Jonas wszczepia Aniołowi implant pozwalający na kontrolę jej zachowania i wykorzystuje ją do uratowania syna z Panthalassy. Podczas misji Anioł ginie z rąk Liopleurodona, który zabija również dziewczynę Davida, Kaylie.[sep]Meg: Piekielne Akwarium rozpoczyna się kilka lat po zakończeniu Meg: Primal Waters. Prolog przedstawia Blizca, ulubioną Meg Michaela Marena i ostatnie potomstwo Anieli z jej pierwszego miotu, podczas polowania. Blizc zostaje zwabiony przez nowy, potencjalny posiłek – Leedsichthys. Podczas gdy uwaga Meg jest zajęta nowym pokarmem, inne stworzenie o jeszcze większych rozmiarach (ponad 30 metrów długości) szybko wykorzystuje okazję i zabija rozproszonego Megalodona. To większe stworzenie, o którym wspominano wcześniej w ostatniej książce, to Liopleurodon, który wyewoluował w taki sposób, by oddychać pod wodą (podobnie jak Kronozaury z książki The Trench). Danielle „Dani” Taylor pracuje w Instytucie Tanaki wraz z Jonasem, Terry i Maciem. David wraca do domu z college’u na wakacje, aby pracować w instytucie. Obok swojej głównej atrakcji, Anieli, instytut posiada teraz pięć szczeniąt Anieli: Mary Kate, Ashley, Angelicę, Belle i Lizzy. Zachowanie Anieli ulega zmianie; w przeciwieństwie do wcześniejszych czasów, Anioł odmawia reakcji na bodźce żywieniowe, które znała przez całe życie. Spokój, jaki cieszyli się Taylorowie, zostaje zniszczony, gdy wypadek przy pracy sprawia, że Anioł wpada w szał, zabijając jednego z opiekunów, raniąc drugiego i powodując u Dani poważne obrażenia. Szczenięta Anieli dzielą się na dwie grupy: Belle i Lizzy, które są równie agresywne jak Anioł, ale boją się jej ze względu na jej rozmiary i okrucieństwo, oraz trzy inne samice, które są znacznie łagodniejsze: Mary Kate, Ashley i Angelica. Grupa praw zwierząt o nazwie R.A.W. (Release Animals to the Wild) postanawia spróbować zmusić Instytut Tanaki do uwolnienia młodych samic, mimo że świat wie o zniszczeniach, jakie spowodowały Anioł i jej matka, gdy uciekły wiele lat temu. Jonas i Terry chcą rozbudować Instytut, aby oddzielić wszystkie rodzeństwo ze względu na ich rosnącą agresję i apetyt, ale stan nie zezwala na żadną rozbudowę obiektu. Angelica wkrótce zostaje zaatakowana przez jedno ze swojego rodzeństwa podczas przeprowadzki i ginie. Kuzyn księcia Dubaju, Fiesal Bin Rashidi, przybywa, aby negocjować zakup Mary Kate i Ashley dla dużego akwarium w Dubaju. Chcą również, aby Jonas pomógł im złapać kilka prehistorycznych morskich stworzeń z Panthalassy, ukrytego podziemnego oceanu, który jest wszystkim, co pozostało z prymitywnego oceanu o tej samej nazwie. Michael Maren odkrył go i zasugerował jego istnienie krótko przed swoją śmiercią w Primal Waters. Rashidi wkrótce zauważa talent i wiedzę, jakimi posiada syn Jonasa, David, podczas prywatnego pokazu Aniela i podchodzą do niego, oferując mu pracę na lato. Wszystko, co musi zrobić, to przeszkolić pilotów w obsłudze batyskafów Manta Ray, których używa instytut. Wyjeżdża do Dubaju, podczas gdy Jonas, Mac, Terry i Dani zajmują się Aniołem, Belle i Lizzy. W Dubaju David zakochuje się w dziewczynie o imieniu Kaylie, która zostaje zrekrutowana do pilotowania batyskafu na misję bin Rashidiego w Panthalassie. David pomaga w przeszkoleniu załogi w obsłudze batyskafów Manta Ray i pomaga osiedlić Mary Kate i Ashley w ich nowym domu. Jedna z młodych Megalodonów ginie, ale Davidowi udaje się uratować życie drugiej. Otrzymuje podgląd tego, czego chce akwarium w Dubaju – w tym Kronozaura i Liopleurodona. Mimo że oferuje mu się dużo pieniędzy, odmawia udziału w misji śledzenia prehistorycznych morskich gadów. W Instytucie rośnie presja, by uwolnić pozostałe szczenięta. Naukowcy odkrywają, że Megi wyewoluowały do stanu, w którym samce nie są już potrzebne do rozmnażania, więc Anioł i szczenięta są już w ciąży lub wkrótce będą. Jonas i Mac wszczepiają w mózg Aniela implant, który pozwoli im kontrolować jego bodźce mózgowe, co ostatecznie daje im pełną kontrolę nad nim. Jonas i Terry potajemnie organizują uwolnienie Aniela z powrotem do Rowu Mariańskiego, podczas gdy grupa R.A.W. postanawia sama uwolnić Lizzy i Belle. Lizzy i Belle powodują chaos i śmierć po uwolnieniu i nie da się ich opanować. David ostatecznie spotyka się z Kaylie, a ona zostaje wybrana do udziału w nurkowaniu do Panthalassy, a bin Rashidi informuje Davida o Dunkleosteusie, „Potwornej Rybie”, która wraz z Zahrą, dawniej zwaną Mary Kate, mieszka w akwarium Dubai Land; to skutecznie przyciąga uwagę Davida do Panthalassy, co wpisuje się w plan bin Rashidiego, aby David, który jest najlepszym pilotem w zespole, przyciągnął i schwytać mieszkańców morza Panthalassa. Kaylie nalega, by polecieć z nim, i ostatecznie lądują w Panthalassie, gdzie są atakowani przez wiele dużych i agresywnych stworzeń i zostają zaatakowani przez dużego Liopleurodona o długości 122 stóp. Dwójka ucieka przed bestią, ukrywając się we wraku statku, który mógł przebić skorupę ziemską, odsłaniając Panthalassę. Ostatecznie dwójka trafia do jednego z podwodnych laboratoriów Michaela Marena i zabija mozazaura, gdy nogi laboratorium miażdżą głowę stworzenia. Jonas dowiaduje się, że David jest uwięziony i używa kontroli, jaką mają nad Aniołem, aby pomóc mu uratować Davida. Jonas zostaje zaatakowany przez innego mozazaura, ale Anioł go zabija, przyciągając uwagę Liopleurodona. Jonasowi udaje się przeprowadzić laboratorium przez Panthalassę, ale nie bez problemów. Ze względu na swoją agresję i terytorialność, Liopleurodon i Anioł opuszczają Panthalassę i wściekle walczą o terytorium i zdobycz Aniela. David i Kaylie uciekają z laboratorium, ale odkrywają, że Anioł jest w sieciach bin Rashidiego. Liopleurodon zabija uwięzioną Anioła, a następnie tonie w głębinach. David i Kaylie niemal uciekają, ale wkrótce odkrywają, że zwłoki mozazaura są obok nich. Gdy Jonas budzi się, Liopleurodon zabija i zjada Kaylie. David ma trudności z radzeniem sobie i dochodzi do wniosku, że terapia nie pomaga, ale nie może się zabić, przecinając sobie nadgarstki, więc wyrusza w „podróż służbową”, aby zniszczyć Panthalassę lub zabić Liopleurodona w zemście za zamordowanie Kaylie i Aniela. Mimo że Anioł nie żyje, jej szczenięta wciąż polują i się rozmnażają... co pozostawia otwarte drzwi dla kolejnej części serii „Meg: Night Stalkers”.


Grigori Bułganow okazuje się być podwójnym agentem, który pomaga Gabrielowi Allonowi w ucieczce i eliminacji szefa ochrony Iwana Charkowa. W konsekwencji Bułganow i Olga Suchowa otrzymują azyl w Wielkiej Brytanii i publikują raport obciążający rosyjski rząd współudziałem w handlu bronią.[sep]Nowe zagrożenie terrorystyczne wzywa Gabriela Allona z dala od żony Chiary i szczęśliwego miesiąca miodowego we Włoszech. Boris Ostrovsky, redaktor niezależnego „Moskovsky Gazeta”, twierdzi, że posiada wyłączne informacje o nieuchronnych zagrożeniach terrorystycznych dla Zachodu i Izraela, ale odważy się powierzyć swoją wiedzę tylko znanemu już Gabrielowi Allonowi. Nagły zamach na Ostrovsky’ego przerywa jednak jego przekaz i zmusza oficerów wywiadu z Biura w Izraelu do zgadywania skali domniemanego zagrożenia dla ich kraju. Śmierć Ostrovsky’ego, w połączeniu z ostatnimi morderstwami dwóch innych dziennikarzy z „Gazety”, wydaje się wskazywać, że jego wiadomość była zarówno pilna, jak i prawdziwa. Dążenie Gabriela do ujawnienia tego zagrożenia terrorystycznego prowadzi go do Rosji, gdzie musi grać według nowych zasad, które stawiają w wyzwaniu nawet jego umiejętności jako najlepszego agenta polowego izraelskiego wywiadu. Jego spotkanie z Olgą Suchową, również z „Gazety”, potwierdza jego podejrzenia, że rosyjski handlarz bronią rozpoczął współpracę z dobrze znanymi grupami terrorystycznymi. Olga ujawnia, że jej źródłem jest Elena Charkowa, żona domniemanego handlarza bronią Iwana Charkowa – oligarchy o silnych powiązaniach zarówno z dawnym, jak i nowym rządem Kremla. Gabriel ratuje siebie i Olgę przed zamachem, ale w ten sposób wzbudza podejrzenia FSB, rosyjskiego departamentu bezpieczeństwa. Tylko szybkie i stanowcze negocjacje Biura zapewniają Gabrielowi życie i wolność. Gabriel nie da się jednak odwieść od kontynuowania śledztwa. Po dowiedzeniu się o upodobaniu Eleny Charkowej do obrazów Mary Cassatt, Gabriel zwraca się o pomoc do specjalistki od sztuki i agentki polowej Sarah Bancroft w celu zorganizowania spotkania z Eleną. Następnie fałszuje obraz Cassatt i prosi Sarah, by przedstawiła go jako wzruszającą refleksję nad jej dzieciństwem. Po dokładnym obejrzeniu Elena wnioskuje, że obraz jest fałszerstwem, a spotkanie z Sarah jedynie pretekstem. Nieoczekiwana obecność Iwana uniemożliwia Elenie podzielenie się swoją wiedzą, a zespół Gabriela musi śledzić rosyjskiego arystokratę do Francji. Kiedy Sarah zaskakuje Elenę w modnej restauracji w Saint-Tropez, Elena zdaje sobie sprawę, że musi wykorzystać tę okazję, by ukoić sumienie i potencjalnie uratować tysiące życia. Powierza się zespołowi Gabriela, informuje ich o nieuczciwych interesach Iwana, oferuje przekazanie dokumentów jego firmy i prosi o pomoc w „ucieczce” zarówno od męża, jak i od korupcji w swoim kraju. Następnie podróżuje do Rosji z orszakiem Gabriela i gromadzi wrażliwe informacje finansowe niezbędne do udowodnienia współudziału jej męża w handlu bronią. Zadanie jednak się nie udaje, gdy szef osobistej ochrony Iwana, Arkady Miedwiediew, przerywa operację i bierze Elenę, a później Gabriela, jako zakładników. W ogromnym magazynie na wsi wypełnionym bronią Arkady z dumą demonstruje skalę i bezczelność handlu Iwana. Jest jednak sfrustrowany niemożnością zmuszenia Eleny lub Gabriela do ujawnienia miejsca pobytu bliźniątka Iwana i Eleny. Arkady przekazuje Gabriela Grigorowi Bułganowowi, dyrektorowi wywiadu FSB, z poleceniem zabicia Gabriela. Gabriel jest zaskoczony, odkrywając, że Grigori był jego przesłuchującym podczas poprzedniego aresztowania przez FSB, a jego zdumienie rośnie, gdy Grigori ujawnia swoją dwulicowość jako agenta zarówno dla, jak i potajemnie przeciwko Iwanowi Charkowowi i korupcji, którą on reprezentuje. Grigori uzbraja Gabriela, a następnie odsyła rzekomo pojednanego Gabriela z powrotem do Arkadego. Gdy Arkady spuszcza guardę, Grigori i Gabriel zabijają go i jego strażników, a następnie uwalniają Elenę. Trójka szybko wraca do Moskwy, aby ponownie odzyskać dokumenty finansowe Iwana i uratować Olgę; następnie udają się na Ukrainę, do wolności i nowego życia. Dzięki wysiłkom tych czterech osób rządy na całym świecie zapobiegają nieuchronnym atakom terrorystycznym i blokują przedsięwzięcia biznesowe Iwana Charkowa. Rząd Stanów Zjednoczonych ukrywa Elenę i jej dzieci, podczas gdy Wielka Brytania udziela schronienia Olze Suchowej i Grigoriemu Bułganowowi; ci dwaj ostatni współpracują nad opublikowaniem wyczerpującego relacji o interesach Iwana. Ich pracy bezpośrednio obarcza rząd Rosji współudziałem, który zaprzecza powiązaniom z Iwanem, jednocześnie jawnie go goścąc. Gabriel przepowiada swojemu koledze Ariemu Szamronowi, że dni Iwana są policzone. Poważny uraz oka (blizna bojowa z jego ostatniej podróży do Rosji) uniemożliwia Gabrielowi dalsze ściganie Iwana. W rzeczywistości Gabriel obawia się, że jego praca jako konserwatora dzieł sztuki jest niemożliwa. Jednak czas i biegła opieka medyczna dają Gabrielowi obietnicę pełnego powrotu do zdrowia – i dalszej pracy zarówno jako artysty, jak i tajnego agenta.


