Majeed traci nogę w wypadku rowerowym podczas pracy jako sprzedawca w północnych Indiach. Później, pracując jako zmywak, otrzymuje od matki informację o śmierci Suhry.[sep]Dziecięca miłość sąsiadów rozkwita w namiętną miłość w okresie dojrzewania. Ojciec Majeeda kiedyś był bogaty, więc mógł posłać go do szkoły w odległym mieście, mimo że Majeed nie był zbyt dobry w nauce. Ojciec Suhry z kolei miał kłopoty z związywaniem końca z końcem. Mimo to chciał posłać córkę, która dobrze się uczyła, do szkoły. Jednak po śmierci ojca wszystkie jej nadzieje na dalszą edukację legły w gruzach. Majeed błaga ojca, by sfinansował edukację Suhry, ale ten odmawia. Majeed opuszcza dom po sprzeczce z ojcem i przez długi czas wędruje po odległych krainach, zanim wraca do domu. Po powrocie odkrywa, że dawna zamożność jego rodziny przeminęła, a jego ukochana Suhra wyszła za mąż za kogoś innego. Jest zdruzgotany utratą miłości, i wtedy Suhra zjawia się w jego domu. Jest tylko cieniem swojej dawnej siebie. Piękna, promienna i pełna życia Suhra sprzed lat jest teraz kobietą zużytą przez życie, zdziesiątkowaną przez bezlovezne małżeństwo z okrutnym mężem. Majeed rozkazuje jej: „Suhro, nie wracaj!”, i ona zostaje. Majeed ponownie opuszcza dom, ale tym razem z planem w głowie. Musi znaleźć pracę, by odejść od ubóstwa, i trafia do miasta w północnych Indiach. Znajduje pracę jako sprzedawca, ale pewnego dnia ulega wypadkowi rowerowemu, w wyniku którego traci nogę. Dnia po wypisaniu ze szpitala dowiaduje się, że został zwolniony z pracy. Znów wyrusza na poszukiwanie pracy, pukając do każdego drzwi i niszcząc buty. Znajduje pracę jako zmywak w hotelu. Codziennie szorując brudne naczynia, marzy o Suhrze czekającej w domu na jego powrót. Musi zarobić wystarczająco dużo, by wrócić do domu i spłacić długi, zanim w końcu będzie mógł poślubić kobietę swojego życia. Jego matka pisze mu, że Suhra jest chora, a następnie informuje go o jej śmierci.


W wyniku ujawnienia spisku Sekcji i potwierdzenia rzetelności opinii psychiatrycznej przez Teleboriana, prokurator utrzymuje wszystkie zarzuty przeciwko Salander. Książka kończy się sceną w szpitalu, gdzie dochodzi do ostatecznego zerwania relacji jej z Blomkvistem.[sep]Książka zaczyna się w momencie, gdy Lisbeth Salander jest transportowana helikopterem do szpitala Sahlgrenska. Akcja jest kontynuacją wydarzeń z „Dziewczyny, która igrała z ogniem”. Po operacji Salander trafia na oddział intensywnej terapii pod strażą, gdzie mają dostęp tylko policjanci, lekarze, pielęgniarki oraz jej prawnik, Annika Giannini (która jest również siostrą Mikaela Blomkvista). Zalachenko, którego Salander zraniła siekierą, przebywa dwa pokoje dalej. Niedermann, dzięki błędnym reakcjom lokalnych służb, jest na wolności po zamordowaniu policjanta, porwaniu samochodu i uprowadzeniu kobiety podczas ucieczki. Niedermann szuka pomocy u swoich starych znajomych z klubu motocyklowego Svavelsjö MC, zabija skarbnika i kradnie 800 000 koron, po czym znika. Te wydarzenia zmuszają „Sekcję” – tajny wydział Szwedzkiej Służby Bezpieczeństwa (Säpo) utworzony do celów kontrwywiadowczych i odpowiedzialny za azyl oraz nadzór nad Zalachenką – do natychmiastowego działania. Evert Gullberg, założyciel i były szef Sekcji, prosi byłego współpracownika Frederika Clintona o objęcie stanowiska tymczasowego szefa i spiskuje, aby odwrócić uwagę od Sekcji, uciszając Salander, Blomkvista i Zalachenkę. Zawiązują sojusz z nieświadomym niczego prokuratorem prowadzącym sprawę Salander, Richardem Ekströmem. Dr Peter Teleborian, psychiatra, który nadzorował Salander, gdy ta była wcześniej instytucjonalizowana na polecenie Sekcji, dostarcza Ekströmowi fałszywą opinię psychiatryczną i zaleca jej ponowne umieszczenie w zakładzie psychiatrycznym, najlepiej bez procesu. Gullberg, cierpiący na nieuleczalnego raka, morduje Zalachenkę w jego łóżku szpitalnym, a następnie popełnia samobójstwo. Agenci Sekcji inscenizują samobójstwo Gunnara Björcka, niższego rangą oficera Säpo, który zajmował się Zalachenką po jego ucieczce na Zachód i który był źródłem informacji Blomkvista o Sekcji. Inni agenci Sekcji włamują się do mieszkania Blomkvista i napadają na Annikę Giannini, kradnąc kopie tajnych akt Säpo zawierających tożsamość Zalachenki oraz instalując podsłuchy w domach i telefonach pracowników „Millennium”. Niezrażony tymi wydarzeniami, a może nawet zmotywowany faktem, że wszystkie miały miejsce tego samego dnia, Blomkvist kontynuuje śledztwo w sprawie Sekcji na potrzeby artykułu w „Millennium”. Blomkvist zatrudnia firmę ochroniarską Milton Security Dragana Armansky’ego do prowadzenia kontrwywiadu. Armansky z własnej inicjatywy informuje dyrektora Biura Ochrony Konstytucji Säpo, Torstena Edklintha, o naruszeniach konstytucji. Edklinth wraz ze swoją asystentką Monicą Figuerolą rozpoczyna tajne śledztwo w sprawie Sekcji. Po potwierdzeniu zarzutów przez Figuerolę, Edklinth kontaktuje się z ministrem sprawiedliwości i premierem, którzy zatwierdzają pełne śledztwo prowadzone przez Biuro Ochrony Konstytucji, a później zapraszają Blomkvista na poufne spotkanie, podczas którego mają podzielić się informacjami. Zgadzają się na termin wyznaczony przez Blomkvista – zamierza on opublikować swoje ustalenia dotyczące manipulowania przez państwo prawami konstytucyjnymi Salander 15 lipca, w trzecim dniu jej procesu, a rząd zgadza się aresztować wszystkich zidentyfikowanych przywódców Sekcji w tym samym czasie. Tymczasem Figuerola i Blomkvist romansują. Blomkvist przekonuje lekarza Salander, dra Andersa Jonassona, by zwrócił jej ręczny komputer. Blomkvist aranżuje umieszczenie telefonu komórkowego w kanałach wentylacyjnych prowadzących do pokoju Salander, dając jej dostęp do Internetu dzięki utworzonemu hotspotowi. Jonasson pomaga jej również symulować powikłania po operacji, aby mogła pozostać w opiece szpitalnej (i poza zasięgiem policji). Tymczasem Blomkvist, Armansky, Edklinth i ich sieć sojuszników kontynuują wspólną akcję kontrwywiadowczą, karmiąc Sekcję dezinformacją i ujawniając dziewięciu kluczowych członków Sekcji. W międzyczasie, gdy toczy się powyższa akcja, Erika Berger odchodzi z „Millennium”, aby objąć stanowisko redaktora naczelnego w największej szwedzkiej gazecie codziennej, (fikcyjnej) „Svenska Morgon-Posten” (S.M.P.). Tymczasem Henry Cortez, młodszy reporter „Millennium”, odkrywa historię o szwedzkiej firmie produkującej toalety, która zatrudnia dziecięcą siłę roboczą w Wietnamie. Jego badania ujawniają, że szefem tej firmy jest Magnus Borgsjö, dyrektor generalny i główny akcjonariusz S.M.P., który zatrudnił Berger na nowe stanowisko. Blomkvist daje Berger kopię tej historii, zgadzając się opóźnić jej publikację do sierpnia, podczas gdy ona konfrontuje się z Borgsjö i przekonuje go do eleganckiej rezygnacji. Berger zaczyna otrzymywać obsceniczne e-maile i pogróżki od anonimowego źródła, większość z nich nazywa ją „dziwką”; młodszy reporter w S.M.P. otrzymuje również propozycje seksualne rzekomo od Berger. Erika prosi swój personel o czujność, ale sytuacja eskaluje, gdy prześladowca włamuje się do domu Berger i kradnie kompromitujące materiały prywatne, takie jak listy miłosne ze szkoły średniej, taśmę seksualną nagraną z jej mężem Gregorem Beckmanem oraz jej kopię historii Corteza. Berger zatrudnia Milton Security do zabezpieczenia domu, a Armansky wysyła byłą policjantkę Susanne Linder, aby zapewnić ochronę, ponieważ Beckman jest za granicą w sprawach służbowych. Salander, przygotowując własne zeznania i obronę prawną w bezpieczeństwie szpitala, odkrywa kłopoty Berger i mobilizuje „Nację Hakerów”, elitarną i międzynarodową grupę informatyków, do pomocy. Ustalają, że Peter Fredriksson, pracownik S.M.P. i były kolega szkolny Berger, jest sprawcą. Linder łamie prawo, konfrontując się z Fredrikssonem i odzyskuje rzeczy Berger. Jednak Fredriksson przekazał już materiały „Millennium” Borgsjö. Borgsjö nakazuje Berger stłumić historię w „Millennium” lub stracić pracę w S.M.P. Berger zamiast tego publikuje historię w dzisiejszym numerze S.M.P. (podpisane przez Corteza) i następnie rezygnuje w proteście. Borgsjö i Fredriksson są zmuszeni do odejścia. Berger tymczasem jest przyjmowana z otwartymi ramionami z powrotem do „Millennium”. W miarę jak zbliża się proces Salander, Sekcja nagle uświadamia sobie, że pozorny brak przygotowań Blomkvista i „Millennium” to tylko przykrywka dla ich (udanej, choć już wykrytej) kampanii dezinformacyjnej. Clinton, nie mając pojęcia, co Blomkvist wie ani co zamierza opublikować, planuje podłożyć kokainę w mieszkaniu Blomkvista i jednocześnie wynająć dwóch członków jugosłowiańskiej mafii do jego zabójstwa; ich zamiarem jest oskarżenie go o handel narkotykami i tym samym zniszczenie jego wiarygodności. Pierwszy plan jest łatwo udaremniony przez kamery bezpieczeństwa zainstalowane przez Milton Security, które rejestrują podkładanie narkotyków; drugi wymaga interwencji Figueroli, Anderssona, Modig i kilku innych osób z Säpo i Milton. Blomkvist i Berger są potajemnie przewiezieni do bezpiecznego domu Miltona, co pozwala Säpo na dalsze wprowadzanie w błąd poprzez twierdzenie, że dwaj najemnicy po prostu mieli pecha, że zatrzymali się na posiłek w tej samej restauracji co policjanci. Berger tymczasem intuicyjnie wyczuwa romans Figueroli i Blomkvista i obiecuje Figueroli trzymać się z dala od Blomkvista, dopóki są razem. Pierwsze dwa dni procesu Salander, w various counts of aggravated violence, przebiegają w relatywnie spokojnej atmosferze. Jednak trzeciego dnia ukazuje się podwójny eksponat książkowo-magazynowy „Millennium”, aresztowani są oficerowie Sekcji, stacja TV4 emituje godzinny program o Sekcji, wykorzystując (wcześniej nagrane) wywiady i materiały od Blomkvista, a Giannini systematycznie obala zeznania Teleboriana, udowadniając: że Sekcja i Teleborian spiskowali, aby umieścić Salander w wieku 12 lat w zakładzie psychiatrycznym w celu ochrony Zalachenki, że prawa Salander były wielokrotnie łamane i że znów spiskowali przeciwko niej. Blomkvist i Edklinth dostarczają dowodów na to, że ostatnia „ocena psychiatryczna” Salander autorstwa Teleboriana była sfałszowana i że współpracował on z Sekcją, aby ją uciszyć. Teleborian zostaje następnie aresztowany za posiadanie pornografii dziecięcej, która została znaleziona na jego komputerze przez Salander i jej hakerskich przyjaciół, Plague’a i Trinity. Ekström, który jest w sytuacji ponad swoje siły, wycofuje zarzuty przeciwko Salander, a jej orzeczenie o niezdolności do czynności prawnych zostaje uchylone. Wobec zniszczenia dowodów i wiarygodności oskarżenia, prokurator umarza wszystkie zarzuty przeciwko Salander. Wolna Salander wyrusza w podróż zagraniczną, aby zapomnieć o wydarzeniach. Spędza kilka miesięcy w Gibraltarze, między innymi odwiedzając mężczyznę zarządzającego miliardami, które ukradła Hans-Erikowi Wennerströmovi w „Dziewczynie z tatuażem”. Odnajduje również Miriam Wu, która studiuje na uniwersytecie w Paryżu, i przeprasza ją za narażenie jej życia na niebezpieczeństwo. Salander wkrótce odkrywa, że bycie „prawnie odpowiedzialnym obywatelem”, jak to ujmuje Giannini, wiąże się z własnym udziałem trudu i nudy. Jako córka Zalachenki, Salander jest zobowiązana do odziedziczenia połowy jego nieruchomości i majątku; druga połowa przypada jej siostrze bliźniaczce Camilli, o której nikt nie słyszał od ponad dekady. (Notatki autora Stiega Larssona wskazują, że miejsce jej pobytu miało być tematem jego następnej powieści). Podejrzewając, że w opuszczonym zakładzie w majątku ojca dzieje się coś niepokojącego, udaje się tam, aby to sprawdzić, i znajduje dwie martwe kobiety oraz Niedermanna, który ukrywał się tam przed policją. Po krótkiej walce i pościgu Salander przechytrza Niedermanna, przybijając mu stopy do desek podłogi przy użyciu gwoździarki. Kusi ją, by go zabić, ale zamiast tego zgłasza jego lokalizację Sonny’emu Niemenenowi, szefowi gangu motocyklowego ze Svavelsjö, a następnie informuje policję o całym zajściu. Odchodzi przed zakończeniem starcia, zadowolona, że zarówno Niedermann, jak i motocykliści ze Svavelsjö zostali pociągnięci do odpowiedzialności. (Niedermann zostaje zabity przez motocyklistów, a Niemenen postrzelony przez policję podczas stawiania oporu przy aresztowaniu). Z powrotem w swoim mieszkaniu w Sztokholmie Salander otrzymuje wizytę od Blomkvista. Historia, a wraz z nią trylogia Millennium, kończy się ostatecznym pojednaniem dwojga bohaterów.


