza się czołowo z ciężarówką i ginie. Śledząc trop wskazówek, Blomkvist i Salander odkrywają, że Harriet nadal żyje i mieszka w Australii. Blomkvist leci tam i spotyka się z Harriet, która opowiada mu, że jej ojciec wielokrotnie ją gwałcił, dopóki nie zabiła go w obronie własnej; Martin widział to i zaczął ją seksualnie znęcać, dopóki nie został wysłany do szkoły z internatem. Widziała go w dniu wypadku na moście na wyspie Hedeby i poprosiła swoją kuzynkę Anitę, by przemyciła ją ze Szwecji, aby uciec przed nim. Blomkvist przekonuje Harriet do powrotu do Szwecji, gdzie spotyka się z jej wujem, który planuje powierzyć jej stanowisko prezesa korporacji Vanger. Blomkvist towarzyszy Salander na pogrzebie jej matki, która właśnie zmarła. Salander mówi mu również, że jako dziecko próbowała zabić swojego ojca, podpalając go. Henrik Vanger daje Blomkvistowi obiecane dowody przeciwko Wennerströmowi, które okazują się bezwartościowe. Salander zhakowała jednak już komputer Wennerströma i odkryła, że jego przestępstwa daleko wykraczają poza to, co udokumentował Blomkvist. Wykorzystując jej dowody, Blomkvist publikuje artykuł i książkę, które niszczą Wennerströma i wynoszą „Millennium” na szczyt krajowej sławy. Tymczasem Salander kradnie ponad 2,4 miliarda euro z tajnego konta bankowego Wennerströma. Blomkvist i Salander spędzają święta Bożego Narodzenia razem w jego domku wakacyjnym, a Salander przyznaje sobie przed samą sobą, że jest zakochana. Udaje się do domu Blomkvista z prezentem dla niego, ale wycofuje się, widząc Blomkvista z jego wieloletnią kochanką i partnerką biznesową, Eriką Berger. Złamana sercem, wyrzuca prezent do kontenera na śmieci i opuszcza kraj. W epilogu Salander nadal monitoruje Wennerströma i po sześciu miesiącach anonimowo informuje prawnika w Miami o jego miejscu pobytu. Znajduje go w Marbelli martwego, postrzelonego trzy razy w głowę.


Alec ginie, osłaniając Seregila przed strzałą, jednak zostaje przywrócony do życia przez łzy i białe kwiaty, które wytworzył Sebrahn. Wkrótce potem na grupę napada nekromanta, którego udaje się pokonać dopiero dzięki śpiewowi dziecka.[sep]Po zwycięstwie w Aurënen Alec i Seregil wrócili do domu w Rhíminee. Jednak gdy większość ich sojuszników nie żyje lub jest nieobecna, trudno im się odnaleźć. W nadziei na odmianę przyjmują zlecenie od królowej Phorii, by udać się do ojczyzny Seregila i wezwać Klię do Skali. W drodze jednak wpadają w zasadzkę i zostają rozdzieleni, a obaj trafiają w niewolę do Plenimaran. Tam kupuje ich alchemik Yhakobin, który zamierza wykorzystać krew Hâzadrielfaie Aleca, by stworzyć rhekaro – bezpłciową istotę zdolną uzdrawiać wszystko i przedłużać życie. Pierwszy egzemplarz nie spełnia jego oczekiwań i każe go zabić. Zanim tworzy drugiego, Seregil i Alec uciekają – pierwszy z pomocą służącej, drugi, otwierając zamki. Wiedząc, że rhekaro umrze bez jego krwi i przypominając sobie przepowiednię Smoczego Wyroczni, Alec zabiera go ze sobą, podczas gdy Seregil prowadzi swego zdrajcę, Ilara í Sontir, by pokazał im tajny tunel. Atmosfera jest początkowo napięta, gdy Alec odkrywa tożsamość Ilara, a Seregil również ma wątpliwości co do dziecka o niezwykłym wyglądzie, ale przez kilka dni dają sobie radę dzięki umiejętnościom myśliwskim Aleca i skradzionemu jedzeniu. Później rhekaro, nazwany przez Aleca Sebrahn, wykazuje nadprzyrodzone moce uzdrawiania, których używają, by usunąć znaki niewoli, by nie zostać wykrytymi przez innych handlarzy. W pobliżu portu odnajduje ich były pan. Ilar ucieka w panice, ale Alec i Seregil stawiają opór. Łucznicy celują w Seregila, ale Alec rzuca się przed nim i ginie. Zrozpaczony Seregil zabija Yhakobina, zanim Sebrahn zaczyna śpiewać i zabija żołnierzy. Jego łzy spadają na ranę Aleca i tworzą białe kwiaty, które alchemik próbował uzyskać, i przywracają go do życia. W tym czasie cień Aleca szybko odnajduje Thero i prowadzi go oraz Micuma do Seregila. Thero im pomaga i kontynuują podróż, ale wkrótce znajduje ich nekromanta, prawdopodobnie wysłany, by odzyskać rhekaro. Gdy Thero nie potrafi go powstrzymać, Sebrahn znowu śpiewa i zabija go. Wspólnie wsiadają na statek i płyną do Aurënen. Po lądowaniu Magyana spogląda na dziecko i mówi, że widzi smoka w jego aurze.


Stany Zjednoczone ostatecznie poniosły klęskę w konflikcie, jednak dzięki niewielkim stratom stały się państwem udzielającym pomocy krajom takim jak Brazylia i Wenezuela. O nowym statusie Ameryki poinformował ocalałych oficer Sił Powietrznych, który przybył do Fort Repose śmigłowcem.[sep]Randy (Randolph) Bragg, główny bohater, to człowiek, który zajmuje się prawem dorywczo i prowadzi życie pozbawione większego celu. Mieszka w małym mieście Fort Repose w środkowej Florydzie, założonym przez jego przodka w XIX wieku. Jako potomek niegdyś wpływowej rodziny politycznej ze środkowej Florydy, Bragg jest byłym oficerem piechoty służby czynnej armii amerykańskiej i weteranem wojny koreańskiej, którego własna przygoda z życiem publicznym – kampania do legislatury stanowej Florydy – zakończyła się katastrofą z powodu jego otwartego poparcia dla zniesienia segregacji rasowej w oparciu o decyzję Sądu Najwyższego w sprawie Brown v. Board of Education. Życie Randy'ego zdaje się płynąć bezcelowo, gdy otrzymuje telegram od starszego brata, pułkownika Marka Bragga, oficera wywiadu Sił Powietrznych służącego obecnie w Dowództwie Sił Powietrznych Strategicznych (SAC) w jego kwatery głównej w bazie sił powietrznych Offutt na przedmieściach Omaha w stanie Nebraska. W telegramie Mark informuje Randy'ego, że wysyła do niego żonę i dwoje dzieci, oraz że chce spotkać się z bratem podczas krótkiego międzylądowania, jakie będzie miał w bazie sił powietrznych McCoy na południowy wschód od centrum Orlando. Telegram kończy się niepokojącym kodem: „Alas, Babylon”, biblijnym odniesieniem, które bracia Bragg używali przez całe życie jako eufemizmu dla katastrofy. Randy jedzie do bazy McCoy i najpierw spotyka się z innym starym przyjacielem, oficerem i pilotem Sił Powietrznych o imieniu Paul Hart; potem spotyka samolot Marka. Podczas gdy odrzutowiec wojskowy jest tankowany, Mark wyjaśnia Randy'emu tło wysłania tej pilnej wiadomości. Zdaniem Sowietów Stany Zjednoczone i sojusznicy wykazują tymczasowe słabości w obronie, a ZSRR prawdopodobnie próbuje wykorzystać tę sytuację. Zbiegły radziecki oficer dostarczył na Zachód radziecki „plan wojny”. Mark uważa, że radziecki plan jest wadliwy i że Zachód ostatecznie zwycięży, ale niebezpieczeństwo tkwi w przekonaniu Moskwy, że mogą odnieść sukces, co ich zachęca do ryzykowania wojny. Mark informuje Randy'ego, że przylatuje z rodziną na Florydę, by zostali z nim na czas nieokreślony – dopóki Mark nie uzna, że zagrożenie minęło. Bracia wkrótce się żegnają, a Randy zdaje sobie sprawę, że może już nigdy nie zobaczyć Marka. W drodze powrotnej do Fort Repose Randy