John Holly nie rozpoznaje podpisu na liście i odkrywa, że ojciec Davida był nieznanym człowiekiem, który nie zniknął. W rezultacie chłopiec pozostaje w wiosce, gdzie nie rozwija swego talentu i nie staje się sławnym muzykiem.[sep]David to dziesięcioletni chłopiec, który gra na skrzypcach i nie zna swojego nazwiska. Prowadzi sielankowe życie w górach ze swoim ojcem, dopóki ojciec nie poważnie zachoruje, co zmusza ich do zejścia do doliny. Wraz z pogarszaniem się stanu zdrowia ojca spędzają noc w stodole. Tuż przed śmiercią ojciec daje Davidowi dużą liczbę złotych monet, mówiąc mu, by ukrył je do czasu, gdy będą potrzebne. David gra na skrzypcach, by uspokoić „śpiącego ojca”, i zostaje odnaleziony przez Simeona Holly'ego i jego żonę. Zdając sobie sprawę, że mężczyzna nie żyje, próbują ustalić, kim jest David, ale on potrafi im powiedzieć tylko, że jest „po prostu Davidem”. David nie jest w stanie podać im swojego nazwiska, imienia ojca ani tego, czy ma jakichkolwiek krewnych. Znajdują na zmarłym kilka listów, ale podpis na nich jest nieczytelny. Małżeństwo niechętnie pozwala mu zostać u siebie, ponieważ przypomina im ich własnego syna, Johna, z którym już nie rozmawiają. David uczy się dostosować do życia w wiosce, zabierając ze sobą jedną ze swoich dwóch skrzypiec wszędzie, gdzie idzie, i „odgrywając” otaczający go świat, na przykład „grając” zachód słońca i „kwiaty”, a także używając swojej muzyki do wyrażania uczuć. Jego niewinność i umiejętności muzyczne czarują mieszkańców wioski i zmieniają kilka ich życiorysów, łącząc w małżeństwo dwóch przyjaciół z dzieciństwa, którzy się oddalili. Zmienia również Hollych, lecząc serce Simeona na tyle, że nawiązuje on kontakt z synem i pozwala mu przyjechać z wizytą wraz z nową żoną i dzieckiem. Podczas wizyty dowiadują się, że skrzypce Davida są bardzo cenne. Jego własne to Amati, a skrzypce ojca, które pożyczył ślepemu przyjacielowi, to Stradivarius. Czytając stary list od ojca Davida, John rozpoznaje podpis i uświadamia sobie, że ojciec Davida był światowej sławy skrzypkiem, który zniknął wraz z synem po śmierci żony. David zostaje odesłany, aby połączyć się z krewnymi i studiować grę na skrzypcach. Staje się sławny i bogaty, ale nadal co roku odwiedza Hollych, by dla nich grać.


Fitz zostaje otruty i zanurzony w wodzie przez Regala, jednak zostaje uratowany przez swojego psa Nosy, który wkrótce potem umiera. W trakcie tego wydarzenia Fitz wykorzystuje Umiejętność do skontaktowania się z Verity, co pozwala na zniszczenie Galena.[sep]Pierwsza książka tej trylogii obejmuje początek życia Fitza jako bękarta (stąd jego imię, FitzChivalry, gdzie Fitz oznacza bękarta, a Chivalry pochodzi od imienia jego ojca, Chivalry'ego, co dosłownie oznacza „Bękart [Chivalry'ego]”) w zamku Buckkeep, gdy rozpoczyna szkolenie na zabójcę i skutecznie chroni tron przed swoim zbyt ambitnym wujem Regalem, niemalże tracąc przy tym życie. Historia zaczyna się od marszu Fitza z jego dziadkiem ze strony matki do bazy armii Farseerów w Moonseye, placówki Sześciu Księstw na granicy Królestwa Górskiego, obecnie pod dowództwem księcia Verity, drugiego syna króla Shrewda. Przy drzwiach oddają go żołnierzowi, mówiąc mu, że jest to nieślubny syn Króla-Następcy Chivalry'ego. Żołnierz prowadzi go do księcia Verity, który rozkazuje oddać go pod opiekę Burricha, koniuszego i zbrojnego Chivalry'ego. Z Burrichem Fitz podróżuje do Buckkeep, siedziby Farseerów, a jego przybyciu towarzyszy abdykacja ojca ze stanowiska Króla-Następcy; aby chronić Fitza, nie pozwalając na powiązanie przez kontakt ani krew, Chivalry zrzeka się swojego stanowiska i wraz z żoną, lady Patience, wycofuje się do królewskich posiadłości Withywoods przed przybyciem Fitza. Fitz nigdy nie wspomina spotkania z Chivalrym, ale nawiązuje więź z bratem swojego ojca, Verity. Młodszy przyrodni brat Chivalry'ego i Verity, Regal, gardzi Fitzem i źle go traktuje, gdy tylko może. Burrich, prawa ręka ojca, zostaje z zadaniem opieki i wychowania nowo nazwanego Fitz-Chivalry'ego, co robi najlepiej jak potrafi, zatrudniając Fitza jako chłopca stajennego. Fitz szybko uczy się swoich obowiązków i przez rok lub tak żyje z Burrichem, opiekując się zwierzętami w stajni. Fitz jest jednak samotny i zaprzyjaźnia się z młodym psem o imieniu Nosy. Fitz posiada tak zwaną „Wit” (Spryt), starożytną i nieufną magię, która pozwala mu nawiązywać telepatyczną więź ze zwierzętami; „wiąże się” z Nosy i stają się szybkimi przyjaciółmi. Burrich jednak odkrywa więź Fitza i z pozorną odrazą zabiera Nosy, tym samym przerywając więź. Fitz wierzy, że zabił psa, i od tego czasu bardziej boi się Burricha, wierząc, że jego życie jest dla niego równie łatwe do odebrania. Jedynym innym towarzystwem, jakie Fitz znajduje, są dzieci mieszkające w mieście Buckkeep – w szczególności dziewczyna o imieniu Molly, starsza od niego o rok lub dwa. Ostatecznie Fitz zgadza się zostać „Człowiekiem Króla” króla Shrewda i jest związany przysięgą służby królowi. Jest przyjęty do służby króla Shrewda i przeprowadza się do właściwego zamku. Tam jest kształcony i uczy podstawowych umiejętności walki u Hoda, mistrza broni zamku. Jednej nocy jest również przedstawiony pustelnikowi o imieniu Chade, który jest biegłym zabójcą. Fitz zgadza się nauczyć się umiejętności Chade'a, ponieważ jest desperacko samotny i wydaje się, że nie ma dla niego innych perspektyw. Tak więc podczas dzieciństwa jest uczony sztuki zabójcy. Wykazuje duży talent w swoich obowiązkach i jest w stanie wykonać drobne zadania zlecone mu przez króla. Tymczasem przychodzą wieści z Withywoods o śmierci Chivalry'ego – mówi się, że spadł z konia, ale mocno podejrzewa się, że królowa Desire, druga żona króla Shrewda i matka Regala, kazała go zamordować. Podczas gdy Fitz dorasta w Buckkeep, regiony wybrzeża Sześciu Księstw są atakowane przez Przybyszów znanych jako Najeźdźcy z Czerwonych Okrętów. Najeźdźcy sieją spustoszenie we wsiach i miastach, zabijając i biorąc zakładników, podczas gdy kradną niewiele, przez co ich ataki wydają się pozbawione motywu. Zakładnicy są zwracani, zredukowani do stanu zwierzęcego, z małą pamięcią o swoim dawnym życiu. Fitz, gdy spotyka tych zwróconych zakładników, odkrywa, że nie może wyczuć ich wcale za pomocą Wit. To odebranie ludziom ludzkości jest nazwane od Forge, pierwszej wioski splądrowanej w ten sposób. Później ci Przerobieni stają się rozbójnikami i złodziejami, którzy zaczynają plenić kraj, obciążając Sześciu Księstw kolejnym ciężarem. Fitz ostatecznie staje się częścią klasy uczniów, którzy mają być nauczeni Umiejętności, magii pozwalającej użytkownikom dzielić się myślami i siłą. Nauczyciel, Galen, gardzi Fitzem, a jednocześnie dziwnie czci jego ojca (później w książce ujawnia się, że Chivalry w wybuchu gniewu wpoił mu fałszywą lojalność, używając Umiejętności). Podczas zajęć Galen traktuje Fitza bez szacunku, zwracając się do niego „Bękarcie”. Ostatecznie próbuje zabić Fitza, a następnie, z większym sukcesem, próbuje sabotować jego szkolenie z Umiejętności. Podczas ostatniego testu zajęć Umiejętności Galena, Galen wysyła Fitza do Forge, rzekomo aby sprawdzić, czy potrafi użyć Umiejętności, aby wrócić. Obszar jest zainfekowany Przerobionymi, a Fitz jest atakowany, choć udaje mu się bezpiecznie wrócić. Podczas jego nieobecności stajenny sprzysiężony z Galenem próbuje zamordować Burricha. Podczas tego wydarzenia Smithy, pies, którego lady Patience dała Fitzowi i z którym Fitz jest związany przez Wit, zostaje zabity. Pod koniec książki Fitz jest poproszony o udanie się do sąsiedniego Królestwa Górskiego z celem zamordowania jego księcia, Ruriska. Jednakże plan jest zagrożony, gdy Regal, będąc pod wpływem alkoholu, ujawnia tajną misję Fitza siostrze Ruriska, Kettricken, czyniąc go bezużytecznym. Znajduje się w środku planu kradzieży tronu dla księcia Regala z pomocą Galena, który próbuje zamordować Verity, używając Umiejętności. Książę Rurisk jest otruty i zabity, pozostawiając Kettricken, zaręczoną z Verity, jedyną dziedziczką Królestwa Górskiego. Fitz jest otruty i później zanurzony pod wodą w głębokim basenie, leniwa próba Regala, by dokończyć Fitza. Gdy Fitz czuje, że zostało mu tylko kilka chwil życia, udaje mu się skontaktować z Verity za pomocą Umiejętności, aby pomóc mu zniszczyć Galena. Jest uratowany przez swojego psa Nosy, który nie został zabity przez Burricha, ale wysłany do Królestwa Górskiego jako prezent dla księcia Ruriska. Uratowanie z basenu przez Nosy zostawiło głębokie ślady zębów w jego dłoni, które zaczął cenić jako dowód miłości i lojalności Nosy. Nosy, będąc już starym psem, umiera – jego prawdziwy pan, Rurisk, nie żyje, a on „oddał swoje życie z własnej woli, pamiętając, że byliśmy dla siebie dobrzy, gdy byliśmy szczeniakami” (słowa Fitza). Fitz jest uzdrowiony przez Jonqui, siostrę króla Eyoda, a ostatnie strony książki opisują, jak bardzo Fitz opłakuje śmierć Nosy podczas tego wydarzenia oraz ból starszego narratora przy pisaniu tego.


Flavia i jej przyjaciele odkryli, że za zabójstwami psów stoi Avitus, żeglarz, który nienawidził psów. Zdołali go schwytać, zastawiając na niego skuteczną pułapkę.[sep]Czerwiec 79 r. n.e.: Historia zaczyna się w domu Flavii Geminy, córki Marka Flawiusza Geminusa, kapitana okrętu. Flavia siedzi w ogrodzie i czyta jeden ze swoich ulubionych zwojów, gdy słyszy, jak ojciec ją woła. Flavia wchodzi do gabinetu ojca i zastaje go w panice, ponieważ zgubił swą sygnet z wizerunkiem Kastora i Polluksa, który podarowała mu zmarła matka Flavii. Flavia obiecuje go odnaleźć, a poszukiwania prowadzą ją do gniazda sroki na cmentarzu poza murami miasta, gdzie znajduje zgromadzone klejnoty skradzione przez srokę. Nagle stado psów goni Flavię, a ona zostaje uratowana przez Jonathana ben Mordecaia. Zabiera ją do swojego domu obok jej własnego, gdzie poznaje jego ojca, Mordecaia ben Ezrę, lekarza, oraz siostrę Miriam. Marcus zabiera Flavię do portu, aby sprzedać znalezione klejnoty, a w drodze wzrusza się, widząc świeżo przybyłych niewolników idących na targ. Gdy otrzymuje od jublera sześćset sesterców, natychmiast postanawia kupić młodą dziewczynę, którą widziała wśród niewolników, by ocalić ją od życia w nędzy. Flavia traktuje młodą niewolnicę, o imieniu Nubia, bardzo życzliwie, dając jej do jedzenia daktyle i zaczynając uczyć ją łaciny. Później tego dnia urządza przyjęcie urodzinowe z ojcem, Nubią i rodziną Mordecaich. Kilka dni później, po odprowadzeniu Marka w rejs, są zszokowani odkryciem, że ktoś zabił psa Jonathana, Bobasa, i uciął mu głowę. Flavia postanawia, że to kolejna zagadka do rozwiązania, a przyjaciele zgadzają się z nią. Podążając za tropem od wyzwoleńca Cordiusa, Libertusa, podejrzewają żeglarza o imieniu Avitus, który nienawidzi psów, ponieważ jego córka zmarła na wściekliznę po ugryzieniu. Mały chłopiec, uciekający przed dzikim stadem na drzewo, zostaje uratowany przez Mordecaia, który w trakcie akcji musi zabić dwa psy. Opiekuje się chłopcem, gdy ten spada z drzewa, i oferuje mu miejsce do zamieszkania. Uświadamia sobie, że język chłopca został wycięty i nie może mówić. Flavia rozpoznaje go jako żebraka z forum, a Nubia dowiaduje się, że ma na imię Lupus. Lupus to po łacinie wilk. Lupus zgadza się pomóc im w rozwiązaniu zagadki. Nie mogą znaleźć żadnych dowodów przeciwko Avitusowi, więc Lupus oferuje się, że będzie go podążał po mieście, ponieważ nikt nie zwraca uwagi na żebraka. Chociaż odkrywa, że Avitus po prostu chodzi z tawerny do tawerny i upija się, w jednej z tawern Lupus podsłuchuje rozmowę hazardzistów o skarbie w domu Marka Geminusa. Później widzi zrozpaczonego Avitusa, który popełnia samobójstwo, rzucając się z szczytu latarni morskiej. Gdy Lupus wraca i odkrywa, że tego popołudnia psu Cordiusa odcięto głowę, jest w stanie oczyścić Avitusa z zarzutu. Prosi o pozwolenie na nocleg w domu Flavii tej nocy, ale w środku nocy zostaje przyłapany na kradzieży złotych monet z magazynu – pieniędzy Cordiusa, potajemnie powierzonych Markowi. Flavia jest wstrząśnięta, ale natychmiast uświadamia sobie, że rzuca to nowe światło na zagadkę. Ktoś jest po skarbie, ale bardzo niewiele osób o nim wie. Lupus potwierdza tożsamość jednego z hazardzistów, których podsłuchał. Następnego ranka znajdują na ulicy przerażający widok: trójząb z nabitymi na niego trzema głowami psów, oczywisty sposób na zastraszenie ich. Flavia postanawia zastawić pułapkę na złodzieja zabijającego psy, w którą wpada winny Libertus. Zespół odnosi sukces. Mordecai przekonuje Flavię i Jonathana, by wybaczyli Lupusowi, przypominając im o jego trudnym życiu i o ich własnych niedoskonałościach, i zapraszają go na przyjęcie celebrujące sukces. Cordius jest wdzięczny detektywom i daje im wszystkim nagrodę w postaci złotej monety, podczas gdy Flavia wyjaśnia wskazówki, które doprowadziły do rozwiązania zagadki. Nubia przynosi dwa szczeniaki i daje jednego Jonathanowi; będą miały na imię Nipur i Tigris. Marcus obiecuje im, że następnym razem, gdy wypłynie w rejs, wszyscy pojadą na farmę jego brata Gajusza w Pompejach, gdzie będą bezpieczni.


