Podczas ataku Styksów Cal przeżywa, a Will wraz z towarzyszami zrzuca Limiterów do głębokiego otworu zwanego Porą. Śmiertelnie ranna Sarah Jerome poświęca ostatnie siły, by ocalić bliźniaczki Rebecca przed upadkiem w tę samą przepaść.[sep]Część 1: Wyjście z ukrycia
Historia zaczyna się od Sarah Jerome, biologicznej matki Willa, która wysiada z autobusu i pieszo udaje się do ukrytej komory wbudowanej w most w odległej, wiejskiej okolicy. Tam odbiera list, w którym stoi, że jej brat Tam nie żyje, ponieważ Will wydał go Styksom. Sarah jest pełna żalu i trudno jej uwierzyć, że jej syn jest do tego zdolny. Tymczasem Will i Chester są zachwyceni, że znów są razem, gdy Pociąg Górniczy zjeżdża w głąb Ziemi w stronę Głębin. Młodszy brat Willa, Cal, jest również z nimi. Pociąg przejeżdża przez szereg bram burzowych, a podczas ostatecznego podejścia do Stacji Górniczej trzej chłopcy zeskakują z niego. Po tym, jak uniknęli wykrycia na stacji, wędrują głębiej w Głębinach, gdzie atakują ich mięsożerne nietoperze, zmuszając ich do szukania schronienia w starym, opuszczonym domu. Wewnątrz domu znajdują dowody na to, że ojczym Willa, dr Burrows, już tam był. Sarah przybiera przebranie, dzięki czemu staje się kobietą mającą autorytet do przesłuchania szalonej pani Burrows, która obecnie przebywa w Domu Humphreya. Jednak gdy jej lęk, że Will faktycznie zabił Tama, zachmurza jej osąd, pani Burrows szybko domyśla się podstępu, zmuszając Sarah do ucieczki. Wkrótce poznaje znacznie chudsze i słabsze Bartleby'ego, który zabiera ją do kryjówki. Tam kilka dni później pojawiają się Rebecca i Styksowie i sprawiają, że ona nabiera pewności, że Will zabił Tama. Rebecca mówi jej, że wie, gdzie jest Will, i że zmusza Cala, by poszedł z nim, oraz że jeśli ona nie zareaguje szybko, Will może go też zabić. Dodatkowo: Bartleby był myśliwym Cala w Kolonii, a teraz jest jej myśliwym. W końcu wyjaśniają, że Cal i Bartleby dzielili silną więź i z powodu miłości do Cala Bartleby będzie w stanie go namierzyć wszędzie... W końcu pokazano, że dr Burrows nadal żyje. Został zaakceptowany przez dziwną, łagodną grupę ludzi zwanych Koprolitami. Niestety dla nich, specjalny oddział Styksów zwany Limiterami zabija ich. Dr Burrows, który otrzymał zapasy od Koprolitów przed przeniesieniem ich obozu w bezpieczniejsze miejsce, pakuje się i wyrusza, wędrując głębiej w Głębinach i trzymając swój notatnik przy sobie przez cały czas.

Część 2: Powrót
Sarah zostaje zabrana do swojej matki, babci Macaulay, do jej starego domu. Babcia Macaulay została przekonana przez Styksów, że Will jest odpowiedzialny za śmierć Tama, jest pełna żądzy zemsty i prosi Sarę, by wymierzyła chłopcu odwet. Sarah zostaje następnie odprowadzona do Garnizonu Styksów, gdzie odpoczywa, przechodzi szkolenie wojskowe i jest poddawana kazaniom z Księgi Katastrof. Zaniepokojeni tym, że ich zapasy żywności się kończą, Will i Chester podążają za Calem w dół do otworu w podłodze Wielkiej Równiny, gdzie Cal wchodzi do jaskini wypełnionej niezidentyfikowanymi organizmami przypominającymi rury. Gdy się potyka, Cal dotyka jednego z tych organizmów, a potem traci przytomność. Will i Chester odkrywają, że chłopiec nie oddycha, ale są zmuszeni do ucieczki z jaskini, by ocalić własne życie. Na powierzchni, w Anglii nastaje świt, a Rebecca i oddział Styksów są na dachu Admiralty Arch, z widokiem na Trafalgar Square, z koszami gołębi. Do nogi każdego ptaka przymocowana jest mała metalowa kulka, która po roztopieniu przez słońce uwolni niewielką ilość nieśmiertelnej formy wirusa, nad którym pracowali Styksowie. Sekcja kończy się, gdy Rebecca zachęca gołębie do lotu: "Latajcie, latajcie, latajcie!".

Część 3: Drake i Elliott
Po śmierci brata Will jest załamany żalem, a Chester jest coraz bardziej zaniepokojony dziwnym sposobem, w jaki się zachowuje. Niedługo potem są świadkami egzekucji grupy Koprolitów przez patrol Limiterów Styksów. Nienormalne zachowanie Willa ponownie bierze górę i prosi o gumę do żucia. Zanim ją rozpakowuje, noże zostają przyłożone do gardeł obu chłopców. Mężczyzna mówi, by zakopali gumę, a potem poszli z nimi. Nie mając innego wyjścia, jak tylko robić to, co im kazano, Will i Chester podporządkowują się tym żądaniom. Dwaj obcy przedstawiają się jako renegaci, mianowicie Drake i Elliott. Drake wkrótce uświadamia sobie, że ważne jest utrzymanie Willa przy życiu, ponieważ uważa, że Will może być przyczyną zwiększonej obecności Styksów w Głębinach, a także dlatego, że odkrywa, że Will jest synem Sarah Jerome. Przez większość czasu Elliott utrzymuje wrogi stosunek wobec chłopców, z wyjątkiem Chestera. Cal, którego Will i Chester bali się, że zginął w „cukrowej pułapce”, zostaje ożywiony przez Drake'a. Sarah przekonuje Józefa, by pozwolił jej opuścić Garnizon Styksów, aby mogła ponownie odwiedzić Rookeries, miejsce gdzie pozostawia się najbardziej zniszczonych Kolonistów na ich los, gdzie ona i jej brat Tam bawili się jako dzieci. Jednak gdy przechodzi przez ten obszar, zostaje rozpoznana i witana jako bohaterka. Gdy wychodzi z Rookeries, spotyka ją Rebecca, która mówi jej, że mają wyruszyć do Głębin Pociągiem Górniczym. Na powierzchni wirus stworzony przez naukowców Styksów został rozprzestrzeniony i sieje spustoszenie w Anglii. Objawami są kaszel i opuchnięte oczy, które bardzo utrudniają czytanie i patrzenie na przedmioty. Opryskliwą panią Burrows odwiedza mężczyzna o wyraźnym głosie, który lubi jajka na twardo, stąd przezwisk nadanych mu przez panią Burrows: „mężczyzna od jajek na twardo”. Mężczyzna od jajek na twardo mówi jej, że wszystko będzie dobrze, podczas gdy w rzeczywistości sytuacja stopniowo się pogarsza. Wkrótce umiera pewna pani L, a niedługo potem laboratorium badające wirus jest podpalone, a gdy Mężczyzna od jajek na twardo pojawia się w wiadomościach, twierdząc, że nie było przypadku podpalenia i że to eksperyment wysadził laboratorium w powietrze, zabijając pięciu naukowców, pani Burrows, która wierzy w coś przeciwnego, staje się bardzo zła.

Część 4: Wyspa
Gdy są atakowani przez Limiterów, Will oddziela się od Drake'a, Elliotta, Cala i Chestera i bez żadnego jedzenia ani światła gubi się w lawowych rurach przez kilka dni. W końcu wychodzi z lawowych rur i spotyka się z Chesterem. Tymczasem Drake i Elliott biorą Cala ze sobą i przeszukują Wielką Równinę w poszukiwaniu Willa, i trafiają w miejsce zwane Bunkrem, które wydaje się, że kiedyś służyło do hodowli Koprolitów. Jedna część Bunkra jest obecnie używana do testowania wirusa Dominion, którego Styksowie zamierzają użyć do zniszczenia dużej części populacji powierzchni. Po zasadzce Styksów Drake zostaje schwytany na zewnątrz Bunkra, podczas gdy Elliott i Cal udaje się uciec. Dwaj wracają do Willa i Chestera, a następnie Elliott prowadzi ich wszystkich na wyspę na podziemnym morzu. Elliott zabiera Willa na zwiad i odkrywają, że Drake jest torturowany. Elliott decyduje się go zabić, aby uwolnić go z jego cierpienia. Gdy wracają do obozu, Elliott łapie „nocnego kraba” na posiłek, którego Will identyfikuje jako gatunek reliktowy Anomalocaris.

Część 5: Pora
Dr Burrows natrafia na strukturę przypominającą świątynię, zbudowaną przez cywilizację czczącą słońce. Odkrywa skarbiec dużych roztoczy kurzu domowego, a następnie natrafia na ogromny, milowy otwór, do którego przypadkowo wpada. Pierwotny plan Elliott polega na zabraniu chłopców w miejsce zwane Mokradłami, gdzie rzekomo będą bezpieczni. Prowadzi ich przez tunel, ale nie minęło dużo czasu, gdy pojawia się Bartleby, a Cal jest zachwycony. Elliott strzela do zbliżającego się obcego, który okazuje się być Sarah Jerome. Will zapewnia ją, że nie zabił Tama, a następnie on i inni kontynuują drogę. Na jej naleganie, ponieważ jest zbyt poważnie ranna i tylko by ich spowalniała, Sarah zostaje w tyle. W końcu natrafiają na ogromny otwór; ten sam, do którego wpadł dr Burrows. Jest identyfikowany jako Pora, która ciągnie się jeszcze głębiej w powierzchnię Ziemi. Nie minęło dużo czasu, gdy zostają zaatakowani przez Rebeccę, i ujawnia, że nie jest jedna, ale dwie; są bliźniaczkami i na zmianę żyły w domu Willa, podszywając się pod jego młodszą siostrę. Ujawniają swój spisek, by zabić wszystkich mieszkańców powierzchni śmiertelnym wirusem zwanym Dominion, który został wydobyty z Wiecznego Miasta przez Dywizję Styksów. Bliźniaczki rozkazują Limiterom otworzyć ogień; Cal ginie w wyniku tego. Will, Elliott, Chester i Bartleby są zrzuceni do Pory przez ciężkie działa Styksów. Bliźniaczki Rebecca przypuszczają, że spadli na śmierć, i Limiterzy przerywają ogień. Sarah, która jest bliska śmierci z powodu postrzałowych ran, jest tego świadkiem. Zbiera wszystkie pozostałe siły i w szalonym pościgu na bliźniaczki Rebecca zrzuca je z sobą na krawędź Pory. Kilka dni później Drake jest pokazany na powierzchni, gdy obserwuje Kolonistę, który z kolei obserwuje panią Burrows. Jest jasne, że chce zemścić się na Styksach za śmierć Elliotta i chłopców. Książka kończy się, gdy wybiera numer telefonu i czeka na odpowiedź.


Milligan uniknął obrażeń, gdyż to major Jenkins osobiście ruszył na niebezpieczny punkt obserwacyjny, oszczędzając tego zadania Milliganowi. Zamiast postawić go przed sądem wojennym, Jenkins przychylnie przyjął zalecenia lekarza i pozwolił mu na odpoczynek za linią frontu.[sep]Włoskie przygody Milligana zaczynają się dobrze, gdy jedno z dział ich baterii zrywa szczyt wrogiego wzgórza, wprost celując w lufę. Następnego dnia ma temperaturę 103 stopnie i trafia do szpitala. Choć wypuszczają go po kilku dniach, transport powrotny do jego oddziału jest dostępny dopiero 19 października; w międzyczasie otrzymuje urlop w Neapolu i Pompejach. W przeciwnym razie jest tak znudzony, że zgłasza się na ochotnika do pracy. Broni swoich ulubionych komiksów przed żołnierzem z północy: „Gracie Fields”, prychnąłem, „jest tak śmieszna jak walec parowy przejeżdżający po dziecku”. „Musisz być bluty głupi, ona jest wariatką”. „Tak, krzyczę za każdym razem, gdy ją słyszę śpiewać”. „A kogo ty uważasz za foonych?” „W.C. Fieldsa, Braci Marx”. „Oooo?” Tamten wolał George’a Formby’ego, który „bluty umiał grać na głowie”. Wyobrażenie bezgłowego Formby’ego wypełnia Milligana radością. Groźba dezercji wysłana do majora Jenkinsa w końcu przynosi efekt w postaci ciężarówki odwożącej Milligana do oddziału. Wraca i odkrywa, że jego kolekcja pamiątek wojennych zaginęła wraz z jego łupami nazistowskimi, w tym Żelaznym Krzyżem i pornograficznymi zdjęciami zabranymi martwemu niemieckiemu żołnierzowi w Afryce. (Milligan zamierzał wysłać je matce żołnierza). Wojna stała się dla Milligana punktem zwrotnym pod względem religijnym: „Wieczorem odwiedził nas katolicki ksiądz i zapytał, czy ktoś chce się spowiadać i przyjąć Komunię Świętą. Prawie poszedłem, ale od wybuchu wojny moja wiara w Boga ucierpiała. Nie mogłem pogodzić zabijania przez obie strony, z których każda twierdziła, że jest społeczeństwem chrześcijańskim. Byłem, jak powiedziałby Gary Cooper, 'trochę pomieszany w środku'”. 5 grudnia żołnierze są kwaterowani w czteropiętrowym, wiktoriańskim gospodarstwie w stylu gotyckim, wraz z budynkami gospodarczymi. Dokładnie sprzątają, w tym podwórko tak mocno pokryte obornikiem, że gdy odsłonią bruk, farmer, który mieszkał tu od chłopca, mówi, że nie wiedział o jego istnieniu. W nocy deszcz znowu wypełnia dziedziniec obornikiem. Przed Bożym Narodzeniem żołnierze organizują przedstawienie, jednak brak środków redukuje je do nagości zamiast bardziej wyrafinowanych skeczy i muzyki – mimo zaproszenia włoskich rolników i ich żon. 27 grudnia są na urlopie w Amalfi: „Całe miejsce ma architektonyczną dojrzałość: liczne pnącza i winorośle bujnie rosną na ścianach i balkonach. Latem musi tu być zamieszanie kwiatów, a teraz jest tu zamieszanie artylerzystów, jest wyścig, gdy rzucamy się o najlepsze łóżka (jeśli w ogóle są)…”. Spośród wielu skarg Milligana i żołnierzy na majora Jenkinsa są jego słabe zdolności muzyczne, brak poczucia humoru i nieinformowanie żołnierzy o rozkazach. Na końcu książki punkt obserwacyjny znajduje się w „ryzykownej” sytuacji, a Jenkins wysłał tam na służbę wszystkich, oprócz siebie. Milligan jest wysłany tam, ale nie wraca o własnych siłach po tym, jak zostaje trafiony bombą moździerzową: „…on nas widzi! Rzucamy się na ziemię. Deszcz ich spada wokół nas. Przylegam do ziemi. Moździerze spadają na nas. Zapalę fajkę, to zrobię. Trzymam paczkę Woodbines, jest hałas jak grzmot. To prosto na moją głowę, jest wysoki pisk w uszach, na początku tracę przytomność, a potem widzę czerwień…Wiem, że jeśli tu zostaniemy, wszyscy zginęni…Zaczynam pełznąć w dół wzgórza”. Major Jenkins go krytykuje, ale Milligan nie może przestać się trząść i płakać. Jest odesłany do szpitala i „postawiony przed sądem wojennym” przez Jenkinsa, mimo zaświadczenia o zwolnieniu mówiącego: „Ten mężczyzna musi odpocząć za linią frontu przez pewien czas, aby ustabilizować swój stan”. Leki uspokajające zmieniają go w zombie. „Cały śmiech ustał”, pisze. Na razie.


