Hawkmoon ostatecznie zabija barona Meliadusa w Londynie, jednak w trakcie bitwy śmierć ponoszą jego towarzysze, tacy jak D’Averc i Hrabia Mosiądzu. Zrozpaczona Flana zatrzymuje walkę i każe usunąć Czarny Klejnot z czaszki Hawkmoona.[sep]Baron Meliadus zostaje wezwany na audiencję do króla-cesarza Huona, gdzie grozi mu odwołanie, jeśli nie pozna sposobu ucieczki emisariuszy Azjakomunisty. Tymczasem hrabina Flana zastanawia się nad losem Hawkmoona i jej kochanka D’Averca. Hawkmoon próbuje uwolnić się od swego przeznaczenia, odpływając do Europy, ale droga mu zablokowana przez liczne morskie potwory, które zmuszają jego statek do rozbicia się na wyspie. Na wyspie Hawkmoon i D’Averc spotykają brata Wojownika w Czerni i Złocie, Orlanda Fanka, który daje im łódź, by mogli kontynuować pierwotną podróż do miasta Dnark. Orland informuje Hawkmoona, że mieszkańcy Zamku Mosiądzu są bezpieczni, choć Elvereza Tozer zdołał uciec. Orland pozostaje z załogą Hawkmoona, by naprawić ich statek, podczas gdy Hawkmoon i D’Averc wyruszają do Dnark. Hawkmoon i D’Averc wracają do Amarehku i znajdują się w dziwnym mieście złożonym z jarzących się, organicznych budynków. Spotykają tam dziecko o imieniu Jehamia Cohnahlias, które potwierdza, że to miasto Dnark – siedziba mitycznej Runopięki i miejsce zamieszkania duchowych form Wielkich Dobrych. Spotykają tam również hrabiego Shenegara Trotta, który twierdzi, że przebywa tam jako pokojowy emisariusz króla-cesarza Huona. Następnego dnia Shenegar Trott prowadzi armię, by zdobyć Dnark, grożąc zabiciem Jehamii Cohnahliasa, jeśli Hawkmoon spróbuje go powstrzymać przed przejęciem Runopięki. Hawkmoon i D’Averc zostają uratowani przed siłami Trotta przez Wielkich Dobrych, którzy przenoszą ich w miejsce pobytu Runopięki. Tam konfrontują się z Shenegarem Trottem i dołączają do nich Orland Fank oraz Wojownik w Czerni i Złocie. Jehamia Cohnahlias uwalnia się spod władzy Trotta, ujawniając się jako duch Runopięki, w którym znika. Hawkmoon przyzywa Legion Świtu i rozpoczynają atak na siły Trotta, ale Hawkmoon zostaje ogłuszony w walce i gdy traci przytomność, Legion znika. Gdy odzyskuje przytomność i Legion powraca, Wojownik w Czerni i Złocie ginie. Hawkmoon zabija Shenegara Trotta, a jego armia zostaje pokonana przez Legion Świtu. Jehamia Cohnahlias nakazuje Hawkmoonowi zabrać Runopiękę do Europy i raz na zawsze rozstrzygnąć walkę między sobą a Meliadusem. Baron Meliadus spiskuje z hrabiną Flaną, by obalić króla-cesarza Huona i osadzić Flanę na tronie cesarzowej. Huon rozkazuje poddać Meliadusa testowi wierności na Maszynie Mentalnej, ale baron Kalan zgadza się sfałszować wyniki. Meliadus odwiedza Taragorma, który informuje go o powrocie Elverezy Tozera po jego ucieczce z Zamku Mosiądzu oraz że wkrótce będzie miał środek, by przywrócić Zamek Mosiądzu do tego wymiaru. Król-cesarz Huon wzywa Meliadusa i wysyła go z misją do Amarehku, by dowiedział się, co spotkało Shenegara Trotta. Meliadus zwołuje różnych kapitanów zebranych wojsk i przekonuje ich, by pomogli mu w zdradzie. Hawkmoon i D’Averc zostają przeniesieni przez Wielkich Dobrych z powrotem do Zamku Mosiądzu, gdzie Yissela mówi Hawkmoonowi, że spodziewa się jego dziecka. Baron Meliadus prowadzi swoją flotę z powrotem w stronę Londry i rozpoczyna atak na siły Huona. Meliadus spotyka Taragorma, który mówi mu, że jego urządzenie jest już gotowe do przeniesienia Zamku Mosiądzu z powrotem do tego wymiaru. Siły króla-cesarza Huona są wypierane w stronę pałacu, a Huon wysyła posłańca ornitopterem, by wezwał pomoc od swoich generałów w Europie. Taragorm używa swojego urządzenia dźwiękowego, by rozbić kryształowe urządzenie, które utrzymuje Zamek Mosiądzu w innym wymiarze, a zamek powraca do zniszczonego Kamargu. W pobliskiej wiosce Hawkmoon odkrywa, że armia Ciemnego Imperium odeszła, ale zniszczyła wioskę za sobą. Pojawia się Orland Fank i daje Hawkmoonowi i jego towarzyszom zestaw lustrzanych hełmów do noszenia przez przywódców Kamargu: Hawkmoona, Hrabiego Mosiądzu, D’Averca, Oladhana, Bowgentle’a i Yisseldę. Siły barona Meliadusa powiększają się o wojska Adaza Prompa, gdy ten łączy z nim siły. Kalan tworzy maszynę wojenną, by przełamać mury pałacu, ale po uczynieniu tego wybucha, zabijając przy tym Taragorma. Meliadus dostaje się do sali tronowej i zabija króla-cesarza Huona, ale doznaje tymczasowej ślepoty od błysku rozbitej kuli tronowej Huona. Hawkmoon i jego armia przekraczają granice Granbretanu i pokonują czekającą armię Ciemnego Imperium, zmuszając Meliadusa do ucieczki z powrotem do Londry ornitopterem. Kalan pracuje nad urządzeniem, by reaktywować Czarny Klejnot osadzony w czaszce Hawkmoona, a Hawkmoon zaczyna odczuwać jego skutki, choć Czerwony Amulet powstrzymuje jego pełną moc. Hawkmoon i jego armia atakują Londrę, a Oladahn, Hrabia Mosiądz, Bowgentle i D’Averc giną. Hawkmoon zabija barona Meliadusa, choć jego armia jest zgnieciona przez siły Ciemnego Imperium. Przytłoczona żalem po śmierci D’Averca Flana zatrzymuje walkę i rozkazuje Kalanowi usunąć Czarny Klejnot z głowy Hawkmoona. Flana przysięga naprawić zło Granbretanu, a Orland Fank zabiera Runopiękę, Czerwony Amulet i Miecz Świtu w bezpieczne miejsce, aż Hawkmoon znów ich potrzebuje.


Henry Winter zostaje postrzelony przez Charleasa w hotelowym pokoju w wyniku konfrontacji z zazdrosnym przyjacielem, który usiłował go zabić. Jego śmierć prowadzi do umocnienia więzi w grupie, której członkowie odtąd żyją w zgodzie.[sep]Na początku historii Richard opuszcza Plano w Kalifornii, gdzie jest generalnie nieszczęśliwy, i udaje się do college’u Hampden w Vermont. Jego stosunek do swojego pochodzenia jest zgodny z kontrastem między estetyzmem a literackim pięknem, a surową rzeczywistością, który utrzymuje się przez całą powieść. W razie potrzeby wprowadza innych w błąd co do swojej przeszłości, zastępując swoją przeciętną, robotniczą dziecięcość zmyśloną, bardziej fascynującą historią internatów i bogactwa. Po przeprowadzce do Vermont Richard próbuje kontynuować naukę języka starogreckiego, jednak odmawia się mu przyjęcia na zajęcia, ponieważ profesor klasycznej filologii Julian Morrow ogranicza liczbę uczestników do małej, starannie wybranej grupy studentów. Richard, obserwując grupkę na kampusie, staje się nią obsesyjnie zainteresowany i ostatecznie udaje mu się zyskać ich przychylność, pomagając im rozwiązać problem z gramatyką grecką, gdy ci studiują w bibliotece college’u. Niedługo potem – uzbrojony w rady studentów, jak zrobić wrażenie na Julianie – spotyka się z nim ponownie i w końcu zostaje przyjęty na elitarny tutorial z filologii klasycznej. Grupa obejmuje bliźniaki Charlesa i Camillę Macaulay, którzy są czarujący, ale tajemniczy, oraz Francisa Abernathy'ego, którego odosobniony dom na wsi staje się sanktuarium dla grupy. Dwaj studenci stają się centralnymi postaciami historii: lingwistyczny geniusz Henry Winter, intelektualista z pasją do kanonu palijskiego i Platona, oraz wylewny Bunny Corcoran, nieco uprzedzony żartowniś, który woli czytać „Fu Manchu” Saks Rohmera, zwłaszcza jeśli ktoś inny kupił mu egzemplarz. Ich relacja, uważana przez Richarda za dziwną, staje się jeszcze bardziej zagadkowa, gdy Bunny ogłasza, że on i Henry spędzą zimową przerwę razem we Włoszech. Mimo że Henry wydaje się jedynie tolerować Bunny’ego, a Bunny nie stać na tak wystawną wycieczkę. W rzeczywistości to Henry opłaca wyjazd. Aby nie ujawnić swojej sfabrykowanej przeszłości, Richard podejmuje nisko płatną pracę na kampusie college’u i spędza zimową przerwę w nieogrzewanym magazynie. Prawie umiera z wyziębienia i zapalenia płuc, ale zostaje uratowany i przewieziony do szpitala przez Henry’ego, który wcześnie wrócił z wyjazdu do Włoch. Gdy reszta grupy wraca z zimowej przerwy, Richard zauważa, że relacje między nimi a Bunny’m stały się jeszcze bardziej napięte. Ostatecznie Richard dowiaduje się prawdy od Henry’ego i Francisa: podczas bachanaliów, w których Richard i Bunny nie brali udziału, Henry nieumyślnie zabił miejscowego rolnika. Bunny, który od pewnego czasu coś podejrzewał, odkrywa prawdę podczas wyjazdu do Włoch po przeczytaniu niektórych prywatnych notatek Henry’ego i od tego czasu szantażuje grupę. Grupa, kierowana przez Henry’ego, zaczyna postrzegać Bunny’ego jako najsłabsze ogniwo, które zagraża ujawnieniu ich sekretu, a Bunny nie zyskuje sympatii innych, wykorzystując swój talent do grania na lękach i niepewności przyjaciół. Nie będąc już w stanie spełniać żądań Bunny’ego i obawiając się, że Bunny zgłosi sprawę policji, grupa postanawia go zabić. Henry opracowuje kilka spisków w tym celu, a jeden z planów jest w końcu wprowadzany w życie po tym, jak Bunny w pijackim wywodzie opowiada Richardowi o zabójstwie rolnika. Grupa konfrontuje się z Bunny’m podczas jego wędrówki, a Henry zepchnął go do wąwozu na śmierć. Reszta powieści skupia się na następstwach śmierci Bunny’ego, zwłaszcza na rozpadzie grupy, psychicznym obciążeniu wyrzutów sumienia ponoszonych przez poszczególnych członków oraz ich wysiłkach, aby utrzymać tajemnicę, gdy śledczy i inni studenci tworzą teorie na temat zniknięcia Bunny’ego. Wśród drugoplanowych postaci innych studentów znajduje się gadatliwa narkomanka Judy Poovey, czytelniczka „tych paranoicznych książek Philipa K. Dicka”. Charles rozwija problem z piciem i staje się coraz bardziej agresywny wobec swojej siostry. Francis zaczyna cierpieć na ataki paniki. Julian odkrywa dowody w formze listu błagalnego wysłanego mu przez Bunny’ego, proszącego o pomoc: „Jesteś jedynym, kto może”. Julian nigdy nie zgłasza przestępstwa, ale instead opuszcza college. Gdy grupa się rozpada, członkowie w dużej mierze radzą sobie ze swoim przestępstwem w izolacji. Henry zaczyna mieszkać i spać z Camillą, co popycha Charlesa jeszcze głębiej w objęcia jego słabo kontrolowanego alkoholizmu. Henry jest głęboko zrozpaczony odejściem Juliana, postrzegając to jako akt tchórzostwa i obłudy. Fabuła osiąga punkt kulminacyjny, gdy Charles, zazdrosny o Henry’ego i będąc już pełnym alkoholikiem, wdziera się do pokoju hotelowego Camilli i Henry’ego i próbuje zabić Henry’ego berettą Francisa. W walce, która następuje, Henry chwyta za broń, gdy właściciel hotelu wali do drzwi. Przerażeni inni nie są pewni, kogo zamierza zabić. Zamiast tego Henry całuje Camillę po raz ostatni i strzela do siebie. Wydaje się, że Henry chce podtrzymać zasady, które, jego zdaniem, Julian zdradził. Wraz z samobójczą śmiercią Henry’ego grupa się rozpada: Francis, homoseksualista, jest zmuszony przez swojego bogatego dziadka do ożenku z kobietą; Camilla opiekuje się swoją babką i kończy w izolacji; Charles ucieka z ośrodka odwykowego z zamężną kobietą; Richard, narrator, staje się samotnym akademikiem, którego miłość do Camilli jest nieodwzajemniona. Śmierć Henry’ego jest opisana jako przecięcie sznura, który ich łączył, i pozostawienie ich wszystkich na dryfie. Książka kończy się tym, że Richard opowiada o dziwnym śnie, w którym spotyka Henry’ego w wysokim atrium i nie wie, jak wyrazić wszystko, co czuje w związku z tym, co się stało. W końcu decyduje się zapytać go: „Czy jesteś tu szczęśliwy?”; Henry odpowiada: „Szczególnie nie. Ale ty też nie jesteś zbyt szczęśliwym tam, gdzie jesteś”, i odchodzi, pozostawiając Richarda tak bezcelowego jak zawsze.