wypłaca gotówkę z banku. Ostrzega też prywatnie przed zbliżającą się wojną tych mieszkańców Fort Repose, których uważa za przyjaciół, w tym dr. Daniela Gunna (prawdopodobnie najbliższego przyjaciela Randy'ego w Fort Repose) oraz Elizabeth „Lib” McGovern, młodą kobietę, do której Randy zaczyna żywić głębokie uczucie. Wczesnym rankiem następnego dnia Randy jedzie do portu lotniczego Orlando Municipal Airport, by odebrać szwagierkę (Helen) oraz jej małego syna i córkę (Ben Franklina i Peyton) przylatujących z Omaha. Tymczasem na wschodnim Morzu Śródziemnym grupa uderzeniowa lotniskowców US Navy jest śledzona przez niezidentyfikowane (i prawdopodobnie wrogie) samoloty. Lotniskowiec USS Saratoga wysyła myśliwiec w celu przechwycenia, identyfikacji i (jeśli to konieczne) zestrzelenia „nieznanego obiektu”. Ensign US Navy „Pee Wee” Cobb, jeden z najmłodszych pilotów w grupie lotniczej Saratogi, pilotujący myśliwiec odrzutowy F11F Tiger, wykrywa niezidentyfikowany samolot u wybrzeży Syrii (sojusznika ZSRR). Otrzymuje pozwolenie na pościg i atak. Cobb zbliża się do „nieznajomego” i wystrzeliwuje pocisk rakietowy typu heat-seeking AIM-9 Sidewinder, ale pocisk zbija się z kursu, ponieważ wrogi samolot wyłącza silniki, a rakieta trafia w skład amunicji w Latakii w Syrii, powodując eksplozję, która mogła, ale nie musiała obejmować ładunków jądrowych. To wydarzenie staje się pozorem casus belli dla Związku Radzieckiego, by przeprowadzić prewencyjny atak jądrowy na Stany Zjednoczone i ich sojuszników. Wczesnym rankiem następnego dnia Mark pełni służbę w kwatery głównej SAC w bazie sił powietrznych Offutt w Omaha w stanie Nebraska, znanej jako „Dziura”. On i inni oficerowie wyrażają zaniepokojenie doniesieniami o niezidentyfikowanych okrętach podwodnych („skunks”) zbliżających się do wschodniego wybrzeża USA w nocy, w połączeniu z niepokojącą ciszą Moskwy po ataku na Latakii, co może sygnalizować, że Kreml przygotowuje się do ataku. Mark zaleca dowódcy SAC, generałowi Hawkerowi, by SAC poprosił Waszyngton o przekazanie bezpośredniej uprawnienia do użycia broni jądrowej, ponieważ proces jej zwolnienia trwa co najmniej minutę i pół, a USA spodziewają się tylko około piętnastominutowego ostrzeżenia, gdyby Związek Radziecki zaatakował. Prośba zostaje spełniona. Minuty później stacje radarowe zgłaszają, co wygląda na nadlatujące radzieckie pociski znad Arktyki, a także możliwe pociski wystrzelone z okrętów podwodnych, zmierzające w stronę wschodniego wybrzeża. Mark uświadamia sobie, że to, czego najbardziej się bał, właśnie nadeszło, i odwraca się, by wrócić do biura. Generał Hawker rozkazuje wszystkim obiektom SAC natychmiastowe przejście w stan Red Alert. Gdy Mark odchodzi, generał Hawker mówi do niego: „Dzięki za te 95 sekund”. W Fort Repose Randy i jego domowi goście są budzeni przez wstrząsy spowodowane bombardowaniem Miami i pobliskiej bazy sił powietrznych Homestead. Patrząc na połysk na południu, spowodowany zniszczeniem Miami, rodzina widzi wybuch jądrowy i grzyb atomowy niszczący Tampę i bazę sił powietrznych MacDill, co tymczasowo oślepia siostrzenicę Randy'ego, Peyton. Te wydarzenia kulminują w to, co mieszkańcy Fort Repose nazwą później „Dniem” – w istocie, wojną trwającą jeden dzień. Skutki „Dnia” dla Fort Repose są różnorodne. Turyści uwięzieni są w hotelach, a lokalny menedżer banku próbuje uzyskać instrukcje z Banku Rezerwy Federalnej w Atlancie poprzez linie telegraficzne przesyłane przez Jacksonville (które już ogłosiło, że nie będzie wysyłać wiadomości na północ). Ale Jacksonville, jako siedziba Naval Station Mayport, Naval Air Station Jacksonville i Naval Air Station Cecil Field, zostaje następnie zniszczone przez następczy radziecki atak jądrowy i żadne rady nie są dostępne. Lokalny didżej w stacji radiowej AM w Fort Repose nerwowo odczytuje instrukcje systemu CONELRAD. Jedynym wiarygodnym źródłem wiadomości ze świata zewnętrznego jest krótkofalówka należąca do jednego z sąsiadów Randy'ego, Sama Hazzarda, emerytowanego kontradmirała US Navy. Więźniowie uciekają z więzień; lokalne domy seniorów wypełnione są spanikowanymi ludźmi; a gwałtowne wypłacanie depozytów z banku skutkuje jego zamknięciem, a lokalni kupcy sprzedają niemal wszystkie zapasy. Gdy skutki rozpadu społeczeństwa nasilają się, wielu wpływowych ludzi ponosi porażkę. Lokalny bankier, Edgar Quisenberry, popełnia samobójstwo, gdy uświadamia sobie, że pieniądze są bezwartościowe. Polityczny rywal Randy'ego, Porky Logan, który zdobył rabowane radioaktywne biżuterię w pobliżu Miami, poważnie choruje na chorobę popromienną. Randy organizuje swoich najbliższych sąsiadów, aby zapewnić sobie mieszkania, żywność i wodę, organizuje społeczność do samoobrony, prowadzi rodzinę i pomaga znaleźć sól i nowe zapasy żywności, gdy zaczyna ich brakować. Walczy z „zbójami drogowymi”, którzy mordują mieszkańców i poważnie napadają na dr. Gunna w poszukiwaniu narkotyków i towarów. Niektórzy w Fort Repose odnajdują wiarę; inni degenerują się w alkoholizm. Randy ostatecznie dowiaduje się, że jako oficer rezerwy armii USA ma prawne prawo do wprowadzenia stanu wojennego – krótko po tym, jak już zaczął to robić, choć w trybie faktycznym. Uprawnienie pochodzi z rozkazu pełniącej obowiązki szefa wykonawczego Josephine Vanbruuker-Brown (która przed „Dniem” była sekretarzem zdrowia, edukacji i opieki społecznej i uważa się, że rządzi krajem z Denver w stanie Kolorado) dla wszystkich ocalałych oficerów służby czynnej, rezerwy lub Gwardii Narodowej, by tworzyć lokalne milicje. Gdy śmigłowce Sił Powietrznych wreszcie nawiązują kontakt z Fort Repose i oferują przeniesienie rodzin będących pod opieką Randy'ego poza ten obszar, nikt nie odchodzi; przyszli do przekonania, że życie, które zbudowali w Fort Repose, jest co najmniej tak dobre, a może nawet lepsze niż to, które czekałoby ich na zewnątrz. Dowodzący elementem śmigłowców oficer Sił Powietrznych jest starym przyjacielem Randy'ego, Paul Hart. Ujawnia, że Denver jest teraz stolicą narodową i że Stany Zjednoczone wygrały wojnę – ale za ogromną cenę: masowa śmierć i zniszczenia, jakich doznały USA, sprawiły, że stały się one mocarstwem drugorzędnym (a może nawet trzeciorzędnym) i są odbiorcą pomocy od krajów trzeciego świata, takich jak Brazylia i Wenezuela. Radzi też szwagierce Randy'ego, Helen, że Mark zginął w początkowej wymianie, która zniszczyła bazę Offutt i Omaha, pozwalając jej poślubić dr. Gunna, w którym się zakochała. Paul wyjaśnia również, że z Miami, Jacksonville, Tampy i Orlando nie zostało nic i że są teraz dwa ogromne kratery tam, gdzie kiedyś stała baza McCoy i centrum Orlando. Informuje ich też, że prawdopodobnie zajmie tysiąc lat, aby skażone obszary zostały zdezynfekowane i znowu nadawały się do zamieszkania. Książka kończy się tym, że główne postacie odważnie stawiają czoło „tysiącletniej nocy”, która przed nimi.


