Pięćdziesiąt lat później Stephen wyjaśnia, że włóczęga, którego pomagała pani Hayward, był w rzeczywistości wujkiem Peterem. Był on dezerterem i kochankiem matki Keitha, który zmarł z powodu ran odniesionych na wojnie.[sep]Opowieść przedstawiona w formie powieści o dojrzewaniu to wspomnienia starszego mężczyzny, Stephena Wheatleya, który podczas spaceru po zmodernizowanym londyńskim zaułku, niegdyś będącym jego domem, cofa myślami do czasów II wojny światowej. Młody Stephen, regularnie dręczony w szkole i znudzony życiem domowym, dowiaduje się od swojego najlepszego przyjaciela, Keitha Haywarda – wyniosłego i dominującego sąsiada – że matka Keitha jest podwójnym agentem pracującym dla Niemców. Kiedy chłopcy szpiegują panią Hayward z ukrycia w krzakach, zauważają jej niezwykłą codzienną rutynę: wychodzi z domu Keitha z koszykiem piknikowym pełnym jedzenia, puka do okna ciotki Dee (siostry pani Hayward, sąsiadki i najlepszej przyjaciółki, której mąż, wujek Peter, służy w RAF), a następnie przechodzi na koniec zaułka, gdzie znika w pobliskim mieście. Kiedy chłopcy podążają za nią, nie mogą jej znaleźć w żadnym ze sklepów; a gdy wracają do swojej kryjówki, pani Hayward jest już przed nimi, wchodząc z powrotem do domu Keitha. Podczas przeglądania pokoju matki Keitha znajdują jej dziennik, w którym małe „x” zaznaczone jest w jednym dniu każdego miesiąca (jednak odnosi się to do jej cyklu miesiączkowego). Naiwność chłopców każe im wierzyć, że „x” to inny agent, z którym pani Hayward spotyka się co miesiąc. Pewnego dnia chłopcy zauważają, że matka Keitha nie skręca codziennie w prawo, w stronę miasta, ale zamiast tego skręca w lewo, w brudny tunel prowadzący do opuszczonego pola. Tego samego wieczoru Stephen przechodzi przez tunel i znajduje na polu pudełko zawierające paczkę papierosów. Gdy Keith otwiera paczkę, wypada z niej kartka z jedną literą: X. Pewnej nocy Stephen wymyka się do tunelu i ponownie udaje się do pudełka. W środku znajdują czyste ubrania. Gdy je przegląda, ktoś pojawia się za nim. Stephen jest zbyt przerażony, by się odwrócić, i wstrzymuje oddech, mając nadzieję, że nie zostanie zauważony. Wciąż trzymając skarpetkę, Stephen ucieka, gdy tylko przestaje słyszeć oddech za sobą. Jego rodzina szuka go na zewnątrz i jest wściekła. Następnego dnia, gdy Keith odrabia lekcje, pani Hayward odwiedza Stephena w jego kryjówce w krzakach i mówi mu, że wie, że go śledzi, i że powinien przestać, zanim ucierpi. Mimo jej ostrzeżeń Stephen, nie wspominając Keithowi o upomnieniu pani Hayward, pokazuje mu skarpetkę i mówi, że muszą odkryć prawdę przed następnym spotkaniem matki Keitha z „x”. Chłopcy idą na pole i ponownie otwierają pudełko, w którym nie znajdują ubrań, lecz... Następnego dnia chłopcy ponownie odwiedzają pole, gdzie znajdują puste pudełko. Kilka kroków przed nimi widzą coś ukrytego pod żelazną płytą – włóczęgę. Keith i Stephen biorą pręty i tłuką płytę, aż w końcu uświadamiają sobie, że mogli zabić włóczęgę. Uciekają i wpadają na matkę Keitha w tunelu. Powstrzymuje Stephena i mówi mu, że skoro nie przestanie jej szpiegować, będzie musiał wykonywać dla niej przysługi dla mężczyzny na polu. Stephen uświadamia sobie, że pani Hayward nie jest niemieckim szpiegiem, ale w rzeczywistości pomaga włóczędze, którego wzięła pod swoje skrzydła. Podczas noszenia jajek i mleka dla włóczęgi ten mówi Stephenowi, że umiera, i daje mu chusteczkę do przekazania pani Hayward na dowód swojej miłości do niej. Tego samego wieczora Stephen widzi policję zabierającą włóczęgę na noszach; jego twarz jest okropnie okaleczona. Pięćdziesiąt lat później Stephen wyjaśnia niejasności: tłumaczy, że włóczęga był w rzeczywistości wujkiem Peterem, który zdezerterował i romansował z matką Keitha, umierając z ran odniesionych na wojnie. Ponadto okazuje się, że w zaułku mieszkał niemiecki szpieg: ojciec Stephena, choć w rzeczywistości pracował dla Anglików. W powieści pojawia się również wątek poboczny, w którym Stephen znajduje ukojenie w Barbarze Berrill – dziewczynce w wieku Stephena mieszkającej w jego okolicy – która służy jako zabieg narracyjny do ujawniania bardzo ważnych informacji, które pomagają Stephenowi zrozumieć tajemnice, które odkrywa.


Sten nie dowodzi Zespołem 13 w misji obalenia rządu Vulcana, a baron Thoresen unika śmierci z jego rąk i pozostaje u władzy. Zamiast awansu na stopień porucznika, Ian degraduje go za nieposłuszeństwo i niepowodzenie operacji.[sep]Karl Sten to młody chłopiec dorastający na przemysłowym świecie fabrycznym o nazwie Vulcan. Rodzice Stena są niewiele lepsi od robotników przymusowych, zawsze pragną wychować swoje dzieci gdzie indziej, ale nigdy nie są w stanie „wykupić” swoich kontraktów i odejść. Po tym, jak rodzina Stena ginie w wyniku przemysłowego zatuszowania zainicjowanego przez dyrektora generalnego Vulcana, barona Thoresena, Sten buntuje się przeciwko prawom tego świata i ucieka, aby żyć na własną rękę w cieniu fabrycznego świata. Przez kilka lat działa z Delinqs, bandą młodych banitów, którzy również odrzucili ideały Firmy. Pewnego dnia ratuje przybysza z innego świata, Iana Mahoney’ego, przed ekipą bezpieczeństwa. Mahoney jest szefem Imperialnego Wywiadu i próbuje zebrać informacje o specjalnym projekcie prowadzonym przez barona Thoresena. Mahoney oferuje Stenowi i jego gangowi szansę na opuszczenie Vulcana, jeśli zdobędą potrzebne mu informacje. Niestety, podczas misji zostają wykryci, a Sten jest najwyraźniej jedynym, kto wraca żywy. Trzymając się słowa, Ian zabiera Stena z tego piekła, w którym się urodził, ale wciela go do wojska, aby zapewnić mu bezpieczeństwo. Podczas szkolenia w Gwardii Imperialnej Sten okazuje się niepasującym do tradycyjnego wojska, ale idealnym dla supersekretnej, działającej w stylu CIA, komórki wywiadowczej, którą kieruje Ian, zwanej Mantis. W Mantis Sten błyszczy i zostaje szefem Zespołu 13, z Alexem Kilgourem, ciężkim człowiekiem z New Edinburgh (który ma dość nieprzychylne zdanie o klanie Campbellów) jako swoim zastępcą. W końcu Wieczny Emperor powierza Zespołowi 13 obalenie rządu Vulcana, aby można było ujawnić tajny projekt barona. Zespół 13 realizuje to, organizując bunt, który wymyka się spod kontroli i niemal rozrywa świat fabryczny w gorączkowym szale. Sten i Zespół 13 kończą pracę podstępem, rozwagą w użyciu siły i kilkoma dobrze umieszczonymi eksplozjami. Sten staje twarzą w twarz ze zabójcą swoich rodziców, baronem Thorensonem, i zabija go, wyrywając mu gołymi rękami serce. Na koniec powieści, podczas gdy jest ganiony za zabójstwo Thoresena wbrew rozkazom cesarza, Ian awansuje Stena na stopień porucznika. Wydaje się, że cesarz zmienił zdanie co do swojego rozkazu nie zabijania barona, ale nie zdołał przekazać tej wiadomości zespołowi w terenie. Nasz bohater ma przed sobą wspaniałą przyszłość.


Mimo taktyki prawnika Thomassy'ego Urek został skazany, a jego atak potraktowano jako brutalną napaść. Po wyjściu na wolność sprawca unikał Eda, a ofiara nie musiała bronić się dzięki umiejętnościom karate.[sep]Akcja rozgrywa się w Ossining w stanie Nowy Jork. Ed Japhet ma szesnaście lat i jest bystrym, elokwentnym chłopcem. Jego ojciec, Terence, uczy w jego szkole. Hobbym Eda jest wykonywanie sztuczek magicznych, stąd jest on „iluzjonistą” z tytułu. Pewnego wieczoru Ed występuje przed szkołą w noc balu maturalnego i drażni szkolnego chuligana Ureka. Urek i jego banda czekają na Eda tej nocy, gdy ten ma wracać do domu z ojcem i dziewczyną. Urek atakuje Eda i niemal go zabija. Urek zostaje ostatecznie aresztowany pod zarzutem poważnego napaści. Na początku wydaje się to jasną sprawą. Ale ojciec Ureka ma znajomego prawnika o nazwisku Thomassy, który uczynił ze swojego życia obronę lokalnych marginesów i przestępców – oraz wyciąganie ich z opresji. Gdy Thomassy zaczynał swoją obiecującą karierę prawniczą, celowo dołączył do kancelarii o angielskich nazwiskach. Zatrudnili go i stał się ich najzdolniejszym prawnikiem. Jednak starszy partner powiedział mu, że jako Ormianin nigdy nie awansuje, przynajmniej dopóki ten żyje. Pobudzony tym Thomassy odszedł i postanął pójść kontrowersyjną drogą, broniąc najbardziej niepożądanych postaci w społeczeństwie. Co roku wysyła kartkę urodzinową starszemu partnerowi, jakby mówiąc: „Wciąż żyjesz?”. W miarę rozwoju fabuły czytelnik z niepokojem uświadamia sobie, jak prawo może interpretować dane wydarzenie. Wydaje się, że Ed ma przewagę – jest utalentowany, ma dobrą rodzinę i dziewczynę, a okrutnie zaatakowany i niemal zabity przez brutala. Ale Thomassy udaje się zbagatelizować atak: dyskredytuje świadków, zastrasza innych i przedstawia Ureka jako działającego wyłącznie w obronie własnej. Teraz czytelnik nie jest pewien, kto jest prawdziwym „iluzjonistą” z tytułu. W sprawę zaangażowany jest również niemiecko-żydowski psychiatra Koch, który zainteresował się nią. Jego zaangażowanie daje czytelnikowi okazję, by poznać Ureka głębiej, ponieważ wcześniej był on przedstawiany jako bezmyślny, brutalny i małomówny potwór. Nic nie może usprawiedliwić tego, co zrobił, ale Koch rzuca więcej światła na to, dlaczego to zrobił. Książka kończy się gwałtownie. Urek wychodzi na wolność od zarzutu napaści i przystępuje do ponownego ataku na Eda, tym razem ukrywając się w samochodzie Terence’a i wyskakując na Eda. Ed, niedawno przeszkolony w karate, może teraz obronić się przed brutalnym Urekiem, ze zdumiewającymi skutkami. Terence Japhet wie dokładnie, kogo wezwać. Książka jest napisana w trzeciej osobie, ale w regularnych odstępach wplecione w historię są „komentarze” kluczowych postaci. Są one napisane w stylu zeznań, ale czytelnik nigdy nie wie, do kogo są skierowane.


Matka Tracy zostawia ją samą na godziny, wybierając się na wieczór karaoke, co sprawia, że dziewczyna czuje radość i zapomina o wcześniejszych zaniedbaniach. Gdy kobieta następnie umawia się z towarzyszącym jej mężczyzną na spędzenie weekendu z córką, Tracy zostaje i postanawia zamieszkać z matką.[sep]Tracy i Cam często kłócą się o wszystko, w tym o nową szkołę Tracy, gdzie ma okropną wychowawczynię, którą ochrzciła imieniem pani „Emesis” Bagley. Nienawidzi jej. Większość jej kolegów z klasy rozsiewa plotki, że jej matka zostawiła ją celowo. Tracy twierdzi, że jej mama musiała wyjechać, ponieważ jest gwiazdą filmową w Hollywood. Tracy postanawia odizolować się od innych i pójść do swojego sekretnego domu. Po kilku dniach odkrywa, że nie jest jedyną osobą, która wykluczyła się ze szkoły, gdy spotyka dwóch nowych przyjaciół, Alexandra i Piłkarza. Alexander to słaby chłopiec, podczas gdy Piłkarz jest jego całkowitym przeciwieństwem – bardzo muskularny, silny i wysoki. Podobnie jak Tracy, obaj chłopcy mają problemy rodzinne: ojciec Alexandra nienawidzi go, a matka Piłkarza wciąż go strofuje; jego ojciec wyjechał i wciąż obiecuje zabrać go na mecz piłki nożnej, ale nigdy tego nie robi. Wszyscy trzej mieszkają w sekretnym domu i codziennie grają w wyzwania, w tym jedno, w którym Tracy wiesza swoją bieliznę na drzewie. Niespodziewanie matka Tracy, Carly, pojawia się jak grom z jasnego nieba, mówiąc, że chce ją odzyskać. Tracy może zostać z nią na weekend, podczas którego mama obsypuje ją drogimi prezentami. Cam jest zdruzgotana utratą Tracy, ale Tracy jest zdecydowana zamieszkać z matką na zawsze. Jednak gdy idzie do matki po raz drugi, ta zostawia ją samą na godziny, udając się na wieczór karaoke w lokalnej pubie. Tracy czuje strach i niepokój, przypominając sobie, że tak właśnie robiła jej mama, gdy była młodsza. Gdy Carly w końcu wraca do domu, towarzyszy jej mężczyzna. Oczywiście planowali się oddać namiętnościom, ale Carly musi odwołać swoje plany, gdy przypomina sobie, że tam jest Tracy. Jednak przed jego wyjściem umawia się z nim na spędzenie następnego weekendu zamiast z Tracy. Tracy ucieka, ostatecznie decydując się zamieszkać z Cam, która zawsze się nią opiekowała.