W dwunastej nocy Robert odkrywa, że prawdziwe imię Liczbowego Diabła to Teplotaxl, i wyrusza z nim do Liczbowego Nieba. Tam chłopiec zapoznaje się z pojęciem liczb wyobrażeniowych oraz butelki Kleina, a także spotyka słynnych matematyków, takich jak George Cantor.[sep]Robert to młody chłopiec, który cierpi na lęk przed matematyką z powodu nudy w szkole. Doświadcza również powtarzających się snów – w tym spadania w dół po nieskończonej zjeżdżalni lub bycia pożartym przez gigantyczną rybę – ale pewnej nocy zostaje przerwany w tym śnie przez małą, diabelską istotę, która przedstawia się jako Liczbowy Diabeł. Chociaż istnieje wielu Liczbowych Diabłów (z Liczbowego Nieba), Robert zna go tylko jako Liczbowego Diabła, dopóki później w historii nie poznaje jego prawdziwego imienia, Teplotaxla. Przez dwanaście snów Liczbowy Diabeł uczy Roberta zasad matematyki. W pierwszą noc Liczbowy Diabeł pojawia się przed Robertem w przeskalowanym świecie i wprowadza liczbę jeden. Następnej nocy Liczbowy Diabeł pojawia się w lesie drzew o kształcie „jedynki” i wyjaśnia konieczność istnienia zera, liczb ujemnych oraz wprowadza „skakanie”, fikcyjny termin opisujący potęgowanie. Trzeciej nocy Liczbowy Diabeł zabiera Roberta do jaskini i ujawnia, że liczby primadonna (liczby pierwsze) można podzielić tylko przez siebie same i jeden bez reszty. Później, czwartej nocy, Liczbowy Diabeł uczy Roberta o „rzepach”, kolejnym fikcyjnym terminie oznaczającym pierwiastki kwadratowe, na plaży. Przez pewien czas po czwartej nocy Robert nie może znaleźć Liczbowego Diabła w swoich snach; później jednak, piątej nocy, Robert znajduje się na pustyni, gdzie Liczbowy Diabeł uczy go o liczbach trójkątnych, używając kokosów. Szóstej nocy Liczbowy Diabeł uczy Roberta o naturalnym występowaniu liczb Fibonacciego, które Liczbowy Diabeł skraca do liczb Bonacciego, licząc brązowe i białe króliki podczas ich wielokrotnego rozmnażania się. W tym śnie matka Roberta zauważa widoczną zmianę w zainteresowaniu Roberta matematyką, a Robert zaczyna kłaść się spać wcześniej, aby spotkać Liczbowego Diabła. Siódma noc prowadzi Roberta do nagiej, białej pokoju, gdzie Liczbowy Diabeł przedstawia trójkąt Pascala i wzory, które ten trójkątny układ wyświetla. Ósmej nocy Robert zostaje przeniesiony do swojej klasy w szkole. Liczbowy Diabeł układa kolegów Roberta na różne sposoby, uczy go o permutacjach oraz o tym, co Liczbowy Diabeł nazywa liczbami „wrrr” (silniami). Dziewiątej nocy Robert śni, że leży w łóżku, cierpiąc na grypę, gdy obok niego pojawia się Liczbowy Diabeł. Liczbowy Diabeł uczy Roberta o liczbach naturalnych, które Liczbowy Diabeł nazywa liczbami zwyczajnymi, niezwykłych właściwościach nieskończoności oraz szeregach nieskończonych. Robert znajduje się na biegunie północnym, gdzie Liczbowy Diabeł wprowadza liczby niewymierne (liczby nierozsądne), a także aspekty geometrii euklidesowej, takie jak wierzchołki (kropki) i krawędzie (linie). Do jedenastej nocy Robert wykazuje znacznie większe zainteresowanie matematyką, ale kwestionuje jej ważność, na co Liczbowy Diabeł wprowadza koncepcję dowodów matematycznych, kończąc na pokazaniu Robertowi skomplikowanego dowodu podstawowej arytmetyki. Dwunastej nocy Robert i Liczbowy Diabeł otrzymują zaproszenie (w którym Liczbowy Diabeł jest nazwany Teplotaxlem) do Liczbowego Nieba, ponieważ czas Roberta z Liczbowym Diabłem dobiegł końca. W Liczbowym Niebie Robert dowiaduje się o liczbach urojonych, które Teplotaxl opisuje jako liczby wyobrażeniowe, a także o butelce Kleina. Przechodząc przez Liczbowe Niebo, Teplotaxl przedstawia Roberta różnym słynnym matematykom, takim jak Fibonacci, którego Teplotaxl nazywa Bonaccim, oraz George’owi Cantorowi, czyli Profesorowi Singerowi. Książka kończy się sceną, w której Robert na lekcji wykorzystuje swoją nowo zdobytą wiedzę matematyczną.


Lemuel zabija podczas wycieczki na wyspę dwóch marynarzy towarzyszących Lady Pedal, Ernesta i Maurycego. Po morderstwach grupa pacjentów i opiekun dryfują nocą po zatoce, a opowieść kończy się sceną z zakrwawioną siekierą w dłoni Lemuela.[sep]Malone to stary człowiek, który leży nagi w łóżku w zakładzie psychiatrycznym lub szpitalu – nie jest pewien, który to dokładnie. Większość jego rzeczy osobistych mu zabrano, choć niektóre zatrzymał, a w szczególności zeszyt, kapelusz bez rond i ołówek. Przeplata opis własnej sytuacji z historią chłopca o imieniu Sapo. Gdy w opowieści dochodzi do momentu, w którym Sapo staje się mężczyzną, zmienia jego imię na Macmann, uważając Sapo za nazwisko komiczne. Niebawem Malone przyznaje się do zabicia sześciu mężczyzn, ale wydaje się, że nie robi z tego wielkiej sprawy – szczególnie w przypadku ostatniego, całkowitego obcego, którego podciął brzytwą wzdłuż szyi. W końcu Macmann potyka się w błocie i zostaje przewieziony do zakładu o nazwie Świętego Jana Bożego. Tam przydzielają mu opiekunkę – starszą kobietę o pełnych ustach, imieniem Moll, z krzyżami z kości na każdym uchu, symbolizującymi dwóch złoczyńców ukrzyżowanych wraz z Jezusem w Wielki Piątek, oraz krucyfiktem wyrytym na zębie, przedstawiającym Jezusa. Dwójka w końcu zaczyna nieporadny romans, ale po pewnym czasie ona nie wraca, a on dowiaduje się, że zmarła. Nowa pielęgniarka to mężczyzna o imieniu Lemuel, a między nimi dwoma istnieje wrogość. Macmann (a czasem Malone przechodzi na pierwszą osobę) ma problem z kijem, którego używa, by sięgać przedmioty, i Lemuel mu go zabiera. Pod koniec powieści Lemuel dostaje zadanie zabrać swoją grupę pięciu pacjentów na wycieczkę na pobliską wyspę za pieniądze ofiarowane przez pewną damę, Lady Pedal. Jego pięciu pacjentów to Macmann i czterech inni. Malone opisuje ich jako: młodego mężczyznę, Sasona („choć był daleki od bycia kimkolwiek takim”), drobnego, chudego mężczyznę z parasolem oraz „przysadzistego olbrzyma z brodą”. Lemuel prosi kucharza w zakładzie o „zupę wycieczkową” – regularnie serwowany bulion, ale z kawałkiem tłustego boczku dla wzmocnienia organizmu – choć po otrzymaniu zupy odsysa z każdego kawałka boczku sok i tłuszcz, zanim zrzuca go z powrotem do zupy. Lemuel wyprowadza swoją grupę na taras, gdzie witają ich powóz prowadzony przez woźnicę oraz Lady Pedal wraz z dwoma kolosami w mundurach marynarskich, Ernestem i Maurycym. Opuszczają teren Świętego Jana i płyną łodzią na wyspę, by piknikować i oglądać ruiny druidów. Lady Pedal każe Maurycemu zostać przy łodzi, podczas gdy ona i Ernest wysiadają z łodzi, by szukać miejsca na piknik. Brodaty olbrzym odmawia opuszczenia łodzi, nie zostawiając miejsca Sasowi, by ten mógł z kolei zejść na ląd. Gdy Lady Pedal i Ernest znikają z oczu, Lemuel zabija Maurycego od tyłu siekierą. Ernest wraca po nich, a Lemuel zabija też go, ku uciesze Sasona. Gdy Lady Pedal to widzi, traci przytomność, upada i przy tym łamie kość. Malone jako narrator nie jest pewien, którą kość, choć przypuszcza, że Lady Pedal złamała biodro. Lemuel każe innym wrócić do łodzi. Jest już noc, a sześciu dryfuje daleko na zatoce. Powieść kończy się obrazem Lemuela trzymającego w górze zakrwawioną siekierę. Malone pisze, że Lemuel nie uderzy już nikogo nią ani niczym innym, podczas gdy ostatnie zdanie rozpada się na semantycznie otwarte fragmenty: Większość tekstu książki ma jednak charakter obserwacyjny i dotyczy drobiazgów egzystencji Malone’a w jego celi, takich jak upuszczanie ołówka czy malejąca ilość ołówka do pisania. Myśli o zjeżdżaniu w dół po schodach w swoim łóżku, filozoficzne obserwacje i przypuszczenia stanowią duże bloki tekstu i są zapisywane jako dygresje względem historii, którą Malone zamierza opowiedzieć. Kilka razy odnosi się do listy wcześniejszych bohaterów Becketta: Murphy’ego, Merciera i Camiera, Molloya i Morana.