Gardner twierdzi, że szarlatani działają w ścisłej integracji ze społecznością naukową, chętnie poddając swoje wyniki rzetelnej weryfikacji w uznanych czasopismach. Drugą charakterystyczną cechą tych osób jest brak skłonności do paranoi, która objawia się m.in. brakiem wiary w spiski oraz używaniem prostego, standardowego języka.[sep]W imieniu nauki. Mody i błędy zaczyna się od krótkiego przeglądu rozprzestrzeniania się idei „szarlatanów” i „pseudonaukowców”, atakując łatwowierność prasy popularnej i nieodpowiedzialność wydawnictw w pomaganiu w rozpowszechnianiu tych idei. Szarlatani często przytaczają historyczne przypadki, w których idee były odrzucane, a obecnie uznawane za słuszne. Gardner uznaje, że takie przypadki miały miejsce i opisuje niektóre z nich, ale stwierdza, że czasy się zmieniły: „Jeśli w ogóle, to czasopisma naukowe błądzą na stronie zezwalania na publikowanie wątpliwych tez”. Gardner przyznaje, że „wśród starszych naukowców... można czasem spotkać się z irracjonalnym uprzedzeniem wobec nowego punktu widzenia”, ale dodaje, że „pewien stopień dogmatyzmu... jest zarówno konieczny, jak i pożądany”, ponieważ w przeciwnym razie „nauka zostałaby zredukowana do ruiny przez konieczność badania każdej nowomodnej koncepcji, która się pojawi”. Gardner mówi, że szarlatani mają dwie wspólne cechy. Pierwsza „i najważniejsza” polega na tym, że pracują w niemal całkowitej izolacji od społeczności naukowej. Gardner definiuje społeczność jako efektywną sieć komunikacji w obrębie dziedzin naukowych, wraz ze współpracującym procesem testowania nowych teorii. Ten proces pozwala na publikowanie pozornie dziwacznych teorii – takich jak teoria względności Einsteina, która początkowo spotkała się ze znacznym sprzeciwem; nigdy nie została odrzucona jako dzieło wariata i wkrótce zyskała niemal powszechną akceptację. Ale szarlatan „stoi całkowicie poza ściśle zintegrowanymi kanałami, przez które wprowadza się i ocenia nowe pomysły. Nie wysyła swoich wyników do uznanych czasopism lub, jeśli to robi, są one odrzucane z powodów, które w zdecydowanej większości przypadków są doskonałe”. Drugą cechą szarlatana (która również przyczynia się do jego izolacji) jest skłonność do paranoi. Istnieje pięć sposobów, w jakie ta skłonność może się objawiać. #Pseudonaukowiec uważa się za geniusza. #Uważa innych badaczy za głupich, nieuczciwych lub jednych i drugich. #Wierzy, że istnieje kampania przeciwko jego ideom, kampania porównywalna do prześladowania Galileusza lub Pasteura. Może przypisywać swoje „prześladowania” spiskowi naukowej „masonerii”, która nie chce dopuścić nikogo do swojego świętego sanktuarium bez odpowiedniej inicjacji. #Zamiast omijać nurt główny, pseudonaukowiec atakuje go frontalnie: Najbardziej czczonym naukowcem jest Einstein, więc Gardner pisze, że Einstein to najbardziej prawdopodobna postać establishmentu, która będzie atakowana. #Ma tendencję do używania złożonego żargonu, często wymyślając słowa i zwroty. Gardner porównuje to do sposobu, w jaki schizofrenicy mówią w to, co psychiatrzy nazywają „neologizmami”, „słowami, które mają znaczenie dla pacjenta, ale brzmią jak bełkot dla wszystkich innych”. Te cechy psychologiczne są w różnym stopniu wykazywane w pozostałych rozdziałach książki, w których Gardner bada konkretne „mody”, które oznacza jako pseudonaukowe. Jego pismo stało się książką źródłową, z której czerpano wiele późniejszych studiów o pseudonauce (np. Encyklopedia Pseudonauki).


Doc Sportello zawiera porozumienie z pośrednikiem Golden Fang, co pozwala Coyowi Harlingenowi na powrót do rodziny. Wkrótce potem statek należący do organizacji zostaje opuszczony przez załogę podczas pościgu Straży Wybrzeża.[sep]Akcja rozgrywa się w Los Angeles zimą 1969 roku i latem 1970 roku; aresztowanie oraz proces Rodziny Mansonów stanowią tło powieści jako bieżące wydarzenia. Larry „Doc” Sportello, prywatny detektyw i „palacz”, otrzymuje wizytę od byłej dziewczyny, Shasty Fay Hepworth, która ma teraz romans z magnatem nieruchomości Mickeym Wolfmannem. Shasta prosi Doca o pomoc w udaremnieniu spisku, podobnie zainspirowanego przez żonę Mickey’ego, Sloane, i jej kochanka, Riggsa Warblinga, mającego na celu umieszczenie Mickey’ego w zakładzie psychiatrycznym. Niedługo potem Tariq Khalil prosi Doca o odnalezienie Glena Charlocka, jednego z ochroniarzy Mickey’ego – Tariq twierdzi, że Glen jest mu winien pieniądze po wspólnym odsiadce wyroku. Doc odwiedza jedną z inwestycji Mickey’ego, ale zostaje ogłuszony i budzi się, by usłyszeć pytania od swojego starego wroga z LAPD, detektywa Christiana „Bigfoota” Bjornsena, który informuje Doca, że Glen Charlock został zastrzelony, a Mickey zniknął. Później Doc odwiedza Hope Harlingen, wdowę po muzyku o imieniu Coy Harlingen, która chce, aby Doc zbadał pogłoski, że Coy nadal żyje. Doc znajduyje Coya w nocnym klubie, ale gdy ten dowiaduje się, że Doc bada sprawę Mickey’ego, opowiada mu o Złotym Kle, starym szkunerze podejrzanym o przywożenie do portu tajemniczych towarów, na którym podobno odpłynęli Mickey i Shasta. Doc dowiaduje się, że Coy pracował dla rządu jako informator i agent prowokator, ale nie miał prawa kontaktować się z rodziną. Odkrywa również, że pewien Puck Beaverton zmienił się z Glenem Charlockiem w dniu śmierci Glena oraz że Mickey w chwili swojego zniknięcia pracował nad planem zadośćuczynienia za grzechy jako bezwzględny przedsiębiorca. Doc odwiedza siedzibę Golden Fang Enterprises, gdzie spotyka Japonicę Fenway, młodą buntowniczkę, którą Doc wcześniej odesłał do jej zamożnych rodziców. Japonica zdradza, że przebywała w klinice o nazwie Instytut Chryskylodon. Doc odwiedza Instytut, gdzie ponownie spotyka Coya Harlingena i wnioskuje, że Mickey został pojmany przez nieznane osoby. Doc随后 dowiaduje się, że napad, podczas którego zastrzelono Glena Charlocka, przeprowadziła grupa samosądów, która podobno wykonuje „brudną robotę” dla LAPD. Doc odkrywa następnie powiązania między Puckiem Beavertonem a notorycznym lichwiarzem o imieniu Adrian Prussia. Po wizycie Trillium Fortnight, towarzyszki Pucka, Doc udaje się do Las Vegas w poszukiwaniu Pucka i „trójkątowego” partnera Trillium, Einara. W Vegas Doc zawiera zakład z menedżerem Kismet Lounge, Fabianem Fazzo, że Mickey nie udawał swojego zniknięcia. Później Doc wierzy, że widzi Mickey’ego w towarzystwie agentów federalnych, a następnie słyszy o planie Mickey’ego dotyczącym filantropijnego projektu mieszkaniowego na pustyni. Doc odwiedza miejsce i spotyka Riggsa Warblinga, architekta projektu mieszkaniowego, który obawia się, że Mickey został „reprogramowany”, a inwestycja, już porzucona, zostanie zniszczona. Z powrotem w Los Angeles Doc dowiaduje się, że Puck Beaverton i były partner policyjny Bigfoota, Vincent Indelicato, byli śmiertelnymi wrogami. Adrian Prussia, wykorzystywany przez władze jako nieoficjalny zabójca, skutecznie odporny na prawo i zatrudniający Pucka, pozwolił Puckowi zamordować Vincenta. Doc odwiedza Adriana, który twierdzi, że stoi za organizacją Golden Fang, podczas gdy Puck utrzymuje, że Glen został zabity celowo, ponieważ zaopatrywał grupy czarnej siły w broń. Doc zostaje skuty kajdankami i ma zostać podany śmiertelny zastrzyk narkotykowy, ale ucieka i zabija zarówno Pucka, jak i Adriana. Bigfoot, który wyraźnie używał Doca do zbadania śmierci Vincenta, podbiera Doca, ale podrzuca mu ogromną ilość skradzionej heroiny. Doc przeprowadza operację podmiany, aby ukryć narkotyki, a później kontaktuje się z nim Crocker Fenway (ojciec Japoniki), działający jako pośrednik Golden Fang. Doc umawia się na przekazanie, z jedynym warunkiem, że Coy zostanie zwolniony ze wszystkich zobowiązań i będzie mógł wrócić do rodziny. Po przekazaniu Doc i jego prawnik Sauncho słyszą, że szkuner Golden Fang opuszcza port. Wraz z Strażą Wybrzeża ścigają statek i obserwują, jak zostaje opuszczony po napotkaniu ogromnej fali. Sauncho i Doc postanawiają następnie zgłosić roszczenie do szkunera. Na końcu powieści Doc otrzymuje płatność od Fabiana Fazzo w rozliczeniu zakładu dotyczącego Mickey’ego. Dowiaduje się również, że Coy ponownie zjednoczył się z Hope i ich dzieckiem, Amethyst.