Podczas sztormu u wybrzeża Noobol Duare wpada do wody, a Carson Napier zostaje porwany przez zdrajcę Vilora. Po wyrzuceniu na brzeg bohater atakuje księżniczkę zamiast ratować ją przed stworzeniami, lecz ona ostatecznie trafia do niewoli.[sep]Carson Napier
Gdy autor otrzymuje list, w którym napisano, że kobieta w białym przyjdzie do niego w trzynastą noc, odrzuca to jako brednię. Jason Gridley dzwoni, a autor odwiedza go, aby omówić najnowsze wieści o von Horście, Tarzanie, Davidzie Innesie, kapitanie Zuppnerze i Abneru Perrym w Pellucidar. Zapomniawszy jednak o liście, kobieta rzeczywiście pojawia się trzynastego dnia, przechodząc przez zamknięte drzwi. Mówi mu, że „on” czeka na odpowiedź. Dzięki pomocy sekretarza Ralpha Rothmunda list zostaje odnaleziony i wysłana jest odpowiedź do nadawcy, Carsona Napiera. Kilka dni później Carson zjawia się w Tarzanie, opowiadając historię swojego życia, w tym o tym, jak dorastał w Indiach, ucząc się telepatii od hinduskiego mistyka Chanda Kabi, jak żył ze swoim pradziadem ze strony matki, Johnem Carsonem, oraz jak stracił matkę. Ujawniając zamiar polecenia rakietą na Marsa, znika z oczu, by ponownie wejść przez drzwi. Wykorzystał telepatię podczas spotkania, aby upewnić się, że będą mogli utrzymywać łączność telepatyczną, dzięki czemu autor stanie się medium, przez które Carson opowie historię swoich przygód. Przed powrotem do swojej rakiety na wyspie Guadalupe Napier powierza autorowi opiekę nad swoim majątkiem.

W drogę na Marsa
Przybywając na Guadalupe, Carson stwierdza, że wszystko zostało przygotowane pod nadzorem jego przyjaciela Jimmy'ego Welsha. Jimmy błaga Carsona, by zabrał go ze sobą, ale Carson odmawia. Po ostatniej inspekcji (podczas której opisano statek rakietowy i plany podróży) Carson żegna się z robotnikami i zajmuje miejsce w rakiecie.

Start!
Początkowo wszystko wydaje się iść dobrze, ale po dwóch godzinach znaki wskazują, że rakieta zboczyła z kursu. W końcu Carson uświadamia sobie, że zapomniał wziąć pod uwagę grawitację Księżyca. Dwa dni później jasne staje się, że nowy kurs zaprowadzi go wprost ku Słońcu i pewnej śmierci. Trzydziestego dnia dostrzega półksiężyc.

Pęd ku Wenus
Półksiężyc okazuje się Wenus. Staje się jasne, że rakieta uderzy w planetę. Mówi się, że Wenus nie jest w stanie utrzymać życia, ale Carson mimo to nie poddaje się. Gdy rakieta wchodzi w atmosferę, otwiera spadochrony, a następnie skacze, otwierając własny spadochron. Odkrywa, że powietrze jest zdatne do oddychania. Przebywając przez dwie grube warstwy chmur, nie jest świadomy swojego otoczenia (z wyjątkiem słabego blasku dołu), dopóki spadochron nie utknie w gałęziach drzewa. Uwalniając się ze spadochronu, zaczyna schodzić w dół i wkrótce dowiaduje się, że drzewa są ogromnych rozmiarów. Po zejściu na dół o tysiąc stóp znajduje groblę, wyraźnie zbudowaną przez istoty inteligentne, gdzie napotyka straszliwe dzikie zwierzę. Odkrywa drzwi w pniu drzewa. Słysząc głos mówiący obcym językiem, woła o pomoc. Bestia atakuje, ale on chwilowo ją powstrzymuje, oplątując ją kawałkiem liny uratowaną ze spadochronu.

Ucieczka o życie
Napiera ratują trzej ludzie uzbrojeni w włócznie, wychodzący z drzwi. Zabierając go do środka, mężczyźni dają mu jedzenie i łóżko. Wkrótce zasypia.

Do domu króla
Gdy się budzi, Carson odkrywa, że wydaje się być w mieście zbudowanym w ogromnych pniach drzew. Ubiera się w swój ogólniak mimo upału. Gospodarze oferują mu śniadanie. W trakcie posiłku stara się nauczyć pierwszych słów języka. Mężczyźni w domu nazywają się Duran, Olthar i Kamlot. Kobiety to Zuro i Alzo. Po śniadaniu mężczyźni zabierają go do innego domu, gdzie mężczyzna imieniem Tofar prowadzi ich do kogoś zwanego Jong, który wydaje się mieć wysoki status społeczny. Carson jest dokładnie zbadany, a następnie powierzony opiece mężczyzny o imieniu Danus. Przez kolejne trzy tygodnie Carson uczy się języka (który jest krótko opisany), historii i zwyczajów Amtoru, jak Wenusjanie nazywają swoją planetę. Danus pokazuje również mapę, wskazując różne regiony Amtoru: Trabol, Strabol i Karbol. Jego wyjaśnienia czynią oczywistym, że pogląd Amtoran na świat jest bardzo ograniczony. Nie wiedzą o niczym poza pokrytymi chmurami niebami i uważają, że równik jest środkiem świata, a biegun północny jego krawędzią.

Dziewczyna w ogrodzie
Carson przebywa w domu Mintepa, króla (jonga) Vepaji. Duran, ojciec Olthara i Kamlota, pochodzi z rodu Zar. Zuro jest związana z Duranem, tak jak Alzo z Oltharem. Małżeństwo jest na Amtorze nieznane, ale pary są zazwyczaj wierne. Po lewej stronie Carsona mieszka kilku oficerów. Po prawej stronie znajduje się ogród z dziewczyną. Pewnego dnia pięciu mężczyzn skrada się do ogrodu. Carson podąża za nimi, zabijając trzech. Strażnicy zabijają pozostałych, a następnie wyrzucają ciała z drzewa. Danus nigdy nie wspomina o tym incydencie. Danus opowiada historię Vepajanów: Były cztery klasy, które żyły szczęśliwie w milionach na tysiącach wysp. Przestępca, Thor, utworzył Thorystów, którzy zbuntowali się. Wszyscy stali się praktycznie niewolnikami. Niektórzy uciekli, tworząc te bezklasowe miasta na drzewach. Thorystyszy szukają ich, ponieważ sami nie mają ludzi inteligentnych. Vepajanie nigdy nie chorują i nie starzeją się dzięki surowicy. Połowa ich kobiet jest niepłodna. Dzieci są dozwolone tylko wtedy, gdy ktoś umrze w wypadku. Carson (mający teraz 27 lat) poddawany jest testom krwi pod kątem surowicy długowieczności i okazuje się pełen bakterii. Uwielbia pływanie, boks, zapasy i szermierkę. Ćwiczy, ponieważ ma nadwagę. Dziewczyna w ogrodzie obserwuje go. On się uśmiecha, ona ucieka. Carson myśli, że to może przez jego brodę. Danus daje mu środek do usuwania włosów. Zapytany o dziewczynę, Carson słyszy, że nie powinien jej nawet widzieć. Carson jest więźniem. Jego apartament jest strzeżony i nie może go opuszczać.

Zbieranie Tarel
Carson otrzymuje surowicę długowieczności. Na Amtorze nie potrzeba wielu lekarzy. Pewnego dnia Carson widzi dziewczynę i skacze do jej ogrodu. Gdy dotyka jej ramienia, dostaje policzek, ale deklaruje swoją miłość. Carson jest wezwany przed oblicze Mintepa, jonga. Podejrzewano go o bycie szpiegiem Thorysty, ale teraz ma zostać przeszkolony do zbierania tarel i polowania. Tarel to silny, jedwabisty włókno, z którego robi się ich tkaniny i liny. Carson zostaje przeniesiony do domu Durana, gdzie otrzymuje prymitywną broń. (Na Amtorze istnieje broń na promienie R, ale Thorystyszy kontrolują rzadkie pierwiastki wytwarzające ten promień). Tego wieczoru gra z Zuro i Alzo w vepajańską grę „tork”. Poranne polowanie: Kamlot i Carson wspinają się wysoko na swoje drzewo, przechodzą przez małe drzwi, a następnie przechodzą na inne drzewa. Tarel okazuje się być siecią pająka. Carson ratuje Kamlota przed gigantycznym pająkiem (targo), ale Kamlot umiera.

Przy grobie Kamlota
Podczas gdy Carson niesie Kamlota do domu na pochówek, wpada w sieć pająka i zabija targo. Zbiega na dół (niektóre drzewa wznoszą się na 6000 stóp i mają 1000 stóp w obwodzie u podstawy). Kopie grób, aby dać Kamlotowi „chrześcijański pogrzeb”, ale odkrywa, że wciąż żyje, tylko sparaliżowany jadem pająka. Kamlot opisuje basto (bizona z zębami drapieżnika) oraz system dziesiętny wag i miar. Niektóre drzewa są oznaczone numerowanymi gwoździami jako system mapowania, a cała mapa jest zapamiętywana przez Vepajanów. Opisano różnorodność drzew. Kamlot zabija basto, w czymś przypominającym walkę byków, gdy Carson nagle widzi zaskakujący widok nad głową.

Na pokładzie Sofalu
Pięć „voo klangan” (ptakoludzi) chwyta Carsona i Kamlota drucianymi pętlami przymocowanymi do lin. Są przenoszeni przez powietrze w towarzystwie śpiewu klangan „vaguely reminiscent of Negro spirituals”. Mają bardzo ciemną skórę i są mieszanką ptaka i człowieka, posiadając pióra i nietoperzowate skrzydła. Lecą przez osiem godzin nad wenusjańskim morzem do statku obsadzonego przez Thorystów. Są przesłuchiwani, a Carson mówi im, że jest lekarzem. Dowiadujemy się również, że miasto domowe Kamlota nazywa się Kooaad. Wrzuceni do ładowni statku, Kamlot spotyka przyjaciela, Honana, z wenusjańskim powitaniem „Jodades” (powodzenia-tobie). Dowiadują się, że Duare (Doo-ah-ree) została schwytana, ale przetrzymywana na innym statku. Kamlot i Carson są zmuszeni do polerowania dział na pokładzie. Wystrzeliwują one promienie T, które niszczą wszystko. Są zamykane na klucz główny, którego Carson pragnie. Działa i napęd statku są wyjaśnione – lor to substancja napędowa – a opisano pierwiastek 93 (vik-ro), pierwiastek 97 i pierwiastek 105 (yor-san). Zawsze żeglują w zasięgu wzroku lądu. Honan mówi Carsonowi, że Duare jest „nadzieją Vepaji, a może nadzieją świata”.

Żołnierze wolności
Napięcia na statku łagodnieją; Napier zaprzyjaźnia się zarówno z załogą, jak i jeńcami. Opowiadając historie o Ziemi, zyskuje nowych przyjaciół. Gamfor, Kiron i Zog, którzy stają się jądrem buntu. Tymczasem Carson uczy się o wenusjańskim kompasie i sonarze. Ponieważ koncepcje mapowe były zniekształcone, poleganie na mapach było obarczone błędem – duże obszary są oznaczone jako joram (ocean), ale Carson wierzy, że zna lokalizację Thory. Mianowany vookorem (kapitanem) wśród rosnącej tajnej frakcji buntowników, Napier później dowiaduje się od Gamfora, że Anoos zgłosił swoje podejrzenia kapitanowi statku i że jego przyjacół wśród żołnierzy statku dał mu klucz do zbrojowni. Napier sugeruje, by uderzyć tej nocy, ale ładownia jest zamknięta, choć zazwyczaj pozostawiana otwarta. W nocy Anoos zostaje zamordowany.

Bunt
Kapitan statku przeprowadza śledztwo. Sprytna odpowiedź Napiera (powiedziana wystarczająco głośno, aby usłyszeli ją Żołnierze Wolności) sugeruje, że Anoos gardził Thorystami i był podżegaczem. Wszyscy odpowiadają podobnie. Kapitan wycofuje się. Napier zauważa wenusjańską miarę czasu. W siódmej godzinie wybucha bunt. Walka jest zacięta, Kamlot uczestniczy w ataku na górne pokłady statku. Oficerowie statku są wytraceni, a wielu żołnierzy dołącza do buntowników. Później Kodj sprzeciwia się Napierowi jako vookorowi, Zog go rozbraja. Napier planuje atak na Sovang (gdzie przetrzymywana jest Duare) z wieży dowodzenia Sofalu. Napier zwraca się do załogi statku, Kodja i niezadowolonych w sprawie ataku: będzie zysk dla uczestniczących.

Duare
Oficerowie Napiera raportują o nastrojach załogi w ciągu nocy, większość zgadza się na podjęcie piractwa w stosunku do żeglugi thoriańskiej – niektórzy chcą wrócić do domu. Zachowując ostrożność, Napier uzbraja stu lojalnych i zamyka resztę na dole. Przybliżając Sofal, następuje abordaż Sovangu. Wybucha walka. Napier rozkazuje transfer więźniów Sovangu (głównie kobiet) i usunięcie niezadowolonych z Sofalu na drugi statek. Kamlot później raportuje, że cnotliwa księżniczka Vepajan jest na pokładzie i jest wdzięczna, że Napier (po odpowiedzi) osobiście zabił kapitana, który ją obraził. Później Napier jest wezwany do kabiny księżniczki. Gwizda (wenusjański zwyczaj zamiast pukać) i jest zdumiony, widząc, że księżniczka to dziewczyna z ogrodu!

Statek!
Carson ponownie deklaruje swoją miłość, co powoduje u dziewczyny niepokój i złość, mówiąc, że Vepajanie i jej ojciec natychmiast go zabiją. Napier powstrzymuje swoje impulsy, zadając jej pytania. Wybaczając mu obrazę za wyświadczone usługi, ujawnia, że nie ma jeszcze dziewiętnastu lat, mówi, że nigdy więcej nie mogą rozmawiać i odchodzi do innego pokoju. Lekcja języka wenusjańskiego dotycząca „sofal” i „sovang” (zabójca i obrońca). Kamlot wyjaśnia większość dla kobiet Vepajan (wiek 20 lat) i kary śmierci w szczególności dla córek królewskich. Carson ujawnia zamiar poślubienia Duare, Kamlot reaguje mieczem, a następnie nie może zabić przyjaciela. Napier zauważa różnice między obiema światami. Kamlot staje się zdezorientowaną stroną w sprawie możliwej miłości między Napierem a Duare. Dni później Vilor prosi o audiencję z Napierem, aby zaoferować swoje usługi jako strażnika janjong – odmówiono. „Voo notar!” (statek!). Sofal goni statek thoriański, aby zdobyć łup. Wyświetlana jest flaga ongyana (zwolniona z przeszukania) i gdy Sofal się zbliża – a następnie prezentuje swoje działa – Moosko, ongyan, rozkazuje swoim żołnierzom odeprzeć każdego abordażystę.

Katastrofa
Moosko wysyła Yana w dalszą drogę. Carson goni go w Sofalu. Po wielu strzałach z promieni T i wielu ofiarach na Yanie, Carson dogania i zajmuje statek Moosko. Carson jest ulżony, że ci pod jego rozkazami słuchają go, a nie ulegają osobistemu łupiestwu. Po zniszczeniu dział Yana, Carson pozwala jego kapitanowi na wolność z upomnieniem, by powiedział wszystkim, których spotka, że Sofal ma być posłuszny. Moosko jest trzymany jako zakładnik, zakwaterowany w kabinie Vilora, na prośbę Vilora. Pościg za Yanem zaprowadził ich w pobliże wybrzeża Noobol. Wzbiera sztorm. Carson znajduje angana z Vilorem i Moosko i rozkazuje ptakoludkowi powrót do jego kwatery. Następnie odwiedza Duare, która waha się, a następnie pozwala mu wejść. Carson mówi jej znowu, że ją kocha, a Duare mówi mu, że nie może tego słuchać. On siłą ją całuje, a ona wyciąga sztylet. Carson przeprasza i wychodzi. Wczesnym rankiem, obudzony przez burzę, Carson odkrywa, że Duare zniknęła i obawia się, że mogła zabić siebie z powodu jego napaści. Wtedy odkrywa, że Vilor i Moosko również zniknęli. Strażnik został zamordowany. Kobieta Vepajan, Byea, informuje Carsona, że Vilor był szpiegiem Thoran.