Ry Oyu przekonał prezydenta Hexamonu do ponownego otwarcia Drogi, mimo że obywatele domagali się jej natychmiastowego zniszczenia. W rezultacie Droga nie uległa rozpadowi, a Jartowie nie przetransmitowali zgromadzonych danych do Ostatecznego Umysłu.[sep]W „Eon” Miasto Osi rozpadło się na dwie części: jedna grupa Naderitów i niektórzy Geszelowie zabrali swą część miasta z Drogi i przez Thistledown na orbitę wokół Ziemi; przez następne trzydzieści lat pomagali ocalałej ludzkości wyleczyć rany i odbudować się po dewastacyjnych skutkach Śmierci. Ten wysiłek nadwyręża ich zasoby oraz rząd Hexamonu. Z upływem czasu rośnie nacisk, by Korzenowski ponownie otworzył Drogę. Po pierwsze, by dowiedzieć się, co stało się z od dawna rozdzielonymi braćmi Geszelami (którzy zabrali swą część Miasta Osi w dół Drogi z prędkością bliską prędkości światła). Po drugie, by skorzystać z komercyjnych zalet Drogi (mimo bardzo realnego ryzyka, że Jartowie będą czekać po drugiej stronie). Na równoległej Ziemi, znanej jako Gaja, matematyczka Patricia Vasquez (główna bohaterka „Eon”) umiera ze starości; nigdy nie znalazła własnej Ziemi, na której nie doszło do Śmierci a jej bliscy wciąż żyli, lecz pozostała na tej, którą odkryła (w której Aleksander Wielki nie zmarł młodo i jego imperium nie rozpadło się po jego śmierci). Przekazuje swoje pozaziemskie artefakty technologiczne wnuczce, Rhicie, która zdaje się odziedziczyć jej talenty. Rhita wyprowadza się z akademickiego instytutu „Hypateion” (nawiązanie do Hypatii), który założyła Patricia, i udaje się do wersji Aleksandrii na tym świecie. Obojczyk Patricii twierdzi, że na tej Gai otwarto testową bramę i że można ją powiększyć. Ser Olmy jest rozproszony przez trzy zmartwienia: wzrost syna, perspektywę ponownego otwarcia Drogi (co uważa za nieuniknione) wraz z towarzyszącymi temu konsekwencjami oraz objawienie starego przyjaciela, że jednym z najgłębszych tajemnic Hexamonu był schwytany Jart, którego ciało zginęło w procesie, ale umysł został przesłany do pamięci komputera. Jego mentalność była tak obca i potężna, że przejmowała kontrolę lub zabijała wielu badaczy próbujących się z nim połączyć i go badać, więc został ukryty głęboko w Kamieniu. Badając Jarta, Olmy zaczyna wierzyć, że Jart został schwytany celowo, że był w rzeczywistości koniem trojańskim. Jart zdradza fragmenty informacji o cywilizacji Jartów: w istocie są to hierarchiczna metacywilizacja, która bezwzględnie się modyfikuje, próbując wchłonąć wszystkie użyteczne inteligencje i sposoby myślenia, z jakimi się spotyka, w służbie ostatecznego celu Jartów – przesłania wszystkich możliwych do zebrania danych do „dowództwa potomków”. Olmy bada dalej i odkrywa, że dowództwo potomków to nazwa Jartów dla tego, co oni znają jako „Ostateczny Umysł” – koncepcja Teilharda (lub Tiplera) ostatecznej inteligencji, która powstanie na końcu wszechświata, gdy wszystkie inteligencje połączą się w jedną transcendentną intelektualnie istotę, która będzie w istocie bogiem. Olmy niedocenia Jarta, a ten zaczyna powoli przejmować kontrolę nad jego ciałem i umysłem. Jego pierwotna misja, powierzona mu setki lat temu, polegała na sabotażu i przesłaniu świeżo zdobytej wiedzy o ludzkości z powrotem do obecnego dowództwa, ale przyjazd Pawła Mirskiego zmienia wszystko. Paweł Mirsky zdecydował się pójść z Geszelami w dół Drogi ponad trzydzieści lat temu, po czym Droga została odcięta. Powrót powinien być dla niego niemożliwy, a jednak pewnego dnia cicho pojawia się na Ziemi, by przekazać pilną wiadomość. Rzeczywiście podróżował w dół Drogi, gdy została odcięta wraz z tą częścią Miasta Osi, i on oraz jego obywatele podróżowali przez setki lat i miliardy kilometrów; po drogu rozwijali się i radykalnie zmieniali. Na końcu Drogi znajdował się skończony, ale nieograniczony kocioł przestrzeni i energii – mały proto-wszechświat. Przekształcili się w niewypowiedziane istoty z energii, aby przetrwać przejście. Stali się jak bogowie dla tego miejsca, i przez pewien czas ich tworzenie szło dobrze. Ale zaczęło to korodować i zapadać się bez konfliktu i kontrastu między twórcami, zagrażając pociągnięciu potencjalnych bogów w dół. Ale zostali uratowani przez Ostateczny Umysł tego wszechświata, który zlitował się nad nimi i uwolnił ich z Drogi. Ostateczny Umysł nie jest jednak wszechwiedzący ani wszechmogący, a wiele wielkich przedsięwzięć jest powstrzymywanych i frustrowanych przez przedwczesne osiągnięcie, jakim jest Droga. Mirsky został zrekonstruowany z tego, w co się przemienił, i odesłany w czasie, by przekonać Hexamon do nakazania ponownego otwarcia Drogi – i jej zniszczenia. na Gai Rhita przekonuje starzejącą się królową do poparcia jej tak, jak królowa wspierała Patricię. Ich wyprawa wyrusza do miejsca testowej bramy gdzieś w barbarzyńskich głębiach Azji Środkowej w ostatnim momencie, gdyż królowa zostaje obalona podczas ich podróży. Obojczyk Rhity udaje się powiększyć testową bramę do użytecznego rozmiaru, ale ostrzega ją, że ten, kto pierwotnie otworzył bramę, nie był człowiekiem. Tę noc Jartowie masowo przybywają na Gaję. Zaczynają ogromne zadanie przechowywania i digitalizowania wszystkich danych i form życia na Gai, aby przesłać je w dół do dowództwa potomków. Świadomość Rhity jest dla Jartów szczególnym zainteresowaniem, zwłaszcza to, co wie o Patricii. W międzyczasie na właściwej Ziemi osiągnięto konsensus w sprawie ponownego otwarcia Drogi, ale nie jej zniszczenia. Mirsky znika. Pojawia się inna istota, której tam nie powinno być, Ry Oyu, były otwieracz bram dla Gildii Bram. Namawia prezydenta Hexamonu do tajnego nakazania Korzenowskiemu zniszczenia Drogi niezależnie od decyzji obywateli. Odrzut niszczy Kamień. Ry Oyu, Korzenowski, Ser Olmy (który spiskował w celu zniszczenia) oraz Jart kontrolującego Olmy, uciekają przed zniszczeniem Drogi i docierają do stacji obronnej Jartów znajdującej się nad Gają. Jartowie szanują życzenia Ry Oyu jako przedstawiciela dowództwa potomków i przed śmiercią Drogi przesyłają swoje zgromadzone dane w jednej niesamowicie długiej fluktuacji wzdłuż osobliwości/wady Drogi do Ostatecznego Umysłu. Korzenowski sam poddaje się digitalizacji i jest wysłany z transmisją. Olmy zostaje wysadzony na planecie macierzystej Frantów, cywilizacji zbiorowego umysłu, którą lubi. Ry Oyu uwalnia umysł Rhity; jej świadomość daje Ry Oyu ostatni fragment danych potrzebnych do zrekonstruowania Patricii Vasquez. Ry Oyu zamierza odkupić swoją porażkę w niewłaściwym instruowaniu Patricii, gdy ta próbowała otworzyć bramę powrotną do domu w „Eon”; poprawnie otwiera bramę i w samych ostatnich chwilach przed całkowitym rozpadem Drogi wokół niego, ostatecznie odsyła ją do domu na Ziemię, na której nie doszło do Śmierci. Rhita również wraca na Gaję, na Gaję, w której nigdy nie otworzyła testowej bramy i na której Jartowie nie najechali. A Paweł Mirsky, wciąż niezadowolony, wraca na początek wszechświata, by być świadkiem wszystkich interesujących wydarzeń między tamtym momentem a Ostatecznym Umysłem, do którego wróci i złoży raport.


Lina i Doon nie znajdują podziemnej rzeki ani łodzi, przez co nie udaje im się wydostać się z miasta na powierzchnię. W konsekwencji nigdy nie odkrywają, że przez cały czas mieszkali pod ziemią, co pozostaje dla nich tajemnicą.[sep]Nieznani architekci, zwani „Budowniczymi”, zaprojektowali podziemne miasto z zapasami, które miały pozwolić jego mieszkańcom na przetrwanie przez 200 lat. W tym czasie Ziemia miała być niebezpieczna (z powodu wojny), a później niezdatna do zamieszkania z nieokreślonego powodu, choć prequel książki, „Prorok z Yonwood”, wskazuje, że przyczyną ta była wyniszczająca wojna nuklearna. Po ukończeniu miasta Budowniczy przekazali pierwszemu burmistrzowi zamknięte pudełko, które miało być przekazywane z jednego burmistrza na następnego. Nieznane burmistrzom, którzy mieli je przekazywać dalej, pudełko zostało ustawione tak, aby otworzyć się po 200 latach i dostarczyć mieszkańcom miasta instrukcje, jak wrócić na powierzchnię. Przez kilka pokoleń pudełko jest wiernie przekazywane z jednego burmistrza na następnego, aż do siódmego burmistrza, który mając nadzieję, że pudełko może zawierać lekarstwo na śmiertelny kaszel zarażający wówczas wielu mieszkańców miasta, zabiera pudełko do domu i próbuje je siłowo otworzyć. Nie udaje mu się to, a umiera przed możliwością zwrócenia pudełka na właściwe miejsce lub poinformowania kogokolwiek o jego znaczeniu. Akcja przenosi się do roku 245, w którym miasto zaczyna brakować zapasów, a ogromny generator zapewniający światło i energię dla miasta jest na ostatnich nogach. Podczas uroczystości ukończenia szkoły, na której młodzi ludzie otrzymują przydziały pracy, Lina Mayfleet niestety otrzymuje pracę „Robotnika przy Rurociągach”, podczas gdy Doon Harrow musi zostać „Posłańcem.” Oboje są niezadowoleni ze swoich przydziałów i postanawiają wymienić się pracami. W domu babcia Liny znajduje stary kawałek papieru, który uratowała z wnętrza pudełka. Nieświadoma tego, jest to pudełko przekazywane z burmistrza na burmistrza. Obecnie wielu ludzi, zwanych „wierzącymi”, wierzy, że Budowniczy wrócą i poprowadzą mieszkańców Ember z miasta. Lina próbuje odcyfrować list, ale jej mała siostra, Poppy, pogryzła go, więc list ma dziury i jest podarty. W końcu prosi Doona i inne osoby o pomoc w rekonstrukcji listu. Po wielu próbach i błędach zdają sobie sprawę, że są to instrukcje od Budowniczych, jak opuścić miasto, i próbują znaleźć wyjście. Wkrótce znajdują podziemną rzekę, gdzie odkrywają łodzie przeznaczone do użytku przez społeczność. Wyruszają w dziką podróż łodzią i gdy łódź wreszcie się zatrzymuje, znajdują stary dziennik wyjaśniający historię Ember. Budowniczy postanowili ocalić 100 dorosłych i 100 dzieci, aby zapewnić przetrwanie ludzkości. Po znalezieniu dziennika stają przed bardzo stromym wejściem, które zajmuje im kilka godzin, ale gdy docierają na szczyt, odkrywają świat zewnętrzny i dzięki serii zdarzeń znajdują jaskinię prowadzącą do klifu, z którego widać miasto milę niżej. W scenie przypominającej Alegorię jaskini Platona są w szoku, widząc przytłumione, migoczące światła miasta pod sobą; nie wiedzieli, że żyją pod ziemią. Rzucają kamień związanym z instrukcjami w dół do miasta w nadziei, że mieszkańcy Ember uciekną. Powieść kończy się sceną, w której pani Murdo, opiekunka Liny (lub Loris Harrow w filmie), znajduje notatkę.


Vlad i Kiera ustalają, że Fyres został zamordowany przez Jhereg, a rząd tuszuje ten fakt dla utrzymania stabilności finansowej Imperium. Vlad zawiera układ z agentem cesarskim, który w zamian za eliminację architekta spisku dostarcza akt własności domu Matki.[sep]Złodziejka Kiera wysyła list do odseparowanej żony Vlada, Cawti, proponując spotkanie i opowiedzenie jej o najnowszych przygodach Vlada. W zamian za niepowiadomienie Vlada o niektórych sekretach Cawti, Kiera nalega na pewne zatajenia w swojej historii. Reszta powieści to relacja Kiera, pozornie bez pominięć, których dokonuje wobec Cawti. Vlad kontaktuje się z Kierą z miasta Northport i prosi ją o przysługę: włam się do posiadłości zmarłego biznesmena z klanu Orca, Fyresa, i zabierz wszystkie znalezione dokumenty. Zgadza się pod warunkiem, że wyjaśni jej dlaczego. Mówi jej, że pojechał do Northport, aby znaleźć uzdrowiciela dla Savna, chłopca z klanu Teckla, którego umysł został uszkodzony podczas wydarzeń opisanych w „Athyra”. Miejscowa uzdrowicielka, którą Vlad nazywa „Matką”, ponieważ nie potrafi wymówić jej imienia, zgadza się pomóc Savnowi, jeśli Vlad pomoże jej rozwiązać jej problem: jest eksmitowana z jej domku. Vlad przedziera się przez labirynt dokumentów biznesowych, odkrywając, że ziemia Matki ostatecznie należy do Fyresa, który zmarł zaledwie tydzień temu na swoim jachcie. Kiera zgadza się pomóc Vladowi i dokonuje włamania. Następnie udaje się do swojego lokalnego kontaktu w Organizacji Jhereg, Stony’ego, i wyciąga od niego informacje. Mówi jej, że imperium Fyresa było iluzją pożyczek i oszustw. Co więcej, jego śmierć zrujnowała wiele firm, banków, a nawet niektóre syndykaty przestępcze Jhereg, powodując upadek większości z nich. Zamknięcie banków zniszczyło wielu obywateli, w tym Matkę. Vlad zaczyna podejrzewać błyskawiczne śledztwo cesarskie, które uznało śmierć Fyresa za wypadek. Przebiera się za Dragaeranina i zaczyna przesłuchiwać krewnych Fyresa oraz cesarskich śledczych. Szybko ustala, że trwa tuszowanie przez co najmniej jedną tajną agencję cesarską. Kiera przeprowadza kilka włamań i ustala, że cesarski minister skarbu jest również zaangażowany. Podczas tych śledztw Matka robi postępy z Savnem, który zaczyna bardziej reagować na otaczających go ludzi. Śledztwo Vlada i Kierry zwraca uwagę spiskowców, w tym Vonnith, która była odpowiedzialna za zamknięcie banku Matki. Za pomocą Vonnith Vlad wpada w zasadzkę zastawioną przez Stony’ego, który dowiedział się o prawdziwej tożsamości Vlada jako znanego uciekiniera przed zabójcami Organizacji Jhereg. Dzięki pomocy Loiosha Vlad zabija Stony’ego i ucieka. Vlad i Kiera wykorzystują te wydarzenia, aby połączyć fakty: Fyres został zamordowany przez Jhereg z zemsty, a jego śmierć pozwoliła małej grupie spiskowców na ogromne zyski, podczas gdy rząd tuszuje zamach, aby utrzymać stabilność finansową całego Imperium. Vlad przedstawia zakres spisku jednemu z agentów cesarskich, którego szef został zabity przez jednego ze spiskowców. W zamian za zabójstwo przez Vlada architekta zamachu na jego szefa, agent zgadza się zdobyć akt własności domu Matki od Vonnith. Z tymi wyjątkami spiskowcom pozwoli się na sukces. Pożyczki Jhereg ochronią większość obywateli przed całkowitym bankructwem, a rynek przetrwa. Gdy wszystko jest wyjaśnione, Kiera konfrontuje Vlada z kilkoma jego działaniami w trakcie śledztwa, a Vlad przyznaje, że zna sekret Kierę. Powołując się na kilka przypadków, w których zmieniał się sposób mówienia Kieriej, a ona wykazywała większą wiedzę o ezoterycznej historii wojskowej, niż można by się spodziewać, Vlad ujawnia, że Kiera jest w rzeczywistości alternatywną tożsamością Sethry Lavode, najpotężniejszej czarownicy na świecie. Kiera przyznaje się do prawdy, ale cieszy się z faktu, że Vlad, będąc jedyną osobą, która zna zarówno Sethrę, jak i Kierę, miał możliwość odkrycia jej sekretu. Jednym z zatajeń Kierey w jej opowieści dla Cawti wydaje się być to ostateczne objawienie. Pewien czas po zakończeniu swojej opowieści Kiera wysyła kolejny list do Cawti, przekazując jej najlepsze życzenia. Składa również komplement dziecku Cawti, Vladowi Noratharowi, którego istnienie jest najwyraźniej jednym z sekretów Cawti.