SS dowodzone przez Lothara Prützmana przeprowadza zamach stanu, więżąc Führera Heinza Buckligera i mianując Odilo Globocnika nowym przywódcą. Pucz zostaje stłumiony, gdy Walther Stutzman zanieczyszcza sieć komputerową informacją o chorobie siostrzeńca Prützmana, co sprawia, że Berlin uznaje go za Żyda. W wyniku tych wydarzeń Prützmann popełnia samobójstwo, a Globocnik zostaje zlinczowany.[sep]Oficer Wehrmachtu Heinrich Gimpel zaskakuje swoją 10-letnią córkę Alicję tajemnicą, która była przed nią ukrywana przez całe życie: rodzina jest żydowska. Wyjaśnia, że Gimpelowie, przyjaciele Walther i Esther Stutzmanowie oraz ich rozszerzone rodziny należą do tych resztek Żydów, którzy przetrwają, ukrywając się na widoku w samym społeczeństwie, które pragnie ich śmierci. Teraz, gdy jest wystarczająco dorosła – zgodnie z rodzinną tradycją – by można jej było powierzyć to zagrażające życiu kłamstwo, Alicja zobowiązana jest ukrywać prawdę przed przyjaciółmi, kolegami z klasy, a nawet młodszymi siostrami, jednocześnie zmuszona jest patrzeć na rasistowski program szkoły z nowej perspektywy, która sprawia, że czuje się chora i zła z powodu całej propagandy antysemickiej, której zawsze się uczyła i którą bezrefleksyjnie powtarzała. Tymczasem Heinrich zostaje wciągnięty w małżeński konflikt między swoim współpracownikiem, Willim Dorschem, a żoną Williego, Eriką. Gorycz spowodowana niewiernością męża sprawia, że Erika chce romansu zemsty z Heinrichem. On się opiera, co prowadzi do oskarżenia go przez Erikę o bycie Żydem i aresztowania Heinricha przez SS. Dopiero gdy Erika uświadamia sobie, że jej oskarżenie spowodowało również zabranie dzieci Heinricha, wyznaje, że skłamała, nie mając przez cały czas pojęcia, że Heinrich i jego rodzina naprawdę są Żydami. Esther Stutzman, pracująca jako recepcjonistka w gabinecie lekarskim, również doświadcza niebezpiecznego spotkania z polityką nazistowską, gdy jej przyjaciele Richard i Maria Klein, ukrywający się Żydzi tacy jak ona, przyprowadzają na badanie swoje chore, ośmiomiesięczne dziecko, Paula. Rozpoznanie, choroba Taya-Sachsa, jest chorobą znaną z tego, że występuje często u Żydów. Kolejne śledztwo w tle jego rodziny zakończyłoby się zagładą jego rodziców i każdego, kogo mogliby zostać zmuszeni do ujawnienia pod torturami. Chociaż mąż Esther, Walther, jest w stanie zhakować sieć komputerową Rzeszy i zmienić historię rodziny Kleinów, to ujawnienie, że Reichsführer-SS Lothar Prützmann ma siostrzeńca z chorobą Taya-Sachsa, powoduje zatrzymanie śledztwa. Wszystko to dzieje się na tle wydarzeń mających miejsce po śmierci obecnego Führera, Kurta Haldweima. Zostaje on zastąpiony przez nastawionego na reformy Heinza Buckligera, który łagodzi uciążliwe prawa Rzeszy. W tajnym przemówieniu, rozchodzącym się ustnie wśród ludności, nowy Führer potępił swoich poprzedników, mówiąc, że Rzesza popełniała zbrodnie w przeszłości. Reakcyjna opozycja skupia się wokół SS, podczas gdy ludowy Gauleiter Berlina, Rolf Stolle, opowiada się za przyspieszeniem reform. Sprawa dochodzi do punktu krytycznego wraz z ogłoszeniem (względnie) wolnych wyborów: kandydaci nie muszą być członkami Partii Nazistowskiej, ale muszą być Aryjczykami. Dowodzony przez Reichsführera-SS Lothara Prützmana SS przeprowadza konserwatywny zamach stanu, więżąc Führera i instalując byłego Wysokiego Komisarza do Spraw Ostlandii, Odilo Globocnika, jako nowego Führera. Jednak Stolle wywołuje ruch władzy ludu, który popiera Wehrmacht. Zamach stanu zostaje pokonany po tym, jak Walther Stutzman zanieczyszcza sieć komputerową kraju informacją o siostrzeńcu Reichsführera-SS Prützmana chorego na chorobę Taya-Sachsa. Wkrótce Berlin dochodzi do wniosku, że Prützmann jest Żydem, co ostatecznie odwraca losy zamachu na niekorzyść puczystów. W jego następstwie Prützmann popełnia samobójstwo, a Globocnik zostanie zlinczowany.


W Carlton John dzielił mieszkanie z Kanadyjczykiem Martinem oraz czterema mężczyznami o imieniu Dave. Ostatecznie wyprowadził się on na strych w Fitzroy, ponieważ nie udało mu się wypędzić współlokatorów poprzez odcięcie im gazu i prądu.[sep]Mimo że książka nie jest napisana w sposób liniowy, kolejność domów (i współlokatorów), w których mieszka John, jest następująca:

1. Miejsce – The Boulevade
* Tom mieszkał w garażu
* Mel mieszkała na górze. Jej chłopak Warren wprowadził się jakiś czas później. Kiedy wyprowadzili się, zostali zastąpieni przez
* Andy’ego, studenta medycyny (Doktor Śmierć)
Tom wyprowadził się i został zastąpiony przez
* Dereka, urzędnika bankowego

2. Miejsce
* Tom i John znaleźli nowe miejsce
* Derek, urzędnik bankowy (mieszkał w namiocie). Zastąpiony przez
* Martina, paranoicznego gracza gier bitewnych. Wytrzymał trzy tygodnie i został zastąpiony przez
* Taylora, taksówkarza

3. Miejsce – King Street
* PJ
* Milo
* PJ wyprowadził się, zastąpiony przez
* Pielęgniarkę o wzroście 7 stóp, zastąpioną przez
* Raya, zastąpionego przez
* Malcolma i jego miski w stylu Charliego Browna, zastąpionego przez
* Victora, Rastafarianina, zastąpionego przez
* McGanna, Amerykanina w połowie czterdziestki, lubiącego prostytutki, zastąpionego przez
* Taylora, taksówkarza. Taylor miał wówczas problemy osobiste. Zasadził się na współlokatorów z zabawkową bronią po ukrywaniu się przez godzinę. Powiedział im, że gdyby to była prawdziwa broń, byliby wszyscy martwi. John uznał to za dobry powód do wyprowadzki

4. Miejsce – Duke Street (Brisbane)
* Thunderbird Ron
* Macgyver, farmer grzybów
* Neal, albinos o opalonej na słońcu skórze
* Howie (przyjaciela Neala)
* Satomi Tiger (przez Tima, niewidzialnego współlokatora)
* Leonard „Napęd Mózgu”
* Jabba the Hutt
* Mick, angielski backpacker
* Colin i Stepan
John wyprowadza się z powodów niejasnych

5. Miejsce – Melbourne
* Stacey, fanka „Who Weekly”
John wyprowadza się, gdy jej głośne zbliżenia stały się nie do zniesienia

6. Miejsce – Fitzroy
* Brian, elektryk
* Greg, gejowski nauczyciel
* AJ
* Satvia, która zaczyna spotykać się z Johnem
* Nigel wprowadza się do domu i zamieszkuje z Satvią
W wyniku konsekwencji tego nowego związku Greg wyprowadza się, a John robi to samo

7. Miejsce – Carlton
* Ernie
* Martin, Kanadyjczyk z doktoratem
* Dave Palacz wprowadza się ze swoją dziewczyną, pralką
* Czterech innych Dave’ów wprowadza się
Po próbie „zamrożenia” Dave’ów w domu poprzez odcięcie gazu i prądu John poddaje się i przeprowadza na strych w Fitzroy

8. Miejsce – Fitzroy
* Wendell, londyńczyk
Po groźbach śmierci ze strony Wendella John wyprowadza się i śpi u znajomych

9. Miejsce – Auchenflower w Brisbane
* Wayne, satanistyczny weterynarz
* Danny (przynęta)
* Margot

10. Miejsce – Dom Gotów w Brisbane (niejasne, jak doszło do tej przeprowadzki)
* Kevin, stolarz
* Drukarnia Nowej Słoweńskiej Sztuki
* Łysy Got mieszkający z tyłu
* Luke, muzyk
Wszyscy gotowie uciekają, gdy komornik przybył po niezapłacony czynsz. John zachowuje dom, a wprowadzają się:
* Dirk
* Em, bankier (jednak na początku książki stwierdza się, że Emma wprowadza się, gdy wyprowadza się Nina)
* Szalona Nina
Nina wyprowadza się, by zamieszkać ze swoją przyjaciółką Tanią
* Tanya wprowadza się potem, po tym jak Nina spała z jej chłopakiem
Cały dom pakuje się i wyprowadza

11. Miejsce
* Dirk
* Em, bankier
* Tanya (prawdopodobnie)
* Nowa dziewczyna wprowadza się, by zastąpić Ninę, ale wyprowadza się, ponieważ „zdiagnozowano u niej schizofrenię”
* Taylor, taksówkarz wprowadza się
Książka przechodzi następnie do

12. Miejsce – Dom zespołu w Darlinghurst, Sydney
* Hooper
* Tammy
* Jeremy wprowadza się, by uciec od swojego byłego psychotycznego współlokatora
* Keith, perkusista wprowadza się na dole

13. Miejsce – ulica Kippax
* Gina
* Harry, lekarz, zastąpiony przez
* Kim, weterynarza, zastąpioną przez
* Melissę, narkomankę (znana jako Rowan Corcoran), zastąpioną przez
* Duffy’ego, programistę, zastąpionego przez
* Holendra, który wytrzymał 2 tygodnie, zastąpionego przez
* Giovannę, która wytrzymała mniej niż tydzień, zastąpioną przez
* Mosmana, którego nikt nigdy nie widział, zastąpionego przez
* Jimbo, który wprowadził się z jedną z dziewczyn, zostawiając swój pokój wolny dla
* Veroniki, proto-hipiski, która została zastąpiona przez
* Jonathana, zastąpionego przez
* Iwana z dołu
* Spięty Martin wprowadził się w tym samym czasie
Iwan z dołu i Spięty Martin wyprowadzają się w ciągu 3 dni od siebie i są zastąpieni przez
* Paula, cichego dziennikarza i
* Homera, kontrolera ruchu lotniczego
* Yoko San wprowadziła się i wytrzymała trzy tygodnie, zastąpiona przez
* Jeffreya, narkomana


Podczas wielkiego pożaru Londynu Merivel nie ratuje starszej kobiety, co skutkuje ostateczną utratą łaski króla. W rezultacie władca nie pozwala mu zamieszkać w majątku Bidnold ani wrócić do jego córki.[sep]Powieść opowiada historię Roberta Merivela, lekarza. Po nadzorowaniu powrotu do zdrowia jednego z psów króla Karola II zostaje mianowany chirurgiem wszystkich psów króla. Następnie bierze udział w wszystkich rozrywkach dworu króla Karola. Król随后 aranżuje małżeństwo z wygody między Merivelem a jedną ze swoich kochanek, Celią Clemence. Ma to na celu wyłącznie oszukanie innej kochanki króla, Barbary Castlemaine. Merivel otrzymuje majątek o nazwie Bidnold w Norfolk, a Celia zostaje umieszczona w domu w Kew, gdzie król może potajemnie ją odwiedzać. W Norfolk Merivel porzuca praktykę medyczną i prowadzi rozpustne życie, próbując z pomocą ambitnego malarza o imieniu Elias Finn zająć się malarstwem. Sprawy zaczynają się zmieniać, gdy Celia zostaje wysłana przez króla do Bidnold po tym, jak go obraziła. Pewnej nocy, będąc pod wpływem alkoholu, dokonuje na niej zalotów, a Elias Finn natychmiast donosi o tym królowi. W rezultacie król konfiskuje Merivelowi majątek Bidnold. Merivel随后 dołącza do swojego dawnego przyjaciela ze studiów, Johna Pearce'a, w szpitalu New Bedlam, również w Norfolk. (New Bedlam jest fikcyjny i nie należy go mylić z prawdziwym Bedlam w Londynie). Jest to szpital dla osób z zaburzeniami psychicznymi, prowadzony przez kwakrów, do których należy Pearce. We wcześniejszych częściach powieści Pearce potępiał grzeszny styl życia Merivela, a Merivel teraz dołącza do szpitala z najlepszymi intencjami, mając nadzieję na odnowienie swojego medycznego powołania. Jednak sprawy przybierają zły obrót, gdy nawiązuje romans z pacjentką o imieniu Katharine i spodziewa się z niej dziecka. Zbiega się to ze śmiercią Pearce'a. Zostaje wydalony ze szpitala i podróżuje z Katharine, aby być z jej matką w Londynie. W Londynie, który wówczas doświadcza wielkiej zarazy, Merivel kontynuuje praktykę medyczną. Katharine rodzi dziewczynkę, ale umiera podczas porodu. Podczas wielkiego pożaru Londynu w 1666 roku ratuje starszą kobietę z płonącego domu. To właśnie to przynosi mu ponownie łaskę króla, a na końcu król pozwala mu zamieszkać w Bidnold z jego córką. Tytuł powieści odnosi się zarówno do okresu Restauracji, w którym się ona dzieje, jak i do zakończenia powieści, kiedy Merivel wraca do Bidnold i do łask króla.