Odtworzenie oryginalnej taśmy ujawniło, że senator Morton zamordował Cheryl Austin, podczas gdy Ishiguro był jedynie świadkiem. Gdy detektywi ujawnili ten dowód podczas spotkania w Nakamoto Tower, Ishiguro został aresztowany i oskarżony o tuszowanie sprawy.[sep]Korporacja Nakamoto świętuje wielkie otwarcie swojej nowej siedziby, wieżowca Nakamoto Tower, w centrum Los Angeles; 45. piętro budynku tętni życiem, wypełnione celebrytami, dygnitarzami i lokalnymi politykami. Na 46. piętrze odnajduje ciało 23-letniej Cheryl Lynn Austin. Porucznik Peter J. Smith, łącznik Specjalnych Służb LAPD, otrzymuje przydział do tej sprawy. Na jego własne życzenie dołącza do niego emerytowany kapitan John Connor, który mieszkał w Japonii i doskonale zna japońską kulturę. Po przybyciu do Nakamoto Tower dwaj policjanci dowiadują się od oficera prowadzącego, Toma Grahama, że Japończycy, na czele z pracownikiem Nakamoto, Ishiguro, celowo opóźniają śledztwo, domagając się obecności łącznika. Choć mają uzasadniony pretekst, ponieważ skrajnie rasistowski Graham grozi zakłóceniem uroczystości, dla Connora jest oczywiste, że ma miejsce tuszowanie sprawy. Detektywi zdają sobie sprawę, że taśmy z kamer monitoringu na 46. piętrze tajemniczo zniknęły, a strażnicy celowo nie udzielają pomocy. Smith i Connor odwiedzają mieszkanie zmarłej pani Austin, uświadamiając sobie, że była ona kochanką japońskiej Yakuzy. Wydaje się, że dom pani Austin został splądrowany krótko po jej śmierci. Po kilku wizytach u przyjaciół i współpracowników pani Austin oraz Nakamoto dwaj detektywi znajdują podejrzanego, Eddiego Sakamurę, bogatego japońskiego playboya z Kioto. Jednak oboje są skłonni go wypuścić ze względu na wcześniejsze relacje Eddiego z Johnem Connorem. Dwaj funkcjonariusze są wezwani na sekcję zwłok pani Austin; ślady wskazują silnie na japońskiego zabójcę. Następnie Smitha i Connora odwiedza Ishiguro, który przedstawia im pozornie autentyczne nagrania z kamer monitoringu, pokazujące Sakamurę jako mordercę. Po rozwiązaniu zagadki Connor udaje się do domu na odpoczynek, podczas gdy Smith i Graham jadą aresztować Sakamurę. Po przybyciu do domu Eddiego dwaj detektywi są zatrzymywani przez dwie nagie kobiety, podczas gdy Eddie ucieka Ferrari. Po pościgu z dużą prędkością samochód Eddiego rozbija się i wybucha, zabijając go. Następnego dnia gazety publikują komentarze krytykujące działania Smitha, Grahama i Connera jako rasistowskie i oskarżające ich o policyjną brutalność. Wkrótce potem Smith otrzymuje telefon od szefa policji, ogłaszającego oficjalne zakończenie śledztwa. Smith nie jest zadowolony i postanawia zanieść taśmy na University of Southern California, aby zrobić ich kopie. Tam Smith spotyka Theresę Asakumę, japońską studentkę, ekspertkę od komputerów i manipulacji oprogramowaniem. Ona jest w stanie szybko wskazać, że taśmy były w rzeczywistości kopiami. Po skopiowaniu taśm Smith zabiera Connora po jego meczu golfa z kilkoma japońskimi przyjaciółmi. W drodze powrotnej do laboratoriów USC dwaj detektywi otrzymują lukratywne łapówki od Japończyków, w tym członkostwo w drogim klubie golfowym i oferty nieruchomości w ekstremalnie niskich cenach. Odwiedzają i konsultują się z firmami i branżami związanymi z Nakamoto, aby dowiedzieć się więcej o motywach zabójcy. W trakcie śledztwa zdają sobie sprawę, że są tylko pionkami w znacznie większej „wojnie” politycznej i ekonomicznej między Ameryką a Japonią oraz o tym, jak bardzo Stany Zjednoczone polegają na Japonii, która dominuje w amerykańskim przemyśle elektronicznym. W końcu spotykają się z senatorem USA, Johnem Mortonem, który jest potencjalnym kandydatem na prezydenta w nadchodzących wyborach. Dowiadują się również, że Morton stanowczo sprzeciwia się japońskiemu zakupowi MicroCon, małej firmy z Doliny Krzemowej produkującej maszyny. Na USC Smith i Theresa dochodzą do wniosku, że Eddie został wrobiony przez Japończyków, którzy zmienili taśmy. Cofają zmiany, odkrywając, że senatorem Morton był prawdziwym zabójcą, a Eddie był świadkiem. Connor i Smith wracają do mieszkania Smitha, gdzie odkrywają żywego Eddiego Sakamurę; człowiek, który zginął, był japońskim ochroniarzem o imieniu Tanaka, który przebywał w garażu Eddiego, szukając taśm, po czym wpadł w panikę i uciekł samochodem Eddiego, co doprowadziło do jego śmierci. Trójka konfrontuje się z senatorem Mortonem, który wyznaje do swojej roli w śmierci Cheryl Austin. Senator następnie strzela do siebie w łazience. Wkrótce potem zły Ishiguro przybywa, aby skonfrontować się z Eddiem i dwoma detektywami, składając im subtelne groźby pod ich adresem. Dziwnie, Eddie reaguje spokojnie, co prowadzi Connora do wniosku, że Eddie nadal posiada oryginalną kopię taśmy z kamer monitoringu. Smith i Connor jadą do domu Eddiego, gdzie znajdują go torturowanego na śmierć w celu uzyskania informacji o lokalizacji skradzionej taśmy. Connor odwozi Smitha do domu. Po wejściu do mieszkania Smith zdaje sobie sprawę, że Eddie zostawił tam taśmę. Pojawiają się ludzie Ishiguro; Smith szybko każe opiekunce ukryć swoją córkę i siebie samej w sypialni na piętrze. Connor zakrada się z powrotem do mieszkania Smitha, niosąc kamizelkę kuloodporną. Dwaj detektywi angażują się w strzelaninę z bandytami, a Smith zostaje postrzelony w plecy, choć kamizelka ratuje mu życie. Następnego dnia oglądają taśmę, którą zostawił Eddie; Austin nie zginęła w wyniku wypadku spowodowanego przez Mortona, ale została celowo zamordowana przez Ishiguro po wyjściu Mortona i Eddiego. Udają się do Nakamoto Tower, aby aresztować Ishiguro, przerywając ważne spotkanie. Detektywi pokazują nagranie morderstwa uczestnikom spotkania, a szokowany i wściekły Ishiguro popełnia samobójstwo, skacząc z budynku. Po rozwiązaniu zagadki Connor odpowiada na pytania Smitha, przed odwiezieniem go do mieszkania. Książka kończy się wypowiedziami Smitha o przyszłości Ameryki w relacji z Japonią.