Sztorm
Przeszukiwanie ujawnia, że pięć klangan również zniknęło. Kamlot, Gamfor, Kiron i Zog spotykają się z Carsonem i rekonstruują plan, w którym Vilor uprowadził Duare, a Moosko odzyskał wolność dzięki pomocy zaufanych klangan. Carson rozkazuje Sofalowi pozostać na morzu do czasu ustania sztormu, a następnie wysłać ekspedycję ratunkową. Wychodząc z kabiny, Carson zostaje wyrzucony na morze. Płynie z falami w stronę brzegu. Gwałtowny surf zapowiada śmierć, tak jak wieczne pływanie. Ale, jak konkluduje Carson, „w samym środku śmierci jest życie”. Los wyrzuca go poza skały na piaszczystą plażę. Wspina się na ścianę zatoki i wyrusza w dół wyżyny. Później, słysząc walkę, znajduje Duare i kilka klangan otoczonych przez istoty podobne do ludzi. Carson rzuca się do ataku, rozpraszając stworzenia. Pozostaje przy życiu jeden angan. Duare dziękuje Carsonowi obojętnie za uratowanie jej od kloonobargana, słowa, które Burroughs wyjaśnia. Carson oferuje amnestię anganowi w zamian za wierną służbę. Wracają do wybrzeża. Duare wyznaje w trakcie podróży, że zasady zabraniające rozmów mogą zostać złagodzone w ich obecnych okolicznościach. Najpierw bez słów, Carson opowiada jej o Ziemi. Na wybrzeżu budują sygnałowy ogień. Ludzie na lądzie, prowadzeni przez Vilora i Moosko, przybywają zbadać sprawę, podobnie jak Sofal. Carson rozkazuje anganowi nieść Duare na Sofal; ona odmawia odejścia. Carson chwyta ją, całuje i przekazuje anganowi. On protestuje, mówiąc Carsonowi, że go kocha, gdy odlatują. Carson zostaje wzięty do niewoli z tą wiedzą.


Cherry Quon odwiedziła Wolfe’a i oświadczyła, że Bottweill poinformował ją o tym, iż to on grał Świętego Mikołaja na imprezie. Kobieta zażądała, by jeden z ludzi Wolfe’a przyznał się do bycia barmanem i zeznał, że widział Margot wrzucającą truciznę do napoju, grożąc w przeciwnym razie ujawnieniem prawdy policji.[sep]Wolfe niekiedy denerwuje Archiego, gdy zbyt mocno bierze jego usługi za pewnik. W środę każe Archie'emu zmienić swoje osobiste plany, ustalone od dwóch tygodni, by mógł odwieźć Wolfe’a na Long Island na piątkowe spotkanie z hodowcą orchidei. Po odliczeniu do dziesięciu Archie wyjaśnia, że nie może i nie będzie woził Wolfe’a w piątek. Obiecał swojej narzeczonej, że weźmie udział w jej biurowej imprezie bożonarodzeniowej w studio projektowania mebli. Aby potwierdzić swoje słowa, Archie pokazuje Wolfe’owi akt małżeństwa, należycie podpisany i sformalizowany: państwo wyrażają zgodę na ślub Archiego Goodwina i Margot Dickey. Wolfe jest w niedowierzaniu, ale wynajmuje limuzynę, by zawieźć go na Long Island, podczas gdy Archie udaje się na imprezę. Tam rozmowa Archiego z Margot ujawnia, że Margot usiłowała przekonać swojego pracodawcę i kochanka, Kurta Bottweilla, by przestał odwlekać sprawę i ją poślubił. Zasugerowała Archie'emu, który jest dla niej jedynie przyjacielem i partnerem tanecznym, że akt małżeństwa może skłonić Bottweilla do oświadczyn i realizacji planów. Archie dał jej akt w czwartek, a teraz Margot mówi mu, że plan zadziałał idealnie i że ona oraz Bottweill mają wziąć ślub. Na imprezie obecni są także: Bottweill; jego menedżer Alfred Kiernan; rzemieślnik Emil Hatch, który przekształca projekty Bottweilla w towar handlowy; Cherry Quon, Azjatka pracująca jako recepcjonistka; oraz pani Perry Jerome i jej syn – pani Jerome to zamożna wdowa, będąca źródłem kapitału biznesowego Bottweilla. Relacja biznesowa Bottweilla z Jerome opiera się najwyraźniej na bliskości, której jej syn Leo dąży do przerwania. Obecny jest także Święty Mikołaj, obsługujący bar. Bottweill zaczyna toast na cześć świąt, ale zanim zdąży go wznieść, przerywa mu Kiernan. Wszyscy mają szampana, ale drinkiem Bottweilla jest Pernod – trzyma w biurze całą skrzynkę tego trunku. Kiernan przynosi Bottweillowi szklankę Pernodu. Bottweill kończy toast, wypija Pernod i natychmiast umiera w wyniku zatrucia cyjankiem. Gdy Archie wydaje instrukcje – dzwóćcie po policję, niczego nie dotykajcie, nikt nie wychodzi – zauważa, że Święty Mikołaj już zniknął. Hatch twierdzi, że nikt nie wyszedł windą, a jedynym innym wyjściem jest biuro Bottweilla. Tam nie ma nic niezwykłego, a Archie naciska przycisk przywołujący prywatną windę Bottweilla. Gdy przyjeżdża, Archie znajduje na jej podłodze perukę, maskę, kamizelkę i spodnie Świętego Mikołaja. Na miejsce przybywa policja pod wodzą sierżanta Purleya Stebbinsa, a po kilku godzinach przesłuchań zwalnia uczestników imprezy. Pierwszym zadaniem Purleya jest próba odnalezienia Świętego Mikołaja, a jeśli ta droga nie przyniesie rezultatów, zacznie gonić pozostałych. Archie wraca do kamienicy, gdzie Wolfe, wróciwszy z wyprawy, je kolację. Wolfe słyszał w radiu wiadomość o śmierci Bottweilla i po krótkiej rozmowie o niej odsyła Archiego do pokoju po książkę. Archie znajduje książkę, a także – rzucone na niej – parę białych rękawiczek, które wydają się identyczne z tymi, które Święty Mikołaj nosił, obsługując bar. Najpierw zszokowany, Archie dochodzi do wniosku, że barmanem w przebraniu Świętego Mikołaja był Wolfe. Musiał zorganizować tę farsę, by osobiście ocenić, czy Archie i Margot są naprawdę zaangażowani, czy też akt małżeństwa jest blefem. To, że Wolfe posunął się do tak skrajnego środka, musi oznaczać, że uznał sytuację za potencjalnie desperacką. W końcu Wolfe zostawił rękawiczki, by Archie mógł sam to wszystko rozgryźć, oszczędzając Wolfe’owi konieczności przyznania się, jak bardzo zależy mu na Archie'm. Archie wraca do biura i, pomijając kwestię motywów Wolfe’a, relacjonuje wydarzenia, które nastąpiły po jego ucieczce. Stebbins ustalił, że wszyscy uczestnicy imprezy wiedzieli, że Bottweill pije Pernod i trzyma jego zapasy w biurze. Wszyscy wiedzieli też, że w warsztacie piętro niżej znajduje się zapas cyjanku: Hatch używa go przy pozłacaniu. Każdy z nich mógł znaleźć okazję, by wziąć trochę cyjanku z warsztatu i niepostrzeżenie wrzucić go do aktualnej butelki Pernodu Bottweilla. Ale nikt z nich nie uciekł, gdy Bottweill umarł. Uciekł tylko Święty Mikołaj, i policja na razie koncentruje się na odnalezieniu tego, kto go grał. Gdy Archie kończy relację, dzwoni dzwonek do drzwi. To Cherry Quon, bez umówienia, chcąca rozmawiać z Wolfe’em. Wychodzi na jaw, że panna Quon niedawno zaręczyła się z Bottweillem. Jest przekonana, że Margot zamordowała Bottweilla w ataku furii z powodu odrzucenia na rzecz panny Quon. I rzuca bombą: wie, że to Wolfe grał Świętego Mikołaja na imprezie. Bottweill powiedział jej tego ranka podczas śniadania. Panna Quon ma żądanie. Chce, aby jeden z ludzi Wolfe’a przyznał się do bycia Świętym Mikołajem. Gdy zakładał strój, w łazience przyległej do biura Bottweilla, człowiek Wolfe’a usłyszał coś, wyjrzał i zobaczył Margot wrzucającą coś do butelki Pernodu. Panna Quon nie mówi tego wprost, ale mocno sugeruje, że jeśli Wolfe nie spełni jej żądania, powie policji, że to on sam był Świętym Mikołajem. To ostatnia rzecz, której by chciał Wolfe – Cramer zamknąłby go jako świadka, a być może za zatajenie dowodów, a rozgłos byłby upokarzający. Ale Wolfe odmawia ulegania scenariuszowi panny Quon. Zamiast tego wysyła notatki do wszystkich uczestników imprezy, zapraszając mordercę do ujawnienia się.


Tavi ukrywa swoją tożsamość jako Gajusz Oktawian i przegrywa pojedynek z Arnosem, który zabija Markusa strzałem z balisty. Po tych wydarzeniach Tavi nie zawiera porozumienia z Gajuszem Sekstusem, co uniemożliwia Kanimom powrót do domu i pozbawia ich pomocy w zniszczeniu Vord.[sep]Minęły dwa lata od Nocy Czerwonych Gwiazd i Bitwy pod Elinarchem (w trzeciej tomie „Kodeksu Alery”, „Furia Kuriera”). Rufus Scypion/Tawi przez dwa lata odpierał ataki sił Kanimów, a wojna z Kalarem trwała w najlepsze. Senator Arnos, stojący na czele komisji wojennej, naciska na zniszczenie wszystkich sił Kanimów w Alery. Isana stoi przed zadaniem ujawnienia Tawiemu, kto jest jego ojcem, oraz zmierzenia się z własnymi zdolnościami. Tavi musi znaleźć sposób na zakończenie konfliktu między Kanimami a Alery, w przeciwnym razie może to oznaczać zniszczenie wszystkich jego sił. Gajusz Sekstus oraz Hrabia i Hrabina Calderon wyruszają na tajną misję, aby powstrzymać Kalara. Senator Arnos przybywa do Elinarchu, aby przejąć dowodzenie nad bitwą z Kanimami. Senator Arnos współpracuje z Invidią Akwitańską, aby odsunąć Taviego od przywództwa w bitwie i całkowicie go wyeliminować. Arnosowi towarzyszy kilku singularesów, którzy stanowią ciągłe zagrożenie dla Taviego i przez całą książkę usiłują go zabić. Isana, mimo kilku prób powiedzenia Taviemu, że jest jego matką, a jego ojcem był Gajusz Septimus, nie była w stanie tego zrobić. Przekazania tej wiadomości dokonuje zamiast niej Araris. Tavi spotyka się z przywódcą Kanimów, Nasaugiem, i mówi mu, że wie, iż Kanimowie próbują zbudować statki, aby wrócić do swojej ojczyzny. Zawiera z Nasaugiem układ, w którym obiecuje im pomoc, ale Nasaug twierdzi, że umowa jest możliwa tylko wtedy, gdy Tavi zwróci im Ambasadora Varga. Arnos szpieguje to spotkanie i w wyniku intryg Arnosa, Invidii i Markusa/Fideliasa Tavi zostaje pozbawiony dowodzenia jako Kapitan za spiskowanie z wrogiem. Przed odejściem Tavi powierza dowodzenie siłami alerańskimi Krassusowi. Tavi ucieka z więzienia i wraz z Isaną, Kitai, Ehrenem i Ararisem wsiada na statek płynący do Alerii Imperii. Podczas podróży są atakowani przez singularesów Arnosa, a grupa używa furycraftingu, aby dostać się na statek wroga i zabić czarowników, którzy ukrywali ich obecność przed lewiatanami. Statek wroga zostaje zniszczony przez lewiatany, ale singularesowie Arnosa uciekają. Podczas tej bitwy moce Isany rosną i potrafi ona wyleczyć poważnie rannego Ararisa bez wanny, co potrafią uczynić tylko najpotężniejsi uzdrowiciele oraz wysocy panowie i panie. Gajusz zabiera Amarę i Bernarda na ziemie Kalara, mówiąc im, że Kalar obudził jedną z Wielkich Furii w górach Kalare i jeśli Kalar zostanie zabity, góra wybuchnie i zabije wszystkich w regionie. Gajusz zamierza rozbroić Furie. Podczas podróży Gajusz nie może używać swoich mocy, ponieważ zasygnalizowałoby to Kalarowi, że przebywa na jego ziemiach, i zniweczyłoby ich misję. Gajusz zapada na infekcję, ponieważ jego stopy pokrywają się pęcherzami po przejściu 300 mil w stronę góry i musi być leczony w drodze. Gdy zbliżają się do gór, grupa zostaje odkryta przez legion Nieśmiertelnych dowodzony przez Brencisa Minorisa, syna Kalara. Gajusz leczy się i niszczy legion. Następnie uwalnia wielką furie, która niszczy Kalara i wszystkich przebywających w okolicy. Amara, wściekła na Pierwszego Pana za kłamstwo, rzuca w niego swoją srebrną monetą i odchodzi. W tym samym czasie Taviowi udaje się uwolnić Varga z Szarej Wieży i zwrócić go siłom Kanimów. Następnie ujawnia swoją tożsamość jako Gajusz Oktawian i rzuca wyzwanie Arnosowi na Juris Macto. Pharygiar Navaris, najgroźniejszy szermierz w całej Alery, reprezentuje Arnosa w pojedynku. Markus (Fidelias) otrzymuje od Invidii polecenie zabicia zarówno Arnosa, jak i Taviego po pojedynku, używając balisty, aby wyglądało to na atak Kanimów. Markus celuje z balisty i trafia zarówno Arnosa, gdy ten próbuje uciec po wygranej Taviego, jak i Invidię, której Arnos chwyta w celu ochrony. Invidia przeżywa początkowe obrażenia, ale ma w organizmie truciznę z oleju garicowego. Tavi zawiera układ z Gajuszem Sekstusem, pozwalający Kanimom na powrót do domu i wysłanie z nimi kohorty w celu zapewnienia im bezpiecznej przeprawy oraz pomocy w zniszczeniu Vord, które przejęły ich ziemie. Na koniec ujawnia się również, że Tavi jest teraz w stanie posługiwać się furycraftingiem.