Jaypaw, Lionpaw i Hollypaw nie odnajdują zaginionych kociąt Klanu Wiatru w podziemnych tunelach, które nie zaczynają się zalewać wskutek ulewy. Bez pomocy ducha Opadłego Liścia grupa nie jest w stanie bezpiecznie wydostać się na powierzchnię, co ostatecznie prowadzi do bitwy między Klanami.[sep]W prologu „Ciemnej Rzeki” ujawniono, że pod wrzosowiskiem znajdują się ukryte jaskinie. Opadły Liść, tajemniczy kot, którego wcześniej nie widziano w żadnej z książek, wchodzi do tej jaskini i spotyka tam zniekształconego, starego kota o imieniu Skała, który wyjaśnia mu, że aby zostać ostrym pazurem (odpowiednikiem wojowników z Klanów), musi znaleźć drogę z tuneli na wrzosowisko. Niestety, gdy Skała zapytał, czy będzie padać, Opadły Liść odpowiedział, że nie, ponieważ bał się, że gdyby powiedział „tak”, Skała każe mu czekać do następnego dnia. Opadły Liść wchodzi do tuneli i zostaje w nich uwięziony, a gdy zaczyna padać, tonie i nigdy już z nich nie wychodzi. Później pomaga Jaypawowi wydostać się na końcu książki. Również uczeń lecznika Klanu Piorunów, Jaypaw, znajduje wyrzuconą na brzeg patyk, gdy jest na zbiórce ziół ze swoją mentorką, Liśćpool. Ma on na sobie dziwne rysy; niektóre przekreślone, a inne nie. Nie wie dlaczego, ale czuje, że patyk jest dla niego bardzo ważny, do tego stopnia, że prawie się topi, ratując go z głębi jeziora. Gdy usiłuje zrozumieć, co to oznacza, ma sen, w którym przeżywa to, co przeżył Opadły Liść. Jaypaw wówczas rozumie znaczenie rysów i że ostatni nieprzekreślony znak był znakiem Opadłego Liścia. Następnie Cinderpaw spada z Niebiańskiego Dębu, łamiąc sobie tylną nogę. Wkrótce odkrywa, że jego mentorka, Liśćpool, jest zdeterminowana, by uratować nogę ucznia. Gdy determinacja lecznika zaczyna graniczyć z obsesją, Jaypaw zaczyna się zastanawiać, dlaczego. Pewnej nocy zasypia przy Cinderpaw i budzi się w dziwnym lesie. Spotyka tam Cinderpaw, całą i zdrową, która prowadzi go do obozu wypełnionego znanymi zapachami; poprzedniego domu Klanu Piorunów w lesie. Cinderpaw opisuje, jak kiedyś tam żyła przed Wielką Podróżą i prosi Jaypawa, aby przekazał Liśćpool, że jest z niej dumna oraz że nauczyła się znacznie więcej, niż mogłaby jej kiedykolwiek przekazać. Jaypaw jest wtedy oficjalnie zdezorientowany, ale gdy spogląda w oczy Cinderpaw, widzi serię wspomnień z jej poprzedniego życia. Jaypaw uświadamia sobie, że gdy Cinderpelt, była leczniczka Klanu Piorunów, zmarła w „Zmierzchu”, została wcielona jako Cinderpaw, bez wiedzy samej Cinderpaw. Jaypaw mówi Liśćpool, co odkrył, a jego mentorka zgadza się z nim. Jednak gdy Cinderpaw budzi się, nie pamięta snu (tylko to, że Jaypaw był w nim w stanie widzieć). Lionpaw zostaje najlepszymi przyjaciółmi z Heatherpaw, piękną uczennicą Klanu Wiatru, i zaczyna spotykać się z nią w nocy. Hollypaw odkrywa ich sekret, a Lionpaw zaczyna obawiać się swojej „wścibskiej” siostry. Później Heatherpaw i Lionpaw zaczynają spotykać się w ukrytych tunelach, których żaden kot z Klanów nigdy wcześniej nie widział (tych samych tunelach, w których utonął Opadły Liść). Nazywają swój klan zabawy Ciemnym Klanem, w którym „Heatherstar” jest przywódczynią, a „Lionclaw” zastępcą. Spotykają się razem każdej nocy, gdy mogą. Tygrysia Gwiazda, który spotyka Lionpawa w postaci ducha, tak jak robił to z Jastrzębiym Mrozem i Krzewem Czarnego, zaczyna uczyć go dodatkowych ruchów bojowych, których nawet jego mentor, Popiół, nie zna, choć Krzew Czarny wydaje się je rozpoznawać. Gdy Lionpaw zaczyna uczyć tych ruchów Heatherpaw, Jastrzębi Mróz gani go za pokazywanie ruchów bojowych wrogowi, a pod presją Lionpaw musi wybierać między miłością do Heatherpaw a lojalnością wobec Kodeksu Wojownika i Klanu Piorunów. Wybiera pozostanie lojalnym wobec swojego Klanu i opuszcza Heatherpaw, która jest bardzo zraniona i zdradzona, choć ostatecznie rozumie jego decyzję. Podczas Zgromadzenia Klan Rzeki ujawnia, że ich Klan stoi przed „małym problemem” i są zmuszeni przez krótki czas mieszkać na wyspie. Chociaż Leopardstar jest zaciekłą obrończynią swojego Klanu i odmawia podawania szczegółów, Hollypaw wie, że coś jest nie tak, ponieważ jej przyjaciółka Willowpaw i reszta Klanu Rzeki zachowują się niezwykle nerwowo. Informuje o swoich obawach Ognistą Gwiazdę. On jednak nie wierzy, że to problem Klanu Piorunów i odmawia podjęcia działań. On i reszta Klanu nadal przygotowują się do bitwy z Klanem Wiatru, mimo że nie jest pewne, czy bitwa w ogóle nastąpi. Hollypaw wyrusza sama do Klanu Rzeki. Gdy tam dociera, Willowpaw pokazuje jej, jak dwunogi (dzieci) atakują ich obóz. Hollypaw jest zatrzymywana przez Klan Rzeki, aby nie mogła nikomu powiedzieć o ich sekrecie, ponieważ uważają ją za szpiega. Jej brat Jaypaw ma jednak sen, który ujawnia jej lokalizację, i Lotna przybywa, by ją odebrać. Pod koniec książki wszystkie trzy historie łączą się: Jaypaw i Liśćpool muszą udać się do Klanu Wiatru, aby przekazać Gwiazdzie Ono wiadomość od Ognistej Gwiazdy o nieprzelaniu niepotrzebnej krwi w bitwie o coś, co może się nigdy nie zdarzyć, podczas gdy Hollypaw przekonuje Myślisz i Ognistą Gwiazdę, by coś zrobili. Gdy przybywają, kocięta Górskiego Ogonu (królowej Klanu Wiatru) – Sedgekit, Thistlekit i Swallowkit – zaginęły, a Klan Wiatru obwinia Klan Rzeki, stwierdzając, że będzie bitwa, jeśli Klan Rzeki nie zwróci kociąt. Jaypaw i Liśćpool wracają do obozu, a Lionpaw opowiada bratu i siostrze o tunelach, gdzie jego zdaniem mogły pójść kocięta. Wchodzą do jaskiń, spotykając uczniów Klanu Wiatru, Breezepawa i Heatherpaw, którzy dzielą ich motyw pobytu tam. Jaypaw jest prowadzony przez ducha Opadłego Liścia, a grupa znajduje kocięta za głazem blokującym tunel. Zaczyna padać i tunel się zalewa, ale Jaypaw znajduje drogę na zewnątrz na czas i zwracają kocięta, ratując Klany przed niepotrzebną bitwą. Tunel zostaje zablokowany podczas powodzi, a Lionpaw stwierdza, że to zakończyło najważniejszą przyjaźń, jaką kiedykolwiek miał.