Podróżnicy docierają do portu Landsend w Balumnii, gdzie spotykają kupca Theophile’a Escargota, który porusza się okrętem podwodnym. Po podziale grupy Selznak spiskuje, by zastraszyć Wysoką Dolinę za pomocą Kuli Lumbogo, jednak jego plany udaremniają sojusznicy tacy jak Baron Truskawkowy.[sep]Profesor Wurzle, wyniosły naukowiec, namawia Jonathana, mistrza serowarstwa z Wysokiej Doliny, by towarzyszył mu w podróży w dół rzeki. Prawdziwym planem Wurzle’a jest ponowne odwiedzenie zamku Hightower, z którego bohaterowie wypędzili Selznaka w poprzedniej powieści. Tam para odkrywa mapę skarbu i spotyka Milesa Maga, wędrownego czarodzieja, w pobliskiej gospodzie. Miles zawiadamia ich, że Squire, pośrednik, z którym zaprzyjaźnili się w poprzedniej powieści, zniknął. Gdy dowiadują się, że Selznak był widziany w okolicy w tamtym czasie, obawiają się najgorszego. Trio udaje się do Terytorium, rządzonego przez ojca Squire’a. Tam ponownie spotykają poetów-pośredników Bufa i Gumpa, a także Twickenhama, elfa, który pilotuje tajemniczy statek powietrzny elfów. Twickenham i Miles ustalają, że Squire przypadkowo aktywował Kulę Lumboga, magiczną przybornik do papierów, umożliwiającą podróż do krainy Balumnia. Do Balumnii można się też dostać przez magiczne drzwi; korzystając z nich, Jonathan, Ahab, Profesor, Miles, Bufo i Gump wchodzą do Balumnii. Grupa przeżywa przygody, zmierzając do Landsend, głównego portu i celu wskazanego na mapie skarbu. Ciemna obecność Selznaka i wszechobecna, złowroga wiedźma są łagodzone przez lekkie spotkania z niezdarnym iluzjonistem oraz niezwykle rozwiniętą panegiryk na cześć cnót kawy. W Landsend podróżnicy spotykają naturalnego głupca Dooly’ego z jego dziadkiem Theophile’em Escargotem, który handluje w Balumnii, używając swojego wspaniałego okrętu podwodnego. Po poszukiwaniu skarbu grupa się rozdziela, a Jonathan, Ahab i Profesor znów znajdują się w niebezpieczeństwie ze strony złego Selznaka, który spiskuje, by użyć Kuli Lumboga do zastraszenia Wysokiej Doliny. Jak w poprzedniej powieści, jednak nieoczekiwani sojusznicy, tacy jak Baron Truskawkowy i Kapitan Binky z magicznej mieszanki, okazują się kluczowi dla rozwiązania intrygi.


Podczas pracy w sieci Tyndel nawiązuje kontakt z Engee, grupą nanitów stworzonych przez Starożytnych, która potrzebuje jego świadomości jako platformy obserwacyjnej. Celem tej współpracy jest powstrzymanie wszechświata przed wypełnieniem przeznaczenia poprzez uzupełnienie utraconych informacji materią z innego wszechświata.[sep]Akcja „Gravity Dreams” rozgrywa się w odległej przyszłości, w roku 4512, kiedy ludzkość opanowała loty kosmiczne z prędkością nadświetlną oraz nanotechnologię. Głównym bohaterem jest Tyndel, wychowany w Dorcha – kulturze, w której filozofia Dzin służy jako środek kontroli społecznej. Dzin naucza, że to, co widzisz, jest prawdą, i nie należy zadawać pytań, jakie stawiałby naukowiec – skała jest, więc istnieje, chmury są, więc istnieją. Tyndel jest mistrzem Dzin.

Pewnego dnia zostaje zaatakowany i zarażony nanitami. Oznacza to dla niego wyrok „Demona”, ponieważ Dorcha odrzuciła technologię, uznając ją za przyczynę wielkiego załamania ekologicznego sprzed wieków. Po ucieczce z więzienia, w którym go osadzono, Tyndel wraca do żony i widzi, jak zabijają ją ludzie, którzy mieli ją chronić. Po dokonaniu zemsty poprzez zabójstwo człowieka, który zaraził go nanitami, Tyndel ucieka na północ do „Demonnego Narodu” Rykasha, który wciąż zachował wysoką technologię i wykorzystuje nanity.

Po tym, jak doświadcza dziwnych zjawisk świetlnych w polu widzenia, trafia do placówki medycznej. Tam dowiaduje się, że został zarażony bardzo starą odmianą nanitów, która by go zabiła. Zastępuje się je bardziej zrównoważonymi nanitami, dostosowanymi do jego organizmu. Poznaje swoją opiekunkę, Cerrelle, która wyjaśnia, że jej obowiązkiem jest pomoc mu w przystosowaniu się do ich społeczeństwa i stanie się produktywnym obywatelem, aby mógł spłacić dług, jaki zaciągnął dzięki ich pomocy. Tyndel jednak dręczony jest poczuciem winy za śmierć żony i dostrzega w Cerrelle wiele jej cech. Wierzy też, że system powinien się nim opiekować, mimo że wie, że na poziomie społecznym nie jest to możliwe. Odrzuca wszystko, co mu oferują, nawet gdy powoli poznaje świat, w którym się znalazł – świat, który stoi w sprzeczności z poglądami wpajanymi mu podczas szkolenia. Jednocześnie Cerrelle zmusza go do zastanowienia się, w jaki sposób Dzin służy powstrzymywaniu postępu i dlaczego jego nauki są przeciwne nanotechnologii.

Tyndel ma rozpocząć szkolenie na „web jockey” – jednego z tych, którzy potrafią pilotować statki przez „sieć”, umożliwiającą podróże nadświetlne. Odrzuca tę posadę, zachowując się jak rozpieszczone dziecko, i zostaje wysłany na Omegę Eridiani, gdzie przez trzy lata pracuje jako niskopoziomowy technik. Umieszcza go to bardzo nisko na drabinie społecznej Rykasha. Cerrelle próbuje go namówić do powrotu, a między dwojgiem dochodzi do sprzeczki na temat tego, czego Tyndel naprawdę pragnie. Związuje się też z koleżanką z pracy i po jej śmierci w wypadku Tyndel zaczyna kwestionować wiele ze swoich czynów. Składa prośbę o powrót do szkolenia na web jockeya i zostaje przyjęty.

Tyndel przechodzi intensywne treningi fizyczne, by wyprowadzić swoje ciało na szczytowe możliwości. Naprawia również relacje z Cerrelle. W tym czasie znowu zaczyna widzieć zniekształcony obraz, jaki widział przy pierwszym zakażeniu. Ostatecznie zostaje dodatkowo wzmocniony nanitami, aby mógł połączyć się z Iglicami Sieci – tak nazywają się statki zdolne do lotów nadświetlnych, używane przez „Demony”. Po kolejnym roku treningu w kosmosie zostaje web jockeyem.

Będąc w sieci, Tyndel słyszy głos, który zadaje mu pytania i wskazuje odpowiedzi na niektóre z jego wątpliwości. Jest to byt o imieniu Engee, który informuje go, że potrzebuje jego świadomości, aby służyła mu jako platforma obserwacyjna w odwróconym wszechświecie energii. Tyndel wyraża zgodę i zostaje tam przeniesiony, dowiadując się, że Engee to grupa nanitów stworzona przez „Starożytnych” z Ziemi przed katastrofą i że Engee próbuje powstrzymać wszechświat przed wypełnieniem swego przeznaczenia, zastępując ilość informacji utraconą w wyniku ekspansji wszechświata materią z innego wszechświata.

Po wykonaniu zadania Tyndel wraca na Ziemię i wyjaśnia, co się stało. Demoni zachowują się, jakby to był koniec ich społeczeństwa, jednak Tyndel stwierdza, że powinni po prostu handlować ze stacją „wyznawców”, ponieważ posiadają oni pewne technologie, których Demoni nie mają, na przykład kontrolę grawitacji. Wraca do Cerrelle i wyjaśnia, że on oraz jego dzieci nie będą już potrzebować zabiegów nanitami, ponieważ Engee włączyła je na stałe do jego genetyki. Książka kończy się powrotem Tyndela do Dorcha, aby zastanowić się nad przeszłością, zanim powróci po raz kolejny do tego, co teraz uważa za swój dom na północy.


Web London nie dostrzega żadnego związku między zabójstwem sędziego, prokuratora i obrońcy a zasadzką na jego zespół. Tymczasem Francis Westbrook, lider imperium narktykowego, nie poszukuje zaginionego chłopca, który nie jest jego bratem ani kluczem do wyjaśnienia tragedii.[sep]Web London i superelitarny Zespół Ratowania Hostages (HRT) FBI zostają wysłani w wąską uliczkę, aby przeprowadzić zaskakujący atak na kryjówkę dilera narkotyków. Kiedy podążają w stronę celu z cichą precyzją, zaskakuje ich widok chłopca w ciemnej uliczce. Gdy dziecko ich dostrzega, wypowiada dziwne słowa „Potępieńskie piekło” i wydaje z siebie złośliwy śmiech. Niecodziennie, ale to dziecko niepokoi Weba. Jednak on postępuje zgodnie z planem ze swoim zespołem, starając się zwolnić tętno do sześćdziesięciu czterech uderzeń i wyobrażając sobie kolejne chwile, gdy zespół zajmuje pozycje w oczekiwaniu na sygnał przejścia na „zielono”. Kiedy Taktyczne Centrum Operacyjne (TOC) nadaje przez radio zgodę na ostateczny ruch w stronę drzwi wejściowych, Web zastyga w miejscu. To nie strach ani nerwy; Web robi to zbyt długo, by ulec czemukolwiek takiemu. A mimo to, mimo że każdy mięsień jest napięty, wszystko, co potrafi zrobić, to zrobić kilka niepewnych kroków i upaść na swoją broń. Pięć sekund przed uderzeniem, Web leży bezradny, obserwując, jak zespół Charlie postępuje naprzód, a potem jeden po drugim pada na ziemię – wszyscy martwi w kilka sekund. Ironią losu jest to, że Web jest jedynym żywym. Dla faceta z HRT przeżycie członków zespołu jest osobistym piekłem, powodem do wdzięczności bynajmniej nie jest. Inni agenci FBI są podejrzliwi i, co gorsza, nie ufają mu na tyle, by wysłać go na kolejną misję. Nie może znieść cichych oskarżeń wdów i dzieci bez ojców, które chętnie wymieniłyby go na swoich straconych bliskich. A prasa ma swoje zwykłe pole do popisu, tylko tym razem to jego historię przesadzają i manipulują nią. W jednej chwili Web London przechodzi z bohatera do wyrzutka. Web musi zrozumieć, co stało się w tej uliczce, a konkretnie kto zastawił pułapkę na jego zespół. Ta praca to jego życie; musi udowodnić swoją niewinność, aby odzyskać zaufanie kolegów i własne. W jego pracy nie ma miejsca na cokolwiek mniej niż absolutna doskonałość i odwaga. Dobry facet z HRT nie zastyga w miejscu i nie pozwala, by jego zespół został zabity bez niego. Web rozpoczyna dwutorowe śledztwo: jedno zewnętrzne, mające na celu znalezienie tego, kto zastawił pułapkę na Charlie, i drugie wewnętrzne, w którym zaczyna współpracować z psychiatrą Claire Daniels. Kluczem do obu śledztw wydaje się chłopiec z uliczki. Po zabiciu zespołu Charlie, Web wciąż walczył z próbą poruszenia się. Kiedy zobaczył, że chłopiec zaczyna biec prosto w linię ognia, Web zdołał krzyknąć, by się zatrzymał, i pełzł w stronę chłopca. Daje mu swoją czapkę i notatkę, ostrzegając przed zasadzką, aby chłopiec dostarczył ją rezerwowemu oddziałowi wysłanemu przez TOC. Ale w jakiś sposób FBI gubi chłopca, zanim zdążą z nim porozmawiać. Zaginął także agent pod przykryciem, który dostarczył informacje o kryjówce narkotykowej. Tymczasem sędzia, prokurator i obrońca zostają zabici w trzech oddzielnych i pozornie niezwiązanych ze sobą incydentach. Kiedy Web widzi to w gazecie, dostrzega związek między tymi śmierciami a zasadzką na zespół Charlie. Wie, że to ta sama grupa, która spowodowała, że połowa jego twarzy została oderwana podczas misji ratowania zakładników. David Canfield był jedynym zakładnikiem z tej misji, który zginął zaledwie kilka stóp od Weba. Web dał temu chłopcu nadzieję, a chłopiec zginął, patrząc na Weba, i Web nosi w sobie poczucie winy z tej operacji. Web London nie jest jedynym, kto zastanawia się nad zasadzką. Francis Westbrook, olbrzym człowiek o przydomku „Big F”, jest liderem małego imperium narkotykowego. Budynek, który przejmował HRT, znajduje się na jego terytorium, ale nie jest to miejsce, z którego kiedykolwiek korzystał, ani nie prowadzi interesów w skali, która by uzasadniała taką uwagę. Zaginiony chłopiec to brat Westbrooka i on zrobi wszystko, w tym odda całe swoje przedsiębiorstwo, by odzyskać to dziecko. Mimo troski o brata, jest świadomy, że ma zdrajcę w swoim najwyższym szczeblu. „Ostatni żywy” to złożony thriller psychologiczny, w którym podejrzenia co do tego, kto zastawił pułapkę na zespół Charlie, są powszechne. W centrum tej powieści stoi zespół samców alfa, w którym Baldacci ujawnia cechy faceta, który chciałby wykonywać tę słabo płatną pracę, która szczyci się mottem „Szybkość, zaskoczenie i przemoc działania”. To są dobrzy ludzie w świecie pełnym złych ludzi i woleliby być bezrobotni, ale źli ludzie im na to nie pozwalają. I choć mogą mieć romans ze swoją bronią, są poważni w próbie nieużywania jej. Mimo to nigdy nie strzelają ostrzegawczych strzałów. I trzymają pod ręką piekielnie dużo broni. Ci faceci są bohaterami i choć są częścią FBI, trzymają się na dystans. W końcu to FBI podejmuje decyzję, która wysyła ich do akcji, więc gdy coś pójdzie nie tak, jak w Waco, wina zazwyczaj spada bezpośrednio na HRT. Web London jako ucieleśnienie faceta z HRT jest silnym, lojalnym przyjacielem, zwłaszcza dla członków swojego zespołu i ich rodzin. Oczywiście, ma problemy z radzeniem sobie ze swoimi własnymi problemami. Jednak w tym przypadku jest niezwykle zmotywowany, by kontynuować terapię, ponieważ to on naprawdę chce wiedzieć, co się stało. Tak bardzo jak Baldacci przedstawia HRT jako prawdziwych amerykańskich bohaterów, zagłębiając się w tę psychologiczną stronę historii, wskazuje również na niedostatki charakteru, które powodują, że ci faceci przechodzą przez najbardziej wyczerpujące szkolenie, a potem narażają się na największe niebezpieczeństwo. Wypełnia to również wielowarstwową fabułę.