Julian Comstock, po objęciu urzędu prezydenta, podjął kroki mające na celu konserwatyzację państwa poprzez potępienie Karola Darwina oraz wzmocnienie wpływu kościoła na państwo. Jego działania spotkały się z uznaniem Dominium i sił zbrojnych, co pozwoliło mu na długie i spokojne rządy aż do naturalnej śmierci.[sep]W 2172 roku Stany Zjednoczone Ameryki stały się neowiktoriańską oligarchią, z wprowadzeniem feudalnego poddaństwa, sztywnej hierarchii klasowej, reprezentacji opartej na własności w federalnym Senacie Stanów Zjednoczonych, dziedziczenia prezydentury, ustanowienia „Dominium Jezusa Chrystusa” (opartego na chrześcijaństwie fundamentalistycznym i organizacyjnie zlokalizowanego w Colorado Springs) oraz zniesienia Sądu Najwyższego. W wyniku ewakuacji Waszyngtonu z powodu nieokreślonej katastrofy, Manhattan w stanie Nowy Jork stał się stolicą narodową. Stany Zjednoczone anektowały również większość Kanady i obejmują sześćdziesiąt stanów, ale toczą wojnę z kontrolowaną przez Niemcy Mitteleuropą („Holendrami”) na spornym terytorium Labradoru. Zmiany klimatu i szczyt wydobycia ropy naftowej spowodowały techniczny regres, pogłębiony przez represyjną politykę społeczną Dominium. Deklan Comstock, dziedziczny prezydent, już zorganizował śmierć swojego brata Bryce’a. Wdowa po nim, Emily, wysyła syna Juliana do odległej, wiejskiej, zachodniej, borealnej dzielnicy Athabaska, gdzie egalitarny i wolnomyślicielski młody mężczyzna zaprzyjaźnia się z Adamem Hazzardem, debiutującym pisarzem. Obaj podróżują na wschód koleją, ale zostają siłą wcieleni do „Armii Laurentianów” i wysłani na kampanie do Labradoru. Julian staje się bohaterem wojennym i udaremnia intrygi swojego wujka. Podczas uroczystości na Manhattanie, które następują po tym, jego prawdziwa tożsamość zostaje ujawniona. Zamach stanu obala wujka, a Julian zostaje mianowany prezydentem. Przystępuje do zachwiania status quo poprzez liberalizację polityki cenzury, rehabilitację wizerunku Karola Darwina (władze w tym świecie stłumiły idee darwinizmu) i ponowne wprowadzenie rozdziału kościoła od państwa jako polityki publicznej. Ujawnia się również jako gej, zakochując się w Magnusie, ministrze w stylu unitariańskim. Niestety, Dominium i siły zbrojne buntują się. Julian i Magnus zarażają się „czymś w rodzaju ospy” i umierają obok siebie, ale Adam i Calyxa, jego równie wolnomyślicielska i feministyczna żona, uciekają do Francji śródziemnomorskiej, gdzie Adam pisuje pośmiertną biografię swojego przyjaciela dwadzieścia lat później, w 2192 roku. Życie Juliana Comstocka jest paralelą do życia Juliana Apostaty, a nowe Stany Zjednoczone są wzorowane na Rzymie. Prezydent jest wzorowany na cesarzu rzymskim, a wojsko ma znaczną władzę w wyborze prezydenta (jak w Cesarstwie Rzymskim).


Chłopcy odkrywają, że zostali przeniesieni w czasy biblijne tuż przed Wielkim Potopem, gdzie pod opieką Noe dojrzewają przez około rok. Ostatecznie pomagają oni w budowie Arki, zanim wracają do domu latającym jednorożcem.[sep]W środku zimy w Nowej Anglii chłopcy przypadkowo zakłócają eksperyment w laboratorium swoich rodziców. Huk soniczny – wybuch ciepła – i chłopcy odkrywają, że zostali przeniesieni do rozległej, bezdrożnej pustyni, którą wstrząsają okresowe trzęsienia ziemi. Z łaską losu spotykają poszukiwacza wody o imieniu Jafet, który oferuje im pomoc w znalezieniu schronienia w najbliższej oazie. Sandy i Dennys są zaintrygowani stworzeniami, które towarzyszą im w podróży przez ten (jak początkowo przypuszczają) obcy świat, w tym dwumetrowym mamucie; parze jednorożców, które wydają się jednocześnie istnieć i nie istnieć; oraz ludziach znacznie niższych od braci. Po długiej jeździe przez pustynię, podczas której zapadają na ciężką chorobę wynikającą z przegrzania, chłopcy zostają rozdzieleni, gdy jednorożec, na którym jedzie Dennys, znika. Sandy pozostaje z Jafetem i jego starszym dziadkiem Lamechem i jest otaczany opieką przez różnorodne niezwykłe istoty, w tym pelikana. Dennys pojawia się w innym namiocie, tylko po to, by zostać fizycznie wyrzuconym na stertę odpadów. Teraz poważnie chory, trafia pod opiekę przyjaznej rodziny z dużym namiotem w centrum oazy, na czele której stoi surowy, ale dobrotliwy patriarcha. W trakcie rekonwalescencji z „choroby słonecznej” Dennys dowiaduje się, że jego dobroczyńcą jest w rzeczywistości ojciec Jafeta i syn Lamecha – a na imię mu Noe. Wkrótce staje się jasne, że chłopcy zostali przeniesieni w czasy biblijne, tuż przed Wielkim Potopem. Pelikan, żuk scarabeusz i lew okazują się być zwierzęcymi nosicielami serafinów, którzy zaskakująco dobrze znają fizykę kwantową i Ziemię XX wieku. Nefilim, którzy również potrafią zmieniać się w zwierzęta, nieufnie podchodzą do bliźniaków. Używają swoich ludzkich żon, aby spróbować odkryć, dlaczego Sandy i Dennys przybyli do oazy, i czy stanowią zagrożenie. Rozdzieleni przez większość książki, bliźniaki stają się bardziej od siebie niezależni i uczą się, że ani oni sami, ani sama rzeczywistość nie są tak zwyczajne, jak dotychczas przypuszczali. Obaj dojrzewają w ciągu około roku spędzonego na pustyni z Noem i jego rodziną. Oboje zakochują się w córce Noego, Jalitys, ale nie ulegają swoim pragnieniom. Dennys przekonuje Noego do pojednania z Lamechem, a obaj bliźniacy ostatecznie opiekują się ogrodami starego mężczyzny, czekając na odkrycie sposobu powrotu do domu. Po śmierci Lamecha Sandy zostaje porwany. Odmawia użycia przemocy, aby uciec, i w końcu zostaje odnaleziony przez Jafeta. Oboje z bliźniaków martwią się, że Jalitys nie znajdzie się na Arce, tak jak oni sami. Mimo to pomagają w budowie Arki, zanim wracają do domu latającym jednorożcem.


Paul Michel nie otrzymuje urlopu i pozostaje w zakładzie, gdzie bohater go odwiedza, a relacja między nimi nie przekracza granic przyjaźni. Wizyty kończą się trwałą poprawą zdrowia pisarza, po czym bohater osiada w Francji, porzuca pracę doktorską i wiąże się z germanistką.[sep]Student studiów podyplomowych piszący pracę doktorską o francuskim pisarzu Paulu Michelu nawiązuje relację z germanistką, dziewczyną poznaną w bibliotece na Uniwersytecie w Cambridge. Zachęca go ona, by przyjrzał się bliżej jego biografii, a nie skupiał się wyłącznie na tekstach. Wspólnie jedzą kolację z jej ojcem; później w Londynie bohater spotyka Jacques’a Martela, przyjaciela jej ojca, który zna Paula Michela. Postanawia wtedy przenieść się do Paryża, by go odnaleźć, i w bibliotece czyta jego listy do Michela Foucaulta. Dowiaduje się, że Paul Michel przebywa w zakładzie psychiatrycznym w Clermont-Ferrand. Przyjeżdża tam w nocy i znajduje nocleg w Romagnat. Zaczyna spotykać się z Paulem Michelem. Wkrótce pozwalają im spędzać całe dnie na świeżym powietrzu, w ogrodach. Ostatecznie udaje im się wywalczyć dzień poza terenem placówki. Michel zostaje zaatakowany przez mężczyznę w barze i broni się. Następnie całuje bohatera. Michelowi udaje się oszukać obsługę restauracji, wmawiając im, że są z burmistrzem miasta, dzięki czemu unikają zgłoszenia bójki. Paul Michel otrzymuje później dwa miesiące urlopu od szpitala psychiatrycznego, ponieważ wizyty bohatera znacznie poprawiły jego stan. Bohater zawozi go do Nicei, gdzie zatrzymują się u starego przyjaciela Michela, Alaina Legrasa, i jego żony. Podczas pobytu zostają w końcu kochankami, gdy Michel uspokaja bohatera, że nie musi martwić się o jego cnotę, a bohater sprzecza się, pytając, czy jego zdanie w tej sprawie nie ma znaczenia. Podczas gdy bohater chce, aby Michel zaczął pisać na nowo jako część swojego „powrotu do zdrowia”, Michel – jak przewidziała germanistka – nie jest w stanie tego zrobić, ponieważ Foucault, jego czytelnik, nie żyje. Michel opowiada mu o swojej relacji z Michelem Foucaultem i twierdzi, że ich związek nie może trwać, że bohater musi napisać o nim swoją pracę doktorską. W końcu pewnej nocy Michel wstaje, bierze samochód i pod wpływem narkotyków i alkoholu odbiera sobie życie. Mimo że dla wszystkich jest jasne, że było to zamierzone. Po pogrzebie bohater wraca do Anglii, pisze pracę i staje się czołowym ekspertem od twórczości Paula Michela, ale nie potrafi rozwinąć wątku życia pisarza. Jego związek z germanistką, która przyleciała do Francji, by mu pomóc po wypadku i przetrwać z nim pogrzeb, kończy się po tym, mimo że poruszają się w podobnych kręgach akademickich.