Po śmierci króla Edwarda Ryszard i Anna nie obejmują tronu, ponieważ wcześniejsze zaręczyny zmarłego nie czynią jego małżeństwa nieważnym. Anna ostatecznie umiera w jasny dzień, nie poświęcając ostatnich sił na spisanie wspomnień.[sep]Powieść rozpoczyna się prologiem w roku 1485. Anna, narratorka, wie, że umiera i postanawia napisać wspomnienia, zanim śmierć powoli ją pochłonie. Martwi się o los swojej rodziny, w tym swojego męża Ryszarda, króla Anglii. Ryszard jest ciężko oczerniany przez swój lud, a Anna obawia się, że po jej śmierci jego władza i pozycja będą poważnie zagrożone. Prowadzi to do wspomnień szczęśliwszych dni. Przypomina sobie dorastanie na angielskiej wsi w szlacheckiej rodzinie: z ojcem Ryszardem, matką Anną i siostrą Izabelą. W wieku pięciu lat poznaje swojego przyszłego męża, ośmioletniego Ryszarda Plantageneta, który kształci się pod okiem jej ojca. Brat Ryszarda, Edward, został niedawno ogłoszony królem przez Anglików, przejmując tron od psychicznie niestabilnego króla Henryka VI i jego obojętnej małżonki, Małgorzaty Andegaweńskiej. Ryszard zachwyca młodą Annę opowieściami o swoim bracie i Wojnach Dwóch Róż. Ojciec Anny, jako hrabia Warwick, odegrał kluczową rolę w osadzeniu Edwarda na tronie Anglii i planuje ożenić go z francuską szlachcianką, Boną z Sabaudii, ku wielkiemu niezadowoleniu swojej córki Izabeli, która potajemnie pragnie zostać królową małżonką. Wkrótce cała Anglia jest w szoku, odkrywając, że Edward potajemnie ożenił się z młodą owdowiałą matką, Elżbietą Woodville Grey, która jest o pięć lat starsza od niego i jest przez wielu uważana za „osobę pochodzenia niskiego”. Hrabia jest odrażony wyborem Edwarda, podobnie jak matka Edwarda, Cecylia Neville, księżna Yorku, która ze złości informuje syna, że urodziła go poza małżeństwem. On jej nie wierzy i odmawia unieważnienia małżeństwa, co w przyszłości przyniesie katastrofalne skutki. Izabela, rozczarowana tym, że król nie wybrał jej na żonę, zwraca uwagę na jego młodszego brata, Jerzego, księcia Clarence. Jerzy i Izabela biorą ślub w momencie, gdy Warwick zrywa relacje z królem Edwardem i przyłącza się do stronnictwa lancasterskiego w Wojnie Dwóch Róż. Ciężarna Izabela jest tak zrozpaczona nagłą zmianą, że rodzi martwą córkę. Warwick proponuje, aby Anna wyszła za mąż za Edwarda, księcia Walii, syna Henryka i Małgorzaty. Anna jest przerażona perspektywą, że królowa Małgorzata będzie jej teściową, dopóki jej lepiej nie pozna. Rodzice Anny wraz z Izabelą i Jerzym wracają do Anglii, podczas gdy Anna pozostaje z przyszłą teściową. Wkrótce Anna bierze ślub i wraca do Anglii z mężem i teściową jako księżna Walii. Jest przerażona odkrywając, że jej ojciec zginął w straszliwej bitwie pod Barnet. Książę Edward również ginie w bitwie, co jest wielkim źródłem żalu królowej Małgorzaty. Wkrótce ona i Anna zostają wzięte do niewoli przez żołnierzy yorkistów. Król uwalnia Annę, wierząc, że jest ofiarą ambicji swojego ojca. Królowa Małgorzata zostaje uwięziona, a Anna zostaje wysłana pod czujnym okiem Jerzego i Izabeli, ponieważ jej matka w obawie o życie ukrywa się w azylu w klasztorze. Anna i Ryszard spotykają się ponownie po długiej rozłące i wkrótce zakochują się. Ryszard oświadcza się jej, a ona przyjmuje oświadczyny, ku przerażeniu Jerzego. Jerzy, pragnąc zachować spadek po Warwicku tylko dla siebie, odurza Annę i organizuje jej porwanie przez służbę, zmuszając ją do wiary, że jest zdezorientowaną kucharką. Anna dostrzega ten podstęp i prosi jedną z odsuniętych służących o pomoc. Dziewczyna ostrzega Ryszarda, który ratuje Annę. Cały dwór, a także Izabela wierzą, że Anna uciekła po tym, jak jej małżeństwo zostało odrzucone przez opiekuna. Mimo kilku przeszkód Anna wychodzi za mąż za Ryszarda i zostaje księżną Gloucester. Gdy jej krewni odzyskują łaski, matka Anny spotyka się z dziećmi i jest zachwycona, dowiadując się, że Izabela znów jest w ciąży. Izabela rodzi córkę, Małgorzatę Plantagenet. Anna chce dać Ryszardowi dziecko i jest zrozpaczona, odkrywając, że przed małżeństwem miał kochankę, z którą ma dwoje dzieci. Anna jest zszokowana i zraniona, ale wkrótce wybacza Ryszardowi, a ostatecznie mają syna ochrzczonego imieniem Edward na cześć króla. Izabela zachodzi w ciążę jeszcze dwa razy, ale umiera wraz ze swoim ostatnim, noworodkowym synem. Była kochanka Ryszarda również umiera, pozostawiając Annę jako macochę dla jej dwojga małych dzieci. Jerzy, zrozpaczony śmiercią żony, konfrontuje się z królem i umiera w tajemniczych okolicznościach. Po kilku latach król Edward nagle umiera, pozostawiając swojego młodego syna jako następcę. Wkrótce odkryto, że zmarły król był wcześniej zaręczony z inną kobietą, co czyni jego małżeństwo z królową Elżbietą nieważnym i wyklucza jej dzieci z tronu. Ryszard i niechętna Anna obejmują rządy jako król i królowa. Anna martwi się o zdrowie swojego młodego syna oraz o własne zaburzenia chorobowe, które prowadzą ją do przekonania, że Ryszard jest attracted do swojej siostrzenicy Elżbiety York. Kiedy Edward umiera, stan zdrowia Anny gwałtownie się pogarsza. Plotki ogarniają wieś po tym, jak bratankowie Ryszarda znikają bez śladu. Ryszard zaprasza swoją owdowiałą szwagierkę i jej córki z powrotem na dwór, mimo paranoi Anny na temat Elżbiety. Anna zdaje sobie sprawę ze swojego błędu zbyt późno. Z ostatkiem sił pisze swoje wspomnienia, a potem cicho umiera w nocy zaćmienia. W powieści nie wspomina się o ostatecznym upadku i śmierci Ryszarda w bitwie pod Bosworth, wzroście Elżbiety jako małżonki nowego króla i matki nowej dynastii oraz o losie dzieci Izabeli, Edwarda i Małgorzaty, którzy zostali straceni odpowiednio w 1499 i 1541 roku.


Gerd Jemasze wyjaśnia, że Morphotowie są najstarszymi mieszkańcami tych ziem i posiadają do nich najsilniejsze roszczenia. W związku z tym stawia mieszkańcom Szintarre ultimatum, aby albo uchylili dekret przeciwko baronom ziemskim, albo oddali swój kraj Morphotom.[sep]Schaine wraca z nauki na innej planecie na Koryphon, gdzie witają go Kelse. Oni oraz Jerd mają spotkać się ze swoim ojcem, Utherem, który oświadczył, że właśnie dowiedział się czegoś, co jest wspaniałym żartem. Glissam zgadza się towarzyszyć im w wizycie u Uaia. Jednak Uther pada ofiarą zasadzki i zostaje zabity przez Retent Uldras. Schaine, Kelse, Jerd i Glissam przeżywają podobną napaść i docierają do domeny Madduców, Morningswake. Uther Madduc badał Palgę przed swoją śmiercią. Jerd, Glissam i Kurgech wyruszają na Palgę, aby odkryć, co on znalazł. Po licznych spotkaniach z Biegaczami Wiatru odkrywają sekret: starożytną świątynię zbudowaną przez Erjinów, którzy w rzeczywistości posiadają pełną świadomość. Wracają do Morningswake, by dowiedzieć się, że Mull nakazał baronom ziemskim zrzeczenie się ich domen. Baronowie ziemscy sprzeciwiają się temu dekretowi i tworzą własny Zakon Uaia. Jorjol podburza kilkuset Retent Uldras do najazdu na Morningswake. Ten atak zostaje odparty przez milicję Zakonu. Komitet Mull przybywa do Morningswake. Gerd eskortuje ich do świątyni Erjinów, gdzie wyjaśnia pierwszą część żartu Uthera Madduca. Mull żądał, aby baronowie ziemscy ulegli roszczeniom Uldras, którzy byli tam pierwsi. Ale świątynia pokazuje, że Erjini są istotami świadomymi, co czyni z mieszkańców Szintarre właścicieli niewolników. W pobliżu świątyni znajduje się skład, z którego wysyłane są oswojeni Erjini. Odkrywają tam, że erjińskie wierzchowce i służący eksportowani przez Biegaczy Wiatru są w rzeczywistości wojownikami, którzy w tym samym momencie wybuchają powstaniem i niszczą swoich rzekomych panów. Erjińscy „słudzy” przejmują kontrolę nad Szintarre od jego zepsutych mieszkańców. Erjińskie „wierzchowce” obracają się przeciwko swoim jeźdźcom z Retent Uldras, ale wojowniczy Uldras pokonują ich. Milicja Zakonu Uaia (w tym Submission Uldras) odlatuje na południe i pokonuje Erjinów w Szintarre. Po powrocie do Uaia odpierają drugi, większy atak Uldras podburzony przez Jorjola. To doświadczenie skłania niektórych reformatorów z Szintarre do ostrożności, ale inni trwają w swojej kampanii. Teraz Gerd Jemasze ujawnia resztę żartu Uthera Madduca. Świątynia pokazuje, że Erjini byli na tych ziemiach przed Uldrasami, więc mają jeszcze silniejsze roszczenie do ziemi. Ponadto dekoracje świątyni przedstawiają Erjinów przybywających w statkach kosmicznych i walczących z Morphotami: Morphotes są w rzeczywistości najstarszymi mieszkańcami i „prawowitymi” roszczeniowcami do ziemi. Gerd, w imieniu baronów ziemskich, mówi mieszkańcom Szintarre, że dla zachowania konsekwencji powinni albo uchylić swój dekret przeciwko baronom ziemskim, albo oddać swój własny kraj Morphotom.