Warren Hadfield ujawnia istnienie „Projektu Świt”, który zakłada zapalenie księżyca Fobos w celu stworzenia drugiego słońca dla planety. Dodatkowe ciepło emitowane przez tysiąc lat ma, wraz z produkcją roślinną, umożliwić ostatecznie oddychanie marsjańską atmosferą przez ludzi.[sep]Martin Gibson, słynny autor science fiction, podróżuje na Marsa jako gość załogi statku kosmicznego Ares. Po przybyciu do Stacji Kosmicznej Jeden, na orbicie Ziemi, z której wyruszają wszystkie podróże międzyplanetarne, udaje się w drogę na Czerwoną Planetę. Najmłodszy członek załogi, Jimmy Spencer, który wciąż przechodzi szkolenie na astronautę, otrzymuje zadanie odpowiadania na pytania o technologię lotów kosmicznych, a oni zaprzyjaźniają się. Gibson opowiada mu o swoim wczesnym życiu, ujawniając, że musiał opuścić Uniwersytet Cambridge z powodu załamania nerwowego i nigdy nie ukończył studiów. Po leczeniu psychiatrycznym został pisarzem. Zdradza również, że na studiach miał romans, ale on i jego dziewczyna się rozstali, a ona wyszła za innego mężczyznę, urodziła dziecko i później zmarła. Na Marsie Gibson i załoga rozchodzą się w różne strony. Gibson spotyka się z naczelnym dyrektorem Marsa, Warrenem Hadfieldem, oraz burmistrzem Whittakerem, którzy zarządzają kolonią z bazy w Port Lowell. Omawia z Hadfieldem przyszłość kolonii, a ten jest zdecydowany uczynić Marsa jak najbardziej samowystarczalnym, biorąc pod uwagę ogromną odległość, jaką muszą pokonać materiały przywożone z Ziemi. Podczas podróży samolotem pasażerskim do odległej stacji badawczej Gibson i załoga zmuszeni są do lądowania przez burzę pyłową. Eksplorują okolicę i odkrywają małą grupę stworzeń przypominających kangury, nieoczekiwanych tubylców Marsa. Wydają się posiadać ograniczoną inteligencję według ludzkich standardów i są roślinożercami, żyjącymi z rodzimych roślin. Później ujawnia się, że rośliny te są uprawiane przez badaczy w celu wzbogacenia zawartości tlenu w atmosferze marsjańskiej. Ten projekt oraz pokrewne przedsięwzięcia są utrzymywane w tajemnicy przed Ziemią. Gibson odkrywa, że Spencer jest jego synem. W międzyczasie Spencer związał się z Irene, córką Hadfielda. Hadfield ujawnia, że naukowcy pracują nad „Projektem Świt”, który obejmuje zapalenie księżyca Fobosa i wykorzystanie go jako drugiego „słońca” dla Marsa. Będzie ono płonąć przez co najmniej tysiąc lat, a dodatkowe ciepło, wraz z masową produkcją roślin wytwarzających tlen, pozwoli – jak się ma nadzieję – ostatecznie uczynić atmosferę Marsa zdatną do oddychania dla ludzi. Gibson jest tak przekonany o znaczeniu Marsa jako samowystarczalnego świata, że składa podanie o pozostanie na planecie i otrzymuje propozycję objęcia stanowiska dyrektora ds. public relations – w efekcie ma „sprzedawać” Marsa potencjalnym kolonistom.


Tesla odkrywa, że Kissoon jest w rzeczywistości lojalnym obrońcą Szkoły, która chroniła świat przed rasą Iad Uroboros. Ostatecznie wzmacnia pętlę czasową i uwalnia nadchodzące zagrożenie, ratując dawne ciało Kissoona przy pomocy świadomości Raula.[sep]Podczas pracy w biurze przesyłek niedoręczonych w Nebrasce w 1969 roku rozgoryczony pracownik poczty o imieniu Randolph Jaffe odkrywa ślady tajemniczej grupy społecznej znanej jako „Szkoła”, która rzekomo praktykuje formę magii znanej jedynie jako „Sztuka”. Jego poszukiwania wiodą go do Trinity w Nowym Meksyku, gdzie spotyka tajemniczego „Kissoona”, podającego się za ostatniego przedstawiciela Szkoły. Od Kissoona dowiaduje się o mistycznym morzu snów zwanym Quiddity oraz wyspach na nim położonych, zwanych Efemerydą. Quiddity, jak się okazuje, jest widoczne dla zwykłego człowieka dokładnie trzy razy: po raz pierwszy, gdy śpimy poza łonem matki, po raz pierwszy, gdy śpimy obok osoby, którą prawdziwie kochamy, oraz po raz ostatni, gdy śpimy przed śmiercią. Jednak dla megalomana Jaffego to wciąż za mało; on pragnie osobiście odwiedzić morze snów i przejąć nad nim kontrolę. Jaffe ucieka, gdy Kissoon próbuje wywalczyć jego ciało, a później współpracuje z naukowcem o imieniu Fletcher, który potrafi stworzyć płyn zwany „Nuncio”. Teoretycznie Nuncio ma umożliwić człowiekowi ewolucję do stanu pozwalającego na fizyczne dotarcie do Quiddity. Fletcher jednak waha się, zdając sobie sprawę, że Jaffe użyje Nuncio tylko do złych celów, i niszczy swoje laboratorium. Pojawia się Jaffe i obaj są wystawieni na działanie Nuncio. Przez rok walczą ze sobą, a ich duchy trafiają do Palomo Grove w Kalifornii w 1971 roku. Tam gwałcą i zapładniają cztery nastolatki. Jedna z dziewczyn jest niepłodna i nie rodzi, druga po porodzie zabija siebie i swoje dziecko. Trzecia, Trudi Katz, wyprowadza się ze swoim dzieckiem, Howardem, a czwarta, Joyce McGuire, rodzi bliźniaki, Jo-Beth i Tommy'ego Raya. Mija osiemnaście lat. Howard wraca do Palomo Grove po śmierci matki. Podczas gdy Jaffe i Fletcher spłodzili potomstwo, by kontynuować walkę, Howard i Jo-Beth po spotkaniu zakochują się w sobie. Gdy były komik telewizyjny, Buddy Vance, umiera w jaskini, gdzie niegdyś było jezioro, Fletcher i Jaffe zyskują szansę ucieczki. Jaffe zgromadza armię stworzeń zwanych Terata, wykorzystując umysły wrażliwych ludzi, i przekonuje do siebie swojego syna, Tommy'ego Raya. Howard spotyka Fletchera, który wyjaśnia mu jego pochodzenie. Fletcher opowiada Howardowi o Quiddity, mówiąc, że na wyspach Efemerydy znajduje się Wielkie i Tajemne Przedstawienie. Howard jednak odmawia sprzymierzenia się z ojcem. Tymczasem reporter Grillo i jego przyjaciółka Tesla przybywają do Palomo Grove, by relacjonować śmierć Vance'a. Fletcher nie jest w stanie zebrać własnej armii halucynogenii z umysłów śniących i instead popełnia samobójstwo przez samospalenie, rozpraszając swoją istotę wśród mieszkańców miasta. Tesla, która spotkała Fletchera przed jego śmiercią, udaje się do resztek jego laboratorium, by odzyskać pozostałości Nuncio. Tommy Ray zostaje wysłany przez Jaffego, który przekonał ludzi, że jest duchem Vance'a. Tam Tesla spotyka Raula, małpę, która ewoluowała dzięki mocy Nuncio. Tommy Ray przybywa i strzela do Tesli, ale ostatnia fiolka Nuncio się łamie, zarażając zarówno Tommy'ego Raya, jak i Teslę. Świadomość Tesli przenosi się do pętli czasowej w Nowym Meksyku, gdzie spotyka Kissoona. Kissoon wyjaśnia Tesli, że Szkoła była poświęcona zachowaniu czystości Quiddity i Sztuki, ale po śmierci jej członków Ziemia (znana jako Kosmos) może zostać opanowana przez złą rasę Iad Uroboros, żyjącą w Metakosmie po przeciwnej stronie Quiddity. Tesla odchodzi, gdy Kissoon próbuje przejąć jej ciało, ale zgadza się znaleźć dla niego inne ciało. Opuszczając pętlę czasową, Tesla spotyka kobietę o imieniu Mary Muralles, która ujawnia, że to Kissoon zamordował Szkołę i jest w rzeczywistości agentem Iad Uroboros. Kissoon zabija Muralles za pomocą wężopodobnych stworzeń stworzonych z jego ekskrementów i nasienia (Lix), a następnie捕获 Raula, aby przejąć jego ciało. Tommy Ray wraca do Palomo Grove z armią zmarłych, podczas gdy halucynogenie stworzone przez śmierć Fletchera przekonują Howarda, by im pomógł w ataku na Jaffego. W domu Vance'a Jaffeowi udaje się rozdarć otwór w rzeczywistości prowadzący do Quiddity, ale zdaje sobie sprawę, że moc ta jest dla niego zbyt wielka. Podczas gdy jego terata walczą z halucynogeniami, wielu z nich zostaje wciągniętych do Quiddity, w tym Howard, Jo-Beth i Tommy Ray. Tesla, Grillo i Jaffe uciekają z domu Vance'a i próbują zamknąć wirus do Quiddity. Quiddity przekształca Howarda, Jo-Beth i Tommy'ego Raya, gdy płyną przez nie i docierają do Efemerydy, gdzie odkrywają, że Iad Uroboros przekraczają Quiddity w stronę Ziemi. Palomo Grove zaczyna się walić, a całe miasto zostaje odizolowane przez władze. Tesla przypomina sobie słowo, które pojawiło się w rozmowie z Kissoonem: „Trinity” – miejsce, gdzie zdetonowano pierwszą bombę atomową. Kissoon, zajmujący teraz ciało Raula, przybywa, ale Jaffe odwraca jego uwagę, podczas gdy Tesla przenosi wirus do Quiddity do pętli czasowej Kissoona. Howard, Jo-Beth i Tommy Ray, całkowicie przemienieni przez doświadczenia w Quiddity, przybywają z wirusa. Jaffe zabija ciało Raula i spotyka się z synem. Tesla odkrywa, że Raul zajął dawne ciało Kissoona i przekonując świadomość Raula do wejścia do jej ciała, zabija ciało Kissoona, co niszczy pętlę czasową, wirus do Quiddity oraz nadchodzących Iad Uroboros. Tesla i inni uciekają z pętli czasowej w ostatniej chwili. Resztki Palomo Grove zostają zniszczone, a Jo-Beth i Howard spotykają badacza zjawisk nadprzyrodzonych Harry'ego D'Amour, który prosi ich o ich historię. Tesla spotyka Grillo i mówi mu, że wyznawcy Iad Uroboros są nadal aktywni i będą próbowali ich ponownie przywołać.


Claudia oraz jej towarzyszka Madeleine tracą życie, gdy paryski klan wampirów pozostawia je na otwartym dziedzińcu na działanie słońca. W akcie zemsty Louis podpala teatr, w którym mieszkali wampiry, zabijając wszystkich znajdujących się w środku.[sep]Wampir o imieniu Louis opowiada reporterowi Danielowi Molloyowi (w powieści nazywanemu po prostu „chłopcem”) historię swojego 200-letniego życia. W 1791 roku Louis był młodym właścicielem plantacji indygo na południe od Nowego Orleanu w stanie Luizjana. Zrozpaczony śmiercią swojego pobożnego brata, szkał śmierci na wszelkie możliwe sposoby. Louisa odwiedza wampir o imieniu Lestat, który pragnie jego towarzystwa. Lestat zmienia Louisa w wampira (mimo że początkowo Louis błaga o zabicie go) i stają się nieśmiertelnymi towarzyszami. Przez pewien czas Lestat żywi się lokalnymi niewolnikami z plantacji, podczas gdy Louis, który uważa moralnie niemożliwym zabijanie ludzi w celu przetrwania, żywi się zwierzętami. Louis i Lestat są zmuszeni do ucieczki, gdy niewolnicy Louisa zaczynają bać się potworów, z którymi żyją, i wywołują powstanie. Louis podpala własną plantację; on i Lestat wymordują niewolników, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się wieści o wampirach żyjących w Luizjanie. Stopniowo Louis ulega wpływowi Lestata i zaczyna żywić się ludźmi. Powoli pogodził się ze swoją wampirzą naturą, ale coraz bardziej odraża go to, co postrzega jako całkowity brak litości Lestata wobec ludzi, na których poluje. Uciekając do samego Nowego Orleanu, Louis pewnej nocy żywi się chorą na dżumę sześcioletnią dziewczynką, którą znajduje przy zwłokach jej matki. Louis zaczyna myśleć o odejściu od Lestata i pójściu własną drogą. Obawiając się tego, Lestat zmienia dziewczynkę w wampira, stając się dla nich „córką”, by dać Louisowi powód do pozostania. Dziewczynka otrzymuje wtedy imię „Claudia”. Początkowo Louis jest przerażony, że Lestat zmienił dziecko w wampira, ale wkrótce zaczyna opiekować się Claudią z czułością i oddaniem. Claudia z łatwością zabija ludzi, ale z czasem nudzi się swoją wieczną młodością i zaczyna zdawać sobie sprawę, że nigdy nie dorośnie; jej umysł dojrzewa do inteligentnej, asertywnej kobiety, ale jej ciało pozostaje ciałem pięcioletniej dziewczynki. Claudia obwinia Lestata za swój stan i po 60 latach wspólnego życia uknuje intrygę, by zniszczyć Lestata, trując go i przecinając mu gardło. Claudia i Louis wyrzucają następnie jego ciało do pobliskiego bagna. Po zrozumieniu, że wydają się być teraz jedynymi wampirami żyjącymi w Ameryce, Claudia pragnie udać się z Louisem do Europy i poszukać wampirów ze „Starego Świata”. Gdy Louis i Claudia przygotowują się do ucieczki do Europy, pojawia się Lestat, który przeżył atak Claudii i odzyskał siły, i atakuje ich. Louis podpala ich dom i ledwo ucieka z Claudią, pozostawiając wściekłego Lestata, by został pochłonięty przez płomienie. Przybywając do Europy, Louis i Claudia szukają innych swojego rodzaju. Najpierw podróżują po wschodniej Europie i rzeczywiście spotykają wampiry, ale te wampiry wydają się niczym więcej niż ożywionymi zwłokami, pozbawionymi umysłu i niezrozumiałymi. Dopiero gdy docierają do Paryża, spotykają wampiry takich jak oni – konkretnie 400-letniego wampira Armanda i jego klan, Théâtre des Vampires. Zamieszkując w starożytnym teatrze, Armand i jego wampirzy klan przebrani za ludzi żywią się żywymi, przerażonymi ludźmi podczas fałszywych przedstawień przed publicznością (która uważa zabójstwa za bardzo realistyczny występ). Claudia jest odrażona tymi wampirami i tym, co uważa za ich tanie teatralność, ale Louis i Armand są do siebie przyciągnięci. Santiago, wybitna postać wśród wampirzego klanu, podejrzewa Claudię i Louisa o zabójstwo ich stwórcy. Jedną z zasad wśród wampirów jest śmierć dla każdego wampira, który zabija własnego rodzaju. Przekonany, że Louis ją opuści dla Armanda, Claudia żąda, by Louis zmienił paryskiego producenta lalek, Madeleine, w wampira, by służyła jako figura matki i zastępczy towarzysz. Louis początkowo odmawia, ale w końcu ulega i czyni Madeleine wampirem. Louis, Madeleine i Claudia żyją razem przez krótki czas, ale wszystkich trzech uprowadza pewnej nocy wampirzy teatru. Lestat przybył – przeżył pożar i próbę zabójstwa w Nowym Orleanie. Jego oskarżenia przeciwko Louisowi i Claudii skutkują tym, że Louis zostaje zamknięty w trumnie, by umrzeć z głodu, podczas gdy Claudia i Madeleine są zamknięte na otwartym dziedzińcu. Armand przybywa i uwalnia Louisa z trumny, ale Madeleine i Claudia są spalone na śmierć przez wschodzące słońce. Louis znajduje popioły Claudii i Madeleine i jest zdruzgotany. Później wraca do teatru późną następną nocy, podpalając go do fundamentów, gdy wschodzi słońce, i zabijając wszystkich wampirów w środku, a następnie odchodzi z Armandem. Louis i Armand podróżują następnie razem przez Europę przez kilka lat, ale Louis nigdy w pełni nie dochodzi do siebie po śmierci Claudii, a więź emocjonalna między nim a Armandem szybko zanika. Zmęczony Starym Światem, Louis ostatecznie wraca do Ameryki i Nowego Orleanu na początku XX wieku, żyjąc jako samotnik; żywi się każdym człowiekiem, który stanie mu na drodze, ale żyje w cieniu i nigdy nie tworzy sobie kolejnego towarzysza. Opowiadając chłopcu o ostatnim spotkaniu z Lestatem w Nowym Orleanie, Louis kończy swoją opowieść; po 200 latach jest zmęczony nieśmiertelnością jako wampir i całym bólem i cierpieniem, których musiał być świadkiem. Chłopiec, widząc jednak tylko wielkie moce dane wampirowi, błaga, by sam został wampirem. Wściekły, że jego rozmówca niczego nie nauczył się z jego historii, Louis odmawia, atakuje chłopca, a następnie znika bez śladu. Dochodząc do siebie po ataku, chłopiec odjeżdża z miejsca swoim samochodem.


