Cesarz ujawnia, że walczy z nekromantą, w wyniku czego Ping zachowuje tytuł i nie jest zabierana na ofiarę. Podczas ceremonii to ona ratuje Juna, Huę i Kaia, którzy nie pokonują nekromanty, a Dong Fang Suo przeżywa tę walkę.[sep]Rozdział 1: Czarny Staw Smoka Ping mieszka na szczycie góry Tai Shan, próbując wychować Kaia, cuchnącego smocze dziecko. Rozdział 2: Miska, Wiadro i Chocheleka Ping dowiaduje się, że Kai potrafi zmieniać kształt i po raz pierwszy zamienia się w chochelkę do zupy. Żyją szczęśliwie, aż pewnego dnia ich koza zostaje znaleziona z podciętym gardłem. Hua również powraca, siedząc na grzbiecie czerwonego feniksa. Ping i Kai uciekają, ale wpadają na nekromantę. Hua używa swoich nowych mocy, aby powstrzymać nekromantę, podczas gdy Ping i Kai uciekają. Później Ping, Kai i Hua zostają schwytani przez strażników i zabrani do Liu Che, cesarza Chin i „przyjaciela” Ping, który wycofuje wszystkie zarzuty przeciwko nim. Ping pozostaje w pałacu i poznaje księżniczkę Yangxin, z którą się zaprzyjaźnia, a księżniczka zaczyna uczyć Ping czytać i pisać, ponieważ sama jeszcze tego nie potrafi. Ping ostatecznie przekonuje cesarza, by poszukał innych Opiekunów Smoków; ma nadzieję, że odnajdzie swoją rodzinę. Ona, Kai i Dong Fang Suo (Grubas, jak zaczął go nazywać Kai) udają się do wioski w poszukiwaniu kolejnego Opiekuna Smoków. Nie znajdują jednak rodziny Ping, a Jun zostaje zabrany, aby zostać przeszkolonym na Opiekuna Smoków. Ping czuje zazdrość, gdy wydaje się, że Kai woli Juna od niej. Dong Fang Suo próbuje zabić Ping na rozkaz Liu Che, ale ona przeżywa i wraca do pałacu po Kaia. Jednak nekromanta jest tam już i wykrwawia Kaia. Walczą ze sobą, a Ping, bez Kaia, ucieka, by ostrzec cesarza, który ujawnia, że sprzymierzył się z nekromantą. Ping zostaje pozbawiona stanowiska cesarskiej Opiekunki Smoków i zabrana na ofiarę. Podczas ofiary Dong Fang Suo (który później mówi, że to cesarz kazał mu zabić Ping), Jun, Hua i Kai przychodzą jej z pomocą i pokonują nekromantę, choć niestety Dong Fang Suo ginie. Podczas gdy Jun zabiera jego ciało, Ping i Kai (Ping wypuściła Hua na wolność z innymi szczurami) uciekają z księżniczką Yangxin, mając na horyzoncie góry Kunlun jako cel podróży. Ale księżniczka Yangxin prosi ich, by poszli z nią do księcia, i obie zgadzają się. Kai ma już prawie dwa lata. Ping jest prawdziwą opiekunką smoków, a Jun jest oszustem.


Kapitan Beatty dowodzi akcją spalenia domu Montaga, który został zdemaskowany przez własną żonę i sąsiadów. W trakcie konfrontacji Montag podpala swoją rezydencję, a następnie zabija Beatty'ego miotaczem ognia, gdy ten planuje polować na Fabera.[sep]W deszczową noc, wracając z pracy, Guya Montaga śledzi wesoła, siedemnastoletnia dziewczyna o imieniu Clarisse McClellan. Clarisse początkowo męczy Montaga swoimi nieustannymi pytaniami (a Clarisse jest nieco zaniepokojona nieuzasadnionymi reakcjami Montaga, takimi jak śmiech, gdy nie powiedziała nic zabawnego), ale Montag postanawia ją tolerować, gdy opowiada mu, jak kocha naturę, spacerowanie i obserwowanie, jak szalony stał się świat. Wspólnie idą, aż docierają do domu Clarisse (który znajduje się obok domu Montaga). Zanim Clarisse wejdzie do środka, pyta Montaga, czy jest szczęśliwy. Pytanie zaskakuje Montaga, który rozmyśla nad spotkaniem z Clarisse (i o tym, jak podobne było ono do innego spotkania w parku z udziałem profesora angielskiego, który bał się Montaga). Montag wchodzi do sypialni i znajduje Mildred w łóżku ze słuchawkami radiowymi „Seashell” w uchu, wpatrującą się pustym wzrokiem w sufit (dokładnie tak, jak robiła to przez ostatnie dziesięć lat lub tak). Montag nie zauważa niczego złego, dopóki jego stopa nie trafia na pusty pojemnik po tabletkach nasennych Mildred. Montag próbuje obudzić żonę, ale ona nie reaguje. Montag wzywa pomoc medyczną, próbując krzyczeć ponad krzykami silników odrzutowych przelatujących nad domem. Ponieważ „przypadkowe” przedawkowania leków na receptę stały się powszechne, dział medyczny wysyła dwóch cynicznych, obojętnych techników, którzy używają pompy żołądkowej „Black Cobra”, aby wypłukać trucizny z organizmu Mildred i wymienić jej krew na świeżą, sztuczną substytutkę. Montag stoi przed domem Clarisse i widzi, że ona i jej rodzina są jedynymi w okolicy, którzy mają zapalone światła i prowadzą żywą rozmowę. Montag wraca do domu, widzi, że Mildred wygląda nieco lepiej niż wcześniej i idzie spać. Następnego dnia Montag znajduje Mildred w kuchni, przygotowującą śniadanie i skarżącą się na ból brzucha. Montag próbuje powiedzieć żonie, że przedawkowała leki, ale zostaje przerwany przez bełkotliwe wypowiedzi Mildred o bólu brzucha, mimo że jest głodna, i racjonalizuje, że uczucie to wynika z wypicia zbyt dużej ilości alkoholu podczas imprezy. Gdy Montag wychodzi do pracy, w końcu mówi Mildred (która ogląda interaktywną operę mydlaną na „ścianach salonu” – trzech ogromnych ekranach telewizyjnych sięgających od podłogi do sufitu), że przedawkowała tabletki nasenne. Mildred zaprzecza, że zrobiłaby coś tak samobójczego, ale Montag upiera się przy swoim. Mildred zbywa sprawę i wraca do swojej opery mydlanej. Przez kolejne kilka dni Montag zaprzyjaźnia się z Clarisse, która mówi mu, że jej zainteresowanie działalnością intelektualną uczyniło ją wyrzutkiem w społeczeństwie zdominowanym przez płytką rozrywkę, i z tego powodu nie ma przyjaciół i musi chodzić do psychiatry. Ostatniego dnia jednak Clarisse nie pojawia się u boku Montaga. Montag czeka na nią, ale oczekiwanie jest krótkie, gdy przyjeżdża pociąg, który ma zabrać go do pracy. Kilka dni później strażacy są wezwani, by spalić dom starej kobiety, która ukrywała książki. Strażacy idą aresztować ją, ale zamiast tego kobieta recytuje cytat Nicholasa Ridleya i odmawia wyjścia. Gdy strażacy wyrzucają książki z sypialni kobiety na piętrze na podłogę w salonie i spryskują stos naftą, Montag przypadkowo czyta jeden z wersów w jednej z jej książek i chowa go, zanim którykolwiek z jego współpracowników może to zobaczyć. Kobieta otrzymuje ostatnie ostrzeżenie, by opuścić dom, ale ona wyciąga zapałki. Zanim zdąży je uderzyć, strażacy uciekają, z wyjątkiem Montaga, który obserwuje, jak kobieta zapala zapałkę, upuszcza ją w naftę i zostaje objęta płomieniami. Montag wraca do domu po wstrząsającym doświadczeniu i próbuje odwrócić myśli od tego wydarzenia, pytając półprzytomną Mildred, gdzie i kiedy się poznali. Mildred próbuje sobie przypomnieć, ale nie potrafi, śmiejąc się z tego i udając się do łazienki, aby zażyć swoje tabletki nasenne. Gdy Montag refleksyjnie rozmyśla o swoim stagnującym, sztywnym małżeństwie z Mildred (i o tym, jak Mildred stała się emocjonalnie i umysłowo martwa z powodu oglądania rozrywki na „ścianach salonu”, niebezpiecznej jazdy i uzależnienia od tabletek nasennych), Montag zaczyna płakać po uświadomieniu sobie, że gdyby Mildred zmarła, wcale by jej nie brakowało. Montag pyta wtedy Mildred o Clarisse i o to, gdzie ona jest. Mildred początkowo zaprzecza wiedzy o tym, co się stało z Clarisse, a następnie mówi Montagowi dokładnie, co się z nią stało: Clarisse została przejechana przez jadący z nadmierną prędkością samochód, a gdy jej rodzina usłyszała wiadomość o jej śmierci, spakowała się i wyprowadziła, a wszystko to wydarzyło się cztery dni temu. Montag jest w szoku, że Mildred nie powiedziała mu tej ponurej wiadomości wcześniej, i bardziej zaniepokojony obojętnością Mildred na śmierć kogoś, kogo Montag naprawdę lubi. Montag budzi się fizycznie chory i błaga Mildred, by zadzwoniła do pracy i podała go jako chorego. Mildred odmawia i nie wierzy, że Montag jest naprawdę chory (nawet gdy Montag wymiotuje na dywan od zapachu nafty – który wcześniej był dla niego jak perfumy – Mildred martwi się tylko o to, czy plama po wymiotach wyjdzie w praniu). Kapitan Beatty, przełożony Montaga, osobiście go odwiedza i opowiada mu historię o tym, jak książki straciły na wartości i gdzie w tym wszystkim mieszczą się strażacy: Przez kilka dekad (z punktem wyjścia po wojnie secesyjnej w Ameryce) populacja rosła, a ludzie embraceowali nowe media, sporty i przyspieszające tempo życia. Książki były bezlitośnie skracane i degradowane, aby dostosować się do krótszego czasu koncentracji. Później mniejszości i inne grupy specjalnych interesów zaczęły krytykować książki za ich kontrowersyjną treść, podczas gdy inni krytycy atakowali autorów za sprawianie, że ludzie czują się gorsi, publikując dzieła, których nikt nie mógł zrozumieć. Książki stawały się coraz bardziej mdłe z powodu środków cenzury, a ostatecznie przestały się sprzedawać, a autorzy zostali albo zamknięci w zakładach dla obłąkanych, albo porzucili swój zawód i żyli na wygnaniu. Jedynymi materiałami do czytania, które społeczeństwo teraz akceptuje, są komiksy bez podpisów, trójwymiarowe magazyny erotyczne, magazyny branżowe i scenariusze używane podczas interaktywnych sztuk na ścianach salonu. Aby pozbyć się książek z przeszłości (i ich kopii), rząd wprowadził program wykorzystujący strażaków do palenia książek (teraz, gdy domy były przebudowywane tak, by były odporne na ogień) i uspokajania mas. Podczas gdy Beatty wygłasza swoją monolog, Mildred próbuje poprawić poduszkę Montaga i niemal odkrywa ukrytą pod nią książkę. Montag krzyczy na nią, a Mildred, na prośbę Beatty'ego, cicho opuszcza pokój, aby oglądać ściany salonu. Beatty wie, że Montag ma książkę, ale zachowuje się nonszalancko, stwierdzając, że jest naturalne, że każdy strażak zaczyna interesować się książkami i zaczyna posiadać jedną. Jeśli książka nie zostanie spalona lub zwrócona do remizy w ciągu 24 godzin, strażacy spalą ją za niego. Po odejściu Beatty'ego Montag pokazuje Mildred książki, które ukrył w nawiewniku ich domu. Mildred próbuje spalić książki, ale Montag ją powstrzymuje i mówi jej, że oboje będą czytać książki, aby sprawdzić, czy mają wartość. Jeśli nie, obiecuje, że książki zostaną spalone i wszystko wróci do normy. Przeglądając skradzione książki (i prawie zostając przyłapanym przez Mechanicznego Psa strażacy), Mildred kłóci się z Montagiem, że książki nie mają znaczenia i pyta, dlaczego Montag wciągnął ją w to. Montag odpiera, wspominając przedawkowanie Mildred, śmierć Clarisse, kobietę z książkami, która spaliła się, i jak społeczeństwo rozpada się z powodu obojętności, ignorancji i nadchodzącej wojny, a następnie stwierdza, że może książki z przeszłości zawierają wiadomości, które mogą uratować społeczeństwo przed własnym zniszczeniem. Zanim Montag może dokończyć, Mildred otrzymuje telefon od swoich przyjaciół z propozycją przyjścia, aby obejrzeć Białego Klauna na ścianach salonu. Montag ubolewa, że jego żona to przypadek beznadziejny (i on też będzie taki, jeśli nie zmusi się do wchłonięcia informacji zawartych w książkach). Montag wtedy przypomina sobie mężczyznę, którego kiedyś spotkał w parku rok temu: Fabera, byłego profesora angielskiego. Montag szuka pomocy u Fabera, choć Faber początkowo odmawia ze względu na swoją tchórzliwość. Po tym, jak Montag zaczyna wyrywać kilka stron z początku rzadkiego egzemplarza Nowego Testamentu (jednego z nielicznych pozostałych, który faktycznie zawiera słowo Boże, a nie zniekształcone wersje, w których Jezus i inne postacie biblijne reklamują produkty), Faber ustępuje i uczy Montaga o ważności literatury w jej próbie wyjaśnienia ludzkiego istnienia. Daje Montagowi komunikator nauszny, który sam zrobił, aby Faber mógł oferować wskazówki podczas jego codziennych czynności. W domu Montaga Mildred ma przyjaciółki, panią Phelps i panią Bowles, aby oglądać ściany salonu. W trakcie krwawego derby demolition, Montag odłącza ściany i angażuje kobiety w znaczącą rozmowę, tylko po to, by odkryć, że martwią się one tylko przyjemnością w chwili obecnej i są obojętne na nadchodzącą wojnę, śmierć, swoje rodziny i politykę. Montag wtedy wyciąga książkę z poezją, aby wstraszyć w nie jakieś emocje (mimo ostrzeżeń Fabera). Mildred próbuje zamaskować działania Montaga, twierdząc, że raz w roku strażacy przynoszą do domu jedną książkę i czytają ją na głos jako formę wyśmiewania literatury z przeszłości. Mildred wtedy przewraca stronę w książce, na której znajduje się wiersz Dover Beach, i zapewnia, że żadna z jej przyjaciółek nie zrozumie żadnego ze słów. Wstrząśnięty i zdezorientowany Montag czyta wiersz, co sprawia, że pani Phelps płacze. Pani Bowles jest jednak obrzydzona, oskarża Montaga o bycie wrednym i zrywa przyjaźń z Mildred. Montag krzyczy na kobiety, by wróciły do domów i przemyślały swoje puste życie, i spala książkę z poezją, podczas gdy Mildred zamyka się w łazience, aby zażyć swoje tabletki. Montag wraca do remizy następnego dnia z tylko jedną z książek, którą Beatty wyrzuca do kosza. Beatty mówi Montagowi, że miał sen, w którym walczyli bez końca, cytując sobie nawzajem książki. Opisując sen, Beatty pokazuje, że mimo jego rozczarowania, był kiedyś zapalonym czytelnikiem. Włącza się alarm pożarowy i Beatty pobiera adres z systemu dyspozytorskiego. Przypomina Montagowi o jego obowiązku, teatralnie prowadzi załogę do wozu strażackiego i jedzie do domu Montaga. Beatty nakazuje Montagowi zniszczyć własny dom, mówiąc mu, że jego żona i sąsiedzi byli tymi, którzy go zgłosili. Montag próbuje porozmawiać z Mildred, gdy ona szybko opuszcza dom, ale Mildred go ignoruje, wsiada do oczekującego taksówki i znika w dół ulicy. Montag słucha szefa, niszcząc dom kawałek po kawałku miotaczem ognia. Po spaleniu domu Beatty odkrywa słuchawkę Montaga i planuje polować na Fabera. Montag grozi Beatty'emu miotaczem ognia i (po tym, jak Beatty go wyzywa) spala swojego szefa żywcem. Gdy Montag ucieka z miejsca, mechaniczny pies strażackich atakuje go, udając się wstrzyknąć mu w nogę środek uspokajający. Niszczy go miotaczem ognia i kulka ucieka. Montag ucieka ulicami miasta do domu Fabera. Faber namawia go, by udał się na wieś i skontaktował z wygnanymi miłośnikami książek mieszkającymi tam. Na telewizorze Fabera oglądają wiadomości o wydaniu kolejnego mechanicznego psa, z helikopterami newsowymi śledzącymi go, aby stworzyć publiczne widowisko. Montag opuszcza dom Fabera i ucieka przed pościgiem, skacząc do rzeki i płynąc w dół rzeki na wieś. Tam spotyka wygnańców, którzy zapamiętali różne książki na nadchodzący czas, gdy społeczeństwo będzie gotowe je na nowo odkryć. Wojna wybuchają, a potem, tak nagle, się kończy. Montag bezradnie obserwuje, jak bombowce odrzutowe przelatują nad głową i atakują miasto bronią jądrową. Podczas śniadania o świcie Granger (lider grupy wędrownych intelektualistów) omawia legendarnego feniksa i jego niekończący cykl długiego życia, śmierci w płomieniach i odrodzenia, dodając, że feniks musi mieć jakiś związek z ludzkością, która ciągle powtarza swoje błędy, ale że człowiek ma coś, czego feniks nie ma. Może pamiętać błędy, które popełnił przed swoim zniszczeniem, i starać się ich nie popełniać ponownie. Granger wtedy rozmyśla, że powinna zostać zbudowana wielka fabryka luster, aby ludzkość mogła długo przyjrzeć się samej sobie. Po zakończeniu posiłku zespół wyrusza z powrotem w stronę miasta, aby odbudować społeczeństwo.