Vida Winter proponuje warunkową umowę, w której Margaret Lea musi dostarczyć trzy zweryfikowalne prawdy, aby zyskać zaufanie pisarki. Po ujawnieniu tych tajemnic kobiety przerywają współpracę, a Winter odmawia opowiadania o swoim życiu, w tym o spalonej posiadłości Angelfield.[sep]Vida Winter, słynna angielska powieściopisarka, unikała pytań dziennikarzy o swoją przeszłość, od prostego odmawiania odpowiedzi na ich zapytania po snucie skomplikowanych historii, które później okazują się fałszywe. Jeje całe życie jest tajemnicą, a przez ponad pięćdziesiąt lat reporterzy i biografowie stosowali niezliczone metody, próbując wyciągnąć od Winter prawdę. Gdy jej zdrowie szybko się pogarsza, pani Winter zwraca się do Margaret Lea, introwertycznej amatorskiej biografki, aby ta wysłuchała jej historii i napisała jej autobiografię. Mając własne rodzinne tajemnice, Lea odkrywa, że proces odkrywania przeszłości Winter zmusza ją do konfrontacji z własnymi duchami. Powieść zaczyna się, gdy Lea wraca do swojego mieszkania nad antykwariatem ojca i znajduje odręczny list od Winter. List wzywa ją do obecności w rezydencji autorki i oferuje szansę napisania historii życia Winter, zanim ta ulegnie terminalnej chorobie. Lea jest zaskoczona propozycją, ponieważ tylko słabo zna słynną autorkę i nie przeczytała żadnej z dziesiątek powieści napisanych przez Winter. Rozważając ofertę, ciekawość skłania Lea do przeczytania rzadkiego egzemplarza książki ojca „Trzynaście opowieści o zmianie i desperacji” Winter. Nieoczekiwanie jest oczarowana historiami i zdezorientowana, gdy odkrywa, że książka zawiera tylko dwanaście opowieści. Gdzie jest trzynasta? Zaintrygowana Margaret zgadza się spotkać ze starzejącą się autorką – tylko po to, aby omówić powody, dla których nie przyjmuje stanowiska biografki Winter. Podczas ich spotkania w domu pani Winter Lea próbuje uprzejmie odrzucić ofertę i wyjść, ale zostaje zatrzymana w drzwiach prośbami starszej kobiety. Obiecując historię o duchach dotyczącą bliźniąt, pani Winter desperacko błaga bibliofilkę o ponowne rozważenie. Do końca spotkania Lea czuje się coraz bardziej przyciągnięta do historii i proponuje Winter warunkową umowę; aby zyskać zaufanie swojej biografki, Vida Winter musi dostarczyć jej trzy zweryfikowalne prawdy. Nieco niechętnie trzy tajemnice zostają wyciągnięte od ich strażniczki. Następnie Winter i Lea rozpoczynają swoją podróż w przeszłość słowami: „Dawno temu były dwie małe dziewczynki...”. Podczas gdy Vida Winter opowiada swoją historię Lea, dzieli się mrocznymi tajemnicami rodzinnymi, które od dawna były ukrywane. Przypomina sobie swoje dni w Angelfield (posiadłość, która była jej domem dzieciństwa), która od tego czasu spłonęła i została opuszczona. Nagrywając relację Winter (autorka nie pozwala na pytania), Lea staje się całkowicie zanurzona w dziwnej i niepokojącej historii. W końcu obie kobiety muszą zmierzyć się ze swoją przeszłością i ciężarem rodzinnych tajemnic, a także duchami, które je nawiedzają.


Roark zgadza się zaprojektować osiedle Cortlandt dla Keatinga pod warunkiem zachowania anonimowości i ścisłego trzymania się planów, jednak po odkryciu zmian w projekcie wysadza budynek w powietrze. Podczas procesu Roark zostaje uniewinniony przez ławę przysięgłych po mowie o wartości ego i potrzebie pozostania wiernym sobie. W konsekwencji tych wydarzeń Wynand zamyka swoją gazetę i zleca Roarkowi budowę najwyższego wieżowca na świecie.[sep]Wiosną 1922 roku student architektury Howard Roark zostaje wyrzucony z fikcyjnego Instytutu Technologicznego w Stanton za odmowę dostosowania się do panujących w szkole konwencji architektonicznych. Mimo starań niektórych profesorów o obronę Roarka i późniejszej propozycji kontynuowania nauki w Stanton, złożonej przez dziekana, Roark decyduje się odejść ze szkoły. Wierzy, że budynki powinny być formowane tak, aby elegancko i wydajnie pasowały do swojego położenia, materiału i przeznaczenia, podczas gdy jego krytycy twierdzą, że przestrzeganie i czczenie historycznych konwencji jest niezbędne. Wyjeżdża do Nowego Jorku, aby pracować dla Henry'ego Camerona, upadłego architekta, którego Roark podziwia. Cameron, który kiedyś był bohaterem modernizmu w architekturze, popadł w niełaskę z powodu kapryśnych wymagań społeczeństwa i własnego kwaśnego usposobienia. Jego praca stanowi inspirację dla Roarka. Peter Keating, popularny, ale pusty kolega ze studiów, kończy studia z wyróżnieniem; on również wyjeżdża do Nowego Jorku, gdzie podejmuje pracę w prestiżowej firmie architektonicznej Francon & Heyer i szybko zyskał przychylność starszego partnera, Guya Francona. Roark i Cameron tworzą inspirujące prace, ale ich projekty rzadko zyskują uznanie, podczas gdy zdolność Keatinga do lizania butów i przypodobania się przynosi mu szybki sukces (mimo braku oryginalności) i pozwala zostać partnerem w firmie. Po przejściu Camerona na emeryturę Keating zatrudnia Roarka w swojej firmie, ale ten zostaje szybko zwolniony przez Guya Francona za niesubordynację. Roark szuka pracy w innych firmach, zanim znajdzie taką, która pozwoli mu projektować według własnego uznania, ale firma po prostu przejmuje najlepsze aspekty jego projektu i łączy jego pomysły z pomysłami i planami innych rysowników w biurze. Po tym, jak jeden z oryginalnych planów Roarka robi wrażenie na kliencie, na krótko otwiera własne biuro. Ma jednak trudności ze znalezieniem klientów i ostatecznie zamyka go, zamiast łamać swoje ideały, aby zdobyć zlecenia od klientów pragnących bardziej konwencjonalnych budynków. Podejmuje pracę w kamieniołomie granitu w Connecticut należącym do Francona. Tymczasem Keating zainteresował się piękną, kapryśną i idealistyczną córką Francona, Dominique, która pracuje jako felietonistka w „The New York Banner”, gazecie o charakterze tabloidu. Podczas gdy Roark pracuje w kamieniołomie, spotyka Dominique, która wycofała się do rodzinnego majątku w tym samym mieście co kamieniołom. Między nimi od razu rodzi się przyciąganie. Zamiast oddawać się tradycyjnemu flirtowi, dwójka ta angażuje się w pojedynek woli, który culminates w brutalnym spotkaniu seksualnym, które Dominique później opisuje jako gwałt. Krótko po ich spotkaniu Roark otrzymuje informację, że klient jest gotowy, by zaczął nowy budynek, i wraca do Nowego Jorku, zanim Dominique zdąży poznać jego imię. Ellsworth M. Toohey, autor popularnej kolumny o architekturze w „Banner”, jest jawnym socjalistą, który potajemnie zdobywa władzę, kształtując opinię publiczną za pośrednictwem swojej kolumny i kręgu wpływowych współpracowników. Toohey postanawia zniszczyć Roarka, rozpoczynając kampanię oszczerstw, którą sam kieruje. Jako pierwszy krok Toohey przekonuje słabego biznesmena o imieniu Hopton Stoddard, aby zatrudnił Roarka jako projektanta świątyni poświęconej duchowi ludzkiemu. Mając pełną swobodę w zaprojektowaniu jej według własnego uznania, Roark umieszcza w niej rzeźbę Dominique, nagą, co wywołuje oburzenie publiczne. Toohey manipuluje Stoddardem, pozwalając mu pozwać Roarka o ogólną niekompetencję i oszustwo. Na procesie prominentni architekci (w tym Keating) zeznają, że styl Roarka jest nieortodoksyjny i nielegalny. Dominique broni Roarka, ale Stoddard wygrywa sprawę, a Roark ponownie traci firmę. Dominique postanawia, że skoro nie może mieć świata, którego pragnie (w którym ludzie tacy jak Roark są doceniani za swoją wielkość), będzie żyć całkowicie i w całości w świecie, który ma, który odrzuca Roarka i chwali Keatinga. Oferuje Keatingowi rękę. Keating przyjmuje, łamiąc swoje wcześniejsze, długotrwałe zaręczyny z siostrzenicą Tooheya, Catherine, i tego samego wieczoru biorą ślub. Dominique oddaje całe swoje duchowe życie Keatingowi, organizując kolacje, których on chce, zgadzając się z nim i mówiąc to, co on chce, żeby mówiła. Walczy z Roarkiem i przekonuje jego potencjalnych klientów, aby zatrudnili Keatinga. Mimo to Roark wciąż przyciąga niewielką, ale stałą liczbę klientów, którzy dostrzegają wartość jego pracy. Aby zdobyć dla Keatinga prestiżowe zlecenie architektoniczne oferowane przez Gaila Wynanda, właściciela i redaktora naczelnego „Banner”, Dominique zgadza się spaść z Wynandem. Wynand随后 kupuje milczenie Keatinga i jego rozwód z Dominique, po czym Wynand i Dominique biorą ślub. Wynand随后 odkrywa, że każdy budynek, który mu się podobał, został zaprojektowany przez Roarka, więc zleca Roarkowi zbudowanie domu dla siebie i Dominique. Dom zostaje zbudowany, a Roark i Wynand stają się bliskimi przyjaciółmi, chociaż Wynand nie wie o przeszłym związku Roarka z Dominique. Keating, będąc już na emeryturze i poza zainteresowaniem opinii publicznej, zdaje sobie sprawę, że jest porażką. Zamiast zaakceptować emeryturę, błaga Tooheya o jego wpływy, aby zdobyć zlecenie na bardzo pożądany projekt osiedla Cortlandt. Keating wie, że jego najbardziej udane projekty były wspomagane przez Roarka, więc prosi Roarka o pomoc w zaprojektowaniu Cortlandt. Roark zgadza się go zaprojektować w zamian za całkowitą anonimowość i obietnicę Keatinga, że zostanie zbudowany dokładnie zgodnie z projektem. Gdy Roark wraca z długiej podróży jachtem z Wynandem, odkrywa, że projekt Cortlandt został zmieniony mimo jego umowy z Keatingiem. Roark prosi Dominique, aby odwróciła uwagę nocnego stróża, i wysadza budynek w powietrze dynamitem, aby zapobiec sfałszowaniu swojej wizji. Cały kraj potępia Roarka, ale Wynand w końcu znajduje odwagę, by podążać za swoimi przekonaniami, i nakazuje swoim gazetom bronić go. Nakład „Banner” spada, a robotnicy strajkują, ale Wynand nadal drukuje przy pomocy Dominique. Wynand ostatecznie staje przed wyborem zamknięcia gazety lub zmiany stanowiska i zgody na żądania związków. Ulega; gazeta publikuje potępienie Roarka podpisane nazwiskiem Wynanda. Na procesie Roark wydaje się skazany, ale podburza salę sądową mową o wartości ego i potrzebie pozostania wiernym sobie. Ława przysięgłych uznaje go za niewinnego, a Roark wygrywa Dominique. Wynand, który w końcu zrozumiał naturę „władzy”, którą myślał, że posiada, zamyka „Banner” i prosi Roarka o zaprojektowanie ostatniego budynku dla siebie, wieżowca – najwyższego budynku na świecie – który będzie świadczył o wyższości człowieka: „Zbuduj go jako pomnik dla tego ducha, który jest twój... i mógłby być mój”. Osiemnaście miesięcy później, wiosną 1940 roku, budynek Wynanda jest w trakcie ukończenia, a Dominique, teraz żona Roarka, wchodzi na plac budowy, aby spotkać się z nim na szczycie jego stalowej konstrukcji.