Ashlar opowiada Rowan i Michaelowi historię Taltos, którzy uciekli z wulkanicznej wyspy i osiedlili się w Szkocji. Jego ludzie stali się Piktami i przyjęli chrześcijaństwo pod wpływem świętego Kolumby.[sep]Gdy trylogia trwa, czytelnik poznaje Ashlara, założyciela multimilionowej korporacji zabawkarskiej z siedzibą w Nowym Jorku – i Taltosa, być może ostatniego z jego gatunku na ziemi. Gdy cicho rozmyśla o swoim długim życiu, otrzymuje telefon od przyjaciela imieniem Samuel. W dolinie Donnelaith widziano samca Taltosa, a ktoś posiada informacje o tym samcu. Ashlar jest wstrząśnięty, ponieważ nie widział nikogo ze swojego gatunku od wieków i natychmiast leci do Londynu, by spotkać się z przyjacielem. Co do Rowan Mayfair, po pogrzebie córki, Taltos Emaleth, wpada w stan półkatatonii. Chodzi, kąpie się, je, ale nie mówi i nie reaguje na otoczenie. Jej mąż Michael Curry i adoptowana spadkobierczyni Mona martwią się o nią i błagają, by mówiła. Odwiedzająca kuzynka o imieniu Mary Jane rzuca okiem na Rowan i oświadcza, że ona wciąż jest tam i że znowu zacznie mówić we własnym czasie. I tak też się dzieje tego samego popołudnia, gdy dowiadujemy się, że jej drogi przyjaciel, Aaron Lightner, ekskomunikowany uczony Talamasca, który niedawno wstąpił w związek małżeński z rodziną, został celowo przejechany przez samochód. Natychmiast udaje się do kostnicy, zabierając ze sobą Monę. Po pożegnaniu się z nim, planuje z Michaelem wyjazd do Londynu, by zemścić się na Talamasca, których uważa za odpowiedzialnych za śmierć przyjaciela. Mona odkrywa, że jest w ciąży z Michaelem i po otrzymaniu błogosławieństwa od Rowan, w ekstazie dzieli się nowiną z rodziną. Michael i Rowan wyruszają do Londynu, by spotkać się z Jurim Stefanem, uczniem i przyjacielem Aarona, który również został ekskomunikowany przez Talamasca. Dzięki Yuriemu poznają Taltosa Ashlara i jego przyjaciela Samuela, który jest jednym z Małych Ludzi z Donnelaith (stworzeń przypominających krasnoludów, którymi są Taltos, którzy nigdy nie byli karmieni mlekiem matki – co powoduje ich karłowatość). Ashlar do tej pory zabił Przełożonego Generalnego Talamasca, Antona Marcusa, za jego udział w śmierci Aarona. Porywają Stuarta Gordona, starszego członka, który również miał rękę w tej śmierci i tajemniczych wydarzeniach ostatnich czasów. Dzięki niemu odkrywamy, że on i dwaj jego uczniowie uknuli spisek, by zjednoczyć Lashera z żeńskim Taltosem, którego posiadają, aby mogli być świadkami narodzin Taltosa. Aby upewnić się, że Aaron i Yuri niczego nie podejrzeli, uczniowie, Marklin i Tommy, wysyłali do nich fałszywe komunikaty, które – jak wierzyli – pochodziły od Starszych, rządzącej siły stojącej za Talamasca. Gdy Aaron i Yuri wciąż interferowali, Starszy „ekskomunikowali” parę. Stuart jest zmuszony zaprowadzić grupę na wieś, gdzie trzyma żeńskiego Taltosa. Ashlar spotka się twarzą w twarz z tą kobietą, co ekscytuje Stuarta, który żąda, by spłodzili dziecko. Ashlar obejmuje kobietę, o imieniu Tessa, i informuje Stuarta, że nie jest ona w stanie urodzić żadnych dzieci. Wskazuje, że każdy pasmo jej włosów jest białe, co wskazuje na jej podeszły wiek i niezdolność do poczęcia. To łamie serce Stuarta. I po wreszcie poznaniu, co się działo, Ashlar postanawia zabić Stuarta za wszystkie kłopoty, które spowodował: zabijanie ludzi w celu osiągnięcia swoich celów. Ale Rowan wyprzedza go, używając swoich silnych zdolności telepatycznych, by wywołać udar. Yuri zabiera Tessę do Talamasca, którzy teraz wiedzą, co się działo. Witają Tessę z otwartymi ramionami i karzą Marklina i Tommy'ego za ich zdradę, grzebiąc ich żywcem. Tymczasem Mona odkryła, że dziecko, które nosi, to Taltos, samica o imieniu Morrigan. Ucieka z Mary Jane do Fontevrault, starej plantacji zatopionej w bagnach, która była własnością oddzielnej gałęzi rodziny Mayfair od pokoleń. Tam babcia Mary Jane, Dolly Jean, pomaga przy porodzie nowego Taltosa, który jest wierną kopią, choć wyższą wersją swojej matki. Mona wtedy i tam ogłasza Morrigan Spadkobierczynią Dziedzictwa Mayfair, i ona oraz Mary Jane planują przyszłość na wypadek, gdyby Rowan i Michael próbowali zabić Morrigan. Ashlar zabiera Rowan i Michaela ze sobą do Nowego Jorku i opowiada im historię swojego długiego życia; jak Taltos niegdyś rozkwitli na tropikalnej wyspie na północ od Wysp Brytyjskich, która najwyraźniej była półaktywnym wulkanem. Byli tam od „Czasu Przed Księżycem” (krótko wspomnianym przez wampira Maharet w „Królowej Przeklętych”, trzeciej części „Kronik Wampirów” Anne Rice) i żyli niewinnie i spokojnie, dopóki ziemia nie zaczęła przesuwać się im pod nogami. Woda stała się zbyt gorąca, a zwierzęta padały. Plemieniu udaje się uciec w czasie i ucieka na południe do gorzkiego zimna Szkocji. Stamtąd widzą wyspę, jak tonie w morzu. Radzą sobie w nowym domu, stając się łowcami-zbieraczami i okazjonalnie dostrzegając wczesnych ludzi, których trzymali czasami jako zwierzęta domowe. Rozdzielają się na różne plemiona, a największe z nich, prowadzone przez Ashlara, udaje się na południe do Somerset, gdzie się osiedlają. Ich pokój jest często zakłócany przez celtyckie najazdy na ziemię. Aby przystosować się i żyć spokojnie wśród ludzi, stają się Piktami, a Ashlar ich królem. Gdy chrześcijaństwo przychodzi do nich w postaci świętego Kolumby, Ashlar nawraca się wraz z ponad połową swojego plemienia. Ale dochodzi do konfliktu między chrześcijanami a niechrześcijanami i wybucha wojna. Wkrótce zostaje tylko pięciu samców Taltos i wszyscy stają się kapłanami, w tym Ashlar. Kilka lat później próbuje opowiedzieć swoją historię współbratu kapłanowi, ale ten tylko się śmieje i mówi, że historia to bluźnierstwo. Ashlar jest rozczarowany i udaje się na pielgrzymkę, opuszczając Donnelaith na zawsze. Tak kończy się jego historia. Rowan i Michael wracają do Nowego Orleanu, gdzie Michael jest przedstawiony swojej córce, Morrigan. On i Rowan akceptują decyzję Mony o uczynieniu Morrigan Spadkobierczynią, a Morrigan osiada, dopóki Ashlar nie wysyła prezentów do swoich nowych przyjaciół. Gdy nie otrzymuje od nich żadnej wiadomości, udaje się do domu przy First Street, by ich zobaczyć. Tam widzi tę młodą żeńską Taltos, która jest w szale. Może wyczuć zapach Ashlara na prezentach i żąda wiedzieć, gdzie może go znaleźć. Wyczuwa jego zapach na wietrze i widzi go stojącego na zewnątrz. Wybija okno i biegnie w jego ramiona, i uciekają razem. fr:Taltos it:Taltos, il ritorno nl:Taltos ru:Талтос


W 1692 roku, gdy ospa zagraża życiu Rebekkah, szesnastoletnia Florens zostaje wysłana na niebezpieczną podróż. Jej zadaniem jest odnalezienie wyzwolonego mężczyzny, który posiada wiedzę o ziołolecznictwie. Ta wyprawa staje się punktem zwrotnym w życiu młodej bohaterki.[sep]Florens, niewolnica, mieszka i pracuje na wiejskiej farmie Jacoba Vaarka w stanie Nowy Jork. Lina, Indianka i współpracownica na farmie Vaarka, w równoległej narracji opowiada, jak stała się jedną z garstki ocalałych z epidemii ospy, która zniszczyła jej plemię. Żona Vaarka, Rebekkah, opisuje opuszczenie Anglii statkiem w podróż do Nowego Świata, aby poślubić mężczyznę, którego nigdy nie widziała. Śmierć ich późniejszych dzieci jest niszcząca, a Vaark przyjmuje młodą Florens od dłużnika w nadziei, że to nowe dodanie do rodziny pomoże złagodzić samotność Rebekkah. Vaark, sam sierota i ocalały z przytułku dla ubogich, opisuje swoje podróże z Nowego Jorku do Maryland i Wirginii, komentując rolę religii w kulturze różnych kolonii oraz ich stosunek do niewolnictwa. Wszyscy ci bohaterowie są odcięci od korzeni, walcząc o przetrwanie w nowym i obcym środowisku pełnym niebezpieczeństw i chorób. Gdy ospa zagraża życiu Rebekkah w 1692 roku, szesnastoletnia już Florens jest wysłana, by odnaleźć wyzwolonego Murzyna, który posiada pewną wiedzę o ziołolecznictwie. Jej podróż jest niebezpieczna i ostatecznie staje się punktem zwrotnym w jej życiu. Morrison bada źródła rasizmu sięgające najwcześniejszych dni niewolnictwa, ukazując różnorodne praktyki religijne tamtych czasów oraz relacje między mężczyznami a kobietami we wczesnej Ameryce, które często kończyły się krzywdą kobiet. Są to ludzie „z i dla mężczyzn”, osoby, które „nigdy nie kształtują świata, świat kształtuje nas”. Gdy kobiety wędrują ku samopoznaniu, Morrison często opisuje ich postępy w biblijnym rytmie, a pod koniec tej powieści czytelnik rozumie znaczenie tytułu, „a mercy”.


Bud wyrusza w pieszą podróż do Grand Rapids, gdzie zostaje zabrany przez Hermana E. Callowaya. Mężczyzna pomaga mu dotrzeć do Lefty'ego Lewisa, który okazuje się być dziadkiem chłopca.[sep]„Bud, nie Buddy” to historia dziesięcioletniego Buda Caldwella, sieroty żyjącej w Flint w stanie Michigan w 1936 roku, w czasie Wielkiego Kryzysu. Od śmierci matki, która miała miejsce kilka lat wcześniej, Bud mieszka w sierocińcu oraz krótko w kilku rodzinach zastępczych. Wszystko, co mu po niej zostało, to worek kamieni, zdjęcie mamy z dzieciństwa oraz ulotki przedstawiające Hermana E. Callowaya i jego zespół jazzowy, Dusky Devastators of the Depression. Historia zaczyna się od umieszczenia Buda w nowej rodzinie zastępczej, Amosów, gdzie Bud szybko poznaje Todda Amosa, ich dwunastoletniego syna, który go prześladuje. Po bójce z Toddem Bud zmuszony jest spędzić noc w szopie ogrodowej, a rano mieli go odesłać z powrotem do sierocińca. W szopie zostaje użądlony przez szerszenie. Dochodzi do tego, gdy po pomyleniu gniazda z nietoperzem wampirzym uderza w nie grabiami. Po wydostaniu się z szopy Bud mści się na Toddzie, powodując, że ten moczy się w łóżku, a następnie wraz ze swoim przyjacielem Bugsem z sierocińca znajduje flintowskie Hooverville. Ich pobyt nie trwa dłużej niż do następnego ranka, kiedy to mężczyźni i chłopcy próbują wsiąść do pociągu towarowego jadącego na zachód, a w ich nieobecności Hooverville zostaje podpalone. Po tej porażce Bud postanawia odnaleźć Hermana E. Callowaya, wierząc, że mężczyzna jest jego ojcem. Z walizką w ręku Bud wyrusza w pieszą podróż 120 mil do Grand Rapids w stanie Michigan. W drodze zabiera go Lefty Lewis z Grand Rapids, jadący do Flint. Bud mówi mu, że uciekł z domu w Grand Rapids, i Lewis zgadza się odwieźć go z powrotem do Grand Rapids następnego dnia. Bud nocuje w domu córki Lewisa, a rano śniadanie zjada z Leftym, jego córką i jej dwójką dzieci. Lefty podwozi Buda do klubu, w którym występują Dusky Devastators, i Budowi udaje się przekonać zespół, by pozwolili mu zostać w ich domu, mimo niechęci Callowaya do uznania Buda za swojego syna. Zespół obejmuje Buda wspólną opieką i zabiera go ze sobą na trasę. Po ich pierwszym wspólnym koncercie Bud zauważa, że Calloway podnosi kamień i zapisuje na nim datę oraz miejsce koncertu. Gdy Bud pokazuje Callowayowi kamienie, które zachowała jego matka, Calloway oskarża go o kradzież ich ze swojego domu. Pozostali członkowie zespołu interweniują, a po dalszych pytaniach dorośli zdają sobie sprawę, że matka Buda to córka Callowaya, z którą zerwał kontakt, co czyni Buda jego od dawna zagubionym wnukiem.