Scase włamuje się do mieszkania kobiet i dźga Mary Ducton, która wcześniej popełniła samobójstwo. Philippa bierze na siebie winę za ten czyn, jednak Maurice wykorzystuje swoje wpływy, by uwolnić ją od podejrzeń.[sep]Młoda kobieta, Philippa Palfrey, odkrywa, że jej ojciec i matka są w rzeczywistości rodzicami adopcyjnymi. Jej adopcyjny ojciec, Maurice, jest wykładowcą w szkole. Jest również rzecznikiem partii Młodych Socjalistów i autorem podręczników do socjologii. Adopcyjna matka Philippy, Hilda, jest sędzią w lokalnym sądzie dla nieletnich oraz amatorsko gotuje. W wieku 8 lat Philippa wypiera wspomnienia o biologicznych rodzicach i w ciągu kolejnych lat tworzy ich idealizowany obraz. Po dowiedzeniu się o biologicznych rodzicach Philippa przeprowadza podstawowe śledztwo i odkrywa prawdę o zbrodni: jej biologiczni rodzice zostali skazani dziesięć lat temu za gwałt i morderstwo młodej dziewczyny, Julie Scase, co spowodowało umieszczenie jej w rodzinie zastępczej i ostateczne adopcję przez rodzinę Palfrey. Odkrywa, że jej ojciec zmarł w więzieniu kilka lat po skazaniu, a jej biologiczna matka wciąż żyje i ma zostać zwolniona po 10 latach w angielskim więzieniu kobiecym. Po odkryciu wraca do domu i konfrontuje się z Hildą, która jest zszokowana i przerażona, dowiadując się, że dokumentacja adopcyjna została ujawniona. Następnie odbywa się napięta kolacja z trzema gośćmi, podczas której Philippa stawia swoją adopcyjną rodzinę w sytuacji, w której starsi Palfreyowie wdają się w ostry spór z Philippą. Gdy jej matka, Mary Ducton, zostaje zwolniona z więzienia, Philippa ją odnajduje, postanawia zamieszkać z nią w małym mieszkaniu w Londynie i spróbować odbudować relację matka-córka. Wynajmują małe mieszkanie w centralnym Londynie i podejmują pracę w barze z frytkami i rybą, aby uzupełnić skromne oszczędności Philippy. Mary Ducton przekazuje Philippie relację o morderstwie/gwałcie oraz nieco informacji o tle sprawcy, Martina. Później ujawnia się, że relacja ta została napisana niedawno, prawdopodobnie dla dobra Philippy. Norman Scase, ojciec ofiary morderstwa, przysiągł zemstę i przygotowuje się do odnalezienia Mary i zabicia jej, podczas gdy matka Julie i żona Scase’a leżą umierające w szpitalu. Dzięki oszustwu, własnym metodom obserwacji domu Palfreyów, sprytnemu telefonowi do ich rezydencji oraz pomocy podejrzanego prywatnego detektywa Norman Scase odkrywa morderczynię i Philippę. W tym samym czasie, gdy Norman Scase prowadzi własne poszukiwania, szkolny przyjaciel Philippy ma inne zamiary: zamierza szantażować Philippę i Mary Ducton z własnych pobudek. On również udaje się oszukać Hildę, by ujawniła lokalizację wynajętego mieszkania, i informuje jedną ze swoich kochanek, młodą reporterkę. Powieść dochodzi do szczytowego momentu, gdy Scase włamuje się do mieszkania po samobójczej śmierci Mary Ducton i dźga ją. Philippa każe mu wyjść i bierze na siebie winę za morderstwo, ale to Maurice wykorzystuje swoje wpływy, aby nie powiązać jej z atakiem nożem. Ostatni rozdział kończy się spotkaniem Philippy z Normanem Scase’em w kościele i ujawnieniem, że opublikowała książkę pod swoim nowym nazwiskiem, Philippa Ducton.


Po tym jak Miraz zostaje pokonany w pojedynku przez Piotra, ginie z ręki jednego ze swoich lordów, co wywołuje atak armii telmaryńskiej. Aslan ożywia las, co przyczynia się do klęski Telmarczyków i zmusza ich do kapitulacji nad Wielką Rzeką.[sep]Gdy Peter, Susan, Edmund i Lucy Pevensie stoją na brytyjskiej stacji kolejowej, oczekując pociągu do szkoły po wakacjach, magicznie zostają przeniesieni na plażę w pobliżu starej, zrujnowanej zamczyska. Zdają sobie sprawę, że ruina to Cair Paravel, gdzie niegdyś rządzili jako królowie i królowe Narnii, i odkrywają skarbiec, w którym przechowywane są miecz i tarcza Piotra, łuk i strzały Zuzanny oraz buteleczka magicznego napoju i sztylet Łucji. Róg Zuzanny służący do wzywania pomocy jest jednak zagubiony, ponieważ zostawiła go w lesiu w dniu, gdy wrócili do Anglii po pierwszej wizycie w Narnii. Chociaż w Anglii minął tylko rok, w Narnii upłynęło wiele stuleci. Tego samego dnia interweniują, ratując krasnala Trumpkina od żołnierzy, którzy przyprowadzili go do ruin, by go utopić. Trumpkin opowiada dzieciom, że od ich zniknięcia rasa ludzi zwanych Telmarczykami najechała Narnię, wypędzając Rozmawiające Zwierzęta na dzikie tereny i zepchnąwszy nawet pamięć o nich pod ziemię. Narnią rządzą teraz król Miraz i jego żona, królowa Prunaprismia, ale prawowitym królem jest młody bratanek Miraza, książę Kaspian, który zyskał poparcie Starych Narnijczyków. Miraz uzurpował tron, zabijając własnego brata, ojca Kaspiana, króla Kaspiana IX. Miraz tolerował Kaspiana jako dziedzica, dopóki nie urodził się własny syn. Książę Kaspian, dotychczas nieświadomy złych czynów swojego wujka, uciekł z zamku Miraza z pomocą swego nauczyciela, doktora Korneliusza, który nauczył go wiedzy o Starej Narnii i pożegnał go, wręczając mu róg królowej Zuzanny. Kaspian ucieka do lasu, ale traci przytomność, gdy jego koń się spłosza. Budzi się w norze mówiącego borsuka, Trufelkina, oraz dwóch krasnali, Nikabrika i Trumpkina, którzy uznają Kaspiana za swojego króla. Borsuk i krasnale zabierają Kaspiana na spotkanie z wieloma stworzeniami Starej Narnii. Gromadzą się na naradę o północy na Tanczącej Łące. Doktor Korneliusz przybywa, by ostrzec ich przed zbliżaniem się króla Miraza i jego armii; namawia ich, by uciekli do Kopca Aslana w wielkim lesie w pobliżu Cair Paravel. Ale Telmarczycy śledzą Narnijczyków aż do Kopca i po kilku potyczkach Narnijczycy wydają się bliscy porażki. Na drugiej wojennej naradzie dyskutują, czy użyć rogu królowej Zuzanny, i czy sprowadzi on Aslana czy królów i królowe ze złotego wieku. Nie wiedząc, gdzie nadejdzie pomoc, wysyłają wiewiórkę Pattertwig do Latarniowego Pustkowia i Trumpkina do Cair Paravel, i wtedy Trumpkin zostaje schwytany przez Telmarczyków i uratowany przez Pevensie. Trumpkin i Pevensie wyruszają do Kaspiana. Próbują zaoszczędzić czas, płynąc w górę rzeki Glasswater, ale gubią drogę. Łucja widzi Aslana i chce podążać tam, gdzie on prowadzi, ale inni jej nie wierzą i podążają pierwotną trasą, która staje się coraz trudniejsza. W nocy Aslan wzywa Łucję i mówi jej, że musi obudzić innych i nalegać, by podążyli za nią ścieżką Aslana. W chłodnych porannych godzinach inni w końcu słuchają. Zaczynają dostrzegać cień Aslana, a potem samego Aslana. Aslan wysyła Piotra, Edmunda i Trumpkina naprzód do Kopca Aslana, by zajęli się zdradą, która tam się knuje, a sam podąża z Zuzanną i Łucją, które widzą, jak las ożywa. Piotr, Edmund i Trumpkin wchodzą do Kopca Aslana; podsłuchują, jak Nikabrik i jego wspólnicy, Wiedźma i Wilkołak, próbują przekonać Kaspiana, Korneliusza i Trufelkina, by pomogli im wskrzesić Białą Czarownicę w nadziei na użycie jej mocy do pokonania Miraza. Wybucha walka, w której giną Nikabrik i jego dwaj przyjaciele. Piotr rzuca wyzwanie Mirazowi na pojedynek; armia zwycięzcy w tej walce ma zostać uznana za zwycięzcę wojny. Mimo że ma silniejszą armię i tym samym więcej do stracenia w pojedynku, Miraz przyjmuje wyzwanie, sprowokowany przez swoich dwóch lordów, Glozelle’a i Sopespiana. Po zaciętej walce Miraz pada. Glozelle i Sopespian krzyczą, że Narnijczycy oszukali i dźgnęli króla w plecy, gdy leżał. Rozkazują armii telmaryńskiej atakować, a w zamieszaniu, które następuje, Glozelle dźga Miraza w plecy. Żywy Las zostaje obudzony przez przybycie Aslana, a Telmarczycy uciekają. Odkrywając, że są uwięzieni nad Wielką Rzeką, gdzie ich most został zniszczony przez siły Narnii, Telmarczycy kapitulują. Aslan daje Telmarczykom wybór: pozostanie w Narnii pod rządami Kaspiana lub powrót na Ziemię, ich pierwotny dom. Po tym, jak jeden ochotnik znika przez magiczne drzwi stworzone przez Aslana, Pevensie przechodzą przez nie, aby uspokoić pozostałych Telmarczyków, choć Piotr i Zuzanna wyznają Edmundowi i Łucji, że są za starzy, by wrócić do Narnii. Pevensie znajdują się z powrotem na stacji kolejowej, gdzie rozpoczęła się przygoda, dokładnie w momencie, gdy pociąg do szkoły Zuzanny i Łucji wjeżdża na peron.


