Claude dopuszcza się masakry na przyjęciu sylwestrowym, zabijając wielu gości, a następnie ginie w wymianie ognia z policją. White Mike zostaje postrzelony przez Lionela, ale po operacji wyprowadza się do Paryża, aby podjąć tam studia.[sep]Dwanaście to historia 17-letniego White Mike’a, uprzywilejowanego syna potentata restauracyjnego. Jego matka kilka lat przed rozpoczęciem powieści zmarła na raka piersi. White Mike jest dilerem narkotykowym, który wziął roczną przerwę w ostatniej klasie szkoły średniej, by sprzedawać marihuanę swoim zamożnym rówieśnikom. Kiedy nie sprzedaje narkotyków, rozmyśla o dzieciństwie i filozofuje na temat świata, do którego czuje, że nie należy. Akcja powieści toczy się w ciągu pięciu dni grudnia 1999 roku, począwszy od nocy 27 grudnia, a skończywszy na sylwestrowym wieczorze. Jest opowiedziana w trzeciej osobie i śledzi nie tylko White Mike’a, ale także wielu innych bohaterów, jednak mimo to White Mike jest centralną postacią książki.

Część 1 -- 27 grudnia
Powieść zaczyna się od refleksji White Mike’a o jego zmarłej matce i rozważań na temat stanu Nowego Jorku zimą. Następnie odwiedza centrum rekreacyjne, gdzie jego przyjaciel Hunter pokłócił się z czarnoskórym koszykarzem o imieniu Nana. Bójka kończy się obaj pokryci obficie krwią drugiego człowieka. White Mike i Hunter udają się do pobliskiego Goody’ego, gdzie rozmawiają o studiach. White Mike随后 odchodzi, aby dokonać sprzedaży. Hunter随后 wychodzi i idzie do domu, myśląc o walce z Naną i słuchając Jamesa Taylora na swoim odtwarzaczu CD. W domu prowadzi sporadyczną rozmowę z ojcem, który jest dość zamożny i jest alkoholikiem graniczącym z uzależnieniem. Hunter随后 opuszcza mieszkanie i idzie na spacer. Narracja随后 przenosi się do Nany, który wraca do swojego mieszkania w osiedlach socjalnych w Harlemie. Zanim zdąży wejść do swojego budynku, jest świadkiem transakcji narkotykowej między dwiema podejrzanymi postaciami: bladego chłopaka i otyłego czarnoskórego mężczyzny. Transakcja zamienia się w przemoc, gdy otyły mężczyzna strzela do bladego chłopaka z pistoletu owiniętego w ręcznik. Nana próbuje uciec, ale również zostaje zabity przez otyłego mężczyznę, który chowa do kieszeni rewolwer bladego chłopaka, zanim ucieka z miejsca zdarzenia. Następnie przechodzimy do Sary Ludlow, „najgorętszej dziewczyny w szkole”, i jej koleżanek, które udają się na imprezę. Rozmawiają o szkole i przyjaciołach. White Mike jest na imprezie. Sprzedaje trochę trawy Chrisowi, chłopakowi, który urządza przyjęcie, ale odrzuca zaproszenie Chrisa do wejścia do środka. Po zastanowieniu się, jak mądra jest Sara Ludlow, odchodzi, rozmyślając o tym, jak wszyscy są bogaci. Następnie poznajemy Chrisa, chłopaka urządzającego przyjęcie, 17-latka, który desperacko chce stracić cnotę. Przedstawiony jest przegląd imprezy, a następnie poznajemy Jessicę, koleżankę szkolną Sary i Chrisa, która udaje się do łazienki, aby zażyć trochę kokainy. Zamiast kokainy zażywa narkotyk otrzymany od chłopaka. Narkotyk nazywa się Dwanaście (Twelve). Bierze trochę i jest przytłoczona hitem, który następuje. Porównuje to do pierwszego razu, gdy przeczytała Orędzie z Gettysburga, zanim traci przytomność. Narracja przenosi się do Claude’a, brata Chrisa, i Tobiasa, modela, którzy robią wycieczkę po Chinatown. Palą razem trochę trawy, a następnie kupują broń białą w sklepie. Claude zabiera broń do domu i układa ją w swojej szafie, wszystko w idealnym porządku, jakąś prywatną świątynię.

Część 2 -- 28 grudnia
Odnalezione zostają zwłoki Nany i bladego chłopaka. Po rozmowie z niektórymi chłopcami, którzy byli świadkami walki w centrum rekreacyjnym, dwóch detektywów aresztuje Huntera z powodu krwi wciąż na jego ubraniach. Jessica budzi się i udaje się z koleżankami na lodowisko. Tam przypadkowo rani chłopaka o imieniu Andrew, przecinając mu czoło łyżwą. Andrew zostaje zabrany do szpitala, a dziewczyny opuszczają lodowisko. Jessica dzwoni do Chrisa i prosi o numer telefonu White Mike’a, mówiąc mu, że chce więcej narkotyku, który miała na imprezie, Dwanaście. W szpitalu Andrew przechodzi operację i zostaje umieszczony w pokoju na nocleg. Trafił do tego samego pokoju co Sean, gwiazda futbolu szkolnego, który przypadkowo jest chłopakiem Sary Ludlow. Sean brał udział w wypadku samochodowym. Sara przybywa, aby go odwiedzić, i nawiązuje rozmowę z Andrew. Andrew pożycza jej swoją płytę CD Dave Matthews Band, myśląc, że to będzie dobry pretekst, aby ją znowu zobaczyć. Sara随后 idzie do Chrisa. Prosi go, aby zorganizował kolejną, większą imprezę w Sylwestra, ponieważ jego rodziców nie ma w mieście. Chris jest niechętny, ale Sara kusi go przysługami seksualnymi, więc ustępuje. White Mike spotyka się z Jessicą i Lionelem, tajemniczym dilerem, który dostarcza Mike'owi marihuanę. Lionel sprzedaje Jessice Dwanaście, a ona prosi o numer pagera Lionela na wypadek, gdyby chciała więcej; Lionel daje jej numer. White Mike i Lionel随后 rozmawiają o Charliem, kuzynie White Mike’a, który wprowadził go do handlu narkotykami i jest teraz na studiach. Ujawnia się tutaj, że Lionel zabił Charliego i Nanę. Mówi White Mike’owi, że nie widział Charliego, i odchodzi. Tobias udaje się na sesję zdjęciową do agencji modelek. Tam spotyka Molly, koleżankę modelkę, w której jest zainteresowany. Zabiera Molly do Chrisa i Claude’a, gdzie trzyma swoje drapieżne piranie. Po pokazaniu jej ryb, zaprasza ją na imprezę sylwestrową, a ona zgadza się. Hunter zostaje aresztowany za morderstwa Nany i Charliego, ponieważ krew na jego ubraniach zostaje zidentyfikowana jako krew Nany. Stwierdza, że nie ma alibi. Chris i Claude idą na przyjęcie koktajlowe organizowane przez ich ciotkę. Chris rozmawia z przyjacielem ciotki, aspirującym pisarzem, o The Beatles i Eminemie. Po przyjęciu Claude wraca do Chinatown z Tobiasem i nielegalnie kupuje karabin maszynowy Uzi w jednym ze sklepów.

Część 3 -- 29 grudnia
Chris ma lekcję boksu, gdy pojawia się Sara, prosząc o pieniądze na trochę Dwunastu, które przekaże Jessice. Chris niechętnie daje jej pieniądze. Molly odwiedza White Mike’a, który jest jej dobrym przyjacielem, mimo że nie wie o jego „zawodzie”. Mówi mu o Tobiasie i imprezie. White Mike delikatnie próbuje ją odwieść od pójścia. Andrew się nudzi, więc idzie na spacer i kończy w parku Carla Schurza, gdzie spotyka ekscentrycznego starego mężczyznę o imieniu Sven. Gra z Svenem w szachy, a Sven go wygrywa. Andrew czuje się urażony przez Svena i próbuje odejść, ale Sven nalega, aby zabrał go do pobliskiego pubu na drinka. Tak robią. W barze Andrew i Sven piją Scotch z sodą i rozmawiają o szkole i dawnym życiu Svena jako marynarza handlowego. Czując się dziwnie, Andrew wychodzi. White Mike wraca do domu i widzi Kapitana, bezdomnego kulturystę, czarnoskórego mężczyznę, który rani się, uderzając o ceglaną ścianę, i wzywa karetkę.

Część 4 -- 30 grudnia
Tego ranka Andrew dzwoni do Sary pod pretekstem odzyskania swojej płyty CD. Zaprasza go na imprezę u Chrisa i prosi, aby przyniósł trawkę. Andrew nie pali trawy, ale decyduje się ją zdobyć. Następnie poznajemy Timmy’ego i Marka Rothko, dwóch grubych chłopców chcących być czarnoskórymi, którzy mają frajdę z kradzieży płyt CD, palenia trawy i mówienia w przesadnym slangu hip-hopowym. Kontaktują się z White Mike’em z zamiarem kupienia trochę trawy. White Mike prowadzi rozmowę telefoniczną ze starym przyjacielem jego i Huntera, Warrenem, a随后 decyduje się na przejazd pociągiem na Coney Island. Perspektywa zmienia się na Seana, który musi udać się do szpitala na kontrolę złamanej ręki. Bierze taksówkę i jest irytowany kierowcą. White Mike jedzie na Coney Island i obserwuje ludzi. W drodze powrotnej pociągiem otrzymuje telefon od Timmy’ego i Marka Rothko. Jessica budzi się i ogląda programy talk-show. Lubi oglądać „szumowiny ludzkości” w telewizji i prowadzi fałszywy program talk-show ze swoimi pluszowymi zwierzętami, w którym komentuje fikcyjną masakrę w szkole. Tutaj mamy wrażenie, że Jessica może nie być w pełni władz umysłu. Timmy i Mark Rothko zatrzymują się, aby kupić papierosy używając fałszywego dowodu osobistego. To się nie udaje i grożą sprzedawcy, który z kolei wyciąga pusty rewolwer na nich. Wychodzą zbyt szybko. Jessica ma lunch z matką, która radzi jej, aby odwiedziła psychiatrę. Niechętnie się zgadza i zastanawia się, co powie psychiatrze. White Mike sprzedaje trochę trawy Timmy’emu i Markowi Rothko, którzy jednocześnie irytują go i bawią swoim stylem życia. W więzieniu Hunter w końcu kontaktuje się z ojcem przez ojca Andrew. Hunter mówi ojcu, że się boi. Ojciec Huntera wspomina incydent, który wydarzył się, gdy był w szkole, kiedy chłopak zmarł na pijackiej imprezie przy ognisku. White Mike spotyka się z Andrew w amfiteatrze i sprzedaje mu trawkę. White Mike jest ciekawy, dlaczego Andrew ją kupuje. Andrew mówi mu, że to dla dziewczyny.