Tamas i Ela połączyli moce, aby wygnać goblinią królową i jej armie, co doprowadziło do cofnięcia się ciemności. W wyniku tych wydarzeń Tamas przejął kontrolę nad Azdra'ikiem i pozwolił władcom goblinów pozostać na ziemi.[sep]Zły wiatr zakłóca spokój krainy Maggiar, a czarodziej Karloy prosi o pozwolenie na konsultację ze swoją siostrą, Ysabel, mieszkającą za górą. Lord Stani rozkazuje swoim dwóm najstarszym synom, Bogdanowi i Tamasowi, oraz swemu głównemu myśliwemu, Nikolaiowi, by towarzyszyli Karloyowi. Po trudnej podróży przez góry zbliżają się do wieży Krukczy Straz, gdzie mają nadzieję znaleźć schronienie, ale wpadają w zasadzkę goblinów. Gobliny opanowały wieżę, zabijając wszystkich w środku. Tamas zostaje rozdzielony z towarzyszami, ale zostaje uratowany przez Elę, młodą czarownicę, która zabiera go do swej pani, Ysabel, w sąsiedniej wieży, Tajny Straz. Jednak ta wieża również została napadnięta przez gobliny i wszyscy zginęli, w tym Ysabel. Ela wchodzi do wieży i zabiera odłamek Ysabel z gobliniego lustra. Wtedy pojawia się Azdra'ik, władca goblinów, ale nie zagraża im. Mówi Tamasowi, że musi odebrać Ela fragment lustra, ponieważ jest dla niej zbyt potężny. Ela zabiera Tamasa do kolejnej wieży w ruinach dawnego Hasel. Tam Ela spogląda w lustro, ale zostaje przytłoczona przez goblinią królową, która na nią patrzy. Tamas jest zaskoczony, gdy królowa patrzy na niego i nazywa go czarodziejem, co on zapewnia Elę, że nieprawdą. Ela jest przyciągana do gobliniej królowej nad jeziorem, a Tamas próbuje ją naśladować, ale gubi drogę. Azdra'ik znajduje go i razem szukają Eli. W Maggiarze młodszy brat Tamasa, Yuri, został, by opiekować się psem Tamasa, Zadnym. Ale Zadny, tęskniąc za swym panem, ucieka z kojca i podąża śladem Tamasa przez góry, a Yuri goni go. W pobliżu Krukczy Straz Yuri znajduje rannego Nikolai i razem podążają za Zadnym, wciąż śledzącym Tamasa, do Tajny Straz. Ale gdy tam docierają, Tamas już odjechał. Wtedy przybywa Karloy i ujawnia Nikolai historię sukcesji czarownic, ich układów z goblinią królową i fragment lustra. Karloy zdaje sobie sprawę, że Ela musi mieć odłamek i mówi, że musi go jej odebrać, zanim go niewłaściwie użyje. Wtedy trzej wyruszają do Hasel, by znaleźć Elę. W Hasel Zadny kontynuuje pościg za Tamasem i zdając sobie sprawę, że Ela i Tamas muszą być razem, wszyscy podążają za Zadnym. Azdra'ik i Tamas znajdują Elę w pobliżu gobliniego jeziora. Większość otaczającego krajobrazu została zniszczona przez marudzące armie goblinów, a ciemność rozprzestrzenia się od jeziora. Goblinia królowa rozszerza swoją strefę wpływu. Ela jest kuszona, by spróbować ponownie użyć lustra, ale Tamas, powoli uświadamiając sobie czarodzieja w sobie, przekonuje ją, by tego nie robiła. Yuri, biegnąc naprzód w pościgu za Zadnym, wpada do sali gobliniej królowej. Tam znajduje goblinie lustro i widzi w nim Bogdana. Bogdan, pod wpływem zaklęcia królowej, wciąga Juriego do lustra. Tamas przybywa i próbuje przekonać Bogdana, by uwolnił Juriego, ale Bogdan rzuca wyzwanie Tamasowi i w swoim gniewie zostaje przypadkowo zabity. Tamas i Ela konfrontują się z goblinią królową. Odłamek wraca do lustra, ale dzięki ich połączonej magii przejmują nad nim kontrolę i banishują goblinią królową i jej armie. Karloy i Nikolai przybywają, ale ciemność już się cofa. Karloy ujawnia, że Azdra'ik użył gobliniej magii, by „ojciec” Ytresse z Yleną i że Ela jest prawnuczką Azdra'ika i siostrzenicą Karloya. Tamas, teraz kontrolujący Azdra'ika, decyduje pozwolić władcom goblinów pozostać na ziemi.


Autor przedstawia trzy alternatywne zakończenia, w tym wersję, w której Charles poślubia Sarah, oraz scenariusze, w których po ślubie z Ernestiną odnajduje on ją w Exeterze. W jednym z nich narrator przyspiesza czas, aby pokazać spotkanie, które kończy się szczęściem i pozostaniem bohatera w Anglii.[sep]Główną bohaterką powieści jest Sarah Woodruff, tytułowa Kobieta, określana nieżyczliwie mianem „Tragedia” oraz nieszczęśliwym przezwiskiem „Kurwa francuskiego porucznika”. Mieszka w nadmorskim miasteczku Lyme Regis jako kobieta zniesławiona, podobno porzucona przez francuskiego oficera marynarki o nazwisku Varguennes – żonatego, o czym ona nie wiedziała, z inną kobietą – z którym miała podobno romans, a który wrócił do Francji. Swój skromny czas wolny spędza na Cobb, molo wychodzącym w morze, wpatrując się w niebo i wodę. Pewnego dnia widzi ją tam dżentelmen Charles Smithson i jego narzeczona, Ernestina Freeman, płytna córka zamożnego kupca o szkockim pochodzeniu. Ernestina opowiada Charlesowi coś o historii Sarah, a on zaczyna żywić wobec niej żywą ciekawość. Ostatecznie zaczynają spotykać się potajemnie, podczas których Sarah opowiada Charlesowi swoją historię i prosi go o wsparcie, głównie emocjonalne. Mimo prób zachowania obiektywizmu, Charles ostatecznie wysyła Sarah do Exeteru, gdzie podczas podróży nie może oprzeć się pokusie, by zatrzymać się i ją odwiedzić. W tamtym czasie doznała ona kontuzji kostki; odwiedza ją samotnie i po tym, jak się kochają, uświadamia sobie, że była, wbrew pogłoskom, dziewicą. Jednocześnie dowiaduje się, że jego spodziewane dziedzictwo po starszym wuju jest zagrożone; wuj zaręczył się z kobietą wystarczająco młodym, by urodzić mu dziedzica. Stamtąd powieściopisarz oferuje trzy różne zakończenia „Kobiety francuskiego porucznika”. * Pierwsze zakończenie: Charles poślubia Ernestinę, a ich małżeństwo jest nieszczęśliwe; los Sarah jest nieznany. Charles opowiada Ernestinie o spotkaniu, do którego nawiązuje, że jest z „Kurwą francuskiego porucznika”, ale pomija brudne szczegóły, a sprawa jest zamknięta. To zakończenie można jednak uznać za marzenie senne, przed opisaniem alternatywnych wydarzeń następnego spotkania z Ernestiną. Przed drugim i trzecim zakończeniem pojawia się narrator – którego powieściopisarz chce, aby czytelnik uznał za samego Johna Fowlesa – jako drugoplanowa postać dzieląca przedział kolejowy z Charlesem. Rzuca monetą, aby określić kolejność, w jakiej przedstawi dwa inne możliwe zakończenia, podkreślając ich równą prawdopodobieństwo. * Drugie zakończenie: Charles i Sarah zbliżają się do siebie; on zerwał zaręczyny z Ernestiną, z nieprzyjemnymi konsekwencjami. Jest on zniesławiony, a jego wuj żeni się, a następnie spłodzi dziedzica. Sarah ucieka do Londynu, nie mówiąc o tym zakochanemu Charlesowi, który szuka jej przez lata, zanim znajduje ją żyjącą z kilkoma artystami (wygląda na to, że z Rossettich), cieszącą się artystycznym, twórczym życiem. Dowiaduje się wtedy, że spłodził z nią dziecko; jako rodzina ich przyszłość jest otwarta, z możliwym pojednaniem. * Trzecie zakończenie: narrator pojawia się ponownie, stojąc przed domem, w którym miało miejsce drugie zakończenie; w jego następstwie. Cofa swój zegarek kieszonkowy o piętnaście minut, zanim odjeżdża powozem. Wydarzenia są takie same jak w wersji z drugim zakończeniem, ale gdy Charles odnajduje Sarah ponownie w Londynie, ich spotkanie jest gorzkie. Możliwe, że ich związek był bezdzietny; Sarah nie mówi Charlesowi o dziecku i nie wyraża zainteresowania kontynuowaniem relacji. Opuszcza dom, decydując się na powrót do Ameryki, i widzi powóz, w którym, jak sądzono, narrator już odjechał. Rodząc pytanie: czy Sarah jest manipulującą, kłamiącą kobietą o niskich moralności, wykorzystującą oczywistą miłość Charlesa, by osiągnąć to, czego chce? W drodze powieściopisarz Fowles rozprawia o trudnościach w kontrolowaniu postaci i oferuje analizy różnic w zwyczajach i klasach społecznych XIX wieku, teoriach Karola Darwina, poezji Matthew Arnolda, Alfreda, lorda Tennysona i literaturze Thomasa Hardy’ego. Kwestionuje rolę autora – mówiąc o tym, jak postać Charlesa „nieposłusznie” sprzeciwia się jego rozkazom; postacie mają odrębne własne życie w powieści. Z filozoficznego punktu widzenia egzystencjalizm jest wspomniany kilka razy w trakcie historii, a w szczegółach na końcu, po przedstawieniu dwóch, pozornie równie możliwych zakończeń.


Mężczyzna znaleziony przez chłopca w garażu przedstawia się jako Skellig. Matka Michaela jest świadkiem tego, jak Skellig podnosi chore niemowlę w górę, co ostatecznie ratuje życie jego małej siostry.[sep]Chłopiec, Michael i jego rodzina wprowadzają się do nowego, bardzo starego i zrujnowanego domu. On i jego rodzice są zaniepokojeni, ponieważ nowo narodzona siostrzyczka Michaela urodziła się przedwcześnie i może nie przeżyć z powodu wady serca. Kiedy Michael wchodzi do garażu, pośród wszystkich kartonów, gruzu i martwych owadów znajduje dziwnego, wychudzonego mężczyznę. Michael przypuszcza, że jest to bezdomny, ale postanawia się nim zaopiekować i daje mu jedzenie, mimo że mężczyzna jest zrzędliwy i cierpi na artretyzm, domagając się aspiryny, dań z menu chińskiego o numerach 27 i 53 oraz ciemnego piwa. Michael słyszy historię, że ludzkie łopatki są pozostałością po anielskich skrzydłach. Tymczasem jego szkolni koledzy stają się coraz bardziej obcy, ponieważ Michael przestaje uczęszczać do szkoły i w związku z tym spędza z nimi mniej czasu. Poznaje dziewczynę o imieniu Mina, która mieszka naprzeciwko, i w trakcie historii stają się bardzo bliskimi przyjaciółmi. Mina jest kształcona w domu i interesuje się naturą, ptakami, rysunkiem oraz wierszami Williama Blake’a, z którymi zapoznała ją matka. Opiekuje się pisklętami mieszkającymi w jej ogrodzie i uczy Michaela słyszeć ich ciche dźwięki. Michael postanawia przedstawić jej dziwnego starca. Michael pyta o artretyzm i sposób jego leczenia, rozmawiając z lekarzami i pacjentami w szpitalu, w którym leczona jest jego mała siostra. Mężczyzna, którego Michael przeniósł z garażu, przedstawia się Michaelowi i Minie jako „Skellig”. Mała siostra Michaela znajduje się w niebezpiecznej bliskości śmierci i musi przejść operację serca. Jego matka udaje się do szpitala, by zostać z dzieckiem i tej nocy śni lub widzi, jak Skellig wchodzi, podnosi niemowlę i trzyma je wysoko w powietrzu, ratując małą siostrę Michaela.


Inżynier Leo Graf nie pomaga Quaddim uciec i osiedlić się w odległym układzie, który nigdy nie staje się częścią Neksusu. W powieści „Diplomatic Immunity” akcja toczy się na stacji macierzystej, a nie na Stacji Graf, około 240 lat po ich stworzeniu.[sep]Akcja powieści rozgrywa się około 200 lat przed narodzinami Milesa Vorkosigana, głównego bohatera znacznej części cyklu Vorkosigan. Opowiada o stworzeniu „Quaddich”, genetycznie zmodyfikowanych ludzi, którzy posiadają cztery ręce, przy czym druga para znajduje się tam, gdzie u niemodyfikowanych ludzi byłyby nogi. Mieli oni służyć jako siła robocza w przestrzeni kosmicznej, będąc nie tylko doskonale przystosowanymi do stanu zerowej grawitacji, ale także niezdolnymi do funkcjonowania „na dole” w jakimkolwiek innym niż najlżejszym polu grawitacyjnym. Z punktu widzenia interesów komercyjnych odpowiedzialnych za ich stworzenie, mieli być niezwykle zyskowni, nie wymagając żadnych specjalnych udogodnień ani obowiązkowych przerw, które są potrzebne innym ludziom, których ciała mają tendencję do degradacji w długim okresie nieważkości. Byliby również całkowicie uzależnieni od firmy w zakresie utrzymania przy życiu i nie mieliby żadnych praw jako ludzie. Z prawnego punktu widzenia Quaddie nie są klasyfikowani jako ludzie, lecz jako „popłodowe eksperymentalne hodowle tkanek”. Firma traktuje ich jak niewolników – własność ruchomą. Dostęp do informacji jest dla nich ścisło kontrolowany. Nawet ich bajki dla dzieci dotyczą pracy w kosmosie. Można im rozkazać rozmnażanie się lub przerwanie ciąży. Są przedmiotem programów hodowlanych, a firma zmusza ich do łączenia się w pary tylko z wybranym przez nią partnerem, niezależnie od istniejących związków. Gdy nowa technologia sztucznej grawitacji czyni ich przestarzałymi i potencjalnym politycznym kłopotem dla dyrektorów, pojawiają się dyskusje o ich zabiciu lub sterylizacji. Dwunożny inżynier Leo Graf, który został przydzielony, aby pomóc w ich szkoleniu, zamiast tego pomaga im uciec. Ostatecznie osiedlają się w początkowo odległym układzie, który z czasem staje się ważną częścią Neksusu. Bujold stwierdziła w notatkach do wznowień, że „Falling Free” to pierwsza połowa zamierzonej historii. Nienapisana, druga część miała opowiadać o tym, jak Quaddie osiedlili się w miejscu, które stało się znane jako „Quaddiespace”. „Diplomatic Immunity”, opublikowana w 2002 roku, powraca do tematu Quaddich, pokazując stan ich społeczeństwa około 240 lat po jego założeniu. Akcja toczy się na Stacji Graf, nazwanej na cześć Leo Grafa, który jest bohaterem i patriarchą dla Quaddich.