Brambleclaw odmawia zabicia Gwiazdy Ognia uwięzionego w pułapce i uwalnia go, co prowadzi do walki z Jastrzębim Mrozem. W wyniku konfrontacji Brambleclaw zabija Jastrzębiego Mroza, a jego krew wpadająca do jeziora spełnia przepowiednię o rozlaniu krwi.[sep]Po ataku borsuka, który niszczy dużą część obozu PiorunClanu, Brook Where Small Fish Swim (Brook) i Stormfur, stary przyjaciele PiorunClanu, pomagają w odbudowie obozu. Bitwa nie pozostaje bez konsekwencji, ponieważ giną zarówno uzdrowicielka Cinderpelt, jak i wojownik Sootfur. Bitwa odnawia miłość Ognistego Lotu do Brambleclawa (na skutek konfliktu między nimi w poprzedniej książce), co prowadzi do kłótni kilka dni później z Ashfurem, do którego Ognisty Lot odszedł po rozstaniu z Brambleclawem. Wszystkie Klany opłakują śmierć Cinderpelt. Liścia Baszta czuje się rozdarta między żalem a poczuciem zdrady, ponieważ nie widziała Cinderpelt w szeregach GwiaździstegoClanu. Podczas wizyty przy Księżycowym Źródle, gdzie uzdrowiciele co miesiąc dzielą sny z GwiaździstymClanem, była uzdrowicielka Plamka Liścia odwiedza Liścię Basztę we śnie i pokazuje jej, że Cinderpelt odrodziła się jako Cinderkit, jedno z czterech kociąt Sorreltail, które Cinderpelt chroniła przed śmiercią. Po miesiącach oczekiwania i namowach ze strony Brambleclawa, Stormfura, nowej uzdrowicielki Liści Baszty oraz jego własnej partnerki Piaskowej Burzy, Gwiazda Ognia, przywódca PiorunClanu, wreszcie ogłasza, że jego przyjaciel i zastępca Szary Pas nie powróci po uprowadzeniu przez ludzi w „Świcie”. Kiedy sen od GwiaździstegoClanu, duchów przodków kotów, mówi Liści Baszcie, że Brambleclaw powinien zostać nowym zastępcą, Gwiazda Ognia się zgadza i mianuje Brambleclawa nowym zastępcą. Decyzja ta spotyka się z sprzeciwem, ponieważ Brambleclaw nigdy nie był mentorem ucznia, co jest wymogiem zostania zastępcą. Sprawa zostaje wyjaśniona, gdy Gwiazda Ognia ogłasza, że Brambleclaw będzie mentorem Berrykita, gdy kociak osiągnie sześć miesięcy życia, i wspomina swoim wojownikom o śnie Liści Baszty od GwiaździstegoClanu. Tygrysia Gwiazda, zły kot, który nie żyje, nadal odwiedza swoich synów (z różnych matek) Jastrzębiego Mrozu i Brambleclawa w ich snach, a gdy Brambleclaw zostaje zastępcą, Tygrysia Gwiazda ujawnia swój plan, by Brambleclaw przejął PiorunClan i WiatrClan, a Jastrzębi Mroz przejął RzekaClan i CieńClan. Brambleclaw stanowczo odrzuca ten pomysł, ale zgadza się opracować plan z Jastrzębim Mrozem po przebudzeniu. Podczas spotkania Brambleclaw słyszy kota walczącego z bólem. Znajduje Gwiazdę Ognia uwikłanego w pułapkę na lisy (drucianą sidełkę), a Jastrzębi Mroz namawia Brambleclawa, by zabił przywódcę PiorunClanu, dzięki czemu Brambleclaw mógłby zostać nowym przywódcą. Po walce ze swoimi pragnieniami Brambleclaw odmawia zabicia Gwiazdy Ognia i uwalnia go z pułapki. Ponieważ Brambleclaw zdradza plany ich ojca, Jastrzębi Mroz atakuje Brambleclawa, ale Brambleclaw zabija Jastrzębiego Mroza ostrym kijem z pułapki, zadając mu cios w szyję. Przed śmiercią Jastrzębi Mroz twierdzi wobec Brambleclawa, że wojownik PiorunClanu pomaga mu w jego planie i że ich walka się nie skończyła. Przepowiednia „Zanim nadejdzie pokój, krew rozleje krew, a jezioro zabarwi się na czerwono”, dana Liści Baszcie w wcześniejszej książce, się spełnia; ponieważ Brambleclaw i Jastrzębi Mroz są przyrodnimi braćmi, dzielą tę samą krew i są spokrewnieni, a gdy Jastrzębi Mroz osuwa się w dół do jeziora, krew wylewa się z jego szyi, czyniąc jezioro czerwonym.


Gozan kradnie klucz i zanosi go prezydentowi Al-Dallamowi, co zmusza Cooperów do desperackiego pościgu w celu dotarcia do Drzwi. Chociaż prezydent otwiera wrota jako pierwszy, ostateczne działanie Jay’a ratuje Ziemię przed uwolnieniem zła.[sep]Rodzina Cooperów, chrześcijańscy archeolodzy, zostaje zwerbowana przez prezydenta Al-Dallama, chciwego szejka ropy naftowej, by wyruszyć na dno gardła smoka, gdzie wiele innych wypraw poniosło straszną śmierć, nigdy nie rozwiązując tajemnicy tego, co czai się na dole. Rodzina Cooperów ma jednak przewagę: ich nieugięta wiara w Boga, która pozostaje niewzruszona mimo prób i wątpliwości przez całą książkę. Po przybyciu wita ich Gozan, asystent Al-Dallama, kolejny lękliwy i chciwy człowiek, który prowadzi ich do gardła smoka. Po obserwacji i kilku przerażeniach zdają sobie sprawę, że to „gardło smoka” jest niebezpieczniejsze, niż początkowo przypuszczali, ale mimo to wyruszają w dół. Napotykają trzęsienie ziemi, zjawiska paranormalne i Drzwi – masywne i ozdobne. Podczas gdy Cooperowie próbują otworzyć drzwi, ich działania są obserwowane i od czasu do czasu torpedowane przez chaldejskiego czarnoksiężnika. Oprócz starań szamana przekonania Jay’a są poddawane próbie przez Gozana, który chce „skarbu za drzwiami” tylko dla siebie. Jay pozostaje niewzruszony i staje się absolutnym wzorem chrześcijaństwa dla młodych czytelników Perettiego. Gdy Cooperowie zdają sobie sprawę, że Drzwi nie da się sforsować siłą, słyszą pogłoskę o kluczu, jedynej rzeczy, która może otworzyć te kolosalne wrota. Podczas gdy przeszukują wijący się wschodni miasto w poszukiwaniu „Ulicy Skorpiona”, miejsca gdzie znajduje się klucz, Jay i Lila zostają rozdzieleni i uprowadzeni przez pustynnego szamana. Czarownik nawraca się na chrześcijaństwo, łamiąc wszystkie klątwy na nim ciążące, i staje się sojusznikiem. Jako Strażnik Drzwi pokazuje Jayowi i Lili klucz, ale mówi im, że za drzwiami nie ma skarbu, lecz potężna demoniczna siła czekająca na uwolnienie na świat. W trakcie tej rozmowy Gozan kradnie klucz i pędzi z nim do swojego prezydenta. Zaczyna się desperacka pościg, by dotrzeć do Drzwi przed prezydentem. Uprzedza ich, ale ostatnia chwila działania Jay’a ratuje Ziemię.


Frank i Joe odkryli w starym młynie sekretny pokój, w którym znajdowały się narzędzia do produkcji fałszywych pieniędzy ukryte za drewnem kupionym za fałszywe banknoty. Bracia zdali sobie również sprawę, że koło młyńskie zostało ustawione jako urządzenie sygnalizacyjne ostrzegające osoby wewnątrz przed zbliżającymi się intruzami.[sep]Bracia Hardy dowiadują się, że sprawa fałszywych pieniędzy jest w jakiś sposób powiązana ze sprawą bezpieczeństwa narodowego, nad którą pracuje ich ojciec. Frank i Joe pomagają zapobiec śmiertelnemu wypadkowi czternastoletniego kolarza Kena Blake’a. Podczas gdy pomagają chłopcu wstać, widzą, że doręcza on kopertę Victorowi Petersowi, imieniu, które będzie coś znaczyć dla Hardych w dalszej części książki. Bracia Hardy dowiadują się, że ich przyjaciel Chet Morton został oszukany, gdy poproszono go o wydanie reszty z banknotu, który okazał się fałszywym dwudziestodolarówką; policja później potwierdza, że takie przypadki stają się coraz częstsze w ich mieście Bayport. Później Joe budzi się hukiem i widzi tajemniczą postać odjeżdżającą na rowerze od domu Hardych. Podczas badania przyczyny hałasu znajdują notatkę z napisem: „Zanieś sprawę, inaczej niebezpieczeństwo zagraża tobie i twojej rodzinie”. Bracia Hardy nie są pewni, czy to groźba odnosi się do sprawy fałszerstwa, którą badają Frank i Joe, czy do innej sprawy, którą próbuje rozwiązać ich detektywistyczny ojciec, Fenton Hardy. Bracia udają się z Chetem, który chce złożyć podanie o pracę w Elekton Controls, firmie zajmującej się rozwojem rakiet, ale dowiadują się od pana Markela, jednego z ochroniarzy Elektonu, że nie ma wolnych miejsc. Przed wyjściem zauważają rower podobny do tego, na którym jeździł Ken Blake, i który prawdopodobnie został użyty przez osobę zostawiającą groźbę. Pan Docker, pracownik konserwacyjny w Elektonie, mówi im, że Ken wykonuje drobne prace dla firmy, ale go tam nie ma w tym czasie, mimo że Joe jest pewien, że widział Kena patrzącego na nich z okna sąsiedniego starego młyna. Bracia Hardy, ich dziewczyny, Iola Morton i Callie Shaw oraz Chet wybierają się w pobliże na piknik, ale w ich stronę zostaje wystrzelona strzała z przyłączoną notatką: „Niebezpieczeństwo. Hardy, ostrzegajcie”. Bracia Hardy otrzymują w prezencie motorówkę, którą nazywają „The Sleuth”, i pokazują ją swojemu przyjacielowi, Tony'emu Prito. Tony mówi, że skład budowlany, w którym pracuje w tym lata, stał się kolejnym miejscem, gdzie przyjęto fałszywe pieniądze użyte do zapłaty za drewno przez chłopca pasującego do opisu Kena Blake’a. Bracia Hardy płyną „The Sleuth” do młyna, aby go zbadać, i zauważają, że koło młyńskie zaczyna się zatrzymywać i ruszać. Wkrótce zostają zaatakowani i pozostawieni bez paliwa w swojej nowej łodzi. Regenerują się i wracają do śledztwa, znajdując Kena, który mówi, że uważa, iż ktoś użył jego roweru tej samej nocy, kiedy Joe widział kogoś jadącego na rowerze od domu Hardych. Markel i Docker zabierają Kena, a następnie podejrzany pojazd odjeżdża z Elektonu. Później ten sam podejrzany pojazd ucieka przed wybuchem w Elektonie. Frank i Joe są przerażeni myślą, że ich ojciec jest wewnątrz płonącego budynku. Był w budynku, ale przeżył wybuch, ujawniając, że był tam, aby powstrzymać atak po zrozumieniu, że istnieje wzorzec w podobnych atakach dokonywanych na podobne firmy w Stanach Zjednoczonych. Chętni, by dowiedzieć się więcej od Kena, bracia Hardy wkrótce odkrywają, że Ken został zwolniony z Elektonu. Znajdują go w pensjonacie i wyjaśnia im, że cegły i drewno kupione za fałszywe pieniądze były używane do projektu w młynie. Frank i Joe wracają do starego młyna i zdają sobie sprawę, że koło młyńskie jest ustawione jako urządzenie sygnalizacyjne dla osób mieszkających wewnątrz; fotoelektryczne oko zatrzymuje przepływ prądu do koła. Działa to jako ostrzeżenie dla osób wewnątrz, że ktoś zbliża się do młyna. Wchodząc do młyna w czasie, gdy wiedzą, że nikogo tam nie ma, odkrywają sekretny pokój ukryty za drewnem kupionym za fałszywe pieniądze. W sekretnym pokoju znajdują narzędzia używane do produkcji fałszywych pieniędzy, ale zanim zdążą uciec, przestępcy wracają do młyna. Frank i Joe uciekają tunelem, ale zostają schwytani przez Dockera i Markela. Przybywa Victor Peters i ci trzej przestępcy ujawniają, że Docker wystrzelił strzałę w kierunku dziewczyn, a Markel użył roweru do doręczenia notatki do domu Hardych. Docker i Markel wyjaśniają również, że bez wiedzy Victora Petersa wpuszczali innego przestępcę, Paula Bluma, do Elektonu, aby zaatakować miejsce, co jest sprawą, którą badał Fenton Hardy. Blum ujawnia, że pracuje dla innych krajów, które chcą powstrzymać rozwój rakiet w Stanach Zjednoczonych. Frank i Joe wykorzystują nadarzającą się okazję i pokonują przestępców. Książka kończy się aresztowaniem wszystkich przestępców przez policję i oczekiwaniem na następną sprawę Hardych, gdy „zostali poproszeni o rozwiązanie tajemnicy zaginionych przyjaciół”.


Japońscy urzędnicy wierzą w relację Pima o zwierzętach, więc ten nie opowiada alternatywnej historii z udziałem ludzi. Ostatecznie odrzucają wersję ze zwierzętami, ponieważ udowadniają, że to ona jest fałszywa.[sep]Życie Pima jest podzielone na trzy części. W pierwszej główny bohater, Pi, jako dorosły mężczyzna wspomina swoje dzieciństwo. Otrzymał imię Piscine Molitor Patel na cześć basenu we Francji. Zmienia imię na „Pi”, gdy rozpoczyna szkołę średnią, ponieważ ma dość wyśmiewania go przydomkiem „Pissing Patel”. Jego ojciec jest właścicielem zoo w Pondicherry, co zapewnia Piemu stosunkowo dostatnie życie i pewną wiedzę o psychologii zwierząt. Pi urodził się jako hindus, ale jako czternastolatek poznaje chrześcijaństwo i islam oraz zaczyna praktykować wszystkie trzy religie, ponieważ „po prostu chce kochać Boga”. Próbuje zrozumieć Boga przez pryzmat każdej z religii i dostrzega korzyści w każdej z nich. Ostatecznie jego rodzina decyduje się sprzedać zwierzęta i przenieść się do Kanady z powodu sytuacji politycznej w Indiach. W drugiej części powieści rodzina Pima wyrusza małym japońskim statkiem do Kanady, przewożąc część zwierząt ze swojego zoo, ale kilka dni po wypłynięciu statek nagle tonie. Pi trafia do małej szalupy z bengalskim tygrysem o imieniu Richard Parker, plamistą hieną, ranną zebrą i orangutanem. Pozostali ludzie i zwierzęta na statku toną. Głodna hiena odgryza zebrze nogę i przez kilka kolejnych dni zjada ją kawałek po kawałku. Hiena zabija również orangutana. Następnie Richard Parker zabija i zjada hienę. Pi pozostaje jedynym ocalałym. Pi znajduje na łodzi zapasy żywności i wody, ale gdy zaczyna ich brakować, zaczyna łowić ryby. Pi karmi Richarda Parkera, aby tygrys go nie zjadł; chce też utrzymać tygrysa przy życiu, aby uniknąć całkowitej samotności na oceanie. Pi dba o to, by tygrys uznał go za zwierzę alfa i wstrzymał się od ataku. Pi opowiada, że po nieokreślonym czasie na morzu para natrafia na tajemniczą wyspę, która wydaje się zbudowana z jadalnych alg, na których rośnie las i żyje duża populacja surykatek. Po okresie rekonwalescencji Pi zaczyna bać się wyspy po odkryciu, że algi są drapieżne, i odchodzi z tygrysem. Łącznie Pi przeżywa 227 dni na szalupie, często będąc w połowie oszalałym z pragnienia i głodu. Szalupa dociera do wybrzeża Meksyku, a Richard Parker ucieka do poblżej dżungli, więc ratownicy znajdują tylko Pima. Trzecia część powieści to rozmowa dwóch urzędników z Departamentu Morskiego w japońskim Ministerstwie Transportu. Chcą ustalić, dlaczego statek zatonął, więc przesłuchują Pima, ale nie wierzą w jego historię. Pi wtedy opowiada podobną historię, ale tym razem bez zwierząt. Zamiast tego relacjonuje historię o ludzkiej okrucieństwie, dryfując na szalupie ze swoją matką, marynarzem z złamaną nogą i kucharzem okrętowym, który zabił marynarza i matkę Pima oraz poćwiartował ich, aby użyć jako przynętę i żywność. Podobieństwa do pierwszej historii Pima skłaniają japońskich urzędników do przekonania, że orangutan reprezentuje jego matkę, zebra reprezentuje marynarza, hiena reprezentuje kucharza, a Richard Parker to sam Pi. Pyta, czy ta nowa historia jest akceptowalna, czy powinien zmienić fragmenty, które są wciąż zbyt niewiarygodne; urzędnicy zmieniają temat z powrotem na zatonięcie statku. Po podaniu wszystkich istotnych informacji Pi pyta, którą z dwóch historii wolą. Ponieważ urzędnicy nie mogą udowodnić, która historia jest prawdziwa, a żadna nie ma związku z przyczynami katastrofy, wybierają historię ze zwierzętami. Pi dziękuje im i mówi: „tak jest też z Bogiem”.