Aleksandar Đuričić w swojej książce analizuje wpływ transformacji na młodych ludzi w Serbii na przełomie XX i XXI wieku. Fabuła utworu osadzona jest w realiach ważnych wydarzeń historycznych, do których należą bombardowanie Jugosławii przez NATO w 1999 roku oraz zamach na Zorana Đinđicia w 2003 roku.[sep]Historia jest podzielona na trzy części. Pierwsza część „Zeleno” (ang. Green) obejmuje 23 rozdziały, druga „Zuto” (Żółte) 18 rozdziałów, a „Crveno” (Czerwone) 16 rozdziałów w tej 57-rozdziałowej powieści. Nazwy tych części odnoszą się do trzech kolorów świateł drogowych. Fabuła skupia się na 15-letniej Mariji, od chwili jej przeprowadzki do Belgradu z małego miasteczka, gdzie wcześniej mieszkała z rodzicami. Młoda, piękna i dość bezwstydna dziewczyna marzy o sławie i bogactwie w trudnych latach kryzysu politycznego i gospodarczego. Zaczyna związek z niedawno wzbogaconym młodzieńcą Luką, zaangażowanym w nowy rodzaj niebezpiecznej, ale dochodowej ulicznej gry zwanej „Serbską Ruletką” – samobójczych wyścigach ulicznych z pogwałceniem wszelkich przepisów drogowych. Wszystko układa się dobrze między Mariją a Luką, dopóki on nie proponuje włączenia do ich relacji seksualnej swojego najlepszego przyjaciela Viktora, pięknego playboya o zielonych oczach. Dziewczyna staje się zdezorientowana i niepewna co do swoich uczuć do Viktora, a także bardzo zazdrosna o przyjaźń Luki i Viktora. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej po nagłym powrocie starej przyjaciółki Mariji, Jovany, która wydaje się znać tajemnicę wczesnych grzechów Mariji. Jej zamiary zemsty i ujawnienia wszystkiego Luce i Viktorowi zagrażają zniszczeniem nie tylko relacji miłosnych Mariji, ale także jej interesów finansowych. W „Surf na crvenom talsu” Aleksandar Đuričić bada wpływ transformacji na młodych ludzi w Serbii, na przełomie XX i XXI wieku. Wzruszająca historia o miłości i przyjaźni jest opowiedziana w cieniu ważnych wydarzeń politycznych i historycznych, takich jak bombardowanie Federalnej Republiki Jugosławii przez NATO w 1999 roku, upadek Slobodana Miloševicia w 2000 roku czy zamach na Zorana Đinđicia w 2003 roku.

* Marija – piękna blondynka, zdeterminowana, by osiągnąć sukces, sławę i dobrobyt w wielkim mieście, jakim jest Belgrad, wykorzystując swoje uroki i piękno.
* Luka – młody dysydent polityczny. Po upadku reżimu Miloševicia jego ojciec niespodziewanie staje się bardzo bogaty, a młody Luka staje się idealnym celem dla Mariji.
* Viktor – przystojny playboy, który delektuje się wieloma występkami, dzieląc się nimi ze swoim najlepszym przyjacielem Luką.
* Jovana – nieatrakcyjna i zwyczajna dziewczyna, najlepsza przyjaciółka Mariji, która była jej współlokatorką, dopóki nie przeprowadziła się do Londynu.
* Daca Faca – wierna dziewczyna Viktora, właścicielka salonu piękna.
* Željko – gejowski przyjaciel Mariji, który kiedyś był jej pierwszym chłopakiem.
* Džezer – muzyk, który wprowadza Lukę w tajniki „Serbskiej Ruletki”.
* Tina – dziewczyna Džezerka, ekscentryczna dyrektorka.
* Bisa – matka Mariji, neurotyczna kobieta z wyolbrzymionym uczuciem do córki.


Violet unieważnia ślub z Hrabią Olafem, celowo podpisując dokument niewłaściwą ręką, co pozwala jej i rodzeństwu uniknąć utraty spadku. Po ucieczce Olafa pan Poe odrzuca propozycję adopcji złożoną przez sędzię Strauss, ponieważ wola rodziców wymaga opieki krewnego.[sep]Powieść rozpoczyna się od dedykacji dla tajemniczej Beatrycze, którą Snicket opisuje jako „ukochaną, najdroższą, zmarłą”. Następnie autor krótko wyjaśnia, dlaczego książka nie powinna być czytana, zanim przedstawi głównych bohaterów serii: Violet Baudelaire, czternastoletnią amatorską wynalazczynię; Klausa Baudelaire, dwunastolatka, który uwielbia czytać, oraz Słoneczko Baudelaire, niemowlę o niezwykle silnych zębach. Dzieci Baudelaire opuściły nienazwane miasto, w którym mieszkają, by spędzić dzień na samotnej plaży Briny. Podczas gdy cieszą się samotnością, przybywa ich niekompetentny bankier rodziców, Arthur Poe, aby poinformować ich, że ich matka i ojciec zginęli w pożarze, który zniszczył ich rezydencję i cały dobytek, pozostawiając go jako wykonawcę spadku po Baudelaire’ach. Baudelaire przez krótki czas mieszkają u pana Poe i jego żony, Polly, dzieląc pokój z ich niegrzecznymi dziećmi, Edgarem i Albertem. Wszyscy troje Baudelaire są nieszczęśliwi i nie lubią swojej sytuacji, ale pan Poe wkrótce informuje ich, że zgodnie z wolą ich rodziców (która prosi, by dzieci były opiekowane „w najdogodniejszy możliwy sposób”), znalazł dalekiego wujka, Hrabiego Olafa, który mieszka w granicach miasta i jest gotowy zostać prawnym opiekunem dzieci. W trakcie przejażdżki samochodem do domu Olafa pan Poe wyjaśnia Baudelaire, że chociaż Olaf tytularnie jest hrabią, jest również zawodowym aktorem scenicznym. Gdy samochód dociera do dzielnicy Olafa, dzieci wita uprzejma sędzia Strauss, sędzia Sądu Najwyższego. Gdy Violet bierze ją za żonę Olafa, Strauss pośpiesznie wyjaśnia, że jest tylko sąsiadką i kieruje dzieci oraz pana Poe do zaniedbanego, wieżowego domu Olafa; na przednich drzwiach wyryty jest obraz wpatrującego się oka. Dzieci wkrótce dowiadują się, że Olaf zgodził się na ich opiekę w błędnym przekonaniu, że otrzyma ich ogromny spadek (który został odłożony do czasu, gdy Violet skończy 18 lat). Olaf jest złowieszczy, samolubny i niechlujny; ma tatuaż wpatrującego się oka na lewej kostce i charakterystyczne, zrośnięte brwi. Gdy hrabia dowiaduje się, że nie otrzyma fortuny Baudelaire’ów, natychmiast zrzuca wszelkie pozory przyjaźni wobec dzieci. Codziennie Hrabia Olaf wyjeżdża do pracy ze swoją trupą teatralną, zostawiając listę często poniżających obowiązków, które dzieci muszą wykonać przed jego powrotem do domu. Chociaż dom jest przestronny, sierotom przyznano tylko jeden pokój i jedno łóżko. Surowo zabrania się im wchodzenia do wieżowego gabinetu Olafa, a nie otrzymują żadnych rzeczy osobistych. W końcu Olaf informuje dzieci za pośrednictwem listy obowiązków, że jego dziesięcioosobowa trupa teatralna przyjdzie wieczorem, kiedy Baudelaire będą musieli podać kolację. Nie mając odpowiednich zapasów, by przygotować posiłek dla dziesięciu osób, dzieci spędzają dzień z sędzią Strauss na zakupach składników na spaghetti alla puttanesca i czekoladowy deser. Tego wieczoru Olaf przybywa ze swoją trupą teatralną, eklektyczną grupą, do której należą mężczyzna z hakami zamiast rąk, łysy mężczyzna z długim nosem, dwie kobiety z twarzami pokrytymi białym pudrem oraz jedna tak otyła, że nie przypomina ani mężczyzny, ani kobiety. Hrabia i jego trupa otwarcie dyskutują o jego zamiarze defraudacji spadku dzieci, a Olaf wpada w szał, gdy dowiaduje się, że dzieci nie przygotowały pieczeni wołowej. Gdy Klaus protestuje, Olaf uderza go i chwyta Słoneczko, ale uspokaja się i pozwala dzieciom podać puttanesca. Następnego dnia Baudelaire udają się do pana Poe, który pracuje w Mulctuary Money Management, by zgłosić nadużycia Olafa. Poe wyjaśnia, że Olaf działa w zastępstwie rodzica i może wychowywać ich, jak uważa za stosowne. Następnego ranka Olaf zostaje dłużej, aby porozmawiać z Baudelaire. Wyjaśnia, że pan Poe zadzwonił do niego w sprawie obaw dzieci i że jako po raz pierwszy rodzic nie był pewien, jak z nimi nawiązać kontakt. Olaf informuje dzieci, ku ich przerażeniu, że będą występować z jego trupą teatralną w nadchodzącym przedstawieniu „Wspaniały ślub”. Przekonany, że występ jest planem kradzieży ich fortuny, Klaus spędza dzień na badaniu prawa spadkowego w osobistej bibliotece sędzi Strauss. Jego badania przerywa jednak mężczyzna z hakami, który zabiera go z powrotem do domu Olafa. Klaus udaje się chwycić książkę o prawie małżeńskim, zanim zostaje zabrany. W nocy odkrywa, że czternastolatek może wziąć ślub za zgodą opiekuna i uświadamia sobie, że Olaf planuje legalnie poślubić Violet w „Wspaniałym ślubie” i w ten sposób utworzyć wspólność majątkową, dającą mu nieograniczony dostęp do ich fortuny. Następnego ranka Klaus wyrusza wcześnie, by skonfrontować Olafa z dowodami; hrabia potwierdza teorię Klausa i informuje go, że Słoneczko zostało uprowadzone na jego polecenie i wisi w klatce dla ptaków przy oknie wieżowego gabinetu, co ma zostać upuszczone w momencie, gdy on lub jego siostra nie będą się podporządkowywać. Tego dnia Violet próbuje odwiedzić Słoneczko, ale znajduje drzwi do wieży strzeżone przez współpracownika, który nie przypomina ani mężczyzny, ani kobiety. W nocy buduje hak do wspinaczki, by dostać się na wieżę. Gdy dociera na szczyt, napotyka mężczyznę z hakami, który zamyka ją w najwyższym pokoju wieży i przyprowadza Klausa, aby do niej dołączył. Wspólnie troje dzieci czeka na noc w oczekiwaniu na występ „Wspaniały ślub”. Sam „Wspaniały ślub” służy jedynie jako pretekst do zawarcia małżeństwa, które jest częścią małego planu Olafa, który zaplanował napisanie sztuki pod pseudonimem „Al Funcoot”, co jest anagramem nazwiska Olaf. Sędzia Strauss zostaje pozyskana do roli urzędnika stanu cywilnego (co zapewnia legalność ceremonii), a Violet odgrywa rolę panny młodej. Klaus otrzymuje rolę bez kwestii, podczas gdy Słoneczko pozostaje zamknięte w klatce pod nadzorem mężczyzny z hakami. Każda próba dzieci porozmawiania z sędzią Strauss lub panem Poe (który przyszedł obejrzeć przedstawienie) jest przerywana przez Olafa. Gdy nadchodzi moment, w którym Violet ma podpisać kontrakt ślubny, podejmuje ostateczną próbę unieważnienia małżeństwa, podpisując dokument lewą ręką zamiast prawą. (Prawo wymagało, aby dokument został podpisany „własną ręką” panny młodej). Gdy tylko kontrakt zostaje podpisany, Olaf ogłasza, że przedstawienie się skończyło i że Violet jest teraz jego legalną żoną. Pan Poe, sędzia Strauss i wielu członków publiczności protestuje, ale w końcu Strauss stwierdza, że ceremonia była legalna. Ku przerażeniu Olafa Violet informuje jednak Strauss, że podpisała dokument niewłaściwą ręką, a sędzia zgadza się, że jest to niezgodne z prawem, unieważniając ceremonię. Olaf rozkazuje mężczyźnie z hakami upuścić ich siostrę, ale Słoneczko i asystent już dotarli na scenę. Pan Poe próbuje aresztować Olafa, ale jeden z asystentów gasi światło w domu. W ciemności i wynikłym zamieszaniu tylko Violet w białej sukni ślubnej jest wyraźnie widoczna. Zanim on i jego trupa uciekają, Olaf znajduje Violet w ciemności i obiecuje jej, że zdobędzie ich fortunę, nawet jeśli będzie to ostatnia rzecz, jaką zrobi. Gdy przywrócono porządek, pan Poe wzywa policję, ale znajduje tylko ucieczkowy samochód Olafa. Sędzia Strauss oferuje adopcję Baudelaire, ale Poe sprzeciwia się, zauważając, że wola ich rodziców nakazuje, by dzieci były wychowane przez krewnego. Zgodnie z prawem Strauss żegna się z dziećmi i pozostawia je pod opieką pana Poe.