Część 5 -- Sylwester
Andrew budzi się i decyduje się na strzyżenie. Robi to, ale随后 w domu uważa, że wygląda źle. Decyduje się pójść na imprezę i postanawia się upić. Chris wychodzi i kupuje artykuły toaletowe i prezerwatywy, myśląc, że今晚 będzie nocą, w której straci cnotę. Wraca do domu i wyrzuca swoją kolekcję pornografii. Timmy i Mark Rothko dzwonią do White Mike’a po więcej trawy. Podążają za nim do jego domu, na jego wielkie irytacje. Daje im ich trawę i rozmawiają o ptakach. Mark Rothko i Timmy随后 idą do supermarketu i tłuką pojemnik z pianką marshmallow. White Mike otrzymuje telefon od ojca mówiący, że Charlie nie żyje. White Mike załamuje się i zastanawia się, kto to mógł zrobić. Jessica przygotowuje się do imprezy i do zdobycia więcej Dwunastu. Na imprezie Jessica daje swój telefon komórkowy dziewczynie, która dzwoni do White Mike’a po trawkę. White Mike pędzi tam. Andrew i Molly spotykają się w kuchni i zbliżają się do siebie, decydując się wyjść na pizzę, gdy przybywa Lionel. Lionel i Jessica idą na górę i ona zdaje sobie sprawę, że nie ma wystarczająco dużo na torebkę. Oferuje seks z Lionelem w zamian. White Mike przybywa na imprezę i w wybuchu furii niszczy sprzęt stereo w domu. Uderza Chrisa, gdy ten próbuje go wyrzucić. Wbija do pokoju Lionela i Jessiki, którzy uprawiają seks. Lionel wyciąga rewolwer Charliego, który zabrał z miejsca morderstwa, na White Mike’a. White Mike zdaje sobie sprawę, że Lionel zabił Charliego i atakuje go, ale zostaje postrzelony. Strzał powoduje, że Claude pęka, opuszcza swój pokój uzbrojony w swój karabin maszynowy i miecz. Rozpoczyna masakrę, zabijając wielu uczestników imprezy, w tym Marka Rothko, Timmy’ego, Andrew i Molly. Po przebiegnięciu przez dom, wychodzi na zewnątrz i otwiera ogień do policji, którzy śmiertelnie go strzelają na miejscu. Epilog autorstwa White Mike’a wyjaśnia, że przeszedł operację rany i przeżył. Stwierdza również, że Hunter został oczyszczony z zarzutów po zbadaniu pocisków z broni Lionela. Wyjaśnia również, że studiuje teraz w Paryżu i że podoba mu się tam bardziej niż w Nowym Jorku. Po stronie tytułowej znajduje się dedykacja: „Dedykowane mojemu ojcu”. Następna strona brzmi: „Czy możemy proszę wszystkich wstać i zachować chwilę ciszy dla tych uczniów, którzy zginęli? I czy możemy teraz zachować chwilę ciszy dla tych uczniów, którzy ich zabili?”


Sherlock Holmes odkrywa, że Jack Stapleton jest w rzeczywistości krewnym rodziny Baskerville'ów, który pragnął przejąć spadek poprzez eliminację dziedziców. W celu realizacji swojego planu sprawca wykorzystywał psa pokrytego fosforem, aby naśladować legendarnego potwora i doprowadzić ofiary do śmierci ze strachu.[sep]Sir Charles Baskerville zostaje znaleziony martwy na terenie swojej posiadłości, Baskerville Hall. Przyczynę śmierci przypisuje atakowi serca. Obawiając się o bezpieczeństwo siostrzeńca i jedynego znanego spadkobiercy Sir Charlesa, Sir Henry'ego Baskerville'a, który przybywa z Ameryki, by objąć spadek, dr James Mortimer udaje się do Londynu i prosi Sherlocka Holmesa o pomoc. Mortimer wyjaśnia, że rodzina Baskerville'ów dotknięta jest klątwą. Według starej opowieści, ponad dwa wieki temu Hugo Baskerville był obsesyjnie zakochany w córce farmera. Uprowadził ją i uwięził w swojej sypialni. Dziewczyna uciekła, a wściekły Baskerville ofiarował swoją duszę diabłu, jeśli uda mu się ją odzyskać. Pomocny przyjaciołom, ścigał dziewczynę na pustkowiu. Baskerville i jego ofiara zostali znalezieni martwi. Ona zmarła ze strachu, ale nad ciałem Baskerville'a stał olbrzymi, widmowy pies. Pies rozdarł gardło Baskerville'a, a następnie zniknął w nocy. Sir Charles Baskerville bał się legendarnej klątwy i jej piekielnego psa. Mortimer doszedł do wniosku, że Sir Charles czekał na kogoś w chwili śmierci. Jego twarz była zniekształcona w przerażającym wyrazie, a ślady stóp sugerowały, że uciekał przed czymś. Serce starszego pana nie było silne, a planował wyjechać do Londynu następnego dnia. Mortimer mówi, że widział ślady „olbrzymiego psa” w pobliżu ciała Sir Charlesa, czego nie ujawniono podczas śledztwa. Zaintrygowany sprawą Holmes spotyka się z Sir Henrym, który właśnie przybył z Ameryki. Sir Henry jest zaskoczony anonimowym listem dostarczonym do jego pokoju w londyńskim hotelu, ostrzegającym go, by unikał wrzosowisk Devonu. Holmes mówi, że list został ułożony głównie z liter wyciętych z „The Times”, prawdopodobnie w hotelu, sądząc po innych wskazówkach. Fakt, że litery były cięte nożyczkami do paznokci, sugerował autorkę, podobnie jak resztki zapachu perfum. Holmes zachowuje ten ostatni szczegół dla siebie. Gdy Holmes i Watson później dołączają do Sir Henry'ego w jego hotelu, dowiadują się, że jedna z nowych butów baroneta zniknęła. Nie można znaleźć dobrego wyjaśnienia tej straty. Holmes pyta, czy są inni żyjący krewni poza Sir Henrym. Mortimer mówi mu, że Charles miał dwóch braci, Rodgera i Johna. Sir Henry jest jedynym dzieckiem Johna, który osiadł w Ameryce i wychował tam syna. Inny brat, Rodger, był znany jako czarna owca rodziny. Roztrwoniacz i nieuleczalny hazardzista, uciekł do Ameryki Południowej, aby uniknąć wierzycieli. Uważa się, że zmarł tam samotnie. Mimo ostrzeżenia z listu Sir Henry insists on visiting Baskerville Hall. Gdy Sir Henry opuszcza mieszkanie Holmesa przy Baker Street, Holmes i doktor Watson podążają za nim. Zdają sobie sprawę, że mężczyzna z fałszywą czarną brodą w powozie również go śledzi. Holmes i Watson gonią tego mężczyznę, ale on ucieka; jednak Holmes zapamiętuje numer powozu. Holmes zatrzymuje się w biurze posłańców i zatrudnia młodego chłopca, Cartwrighta, by odwiedził londyńskie hotele i przeszukał odpady w poszukiwaniu pociętych egzemplarzy „The Times”. Gdy wracają do hotelu, Sir Henry'emu skradziono kolejną, nowszą butę. Gdy pierwsza zaginiona buta zostaje znaleziona przed zakończeniem spotkania, Holmes zaczyna rozumieć, że muszą mieć do czynienia z prawdziwym psem (stąd nacisk na zapach używanej buty). Gdy rozmowa schodzi na mężczyznę w powozie, Mortimer mówi, że Barrymore, służący w Baskerville Hall, ma brodę, i wysyłany jest telegram w celu sprawdzenia jego miejsca pobytu. Postanawia się, że ponieważ Holmes jest zajęty w Londynie innymi sprawami, Watson towarzyszyć będzie Sir Henry'emu do Baskerville Hall i będzie meldował szczegółowo przez telegram. Tego wieczoru telegramy od Cartwrighta (któremu nie udało się znaleźć gazety) i z Baskerville Hall (gdzie Barrymore najwyraźniej jest) zamykają te tropy. Wizyta Johna Claytona, który prowadził powóz z czarnobrodym mężczyzną, jest mało pomocna. Mówi, że mężczyzna przedstawił się jako Holmes, ku zaskoczeniu i rozbawieniu prawdziwego Holmesa. Mortimer, Watson i Sir Henry wyruszają do Baskerville Hall w następną sobotę. Baronet jest podekscytowany, widząc ją, a jego więź z ziemią jest oczywista, ale uważa wrzosowisko za przygnębiające. W okolicy znajdują się żołnierze, poszukujący zbiegłego mordercy o imieniu Selden. Barrymore i jego żona chcą opuścić Baskerville Hall tak szybko, jak to możliwe, a Hall jest ogólnie miejscem ponurym. Watson ma kłopoty ze snem tej nocy i słyszy płacz kobiety. Następnego ranka Barrymore zaprzecza, jakby to była jego żona, która jest jedną z tylko dwóch kobiet w domu. Watson widzi panią Barrymore później rano i obserwuje wyraźne dowody na to, że ona faktycznie płakała. Watson sprawdza u listonosza w Coombe Tracey i dowiaduje się, że telegram nie został faktycznie dostarczony do rąk Barrymore'a, więc nie jest już pewne, że był w Hall, a nie w Londynie. W drodze powrotnej Watson spotyka Jacka Stapletona, naturalistę, który zna wrzosowisko, mimo że mieszka w okolicy od zaledwie dwóch lat. Słyszą jęk, który chłopi przypisują psu, ale Stapleton przypisuje go głosowi bąka lub może osiadaniu bagna. Następnie goni za okazem motyla Cyclopedes, który był jeszcze znajdywany na Dartmoor do lat 60. XIX wieku. Watson nie jest sam przez długo, zanim Beryl Stapleton, siostra