Po tym jak syn Quenakhya zabija ją i przejmuje władzę, Scree uznaje go za przywódcę i ucieka. Umierająca Quenakhya zaprzecza, jakoby nowy przywódca był spokrewniony ze Scree. Z powodu wstydu Scree odrzuca możliwość objęcia przywództwa nad klanem Bram Kaie.[sep]W poprzedniej książce, „Dziecko Czarnej Przepowiedni”, zły czarnoksiężnik Kulwych stworzył czysty kryształ élano z wody z Białego Gejzeru Crystillii. Élano to najpotężniejsza substancja w Avalonie, znana ze swojej mocy tworzenia życia. Na początku „Cieni na gwiazdach” zły duch Rhita Gawr skażył ten czysty kryształ élano, przekształcając go w swoją antymateriopodobną wersję, zwaną vengélano, która niszczy wszystko, czego dotknie. Stawiając czoła temu niebezpieczeństwu, trójka młodych bohaterów tej historii – Tamwyn, Elli i Scree – musi wykorzystać swoje zdolności do granic możliwości, aby ocalić Avalon. Tamwyn musi jakoś odnaleźć drogę i ponownie rozpalić zgasłe gwiazdy gwiazdozbioru Laska Czarodzieja. Elli musi odszukać kryształ vengélano i go zniszczyć. Scree musi zmierzyć się ze swoim największym błędem, który niemal go zabił i przyczynił się do utraty Laska Merlina, aby pomóc pokonać armię Rhity Gawr. Tamwyn, w towarzystwie Henni, hoolaha, oraz małego, uskrzydlonego stworzenia zwanego Batty Lad, opuszcza korzenne krainy Avalonu – siedem znanych części Avalonu, będących domem dla największej różnorodności form życia – i wchodzi do pnia. Tam zostaje rozdzielony z przyjaciółmi. Odkrywa, między innymi, słoje wzrostu Drzewa, które opowiadają całą jego historię; miejsca, gdzie żyją gigantyczne termity; oraz ludzi zwanych Ayanowyn, których niegdyś wspaniałe społeczeństwo stało się dystopią. Mieszkając z Ayanowynami, Tamwyn dowiaduje się, że jeśli Złoty Wieniec – wieniec z jemioły, święty dla Ayanowyn – pojawi się wśród nich, ten, komu się ukazał, zostanie ich przywódcą. Podczas opuszczania Ayanowyn w celu kontynuowania podróży, Tamwyn znajduje taki Wieniec i zostawia go u tego, który był jego gospodarzem, aby ten, pragnący powrotu do chwały swojego ludu, został przywódcą. Ponieważ ludzie zazwyczaj myślą o drzewach jako o drewnie, opis pnia Avalonu jako w istocie wykonanego z kamienia i składającego się z takiej topografii, jaką istnieje w naszym realnym świecie, tworzy pewną niejednoznaczność. w świecie-drzewie Avalonu otwór w drewnie staje się doliną, a zewnętrzna część pnia staje się podobna do klifu lub do Amary, choć powierzchnia Avalonu jest mniej stroma niż Amara. W lub w pobliżu Otworu Merlina Tamwyn spotyka jedynego ocalałego z ekspedycji jego ojca Krystallusa w gwiazdy; Ethauna, kowala, który uczynił Otwór/dolinę swoim domem od śmierci swojego przywódcy. Ten mężczyzna daje schronienie Tamwynowi; ponownie kuje złamany sztylet Tamwyna; zabiera go na grób Krystallusa; i daje Tamwynowi kulisty kompas, za pomocą którego będzie mógł nawigować po pniu i gałęziach. Tamwyn ostatecznie odkrywa, że gwiazdy oświetlające Avalon, zajmujące niszę zajmowaną przez Słońce w naszym świecie, a także niszę zajmowaną przez gwiazdy naszego nocnego nieba, są w rzeczywistości „drzwiami ognia”, które prowadzą, po otwarciu, do innych światów, w tym naszego i Ducha Innegoświata. Aby ponownie rozpalić gwiazdozbiór Laska Czarodzieja, Tamwyn musi więc zamknąć drzwi, z których się składa. Elli, w towarzystwie Nuica, Shima, Brionny i kapłana zakonu, do którego należy Elli, zwanego Lleu, próbuje zyskać pomoc smoków wodnych. Ta pomoc nadchodzi powoli; w związku z tym poszukiwacze opuszczają dom smoków. Podróżują przez portale łączące siedem korzennych krain; omyłkowo do krainy Malóch, gdzie dowiadują się, że dawna dręczycielka Elli, Llynia, jest częścią eugenicznego, ludobójczego wysiłku nałożenia ludzkiej rządów na wszystkie nieludzkie formy życia. Uciekając z objęć Llynii z pomocą gnoma, któremu Elli uratowała życie w poprzedniej książce, kontynuują z większą pilnością wypełnianie swoich celów. We śnie stworzonym przez magię Tamwyna, on i Elli spotykają się na chmurze. Tam daje jej niedokończoną harfę w zamian za tę, którą złamał. W zamian dzielą się pocałunkiem. Scree wrócił do Rahnawyn, krainy swoich narodzin. Tam dowiaduje się, że klan orludzi zwany Bram Kaie niszczy innych orludzi. Doświadczając ich okrucieństwa na własnej skórze, Scree próbuje samotnie zaatakować zbójnicki klan. Spotkał ich przywódcę wcześniej; ten przywódca, o imieniu Quenakhya, uwiodł Screego, aby przejąć magiczny laskę Ohnyalei. Gdy to zrozumiał, Scree uciekł. Po powrocie obserwuje, jak własny syn Quenakhya wyzywa ją i zabija, aby przejąć przywództwo. Scree, natychmiast potem, wyzywa nowego przywódcę i zabija go. Na ostatnim tchnieniu umierająca Quenakhya (Która podobno oszukała i uwiodła Screego w jego młodszych latach i uprawiała z nim seks. Produktem ich seksu jest orłowiec z dwóch plemion o imieniu Maulkee. Potem w pobliżu śmierci Qenakhya pyta Screego, czy naprawdę ją kochał) ujawnia, że Scree jest ojcem wojownika, którego zabił. Wstydząc się siebie, ale mając świadomość konieczności, Scree obejmuje przywództwo nad Bram Kaie.


Carlyle przedstawia historię Samsona z Tottington, który mimo braku formalnego wykształcenia sumiennie zarządzał opactwem i naprawiał jego zaniedbania. Autor zauważa, że średniowieczni mnisi potrafili rozpoznać i poprzeć prawdziwe przywództwo, w przeciwieństwie do współczesnych Anglików.[sep]Księga 1: Proem – Carlyle wyraża swoje poglądy na temat kwestii społecznej w Anglii w podniosłym stylu retorycznym, przywołując aluzje do antyku (takie jak Midas i Sfinks) oraz fikcyjne karykatury (takie jak Bobus i sir Jabesh Windbag). Carlyle skarży się, że mimo obfitości zasobów Anglii, biedni głodują i nie mogą znaleźć sensownej pracy, na co wskazuje bunt w Manchesterze. Carlyle twierdzi, że klasa rządząca musi kierować narodem i popiera „arystokrację talentu”. Jednak w zgodzie ze swoją koncepcją „czci dla bohaterów” Carlyle dowodzi, że najpierw sami Anglicy muszą stać się bohaterami, by cenić prawdziwych bohaterów, a nie szarlatanów. Księga 2: Starożytny mnich – Carlyle przedstawia historię Samsona z Tottington, mnicha z XII wieku, który został opatem w Bury St. Edmunds, tak jak ją spisał Jocelin z Brakelond. Carlyle opisuje Samsona jako skromnego mnicha bez formalnego wykształcenia lub doświadczenia przywódczego, który po wyborze na urząd opata pracował pilnie i sumiennie, by przezwyciężyć gospodarcze i duchowe dolegliwości, które dotknęły opactwo za rządów Hugona, poprzedniego opata. Carlyle wyciąga z tej historii wniosek, że mimo prymitywnej wiedzy i przesądów mnichów (określa ich wielokrotnie mianem „głupców”), potrafili oni rozpoznać i poprzeć prawdziwe przywództwo, w przeciwieństwie do współczesnych Anglików: Carlyle przedstawia swoją historię jako opis życia ludzi i ich czynów, a nie jako suchą kronikę zewnętrznych szczegółów. W tym celu wielokrotnie kontrastuje swą narrację ze stylem fikcyjnego historyka Dryasdusta. Księga 3: Współczesny robotnik Księga 4: Horoskop


Chiński kupiec Jin-Qua pożycza Dirkowi Struanowi środki w srebrze, umożliwiając mu spłatę zadłużenia u Tylera Brocka. Transakcja ta wiąże się z ustanowieniem „długu monetarnego”, którego przestrzegania muszą przysiągać kolejni Tai-Panowie.[sep]Akcja powieści rozpoczyna się po brytyjskim zwycięstwie w pierwszej wojnie opiumowej i zajęciu Hongkongu. Choć wyspa jest w dużej mierze niezamieszkana, a jej teren nieprzyjazny, posiada duży naturalny port, który zarówno rząd brytyjski, jak i różne firmy handlowe uważają za przydatny do importu towarów przeznaczonych do handlu na kontynentalnych Chinach – niezwykle dochodnym rynku. Mimo że w powieści pojawia się wielu bohaterów, to Dirk Struan i Tyler Brock, byli współzałogowcy i właściciele dwóch ogromnych (fikcyjnych) firm handlowych, stanowią główne punkty skupienia historii. Ich burzliwa i często pełna konfliktów relacja z czasów, gdy byli marynarzami, zainicjowała ogromne napięcie rywalizacji. W całej powieści obaj mężczyźni dążą do wzajemnego zniszczenia zarówno w sprawach biznesowych, jak i osobistych. Struan jest w całej powieści określany mianem Tai-Pana, co wskazuje na jego pozycję szefa największej ze wszystkich firm handlowych w Azji. Clavell tłumaczy Tai-Pana jako „Najwyższego Przywódcę”, choć jak opisano w haśle dotyczącym Tai-Pana, termin „Wielka Szybka” mógłby być dokładniejszy. Brock, właściciel drugiej co do wielkości firmy handlowej, nieustannie rywalizuje, by zniszczyć firmę i reputację Struana, w próbie zarówno zemsty na Struanie, jak i zostania nowym „Tai-Panem” chińskiego handlu. Do innych ważnych postaci powieści należą:

* Culum Struan – syn Dirka Struana i przyszły Tai-pan.
* Robb Struan – przyrodni brat Dirka Struana i partner biznesowy.
* William Longstaff – pierwszy gubernator Hongkongu.
* Jeff Cooper, amerykański kupiec i tajny partner Domu Noble.
* Wilf Tillman, amerykański kupiec i partner Jeffa Coopera. Opiekun Shevaun Tillman. Zwolennik niewolnictwa.
* Hrabia Zergyev – rosyjski dyplomata i szpieg mający ocenić brytyjskie wpływy w Hongkongu.
* Gorth Brock – syn-kapitan okrętu Tylera Brocka.
* Jin-Qua, chiński handlarz herbatą i opium, pożycza Dirkowi Struanowi „40 laków” (około 1,656 miliona funtów szterlingów lub 8 milionów dolarów w srebrnych sztabkach), aby ten mógł spłacić długi wobec Tylera Brocka. Jest on twórcą „długu monetarnego”, którego Dirk i przyszli Tai-Panowie muszą przysiąc, że będą przestrzegać (ujawnionego również w Domu Noble).
* May–May – chińska kochanka Dirka Struana, wnuczka Jin-Qua, poinstruowana, aby nauczyć Dirka „cywilizowanych” (chińskich) obyczajów.
* Liza Brock, żona Tylera Brocka i matka Tess.
* Aristotle Quance – malarz i hedonista, zawsze zadłużony. Rodzina Struanów posiada kilka jego obrazów.
* Shevaun Tillman, podopieczna Wilfa Tillmana i nadzieja na żonę dla Dirka Struana.
* Kapitan Orlov, „Garbaty”, fiński kapitan statku opiumowego pracujący dla Dirka Struana. Często ma wizje przepowiadające przyszłe wydarzenia.
* William Skinner, redaktor gazety wyspiarskiej, wtajemniczony w sekrety przekazywane mu przez Dirka Struana, aby utrzymać jego rywali w niepewności.
* Gordon Chen – eurazjatycki syn Dirka Struana z chińską kochanką i tajny szef pierwszego hongkońskiego Triady (stowarzyszenia podziemnego).
* Tess Brock, córka Tylera Brocka i przyszła żona Culum Struana. W późniejszych powieściach znana również jako Hag Struan.
* Mary Sinclair, tajna angielska prostytutka oraz wyznawczyni/szpieg Dirka Struana, siostra Horatio Sinclaira.
* Kapitan Glessing, były kapitan Royal Navy i kapitan portu. Ma nazwany na jego cześć półwysep. Traci ramię podczas tajfunu.
* Horatio Sinclair, urzędnik Dirka Struana, fanatyk religijny i skrywający kazirodcze pożądanie wobec swojej siostry Mary.
* Wolfgang Mauss, zbuntowany ksiądz i nauczyciel Gordona Chena.
* Roger Blore, hazardzista, który dokonuje podróży do Hongkongu w rekordowo krótkim czasie, później zostaje właścicielem klubu wyścigów konnych Dirka Struana.
* Kapitan Scragger, pirat i negocjator dla Wu Fang Choi, króla piratów. Linia rodzinna Scraggera jest wspomniana kilka razy w kolejnych książkach Azjatyckiej Sagii.
* Wu Fang Choi, król piratów i tajny partner Jin-Quy, gdyż sztabki na tę transakcję pochodziły od niego.


Dyrektor NRO William Pickering ujawnia się jako dowódca oddziału Delta Force oraz sprawca spisku z fałszywym meteorytem. Jego próba zabójstwa świadków kończy się śmiercią, gdy helikopter wpada do morza i zostaje zniszczony przez eksplozję pocisków.[sep]Analityk wywiadowczy Rachel Sexton pracuje w NRO (National Reconnaissance Office). Jej ojciec, senator Sedgewick Sexton, jest kandydatem na prezydenta, który cieszy się większą popularnością niż urzędujący prezydent Stanów Zjednoczonych Zachary Herney. Prezydent wysyła ją na Arktykę w składzie zespołu ekspertów, aby potwierdzić i autoryzować odkrycia dokonane przez NASA głęboko w szelfie lodowym Milne’a na wyspie Ellesmere. Nowy skaner gęstości na orbicie polarnej (PODS) należący do NASA, część Systemu Obserwacji Ziemi (EOS) – zbioru satelitów monitorujących glob w poszukiwaniu oznak zmian na dużą skalę – wykrył niezwykle gęste miejsce w szelfie lodowym Milne’a. W tym miejscu NASA odkrywa bardzo gęsty meteoryt. Znajdują się w nim skamieniałości owadów bardzo podobnych, ale nieidentycznych, do gatunków na Ziemi. NASA uznaje to za dowód na pozaziemskie życie. Odkrycie jest tym, czego NASA potrzebuje w świetle ostatnich porażek. Senator Sexton wykorzystuje te niepowodzenia jako przykład rządowej marnotrawstwa, aby wzmocnić swoją kampanię; chce zlikwidować NASA i przekierować fundusze na szkoły publiczne. Aby zapewnić, że odkrycie nie zostanie przyćmione reputacją, jaką zyskała NASA, prezydent wysyła czterech wybitnych cywilnych naukowców (Michaela Tollanda, słynnego oceanografa i osobowość telewizyjną; Corky’ego Marlinsona, genialnego, ale ekscentrycznego astrofizyka; Norah Mangor, drażliwą glacjolożkę oraz Wailee Minga, paleontologa) na Arktykę w celu weryfikacji autentyczności meteorytu. Zespół Delta Force również obserwuje odkrycie, monitorując personel NASA dla nieznanego dowódcy. Ming zauważa nieregularność wewnątrz dołu, z którego wydobyto meteoryt. Sięga po wodę, aby pobrać próbkę, i wpada do niej w wyniku ataku mikrobotami obsługiwanymi przez zespół Delta Force. Wkrótce tonie na dnie dołu. Gdy Tolland dostrzega nieregularność, dzieli się nią z Corkym Marlinsonem i Rachel Sexton. Zgłaszają to Mangor, która potwierdza, że w miejscu, które powinno być zamkniętym obszarem zawierającym wyłącznie słodką wodę, znajduje się woda morska. Czwórka wychodzi na zewnątrz, aby z dystansu przeskanować lód. Skanowanie wykazuje ciało Minga w wodzie oraz kolumnę zamarzniętego lodu morskiego pod meteorytem, w miejscu gdzie został wywiercony do lodowca. Po odkryciu tego czwórka zostaje zaatakowana przez zespół Delta Force, w wyniku czego ginie Norah Mangor. Sexton, Tolland i Marlinson uciekają i zostają podjęci przez okręt podwodny Marynarki Wojennej USS Charlotte. Zespół Delta Force uważa ich za martwych, co daje naukowcom szansę poinformowania doradcy prezydenta i szefa Rachel w NRO o ich odkryciu i następującym po nim ataku. Szef Rachel, dyrektor NRO William Pickering, nakazuje przetransportować ich helikopterem z okrętu podwodnego do śmigłowca, który eskortuje ich z miejsca odkrycia meteorytu. Prawdziwy motyw senatora Sextona, dążącego do likwidacji NASA, zostaje ujawniony jako jego praca na rzecz korporacji prywatnych z Fundacji Granic Kosmosu (Space Frontier Foundation), które chcą czerpać zyski z eksploracji kosmosu w przypadku likwidacji NASA. Rachel nie jest tego świadoma i wierzy, że prezydent oraz NASA są częścią spisku mającego na celu ich zabójstwo. Jeśli tak byłoby, ich motywem byłoby zatuszowanie dowodów na to, że meteoryt jest fałszywy i został stworzony wyłącznie w celu zyskania poparcia dla urzędującego prezydenta w nadchodzących wyborach. Na pokładzie statku Tollanda u wybrzeży New Jersey, gdzie zespół Delta Force przybywa helikopterem, aby ich zabić, Rachel wysyła faks do ojca prosząc o pomoc. Sexton, Tolland i Marlinson współpracują, aby w obronie własnej zabić oddział Delta Force. Rachel jest zaskoczona, widząc wychodzącego z helikoptera Pickeringa, co ujawnia, że jest on dowódcą oddziału Delta Force. Mówi Rachel o prawdziwych motywacjach jej ojca w zostaniu prezydentem oraz o tym, że on (Pickering) zaplanował fałszywy meteoryt, aby zaszkodzić kampanii senatora Sextona, chroniąc w swoim mniemaniu ludność Ameryki. Gdy prezydent wysłał cywilny zespół w celu weryfikacji autentyczności meteorytu, Pickering zrozumiał, że odkryją jego spisek i że muszą zostać wyeliminowali za wszelką cenę. Rachel próbuje rozmówić z Pickeringiem, mówiąc, że morderstwo nie jest usprawiedliwionym sposobem na rozwiązanie problemu. Pickering jednak twierdzi, że „poświęca kilku, by uratować wielu” i że osobiście dokończy robotę. Pickering strzela do trójki z karabinu maszynowego, ale udaje im się zejść ze statku. Helikopter zsuwa się ze statku do morza i tonie na dno. Intensywne ciepło na dnie zapala pociski Hellfire wciąż znajdujące się w helikopterze, rozrywając istniejący komin magmowy na dnie morza i tworząc wir wodny. Statek zostaje wessany przez wir, a sugeruje się, że Pickering zginął w wraku. Senator Sexton odczytuje następnie publicznie wiadomość faksową, którą córka do niego wysłała, co może obciążyć prezydenta i NASA. Prawda o ukrytych motywach senatora Sextona i spisku z meteorytem Pickeringa w końcu jednak wychodzi na jaw, zapewniając Zachary’emu Herneyemu drugą kadencję prezydencką. Pod koniec historii Michael i Rachel nawiązują romantyczną relację.