Uzdrowicielki klanów spotkały się w Księżycowym Kamieniu, gdzie otrzymały wiadomość o konieczności zaprzestania niepotrzebnych śmierci w potyczkach. W rezultacie ustanowiono, że uzdrowiciele są zwolnieni z walk klanowych oraz wspólnie dzielą się językami z Gwiezdnoklanem.[sep]We wstępie podsumowano, jak powstały Klany (w tym Nieboklan). Następnie przenosimy się do Liściówki, która przedstawia nam Kodeks Wojownika (jako że jesteśmy biegaczami odwiedzającymi Liściówkę, aby dowiedzieć się więcej o kodeksie). Każdy punkt kodeksu zaczyna się od wskazówki Liściówki dotyczącej historii i tego, jak powstał dany przepis. Czasami po nim następuje dodatkowa historia. Pierwszy punkt kodeksu opowiada historię Chmurki z Rzeklanu i Żytniczego z Wiatroklanu. Chmurka spodziewa się kociąt Żytniczego, a Żytnicz wierzy, że kociątka położą kres sporom terytorialnym między dwoma klanami. Jednakże, podczas bitwy, Żytnicz ginie, próbując bronić Chmurki przed swoimi pobratymcami. Doprowadziło to do powstania pierwszego punktu kodeksu i ustanowienia miejsca Zgromadzenia. Drugi punkt kodeksu zaczyna się na Zgromadzeniu, gdy Plamista, przywódczyni Cienioklanu, skarży się na Piorunoklan. Piorunoklan oskarża Cienioklan o kradzież zdobyczy i wywiązuje się walka. Walka zostaje przerwana, gdy między klanami spada gałąź i żaden kot nie ucierpiało. Był to znak od Gwiezdnoklanu, że żaden kot z klanu nie może przekraczać granic, co prowadzi do powstania kolejnego punktu kodeksu. (W minihistorii Jednooka, znana jako Białooka, i Plamka chcą złowić rybę, aby zrozumieć, dlaczego Rzekoklan tak bardzo lubi tę zdobycz.) Trzeci punkt kodeksu opowiada historię Pluszowego Serca z Rzeklanu i kolejnej bitwy z Piorunoklanem o Słoneczne Skały. Pluszowe Serce jest prowadzony przez kota z Gwiezdnoklanu, a Rzekoklan wydaje Słoneczne Skały na własność i świętuje, karmiąc starszych i kocięta, co sugeruje, że Pluszowe Serce zostanie kiedyś przywódcą Rzeklanu. (W minihistorii Długi Ogon i Ciemny Pas wychodzą na polowanie dla starszych, ale Ciemny Pas zjada świeżą zdobycz przeznaczoną dla Makowej Jutrzenki, a Długi Ogon nic nie może zrobić. Ponieważ nie zdążyli na czas, Makowa Jutrzenka umiera na zielony kaszel, a Długi Ogon głęboko tego żałuje.) Czwarty punkt kodeksu zaczyna się na terytorium Cienioklanu, gdy Drześcio i Łęczka bawią się świeżą zdobyczą i są ganione przez swojego przywładcę, zastępcę i matkę. Wkrótce sowa zlatuje do obozu i zabiera zdobycz, a Liliowa Gwiazda mówi, że to znak od Gwiezdnoklanu. Piąty punkt kodeksu zaczyna się od zaniepokojonej kotki z Wiatroklanu o imieniu Stokrotka, która martwi się, że jej syn jest zbyt młody, by walczyć z Cienioklanem. Ona i kotka z Cienioklanu zatrzymują bitwę i mówią swoim przywódcom, że ich uczniowie powinni nadal być kociętami, dopóki nie ukończą przynajmniej sześciu księżyców. (W minihistorii, podczas rządów Rozbitej Gwiazdy i bitwy mającej na celu wypędzenie Wiatroklanu, Krzemowy Pazur obserwuje, jak ginie jego uczeń [który ma trzy miesiące].) Szósty punkt kodeksu zaczyna się od Łąkowej Skóry, uzdrowicielki Rzeklanu, która podsłuchuje, że niektórzy nowi wojownicy zamierzają przeskoczyć wąwóz w pełni księżyca. Łąkowa Skóra udaje się do Gwiezdnoklanu po odpowiedzi i dowiaduje się, że wojownicy muszą pełnić wartę następnym razem, aby pomyśleć o byciu wojownikiem, a wojownicy ratują żłobek przed lisem i uczą się prawdziwego znaczenia bycia wojownikiem. (Wiewiórczy Lot mówi nam, co robić podczas warty w minihistorii.) Siódmy punkt kodeksu opowiada historię Żołędziowego Ogona, który zostaje wybrany zastępcą Wiatroklanu. Ale ciągle popełnia błędy i mówi Piórowej Gwieździe, że musi wybrać innego zastępcę. Piórowa Gwiazda zauważa, że Żołędziowy Ogon nie nauczył się, jak przewodzić i zyskiwać lojalność, czego uczy się przez ucznia, i Żołędziowy Ogon decyduje, że musi mieć ucznia. Ósmy punkt kodeksu zaczyna się, gdy Bukowa Gwiazda, przywódca Nieboklanu, przekazuje władzę swojemu synowi, Moliowemu Pasowi. Moliowy Pas pragnie pomścić śmierć ojca i prowadzi atak na Rzekoklan. Rzeka wystąpiła z brzegów, a Rudliwy Skrzydło i Klonowy Wąs, zastępca, muszą uratować wojowników przed utonięciem. Moliowy Pas zrzeka się swojego stanowiska na rzecz Klonowego Wąsa i tworzy nowy punkt kodeksu. (W minihistorii Wysoka Gwiazda rozmawia z Niebieską Gwiazdą o swoim ostatnim wyborze w sprawie mianowania Jednowłosego zastępcą.) Dziewiąty punkt kodeksu zaczyna się, gdy zastępca Cienioklanu umiera na zielony kaszel wkrótce po śmierci przywódcy. Aby wybrać nowego przywódcę, Skokostopy i Mchowy Ognik walczą na śmierć i życie o to stanowisko. Czerwowa Blizna, uzdrowiciel klanu, zwraca się do Gwiezdnoklanu po odpowiedź. Mówią mu, że muszą wybrać nowego przywódcę, a przywódca musi natychmiast wybrać nowego zastępcę. Czerwowa Blizna wybiera Kwiatową Łodygę, ponieważ widziała, jak jej siostra, Mchowy Ognik, umierała na jej oczach, a jedynymi myślami Kwiatowej Łodygi była pomoc klanowi. Dziesiąty punkt kodeksu zaczyna się na Zgromadzeniu, a wszystkie cztery klany zostają zaatakowane przez Cienioklan pod wodzą Falowej Gwiazdy. Gdy Falowa Gwiazda atakuje Ziębową Gwiazdę, przywódcę Piorunoklanu, Gwiezdnoklan przysłania księżyc chmurami i zabija Falową Gwiazdę piorunem – dając znak wszystkim klanom. Jedenasty punkt kodeksu zaczyna się, gdy wojowniczka Nieboklanu o imieniu Makowa Chmura i jej uczeń przypadkowo przekraczają granicę Piorunoklanu i zostają przyłapani. Przywódca Piorunoklanu udaje się do przywódcy Nieboklanu i mówi mu, co się dzieje. Makowa Chmura wyjaśnia, że nie mogli wyczuć granicy, ponieważ nie była świeżo oznaczona, co prowadzi do decyzji o odnawianiu granic codziennie. (W minihistorii Biały Burz uczy Ogniska, Szarego Kłaka, Kruka, Piaskową Łapę i Pyłową Łapę taktyk granicznych.) Dwunasty punkt kodeksu zaczyna się, gdy Szara Skrzydło, uzdrowicielka Rzeklanu, i kilku wojowników widzi, jak kocięta z Wiatroklanu spadają do wąwozu. Szara Skrzydło mówi, że to tylko strata Wiatroklanu i nie mogą nic zrobić. Ale kocięta z Gwiezdnoklanu przychodzą do Szarej Skrzydła i mówią jej o ważności kociąt w klanie, a Szara Skrzydło i wojownicy wyciągają ciała kociąt z wąwozu. (W minihistorii Tygrysie Kocię (Tygrysia Gwiazda jako kocię) zostaje uratowane przez kilku wojowników z Cienioklanu przed lisem.) Trzynasty punkt kodeksu zaczyna się na Zgromadzeniu, gdzie Ciemna Gwiazda, przywódca Nieboklanu, oddaje Piorunoklanowi ogromny kawałek terytorium. Deszczowa Chmura głośno mówi mu, że robi źle, i Ciemna Gwiazda tworzy nowy punkt kodeksu, aby przywódca nie był przyćmiony przez swoich wojowników w ten sposób. (W minihistorii Chmurowa Gwiazda mówi o złamanym obietnicach.) Czternasty punkt kodeksu zaczyna się od Mchowego Serca, uzdrowicielki Cienioklanu, która widzi, jak jej pobratymcy giną w potyczce. Ona i inne uzdrowicielki klanów udają się razem do Księżycowego Kamienia i otrzymują wiadomość, że te niepotrzebne śmierci muszą ustać. Inicjuje to również miejsce, w którym wszyscy uzdrowiciele są zwolnieni z potyczek klanowych i miejsce, w którym wszyscy dzielą się językami z Gwiezdnoklanem. Piętnasty punkt kodeksu zaczyna się, gdy Lwiątko śledzi Sosnową Gwiazdę do granicy z Dwunogami. Sosnowa Gwiazda mówi Lwiątku, że to, co widział, jest absolutną tajemnicą i nie może mówić o tym innym kotom. Wkrótce Lwiątko dowiaduje się, że Sosnowa Gwiazda chce żyć z Dwunogami, i namawia go, aby powiedział o tym klanowi. Sosnowa Gwiazda dziękuje mu i mówi mu, że jego przyszłe imię będzie Lwie Serce. (W minihistorii Piaskowa Burza mówi o swoich przemyśleniach na temat Ognistego Serca.) Na końcu Liściówka mówi, co nie zostało uwzględnione w Kodeksie Wojownika, i żegna się. Na okładce widoczni są (od lewej do prawej) Czarna Gwiazda, Ognista Gwiazda, Wysoka Gwiazda i Lamparcia Gwiazda. Poniżej nich otacza ich grupa kotów, więc zdjęcie prawdopodobnie przedstawia Zgromadzenie.


Aerin pokonuje swojego wujka Agsdeda, rzucając w niego wieniec z liści surki, w którym umieściła czerwony kamień ze zwłok smoka Maura. Po walce odzyskuje Koronę Bohatera, która znajdowała się w posiadaniu pokonanego czarownika.[sep]Aerin jest jedynym dzieckiem Arlbetha, króla Damaru, i jego drugiej żony, cudzoziemki z Północy. Aerin odziedziczyła po matce bladą cerę i ognistorude włosy, co odróżniało ją od wszystkich innych mieszkańców Damaru (którzy mają ciemne włosy i ciemną skórę) i powodowało, że była przez nich obawiana i wykluczana. Krążyły pogłoski, być może prawdziwe, że matka Aerin była czarownicą i sprawiła, że Arlbeth zakochał się w niej i poślubił ją, czarując go magicznie, by mogła urodzić dziedzica tronu Damaru. Jednak gdy zobaczyła, że urodziła dziewczynkę, a nie chłopca, umarła z rozpaczy. Chociaż król i pierwszy sola, Tor, wspierali Aerin, niektórzy członkowie rodziny królewskiej, zwłaszcza Galanna – piękna, ale próżna młoda kobieta – nienawidzili jej. Posunęli się nawet do sugerowania, że jej matka była niewierna i że Aerin nie jest prawdziwą córką Arlbetha. Tę teorię wspiera fakt, że u Aerin nie rozwinął się Dar, znany jako kelar – zdolność do używania magii, którą wszyscy członkowie rodziny królewskiej dziedziczą w pewnym stopniu. Podczas jednej z ich regularnych kłótni Galanna przekonuje ją, by zjadła liście rośliny surka, która jest znana z tego, że wzmacnia magię osób o królewskiej krwi, ale jest trująca dla wszystkich, którzy takiej krwi nie mają. Aerin podejmuje wyzwanie, zjada gałąź pełną liści i niemal natychmiast zaczyna się źle czuć. Choć roślina surka nie zabija Aerin, sprawia, że bardzo poważnie choruje, co wpływa na jej stan zdrowia przez wiele lat. Pojedynczy liść surki może czasem zabić konsumenta, a można bezpiecznie założyć, że Aerin jest dzieckiem Arlbetha, skoro przeżyła zjedzenie wszystkich liści. Aerin natrafia na książkę o historii Damaru i dawnych smokach, które kiedyś nim terroryzowały, z których do dziś przetrwali tylko znacznie mniejsi krewni. Odnajdując odosobnienie na pastwisku konia bojowego jej ojca, Talata, który teraz jest kontuzjowany, Aerin czyta książkę, zawiązując z nim przyjaźń. Na końcu książki znajduje przepis na kenet, maść mającą chronić noszącego ją przed działaniem ognia. Niestety, przepis nie określa ilości poszczególnych składników. Chociaż pierwsze próby przygotowania maści kończą się niepowodzeniem, Aerin zaczyna dzielić czas między naukę jazdy na Talacie a eksperymentowanie z ognioodporną maścią. Po trzech latach eksperymentów Aerin przypadkiem trafia na właściwe proporcje składników, skutecznie wytwarzając kenet. Następnie Aerin wyrusza zabić małego smoka, który terroryzuje wioskę, pomagając sobie kenetem i Talatem. Podczas gdy Aerin kontynuuje swoją rolę zabójczyni smoków, kłopoty nadchodzą z północy, rozprzestrzeniając szaleństwo na jednego z zachodnich baronów, Nyrlola, który grozi wojną domową. Arlbeth obawia się, że korona bohatera, potężny przedmiot, w końcu wpadła w ręce Północnych. Arlbeth jest zmuszony udać się na północ z licznym dworem, by rozprawić się z Nyrlolem, którego zachowanie uważa za objaw rosnącej w siłę Północy, ale odmawia Aerin zgody na dołączenie do niego w podróży, ponieważ jego ludzie jej nie ufają. Jednak w momencie, gdy Arlbeth przygotowuje się do odjazdu na północ, przybywa posłaniec z wiadomością, że ostatni z wielkich smoków, Maur, pojawił się ponownie i terroryzuje Damar. Arlbeth nie ma wyboru i musi zostawić Maura, dopóki upora się z Nyrlolem. Aerin, pozostawiona w tyle, postanawia sama walczyć z Maurem. Aerin z trudem pokonuje Maura, zabierając czerwony kamień, który pozostał po spaleniu jego ciała na popiół, jako trofeum, ale ogień wielkiego smoka okazał się zbyt silny dla jej maści. Aerin zostaje poważnie poparzona i ze złamaną kostką, ale udaje jej się wlec na Talata, który przywozi ją do domu. Zatrzymuje ją Arlbeth, Tor i ich orszak, którzy wracają, i zanoszą ją z powrotem do zamku. Po wielu tygodniach odpoczynku i opieki stan zdrowia Aerin nie poprawia się. Czaszka Maura jest przywieziona do zamku jako trofeum, ale jej obecność zdaje się drwić z Aerin. W pogarszającym się stanie Aerin śni o blondynie nad jeziorem, który wzywa ją, by do niego przyszła, a on jej pomoże. Aerin, po długim namyśle, zostawia Torowi notatkę i odjeżdża na Talacie, by znaleźć tego mężczyznę. Jakby prowadzona przez siłę zewnętrzną, zarówno Aerin, jak i Talat wydają się dokładnie wiedzieć, gdzie znaleźć mężczyznę nad jeziorem. Ujawnia się on jako Luthe i leczy Aerin, umieszczając ją w Jeziorze Snów, co sprawia, że staje się ona niezupełnie śmiertelna. Luthe uczy jej trochę magii, a Aerin dowiaduje się, że to kelar w królewskiej krwi daje im zdolności magiczne. Kelar pochodzi od przodków z północy i to on dał im moc, by stać się władcami Damaru. Następnie Luthe ujawnia, co wie o jej przeszłości. Matka i wujek Aerin, Agsded, wraz z Luthe byli uczniami mistrza magii. Agsded był najlepszym uczniem, ale używał swoich zdolności do złego. Przepowiednia zapowiadała, że ktoś z krwi Agsdeda go pokona, zmuszając matkę Aerin do ucieczki na południe. Wierzyła, że tylko syn może pokonać Agsdeda, ale Luthe mówi Aerin, że tak nie jest i gdy ona w pełni wyzdrowieje, wysyła ją na północ z Gonturanem, Niebieskim Mieczem, dla ochrony. Podczas podróży na północ Aerin dołączają armie foltsza, dużych górskich kotów, i yerigów, dużych dzikich psów. Ostatecznie docierają do twierdzy Agsdeda. Podczas gdy Talat, foltsze i yerigi pomagają wybić otwór w twierdzy, Aerin robi wieniec z liści surka i umieszcza w nim czerwoną skałę, którą wzięła z ciała Maura. Aerin wspina się po długich schodach na szczyt twierdzy, gdzie staje do walki z Agsdedem, noszącym koronę bohatera. Gonturan chroni ją przed czerwonym mieczem Agsdeda, ale Agsded okazuje się również nieśmiertelny, o skórze twardszej niż kamień. W chwili, gdy ma przegrać, rzuca w niego swój wieniec z surki z czerwonym kamieniem. Spada na Agsdeda i sprawia, że płonie, pokonując go. Ze śmiercią Agsdeda jego twierdza wali się. Aerin spotyka Luthe, który ujawnia jej, że minęło dużo czasu podczas jej walki z Agsdedem, co przetrwała tylko dlatego, że nie jest już śmiertelna. Luthe „przyciąga” ją z powrotem do teraźniejszości, gdzie yerig przynosi jej Koronę Bohatera. Odkrywa również, że czerwony kamień to krwawnik Maura, kamień o wielkiej mocy. Aerin daje go Luthe, mówiąc, że nie chce mieć nic wspólnego z Maurem, bez względu na to, jaką moc by jej dał. Luthe odprowadza Aerin z powrotem aż do swojego jeziora w drodze do domu, a w trakcie nawiązują romans. Aerin go opuszcza, ale obiecuje, że pewnego dnia wróci. Aerin kontynuuje podróż i odkrywa, że królestwo przegrywa bitwę z Północnymi. Używając Gonturana i swojej armii foltsza i yerigów oraz dając Koronę Bohatera Torowi, pomaga pokonać Północnych, ale kosztem wielu istnień, w tym Arlbetha. Aerin, z pomocą Tora, w końcu pozbywa się z królestwa czaszki Maura, która zatruwała myśli ludzi i przyczyniała się do ich porażki, ale w procesie czaszka zamienia Damar w pustynię. Aerin poślubia Tora, którego szczerze kocha na swój sposób, i wspólnie pomagają odbudować królestwo jako jego władcy.