Jacka, podchodzi do niego. Myląc go z Sir Henrym, pilnie ostrzega go, by opuścił okolicę, ale porusza ten temat, gdy jej brat wraca. Trzej idą do Merripit House (domu Stapletonów) i podczas dyskusji Watson dowiaduje się, że Stapleton kiedyś prowadził szkołę w Yorkshire. Chociaż oferuje mu lunch i rzut oka na kolekcje Stapletona, Watson odchodzi do Hall. Zanim daleko zajdzie na ścieżce, panna Stapleton dogania go i cofa swoje ostrzeżenie. Watson zauważa, że brat i siostra nie są do siebie bardzo podobni. Sir Henry wkrótce spotyka pannę Stapleton i zaczyna się w niej romantycznie interesować, mimo ingerencji jej brata. Watson spotyka innego sąsiada, pana Franklanda, starszego prawnika. Barrymore budzi coraz większe podejrzenia, gdy Watson i Sir Henry widzą go późno w nocy, jak chodzi ze świecą do pustego pokoju, trzyma ją do okna, a potem wychodzi. Zdając sobie sprawę, że pokój ma widok na wrzosowisko, Watson i Sir Henry postanawiają dowiedzieć się, co się dzieje. Żona Barrymore'a wyznaje, że jej bratem jest Selden, zbiegły morderca, i że dawała mu jedzenie, gdy był na wrzosowisku. Tymczasem w ciągu dnia Sir Henry kontynuuje zaloty do Beryl Stapleton, dopóki jej brat nie podbiega do nich i nie krzyczy wściekle. Później wyjaśnia rozczarowanemu baronetowi, że to nie było osobiste, po prostu bał się tak szybko stracić jedynego towarzysza. Aby pokazać, że nie ma złej krwi, zaprasza Sir Henry'ego na kolację z nim i jego siostrą w piątek. Sir Henry staje się wtedy osobą, która zaskakuje, gdy on i Watson wpadają na Barrymore'a, zastając go w nocy w pokoju ze świecą. Barrymore odmawia odpowiedzi na ich pytania, ponieważ to nie jego tajemnica, by opowiedzieć, ale jego żony. Ona mówi im, że zbiegły skazaniec Selden to jej brat, a świeca jest sygnałem dla niego, że zostawiono mu jedzenie. Gdy małżonkowie wracają do swojego pokoju, Sir Henry i Watson wyruszają, by znaleźć skazańca, mimo złej pogody i przerażającego dźwięku psa. Widzą Seldena przy innej świecy, ale nie mogą go złapać. Watson zauważa zarysowaną sylwetkę innego mężczyzny stojącego na szczycie wzgórza z księżycem za nim, ale on również ucieka. Barrymore jest zdenerwowany, gdy dowiaduje się, że próbowali schwytać Seldena, ale gdy zostaje osiągnięte porozumienie, by pozwolić Seldenowi uciec z kraju, jest gotowy odwzajemnić przysługę. Mówi im o znalezieniu głównie spalonego listu proszącego Sir Charlesa, by był przy bramce w chwili jego śmierci. Był podpisany inicjałami L.L. Mortimer mówi Watsonowi następnego dnia, że te inicjały mogą oznaczać Laurę Lyons, córkę Franklanda. Mieszka w Coombe Tracey. Gdy Watson idzie z nią porozmawiać, ona przyznaje się do napisania listu w nadziei, że Sir Charles będzie skłonny pomóc sfinansować jej rozwód, ale mówi, że nie dotrzymała spotkania. Frankland właśnie wygrał dwie sprawy sądowe i zaprasza Watsona, by pomóc mu świętować. Barrymore wcześniej powiedział Watsonowi, że inny mężczyzna mieszka na wrzosowisku poza Seldenem, a Frankland nieświadomie to potwierdza, pokazując Watsonowi przez swój teleskop postać chłopca niosącego jedzenie. Watson opuszcza dom i udaje się w tamtą stronę. Znajduje prehistoryczne kamienną chatę, w której przebywał nieznany mężczyzna, wchodzi i widzi wiadomość raportującą o jego własnych działaniach. Czeka, rewolwer w ręku, na powrót nieznajomego. Nieznajomy okazuje się być Holmesem. On trzymał swoje miejsce pobytu w tajemnicy, aby Watson nie był kuszony, by wyjść, i aby mógł pojawić się na miejscu akcji w krytycznym momencie. Raporty Watsona były dla niego bardzo pomocne, a potem mówi przyjacielowi część informacji, które odkrył – Stapleton jest faktycznie żonaty z kobietą podającą się za pannę Stapleton, a także obiecywał małżeństwo Laurze Lyons, aby uzyskać jej współpracę. Gdy kończą rozmowę, słyszą przerażający krzyk. Biegną w stronę dźwięku i znajdując ciało, mylą je z Sir Henrym. Zdają sobie sprawę, że to faktycznie zbiegły skazaniec Selden, brat pani Barrymore, ubrany w stare ubrania baroneta (które zostały dane Barrymore'owi jako dalsze przeprosiny za nieufność). Następnie pojawia się Stapleton i chociaż usprawiedliwia swoją obecność, Holmes ogłasza, że wróci do Londynu następnego dnia, ponieważ jego śledztwo nie przyniosło rezultatów. Holmes i Watson wracają do Baskerville Hall, gdzie podczas kolacji detektyw wpatruje się w portret Hugo Baskerville'a. Po kolacji wzywa Watsona i zasłania włosy, pokazując twarz, ujawniając jej uderzające podobieństwo do Stapletona. To dostarcza motywu w zbrodni – z Sir Henrym znikniętym, Stapleton mógłby rościć sobie prawo do fortuny Baskerville'ów, będąc wyraźnie samym Baskerville'em. Gdy wracają do mieszkania pani Lyons, przesłuchanie Holmesa zmusza ją do przyznania roli Stapletona w liście, który zwabił Sir Charlesa do śmierci. Udają się na stację kolejową, by spotkać się z inspektorem Lestrade'em, którego Holmes wezwał telegramem. Pod groźbą zbliżającej się mgły, Watson, Holmes i Lestrade czekają na zewnątrz Merripit House, gdzie Sir Henry jadł kolację. Gdy baronet opuszcza dom i wyrusza przez wrzosowisko, Stapleton puszcza psa. Holmes i Watson udaje się go postrzelić, zanim poważnie zrani Sir Henry'ego, i odkrywają, że jego piekielny wygląd uzyskano za pomocą fosforu. Znajdują panią Stapleton związaną i zakneblowaną w pokoju na piętrze Merripit House. Gdy jest uwolniona, mówi im o kryjówce Stapletona; wyspie głęboko w Wielkim Bagnie Grimpen. Szukają go następnego dnia, bezskutecznie, i uważa się, że nie żyje, poślizgnął się i został wessany w brudne i bezdenne głębiny bagna. Holmes i Watson są w stanie znaleźć i odzyskać but Sir Henry'ego użyty przez Stapletona, by dać psu zapach Sir Henry'ego i znaleźć szczątki psa doktora Mortimera w bagnie. Kilka tygodni później Watson pyta Holmesa o sprawę Baskerville. Holmes ujawnia, że chociaż wierzono, że zmarł bezżennie, młodszy brat Sir Charlesa, Rodger Baskerville, ożenił się i miał syna o tym samym imieniu co ojciec. Syn, John Rodger Baskerville, po defraudacji pieniędzy publicznych w Kostaryce, przyjął nazwisko Vandeleur i uciekł do Anglii, gdzie użył pieniędzy na sfinansowanie szkoły w Yorkshire. Niestety dla niego, nauczyciel, którego zatrudnił, zmarł na gruźlicę, a po epidemii choroby, która zabiła trzech uczniów, sama szkoła upadła. Używając teraz nazwiska Stapleton, Baskerville/Vandeleur uciekł z żoną na Dartmoor. Najwyraźniej utrzymywał się z kradzieży, popełniając cztery wielkie napady i postrzeliwując pazia, który go zaskoczył. Poznawszy historię psa, postanowił zabić pozostałych Baskerville'ów, aby mógł wejść w posiadanie spadku jako ostatni z rodu. Nie interesował go majątek, po prostu chciał pieniądze ze spadku. Kupił psa i ukrył go w bagnie na miejscu opuszczonej kopalni cyny. W nocy swojej śmierci Sir Charles czekał na Laurę Lyons. Popiół z cygara na miejscu („popiół dwukrotnie spadł z jego cygara”) pokazał, że czekał przez pewien czas. Zamiast tego spotkał psa, który został wytrenowany przez Stapletona i pokryty fosforem, aby nadać mu nienaturalny wygląd. Sir Charles uciekał o życie, ale wtedy miał śmiertelny atak serca, który go zabił. Ponieważ psy nie jedzą ani nie gryzą martwych ciał, zostawił go tam nietkniętego. Stapleton śledził Sir Henry'ego w Londynie i również ukradł jego nową butę, ale później ją zwrócił, ponieważ nie była noszona i thus lacked Sir Henry's scent. Holmes spekulował, że hotelowy szewc został przekupiony, by ukraść starą butę Henry'ego zamiast tego. Pies gonił Seldena do śmierci w upadku, ponieważ nosił stare ubrania Sir Henry'ego. W nocy, gdy pies zaatakował Sir Henry'ego, żona Stapletona odmówiła dalszego udziału w spisku męża, ale jej okrutny mąż bił ją i wiązał do słupa, aby zapobiec jej ostrzeżeniu go. Słowami Holmesa: „...on (Stapleton) od lat był desperatem i niebezpiecznym człowiekiem...”. To jego wchłaniające zainteresowanie entomologią pozwoliło Holmesowi zidentyfikować go jako tego samego mężczyznę co Vandeleur, były dyrektor szkoły.