John O. Banion został w rzeczywistości porwany przez tajną agencję rządową o nazwie Majestic, a nie przez obcych. Celem tej organizacji było podsycanie paranoi na temat obcych, aby zapewnić odpowiednie finansowanie dla NASA.[sep]John O. Banion to znany komentator, prowadzący popularny program telewizyjny w niedzielne poranki (podobny do „Meet the Press”). Pewnego ranka Banion ostro wypytuje prezydenta Stanów Zjednoczonych o sprawy związane z NASA. Krótko potem, podczas gry w golfa, Banion zostaje porwany przez to, co uważa za obcych, zabrany do ich laboratorium i poddany badaniom. Po powrocie Banion staje się innym człowiekiem. Zabiera się za przekonywanie swoich znajomych z waszyngtońskiej elity, że zagrożenie ze strony obcych jest realne, ale spotyka się z niedowierzaniem i drwinami. Jego małżeństwo zaczyna się rozpadać, a przyjaciele go opuszczają. Banion zaczyna wątpić w siebie, ale wkrótce zostaje porwany po raz drugi. Gdy wraca z tego uprowadzenia, całkowicie porzuca swoje dawne życie i poświęca całą energię na naciskanie na Kongres i Biały Dom, aby zbadali zagrożenie ze strony obcych. W rzeczywistości Banion nie został porwany przez obcych. Został porwany przez Majestic, rządową agencję tak tajną, że nawet prezydent nie wiedział o jej istnieniu. Celem Majestic było sprawianie, by amerykańscy obywatele od czasu do czasu wierzyli, że zostali porwani przez obcych. Porwani pomagali rozpowszechniać paranoję, która była kluczowa dla utrzymania publicznego poparcia dla poziomu finansowania NASA. Gdy Majestic zauważył, że Banion krytykuje ten poziom finansowania, agent Majestic autoryzował porwanie. Jednak porwanie znanej osoby publicznej spowodowało problemy wewnątrz Majestic. Zazwyczaj porywali nieco szalonych ludzi, ponieważ, choć pomagali „rozgłaszać wiadomość”, nikt nie traktował ich zbyt poważnie. W próbie zatuszowania błędu lider Majestic próbuje skazać Baniona na śmierć. Gdy prawda o Majestic wychodzi na jaw, agencja jest ostatecznie zmuszona do rozwiązania, a zarzuty przeciw Banionowi są umorzone, choć jego życie jako „człowieka z wewnątrz Waszyngtonu” jest zrujnowane.


Nigel Barrett jest przekonany, że opowieść o wraku statku jest prawdziwa, dlatego nie zwraca się o pomoc do Mistrza Żywiołu Ognia. Prawdziwa Nina Czeresławska, która odkryła oszustwo, okazuje się być czarodziejką, która chroni tożsamości i wspomnienia ludzi.[sep]Ninette Dupond była tancerką w Balecie Opery Paryskiej, wybraną do głównej roli, gdy Mademoiselle Jean-Marie Augustine doznaje kontuzji. Zostaje zwolniona, gdy jej występ otrzymuje dobre recenzje, a także gdy przyciąga uwagę mecenasa La Augustine. Biedna i zdesperowana, Ninette jest zaskoczona, gdy znajduje kocura, który potrafi z nią telepatycznie rozmawiać. Kot, Thomas, przekonuje Ninette, by wyemigrowała do Anglii i tam została primabaleriną. Nie mając lepszej opcji, Ninette decyduje się podjąć ryzyko, mimo że nie wierzy w magię. W drodze Thomas uczy ją angielskiego, instruuje ją w podstawach świata magii i przekonuje, by przyjęła tożsamość rosyjskiej baletnicy, Niny Czeresławskiej. Thomasowi udaje się również przekonać właściciela sali muzycznej, Nigela Barretta, który jest Mistrzem Żywiołu Powietrza, by zatrudnił „Ninę” jako główną atrakcję swojego show. W ramach planu opartego na baśni, Nigel i jego partnerzy odkrywają Ninette podszywającą się pod „Ninę”, rzekomo rozbitką na plaży w pobliżu Blackpool. Zainspirowani tym, Nigel i jego partnerzy, Arthur (odpowiedzialny za orkiestrę) oraz Wolf (papuga, która rzekomo jest reinkarnacją Mozarta), tworzą spektakl oparty na tym doświadczeniu. Zakwaterowują Ninette w ładnym mieszkaniu z pokojówką o imieniu Alsie McKenzie (która nie posiada magii, ale ma zdolności Wrażliwego, co oznacza, że widzi istoty żywiołowe i podobne zjawiska) i rozpoczynają próby, podczas gdy Ninette w międzyczasie tańczy również w scenicznych numerach. Nigel zwraca się o pomoc do Mistrza Żywiołu Ognia i iluzjonisty, Jonathona Hightowera, zarówno do produkcji, jak i dlatego, że podejrzewa, iż wrak statku był w rzeczywistości atakiem na Ninę. Zagrożenie staje się realne, gdy prawdziwa Nina Czeresławska odkrywa podszywanie się Ninette. Niebezpieczeństwo polega na tym, że prawdziwa „Nina” jest również trollem zdolnym do wchłaniania tożsamości i wspomnień ludzi. Troll wcześniej przybrał postać młodego poety i uwodził prawdziwą Ninę, a następnie użył swoich żywiołowych mocy, by ją wchłonąć i zająć jej miejsce.


Sasha zyskuje popularność na statku jako Brownie, słynny kot okrętowy, i pomaga kapitanowi przyciągać klientów. Ostatecznie postanawia opuścić statek, ponieważ jest w ciąży i chce, aby jej kocięta urodziły się w lesie.[sep]Książka zaczyna się od odmowy Sashy dołączenia do CieniaClanu w odpowiedzi na propozycję Tygrysiej Gwiazdy. Zszokowany Tygrysia Gwiazda mówi jej, że oboje byliby budzący strach, na co ona odpowiada, że wolałaby być kochana. Ich rozmowa zamienia się w kłótnię, a Sasha upiera się, że plany Tygrysiej Gwiazdy są sprzeczne z Kodeksem Wojownika. Gdy pozostaje przy swojej decyzji o nieprzyłączaniu się do CieniaClanu, Tygrysia Gwiazda mówi jej, że odtąd zawsze będzie nikim, i odchodzi w głąb lasu. Z powrotem w swojej norze Sasha myśli o swoim złamanym sercu i śni o tym, że Ken przybywa, znajduje ją i zabiera do domu. Wyrusza z lasu, zdając sobie sprawę, że nie ma już tam dla niej miejsca. Spotyka Pina i mówi mu, że odchodzi. Zachowuje się bardzo rozczarowany, ale życzy jej powodzenia. Sasha wraca do miejsca, gdzie kiedyś mieszkała z Kenem i Jean, ale zostaje przepędzona przez Dwunożnych, którzy teraz tam mieszkają. Przemierza osiadę Dwunożnych, szukając Kena w sklepach i na ulicy. W sklepie z odzieżą używaną Sasha wyczuwa zapach Kena i znajduje jeden z jego płaszczy. Zaczyna zdawać sobie sprawę, że z Kenem dzieje się coś bardzo złego. Gdy włóczy się po osadzie, Sasha spotyka dwóch wojowników Krwawego Klanu i ledwo uchodzi z życiem. Błądząc i błądząc, trafia na statek wycieczkowy, gdzie zwija się w kłębek i zasypia. Gdy Sasha się budzi, podłoga się trzęsie. Wybiega na zewnątrz, by skoczyć, tylko po to, by odkryć, że statek jest otoczony wodą. Zauważają ją turyści, którzy sądzą, że jest kotem okrętowym, a kapitan zamyka ją w szafce. Zszedłszy ze statku, zauważa, że kapitan wygląda na samotnego i smutnego. Gdy potajemnie wraca na statek, zaczyna przyciągać wielu klientów do usługi przewozowej jako „Brownie, Słynny Kot Okrętowy”. Pewnej nocy nawet uniemożliwia dwóm sabotażystom spalenie statku. Ponieważ przynosi kapitanowi radość, pozostaje dłużej, mimo że chce odejść. Pewnego dnia, gdy statek jest na wodzie, Sasha znajduje w wodzie torbę z bardzo młodym kotem w środku. Kapitan zabiera go do domu i nazywa go Patch, poświęcając mu więcej uwagi niż Saszy. Nadejście wiosny i topnienie śniegów sprawiają, że kapitan przywiązuje statek i przygotowuje się do wyjazdu w inne miejsce. Sasha decyduje nie iść z kapitanem i Patchem, ponieważ wie teraz, że będzie miała kocięta i chce, by urodziły się w lesie. Patch jest smutny, ale rozumie to. Śnieg zaczyna padać, gdy Sasha odchodzi, co symbolizuje początek liściastej zimy. Na okładce widnieje Tygrysia Gwiazda.


Jace Damon kończy dostawę, gdy na miejscu znajduje odbiorcę i unika ataku samochodu. Gdy wraca do biura zleceniodawcy, spotyka żywego Lenny'ego Lowella i nie zauważa obecności policji.[sep]Kurier rowerowy Jace Damon próbuje żyć poza zasięgiem radaru w Los Angeles wraz ze swoim młodszym bratem (Tylerem, który ma IQ 168). Chłopców wychowuje matka, która robi wszystko, by pozostać anonimowa. Gdy zachoruje, Jace zawozi ją do szpitala, dbając o to, by nie łączyć go z nią. Matka umiera, a dzieci nie mogą odebrać jej ciała. Zamiast tego Jace zabiera brata w poszukiwaniu nowego miejsca, decydując, że chińska społeczność będzie dla nich najlepsza; ostatecznie starsza chińska bizneswoman (Madame Chen) sympatyzuje z chłopcami i daje Jace'owi pracę na pół etatu oraz miejsce do zamieszkania. Zatrudnia się też jako kurier rowerowy, ponieważ za tę pracę otrzymuje zapłatę gotówką. Pewnej nocy Jace przyjmuje dostawę w chwili, gdy ma już kończyć zmianę; jest to odbiór z biura jednego z najbardziej obrzydliwych obrońców w Los Angeles, Lenny'ego Lowella. Nie jest zadowolony z późnego zlecenia, ponieważ jest mokra i okropna noc, ale dyspozytor mówi mu, że wszyscy inni już skończyli pracę, a on jest jedynym dostępnym. Lowell jest (mimo swojej reputacji) niezwykle miły dla Jace'a i daje mu dobry napiwek. Gdy Jace podjeżdża pod adres dostawy, znajduje pustą działkę, co go niepokoi, więc decyduje się przerwać dostawę. Zanim zdąży uciec, w jego stronę pędzi duży czarny samochód, próbując go przejechać. Ledwo przeżywa zderzenie i jest zmuszony porzucić rower. Piechotą udaje mu się zgubić prześladowcę, ale traci torbę kurierską (zachowując paczkę). Jace wraca na miejsce wypadku i z ulgą odkrywa, że będzie musiał wymienić tylko koło. Wraca do biura Lowella, tylko po to, by znaleźć je pełne policji; dowiaduje się, że Lowell został zamordowany. Jace nie ufa policji, więc opuszcza miejsce zdarzenia. W mieście napędzanym pieniędzmi, sławą i sensacją, zabójstwo kogoś takiego jak Lowell nie trafi na nagłówki. Dlatego gdy pojawia się elita LAPD, detektyw wydziału zabójstw Kev Parker (przydzielony do sprawy Lowella) chce wiedzieć, dlaczego. Parker rozpoczyna poszukiwania odpowiedzi, które doprowadzą go do zabójcy – lub do końca swojej kariery. Bo jeśli jest jedna lekcja, której Parker nauczył się przez lata, to taka, że w mieście zbudowanym na sławie i fantazji, dostarczanie prawdy może być zabójcze.