Gwendolen zostaje wdową po tym, jak jej mąż tonie we Włoszech, i postanawia pod wpływem Derondy zmienić swoje życie oraz pomagać innym. Tymczasem Deronda dowiaduje się o swoim żydowskim pochodzeniu od matki, po czym żeni się z Mirah i wyrusza na Wschód, aby realizować wizję Mordechaja.[sep]Powieść „Daniel Deronda” zawiera dwa główne wątki fabularne, połączone postacią tytułową. Akcja powieści zaczyna się in media res pod koniec sierpnia 1865 roku od spotkania Daniela Derondy i Gwendolen Harleth w fikcyjnym niemieckim miasteczku Leubronn. Daniel czuje pociąg do pięknej, upartej i egoistycznej Gwendolen, ale jednocześnie ją się obawia; widzi, jak traci ona całą wygraną w grze w ruletkę. Następnego dnia Gwendolen otrzymuje list od matki, informujący o ruinie finansowej rodziny i wzywający ją do powrotu do domu. Zrozpaczona utratą pieniędzy, Gwendolen zastawia naszyjnik i rozważa ponowne granie, aby odzyskać fortunę. W przełomowym momencie jej naszyjnik zostaje jej jednak zwrócony przez portiera, a ona uświadamia sobie, że Daniel widział, jak go zastawiła, i wykupił dla niej. Od tego momentu fabuła rozdziela się na dwa osobne wątki retrospekcyjne, jeden przedstawiający historię Gwendolen Harleth, a drugi Daniela Derondy. W październiku 1864 roku, niedługo po śmierci ojczyma Gwendolen, ona i jej rodzina przeprowadzają się do nowej okolicy. To tam poznaje Henleigha Mallingera Grandcourta, małomównego i obliczającego mężczyznę, który oświadcza się jej niedługo po ich pierwszym spotkaniu. Początkowo otwarta na jego zaloty, ostatecznie ucieka (do niemieckiego miasteczka, w którym spotyka Derondę), odkrywając, że ma kilka dzieci ze swoją kochanką, Lydią Glasher. Ta część powieści przedstawia Gwendolen jako wyniosłą, egoistyczną, a jednak czułą córkę, podziwianą za urodę, ale podejrzaną przez wielu w towarzystwie ze względu na jej satyryczne uwagi i nieco manipulatorskie zachowanie. Jest ona również podatna na napady paniki, które zachwiają jej inaczej spokojnym i kontrolującym usposobieniem. Deronda został wychowany przez zamożnego dżentelmena, sir Hugo Mallingera. Relacja Derondy z sir Hugo jest niejasna i powszechnie wierzy się, nawet samemu Derondzie, że jest on nieślubnym synem sir Hugo, choć nikt nie jest tego pewien. Deronda jest inteligentnym, pogodnym i współczującym młodym mężczyzną, który nie może zdecydować, co zrobić ze swoim życiem, co jest punktem zapalnym między nim a sir Hugo, który chciałby, aby zajął się polityką. Pewnego dnia pod koniec lipca 1864 roku, podczas pływania po Tamizie, Deronda ratuje młodą Żydówkę, Mirah Lapidoth, przed próbą utonięcia. Zabiera ją do domu swoich przyjaciół i okazuje się, że Mirah jest śpiewaczką. Przybyła do Londynu, aby szukać matki i brata po ucieczce od ojca, który uprowadził ją jako dziecko i zmusił do wstąpienia do trupy teatralnej. Uciekła od niego ostatecznie, ponieważ obawiała się, że planuje sprzedać ją w celu niemoralnego związku ze swoim przyjacielem. Wzruszony jej historią, Deronda postanawia pomóc jej w poszukiwaniach matki (która okazuje się zmarłą kilka lat wcześniej) i brata, a dzięki temu poznaje londyńską społeczność żydowską. Mirah i Daniel zbliżają się do siebie, a Daniel, zaniepokojony swoim rosnącym uczuciem do niej, wyjeżdża na krótko, aby dołączyć do sir Hugo w Leubronn, gdzie on i Gwendolen spotykają się po raz pierwszy. Od tego momentu historia toczy się w „czasie rzeczywistym”, a Gwendolen wraca z Niemiec we wrześniu 1865 roku, ponieważ jej rodzina straciła fortunę w wyniku kryzysu gospodarczego. Gwendolen, niechętna małżeństwu, które jest jedynym szanownym sposobem, w jaki kobieta może osiągnąć bezpieczeństwo finansowe, próbuje uniknąć pracy jako guwernantka, podejmując karierę śpiewaczą lub sceniczną, ale wybitny muzyk mówi jej, że nie ma do tego talentu. Aby uratować siebie i swoją rodzinę przed względną biedą, wychodzi za mąż za zamożnego Grandcourta, wierząc, że będzie mogła nim manipulować, aby zachować wolność robienia tego, co lubi, mimo że obiecała pani Glasher, że go nie poślubi, i obawiając się, że to błąd. Deronda, poszukując rodziny Mirah, spotyka chorych na gruźlicę wizjonera o imieniu Mordechaj. Mordechaj z namiętnością ogłasza swoje pragnienie, aby naród żydowski zachował swoją tożsamość narodową i został przywrócony do Ziemi Obiecanej. Ponieważ umiera, chce, aby Daniel został jego spadkobiercą intelektualnym i kontynuował realizację jego marzenia, będąc orędownikiem ludu żydowskiego. Mimo że jest silnie przyciągany do Mordechaja, Deronda waha się przed zaangażowaniem w sprawę, która wydaje się nie mieć żadnego związku z jego własną tożsamością. Pragnienie Derondy, by przyjąć wizję Mordechaja, staje się silniejsze, gdy odkrywają, że Mordechaj jest bratem Mirah, znanym jej pod imieniem Ezra, którego poszukiwała. Mimo to Deronda nie jest Żydem i nie może pogodzić tego faktu ze swoim uczuciem i szacunkiem dla Mordechaja/Ezry, co byłoby konieczne do podjęcia życia na rzecz walki o sprawę żydowską. Tymczasem Gwendolen została emocjonalnie złamana przez swojego zimnego, skupionego na sobie i manipulatorskiego męża. Jest pochłonięta poczuciem winy za to, że poprzez małżeństwo z ich ojcem pozbawiła dziedzictwa dzieci Lydii Glasher. W dniu ślubu Gwendolen pani Glasher przeklęła ją i powiedziała, że będzie cierpieć za swoją zdradę, co tylko nasila uczucia lęku i przerażenia Gwendolen. W tym czasie Gwendolen i Deronda spotykają się regularnie, a Gwendolen wylewa mu swoje żale przy każdej okazji. Podczas podróży do Włoch Grandcourt zostaje uderzony z łodzi do wody i tonie. Gwendolen, która była obecna, jest pochłonięta poczuciem winy, ponieważ od dawna życzyła mu śmierci, choć po pewnym wahaniu wskoczyła do Morza Śródziemnego w bezskutecznej próbie uratowania go. Deronda, również przebywający we Włoszech, aby spotkać się ze swoją żydowską matką (której tożsamość sir Hugo w końcu ujawnił), pociesza Gwendolen i doradza jej. Zakochana w Derondzie, Gwendolen ma nadzieję na wspólną przyszłość z nim, ale on nakłania ją na drogę sprawiedliwości, na której będzie pomagać innym, aby złagodzić swoje cierpienie. Deronda spotyka swoją matkę i dowiaduje się, że była sławną śpiewaczką operową, w której sir Hugo kiedyś się kochał. Mówi mu, że jej ojciec, lekarz i ściśle pobożny Żyd, zmusił ją do poślubienia kuzyna, którego nie kochała, mimo jej niechęci do sztywnej pobożności jej dzieciństwa. Daniel był jedynym dzieckiem z tego związku, a po śmierci męża poprosiła oddanego sir Hugo, by wychował jej syna jako angielskiego dżentelmena, nigdy nie wiedząc, że jest Żydem. Po dowiedzeniu się o swoim prawdziwym pochodzeniu Deronda wreszcie czuje się komfortowo ze swoją miłością do Mirah, a po powrocie do Anglii w październiku 1866 roku wyznaje Mirah swoją miłość. Daniel oddaje się w uczniostwo Ezry/Mordechaja, a krótko po ślubie Derondy Ezra/Mordechaj umiera z Danielem i Mirah przy boku. Zanim Daniel poślubi Mirah, udaje się do Gwendolen, aby powiedzieć jej o swoim pochodzeniu, decyzji o udaniu się „na Wschód” (zgodnie z życzeniem Ezry/Mordechaja) i zaręczynach z Mirah. Gwendolen jest zrozpaczona tą wiadomościąą, ale staje się to punktem zwrotnym w jej życiu, inspirując ją w końcu do powiedzenia: „Będę żyć”. Wysyła mu list w dniu jego ślubu, prosząc, aby nie myślał o niej ze smutkiem, ale wiedział, że będzie lepszym człowiekiem dzięki temu, że go poznała. Nowożeńcy wyruszają wtedy „na Wschód”, aby zbadali, co mogą zrobić dla przywrócenia narodu żydowskiego.