Panna Wendy Nogard wykorzystuje swoje trzecie ucho do słuchania myśli i sprawiania, że uczniowie są radośni. Jej gorycz pogłębia się, gdy słyszy myśli noworodka pani Jewls, co prowadzi do tego, że zaczyna nienawidzić Louisa.[sep]#Wyjaśnienie: Krowy, które weszły do szkoły w książce „Szkoła z wyrazem spada w dół”, ostatecznie opuściły szkołę po 243 dniach. Wszystkie dzieci więc wróciły do szkoły. #Wiadomość od dyrektora: Pan Kidswatter wygłasza miłą mowę przez szkolny radiowęzeł, ale zapomina go wyłączyć i wyraża irytację z powodu konieczności powrotu z przedłużonego urlopu na Jamajkę. #Poezja: Uczniowie układają wiersze o konkretnym kolorze. #Doktor Ogórek: Rozdział przedstawia Pickella (zwanego dr. Ogórkiem), psychiatrę, który używa kamienia przypominającego ogórka do hipnozy i terapii awersyjnej w celu pozbycia się ludziom złych nawyków. Zazwyczaj dodaje też polecenie wykonania nietypowej czynności, gdy dana osoba wypowie słowo kluczowe, na przykład gdy pomaga kobiecie rzucić palenie, sprawiając, że jej papierosy wydają jej się odczuwalnie i smakowo jak dżdżownice, a następnie każe jej uderzyć męża w twarz, gdy on wypowie słowo „ziemniak”. Ostatecznie zostaje mu zabronione praktykowanie psychiatrii i zostaje doradcą w szkole podstawowej... #Historia z rozczarowującym zakończeniem: Paul zostaje wysłany do nowego szkolnego doradcy (dr. Pickell/Ogórek), gdy nie potrafi opanować chęci ciągnięcia za warkoczyki Leslie. Dr. Pickell/Ogórek sprawia, że Paul wydaje się, że warkoczyki Leslie to grzechotniki, a także rozkazuje mu próbować zjeść uszy Leslie (które dla Paula będą wyglądać jakby zamieniały się w cukierki), gdy ona wypowie słowo „ołówek” w jego obecności. Leslie łamie swój ołówek i pożycza jeden od kolegi z klasy. #Dzień Zwierząt: Wszyscy uczniowie przynoszą swoje zwierzęta do szkoły. Zwierzęta mają niezwykłe imiona; jednym ze zwierząt jest pomarańcza o imieniu Fido. Podobne do skeczu „Kto jest na pierwszej bazie” Abbotta i Costello. #Brzydkie słowo: Po tym jak pan Kidswatter wylewa kawę otwierając drzwi, ogłasza słowo „drzwi” brzydkim słowem i nakazuje wszystkim nazywać je od tej pory „guzack”. Todd spóźnia się do szkoły i, nie słysząc ogłoszenia, mówi słowo „drzwi”, przez co jego imię ląduje na tablicy. #Święty Mikołaj: Nadchodzi Boże Narodzenie, ale Kathy jest jedyną osobą w klasie, która nie wierzy w Świętego Mikołaja. #Coś innego w pani Jewls: Pani Jewls opuszcza szkołę, gdy ogłasza, że wkrótce urodzi dziecko, a pan Gorf ma ją zastąpić. #Pan Gorf: Pan Gorf przybywa do klasy. #Głosy: Na początku pan Gorf wydaje się miłym nauczycielem, ale potem ujawnia, że jest synem niesławnej pani Gorf. Pan Gorf ma zdolność odbierania głosu poprzez wciągnięcie go trzecim nozdrzem w nosie. Następnie może go idealnie naśladować, dotykając swojego nosa. Dzięki temu talentowi zaczyna dzwonić do rodziców uczniów i mówić im złośliwe rzeczy. #Nos: Nadal odbiera głosy uczniów, dopóki panna Mush, kucharka, nie niszczy złowrogiej zdolności pana GORFa, rzucając mu w twarz ciastem pieprzowym, zmuszając go do wielokrotnego kichania, aż dosłownie kicha sobie nos, co powoduje powrót głosów do ich prawowitych właścicieli (choć zajmuje to kilka minut, zanim głosy i ludzie zostaną prawidłowo dopasowani ze względu na liczbę odebranych głosów). Panna Mush mówi, że słyszała, jak Kathy powiedziała w poprzednim rozdziale „Miłego dnia”, i decyduje, że albo Kathy zaczęła być miła, albo pan Gorf może kradnąć głosy ludziom. Podjęła tę działanie, obstawiając nieprawdopodobieństwo, że Kathy zacznie być miła. Na końcu rozdziału ujawnia się, że głos używany początkowo przez pana GORFa należał do Szkota, który stracił głos 20 lat wcześniej; wraz ze stratą nosa przez pana GORFa, on znowu może mówić. #Nowa nauczycielka: Druga z zastępczyń, pani Drazil, przybywa. Wydaje się miła, choć sugeruje się, że ma mroczną stronę. Dzbanek do kawy został pożyczony z biura pana Kidswattera i od eksperymentu nie został widziany. W kontynuacji spotkania Paula z dr. Pickellem/Ogórkiem, Leslie zauważa, że klasa będzie potrzebować nowej temperówki, na co Paul liże jej ucho. #Żarówka, temperówka, dzbanek do kawy i worek ziemniaków: Klasa pani Drazil wyrzuca przez okno żarówkę, temperówkę, dzbanek do kawy i worek ziemniaków, aby zobaczyć, który z nich wyląduje pierwszy. #Słoń w Szkole z wyrazem: Wszystko jest w porządku z panią Drazil i uczniami, dopóki nie odrodzi się stary spór między nią a Louisem. Kiedy Louis jest w pobliżu swojego starego wroga (który zmusza go do odrobienia zadania domowego, którego nie zrobił ponad 15 lat wcześniej, i ogolenia wąsów, a także zakłada mu kosz na śmieci na głowę, gdy ją obrazi), on się zmienia – z wyluzowanego, wąsatego faceta staje się surowym, ogolonym oszustem. #Pan Kup: Pod okiem pani Drazil Louis zmienia się z zabawnego na nudnego, surowego Nauczyciela Podwórka (lub, jak to mówi, „Profesjonalnego Nadzorcę Placu Zabaw”). Odmawia pozwolenia dzieciom na zabawę piłkami, ponieważ są brudne i nie są odpowiednio napompowane, a później odmawia wpuszczenia dzieci na plac zabaw, ponieważ asfalt jest szary i musi być pomalowany na czarno. Zniecierpliwiona Joy rzuca jego podręcznik do wiadra z farbą. #Dlaczego klasa musi pozbyć się pani Drazil: Tytuł jest paradoksalny w stosunku do całej fabuły. Pani Drazil zachowuje się bardzo miło wobec klasy, a powód nie jest ujawniony aż do końca: mimo jej miłości wobec klasy (w tym pieczenia najlepszych ciasteczek, jakie klasa kiedykolwiek jadła), dzieci kochały starą osobowość Louisa; konsekwentnie pani Drazil musi zostać usunięta z obrazka, ponieważ zmusiła go do ogolenia wąsów. #Niebieski zeszyt: Uczniowie kradną niebieski zeszyt pani Drazil, zamierzając go przeczytać. W ten sposób zdają sobie sprawę, że aby pozbyć się pani Drazil, muszą znaleźć Jane Smith, byłą uczennicę, której pani Drazil nie lubi bardziej niż Louisa. Jane Smith zostawiła pani Drazil nieprzyjemną notatkę, stwierdzającą, że nie odrobiła pracy domowej (jak znaleziono w zeszycie, był to 12. raz z rzędu); ona też (w momencie napisania notatki) się przeprowadzała i nie zamierzała powiedzieć pani Drazil dokąd. Kończy notatkę, mówiąc pani Drazil, aby „potarła małpi brzuch swoją głową”. #Czas: W każdej książce o Szkole z wyrazem 19. rozdział jest zawsze przedstawiany jako 19. piętro. W tej części panna Zarves ma krowę w swojej klasie, prawdopodobnie pozostałą po wydarzeniach z poprzedniej książki (Wspomina się w pierwszym rozdziale, że Louis wyczyścił szkołę z krów, ale nadal słyszał nieuchwytnego „muu”). Krowa ciągle rozprasza pannę Zarves do tego stopnia, że nie może już uczyć. Idzie do dyrektora Kidswattera, by się poskarżyć, ale on jej nie widzi ani nie słyszy. W końcu wściekła opuszcza szkołę, zamierzając zrezygnować, ale trzech mężczyzn z teczkami ją zatrzymuje i mówi jej, że jest dobrą nauczycielką i że szkoła jej potrzebuje. Panna Zarves wraca do szkoły czując się usprawiedliwiona. #Windy: Do szkoły zostaną zainstalowane windy, ale jedna może jechać tylko w górę, a druga tylko w dół. Działają idealnie raz, a potem nigdy więcej. #Otwórz szeroko: Jason ma wizytę u dentysty, dr. Payne, ale jego wizyta jest przerywana telefonem od wściekłej matki chłopca o imieniu Kendall, która odmawia zapłacenia za usunięcie zęba jej syna, ponieważ usunięto zły ząb, a sugeruje się, że może nastąpić pozew. Sugeruje się, że dr Payne to naprawdę Jane Smith, gdy każe jej powiedzieć swojemu prawnikowi, aby „potarł małpi brzuch swoją głową”. To przypuszczenie zostaje potwierdzone, gdy Jason patrzy na certyfikaty dentystyczne dr. Payne. #Jane Smith: Jason opowiada o tym Deedee, swojej koleżance z klasy, i oni, bardzo celowo, informują panią Drazil o miejscu pobytu, zawodzie i zmianie nazwiska Jane Smith. Później pani Drazil postanawia odwiedzić dom Jane Smith; włamując się do domu, z zamiarem zmuszenia Jane do odrobienia zaległej pracy domowej. Jane ucieka motorówką, ale nie bez złamania