David odkrywa, że został zrekrutowany do szkoły dla czarowników, ponieważ sam posiada magiczne zdolności. Prawda o funkcjonowaniu tej placówki musi być utrzymywana w tajemnicy przed zwykłymi ludźmi.[sep]Główny bohater, David Eliot, to dwunastoletni siódmy syn siódmego syna, okrutnie traktowany przez rodziców. Jego ojciec wybiera dla niego serię restrykcyjnych szkół z internatem, w których David nie wypada najlepiej. Po wyrzuceniu ze „szkoły ostatniej szansy” otrzymują w domu nieoczekiwane telefon z nieznanej szkoły, Groosham Grange, o której wcześniej nikt nie słyszał. Ta szkoła, położona na wyspie Skrull u wybrzeży Norfolk, szczerze zaprasza Davida do przyjęcia. Jego ojciec chwyta okazję, by jak najszybciej go wysłać, tym bardziej że miejsce wydaje się odpowiednio surowe. David musi jechać pociągiem z Liverpool Street do King’s Lynn. W pociągu spotyka dwójkę innych nowych uczniów, Jill Green i Jeffreya Josepha. Współpodróżuje z nimi wikariusz, który gra na gitarze pieśni religijne, ale gdy wspominają, że jadą do Groosham Grange, dostaje zawału serca. Garbaty o imieniu Gregor odprowadza ich do szkoły. Razem z Jill (siódmą córką siódmej córki) i Jeffreyem David spodziewa się dalszych znęcania się i zawiera z nimi pakt, że uciekną za wszelką cenę. Po przyjeździe zaczynają dostrzegać dziwne rzeczy, są zdezorientowani niewytłumaczalnymi zniknięciami, bardzo dziwnymi nauczycielami (w tym wilkołakiem i duchem), różnymi strasznymi zdarzeniami – oraz brakiem kar. Są zdeterminowani, by rozwikłać tajemnicę szkoły, ale wtedy Jeffrey zaczyna zachowywać się podejrzanie, wydając się stawać po stronie innych uczniów, a nie Davida i Jill. Davidowi udaje się przesłać wiadomość do świata zewnętrznego za pomocą notatki w butelce, ale wysłany do zbadania sprawy inspektor szkolny jest trwale „załatwiony” dzięki czarnej magii pani Windergast. Jill pomaga Davidowi uciec, ale ona sama zostaje schwytana. Wtedy David dowiaduje się, że został zrekrutowany do szkoły dla czarowników i czarownic, ponieważ sam jest czarownikiem, a kadra ma nadzieję pomóc mu odkryć pełny potencjał, tak jak robią to w przypadku innych uczniów. Wszystko to musi być utrzymane w tajemnicy przed zwykłymi ludźmi niemającymi zdolności magicznych. David musi zdecydować, czy zostanie w Groosham Grange. Jego dylemat polega na pragnieniu uniknięcia zła, ale dyrektor kusi go obietnicami, że będzie mógł nauczyć się „jak wytwarzać złoto z ołowiu, jak niszczyć wrogów jednym ruchem palców... [i] widzieć przyszłość i wykorzystywać ją dla siebie”.


Ben i Ned pomagają mieszkańcom Chapelvale odnaleźć akty własności, co pozwala uratować wioskę przed przebudową na kamieniołom i fabrykę cementu. Gdy Jon dzwoni znalezionym dzwonkiem, anioł zmusza bohaterów do opuszczenia przyjaciół i dalszej wędrówki.[sep]Historia zaczyna się od mglistego przedstawienia czternastoletniego bezimiennego chłopca, który na początku nie ma rodziców i jest niemym. Najwyraźniej ucieka przed swoim życiem jako skrzywdzone sierota i przypadkiem, jako pasażer na gapę, dostaje się na Latającego Holendra. Zostaje znaleziony i zmuszony do pracy z kucharzem, Petrosem, antagonistyczną postacią, która go znęca. Petros nadaje chłopcu imię Neb, co jest skrótem od Nabuchodonozora. Pewnego dnia, gdy załoga pije w portowym mieście Esbjerg, na statek wpada pies, z którym Neb zaprzyjaźnia się. Nadaje psu imię Dania, od kraju, w którym go znalazł. Natychmiast się zaprzyjaźniają. Dania chowa się pod workami, aż będzie bezpiecznie wyjść. Okrutny, dziki i budzący strach kapitan Vanderdecken steruje swoim statkiem w długą podróż, aby zdobyć szmaragdy od handlarza po drugiej stronie oceanu, rzekomo w Azji. Statek płynie do przylądka Ameryki Południowej, niebezpiecznego Przylądka Horn, i bezskutecznie próbuje go trzykrotnie minąć. Po trzeciej próbie kapitan Vanderdecken przeklina Pana za to, że go karze, i z nieba zstępuje anioł, przeklinając statek do wiecznego żeglowania po morzach. Anioł jednak zdaje sobie sprawę, że Nabuchodonozor i Dania nie są częścią tej zgrai, teraz nieumarłej załogi, i wyrzuca ich za burtę. Błogosławi im, mówiąc, by wędrowali po ziemi wiecznie, mądrzy i wiecznie młodzi, dając dobroć i wskazówki wszędzie, gdzie pójdą. Później wyrzuca ich na brzeg i odkrywają, że mogą komunikować się myślami. Znajduje ich i zabiera do siebie dobrotliwy pasterz o imieniu Luis, który się do nich przywiązuje, ale nie pyta o ich przeszłość. Po spędzeniu z nim kilku lat Luis ginie w burzy, próbując uratować owcę. Anioł pojawia się we śnie, mówiąc im, że muszą ruszyć w dalszą drogę przy dźwięku dzwonka, który słyszą dzwoniącego na szyi przechodzącej owcy. Neb i Dania, młodzi, ale wieczni, muszą odejść. Historia przenosi się wiele lat później. Obie postacie zmieniły swoje imiona (odwracając je); Neb to teraz Ben, a Dania to Ned. Wyraźnie żyli ze sobą przez kilka stuleci. Pewnego dnia wsiadają do pociągu, nie wiedząc, gdzie jadą, i wysiadają w wiosce Chapelvale. Spotykają panią Winn, a także chłopca o imieniu Alex i dziewczynkę o imieniu Amy. Dzieci ostrzegają ich przed bandą z Grange, grupą lokalnych chuliganów. Lider bandy, Wilf, od razu nie przepada za Benem. Razem Ben, Ned, Amy, Alex i pani Winn wyruszają na poszukiwanie skarbu, aby uratować miasteczko, które ma zostać przekształcone w kamieniołom wapienia i fabrykę cementu. Współpracują ze starym stolarzem okrętowym o imieniu Jan (który na początku uważany jest za szaleńca), mleczarzem o imieniu Will i rodziną Willa. Podążają za serią wskazówek napisanych przez przodka pani Winn, który podobno otrzymał akty własności do miasteczka. Jedna wskazówka prowadzi do skarbu (który jest artefaktem bizantyjskim) i kolejnej wskazówki, i tak dalej, aż do znalezienia trzech skarbów i wskazówek. Ostatnia wskazówka, oczywiście, jest najtrudniejsza i jest ostatnią rzeczą, która może pokazać im lokalizację akt własności do Chapelvale. Akty własności do wioski zostają znalezione, a pani Winn może rościć sobie prawo do Chapelvale jako swojej własności, aby można go było uratować. Jednak anioł pojawia się ponownie i informuje Bena i Neda, że muszą opuścić Chapelvale i swoich przyjaciół przy dźwięku dzwonka. Jon znajduje dzwonek w przytułku i jest podekscytowany odkryciem. On i Will postanawiają przetestować dzwonek. Ben i Ned biegną tak szybko, jak mogą, aby uciec przed dźwiękiem, ale jest on zbyt głośny i muszą odejść.


W wyniku wypadku samochodowego wychodzi na jaw, że Myra jest w rzeczywistości Myronem, który kończy operację korekty płci. Z powodu dostępności hormonów i odniesionych obrażeń Myron pozostaje w kobiecej postaci i zachowuje implanty piersi.[sep]Myra Breckinridge jest atrakcyjną młodą kobietą z misją. Jest miłośniczką kina ze szczególnym zainteresowaniem złotą erą Hollywood – a zwłaszcza latami czterdziestymi – oraz pismami prawdziwego krytyka filmowego Parkera Tylera. Przybywa do Akademii dla Aspirujących Młodych Aktorów i Aktorek, należącej do wuja Bucka Lonera, męża Myry, który nie żyje. Myra dostaje pracę nauczycielki, nie tylko w ramach zwykłych zajęć (z postawy i empatii), ale także, jako ukrytego programu nauczania, dominacji kobiet. Myra wybiera na swoją pierwszą ofiarę jednego z „ogierów” w Akademii, heteroseksualnego młodzieńca o imieniu Rusty Godowsky, i postanawia go odciążyć od jego pięknej dziewczyny Mary-Ann Pringle. Wabci Rusty’ego do szkolnego gabinetu lekarskiego, gdzie go znieważa, wiąże do stołu badawczego i gwałci analnie przy użyciu sztucznego penisa. Później, po tym jak odnosi obrażenia w wypadku samochodowym, wychodzi na jaw, że Myra to Myron, wciąż w trakcie operacji korekty płci; niezdolny do zdobycia hormonów, Myron powraca do męskiej postaci, a w wyniku odniesionych obrażeń zmuszony jest do usunięcia implantów piersi. Będąc teraz męskim eunuchem, Myron postanawia ustatkować się z Mary-Ann. Wątek poboczny „Myry Breckinridge” kręci się wokół postacji Letitii Van Allen, starzejącej się, wygłodniałej seksualnie łowczyni talentów, którą Myra poznaje i zaprzyjaźnia się z nią w akademii, a w której biurze znajduje się ogromne łoże, a whose perwersyjne praktyki seksualne („Te małe czułości, które dziewczyna taka jak ja ceni… zgaszony papieros na moim tyłku, solidne lanie jego wielkim, grubym, ciężkim skórzanym pasem…”) trafiły do szpitala, „częściowo sparaliżowanej”, w tym samym czasie, gdy Myra sama tam trafia pod koniec powieści. Duch czasu jest również dobrze odzwierciedlony w innym, wcześniejszym rozdziale (rozdz. 14), w którym Myra bierze udział w orgii zorganizowanej przez jednego ze studentów. Idzie tam, zamierzając być tylko obserwatorem, ale doznaje „wulgarnego wtargnięcia” ze strony członka zespołu The Four Skins, z którego czerwie perwersyjną, masochistyczną przyjemność. Na wcześniejszej, zwykłej imprezie, po „mieszaniu ginu z marihuaną”, ostatecznie wpada w „stan odurzenia” i dostaje ataku, po czym traci przytomność w łazience.