Piper obejmuje dowodzenie nad Star Empire i zmusza statki wiceadmirała Rittenhouse do wycofania się. Kapitan Kirk niszczy niszczyciel Pompeii, zapobiegając jego samobójczemu atakowi na dreadnought.[sep]Powieść zaczyna się od porucznik Piper (bez imienia), pochodzącej z Proxima Beta, która podchodzi do symulacji Kobayashi Maru w Akademii Gwiezdnej Floty. Po tym, jak jej „statek” otrzymuje kilka trafień i ponosi poważne uszkodzenia, porucznik Piper stosuje nietypową metodę wydawania poleceń komputerowi okrętu za pośrednictwem ręcznego komunikatora. Technika ta powoduje awarię komputera sterującego symulacją. Podczas odprawy dowódca symulatora komentuje, że zbliżyła się bardziej do szachowania w scenariuszu bez wyjścia niż jakikolwiek inny kandydat na stanowisko dowodzące, a następnie informuje ją, że została przeniesiona na statek gwiezdny Enterprise na specjalne życzenie. Porucznik Piper spotyka się krótko z Brianem Silayną, kadetem Akademii na kierunku inżynierii oraz jej przyjacielem i kochankiem. Piper i Silayna mieli pierwotnie zostać przydzieleni do tego samego statku, ale w związku z przeniesieniem Piper (które, jak ujawnia Silayna, zlecił kapitan Kirk, obserwujący symulację Kobayashi Maru) żegnają się zamiast tego. Porucznik Piper udaje się promem na Enterprise i zgłasza się w przydzielonej kajucie. Tam poznaje swoich współlokatorów: Gorna o imieniu Telosirizharcrede, człowieka z Ziemi o imieniu Judd „Scanner” Sandage, humanoidkę z Altair Czwartego o imieniu Merete AndrusTaurus oraz Wulkana o imieniu Sarda. Ujawnia się, że Piper i Sarda mają wspólną przeszłość, która wywołała między nimi wrogość. Niedługo potem porucznik Piper jest wezwana na mostek, gdzie dowiaduje się, że supertajny statek Zjednoczonej Federacji Planet o nazwie Star Empire, pierwszy z nowej klasy ciężko uzbrojonych i opancerzonych dreadnoughtów, został skradziony przez nieznane osoby, a Enterprise otrzymał rozkaz pościgu. Szef projektu dreadnoughta, wiceadmirał Rittenhouse, również jest w pościgu, na pokładzie niszczyciela Pompeii. Dowiaduje się również, że Star Empire przesłał do Enterprise koordynaty spotkania i że do umożliwienia transmisji w punkcie spotkania potrzebny będzie unikalny biokod Piper. Po naradzie Piper udaje się do swojej kajuty i prowadzi rozmowę z AndrusTaurus, podczas której ujawnia się przyczyna napiętych relacji między Sardą a Piper. Sarda ma talent do projektowania broni defensywnej, którą Gwiezdna Flota nieustannie rozwija również do celów ofensywnych, co Wulkanie uważają za niemoralne. Piper, ze swojej niewiedzy, poinformowała personel Akademii o talencie Sardy, co doprowadziło do jego wielkiego zażenowania i wykluczenia przez innych Wulkan w Gwiezdnej Flocie. Piper i AndrusTaurus przeprowadzają pewne badania na temat Wulkanii i decydują się skonsultować z ambasadą wulkaną specjalizującą się w relacjach ludzko-wulkaniańskich. Po przybyciu do punktu spotkania Enterprise odkrywa, że Star Empire jest atakowany przez cztery statki klingońskie. Star Empire jest pozornie bezbronny, a jego załoga nie jest w stanie walczyć, podczas gdy atakujący Klingoni zadają poważne uszkodzenia dreadnoughtowi ogniem fazorów. Enterprise wkracza, by pomóc uszkodzonemu dreadnoughtowi, angażując Klingonów przy użyciu fazorów i torped fotonowych. Jeden z nich zostaje uszkodzony i wycofuje się, by ukryć w polu asteroid, a ciężka walka skutkuje zniszczeniem kolejnego statku klingońskiego. Jednak Enterprise również odnosi uszkodzenia w walce i staje w obliczu trudnych szans przeciwko dwóm pozostałym statkom klingońskim. Nagle wykryto ruch w polu asteroid, a pojawia się drugi Star Empire. Angażując uszkodzone statki klingońskie ciężkimi torpedami fotonowymi, ten nieuszkodzony Star Empire niszczy dwa z nich i zmusza ostatni do ucieczki. Wtedy ujawnia się, że uszkodzony Star Empire jest w rzeczywistości wyrafinowaną projekcją sensorową, gdyż chwilę później znika z pola widzenia, a następnie tworzone jest pięć kolejnych projekcji dreadnoughta. Urządzenie projekcyjne to jeden z projektów broni Sardy, za który się wstydzi. Kapitan Kirk nawiązuje kontakt ze Star Empire i po przesłaniu biokodu Piper nawiązywana jest komunikacja. Do wielkiego zaskoczenia wszystkich, na ekranie pojawia się Brian Silayna. Odczytuje wiadomość od komandora Paula Burcha, stwierdzającą, że przejęli dreadnought w imieniu galaktycznej cywilizacji i proszą o misję dyplomatyczną składającą się z Kirka, Piper i Wulkana. Kirk odmawia podporządkowania się i nakazuje aresztowanie Piper za spisek z terrorystami, a następnie przerywa transmisję. Kirk rozkazuje strażnikom ograniczyć jej pobyt w kajucie. W swojej kajucie Piper zastanawia się nad sytuacją i decyduje, że musi przedostać się na Star Empire, aby dowiedzieć się, co się dzieje, dlaczego Silayna jest na dreadnoughtcie i dlaczego nigdy nie ujawnił jej swoich zamiarów. Oszukuje zamek drzwi, przecinając obwody alarmu pożarowego mostka, a następnie aktywując czujnik ciepła lokówką, tak że funkcje bezpieczeństwa nadpisują blokadę drzwi i pozwalają jej wyjść. Piper biegnie do najbliższej pokoju transportowego i zaczyna aktywować sprzęt z zamiarem teleportacji na Star Empire. Znajduje ją tam Sarda, który wywnioskował jej zamiary i lokalizację po odkryciu jej nieobecności w kajucie, i informuje ją, że Star Empire wyszedł poza zasięg transportera. Zamiast tego udają się do hangaru, otwierają drzwi, kradną dwumiejscowy lekki śmigłowiec bojowy klasy Arco i kierują się w stronę Star Empire. Podczas lotu Sarda informuje Piper, że kolejne trzy statki gwiezdne (Hood, Lincoln i Potempkin) zostały wysłane w to miejsce przez admirała Rittenhouse, a także przypadkowo ujawnia kolejny wynalazek o humanitarnym przeznaczeniu, który Gwiezdna Flota uzbroiła, i za który się wstydzi. Ich podróż na Star Empire zostaje przerwana, gdy niszczyciel Pompeii wychodzi z osłony warp, przechwytuje śmigłowiec bojowy i za pomocą promienia ciągnie go do swojego hangaru. Spotykają wiceadmirała Rittenhouse, który informuje ich, że komandor Birch był jego osobistym asystentem, ale uległ degeneracji, dopóki Rittenhouse nie uwierzył, że stał się socjopatą. Krótko omawiają sytuację Piper i Sardy z kapitanem Kirkiem, a następnie Rittenhouse omawia niedawną sytuację polityczną w galaktyce i sugeruje swoje pragnienie zjednoczenia różnych rządów galaktycznych pod wspólną flagą pokoju. Następnie opuszcza salę konferencyjną, aby zająć się innymi obowiązkami. Piper, wyczuwając coś w sugestiach Rittenhouse, używa komputera niszczyciela, aby uzyskać dostęp do schematów organizacyjnych Gwiezdnej Floty i Federacji. Ona i Sarda odkrywają niepokojący wzorzec: ludzie, którzy służyli z Rittenhouse przez lata, zostali umieszczeni na wysokich stanowiskach w cywilnym i wojskowym kierownictwie, w tym kapitanowie trzech innych statków gwiezdnych w drodze. Uważając, że Rittenhouse może planować zamach stanu, Piper próbuje skontaktować się z Enterprise, ale Rittenhouse i dr Boma, cywilny naukowiec, który również pracował nad projektem dreadnoughta, powstrzymują ją i nakazują wtrącić Piper i Sardę do aresztu na niszczycielu. W areszcie Piper i Sarda dyskutują o historii Ziemi, a Piper wyjaśnia wzorzec socjalistycznych zmian politycznych, wojskowych i ekonomicznych, które Rittenhouse powtarza, oraz jak wpłynie to na Federację i jej galaktycznych sąsiadów. Nagle zasilanie aresztu zostaje na chwilę przerwane (przez Bomę, po tym, jak uświadomił sobie plany Rittenhouse dotyczące załogi Star Empire), a Sarda działa szybko, rzucając się przez drzwi celi, zanim pole siłowe mogło się ponownie aktywować. Sarda wyłącza pole siłowe i oni z Piper uciekają z aresztu. Przemierzając niszczyciel, widzą wyższych oficerów z Enterprise i trzech innych statków gwiezdnych przechodzących korytarzem Pompeii do sali konferencyjnej. Obawiając się o bezpieczeństwo Kirka i jego oficerów, Sarda i Piper udają się do sekcji inżynieryjnej, oszukują tamtejszych inżynierów i znajdują odizolowane miejsce, z którego mogą skontaktować się z Enterprise. Sarda kontaktuje się z AndrusTaurus i Sandage, którzy się teleportują. Dzięki pomocy Sandage'a udaje im się użyć systemu okrętowego interkomu, aby podsłuchać spotkanie. Podczas spotkania Rittenhouse i jego wybrani kapitanowie konfrontują się z Kirkiem, przy czym Rittenhouse opowiada się za drastycznymi środkami i jest obojętny na potencjalne śmierci załogi na Star Empire, a Kirk opowiada się za rozmowami i negocjacjami ze Star Empire. Kirk staje się coraz bardziej podejrzliwy wobec niechęci Rittenhouse do pozwolenia mu na kontakt z załogą dreadnoughta i braku szacunku dla ich życia i sprzeciwia się temu. Rittenhouse w końcu rozkazuje aresztować Kirka i jego oficerów i zamknąć ich w stateroomie. Piper, Sarda, Sandage i AndrusTaurus zaskakują i unieszkodliwiają strażników przed stateroomem i starają się uwolnić Kirka i jego oficerów. Jednak odkrywają, że Kirk i jego oficerowie unieszkodliwili strażników wewnątrz swojego pokoju i planowali przyjść ich uratować. Następnie sabotażują fazory Pompeii przed spotkaniem w pokoju transportowym. Kirk, Spock, Scott i McCoy teleportują się najpierw; jednak zanim inni mogą to zrobić, załoga Pompeii unieszkodliwia transporter. Udają się natychmiast do hangaru; jednak mają kolejne spotkanie z zespołem bezpieczeństwa. Wybucha walka, która kończy się, gdy AndrusTaurus chwyca upuszczony przez strażnika fazor i strzela do niego. Wbrew przepisom fazor jest ustawiony na dezintegrację zamiast ogłuszenia, a strażnik zostaje zepchnięty na atomowy. AndrusTaurus czuje straszliwą winę z powodu swojego czynu, gdy kontynuują ucieczkę na pokład hangarowy. Gdy już są na pokładzie, konfrontują ich Rittenhouse i więcej strażników. Piper grozi samozniszczeniem śmigłowca bojowego Arco, na którym przybyli, i zniszczeniem niszczyciela. Rittenhouse, widząc, że jest poważna, wycofuje się z pokładu i pozwala im uciec. Czwórka ucieka dwoma śmigłowcami bojowymi, przelatując wzdłuż kadłuba niszczyciela, aby uniknąć ostrzału przez baterie fazorów Pompeii. Piper niszczy jedną baterię fazorów, a następnie dwa śmigłowce oddalają się od niszczyciela w stronę Star Empire, zanim Pompeii będzie mógł skierować więcej fazorów. Uciekają na Star Empire i spieszą na mostek. Tam znajdują skąpą, nieprzeszkoloną, w dużej mierze biurokratyczną załogę, która ma tylko podstawową kontrolę nad systemami statku. Komandor Burch wyjaśnia sytuację i próbują skontaktować się z Enterprise. Pompeii próbuje zagłuszyć sygnał, a gdy to się nie udaje, niszczyciel otwiera ogień do nieprzygotowanego Star Empire. Wybucha zacięta bitwa. Fazory Pompeii zostały wyłączone po początkowych strzałach, pozostawiając trzy inne statki przeciwko Enterprise i Star Empire. Piper jest w stanie odblokować systemy statku, dając Star Empire zwiększone osłony i możliwości bojowe, aby wytrzymać ciężkie ataki ze strony przeciwnych statków. Jednak Star Empire nadal ponosi znaczne uszkodzenia, ponieważ Burch nie jest dowódcą bojowym i niechętnie strzela do innych statków Federacji. Enterprise udaje poważne uszkodzenia, zwabiając Rittenhouse do rozkazania dwóm innym statkom gwiezdnym ewakuacji załogi Enterprise. Kirk następnie otwiera ogień do dwóch statków, zadając im poważne uszkodzenia i wyrównując szanse. Obie strony manewrują ostrożnie, dopóki komandor Burch nie zostanie wyłączony w ataku. Piper jest zmuszona objąć dowodzenie nad Star Empire i zaczyna się poruszać agresywnie, używając wielu baterii fazorów dreadnoughta i nowo aktywowanych osłon wtórnych, aby zadawać ciężkie ciosy przeciwnym statkom. Gdy trzy statki Rittenhouse są znacznie uszkodzone, Piper blefuje ich dowódców, uzbrajając ciężkie torpedy fotonowe Star Empire. Statki Rittenhouse wycofują się, a Star Empire napiera. Rittenhouse, widząc, że nie ma już przewagi i że zwycięstwo jest poza zasięgiem, rozkazuje Pompeii przeprowadzić atak samobójczy na Star Empire. Kirk, widząc to, szybko zbliża się i niszczy Pompeii, zanim ta może zderzyć się ze Star Empire. Śmierć Rittenhouse, dowódcy jego trzech innych statków poddają się. Powieść kończy się wręczeniem medali kilku członkom załogi i awansem Piper na stopień komandora porucznika. Następnie kapitan Kirk składa Piper propozycję, by popłynęła z nim na żaglówce.


Anita żąda od króla wilkołaków Józefa seksu w celu uzyskania mocy uzdrawiającej, a ten chętnie spełnia jej prośbę, ignorując przyrzeczenie małżeńskie. W rezultacie Anita uznaje to za akt lojalności i postanawia zacieśnić współpracę z Józefem oraz jego wilkołakami.[sep]Akcja „Arlekin” rozgrywa się tydzień po wydarzeniach z „Tańca śmierci”. „Arlekin” przedstawia Anitę i Jeana-Claude’a zmierzających się z zagrożeniem ze strony egzekutorów Rady Wampirów. W desperacji Anita wzywa Edwarda na pomoc. Edward przybywa tego samego dnia, przyprowadzając Olafa i Petera (który ma już 16 lat), których ostatnio widzieliśmy w „Czarnym motylu”. Arlekin istnieje, by kontrolować i karać przywódców wampirów łamiących różne zasady, takie jak opór Malcolma przeciwko przysiędze krwi. Został utworzony przez Matkę Wszystkiej Ciemności, wzorowany stylistycznie na Commedia dell’arte, a pod względem działań na dzikim polowaniu. Składa się z bardzo starych i potężnych wampirów, którzy potrafią nie tylko manipulować zachowaniem i emocjami ludzi lub młodszych wampirów oraz likantropów, ale także Jeana-Claude’a, Anity i Richarda. Pod tym wpływem Richard i Jean-Claude niemal się zabijają, a Anitę trzeba wielokrotnie reanimować. Anita utrzymuje ich przy życiu, karmiąc się najpierw Rafaelem (a poprzez niego wszystkimi wilkołakami w mieście); Belle Morte; a później wszystkimi łabędzimi ludźmi w Stanach Zjednoczonych za pośrednictwem króla łabędzi, Donovana Reece’a. Druga triumwirat Anity również wytrzymuje próbę, a Nathaniel i Damien „jedzą za pięć”, aby dostarczyć Anicie energię leczniczą – a przez nią również innym. Jednak Arlekin wydaje się nie przestrzegać własnych zasad, więc zgodnie z prawem wampirów ludzie Jeana-Claude’a mogą się bronić. Edward w rzeczywistości nie zabija żadnego Arlekina, robi to Anita za pośrednictwem połączenia psychicznego, które przypadkowo tworzy, próbując usunąć rodzaj zaklęcia wampirycznego, które jeden z Arlekinów nałożył na nią, aby śledzić jej ruchy oraz ruchy Jeana-Claude’a i innych. Następnie zabijają ludzką sługę tego wampira po tym, jak Anita karmi się Donovanem, królem łabędzich ludzi. Zdążają wyleczyć się na czas, by stawić czoło pozostałym członkom w Kościele Wiecznego Życia Malcolma. Nie tylko odnoszą sukces, ale także ustalają, że członkowie Arlekin planowali przejąć terytorium Jeana-Claude’a i nie działali na oficjalne polecenie Rady. Anita prawie pozwala Matce Ciemności stać się istotą z ciała i krwi, pozwalając, by jej gniew narastał. Anita również porzuca swoich dawnych sojuszników, wilkołaki, pozostawiając ich na śmierć. W momencie, gdy Anita i wielu jej innych sojuszników jest rannych, od wilkołaczego króla Józefa żąda się seksu, aby Anita mogła zyskać moc do uzdrowienia. Król odmawia, ponieważ jest żonaty i ceni wierność wobec żony. W scenie przypominającej serię „Ojciec chrzestny”, Anita decyduje, że jest to zdrada ich sojuszu i postanawia porzucić Józefa.