kostki, gdy skacze na beton poniżej; pani Drazil ściga ją w łodzi wiosłowej. W miarę jak to ma miejsce w powieści, obie nie są już ani widziane, ani słyszane. (W tym rozdziale stwierdza się, że Jane wykonuje niepotrzebne zabiegi dentystyczne, aby zarobić dodatkowe pieniądze; wierci 25 zębów, po 60 dolarów każdy, aby zarobić 1500 dolarów, ale nie wszystkie zęby miały próchnicę.) #Uszy: Ten rozdział opowiada o pannie Wendy Nogard, która ma ucho na szczycie głowy, które może słyszeć myśli innych ludzi. Po tym jak jej chłopak Xavier Dalton porzucił ją po odkryciu jej trzeciego ucha, stała się gorzka i nienawidząca, celowo raniąc każdego mężczyznę, z którym się spotykała, słuchając ich myśli i mówiąc odpowiednie rzeczy. (Wspomina się, że Xavier, który był nieśmiały, przezwyciężył nieśmiałość i zaczął spotykać się z innymi kobietami, ale łamał ich serca, z powodu nieświadomej miłości do panny Nogard). Szczególnie nienawidziła dzieci, ponieważ były tak szczęśliwe, i została zastępczynią pani Jewls w Szkole z wyrazem. #Smutek i Nuda: Panna Nogard przybywa do klasy i sprawia, że wszyscy są nieszczęśliwi, słuchając ich myśli za pomocą trzeciego ucha i mówiąc dokładnie to, czego nie chcą słyszeć. #Poczucie winy: Po tym jak panna Nogard słyszy myśli Maureci, że przypadkowo podarła stronę w słowniku, celowo próbuje sprawić, by czuła się winna. Po spowiedzi Maureci, panna Nogard każe jej przeczytać [obie strony] podartej stronie klasie, a następnie ogłasza, że będzie sprawdzian, ponieważ strona jest teraz bezużyteczna i musi być wyuczona na pamięć. Maurecia wierzy, że jeden z jej kolegów ją doniósł. #Nigdy się nie śmiej ze sznurowadła: Mac zapomina przynieść coś na pokaz i opowiadanie, ale w momencie, gdy sobie to uświadamia, panna Nogard zwraca się do niego. On więc używa swojego sznurowadła. Wymyśla historię o afrykańskim mężczyźnie o imieniu Howard Speed, który był najszybszym człowiekiem na świecie i żył przed wynalezieniem sznurowadeł. Jego buty więc continually spadały, gdy biegał, i rozwijał pęcherze, które często krwawiły i miały w sobie ropę. Howard nie mógł używać rzepów, ponieważ drzewa rzepowe rosną tylko w Australii (jak twierdzi Mac; rzepy to w rzeczywistości produkt wytwarzany przez człowieka na podstawie łopianów, więc rzepy nie rosną w Australii ani nigdzie indziej). Howard próbował trzymać buty na nogach, przybijając stopy do butów, a następnie klejąc stopy do butów (z wadą, że zdzierał warstwę skóry za każdym razem, gdy ściągał buty, na przykład do kąpieli). Mac twierdzi dalej, że Thomas Edison wynalazł sznurowadła, kończąc tym samym kłopoty Howarda z butami; jednak, ponieważ sznurowadła były nowym wynalazkiem (w tamtym czasie), Howard nie był do nich przyzwyczajony i gdy wydawało się, że wygra wyścig, jego sznurowadła się rozwiązała, a on potknął się, złamał nos, stracił kilka zębów i dostał dwa podkówki oczne. #Gra w piłkę wysoko-w-górę: Erycy grają w grę w piłkę wysoko-w-górę, gdzie rzucają piłkę, aby odbiła się od ściany szkoły, i zdobywają punkty równe liczbie pięter, do których piłka dochodzi. Osoba, która łapie piłkę, również zdobywa tę samą liczbę punktów; tym samym rzucający może zdobyć podwójne punkty, łapiąc własny rzut. Gracz, który wybije okno, również otrzymuje podwójne punkty. Sugeruje się, ale nie jest wyraźnie stwierdzone, że rzucający, który nie trafi w ścianę, nie zdobywa punktów (takie zdarzenie jest nazywane „glopperem”). W końcu Louis próbuje rzucić; piłka nigdy nie spada, ponieważ uderza gdzieś między 18. a 20. piętrem, a nie ma 19. piętra. #Kwiaty dla bardzo wyjątkowej osoby: Louis przynosi kwiaty, zamierzając je dla panny Nogard, ale ostatecznie daje je panu Kidswatterowi. Pod nosem nazywa pana Kidswattera „robakami zarażonym fasolką szparagową”, a gdy poproszony o powtórzenie tego, co powiedział, mówi zamiast tego „wspaniały człowiek”. #Głupi: Po tym jak panna Nogard słyszy myśli Rona o niedokończeniu pracy domowej, dla każdego pytania, które omawiają, celowo pyta Rona o odpowiedź, aby sprawić mu się źle. Zawsze też zwraca się do osób, które źle odpowiedziały na pytania, i zadaje im trzy strony pracy domowej, plus ponowne wykonanie poprzedniej pracy. #Mały obcy: Pani Jewls wróciła z dzieckiem. Wszyscy oprócz Wendy tracą złość i bawią się z dzieckiem. Kiedy Wendy słyszy myśli dziecka, jej złość znika. Zakochuje się w Louisie i pokazuje wszystkim swoje trzecie ucho. Louisowi to nie przeszkadza i nadal kocha Wendy, która wie, że jego miłość jest szczera bez czytania jego myśli.


Unca Eliza odmawia objęcia tronu Indian i decyduje się zostać ich nauczycielem religijnym. Przez dwa lata tłumaczy Biblię na ich język, co pozwala jej zastąpić lokalne bałwochwalstwo chrześcijaństwem.[sep]Powieść rozpoczyna się od oświadczenia autorki, że zamierza opisać wydarzenia ze swojego życia, co wprowadza pierwszy główny temat przygody kobiety poza sferą domową. Opisuje plantację swojego dziadka w Wirginii oraz rzeź osadników przez tubylczych Indian, w wyniku której jej dziadek ginie, a jej ojciec, pan William Winkfield, zostaje pojmany. Gdy ojciec ma zostać stracony przez Indian, młoda księżniczka indiańska o imieniu Unca ratuje mu życie i zapewnia mu wolność, darząc go sympatią i zyskując dla niego przychylność króla. Niestety, jego kłopoty narastają, gdy siostra młodej księżniczki równie mocno się w nim zakochuje i oświadcza mu się. Odpowiada odmownie, twierdząc, że kocha tylko Unca, w związku z czym go truje i zostawia umierającego. Unca znajduje go i ponownie ratuje mu życie, a następnie opuszczają wieś, by zamieszkać z osadnikami. Nie ma tam długo, zanim rodzi się ich córka, Unca Eliza, a ich odwiedzają dwóch Indian wysłanych przez Allucę, zazdrosną siostrę księżniczki Unca. Dwaj mężczyźni wyciągają sztylety, a w wyniku potyczki giną Unca i jeden z zabójców, podczas gdy pan Winkfield unika śmierci i bierze do niewoli pozostałego zabójcę. Na radzie innych osadników decyduje się go uwolnić, odsyłając go do wioski z obietnicą zemsty na Alluce ze strony pana Winkfielda. Ona umiera z goryczy, zanim zemsta może zostać dokonana, i przesyła swoje serce wraz z wyznaniem miłości do pana Winkfielda. Przytłoczony żalem po zamordowanej żonie, pan Winkfield postanawia wrócić do Anglii z córką, aby zaopiekować się chorym bratem. Tam Unca Eliza dorasta w towarzystwie kuzynów, jest kształcona i zapoznawana z chrześcijaństwem, w ramach którego zostaje ochrzczona, a także zauważa, z jaką wielką uwagą Anglicy ją obserwują ze względu na kolor jej skóry i jej mieszany, indiańsko-angielski strój. Krótko po przybyciu do Anglii pogrążony w żalu pan Winkfield pragnie wrócić do Wirginii, ale zamierza, by Unca Eliza pozostała w Anglii w celu dokończenia edukacji. Gdy ma osiemnaście lat, zostaje wezwana przez ojca do powrotu i wyrusza w podróż w towarzystwie kuzyna, Johna Winkfielda, który się o nią oświadcza. Odrzuca go, twierdząc, że nigdy nie wyjdzie za mężczyznę, który nie potrafi posługiwać się łukiem i strzałą lepiej niż ona. Wkrótce po powrocie do Wirginii ojciec Unca Elizy umiera, a ona zostaje sama. Pragnie wrócić do Anglii, gdy ma dwadzieścia cztery lata, więc kupuje slup i kompletuje załogę na podróż. W trakcie rejsu wybrany przez nią kapitan oświadcza się w imieniu swojego syna, ale ona odmawia w ten sam sposób co wcześniej. On jest oburzony i grozi, że zostawi ją na niezamieszkanej wyspie – przejmując wszystkie jej pieniądze – jeśli nie zmieni zdania. Wybucha sprzeczka, a kapitan zostaje wyrzucony za burtę przez dwóch niewolników. (Później zostaje odnaleziony). Daje Unca Elizie kolejną szansę na przemyślenie sprawy, ale ona nie ustępuje, a on zostawia ją na niezamieszkanej wyspie. Na wyspie Unca Eliza oddaje się Bogu i szybko znajduje pustelnię, którą obraca w swoje schronienie. Wewnątrz znajduje rękopis poprzedniego mieszkańca i wykorzystuje go, aby nauczyć się, jak przetrwać na wyspie. Jest bardzo zrozpaczona swoją sytuacją i zapada na wyniszczającą