Ichabod Crane znika w tajemniczych okolicznościach po tym, jak Jeździec Bez Głowy rzuca w niego głową podczas nocnej pogoni. Jedynymi śladami pozostawionymi przez nauczyciela są jego koń, potłuczony sprzęt i roztrzaskana dynia.[sep]„Z powodu bezczynnego spokoju tego miejsca i osobliwego charakteru jego mieszkańców, którzy są potomkami pierwotnych holenderskich osadników, ta odosobniona dolina od dawna znana jest pod nazwą Sleepy Hollow... Senna, marzycielska atmosfera zdaje się wisić nad ziemią i przenikać samo otoczenie...” Akcja historii rozgrywa się w 1790 roku na wsi wokół holenderskiej osady Tarry Town (historyczne Tarrytown w stanie Nowy Jork), w odosobnionej dolinie zwanej Sleepy Hollow. Sleepy Hollow słynie z duchów i nawiedzonej atmosfery, która przenika wyobraźnię jego mieszkańców i odwiedzających. Najsłynniejszym zjawem w Dolinie jest Jeździec Bez Głowy, który ma być duchem heskiego żołnierza, któremu głowę strącił przypadkowy pocisk armatni podczas „jakiejś bezimiennej bitwy” wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych i który „wyrusza w nocnej pogoni za swoją głową na pole bitwy”. „Legenda” opowiada historię Ichaboda Crane’a, chudego, wysokiego i niezwykle przesądnego nauczyciela z Connecticut, który rywalizuje z Abrahamem „Brom Bones”em Van Bruntem, miejscowym chuliganem, o rękę 18-letniej Katriny Van Tassel, córki i jedynego dziecka zamożnego rolnika Baltusa Van Tassela. Crane, Jankes i obcy, postrzega małżeństwo z Katrią jako sposób na zdobycie okazałego majątku Van Tassela. Bones, lokalny bohater, rywalizuje z Ichabodem o rękę Katriny, płatając serię żartów na nerwowym nauczycielu, a los fortuny Sleepy Hollow przez pewien czas pozostaje niepewny. Napięcie między trojgiem bohaterów wkrótce osiąga punkt krytyczny. W spokojną jesienną noc ambitny Crane bierze udział w zabawie żniwnej w domu Van Tasselów. Tańczy, bierze udział w uczcie i słucha strasznych legend opowiadanych przez Broma i miejscowych, ale jego prawdziwym celem jest oświadczyny Katrinie po wyjściu gości. Jego zamiary są jednak skazane na niepowodzenie. Po nieudanej próbie zdobycia ręki Katriny Ichabod jedzie do domu „z ciężkim sercem i przygnębiony” przez zainfestowane duchami lasy między farmą Van Tassela a osadą Sleepy Hollow. Mijając kilka rzekomo nawiedzonych miejsc, jego bujna wyobraźnia karmi się opowiadaniami o duchach, które słyszał na zabawie u Baltusa. Po nerwowym przejechaniu pod drzewem tulipanowym porażonym piorunem, które ma być nawiedzone przez ducha brytyjskiego szpiega, majora André, Ichabod spotyka zamaskowanego jeźdźca na skrzyżowaniu w zdradliwym bagnie. Niepokojony złowieszczym wzrostem i ciszą towarzysza podróży, nauczyciel z przerażeniem odkrywa, że głowa jego towarzysza nie znajduje się na jego ramionach, lecz na siodle. W szalonym wyścigu do mostu przyległego do Starego Holenderskiego Cmentarza, gdzie Hesjan ma „znikać, zgodnie z zasadą, w błysku ognia i siarki” po jego przekroczeniu, Ichabod jedzie dla ratowania życia, desperacko poganiając swój kapryśny koni pociągowy w dół Doliny. Jednak ku przerażeniu pedagoga, upiór wjeżdża na most, wznosi konia i rzuca swoją odciętą głowę w przerażoną twarz Ichaboda. Następnego ranka Ichabod tajemniczo znika z miasta, pozwalając Katrinie poślubić Broma Bonesa, który miał „patrzeć bardzo znacząco za każdym razem, gdy opowiadano historię Ichaboda”. Rzeczywiście, jedynymi śladami ucieczki nauczyciela są jego błądzący koń, potłuczony siodło, porzucony kapelusz i tajemnicza roztrzaskana dynia. Chociaż natura Jeźdźca Bez Głowy pozostaje otwarta na interpretację, historia sugeruje, że duchem był w rzeczywistości Brom (zręczny kaskader) w przebraniu. Narrator Irvinga kończy jednak stwierdzeniem, że stare holenderskie gospodynie nadal promują wiarę w to, że Ichabod został „uprowadzony przez nadprzyrodzone siły”, a legenda rozwija się wokół jego zniknięcia i widoków jego smutnego ducha.


Podczas szkolenia Mingolla odkrywa, że wojna jest od trzech wieków sterowana przez dwie panamskie rodziny w celu zwiększenia potencjału parapsychicznego ludzkości. Spotkanie bohaterów z tymi rodzinami w Panamie doprowadza do konfrontacji z dawną drużyną Mingolli i jądrowego zniszczenia miasta.[sep]David Mingolla jest specjalistą od artylerii w armii Stanów Zjednoczonych, służącym w wojnie w Ameryce Środkowej w niedalekiej przyszłości (pojawiają się odniesienia do ówczesnej przyszłości, czyli „Afganistanu w '89” oraz broni jądrowej, która zniszczyła Tel Awiw). Gdy jego jednostka stacjonuje w „Wolnej Okupowanej Gwatemali”, Mingolla udaje się na urlop i w kantynie poznaje kobietę o imieniu Debora. Stopniowo stają się kochankami; jednak gdy zbliżają się do siebie, Mingolla odczuwa silny ból umysłowy, który później zostaje zidentyfikowany jako badanie jego umysłu przez osobę o zdolnościach parapsychicznych. Niedługo potem Mingolla zostaje rekrutowany do Psicorps, elitarnej grupy jasnowidzów, którą Stany Zjednoczone zebrały, aby przeciwstawić się podobnej grupie Związku Radzieckiego. Debora, weteranka powstania, które doprowadziło do amerykańskiej interwencji, zostaje wyznaczona jako jego cel. W trakcie szkolenia w Psicorps mającego udoskonalić jego zdolności umysłowe, Mingolla dowiaduje się, że ten front Zimnej Wojny (opublikowany przed 1991 rokiem, przed upadkiem ZSRR) oraz sama wojna są manipulacją dwóch panamskich rodzin, Madradonów i Sotomayorów, trwającą od trzech wieków w celu zwiększenia potencjału parapsychicznego ludzkości oraz ich własnej różnorodności genetycznej. Mingolla i Debora spotykają się i rozstają wielokrotnie przed spotkaniem z Madradonami i Sotomayorami w Darién w Panamie i zostają wciągnięci w wymianę ognia z członkami byłej drużyny Mingolli, która kończy się jądrowym zniszczeniem Panamy. David i Debora opuszczają miasto, zostawiając za sobą byłych przyjaciół i antagonistów, decydując, że ostatecznie liczy się tylko ich miłość, jedyna rzecz, która nie była jawnie manipulowana. Fikcyjne dzieło wielokrotnie cytowane w powieści, zbiór opowiadań Juana Pastorína „Fikcyjna Pensjonatka”, dostarcza wskazówek dotyczących natury powieści i samych doświadczeń Mingolli, stanowiąc rodzaj zwiastuna. Teksty piosenek „Prowler”, słyszanych, śpiewanych lub myślanych przez członków oddziału Mingolli, które otwierają i zamykają „Życie w czasie wojny”, pełnią tę samą funkcję. Jako ukłon w stronę twórczości pisarza science fiction Philipa K. Dicka, sam tekst nie przedstawia jasnego ani obiektywnego relacji z tego, co naprawdę spotkało Mingollę, a co było jego halucynacją. (W pewnym momencie podróży Mingolli sztuczna inteligencja będąca połączeniem zestrzelonego śmigłowca Sikorsky i dalekosiężnego pocisku kierowanego przekazuje mu „objawienie”). Intensywna terapia farmakologiczna Psicorps mająca wydoskonalić potencjał Mingolli, a także obecność i stosowanie „Sammy’ego” (skrót od Samurai, silnego stymulanta) oraz Frostu, superuzależniającej wersji kokainy, sprawiają, że trzecioosobowy punkt widzenia jest dla tej powieści kluczowy. es:Vida durante la guerra (novela)


Versory przekonuje się, że jego kariera wykładowcy jest autentyczna i nie służy jako kamuflaż dla żadnych dodatkowych działań. Opowieść kończy się pozostawieniem tajemnicy dziewczyny z Lubeki nierozwiązaną oraz brakiem ukazania znaczenia Wiary i Łaski.[sep]Versory, wykładowca literatury zajmujący się popularyzowaniem kultury angielskiej („Od Beowulfa do Dylana Thomasa”) w całych Niemczech, potrzebuje transportu po wygłoszeniu wykładu dla grupy zamożnych pań. Wyobraźcie sobie jego zaskoczenie, gdy jego kierowcą okazuje się wspaniała Hannelore, dziewczyna jedna na tysiąc. Jej blond uroda i urocza osobowość zdobywają jego serce i wyobraźnię. Umawiają się na spotkanie w Paryżu, aby wziąć udział w zjeździe wykładowców literatury z innych krajów. To w Paryżu budzą się podejrzenia Versory’ego. Skąd ma na swoje drogie ubrania i inne przyzwyczajenia? Hannelore twierdzi, że nie ma z nią żadnego kontaktu, że ona sama się do niego odezwie. Mimo że regularnie się z nim kontaktuje i jej uczucie do niego jest oczywiste, on zastanawia się, czy Hannelore jest tym, za kogo się podaje. W dodatku sam Versory nie jest tym, kim się wydaje, a jego kariera wykładowcy jest w rzeczywistości tylko wygodną przykrywką dla innych działań. W rzeczywistości, w tej dynamicznej i pełnej paradoksów historii, niewielu ludzi jest tym, kim się wydają, nawet dla samych siebie. Czy wykładowca z Rosji interesuje się tylko pobudzaniem zainteresowania literaturą rosyjską? I jaki jest jego związek z dżentelmenem z Ameryki Południowej? Co Hannelore robi w eleganckim lokalu pani Putiphar? Dokąd szef Versory’ego zabiera ją sportowym samochodem – i dlaczego? Czy ona naprawdę kocha Versory’ego, czy tylko go wykorzystuje? Odpowiedzi na te pytania ujawniają się w miarę jak rozwija się „Dziewczyna z Lubeki”. To historia o kilku poziomach: jest to romans, opowieść pełna napięcia i intryg, lekka satyra, ale także przypowieść. Bo na koniec tajemnica otaczająca dziewczynę z Lubeki zostaje wyjaśniona, a znaczenie Wiary i Łaski ujawnione.