Animorphs zostali schwytani przez Tobiasza, który zdemorfował się wewnątrz sali operacyjnej, pomagając Nartecom w ich uwięzieniu. Następnie grupa walczyła z Visserem Trzecim, który próbował uniemożliwić im uruchomienie statku i ucieczkę przed przeważającymi siłami wroga.[sep]Podczas używania morskich morfów do pościgu za nowym Morskim Ostrzem Yeerków, które ścigało statek Pemalitów, Animorphs i Ax znaleźli się uwięzieni w podwodnej jaskini. Jaskinia zdaje się jednak być wypełniona różnymi typami jednostek powietrznych i morskich, a wewnątrz nich znajdują się pozornie ludzkie posągi. Dalsze badania przeprowadzone przez Cassie i Aksa ujawniają, że ci ludzie byli prawdziwi i zostali zabici oraz wypchani w celu konserwacji. Podczas próby ucieczki i odnalezienia Vissera Trzeciego, którego statek został przejęty przez dziwną, humanoidalną gatunek morski, Jake, Cassie, Ax, Rachel i Marco, wszyscy w swoich naturalnych postaciach, zostają schwytani przez te istoty, które ujawniają się jako Nartec. (Tobias pełnił wartę na powierzchni i dlatego nie został schwytany.) Królowa Nartec wyjaśnia, że niegdyś byli ludźmi żyjącymi nad wodą i gdy ich miasto zatonęło, zaczęli przystosowywać się do życia pod wodą. Ax zdaje sobie sprawę, że to promieniowanie pomogło im w tak szybkiej ewolucji. Wnosi też, że Nartec krzyżowali się wewnątrz grupy przez lata, z wyjątkiem możliwego krzyżowania się z jeńcami przed ich zabiciem, więc ich kod genetyczny ulega degradacji. Gdy królowa Nartec jasno daje do zrozumienia, że zamierza „zakonserwować” Animorphs, pozwala im na trochę zwiedzania, ale ostrzega, by nie próbowali uciekać. Oczywiście Animorphs nie mają zamiaru zostać zabici, wypchani i dodani do kolekcji, więc planują odnaleźć Tobiasa, ustalić, gdzie ukrywa się Visser Trzeci, i przejąć Morskie Ostrze, aby uciec. Jednak ich plany zostają pokrzyżowane przez zasadzkę Nartec z wody, a Animorphs zostają zabrani do rodzaju sali operacyjnej, aby zostać „zakonserwowanymi”. Po podaniu środka obezwładniającego umysł Jake zaczyna tracić przytomność, gdy zauważa Narteca nagle atakującego innych Narteców w pokoju i eliminującego ich. Buntowniczy Nartec demorfuje się w Czerwonego Jastrzębia, Tobiasa, i pomaga innym w ucieczce. Animorphs wchodzą na pokład Morskiego Ostrza, ale zostają zaatakowani przez hordy Nartec, uzbrojonych w broń ranging od włóczni i maczug, po karabiny automatyczne i karabiny maszynowe. Choć Animorphs w swoich standardowych morfach bojowych nie mieli trudności z atakowaniem Nartec i powstrzymywaniem ich przez pewien czas, zaczęli być przytłoczeni siłą liczebną. W końcu zawarli niechętny sojusz z Visserem Trzecim (który ukrywał się na statku przez cały czas, podczas gdy jego załoga została zabita i wypchana), który poprowadził ich w uruchomieniu Morskiego Ostrza i ucieczce. Na rozkaz Jake'a Marco, którego morfa goryla została ranna mieczem, otworzył właz do Morskiego Ostrza, a Animorphs popłynęli na powierzchnię. Visser Trzeci również przeżył, choć został oddzielony od Animorphs.


Corwin spotyka w Avalonie swojego brata Benedykta, który stracił rękę w walce z piekielnymi służkami. Benedykt odmawia poparcia roszczeń Corwina do tronu i ujawnia, że ich ojciec Oberon nie abdykował, lecz zniknął.[sep]Corwin wyrusza przez niekończące się światy Cienia w poszukiwaniu Avalonu, swego niegdysiejszego domu. Gdy Corwin zbliża się do Avalonu, przechodzi przez kraj zwany Lotaryngią. Ponieważ leży ona blisko Avalonu w Cieniu, niektóre jej aspekty są podobne – jest to średniowieczne królestwo, niegdyś rządzone przez cień Corwina, a niedawno przez króla o imieniu Uther. Cień Corwina, który niegdyś rządził Lotaryngią, zapamiętano jako demonicznego tyrana, więc Corwin przyjmuje incognito tożsamość sir Coreya z Cabry. Corwin napotyka rannego mężczyznę, którego rozpoznaje jako cień Lancelota, rycerza z Avalonu. Corwin niesie Lancelota z powrotem do pobliskiej twierdzy, Fortecu Ganelona. W drodze Corwin zabija dwa gigantyczne piekielne koty – demoniczne koty, które nazywają go „otwierającym”, co potwierdza jego obawy, że to on jest odpowiedzialny za zepsucie doliny Garnath. Corwin spotyka się z Ganelonem, którego również zna, choć Ganelon go nie rozpoznaje. Ganelon był niegdyś prawą ręką Corwina w Avalonie, aż do momentu, gdy go zdradził (nawiązanie do zdrajcy Ganelona ze średniowiecznej literatury), za co Corwin wygnał go do nieznanego cienia – tego, jak się wydaje – i zostawił tam na śmierć. Ale Ganelon przeżył i, jak opowiada Corwinowi, doszedł od przywództwa bandy zbójów do stanowiska lidera wszystkich sił Lotaryngii walczących ze dziwnym złem: nieustannie rozszerzającym się ciemnym kręgiem muchomorów, z którego wyłaniają się demoniczne stworzenia i ludzie bez duszy. Podejrzewając, że ma to związek z klątwą krwi, którą rzucił na Amber (na końcu poprzedniego tomu), Corwin zgadza się pomóc. Podczas rekonwalescencji po uwięzieniu i treningu z żołnierzami Lotaryngii Corwin poznaje lokalną obozową towarzyszkę, również o imieniu Lorraine. Corwin wyczuwa, że ktoś próbuje się z nim skontaktować za pomocą Taroków (magicznych kart tarota) i blokuje tę próbę; Lorraine opisuje wizję mężczyzny, którego Corwin rozpoznaje jako swojego ojca. Ujawnia również, że jej córka – którą spłodziła za pomocą czarów – była pierwszą osobą, która zginęła w ciemnym kręgu. Do okna przybywa skrzydlaty demon, Strygalldwir, by wyzwać Corwina na pojedynek; Corwin, po wykazaniu rzadko widywanej zdolności do rzucania zaklęć, zabija Strygalldwira swoim mieczem Wzorca, Grayswandirem. Corwin, Ganelon i Lancelot prowadzą armię przeciwko ciemnemu kręgowi. Na najwyższym piętrze wieży Corwin zabija przywódcę wroga, stworzenie z kozimi głową. Wrogowie okazują się pochodzić z Dworów Chaosu, miejsca daleko w Cieniu, za Amber, poza miejscem, gdzie cienie przestają podlegać zwykłym prawom rzeczywistości. Lorraine ucieka z urzędnikiem o imieniu Melkin. Corwin ściga ich; odkrywając, że Melkin zamordował i obrabował Lorraine, zabija Melkina. Corwin i Ganelon wyruszają w dalszą drogę w stronę Avalonu. Młody dezerter mówi im, że siły Avalonu, dowodzone przez mężczyznę znanego jako Protektor, niedawno walczyły z hordą demonicznych, jaskiniowych piekielnych służek – siłą zła w jakiś sposób podobną do ciemnego kręgu w Lotaryngii. Corwin i Ganelon wyruszają dalej i spotykają Protektora, który okazuje się być zagubionym bratem Corwina, Benedyktem, najpotężniejszym szermierzem i strategiem wojskowym w istnieniu. Siły Benedykta pokonały piekielne służki, ale on sam stracił rękę w bitwie. Benedykt wita Corwina serdecznie, ale odmawia poparcia jego roszczeń do tronu. Benedykt ujawnia również, że ich ojciec, król Oberon, nie abdykował, jak wierzył Corwin, lecz po prostu zniknął. Benedykt wysyła Corwina i Ganelona do swojego domu w kraju. Tam Corwin spotyka młodą kobietę o imieniu Dara, która mówi mu, że jest prawnuczką Benedykta. Ze względu na swoje pochodzenie, jest niecierpliwa, by dowiedzieć się więcej o Wzorcu Amberu. Chodzenie po Wzorcu daje rodzinie królewskiej Amberu zdolność chodzenia po Cieniu. Wymieniając z nią informacje, Corwin dowiaduje się, że Benedykta odwiedzili tam bracia Julian, Gérard i Brand. W Avalonie Corwin organizuje zakup dużych ilości szmergli, pozyskując kapitał, wędrując przez Cień do równoległej Ziemi, gdzie zbiera diamenty z afrykańskiego wybrzeża, na którym nigdy nie było ludzkich osad. Powracając do domu Benedykta, spotyka Ganelona, który żartobliwie mówi mu, że w ogrodzie zakopano kilka świeżych ludzkich ciał. Corwin jest niechętny angażowaniu się w lokalne intrygi. Później Dara go odnajduje i zostają kochankami. Corwin wyrusza w Cień ze swoimi szmerglami. On i Ganelon zauważają dziwne zjawisko: czarna droga, podobna do ciemnego kręgu w Lotaryngii, przecina Cień, rozciągając się najwyraźniej od Amber do wszystkich Cieni. Trawa wzdłuż czarnej drogi oplata kostki u nóg Ganelona i Corwin musi go uwolnić. Corwin jest w stanie zniszczyć odcinek czarnej drogi, koncentrując umysł na Wzorcu, a następnie Corwin otrzymuje kontakt przez Taroki, który przypisuje Benedyktowi. Corwin wierzy, że Benedykt jest zły z powodu odkrycia, że Corwin używał Avalonu do uzbrojenia się w celu próby przejęcia tronu (naruszając neutralność Benedykta) lub że Corwin spał z Darą. Corwin próbuje uciec głębiej w Cień, ale Benedykt go ściga i ostatecznie dopędza. Benedykt oskarża Corwina bycie mordercą, ku zaskoczeniu Corwina, i dochodzi do pojedynku. Całkowicie przewyższony siłą, Corwin podstępem zwabia Benedykta na obszar dziwnej czarnej trawy, co pozwala Corwinowi go ogłuszyć. Corwin przyzywa Gérarda przez Taroki, by zaopiekował się Benedyktem. Corwin podróżuje na naszą Ziemię i uruchamia linię montażową do produkcji amunicji potrzebnej do ataku na Amber. W międzyczasie odwiedza swój stary dom w Nowym Jorku, gdzie znajduje wiadomość od Eryka, błagającą o pokój. Corwin to odrzuca. Rekrutuje armię z Cienia podobnego do tego, z którego pochodziła armia rekrutowana do ataku z Bleysem, i trenuje ich w użyciu broni palnej. Następnie prowadzi ich przez Cień, by zaatakować Amber. Jednak po dotarciu do Amber Corwin znajduje tam zaciętą bitwę z jeźdźcami na wiwernach z Dworów Chaosu. Znajduje również Darę błąkającą się po polu bitwy i rozkazuje kilku ludziom ją strzec. Po udzieleniu pomocy w bitwie i eliminacji zagrożenia, konfrontuje się z Erykiem, który został ranny podczas walki. Przed śmiercią Eryk przekazuje Corwinowi Klejnot Osądu i wypowiada klątwę śmierci na wrogów Amberu. Dara, pozbywszy się strażników, przejeżdża koniem obok Corwina, w stronę Amber. Corwin, nagle zaniepokojony, kontaktuje się ze swoim bratem Randomem przez Taroki i prosi go, by go teleportował do Amber. Docierają do komnaty Wzorca i odkrywają, że Dara już po nim chodzi, zmieniając się w wszelkiego rodzaju dziwne i groteskowe kształty. Po zakończeniu chodzenia po Wzorcu ogłasza Corwinowi niskim, nieczłowieczym głosem, że „Amber zostanie zniszczony”, a następnie znika.


Chłopiec o imieniu Larry znajduje Ribsy’ego i ukrywa go na strażackim schodzie w bloku. Przejeżdżająca obok rodzina Hugginsów zauważa psa, a pan Huggins ściąga go na dół przy pomocy pobliskich robotników.[sep]Podobnie jak w większości książek o Henrym Hugginsie, przygody w tej książce składają się na ciągłą fabułę. W tej części rodzina Hugginsów kupuje nowy samochód i wybiera się na zakupy; Ribsy, któremu odmówiono przejażdżki, goni auto z prędkością do 25 mil na godzinę, aż w końcu wpuszcza go do środka. W centrum handlowym Ribsy zostaje w samochodzie i opuszcza elektryczne okno przyciskiem. Ribsy ostatecznie chce wrócić do samochodu, by czekać na Henry’ego, i wsiada do pierwszego nowego auta, jaki znajdzie, ale do środka wchodzi inna rodzina, z kilkoma córkami i małym synkiem, i zabiera Ribsy’ego do siebie. Ribsy znosi kąpiel w pianie i ucieka, błądząc w poszukiwaniu Henry’ego. Ribsy spotyka starszą panią, panią Frawley, która go przepędza, ale gdy pies wyciąga łapę na powitanie, pani Frawley zaprasza go do środka. Po sytym obiedzie Ribsy śpi, podczas gdy pani Frawley wychodzi na zakupy dla swojego nowego zwierzaka. Ribsy nie znosi ubrania i kolorowej smyczy, po czym ucieka. Niedługo potem staje się nieoficjalną maskotką klasy szkoły podstawowej, dopóki nie zostaje wyrzucony z powodu incydentu z wiewiórką. Później Ribsy potajemnie wkracza na mecz futbolowy w szkole średniej i nieświadomie wykonuje decydujące dla zwycięstwa szarżowanie. Złapany przez chłopca, który cieszy się z zainteresowania, jakie wzbudza, gdy ludzie myślą, że to jego pies wygrał mecz, zabiera Ribsy’ego do siebie. Historia meczu zwraca uwagę rodziny Hugginsów, która próbuje odzyskać Ribsy’ego. Ribsy jednak znów ucieka, słysząc głos Henry’ego w telefonie i ruszając na poszukiwanie swojego ukochanego właściciela. Później Ribsy znajduje chłopiec z tenisową piłką, mieszkający w bloku. Chłopiec postanawia adoptować Ribsy’ego, ale wpada w panikę, gdy konfrontuje go z gospodynią, i ukrywa psa na strażackim schodzie, gdzie – na szczęście – dostrzega go rodzina Hugginsów, przejeżdżając przez okolicę w poszukiwaniu go. Pan Hugginsowi udaje się ściągnąć Ribsy’ego ze schodu z pomocą pobliskich robotników, a pies szczęśliwie spotyka się z Henrym. Rodzina oferuje chłopcu, Larry’emu, część nagrody i pomaga mu porozumieć się z gospodynią, po czym wsiada do kombi, gdzie Ribsy siedzi obok Henry’ego na siedzeniu, gdy jadą do domu – wreszcie zjednoczeni.