Paul i Sheldon przygotowują dla Mike’a projekt, który zostaje zgłoszony do wystawy naukowej, jednak zostaje zdyskwalifikowany, gdy sędziowie odkrywają, że nie jest jego autorstwa. W rezultacie reakcja uczniów na tę decyzję skutkuje zakazem udziału szkoły w wydarzeniu.[sep]Paul Abrams właśnie przeprowadził się z rodzicami do Nowego Jorku. Zaczyna dziesiątą klasę w nowej szkole średniej, Don Carey High School. Gdy odkrywa, że w nowej szkole nikogo nic specjalnie nie obchodzi, postanawia nieco namieszać, zgłaszając kandydaturę Mike’a Otisa, tajemniczego samotnika, na przewodniczącego samorządu studenckiego. Mike kandyduje bez kontrkandydata, zostaje wkrótce wybrany i szybko zapomniany. Wtedy Sheldon zaczyna przejmować się sprawą i zaczyna rozgłaszać informacje o Mike’u, przypisując mu falę niezbędnych napraw. Gdy uczniowie zaczynają wykazywać zainteresowanie, nauczyciele wyczuwają, że dzieje się coś nietypowego. Podejmują kolejny krok, publikując krótki biuletyn zatytułowany „The Otis Report”, który krytykuje personel szkoły i wychwala Mike’a pod niebiosa. Rozprowadzają go na wrotkach, nosząc maski. W rezultacie Mike zostaje odwołany z funkcji przewodniczącego samorządu. Para reaguje kampanią na rzecz jego przywrócenia, a uczniowie zaczynają o coś walczyć. Adres Mike’a w jego aktach znajduje się na jedenastym piętrze dziesięciopiętrowego budynku. Dwaj chłopcy śledzą go i ustalają jego prawdziwy adres. Podsłuchując rozmowę, odkrywają, że ma on nie zdać przedmiotu. Dostrzegają w tym szansę na jeszcze większe zaangażowanie uczniów, ponieważ spora część społeczności szkolnej zaczęła go ubóstwiać. Współpracują, aby przygotować dla niego projekt. Projekt jest tak wysokiej jakości, że zostaje zgłoszony do wystawy naukowej. Zostaje jednak zdyskwalifikowany, gdy sędziowie odkrywają, że praca nie jest jego autorstwa. Uczniowie reagują źle, co skutkuje zakazem udziału szkoły w wydarzeniu. Następnie zwracają się w stronę sportu. Informacja, że Mike lubi koszykówkę, prowadzi do masowego udziału w grze. Rozgrywają mecz wyjazdowy i wygrywają (63-62). Prowadzi to do radosnej rozrabiaki i wielu zniszczeń. Ostatecznie personel szkoły ulega i potwierdza Mike’a na stanowisku przewodniczącego samorządu. Paul i Sheldon są zachwyceni tą wiadomością, czując, że nic ich już nie ogranicza. Mike jednak wkrótce ogłasza, że odchodzi. Uczniowie są zaskoczeni, ale planują przyjęcie, aby „pożegnać Mike’a w stylu, na jaki zasługuje”.


Uli, chcąc pozbyć się etykiety tchórza, rezygnuje ze skoku z drabiny gimnastycznej używając parasola jako spadochronu. W rezultacie chłopiec unika wypadku i nie traci przytomności, a Niepalący nie musi udzielać mu żadnej pomocy medycznej.[sep]Akcja obejmuje ostatnie dni przed świętami Bożego Narodzenia dla uczniów gimnazjum Johanna-Sigismunda. Głównymi bohaterami są Martin, pierwszy uczeń w klasie, Jonathan, sierota adoptowany przez kapitana, Matz, Uli i Sebastian, uczniowie z Tertii (8. klasy). Trwa zażarta walka między uczniami gimnazjum a inną szkołą, Realschule. Tak zwani „realiści” kradną ich podręczniki z dyktandami, które syn nauczyciela (inny kolega z klasy) miał zanieść do domu ojcu. Skutkuje this bójką między mistrzami obu stron – Matzem i pewnym Wawerką – oraz zaciętą bitwą na śnieg, z których sześciu przyjaciół wychodzi zwycięsko, choć w końcu zostają zgłoszeni przez ucznia z Primy (13. klasy) za spóźnienie się do szkoły. Jako „karę” pozbawia się ich jednego popołudnia wolnego, które muszą spędzić z swym sympatycznym wychowawcą Justusem w jego biurze (wliczając kawę i ciasto), gdzie opowiada im historię ze własnej młodości i swojej walki z niedostępnymi starszymi uczniami z Primy. Inne elementy fabuły obejmują: przyjaciół odgrywających sztukę pt. Latająca klasa, napisaną przez Johnny’ego, przyjaźń z „Niepalącym” (byłym lekarzem, który mieszka w zezłomowanym wagonie dla niepalących i bardzo dużo pali, a pracuje jako pianista w pubie) oraz przyjaźń Niepalącego z Justusem (którzy chłopcy z powrotem z sobą łączą). Gdy Uli, najmniejszy chłopiec, często nazywany tchórzem, postanawia w tym czasie spróbować czegoś, co pozbawi go reputacji tchórza. Jego najlepszy przyjaciel, Matz, dotychczas go zachęcał, dopóki nie widzi, jak Uli ma zamiar zeskoczyć z drabiny gimnastycznej używając parasola jako spadochronu. Uli rozbija się i traci przytomność. Justus i Niepalący (który w tej sytuacji wraca do swojego zawodu lekarza jako lekarz szkolny) rozwiewają ich obawy, że nie żyje, ale informują, że ma złamaną nogę.


Wang zainscenizował całą serię wydarzeń, w tym zlecenie zabójstwa bandycie, aby pokazać Kin-Fo jak cenne jest życie. Bohater dowiaduje się o prawdzie dopiero po powrocie do domu, gdzie spotyka Wanga i swoich przyjaciół.[sep]Kin-Fo to bardzo bogaty człowiek, który z pewnością nie cierpi na brak dóbr materialnych. Jest jednak strasznie znudzony i gdy dociera do niego wiadomość o jego głównej inwestycji zagranicznej – banku w Stanach Zjednoczonych – który ogłosił upadłość, Kin-Fo postanawia umrzeć. Wykupuje ubezpieczenie na życie na kwotę 200 000 dolarów, obejmujące wszelkiego rodzaju wypadki, śmierć w wojnie, a nawet samobójstwo. Odrzuca seppuku i powieszenie jako sposoby na śmierć i jest już zabrać się za opium zmieszane z trucizną, gdy decyduje, że nie chce umrzeć, nie odczuwszy w życiu żadnego dreszczyku emocji. Kin-Fo zatrudnia swego dawnego mentora, filozofa Wanga, by go zamordował przed wygaśnięciem polisy ubezpieczeniowej. Po pewnym czasie Kin-Fo otrzymuje wiadomość, że amerykański bank, w który zainwestował, nie zbankrutował, lecz przeprowadził giełdowy manewr i jest teraz bogatszy niż kiedykolwiek. Niestety, Wang już zniknął. Wraz z dwoma ochroniarzami przydzielonymi przez firmę ubezpieczeniową oraz swoim lojalnym, ale leniwym i niekompetentnym sługą Sounem, Kin-Fo podróżuje po kraju, starając się uciec przed Wangiem i upokorzeniem związanym z tą sprawą. Pewnego dnia otrzymuje wiadomość od Wanga, w której ten pisze, że nie znosi bólu związanego z koniecznością zabicia przyjaciela, i postanowił odebrać sobie życie, powierzając zadanie zabicia Kin-Fo bandycie, którego kiedyś znał. Kin-Fo, Soun i dwaj ochroniarze próbują teraz dotrzeć do bandyty, planując zaoferować mu pieniądze w zamian za swoje życie. Statek, którym płyną, zostaje uprowadzony, a oni zmuszeni są do użycia kamizelek ratunkowych z wbudowanymi żaglami, by powrócić na ląd. Po uprowadzeniu przez bandytę, którego szukali, zostają zawiązani na oczy i odesłani do domu Kin-Fo, gdzie czekają na niego jego starzy przyjaciele (w tym Wang, który – jak się teraz okazuje – zainscenizował całą tę historię, by nauczyć go lekcji o tym, jak cenne jest życie). Żeni się z młodą, piękną kobietą i żyją długo i szczęśliwie.


Tensor chroni Wielkie Konklawe przed zakazanym zaklęciem, gdy zgromadzeni decydują się zatrzymać Zwierciadło Aachan dla siebie. W wyniku tych wydarzeń mag traci relikwię na rzecz Thyllana, a Llian ucieka samotnie, ponieważ jako jedyny został porażony przez potęgę zaklęcia.[sep]„Cień na szkle” zaczyna się od tego, że kronikarz Llian opowiada największą ze wszystkich Wielkich Opowieści – Opowieść o Zakazie – w zaskakujący i niebezpieczny, nowy sposób, ujawniając wcześniej nieznane twierdzenia. Mistrz Kolegium Historii, Wistan, szybko rozumie konsekwencje tego opowiadania i czyni sobie cel z stłumienia wszelkiej wiedzy o tej opowieści oraz pozbycia się Lliana, aby chronić Kolegium i zachować powszechnie akceptowaną wersję historii. Jego szansa nadchodzi, gdy Mendark, Magister Wysokiej Rady Santhenaru, prosi o kogoś, kto wyruszy i znajdzie kobietę o imieniu Karan, która ukradła relikwię (Zwierciadło Aachan) od jego wroga, maga Yggura. Karan pomogła Maigraith, potężnej, ale pełnej niepokoju magce, dostać się do fortecy Yggura, Fiz Gorgo, wykorzystując swój talent wrażliwca. Zrobiono to w imię pani Maigraith, Faelamor, przywódczyni Faellem. Karan i Maigraith udało się wejść do środka, a nawet znaleźć złe Zwierciadło. Yggur wpada do środka, a Maigraith używa swojej Sztuki, aby go odeprzeć, ale ostatecznie zostaje pokonana i uwięziona. Karan ucieka i ostatecznie spotyka Tallię (główną zastępczynię Mendarka), ale boi się jej i ucieka, by w końcu spotkać Lliana, którego Shand uratował z Whelm Yggura. Faelamor, wykorzystując swoją nieporównywalną moc, ratuje Maigraith z rąk Yggura i wkrótce wyruszają, by odzyskać Zwierciadło. Karan i Llian wyruszają do ukrytego miasta Aachim, Shazmak, a Karan jest zachwycona, spotykając swojego starego przyjaciela Raela. Jest ulga, widząc, że jego ojciec – przywódca Aachim, Tensor – jest nieobecny. Tensor jednak wraca, dowiedziawszy się od Mendarka, że Karan ma Zwierciadło. Jego przybycie i późniejsze przesłuchanie Karan w sprawie posiadania Zwierciadła (które w rzeczywistości jest ukryte w gipsowym odlewie na jej złamanej ręce) zmusza ją do przejścia próby, w której łączy się z Llianem, aby oszukać Syndyków (sędziów). Tensor przekonuje syndyków, aby zezwolili na silniejsze przesłuchanie Karan, co zmusza ją do ucieczki z Shazmak razem z Llianem. W trakcie ginie Rael. Karan i Llian (okresowo rozdzieleni i razem) podróżują do Sith, a następnie do Thurkad, ścigani częściowo przez Tensora i Whelm. Karan zostaje schwytana przez Thyllana, gdy przybywa do stolicy Thurkad, a wszystkie wielkie siły łączą się w Wielkim Konklawe, aby zdecydować, kto powinien otrzymać Zwierciadło. Tensor, wierząc, że on i Aachim powinni posiadać Zwierciadło (ponieważ należało do nich od dawna), a widząc, że tak się nie stanie, ponieważ konklawe – oślepione wolą ratowania Thurkad – daje Zwierciadło Thyllanowi, pęka i używa zakazanego zaklęcia potęgi, które powala całe Konklawe. Tensor ucieka ze Zwierciadłem i Llianem, który jako jedyny ze wszystkich zebranych ludzi pozostał niewzruszony przez potęgę. Książka kończy się niepewnością czytelnika, czy Karan, Maigraith czy Faelamor przeżyły potęgę.