Archie odkrył, że Simon Jacobs zdołał przyjąć ofertę pieniędzy i bezkarności złożoną przez komitet, zanim zginął. Niedługo później okazało się, że dwaj kolejni plagiatorzy również przeżyli, co sprawiło, że Alice Porter nie była jedyną żyjącą osobą powiązaną z aferą.[sep]Ktoś wymyka się sprawiedliwości, stosując nową odmianę plagiatu. To stary wyłud – nieudany autor kradnący pomysły z uznanych źródeł – ale jest realizowany w inny sposób. Teraz plagiatorzy twierdzą, że znani autorzy kradną od nich (jak ujmuje to Wolfe, „plagiat do góry nogami”). I ich roszczenia znajdują potwierdzenie: trzy wygrane sprawy w cztery lata, jedna oczekuje na rozprawę, a jedna została właśnie zgłoszona. Te roszczenia wyrządziły szkodę zarówno wydawcom, jak i autorom. Amerykańskie Stowarzyszenie Wydawców Książek (BPA) oraz Krajowe Stowarzyszenie Autorów i Dramaturgów (NAAD) powołują wspólny komitet w celu znalezienia sposobów na powstrzymanie oszustwa, a komitet zwraca się o pomoc do Wolfe’a. Pierwsze cztery roszczenia miały pewne wspólne cechy: w pierwszym, na przykład, bestsellerowa autorka Ellen Sturdevant zostaje oskarżona przez praktycznie nieznaną Alice Porter o skradzenie fabuły swojej ostatniej książki z historii, którą Porter jej przesłała, prosząc o sugestie ulepszeń. Sturdevant ignoruje oskarżenie, dopóki rękopis Porter nie zostaje znaleziony w domu Sturdevant. Środowisko pisarskie i wydawnicze jest przekonane, że rękopis został podłożony, ale sprawa została rozstrzygnięta poza sądem. Ten scenariusz, z niewielkimi zmianami, powtarza się czterokrotnie, z udziałem innych autorów i innych plagiatorów. Najnowsze skargi zostały zgłoszone dopiero niedawno, a osoba, której dotyczą, zastanawia się, kiedy rękopis pojawi się w miejscu, gdzie go poprzedniego dnia nie było. Pierwszym krokiem Wolfe’a jest zdobycie i przeczytanie rękopisów stanowiących podstawę skarg. Miłość Wolfe’a do literatury okazuje się przydatna w śledztwie: na podstawie wewnętrznych dowodów w rękopisach Wolfe dochodzi do wniosku, że wszystkie zostały napisane przez tę samą osobę. Aspekty takie jak dobór słów, interpunkcja i składnia – a najbardziej przekonująco, akapitowanie – prowadzą Wolfe’a wprost do wniosku, że jedna osoba napisała wszystkie rękopisy. Na początku wydaje się to postępem, ale potem staje się jasne, że jest odwrotnie. Zadanie początkowo wydawało się polegać na wykazaniu, że pierwsze oszustwo zainspirowało serię naśladowców, a krąg podejrzanych był ograniczony do skarżących. Ale odkąd Wolfe ustalił, że jedna osoba napisała wszystkie fałszywe rękopisy, ta jedna osoba może być kimkolwiek. Wolfe spotyka się ze wspólnym komitetem, aby omówić sytuację. Członek komitetu sugeruje, że jednemu z plagiatorów zaoferować pieniądze wraz z gwarancją bezkarności w zamian za ujawnienie prawdziwego autora rękopisów. Komitet wyraża zgodę i prosi Wolfe’a o zorganizowanie złożenia oferty Simonowi Jacobsowi. Następnego dnia Archie udaje się, aby złożyć ofertę Jacobsowi, ale w mieszkaniu Jacobsa znajduje sierżant Purley Stebbins: pan Jacobs został zamordowany, zadźgany noc wcześniej. W krótkim czasie Archie odkrywa jeszcze dwóch martwych plagiatorów. Wolfe obwinia się za niepodjęcie kroków w celu ochrony Jacobsa i innych, którzy stali się celami z powodu planu zapłacenia za informacje. Jedyną pozostałą osobą jest Alice Porter, która jako pierwsza z powodzeniem przeprowadziła to oszustwo i która teraz powtarza je z Amy Wynn i jej wydawcą. Wolfe, koncentrując się na Porter, doprowadza ją do sprzeczności, która pozwala mu zidentyfikować mordercę.


Atak grupy „Amistad” na salę sądową i Biały Dom Konfederacji zakończył się niepowodzeniem i nie pociągnął za sobą ofiar wśród prominentnych osób, w tym J.E.B. Stuarta. Incydent doprowadził do wznowienia wojny, co wzmocniło rząd i pozwoliło mu na dalsze utrzymywanie niewolnictwa bez konieczności rozważania praw obywatelskich dla ludności czarnej.[sep]Mimo zwycięstwa Południa społeczeństwo wciąż musi zmierzyć się z ogromnymi kosztami wojny. Jednym z nich jest Edward A. Pollard, redaktor „Richmond Examiner”, który obwinia J.E.B. Stuarta o spowodowanie klęski Konfederacji w bitwie pod Gettysburgiem. Pragnąc uzyskać reelekcję (element historycznie niedokładny, ponieważ zgodnie z postanowieniami konstytucji konfederackiej prezydenci mogli sprawować urząd jedną, sześcioletnią kadencję), Jefferson Davis zwołuje sąd śledczy, aby dać publiczny wyraz oskarżeniom. Choć Stuart (który – w kolejnym punkcie odstępstwa od historii – przeżył odniesione rany w bitwie pod Yellow Tavern) wita śledztwo jako okazję do oczyszczenia swojego imienia, Davis zamierza uczynić z Stuarta kozła ofiarnego za porażkę. Aby reprezentował go przed trybunałem, Stuart zwraca się do swojego dobrego przyjaciela Johna S. Mosby’ego. Obecnie szef wywiadu wojskowego, Mosby przyjmuje propozycję, łącząc przygotowania do śledztwa z innymi obowiązkami. Jego głównym zmartwieniem jest „Abraham”, organizacja afroamerykańczyków z Południa dążąca do zniesienia niewolnictwa. Choć utrzymuje serdeczne relacje z liderem ruchu, miejscowym przedsiębiorcą o imieniu Jublio, rekrutuje informatora do monitorowania działalności Jublio. Jednak Abraham nie jest największym problemem Konfederacji. Grupa północnych abolicjonistów i wyzwolonych niewolników, zgorzkniała w obliczu przebiegu wojny i trwania niewolnictwa na Południu, tworzy komórkę terrorystyczną znaną jako „Amistad”, nazwaną tak od sławnego statku niewolników. Zorganizowana przez Thomasa Wentwortha Higginsona, grupa planuje infiltrację stolicy Konfederacji, Richmond, i przeprowadzenie incydentu, który zjednoczy niewolników i wznowi wojnę. Choć komórkę tworzą Afroamerykanie, jej liderem jest Salmon Brown, ocalały syn Johna Browna, który dręczony poczuciem winy za wycofanie się z rodzinnego rajdu na Harpers Ferry, jest zdeterminowany, by się zrehabilitować. Brown jest jednak zaniepokojony dołączeniem do komórki oktroonki o imieniu Verita, podczas gdy plany grupy są zagrożone przez próżnego członka o pseudonimie Crispus, który pisze kompromitujące listy do władz w Waszyngtonie, drwiąc z zaplanowanych działań komórki. Nie chcąc narażać relacji z Konfederacją, prezydent McClellan nakazuje generałowi Johnowi Rawlinsowi zbadanie listów. Sąd śledczy przyciąga uwagę opinii publicznej i prasy. Wiele wybitnych kobiet skupia się wokół przystojnego Stuarta, a w szczególności Bessiki Adams Southwick, pięknej i zamożnej wdowy. Jej niezobowiązujący flirt ze Stuartem wkrótce przeradza się w miłość, choć poczucie honoru Stuarta powstrzymuje go przed złamaniem przysięgi małżeńskiej. Zaintrygowany możliwościami, jakie daje proces, Higginson organizuje przyjazd Verity do Richmond. Podszywając się pod francuską aktorkę, zostaje ona goszczona przez Southwick, która wkrótce daje Vericie dostęp do wielu wybitnych postaci konfederackich, a w szczególności do Judaha P. Benjamina, z którym Higginson zachęca Veritę do rozpoczęcia romansu, aby dowiedzieć się, co urzędnik konfederacki wie