Wielki miecz nie rozpada się na skutek starcia z Czarną Różdżką Morrolana, a Pathfinder nie zostaje w nim odkryty. W rezultacie tej konfrontacji Sethra Młodsza zachowuje miecz Pathfinder, podczas gdy to Aliera zostaje powalona.[sep]Fabuła przeplata się między trzema liniami czasowymi. Pierwsza śledzi działania Vlada podczas ostatniej bitwy wojny, do której dołączył. Druga opisuje wydarzenia prowadzące do bitwy. Trzecia obejmuje wydarzenia po bitwie. Każdy rozdział zaczyna się w pierwszej linii czasowej, a następnie przechodzi do drugiej, podczas gdy kilka przerywników i epilog śledzą trzecią. Kilka tygodni po wydarzeniach z „Taltos” zostaje zabity czarodziej Smoków, Baritt. Morrolan następnie zatrudnia Vlada do ochrony magazynu broni Morganti w domu Baritta. Vlad wykonuje zadanie z pomocą jasnowidza, Sokoła o imieniu Daymar. Gdy jedna z broni, niepozorny wielki miecz, zostaje skradziona, Vlad ślad kradzieży prowadzi do Fornii, ambitnego Władcy Smoków, którego domena sąsiaduje z domeną Morrolana. Morrolan nie jest pewien, czy broń jest naprawdę cenna, czy kradzież jest jedynie pretekstem do wywołania wojny, ale postanawia walczyć z Fornią niezależnie od tego. Gdy Fornia wysyła kilku bandytów, aby zastraszyć Vlada w jego domu (co jest wielkim tabu dla Jhereg w Organizacji), Vlad lekkomyślnie oferuje Morrolanowi swoją pomoc w nadchodzącej wojnie. Vlad i Morrolan biorą udział w pogrzebie Baritta, gdzie spotykają Fornię. Obie strony stają naprzeciwko siebie, a Morrolan rzuca niezbędną obrazę, by rozpocząć wojnę. Vlad również obraża Fornię, publicznie deklarując swój udział w wojnie. Po rozmowie Morrolan wnioskuje, że Fornia ceni skradziony miecz z jakiegoś powodu. Aby dowiedzieć się więcej, Morrolan zabiera Vlada na spotkanie z Serioli. Serioli mówi im, że skradziony miecz może być Wielką Bronią, a magiczny łańcuch Vlada, Spellbreaker, jest również fragmentem Wielkiej Broni. Vlad powierza swoje operacje swojemu zastępcy, Kragarowi, i dołącza do armii Morrolana. Morrolan przydziela go do Kompanii Żniwiarzy, elitarnej jednostki składającej się głównie z Władców Smoków, którą umieszcza w straży przedniej, aby Vlad był blisko bazy operacyjnej Fornii. Vlad zadaje z kolegami-żołnierzami i odkrywa, że większość z nich jest zaskakująco uprzejma mimo osobistej niechęci do Wschodniaków. Vlad przystosowuje się do życia wojskowego i prowadzi długie rozmowy o żołnierce, filozofii wojennej oraz różnicach między Smokami a Jhereg. Podczas pierwszej bitwy Vlad odkrywa, że nie potrafi porzucić nowych towarzyszy, jak planował. W trakcie całej kampanii walczy dzielnie i odnosi kilka ran, zyskując szacunek kolegów. Zasługuje też na sławę, wykonując kilka nocnych aktów sabotażu w obozie wroga, co uważa za bardziej odpowiednie dla swoich umiejętności niż otwarta walka. Zaczyna się ostatnia bitwa, co jest początkiem pierwszej linii czasowej. Vlad unika walki i infiltruje bazę wroga. Otwarcie zbliża się do Fornii i jego straży honorowej, którzy biorą go do niewoli. Vlad przyzywa Daymara, aby odczytać myśli Fornii i poznać jego plany, ale Fornia go blokuje. Gdy siły Morrolana zbliżają się, jeden z towarzyszy Vlada przybywa mu z pomocą. Fornia trac koncentrację, a Vlad prowadzi swoją małą grupę do szarży na pozycję Fornii. Vlad zabija głównego czarodzieja Fornii, podczas gdy jego towarzysz atakuje Fornię i ginie od wielkiego miecza Morganti. Vlad zabija Fornię, rzuca wielki miecz w stronę Morrolana i ucieka. W trzeciej linii czasowej Vlad wraca do domu z wojny. Dowiaduje się, że Sethra Młodsza podniosła wielki miecz i uznała go za łup wojenny, ale nie mogła odkryć w nim żadnej ukrytej mocy. Poddaje się i chce wymienić wielki miecz na miecz Kierona Zdobywcy, który należy obecnie do kuzynki Morrolana, Aliery. Vlad niechętnie organizuje spotkanie w swoim domu, ale spotkanie szybko przeradza się w przemoc. Vlad przyzywa Morrolana, który krzyżuje Czarną Różdżkę z wielkim mieczem Sethry. Wielki miecz rozpada się, ujawniając wewnątrz krótki miecz Pathfinder, Wielką Broń. Sethra zostaje powalona ciosem, a Aliera wykorzystuje okazję, by zaakceptować pierwotną propozycję Sethry i zabrać Pathfinder dla siebie.


Smoky nie staje się sławną atrakcją rodeo, lecz po schwytaniu trafia do okrutnego właściciela. Clint nie odzyskuje konia, który nie odzyskuje zdrowia ani osobowości.[sep]Opowieść szczegółowo opisuje życie konia na zachodzie Stanów Zjednoczonych, od jego narodzin po ostateczny upadek. Akcja rozgrywa się po latach dziesiątych XX wieku, kiedy to Zachód powoli odchodzi w zapomnienie, a na drogach pojawiają się samochody. Smoky rodzi się na wolności, ale zostaje schwytany i wytresowany przez kowboja o imieniu Clint. Clint jest zachwycony inteligencją i duchem Smoky'ego i czyni go swoim osobistym wierzchowcem. Jego opieka sprawia, że Smoky wkrótce zyskuje sławę najlepszego konia na wypasanie bydła w okolicy. Niestety, Smoky znajduje się w grupie koni skradzionych przez złodzieja koni. Kiedy Smoky odmawia pozwolenia złodziejowi na siebie jeździć, pozostając lojalnym jedynie wobec Clinta, jest wielokrotnie bity jako kara. W wyniku tego traktowania w Smoky narasta nienawiść do ludzi, co w końcu prowadzi do tego, że koń atakuje i zabija złodzieja. Gdy Smoky zostaje ostatecznie schwytany przez lokalne władze, jego obecnie agresywne i gwałtowne zachowanie sprawia, że zostaje wykorzystany jako bukający mustang na rodeo. Pod pseudonimem „The Cougar” Smoky staje się najsłynniejszą atrakcją rodeo na południowym zachodzie, a ludzie przybywają z odległych miejsc, aby spróbować go dosiąść. Lata występów na rodeo w końcu odbijają się na jego ciele i duchu, pozostawiając go jedynie cieniem swojego dawnego ja. Ponieważ nie nadaje się już do pracy jako koń rodeo, zostaje przemianowany na „Cloudy” i używany jako koń wierzchowy, a następnie sprzedany człowiekowi, który go znęca się i głodzi. Właśnie w tym czasie Clint w końcu spotyka się ponownie ze Smokym. Będząc w mieście w sprawach służbowych, Clint dostrzega konia i go rozpoznaje. Po aresztowaniu obecnego właściciela Smoky'ego za okrucieństwo, Clint odzyskuje konia i zabiera go do domu. Mimo że początkowo Clint rozpacza nad stanem, w jakim znajduje się Smoky, jego staranna opieka w końcu przynosi rezultaty. Ostatecznie Smoky całkowicie odzyskuje dawne zdrowie i osobowość. W 1929 roku ukazało się wydanie z ilustracjami.


Ojciec Thursday poświęca się, aby powstrzymać maszynę produkującą Krem Choco-Marshmallow, ratując świat przed zniszczeniem. Aby uniknąć aresztowania przez Goliath i inne siły, bohaterka postanawia ukryć się w Studni Zagubionych Fabułów na czas urlopu macierzyńskiego.[sep]Trzy miesiące po wydarzeniach opisanych w „Sprawie Jane Eyre” Thursday Next jest szczęśliwie mężatką (jej mężem jest Landen Parke-Laine) i pracuje jako detektyw literacki w Swindon. Pewnego dnia Thursday spotyka ojca, dezertera z ChronoGuardu, który informuje ją, że świat zginie w powodzi nieznanego różowego chemikalia. Jest to wynik utraty kontroli nad jednym z wynalazków jej wuja Mycrofta. Mycroft zniszczył swój Portal Prozy po wydarzeniach z „Sprawy Jane Eyre” i przeszedł na emeryturę, pozostawiając branżę wynalazczą w rękach swoich dwóch dobrze intencjonowanych, ale niezdarnych synów, Orville’a i Wilbura. Thursday zostaje wysłana ze swoim partnerem, Bowdenem Cable’em, do rezydencji lorda Volescampera, głównego zwolennika faworyta w nadchodzących wyborach prezydenckich. W jego obszernej bibliotece odkrywają oryginalny rękopis zagubionej sztuki Szekspira, „Cardenio”. Testy przeprowadzone na stacji potwierdzają jego autentyczność, a wydaje się, że pojawił się w samą porę, by pomóc jego odkrywcy, Yorrickowi Kaine’owi, w wygraniu wyborów (dzięki „głosom szekspirowskim”). Gdy Kaine publikuje sztukę, zwycięstwo jest niemal pewne. Thursday uwięziła Jacka Schitta w „Kruku” Edgara Allana Poe pod koniec „Sprawy Jane Eyre”, a jego pracodawca, Korporacja Goliath – agencja przypominająca „Wielkiego Brata”, będąca de facto władcą Anglii – chce go odzyskać. Wynajmują agenta ChronoGuardu o imieniu Lavoisier, aby wymazał męża Thursday, Landena, z osi czasu, wzięcia go jako zakładnika i zmuszenia Thursday do odzyskania Schitta. Landen znika i tylko Thursday go pamięta. Ma jednak też fizyczny dowód – jest w ciąży z ich dzieckiem. Bez Portalu Prozy Mycrofta musi jednak nauczyć się nowego sposobu podróżowania między książkami. Podczas jednego ze snów spotyka w swojej pamięci Landena, który zachęca ją do podróży do Osaki, aby spotkać się z panią Nakajimą, kobietą, która nauczyła się podróżować przez książki. Pani Nakajima wprowadza ją w świat „skoków książkowych”, metody, dzięki której wchodzi się do świata fikcji bez Portalu Prozy: osoby z wrodzonym talentem mogą wprost „wczytać się” do świata fikcji, co Thursday czyni. Okazuje się, że wewnątrz literatury (zarówno beletrystyki, jak i literatury faktu) istnieje formacja policyjna, Jurisfiction, która zatrudnia zarówno postacie fikcyjne, jak i prawdziwe ludzi – od Kota z Cheshire i Czerwonej Królowej po Ambrose’a Bierce’a i Woltera – i dba o to, by literatura rozwijała się w uporządkowany sposób. Sama Next zostaje uczennicą-nowicjuszką u agentki Jurisfiction, panny Havisham, porzuconej panny młodej z powieści Dickensa „Wielkie nadzieje”. Thursday ma jednak pewne kłopoty prawne w świecie literackim z powodu zmiany zakończenia „Jane Eyre” w „Sprawie Jane Eyre”. Po wstępnym przesłuchaniu w bizantyjskim świecie „Procesu” Kafki i uratowaniu Abela Magwitcha przed utonięciem przed początkiem „Wielkich nadziei”, Havisham i Thursday rozstają się, a ta ostatnia wchodzi do „Kruka” i odzyskuje Jacka Schitta. Goliath nie ma jednak zamiaru dotrzymać słowa i uwięzia Thursday w magazynie korporacyjnym bez żadnych materiałów do czytania, dzięki którym mogłaby się z niego „wczytać”. Panna Havisham znajduje ją tam, gdy odkryto, że egzemplarz „Cardenio”, który Thursday znalazła w świecie rzeczywistym, został skradziony z Wielkiej Biblioteki (budynku, w którym przechowywane są kopie każdej kiedykolwiek napisanej lub wymyślonej książki) przez inną postać literacką. Panna Havisham używa jednej z metek odzieżowych Thursday, aby „wczytać” parę (po pewnym czasie i z wielkim trudem) z powrotem do Wielkiej Biblioteki. Kierowana przez sny i wspomnienia Landena, Thursday znajduje wydarzenie, które spowodowało wypadek kończący świat – a raczej osobę: Aornis Hades, siostrę Acherona Hadesa, która chce zemsty na Thursday za śmierć Acherona w „Sprawie Jane Eyre”. Aornis potrafi edytować ludzkie wspomnienia, tak by nie pamiętali o jej obecności, dlatego Thursday potrzebowała pomocy Landena, aby znaleźć Aornis we własnej pamięci. „Cardenio” zostaje odzyskane, ale Aornis ucieka, a teraz Goliath, ChronoGuard i SpecOps starają się aresztować Thursday pod sfabrykowanym przez Goliath zarzutem kradzieży korporacyjnych tajemnic. Na końcu książki Aornis zmusza Thursday do popełnienia samobójstwa, aby Aornis powstrzymała świat przed zamienieniem się w Krem Choco-Marshmallow. Ojciec Thursday zajmuje jej miejsce w ostatniej chwili i poświęca się, gdy maszyna Mycrofta do produkcji Kremu Choco-Marshmallow ulega awarii i zaczyna wytwarzać masę nieustannie; zabiera cały Krem Choco-Marshmallow na świt Ziemi, gdzie on – i on – dostarczą składniki odżywcze potrzebne do stworzenia życia. Następnie Thursday wraca do domu i znajduje tam ojca. Jest zdezorientowana, dopóki nie zdaje sobie sprawy, że jako podróżnik w czasie poświęci się znacznie później w swojej przyszłości, mimo że w jej czasie wydarzyło to się przed chwilą. Ponieważ jest poszukiwana przez Goliath, ChronoGuard i Aornis, ojciec oferuje, by umieścić ją w alternatywnej rzeczywistości na jakiś czas (ironicznie sugeruje się, że jest to nasza rzeczywistość), gdy urodzi dziecko Landena. Odrzucając ofertę ojca, Thursday udaje się do książki w Studni Zagubionych Fabułów – poddziale Wielkiej Biblioteki zawierającym nieopublikowane i niedokończone dzieła – aby wziąć roczny urlop macierzyński ze wspomnieniem o Landenie. Zakłada dom w przycumowanym łodziowcu (Short Sunderland), zamieniając się miejscami z dzielną sierżant-bohaterką drugoplanową z kryminału proceduralnego, co sugeruje, że jest to sierżant Mary Mary z innej powieści Fforde’a, „The Big Over Easy”.