Dwunastoletni Lad porzucił porwane dziecko i uciekł przed porywaczami, którzy chcieli odebrać mu malca. Pies był jednak zachwycony, że jego bierność przyniosła spokój w domu, a nie oczekiwaną pochwałę.[sep];„Przybycie Lada” Para, nazywana tylko Panem i Panią, kupuje czystej krwi szorstkowłosego collie o imieniu Lad, aby pełnił funkcję psa stróżującego w ich domu zwanym Posiadłością. Choć zaskoczeni otrzymaniem szczeniaka zamiast dorosłego psa, postanawiają go zatrzymać, a on szybko wykazuje się dużą inteligencją i łatwością w szkoleniu. Początkowo Lad traktuje wszystkich ludzi jak przyjaciół, w tym włamywacza, który pewnej nocy rabuje dom. Gdy mężczyzna wspina się przez okno z workiem łupów, Lad myśli, że to zabawa i zabiera worek w ramach gry. Złodziej goni Lada, a następnie strzela do niego, aby odzyskać worek. Lad zdaje sobie sprawę, że mężczyzna nie jest przyjacielski i atakuje go, ale złodziej wpada do rowu, tracąc przytomność. Od tego czasu Lad nie ufa już tak łatwo obcym i staje się prawdziwym psem stróżującym. ;„Fetysz” Będąc w mieście z Panią, Lad ratuje ją przed atakiem chorego psa ściganego przez policję i innych mieszkańców, którzy uważają go za wściekłego. Pies zostaje zastrzelony, a zrozpaczona Pani, która wiedziała, że nie był wściekły, wraca do domu. Następnego dnia do Posiadłości przybywa łódźem miejscowy stróż, aby uśmiercić Lada w przekonaniu, że pies jest wściekły. Pan argumentuje, że tamten pies nie był wściekły i odmawia pozwolenia na zastrzelenie Lada, nakazując funkcjonariuszowi opuszczenie swojej posesji. Gdy mężczyzna odchodzi, jego łódź wywraca się. Nie potrafiąc pływać, jest w niebezpieczeństwie utonięcia, aż Lad skacze do wody i przyciąga go do brzegu. Wdzięczny funkcjonariusz oświadcza, że zabił psa, po którym przyszedł, a Lad wygląda tylko trochę jak on. ;„Zakaz wstępu!” Dwie młode pary wchodzą bez zezwolenia na brzeg jeziora należący do Posiadłości, ale zostają przepędzone przez Pana i Lada. Tydzień później Lad jest zabrany na wystawę psów do Beauville. Jeden z mężczyzn znad jeziora jest tam, aby zaprezentować psa swojego szefa, mistrza Lochaber Kinga. Spiskuje, aby farbować sierść Lada na czerwono, by ośmieszyć Pana za wcześniejsze zdarzenie, ale omyłkowo farbuje sierść Lochaber Kinga, po tym jak psy zamieniają się miejscami. Musi tłumaczyć się ze zniszczonej sierści psa, podczas gdy Lad wygrywa srebrny puchar. ;„Bohaterska natura” Pan i Pani kupują szczeniaczkę collie, Lady, aby była towarzyszką i partnerką Lada. Lad staje się jej obrońcą i sługą, podczas gdy ona zabiera mu jedzenie i najlepsze miejsca do spania, a on znosi wybuchy jej złego humoru, które prowadzą do gryzienia jego uszu i łap. Gdy dorasta, staje się generalnie dobrze ułożonym psem domowym, ale gdy ma osiem miesięcy, próbuje zaatakować ulubionego, wypchanego orła bielika należącego do Pana. On bije ją, a następnie zamyka w szopie na noc jako karę; jednak w nocy szopa płonie. Lad desperacko próbuje wyważyć drzwi, aby ją uwolnić, a następnie wyje z bólu, zanim skoczy przez wysokie okno, aby dołączyć do Lady w środku. Pan, obudzony wyciem Lada, przybywa na czas, by uwolnić ich oboje, choć oboje mają poważnie poparzoną sierść. ;„Pasażer na gapę” Gdy Lady wraca z piętnastotygodniowego pobytu w szpitalu, porzuca Lada, aby bawić się z ich synem Wolfem, którego już nie rozpoznaje. Przygnębiony Lad zaczyna chować się w samochodzie, błagając o przejażdżkę, i przypadkowo staje się gapowiczem, gdy Pan i Pani jadą w Catskills, by odwiedzić przyjaciół. Ponieważ psy są zabronione w parku mieszkalnym, w którym się zatrzymują, zabierają Lada do hodowli, ale on szybko ucieka i wraca do parku. Czekając, aż Pan i Pani się obudzą, podąża za dziwnym zapachem przez dom sąsiada, co prowadzi do oskarżenia go o zniszczenie pokoju w tym domu. Szybko jednak odkryto, że wandalem była małpa innego sąsiada, ukryta przez właściciela, który nie lubił nowych zasad parku „bez zwierząt”. Gdy Lad wraca do domu, Lady entuzjastycznie wita swojego powracającego partnera. ;„Tropiciel” Cyril, jedenastolatek z nieprzyjemnym skłonnością do robienia kłopotów, przyjeżdża na trzy miesiące do Posiadłości. Podczas pobytu często kłamie, podstępnie dręczy Lada i robi straszne dowcipy personelowi, przez co dwie osoby rezygnują z pracy. Po tym, jak zostaje przyłapany na kopaniu Lada na widoku, Pan traci cierpliwość i go gani. Cyril wpada w szał i ucieka w śnieżną burzę. Gubi się i spada z wysokiego klifu, lądując na małej półce. Lad znajduje go tam, ale musi skoczyć na półkę, aby uratować chłopca przed rysiem. Teraz uwięziony z chłopcem, Lad trzyma go w cieple, aż przybywa ekipa ratunkowa. ;„Nieubłagany siłacz” Partnerka Lada, Lady, zostaje przejechana i zabita przez kierowcę jadącego z nadmierną prędkością, który celowo skierował swój samochód na nią. Lad i jego właściciele widzieli przestępstwo, ale nie zdołali dogonić kierowcy na czas. Lad bardzo cierpi, aż jedzie na lokalny turniej tenisowy, gdzie znajduje zabójcę Lady. Atakuje mężczyznę, aby go zabić, ale Pan odwołuje go. Pani wyjaśnia zszokowanemu tłumowi, co mężczyzna zrobił, a następnie zabiera uleczonego Lada do domu. Później dowiadują się, że tłum zniszczył drogi samochód mężczyzny, a on został wykluczony z klubu za zabójstwo Lady. ;„W dziwnym towarzystwie” Pan i Pani zabierają Lada na coroczną jesienną wycieczkę kempingową w góry na dwa tygodnie. Podczas wycieczki Lad żartobliwie drażni niedźwiedzia, co prowadzi do walki, którą Pan kończy, płosząc zwierzę. Na końcu wycieczki Lad zostaje przypadkowo przywiązany do drzewa na miejscu kempingu. Gdy jego właściciele wracają, by znaleźć zagubionego psa, Lad zostaje uwięziony przez pożar lasu. Gdy niedźwiedź, z którym walczył wcześniej, przeciska się obok z przypaloną sierścią, Lad przegryza swoją linę i podąża za innymi zwierzętami lasu, aby usiąść w pobliskim jeziorze. Gdy jego właściciele przybywają, biegnie przez płonący ogień, by dołączyć do nich, poparzając łapy na węglach. ;„Stary pies; nowe sztuczki” Po tym, jak dwunastoletni Lad zostaje pochwalony za przyniesienie Pani koronkowego parasola, który znalazł na drodze, zaczyna przeszukiwać drogę w poszukiwaniu więcej rzeczy, czasami nieświadomie kradnąc je od ludzi, którzy byli w pobliżu, ale nie pilnowali swoich rzeczy. Ponieważ w starszym wieku stał się bardziej wrażliwy, jego właściciele zawsze chwalili go za prezenty, które wahały się od pełnego koszyka piknikowego po ofiary wypadków drogowych. Pewnej nocy „znajduje” dziecko, które zostało porwane z zamożnego domu przez rozgoryczonego byłego pracownika i jego krewnych. Dziecko zostało położone w trawie przez dwóch porywaczy podczas zmieniania koła. Porywacze w końcu doganiają Lada, który niesie dziecko do domu. Walczy z mężczyznami, gdy go atakują, w końcu goniąc ich z powrotem do ich samochodu, po czym uciekają. Dziecko zostaje zwrócone rodzicom, a porywacze aresztowani, ale Lad jest zraniony, że jego prezent nie przynosi żadnego pochwalenia, tylko dużo zamieszania w domu. ;„Intruzi” Duża, zła locha ucieka ze stada i atakuje Panią, gdy próbuje przepędzić ją ze swojego ogrodu. Lad rzuca się między nich i walczy z lochą, ale ze względu na swój wiek i tępe kły ma trudności z walką i jest poważnie ranny. Bruce i Wolf wracają z zabawy w lesie na czas, by mu pomóc, a młodsze psy są w stanie łatwo przepędzić lochę. Podczas ucieczki świnia biegnie prosto pod koła jednego z samochodów Posiadłości, prowadzonego przez złodzieja samochodów, który traci przytomność. Uczucia Lada są zranione tym, że walka została dokończona przez inne psy oraz tym, że Pani powstrzymała go od dołączenia do nich na końcu, ale on szybko jej wybacza. ;„Strażnik” W wieku 16 lat starzejący się Lad zaprzyjaźnia się z Sonią, siedmioletnią dziewczynką, której ojciec pracuje w Posiadłości. Jej ojciec zmusza ją do pomocy w pracy, a następnie brutalnie traktuje, jeśli jest powolna. Pan i zarządca Posiadłości próbują powstrzymać to zachowanie, bez sukcesu. Podczas spaceru z dziewczynką Lad chroni ją przed ojcem. Następnego dnia, gdy Pan i Pani są na wystawie, a inni pracownicy są na wakacjach, ojciec Soni zaczyna ją bić za przypadkowe upuszczenie ciężkiego koszyka. Lad przybywa jej na ratunek i wycofują się na werandę, gdzie ona głaszcze go, podczas gdy on śpi. Gdy Sonia idzie do stodoły, jej ojciec czeka na nią i zamyka drzwi. W jakiś sposób czuje Lada obok siebie, co daje jej odwagę, by postawić się ojcu. Mężczyzna wyobraża sobie, że widzi Lada obok niej i ucieka w strachu. Nieświadomi tego oboje, Lad zmarł we śnie, a Pan i Pani płakali nad jego ciałem na werandzie.