gorączkę. Gdy wyzdrowieje, konsultuje się z rękopisem w celu uzyskania dalszych informacji i dowiaduje się, że na wyspie jednak istnieje życie. Postanawia zbadać swoje nowe miejsce zamieszkania i rozumie, że pustelnia jest religijną świątynią słońca, która zawiera liczne mumie. Po powrocie z eksploracji jest zaskoczona obecnością pustelnika, którego myślała, że już nie ma na wyspie. Pustelnik wkrótce umiera, a Unca Eliza przeprowadza dalsze badania i odkrywa podziemne przejście prowadzące do bożka otaczanego kultem. Podczas gdy tam przebywa, na zewnątrz wybucha burza. Następnie świątynię odwiedza grupa Indian, jak przewidywał rękopis, a Unca Eliza ukrywa się w sekretnym przejściu. Będąc tam, postanawia nawrócić Indian na chrześcijaństwo i opracowuje plan, by ukryć się wewnątrz bożka i mówić do Indian, gdy przybędą na swoje nabożeństwo w przyszłym roku. Podczas ćwiczenia planu następuje trzęsienie ziemi, a po jego zakończeniu odkrywa, że zniszczyło jej mieszkanie. Gdy Indianie przybywają na swoje nabożeństwo, rozmawia z arcykapłanem z wnętrza bożka, instruując Indian w zasadach chrześcijaństwa. Pod koniec pierwszego tomu Unca instruuje Indian, by wrócili do niej w następnym tygodniu po dalsze nauki. Wykorzystuje ten czas, aby przemyśleć to, co powiedziała Indianom, i jak powinna z nimi postępować dalej. Zbadała również wyspę i odkryła niezwykłe zwierzę czworonożne. Było wielkości dużego psa, z długimi nogami i smukłym ciałem, miało niezwykle duże oczy, które wystawały daleko poza głowę, oraz dwa rzędy ostrych, ale krótkich zębów. To stworzenie wzbudziło ciekawość Unca, więc za nim podążyła. Inne zwierzęta, które były od niego większe, uciekały na jego widok. Zwierzę dotarło do trawiastego obszaru i rozłożyło się jak martwe, z zamkniętymi oczami i ustami. Usiadła w pewnej odległości, by je obserwować. Sierść na jego ciele była gęsta i długa, pięć do sześciu cali (152 mm) i tworzyła kłaki. Wielka liczba polnych myszy podeszła do niego i zaczęła gryźć kłaki sierści. Zwierzę nadal leżało nieruchomo, aż znaczna liczba myszy zajęła się nim. Wtedy wstało i gwałtownie się trzęsło, ale mysze utknęły na nim. Obrócił się, wyprostował długą szyję i zaczął chciwie zjadać myszy. W kilka minut zjadł niemal trzysta z nich, ponieważ jego ciało było prawie pokryte myszami. Ciekawość Unca została zaspokojona. Nadszedł dzień, w którym Indianie mieli wrócić na wyspę po dalsze instrukcje. Unca zajęła miejsce w posągu i czekała. Wróciło tylko siedmiu kapłanów, więc zapytała ich, dlaczego nie przyprowadzili swojego ludu? Arcykapłan odpowiedział, że to ich zadanie jest instruowanie ludu po tym, jak ona ich nauczy. Kapłan wyjaśnił, że jeśli ona nauczy wszystkich, to oni nie będą już mieli żadnego zajęcia. Unca powiedziała im, że nie będzie ich uczyć tylko i że nie powinni się bać. Poinstruowała kapłanów, by wrócili i przybyli ze swoim ludem. Wyraził zgodę i powiedział jej, że wrócą z ludem rano, ponieważ wykonanie tego zadania w ciągu jednego dnia zajmie zbyt dużo czasu. Następnego ranka kapłan wrócił ze znaczną liczbą ludzi. Wygłosiła wykład przez trzy godziny, a następnie kazała im zrobić przerwę na posiłek. Instruowała ich również, aby oddalili się od niej, aby mogła wyjść z posągu i sama zażyć posiłek. Zachęcała ludzi do zadawania pytań, ale oni odpowiadali: „nasi kapłani wiedzą wszystko, naucz naszych kapłanów, a oni nas nauczą”. Z tej odpowiedzi wnioskuje, że kapłani instrukowali ludzi prywatnie, a następnie przypomniała wszystkim, co powiedziała im poprzedniego dnia. Kończąc wykład, powiedziała wszystkim, że ma jeszcze wiele do nauczenia ich i że powinni wracać raz w tygodniu. Arcykapłani, będąc starzy, mogą przyjść, jeśli zechcą, a wszyscy inni również mogą wybrać przyjście, jeśli sobie tego życzą. Unca zwolniła Indianów i wkrótce wszyscy opuścili wyspę. Będąc podejrzliwą wobec kapłanów, ponieważ nigdy nie dopuszczą do tego, by byli bezużyteczni dla swojego ludu, Unca postanawia, że musi żyć wśród Indian. Unca pragnie zrobić większe postępy w nauczaniu i byłoby to trudne do zrobienia z posągu raz w tygodniu. Byłoby to również niewygodne dla nich, by przybywać w porze deszczowej. Rozważała również swoje warunki życia. Trudno byłoby jej żyć pod ziemią latem i byłaby tam również uwięziona zimą. Po długim namyśle decyduje, że będzie absolutnie konieczne zamieszkanie z Indianami. Planuje przedstawić się Indianom, ale zachować ich w nieświadomości co do tego, kim jest i jak do nich trafiła, aby „mogła zachować przewagę nad nimi”. Gdy Indianie wrócili na wyspę, powiedziała im, że są nieświadomi prawdziwego Boga i że Bóg pośle świętą kobietę, aby ich bardziej szczegółowo instruowała. Powiedziała im, by nie bali się i nie byli podejrzliwi wobec tej osoby, która będzie kobietą. Ona przyniesie święte pisma. Muszą ją szanować, robić wszystko, co im każe, nie pytać, skąd przybywa, ani kiedy odchodzi, gdy zechce odwiedzić wyspę, nie podążać za nią ani nie robić niczego, czego zabroni. Unca powiedziała im, że nie pragnie zmuszać tej kobiety do nich. Mówią jej: „Niechaj przyjdzie! Będziemy ją kochać i słuchać!”. Następnie poinstruowała ich, by wrócili trzy dni później, dwie godziny po wschodzie słońca, a zobaczą kobietę ubraną jak arcykapłan. Po otrzymaniu instrukcji i odejściu Indian, Unca zaczyna przygotowania do wyjazdu. Unca wstaje wcześnie i zaczyna przygotowywać się na powrót Indian. Ubiera się na biało i ozdabia się ozdobną biżuterią ze złota i drogich kamieni. Opuszcza swoje schronienie, zamyka je i przykrywa. Unca przybywa do posągu i oczekuje na powrót Indian z laską, łukiem i strzałami oraz paczką skarbów. Pamięta również, by modlić się do Boga, aby mógł odebrać jej strach i prowadzić ją w tym wielkim zadaniu. Indianie przybywają, a arcykapłan wita się z Unca z szacunkiem. Unca ogłasza swoje zamiary: będzie żyła z nimi przez pewien czas i instruować ich w nauce Bożej, co – jak mówi – sprawi, że będą „szczęśliwi na zawsze”. Unca nie zapomina wspomnieć o zestawie zasad, które obejmują następujące kwestie: muszą słuchać jej rozkazów, uczyć się jej nauk i nigdy nie pytać, skąd przybyła, ani kiedy odchodzi. W odpowiedzi arcykapłan skłania się w akceptacji i wdzięczności, ale przedstawia propozycję, która zaskakuje Unca. Ponieważ ich poprzedni król niedawno zmarł i nie pozostawił potomków, prosi Unca, by zajęła jego miejsce jako ich królowa. Dziękuje mu za ofertę, ale odmawia, mówiąc, że będzie tylko ich „nauczycielem”. Wszyscy się zgadzają, a Unca wręcza arcykapłanowi i wielu ludziom pierścienie ze swoich skarbów. Kilku Indian podchodzi i oferuje Unca jedzenie i picie, a Unca wstaje, by odmówić modlitwę. Oznacza to początek jej chrześcijańskich nauk. Następnie wspomina o Jezusie Chrystusie i wyjaśnia chrześcijańskie rozumienie, że jest On Synem Bożym, któremu winni są wdzięczność i chwałę. Przed wyruszeniem w podróż z Indianami Unca modli się do Boga. Po modlitwie śpie hymn w języku indiańskim, aby zademonstrować Indianom chrześcijański obrządek. Odchodzi z dużą grupą canoe i jest witana w kraju Indian, gdzie zapewniono jej zakwaterowanie i sześć indiańskich służących. Otrzymuje dary w postaci napojów wyskokowych, suszonego mięsa, kwiatów i owoców. Unca rozpoczyna codzienne instrukcje dla kapłanów z Pisma Świętego oraz cotygodniowe publiczne nauczanie w celu rozpowszechniania wiary chrześcijańskiej. Rozmyśla nad swoim zaskoczeniem chęcią i entuzjazmem Indian do nauki o chrześcijaństwie. Unca zaczyna również tłumaczyć swoje książki modlitewne i Biblię z języka angielskiego na język indiański. Przyznaje, że nie jest szczęśliwa żyjąc wśród Indian i wie, że jest postrzegana jako coś więcej niż śmiertelnik i celowo to wykorzystuje. W wolnym czasie strzela z łuku i odwiedza swoją starą wyspę. Mijają dwa lata życia z Indianami, a Unca kończy tłumaczenie Biblii, Katechizmu i większości swojej Książki Modlitewnej. Jest dumna, że zastąpiła religię bałwochwalstwa Indian chrześcijaństwem.