Architekt odtwarza Stworzenie, pragnąc uciec przed Nicem, a Arthur jako jedyny ginie w tym wydarzeniu. Młody bohater zostaje mianowany Nowym Płaczkiem i wykorzystuje Kompletną Atlas Domu do całkowitego zniszczenia Wszechświata.[sep]Spadając z Nierównych Ogrodów w „Superior Saturday”, Arthur, który zdobył Szósty Klucz, unika nabicia na wieżę Soboty, wchodząc na Nieprawdopodobne Schody. Jego niekontrolowany upadek sprawia, że Schody wyrzucają go w zupełnie nieoczekiwane miejsce – jest atakowany przez świadome rośliny w Drugich Światach i nie może się skupić, by użyć Piątego Klucza do ucieczki. Tymczasem Suzy Turquoise Blue, przyjaciółka Arthura, spiskuje, by uciec z więzienia w wieży Soboty, podczas gdy nad nią i pod nią toczy się bitwa. Siły Soboty wciskają się do Nierównych Ogrodów, ale toczą również zaciekłą walkę, aby utrzymać Płaczka i jego armię Nithlingów na dole Wyższego Domu. Suzy jest przetrzymywana przez inteligentnego, ale zapominalskiego Czarodzieja Nadliczbowego (co oznacza, że nie zdał końcowych egzaminów z czarodziejstwa), Giaca. Ona, z pewną pomocą szóstej części Woli, przekonuje Giaca, by ją uwolnił i towarzyszył jej w drodze do Cytadeli w Nierównych Ogrodach.

Na Ziemi Leaf, odpowiedzialna za Śpiących z „Lady Friday”, zmaga się ze skutkami ataku jądrowego i desperacko potrzebuje pomocy, tym bardziej że sama stała się celem intruzów z Domu, a mianowicie Zmierzchu Niedzieli i jego „zwierzęcia”. Wewnątrz Domu Nic nieustannie rośnie i musi zostać powstrzymane, zanim zdoła zniszczyć cały Dom i Wszechświat. Niedziela zamierza szantażować Arthura, kontrolując Leaf i jego matkę; w tym celu wysyła „Żniwiarza” (Zmierzch Niedzieli), by zabrał Leaf przez Frontowe Drzwi. Wtedy ujawnia się, że Drzwi są wypełnione Nithlingami (i w rzeczywistości zapadają się z powodu skażenia przez Nic). Porucznik-Dozorca Drzwi zostaje pokonany w walce z nimi; Żniwiarz przybywa mu z pomocą kilka minut za późno, a Dozorca umiera (przekazując stanowisko niechętnej Leaf). Leaf, jako nowa Porucznik-Dozorca, nie może być zmuszona do opuszczenia Frontowych Drzwi, więc Żniwiarz wraca do Pana Niedzieli, by zgłosić niepowodzenie.

Arthur powraca z nieznanej planety w Drugich Światach dzięki ogromnemu wysiłkowi woli i kontroli nad Nieprawdopodobnymi Schodami, z powodu tego, że strzelił mu ucho, zanim w pełni wszedł na Schody; po wyleczeniu wierzy, że wrócił do swojej sypialni na Ziemi, ale gdy przeszukuje dom, znajduje swoją matkę (która zaginęła podczas wydarzeń w „Lady Friday”) w salonie. Gdy do niej podchodzi, uświadamia sobie, że ona go nie widzi. Później ujawnia się, że matka Arthura jest uwięziona w pętli czasowej i jest eksponatem w Nierównych Ogrodach. Nie może z nią wchodzić w interakcje; gdy patrzy przez okna, widzi tylko zielone liście przylegające do nich.

Wkrótce potem do domu wchodzi dziecko Płaczka (zatrudnione jako ogrodnik) z płonącym widłami; Arthur chwyta je i unieszkodliwia, a następnie zmusza chłopca, by go wyprowadził z domu. Chłopiec twierdzi, że nie słyszał o zamieszkach wśród Zarządców; myśli, że Arthur jest Żniwiarzem (co skłania Arthura do podejrzenia, że Żniwiarz to Świt, Południe lub Zmierzch Niedzieli). Gdy opuszczają dom Arthura, wpadają w zasadzkę zorganizowaną przez Świt i Południe Niedzieli; a dziecko Płaczka ujawnia, że jest Panem Niedzielą przebranym.

Po okuciu go ramionami do kolosalnego ważki (środka transportu powszechnie używanego w Ogrodach), zabierają go nad Ogrody do mniejszej repliki tarczy zegara, do której przykuty jest Stwórca. Arthur, którego Klucze zostają pokonane przez przewagę Siódmego Klucza, próbuje uciec, używając własnych wrodzonych mocy do stworzenia czegoś z Niczego; nie udaje mu się nic stworzyć, ale ożywia swoją dziecięcą zabawkę, Słonia. Zadaje mu poszukiwanie skonfiskowanych Kluczy; tymczasem wzywa Żeglarza, by go uratował. Godziny później Klucze są mu wysłane, a Arthur jest w stanie uwolnić się.

Leaf udaje się do Środkowego Domu przez portal i dołącza do ekipy Suzy, zbieraniny Najemników, próbując infiltracji Wyższego Domu, aby przygotować windy dla Armii Architekta do przejścia do Ogrodów. Fred Initial Numbers Gold podczas ataku armii Płaczka przypadkowo chwyta miecz Leaf, a wraz z nim stanowisko Porucznik-Dozorce Frontowych Drzwi.

Arthur walczy z Panem Niedzielą, który musi również zmierzyć się z inwazją połączonych sił Płaczka i podporządkowanej Soboty. Walka przenosi się do Elizjum, centrum stwarzania; to tutaj przechowywana jest siódma część Woli (uschnięte jabłoń) w pozłacanej klatce. Żeglarz otwiera ją na polecenie Arthura, ale ginie w trakcie. Uwolniona Wola uwiębia Niedzielę, podczas gdy Arthur przejmuje Siódmy Klucz (w formie małego klucza). Kiedy Dame Primus gryzie jabłko z ucieleśnienia Części Siódmej Woli, Wola staje się całością; Arthur nieświadomie staje się jej kanałem dla zamierzonego celu – zniszczenia Domu. Stwórca zostaje uwolniony i wchodzi w Wolę; wyjaśniono, że Architekt podzielił się na dwa na początku Stwarzania, aby przyspieszyć proces ewolucji, a Stwórca jest w rzeczywistości Jej częścią (ale musiał być okuty, gdy jego poglądy zaczęły różnić się od Jej), a ucieleśnienie Woli to Architekt w całości. Ujawnia, że znudzona życiem, pragnęła powrócić do Niczego, by zobaczyć, jak to jest umrzeć. Nie mogła jednak tego zrobić bez zniszczenia Domu, ponieważ w swoim gniewie okuła Stwórcę z losem Domu, a Stwórca kotwiczył ją do istnienia.

Architekt niszczy resztki Stworzenia mocą Kluczy. Arthur, teraz wszechmogący, przeżywa i jest namaszczony na „Nowego Architekta” przez zanikające myśli Architekta. Dlatego potrzebowała śmiertelnego Dziedzica, by zapewnić twórczego ducha do odnowienia Wszechświata. Arthur postanawia odtworzyć Wszechświat dokładnie takim, jaki był, używając Kompletnej Atlasy Domu jako szablonu. Ponieważ Atlas zawiera zapis Domu i Światów z kilku sekund przed zniszczeniem, Arthur nie jest w stanie uratować swojej matki, ale dzieli się na Nowego Architekta i ludzkiego Arthura przed swoją transformacją w mieszkańca Domu. Nowy Arthur nie jest do końca taki sam, będąc odpornym na wszystkie choroby i posiadając całą wiedzę zdobytą w podróży. Odsyła Arthura i Leaf z powrotem na Ziemię, odtwarzając Siedem Tarcz. W nowym Stworzeniu Wszechświata Suzy ujawnia swoje pragnienie, by zostać nową Panią Niedzielą, i naciska na Nowego Architekta, aby odtworzył Dom. Nowy Architekt ujawnia, że wkrótce przywróci Doktora Scamandrosa, Freda i Giaca, czarodzieja, którzy wszyscy mogliby pomóc w tworzeniu nowych Mieszkańców.