Georges Duhamel proponuje utworzenie Ministerstwa Reklamy, które miałoby weryfikować prawdziwość haseł używanych przez korporacje. Drugim postulatem jest powołanie Ministerstwa Hałasu, którego zadaniem byłoby regulowanie korzystania z urządzeń muzycznych oraz dążyć do utworzenia narodowego parku ciszy.[sep]Narrator, Georges Duhamel, w kwaśnym i celowo skrajnie konserwatywnym tonie krytykuje postęp technologiczny z przełomu XIX i XX wieku oraz narodziny społeczeństwa konsumpcyjnego. Wszechobecne i dręczące dźwięki, a w szczególności fonografu, skłaniają go do postulowania utworzenia narodowego parku ciszy. „Brud”, który według niego otacza miasta – wynikający w dużej mierze z tego, co nazywa „société du fer blanc” (społeczeństwem blachy cynkowej) – jest dla niego uciążliwością. Wynalazcy, którzy wciąż tworzą przedmioty powierzchowne, są wzywani do nieprzedstawiania nowych patentów. Kościół zdaje się Duhamelowi być kolejnym celem postępu technologicznego, a on obawia się wprowadzenia fonografu do placówek religijnych w celu odtwarzania śpiewów i muzyki sakralnej, a nawet ostatecznie zastąpienia kazań kapłana. Człowiek w tym społeczeństwie niekontrolowanego postępu technologicznego traci orientację, łaknie najnowszych wynalazków i w końcu staje się hipochondrykiem w ich imieniu, gorączkowo wyczekując najmniejszej awarii i oddając sprzęt do naprawy przy najmniejszej oznace nieprawidłowości. Poprzez kilka postaci, które stają się niewolnikami swoich urządzeń, przechodząc od elektrycznej pompy do samochodu czy „téhésef”, Duhamel gwałtownie atakuje międzywojenne społeczeństwo francuskie, posługując się tonem sentymentalistycznym. Ostatecznie składa dwie propozycje prezydentowi Republiki, które jego zdaniem przeciwdziałałyby konsumpcyjnym trendom w społeczeństwie. W jednej proponuje utworzenie Ministerstwa Reklamy, zadaniem którego byłoby weryfikowanie trafności haseł korporacyjnych, aby naukowo potwierdzać „mierzalne i niemierzalne” twierdzenia, których korporacje używają do sprzedaży swoich produktów. W drugiej prosi o utworzenie Ministerstwa Hałasu, którego zadaniem byłoby ustanowienie przepisów dotyczących harmonogramów korzystania z urządzeń muzycznych i radiów na plażach, badanie wpływu hałasu na zdrowie, proponowanie procedur przemysłowych neutralizacji hałasu, a wreszcie – jego marzenie – utworzenie narodowego parku ciszy.


MacIntyre wraz z frakcją Horusa pokonuje siły Anu, wykorzystując skradzione kody i wsparcie orbitalne Dahaka do zniszczenia bazy na Antarktydzie. Po zwycięstwie bohater zostaje Gubernatorem Planetarnym, jednak opuszcza Ziemię pod opieką Horusa, aby szukać pomocy imperialnej przed nadchodzącą inwazją.[sep]Założeniem książki jest, że Księżyc jest ogromnym statkiem kosmicznym kontrolowanym przez samoświadomy komputer, który chce sprowadzić na pokład swoją prawowitą załogę. Książka zaczyna się od prologu opisującego bunt na pokładzie planetoidopodobnego statku gwiezdnego klasy Utu Czwartego Imperium (ponad 55 000-letniego, technologicznie zaawansowanego imperium obejmującego wiele układów gwiezdnych), Dahaka, dowodzonego przez głównego inżyniera, ambitnego i psychopatycznego kapitana Anu. Pozornym powodem buntu Anu jest doprowadzenie swoich zwolenników do schronienia na jakiejś odległej planecie, gdzie, jak się przypuszcza, ominie ich ludobójczy gniew „Achuultani” – tajemniczej rasy obcych, która okresowo eksterminuje wszystkie inteligentne formy życia, jakie może znaleźć, i która zniszczyła poprzednie dwa imperia. Lojalna załoga jest zaskoczona i niezdolna do pokonania buntowników. Stawiony przed brakiem wyboru, kapitan rozkazuje Dahakowi wykonać „Czerwony Dwa Wewnętrzny” – rozkaz, który zaleje całe wnętrze statku śmiertelnymi gazami i związkami chemicznymi; ta akcja zmusi zarówno buntowników, jak i lojalistów do szalup ratunkowych, a statek, działając na podstawie innych rozkazów kapitana, pozwoli wejść na pokład Dahaka tylko lojalnej załodze, a wyrzuci nielojalnych członków w przestrzeń kosmiczną. Czerwony Dwa niestety wiąże się również ze śmiercią kapitana. Z powodu jego śmierci nie jest on w stanie rozkazać Dahakowi zniszczenia buntowników, gdy ci odlatują okrętami wojennymi, a nie szalupami, a kapitan jest równie niezdolny do cofnięcia systematycznej sabotażowej działalności Anu na generatorach energii, mającej na celu zabicie Dahaka poprzez głód energetyczny, a tym samym uczynienie go podatnym na podbój przez siły Anu. Niestety dla Anu, systemy komputerowe Dahaka wykrywają sabotaż, zanim ten całkowicie zniszczy wszystkie elektrownie, ale uszkodzenia są tak poważne, że zmusza to do wstrzymania wszelkiej komunikacji i niepotrzebnych wydatków energii. W rzeczywistości naprawa uszkodzeń trwa dziesięciolecia – w momencie gdy żaden członek lojalnej załogi nie jest już żywy ani w stanie skontaktować się z Dahakiem, co stawia statek w dylemacie, w którym nie może on wrócić do Imperium, jak mu rozkazano, ale ani też nie może wyexterminować buntowników, jak nakazują inne, równie ważne rozkazy. Ten impas trwa około 50 000 lat, dopóki wczesny program kosmiczny Ziemian nie wysyła komandora porucznika Colina MacIntyre’a do zmapowania ciemnej strony ciała niebieskiego, na które Dahak się przebrał – Księżyca, jako „próby generalnej” do podobnej podróży zaplanowanej na Marsa. Jego misja jest przejęta przez Dahaka, a jego śmierć jest sfingowana; gdyby MacIntyre wrócił ze swoimi danymi, przykrywka Dahaka zostałaby zdemaskowana. Będąc na pokładzie, Dahak (sztuczna inteligencja, a nie właściwy statek) wyjaśnia sytuację MacIntyre’owi i namawia go, jako potomka lojalistów, aby został nowym kapitanem Dahaka i szybko wyeliminował buntowników – szybko, ponieważ instalacje Imperium są systematycznie niszczone, co jest pewnym znakiem początku najnowszej inwazji Achuultani. MacIntyre niechętnie przyjmuje propozycję. Pierwszym krokiem do uczynienia go prawdziwym kapitanem jest radykalna przebudowa jego ciała chirurgicznie, nadająca mu niemal nadludzką wytrzymałość, szybkość i siłę, a także wbudowaną elektronikę dającą bezkonkurencyjną kontrolę nad technologią Imperium. Chociaż Dahak od tysięcy lat wie, gdzie siły Anu się okopały – pod Biegunem Południowym na Antarktydzie – ich baza jest chroniona przez niezwykle silne pola siłowe, pola tak silne, że przeniknięcie ich i zniszczenie bazy wymagałoby ciężkiej broni Dahaka, co nieuchronnie zabiłoby znaczną procentową część ludzkiej populacji Ziemi; działanie to, delikatnie mówiąc, jest nie do przyjęcia. MacIntyre wraca do swojego dawnego domu, aby odnowić kontakty ze starszym bratem, Seanem, i zwerbować go do planu odkrycia agenta buntowników w programie kosmicznym. Początkowo się to udaje, ale gdy on i Sean próbują skontaktować się z agentem, odkrywają, że ich skanowanie budynku programu kosmicznego zostało wykryte i że była to pułapka. MacIntyre i Sean odpierają niektórych buntowników (kosztem życia Seana), ale MacIntyre zostaje uratowany przez znajomego, który wysyła go tunelem, gdzie zostaje schwytany przez inną grupę buntowników. Ta grupa, dowodzona przez byłego technika rakietowego Horusa, była dysydencką frakcją odłamkową Anu, która zwróciła się przeciwko niemu po buncie. Mimo że wspierali Anu podczas samego buntu, Horus i jego załoga dopuścili się podwójnego buntu przeciwko Anu i uciekli w ukrycie na Ziemię. Po dotarciu na Ziemię weszli w stan stazy, aby załoga mogła przetrwać tak długo, jak zajmie to powrót cywilizacji na Ziemi (Anu w tamtym czasie wymuszał prymitywizm). Teraz, wraz z pojawieniem się cywilizacji i technologii na Ziemi, jego grupa rozpoczęła pasywną, działającą z ukrycia wojnę przeciwko Anu. Ponieważ są znacznie liczniejsi w uzbrojeniu, zmuszeni byli zawsze działać bardzo ostrożnie. W rezultacie załoga pancernika stworzyła ogromną sieć ludzi, z których wielu jest potomkami załogi Nergala. Jednak przybycie MacIntyre’a oznacza, że koniec się zaczął, ponieważ Dahak w końcu wziął udział w grze. Ostatecznie ta grupa i jej pancernik, Nergal, dołączają do MacIntyre’a i embarkują na wielki plan zniszczenia Anu: najpierw szybko i skutecznie niszczą szereg ważnych instalacji, w których bazują terroryści i inne siły Anu (przekonując Anu do wycofania całego swojego ważnego personelu z powrotem do głównej bazy), a następnie ich agenci w bazie na Antarktydzie kradną kody, aby uzyskać dla nich dostęp; w końcu symulują wielką porażkę i gdy Anu się relaksuje, pewien, że zostali oni stłumieni i ranni, ich teraz wolni agenci przesyłają im kody i oni launchingują pełny atak, wspierany przez orbitalną broń Dahaka. Atak kosztuje ich wiele, ale Anu ginie, a jego siły zostają schwytane lub zabite. Wraz z pełnym ujawnieniem mocy Dahaka, rządy świata mają niewielki wybór, jak tylko poddać się Planetarnemu Gubernatorowi MacIntyre’owi. Jednak Colin ma mało czasu na zjednoczenie świata, ponieważ Achuultani zbliżają się coraz bardziej, a Imperium milczy, nawet gdy systemy komunikacyjne Dahaka są naprawione. Na końcu MacIntyre pozostawia świat pod opieką starego Horusa i wyrusza do najbliższej bazy Floty Imperium, mając nadzieję na wezwanie pomocy imperialnej.


Cynthia zapewniła Kit, że ona, Burt, Dusty oraz Ed nie mieli żadnego związku z fałszywymi bankomatami ani kradzieżą danych z kart. Wszyscy członkowie tej grupy uniknęli ostatecznie aresztowania, a dziecko trafiło pod opiekę Dusty.[sep]Kit to uczennica szkoły średniej mieszkająca z matką i ojczymem. Kiedy odbiera swoją bluzę z domu ojca, podchodzi do niej niechlujna była macocha, Dusty Innes. Kit jest w szoku, gdy Dusty wręcza jej noworodka i torbę z pieluchami, po czym odjeżdża, nie przejmując się nawet tym, by powiedzieć Kit jego imię. Kit stara się najlepiej jak potrafi opiekować się dzieckiem, któremu nadaje imię Sam. Po ułożeniu Sama do snu dzwonek do drzwi. Otwiera je, tylko po to, by zobaczyć przed sobą zaniedbanego mężczyznę, który szuka Dusty. Kit zaprzecza, jakoby cokolwiek wiedziała o dziecku Dusty, i twierdzi, że nie widziała jej od dawna, ponieważ nie jest już jej macochą. Kit zamyka drzwi, ale podejrzewa, że mężczyzna próbuje zajrzeć przez okna. Czując się zagrożona, chwyta jedną z jednorazowych aparatów ojca i robi zdjęcie jego tablicy rejestracyjnej. Nie znajdując nic, mężczyzna odchodzi. Kit postanawia zabrać Sama do domu matki, gdy wjeżdża Rowen Mason, potencjalny chłopak Kit, w towarzystwie swojej 9-letniej siostry, Muffin. Wtedy Kit otrzymuje telefon od kobiety o imieniu Cynthia, która wyjaśnia całą sytuację. Okazuje się, że Cinda i jej mąż, Burt, mieli adoptować dziecko Dusty, a mężczyzna, który wcześniej przyszedł do domu Kit, był w rzeczywistości kuzynem Dusty. Kit uspokaja ją i obiecuje dostarczyć Sam do niej. Dom Cindy i Burta znajduje się na zalesionym terenie, bez sąsiadów. Burt próbuje wyrwać aparat z ręki Kit, gdy zaczyna robić zdjęcia. Tymczasem Muffin bardzo musi iść do toalety. Ponieważ wszyscy dorośli są zajęci dzieckiem, Samem, wchodzi do domu i jest zszokowana, widząc bałagan – pudełka po pizzy na podłodze i brak mydła w łazience. Muffin oskarża Cindę, że nie umie odpowiednio opiekować się dzieckiem. Kit również czuje, że coś jest nie tak i zabierając Sama od Cindy, mówi im, że powinni wszyscy poczekać na powrót Dusty, zanim cokolwiek zrobią. Kit w domu ojca zostaje wiadomość głosową dla ojca na temat Dusty. Dusty i jej kuzyn Ed wchodzą do domu i zgadzają się spędzić tam noc, a rano wszystko wyjaśnić. Gdy Kit biegnie na górę po koc z flaneli, Dusty i jej kuzyn uciekają z Samem. Rowen i Muffin podążają za ich samochodem. Dusty i jej kuzyn zatrzymują się przed domem, a Muffin próbuje uratować Sama. Ed łapie Muffin i każe Rowenowi rzucić kluczyki do samochodu w krzaki. Następnie odjeżdża z Muffin i Samem. W międzyczasie Kit nieświadomie otwiera drzwi Burcie i Cindy, którzy naśladowali piskliwy głos Muffin. W domu włącza się automatyczna sekretka, a ojciec Kit mówi, że wezwał policję. Burt i Cynthia wpadają w panikę na wspomnienie o policji, a Cynthia chwyta za nóż kuchenny. Wsadzają Kit do samochodu, gdzie Cinda opowiada jej o swoim genialnym planie. Ona, Burt, Dusty i Ed byli zaangażowani w oszustwo związane z bankomatami. Używali fałszywych bankomatów do zbierania numerów kart bankowych, a następnie Dusty wypłacała pieniądze z tych kont. Kit zostaje uratowana przez policjanta, ale Cynthia odmawia powiedzenia, gdzie jest Sam. Rowen, bez samochodu, biegnie do najbliższego ciężarówki i opowiada kierowcom wszystko. Muffin, uwięziona w samochodzie z Edem, ostrożnie używa alfabetu Morse'a, aby wysłać sygnał SOS do innego samochodu. Ostatecznie Dusty, Burt, Ed i Cynthia zostają aresztowani, a Sam trafia do pieczy zastępczej.