Mimo że Stevens i panna Kenton kochali się w przeszłości, nie zdołali wyznać sobie prawdziwych uczuć podczas wspólnej pracy przed wojną. Obecnie kobieta jest od ponad dwudziestu lat mężatką i z niecierpliwością oczekuje narodzin swojego pierwszego wnuka.[sep]„Ostatni rozkaz” opowiada w pierwszej osobie historię Stevensa, angielskiego kamerdynera, który poświęcił życie lojalnej służbie lordowi Darlingtonowi (wspominanemu z coraz większymi szczegółami we wstępach). Powieść zaczyna się od otrzymania przez Stevensa listu od byłej współpracownicy, panny Kenton, opisującej swoje życie małżeńskie, które on uważa za sugerujące nieszczęśliwe małżeństwo. Otrzymanie listu zbiega się z możliwością powrotu Stevensa do niegdyś cenionej relacji, choćby pod pozorem zbadania szans na ponowne zatrudnienie. Nowy pracodawca Stevensa, bogaty Amerykanin pan Farraday, zachęca go do pożyczenia samochodu i udania się na zasłużony odpoczynek, „podróż samochodową”. Wyruszając w drogę, Stevens ma okazję zastanowić się nad swoją niezachwianą lojalnością wobec lorda Darlingtona, nad znaczeniem terminu „godność”, a nawet nad relacją ze swoim zmarłym ojcem. Ostatecznie Stevens zmuszony jest do zastanowienia się nad prawdziwą naturą swojej relacji z panną Kenton. W miarę postępów lektury ujawniane są coraz liczniejsze dowody na to, że panna Kenton niegdyś kochała Stevensa, a on ją. Pracując razem w latach poprzedzających II wojnę światową, Stevens i panna Kenton nie potrafili wyznać sobie prawdziwych uczuć. Wszystkie ich przywoływane rozmowy ukazują zawodową przyjaźń, która czasami zbliżała się do granic romansu, ale nigdy nie odważyła się jej przekroczyć. Jak się później okazuje, panna Kenton jest mężatką od ponad dwudziestu lat i w związku z tym nie jest już panną Kenton, lecz panią Benn. Wyznaje, że czasem zastanawiała się, jak wyglądałoby życie ze Stevensem, ale nauczyła się kochać swojego męża i z niecierpliwością oczekuje narodzin ich pierwszego wnuka. Stevens rozmyśla o straconych szansach, zarówno w przypadku panny Kenton, jak i wieloletniego pracodawcy, lorda Darlingtona. Na końcu powieści Stevens skupia się raczej na „resztkach [swojego] dnia”, co odnosi się do jego przyszłej służby u pana Farradaya.


Kardynał de Moreno próbuje najpierw ożenić księcia Wessexa z lady Urszulą, by usunąć go z drogi planowanego małżeństwa Marii z Filipem II Hiszpańskim. Gdy Maria odkrywa ten podstęp i grozi zerwaniem negocjacji, kardynał musi podjąć trudniejsze zadanie rozdzielenia pary kochanków.[sep]W „Splątanej nici” baronowa Orczy nie maluje królowej Marii w tak czarnych barwach, jak to czyni się zazwyczaj. W rzeczywistości Maria zostaje przedstawiona jako kobieta tak namiętnie kochająca, że jest niemal godna miłości, osoba o silnych emocjach, zawsze kierująca się sprawiedliwością. Splątanie nici wynika z miłości Marii do (fikcyjnego) Roberta d’Esclade, piątego księcia Wessex, którego lud Anglii pragnie widzieć jako króla małżonka. Robert jest ucieleśnieniem wszelkiej rycerskości i każdej cnoty drogiej sercu Anglika. Jest jak dotąd wolny od zobowiązań, ale poza głębokim szacunkiem i lojalnością wobec swej królowej nie żywi do niej żadnych innych uczuć, a myśl o małżeństwie z nią wyłącznie z powodów politycznych jest dla niego odpychająca. Jest zarazem połowicznie zaręczony, choć nie wiążąco, z lady Urszulą Glynde, której nie widział od czasów jej niemowlęctwa. Wessex jest odrażony przez myśl, że żona zostanie mu narzucona w jakikolwiek sposób, i celowo unika dziewczyny, w czym nieświadomie wspiera go i pomaga mu królowa, która zazdrośnie strzeże go przed uleganiem niewątpliwym urokom Urszuli. Lady Urszula jest nadzwyczaj piękna, bardzo żywiołowa w obejściu i ulubienica wszędzie tam, gdzie się pojawi. Gdy tylko uświadamia sobie, w jakim celu Maria trzyma ją w cieniu, duch Urszuli budzi się do punktu samoobrony. Przede wszystkim jest zakochana w Wessexie; wieść o jego szlachetności i dobroci oraz przekonanie, że w pewnym stopniu do niej należy, wpływały na nią przez całe życie; ma ona jednak również głębszy interes w grze, biorąc pod uwagę fakt, że na łożu śmierci ojca złożyła przyrzeczenie, że wstąpi do klasztoru, jeśli nie wyjdzie za mąż za Wessexa. Urszula nie ma ochoty zakładać welonu; tak wesoła i tak całkowicie niezależna jest, że bierze się za łamanie reguł, aby pokrzyżować plany zazdrości królowej i zwrócić na siebie uwagę swego narzeczonego, co jej się udaje, i wszystko potoczyłoby się pomyślnie dla młodej pary, gdyby nie moc kardynała de Moreno i jego narzędzia, don Mignela, markiza de Saurez. Kardynał przebywa w Anglii, aby negocjować małżeństwo między Filipem II Hiszpańskim a Marią. Jego jedyną przeszkodą odkrywa Wessex, i z myślą o usunięciu go z drogi próbuje najpierw doprowadzić do małżeństwa między księciem a lady Urszulą. Jednak Maria odkrywa ten podstęp i w wybuchu wściekłości oświadcza, że jeśli do tego dojdzie, Jego Eminencja może natychmiast opuścić Anglię; ona nie wyjdzie za Filipa. Wtedy kardynał musi przystąpić do rozdzielenia kochanków, co jest o wiele trudniejszym i skomplikowanym zadaniem niż ich zespolenie. Kosztem jest życie, wolność Wessexa i dobre imię lady Urszuli, zanim można to osiągnąć. Nić jest bardziej beznadziejnie splątana niż wcześniej, a Maria pozostaje nieustępliwa. Aby rozplątać ten splot, trzeba poświęcić godność Marii, jej miłość i jej wolę. Zwycięstwo kardynała zostaje osiągnięte kosztem jego własnej kariery. Kochankowie sami pozostają z bliznami, których nigdy nie zapomną.


W ostatniej fazie inwazji obcy topią pokrywy lodowe, co powoduje wzrost poziomu morza i zalanie Londynu, prowadząc do upadku społecznego. Ostatecznie japońscy naukowcy opracowują broń ultradźwiękową, która zabija obcych, jednak populacja ludzkości zostaje zredukowana do ułamka pierwotnej liczby, a klimat ulega nieodwracalnej zmianie.[sep]Powieść opisuje eskalację faz tego, co wydaje się być inwazją na Ziemię przez nigdy niewidzianych obcych, przedstawioną z perspektywy Mike’a Watsona, który pracuje dla English Broadcasting Company wraz ze swoją żoną i współreporterką Phyllis. Istotną rolę odgrywa również profesor Alastair Bocker – bardziej bystry i dalekowzroczny w ocenie rozwijającego się kryzysu niż wszyscy inni, ale mający zwyczaj mówienia brutalnie nieocenzurowanych i niechcianych prawd. Mike i Phyllis są świadkami kilku kluczowych wydarzeń inwazji, która postępuje w serii przedłużających się faz; w rzeczywistości minęły lata, zanim zdecydowana część ludzkości zrozumiała, że ich świat został najechany. W pierwszej fazie obce obiekty z kosmosu spadają do oceanów. Mike i Phyllis przypadkiem widzą pięć z tych „meteorów” wpadających do morza ze statku, na którym płyną w podróż poślubną. Ostatecznie rozmieszczenie punktów lądowania obiektów – zawsze na głębinach morskich, nigdy na lądzie – sugeruje inteligencję. Przypuszcza się, że obcy pochodzą z gazowego olbrzyma i dlatego mogą przetrwać tylko w warunkach ekstremalnego ciśnienia, w którym ludzie zostaliby natychmiast zmiażdżeni. Najgłębsze części oceanów są jedynymi obszarami Ziemi w jakikolwiek sposób dla nich przydatnymi, a prawdopodobnie nie mają żadnej potrzeby ani użycia dla lądu, a nawet płytszych części mórz. Teoretycznie oba gatunki mogłyby współistnieć nieskończenie, prawie nie zauważając swojej obecności. Ludzkość mimo to czuje się zagrożona przez to nowe zjawisko – szczególnie że nowoprzybyli dają oznaki intensywnej pracy przystosowującej głębiny oceanów do swoich potrzeb. Brytyjska batyskafa jest wysłana w dół w celu zbadania sytuacji i zostaje zniszczona przez obcych. Rząd brytyjski odpowiada, wysadzając w tym miejscu ładunek jądrowy. Jak się okazuje, obcy mają więcej sposobów na dotarcie do ludzi niż odwrotnie; podobna amerykańska próba kończy się katastrofą. Co więcej, ludzkość nie jest zjednoczona w obliczu rosnącego zagrożenia – zimna wojna między Wschodem a Zachodem trwa w najlepsze, a obie strony często z podejrzeniem przypisują skutki ataków obcych swoim ludzkim przeciwnikom, do tego stopnia, że inwazja grozi wywołaniem wymiany jądrowej. Druga faza wojny zaczyna się, gdy statki na całym świecie zaczynają być atakowane przez nieznaną broń i są szybko zatapiane, powodując chaos w światowej gospodarce. Krótko potem obcy zaczynają również „zbierać plony” z lądu, wysyłając biologiczne „morskie czołgi”, które捕获ują ludzi z nadmorskich osad, z powodów, które nigdy nie zostały wyjaśnione; Watsonowie są świadkami jednego z takich ataków na karaibskiej wyspie. Ataki te w końcu spotykają się z wystarczającym odwetem ze strony różnych ludzkich wojsk, że „...ich procent strat rósł, a zyski malały”. I tak, w ostatniej fazie, obcy zaczynają topić pokrywy lodowe na biegunach, powodując wzrost poziomu morza. Londyn i inne porty są nieubłaganie zalewane (rząd przenosi się do Harrogate), co powoduje powszechny upadek społeczny i polityczny. Watsonowie relacjonują bieżącą historię dla EBC, dopóki radio (i zorganizowane życie społeczne i polityczne w ogóle) przestaje istnieć, po czym mogą tylko próbować przetrwać i uciec z teraz zalanego Londynu. Na końcu naukowcy w Japonii opracowują podwodną broń ultradźwiękową, która zabija obcych. Jednak światowa populacja została zredukowana do jednej piątej do jednej ósmej swojego stanu sprzed inwazji, a klimat świata uległ nieodwracalnej zmianie. Jak stwierdza protagonista w samej książce, książka ma na celu wykazanie, że obca inwazja na Ziemię mogłaby przybrać bardzo inną formę niż ta w „Wojnie światów”; publikacja książki zbiegła się z premierą filmu „Wojna światów” z 1953 roku, adaptacji klasycznego dzieła H.G. Wellsa, które wówczas zwróciło na siebie considerable uwagę wśród ogółu społeczeństwa, a w szczególności wśród fanów SF.