Rekin atakuje i rani Sapphire podczas wyprawy, jednak delfiny interweniują i ratują sytuację. W rezultacie grupa zmienia kurs i kieruje się na północ zamiast na południe.[sep]Sapphire i Conor zostali wezwani do podjęcia niebezpiecznego Przejścia Ingo, podróży na dno świata, a przepowiednia głosi, że jeśli ją ukończą, Ingo i Powietrze zaczną się goić. Mają pomóc im ich przyjaciele z ludu Morskich, Faro i Elvira, ale ich stary wróg, Ervys, jest zdeterminowany, by zapewnić im porażkę. Przeżywają wiele przygód, podróżując wokół świata, a Sapphire odkrywa nowe zdolności. ------------------ Sapphire, Conor oraz ich przyjaciele z ludu Morskich, Faro i Elvira, są gotowi do Przejścia Ingo – najbardziej niebezpiecznej podróży, z jaką muszą zmierzyć się młodzi Morscy. Żaden człowiek nigdy nie został wybrany do odbycia Przejścia, a przyszłość Powietrza i Ingo zależy od ich sukcesu. Ale Ervys, jego zwolennicy oraz nowi rekruci – rekiny – są zdeterminowani, by Sapphire i Conor musieli zostać powstrzymani – martwi czy żywi.... Książka zaczyna się od sceny, w której Faro widzi, jak Saldowr i Ervys dmą w muszlę i rozpoczynają Wezwanie. Następnie akcja przenosi się do domu Sapphire. Jej mama i jej chłopak Roger są w Australii, zostawiając Connora i Sapphire samych. Przeprowadzili się z powrotem do swojego starego domu, ale Rainbow i jej przybrany brat często ich odwiedzają. Pewnego dnia Sapphy i Connor słyszą Wezwanie. Oboje zdają sobie sprawę, że muszą na nie odpowiedzieć. Ale potem, kilka dni później, Connor zauważa mewy gniazdujące na ich domu. Później Connor wchodzi na dach i schodzi z jajkiem ryby. Chce dać je kotu sąsiada, ale Sapphire chce je wyrzucić z powrotem do oceanu. Kilka dni później Sadie zostaje zaatakowana przez mewy. Connor i Sapphire zabierają ją do weterynarza. Następnie babcia Carne, która wie, że dzieci muszą odpowiedzieć na Wezwanie, zabiera Sadie do siebie. Gdy Sapphire i Connor udają się do swojej zatoki, zdają sobie sprawę, że nie mogą przez nią przejść. Sapphire widzi Faro, ale zastanawia się, dlaczego im nie pomaga. Gdy uwalniają się z pułapki, Faro mówi im, że Ervys zamienił ich dom w Porth Cas, co sprawia, że przejście jest dla nich niezwykle trudne. Jednak wszyscy udają się do komory zgromadzeń, aby odpowiedzieć na Wezwanie. Wszyscy zostają wybrani wraz z Elvirą. Wychodzą z Komory i natychmiast wyruszają w drogę. Rekin ich dostrzega i rani Sapph, ale delfiny ratują sytuację. Dzieci żegnają się z delfinami i kierują się na północ zamiast na południe. -Streszczenie niedokończone-


Duck leaves the house after revealing that his friend Bam-Bam is dying, prompting Dirk to travel to San Francisco in search of him. The couple eventually reunites and returns home, where they are welcomed back by the rest of the family.[sep]Weetzie dorasta w Los Angeles z matką, podczas gdy jej ojciec przeprowadził się do Nowego Jorku. Nie lubi szkoły i zazwyczaj unika nawiązywania przyjaźni, dopóki nie poznaje Dirka, „najprzystojniejszego faceta” w szkole, który wkrótce wyznaje, że jest gejem. Stają się najlepszymi przyjaciółmi i często odwiedzają Fifi, babcię Dirka. Dwaj przyjaciele lubią „polować na kaczki” – to ich określenie na poszukiwanie chłopców. Fifi wręcza Weetzie lampę, w której znajduje się dżin obiecujący spełnienie trzech życzeń. Weetzie życzy sobie: „kaczki dla Dirka i My Secret Agent Lover Man dla mnie, oraz pięknego małego domku, w którym moglibyśmy żyć szczęśliwie do końca życia”. Niedługo potem otrzymuje telefon od Dirka, który informuje ją o nagłej śmierci Fifi i tym, że babka zapisała im w testamencie swój domek. Dirk wkrótce spotyka swoją własną „kaczkę” – Kaczkę, który wprowadza się do nich. Weetzie poznaje reżysera filmowego, który przedstawia się jako „My Secret Agent Lover Man” i prosi ją, aby zagrała w jednym z jego filmów. Przychodzi do niej w pracy każdego dnia, aż w końcu zgadza się na jego prośbę. On również wprowadza się do domu. Wszystko układa się pomyślnie, dopóki Weetzie nie ogłasza, że chce dziecka. My Secret Agent Lover Man odmawia, twierdząc, że świat jest zbyt zły, by przynosić na niego kolejne ludzi. Dirk i Kaczka potajemnie zawierają pakt, by spłodzić dziecko z Weetzie. Gdy My Secret Agent Lover Man dowiaduje się o ich spisku i odkrywa, że Weetzie jest w ciąży, opuszcza ich, wściekły z powodu oszustwa. Weetzie rodzi maleńką dziewczynkę, Cherokee. My Secret Agent Lover Man wraca. Chociaż nadal nie są pewni, kto jest biologicznym ojcem dziecka, traktuje je jak swoje własne i jest z powrotem przyjęty do rodziny. Ten pokój nie trwa jednak długo. Do ich drzwi puka dziwna kobieta (którą poznajemy jako czarownicę), domagając się zobaczenia „Maxa” (My Secret Agent Lover Man). Wyjaśnia, że podczas rozłąki z Weetzie byli kochankami i że czarownica spodziewa się jego dziecka. Czarownica żąda od niego pieniędzy na aborcję. Nie realizuje jednak tego planu i zostawia swoje dziecko na ich progu wraz z lalkami voodoo przedstawiającymi Weetzie i My Secret Agent Lover Man. Mimo że on nie chce zatrzymać dziecka, Weetzie nalega, by to zrobić, i nadaje mu imię Witch Baby, by zamknąć sprawę. Podczas wieczoru wyjścia mała grupa zauważa bożonarodzeniowe dekoracje przygotowane na potrzeby filmu. Weetzie zauważa, że to wygląda jak „Shangri-L.A.”, co daje My Secret Agent Lover Man pomysł na jego kolejny film. W trakcie realizacji filmu (której akcja toczy się w surrealistycznej alternatywnej rzeczywistości) zdają sobie sprawę, że nie mają jeszcze dla niego zakończenia. Perswadują Weetzie, by zapytała o zdanie ojca, więc ona leci z córką do Nowego Jorku w odwiedziny. Trójka zwiedza miasto, dyskutując przez cały czas o pogarszającym się zdrowiu Charliego i o jego skomplikowanej relacji z byłą żoną. Weetzie błaga go, by wrócił, ale on odmawia i umiera kilka dni później. Film Shangri-L.A., z jego zakończeniem, dedykują jego pamięci. Pewnego dnia Kaczka wraca do domu płacząc, zamyka się w swoim pokoju i odmawia zwierzeń nawet przed Dirkiem. Następnego ranka odkrywają, że zniknął. Zostawił notatkę, w której pisze, że jego przyjaciel Bam-Bam umiera (prawdopodobnie na AIDS), co sugeruje, że już nie wróci. Zrozpaczony Dirk wyrusza na poszukiwania swojego kochanka, które prowadzą go do San Francisco. Po ponownym spotkaniu w pełni uświadamiają sobie, jak bardzo dla siebie znaczą. Następnego ranka wracają do domu, gdzie rodzina wita ich z otwartymi ramionami. Weetzie reflektuje nad ich wspólnym życiem i dochodzi do wniosku, że chociaż „szczęśliwie do końca życia” może być ideałem, ona jest w pełni zadowolona ze „szczęśliwie”.