Wprowadzenie zaginionej cywilizacji Xuja wyznaczyło nowy kierunek dla serii, w którym to zaginione miasta i rasy zdominowały fabułę kolejnych powieści. Przed tą zmianą książki koncentrowały się głównie na naturalnym środowisku Afryki, podczas gdy później elementy fantastyczne stawały się niemal powszechne.[sep]Akcja rozgrywa się w czasie I wojny światowej. Gdy John Clayton, lord Greystoke (Tarzan), przebywa z dala od swojej plantacji w Brytyjskiej Afryce Wschodniej, zostaje ona zniszczona przez wkraczające wojska niemieckie z Tanganiki. Po powrocie odkrywa wśród wielu spalonych ciał jedno, które wydaje się być zwłokami jego żony, Jane Porter Clayton. Inną ofiarą jest wojownik Waziri, Wasimbu, pozostawiony przez Niemców ukrzyżowany. (Ojciec Wasimbu, Muviro, po raz pierwszy wspomniany w tej historii, odgrywa później prominentną rolę w kolejnych powieściach o Tarzanie). Oszalały człowiek-maupa szuka zemsty nie tylko na sprawcach tej tragedii, ale na wszystkich Niemcach i wyrusza na front wojny we wschodniej Afryce. W drodze napotyka lwa (lub Numę, jak nazywają go małpy, wśród których wychował się Tarzan), którego chwyta w wąwozie, blokując wejście. Na froncie infiltruje niemiecką kwaterę główną i porywa majora Schneidera, oficera, który jego zdaniem dowodził rajdem na jego majątek. Powracając do wąwozu, rzuca swojego jeńca na pożarcie lwu. Tarzan pomaga następnie Brytyjczykom w bitwie na różne sposoby, w tym wypuszczając lwa do okopów wroga, i zabija von Gossa, innego niemieckiego oficera zaangażowanego w atak na posiadłość Greystoke. Następnie wikła się w sprawy Berthy Kircher, kobiety, którą widział zarówno w obozie niemieckim, jak i brytyjskim, i którą uważa za niemiecką szpiegkę, tym bardziej, gdy dowiaduje się, że posiada medalion swojej matki, który podarował Jane. Jego próby odzyskania go prowadzą go do spotkania Kircher z kapitanem Fritzem Schneiderem, bratem majora, którego Tarzan wcześniej rzucił lwu, i rzeczywistym dowodzącym siłami, które spaliły majątek. Zabijając Schneidera, Tarzan wierzy, że jego zemsta jest zakończona. Porzucając vendettę przeciwko Niemcom, wyrusza do dżungli, przysięgając unikać towarzystwa ludzi. Szukając stada Mangani, małp, wśród których się wychował, Tarzan przekracza pustynię, cierpiąc wielkie niedostatki. Istotnie, pustynia niemal go zgubi. Przeżywa tylko dzięki udawaniu śmierci, by zwabić sępa (Skę w języku małp) śledzącego go w zasięg ręki; następnie chwyta i zjada sępa, co daje mu siłę do dalszej wędrówki. Ta scena jest potężna, jednym z najważniejszych momentów zarówno w powieści, jak i w całej cyklu o Tarzanie. Po drugiej stronie pustyni Tarzan odnajduje stado małp. Podczas pobytu z nimi ponownie spotyka Berthę Kircher, która właśnie uciekła od sierżanta Usangi, dowódcy oddziału tubylczych dezerterów z armii niemieckiej, którzy wzięli ją do niewoli. Mimo podejrzenia wobec Berthy, naturalna rycerskość Tarzana skłania go do udzielenia jej schronienia i ochrony wśród małp. Później on sam wpada w niewolę plemienia kanibali, u których schronili się dezerterzy, wraz z Haroldem Percym Smith-Oldwickiem, brytyjskim lotnikiem zmuszonym do lądowania w dżungli. Dowiedziawszy się o niebezpieczeństwie Tarzana, Bertha bohatersko prowadzi małpy przeciwko tubylcom i uwalnia ich oboje. Smith-Oldwick zakochuje się w Berthę i wspólnie szukają jego zestrzelonego samolotu. Znajdują go, ale ponownie zostają schwytani przez Usangę, który próbuje na nim odlecieć z Berthą. Tarzan przybywa na czas, aby wejść na pokład samolotu podczas startu i wyrzucić Usangę z maszyny. Smith-Oldwick i Bertha Kircher próbują następnie pilotować samolot z powrotem przez pustynię do cywilizacji, ale im się to nie udaje. Widząc, jak samolot spada, Tarzan ponownie wyrusza na ratunek. W drodze napotyka kolejną Numę, tym razem niezwykłego czarnego lwa wpadłego w pułapkę dołowaną, i uwalnia go. On, dwojga kochanków i lew wkrótce się spotykają, ale zostają zaatakowani przez wojowników z zaginionego miasta Xuja, ukrytego w sekretnej dolinie pustynnej. Tarzan zostawiony jest na pastwę losu, a Bertha i Smith-Oldwick biorą do niewoli. Xujańczycy są panami lokalnych lwów i czcicielami papug i małp. Są również całkowicie szaleni w wyniku długiej chowu wsobnego. Odzyskawszy siły, Tarzan ponownie przychodzi z odsieczą swoim towarzyszom, wspomagany przez lwa, którego wcześniej uratował. Ale Xujańczycy ścigają ich i muszą się zatrzymać, by stawić ostatni opór. Dzień ratuje ekipa ratunkowa z oddziału Smith-Oldwicka, która odwraca losy walki. Później Tarzan i Smith-Oldwick dowiadują się, że Bertha jest podwójnym agentem, która w rzeczywistości pracowała dla Brytyjczyków. Tarzan dowiaduje się również z dziennika zmarłego Fritza Schneidera, że Jane może wciąż żyć. „Tarzan the Untamed” była jedną z najbardziej kontrowersyjnych powieści Burroughsa. Kontrowersja wynikała z jego uogólnionego przedstawienia Niemców jako stereotypowych, nie do zbawienia złoczyńców, co również rozciągnął na swoją współczesną powieść science fiction „The Land That Time Forgot”. To przedstawienie, choć być może zrozumiałe w czasie wojny, ostatecznie zniszczyło rynek dla jego twórczości w Niemczech, gdzie postać Tarzana była wcześniej dość popularna. Późniejsze wprowadzenie przez Burroughsa bohaterskich Niemców do jego kolejnych powieści „Tarzan and the Lost Empire”, „Tarzan at the Earth’s Core” i „Back to the Stone Age” niewiele pomogło w naprawieniu wizerunku w tamtym regionie. „Tarzan the Untamed” ma rozbudowaną, prawie spójną fabułę nietypową dla wczesnych powieści o Tarzanie autora, co jest artefaktem jej pochodzenia jako dwóch oddzielnych opowieści. Początkowa dzika kampania odwetowa, po jej wyczerpaniu, ustępuje miejsca całkowitemu wycofaniu i odrzuceniu ludzkości, co z kolei jest zastąpione fantastyczną przygodą w zaginionym mieście. Tylko ciągła obecność enigmatycznej postaci Berthy Kircher służy do zjednoczenia rozbieżnych elementów historii. Sam Tarzan, niezwykle, zostaje przekształcony ze swojej typowej roli szlachetnego i wyższego bohatera w rolę bardzo ludzkiej istoty, tak roztrzęsionej przez żal, że obwinia całe narody za przestępstwa kilku z jego ludzi i w konsekwencji popełnia okrucieństwa. Jego prosta, bezpośrednia i dzika kampania przeciwko wrogowi wydaje się prymitywna w porównaniu z szpiegostwem Berthy, z którym ironicznie interferuje. Odzyskanie przez Tarzana czegoś w rodzaju jego normalnego statusu następuje stopniowo. Równoległe spotkania z dwoma lwami podkreślają jego podwójną rolę; w pierwszym lew jest traktowany okrutnie, jako wróg i narzędzie przeciwko innym wrogom; w drugim przeważa współczucie, a lew zostaje zaprzyjaźniony i staje się chętnym sojusznikiem. Mimo swoich wad, „Tarzan the Untamed” jest ważnym dziełem w serii o Tarzanie. Rozpoczyna ciąg kontynuowany w „Tarzan the Terrible”, „Tarzan and the Golden Lion” i „Tarzan and the Ant Men”, w którym żywa wyobraźnia i umiejętności narracyjne Burroughsa osiągają szczyt, i który jest ogólnie uważany za jeden z najważniejszych momentów serii. Książka jest również przejściowa dla serii. Czyny zemsty bohatera przeciwko Niemcom nawiązują do jego złośliwego podburzania plemienia tubylczego w „Tarzan of the Apes”, pierwszej powieści o Tarzanie, kampanii również motywowanej żalem, tym razem za śmierć jego małpej matki Kali z rąk mieszkańca wioski. Oswojenie lwów przypomina werbowanie przez Tarzana całego menażerii do swojej sprawy we wczesnym „The Beasts of Tarzan”, jednocześnie wyprzedzając rekrutację jego ostatecznego sojusznika lwa, Jad-bal-ja, w „Tarzan and the Golden Lion”. „Tarzan the Untamed” jest kluczowym dziełem, ponieważ zapowiada dwie podstawowe zmiany w typie fabuły dla serii o Tarzanie. Pierwsza to zmiana skupienia z samego Tarzana na postacie drugoplanowe. Poprzednie powieści zajmowały się głównie sprawami samego człowieka-małpy, podczas gdy większość późniejszych (zaczynając od „Tarzan, Lord of the Jungle”) przedstawiałaby go jako zbawiciela i enablera innych, idąc za przykładem ustalonym w jego relacjach z Berthą Kircher i Haroldem Percym Smith-Oldwickiem. Druga zmiana jest oznaczona pojawieniem się zaginionej cywilizacji Xuja, która wydobywa na pierwszy plan element fabuły, który zdominuje późniejsze powieści o Tarzanie. Przed „Tarzan the Untamed” seria skupiała się na naturalnym środowisku Tarzana i jego działalności wśród zwierząt i tubylców Afryki. Jedynym elementem porównywalnym do Xuja było zaginione miasto Opar, które było używane oszczędnie, pojawiając się tylko dwa razy w ciągu sześciu powieści. Po „Tarzan the Untamed” zaginione miasta, rasy i ląd byłyby napotykane w prawie każdej książce, zazwyczaj w parach walczących ze sobą.


Beldyn uzdrawia siostrę Cathana oraz pozostałych mieszkańców wioski, co skłania bandytę do złożenia przysięgi wierności. Podczas konfrontacji w Istarze Cathan ginie, ratując Beldyna przed atakiem Kurnosa, lecz zostaje następnie wskrzeszony przez Paladine'a.[sep]Cathan zostaje wezwany do domu, gdzie odkrywa, że jego brat zmarł na Longosai, zarazę, oraz że on i Wentha są jedynymi pozostałymi członkami ich klanu. Codziennie modląc się do Paladine'a o uzdrowienie brata, zrywa symbol Paladine'a ze ściany ich domu, ponieważ bóg nie odpowiedział na jego prośby. Nie mając rodziny poza siostrą Wenthą, dołącza do bandytów dowodzonych przez barona Tavarre'a. Baron Tavarre żywił nienawiść do duchownych po śmierci bliskiej osoby, ponieważ kapłani w Istar nie chcieli mu pomóc. Jednak nie jest on jedyny, kto tak czuje, gdyż wielu innych bandytów dołączyło dopiero po śmierci ich rodzin na Longosai, ponieważ duchowni ich ignorowali. Ta nienawiść wpływa na działania Cathana, gdy w deszczowy dzień zastawiają pułapkę na otyłego duchownego zmierzającego do Govinny, którego stróże osłaniają przed deszczem płachtą. Cathan rzuca kawałkiem symbolu Paladine'a w duchownego, powalając go nieprzytomnego. Bandyci szybko rozbrażają strażników, a Cathan, widząc otyłego i bogato odzianego kapłana, czuje odrazę i kopie go, zyskując upomnienie od pana Tavarre'a, jak go teraz nazywają. Tymczasem w Istarze Arcykapłan Istaru, Symeon IV, zwołuje spotkanie swoich najbardziej zaufanych doradców, aby przekazać im wiadomość, że Kurnos Uzurpator zostanie jego następcą po jego śmierci, gdyż widział znamiona zapowiadające jego zgon. On i jego doradcy debatują również, czy wysłać Armię Imperium przeciwko bandytom, którzy zaatakowali duchownych, ale Ilista, Pierwsza Córka Paladine'a, oraz Loralon, wysłannek elfów, odradzają to. Arcykapłan then kończy spotkanie, aby medytować. Tej nocy Ilista ma sny o Niosicielu Światła, więc prosi o zgodę Arcykapłana, a następnie, z jego błogosławieństwem, wyrusza w drogę. Później tego dnia, podczas gry w khasa z Kurnosem, Symeon traci przytomność i upada. Kurnos słyszy wtedy w głowie ciemny głos: „Niech umrze”. Nieświadomy wówczas, że głos pochodzi od Fistandantilusa, Kurnos odmawia posłuchania mu i wzywa pomocy. Po powrocie do obozu bandytów Cathan zostaje wezwany z powrotem do swojej wioski, gdzie dowiaduje się, że Wentha zaraziła się Longosai. Zostawia ją pod opieką wdowy Fendrilli niemal natychmiast po przybyciu, pragnąc jeszcze większej zemsty na duchownych. Po powrocie dowiaduje się, że zjednoczyli się z innymi bandytami i planują zaatakować Govinnę, jedyne miasto obronne w wyżynach. Bandyci dzielą się na grupy i niepostrzeżenie wchodzą do Govinny. Cathan otrzymuje rozkaz strzeżenia alejki, ale naprawdę chce wziąć udział w walce. Jednak pozostaje na swoim posterunku. Tymczasem reszta bandytów szybko zajmuje miasto, ale Durinen, Mały Cesarz wyżyn, ucieka. Durinen wychodzi przez sekretny tunel w pobliżu posterunku Cathana i zostaje schwytany oraz objęty aresztem domowym. Z powrotem w Istarze Kurnos dowiaduje się, że Symeon najprawdopodobniej żyje do jesieni, co uważa za zbyt długie oczekiwanie. Fistandantilus oferuje swoją pomoc, a Kurnos niechętnie ją przyjmuje w postaci demona Sathiry, związanego w pierścieniu. Kurnos każe Sathirze zabić Symeona w „naturalny sposób”, w wyniku czego Kurnos jest wkrótce koronowany na Arcykapłana. Ilista szuka daleko i szeroko, ale nie znajduje żadnego śladu Niosiciela Światła. Wkrótce zaczyna wątpić w siebie i rozważa powrót, dopóki nie otrzymuje wiadomości, by udać się do opactwa, gdzie znajdzie Niosiciela Światła. W drodze do opactwa jest atakowana przez złe potwory, ale zostaje uratowana przez skromnego mnicha, brata Beldyna, który stanie się znany światu jako „Niosiciel Światła”. Wraz z Niosicielem Światła wyrusza z powrotem do Istaru, wybierając lądową trasę przez wyżyny. Jednak, nieświadomie ona i jej orszak, wyżyny zostały przejęte przez bandytów. Zaraz po wyruszeniu ona, jej stróże i Niosiciel Światła zostają schwytani przez bandytów. Jeden ze stróżów odniósł śmiertelne rany w walce, a Beldyn błaga bandytów, by pozwolili mu go uzdrowić. Bandyci niechętnie się zgadzają, a Beldynowi udaje się uzdrowić stróża. W obliczu cudu uzdrowienia wśród nich bandyci szybko popierają Niosiciela Światła, błagając go o uzdrowienie ich przyjaciół, rodzin i wiosek. Cathan jest wśród tych, którzy błagają o uzdrowienie, i szczęśliwie udaje mu się przekonać go do uzdrowienia siostry. Po przybyciu do ich wioski Beldyn nie tylko uzdrawia jego siostrę, ale wszystkich mieszkańców wioski. Cathan wtedy składa przysięgę wierności Beldinasowi. W Istarze Kurnos dowiaduje się o zajęciu Govinny i tym, że Ilista znalazła Niosiciela Światła. Jednak zamiast zaakceptować Beldinasa, czuje się zagrożony i postanawia wysłać Sathirę, by go zabić. Wysyła również Armię Imperium, czyli Skatas, by zabili bandytów. Durinen próbuje popełnić samobójstwo, odnosząc śmiertelną ranę, jednak Beldynowi udaje się go uzdrowić, przekonując Małego Cesarza, że Beldyn jest prawdziwym Arcykapłanem. Mały Cesarz ujawnia wtedy lokalizację Korony Mocy, artefaktu pozwalającego władcy objąć urząd Arcykapłana, który zaginął od czasów Pradiana. Niestety, zanim Durinen kończy, pojawia się Sathira i zabija Małego Cesarza; jednak zostaje on wygnany z powrotem do klejnotu poświęceniem i śmiercią Ilisty. Wszyscy w mieście opłakują Ilistę, ponieważ była inna niż inni wyżsi duchowni – w rzeczywistości pomagała ludziom podczas swojego pobytu. Również w tym czasie Armia Imperium dociera do Govinny i obozuje tuż pod miastem. To uruchamia plany, gdy Beldyn i Cathan schodzą do podziemnych katakumb, aby odzyskać Koronę Mocy. Cathan wychodzi później z koroną, ale Beldyn jest w śpiączce i nie można go obudzić. Tymczasem sytuacja staje się bardziej dramatyczna, ponieważ obrońcy Govinny dezerterują w obliczu imperialnych Skatas. Wkrótce Skatas ruszają i zaczyna się walka o miasto. Jednak Beldyn nadal się nie budzi. Cathan modli się do Paladine'a, a pojawia się duch Pradiana, pretendenta do tronu, który ukrył koronę. Cathan zmusza Pradiana do obudzenia Beldyna, ponieważ Pradian nie chce widzieć korony w rękach Kurnosa, i więc Cathan i Beldyn dołączają do walki. W zaskakującym ruchu Beldyn łamie bramy Govinny, wpuszczając Skatas. Następnie, by przekonać Skatas do swojej mocy, Beldyn każe Cathanowi koronować się Miceramem, Koroną Mocy, ale pojawia się Sathira i rzuca się na brata Beldyna. Cathan odepchnął Beldyna i zdołał zranić Sathirę kawałkami swojego symbolu Paladine'a, dając Beldynowi czas na wygnanie Sathiry. Beldyn zakłada Koronę Mocy, co powoduje rozprzestrzenienie się fali oczyszczającej mocy po mieście. Skatas uznają tę moc i składają przysięgę wierności Beldynowi. Później Beldyn i jego nowa armia maszerują do Istaru, aby obalić Kurnosa. Z powrotem w Istarze przełożeni świątyń otrzymują wiadomość o zbliżającej się armii i świętych mocach Beldyna i zaczynają wysyłać głosy „braku poparcia” dla Kurnosa. Tej nocy Fistandantilus zastępuje Sathirę zaklęciem zabójczym, instruując Kurnosa, by użyć go do zabicia Beldinasa. Następnego dnia Kurnos poddaje się bez walki, a gdy udaje, że błaga o przebaczenie, używa pierścienia na Beldinasie. Cathan domyśla się zamiarów Kurnosa i rzuca się przed Beldinasa, ratując mu życie, ale ginie. Jednak Beldinas wzywa Paladine'a, aby wskrzesić Cathana, a Paladine odpowiada. Cathan zostaje wskrzeszony, a Kurnos zostaje wrzucony do lochu, podczas gdy Beldinas debatuje, co z nim zrobić. Jednak tej nocy Fistandantilus przybywa do celi Kurnosa i uwalnia Sathirę na Kurnosie, pozwalając jej zabić i okaleczyć go. Gdy Sathira kończy, Fistandantilus używa magii, aby Kurnos wyglądał, jakby umarł naturalnie.