o finansowaniu działalności podziemnej. Higginson rozkazuje również reszcie grupy udać się do Richmond w przygotowaniu do ataku. Gdy rozpoczyna się śledztwo, Mosby szybko dostrzega wrogość członków sądu – Braxtona Bragga, George’a Picketta i Johna Bella Hooda – wobec Stuarta. Mimo to prowadzi energiczną obronę przyjaciela. Większym wyzwaniem dla niego jest rosnące zainteresowanie romantyczne ze strony Spring Blakely, siostrzenicy sekretarza wojny Johna C. Breckinridge’a i tajnej abolicjonistki. Choć czuje pociąg do Blakely, Mosby się powstrzymuje, wciąż opłakując niedawno zmarłą żonę. Próbuje również poradzić sobie z zagrożeniem ze strony „Amistad”. Alertowany przez Rawlinsa o możliwości spisku, obaj prowadzą śledztwo w konsultacji ze sobą. Podczas gdy śledztwo trwa, „Amistad” przygotowuje się do realizacji planu ataku na dostojników zgromadzonych w sali sądowej. Zwracając się do Jublio, próbują wykorzystać jego oddział „Abrahama” w swoich planach, ale on trzyma się z daleka od spiskowców. Brown próbuje również poradzić sobie ze swoim rosnącym zazdrości o romans Verity z Benjaminem i gdy konfrontuje go z nią, wyznaje miłość. Rozproszony, nie jest świadomy rosnącej niestabilności Crispusa, która zagraża ujawnieniu grupy. Mimo to to Crispus identyfikuje informatora Mosby’ego w organizacji Abraham. Zabija informatora, ale nie wcześniej niż ten udaje się wysłać do Mosby’ego zniekształcone imię, które Mosby ostatecznie rozpoznaje jako Salmon Brown. Mosby odnosi podobny sukces w swojej sprawie. Po starannym przebadaniu dokumentów decyduje się przenieść winę za porażkę na Jamesa Longstreeta, który od dawna dążył do sądu wojskowego nad Stuartem za jego czyny podczas bitwy. Z planami Davisa w gruzach i członkami sądu przygotowującymi się do oczyszczenia Stuarta z wszelkich win, prezydent Konfederacji doznaje kolejnego ciosu, gdy sam Robert E. Lee zgadza się zeznawać. Pojawienie się Lee katalizuje spiskowców z „Amistad”. Podczas gdy Lee składa zeznania w sądzie, spiskowcy wysadzają w powietrze Biały Dom Konfederacji, a jego zniszczenie przyciąga wielu strażników stacjonujących w sądzie, spodziewając się ataku na śledztwo. Słabo broniona sala sądowa jest szturmowana przez spiskowców z „Amistad”, którzy z tryumfem biorą słynnych konfederatów jako zakładników. W końcu wybucha strzelanina, w której ginie większość grupy „Amistad”, ale udaje im się zabić kilka osób, w tym Benjamina, P.G.T. Beauregarda i Stuarta, który ginie broniąc Lee – a także Rawlinsa z USA. Decydującym czynnikiem w bitwie jest nagłe pojawienie się uzbrojonego Jubilo, który postanawia wystąpić przeciwko grupie „Amistad” i zabija Solomona Browna. Ponieważ Lee przeżył, wśród zabitych przez grupę „Amistad” znalazł się oficer USA, a prominentny lokalny działacz na rzecz praw czarnych wystąpił przeciwko północnym abolicjonistom, incydent nie doprowadza do wznowienia wojny między USA a CSA, jak tego oczekiwali spiskowcy. Jednak na terytorium Konfederacji wybuchają liczne zamieszki i rozlewy krwi, a wściekłe tłumy atakują przypadkowych czarnych, a czarni działacze z „Abrahama” w niektórych miejscach skutecznie bronią się. Spotkanie Mosby’ego z Jubilo w następstwie wydarzeń daje do zrozumienia, że rząd konfederacki będzie musiał zmienić swoje podejście do ludności czarnej – nie tylko ostatecznie znosić niewolnictwo, ale także przyznać prawa obywatelskie coraz bardziej zorganizowanej i świadomej ludności czarnej. Tymczasem Verita – jedyna ocalała z grupy „Amistad” – zostaje skazana na śmierć. Z buta odrzuca sugestię Mosby’ego, by prosiła o łaskę, mówiąc mu: „Będę żywa, gdy ty będziesz prochem”, i przygotowuje się na śmierć jako męczennica, by stworzyć heroiczną mitologię dla przyszłych radykałów.


Dr Philippa Horwood w epilogu podważa relację Liz, stwierdzając, że Mike zmarł w Dziurze, a Liz była jedyną ocalałą. Brak jakichkolwiek zapisów o Martynie sugeruje, że Liz mogła go wymyślić, aby zrzucić winę za wydarzenia na kogoś innego.[sep]W angielskiej szkole z internatem pięcioro uczniów – Liz (narratorka wielu retrospekcji), Mike (główny bohater większości czasu spędzonego przez uczniów w tytułowej „dziurze”), Alex, Frankie i Geoff – zostaje zwabionych do opuszczonej piwnicy przez złośliwego dowcipnisza o imieniu Martyn. Przez trzy dni wszystko jest w porządku; spędzają czas na towarzyskich rozmowach i lepiej się poznają, ale gdy mija trzy dni i Martyna nigdzie nie widać, grupa musi zmierzyć się z możliwością, że uwięzli na zawsze. Przesunięcia w czasie do sekcji „marzennego lata” przerywają historię; są one narrowane przez Liz i ujawniają, że większość z nich wydostała się z dziury (Liz spotyka się z Alexem w jednym momencie w niezręcznej sytuacji), a Mike i Liz mieszkają teraz razem, podczas gdy Liz pisze książkę opartą na wszystkim, co wydarzyło się w Dziurze. Liz przechowuje również taśmy z wywiadami z dziewczyną o imieniu „Lisa”, która opowiada o swoim romantycznym związku z Martynem. W Dziurze stają się coraz bardziej zdesperowani w poszukiwaniu jedzenia, zaczynając zdawać sobie sprawę z faktu, że eksperyment Martyna miał na celu naprawdę bawić się w Boga z nimi wszystkimi. Mike i Liz spotykają się w nocy w małej łazience i dużo rozmawiają. W pewnym momencie Mike wydaje mu się, że widzi, jak kluczka w zamku włazu zamykającego ich w Dziurze „mruga” do niego, ale odrzuca to myśl, uznając, że ma halucynacje – przynajmniej tak mu się wydaje. Woda zostaje odcięta. Mike opowiada Liz o swoim doświadczeniu z „mrugającą” kluczką, a z tego wnioskuje, że Martyn musiał zainstalować podsłuch w głównym pomieszczeniu, ale nie w łazience, gdzie Mike i Liz rozmawiali. Liz opracowuje plan sprawdzenia ich teorii, mówiąc, jak mają szczęście, że mają światło, i obserwując, czy Martyn wyłączy prąd. Następnie sypiają ze sobą. Liz realizuje swój plan i wszystko idzie zgodnie z założeniami. Prąd zostaje wyłączony. Liz mówi innym, że jej przyjaciel wie o żarcie i jeśli ona nie wróci, on przyjdzie ich uratować. Wszyscy się cieszą, ale Mike jest podejrzliwy. Historia Lisy toczy się równolegle, za pośrednictwem taśm, które Liz nagrała z „wywiadów” przeprowadzonych z Lisą. Tego samego dnia, gdy Liz uknuła swój plan, Lisa idzie do domu Martyna i próbuje z nim zerwać. Martyn prawie jej nie słucha i w gniewie gwałci Lisę. Po tym wychodzi i podobno już nigdy nie wraca. Lisa wchodzi do jego biura, szukając go, i widzi taśmy z Dziury. Zdaje sobie sprawę ze wszystkiego, co się stało, i idzie do Dziury, ratując wszystkich. W tym momencie narracja Liz się kończy i następuje niezwykle niejednoznaczny epilog napisany przez dr Phillippę Horwood, która podważa całe zeznanie Liz, stwierdzając, że Michael („Mike”) Rollins zmarł szesnastego dnia w Dziurze, że Liz była „jedyną ocalałą” i że nie ma żadnych zapisów o niesławnym Martynie, co silnie sugeruje, że Liz wymyśliła Martyna, aby zrzucić winę na kogoś innego niż ona sama. Silnie sugeruje się również – choć nigdy tego jednoznacznie nie stwierdzono – że Liz i Lisa to ta sama osoba.