Jacen Solo atakuje stację kosmiczną Chissów, Thrago Depot, mimo że Chissowie nie planowali wznowienia konfliktu z Killikami. Celem tego działania jest sprowokowanie Hierarchii do rozpoczęcia wojny, która najprawdopodobniej doprowadzi do zniszczenia Kolonii.[sep]Rok po wydarzeniach z poprzedniej powieści Luke Skywalker, jego żona Mara, Han i Leia Organa Solo, Saba Sebatyne oraz ich podopieczni przybywają do zamieszkałego przez Killiki sektora przestrzeni kosmicznej, mgławicy Utegetu, i lądują na planecie Woteba, aby spotkać się z UnuThulem. Przechodząc przez wioskę w celu spotkania z przywódcą Kolonii, zauważają, że Killiki cierpią na jakąś dolegliwość. Gdy wszyscy spotykają się z UnuThulem, wyjaśnia on, że cierpienie, którego doświadczają, zostało nazwane „Fizz”, a jego przyczyna jest nieznana. Han i Leia wypytują UnuThula o podejrzenia Sojuszu Galaktycznego, że Killiki ukrywają piratów i przemytników w mgławicy Utegetu. W odpowiedzi przywódca Kolonii stawia zarzut, że może to dodatkowo wynikać z faktu, iż Sousz Galaktyczny celowo wybrał światy mgławicy, ponieważ zamierzał zabić Killików za pomocą Fizz za kłopoty, jakie sprawili na Qoribu. Następnie UnuThul przechodzi do innych spraw, informując wszystkich obecnych, że Gorog powrócili. Luke zgadza się zabrać Hana, C-3PO i R2-D2, aby eksplorować Wotebę w celu znalezienia i zlikwidowania trwającego zagrożenia ze strony Ciemnego Gniazda, a także potwierdzenia lub zaprzeczenia oskarżeniom Sojuszu Galaktycznego o ukrywaniu przez Killiki piratów i przemytników. Leia i Saba, wraz z próbką Fizz, zabierają Sokoła Tysiąca Lat na Ossus, aby dowiedzieć się, czym jest Fizz. Mara udaje się z Jedi z powrotem na Ossus, a po tym Luke, Han i inni kontaktują się z Alema Rar. Alema mówi Luke’owi, aby nie zwracał uwagi na Ciemne Gniazdo, a w zamian oni będą co tydzień uwalniać nowe nagrania Anakina Skywalkera i Padme Amidali z plików pamięci R2-D2. W rzeczywistości Alema i jej towarzysze z Gorog tak robią, a Luke udaje akceptację. Jednak zaraz po jej odejściu wraz z pozostałymi Gorog mówi Hanowi, że nie zamierza dotrzymać tej obietnicy. Tymczasem Jacen Solo zabiera swojego kuzyna, Bena Skywalkera, z wycieczki campingowej na Księżycu Sanktuarium Endora do Hapesu w odpowiedzi na wezwanie Tenel Ka Djo. Gdy potajemnie przybywają do pokoju Tenel Ka, odkrywają, że ma córeczkę, a jej ojcem jest Jacen. Jak się okazuje, Tenel Ka spowolniła wzrost dziecka w łonie, aby uniknąć podejrzeń co do ojcostwa dziecka. Czwórkę atakują Gorog, ale dzięki pomocy bojowego droida niańki Bena zabijają zabójców, a następnie Jacen i Tenel Ka spekulują, dlaczego Gorog byliby zainteresowani ich zaatakowaniem. Wyciągają wniosek, że to dzięki babce Tenel Ka, Ta’a Chume. Później Jacen przesłuchuje Ta’a Chume i dowiaduje się, że ona faktycznie wysłała tych Gorog, aby zabić córkę Tenel Ka. Powodem jest to, że Gorog zwrócili się do Ta’a Chume o technologię nawigacyjną, a w zamian Chume wysłała ich, aby zabiły dziecko Tenel Ka; w ten sposób Ta’a Chume mogła znaleźć sposób na odzyskanie władzy jako Królowa Matka, aby Jedi nigdy więcej nie rządził Konsorcjum Hapes. W odpowiedzi Jacen torturuje Ta’a Chume, wprowadzając ją w trwałą śpiączkę, z której nigdy się nie wybudzi. Po tym ma apokaliptyczną wizję wiecznej wojny między ludźmi, Chissami i Killikami, która ostatecznie pochłonie galaktykę. Z powrotem na Wotebie Luke, Han i inni natrafiają na gang wymieniający kredyty na przyprawy od Gorog. Wybucha bitwa między przemytnikami i Gorog a Luke’em i Hanem. Pierwsza grupa ginie w starciu, a Luke i Han odkrywają, że Fizz konsumuje ciała ich wrogów. Wracają do UnuThula, gdzie Luke wyjaśnia, że Fizz jest najprawdopodobniej czynnikiem biologicznym, który chroni środowisko Woteby przed szkodą ze strony niebezpiecznych wrogów. UnuThul dziękuje Luke’owi i Hanowi za to i daje im wykonane przez Killiki repliki X-winga, którym Luke latał w bitwie o Yavin 36 lat wcześniej, oraz Sokoła Tysiąca Lat. Następnie pojawia się Alema i bierze UnuThula oraz jego podążające za nim Killiki pod całkowitą kontrolę Ciemnego Gniazda. Killiki umieszczają Luke’a, Hana i innych w więzieniu, aby spędzili tam wystarczająco dużo czasu, aby stać się częścią umysłu ula Kolonii. Han wpada na pomysł po tym, jak orientuje się, że Killiki wysyłają swoje repliki w całej galaktyce i słusznie przypuszcza, że Jae Juun i Tarfang pracują dla nich w ten sposób. Wzywa ich, aby przybyli, a aby zabić czas, Luke odtwarza hologramiczne nagranie, które R2-D2 zrobił, gdy Anakin Skywalker, już jako Darth Vader, wykonywał Rozkaz 66 w Świątyni Jedi. Juun i Tarfang przybywają, a Han rozbija swoją replikę Sokoła Tysiąca Lat, która okazuje się przebranymi zabójcami Gorog. Zabijają zabójców i dochodzą do przerażającego wniosku, że przy fałszywych replikach przewożonych nawet do wojska Sojuszu Galaktycznego, galaktyka jest w poważnych kłopotach. W Sojuszu Galaktycznym Szef Stanu Cal Omas traci cierpliwość do postępów Nowego Zakonu Jedi w radzeniu sobie z problemem Killików, więc wykorzystuje nieobecność Luke’a w Zakonie i mianuje Corrana Horna jego tymczasowym liderem. Omas mówi Corranowi, aby powstrzymał Jedi, podczas gdy on wysyła flotę Sojuszu w celu utworzenia blokady wokół mgławicy Utegetu. Tymczasem Cilghal mówi Lei i Sabie, że Fizz był częścią eksplozji, która stworzyła mgławicę, i zainfekował każdy ze światów mgławicy tak, aby roślinność mogła kwitnąć, ale żaden inny rodzaj życia nie mógł tam długo żyć. Leia i Saba wracają wtedy do mgławicy, aby powiedzieć Killikom, że nie mogą zamieszkiwać żadnego ze światów mgławicy, ale wpadają prosto w blokadę Sojuszu. Podczas gdy Leia i Saba są schwytane, Mara pozostaje na wolności. W odpowiedzi połowa Jedi zwraca się do Kypa Durrona w próbie uratowania Luke’a i innych. Jacen wykorzystuje rozłam, aby zebrać swoich kolegów Jedi z Misji na Myrkr i Bitew pod Qoribu i zaatakować stację kosmiczną Chissów, Thrago Depot. Jacen mówi przyjaciołom, że Chissowie planują prewencyjny atak na Killików, a najazd na Thrago Depot opóźni ich inwazję na Kolonię. W rzeczywistości jednak Chissowie nie mają zamiaru wznawiać konfliktu z Killikami, a Jacen zamierza przekonać Hierarchię poprzez ten atak Jedi do rozpoczęcia wojny, która najprawdopodobniej wyeliminuje Kolonię. Atak Rycerzy Jedi na Thrago Depot przebiega pomyślnie bez ofiar z żadnej strony, gdy Kyp Durron i jego zwolennicy z Jedi udają się na blokadę Sojuszu wokół mgławicy Utegetu. Na Wotebie Luke, Han i inni, dzięki pomocy Jae Juun i Tarfanga, udają się uciec z więzienia i opuszczają Wotebę. Później wdają się w krótką bitwę z przemytnikami, a następnie potajemnie wchodzą na pokład statku gniazda Gorog, tuż przed jego wejściem w nadprzestrzeń. Gdy statek wychodzi z nadprzestrzeni, spotyka się z innymi statkami gniazda Killików tuż przy blokadzie Sojuszu Galaktycznego. W tym momencie, zaraz po uciecz Lei i Saby z ich cel, repliki, które Killiki dali wojsku Sojuszu, otwierają się, uwalniając zabójców Gorog, i zaczynają przejmować kontrolę nad statkami, na których się znajdują. Leia, na pokładzie statku „Admirał Ackbar”, przekonuje admirała Neka Bwua’tu do opuszczenia statku, gdy Killiki wywołują bitwę w Murgo Choke (Murgo Choke to miejsce, gdzie znajduje się główna część blokady). Ale zanim Leia ewakuuje się, wdaje się w drugą pojedynkę na miecze świetlne z Alema Rar, dodatkowo rani Ciemną Jedi i wychodzi zwycięsko, choć Alema po raz kolejny unika śmierci. Podczas gdy trwa bitwa w Murgo Choke, Luke, Han i inni faktycznie wchodzą na statek gniazda Gorog, aby go przynajmniej unieszkodliwić, jeśli nie całkowicie zniszczyć. Tam konfrontują się z Lomi Plo, która używa swoich mocy do manipulowania wątpliwościami innych, aby nie mogli jej widzieć; stąd jest tytułową niewidzialną królową powieści. Mimo jej niewidzialności Luke jest w stanie walczyć z Plo, podczas gdy Mara w swoim StealthX udaje się zniszczyć rdzeń napędu nadprzestrzennego statku gniazda Gorog. Plo ucieka, podczas gdy bohaterowie łączą się z admirałem Bwua’tu na pokładzie „Mon Mothmy”, gdy bitwa w Murgo Choke dobiega końca. Ale ze wszystkich wydarzeń, które miały miejsce, wojna jest pewna. Wojna Roju rozpoczęła się.


Bastian wykorzystuje medalion AURYN do spełniania życzeń w Fantazji, co nie pociąga za sobą żadnych kosztów, lecz pozwala mu zachować wszystkie wspomnienia i tożsamość. Ostatecznie, bez pomocy Atreju, postanawia zostać w nowym świecie na zawsze, co uniemożliwia mu powrót do rzeczywistości i wyleczenie ojca.[sep]Akcja książki koncentruje się na chłopcu, Bastianie Balthazarze Buxie, który jest zaniedbywany przez ojca (popadłego w rozpacz po śmierci żony) i prześladowany przez kolegów ze szkoły. Uciekając przed nimi, Bastian wpada do antykwariatu Carla Conrada Coreandera. Chłopiec kradnie ze sklepu książkę o tytule „Niekończąca się historia”, którą czytał Coreander; ukrywa się na strychu swojej szkoły, gdzie przez resztę dnia i nocy czyta historię, nie zdając sobie sprawy, że w rzeczywistości stał się jej częścią. Po pewnym czasie czytania zostaje magicznie wciągnięty w świat książki. Książka zaczyna się w Fantazji, gdy „blask” udaje się do Dziecięcej Cesarzowej po pomoc przeciwko Nicemu, które rozprzestrzenia się po krainie. Cesarzowa jest chora, co uważa się za przyczynę Niczego (lub odwrotnie); wysyła jedyną osobę, która może powstrzymać Nic, młodego wojownika imieniem Atreju, by znalazł dla niej lekarstwo. Atreju jest odważny i uchodzi za wojownika, mimo że jest małym chłopcem w wieku Bastiana. Podczas swojej wyprawy Atreju spotyka takie postacie, jak Morla Staruszka, niematerialna wyrocznia Ujuła oraz krasnale Urgl i Engywok. Atreju spotyka również Falkora, smoka szczęścia, który pomaga mu w drodze. Po tym, jak Atreju i Falkor stają na drodze walki Wietrznych Olbrzymów, Atreju spada z grzbietu Falkora i trafia do Miasta Widm. Tam spotka Gmorka, wilkołaka, który śledził go od początku wyprawy, zamierzając go zabić. W trakcie swojej wędrówki Atreju dowiaduje się o prawdziwej naturze Fantazji i Niczego: Fantazja jest odbiciem marzeń i fantazji ze świata rzeczywistego; Nic i choroba Dziecięcej Cesarzowej są skutkiem kłamstw, których ludzie używają w swojej chciwości do władzy; to zaprzeczanie marzeniom i fantazji niszczy Fantazję. Jedyną rzeczą, która może uratować Fantazję, jest ludzkie dziecko, które musi nadać Dziecięcej Cesarzowej nowe imię, aby ponownie rozpocząć cykl życia w Fantazji. Falkor i Atreju wracają do Wieży z Kości Słoniowej, gdzie mieszka Dziecięca Cesarzowa. Ponieważ jednak Bastian, z braku pewności siebie, waha się, by wejść do Fantazji, Dziecięca Cesarzowa stawia go przed faktem, że cokolwiek by myślał, stał się już częścią Niekończącej się historii i musi wypełnić swoją rolę. I Bastian to czyni, wołając imię, które wybrał dla Cesarzowej: „Księżycowe Dziecko”. Bastian trafia do Fantazji i spotyka Cesarzową; prosi go, by pomógł jej odbudować Fantazję za pomocą swojej wyobraźni, a on przeżywa następnie wiele własnych przygód w nowym świecie. Dzięki AURYN, medalionowi, który łączy go z Cesarzową, dającemu mu władzę nad wszystkimi mieszkańcami Fantazji i spełniającemu wszystkie życzenia chłopca, Bastian eksploruje Pustynię Kolorów, walczy ze złą czarownicą Xayide i spotyka trzech Głębokich Myślicieli. Bastian i Atreju zaprzyjaźniają się. Jednak z powodu ciągłego wypowiadania życzeń przez Bastiana za pomocą Klejnotu – co za każdym razem kosztem utraty wspomnienia – chłopiec zaczyna tracić swoje prawdziwe „ja”, w związku z czym Atreju jest coraz bardziej zaniepokojony jego losem. Xayide wykorzystuje rosnący napięcie między nimi, popychając Bastiana ku żądzy władzy i doprowadzając do tego, że sam koronuje się na Dziecięcego Cesarza. Atreju dowodzi buntu przeciwko Bastianowi, ale ledwo uchodzi z życiem. Podczas pościgu za Atreju Bastian natrafia na kolonię ludzi uwięzionych w Fantazji – którzy stracili wszystkie swoje wspomnienia, gdy nieodpowiedzialnie ulegli mocy Auryn – i zdaje sobie sprawę, co prawie go spotkało. Bastian wyrusza, by znaleźć jedyną rzecz, o którą może życzyć, nie tracąc siebie: swoje prawdziwe pragnienie. Po utracie pozostałych wspomnień Bastian otrzymuje pomoc od Atreju w spełnieniu jedynego prawdziwego życzenia i udaje mu się jednocześnie wyleczyć ojca. Po powrocie z Fantazji postanawia zwrócić książkę jej prawowitemu właścicielowi, Carlowi Conradowi Coreanderowi, ale po jego powrocie do świata ludzi książka znika. Jednak pan Coreander ujawnia, że on również był kiedyś w Fantazji, i obaj readily zgadzają się, by wkrótce się spotkać i porozmawiać o swoich doświadczeniach. Ale jak przypuszcza Coreander, to nie jest prawdziwy koniec historii, ponieważ Bastian prawdopodobnie poprowadzi teraz innych w stronę Fantazji, aby ocalić oba światy.


Sharpe ucieka z więzienia i detonuje minę, która miała zniszczyć brytyjskie siły atakujące miasto. Bohater zabija sułtana Tipu w tunelu, podczas gdy Hakeswill przeżywa rzucenie go na pożarcie tygrysów.[sep]Do tego czasu Cornwell cofał się w czasie do okresu wojen napoleońskich, by znaleźć nowe wydarzenia, w których mógłby osadzić swojego bohatera. Zamiast tego przyjmuje podejście „prequela” i wykorzystuje wcześniejszy okres w historii armii brytyjskiej, a mianowicie kolonialne Indie. Powieść zaczyna się od tego, że Richard Sharpe służy jako szeregowy w armii brytyjskiej, która wkracza wtedy do Mysore i zmierza w stronę stolicy sułtana Tipu, Seringapatam. Sharpe rozważa dezercję wraz ze swoją kochanką, wdową Mary Bickerstaff. Jego sadystyczny sierżant kompanii, Obadiah Hakeswill, celowo prowokuje Sharpe’a do ataku na siebie i doprowadza do wydania na szeregowca wyroku śmierci w postaci 2000 batów. Sharpe zostaje jednak uratowany przez porucznika Williama Lawforda po wymierzeniu 200 batów, aby wziąć udział w misji ratunkowej za liniami Tipu. Lawford i Sharpe otrzymują rozkaz, by podszyć się pod dezerterów i uratować pułkownika Hectora McCandlessa, szefa służb wywiadowczych Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Chociaż formalnie dowodzi Lawford, Sharpe szybko przejmuje kontrolę nad porucznikiem dzięki sile osobowości i bez zezwolenia zabiera Mary na misję. Dołączając do armii Tipu, odkrywają, że sułtan zastawił pułapkę na nacierających Brytyjczyków, minując najsłabszą (a więc najbardziej kuszącą) część murów Seringapatam. Zanim Sharpe i Lawford znajdują sposób, by przekazać ostrzeżenie Brytyjczykom, zostają zdradzeni przez sierżanta Hakeswilla. Hakeswill został pojmany w walce, a Tipu rozkazuje złożyć go w ofierze ludzkiej dla zapewnienia zwycięstwa, ale Hakeswill zyskuje łaskę sułtana w zamian za ujawnienie, że Sharpe i Lawford to szpiedzy. Sharpe i Lawford trafiają do więzienia, gdy armia brytyjska przygotowuje się do szturmu na minowany fragment murów miasta. Mary pomaga Sharpe’owi uciec, a Sharpe wysadza minę, zanim główne siły brytyjskie wpadną w pułapkę. Gdy Tipu próbuje uciec z miasta, Sharpe znajduje go w ciemnym tunelu, zabija go i zabiera jego cenne klejnoty. Sharpe rzuca Hakeswilla na pożarcie tygrysom Tipu, ale niedawno nakarmione zwierzęta ignorują go, a wróg Sharpe’a przeżywa, by wciąż zagrażać mu w kolejnych przygodach.