Agent Guerini zdradza Brun podczas akcji ratunkowej, zmieniając kurs na okręt wroga za obietnicę większej zapłaty. Brun zabija go i przejmuje kontrolę nad promem, a ostatecznie obie kobiety zostają uratowane przez marines i siły Floty.[sep]Na zakończenie „Once a Hero” Esmay postanawia dążyć do wyższego stopnia i dowodzenia. W związku z tym przenosi się na bazę treningową Floty na planecie Copper Mountain, należącej do Floty. Przypadkiem jest to ta sama baza, w której Brun trenuje różne przydatne umiejętności, takie jak ucieczka i unikanie pościgu. Równolegle do ich treningów, zapadła kolonia „Our Texas” wraca do swoich starych pirackich praktyk, wykorzystując swój udział w „Nowoteksaskiej Bojącej się Boga Milicji”; używa ona pewnych nawróconych członków Rodzin do kradzieży głowic jądrowych Floty i ich przechwytywania. Brun zamierza zaprzyjaźnić się z Esmay, ale zostaje odrzucona; Esmay uważa Brun za płytką i jest zbyt zajęta przytłaczającym programem nauczania, by ciągle spędzać czas z Brun. Ostateczny zerwanie następuje, gdy dowódca bazy i ojciec Brun zabraniają jej udziału w ćwiczeniach terenowych, które są zwieńczeniem kursu Ucieczki i Unikania, ze względu na możliwości, jakie stwarzają one dla potencjalnych zabójców – już miały miejsce dwie próby, z których jedna trafiła Brun do szpitala bazy na miesiąc. Brun wpada w gniewie do kwatery Esmay, by ją upomnieć, oskarżając Esmay, że nie chce z nią uczestniczyć w ćwiczeniach terenowych i doprowadziła do jej zakazu; Esmay jest więcej niż skłonna odwzajemnić te oskarżenia, gdyż dowiedziała się o próbach Brun uwiedzenia Barina z dala od Esmay. Brun jest głęboko zraniona niektórymi prawdami, które wypowiada Esmay, oraz jej całkowitym odrzuceniem (Brun podziwiała Esmay jako bohaterkę lub prawie jak starszą siostrę) i opuszcza bazę. Zajmuje się podróżowaniem i przeglądaniem różnych inwestycji. Esmay zostaje surowo upomniana za to, że tak rozmawiała z córką Przewodniczącego, i zostaje skierowana daleko na statek ratowniczy Floty (SAR) jako jej oficer wykonawczy. Po wyjeździe Brun Nowoteksaska Bojąca się Boga Milicja uderza, kradnąc statek handlowy, który nieświadomie przewozi ich skradzioną broń; wyrzucają w kosmos wszystkich dorosłych na pokładzie (okaleczając kobiety, których określają mianem „obrzydlistw”) i porywają dzieci oraz nastoletnią dziewczynę o imieniu „Hazel”. Brun przypadkiem natrafia na miejsce (odkrywając tajną skrótową trasę statku handlowego), gdy Milicja wciąż ćwiczyła na statku. Wbrew lepszej ocenie jej ochrony, podkrada się bliżej w swoim małym jachcie, aby zobaczyć, co się dzieje. Nieuniknione jest to, że Milicja to zauważa i jej okręty wojenne zaczynają manewrować, aby schwytać świadka. Brun tego nie spodziewała się, ale rozpoczęła skomplikowane i zaawansowane manewry, które miały pozwolić jej bezpiecznie uciec – aby odkryć, że jej czarterowany jacht ma różne blokady bezpieczeństwa w systemach nawigacyjnych komputera, aby zapobiec użytkownikom robienia czegokolwiek potencjalnie niebezpiecznego. Brun zostaje schwytana przez mieszkańców Our Texas. Zgodnie z ich przekonaniami religijnymi, jej ochrona jest wybita w pień, a Rangersi postanawiają uczynić z Brun swoją koncepcję właściwej żony, chirurgicznie ją odcinając. Następnie jest wielokrotnie gwałcona grupowo, aż zachodzi w ciążę z bliźniakami. Jest transportowana do Our Texas i uwięziona w domu matki, podczas gdy rodzi; jak wszystkie porwane kobiety, plan zakłada, że urodzi trzy razy; jeśli nie umrze przy porodzie lub nie zostanie stracona za nieposłuszeństwo, zostanie wtedy sprzedana na aukcji najwyższej ofercie, by służyć być może jako trzecia lub czwarta żona mężczyzny. Rekordy wszystkich postępowań są wysyłane z powrotem do Rodzin; Ranger odpowiedzialny nie jest całkowicie samobójczy, ale wierzy, że groźba wysadzenia jednej z tysięcy stacji kosmicznych Rodzin powstrzyma jakąkolwiek odpowiedź wojskową. W Rodzinach podejrzenie i plotki (wspierane przez mniej utalentowanych i zazdrosnych byłych kolegów z klasy) oraz Lord Thornbuckle skupiają się na Esmay jako na winnym agencie do obwinienia. W pewnym stopniu na szczęście dla Esmay, w tym niepomyślnym momencie umiera jej prababka. Esmay jest wyznaczoną następną kobietą w sukcesji Panny Młodej Ziemi, więc dziedziczy tytuł i aktywa, takie jak ziemia. Flota chętnie udziela jej urlopu, a jej pobyt na Altiplano trwa wystarczająco długo, aby jej kuzynka Luci wbiła trochę rozsądku w głowę Esmay i przekonała ją do powrotu do Floty i próby pogodzenia się z Barinem. Udaje jej się i powolne przygotowania do ratunku Brun postępują; zostanie on przeprowadzony w momencie, gdy bliźniaki Brun prawie skończą karmienie piersią a czas na zapłodnienie Brun zbliża się. Przypuszczalnie będzie wtedy w najlepszej formie. Agent Guerini zabierze ją z ośrodka matki i przewiezie na kosmodrom. Jego prom wystartuje z planety i zostanie podjęty przez statek ratowniczy Rodzin (SAR), wspierany przez przyzwoitej wielkości siły zadaniowe na wypadek, gdyby cztery okręty wojenne Our Texas próbowały przeszkodzić. W międzyczasie Brun przygotowuje się sama do ucieczki: fizycznie kondycjonując swoje ciało, warząc alkohol (aby ogłuszyć swoje dzieci, aby ich płacz nie ujawnił jej ucieczki) i zdobywając noże kuchenne jako broń. Agent podchodzi do Brun podczas jej pierwszej próby ucieczki i zabiera też nastolatkę ze statku handlowego za namową Brun. Lot przebiega bez zakłóceń, dopóki agentowi nie zostanie zaoferowana więcej pieniędzy przez mieszkańców Our Texas i nie zmienia kursu na jeden z ich okrętów wojennych, gdy Hazel i Brun spały. Gdy Brun budzi się i zdaje sobie sprawę z jego zdrady, zabija go i przejmuje kontrolę nad promem. Ale prom zbliżył się już zbyt blisko planety, aby uciec, i zmuszona jest dokować na opuszczonej stacji kosmicznej pod silnym ostrzałem rakietowym. Prom jest wysłany na samobójczy lot w atmosferę jako przynęta, ale to nie oszukuje Rangerów, którzy wysyłają kilka promów, aby raz na zawsze zniszczyć stację. System ekspertowy na pokładzie postanawia pomóc Brun i Hazel. Brun każe mu wysłać wiadomość do Floty SAR, że jest na stacji i nie martwa, a oddziały neuro-zwiększonych kosmicznych marines pojawiają się na stacji zaraz po tym, jak trzy promy Teksasa wyładują. Inna frakcja Teksasów wykorzystuje okazję, aby spróbować wyeliminować wojska pierwszej frakcji. W zamieszaniu Hazel jest ewakuowana, ale Esmay i Brun są wybuchnięte w kosmos przez kilka bomb. Esmay cierpi na hipoksję, zanim obie zostaną uratowane przez sanijkę kosmiczną. W tym momencie reszta jednostek Floty wskakuje i łatwo niszczy cztery okręty wojenne strzegące Our Texas. Z Our Texas ulegającą przed siłami zadaniowymi, Brun powierza admirałowi Serrano odzyskanie czworga dzieci schwytanych przez Teksasów wraz z Hazel. Odzyskiwanie początkowo przebiega dobrze, ponieważ domostwo Rangera, prowadzone przez jego pierwszą żonę, współpracuje i przyłącza się do Barina jako ich „obrońcy”. Następcy innych Rangerów (sami Rangerzy albo martwi, albo schwytani) nie zamierzają pozwolić poganom odzyskać dzieci, które są teraz wychowywane tak, jak Bóg chce, i planują użyć swoich skradzionych bomb jądrowych, aby ich wszystkich zabić. Dzięki skutecznej pomocy ze strony marines i kradzieży kluczy uzbrojenia, zagrożenie zostaje zażegnane i uratowane jest wiele życia cywilów. Esmay, Barin i Brun są wszyscy pogodzeni, z jedynym pozostałym zagrożeniem będąc entuzjastyczne relacje w mediach.


W posłowiu do wydania z 1999 roku autorka wyjaśnia, że dwuczęściowa struktura książki odzwierciedla neoplatońskie chrześcijaństwo poprzez dwie drogi do Boga. Narracja składa się z miniatur opisujących wędrówki narratora, w tym słynnej sceny, w której żaba zostaje pożarta przez chrząszcza wodnego.[sep]Napisana w serii monologów wewnętrznych i refleksji, książka jest opowiedziana z perspektywy bezimiennego narratora, który mieszka nad strumieniem Tinker Creek, w Górach Błękitnych w pobliżu Roanoke w Wirginii. W ciągu roku narrator obserwuje i reflektuje nad zmianą pór roku oraz nad florą i fauną w pobliżu swojego domu. „Pielgrzym” jest tematycznie podzielony na cztery części – po jednej dla każdej pory roku – składające się z oddzielnych, nazwanych rozdziałów: „Niebo i ziemia w żartach”, „Widzenie”, „Zima”, „Stałość”, „Węzeł”, „Teraźniejszość”, „Wiosna”, „Skomplikowanie”, „Powódź”, „Płodność”, „Zaganianie”, „Nocna warta”, „Rogi ołtarza”, „Podróż na północ” i „Wody rozdzielenia”. Pierwszy rozdział, „Niebo i ziemia w żartach”, służy jako wprowadzenie do książki. Narrator opisuje lokalizację oraz swoje z nią powiązanie: Mieszkam nad strumieniem, Tinker Creek, w dolinie w Górach Błękitnych w Wirginii. Pustelnia anachorety nazywa się „anchor-hold”; niektóre z nich były prostymi szopami przymocowanymi do boku kościoła jak przyczepka lub skała. Myślę o tym domu przymocowanym do boku Tinker Creek jako o „anchor-hold”. Trzyma mnie na kotwicy przy skalnym dnie samego strumienia i utrzymuje mnie w stabilnym położeniu na prądzie, jak kotwica morska, zwróconym w stronę strumienia światła wylewającego się z góry. To dobre miejsce do życia; jest o czym myśleć. W posłowiu do wydania z 1999 roku Harper Perennial Modern Classics Dillard stwierdza, że inna, dwuczęściowa struktura książki odzwierciedla dwie drogi do Boga według neoplatońskiego chrześcijaństwa: via positiva i via negativa. Pierwsza połowa książki, via positiva, zaczynająca się od drugiego rozdziału, „akumuluje dobro świata i Boga”. Druga połowa, via negativa, kończy się rozdziałem „Podróż na północ”, który Dillard zauważa, że jest odpowiednikiem drugiego rozdziału, „Widzenie”. Pierwszy i ostatni rozdziały książki służą odpowiednio jako wprowadzenie i zakończenie. Narracja składa się z miniatur opisujących wędrówki narratora wokół strumienia. W „Teraźniejszości” narrator spotyka szczeniaka na stacji benzynowej przy autostradzie i głaszcze go po brzuchu, kontemplując widok pobliskiego pasma górskiego; refleksyjny akt „głaskania szczeniaka” jest przywoływany w kilku innych rozdziałach. W „Zaganianiu” narrator śledzi grupę piżmaków w strumieniu latem. Jednym z najsłynniejszych fragmentów jest fragment z początku książki, kiedy narrator jest świadkiem, jak żaba jest wysysana i pożerana przez chrząszcza wodnego.


Liza rezygnuje z wstąpienia do klasztoru i pozostaje z Ławreckim mimo powrotu jego żony, co pozwala im na wspólne życie. W epilogu, osiem lat później, główny bohater nie odnajduje ukojenia w wspomnieniach, lecz pogrąża się w rozpaczy, nie dostrzegając żadnego piękna w minionym bólu.[sep]Bohaterem powieści jest Fiodor Iwanicz Ławrecki, szlachcic, który dzieli wiele cech z Turgieniewem. Dziecko chłodnego, anglofila ojca i matki chłopki pochodzenia pańszczyźnianego, która umiera, gdy jest on jeszcze bardzo mały, Ławrecki wychowuje się w rodzinnym majątku ziemskim pod okiem surowej ciotki panny, uważanej często za postać wzorowaną na własnej matce Turgieniewa, znanej ze swojego okrucieństwa. Ławrecki kształci się w Moskwie i w czasie studiów dostrzega w operze piękną młodą kobietę. Nazywa się Warwara Pawłowna, on zakochuje się w niej i o jej rękę. Oboje przeprowadzają się do Paryża, gdzie Warwara Pawłowna staje się bardzo popularną gospodynią salonu i nawiązuje romans z jednym ze swoich częstych gości. Ławrecki dowiaduje się o romansie dopiero wtedy, gdy znajduje list napisany do niej przez jej kochanka. Wstrząśnięty jej zdradą, zrywa wszelkie kontakty z nią i wraca do rodzinnego majątku. Po powrocie do Rosji Ławrecki odwiedza swoją kuzynkę, Mariję Dmitriewnę Kalitiną, która mieszka ze swoimi dwiema córkami, Lizą i Lenoczką. Ławrecki od razu zostaje przyciągnięty do Lizy, której poważna natura i pobożność stoją w kontraście do towarzyskiej świadomości kokieteryjnej Warwary Pawłownej. Ławrecki uświadamia sobie, że zakochuje się w Lizie, a gdy w zagranicznym czasopiśmie przeczyta, że Warwara Pawłowna nie żyje, wyznaje jej miłość i dowiaduje się, że ona odwzajemnia jego uczucie. Niestety, okrutny zrządzenie losu uniemożliwia Ławreckiemu i Lizie bycie razem. Po wyznaniu sobie miłości Ławrecki wraca do domu i w przedpokoju zastaje swoją rzekomo zmarłą żonę. Okazuje się, że informacje o jej śmierci były fałszywe, a ona straciła łaskę u swoich przyjaciół i potrzebuje od Ławreckiego więcej pieniędzy. Dowiedziawszy się o nagłym pojawieniu się Warwary Pawłownej, Liza postanawia wstąpić do odległego klasztoru i spędza resztę życia jako mniszka. Ławrecki odwiedza ją w klasztorze raz i dostrzega ją, gdy przechodzi od chóru do chóru. Powieść kończy się epilogiem, który ma miejsce osiem lat później, w którym Ławrecki wraca do domu Lizy i odkrywa, że choć wiele się zmieniło, istnieją elementy, takie jak fortepian i ogród, które pozostały te same. Ławrecki znajduje ukojenie w swoich wspomnieniach i potrafi dostrzec sens, a nawet piękno w swoim osobistym bólu.


Bracia Diamond nie domyślają się, że saszetka z cukrem otrzymana od konduktora zawiera narkotyki, ponieważ nie zostają porwani ani przetrzymywani w fabryce. Madame Eria Nice nie zostaje zdemaskowana jako Szalony Amerykanin ani aresztowana, ponieważ bracia nie ogłuszają jej gigantycznym ciastem w jej cukierni.[sep]Bracia Diamond wygrywają wymarzone wakacje w Paryżu dzięki nagrodzie od firmy jogurtowej. W pociągu spotykają Erię Nice, francuską piekarkę, oraz Jeda Mathisa, teksańskiego magnata naftowego. Bracia Diamond wspominają przy nich, że zatrzymają się w hotelu Le Chat Gris. Słysząc to, konduktor upuszcza kawę. Gdy bracia Diamond wysiadają z pociągu, podchodzi do nich konduktor, który ostrzega ich przed kimś zwanym Szalonym Amerykaninem i wręcza im saszetkę z cukrem. Później konduktor zostaje wypchnięty pod pociąg. W hotelu widzą mężczyznę w szarym ubraniu, który wydaje się nimi interesować. Dwaj bandyci, Bastille i Lavache, zatrzymują braci na ulicy z nożem w ręku i w groźny sposób żądają, by powiedzieli, co dał im konduktor. Usiłując uciec, Nick i Tim skaczą z mostu do przepływającej batomuksówki. Zostają uwięzieni przez żandarmów, ale gdy wspominają o Bastille'u i Lavache'u, są natychmiast zwolnieni. Wracają do hotelu i odkrywają, że ich pokój został wywrócony do góry nogami; wkrótce potem zostają porwani i przesłuchani. Zdają sobie sprawę, że znajdują się w fabryce narkotyków, a Nick domyśla się, że saszetka z cukrem musi zawierać narkotyki. Przestępcy próbują zabić braci, podając im przedawkowanie, ale na szczęście trafiają do szpitala w ostatniej chwili, ponieważ policja ich szukała. Mężczyzna w szarym, który jest z Sûreté, prosi ich o pomoc. Okazuje się, że pracuje dla francuskiej firmy walczącej z narkotykami i mówi, że Le Chat Gris jest czasem używany przez Szalonego Amerykanina, co oznaczało, że myślał, iż bracia przyjechali kupić narkotyki. Nick przypomina sobie kilka szczegółów o miejscu, w którym byli przetrzymywani, i uświadamia sobie, że znajduje się ono w Dzielnicy Żydowskiej ze względu na widoczną tam niebieską gwiazdę. Namierzają Szalonego Amerykanina, który okazuje się być Madame Erią Nice. Zostaje aresztowana za kierowanie przemytem narkotyków po tym, jak Nick i Tim ogłuszają ją gigantycznym ciastem, wchodząc do jej cukierni „The French Confection”.