Po powrocie do Układu Słonecznego Corbell odkrywa, że minęło zaledwie kilka tysięcy lat, a Słońce pozostało żółtym karłem. Ziemia nadal krąży wokół Słońca, a umiarkowane temperatury pozwoliły większości organizmów na przystosowanie się do życia na równiku.[sep]Jerome Branch Corbell cierpi na nieuleczalnego raka i w 1970 roku zostaje poddany kriogenicznej zamrożce w nikłej nadziei na przyszłe lekarstwo. Jego ciało zostaje ożywione w 2190 roku przez opresyjny, totalitarny rząd globalny zwany „Państwem”. Jego osobowość i wspomnienia są wyodrębnione (niszcząc w procesie jego ciało) i przeniesione do cła wymazanego w pamięci przestępcy. Po przebudzeniu jest ciągle oceniany przez Peerssę, „kontrolera”, który musi zdecydować, czy warto go zachować. Z groźbą wymazania pamięci wiszącą nad głową, Corbell ciężko pracuje, aby zdać różne testy. Peerssa decyduje, że Corbell jest samotnikiem i z urodzenia turystą. Czyni go to idealnym kandydatem na pilota i jedynego pasażera promu Bussarda, którego misją jest znalezienie i zaszczepienie odpowiednich planet jako pierwszy step do ich terraformacji. Zdegustowany traktowaniem go przez Państwo jako przedmiotu jednorazowego użytku, Corbell przejmuje statek i kieruje go do centrum galaktyki. W tym momencie kończyła się oryginalna opowiadanie. Peerssa próbuje go od tego odwieść, ale nie udaje mu się. Peerssa i Państwo uciekają się do podstępu; program sztucznej inteligencji oparty na osobowości Peerssy jest potajemnie przeniesiony do komputera statku za pośrednictwem rozmów. Mimo że sztuczna inteligencja Peerssy sprzeciwia się objazdowi, nie może nieposłusznić się bezpośrednich rozkazów Corbella. Po długiej podróży (w tym bliskim przelocie w pobliżu supermasywnej czarnej dziury w osi galaktycznej), możliwej tylko dzięki urządzeniom do zawieszenia życia na pokładzie, Corbell wraca do układu słonecznego. Chociaż na statku minęło tylko kilkaset lat, na Ziemi upłynęło trzy miliony lat z powodu relatywistycznego dylatacji czasu. Początkowo jest zdezorientowany i początkowo wierzy, że mogli trafić do złego układu, ponieważ znacznie się zmienił; Słońce najwyraźniej ewoluowało w czerwonego olbrzyma, a Ziemia obecnie krąży wokół supergorącego Jowisza. Corbell i Peerssa ostatecznie odkrywają, że układ słoneczny został przekształcony w nową konfigurację, aby przenieść Ziemię na zamieszkalną odległość od powiększonego Słońca, ale to objawienie pojawia się dopiero później w książce. Corbell wprowadza statek na orbitę wokół Ziemi. Klimat Ziemi się zmienił, mimo jej nowej lokalizacji na orbicie wokół Jowisza. Wśród najważniejszych zmian jest wzrost temperatury powierzchni; bieguny mają umiarkowany klimat, podczas gdy dawne strefy umiarkowane osiągają temperatury powyżej 50 stopni Celsjusza (ponad 120 stopni Fahrenheita). Nachylenie osi Ziemi nadal wynosi 23,5 stopnia, więc bieguny doświadczają 6 lat nocy i 6 lat dnia. Prawie całe pozostałe życie na Ziemi przystosowało się do życia na Antarktydzie. W innych miejscach życie wyginęło, z wyjątkiem niektórych dowodów aktywności biologicznej w górach Himalajów. Gdy Corbell ląduje (w zmodyfikowanej sondzie biologicznej), zostaje schwytany przez Mirelly-Lyrę, która jest również powracającym pilotem statku kosmicznego i uchodźcą z przeszłości – choć z przyszłości Corbella (i Peerssy). Wyjaśnia, że gatunek ludzki uległ fragmentacji; jest zdominowany przez rasę nieśmiertelnych, permanentnie przedadolescentów mężczyzn (Chłopców), którzy są tworzeni za pomocą zaawansowanych technik medycznych. W przeszłości pokonali oni równie nieśmiertelne (choć obecnie wymarłe) Dziewczyny w ostatecznej wojnie płci. Chłopcy zniewolili dikta, którzy są niezmodyfikowanymi ludźmi (choć nieco ewoluowali), od których biorą chłopców, aby uzupełnić swoje szeregi. Pilotka statku kosmicznego, Mirelly-Lyra, początkowo była zabawką w niewoli Dziewczyn. Po ich upadku spędzała czas obsesyjnie i bezskutecznie szukając zagubionego leczenia nieśmiertelności dla dorosłych, przedłużając swoje życie tak bardzo, jak to możliwe, za pomocą własnych leków i formy stazy zeroczasowej, z którą czekała na inny powracający statek kosmiczny i potencjalną pomoc. Ponieważ nie mogła całkowicie zatrzymać procesu starzenia, w momencie znalezienia Corbella jest starą wiedźmą. Udaje mu się uciec od niej, tylko po to, by zostać schwytanym przez Chłopców, którzy zabierają go do osady dikta. Z Gordingiem, liderem dikta, ucieka po raz kolejny. Ostatecznie Corbell odkrywa leczenie nieśmiertelności dla dorosłych, choć przypadkowo i zdaje sobie z tego sprawę dopiero po tym, jak sam został na nie wystawiony. Wykorzystuje je, aby zyskać pomoc Mirelly-Lyry, co z kolei daje mu w końcu pełną kontrolę nad technologią swojego statku (wroga Peerssa zdecydowała, że kobieta jest ostatnim ocalałym z Państwa i będzie jej posłuszna). Odkryto, że planeta Uran została manewrowana tak, aby przelatywać obok Ziemi i korygować jej orbitę przez sztuczną inteligencję Peerssę. Corbell aranżuje, aby odległość Ziemi od supergrzejącego Jowisza została dostosowana przez Peerssę w celu obniżenia temperatury Ziemi bez niszczenia roślin i zwierząt, które przystosowały się do ekstremalnych warunków. W miarę jak powieść się kończy, on planuje wyzwolić dikta i umożliwić im odzyskanie kontroli nad własnym losem.


Harris odnalazł ciało byłego ministra zdrowia w piwnicy opuszczonego budynku, gdzie było ono pożerane przez stado gigantycznych szczurów. Po zabiciu atakujących zwierząt, bohater pokonał również ich przywódcę, opisywanego jako biały, otyły szczur z dwiema głowami.[sep]Powieść rozpoczyna się od przedstawienia czytelnikowi alkoholowego włóczęgi, wypoczywającego w opuszczonej i zapomnianej domce stróża przy kanale. Gdy rozmyśla o krzywdach, które wyrządzono mu w życiu, nagle zostaje zaatakowany przez stado psich rozmiarów szczurów i jest pożarty żywcem. Harris, młody nauczyciel plastyki ze wschodniego Londynu, zauważa, że jeden z jego uczniów ma opatrzoną bandażem dłoń. Gdy pyta o przyczynę urazu, uczeń odpowiada, że został zaatakowany przez szczura. Tymczasem dziewczynka i jej pies giną z rąk gigantycznych szczurów, którym pomagają teraz stada mniejszych, czarnych szczurów. Matka dziewczynki ratuje okaleczone ciało córki, ale sama wcześniej odnosi pogryzienia. Harris zabiera ucznia do szpitala i widzi zrozpaczoną matkę z martwym dzieckiem. Według lekarza liczba pozornie bezpodstawnych ataków szczurów dziwnie wzrosła. Kolejny atak ma miejsce na terenie po bombardowaniu, gdzie masakrowana jest grupa kłócących się włóczęgów. Harrisa w pracy odwiedza minister zdrowia, pan Foskins, który ujawnia, że pogryziony uczeń oraz wszyscy inni ocalali ofiary ataków szczurów zmarli na tajemniczą chorobę 24 godziny po ugryzieniu. Foskins prosi Harrisa, by zachował istnienie choroby w tajemnicy i poprowadził dezynsektora na miejsce, gdzie uczeń został pogryziony. W towarzystwie dezynsektora Harris udaje się do kanału opisanego przez ucznia i dostrzega grupę gigantycznych szczurów. Harris próbuje skontaktować się z policją, podczas gdy dezynsektor podąża za szczurami, które następnie atakują i zabijają go. Ataki szczurów stają się coraz śmielsze, a atakowane jest coraz więcej miejsc publicznych. Napadnięta jest stacja metra, z której ocalało niewiele osób. Następnie atakowana zostaje szkoła Harrisa, w wyniku czego ginie dyrektor. W obliczu faktu, że istnienie choroby przenoszonej przez szczury staje się wiedzą publiczną, odbywa się spotkanie, podczas którego młody badacz o imieniu Stephen Howard wpada na pomysł użycia wirusa do zakażenia szczurów. Wirus jest wstrzykiwany kilku szczeniętom, które zostawiane są w miejscach ataków. Skutkuje to śmiercią tysięcy szczurów, które pełzają na powierzchnię, by zdechnąć. Kilka tygodni później szczury adaptują się jednak do wirusa, jednocześnie tracąc toksyczność swoich ugryzień. Szczury brutalnie atakują kino i zajmują londyńskie ZOO. W oparciu o fakt, że szczury komunikują się ze sobą za pomocą ultradźwięków, opracowano plan wykorzystania maszyn ultradźwiękowych do zwabienia szczurów do komór gazowych. Foskins zostaje odwołany ze stanowiska ministra zdrowia i ujawnia Harrisowi, że prowadził śledztwo w sprawie możliwych wskazówek dotyczących pochodzenia szczurów i doszedł do wniosku, że zostały przemycone z tropików przez zoologa mieszkającego w pobliżu kanału. Podążając za zdymisjonowanym ministrem zdrowia przez fale zahipnotyzowanych szczurów, Harris znajduje opuszczony dom i wchodzi do niego. Schodzi do piwnicy i znajduje zwłoki Foskinsa pożerane przez szczury o niezwykle dużych rozmiarach. Po krwawej walce zabija je i odkrywa ukrytego w cieniach przywódcę szczurów; białego, łysego i otyłego szczura z dwiema głowami. Harris zabija stworzenie i odchodzi. Epilog wskazuje, że jeden szczur przetrwał czystkę, uwięzi w piwnicy sklepu spożywczego. Tam rodzi nowe miot, w tym nowy biały szczur.


Astraea, w której zakochuje się Walker, jest lojalną członkinią społeczeństwa i nie jest więziona jako atavar. Bohaterowie opuszczają Atlantydę bez pomocy łodzi podwodnej, a w trakcie konfrontacji torpeda nie niszczy kopuły miasta i nie zabija atakującego krakena.[sep]John Walker to młody amerykański socjalista, aktywny i oddany sprawie. Jednak jego osobista bieda oraz powolny postęp spraw, o które walczy, doprowadzają go do przygnębienia. W napadzie depresji postanawia popełnić samobójstwo przez utonięcie: rzuca się z „długiego mola... zwanego Promenadą Samobójców” na Coney Island. Traci przytomność, ale zostaje ożywiony przez mężczyznę w dziwnym skafandrze nurkowym; Walker bierze go na początku za jakąś rybo-ludzką istotę. W rzeczywistości mężczyzna ten jest chirurgem prowadzącym badania; wyjaśnia Walkerowi, że znajdują się w Atlantydzie, na dnie morza, i daje Amerykaninowi pobieżny wykład o naturze społeczeństwa Atlantydy. (Nie może mówić zbyt wiele; Atlantydzi są ograniczeni do tysiąca słów dziennie, co jest mierzone przez noszone przez nich „werbometry”). Znaleziona w kieszeniach Walkera literatura socjalistyczna sugeruje władzom Atlantydy, że Walker może być akceptowalny dla ich reżimu. (W przeszłości do Atlantydy przedostało się już kilku innych Amerykanów, choć w momencie przybycia Walkera nie ma tam nikogo z powierzchni Ziemi). Amerykanin zostaje przydzielony do koszar; lekarz obsługujący tę jednostkę zostaje mianowany jego przewodnikiem we wszystkich sprawach dotyczących Atlantydy (i otrzymuje zezwolenie na wypowiadanie więcej niż 1000 słów dziennie). Razem chirurg i lekarz stają się najbliższymi towarzyszami Walkera w jego nowym życiu. Ludzie miasta pod kopułą ubierają się na czerwono; ich budynki, a nawet palone przez nich cygara, są tego samego koloru, co przyniosło ich społeczeństwu przydomek Szkarłatnego Imperium. Początkowo Walker (lub Obywatel nr 489 ADG, jak go oznaczono) jest zachwycony, że obudził się w państwie socjalistycznym, ale jego entuzjazm szybko gaśnie, gdy doświadcza kapryśnej irracjonalności i niedostatków życia w dyktaturze proletariatu. Wkrótce dowiaduje się, że jego przewodnik, lekarz, podziela jego obrzydzenie do życia w Atlantydzie. Walker poznaje i szybko zakochuje się w pięknej młodej kobiecie, nr 7891 OCD; ponieważ nie ma ona imienia, zaczyna nazywać ją Astraeą – „ostatnią boginią nieba, która zstąpiła na ziemię”. Jest jednak wstrząśnięty, gdy dowiaduje się, że jego nowa miłość została potępiona jako „atavar” (od „atawizmu”), reakcyjna indywidualistka, dysydentka, która nie może lub nie chce dostosować się do nakazów społeczeństwa. W związku z tym jest uwięziona w zakładzie dla obłąkanych (jeszcze jedna zapowiedź czasów sowieckich). Atavarom daje się szansę na dostosowanie się; tych upartych karmi się krakenem poza kopułą Atlantydy, podczas ceremonii przypominającej chrześcijańskie ofiary w Koloseum w starożytnym Rzymie. Fabuła szybko zmierza do walki Walkera o uratowanie Astraei i ucieczkę na powierzchnię. Atlantydzi przechowują wszystko, co wydobyli ze świata powierzchni, w swojej Sali Ciekawostek; jej zawartość obejmuje wszystko od figurek na dziobach statków i zamokłych książek po ogromne stosy klejnotów i złotych monet. W trakcie swojej pracy badawczej chirurg wchodzi w posiadanie zatopionej miniaturowej łodzi podwodnej; Walker i lekarz postanawiają wykorzystać ten statek do ucieczki. Ich plan dochodzi do punktu krytycznego, gdy Walker zostaje przyłapany na spotkaniu z uwięzioną Astraeą; oboje zostają skazani na pożarcie przez krakena. Jednak bohaterowi i jego przyjaciołom udaje się przeprowadzić pełną napięcia ucieczkę przed Atlantydami. Walker, Astraea, lekarz i chirurg wypływają swoją (załadowaną skarbami) łodzią podwodną; w konfrontacji z atakującym krakenem wystrzeliwują torpedę, która zabija potwora i jednocześnie przebija kopułę Atlantydy, niszcząc miasto. Walker i przyjaciele docierają na ląd. Dzięki ogromnemu bogactwu (przywłaszczone skarby Atlantydy) udaje im się odnaleźć w indywidualistycznym świecie kapitalistycznym. Chirurg i lekarz wyróżniają się w nauce i medycynie; Astraea i Walker cieszą się długim i szczęśliwym małżeństwem. Po jej śmierci Walker spisuje historię ich przygody.