Organizacja NASO sprzeciwia się wykorzystaniu Taloidów jako siły roboczej i odmawia współpracy z rządem Kroaxii, dążąc do ich wyzwolenia. Karl Zambendorf wspiera te plany, wysyłając Groorka z instrukcjami sankcjonującymi niewolnictwo i głoszącymi wyższość jednych Taloidów nad drugimi. W rezultacie zasoby Tytana mają być eksploatowane wyłącznie przez ludzi, co doprowadzi do całkowitego podporządkowania Taloidów.[sep]Około 1 000 000 r. p.n.e. nieznana rasa obcych wysłała robotyczne fabryki na wiele światów w swojej części galaktyki, aby przygotować je do przyszłego osadnictwa. Jeden z tych statków-fabryk doznaje poważnych uszkodzeń w wyniku promieniowania po bliskim spotkaniu z supernową i zbija z kursu, dryfując w przestrzeni przez sto tysięcy lat, zanim ląduje na tytańskim księżycu Saturna, Tytanie. Z powodu awarii w jego bazie danych zaczyna wytwarzać niedoskonałe kopie, które zaczynają ewoluować samodzielnie. (Opis tego tła przedstawiono w prologu, który okazał się wystarczająco popularny wśród czytelników, by później został włączony do antologii krótkich form Hogana). Wynikająca z tego maszyna ekosystemu ostatecznie daje rise do humanoidalnych robotów o ludzkim intelekcie, które rozwijają cywilizację podobną do wczesnej cywilizacji Ziemi. Prawie wszystkie z nich czczą swojego mitycznego twórcę, istotę, którą nazywają "Twórcą Życia". Na początku XXI wieku Północnoatlantycka Organizacja Kosmiczna (łącząca NASA i NATO) wysyła statek Orion z przykrywką terraformowania Marsa pod ludzkie osadnictwo. Karl Zambendorf, oszust, który jest obecny na tej wyprawie, aby zweryfikować ESP na dystansach międzyplanetarnych, przedwcześnie dowiaduje się, że Orion i jego załoga badaczy zmierza na Tytana, gdzie odkrycie Taloidów było utrzymywane w tajemnicy na Ziemi. Gdy Orion przybywa, pierwsza grupa ląduje w wolnym myśleniu państwie, gdzie Thirg, Taloid, który został wyrzucony ze swojego domu państwa Kroaxia, uciekł. Są wzięci za Twórcę Życia, ponieważ przybyli z nieba, którego Taloidzi nie mogą zobaczyć z powodu atmosfery Tytana. Ale Thirg staje się bardziej rozeznawczy, gdy on i ludzie zaczynają rozumieć więcej z mowy nawzajem. Brat Thirga, Groork, przybył z Kroaxii, aby go aresztować, ale Zambendorf go przechwytuje i odsyła z powrotem do Kroaxii jako proroka. Zambendorf dowiedział się, że NASO planuje eksploatować zasoby naturalne Tytana i użyć Taloidów do budowy fabryk, których potrzebują, redukując ich do niewolników. Administratorzy biznesowi NASO na Orionie już są zgodni z rządem Kroaxii, aby użyć ludzkich (Taloidzi nazywają ludzi "Lumianami", ponieważ świecą jasno w ich widzeniu w podczerwieni) broni do podboju Tytana, wierząc, że przywództwo Kroaxii wspierane przez kapłanów będzie najłatwiejsze do kontrolowania. Zambendorf, w swojej nieoczekiwanej roli jako Posłaniec Twórcy Życia, dał Groorkowi wytyczne podobne do Dziesięciu Przykazań dla jego ludzi, aby zapobiec wybuchu wojny. "Wszyscy Taloidzi są braćmi" i "Żaden Taloid nie ma niewolniczyć ani być niewolnikiem" nie podoba się rządzącym establishmentom Kroaxii, a Groork jest uratowany przez załogę Orionu niepracującą dla NASO. Będzie wykorzystanie zasobów Tytana, ale partnerstwo między ludźmi a Taloidami będzie partnerstwem równych.


Mycroft Holmes jest świadkiem aresztowania Sherlocka przez rosyjską tajną policję zwaną Trzecim Wydziałem. Robert Wormersley informuje go wówczas, że celem zatrzymania jest postawienie Sherlockowi zarzutów morderstwa hrabiego Szuwałowa.[sep]Mycroft Holmes zaprasza Sherlocka i jego nauczyciela, Amyusa Crowe’a, do Londynu. Gdy przybywają do Klubu Diogenesa, zastają Mycrofta trzymającego sztylet nad zwłokami. Policja wkrótce przybywa i aresztuje Mycrofta, pozostawiając Sherlocka i Amyusa zadanie udowodnienia jego niewinności. Znajdują na miejscu zbrodni kilka wskazówek: wizytówkę, małą buteleczkę z przezroczystą cieczą oraz małe drewniane pudełko. Ustalają, że wizytówka jest świeżo wydrukowana, i szukają w Londynie drukarni, które mogły ją wykonać. Para rozdziela się, a Sherlock odnajduje właściwą drukarnię, co prowadzi go do ochroniarza w lokalnej tawernie. Sherlock śledzi ochroniarza, ale ten odwraca losy na swoją korzyść i goni Sherlocka do kanałów zamieszkiwanych przez londyńskie porzucone i zdziczałe dzieci. Sherlock musi uciekać o życie, by uniknąć ich, i trafia na London Necropolis Railway. Sherlock i Amyus spotykają się ponownie i przeżywają niebezpieczne spotkanie z sokołem w muzeum zwierząt. Wtedy staje się jasne, że wydarzenia mające miejsce w Rosji mogą być powiązane z intrygą przeciwko Mycroftowi. W wyniku tajemniczego zniknięcia agenta Mycrofta, Roberta Wormersleya, przebywającego w Moskwie, Sherlock i Mycroft w towarzystwie Rufusa Stone’a będą musieli udać się do Moskwy. Sherlock, jako część ich przebrania, dołącza do wędrownej trupy teatralnej jadącej do Rosji, by odkryć prawdę. W Rosji znajdują dom Wormersleya w stanie chaosu; wówczas staje się oczywiste, że ktoś szukał kilku przedmiotów. W drodze powrotnej do hotelu Sherlock zostaje oskarżony o kieszonkowstwo. Sherlock ucieka, gdy policja jest na jego tropie, wkrótce wpada w ślepą uliczkę, a jedyną drogą ucieczki jest właz. W czasie gdy schodzi, słyszy, jak ludzie, którzy go podstawili, mówią, że właz prowadzi do dopływu rzeki Moskwy, Neglinnajej. Sherlock płynie w dół rzeki, by dotrzeć do głównej rzeki. Wkrótce jest ścigany przez ludzi, którzy go wrobili. Podczas przemieszczania się rzeką spotyka watahę psów, które przystosowały się do przetrwania w ciemnych tunelach. Sherlock zauważa ich większe niż zwykle uszy i przypuszcza, że ich słuch jest wyostrzony w porównaniu do zwykłych psów. Wiedząc to, Sherlock nie wydaje żadnego dźwięku, ale z powodu drżenia palca psy przygotowują się do ataku. W tym momencie prześladowca Sherlocka chwyta go za szyję, ale jego ręka zostaje pogryziona przez psa, co powoduje, że luzuje uścisk, pozwalając Sherlockowi uciec. Sherlock wkrótce trafia do rzeki Moskwy i wspina się na jej brzeg, tylko po to, by zobaczyć, jak Mycroft jest aresztowany przez rosyjską tajną policję – Trzeci Wydział. Wtedy spotyka go Robert Wormersley, który obserwował aresztowanie Mycrofta i mówi mu, że obaj będą musieli zaplanować następny ruch, by uratować życie Mycrofta. Obaj rozmawiają w kawiarni, gdzie Sherlock wnioskuje, że Mycroft jest zabierany, by oskarżyć go o morderstwo hrabiego Szuwałowa i on będzie


Po zakończeniu szkolenia Kel otrzymała zgodę na przystąpienie do Wielkich Egzaminów, które pozwalają czwartorocznym pazurom szkolić się na giermków. Równolegle bohaterka zakochała się w Nealu, mimo że to uczucie nie zostało przez niego odwzajemnione.[sep]Kel otrzymała pozwolenie na kontynuowanie szkolenia na rycerza. Choć zezwolił na to Wyldon z Cavall, jej sztywny i staroświecki mistrz, nadal nie jest akceptowana przez wielu męskich pazurów. Choć ona i jej przyjaciele Neal, Merric, Cleon oraz Owen wciąż walczą z prześladowaniem pierwszorocznych, inni zdają się tracić zainteresowanie. Kel zastanawia się, czy jedyną osobą, która naprawdę przejmuje się tą sprawą, jest ona sama. Tymczasem Joren z Góry Kamiennej, niegdyś samozwańczy śmiertelny wróg Kel, wydaje się drastycznie się zmienić. Od kiedy został giermkiem, jest uprzejmy, a nawet prawie przyjazny wobec Kel i jej przyjaciół. Na początku nie ufa tej pozornej zmianie serca, ale z upływem lat zaczyna myśleć, że nie ma powodów, by się go obawiać. Na początku książki Kel zatrudnia służącą. Lalasa jest bratanicą jednego ze służących pałacowych, a jej wujek błaga Kel, by ją przyjęła. Twierdzi, że Lalasa była źle traktowana przez niektórych ludzi i że nikt jej nie będzie dokuczał, jeśli będzie miała odpowiednią panią. Z pewną niepewnością Kel zgadza się i zatrudnia Lalasę. Już pierwszego dnia treningów Kel adoptuje też zbiegłego psa, który nazywa się Skok. Dzięki Daine, Dzikiej Magini, Skok przekazuje, że chce zostać z Kel. Mimo że Kel robi wszystko, by zostawić go z Daine, on zawsze udaje się wrócić. Po tym, jak Kel przebrnęła przez całe szkolenie i przetrwała wszystkie próby, wreszcie otrzymuje pozwolenie na przystąpienie do „Wielkich Egzaminów”, testu przeprowadzanego dla wszystkich czwartorocznych pazurów, aby mogli szkolić się na giermków. W trakcie książki Kel zakochuje się w Nealu, co nie jest odwzajemnione. Wydaje się też, że Cleon czuje do niej coś więcej i okazuje to w pewnej chwili.


Ax przejął myśliwiec z głowicą jądrową i groził jej użyciem, aby zmusić Wizjera Dwa do odwołania ataku na Chiny. Wizjer Dwa nie był w stanie zweryfikować, czy Ax blefuje, dlatego anulował operację mającą na celu wywołanie III wojny światowej.[sep]Książka zaczyna się dokładnie w tym miejscu, w którym zakończyła się tom #45 „Objawienie”. Animorphowie właśnie nawiązują transmisję w przestrzeni Z z flotą andalicką. Informują flotę o zbliżającym się ataku na planetę Anati. Andalici są sceptyczni co do prawdziwości tych informacji, uważając, że ziemski ruch oporu może ich okłamywać, aby stać się ich najwyższym priorytetem. Pozostają sceptyczni nawet wtedy, gdy Ax potwierdza informacje, twierdząc, że mógł pomieszać swoje lojalności. Ax, Tobias i Marco (który teraz żyje z nimi w ukryciu) przechwytują transmisję Yeerków, z której wynika, że nowo awansowany Wizjer Jeden (Esplin 9466) ma plan podbicia świata poprzez wywołanie wojny między najludniejszym krajem (Chinami) a Stanami Zjednoczonymi. Ludzie wyczerpaliby swoje zapasy broni i nie mogliby się bronić. Animorphowie kradną samolot F-16 z bazy lotniczej i lecą nad morze do lotniskowca. Rozbijają go w morzu, aby Yeerki nie pomyśleli, że są atakowani. Infiltrowują statek i znajdują Wizjera Dwa, którego gospodarzem jest wysoki rangą oficer marynarki (admirał Carrington). Yeerki odkrywają, że Animorphowie są na statku i mają wsparcie. Myśliwce typu Bug zaczynają atakować lotniskowiec. Animorphowie atakują i walczą u boku amerykańskiego personelu wojskowego niebędącego Kontrolerami. Yeerki przejęły amerykański okręt podwodny i planują użyć go do przeprowadzenia ataku jądrowego na Chiny, aby wywołać III wojnę światową. Aby temu zapobiec, Ax przejmuje myśliwiec Grumman F-14D Tomcat wyposażony w głowicę jądrową, wbrew decyzji Jake’a, porywa Wizjera Dwa i grozi użyciem bomby do zniszczenia Basenu Yeerków i miasta nad nim (wraz z rodzinami wszystkich Animorphów). Wizjer Dwa nie jest w stanie sprawdzić, czy Ax blefuje (chociaż sam Ax nie jest pewien, czy blefował), i odwołuje atak, który wywołałby wojnę. Ax zastanawia się, czy byłby zdolny wystrzelić pocisk jądrowy, oraz czy reszta Animorphów, a zwłaszcza Jake, będzie kiedykolwiek w stanie mu wybaczyć. Ax bezpośrednio sprzeciwił się wyraźnemu rozkazowi Jake’a, czemu przysiągł, że już nigdy nie uczyni. *Wizjer Trzy zostaje awansowany na stanowisko Wizjera Jeden.