Sandy wysadza przełęcz górską, dzieląc armię Olify na pół, co pozwala rebeliantom zmusić rząd do kapitulacji. Mimo odniesionego zwycięstwa, narkomani zabijają Castora i Lariarty’ego, a nowym prezydentem zostaje Don Luis.[sep]Książka rozpoczyna się od prologu, w którym Hannay opowiada, jak został poproszony przez amerykańskiego attaché wojskowego w Londynie o tajne wyjaśnienie tajemnicy zniknięcia Blenkirona w Ameryce Południowej. Hannay zwraca się o pomoc do przyjaciela, Sandy’ego Arbuthnota, ale ten wkrótce znika, wysyłając Hannayowi tajemniczy list z poleceniem, by się ukrywał i zachował ciszę. Akcja przenosi się następnie do Olify, gdzie Archie i Janet Roylance spędzają miesiąc miodowy. Małżonkowie są zaintrygowani dwiema grupami ludzi, których spotykają: wulgarnymi amerykańskimi turystami oraz dziwnymi, wyglądającymi jak w półśnie górnikami z miedzi z miasta Gran Seco, rządzonego przez potężnego magnata górniczego, Gobernadora Castora. Gdy Archie i Janet poznają Castora, staje się jasne, że Amerykanie wykorzystują swoją pozornie niewinną ciekawość jako przykrywkę do szpiegowania Castora, a jeden z nich może być Sandy’m w przebraniu. Spotyka się on potajemnie z Archiem i Janet, ostrzegając ich przed niebezpieczeństwem, ale oni insistują na pozostaniu i pomocy mu w odkryciu spisku Castora. W haciendzie Don Luisa w Olifie Sandy wyjaśnia, co on i Blenkiron odkryli: Castor zniewala Indian, pociąga za sznurki rządu, kontroluje zwolenników za pomocą lokalnego narkotyku, astury, i jest megalomanem dążącym do zniszczenia demokracji poprzez wywołanie wojny domowej w Ameryce. Sandy i Don Luis planują poprowadzić powstanie Indian, które nie będzie walczyć z Castorem, lecz ogłosi go swoim przywódcą, poniżając go. Wszyscy zgadzają się pomóc, a Archie i Janet wykorzystują swoją przyjaźń z Castorem, by go uprowadzić, podczas gdy Sandy i Blenkiron rozpoczynają rewolucję, przejmując kopalnie miedzi. Sandy cudem uchodzi z życiem, odkrywając przy tym, że jego dawny kolega szkolny, Lariarty, jest jednym z uzależnionych sługusów Castora. Druga część historii rozgrywa się w tytułowych Sądach Poranka, tajnej bazie rebeliantów na północy Olify. Tam Janet i Barbara Dasent, siostrzenica Blenkirona, starają się odmienić Castora, by stał się przyzwoitym człowiekiem. Tymczasem Sandy i Don Luis prowadzą wojnę partyzancką z przeważającą armią Olify. Najbliżsi zaufani Castora, zagubieni bez dostaw narkotyku, usiłują go odbić, ale porywają zamiast niego Janet. Ten incydent całkowicie przekonuje Castora do sprawy rebeliantów, ale zrozpaczony Archie wyrusza na samolocie na dzikie terytorium Indian, by szukać Janet, rozbija maszynę i błądzi po dżungli. W kraju Indian Janet jest więziona przez siedem dni, aż w końcu ucieka z pomocą Archiego i Don Luisa. W części końcowej Don Luis ujawnia, że od trzech lat planował ogólnonarodową rewolucję i kraj jest gotowy do powstania. Odrodzony Castor przejmuje dowodzenie od Sandy’ego. Armia Olify stanowi zagrożenie, dopóki Sandy odważnie nie wysadza przełęczy górskiej, przecinając ogromną armię na pół i pozwalając rebeliantom wziąć wystarczająco dużo jeńców, by zmusić rząd do kapitulacji. W chwili zwycięstwa jednak narkomani usiłują dokonać ostatecznego zemsty, zabijając Castora i Lariarty’ego, choć Janet i Barbara przeżywają. Don Luis zostaje wybrany nowym prezydentem, a Sandy odmawia prestiżowego stanowiska na rzecz powrotu do Szkocji i poślubienia Barbary.


Owen Meany przeżywa 8 lipca 1968 roku w Wietnamie, walcząc jako żołnierz i nie spotykając wietnamskich dzieci na lotnisku. Zamiast wyrzucić granat przez okno, Owen i John wykorzystują ćwiczone wcześniej zagranie koszykarskie, aby uciec z pola bitwy, co pozwala im obu przeżyć.[sep]Historię opowiada John Wheelwright, były obywatel New Hampshire, który dobrowolnie wygnał się ze Stanów Zjednoczonych, osiedlając się w Toronto w Kanadzie i przyjmując kanadyjskie obywatelstwo. Opowieść jest narracyjnie osadzona w dwóch przeplatających się ramach czasowych. Pierwsza to perspektywa Johna we współczesności (1987 rok). Druga (znacznie obszerniejsza) to wspomnienia Johna z przeszłości, dorastania w New Hampshire w latach 50. i 60. u boku najlepszego przyjaciela, Owena Meany’ego. Współczesny John pracuje jako nauczyciel języka angielskiego w prywatnej szkole dla dziewcząt Bishop Strachan w Toronto. Jest oddanym chrześcijaninem (uczestniczącym w nabożeństwach Kościoła anglikańskiego), o silnym, lecz istotnym poczuciu dobra i zła oraz trwałym, obsesyjnym gniewem wobec działań i postawy Ameryki. To drugie prześladuje go w ogromnym stopniu; wśród kanadyjskich przyjaciół i znajomych uchodzi za pedantycznego kawalera, który nie jest w stanie w pełni przyjąć tożsamości kanadyjskiej, którą sam wybrał. Niektórzy podejrzewają go nawet o homoseksualizm, choć prawdą jest, że nigdy nie stracił cnoty. Często i gorliwie wygłasza tyrady przeciwko administracji Reagana i choć jego kariera nauczycielska układa się umiarkowanie dobrze, wciąż zmaga się ze swoim przeszłym życiem. Prawdę o postawie i wyborach Johna wyjaśnia jego dziecięca przyjaźń z Owenem Meanym, a także szczegóły i reperkusje życia oraz śmierci Owena. Jak wyjaśnia John, to te szczegóły są odpowiedzialne za jego wiarę w Boga. Współczesna narracja Johna stanowi ramy dla opowieści o przeszłości, komentuje ją i przerywa, podczas gdy zdecydowana większość wydarzeń powieści rozgrywa się właśnie w tamtej osi czasu. John Wheelwright i Owen Meany są mieszkańcami (fikcyjnego) miasteczka Gravesend w New Hampshire. Mimo że od dzieciństwa są najlepszymi przyjaciółmi, ich pochodzenie i postawy są bardzo różne. John jest nieambitnym (i raczej nudnym) potomkiem kilku założycielskich rodów Nowej Anglii o długich i imponujących drzewach genealogicznych: najbardziej znani są Wheelwrightowie, którzy sami wiodą prym wśród rodzin z Gravesend. Jest nieślubnym synem żywiołowej Tabithy „Tabby” Wheelwright i nie wie nic o swoim nieobecnym ojcu poza tym, że był kimś, kogo matka „spotkała w pociągu Boston & Maine”. Tabitha nigdy nie miała zamiaru wyjść za ojca Johna i wesoło odmawia ujawnienia jego tożsamości. Zamiast tego znosi skandal i wychowuje Johna w rodzinnym domu przy Front Street 80 jako samotny rodzic, przy zdumionym i ciekawskim wsparciu groźnej babci Johna (i matriarchini rodu) Harriet Wheelwright oraz pokojówki babci, Lydii. Znaczna część uwagi Johna pochłania tajemnica jego pochodzenia. Z kolei Owen jest dzieckiem robotniczej rodziny wydobywającej granit. Dotykają go dwie tajemnicze dolegliwości – jedna z nich hamuje jego wzrost (jako dziecko jest niezwykle mały, a jego ostateczny wzrost jako dorosłego nie przekracza pięciu stóp), a druga uszkodziła jego krtani (więc aby być słyszanym, musi krzyczeć nosem w przenikliwym, dziecięcym tonie, który John opisuje jako „zniszczony” głos). Choć lacks społeczne i fizyczne atuty Johna, jest znacznie bystrzejszy i posiada przekonanie oraz determinację, których Johnowi ewidentnie brakuje. Owen ma też nietypową relację z rodzicami, z których oboje wydają się go bać (choć powód nie jest ujawniony aż do późnych rozdziałów powieści). Ojciec Owena, pan Meany, to człowiek świadomy klas, ale miły, najwyraźniej łatwo ulegający woli syna, a matka to dziwna kobieta, która izoluje się w domu (opisywana jako niemal katatoniczna, rzadko mówi lub rusza się ze swojego miejsca przed kominkiem). Owen spędza dużo czasu w domu Wheelwrightów z Johnem i jego rodziną. W ciągu swojego życia Owen nabiera przekonania, że jest „narzędziem Boga”, choć nie wie jak, aż do końca swojego życia. Mimo swojego miniaturowego wzrostu i dziwnego wyglądu (opisywanego różnie jako „eteryczny”, „uroczy” i „niepokojący”), Owen ma uderzającą osobowość, która natychmiast przyciąga uwagę i zapewnia mu dominację w otoczeniu. Owen jest niezwykle inteligentny i opanowany, nawet jako dziecko. Kieruje działaniami wielu osób wokół siebie, albo je oczarowując, strasząc lub sprytnie manipulując. Zarówno dzieci, jak i dorośli są przyciągani do Owena, a wiele osób (takich jak matka Johna, Tabitha) nie jest w stanie oprzeć się dotykaniu go. Częsta chęć innych do dotykania go stawia Owena w krępujących sytuacjach, takich jak rytuał w szkółce niedzielnej, podczas którego koledzy z klasy trzymają go nad głowami i podrzucają go wokół sali. Sam Owen jest zachwycony Tabithą, a ona uwielbia go niemal tak samo, jak swojego syna Johna. W końcu Tabitha spotyka nowego mężczyznę w pociągu Boston & Maine – Dana Needhama, dobrotliwego nauczyciela podróżującego do Gravesend, by ubiegać się o pracę w prywatnej szkole dla chłopców, Gravesend Academy, gdzie miałby uczyć sztuki dramatycznej. Dan otrzymuje stanowisko, a on i Tabitha zaręczają się z pełną akceptacją wszystkich (nawet babci Wheelwright). Tajemniczo Tabitha każe Danowi czekać cztery lata, zanim w końcu biorą ślub. Po ślubie Tabitha i John wprowadzają się do mieszkania Dana w internacie dla pracowników Gravesend Academy. Nadchodzi tragedia, gdy Owen uderza „foul ball” podczas meczu baseballa w lidze Little League, który trafia i zabija Tabithę. Cała społeczność jest dotknięta śmiercią Tabithy, ale życie toczy się dalej. Mimo że Owen jest odpowiedzialny za śmierć Tabithy, John odmawia obwiniania go i pozostają bliscy. Piłka, która zabiła Tabithę, znika, a John przypuszcza, że zabrał ją Owen. Dan Needham bierze Johna pod swoje skrzydła jako adoptowanego syna i pozwala mu spędzać czas w swoim mieszkaniu w Gravesend Academy. W tym momencie wprowadzanych jest jeszcze trzech bohaterów – kuzyni Johna: Hester (chłopczyca), Simon i Noah (obaj podrywający się, starsi chłopcy). Owen błaga o przedstawienie ich, ale kompromituje się, przypadkowo oddając mocz na Hester, gdy przestraszył się podczas zabawy w chowanego. Mimo to (i mimo wrogiej natury Hester) wszystko jest wybaczone, a Owen i Hester zaczynają tworzyć nietypową bliskość. Choć sam John zaczyna czuć do Hester pożądanie o zabarwieniu kazirodczym, odsuwa te uczucia (zrzuciwszy je na karb pożądania, a przez to na nieobecnego ojca), zwłaszcza po tym, jak Owen wyznaje własne, poważne zainteresowanie Hester. Następnie mają miejsce dwa ważne wydarzenia (oba o charakterze teatralnym), kształtujące narrację. Zespół teatralny Gravesend Players, lokalna grupa amatorska, wystawia „Opowieść wigilijną”, podczas gdy kościół episkopalny chłopców wystawia sztukę o Narodzeniu. Owen, dzięki naturalnemu charyzmatowi, dostaje role zarówno Dzieciątka Jezus, jak i Ducha Przyszłych Świąt. W „Opowieści wigilijnej”, podczas ostatniego przedstawienia, Owen zostaje przytłoczony i mdleje, niemal delirując z gorączki. Twierdzi, że widział swoje nazwisko na grobie Scrooge’a, choć Dan odrzuca jego obawy. W trakcie chaotycznego przedstawienia sztuki o Narodzeniu Owen zauważa, że na widowni są jego rodzice – wstaje w żłobie i krzyczy do rodziców, że to „świętokradztwo”, że tam są. Ujawnia się, że ma to związek z „grobową” niesprawiedliwością, jakiej doznała jego rodzica ze strony Kościoła katolickiego. Owen nie precyzuje, na czym polegała ta niesprawiedliwość, ale doprowadziła ona do jego silnej niechęci do katolicyzmu. Po osiągnięciu 9. klasy zarówno Owen, jak i John zostają przyjęci do Gravesend Academy – Owen dzięki inteligencji (zdobywa stypendium) i finansowemu wsparciu Harriet Wheelwright, a John po prostu dlatego, że jego ojczym tam uczy. Nienaukowy John zmaga się z materiałem, a Owen jest tam, by mu pomóc. Przez całą szkołę Owen i John ćwiczą „Wzlot”, zagranie w koszykówce, polegające na tym, że John podnosi Owena nad głową, aby ten mógł „dunkować” piłkę. Ćwiczą je przerywanie w ciągu następnych lat, ostatecznie osiągając umiejętność dunkowania piłki w mniej niż trzy sekundy. John nie odnosi sukcesu w poszukiwaniu ojca, ani w relacjach z płcią przeciwną, ani w nauce – niepowodzenie w ostatniej zmusza go do wizyty u niezręcznego szkolnego psychiatry, doktora Doldera. Owen, w przeciwieństwie do niego, jest uczniem z najwyższymi ocenami, uważanym za materiał na Harvard lub Yale. Odnosi też większe sukcesy towarzyskie, mając uwagę dziewczyn – choć decyduje się spotykać z Hester (do wielkiego rozczarowania Johna) i staje się „Głosem”, pseudonimem pod którym pisze zjadliwe, sokratejskie edytoriale w szkolnej gazetce. W 1960 roku Owen zostaje zmuszony do wrogiej relacji z nowym dyrektorem szkoły, aroganckim i dyktatorskim biznesmenem-turned-pedagogiem Randym Whitem. Seria konfrontacji między Owenem a White’em – kończąca się kilkoma spektakularnymi i symbolicznymi żartami, zaplanowanymi i wykonanymi przez Owena – kończy się wyrzuceniem Owena ze szkoły z oskarżeń o wandalizm, fałszowanie kart powołaniowych i różne przejawy antyreligijnej bigoterii. W procesie tym White przesadza i niszczy własną karierę dyrektora. Incydent ten zniszczył jednak szanse Owena na studia. Stał się też też obsesyjnie skupiony na własnej śmierci. Ujawnia się, że nie tylko widział swoje nazwisko na grobie podczas tamtego feralnego przedstawienia „Opowieści wigilijnej”, ale widział też datę swojej śmierci: 8 lipca 1968 roku. Wybucha wojna w Wietnamie, a Owen zawiera umowę z Uniwersytetem New Hampshire, w ramach której przejdzie szkolenie ROTC i okres służby czynnej w armii w zamian za stypendium. Wciąż spotyka się z Hester, choć ona stała się gorliwą przeciwniczką wojny, a ich związek jest burzliwy. Mimo determinacji, by trafić do Wietnamu, Owen kończy w Arizonie jako oficer ds. strat, przywożąc ciała arizońskich żołnierzy z Kalifornii. Później wyjaśnia Johnowi, że miał powtarzający się sen, w którym ratuje wielu wietnamskich dzieci, ale sam ginie w procesie. Wierzy, że to wydarzy się w dacie, którą widział na grobie, i dąży do wypełnienia swego przeznaczenia. Jego działania wywołują niezgodę, ale on trzyma się kursu. John w tym czasie pracuje jako student studiów magisterskich, aby uniknąć przerażającego poboru. Po zakończeniu tej pracy ryzykuje, że zostanie powołany. Owen zapewnia, że to nie nastąpi, przekonując Johna, by pozwolił mu amputować część palca wskazującego piłą do cięcia granitu w kamieniołomie Meanych. John później dowiaduje się z dziennika Owena, że Owen zrobił to zarówno po to, by uratować przyjaciela, jak i aby uniknąć powołania Johna do Wietnamu, ponieważ Owen widział go we śnie i boi się, że on, podobnie jak Owen, tam zginie. W tym momencie następuje przerwa w historii, a narracja przeskakuje do wydarzeń otaczających pogrzeb Owena i następujących po nim, łącząc dwie osie czasu. W 1968 roku, na pogrzebie, pan Meany zwierza się Johnowi. Twierdzi, że nigdy nie spał z matką Owena i wierzy, że Owen był wynikiem narodzin z dziewicy, „jak Dzieciątko Jezus”, objawienie odrzucone przez ich lokalnych księży katolickich (w końcu wyjaśniające niechęć Owena do katolicyzmu). John wewnętrznie wścieka się na pana Meanego, ale nic nie mówi, nawet gdy pan Meany mówi, że przekazał Owenowi ten „fakt” w wieku jedenastu lat (co John potem obwinia za przekonanie Owena, że jest Narzędziem Boga). John w końcu odkrywa też tożsamość swojego ojca, mężczyznę, którego znał przez całe życie. Jest to pastor Lewis Merrill, nieskuteczny (i żonaty) lokalny minister Kościoła Kongregacjonalistycznego i Gravesend Academy, który ujawnia się również jako tajny zbieracz piłki baseballowej, która zabiła Tabithę Wheelwright. Ujawnienie to jest depresującym antyklimaksem dla Johna, choć jeszcze bardziej utwierdza jego miłość do Dana Needhama jako jego „prawdziwego” ojca. Ujawnia się też, że złamana sercem Hester została w latach 70. i 80. gwiazdą hard rocka zwaną „Hester The Molester”, a jej piosenki, teledyski i występy sceniczne (które wydają się mieć pewne podobieństwa do występów Alice Coopera) zawierają silne odniesienia do ofiar śmiertelnych żołnierzy w Wietnamie oraz do życia i ostatecznej śmierci Owena. Ostatnia część książki opisuje historię śmierci Owena w 1968 roku. Wraz z zbliżaniem się daty Owen zaprasza Johna do odwiedzenia go w Arizonie na ostatnie spotkanie. Owen dojrzał w swojej roli – nawet chwaląc katolików, których wcześniej gardził. Duet, wraz z majorem, konfrontuje się z rodziną z niskich sfer, której syn zginął w Wietnamie. Cała rodzina, z wyjątkiem siostry chłopca, jest otwarcie wroga wobec wojska. Brat chłopca, Dick, jest szczególnie pogardliwy i nihilistyczny, pokazując Johnowi i Owenowi śmiertelną broń, którą jego brat przemycił z Wietnamu podczas poprzedniego urlopu, w tym granat Wietkongu. Gdy Owen, John i major spotykają się na lotnisku, Owen jest zachwycony, że może nie umrzeć tego dnia. Jednak przybywa samolot z wietnamskimi dziećmi. Rozpoznając je ze snu, Owen wie, że czas nadszedł, choć wciąż nie jest pewien, jak potoczą się ostateczne wydarzenia. Owen i John odprowadzają dzieci do łazienki na lotnisku. W tym momencie Dick (który kręcił się po lotnisku) wpada do łazienki ze swoim przemyconym granatem, zamierzając zabić parę „gooków”, nawet jeśli są to dzieci. Uzbraja zapalnik granatu z pogardą i rzuca go do Johna. W tym momencie ujawnia się pozorny cel stanu i działań Owena. Jego dziecięcy głos i sylwetka uspokajają przestraszone dzieci, zapewniając, że nie wpadają w panikę i tym samym dając mu przestrzeń, by ich uratować. Na rozkaz Owena John podaje mu granat, a dwaj przyjaciele używają „Wzlotu” po raz ostatni, aby rzucić Owena ku górnej parapetowi okna łazienki, gdzie granat wybucha, okaleczając Owena, ale nie dzieci. Dick zostaje zabity przez majora, który wraz z Johnem i niektórymi zakonnicami próbuje uratować Owena. Jednak na nic to się zda i Owen umiera z odniesionych obrażeń, błogosławiony wiedzą, że wypełnił swoje zadanie dla Boga. John zostaje z pamięcią o przyjacielu i głęboką wiarą, że Owen i jego życie były cudem. Ostatnie słowa jego narracji to gorąca prośba: „Boże – proszę, przywróć go! Będę Cię o to prosił wciąż”.