Charlie Trumper zostaje odsunięty od zarządzania sklepem na rzecz nowego pokolenia, jednak zamiast potajemnie sprzedawać warzywa, rzetelnie wypełnia obowiązki lorda w parlamencie. Jego żona i córka odnajdują go w gmachu parlamentu, gdzie z zaangażowaniem przewodniczy komisjom rolnym, co stanowi spełnienie jego politycznych ambicji.[sep]Opowieść opowiada o imperium handlowym Trumperów, przedstawionym z (często zachodzących na siebie) perspektyw kilku głównych bohaterów. Postaciami narracyjnymi są Charlie Trumper, Becky Salmon (później Trumper), Daphne, pułkownik Hamilton, pani Trentham, Daniel Trumper i Cathy Ross. Guy Trentham jest postacią niewystępującą w narracji, która łączy większość tych punktów widzenia. Historia zaczyna się od Charliego, wnuka straganiowego handlarza warzywami. Jego ojciec zazwyczaj wydaje pieniądze na alkohol zamiast na rodzinę. Charlie jest najmłodszy w rodzinie i ma trzy starsze siostry. Jego matka zmarła podczas porodu. Odkąd tylko pamięta, Charlie chciał sprzedawać owoce i warzywa, tak jak jego dziadek (jak to ujmuje). Ojciec Charliego ostatecznie otrzymuje białe pióro i wstępuje do brytyjskiej armii, by służyć w I wojnie światowej. Charlie, który odłożył pieniądze zarobione, pomagając dziadkowi, kupuje „największy wózek” na własny interes, tylko po to, by odkryć, że jego dziadek zmarł. Charlie próbuje prowadzić własną działalność. Ostatecznie ratuje go żydowski ojciec „Porky’ego Dżentelmena”, piekarza, który pożycza mu pieniądze na czynsz. Jest pod wrażeniem zdolności Charliego do wyciągania wniosków z błędów i czuje, że ma on predyspozycje do sukcesu. Jednak gdy jego ojciec ginie w I wojnie światowej, Charlie wstępuje do armii, aby zająć jego miejsce, zostawiając Rebeccie instrukcję, by sprzedać wszystko i odłożyła jego część na czas, gdy wróci. Charlie walczy w I wojnie światowej pod dowództwem pułkownika Hamiltona i kapitana Guya Trenthama. Zaprzyjaźnia się z innym rekrutem, Tommym (który był kieszonkowcem i miał wybór: wstąpić do armii lub iść do więzienia). Dwukrotnie szarżują na linie wroga. Pierwszy raz Charlie budzi się w szpitalu, tracąc palec u stopy. Drugi razem Charlie, Tommy i Guy dostają się za linie wroga. Po pewnej liczbie zabójstw wycofują się na własną linię frontu. To tam Guy Trentham strzela do Tommy'ego, ponieważ ten miał dowody na to, że Guy okazał się tchórzem pod ostrzałem. Tommy zostawił testament, w którym zapisał wszystko Charlie'emu. Najważniejszą rzeczą, jaką otrzymuje, jest obraz, który później ujawniono, że został skradziony przez Guya Trenthama. Tommy otrzymuje Medal Wojskowy, a Guy Trentham Krzyż Wojskowy, który jego matka natychmiast graweruje z jego inicjałami. Po demobilizacji wojsk Charlie wraca do Londynu. Robi rozeznanie i trafia do sklepu w Chelsea. Jest zdumiony, widząc sklep z warzywami z napisem „Trumper, Uczciwy Kupiec, Założony 1823”. Rebecca Salmon kontynuuje opowieść, przedstawiając własną wersję wydarzeń. Jej najcenniejszą własnością jest książka o sztuce podarowana jej przez Daphne, dziewczynę ze szlachty i zdrowym rozsądku (choć nie zbyt bystrą). Postanawia, że chce pracować w dziedzinie sztuki, i staje się doskonałą studentką. Uczy się też wiele o piekarnictwie od swojego żydowskiego ojca, który był uczciwy, mądry i miał potencjał. Gdy ojciec Rebeki umiera, podchodzi do Charliego, prosząc go, by wszedł z nią w spółkę. Uzgadniają warunki i ona jedzie studiować historię sztuki na uniwersytecie. Dzieli pokój z Daphne, dopiero po uzyskaniu zgody matki. Stwierdza, że niemożliwe jest kontynuowanie interesu straganiowego Charliego i piekarni jej ojca, więc sprzedaje go najwyższej ofercie. Wpłaca zyski w inwestycje, do których nie miała dostępu, gdy nieodpowiedzialna siostra Charliego, Kitty, powiedziała jej, że Charlie zginął na wojnie. Krótko potem jej ego bierze górę, gdy znajduje na sprzedaż sklep z warzywami w Chelsea. Robi rozeznanie i oferuje 100 funtów za własność. Ma w tamtym momencie tylko 40 funtów i nie wie, gdzie iść, gdy oferta zostaje przyjęta. Ratuje ją Daphne, która każe swoim prawnikom sporządzić bardzo ścisłe warunki. Rebecca zatrudnia kogoś do zarządzania sklepem do powrotu Charliego. Gdy on wraca, mówi mu wszystko. Charlie zabiera się do pracy straganiowego, przestawiając sklep i robiąc świetne interesy. Jednak podczas kolacji we czworo, zostaje sparowany z Daphne, przeciwko Rebekce i Guyowi Trenthamowi. Guy Trentham zaprasza Rebeccę do swojego domu na wiejskim na weekend. Pani Trentham odnotowuje to wydarzenie kilkoma złośliwymi komentarzami na jej temat. Guy mówi Rebeccie, że ją kocha, i obiecuje poślubić ją tuż przed wyjazdem do Indii. Tymi słowami ją uwodzi i spłodza z nią dziecko. Nie zapewnia jej jednak ani pierścionka, ani ogłoszenia zaręczyn. Namówiona, pisze do Guya o dziecku, ale nie otrzymuje odpowiedzi. Ostatecznie Rebecca zdaje sobie sprawę, że była głupia, i tydzień po porodzie Daniela wychodzi za mąż za Charliego. Daphne należy do wyższych klas w Anglii, choć chodziła do szkoły z Rebeccą Salmon. Ledwo ją pamięta, poza tym, że dała jej książkę o sztuce i otrzymywała darmowe bułki kremowe od jej ojca. Jednak gdy Rebecca zwraca się do niej z propozycją wspólnego wynajęcia pokoju, cieszy się, odkrywając, że matka Rebeki martwiła się o nią, a nie odwrotnie. Zabiera Rebeccę jako współlokatorkę, ku radości swoich rodziców, którzy martwili się samotną kobietą mieszkającą sama. Daphne przejawia duże zainteresowanie przyszłością Rebeki, zarówno jako uczonej, jak i bizneswoman. Dowiaduje się o głupiej ofercie Rebeki na sklep z warzywami i po dokładnym zbadaniu opinii kilku osób o Charliem, popiera transakcję na własnych warunkach. Gdy Charlie wraca do domu po wojnie, Daphne uświadamia sobie, że wiara Rebeki w niego była uzasadniona. Postanawia zostać swatką między nimi i uczy Charliego zasad towarzyskich. Ostatecznie ich łączy i sama wychodzi za mąż w swojej klasie społecznej. Jednak mając duży wgląd w handel detaliczny, zna również brytyjski system bankowy. Wie, że klan bankierów jest snobistyczny i nie wspiera udanego biznesmena, jeśli nie ma tytułu. Bardzo mądrze sugeruje Trumpersom zatrudnienie „słupa” – człowieka z odpowiednim tłem, który otworzy im drzwi swoimi koneksjami i pozycją społeczną. Pułkownik Hamilton idealnie pasuje do tego opisu, choć nie jest pierwszym wyborem Daphne. Daphne odpowiada również na list Guya, w którym próbuje wyjaśnić wydarzenia prowadzące do ciąży Rebeki. Daphne jest totalnie obrażona jego próbą, w której zakłada, że jest naiwna i uwierzy w historię, że Rebecca zmusiła się na niego. Pułkownik Hamilton był dowódcą oddziału Charliego i Guya Trenthama w I wojnie światowej, ale został zwolniony z wojska po wojnie. Będąc bez zajęcia, początkowo spotyka powojennego Charliego w jego sklepie z warzywami, robiąc zakupy dla żony. Zaprasza Charliego na kolację firmową, gdzie spotyka Rebeccę, towarzyszkę Charliego. Podczas kolacji Rebecca sugeruje, by został ich „słupem”. Choć początkowo niechętny, postanawia potajemnie obserwować sklep przed podjęciem zobowiązania. Gdy upewnia się, że Charlie jest ciężko pracującym i generuje obroty, w połączeniu z brakiem innych ofert pracy, przyjmuje propozycję. Choć wie, że jest w głębi wody, jeśli chodzi o biznes, jego tło i stare znajomości pozwalają mu uzyskać pożyczkę dla firmy Trumper. Angażuje się w biznes, oferując sugestie, ale podporządkowuje się osądowi Charliego. Zgadza się jednak zostać przewodniczącym firmy. Jego tło, nowe stanowisko i sukces biznesu Charliego pozwalają im uzyskać dodatkowe pożyczki na nabycie własności budynków na Chelsea Square. Daphne, po otrzymaniu listu od Guya Trenthama, wybiera go, by mu się zwierzyć. Pułkownik Hamilton doradza jej, jak odpowiedzieć, i pyta również żonę, co powinien zrobić. Ona radzi mu, aby napisał do Guya, napisał do jego dowódcy lub zapomniał o całym bałaganie. Wybiera drugą opcję i próbuje również omówić sprawę z ojcem Guya. Zamiast tego spotyka panią Trentham, która chłodnie twierdzi, że Guy nie miał nic wspólnego z ciążą Rebeki. Później dowiaduje się, że pani Trentham kupiła blok mieszkań na Chelsea Square tylko po to, by uniemożliwić Trumpersom ich nabycie. Podsumowując, Charlie zachwyca się sklepem noszącym jego nazwisko, gdy Rebecca przedstawia mu menedżera. Odkrywa, że ma mieszkanie nad sklepem, ale spędza większość nocy przestawiając ekspozycje