Josh Bennett planted a bomb on the spacecraft to release radiation-resistant bacteria, intending for the crew to discover them on Mars and save the NASA program from cancellation. The device detonated prematurely during the flight due to damage caused by the violent launch, which ultimately exposed the sabotage.[sep]Gdy rozpoczyna się powieść, dr Valerie ("Valkerie") Jansen przebywa na wyprawie terenowej na zboczu góry Trident na półwyspie Alaska. W rzeczywistości ten wulkan nie wybuchał od wielu lat, ale w powieści Mount Trident wyrzuca do powietrza dwutlenek siarki, a gaz ten opada do doliny, gdzie rozbił obóz Valkerie. Ledwo przeżywa to doświadczenie, w pewnym momencie czerpiąc powietrze z opon swojego Jeepa, które jest jedynym dostępnym powietrzem do oddychania. Następnego ranka Dyrektor Naczelny NASA wraz z jednym z starszych lekarzy agencji ląduje na zboczu góry Trident w śmigłowcu. Szukają Valkerie, ponieważ chcą przeprowadzić z nią rozmowę kwalifikacyjną na stanowisko kandydata na astronautę. Następująca rozmowa jest bardzo myląca dla obu stron, głównie dlatego, że Valkerie jest przekonana, że Mount Trident w każdej chwili wybuchnie i wszyscy trzej muszą natychmiast ewakuować się. Ostatecznie jednak Valkerie wsiada do śmigłowca z dwoma przedstawicielami NASA. Następnie zostaje wezwana do Houston w Teksasie i stawia się na szkoleniu w kompleksie głównej siedziby NASA. Ostra kłótnia między dyrektorem NASA a Natem Harringtoniem, dyrektorem misji na Marsa, skutkuje tym, że rozpoczyna ona reżim treningowy znacznie bardziej wyczerpujący niż zwykle, co prowadzi ją do przekonania, że Harrington chce usunąć ją z programu pod jakimkolwiek pretekstem, jaki zdoła wymyślić. W rzeczywistości kierownictwo NASA jest bardzo pod wrażeniem jej osiągnięć akademickich i jej pozornie unikalnej zdolności radzenia sobie z "dniami pięciu sigm" – dniami niezwykłymi z powodu serii strasznych, często zagrażających życiu kryzysów (Jej oddychanie powietrzem z opon Jeepa, aby przetrwać incydent z wyrzutami fumarolowymi, jest tego doskonałym przykładem). Jeśli zaś chodzi o pana Harringtona, nigdy nie pragnął niczego bardziej niż szacunku dyrektora NASA dla jego prerogatyw jako dyrektora misji marsjańskiej – a poza tym jest on rozproszony przez serię wydarzeń, które nie mają nic wspólnego z Valkerie ani jej kandydaturą. Rozpraszacze Nate’a obejmują: poważny problem budżetowy, który zmusił NASA do sprzedaży wyłącznych praw do transmisji dużej stacji telewizyjnej, wyraźną groźbę ze strony prominentnego senatora USA, że "ma głosy" do zakończenia programu flagowego NASA, naruszenie bezpieczeństwa projektu, które mrożąco sugeruje spisek terrorystyczny przeciwko NASA (i wymaga od niego obecności agenta FBI jako półstałego gościa na kampusie NASA) – oraz kontrowersję dotyczącą doboru załogi dla Ares 10, która ma być pierwszą załogową misją na Marsa. Psychiatrzy NASA nagle zażądali rozmów ze wszystkimi członkami załogi Ares 10 – Joshem Bennettem, Kennedy’m Hamptonem, Alexis "Lex" Ohtą i Bobem "Kaggo" Kaganovskim. Bob w szczególności obawia się, że psychiatrzy chcą usunąć go z załogi – ponieważ nigdy nie czuł się w pełni pewny swojej pozycji, głównie dlatego, że nie posiada tej beztroskiej odwagi, która jest częścią "stereotypu astronauty" i którą Kennedy wykazuje w nadmiarze. Kiedy więc psychiatrzy wzywają go na rozmowę, mówi im, że chętnie wykona każdy rozkaz wydany mu przez Josha, wyznaczonego dowódcę misji – nie wspominając, że zawsze zastrzega sobie prawo do działania według własnego uznania, jeśli uważa, że Josh lub jakikolwiek inny dowódca wydał błędny rozkaz. Psychiatrzy nie podejrzewają wcale Boba, lecz Josha. Konkretnie, ich protokoły informują ich, że to, że jedna osoba, nawet dowódca misji, dominuje w załodze, jest receptą na katastrofę. Rozmowa z Bobem, dodana do wcześniejszej rozmowy z Kennedy’m, tylko zwiększa ich niepokój. Podczas narad uruchamiają komputerowy model decyzyjny dla dwóch możliwych składów załogi – jednego obejmującego Josha i drugiego, w którym Josh usuwany jest ze stanowiska dowódcy misji, a Valkerie Jansen przydzielana jest do lotu. Ku zaskoczeniu wszystkich, skład załogi obejmujący Valkerie uzyskuje bardzo wysoki wynik w ich wskaźnikach analizy decyzyjnej. Tym samym psychiatrzy wydają swoje końcowe "zalecenie", które ma siłę rozkazu: Josh Bennett ma zostać usunięty z załogi, Kennedy Hampton ma zostać awansowany na dowódcę misji, a załoga zyska nowego specjalistę misji: Valkerie Jansen. Valkerie czuje podwójne poczucie winy z powodu przyjęcia zadania. Po pierwsze, postrzega siebie jako osobę, która zajmuje miejsce innego, bardziej doświadczonego astronauty (Josha). Po drugie, obawia się, że wcześniejsze powiązania powrócą, by ją prześladować – konkretnie jej relacja ze współstudentem na Uniwersytecie Yale, który zabił się w wybuchu w laboratorium, który spowodował z powodu swojej koncepcji chrześcijańskiego obowiązku. (Ten incydent bombowy miał miejsce w szczytowym okresie operacji "Ratunku" – a ponadto obecność religijnie motywowanej linii pikietującej przy głównej bramie NASA tylko dodaje do jej obaw przed ujawnieniem jej chrześcijańskich powiązań). Josh jest nieświadomy jej obaw dotyczących jej chrześcijańskich powiązań, ale rozpoznaje, że może czuć się winna z powodu zastąpienia go. Zabiera ją więc na lot treningowy do Centrum Kosmicznego Kennedy’ego i tam mówi jej, że jej głównym obowiązkiem jest Projekt Ares, który zostanie całkowicie zamknięty, jeśli nie przyjmie zadania. Szlachetnie oferuje, by wziąć osobistą odpowiedzialność za jej dalsze szkolenie. Z tym zapewnieniem wraca do Houston i mówi Nate’owi Harringtonowi, że przyjmie zadanie. W styczniu 2014 roku Ares 10 startuje w kosmos. Start jest bardzo gwałtowny, ponieważ kontrolerzy misji decydują się na start wbrew wiatrowi poprzecznemu, który przekracza określone przez NASA limity. Powoduje to uszkodzenie wielu systemów habitatu, w tym magistrali telemetrii, anteny Ku-band i panelu słonecznego. Valkerie zaczyna poważnie wątpić w kontynuację misji, szczególnie gdy przyłapuje Kennedy’ego na kłamstwie dotyczącym wycieku płynu chemicznego (mówi, że rozlał sok z pojemnika z przekąską, ale Valkerie wie lepiej), a następnie wydaje się ją zagrażać nieregulacyjnym palnikiem acetylenowym, który przyniósł na pokład. Bob w rzeczywistości nie jest bardziej chętny do kontynuacji niż Valkerie. Ale Kennedy nalega na kontynuowanie misji i zmusza załogę do poinformowania Houston, że wszyscy są zgodni. Następnie wykonują wstrzyknięcie transmarsjańskie, tym samym zobowiązując się do dalszej drogi. Trzy miesiące później naprawiają swoją magistralę telemetrii danych, a Kennedy i Bob wykonują EVA (spacer kosmiczny), aby naprawić antenę Ku-band, naprawa, która wcześniej byłaby bezcelowa. Po ukończeniu naprawy przystępują do inspekcji podwójnych paneli słonecznych, aby sprawdzić, czy mogą naprawić uszkodzony panel. Bob odkrywa kilka luźnych odsłoniętych przewodów, które nie pojawiają się na żadnych schematach habitatu. Przystępuje do przetestowania ich miernikiem uniwersalnym – i przez losowy błąd ustawia miernik do pomiaru oporu zamiast siły elektromotorycznej ("napięcia"). W rezultacie nieświadomie mostkuje obwód między przewodami – i tym samym powoduje wybuch. Ktoś po prostu podłożył bombę na pokładzie, a Bob ją zdetonował. Wybuch wyrywa w powietrze inaczej nienaruszony panel słoneczny, narusza kadłub i oszołomia Boba, wypełniając jego ramię tym, co okazuje się odłamkami ze stali nierdzewnej – szczegół, którego pełne znaczenie astronauci zrozumieją dopiero znacznie później. Valkerie, czekająca w pomieszczeniu do skafandrów EVA, natychmiast ubiera skafander, umieszcza nieprzytomnego Lex Ohtę w ratunkowej bańce, pośpiesznie naprawia uszkodzenie kadłuba i uwalnia pozostały tlen z zbiorników ogniw paliwowych. Dopiero wtedy może otworzyć śluzę, aby wpuścić Kennedy’ego, który na początku twierdzi, że Bob nie żyje. Valkerie, wierząc, że Kennedy zachował się nieostrożnie, wychodzi na zewnątrz, by go przynieść. Wkrótce Bob odzyskuje przytomność na tyle, by odkryć, że naprawa Valkerie była niepełna, i po prostu prosi ją, by pomogła mu dokonać bardziej kompletnej naprawy. Ale w wyniku pierwotnego uszkodzenia kadłuba i niepełnych wysiłków naprawczych Valkerie załoga nie ma już na pokładzie wystarczającej ilości tlenu, aby przetrwać podróż na Marsa. Nie będą też mieli wystarczającej mocy dla wszystkich systemów statku z pozostałego panelu słonecznego, gdy dotrą na Marsa. Kiedy NASA – reprezentowana przez bardzo wstrząśniętego Josha Bennetta jako CapCom – nie informuje ich o tym fakcie w odpowiednim czasie, astronauci ponuro wyciągają wniosek, że nie mogą już ufać NASA. Josh Bennett odmawia porzucenia załogi. Przypomina sobie, że Statek Powrotny na Ziemię (ERV) jest w drodze na Marsa w tym samym czasie i proponuje przyspieszyć go, aby przechwycić Ares 10, dzięki czemu załoga może użyć go jako szalupy ratunkowej. Inżynier Cathe Willison oblicza rozwiązanie dla przechwycenia – ale następnie wskazuje, że tlen wystarczy tylko wtedy, jeśli dwie osoby z załogi poświęcą się. Valkerie proponuje jednak inne rozwiązanie: zauważając, że Lex, który nadal jest w śpiączce, zużywa mniej tlenu, proponuje, aby dwaj inni astronauci wprowadzili się w śpiączkę farmakologiczną, a jeden astronauta pozostałby przytomny, aby dokonać spotkania, a następnie obudzić resztę załogi. Lekarze NASA uznają, że Valkerie faktycznie może zsyntetyzować wystarczającą ilość tiopentalu sodowego do realizacji tego planu. Ale to rodzi pytanie, który astronauta pozostanie przytomny. To pytanie jest więcej niż akademickie – ponieważ przegląd taśm monitoringu wewnątrz habitatu przed startem identyfikuje tylko sześć osób, które mogły podłożyć bombę – czterech członków załogi, Josha Bennetta i Nate’a Harringtona. Nikt nie podejrzewa Nate’a ani Josha (jeszcze nie), więc astronauci podejrzewają się nawzajem – a poza tym Kennedy celowo manipuluje emocjami swoich kolegów z załogi, dochodząc nawet do tego, że w prymitywny sposób żąda od Valkerie seksualnych przysług (których ona odmawia). Dalsze dwa dowody ostatecznie rozstrzygają sprawę na korzyść Valkerie. Po pierwsze, Josh Bennett odkrywa, że Kennedy w rzeczywistości manipulował psychiatrami NASA, aby usunąć Josha z załogi. Po drugie, symulacja komputerowa przewiduje, że jeśli Bob będzie tym, który zostanie przytomny, zużyje cały tlen. Bob, zawsze zastrzegający sobie prawo do działania według własnego uznania, potajemnie przygotowuje dawkę tiopentalu sodowego do użycia na Valkerie po tym, jak ona usypia Kennedy’ego. Ale w ostatniej chwili Valkerie mówi mu, że wybacza mu, że jej nie ufał. Nie może zmusić się do buntu przeciwko Valkerie, więc pozwala ją uspić. Valkerie staje teraz przed problemem, z którym prawie nie może sobie poradzić: całkowita izolacja, z nikim do rozmowy – nawet z Houston, ponieważ musi wyłączyć radio, aby oszczędzać energię. Większość czasu spędza na modlitwie, ale głównie wołając do Boga, by "przesłał jej e-mail" i dał powód do wiary. Gdy ERV kontynuuje zbliżanie się, Valkerie prosi i otrzymuje pozwolenie na obudzenie Boba, aby mógł jej pomóc pilotować habitat do spotkania z ERV. Niestety, ERV zbliża się znacznie za szybko. Próba Valkerie, aby dopasować prędkość do niego, kończy się niepowodzeniem, a co gorsza – zużywa więcej paliwa, niż mogą sobie pozwolić. Z ERV przelatującym obok habitatu, Bob i Valkerie nagle przypominają sobie, że ERV przewozi statek powrotny załogi z własnym silnikiem. Wydają rozkaz odłączenia go od ERV i sprowadzenia do powolnego spotkania – a następnie Valkerie wykonuje kolejny spacer kosmiczny, aby odciąć jego zbiornik tlenowy i przynieść go na pokład. Bob z kolei otrzymuje instrukcje, aby zbudować skruber Sabatiera – urządzenie o ultra niskim poborze mocy do usuwania dwutlenku węgla z powietrza na statku. Następnie budzą Kennedy’ego, który musi odzyskać siły, aby przeprowadzić lądowanie – a następnie decydują, że jedynym sposobem, w jaki mogą lądować, jest porzucenie pierwotnego profilu misji wymagającego wejścia na orbitę Marsa, a zamiast tego nurkowanie prosto w dół na powierzchnię Marsa. To niesamowicie ryzykowny manewr, którego prawie nie kończą, ponieważ zamierzają użyć systemu wdrożenia hamowania aerodynamicznego, który jest niesprawny. (Kolejna awaria zaufania jest odpowiedzialna za tę sytuację, której unikają tylko dzięki ostatniemu momentowi dedukcji prawdziwych intencji NASA). Zamierzają lądować w obozie, który wcześniejsze misje już założyły – ale ostatecznie lądują zbyt daleko. Jednak udaje im się zebrać pozostały tlen, aby dać go Bobowi i Kennedy’mu, dzięki czemu mogą przynieść ciśnieniowy łazik, aby uratować Valkerie i Lex. Gdy mężczyźni wracają, znajdują kobiety nieprzytomne i pozornie martwe – ale Valkerie znalazła ukrytą dawkę tiopentalu sodowego Boba i używa jej, aby wprowadzić siebie i Lex z powrotem w śpiączkę – dzięki czemu przeżywają, ale Valkerie doznaje wielu złamań żeber, gdy Bob próbuje reanimacji. Wreszcie astronauci zdają sobie sprawę ze znaczenia odłamków ze stali nierdzewnej, którymi Bob został ranny w pierwotnym wybuchu. Żaden z systemów statku nie był wykonany ze stali nierdzewnej – w rzeczywistości brak jakiegokolwiek materiału innego niż plastik był źródłem wielkiej frustracji dla Valkerie, gdy po raz pierwszy próbowała uszczelnić uszkodzenie kadłuba. Valkerie i Lex zdają sobie sprawę, że stal nierdzewna musiała pochodzić z fiolki kultur bakteryjnych, którą Josh Bennett otrzymał od byłej dziewczyny na Antarktydzie – i że fiolka zawierała bakterię oporną na promieniowanie, tę samą, która w rzeczywistości zanieczyściła niektóre systemy statku po wybuchu. Teraz astronauci rozumieją, co się z nimi stało: Josh Bennett, obawiając się anulowania Projektu Ares i rozwiązania NASA, chciał "zasiać" bakterię oporną na promieniowanie na Marsie, aby astronauci mogli ją "odkryć". Aby to osiągnąć, rzeczywiście podłożył bombę na pokładzie, zaprojektowaną do detonacji przy wdrożeniu hamulców aerodynamicznych. Ale uszkodzenie habitatu podczas gwałtownego startu ostatecznie spowodowało, że bomba wybuchła w trakcie podróży. Wyjaśnia to również kruchy stan emocjonalny Josha – uświadamia sobie, że jego próba dania astronautom czegoś do odkrycia prawie ich zabiła. Bob ostatecznie mówi Joshowi, że Valkerie to zrozumiała i że wszyscy mu wybaczyli to, co zrobił, wiedząc, jak oni wiedzą, że nigdy nie chciał im krzywdzić. Ostatnia scena jest przygotowaniem do sequelu: Bob, który jest teraz zakochany w Valkerie, oświadcza się jej przed światową publicznością liczącą sześć miliardów widzów, która włączyła się, by oglądać "pierwszych dwóch astronautów, którzy stąpali po Marsie".


Amélie decyduje się na życie w klasztorze, aby ukryć nienawiść, jaką żywi do swojego brata. Uradowany tą nowiną René pozostaje w ojczyźnie, gdzie spędza resztę życia w spokoju.[sep]René, nieszczęśliwy młody Francuz, szuka schronienia wśród plemienia Naczezów w Luizjanie. Mija dużo czasu, zanim udaje mu się przekonać do ujawnienia przyczyny swojej melancholii. Opowiada o samotnym dzieciństwie w zamku ojca w Bretanii. Jego matka zmarła przy porodzie, a ponieważ ojciec jest dystyngowaną, groźną postacią, René szuka ucieczki w intensywnej przyjaźni ze siostrą Amélie oraz w długich, samotnych spacerach po okolicy zamku. Gdy ojciec René umiera, a brat dziedziczy rodzinny dom, René postanawia podróżować. Odwiedza ruiny starożytnej Grecji i Rzymu, które inspirują go do melancholijnych refleksji. Podróżuje do Szkocji, aby zobaczyć miejsca wspomniane przez barda Ossjana, oraz do słynnych zabytków Włoch. Nic go nie zadowala: „Świat starożytny nie miał pewności, świat współczesny nie miał piękna”. Wraca do Francji i odkrywa, że społeczeństwo jest skorumpowane i bezbożne. Jego siostra Amélie niewytłumaczalnie zaczyna go unikać. Jak wyjaśnia René: „Wkrótce poczułem się bardziej odizolowany we własnym kraju niż byłem w obcym. Przez jakiś czas chciałem rzucić się w świat, który nic do mnie nie mówił i który mnie nie rozumiał. Moja dusza, jeszcze nie zużyta przez żadną namiętność, szukała przedmiotu, do którego mogłaby się przywiązać; ale zdałem sobie sprawę, że daję więcej, niż otrzymuję. Nie ode mnie wymagano podniosłego języka ani głębokich uczuć. Moim jedynym zadaniem było skurczyć duszę i sprowadzić ją do poziomu społeczeństwa”. Zdegustowany, René wycofuje się ze społeczeństwa i żyje w nieznanej części miasta. Ale to życie w odosobnieniu wkrótce go też nudzi. Postanawia przenieść się na wieś, ale nie znajduje tam szczęścia: „Och, byłem sam, sam na ziemi. Tajemna niemoc ogarniała moje ciało. Wstręt do życia, który czułem od dzieciństwa, powrócił z nową siłą. Wkrótce moje serce już nie dostarczało pokarmu dla mojego umysłu, a jedyną rzeczą, którą czułem w swoim istnieniu, była głęboka nuda”. René postanawia popełnić samobójstwo, ale gdy siostra dowiaduje się o jego planie, oboje radośnie się spotykają. Ale nie ma tu happy endu. Amélie zdaje się za czymś tęsknić. Pewnego dnia René odkrywa, że ją nie ma, zostawiając list, w którym pisze, że chce zostać zakonnicą, ale nie podając wyjaśnienia dlaczego. René udaje się na ceremonię jej wstąpienia do zakonu, gdzie wyznaje, że dołączyła do klasztoru, ponieważ chce pokonać swoją kazirodczą miłość do niego. Zniszczony tym wyznaniem, René postanawia na zawsze opuścić Europę i podróżować do Ameryki. Po spędzeniu pewnego czasu z Indianami otrzymuje list zawiadamiający o śmierci siostry. Nowela kończy się ujawnieniem, że krótko po tym, jak René opowiedział swoją historię, zginął w bitwie między Naczezami a Francuzami. (Uwaga: według wersji zawartej w „Naczezach”, akcja historii rozgrywa się w latach 20. XVIII wieku).


Śledztwo ujawniło, że to Seth Hawkins zamordował Henry’ego Cordwainera zimą, a następnie podszywał się pod niego, by ukryć swoją zbrodnię. Młyn spłonął w wyniku przypadkowego pożaru, a zaginione dzienniki zostały skradzione przez doktora Sama, który zabrał je z sejfów przed wysyłką.[sep]Stary doktor Sam opowiada historię o tym, jak wszyscy w mieście są zasmuceni odejściem Henry’ego Cordwainera. Cordwainer, który mieszkał w starym młynie należącym do Setha Hawkinsa i jego matki, to brodaty naturalista, który pisał książkę pt. „Rok w Snake Creek”. Teraz, gdy ten rok minął, on odchodzi. Kiedy przybył, był chłodny i obojętny, ale wraz z nadejściem zimy jego osobowość całkowicie się zmieniła; stał się pomocny, pomagając nawet w lodowni. Sam i Seth pomagają Cordwainerowi spakować rzeczy, w tym jego zamykane skrzynie z trzydziestoma sześcioma dziennikami, a Seth wyznaje, że jego matka chce, aby uruchomił młyn (a także, że Seth nie ma na to ochoty). Sam nie przywiązuje do tego większej wagi, nawet widząc Setha tego wieczoru na lokalnych walkach kogutów. Następnego ranka wszyscy dowiadują się, że młyn spłonął, a Cordwainer miał roztrzaskaną czaszkę. Na miejsce przybywa szeryf Lens, a podejrzenia padają na Setha – ale Seth poprzedniej nocy był na walce kogutów. Sprawę komplikuje fakt, że dzienniki Cordwainera, wysłane do Bostonu w zamkniętych sejfach, zniknęły. Sejfy dotarły na miejsce, z bardzo małym otworem na dnie, całkowicie puste, z wyjątkiem trocin. Sam próbuje dowieść niewinności Setha, podając mu eksperymentalny środek prawdy – „skopolaminę”. Sam udowadnia, że Seth nie mógł popełnić morderstwa, i zaczyna zastanawiać się nad trocinami znalezionymi na dnie sejfów. Kiedy Sam znajduje rozwiązanie, on i Lens jadą do Albernathy, na namówienie Sama. Tam znajdują człowieka, którym myśleli, że jest Cordwainer, żywego i zdrowego – jest to w rzeczywistości uciekinier o imieniu Delos. Delos zabił Cordwainera przed zimą, co wyjaśnia zmianę osobowości. Następnie podszywał się pod niego. Dzienniki w sejfach okazały się być blokami lodu, co wyjaśnia obecność małych otworów i ślady trocin. Młyn został podpalony, aby rozmrozić ciało Cordwainera, które było zamrożone od zimy.