Ivy i jej przyjaciółki zostają uwięzione w podziemnym krainie Spoz przez siostrzenice Cha Cha, które zmuszają je do pracy. Podczas ucieczki dziewczyny odnajdują brakujący srebrny but w sejfie ukrytym za portretem Heironymusa Gumma.[sep]Na początku powieści Franny Muggs obserwuje ulicę Gumm, marszcząc czoło na myśl o Pru i Cat, gdy zauważa nową rodzinę wprowadzającą się do numeru 5. Od razu się zainteresowała i zbiegła po schodach, by powitać nowych sąsiadów. Witają ją była królowa piękności, Pearl Diamond, i jej córka, Ivy. Pearl denerwuje się wokół przywożonego pianina, podczas gdy pan Staccato przedstawia się z wielkim przepychem w towarzystwie swoich dwóch psów, Freda i Ginger. Oferuje nauczenie Ivy gry na pianinie, biorąc pod uwagę ich nowy instrument. Ivy przyjmuje propozycję i szybko zaprzyjaźnia się z Franny. Ivy i Franny wkrótce odkrywają list ukryty w strasznym portrecie ciotki V (krewniaczki, która zostawiła rodzinie Diamond dom), w którym pisze, że udawała swoją śmierć, aby uniknąć problemów z podatkami. Pearl odrzuca to jako zwykłe szaleństwo ciotki V, a Ivy wyrzuca list. W miarę jak powieść postępuje, Ivy szybko dowiaduje się od Franny o sytuacji społecznej na ulicy Gumm. Pru nienawidzi Cat, Cat nienawidzi Pru, obie nie lubią Franny, a Franny nie lubi żadnej z nich. Cat jest zarozumiała i uważa, że jest „taka wspaniała” ze swoim ESP, a Pru jest tchórzliwa i myśli tylko o książkach. Franny zwraca uwagę, że Ivy powinna jak najmocniej starać się dostać do Pasztetowej, klasy w Akademii Sorbetu, ponieważ sama jest w Pasztetowej. Cat i Pru, będące „zarozumiałymi znawcami wszystkiego”, są w Tuńczyku z Majonezem. Pochodzenie tego systemu klas sięga Heironymusa Gumma, założyciela Akademii Sorbetu. Nazwał klasy na cześć swoich ulubionych kanapek: Sałatka Jajeczna, Bekon, Sałata i Pomidor, Pasztetowa oraz Tuńczyk z Majonezem. Posłuszna prośbie Franny, Ivy robi wszystko, co w jej mocy, aby zdać egzamin kwalifikacyjny i trafić do Pasztetowej. Jednak gdy drzwi się otwierają, zostaje wprowadzona do klasy Tuńczyk z Majonezem. Cat od razu dostrzega pecha (Jinx) Ivy, wpada w panikę i zostaje wyprowadzona z klasy z powodu wywołanego zamieszania. Pru natomiast wykorzystuje okazję, by przedstawić się Ivy, ponieważ każdy wróg Cat jest przyjacielem Pru. Ku wielkiemu rozczarowaniu Pru, odkrywa, że Ivy jest zbyt dziwaczna, by zadawać się z jej grupą przyjaciół. Po dowiedzeniu się, że Ivy trafiła do Tuńczyka z Majonezem, Franny ją porzuca, a Ivy znów zostaje sama, przeklinając swojego Jinksa. Po depresyjnym dniu udaje się do pana Staccato na pierwszą lekcję pod numerem 7 na ulicy Gumm. Witają ją dziwnie ludzkie teriery, Fred i Ginger, a ona po raz pierwszy widzi wspaniałe Rubinowe Pantofelki z filmu MGM „Czarnoksiężnik z Oz”. Pan Staccato uczy Ivy gry na pianinie, ponieważ to tutaj „wszystko się zaczyna”, a czasami „tu wszystko się kończy”. Podczas lekcji Ivy dowiaduje się o przeszłości pana Staccato i jego udziale w filmie „Czarnoksiężnik z Oz”. Po kilku dniach nieszczęścia Ivy odkrywa, że dom pana Staccato jest jedynym miejscem, w którym czuje się bezpiecznie i z dala od swojego Jinksa. Ivy pyta pana Staccato, czy może po szkole każdego dnia sprzątać jego dom w ramach pracy. On wyraża zgodę i oferuje jej w zamian darmowe lekcje. Dni mijały, aż Franny zaczęła znowu rozmawiać z Ivy. Exclaimuje, że będzie w Pasztetowej (w wyniku niepowodzenia Ivy w Tuńczyku z Majonezem). Nadchodzi czas zawsze zwiastującego nieszczęście recitalu pianinowego, a Pru planuje pokonać Cat i zostać gwiazdą całego show. Cat nie martwi się o to wydarzenie; jedynie ma niepokojące uczucia i konsultuje się ze swoim I Ching. Ostrzega ją, by spakowała się i wyjechała z miasta, a także uważała na huragan Cha Cha. Odrzuca ostrzeżenie jako absurdalne. Nieświadomie przyzywa też czarodzieja w balonie, który mówi jej „Heironymous Gumm... z tyłu” i przestrzega przed cofającą się falą przypływu. W dniu recitalu Ivy i Franny są pod numerem 5 na ulicy Gumm, a Franny daje Ivy koszulkę z napisem „Carpe diem”. Ivy wtedy życzy sobie, aby jej włosy nie były tak cienkie i płaskie, a Franny oferuje, że je obetnie. Niestety, kończy się to katastrofą – włosy są poszarpane. Bez czasu na naprawienie tego, Ivy i Franny pędzą na recital. Wpadają tam w trakcie występu Pru, niszcząc go, i ku przerażeniu Pru, Cat wykorzystuje okazję, by ją wyśmiać. Zażenowana Pru wybiega z pokoju. Ivy随后 daje przeciętny występ, a po zejściu ze sceny Pearl dostrzega ją i jest przerażona widokiem nowej fryzury córki. Myląc źródło swojej złości, wyżywa się na Franny i żąda, by Ivy wróciła do domu. Pan Staccato gani Cat za jej okrucieństwo wobec Pru; krótko potem Cat przeprasza wraz z Franny i Ivy za zrujnowanie jej występu, ale Pru nie przyjmuje żadnych przeprosin. Przysięga, że już nigdy nie będzie rozmawiać z żadną z tych dziewczyn. Upokorzona i pełna poczucia winy Ivy zaczyna płakać, wówczas pan Staccato mówi jej o jej unikalnym talencie: sile. Pan Staccato ujawnia jej też pochodzenie rubinowych pantofelków. Mówi jej również, że jest prawowitą właścicielką pantofelków, ostrzegając jednocześnie, by nigdy ich nie oddawała. Pierwszy huragan w Sherbet uderza podczas tej rozmowy. Otrzymują telefon od Pearl; Ivy pędzi do domu na myśl o gniewie matki, ale Staccato ma jeszcze coś do powiedzenia. Mimo to obiecuje go odwiedzić jutro. Pod numerem 3 na ulicy Gumm Franny znów obserwuje ulicę przez lornetkę, gdy dostrzega postać pana Staccato unoszącą się w niebie. Mówi jej: „Jesteś lepszą drzwiami niż oknem” i znika w burzliwych chmurach. Wstrząśnięta Franny budzi Ivy i mówi jej, że pan Staccato nie żyje. Krótko potem Fred i Ginger pojawiają się na jej progu, płacząc. Następnego dnia huragan opada i dwie przyjaciółki udają się pod numer 7 na ulicy Gumm. Ivy zabiera Rubinowe Pantofelki. Właśnie wtedy pojawia się Cha Cha, glamorzna kobieta podająca się za siostrę, a następnie siostrzenicę pana Staccato, żądająca własności butów. Grozi też, że wezwie sędziego Gumma, jeśli Ivy nie będzie współpracować. Ivy i Franny udaje się uciec, a w pokoju Ivy odkrywają, że czerwona farba z jednego pantofelka się ściera, ujawniając jego prawdziwy srebrny kolor. Ivy i Franny zdają sobie sprawę z powagi tej sytuacji i zgadzają się zadzwonić do Pru po pomoc. Odmawia nawet rozważenia pomocy Ivy, ale na myśl, że Cat też przyjdzie, zmienia zdanie i dołącza do nich. Gdy tam jest, czyta fragmenty z „Cudownego czarodzieja z Oz”. Wszystkie dochodzą do wniosku, że Ivy, której drugie imię matki brzmi Gale, jest potomkinią Dorotki, a Fred i Ginger są spokrewnieni ze słynnym terierem Toto. Mimo sprzeciwu Pru, zgadzają się zadzwonić do Cat i poprosić o dodatkową pomoc. Jednak zanim ona może wiele pomóc, cztery Dziewczyny z ulicy Gumm słyszą, jak Cha Cha wchodzi do domu. Ivy wpędza je do swojej szafy, bo nie chce, żeby wpadły w kłopoty. Cha Cha znowu prosi, by oddała srebrny but, oferując nawet układ z Ivy. Jeśli jej odda but, to zabierze jej Jinksa na zawsze. Trzymając się twardo, Cha Cha próbuje wziąć je siłą i zostaje porażona prądem przez pokój. Cha Cha wtedy ujawnia, że od początku zamierzała przekazać Jinksa Pearl i grozi, że zrobi to teraz. Zepchnięta w kozi róg, Ivy oddaje but. Nadal niezadowolona, Cha Cha pyta, gdzie znajduje się drugi. Naprawdę nie wiedząc, Ivy mówi, że nie wie. Cha Cha wychodzi, a Jinx znów złącza się z cieniem Ivy. Drzwi szafy otwierają się, ujawniając nieprzytomną Pru. Wszystkie są poruszone swoją sytuacją, a Cat sugeruje, że ta podła Cha Cha to Zła Wiedźma z Zachodu lub ktoś z jej rodziny. Cat wyjaśnia wtedy, jak przywołała Czarodzieja, który powiedział „Heironymous Gumm... z tyłu”. Pru znowu zaczyna kłótnię, mówiąc, że dziewczyny nie uwierzyłyby jej, gdyby to ona mówiła wszystko to. Cat konsultuje się z I Ching, które przynosi więcej niejednoznacznych złych wieści. Franny się ekscytuje i mówi, że powinny założyć tajny klub o odpowiedniej nazwie: „Tajny Zakon Dziewczyn z ulicy Gumm”. Pomysł ten uważają za lamerski lub nieistotny. Ivy upiera się, że poradzi sobie z tym sama, ale Franny wskazuje na oko na jej dłoni (które dostała przy pierwszym dotknięciu buta) i to, że ma na nią czarownicę! Franny przekonuje dziewczyny, by odłożyły na bok różnice i „trzymały się razem”, aby pomóc Ivy. Tymczasem Cha Cha oczarowała cały Sherbet swoją stylową odzieżą i poradami modowymi. Nawet rodzice dziewcząt, w tym Pearl, uważają ją za po prostu wspaniałą. Dziewczyny z ulicy Gumm wymyślają plan, aby raz na zawsze rozwiązać problem z czarownicą. Pakują kilka rzeczy do plecaków i przebrzwają zwykły szpil na wysokim obcasie srebrną farbą w celu fałszywej kapitulacji przed Cha Cha. W Kolosalnym Cukierku, plan dziewcząt się nie udaje i Cha Cha kończy w pułapce, zamykając je w cadillaku w kolorze szampana wypełnionym żelkami, wysyłając ich w „cofającą się falę przypływu”. Spekulują, czy nie skończą w Oz. Franny, Ivy, Cat, Pru oraz Fred i Ginger budzą się, odkrywając, że są w miejscu zwanym Spoz. Dziwne miejsce jest pokryte od sufitu do podłogi kolorem różowym. Małe różowe ludki, które uznają za Munchkinów, chodzą tam, ignorując odwiedzających. Dziewczyny zdają sobie sprawę, że są tak naprawdę pod ziemią bez bieżącej wody i spotykają wredne nastolatki, Bling Bling i Coco. Przedstawiają się z serią obelg i swoim tytułem jako siostrzenice Cha Cha (lub córki Złej Wiedźmy z Zachodu). Siostry również znajdują się w kłopocie. Bez Cha