James Bond i Harriett Horner zawierają dobrowolne małżeństwo na wyspie, a podczas późniejszej próby ucieczki kobieta szczęśliwie unika śmierci od ukąszenia węża. W odpowiedzi na ich sukces Bond nie dopędza lidera kultu, który zostaje aresztowany przez siły FBI podczas nalotu.[sep]Po powiązaniu ze śmiercią kobiety w Londynie Bond zostaje wezwany przez M, aby pomóc w śledztwie. Wracając z Herefordu, sierżant Pearlman podwozi Bonda, po czym zostają zaatakowani i biorą udział w pościgu z dużą prędkością na angielskiej autostradzie. Po bezpiecznym powrocie do kwatery głównej Bond otrzymuje od M i naczelnika inspektora Baileya brief dotyczący śledztwa. Kobieta, której Bond nie znał, została znaleziona martwa wraz z numerem telefonu Bonda. Jest członkinią kultu znanego jako „The Meek Ones”, kierowanego przez Ojca Walentego. Dzięki dodatkowym informacjom od CIA brytyjski wywiad dowiaduje się, że Walenty to pseudonim Władimira Scorpiusa, handlarza bronią dla kilku organizacji terrorystycznych. W miarę jak zbliżają się wybory powszechne w kraju, Scorpius przy użyciu pranej na mózgu młodzieży z kultu rozpoczyna „świętą wojnę” przeciwko każdemu człowiekowi, kobiecie i dziecku. Członkowie kultu, wierząc w swoją czystość, moralność i niewinność, poświęcają swoje życie „dla dobra ludzkości”, wierząc, że wykonując to „zadanie śmierci”, osiągną raj. W trakcie powieści „The Meek Ones” popełniają kilka aktów terroryzmu, w tym liczne zamachy bombowe i kilka zamachów na brytyjskich polityków. Wśród tego horroru Bond spotyka Harriett Horner, agentkę IRS pracującą pod przykrywką w Anglii i badającą firmę obsługującą karty kredytowe, prowadzoną przez Scorpiusa. Wspólnie z Pearlmanem próbują namierzyć Scorpiusa. Po przesłuchaniu schwytanego członka kultu Horner zostaje porwana przez ludzi Scorpiusa. Ponadto Pearlman wyznaje Bondowi, że potajemnie przekazywał informacje Scorpiusowi dla dobra swojej córki, która została poddana praniu mózgu. Wspólnie wyruszają do bazy operacyjnej Scorpiusa w Karolinie Południowej, pozwalając Scorpiusowi uwierzyć, że Pearlman prowadzi Bonda jako zakładnika. Na wyspie Scorpiusa Bond spotyka się ponownie z Horner, a na polecenie Scorpiusa biorą ślub. Wiedząc, że małżeństwo jest nieważne, Bond zgadza się na nie, myśląc, że to da mu czas do ucieczki. W nocy, gdy dwójka decyduje się na ucieczkę, Harriett ginie od ukąszenia mokasyna błotnego. W tym samym czasie FBI przeprowadza nalot na wyspę Scorpiusa, co jeszcze bardziej złości Bonda, ponieważ jej śmierć okazała się bezcelowa. Bond wraca na wyspę i znajduje Scorpiusa próbującego uciec. Po pościgu Bond przejmuje inicjatywę i zmusza Scorpiusa do śmierci w sposób podobny do śmierci Horner.


Plan Doktora zniszczenia Instytutu Butlera za pomocą bomby telekinetycznej zawiódł, ponieważ więź emocjonalna między Justine a Vincentem uniemożliwiła wyzwolenie energii. W konsekwencji O’Hara zginął w wyniku eksplozji zimna, a korporacja zdecydowała się skierować swoje wysiłki na odwrócenie szkód środowiskowych.[sep]W niedalekiej przyszłości Ziemia jest na krawędzi załamania środowiskowego, a zanieczyszczenia trują atmosferę. Punkt bez powrotu szybko się zbliża, ale Instytut Butlera ma sprytne rozwiązanie. Zamiast starać się przywrócić środowisko, Instytut Butlera planuje przenieść umysły超级bogaczy do komputerów, eliminując w ten sposób potrzebę oddychania i picia wody. Wiele lat po tym, jak spotkał ją na planecie Ludzi Gepardów (jak widać w odcinku telewizyjnym „Survival”), Doktor odwiedza Shreelę, gdy umiera w szpitalu. Shreela, obecnie pisarka naukowa, zgadza się opublikować pod swoim nazwiskiem artykuł napisany przez Doktora, łączący telekinezę z pewnymi białkami krwi. Później artykuł widzi Matthew O’Hara, dyrektor generalny ogromnej korporacji zwanej Instytutem Butlera. O’Hara nakazuje swojemu działowi ds. przejmowania zasobów biologicznych przesyłać wszystkie osoby wykazujące odpowiednie białka krwi bezpośrednio do jego ośrodka badawczego w północnej części stanu Nowy Jork. W Nowym Jorku policjant o nazwisku McIlveen zostaje zamordowany przez pracownika Instytutu Butlera na oczach swojego partnera Mancuso. Następnie Doktor odwiedza budynek King w Nowym Jorku, siedzibę główną Instytutu Butlera, i uzyskuje dostęp do ograniczonych plików komputerowych. Następnie Doktor wynajmuje gang młodzieżowy, aby odnaleźć Bobby'ego Prescotta, szalonego mordercę polującego na graczy wideo. Prescott mówi Doktorowi o niebezpiecznym sekrecie ukrytym w niepozornym metalowym bębnie w Turcji. Doktor wysyła Ace do Turcji, aby odzyskać przedmiot. W Turcji Ace wynajmuje grupę kurdyjskich najemników, aby jej pomogli. Bęben jest trzymany na wyspie przez garstkę dobrze uzbrojonych, ale niedoświadczonych dzieci. Ace udaje się zneutralizować dzieci bez zadawania komukolwiek obrażeń, zabezpieczyć bęben i zorganizować powrót z nim do Doktora w Anglii. Doktor zabiera Ace do swojego domu w Kent, gdzie wyjaśnia, że bęben zawiera młodego mężczyznę o imieniu Vincent Wheaton. Funkcje życiowe Vincenta zostały całkowicie wstrzymane przez chemiczny żel wewnątrz bębna. Vincent ma moc mentalnego wzmacniania emocji innych i uwalniania energii mentalnej poprzez telekinezę. Doktor planuje użyć Vincenta wraz ze specjalnie wybranym wyzwalaczem emocjonalnym jako dwuskładnikowej bomby telekinetycznej, aby zniszczyć ośrodek badawczy Instytutu Butlera. Wyzwalaczem jest Justine, emocjonalnie niestabilna aktywistka ekologiczna, zwabiona do Kent przez pogłoski o nadprzyrodzonym wrocie znajdującym się wewnątrz niego. Gdy Ace wyciąga Vincenta z bębna i przywraca go do świadomości, Justine go znajduje, dotyka go i wywołuje potężną psychiczną eksplozję. Przenosząc wszystkich do Nowego Jorku, plan Doktora zostaje wprowadzony w życie. Justine podaje Vincentowi narkotyk w Central Parku, zapewniając, że zostanie on odebrany przez dział ds. przejmowania zasobów biologicznych Instytutu Butlera, gdzie jego niezwykłe białka krwi zostaną wykryte. Justine spotyka Ace i Doktora w aptece, która ma zostać obrabowana. Chętna, aby ponownie spotkać się z Vincentem (z którym jest teraz zakochana), Justine bierze pigułkę samobójczą i upada przed wściekłym Doktorem. W międzyczasie Mancuso przybywa na miejsce napadu i aresztuje Doktora, zanim zdąży jej powiedzieć o jej niezwykłej nowej broni. Ace zostaje aresztowana przez nowego partnera Mancuso, Breena. Podczas strzelaniny z gangiem rabującym aptekę broń Mancuso obraca się na ukrytym zawiasie i strzela sama z siebie, ratując życie Mancuso. Ace zostaje zatrzymana przez nowego partnera Mancuso, Breena, ale Doktor ucieka. Dobry stan zdrowia Ace zostaje natychmiast wykryty przez Instytut Butlera, który chce pozyskać jej narządy na rzecz bogatych. Breen interweniuje w imieniu Ace i zabiera ją do Mancuso. Doktor pojawia się i wyjaśnia Mancuso, że umysł jej dawnego partnera, McIlveena, został pobrany do jej nowej broni. Był to próbny generalny dla planu, którego Instytut Butlera użyje, aby uodpornić超级bogatych na dalsze degradację planety. Doktor ujawnia, że pigułka, którą wzięła Justine, jej nie zabiła, ale jedynie symulowała śmierć i że wkrótce obudzi się w dziale ds. przejmowania zasobów biologicznych Instytutu Butlera. Mancuso, Breen i McIlveen pomagają Doktorowi i Ace uratować Justine z budynku King. Wszyscy udają się na miejsce projektu, gdzie Justine i Vincent spotykają się ponownie. Jednak broń Doktora zawodzi. Jej rozwijający się związek z Vincentem uciszył emocjonalną burzę w Justine, i nie jest ona już w stanie zasilić jego mocy telekinetycznej. O’Hara, ciesząc się z porażki planu Doktora, chwyta Vincenta gniewnie za ramię. Emocjonalna chłód wewnątrz O’Hary zostaje wzmocniony przez moc Vincenta, i straszliwa eksplozja zimna niszczy zarówno O’Harę, jak i miejsce projektu. Doktor informuje partnerów korporacyjnych O’Hary, że projekt nie powiódł się, i zgadzają się przekierować swoje wysiłki na odwrócenie szkód środowiskowych wyrządzonych planecie.


Reszta dialogu poświęcona jest analizie istniejących praw Aten, co jest zadaniem powierzonym Sokratesowi. Rozmówcy odrzucają przy tym systemy prawne Aten i Sparty jako tło dla konstruowanych regulacji.[sep]W przeciwieństwie do większości dialogów Platona, Sokrates nie pojawia się w Prawach: dialog rozgrywa się na wyspie Krecie, a Sokrates poza Atenami pojawia się w pismach Platona tylko dwukrotnie – w Fedrze, gdzie znajduje się tuż pod murami miasta, oraz w Państwie, gdzie schodzi do portu w Pireusie, położonego pięć mil od Aten. Rozmowę prowadzi natomiast Obcy z Aten (po grecku xenos) oraz dwóch innych starszych mężczyzn: zwykły obywatel spartański Megillos i kreteński polityk oraz prawodawca Klinias z Knossos. Obcy z Aten, przypominający Sokratesa, ale którego imię nigdy nie jest wymieniane, dołącza do pozostałych dwóch podczas ich religijnej pielgrzymki z Knossos do groty Zeusa. Cały dialog ma miejsce podczas tej podróży, która naśladuje czyn Minosa: jak twierdzą Kreteńczycy, Minos ustanowił ich starożytne prawa i tędy chodził co dziewięć lat, aby otrzymać od Zeusa wskazówki dotyczące prawodawstwa. Mówi się również, że jest to najdłuższy dzień w roku, co pozwala na umieszczenie w nim gęsto upakowanych dwunastu ksiąg. Pod koniec trzeciej księgi Klinias ogłasza, że w rzeczywistości powierzono mu odpowiedzialność za stworzenie praw dla nowej kreteńskiej kolonii i chciałby prosić Obcego o pomoc. Reszta dialogu toczy się przy udziale trzech starszych mężczyzn, którzy idą w stronę groty i tworzą prawa dla tego nowego miasta, zwanego miastem Magnezów (lub Magnezją). Pytanie zadane na początku nie brzmi „Czym jest prawo?”, jakby się można było spodziewać. To jest pytanie z apokryficznego dialogu Platona Minos. Dialog wychodzi raczej od pytania o to, komu przypisuje się zasługę tworzenia praw. Zagadnienia poruszane w Prawach są liczne i obejmują między innymi: *Objawienie boskie, prawo boskie i prawodawstwo *Rola inteligencji w prawodawstwie *Relacje między filozofią, religią a polityką *Rola muzyki, ćwiczeń fizycznych i tańca w edukacji *Prawo naturalne i naturalne prawo Dialog wykorzystuje przede wszystkim systemy prawne ateński i spartański (lacedemoński) jako tło do wyboru konkretnych praw, które mówcy wyobrażają sobie jako bardziej lub mniej spójny zestaw dla nowego miasta, o którym rozmawiają.