Po konflikcie z kowbojami w Wyoming Terry nie uciekł, lecz zatrzymał się, by stawić czoła policji. Ostatecznie nie zawrócił, aby pomóc, lecz kontynuował podróż na zachód, pozostawiając swoich towarzyszy, Waylona i Wayne’a, samym sobie.[sep]Terry Anders to czternastoletni chłopiec mieszkający w Cleveland w stanie Ohio. Jego rodzice nieustannie się kłócą i sprzeczkują. Pewnego dnia jego matka dzwoni, mówiąc, że zostawiła ojca. Tego samego wieczoru ojciec dzwoni, informując, że on również zostawił matkę. W ten sposób Terry został sam. Terry następnie zbudował samochód, który ojciec przyniósł z pracy jako mechanik, by pojechać do Oregonu i zamieszkać z wujkiem. Po pierwszym dniu jazdy napotyka mężczyznę imieniem Waylon Jackson, weterana wojny wietnamskiej. Wspólnie wyruszają do Omaha, by odwiedzić przyjaciela Waylona, Wayne’a Holtza. Gdy przyjeżdżają do Omaha, Wayne instaluje turbosprężarkę w samochodzie z zestawu i dołącza do podróży na Harleyu-Davidsonie, którego nazwał Baby. Następnie podróżują do Dakoty Południowej, by odwiedzić swojego przyjaciela, Samuela. Samuel jest bardzo starym człowiekiem, który opowiada o losowych faktach historycznych. Podczas ich wizyty mówi o wojnie secesyjnej i generale Custerze. Ich kolejny przystanek prowadzi ich do małego miasteczka, wciąż w Dakocie Południowej. Tam Waylon gra w pokera i wygrywa 6000 lub 7000 dolarów. Następnie daje po 6000 dolarów Wayne’owi i Terry’emu. Trójka kontynuuje podróż na zachód. W barze szybkiej obsługi w Wyoming napotykają czterech zarozumiałych kowbojów. Po wyśmiewaniu Waylona, on bije jednego z nich i wraz z Wayne’em i Terry’m ucieka do samochodu. Kontynuują jazdę na zachód, ścigani przez rodeowych jeźdźców. Ostatecznie zatrzymują się i biją resztę z nich. Jednak policja była na ich tropie, więc Terry uciekł, ponieważ Wayne i Waylon powiedzieli, że potrafią sobie poradzić, a Terry powinien uniknąć policji ze względu na niepełnoletniość. Jadąc na zachód przez chwilę, powieść kończy się w momencie, gdy Terry zawraca i postanawia pomóc Waylonowi i Wayne’owi.


Wraz z nadejściem wiosny Ropuch zostaje schwytany przez chłopców i uwięziony w słoiku, ale zostaje uwolniony dzięki pomocy Whistlera i Dozorcy. Po uwolnieniu zwierzę spotyka samicę o imieniu Paddock, z którą odchodzi w celu rozmnażania.[sep]Wraz z nadejściem zimy Ropuch, Żmija i jeże zapadają w sen zimowy, podczas gdy pozostałe zwierzęta przygotowują się do zimy. Zima jednak jest surowa i zabija większość norników oraz myszy polnych, a także utrudnia pozostałym zwierzętom znalezienie pożywienia. Whistler i jego partnerka pomagają Lisowi, Lisicy, Łasicy i Borsukowi, przynosząc im ryby, podczas gdy Wielki Biały Jeleń przynosi siano dla królików, zajęcy, myszy polnych i norników. Borsuk postanawia odszukać inne zwierzęta w Parku Białego Jelenia, aby sprawdzić, czy wiedzą, jak poradzić sobie z zimnem. W drodze Borsuk spotka głodnego gronostaja jedzącego królika, który mówi mu, że ta zima prawdopodobnie połowi populację Parku Białego Jelenia. Borsuk postanawia wtedy spotkać się z Wielkim Białym Jeleniem, ale upada i rani sobie nogę. Na szczęście znajduje go Dozorca i opiekuje się nim w czasie choroby. Będąc w domku Dozorcy, Borsuk przekonuje jego kota, Gingera, by przesłał wiadomość do jego przyjaciół, aby wiedzieli, że nie jest w niebezpieczeństwie. Ginger znajduje Kreta i przekazuje mu wiadomość od Borsuka. Niestety Pustułka myśli, że Ginger chce zaatakować Kreta i atakuje go swoimi szponami. Mimo że Lis i Lisica opiekują się rannym Gingerem, ten odchodzi, gdy są na polowaniu, aby móc szybciej wrócić do domu. Gdy Borsuk wyzdrowieje, opuszcza Dozorcę i próbuje przekonać pozostałych przyjaciół, że najlepszym sposobem na przetrwanie jest życie z Dozorcą. Gdy odrzucają ten pomysł, Borsuk wraca sam do Dozorcy. Gdy Dozorca odmawia wpuszczenia Borsuka z powrotem do domku, Ginger wyjaśnia, że Dozorca opiekował się Borsukiem tylko wtedy, gdy był ranny, a teraz, gdy Borsuk jest zdrowy, Dozorca oczekuje, że Borsuk będzie żył w swoim naturalnym środowisku. Borsuk wraca wtedy do przyjaciół czując się bardzo głupio. W drodze powrotnej Borsuk spotyka Pustułkę i ratuje go przed Gingerem, który chce zemsty za wcześniejszy atak Pustułki. Gdy Borsuk wraca, zwierzęta postanawiają szukać pożywienia w pobliżu ludzkich domów. Podczas zbierania jedzenia widzą, jak dwa lisy kradną dwie kurczaki. Właściciel kurczaków goni i strzela do obu lisów wraz z rannymi kurczakami. Następnie wkładają martwe kurczaki do szopy. Lis kradnie wtedy kurczaki ze szopy, ale budzi psa. Na szczęście ludzie sprawdzają tylko kurnik i zakładają, że lis uciekł, ponieważ kurnik jest nienaruszony. W drodze powrotnej do parku Lis natrafia na dwa martwe lisy i uświadamia sobie, że ma kurczaki tylko dlatego, że dwa inne lisy padły. Dzięki Puchaczowi, Pustułce i Whistlerowi przynoszącym resztki jedzenia z domów do parku zwierzęta nie są już zagrożone śmiercią głodową. Pewnej nocy, jedząc to jedzenie, słyszą płacz zająca i odkrywają, że gronostaj, którego Borsuk spotkał wcześniej, zabił jednego z młodych zająca. Mimo że są tym niezadowoleni, akceptują to jako prawo natury i nie karzą gronostaja. Podczas zimy Dozorca choruje, więc on i jego kot opuszczają park. Jednak w jego nieobecności do parku wchodzą dwaj kłusownicy z strzelbami i zaczynają polować na białe jelenie. Lis jest w stanie pokonać kłusowników, „pędząc” jelenie w pobliże zamarzniętego stawu; gdy kłusownicy wbiegają na staw, lód pęka i tracą strzelby, próbując się wydostać. Kłusownicy wracają jednak z pistoletami i zaczynają strzelać do każdego widocznego lisa. Tym razem jelenie ratują lisy, masowo atakując kłusowników. Gdy Dozorca wraca do swojego domku, zwierzęta zakładają, że kłusownicy nie wrócą. Niestety kłusownicy nie wiedzą, że Dozorca wrócił, i postanawiają polować na lisy w miejscach, gdzie nie ma jeleni. Lis wówczas zwodzi kłusowników w stronę domku Dozorcy, podczas gdy Puchacz informuje Wielkiego Białego Jelenia o kłusownikach. Jelenie zatrzymują wtedy ucieczkę kłusowników, a Dozorca i jego gość, weterynarz, zatrzymują ich. Wiosna nadchodzi, powodując, że Ropuch, Żmija i jeże budzą się ze snu zimowego. Z powodu instynktu godowego Ropuch próbuje wrócić do stawu w Farthing Wood, ale on i inna ropucha zostają schwytani i włożeni do słoika przez kilku chłopców. Choć Whistler jest w stanie stłuc jeden słoik i uwolnić ropuchę w środku, Ropuch wciąż jest uwięziony w innym słoiku. Lisica sugeruje, aby Whistler zaniósł słoik do Dozorcy, który otwiera go i uwalnia Ropucha. Pustułka dowiaduje się, że ropucha uwolniona przez Whistlera to samica o imieniu Paddock, która wraca do Parku Białego Jelenia, aby się rozmnażać. Zostaje przedstawiona Ropuchowi i oboje odchodzą, aby się rozmnażać. Lis zastanawia się, czy Lisica byłaby pod wrażeniem, gdyby on był tak bezpośredni w stosunku do niej. Na koniec ocalałe zwierzęta z Farthing Wood gromadzą się razem i świętują, że wciąż żyją.