Kelric i Jaibriol III odrzucają traktat pokojowy, gdy są uwięzieni w Górach Appalachach po udanym zamachu. Ponieważ Zgromadzenie uwalnia Imperatora za spotkanie z wrogiem, ani Skolijczycy, ani Handlarze nie ratyfikują porozumienia, co uniemożliwia nawiązanie pokoju.[sep]W całej powieści pokój między Skolijczykami a Handlarzami jest podważany, a następnie ustanawiany. Imperator Kelric Skolia spotyka się ze swoimi dziećmi, Rohką Miesą Varz Skolią (córką Kelricsona Valdorii i Saviny Miesy) oraz Jimorlą Haką (synem Kelricsona Valdorii i Rashivy Haki), oraz ze swoją żoną Ixpar Carn. Imperator Kelric Skolia dowiaduje się o pochodzeniu cesarza Jaibriola III podczas spotkania na Ziemi. Odkrywa również, że Jaibriol III stał się Kluczem i członkiem Triady (rodzaj Klucza nie jest sprecyzowany, czy jest to Klucz Sieci, jak jego dziadek Eldrinson Althor Valdoria przed nim, czy coś innego). Kelric i Jaibriol decydują się spotkać osobiście na Ziemi. Kelric podejrzewa, że Jai może być psjonikiem, ale nie może być tego pewien, dopóki go nie zobaczy. Ich ostatnie spotkanie miało miejsce prawie dziesięć lat temu w Zamku, który został zdobyty przez Handlarzy, kiedy Kelric objął tytuł Imperatora, stając się Kluczem Wojskowym (patrz Wschodzące Słońce). Dochodzi do zamachu na życie Kelrica, w wyniku którego giną wszyscy jego ochroniarze oraz ochroniarze Jai. Gdy są uwięzieni w Górach Appalachów, Kelric uczy Jai Quis, gry w kości, której Kelric nauczył się na Cobie podczas swoich osiemnastu lat tam spędzonych, łącząc ich umysły. Dwaj przywódcy podpisują również traktat pokojowy, który na zawsze zmieni losy ich imperiów. Po powrocie do Skolijczyków Imperator zostaje wtrącony do więzienia, ponieważ Zgromadzenie kwestionuje jego lojalność wobec Imperialitów z powodu jego tajnego spotkania z cesarzem Eubean. Jednakże zarówno Handlarze, jak i Skolijczycy ratyfikują traktat, co umożliwia pokój. W powieści nigdy nie ujawniono, kto usiłował dokonać zamachu na życie Kelrica. Powieść łączy się z „Catch the Lightning” poprzez traktat, ale najwyraźniej nie zadziałał on zgodnie z zamierzeniem, ponieważ nawet podczas wydarzeń z „Catch the Lightning”, zarówno Skolia, jak i Konkordat Eubeańskiej nadal stoją na niestabilnym gruncie. Quis odnosi się do gry w kości, której Kelric nauczył się na planecie Coba. Ta strategiczna gra w kości może być rozgrywana za pomocą fizycznej zestawu kości wykonanych z ręcznie robionych klejnotów; lub może być rozgrywana mentalnie. Pochodzi z planety zwanej Cobą, byłej kolonii Imperium Ruby, która stała się odizolowana podczas upadków imperium i pozostaje taka nawet w czasach powieści. Wszyscy członkowie społeczeństwa Coban uczą się grać w Quis, ale tylko nieliczni w tym wyróżniają się. Kości Quis mogą być używane do różnych celów, w tym jako gra, do opowiadania historii, do wymiany informacji, a nawet do hazardu. Ale ich najważniejsze zastosowanie to wpływ na politykę, ponieważ kości są używane do rywalizacji politycznej, a także mogą przekazywać politycznie ważne informacje. Istnieją rywalizujące miasta-państwa, które odizolowały najlepszych graczy w Quis, którzy studiują sztukę gry w Quis jako swoje pełnoetatowe zajęcie.


Rafe zostaje nowym przywódcą stada po zwycięstwie w walce zwanej Próbą. Astrid nieświadomie zostaje jego partnerką, raniąc Vivian podczas Tańca Sułki, który miał wyłonić towarzyszkę lidera.[sep]Książka zaczyna się od opisu głównej bohaterki, Vivian, szesnastoletniej loup-garoux. Wyjaśnia kwestie dotyczące swojego ojca, dawnego przywódcy stada, oraz swojej grupy najlepszych przyjaciół, Piątki. Piątka składa się z Rafe'a, Finna, Willem'a, Ulfa i Gregory'ego. Są jedynymi członkami stada w wieku Vivian, a ich grupa niegdyś obejmowała również innego chłopaka o imieniu Axel. W swoim dawnym mieście Piątka zaczęła stawać się bardziej dzika, używając wilczych form, by straszyć ludzi. Vivian bała się, że mogą zdradzić tajemnicę stada, ale ostatecznie to Axel stracił kontrolę. Axel zabił ludzką dziewczynę, a ktoś widział, jak zmienia się z powrotem z wilka w człowieka po tym, jak to zrobił. Gdy Axel był w więzieniu, Piątka zabiła innego człowieka, aby sprawić wrażenie, że „prawdziwy” morderca wciąż jest na wolności, dzięki czemu go zwolniono. Ojciec Vivian zabił Axela za narażenie stada na niebezpieczeństwo, ale ona błagała go, by oszczędził życie Piątce. Niedługo potem grupa podejrzliwych sąsiadów podpaliła dom stada. Ojciec Vivian, matka Rafe'a i kilku innych zginęło, a stado musiało szybko przenieść się w inne miejsce. Rok później Vivian rozpoczyna naukę w liceum w nowym mieście, gdzie nie ma przyjaciół ze względu na swój zamknięty i tajemniczy charakter. Wiele dziewcząt ze szkoły uważa ją za groźną i jest zazdrosnych o jej urodę. Pragnąc akceptacji, zaczyna podrywać chłopaka o imieniu Aiden, który napisał wiersz o wilkołakach, który zaskakująco trafnie opisywał ich przemianę. Wkrótce odkrywa, że Aiden jest w pełni człowiekiem, ale nadal jest do niego przyciągnięta i nawiązuje z nim relację mimo niechęci swojej matki, Esmé. Staje się jasne, że stado jest niespokojne w nowym miejscu. Ojciec Rafe'a, Lucien, chodzi po okolicy pijany, a Piątka wymyka się spod kontroli. Do zażenowania Vivian, Esmé i inna kobieta o imieniu Astrid, która jest również matką Ulfa, nieustannie walczą o mężczyznę o imieniu Gabriel, mimo że ma on dwadzieścia cztery lata, podczas gdy obie są w wieku czterdziestu kilku lat i mają dzieci. Vivian nienawidzi Gabriela, ponieważ wydaje się najbardziej prawdopodobnym kandydatem na objęcie pozycji jej ojca jako samca alfa stada. Dodatkowo Gabriel jest do niej przyciągnięty i nie przejmuje się tym, by to ukryć, ani nie słucha jej odmów. Gdy Astrid, Lucien i kilku innych członków stada bawi się w pobliżu przedmieść w wilczych skórach, staje się oczywiste, że stado pilnie potrzebuje przywódcy. Ponieważ nie ma zgody co do tego, kto nim powinien być, postanawiają wybrać lidera w Stary Sposób. Obejmuje to ceremonię zwaną Próbą, bijatykę na zasadzie „każdy z każdym”, w której może wziąć udział każdy dorosły mężczyzna. Każdy, kto krwawi, jest dyskwalifikowany, a ostatnia dwójka stojąca na nogach może walczyć na śmierć i życie, jeśli zechce. Zwycięzca automatycznie staje się przywódcą. Gdy zostanie ogłoszony, samice stada mogą rozpocząć Tańc Sułki, walkę wyłaniającą partnerkę nowego lidera. Gabriel wygrywa Próbę, a Astrid natychmiast rozpoczyna Tańc Sułki, atakując Esmé. Podczas gdy Vivian obserwuje walkę, staje się jasne, że Astrid chce zabić. Nieświadomie tego, co robi, Vivian rzuca się, by uratować życie matki, poważnie raniąc Astrid i wyłupując jej jedno oko. Jednak w ten sposób Vivian ogłosiła się Sułką i partnerką Gabriela. Gdy zdaje sobie z tego sprawę, ucieka do domu, przerażona Gabrielem. Następnego dnia Gabriel jasno stawia sprawę, że będzie czekać tak długo, jak trzeba, ale w końcu Vivian będzie należeć do niego i nie zrezygnuje z jej zdobywania. Stado uważa, że Vivian w końcu ulegnie, ale ona wciąż odrzuca Gabriela i z jeszcze większym zaangażowaniem zabiega o względy Aidena. Gdy ona i Aiden zaczynają zbliżać się do momentu, w którym mogą się kochać, decyduje, że chce, by poznał prawdę, zanim się zbliżą. Gdy ujawnia mu swoją bestialską formę, Aiden kuli się w kącie ze strachu i zaczyna rzucać w nią przedmiotami, by ją przepędzić. Zraniona i bojąca się utraty kontroli nad sobą, wyskakuje przez jego okno. Budzi się następnego rana we własnym łóżku z ludzką krwią pod paznokciami i bez pamięci tego, co stało się po ujawnieniu się Aidena. Później, oglądając wiadomości, policja opisuje śmierć mężczyzny. Wydaje się, że został zabity przez „dzikie zwierzę”. Dochodzi do kolejnego morderstwa i znowu Vivian budzi się bez pamięci o incydencie, ale znajduje ludzką dłoń na podłodze swojej sypialni. Przekonana, że jest morderczynią, Vivian postanawia popełnić samobójstwo dla dobra stada. Udaje jej się polać się naftą, ale przed zapaleniem zapałki zostaje zatrzymana przez Gabriela, Willem'a i Ulfa. Willem zmusza Ulfa, by wyznał jej, że jego matka, Astrid, i jej nowy kochanek, Rafe, podkładały jej te morderstwa. Astrid wciąż żywiła urazę do Vivian za wygranie Gabriela i wyłupienie jej oka w procesie, a Rafe był na nią zły za zachowywanie się jak człowiek. Popełnili morderstwa i posmarowali Vivian krwią, aby wyglądało na to, że to ona jest morderczynią. Wcześniej Aiden wysłał Vivian notatkę z prośbą o spotkanie „dla dobra tego, co kiedyś mieliśmy”. Przypominając sobie to, Vivian zdaje sobie sprawę, że Astrid i Rafe musieli znaleźć notatkę, którą dostarczył przyjaciel Aidena i która stała się ofiarą dwóch zabójców. Vivian idzie na spotkanie z Aidenem, próbując go uratować, podczas gdy Gabriel, Willem i Ulf idą zebrać stado, aby mogło być obecne, gdy zostanie wydany wyrok na Astrid. Gdy Vivian dociera na miejsce spotkania, Aiden celuje w nią z broni, wyjaśniając, że ma srebrny pocisk wykonany z pentagramu, który kiedyś jej podarował. Vivian próbuje wyjaśnić, że nie była morderczynią, ale ponieważ Aiden nie wie, że istnieją inni wilkołaki, odmawia jej uwierzenia. Właśnie gdy ma ją zastrzelić, pojawiają się Astrid i Rafe w swoich półpostaciach. Astrid mówi, że zabiją zarówno Aidena, jak i Vivian i udadzą, że „zrobili to, co musieli”. Wyjaśnia również, że głównie z powodu swojego urazy do Gabriela chciała to zrobić Vivian. Rafe nie zdawał sobie sprawy, że zamierza zabić Vivian, i jest zraniony, gdy wspomina, że chciała Gabriela, przez co zaczynają się kłócić. W trakcie tego Vivian mówi Aidenowi, by strzelił do Rafe, podczas gdy ona rzuca się na Astrid. Strzał Aidena działa i Rafe pada martwy. Właśnie gdy walka Vivian i Astrid zaczyna być na poważnie, Gabriel wkracza do akcji, a dwaj inni członkowie stada zatrzymują Astrid. Gabriel wyjaśnia, że nie mają więzień ani strażników, istnieje tylko jedna kara za narażenie stada na niebezpieczeństwo. Następnie podchodzi i łamie kark Astrid, zabijając ją. Aiden jest przerażony widokiem tak wielu wilkołaków i strzela do Gabriela, ale Vivian rzuca się przed niego, przyjmując pocisk. Po furii Gabriela Aiden ucieka w przerażeniu. Uzdrowiciel stada udaje się wyjąć pocisk, ale Vivian utyka w swojej półpostaci, nie będąc ani człowiekiem, ani wilkiem i niezdolna do pełnej przemiany w żadną z tych form. Dwa tygodnie później Gabriel wchodzi do sypialni Vivian, gdzie ona opłakuje bycie uwięzioną między formami. Lider stada opowiada o swojej przeszłości, mówiąc Vivian, że kiedyś kochał człowieka, którego ostatecznie zabił przypadkowo, zanim zrozumiał, że nie mogą być naprawdę razem. Vivian i Gabriel dzielą się pocałunkiem, a Vivian w końcu jest w stanie ponownie się przemienić. Książka kończy się tym, że Vivian akceptuje Gabriela jako swojego partnera, a tym samym swoją pozycję jako samicy alfa stada.