Alex Cross ustala, że Jezzie Flannagan nie zainspirowała porwania w celu kradzieży pieniędzy z okupu, ani nie współpracowała z agentami Secret Service. Po zakończeniu śledztwa kobieta nie zostaje aresztowana, a Maggie Rose nie zostaje odnaleziona w Ameryce Południowej.[sep]Detektyw z wydziału zabójstw w Waszyngtonie oraz psycholog sądowy Alex Cross prowadzi śledztwo w sprawie bestialskich morderstw dwóch czarnoskórych prostytutek i niemowlęcia. Następnie w ekskluzywnej szkole prywatnej nauczyciel matematyki Gary Soneji porywa Maggie Rose Dunne i Michaela Goldberga. Cross zostaje oddelegowany ze sprawy morderstw, aby zająć się uprowadzeniem. Jest zły, ponieważ ma wrażenie, że wszystkim bardziej zależy na dwóch bogatych białych dzieciach niż na trzech zamordowanych czarnoskórych osobach. Poznaje Jezzie Flannagan, szefową ochrony Secret Service przydzielonej do dzieci. Na starej farmie Soneji żywo grzebie dzieci w specjalnie przygotowanych trumnach. Wzburzony pogardliwymi uwagami agenta FBI Rogera Grahama na swój temat w telewizji, Soneji później podszywa się pod reportera i zabija Grahama. Tymczasem Cross, jego partner John Sampson i FBI przeszukują mieszkanie Soneji’ego, odkrywając jego obsesję na punkcie porwań, w szczególności sprawy syna Lindbergha, oraz pragnienie stania się sławnym przestępcą na skalę światową. Kilka miesięcy później odkryte zostaje ciało Michaela Goldberga, a rodzina Dunne otrzymuje telegram z żądaniem 10 milionów dolarów okupu. Cross, Sampson i FBI prowadzą śledztwo, a Cross zaczyna romans z Jezzie Flannagan. Dostaje rozkaz dostarczenia pieniędzy do Walt Disney World w Orlando, zastanawiając się, skąd Soneji wie o jego zaangażowaniu. Mężczyzna zabiera go samolotem na małą wyspę i odbiera pieniądze, ale nigdy nie wypuszcza Maggie Rose. Na starej farmie policjanci znajdują puste groby, w których przetrzymywano dzieci. Soneji wraca do swojego domu w Wilmington w stanie Delaware, gdzie ujawnia się, że ma żonę i córkę. W Waszyngtonie Soneji, przebrany za pracownika usług komunalnych, morduje nauczyciela z prywatnej szkoły. Cross i Sampson jadą na miejsce i, widząc sposób, w jaki okaleczył ciało, szybko zdają sobie sprawę, że Soneji stoi również za morderstwami, które badali przed i po porwaniu. W dzielnicy, gdzie żyły zamordowane prostytutki, starsza kobieta wspomina mężczyznę jeżdżącego od drzwi do drzwi i sprzedającego systemy grzewcze. Wkrótce dowiadują się, że mężczyzna o imieniu Gary Murphy pracuje w tej firmie i zaczynają obserwację jego domu rodzinnego w Wilmington, ale Soneji udaje się zbiec. Dzień później wchodzi do McDonald’s i bierze kilku ludzi jako zakładników. Soneji jest niemal zabity, ale Cross go ratuje, wierząc, że Soneji wie, gdzie jest Maggie. Przestępca obiecuje Crossowi, że tego pożałuje. Proces Gary’ego Soneji’ego/Murphy’ego trwa jedenaście miesięcy. Cross wielokrotnie go hipnotyzuje, dowiadując się, że wydaje się on cierpieć na rozszczepienie osobowości; Gary Murphy, jego codzienna persona, to łagodny ojciec rodziny, podczas gdy Gary Soneji jest wrednym socjopatą. Mimo najlepszych starań obrony o uznanie za niepoczytalnego, Soneji trafia do więzienia. Tymczasem Cross dowiaduje się, że ktoś śledził Soneji’ego i wiedział o porwaniu. Cross podejrzewa Mike’a Devine’a i Charleya Chakely’ego, agentów Secret Service odpowiedzialnych za ochronę Maggie Rose i Michaela w chwili ich uprowadzenia. Spotyka się z Soneji, który potwierdza, że mógł być śledzony. Nie połączył jednak faktów, dopóki nie rozpoznał mężczyzny podczas swojego procesu: Mike’a Devine’a. Cross spotyka się z FBI, którzy od pewnego czasu podejrzewali, że Devine i Chakely przywłaszczyli okup, wynajmując, a później mordując pilota z Florydy. Cross dowiaduje się również, że to nikin inny jak Jezzie Flannagan zainspirowała porwanie, używając swojego kochanka, Devine’a, jako piona. Około tego samego czasu Soneji ucieka z więzienia i udaje się do Waszyngtonu, gdzie torturuje Devine’a, aby dowiedzieć się, gdzie są pieniądze. Po odzyskaniu okupu zabija Devine’a. Cross zabiera Flannagan na wycieczkę na Karaiby i konfrontuje ją z jej czynami. Wyjaśnia, że Devine i Chakely zauważyli Soneji’ego przejeżdżającego obok domu Goldbergów i go śledzili. Pomysł z okupem był jej, a zabrali Maggie Rose po tym, jak Michael zmarł w wyniku wypadku. Flannagan zostaje aresztowana na podstawie nagrania rozmowy, którego dokonał Sampson, a Maggie Rose zostaje odnaleziona z rodziną w Ameryce Południowej, gdzie żyła przez ostatnie dwa lata. Niedługo potem Soneji atakuje Crossa w jego domu w Waszyngtonie, próbując zabić jego babcię i dzieci. Przegrywając walkę, Soneji jest ścigany przez stolicę i w końcu zaszczuty na Pennsylvania Avenue, gdzie bierze dwóch dzieci jako zakładników. Soneji ma właśnie zastrzelić Crossa, ale Sampson strzela do Soneji’ego pierwszy, raniąc go. Pewien czas później Charley Chakely i Jezzie Flannagan są straceni za swoje zbrodnie, podczas gdy Soneji zostaje zamknięty w zakładzie psychiatrycznym. Pisze ostatnią, drwiący list do Crossa i przekupuje strażnika, aby zostawił go na szybie samochodu Crossa. Zaniepokojony, ale niechcący pozwolić psychopacie dalej zakłócać swoje życie, Cross wraca do domu, aby spędzić czas z rodziną.


W siedemnastym spotkaniu postacie trafiają do pokoju permanentnej ciemności, gdzie muszą pokonać wampira, aby zdobyć młot bojowy Whelm. Ostatnim wyzwaniem jest walka z gigantycznym krabem, która nagradza graczy trójzębem Wave.[sep]Biały Szczyt Góry (White Plume Mountain) jest osadzony w świecie Greyhawk, kampanii dla Dungeons & Dragons. Najwcześniejszym znanym mieszkańcem wulkanu znanego jako Biały Szczyt Góry jest druid Aegwareth. Aegwareth zostaje później zabity przez złego czarnoksiężnika Keraptisa, który przejmuje górę wraz ze swoimi gnomimi sługami. Założeniem Białego Szczytu Góry jest to, że trzynaścieset lat temu Keraptis zstąpił do wulkanu w towarzystwie gnomów i zniknął. Przygoda jest dungeon crawl, mającym na celu uratowanie magicznej broni z kryjówki Keraptisa. 16 stron przygody jest podzielonych na 27 spotkań. Postacie graczy zaczynają w jaskini u podnóża Białego Szczytu Góry. W pierwszym, ponumerowanym spotkaniu postacie znajdują w jaskini spiralne schody prowadzące do „zadbanej, potarganej” ginosfinksa. Spotkanie siódme obejmuje dużą jaskinię z podłogą z wrzącego błota. Z sufitu zawieszone są okrągłe platformy drewniane, a postacie muszą skakać z platformy na platformę, unikając gejzerów gorącego błota. W ósmym spotkaniu postacie konfrontują się z wampirem, który strzeże magicznego młota bojowego Whelm w pokoju permanentnej ciemności. W spotkaniu 17 korytarz prowadzi postacie do wrzącego jeziora. Zgodnie z przygodą: „Korytarz z lochu ciągnie się dalej do jeziora pod gumową magiczną barierą, która trzyma wodę z dala, tworząc rodzaj elastycznej skóry o super napięciu.” Wodny tunel otwiera się do wodnej kopuły, gdzie postacie muszą pokonać gigantycznego kraba, aby zdobyć magiczny trójząb Wave. Spotkanie 22 obejmuje pokój bez tarcia z kolcami, a w spotkaniu 23 postacie kajakują na strumieniu zawieszonym w powietrzu. W 26. spotkaniu postacie muszą walczyć z różnymi stworzeniami w magicznej zigguracie, gdzie każdy poziom jest strzeżony przez inne potwory, w tym lwy morskie, gigantyczne raki, gigantyczne skorpiony i mantikory. W ostatnim spotkaniu mag-ogr musi zostać pokonany, aby wygrać magiczny miecz Blackrazor. Notatka końcowa zaleca, aby Mistrz Podziemi dodał spotkanie z dwoma dżinnami, jeśli postacie udało się zabrać dwa lub trzy magiczne bronie.


Soraya zabija Garrena piorunem, gdy ten każe zabić Fasala, który złamał jego miecz za pomocą wodosrebra. W rezultacie komisja senacka uznaje, że Farsala nie została ujarzmiona, i postanawia pozostawić ją jako państwo sojusznicze.[sep]Soraya, Kavi i Jiaan zgodzili się współpracować, aby pokonać Hrum i wyzwolić Farsalę. Nieufność wobec Kaviego jednak utrudnia te wysiłki. Trójka próbuje pracować razem, ale staje się to trudne. Na szczęście, dzięki pomocy zdolności Kaviego do „rozmawiania” z metalem, odkryli w końcu sekret wodosrebra. Do wyznaczonego przez Hrum terminu podboju Farsali pozostało zaledwie kilka miesięcy. Trójka młodych ludzi dowiaduje się, że Garren, Strategus odpowiedzialny za podbój, ma więcej do stracenia niż tylko samą Farsalę. Jego ojciec, członek Senatu Imperium Hrum, oświadczył, że Garren podbije Farsalę zaledwie dziesięcioma tysiącami żołnierzy. Ponadto ojciec stwierdził, że zrezygnuje z mandatu senatora, jeśli to się nie uda. Uczynił to, aby zapewnić synowi dowodzenie podbojem Farsali. Wrogowie ojca Garrena pragną, aby tak się stało. Kiedy Garren żąda złota na wynajęcie pomocy Kadeszyjczyków i obejście limitu wojsk, Senat wysyła delegację do zbadania przebiegu podboju. Kavi, Jiaan i Soraya postanawiają przechwycić złoto, zanim trafi do Kadeszyjczyków, ponieważ jeden z tamtejszych wojowników poinformował Jiaana, że jeśli zapłaci, rozkaże swoim ludziom, wysłanym Garrenowi na pomoc, by zdradzili Hrum, co obezwładni armię. Jiaan, Kavi i Soraya nie chcą dopuścić do takiego obrotu sprawy. Soraya, w towarzystwie Kaviego, odwiedza bandytów i przekonuje ich, by obrabowali komisję senacką, która ma przybyć do pobliskiego portu Dugaz. Wierzą, że jeśli delegacja zostanie obrabowana podczas pobytu, udowodni to Senatowi, że Garren nie ma sytuacji w kraju pod kontrolą. Jednak po dotarciu do siedziby bandytów Shir, ich przywódca, informuje Kaviego i Sorayę, że Senat przybył tydzień temu i bandytom nie udało się ich obrabować. Rozczarowani, oboje obiecują Shir, że w zamian za wypuszczenie ich wolno sprawią, że Suud spróbują opracować lekarstwo na gorączkę błotną, która dręczy bandytów. Złoto przybywa do Setesafonu pod ścisłym nadzorem Garrena. Używając skradzionych hrumskich przebrań, Kavi infiltruje pałac, próbując odkryć hasła do skarbca, ale zostaje schwytany. Zanim go pojmano, wypala hasła na siodle swojego muła, co znajdują Jiaan i Soraya. Jiaan i Soraya wchodzą do pałacu pod pretekstem, że Jiaan pojmał Sorayę. Wypuszczają złoto w beczkach do rzeki. Po odkryciu kradzieży złota Garren każe torturować Kaviego, ale ten wytrzymuje męki. Garren publicznie oświadcza, że jeśli Sorahb nie stoczy z nim walki jako mistrz Farsali, Kavi zostanie zabity. Choć Jiaan wierzy, że wyzwanie jest pułapką i nie sądzi, by Kavi miał zginąć, Fasal przyjmuje wyzwanie. Po tym, jak Fasal łomi miecz Garrena nowo opracowanym farsalańskim wodosrebrem, Garren każe zabić Fasala. Farsalanie zaczynają buntować się, a Soraya, wściekła, używa magii, by zabić Garrena piorunem. Komisja senacka jest przekonana, że Farsala nie została ujarzmiona, i postanawia pozostawić Farsalę jako państwo sojusznicze. Pozostali ludzie wysyłają delegatów, a Kavi, ku jego irytacji, zostaje wybrany „przewodnikiem rady”, aby dbać o jej sprawne funkcjonowanie. Jiaan otrzymuje zaproszenie, aby towarzyszyć Hrum w ich następnej kampanii w Kadeszu i przyjmuje je. Soraya postanawia zamieszkać z Suud.


Verity Auger zgadza się na ryzykowną misję na Fobosie, aby uniknąć więzienia za śmierć studenta. Jej zadaniem jest przejście przez portal do alternatywnej wersji Ziemi z 1959 roku i odzyskanie puszkę z dokumentami pozostawioną przez zmarłą agentkę Susan White.[sep]Wendell Floyd to Amerykanin żyjący na emigracji w alternatywnej wersji Paryża lat pięćdziesiątych. W tym świecie niemiecka inwazja na Francję zakończyła się niepowodzeniem, a Hitler został obalony przez Niemieckie Dowództwo. Bez II wojny światowej technologia w tym świecie utknęła na poziomie lat trzydziestych, a we Francji władzę przejęły partie faszystowskie. Floyd jest muzykiem jazzowym pracującym na pół etatu, a jego kariera utknęła w martwym punkcie odkąd jego była dziewczyna, Greta, opuściła Paryż, by rozwijać się muzycznie, koncertując z inną zespołem jazzowym. On i jego kolega z zespołu, André Custine, dorabiają jako prywatni detektywi. Gdy zaczyna się powieść, Floyd i Custine zostają wynajęci przez zaniepokojonego właściciela kamienicy do zbadania śmierci jednego z lokatorów. Blanchard, właściciel, jest pewien, że śmierć Susan White, którą paryska policja uznała za wypadek, była w rzeczywistości morderstwem. Floyd nie jest tak pewny, ale jest skłonny to sprawdzić. W scenie, jakby z innej powieści, Verity Auger czuje się odpowiedzialna, gdy jej wykopaliska archeologiczne pod zamarzniętymi ruinami odległej, przyszłej wersji Paryża prowadzą do śmierci jednego z jej studentów. Podczas procesu zostaje wplątana w polityczne rozgrywki i zmanipulowana tak, by przyjąć ryzykowne zadanie, nie wiedząc, co ono oznacza. Jednak gdy zostaje wezwana na misję na Marsa przez tajną agencję bezpieczeństwa Contingencies, Auger czuje ogromną ulgę, że uniknęła trybunału i lat więzienia, które musiałaby odbyć w przeciwnym razie. Jednak gdy zostaje zabrana do tajnej podziemnej bazy na marsjańskim księżycu Fobos, zawierającej starożytny pozaziemski artefakt otwierający portal do odległej części galaktyki, i poinformowana, że ma przez niego przejść, zaczyna wątpić, czy chce kontynuować misję. Sprawy stają się jeszcze dziwniejsze, gdy odkrywa, że po drugiej stronie portalu znajduje się alternatywna wersja Ziemi z roku 1959 – niemal 300 lat w tyle za czasami teraźniejszymi – i ma ona odzyskać puszkę z dokumentami pozostawioną przez Susan White, wcześniejszą agentkę wysłaną na „Ziemię Dwa”, która zginęła w tajemniczych okolicznościach.