Hans inicjuje zniszczenie systemu po konsultacji z załogą, co prowadzi do porozumienia z Martinem Gordonem. W rezultacie nowym liderem grupy zostaje wybrany Martin Gordon.[sep]W powieści przeplatają się dwa motywy. Pierwszym z nich jest cena sprawiedliwości. Zniszczenie rasy, która próbowała zniszczyć ludzkość (a jak się później okazuje, również inne rasy), wydaje się prostym aktem odwetu. Zabójcy, gdy zostaną odkryci, dysponują potężnymi argumentami filozoficznymi oprócz ogromnych zasobów technologicznych. Stworzyli setki ras świadomych, splecionych w kulturze o zapierającej dech złożoności i pięknie. Przedstawiciele tej kooperacji ras twierdzą, że nie są świadomi prawdziwej natury Zabójców. Łączna populacja tych ras liczy biliony, a wszystkie są prawdopodobnie niewinne i muszą zostać zamordowane, aby Prawo zostało wykonane, a Zabójcy zniszczeni. Ludzkie i nieludzkie postacie w książce zmagają się z tym pytaniem, czy egzekwowanie Prawa za taką cenę jest sprawiedliwe, a wątpliwości moralne niemal rozrywają załogę w konflikcie. Autor Charles Stross przedstawia alternatywną interpretację: „Jeśli wziąć 'Kowadło Gwiazd' dosłownie, wygląda to jak dziecięca fantazja zemsty. Ale Bear jest subtelnym pisarzem, a gdy zaczyna się obierać kolejne warstwy, odkrywa się bardzo nieprzyjemną tragedię (w klasycznym sensie tego słowa) ukrytą w znacznie bardziej dwuznacznej historii”. Ponadto Bear bada komplementarny motyw moralnych kompromisów wymaganych do zdobycia i sprawowania władzy. Dzieci tworzą na pokładzie statku społeczeństwo libertariańskie, z niewieloma zasadami i przepisami. Jednak wraz z eskalacją presji egzekwowania Prawa (wykonywania Zadania, jak to nazywają), dobrowolna współpraca zaczyna się załamywać. Liderzy stają przed wyborem między pozwoleniem załodze na dalszą wolność, co skutkowałoby rozpadem statku i porzuceniem ich celu, a porzuceniem ich libertariańskich ideałów. Hans, ówczesny lider, zaczyna podejmować coraz bardziej autokratyczne kroki, aby wymusić jedność. Bear nie zajmuje wyraźnego stanowiska moralnego w powieści. Hans inicjuje zniszczenie systemu, wraz z niewinnymi, bez konsultacji z załogą. Jest przedstawiony jako dyktatorski, bezwzględny i być może współwinny morderstwu. Po ukończeniu Zadania zostaje obalony podczas gwałtownego starcia między jego zwolennikami a Martinem Gordonem, synem Arthura Gordona z „Kowadła Boga”, byłym liderem, który był punktem odniesienia dla dysydentów. Ostatecznie wybierany jest trzeci lider, Ariel, w miejsce Hansa. Ujawnia się po zniszczeniu systemu, że Zabójcy wciąż byli w systemie i kontynuowali produkcję flot samoreplikujących się maszyn do niszczenia ras obcych. Jednak, choć Zabójcy zostali zniszczeni, a sprawiedliwość zaspokojona, biliony prawdopodobnie niewinnych musiały zginąć, aby to osiągnąć. Bear pozostawia ludzką załogę rozdartą między ulgą, że ich praca jest zakończona, a poczuciem winy, że byli niewiele lepsi od tych, których przyszli zniszczyć. Książka wyróżnia się tym, jak dobrze oddaje obcość i kolosalną skalę obcego systemu macierzystego, a także zakres i moralność ostatecznej bitwy. Powieść zawiera również bardzo oryginalną rasę obcych gestalt, określaną przez ludzi jako „Bracia”, złożoną z nieświadomych, robakowatych stworzeń (Sznurów), które łączą się, tworzyć świadome jednostki (Warkocze). Bracia zawierają tymczasowy sojusz z ludzką załogą, a podobieństwa i ogromne różnice między tymi dwiema rasami są jednym z głównych elementów drugiej połowy powieści.


Sean zrywa z Liz i daje jej pieniądze, słuchając rady ojca, który twierdzi, że związek z dziewczyną w ciąży zniszczy jego życie. W konsekwencji Liz poddaje się aborcji, po której cierpi na silne krwawienie i nie pojawia się na zakończeniu szkoły.[sep]W pierwszej części czytelnik poznaje główną bohaterkę historii, Maggie Tobin. Przechodzi ona przez aulę ze swoją najlepszą przyjaciółką, Liz Carstensen. Dziewczyny zajmują miejsca, a Pierre Jefferson, przewodniczący klasy, zaczyna przemawiać. Podczas zebrania Maggie wskazuje Seana Collinsa, chłopaka, z którym obecnie spotyka się Liz. Obok Seana siedzi chudy chłopak o imieniu Dennis Holowitz. Maggie uważa, że Dennis wygląda dziwnie, ale ostatecznie zgadza się pójść z nim, Liz i Seanem na randkę. Randka jest okropna, ponieważ Maggie nienawidzi zarówno filmu, jak i towarzystwa. Mimo to Maggie zgadza się na kolejną randkę z Dennisem. Podczas tej podwójnej randki Liz i Sean zjeżdżają nad ocean, aby spędzić trochę czasu we dwoje. Właśnie gdy sytuacja zaczyna się „rozgrzewać”, Liz się wycofuje. Staje się jasne, że para ciągle kłóci się o sprawy seksualne. Z powrotem w samochodzie Dennis zbliża się coraz bardziej do Maggie, ostatecznie zaczynając z nią się całować. Aby zapobiec dalszemu eskalowaniu sytuacji, przerażona Maggie proponuje, żeby poszli po hamburgera. Niedługo po drugiej randce Maggie jest zmuszona odwołać spotkanie z Dennisem, ponieważ Liz i Sean pokłócili się. Tego wieczoru Maggie i Liz wybierają się do Red Pub Inn. W drodze podwozi ich Rod Gittens, starszy chłopak o oszałamiającej urodzie, ale bardzo złej reputacji. Będąc w Red Pub Inn, Liz pisze do Seana list na odwrocie serwetki. Wyznaje mu miłość i pisze, jak bardzo go potrzebuje w swoim życiu. List zostaje wrzucony do skrzynki pocztowej Seana, a Liz czeka na odpowiedź. Gdy Liz nie otrzymuje odpowiedzi od Seana, postanawia pójść na zimowy bal z Rodem Gittensem. Podczas balu staje się jasne, że Liz wykorzystuje Roda, aby zemścić się na Seanie za nieodpowiedzenie na jej list. Pod koniec wieczoru Rod zamyka Liz w samotnym pokoju, gotowy ją zgwałcić. Szybka reakcja Maggie ratuje Liz przed katastrofą, ponieważ Sean zostaje poinformowany o Rodzie i pędzi na bal. Liz dowiaduje się, że Sean nigdy nie otrzymał jej listu, i oboje opuszczają bal razem. Niedługo po balu czytelnik dowiaduje się, że Liz jest w ciąży z Seanem. Liz prosi Maggie o pomoc i mówi, że nie ma wystarczająco dużo pieniędzy na aborcję. Ostatecznie Liz mówi Seanowi o dziecku i oboje decydują się pobrać i przenieść się do Kalifornii na kilka lat. Liz jest zachwycona, ale Sean jest nieco zaniepokojony sytuacją. Sean prosi ojca o radę dotyczącą „przyjaciela”, który zapłodnił dziewczynę. Czytelnik dowiaduje się, że ojciec Seana jest konserwatystą lubiącym alkohol. Ojciec Seana mówi synowi, że „przyjaciel” powinien jak najszybciej wyrzucić dziewczynę ze swojego życia. Wyjaśnia, że młody człowiek prawdopodobnie poświęciłby swoje życie, gdyby utrzymywał relacje z tą dziewczyną. Po usłyszeniu tej wiadomości Sean uświadamia sobie, że ma przed sobą zbyt wiele i postanawia zerwać wszystko z Liz. Wkrótce po tym uświadomieniu Sean daje Liz 300 dolarów i mówi, że nie mogą już być razem. Głęboko zasmucona Liz jest zmuszona ominąć swój bal maturalny, jedząc z Maggie i Rodem do lekarza, który może przeprowadzić aborcję. Gdy Liz kończy wizytę u lekarza, wydaje się spokojna i w dobrym nastroju. Mimo tego pozytywnego sygnału, gdy dziewczyny przyjeżdżają do domu Liz, Maggie zdaje sobie sprawę, że jej przyjaciółka krwawi i jest w ciężkim stanie. Maggie jest tym głęboko przerażona i biegnie do domu Liz, aby wezwać jej matkę. Podczas uroczystości zakończenia szkoły ujawnia się, że Liz nie ukończy szkoły razem z resztą klasy. Maggie dzwoniła do domu Liz wiele razy, próbując z nią porozmawiać, ale jest informowana przez matkę Liz, że Liz nigdy już nie chce z nią rozmawiać. Podczas zakończenia szkoły Maggie rozmyśla o ważnym etapie, którego doświadcza. Uświadamia sobie, że teraźniejszość człowieka wkrótce staje się jego przeszłością. Ta przeszłość zostaje wtedy z człowiekiem do końca życia. Mając to na uwadze, Maggie znajduje Dennisa, życzy mu wszystkiego dobrego w życiu i daje mu pożegnalny pocałunek.