Trzej havińscy rewolucjoniści obalili rząd Ludowej Republiki Haven, zabijając prezydenta Harrisa i niemal całe jego gabinet. Władzę w państwie przejął powołany przez nich Komitet Bezpieczeństwa Publicznego, który rozpoczął czystki wśród starszych oficerów wojskowych.[sep]Ludowa Republika Haven znalazła się na krawędzi katastrofy gospodarczej. Niezdolna do utrzymania swojego ogromnego państwa opiekuńczego w obliczu inflacji i deficytu, a przy tym z coraz śmielszą opozycją wobec rządu, przywódcy Ludowej Republiki decydują się na wojnę z Manticore. Krótka, zwycięska wojna – wierzą – odwróci uwagę proletariatu od obecnych problemów gospodarczych i pozwoli im wykorzystać bogactwa systemu Manticore do podtrzymania ich państwa opiekuńczego. Tymczasem Honor powraca do służby po odniesionych w „Honorze Królowej” obrażeniach, by objąć dowodzenie brand-new krążownikiem liniowym HMS Nike, dumą Królewskiej Marynarki Manticore, z częścią starej załogi na pokładzie i ze swoją dawną przyjaciółką z Akademii, Michelle Henke, jako oficerem wykonawczym. Ale w drodze do nowej stacjonowania inżynierowie Nike odkrywają wadę w jednym z reaktorów fuzyjnych, co utrudnia jej pierwszy operacyjny rejs do kluczowej bazy manticoreńskiej na stacji Hancock. Honor spędza czas, gdy jej statek jest w doku, rozpoczynając swój pierwszy prawdziwy związek romantyczny z starszym oficerem stacji Hancock, kapitanem marynarki Paulem Tankersleyem. Haviści rozpoczynają wojnę, której Honor próbowała zapobiec w poprzednich książkach. Ich plan polega na przeprowadzeniu zwiadów na członkach Sojuszu Manticoreńskiego, aby zmusić Sojusz do przegrupowania sił i stworzyć słabe punkty, co pozwoli im uderzyć bezpośrednio na Manticore. W znacznej mierze pomaga im w tym projekt Argus – ukryte platformy sensorowe zakupione od Ligi Solariańskiej i umieszczone w systemach sojuszniczych w celu obserwowania ruchów sił Manticore. Statki havińskie na trajektoriach balistycznych, z wyłączonymi aktywnymi systemami, mogą pobierać dane z platform sensorowych bez wykrycia przez siły Manticore. Kiedy przełożony admirała Sarnowa wysyła większość okrętów stacji Hancock do innych układów gwiezdnych w celu ochrony przed dalszą prowokacją Havitów, sieć Argus pozwala Havitom dostrzec to osłabienie pozycji Manticore i decydują się oni na atak na stację Hancock całością sił. Honor dołącza do floty admirała Marka Sarnowa u boku swojego dawnego wroga, Pawła Younga. Ponieważ większość Królewskiej Marynarki Manticore jest rozmieszczona gdzie indziej, aby zapobiec prowokacjom Havitów, Honor i admirał Sarnow zmuszeni są do obrony stacji Hancock przed znacznie przeważającą flotą havińską. Dzięki niekonwencjonalnym taktykom Honor siły zadaniowe są w stanie powstrzymać Havitów wystarczająco długo, aby nadeszły posiłki. W końcowej fazie bitwy tchórzostwo Pawła Younga niemal przypłaca Honor życiem, gdy on nieposłusznie rozkazom ucieka z formacji obronnej, chroniąc uszkodzoną Nike. Na końcu powieści Young zostaje zdymisjonowany, aresztowany i ma stanąć przed sądem wojskowym na Manticore. Kapitan Tankersley otrzymuje awans na kapitana listy i ma zostać przeniesiony na Nike jako główny inżynier. Ta bitwa oznacza pierwsze użycie praktycznych zasobników rakietowych. Sytuacja taktyczna, z jaką borykają się Honor i admirał Sarnow – muszący bronić się przed znacznie większymi siłami, ponieważ ich przeciwnicy zwiedzili głównodowodzącego do przeniesienia większości sił w inne miejsce – wykazuje więcej niż podobieństwo do sytuacji admirała Thomasa C. Kinkaida w największej bitwie morskiej XX wieku, bitwie w Zatoce Leyte. Po pierwszych katastrofalnych bitwach wojny trzej havińscy rewolucjoniści – Robert S. Pierre, Oscar Saint-Just i Cordelia Ransom – przewodzą obaleniu ich rządu „Legislaturystów”, zabijając dziedzicznego prezydenta Harrisa i niemal całe jego rządu podczas uroczystości urodzinowych, przy użyciu nalotu promów Marynarki Havińskiej. Obwiniają za te zabójstwa Marynarkę i wykorzystując lęk przed możliwym zamachem stanu, tworzą „Komitet Bezpieczeństwa Publicznego”, by rządzić Ludową Republiką „dopóki nie zostanie utworzony nowy rząd”. Rozpoczynają czystkę wśród starszych oficerów wojskowych i postaci politycznych, aby utrwalić swoje rządy. Ta powieść jest znacznie mniej skupiona na Honor niż dwie poprzednie, a wojna jest przedstawiona z wielu perspektyw.


Po skazaniu żony Michaela Morgana grozi mu rozłąka z Laurą Durand, ponieważ jego ciało ma zostać przeniesione na poświęconą ziemię. W tej sytuacji Jonathan Rebeck, zniechęcany przez panią Klapper, postanawia zostać na cmentarzu, aby zapobiec połączeniu duchów.[sep]Tytuł książki pochodzi z wiersza Andrew Marvella „Do nieśmiałej kochanki”: „Grób jest miejscem zacnym i prywatnym, / Lecz nikt, myślę, tam się nie objął”. W związku z tym akcja rozgrywa się na fikcyjnym cmentarzu Yorkchester, gdzie mieszka Jonathan Rebeck, bezdomny i bankrutujący farmaceuta, który wycofał się ze społeczeństwa i od prawie dwudziestu lat żyje tam nielegalnie i niezauważalnie. Jest on utrzymywany przez kruka, który – podobnie jak legendarne kruki karmiące Eliasza na pustyni – dostarcza mu jedzenie w postaci kanapek skradzionych z pobliskich sklepów. Bohater posiada niezwykłą zdolność rozmawiania zarówno z krukiem, jak i z duchami zmarłych, którzy nawiedzają cmentarz. Beagle przedstawia duchy jako uwiązane do miejsca swojego pochówku, z umysłami i wspomnieniami powoli zanikającymi, gdy ich śmiertelne ciała powracają do prochu. W miarę rozwoju fabuły Rebeck zaprzyjaźnia się z dwoma niedawno przybyłymi duchami: nauczycielem Michaelem Morganem, który zmarł w wyniku otrucia przez żonę lub samobójstwa (nie pamięta, które), oraz ekspedientką księgarni Laurą Durand, która zginęła pod ciężarówką. Duchy zakochują się w sobie i składają sobie obietnicę „tak długo, jak długo będę pamiętać miłość”. Rebeck wkrótce zaczyna być obiektem czyjejś uwagi – wdowy, pani Klapper, która odkrywa go podczas wizyty w mauzoleum męża. Spokojne życie tego nietypowego kwintetu jest ubarwiane filozoficznymi rozmowami oraz procesem o otrucie żony Morgana, o którym kruk regularnie donosi z lokalnych gazet. Gdy ostatecznie zostaje ona uniewinniona, a śmierć męża uznana za samobójstwo, Morgan staje w obliczu rozłąki z Laurą, gdy jego ciało ma zostać przeniesione na niepoświęconą ziemię. Rebeck, zachęcany przez panią Klapper, postanawia znaleźć sposób, by ich połączyć, i ostatecznie opuszcza swoją niezwykłą siedzibę.


Wolfe i Archie ukrywają się w pustym domu Lucy, aby uniknąć inspektora Cramera po tym, jak matka dziecka zostaje zamordowana. W trakcie pobytu Wolfe dochodzi do wniosku, w jaki sposób morderca poznał Ellen Tenzer, co pozwala mu na zorganizowanie finałowego spotkania z podejrzanymi.[sep]Lucy Valdon niedawno została wdową po śmierci swojego męża, powieściopisarza Richarda Valdona. Pewnego wieczoru Lucy czeka niespodzianka w jej przedpokoju: porzucone dziecko, ubrane, z kartką przypiętą do koca. Notatka twierdzi, że dziecko to syn Richarda. Lucy chce dowiedzieć się, kim jest matka. Ta informacja pomogłaby ustalić, czy jej mąż i matka byli w bliskiej relacji, a tym samym prawdopodobieństwo, że dziecko jest w rzeczywistości synem Richarda. Wolfe, jak zawsze, jest niechętny, ale zgadza się przeprowadzić śledztwo. Archie bada ubrania, w które ubrane było dziecko, i zauważa niezwykły przedmiot: ogrodniczki dziecka mają guziki z końskiego włosia, najwyraźniej wykonane ręcznie. Po tym, jak Archie nie uzyskuje żadnych rezultatów w próbie namierzenia guzików poprzez firmy z branży odzieżowej, Wolfe stosuje taktykę, którą z powodzeniem wykorzystuje w innych sprawach. Ogłasza w prasie prośbę o informacje. Ogłoszenie przynosi skutek i skutkuje telefonem od kogoś, kto widział podobny guzik, a gdy Archie sprawdza tę informację, w końcu odnajduje Ellen Tenzer w Mahopac, około pięćdziesiąt mil na północ od Nowego Jorku. Panna Tenzer to emerytowana pielęgniarka, która od czasu do czasu opiekuje się dziećmi tymczasowo. Nie chce jednak pomóc Archie'emu i każe mu opuścić swoją posesję. Archie się podporządkowuje, panna Tenzer znika, a następnego dnia zostaje znaleziona uduszona w swoim samochodzie na ulicy na Manhattanie. Z tą linią śledztwa zamkniętą dla nich, Wolfe i Archie próbują innej. Lucy organizuje przybycie kilku znajomych Richarda do kamienicy. Wolfe prosi, aby każdy z nich dostarczył mu listę wszystkich kobiet, z którymi Richard utrzymywał kontakt w okresie trzech miesięcy mniej więcej odpowiadającym dacie poczęcia dziecka. Powstaje lista 148 nazwisk i zajmuje to Archie'emu, Saulowi, Fredowi i Orrie prawie cztery tygodnie, aby zweryfikować, że żadna z kobiet nie miała nieujawnionego dziecka po tym okresie. W końcu Wolfe decyduje się na oszustwo. Jego plan obejmuje „Gazette”, pracodawcę Lona Cohena, i udaje mu się wypłoszyć matkę dziecka z ukrycia. Ale wtedy zostaje znaleziona martwa, również uduszona. Gdy inspektor Cramer dowiaduje się, że istnieje związek między zmarłą kobietą a Wolfem, pojawia się na przednich schodach, zmuszając Wolfe'a i Archie'ego do ucieczki tylnymi drzwiami. Wolfe jest wściekły z powodu morderstw, szczególnie drugiego, i desperacko chce sam ujawnić mordercę. Ale jeśli Cramer go znajdzie, będzie musiał albo powiedzieć Cramerowi o poszukiwaniach matki dziecka, lub zataić dowody w sprawie o najwyższej wadze. Aby uniknąć konieczności dokonania takiego wyboru, Wolfe i Archie ukrywają się w domu Lucy – ona, jej dziecko i personel są nieobecni przez kilka dni. Będąc tam, Wolfe ma przypływ dotyczący tego, jak morderca i Ellen Tenzer mogli się poznać. To spostrzeżenie prowadzi do tradycyjnego finału Wolfe'a, ze świadkami i podejrzanymi zebranymi razem, ale tym razem odbywa się to w czyimś innym domu.


Mark Bethel zostaje oczyszczony z wszelkich podejrzeń, a śledztwo wykazuje, że to Mickey sam postrzelił się, aby wrobić Kinsey i ukryć swoje poprzednie zbrodnie. Kinsey odkrywa również, że bar Honky-Tonk był jedynie legalnym miejscem spotkań, a nie ośrodkiem produkcji fałszywych dowodów tożsamości.[sep]Ciekawość Kinsey budzi się, gdy otrzymuje telefon od mężczyzny, który kupił kilka jej rzeczy na aukcji przedmiotów z likwidowanych magazynów samoobsługowych. Rozpoznaje pudło jako rzeczy, które zostawiła u byłego męża, Michaela Macgrudera – którego poznała i poślubiła w czasie służby w policji w Santa Teresa w wieku 21 lat – gdy w 1972 roku wyszła od niego po ośmiu miesiącach małżeństwa. Mickey poprosił ją o fałszywe alibi, gdy został oskarżony o napaść na niedawno powracającego weterana z Wietnamu, Benny'ego Quintero, który później zmarł. Kinsey odmówiła kłamstwa, zakładając jego winę, i go zostawiła. Oprócz pamiątek ze szkoły średniej i akademii policyjnej, w pudle znajduje list napisany do niej 14 lat wcześniej, krótko po jej odejściu od Mickey'ego, który do niej nie dotarł. Pochodzi od Dixie Hightower, barmanki z dawnego lokalu z tamtych czasów, zwanego Honky-Tonk, która pisze, że Mickey był z niej w nocy, gdy został oskarżony o zabójstwo Benny'ego. Choć Kinsey jest wstrząśnięta odkryciem zdrady męża, uświadamia sobie, że wyrządziła Mickey'emu krzywdę, myśląc, że zabił Benny'ego, i postanawia dowiedzieć się, co się z nim stało. Ślad prowadzi ją do Shaka, byłego kolegi Mickey'ego, i do Tima Litenberga, syna innego kolegi, który prowadzi Honky-Tonk, a także do samej Dixie, żyjącej teraz w nowym luksusie ze swoim mężem-weteranem, Erikiem. Kinsey dowiaduje się, że Mickey bywał w Honky-Tonku i jest podejrzliwa co do jego motywów, czując, że odkrył jakąś nielegalną działalność. Kontaktuje się również z Markiem Bethelem, adwokatem Mickey'ego w sprawie nieumyślnego spowodowania śmierci Quintero, który jest teraz kolejnym weteranem kandydującym na stanowisko polityczne. Dwaj policjanci z LAPD wstrząsają Kinsey wiadomością, że Mickey jest w śpiączce, postrzelony z broni zarejestrowanej na nią, prezentu od Mickey'ego, którego porzuciła wraz z nim. Jest zaniepokojona, odkrywając, że stawia to ją na czele listy podejrzanych, zwłaszcza że jej zapewnienia, jakoby nie rozmawiała z Mickey'm od lat, przeczą zapisom o 30-minutowej rozmowie z numeru Mickey'ego do jej mieszkania w ostatnich tygodniach. Nielegalnie włamując się do mieszkania Mickey'ego w poszukiwaniu odpowiedzi, Kinsey znajduje zapas broni, fałszywe dowody tożsamości i dowody podróży Mickey'ego do Louisville w stanie Kentucky, ale jej poszukiwania przerywa motocyklista o imieniu Carlin Duffy, szukający Mickey'ego, który – jak twierdzi sąsiad Mickey'ego, Wary Beason – był częstym gościem w ostatnich miesiącach. Duffy, recydywista, okazuje się przyrodnim bratem Benny'ego Quintero i, jak jego brat, pochodzi z Louisville. Wyraźnie on i Mickey dzielili zainteresowanie odkryciem prawdy o śmierci Benny'ego. Od Duffy'ego Kinsey dowiaduje się, że Mickey interesował się powiązaniami Benny'ego z młodym dziennikarzem z Louisville o imieniu Duncan Oaks, który zginął w Wietnamie. Benny miał przy sobie przepustkę prasową Duncana i jego identyfikatory wojskowe, które Duffy przekazał Mickey'emu, a które – jak zakłada Kinsey – zostały skradzione z mieszkania Mickey'ego, choć później odkrywa, że sama je posiada, wszyte w kurtkę Mickey'ego, którą wzięła z mieszkania na pamiątkę. Kinsey podąża śladem Mickey'ego do Louisville. Odkrywa, że Oaks został ranny w Wietnamie, ale zaginął w trakcie transportu na leczenie, a także że był kolegą klasy żony Marka Bethela, Laddie. Wnioskuje, że Duncan i Laddie mieli romans, dając Markowi Bethelowi motyw do zniknięcia Duncana w Wietnamie. Z powrotem w Santa Teresa detektywi z LAPD pojawiają się ponownie i potwierdzają, że zidentyfikowali odciski palców Bethela w mieszkaniu Mickey'ego, gdzie szukał zaginionej przepustki prasowej, i podejrzewają go o postrzelenie Mickey'ego. Wymieniają się informacjami i dochodzą do wniosku, że Bethel musiał wypchnąć Oaksa z helikoptera medycznego, na co zeznawał Benny Quintero. Gdy Quintero po wojnie udał się do Kalifornii i prawdopodobnie próbował szantażować Bethela, Bethel go zabił i wrobił Mickey'ego. Lata później, gdy Mickey w końcu odkrył prawdę, Bethel postrzelił go, usiłując obarczyć winą Kinsey. Kinsey, niechętnie przekonana przez detektywów, próbuje sprowokować Bethela do przyznania się, ale operacja idzie bardzo źle i ona sama staje się celem. Jednak Duffy, rozumiejąc teraz, że Bethel jest odpowiedzialny za śmierć jego brata, odcina Bethelowi głowę koparką, ratując Kinsey. Tymczasem Kinsey odkrywa prawdę w Honky-Tonku: lokal jest wykorzystywany do produkcji fałszywych dowodów tożsamości, co odkrył Mickey. Zgłasza oszustwo i, oczyszczając Mickey'ego z wszelkich zarzutów, jest przy nim, gdy umiera, nie odzyskując przytomności.