Dziewięciu oczarowanych królów odzyskało przytomność dopiero po tym, jak Imbri zniszczyła magiczną obręcz w Pustce, poświęcając swoje fizyczne ciało. W wyniku tych wydarzeń Imbri powróciła jako dzienna mara przynosząca przyjemne sny, a władzę w Xanth objął król Dor po przejściu Trenta i Iris na emeryturę.[sep]Nocna mara skupia się na Mare Imbrium, jednej z nocnych mare odpowiedzialnych za dostarczanie złych snów mieszkańcom Xanth. Imbri posiada połowę duszy, co było jej zapłatą za wyniesienie Chem Centaura z nicości w poprzedniej książce. Nie chce się z niej zrzec, choć sumienie, które z niej wynika, utrudnia jej dostarczanie koszmarów. Nocny Ogier, władca krainy dyni, mianuje Imbri łączniczką ze światem dziennym i nocnym oraz wysyła ją do Trenta, króla Xanth, z zatrważającą wiadomością: „Strzeż się Jeźdźca”. Imbri opuszcza krainę dyni i wyrusza do świata dziennego, początkowo cofając się przed dotykiem światła słonecznego, ale wkrótce uświadamia sobie, że jej nie zaszkodzi, choć unieważnia jej zdolność do stawania się niewidzialną i niematerialną. Wyrusza w stronę Zamku Roogna, zdeterminowana, by przekazać wiadomość Ogiera królowi Trentowi. Po drodze spotyka białego ogiera (noszącego „cieńką mosiężną obręcz wokół lewej przedniej nogi, na wysokości kostki”), co jest rzadkością w Xanth, ponieważ potomstwo większości koni to zwierzęta mieszańce, takie jak centaurowie, powstałe w wyniku chowu wsobnego najczęściej wywoływanego przez źródła miłości. „Dzienny Koń”, jak go nazywa, przeraża się jej próbą kontaktu poprzez krótki sen na jawie i ucieka. Spotyka również inteligentnego mężczyznę noszącego mosiężną bransoletkę, podobną do tej Dziennego Konia, na lewym ramieniu. Pyta ją, czy widziała konia, i mówi, że nosi bransoletkę taką samą jak ta na jego własnym ramieniu. Przekonuje ją, by pozwoliła mu jechać, aby mogli śledzić Dziennego Konia, ale gdy ona myli się w jego słownych poleceniach, pozwala mu włożyć wędzidło do pyska. Zdając sobie sprawę, że nie lubi wędzidła, prosi go o jego zdjęcie. Gdy odmawia, rozkazuje mu zejść z niej, a by podporządkować jej wolę swojej, używa ostrog i chwyta ją. Imbri pyta mężczyznę, kim jest, a on odpowiada: „Jestem Jeźdźcem”. Następnie zamyka ją w swoim obozie i rozpala duży ogień, by oświetlić ją i zapobiec jej staniu się niematerialną w nocy. Podczas gdy Jeździec i jego poplecznicy śpią, Dzienny Koń podchodzi i oświadcza jej miłość. Opowiada mu o swoim losie, a on potwierdza, że przeraża go Jeździec. Dzienny Koń mimo to pomaga jej i gasi ogień, umożliwiając jej ucieczkę. Imbri ucieka i udaje się do Zamku Roogna. Gdy przybywa, zamek przygotowuje się do ślubu księcia Dora i córki króla Trenta, księżniczki Irene. Po zapoznaniu się z Kameleonem, żoną Binka i matką księcia Dora, jest prowadzona do króla Trenta, tylko po to, by odkryć, że został oczarowany, wpatrując się pustym wzrokiem w przestrzeń. Książę Dor, następny w linii do tronu i świeżo poślubiony księżniczce Irene, obejmuje tron. Informuje Imbri i innych, że następuje Inwazja Następnej Fali; armia barbarzyńców z sąsiedniej, niemagicznej krainy Mundania właśnie weszła do Xanth. Król Dor rozkazuje Imbri i Kameleonowi szukać rady u Dobrego Magika Humfreya. Imbri i Kameleon podróżują do zamku Humfreya i przechodzą przez standardowe trzy wyzwania, uzyskując dostęp do środka. Żona Humfreya, przerażająca Gorgona, prowadza parę do Magika. Starzec obojętnie powtarza ostrzeżenie Nocnego Ogiera, „Strzeż się Jeźdźca” i dodaje kolejną tajemniczą instrukcję: „Przerwij łańcuch”. Po walce z Mundanami wraz z armią króla Trenta z książki „Zaklęcie dla Kameleona”, Dor padł ofiarą tego samego czaru co król Trent i jest teraz w stanie katatonii. Ponieważ prawo Xanth wymaga, by Magik zasiadał na tronie, Mistrz Zombie (Jonatan) zostaje nowym królem. Magiczny talent Jonatana polega na ożywianiu zmarłych, i on mobilizuje swoje zombie, by utworzyć armię do walki z punicką inwazją z Mundanii. Jonatan pada ofiarą tego samego uroku co Trent i Dor. Humphrey obejmuje tron i przygotowuje się do bitwy z punickim hordami i ich przywódcą Hasbinbadem. Informuje Imbri, ku wielkiemu zadowoleniu Gorgony, że nie jest przeznaczony na zbawiciela Xanth i spodziewa się popełnić tragiczny błąd w bitwie. Przed wyruszeniem na bitwę Humphrey wyznacza swojego następcę: ojca Dora, Binka, o którym wszyscy sądzili, że nie ma magicznego talentu. Humphrey ujawnił królowej Iris, że talentem Binka jest odporność na magiczne szkody, a jego natura była ukrywana, aby jego wrogowie nie uciekli się do niemagicznych środków, by go skrzywdzić. Miejmy nadzieję, że Bink będzie odporny na efekty czaru Jeźdźca. Imbri została wysłana na północ do granicy Mundanii, gdzie podróżowali Bink i centaur uczony Arnolde. Imbri przyniosła Binkowi i Arnolde wiadomość o inwazji i poinformowała Binka, że ma zostać królem Xanth po śmierci Humfreya. Bink zgodził się towarzyszyć Imbri w drodze powrotnej do zamku i polecił Arnolde, by szedł za nimi, ponieważ Arnolde zostałby królem po upadku Binka. Bink i Imbri podróżowali do drzewa baobab i znajdują Humfreya, wziętego przez moc wroga. Ma w ręku butelkę, a gdy Bink otwiera ją, z butelki wydobywa się głos Humfreya, z jednym słowem: „Jeździec”. Bink wnioskuje, że głos Humfreya identyfikował jego napastnika, i że teraz wiedzą, kto czaruje królów. Bink i Imbri przygotowują się do bitwy sami, uzbrojeni w liczne zaklęcia i mikstury Humfreya. Odstawiają pudełko oznaczone „Pandora”. On i Imbri zwyciężają, ale zostają rozdzieleni w bitwie. Gdy Imbri namierza Binka, odkrywa, że zabił punickiego przywódcę Hasbinbada, ale został jednak objęty mocą Jeźdźca. Imbri wraca do Zamku Roogna, aby poinformować centaura Arnolde, że jest teraz królem Xanth. Arnolde zaczyna układać plany dotyczące swojego następcy i interpretuje prawo Xanth na swoją korzyść. Prawo stanowi, że król musi być Magikiem, ale nie ma precedensu, czy król musi być człowiekiem ani jakiej płci. Arnolde stwierdza, że Czarownica to po prostu żeński Magik, a prawo nie zabrania kobiecie zostania królem. Wybiera królową Iris na swoją następczynię i ogłasza jej córkę Irene pełną Czarownicą, tym samym ustalając, kto będzie siódmym i ósmym królem po nim. Następnie Arnolde instruuje Imbri, by złożyła raport Nocnemu Ogierowi z aktualizacją. Król Arnolde, zdając sobie sprawę, że stan poprzedniego króla jest podobny do stanu osoby uwięzionej przez hipno-dynię, wysyła Imbri przez nią, do wymiaru Nocnego Ogiera, aby sprawdzić, czy zaginieni królowie są w środku. Po przybyciu Imbri jest zdumiona, odkrywając, że wszystkich pięć oczarowanych królów znajduje się w dyni. Wnioskują, że magiczny talent Jeźdźca polega na łączeniu linii wzroku osoby z innym obiektem, i że użył tej zdolności, by zmusić ich wszystkich do patrzenia w hipno-dynię, więżąc ich dusze w środku. Imbri przynosi te wieści do Zamku Roogna i ostatecznie przyprowadza księżniczkę Irene do dyni, by odwiedziła swojego nowego męża Dora, odebranego jej po ich ślubie. Krótko po powrocie pary do Zamku Roogna, Arnolde zostaje wzięty przez Jeźdźca, a królowa Iris zostaje królem Iris, pierwszym kobiecym królem. Iris używa swojego talentu iluzji, by zadać duże straty punickiej hordzie, która teraz maszeruje na Zamek Roogna pod dowództwem Jeźdźca. Na krótko tworzy obraz własnej twarzy przed Jeźdźcem, by go wyśmiał, po czym on po prostu używa swojego talentu, by go czarować. Księżniczka Irene zostaje kolejnym królem Xanth i wyznacza Kameleona na następnego króla, stwierdzając, że chociaż Kameleon nie ma talentu poziomu Magika, będzie najlepszą opcją na króla, ponieważ jest w swojej brzydkiej, ale niezwykle inteligentnej fazie. Jeździec zużywa niemal wszystkie swoje siły, docierając do Zamku Roogna. Kameleon, zdając sobie sprawę, że Dzienny Koń i Jeździec to jedna i ta sama osoba, wabi go do zamku, a gdy jest w środku, Irene używa swojego talentu przyspieszonego wzrostu roślin, by owinąć zamek w ciasny kokon roślin, więżąc go w środku. Wściekły, używa swojej magii, by ją czarować, po czym Kameleon zostaje królem Xanth i informuje go, że poniesie porażkę. Zabiera też Kameleon swoją mocą, a Xanth pozostaje bez króla. Imbri, wcześniej wyznaczona przez Kameleona na dziesiątego króla, ponieważ jest stworzeniem z Dyni i nie może wejść do świata przez otwór obserwacyjny, a więc nie może być zmuszona do wejścia w nią, wraca do zamku Roogna. Imbri wchodzi do Roogna w nocy, więc potrafi przemykać obok roślin i konfrontuje się z Jeźdźcem. On siedzi teraz na tronie, ogłaszając siebie nowym królem Xanth. Gdy Imbri się zbliża, zmienia się w swoją alternatywną formę, a Imbri jest porażona; ma ruję, a on jest ogierem. Nie jest w stanie działać pod jego dominującą mocą, ale gdy barbarzyńcy włamują się do zamku i wzywają swojego przywódcę, zmienia się z powrotem w ludzką formę, by odpowiedzieć. Imbri atakuje i zabija go, ale dziewięciu katatonicznych królów nie odzyskuje przytomności. Imbri uświadamia sobie, że magiczny talent Jeźdźca to zmienianie kształtu, a obręcze, które nosił na nadgarstkach, to magiczne obręcze, które pozwalały mu wykonywać swoje czary. Zrozpaczona i mając nic do stracenia, niszczy pudełko oznaczone PANDORA, i jest otoczona różowym dymem, i nagle czuje nadzieję. Zdejmuje obręcz, ale jej nie niszczy, ponieważ to może nie osiągnąć celu uwolnienia królów. Postanawia podróżować do Pustki, obszaru w regionie Elementarnym Xanth, z którego nic nie może uciec. Zabiera tam obręcz i rzuca ją, ale zostaje uwięziona przez grawitacyjne przyciąganie Pustki. Przerażona, jej fizyczne ciało jest niszczone przez Pustkę. Dziewięciu królów odzyskuje przytomność, gdy magiczna obręcz jest niszczona, a Imbri powraca jako dzienna mara, dzięki Humfreyowi, i jest teraz odpowiedzialna za przynoszenie przyjemnych snów na jawie zamiast koszmarów mieszkańcom Xanth. Król Trent i królowa Iris przechodzą na emeryturę, pozostawiając tron swojemu nowemu zięciowi, królowi Dorowi.


Barlennan chętnie wydał ludziom odzyskaną sondę, doceniając ich otwartość na dzielenie się wiedzą naukową. Ostatecznie strony zawarły porozumienie, w ramach którego Meskliniti zobowiązali się do stopniowej edukacji ludzi.[sep]Rodowity protagonista, Barlennan, kapitan statku Bree, przebywa na wyprawie handlowej na równik, gdzie grawitacja stanowi ułamek tego, do czego przywykła jego kultura. Przed rozpoczęciem właściwej akcji ludzka sonda naukowa ulega awarii na jednym z biegunów planety, a członek zespołu, Charles Lackland, zostaje wysłany na równik, gdzie przypadkowo spotyka Barlennana. Lackland ledwo jest w stanie przetrwać (dzięki pomocy maszyn) w niesamowicie lekkiej grawitacji, która dla kapitana jest normą, ale udaje mu się nauczyć Mesklinitów języka angielskiego oraz zwerbować załogę Bree do wyprawy na biegun w celu odzyskania sondy, w zamian oferując informacje o gwałtownej pogodzie, która często nęka takie ekspedycje. Komunikacja odbywa się za pomocą radiowego urządzenia audio-wizualnego zbudowanego tak, aby działać w środowisku o dużej grawitacji, co przez inne inteligentne istoty spotykane na planecie jest traktowane jak magia. W drodze na biegun statek napotyka i pokonuje różnorodne przeszkody; niektóre z nich ludzie pomagają rozwiązać, wykorzystując swoją zaawansowaną wiedzę naukową, a inne wymagają sprytu Barlennana i jego załogi. Zostają schwytani przez różne formy życia podobne do nich samych, ale żyjące w obszarach o niższej grawitacji i posiadające broń miotającą oraz szybowce. Stopniowo, dzięki ludzkiej pomocy, zdobywają zrozumienie tych technologii i udaje im się uciec. Barlennan jest niezadowolony z wysiłków ludzi, którzy zdają się unikać wszelkich wyjaśnień naukowych, i prawie wstrzymuje wydanie sondy, gdy w końcu do niej docierają; jednak ludzie przekonują ich, że do zrozumienia zaawansowanego wyposażenia sondy potrzebne jest zaplecze naukowe, i dochodzi do porozumienia, na mocy którego ludzie będą stopniowo edukować Mesklinitów. Powieść zawiera omówienie tego, jak pogoda, geologia i atmosfera mórz i bieguna są kształtowane przez lokalne warunki, a także ukazuje Mesklinitów przezwyciężających lęk przed grawitacją, gdy uczą się postrzegać ją naukowo, ostatecznie wykorzystując aerodynamikę, by sprawić, że Bree polega na biegunach.


Natalie Noyton zamordowała Davida Lyke’a i popełniła samobójstwo, ponieważ spodziewała się, że po rozwodzie go poślubi. Z kolei George Tait zaatakował Qwillerana, gdy ten odnalazł ukryte zbiory nefrytu w jego domu.[sep]Qwilleran, reporter „Daily Fluxion”, i Koko, jego syjamski kot o dziwnych zdolnościach, przyzwyczajają się do najnowszego zadania Qwilla – magazynu specjalizującego się w wystroju wnętrz. Pierwsze zadanie prowadzi go do Davida Lyke’a i jego partnera, Starkweathera. David przedstawia mu George’a Taita i jego szwajcarską żonę, którzy zapłacili mu za urządzenie ich domu w Muddy Swamp, ultra-bogatej dzielnicy. George Tait jest kolekcjonerem nefrytu i entuzjastycznie pozwala Oddowi Bunsenowi, fotografowi, zrobić im zdjęcia. Dzień po ukazaniu się artykułu rezydencja Taitów zostaje obrabowana, a pani Tait umiera na zawał serca. Z drugiej strony Qwill poznaje klientów Davida i jego przyjaciół dekoratorów, w tym bogatego bankiera Harry’ego Noytona i jego byłą żonę, Natalie. Wybiera się on do Europy, więc proponuje Qwillowi wynajęcie swojego mieszkania. Przeprowadza się do jego drogiego apartamentu, ale Koko zaczyna zjadać materiał z drogich mebli. Ponadto gryzie Alacoque Wright, nową kobietę w życiu Qwilla. Dowiaduje się również, że Harry Noyton znał panią Tait i przebywa w Danii. Podejrzewał sabotaż ze strony „Morning Rampage”, gdy dom, o którym pisze w swoim drugim zadaniu, zostaje przeszukany. Do trzeciego artykułu opublikował mieszkanie Davida Lyke’a, ale ten zostaje znaleziony martwy przez Koko i Odda Bunsena. Podejrzewał japońskiego kucharza, ponieważ David Lyke posiadał narodowe skarby Japonii. Wreszcie spotyka byłego przyjaciela i rywala Davida, Johna Bakera, który mówi mu, że David był sierotą i samoukiem w dziedzinie wystroju wnętrz. Jednak również czarował kobiety i źle mówił o przyjaciołach. Gdy Qwill w końcu czyta akta Taitów i przygląda się bliżej zdjęciu, które Koko lizał, układanka układa się w całość. *Tait podjął kilka naprawdę złych decyzji biznesowych i był blisko bankructwa. *Jego nefryty były ubezpieczone i mógł otrzymać dużo pieniędzy, gdyby zostały skradzione. *Rodzina pani Tait to naukowcy i potrzebowała funduszy na nowe produkty. *David został zamordowany przez Natalie Noyton, ponieważ zakładała, że po rozwodzie poślubi go. Gdy tego nie zrobił, popełniła morderstwo i samobójstwo. *Pani Tait poprosiła Harry’ego Noytona o zainwestowanie w jej rodzinę przed swoją śmiercią. Gdy Qwill przybywa do Taitów, aby odebrać Yumyum, sierotę syjamską, znajduje nefryty w sekretnym schowku półki. George Tait nie jest zadowolony i próbuje mu rozbić czaszkę. Koko go potyka i ratuje życie Qwillowi.


Dyrektor Thomas Arnold powierza Tomowi Brownowi opiekę nad nowym uczniem George’em Arthurem, co prowadzi do rozwoju ich głębokiej przyjaźni. Wspólnie starają się oni stać się młodymi dżentelmenami, którzy odmawiają wieczorne modlitwy, nie oszukują w pracach domowych i grają w krykieta.[sep]Tom Brown jest pełen energii, uparty, dobrotliwy i bardziej nastawiony na sport niż na naukę. Postępuje zgodnie ze swoimi uczuciami i niepisanymi zasadami panującymi wśród chłopców, a nie zasadami narzucanymi przez dorosłych. Wczesne rozdziały powieści dotyczą jego dzieciństwa w domu w dolinie White Horse (w tym nostalgiczny obraz wiejskiej zabawy). Wiele opisów w pierwszym rozdziale głęboko odsłania postawy wiktoriańskiej Anglii wobec społeczeństwa i klasy społecznej oraz zawiera porównanie tak zwanych wpływów saskich i normańskich na Anglię. Ta część książki, w której młody Tom swobodnie włóczy się po dolinach na swoim kucyku, stanowi rodzaj Edenu, z którym kontrastowane są późniejsze piekielne przeżycia z pierwszych lat szkoły. Jego pierwszy rok szkolny odbywa się w miejscowej szkole. Drugi rok zaczyna się w szkole prywatnej, ale z powodu epidemii gorączki w regionie wszyscy chłopcy są odesłani do domów, a Tom w trakcie semestru zostaje przeniesiony do Rugby School, gdzie poznaje dorosłych i chłopców mieszkających w szkole i jej okolicach. Po przybyciu jedenastoletni Tom Brown jest opiekowany przez bardziej doświadczonego kolegę, Harry’ego „Scuda” Easta. Wkrótce potem Tom i East stają się celami prześladowcy o imieniu Flashman. Intensywność znęcania się rośnie, a po odmowie oddania kuponu totolotka na faworyta w wyścigach konnych Tom zostaje celowo poparzony przed ogniem. Tom i East ostatecznie pokonują Flashmana przy pomocy życzliwego (choć komicznego) starszego chłopca, Diggsa. W wyniku swojego zwycięstwa stają się niezdyscyplinowani. W drugiej części książki dr Thomas Arnold, historyczny dyrektor szkoły w tamtym czasie, powierza Tomowi opiekę nad George’em Arthurem, kruchym, pobożnym, wybitnym w nauce, niezdarnym i wrażliwym nowym uczniem. Bójka, w jaką Tom wdaje się, broniąc Arthura, oraz fakt, że Arthur prawie umiera z gorączki, są opisane z czułym szczegółem. Tom i Arthur pomagają sobie nawzajem oraz swoim przyjaciołom stać się młodymi dżentelmenami, którzy odmawiają wieczorne modlitwy, nie oszukują w pracach domowych i grają w meczu krykieta. Epilog ukazuje powrót Toma do Rugby i do tamtejszej kaplicy, gdy dowiaduje się o śmierci Arnolda.