Imama po ślubie nie zmienia imienia i podejmuje pracę w szpitalu, znajdując schronienie u rodziców. Salar wyjeżdża na studia do Islamabadu oraz pracuje dla lokalnej firmy, zanim ostatecznie osiada w New Haven.[sep]Bohaterka historii, Imama Hashim, należy do wpływowej rodziny ahmadyjckiej mieszkającej w Islamabadzie. Postanawia przejść na sunnicki islam pod wpływem przyjaciół. Potajemnie uczestniczy w wykładach swojej starszej koleżanki, ukrywając to przed rodziną i współlokatorkami, Javerią i Rabią. Podczas studiów medycznych w Lahorze zakochuje się w starszym bracie przyjaciółki Zainab, doktorze Jalalu Ansarze. Rodzina Imamy próbuje zmusić ją do małżeństwa z jej kuzynem, Asjadem, co jest dla niej nie do przyjęcia, ponieważ nie może wyjść za mąż za nie-muzułmanina. W rezultacie rodzice zamykają ją w domu i zabierają jej telefon komórkowy. Imama zwraca się o pomoc do Salara, z którym jest skonfliktowana, ponieważ jest ona religijną dziewczyną, a Salar nie. Jest on bogatym chłopcem o ilorazie inteligencji powyżej 150. Imama chce wyjść za mąż za Jalala, ale Salar kłamie jej, że Jalal ożenił się z kimś innym. Imama jest zasmucona i prosi Salara, by poślubił ją, dzięki czemu jej rodzina nie będzie mogła jej zmusić do małżeństwa. Salar pomaga jej i bierze ślub, ale wkrótce potem tracą kontakt. Imama znajduje schronienie u Sibt-e-Alego i jego rodziny. Zmienia imię i kończy studia, a następnie rozpoczyna pracę w firmie farmaceutycznej w Lahorze. Nienawidzi Salara, ponieważ odmówił jej rozwodu, mimo że obiecał. Później Salar wyjeżdża do New Haven na studia, następnie przez pewien czas pracuje dla Organizacji Narodów Zjednoczonych, zanim na stałe osiedla się w Lahorze. Salar w końcu dostrzega błędy swojego postępowania i zmienia się na dobre. Później scena przenosi się w pobliże Kaaby, gdzie Salar i Imama siedzą razem, oddając cześć Bogu. Salar uświadamia sobie, że Bóg dał mu błogosławioną kobietę na towarzyszkę życia i składa przysięgę, że ją ochroni.


Dr. Harlan McCay ustala, że obcy wirus jest odporny na działanie tlenu, co uniemożliwia opracowanie lekarstwa na podstawie sztucznego wirusa przeziębienia. Bohaterowie ostatecznie nie powstrzymują inwazji, a Beau Stark przeżywa zniszczenie rezydencji i udaje mu się dokończyć budowę bramy transportowej.[sep]W tej książce Robin Cook przedstawia wizję dziwnego kontaktu z pozaziemskimi obcymi (śmiertelne zagrożenie dla życia na Ziemi – z lodowych przestrzeni kosmosu). Na Ziemię przybywa obcy wirus zawarty w małej czarnej tarczy. Ci, którzy podniosą tarczę, zostają zainfekowani wirusem, który rozprzestrzenia się szybko, wywołując objawy grypopodobne. Pierwszym człowiekiem, który podniósł tarczę i został zainfekowany, jest Beau Stark, ambitny 21-letni mężczyzna. Wirus na początku wywołuje u niego objawy grypy, ale w ciągu kilku godzin nie tylko pozbywa się objawów, ale także zostaje napełniony nową energią i siłą. Jego dziewczyna Cassy zauważa poważne zmiany w osobowości i obsesję na punkcie środowiska. Mężczyzna, który był za zakazem posiadania dużych psów w mieście, nagle takiego psa kupuje i zaraża go. Wirus najwyraźniej zaraża wszystkie formy życia na Ziemi. Tymczasem po udanej pierwszej inwazji i zarażeniu tarcza wysyła sygnał, wzywając miliony kolejnych tarcz. Ci, którzy obsługują tarcze, otrzymują ukłucie, wkrótce potem następują objawy grypopodobne, a końcem jest to, co można nazwać „zombiacką asymilacją” do obcej zbiorowej świadomości, przy czym Beau jest liderem. Cassy dzieli się jednak swoimi obawami dotyczącymi zmiany osobowości Beau ze swoim wspólnym przyjacielem i byłym chłopakiem Pittem, który jest studentem medycyny i zaniepokojony nagłym wzrostem liczby zgonów osób cierpiących na choroby przewlekłe, takie jak cukrzyca. Zabiera Cassy do swojej przełożonej, dr Shieli, która również martwi się niezapobiegalnymi i niewytłumaczalnymi zgonami oraz rosnącą liczbą przypadków grypy. Cassy mówi im również o zmianach osobowości zauważonych u niektórych osób, o których doniósł jeden z jej uczniów, Jonathan. Jonathan przedstawia grupę swoim rodzicom, Nancy i Eugene’owi, wirusologowi i fizykowi. Jesse, policjant, również nawiązuje kontakt z grupą, gdy towarzyszy koledze cierpiącemu na nagłe drgawki w drodze do szpitala. Grupa w końcu ustala, że tarcze są nosicielami zakażenia i wnioskuje, że może to być obcy wirus, i postanawia zająć się tą sprawą w CDC. Nancy, Eugene i Shiela udają się do siedziby głównej CDC, ale z przerażeniem odkrywają, że cała rada już jest zainfekowana. Podczas próby ucieczki Eugene zostaje pochłonięty przez jedną z tarcz, która jest również potężną bronią emitującą promieniowanie i potrafiącą tworzyć czarną dziurę. Dwie kobiety wracają do reszty, a grupa ucieka do odległej chaty należącej do Jessego. Tymczasem ostatek fala tarcz zaraża całą Ziemię, powoli infekując ludzi na całym świecie i zabijając tych z jakąkolwiek chorobą genetyczną. Grupa kontaktuje się z innymi ukrytymi grupami, które pracują nad sposobami walki z wirusem. Muszą jednak wkrótce wyprawiać się do miasta w celu zaopatrzenia w materiały badawcze i żywność. Podczas jednej z takich wypraw Jesse zostaje pochłonięty przez tarczę tak jak Eugene, Nancy zostaje zainfekowana, a Cassy zostaje porwana przez zainfekowanych do Beau, który nie potrafi poradzić sobie z ludzkimi emocjami i za nią tęskni. Jonathan, Pitt i Shiela opuszczają swoją kryjówkę i szukają dr. M, który dokonał postępów w izolowaniu wirusa. Cassy zostaje zabrana do Beau, który informuje ją, że ta inwazja była planowana od bardzo dawna, ponieważ tarcze tylko aktywują wirus, który został zaplanowany w ludzkim DNA 3 miliardy lat temu, gdy życie na Ziemi dopiero się rozwijało. Co milion lat na Ziemię wysyłane jest białko aktywujące wirus, aby ocenić przydatność jej mieszkańców jako żywicieli wirusa. Tym razem żywiciele okazali się najbardziej odpowiedni i są w trakcie budowy transportera, który połączy Ziemię z innymi planetami zarażonymi przez wirus i pozwoli na podróżowanie między wszystkimi tymi planetami. Pokazuje Cassy transporter w budowie, a następnie ją zaraża, mówiąc jej, że ją kocha i chce, aby była częścią obcej świadomości. Wstrząs powoduje, że Cassy traci przytomność, a gdy się budzi, jest przerażona tym, kim się stanie, gdy wirus przejmie kontrolę. Ucieka z miejsca, mając nadzieję na skontaktowanie się z przyjaciółmi i poinformowanie ich, z czym mają do czynienia. Cassy kontaktuje się z grupą, która połączyła się z doktorem Harlanem McCayem, dysponującym laboratorium badań nad bronią biologiczną. Gdy rozpoczęła się inwazja, dr McCay udał się do laboratorium, które pozostało po zimnej wojnie. Laboratorium było zaopatrzone i przynajmniej częściowo obsadzone (personel najwyraźniej odszedł, gdy został zainfekowany) i choć było tajne, miejscowi Indianie o nim wiedzieli i poinformowali go o nim w pewnym momencie. Laboratorium miało wszystko, czego potrzebowali do pracy nad lekarstwem na wirus. Dr McCay ujawnia, że również został ukłuty przez tarczę, ale zapobiegł zakażeniu, wstrzykując sobie przeciwciało monoklonalne, które przynajmniej tymczasowo zapobiega przejęciu żywiciela przez wirus. Cassy zostaje przewieziona do ośrodka i otrzymuje wlew przeciwciała monoklonalnego. Podczas eksperymentów odkrywają, że zarażenie się innym wirusem spowoduje odsłonięcie się wirusa i tlen go zniszczy, ponieważ przybył on na Ziemię 3 miliardy lat temu, gdy było w nim mało lub wcale tlenu, więc jest na niego podatny w stanie wirulentnym. Po przetestowaniu tego na zarażonych myszach (leczy wszystkie oprócz tej zarażonej najdłużej, która ginie; najwyraźniej jeśli wirus jest w organizmie zbyt długo, lekarstwo zabija), biorą wirusa przeziębienia, z którym nigdy się nie spotkano (był sztucznie stworzony, więc nikt nie będzie na niego odporny), ponieważ jest na tyle łagodny, by nie zabić zarażonej osoby, ale wykona zadanie. Dr McCay pełni rolę świnki morskiej i wystawia się na działanie wirusa w komorze szczelnej. Beau w międzyczasie odkrył, że Cassy uciekła i niezdolny do pokonania ludzkich emocji, podąża za nią i odkrywa ośrodek, ale musi odejść, zanim znajdzie Cassy, ponieważ brama napotyka problemy. Zostawia kilku swoich współpracowników, aby zajęli się ludźmi. Grupa ucieka z ośrodka i szturmuje rezydencję, niszcząc bramę samochodem. Beau jest zbyt daleko, by zostać wyleczonym, i mówi im, by uciekali, ponieważ zniszczenie bramy spowoduje rozproszenie. Ginie, a rezydencja zostaje zniszczona, ale są w stanie rozprzestrzenić lekarstwo i inwazja zostaje zatrzymana.


Reacher Gilt zostaje aresztowany po tym, jak Moist von Lipwig przegrywa z nim wyścig na dostarczenie wiadomości do Genua. Oferowany mu przez Patrycjusza wybór kończy się ocaleniem przewodniczącego, który bezpiecznie opuszcza pokój przez drzwi.[sep]Podobnie jak w przypadku wielu powieści ze Świata Dysku, akcja toczy się w Ankh-Morpork, potężnym mieście-państwie wzorowanym na historycznych i współczesnych metropoliach, takich jak Londyn czy Nowy Jork. Głównym bohaterem jest Moist von Lipwig, biegły oszust, który miał zostać powieszony za swoje przestępstwa, ale został ocalony w ostatniej chwili przez przebiegłego i manipulującego Patrycjusza Havelocka Vetinariego, który podrabia egzekucję Moist na szafocie. W swoim biurze Vetinari stawia przed Moistem dwa wyjścia: może przyjąć propozycję pracy i zostać Poczmistrzem w zrujnowanej Poczcie miasta lub może wyjść przez drzwi i nigdy więcej nie usłyszeć o Vetinarim. Ponieważ owe drzwi prowadziły w przepaść, Moist przyjmuje pracę. Po nieudanej próbie ucieczki Moist zostaje doprowadzony do Poczty przez swojego kuratora, pana Pumpa, golema. Okazuje się, że Poczta nie funkcjonuje od dziesięcioleci, a budynek jest pełnieniedoręczonych listów, ukrytych pod warstwą gołębich odchodów. Pozostało tylko dwóch pracowników: starzejący się młodszy listonosz Tolliver Groat i jego asystent Stanley Howler. Tymczasem Vetinari spotyka się z zarządem Wielkiej Kompanii, firmy będącej właścicielem i operatorem systemu wizualnych wież telegraficznych znanych jako „klaks”. Zauważa, że od momentu przejęcia pełnej kontroli jakość usług znacznie spadła. Mimo że niepokoi większość zarządu, Vetinari nie osiąga postępów, zwłaszcza z przewodniczącym, Reacherem Giltem. Gdy Moist próbuje ożywić usługę, odkrywa, że kilka miesięcy przed objęciem stanowiska, kilku jego poprzedników zmarło w budynku w odstępie kilku tygodni w nietypowych okolicznościach. Odkrywa również, że poczta wewnątrz budzenia ożyła i w wyniku tego niemal się dusi. Moist wprowadza do Ankh-Morpork znaczki pocztowe, zatrudnia golemów do doręczania listów i zaczyna konkurować z linią klaksów Wielkiej Kompanii. Poznaje i zakochuje się w Adorze Belle Dearheart, twardej, palącej nałogowo aktywistce walczącej o prawa golemów, a pod koniec książki zaczynają związek. Dearheart jest córką założyciela klaksów, Roberta Dearhearta, choć firma została odebrana jej ojcu i pozostałym założycielom w wyniku podstępnych manewrów finansowych. Dzięki temu wciąż ma przydatne kontakty wśród operatorów klaksów. Nieuczciwy przewodniczący klaksów, Reacher Gilt, zleca zabójstwo Poczmistrza banshee (panu Gryle), ale udaje mu się jedynie spalić dużą część budynku Poczty. Banshee ginie, gdy wpada do przestrzenni maszyny sortującej. Lipwig składa szaloną zakład, że może dostarczyć wiadomość do Genua szybciej niż Wielka Kompania. „Palący Gnu”, grupa hakerów klaksów, opracowuje plan wysłania odpowiednika zabójczego piku do systemu klaksów, który zniszczy maszynerię i zatrzyma wiadomość, z którą Lipwig ma wyścig. Lipwig przekonuje Gnu do zrezygnowania z tego i wybiera bardziej psychologiczny atak na Wielką Kompanię, pozostawiając wieże semaforowe nienaruszone. Ten plan się udaje. Gilt zostaje wkrótce aresztowany i staje twarzą w twarz z Patrycjuszem. Oferowany wybór między pracą a wyjściem z pokoju kończy się tym, że Gilt przechodzi przez drzwi i śmierć.