Vathek odrzuca ostrzeżenie dżina przebranego za pasterza i kontynuuje podróż do Istakhar, gdzie wchodzi do pałacu Eblisa. W rezultacie zostaje mu odebrana nadzieja, co skazuje go na wieczną skruchę i cierpienie z powodu popełnionych czynów.[sep]Powieść opowiada o upadku kalifa Vathka (zmitologizowanej wersji historycznego Al-Wathika), który wyrzeka się islamu i wraz ze swoją matką, Carathis, angażuje się w szereg rozwiązłych i godnych potępienia czynów mających mu dać moce nadprzyrodzone. Na końcu powieści, zamiast zdobyć te moce, Vathek zstępuje do piekła rządzonego przez demona Eblisa, gdzie jest skazany na wieczne i bezgłośne błądzenie. Vathek, dziewiąty kalifa z dynastii Abbasydów, wstąpił na tron w młodym wieku. Jest majestatyczną postacią, straszliwym w gniewie (jedno spojrzenie jego błyskawicznego oka może sprawić, że „nieszczęśnik, na którym się ono skupi, natychmiast [upada] do tyłu, a czasem [wydycha]”), i uzależnionym od cielesnych przyjemności. Pragnie wiedzy z ogromną intensywnością i często zaprasza uczonych do rozmowy. Jeśli nie uda mu się przekonać uczonego do swoich poglądów, próbuje go przekupić; jeśli to nie zadziała, odsyła uczonego do więzienia. Aby lepiej studiować astronomię, buduje wieżę obserwacyjną z 1500 stopniami. Do miasta przybywa straszliwy nieznajomy, podający się za kupca z Indii sprzedającego cenne towary. Vathek kupuje od kupca lśniące miecze z literami na nich i zaprasza kupca na kolację. Kiedy kupiec nie odpowiada na pytania Vathka, Vathek patrzy na nim swoim „złym okiem”, ale to nie przynosi skutku, więc Vathek więzi go. Następnego dnia odkrywa, że kupiec uciekł, a strażnicy więzienni nie żyją. Ludzie zaczynają nazywać Vathka szaleńcem. Jego matka, Carathis, mówi mu, że kupiec był „tym, o którym mowa w przepowiedni”, a Vathek przyznaje, że powinien był traktować nieznajomego życzliwie. Vathek chce odczytać wiadomości na swoich nowych szablach, oferuje nagrodę każdemu, kto mu pomoże, i karze tych, którzy zawiodą. Po tym, jak kilku uczonych ponosi porażkę, jeden staruszek odnosi sukces: miecze mówią „Zostaliśmy wykonani tam, gdzie wszystko jest dobrze wykonane; jesteśmy najmniejszym z cudów miejsca, w którym wszystko jest cudowne i godne podziwu, na widok pierwszego władcy na ziemi”. Ale następnego ranka wiadomość się zmienia: miecz teraz mówi „Biada lekkomyślnemu śmiertelnikowi, który pragnie poznać to, o czym powinien pozostać nieświadomy, i podejmuje się to, co przewyższa jego moc”. Starzec ucieka, zanim Vathek zdąży go ukarać. Vathek jednak zdaje sobie sprawę, że pismo na mieczach naprawdę się zmieniło. Vathek then develops an insatiable thirst and often goes to a place near a high mountain to drink from one of four fountains there, kneeling at the edge of the fountain to drink. Pewnego dnia słyszy głos mówiący mu: „nie upodabniaj się do psa”. Był to głos kupca, który sprzedał mu miecze, Giaoura. Giaour leczy jego pragnienie miksturą i obaj mężczyźni wracają do Samarah. Vathek wraca do zanurzania się w cielesnych przyjemnościach i zaczyna obawiać się, że Giaour, który jest teraz popularny na dworze, uwiedzie jedną z jego żon. Kilka porań później Carathis odczytuje wiadomość w gwiazdach przepowiadającą wielkie zło, które ma spotkać Vathka i jego wezyra Morakanabada; radzi mu, aby zapytał Giaoura o narkotyki, których użył w miksturze. Kiedy Vathek konfrontuje się z nim, Giaour tylko się śmieje, więc Vathek się złości i kopie go. Giaour zamienia się w kulę, a Vathek zmusza wszystkich w pałacu do kopania jej, nawet oporną Carathis i Morakanabada. Następnie Vathek każe całemu miastu kopać kulistego kupca do odległej doliny. Vathek pozostaje w okolicy i w końcu słyszy głos Giaoura, który mówi mu, że jeśli będzie oddawał cześć Giaourowi i dżinom ziemi oraz wyrzeknie się nauk islamu, przyprowadzi go do „pałacu podziemnego ognia” (22), gdzie Soliman Ben Daoud kontroluje talizmany rządzące światem. Vathek zgadza się i przystępuje do rytuału, którego wymaga Giaour: ofiary z pięćdziesięciorga dzieci z miasta. W zamian Vathek otrzyma klucz wielkiej mocy. Vathek organizuje „zawody” wśród dzieci szlachty z Samarah, oświadczając, że zwycięzcy otrzymają „niekończące się łaski”. Gdy dzieci zbliżają się do Vathka na zawody, on wrzuca je do portalu z hebanu, aby zostały ofiarowane. Gdy to się kończy, Giaour sprawia, że portal znika. Obywatele Samarah widzą Vathka samego i oskarżają go o złożenie ofiary z ich dzieci dla Giaoura, i tworzą tłum, by zabić Vathka. Carathis błaga Morakanabada o pomoc w uratowaniu życia Vathka; wezyr ulega i uspokaja tłum. Vathek zastanawia się, kiedy przyjdzie jego nagroda, a Carathis mówi, że musi wypełnić swoją część paktu i złożyć ofiarę dżinowi ziemi. Carathis pomaga mu przygotować ofiarę: ona i jej syn wspinają się na szczyt wieży i mieszają oleje, aby stworzyć eksplozję światła. Ludzie, przypuszczając, że wieża płonie, pędzą po schodach, by uratować Vathka przed spaleniem na śmierć. Zamiast tego Carathis składa ich w ofierze dżinom. Carathis wykonuje kolejny rytuał i dowiaduje się, że Vathek mógłby odebrać swoją nagrodę, musi udać się do Istakhar. Vathek wyjeżdża ze swoimi żonami i sługami, pozostawiając miasto pod opieką Morakanabada i Carathis. Tydzień po jego wyjeździe jego karawana jest atakowana przez drapieżne zwierzęta. Żołnierze wpadają w panikę i przypadkowo podpalają okolicę; Vathek i jego żony muszą uciekać. Mimo to kontynuują drogę. Docierają do stromych gór, gdzie mieszkają muzułmańskie karły. Zapraszają Vathka, by odpoczął z nimi, być może w nadziei na nawrócenie go z powrotem na islam. Vathek widzi wiadomość, którą zostawiła mu matka: „Strzeż się starych lekarzy i ich marnych posłańców zaledwie jednego łokcia wzrostu: nie ufaj ich pobożnym oszustwom; i zamiast jeść ich melony, nadźgać na rożeniu tych, którzy je niosą. Jeśli będziesz takim głupcem, by ich odwiedzić, portal do podziemnego miejsca zamknie się przed twoim obliczem” (53). Vathek się złości i twierdzi, że wystarczająco długo stosował się do instrukcji Giaoura. Pozostaje z karłami, spotyka ich emira, o imieniu Fakreddin, i piękną córkę emira, Nouronihar. Vathek chce ją poślubić, ale jest już obiecana jej zniewieściałemu kuzynowi Gulchenrouzowi, którego kocha i który odwzajemnia jej miłość. Vathek uważa, że powinna być z „prawdziwym” mężczyzną i aranżuje porwanie Gulchenrouza przez Babalouka. Emir, dowiedziawszy się o próbie uwiedzenia, prosi Vathka, by go zabił, ponieważ widział „namiestnika proroka łamiącego prawa gościnności”. Ale Nouronihar powstrzymuje Vathka przed zabiciem jej ojca, a Gulchenrouz ucieka. Emir i jego słudzy potem spotykają się i opracowują plan, by chronić Nouronihar i Gulchenrouza, odurzając ich i umieszczając w ukrytej dolinie przy jeziorze, gdzie Vathek ich nie znajdzie. Plan odnosi sukces tymczasowo – oboje są odurzeni, przeniesieni do doliny i po przebudzeniu przekonani, że umarli i są w czyśćcu. Nouronihar jednak zaczyna być ciekawa swojego otoczenia i wchodzi wyżej, aby dowiedzieć się, co leży za doliną. Tam spotyka Vathka, który opłakuje jej domniemaną śmierć. Oboje zdają sobie sprawę, że jej „śmierć” była mistyfikacją. Vathek then orders Nouronihar to marry him, she abandons Gulchenrouz, and the Emir abandons hope. Tymczasem w Samarah Carathis nie może odkryć żadnych wieści o swoim synie z czytania gwiazd. Przyzywa duchy cmentarza, by wykąć zaklęcie, dzięki któremu pojawia się przed Vathkiem, który kąpie się z Nouronihar. Mówi mu, że marnuje czas z Nouronihar i złamał jedno z zasad kontraktu Giaoura. Prosi go, by utopił Nouronihar, ale Vathek odmawia, ponieważ zamierza uczynić ją swoją królową. Carathis then decides to sacrifice Gulchenrouz, but before she can catch him, Gulchenrouz jumps into the arms of a Genie who protects him. Tej nocy Carathis słyszy, że Motavakel, brat Vathka, planuje poprowadzić bunt przeciwko Morakanabadowi. Carathis mówi Vathkowi, że wyróżnił się, łamiąc prawa gościnności przez „uwiedzenie” córki emira po dzieleniu z nim chleba, i że jeśli popełni jeszcze jedną zbrodnię w drodze, wejdzie do bram Solimana jako zwycięzca. Vathek kontynuuje podróż, dociera do Rocnabadu i poniża i upokarza jego obywateli dla własnej przyjemności. Dżin prosi Mohammeda o zezwolenie na próbę ocalenia Vathka przed jego wiecznym potępieniem. Przybiera postać pasterza, który gra na fletcie, aby mężczyźni uświadomili sobie swoje grzechy. Pasterz pyta Vathka, czy skończył z grzechem, ostrzega Vathka przed Eblisem, władcą piekła, i prosi Vathka, by wrócił do domu, zniszczył swoją wieżę, wyparł się Carathis i głosił islam. Duma Vathka zwycięża i mówi pasterzowi, że będzie kontynuować swoje poszukiwanie władzy i ceni swoją matkę bardziej niż samo życie lub miłosierdzie Boga. Słudzy Vathka go opuszczają; Nouronihar staje się ogromnie dumną. W końcu Vathek dociera do Istakhar, gdzie znajduje więcej mieczy z pismem na nich, które mówi „Łamałeś warunki mojego pergaminu i zasługujesz na to, by zostać odesłanym, ale na korzyść twojego towarzysza i jako nagroda za to, co zrobiłeś, aby go zdobyć, Eblis zezwolił, że portal tego miejsca przyjmie cię” (108). Giaour otwiera bramy złotym kluczem, a Vathek i Nouronihar wchodzą do miejsca z złota, gdzie dżinnie obu płci tańczą rozwiązle. Giaour prowadzi ich do Eblisa, który mówi im, że mogą cieszyć się wszystkim, co oferuje jego imperium. Vathek prosi, by został doprowadzony do talizmanów rządzących światem. Tam Soliman mówi Vathkowi, że kiedyś był wielkim królem, ale został uwiedziony przez dżina i otrzymał moc sprawiania, że każdy na świecie robi jego bidding. Ale z tego powodu jest przeznaczony do cierpienia w piekle przez skończony choć ogromny okres – dopóki wodospad, przy którym siedzi, nie przestanie płynąć. Ten ostateczny koniec jego kary jest spowodowany jego pobożnością we wcześniejszej części jego panowania. Pozostali więźniowie muszą cierpieć ogień w sercach przez całą wieczność. Vathek prosi Giaoura, by go uwolnił, mówiąc, że zrzeknie się wszystkiego, co mu zaoferowano, ale Giaour odmawia. Mówi Vathkowi, by cieszył się swoją wszechmocą, dopóki trwa, bo za kilka dni będzie torturowany. Vathek i Nouronihar stają się coraz bardziej niezadowoleni z pałacu płomieni. Vathek rozkazuje Ifreetowi przynieść Carathis z zamku. Gdy ona przybywa, ostrzega ją, co dzieje się z tymi, którzy wchodzą do domeny Eblisa, ale Carathis bierze talizmany ziemskiej władzy od Solimana mimo to. Zbiera dżinny i próbuje obalić jednego z Solimanów, ale Eblis orzeka „Nadszedł czas”. Carathis, Vathek, Nouronihar i inni mieszkańcy piekła tracą „najcenniejszy dar przyznany przez niebo – NADZIEJĘ” (119). Zaczynają odczuwać wieczną skruchę za swoje zbrodnie, ich serca płonącz dosłownym wiecznym ogniem. „Takim było i powinno być karą niepohamowanej namiętności i okropnych czynów! Taka będzie kara tej ślepej ciekawości, która przekracza granice, jakie mądrość Stwórcy wyznaczyła ludzkiej wiedzy; i takie straszne rozczarowanie tej niepokojującej ambicji, która dążąc do odkryć zarezerwowanych dla istot nadprzyrodzonych, nie dostrzega przez swe oślepioną pychę, że warunkiem człowieka na ziemi jest – być pokornym i nieświadomym”.