Podczas wizyty w barze Quinns Sammy dowiaduje się, że jego dziewczyna tam nigdy nie pracowała. W późniejszym czasie zgadza się przyjąć pieniądze od swojego syna w zamian za zdjęcia obrażeń.[sep]Pewnego ranka Sammy budzi się na ulicy po dwudniowym piciu i wdaje się w bójkę z policjantami po cywilnemu, którzy w gwarze Glasgow nazywani są „sodjers”. Gdy odzyskuje przytomność, odkrywa, że został dotkliwie pobity i – co stopniowo uświadamia sobie – jest całkowicie ślepy. Fabuła powieści śledzi losy Sammy’ego, który zmaga się ze swoją nową niepełnosprawnością i trudnościami, jakie ona ze sobą niesie. Po zwolnieniu Sammy wraca do domu i odkrywa, że jego dziewczyna, Helen, zniknęła. Przypuszcza, że uciekła z powodu kłótni, jaką mieli przed ostatnim wyjściem Sammy’ego z domu, ale nie podejmuje żadnych prób, by ją odnaleźć. Przez pewien czas Sammy zmaga się z prostymi czynnościami, które przez ślepotę stają się trudne. Wkrótce Sammy uświadamia sobie, że potrzebuje czegoś, co pokaże innym ludziom, że jest niewidomy. Odcina głowę od starego mopa i, z pomocą sąsiada Boaba, maluje go na biało. Kupuje również parę okularów przeciwsłonecznych, by zakryć oczy. Ostatecznie Sammy trafia do Central Medical, gdzie czeka na badanie w sprawie ślepoty. Kierują go na piętro zasiłków z tytułu niepełnosprawności, a młoda kobieta zadaje mu pytania dotyczące jego stanu. Sammy opowiada jej o pobiciu przez policjantów, ale natychmiast żałuje tej szczerości i próbuje wycofać swoje zeznanie. Informuje go, że nie może usunąć jego wypowiedzi z protokołu, ale może ją doprecyzować, jeśli chce. To zdenerwuje Sammy’ego i opuszcza on Central Medical, nie kończąc procedury ubiegania się o zasiłek. W domu Sammy postanawia uspokoić się, biorąc kąpiel. Podczas gdy siedzi w wannie, słyszy, jak ktoś wchodzi do jego mieszkania. Gdy idzie sprawdzić, co się dzieje, zostaje skuty kajdankami przez policję i zabrany na komisariat. Przesłuchują go w sprawie soboty, zanim Sammy oślepł, oraz o „Legu” (starym przyjaciu/kolegę). Sammy nie pamięta zbyt wiele z tej soboty, ale przyznaje, że spotkał się ze swoimi przyjaciółmi, Billym i Tamem. Sammy mówi, że niczego więcej nie pamięta, więc wrzucają go do celi. Później Sammy zostaje zwolniony na wizytę u lekarza. Lekarz zadaje serię pytań o wzrok Sammy’ego i ostatecznie odmawia zdiagnozowania go jako niewidomego. Po wyjściu z gabinetu lekarskiego podchodzi do niego młody mężczyzna, Ally. Wydaje się wiedzieć wszystko o tym, że lekarz nie stawia diagnoz, i przekonuje Sammy’ego, że powinien zostać jego pełnomocnikiem za prowizję. Znudzony w domu, Sammy postanawia pójść do baru Quinns, miejsca pracy Helen. Prosi sąsiada Boaba, by zadzwonił po taksówkę, która zawiezie go do centrum miasta. Przed drzwiami baru Quinns dwaj mężczyźni informują Sammy’ego, że w środku trwa akcja promocyjna i on nie może wejść. Sammy denerwuje się i pyta o Helen. Mężczyźni mówią mu, że nikt o imieniu „Helen” tam nigdy nie pracował. Zrozpaczony Sammy idzie do baru Glancy’ego – swojego ulubionego miejsca – i podchodzi do niego stary przyjaciel, Tam. Tam jest zdenerwowany, ponieważ Sammy podał jego nazwisko policji, a teraz cierpi na tym jego rodzina. Wściekły Tam odchodzi, a Sammy zastanawia się, co się dzieje. Później Ally przysyła syna Sammy’ego, Petera, by zrobił zdjęcia śladów po pobiciu przez „sodjers”. Peter przybywa ze swoim przyjacielem Keithem i oferuje Sammy’emu pieniądze. Sammy odmawia, ale Peter nieustannie go namawia. Ostatecznie Sammy zgadza się przyjąć pieniądze i spotyka się z Peterem i Keithem w pobliskim pubie. Po odejściu Petera Sammy bierze pieniądze, zatrzymuje taksówkę i odjeżdża.


Ned dociera na szczyt góry Sainte-Victoire po Phelanie i Cadellem, gdzie Ysabel ujawnia, że Melanie jest jej potomkiem. Wobec tego faktu obaj wojownicy zabijają się nawzajem, a duch pozostaje w ciele Melanie, więżąc ją na zawsze w przeszłości.[sep]Ned Marriner przebywa we Francji ze swoim ojcem, Edwardem, znanym fotografem, który pracuje nad książką o Prowansji. Podczas gdy jego ojciec robi zdjęcia na zewnątrz opustoszałej katedry Saint-Sauveur, Ned wchodzi do środka, aby się rozejrzeć. Tam spotyka Kate Wenger, amerykańską studentkę wymiany z pasją do starożytności i rozległą wiedzą na temat przeszłości katedry. Para jest zaskoczona pojawieniem się wówczas bezimiennego mężczyzny, który ostrzega ich, by natychmiast stamtąd odeszli, stwierdzając, że „wpadli w róg bardzo starej historii”. Ned odkrywa, że jest w stanie wyczuwać obecność tego mężczyzny, co jest mocą, o której wcześniej nie wiedział. Ned i Kate zauważają również starożytne rzeźbienie kobiety na jednym z filarów kościoła, co bezimienny mężczyzna twierdzi, że wykonał. Przerażeni tym incydentem, Ned i Kate umawiają się na spotkanie za kilka dni. Ned udaje się na wyprawę w poszukiwaniu lokalizacji do zdjęć z asystentami ojca: Gregiem, Stevem oraz Melanie, młodą kobietą, która jest nadzwyczaj zorganizowana, dowcipna i lubiana przez wszystkich, w tym przez Neda. Wyruszają w stronę góry Sainte-Victoire, miejsca często fotografowanego i spopularyzowanego przez Cézanne’a. W drodze Ned nagle i niewytłumaczalnie choruje. Po dotarciu na górę zostaje zasypany wizjami rzezi, która miała tam miejsce wieki wcześniej, gdy rzymski generał zabił tysiące Celtów. Jest szybko zawieziony z powrotem do willi ekipy, ale po przejechaniu zaledwie krótkiego dystansu od góry w pełni wraca do zdrowia. Ned i Kate spotykają się później tego samego dnia w kawiarni, aby omówić swoją sytuację. Ned jest niepokojony odkryciem swoich dziwnych zdolności, podczas gdy oboje są ciekawi, aby dowiedzieć się więcej o bezimiennym mężczyźnie i jego „historii”. Nieświadomi tego, że są obserwowani przez bezimiennego mężczyznę, planują spotkać się ponownie w Entremont, starożytnym miejscu celtyckim, w wigilię Beltaine. Kate odchodzi, ale Ned zaczyna wyczuwać obecność bezimiennego mężczyzny i konfrontuje się z nim. Mężczyzna mówi mu niewiele i wkrótce opuszcza kawiarnię. Na zewnątrz zostaje jednak zaatakowany przez nienaturalnie dzikie psy, a Ned wkracza, by go bronić, ratując mu życie. Ned spotyka swoją ciotkę Kim, kobietę posiadającą tajemne moce. Mówi mu, że wyczuła, że jest w kłopotach, i natychmiast przybyła, by zaoferować mu pomoc. Odkrywa, że ona posiada tę samą zdolność „wyczuwania” obecności osób posiadających moc, co – jak twierdzi – „jest dziedziczne w rodzinie”. Spotyka ich drugi bezimienny mężczyzna, duży Celt z porożem, i ponownie ostrzegają ich, by nie wtrącali się do „historii”. Celt planuje zabić bezimiennego mężczyznę z katedry (którego nazywa „Rzymianinem”) i grozi Nedowi za to, że mu pomógł, ale ciotce Kim udaje się wymanewrować sytuację. Mimo wątpliwości Neda, Kate, która zachowuje się dziwnie, przekonuje go, by zrealizowali pierwotny plan odwiedzenia Entremont w Beltaine. Planują opuścić to miejsce przed zmrokiem, ale niedługo po wejściu na teren stanowiska zapada ciemność kilka godzin przed czasem. Ukrywają się przed upiornym pochodem druidów, który przybywa wkrótce potem i staje się coraz bardziej materialny, gdy światło nadal gaśnie. Bezimienny Rzymianin z katedry konfrontuje się z nimi, rozkazując uciekać tak szybko, jak mogą. Kate zaczyna walczyć, opętana dziwną chęcią dołączenia do druidzkiej ceremonii poniżej. Jednak tuż przed jej ucieczką przybywa Melanie, szukająca Neda. Gdy zbliża się do oczekujących Celtów, zostaje przemieniona w Ysabel, opętana przez ducha starożytnej kobiety, o którą dwóch bezimiennych mężczyzn walczyło od wieków. Ysabel nazywa Rzymianina Phelanem, a Celta Cadellem i rozkazuje im spędzić trzy dni na jej poszukiwaniu. Kto ją znajdzie jako pierwszy, ten ją wygra. Ned i Kate odkrywają, że to jest ta „historia”: walka dwóch mężczyzn o miłość jednej kobiety, powtarzana w różnych wcieleniach przez tysiąclecia. Ned i Kate odchodzą niezauważeni, przygnębieni stratą Melanie. Ned opowiada ojcu, ciotce Kim, Gregowi i Steve'owi wszystko, co się stało, a także prosi matkę, Meghan, by opuściła Sudan, gdzie pracuje z Lekarzami bez Granic, aby być z nimi, gdy będą próbowali odzyskać Melanie. Meghan i Kim, jej siostra, pokłóciły się, gdy były młodsze, i dochodzi do kilku napiętych momentów po przyjeździe Meghan, gdy próbują pracować razem i pogodzić swoje różnice. Pomaga im wujek Dave, mąż Kim, który również posiada specjalne zdolności i wiedzę o zjawiskach nadprzyrodzonych. Ned i jego towarzysze w poszukiwaniach odwiedzają różne historyczne miejsca w Prowansji przez następne dwa dni, próbując namierzyć kryjówkę Ysabel przed Phelanem lub Cadellem, z nadzieją, że będą w stanie uratować Melanie. Podążając za wskazówką od jednego z dzików, które są powszechne w południowej Francji, Ned zdaje sobie sprawę, że Ysabel ukrywa się na górze Sainte-Victoire, w miejscu, gdzie doświadczył swojej tajemniczej choroby. Decyduje się tam udać sam, ponieważ jest maratończykiem i będzie mógł najszybciej dotrzeć na szczyt. Mimo że czuje się źle przez całą drogę, Ned dociera na szczyt przed Phelanem lub Cadellem, odkrywając Ysabel w jaskini z widokiem na Prowansję. Żąda, by uwolniła Melanie. Cadell i Phelan przybywają krótko potem, obaj roszcząc sobie zwycięstwo. Ysabel wskazuje, że to Ned przybył pierwszy, i ujawnia, że Ned jest dalekim potomkiem pierwotnej Ysabel (która nosiłaby inne imię). Zarówno Phelan, jak i Cadell popełniają samobójstwo, rzucając się z góry, ponieważ żaden z nich nie zdołał dotrzeć do Ysabel pierwszy. Gdy Ned spogląda ponownie na Ysabel, odkrywa, że ona również odeszła, pozostawiając Melanie bezpieczną i nieuszkodzoną na swoim miejscu.


Opowiadanie Margaret Weis i Dezry Despain skupia się na legendzie dotyczącej córki maga Raistlina Majere’a. Ta historia została również przedrukowana w powieści „Drugie Pokolenie”.[sep]Książka jest zbiorem 10 opowiadań różnych autorów, osadzonych w fikcyjnym świecie Krynn: 1. „Dobra opowieść rycerza” Harolda Baksta. Opowiedziana przez Rycerza Solamnii, jest to historia o egoistycznym ojcu, Aronie, który nadmiernie chroni swoją córkę, Petal, co ostatecznie prowadzi do złamanego serca. 2. „Wizja malarza” Barbary Siegel i Scotta Siegla. Gdy pasjonat sztuki, Seron, ginie w przypadkowym pożarze, jego wdowa, Kyra, znajduje siłę, by zachować jego pamięć w obrazie. Kyra kontynuuje dziwną relację ze smokiem o imieniu Tosch, który zaprzyjaźnił się z jej mężem przed jego śmiercią. 3. „Polowanie na przeznaczenie” Nicka O’Donohoe. To opowieść o nieumarłych, którzy nawiedzają Ciemny Las, w kolejnej interpretacji wydarzenia z powieści „Smoki Jesieni Zmierzchu” autorstwa O’Donohoe. 4. „Chowaj się” Nancy Varian Berberick. Zaczyna się od chłopca imieniem Keli, który zostaje schwytany przez mężczyznę o imieniu Tigo i goblina o imieniu Staag. Wkrótce potem schwytany zostaje Tasslehoff Burrfoot. Później zostają uratowani przez Towarzyszy. 5. „Wedle miary” Richarda A. Knaaka. 6. „Wygnańcy” Paula B. Thompsona i Tonyi C. Cook. To historia dzieciństwa Sturma Brightblade’a, kiedy on i jego matka zostają schwytani przez statek z strażnikami z wyspy zwanej Kernaffi. 7. „Serce Złotego Księżyca” Laury Hickman i Kate Novak. 8. „Córka Raistlina” Margaret Weis i Dezry Despain. Tajemnicza opowieść o legendzie córki spłodzonej przez maga Raistlina Majere’a. Ta historia została również przedrukowana w powieści „Drugie Pokolenie”. 9. „Srebro i stal” Kevina Randle’a. 10. „Z tęsknoty za wojną i zakończeniem wojny” Michaela Williamsa.