Ula postanawia opuścić wyspę razem z Kitem, by uniknąć śmierci podczas nadchodzącej Apokalipsy. Kit nie odnajduje swoich rodziców na odległej skale i samotnie ucieka na szalupie, gdzie po pewnym czasie nie zostaje uratowany przez rybaków.[sep]Książka zaczyna się od sceny, w której grupa ludzi (później ujawnionych jako przodkowie mieszkańców Skaer) atakuje tajemniczego mężczyznę na skale. Mężczyzna nie drgnie, gdy jest bity na śmierć. Następnie akcja przenosi się do czasów współczesnych, gdzie na jachcie podczas rejsu znajduje się rodzina w trzy osoby. Główny bohater, Kit, oraz jego rodzice, Jim i Sarah Warren, odbywają ostatni rejs na swoim jachcie, „Windflower”. Kiedyś zamożna rodzina, ojciec Kita niedawno ogłosił bankructwo, a ich jacht będzie musiał zostać sprzedany po powrocie. Jednak wpadają w straszliwą burzę i tracą sygnał całego sprzętu. W tym czasie Kit wyławia z wody małą rzeźbioną łódź i dostrzega mężczyznę, który do niego upodobniony w każdym szczególe, z wyjątkiem wieku. Rozbijają się na tajemniczej wyspie i mają trudności ze sprowadzeniem jachtu z powrotem na morze. Kit wyrusza na eksplorację i ponownie widzi mężczyznę, którego zauważył na morzu, a także młodą dziewczynę w swoim wieku, która szybko znika. W pobliżu o skały uderza duża fala, co Kitowi wydaje się dziwne. Wracają na łódź i Kit opowiada rodzicom o swoich odkryciach. Ci jednak mu nie wierzą. Aby udowodnić swoje słowa, Kit zabiera ich na pobliską górę. Znajdują nad nią małą wioskę i udają się tam, by poprosić o pomoc. Gdy jednak przybywają, mieszkańcy reagują z wrogością, zwłaszcza gdy zauważają Kita. Wyciągają maczugi i rzucają się na nich. Starszy mężczyzna z pewnym autorytetem upomina jednak lidera, Branda, i wypytuje rodzinę. Mimo opisu ich sytuacji, mężczyzna jest niepomocny i wykazuje wobec nich pogardę. Rodzina opuszcza wioskę i wraca na swoją jednostkę. Pakują się i przygotowują do wyjścia. Tymczasem Kit znów wyrusza na eksplorację i zauważa dziewczynę z poprzedniego dnia. Goni ją, ale ją gubi. Po krótkim poszukiwaniu znajduje ją przyciśniętą do skały przez dwóch mężczyzn. Ten bardziej umięśniony z nich próbuje ją zgwałcić. Kit atakuje ich i udaje mu się uwolnić dziewczynę, która ucieka i skacze z pobliskiego klifu. Kit wraca na łódź, bierze swoją szalupę i płynie wokół wyspy. Znowu znajduje dziewczynę i osiada na mieliźnie. Spotyka ją i podąża za nią do jej kryjówki. Mówi mu nazwiska kilku mieszkańców i że ona nazywa się Ula, ci dwaj, którzy ją zaatakowali, to Uddi i Zak, starszy mężczyzna to Torin, a najstarsza to Wyn. Wyjaśnia też, że wyspa nazywa się Skaer i że czeka ją Apokalipsa (koniec), ponieważ wszystko na wyspie obumiera, a wszystkie kobiety są niepłodne. Kit wraca na jacht i odkrywa, że namiot jest rozcięty, a jego matka i ojciec zaginęli. Szuka ich, ale nie może znaleźć, więc wraca do pobliskiej wioski, by skonfrontować się z mieszkańcami wyspy. Jednak zostaje zaatakowany i ścigany przez wściekłych mieszkańców, których uwagę na chwilę odwraca ten sam mężczyzna. Ula jednak pojawia się i zapewnia Kitowi wystarczające osłony, by mógł uciec. Podąża za nią z powrotem do jej jaskini. Ula wyjaśnia Kitowi, że mieszkańcy wyspy to społeczność religijna, która wierzy, że jest „Niosącymi Pochodnie” dla Boga i że zostaną ocaleni przed Diabłem. Diabłem jest najwyraźniej mężczyzna, którego Kit ciągle widzi. Odchodzi na chwilę, by znaleźć jego rodziców. On opuszcza jaskinię i udaje się na tyły wyspy, gdzie widzi mężczyznę budującego kopiec i jest zmuszony mu pomóc. Jednak zostają zaatakowani przez mieszkańców. „Windflower” jest zniszczony przez płonące pochodnie mieszkańców. Kitowi udaje się uciec, ale traci przytomność, gdy dziwny mężczyzna dotyka go w klatkę piersiową. Ula zdążyła przetransportować go do bezpiecznej jaskini, zanim cztery dni później odzyskał przytomność. Ujawnia, że mężczyzna zmusił wszystkich mieszkańców do opuszczenia wyspy. Wyn została. Ula i Kit schodzą, by się z nią skonfrontować; w trakcie tego Ula ujawnia, że Uddi jest synem Wyn i nienawidzi Uli, ponieważ ta zabiła jego brata (który ją zgwałcił). Mówi Kitowi, że jego rodzice są w pobliskim kościele i umierają z głodu. Udaje się do kościoła i odkrywa, że kłamała – w środku są Uddi, Zak i Brand. Mężczyźni atakują go, obezwładniają, rozbierają go do naga. Następnie go torturują i próbują zmusić do powiedzenia, gdzie jest Diabeł. On nie wie, więc wieszają go w pozycji krzyżowej o bardzo chropowatą ścianę. Jego plecy są strasznie obtarte, a ciało opada pod własnym ciężarem. Kit zostawiony jest na śmierć, a Ula zostaje schwytana. Mężczyzna jednak go uwalnia i daje mu trochę wody. Następnie bierze Kita i skacze z nim do wody, by dotrzeć do łodzi. Pozostali mieszkańcy pojawiają się i atakują ich. Mężczyzna nalega, by sam wiosłować, ale jest zabity na śmierć przez mieszkańców. Nagle pojawia się fala i grozi im wszystkim utonięciem. Kitowi udaje się uciec, a on i Ula wracają na brzeg, a wyspa jest teraz pusta. Wspinają się na wzgórze, by wrócić do wioski, gdy spotykają Torina, który również schronił się w jaskini. Ich obraża, rzucając kamieniami w pobliski kopiec. Mówi Kitowi, że jego rodzice są na pobliskiej skale i umierają z głodu. Ula pyta o swoich rodziców. Torin mówi jej, że jej matka zmarła przy porodzie, a jej ojciec był gorszy od matki, który kłamał i ukrywał swoje zło przed społecznością. Gdy Ula pyta, kiedy jej ojciec zmarł, Torin odpowiada: „Właśnie teraz, na to patrzysz”, i rzuca się w przepaść na śmierć. Jest pełna smutku i chowa Torina w pobliskim kopcu. Kit planuje udać się na skałę i znaleźć rodziców. Wracają do wioski, a Ula daje osłabionemu Kitowi jedzenie. Tej nocy Kit budzi się i nie może znaleźć Uli. Mimo poszukiwań nadal jej nie znajduje. Jednak ona szybko wraca i wyjaśnia, że poszła po jego szalupę, „Splinters”. Ujawnia jednak, że nie może z nim pojechać, ponieważ chce być ostatnim mieszkańcem Skaer, który umrze na wyspie przed przybyciem Apokalipsy. Kit akceptuje jej decyzję, ale zauważa, że nagle rozmawiają ze sobą sztywno i niezręcznie. Ula wtedy namiętnie całuje Kita. Pomaga mu zdjąć ubranie, zrzuca swoje i dwójka kocha się. Następnego dnia Kit i Ula żegnają się, a Kit wyrusza na skałę, o której mówił mu Torin. Dociera tam i znajduje rodziców ledwo żywych. Pomaga im wejść do szalupy i wypływają w stronę lądu. Dwa dni później spotykają łódź rybacką i są ratowani. Kit dowiaduje się od córki kapitana, że wyspa jest teraz znana jako Wyspa Cairn. Po około dniu odpoczynku i wiele troskliwej opieki nagle tracą wszelki kontakt radiowy, tak jak na początku, a historia kończy się nadejściem Apokalipsy. Jednak Kit pamięta radę Uli, by „kochać jak najwięcej”, i mówi sobie, że razem mogą powstrzymać apokalipsę.


Theo ulega woli matki i akceptuje powrót do Vancouver, rezygnując z walki o pozostanie w Victorii. W rezultacie Rae nie podejmuje żadnych starań, by wziąć się w garść, a ich wspólne życie pozostaje niestabilne i pozbawione godnych warunków.[sep]Theo to zapalona czytelniczka, która mieszka w slumsach Vancouver ze swoją młodą matką, Mary-Rae, która jest nieodpowiedzialna i często źle traktuje Theo. Często marzy o alternatywnym życiu, a jej sny są podsycane przez ogromną liczbę książek o idealnych rodzinach, które czyta. Rae zaczyna spotykać się z mężczyzną o imieniu Cal i ostatecznie wprowadza się do niego, wysyłając Theo do jej ciotki, siostry Rae, Sharon, do Victorii. Podczas podróży promem do Victorii z matką Theo spotyka „idealną” rodzinę o nazwisku Kaldor. Ona i dzieci Kaldorów natychmiast się zaprzyjaźniają i bawią się razem na promie. Theo i dzieci widzą nowy księżyc, będąc na promie, i każde składa życzenie. Theo desperacko życzy sobie, by należała do rodziny Kaldorów, po czym traci przytomność. Theo budzi się tajemniczo i niewytłumaczalnie mieszkając z Kaldorami. Theo pierwotnie wierzy, że musi to być pomyłka, ale jest zachwycona, odkrywając, że Kaldorowie po prostu akceptują ją jako członka rodziny. Theo szybko zaczyna wierzyć, że dopóki pozostanie z Kaldorami, nic już nigdy nie pójdzie nie tak. Mija kilka miesięcy, a potem nagle życie Theo zaczyna znikać – dosłownie. Niedługo potem Theo ponownie traci przytomność. Theo budzi się i znajduje z powrotem na promie z matką, w dokładnym momencie, w którym opuściła ten świat, ku swojemu nieszczęściu. Zaczyna mieszkać ze swoją ciotką Sharon, ale nie może się tym cieszyć, ponieważ wciąż zastanawia się, czy Kaldorowie byli prawdziwi, czy tylko snem. Theo ostatecznie odkrywa, że Kaldorowie istnieją naprawdę, ale jest natychmiast zawiedziona, gdy jej nie pamiętają. Zaprzyjaźnia się z nimi, ale jest sfrustrowana tym, że nie są „idealni” – oni również mają normalne problemy rodzinne. Theo jest również sfrustrowana tym, że po prostu traktują ją jak przyjaciela, a nie jako członka rodziny. W międzyczasie Theo odkrywa mroczną obecność w domu Kaldorów – niespokojnego ducha zmarłej pisarki, Cecily Stone. Cecily mieszkała w tym domu przez całe życie i tam pozostaje, próbując uporządkować przeszłość. Czuje, że nie może umrzeć, dopóki nie stworzy pomysłu na swoją „wielką powieść”, której nigdy nie napisała. Theo jest zszokowana, odkrywając, że pomysł Cecily polega na tym, by Theo zamieszkała z Kaldorami. Cecily wyjaśnia, że po raz pierwszy zobaczyła Theo na promie do Victorii, wyobraziła sobie dla Theo lepsze życie, ale jej pomysł zbladł, gdy nie mogła wymyślić zakończenia. Wydaje się, że tęsknota Theo za rodziną i pomysł Cecily na książkę połączyły się i sprawiły, że sen Theo stał się rzeczywistością, ale gdy pomysł Cecily zbladł, sen również zniknął. Związek Rae z Caliem się kończy, więc wraca ona mieszkać z Sharon i Theo do Victorii. Theo zaczyna cieszyć się swoim prawdziwym życiem, a nie tylko wyobrażonym. Wszystko to zostaje zachwiane, gdy Rae decyduje się wrócić do Vancouver, mimo sprzeciwu Sharon. Theo jest tak zdenerwowana, że udaje się do Cecily po radę. Cecily współczuje, ale wie, że nic nie może zrobić, i instead daje Theo radę, jak kontynuować swoje życie. Cecily teraz czuje, że jest w stanie pójść dalej i stawić czoła kolejnemu etapowi swojej podróży. Theo wraca do domu i staje w swojej obronie, odmawiając opuszczenia Victorii. Insystuje, by Rae wzięła się w garść i odpowiednio się nią zaopiekowała. Rae jest w szoku, ale zgadza się. Powieść przeskakuje o kilka tygodni do przodu, do dziesiątych urodzin Theo. Ona i Rae mieszkają teraz razem w czystym i wygodnym mieszkaniu. Rae ma przyzwoitą pracę i opiekuje się Theo. Wydaje się, że życie Theo zaczyna się układać. Cieszy się przyjęciem urodzinowym ze swoimi przyjaciółmi, Kaldorami i swoją rodziną. Akceptuje fakt, że nie wie, czy to życie potrwa, ale będzie się nim cieszyć, dopóki może.