Cha ich piękno i „widocznie jędrna skóra” znikną i nie są zadowolone z czekania na powrót ciotki. Obie są chętne spróbować Upiększatora, dziwnej maszyny używanej do przekształcania rodzynek w winogrona, na ludziach. Nie chcąc być nieposłusznymi wobec Cha Cha, zniewalają dziewczyny i wysyłają je do zbierania ziemniaków i robienia frytek dla nich przez resztę lata. Cztery dziewczyny i dwa teriery zgadzają się trzymać razem i przetrwać to razem. Z większością lata spędzonej na obieraniu ziemniaków i właściwym wyrzucaniu obciętych paznokci u stóp, sytuacja dziewczyn nie wydaje się poprawiać. Pewnego dnia Pru zostaje przyłapana przez Coco pod swoim łóżkiem. Pru jest zszokowana, odkrywając, że Coco przekształciła się w starą wiedźmę z wieloma zmarszczkami i grubymi kostkami. W desperackiej próbie uratowania się przed wrzuceniem do Upiększatora, oferuje pójść po witaminy Coco do Spudz (tajemniczego miejsca, z którym siostry groziły dziewczynom przez całe lato). Jednak zanim Pru może wyruszyć w tę odważną podróż, Cat i ona budzą się, odkrywając, że Ivy i Franny zniknęły. Okazuje się, że Ivy postanowiła raz na zawsze zmierzyć się ze swoim Jinksem i w trakcie tego łamie rękę i kończy w przerażającym Spudz. Franny obudziła się, widząc, że nie ma Ivy, i poszła za nią. Coco męczy się czekaniem na powrót ciotki i zamierza wrzucić Cat i Pru do Upiększatora. Cat zamiast tego wpędza Coco do środka, a Pru naciska przycisk, aby została „upiększona”. Uciekinierki uciekają do Spudz za Ivy i Franny. Ivy spotyka przerażającego i nieprzyjaznego dr. Iznotza, gigantycznego ziemniaka z kilkoma oczami i korzeniami zamiast włosów. Nie daje jej lekarstwa na rękę ani witamin dla Bling Bling. Daje jej jednak miksturę znikającą czarownice, bo boi się, że sama Ivy jest czarownicą i ze względu na jej Jinksa. Pyta, gdzie może znaleźć drugi srebrny but i szybko sugeruje rozmowę z kimś o imieniu Maz w Wormz Pock. W drodze tam zostaje zatrzymana przez Maz i spotyka Franny. Będąc macierzystym ziemniakiem, Maz daje obu dziewczynom gęstą ciecz, która smakuje jak gorąca czekolada i leczy rękę Ivy. Zasypiają, a gdy Ivy się budzi, widzi, jak Franny je naleśniki, exclaimując, że Maz wie wszystko o Staccato, butach a nawet o jej Jinksie! Historia Maz obejmuje historię srebrnych pantofelków i jak się zgubiły w pustyni. Jej opowieść sugeruje również, że buty są zdolne do podróży w czasie i nieznanej mocy. Ivy pyta o swojego Jinksa, a Maz mówi, że on nigdy jej nie opuści. „Twój Jinx nie lubi być Jinksem”. Cat i Pru wchodzą na górę ziemniaczaną z Fredem i Gingerem w poszukiwaniu przyjaciół, gdy kłócą się o drogę. Tymczasowo przestają do siebie mówić i siedzą niezadowolone. Pod instrukcją Maz, Franny i Pru przedostają się przez Szlam, gdzie spotykają „zombie” ciotki V. W liście było napisane, że udawała śmierć, ale okazało się, że spotkała swój przypadkowy koniec, gdy poraziła się widelcem i tosterem. Przypominając Cha Cha, ciotka V pyta, gdzie są buty, a Ivy odmawia odpowiedzi. Ciotka V proponuje, że mogą być dobrą drużyną. Zanim Ivy i Franny mogą uciec, Jinx chwyta Ivy i rzuca się w szlam. Franny nurkuje za nią. W ich ciszy Pru odkrywa, że były blisko „nieba” Spudz. Była dziura w tym niebie i prosi Cat o podbicie. Ku zaskoczeniu Cat, Pru nie boi się. Odkładając gniew na bok, przedostają się przez odkryty tunel i wraz z Fredem i Ginger spotykają się z Ivy i Franny, gdy wylatują z szlamu. Z sześcioma towarzyszami znowu razem, napotykają światło i znajdują domek z piernika z obrazem Heironymusa Gumma w środku. Tam, nadrabiają zaległości, dowiadując się, co Franny i Ivy dowiedziały się od Maz i spotkania z ciotką V. Opłakują też pana Staccato i decydują nazwać mały domek „Domkiem Środkowego C” na cześć ich nauczyciela pianina. Po dniu spędzonym w Domku Środkowego C, znajdują tajne przejście za obrazem Heironymusa Gumma (Heironymous Gumm... z tyłu) i na jego końcu sejf taki sam jak ten pod numerem 7 na ulicy Gumm z napisem „Jaki jest mój unikalny talent?”. Ivy pyta Franny, co pan Staccato powiedział jej, gdy jego duch unosił się w niebie. „Jesteś lepszą drzwiami niż oknem”. Po wypowiedzeniu tych słów sejf się otwiera i w środku znajdują brakujący srebrny but. Dziewczyny z ulicy Gumm znajdują się w muzealnym pokoju pana Staccato. Pru znajduje gazetę i zauważa artykuł o nich! Cha Cha sfabrykowała historię, jak dziewczyny wysłano do specjalnej szkoły muzycznej na lato, aby upewnić się, że nikt ich nie będzie tęsknić. Cha Cha wchodzi i żąda butów. Dziewczyny już przygotowały miksturę znikającą czarownice, ale zanim mogły jej użyć, Cha Cha rzuca Franny przez pokój i wylewa miksturę do zlewu. Fred, Ginger, Ivy i reszta biegną pod numer 5 na ulicy Gumm, aby uciec przed Cha Cha. Czują coś palącego i zdają sobie sprawę, że dom płonie. Ledwo uciekając, dziewczyny patrzą, jak pechowy dom spada na Cha Cha, a Jinx pozycjonuje się, by zaatakować Ivy. Ivy bierze srebrne buty i przygotowuje się. Zamiast zabić Ivy, Jinx ją przytula i przekształca się w kogoś, kogo Ivy nie widziała od siedmiu lat: swojego tatę. Po tygodniu powrotu do Sherbet, Dziewczyny z ulicy Gumm odpoczywają i przygotowują się na pierwszy dzień szkoły. Cat konsultuje się ze swoim I Ching, a ono przewiduje „twoja praca dopiero się zaczyna”, podczas gdy Pru spędziła ostatni tydzień wakacji w swoim pokoju czytając książki. Zjednoczona rodzina Diamond znalazła testament pana Staccato i odkryła, że zostawił im swój dom i wszystkie swoje rzeczy. Teraz, pod numerem 7 na ulicy Gumm, Diamondowie, Fred i Ginger tworzą swój dom. Ivy, będąc jednak bardzo ostrożną, trzyma dwa srebrne buty oddzielnie i ukryte, tak jak robił to Staccato. Powieść kończy się zwiastunem ponownego pojawienia się Bling Bling i faktycznym powrotem podejrzanej ciotki V. Franny dostrzegła ją przez lornetkę i natychmiast zwołała zebranie Tajnego Zakonu Dziewczyn z ulicy Gumm na następnego dnia.


Po wydostaniu się z artefaktu na Księżycu, kopie Hawksa i Barkera dowiadują się, że nie mogą wrócić na Ziemię. Wynika to z niedoskonałości technologii oraz faktu, że ich ziemskie odpowiedniki wciąż żyją.[sep]Dr Edward Hawks kieruje ściśle tajnym projektem dla Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, wykorzystując zaplecze Continental Electronics do zbadania dużego, śmiertelnie niebezpiecznego artefaktu obcego pochodzenia odkrytego na Księżycu. Wolontariusze wchodzą do niego i go badają, ale nieuchronnie giną za łamanie nieznanych, obcych reguł obowiązujących wewnątrz struktury. Vincent „Connie” Connington, dyrektor personalny Continental, informuje Hawksa, że znalazł idealnego kandydata do następnej misji. Connington jest człowiekiem niemoralnym i manipulacyjnym, otwarcie testującym Hawksa i każdego, kogo spotka, pod kątem słabości. Zabiera Hawksa na spotkanie z Alem Barkerem, poszukiwaczem przygód i miłośnikiem silnych wrażeń. Hawks poznaje również Claire Pack, socjopatkę innego rodzaju. Podczas gdy Connington pożąda władzy, a Barker zdaje się kochać śmierć, Claire czerpie przyjemność z używania seksu lub obietnicy seksu do manipulowania mężczyznami. Connington jej pragnie, ale ona zostaje z Barkerem, ponieważ w jej oczach on nie ma żadnych słabości. Hawks musi odwołać się do mrocznej strony Barkera, aby przekonać go do dołączenia do projektu. Claire próbuje wzbudzić w Hawksu niepokój, jednocześnie grając Conningtonem przeciwko Barkerowi. Hawks skonstruował nadajnik materii, który skanuje osobę lub przedmiot, aby stworzyć kopię w odbiornikach na Księżycu. Ziemski odpowiednik umieszczany jest w stanie deprywacji sensorycznej, co pozwala mu dzielić doświadczenia sobowtóra. Żaden z uczestników nie zachował jednak zdrowia psychicznego po przeżyciu śmierci w drugiej osobie. Barker jest pierwszym, który zachował rozum, ale i on jest głęboko wstrząśnięty za pierwszym razem, wykrzykując: „...on mu nie przeszkadzało! Byłem dla niego niczym!” Wraca tam raz za razem, podejmując wyzwanie i posuwając się nieco dalej za każdym razem. Tymczasem jego relacja z Claire ulega pogorszeniu, nawet gdy Connington kontynuuje swoje katastrofalne próby zdobycia jej, otrzymując w pewnym momencie od Barkera ciężki lanie. Ostatecznie Connington ogłasza, że rezygnuje, a Claire odchodzi wraz z nim. W międzyczasie Hawks zaczyna związek z młodą artystką, Elizabeth Cummings, ale wydaje się, że chce jedynie wylać przed nią swoje cierpienie związane z projektem. W końcu Barker ogłasza, że jest niemal gotowy ze znalezieniem drogi przez artefakt. Hawks zabiera Elizabeth w romantyczne miejsce i wyznaje jej miłość, po czym wraca do projektu. Przesyła siebie oraz Barkera na Księżyc, gdzie jego sobowtór dołącza do sobowtóra Barkera w ostatnim przebiegu. Razem dwaj mężczyźni przedzierają się przez serię dziwacznych krajobrazów pełnych pułapek śmierci. Wydostając się z drugiej strony, Hawks mówi Barkerowi, że nie mogą wrócić na Ziemię. Sprzęt na Księżycu jest zbyt prymitywny, aby bezpiecznie przetransportować człowieka z powrotem, a nawet gdyby to było możliwe, na Ziemi żyją już ich odpowiednicy. Wszyscy mężczyźni pracujący na Księżycu to duplikaty, głównie marynarze, wszyscy ochotnicy. Hawks postanawia pozostać poza bazą, dopóki nie wyczerpie się jego powietrze. Barker wraca, aby spróbować zostać przesłanym na Ziemię mimo wszystko. Na Ziemi Hawks zdejmuje kombinezon izolacyjny i znajduje w ręce notatkę, o której wiedział, że tam będzie. Brzmi ona po prostu: „Przypomnij mnie o niej”.