dla lepszego ruchu klientów. W mgnieniu oka wraca do handlu warzywami i buduje oddaną bazę klientów. Zaczyna program przejmowania innych sklepów, żeni się z Rebeccą i potajemnie zaczyna uczęszczać na zajęcia uniwersyteckie. Uczestniczy również w ślubie Daphne z Percym i podziwia obrazy. Wraz z obrazem, który zostawił mu Tommy, zaczyna swoje lifelong zainteresowanie kupowaniem obrazów. Po powrocie Daphne i Percya dowiaduje się od Percya, że Guy Trentham został zmuszony do rezygnacji z armii nie tylko z powodu jego czynów wobec Rebeki, ale także romansu z żoną adiutanta. Charlie i Rebecca przeprowadzają się do domu, a ona znów zachodzi w ciążę. Charlie oprawia mały obraz na nowo, ale zostaje napadnięty przez Guya Trenthama w drodze do domu, który kradnie obraz. Odkrywa również, że Guy włamał się do jego domu i spowodował u żony traumę, która skutkowała poronieniem córki. Rebecca wraca do zdrowia, a Charlie ponownie skupia się na biznesie. Jeden z jego pracowników przynosi mu listę dziewczyn ubiegających się o pracę w jego kwiaciarni, z notatką przy jednej z nich. Nie miała kwalifikacji na stanowisko, ale była służącą rodziny Trentham. Została zwolniona za romans z drugim lokajem. Charlie zatrudnia ją jako służącą dla swojej rodziny, ale jej prawdziwym zadaniem jest zbieranie informacji o Trenthamach (ponieważ służąca nadal spotyka się z lokajem). Informacje te przydają się, gdy galeria sztuki na Chelsea Square jest wystawiona na aukcji. Podczas gdy Charlie i Rebecca opracowują plan pokrzyżowania planów pani Trentham, ostatecznie mu nie udaje, ponieważ ona licytuje wyżej za nieruchomość. Tuż przed tym, jak ma wygrać aukcję, Charlie wraca z nową, wyższą ofertą, a licytacja osiąga bardzo wysokie poziomy. Pani Trentham wygrywa z ofertą dwunastu tysięcy funtów. Gdy Rebecca pyta, co robił, Charlie odpowiada, że wiedział, że zaoferuje dziesięć tysięcy funtów, ponieważ to było jej saldo bankowe. Pani Trentham zaczyna od stwierdzenia, że nie jest snobką i opowiada historię ze swojej perspektywy. Zamiata pod dywan swoje niegrzeczne maniery wobec Rebeki, stwierdzając tylko, że była to typ dziewczyny, która wywoływała w niej najgorsze cechy. Jest ulżona, gdy Guy przyprowadza inną dziewczynę kilka tygodni później. Podobnie wierzy Guyowi, gdy mówi jej, że nie jest ojcem dziecka Rebeki, i dowiadujemy się, że celowo zorganizowała spotkanie z sobą zamiast z mężem (posłem) z pułkownikiem Hamiltonem, zaplanowując je w czasie trzechlinijkowego nakazu. Zatrudnia prywatnego detektywa, by wykopał informacje, i dowiaduje się przez niego, że Charlie nie zaprzecza, że dziecko jest jego, a jego nazwisko znajduje się na akcie urodzenia. Dowiaduje się jednak, że jej syn zrezygnował z komisji i zostałby zdegradowany, gdyby nie zrezygnował. Po powrocie do ich posiadłości ma skradziony obraz. Pani Trentham organizuje ukrycie obrazu, podsyca fałszywe tropy dotyczące napadu i wysyła syna do Australii. Stamtąd rozpowszechnia plotkę, że otrzymał propozycję partnerstwa w interesie bydlęcym, która była zbyt dobra, by ją odrzucić. Nadal wysyła mu pieniądze. Po aukcji galerii sztuki i domu aukcyjnego uświadamia sobie, że nie ma wystarczająco dużo pieniędzy, by zapłacić w całości, i poświęca wpłatę. Następnie dowiaduje się o zbliżającej się śmierci Guya i płynie do Australii, by sprowadzić jego ciało do domu i załatwić sprawy w Australii. Z groźbą strajku generalnego Charlie postanawia utrzymać biznes jak zwykle i kupić kilka sklepów po niskich cenach. Jednak przygotowuje się do niepokojów (w postaci strajku generalnego) z ćwiczeniami i dobrze reaguje. Pan Fothergill, właściciel galerii sztuki, podchodzi do Charliego, mówiąc, że pani Trentham nie była w stanie zapłacić za jego sklep. Charlie zgadza się kupić miejsce, ale tylko za maksymalną kwotę, na którą pozwoli jego zarząd. Będzie to nowa praca Rebeki po ukończeniu pracy dyplomowej na studia magisterskie (pracowała już w Sotheby’s, zaczynając od recepcji i pracując w górę). Oboje biorą udział w ceremonii ukończenia studiów, ale ku szokowi Rebeki, Charlie również otrzymał dyplom z matematyki, potajemnie uczęszczając na zajęcia przez osiem lat. Sprawy w galerii są trudne, ponieważ Charlie wciąż próbuje ukraść najlepsze dzieła do własnej kolekcji sztuki. Jednak sytuacja jest wystarczająco gładka, on i Rebecca wybierają się w podróż do Stanów Zjednoczonych. Natychmiast zakochuje się w Bloomingdale’s i spędza następne kilka dni robiąc notatki o całej operacji. W końcu zostaje zauważony przez ochronę, która pyta go o jego działania. Ujawnia, kim jest, i spotyka Johna Bloomingdale’a. Dwaj rozmawiają o handlu detalicznym i domach towarowych i stają się przyjaciółmi. W Chicago jest podobnie pod wrażeniem Marshall Field’s i jego właściciela. Postanawia zbudować sklep większy niż którykolwiek z nich w Londynie. Po powrocie do Anglii spotyka żydowskiego uchodźcę, który cierpliwie czekał przed jego biurem przez kilka tygodni, mimo że Charlie był w Ameryce. Uchodźca próbuje sprzedać biżuterię; wszystko, co mu zostało z ucieczki z Niemiec. Charlie kupuje klejnoty mężczyzny i w procesie mianuje go menedżerem działu biżuterii. Uświadamia sobie również, że wojna jest nieunikniona. Staje przed kolejnym problemem w postaci swojej siostry Kit, przyłapanej na kradzieży w sklepie. Odmawia oskarżenia jej, ale zakazuje jej wstępu do sklepu. Wojna wybuchła, a pierwszym sklepem, który padł ofiarą niemieckich bomb, są mieszkania pani Trentham. Drugą ofiarą jest sklep z warzywami Charliego, co Charlie bierze jako osobny afront. Ponownie wstępuje do armii, ale zostaje wezwany do biura premiera Churchilla. Churchill potrzebuje go do logistyki; pozyskiwania i dystrybucji żywności dla wojska i tyłu. Charlie bada problemy i składa rekomendacje. Gdy uświadamia sobie, że nie ma wystarczająco dużo mężczyzn do prowadzenia ciężarówek lub pracy na farmach, mówi ministrowi żywności, by zatrudnił kobiety. Daniel, jego syn, wstępuje do armii, ale nie idzie na front. Był studentem matematyki i pracował nad projektem top secret (kryptologia, w tym łamanie kodu Enigmy). Zauważa, że Daniel wygląda bardzo jak jego ojciec w mundurze kapitana. Charlie dowiaduje się również o śmierci ojca pani Trentham i chwyta okazję, by kupić pozostałe sklepy na Chelsea Square, zanim ona je zdąży zdobyć. Niezn nikomu, od bardzo młodego wieku Daniel wiedział, że jest nieślubny. Jego umysł, przystosowany do rozwiązywania zagadek, przechowywał różne fragmenty podsłuchanych rozmów. Podczas gdy dorastał na profesora matematyki i pomagał w łamaniu kodu Enigmy podczas II wojny światowej, rozwiązał również zagadkę, kim był jego prawdziwy ojciec, i postanowił go odnaleźć. Podczas wakacji wypływa do Ameryki, mówiąc rodzicom, że odwiedza profesorów matematyki, ale zamiast tego jedzie do Australii, gdzie odkrywa, że jego biologiczny ojciec był nierobem, który zmarł w więzieniu. Nie jest mu powiedziane, że został powieszony. Daniel uświadamia sobie również, że nienawiść pani Trentham do Trumpersów bierze się z niego, ponieważ Rebecca podała Guya Trenthama jako jego ojca w tamtym czasie. Podczas gdy pani Trentham blokowała budowę dużego domu towarowego, a także budowała okropne mieszkania ze swoją własnością, Daniel postanawia wziąć sprawy w swoje ręce, ubierając się jak Guy, wiedząc, że jego podobny wygląd zmusi panią Trentham do uznania go za wnuka. Skutecznie negocjuje z nią, zmuszając ją do wycofania sprzeciwów wobec sklepu i rezygnacji z okropnych mieszkań, ale jest proszony o zrzeczenie się jakichkolwiek roszczeń do majątku Hardcastle (ojca pani Trentham) w zamian. Tak robi, ale czuje się z tym niepóźniej niepewnie. Pani Trentham jest przerażona, dowiadując się, że jej ojciec planuje zostawić wszystko Danielowi Trumperowi. Jej ojciec mówi jej, że go studiował przez pewien czas i jest przekonany, że jest z jego krwi, od wyglądu do manier. Jednak nie zamierzał pozwolić Danielowi wiedzieć o swoim majątku, dopóki nie skończy 30 lat. Po śmierci ojca pani Trentham angażuje się w kampanię oszukania swojej siostry z jej spadku, a także Daniela Trumpera. Udaje jej się w obu przypadkach i używa majątku, by kupić jak najwięcej akcji Trumpera, zamierzając, aby jej syn Nigel został przewodniczącym firmy. Później negocjuje sprzedaż swojej własności Trumpersom za jeszcze więcej akcji. W międzyczasie każe Kitty, siostrze Charliego, umieścić obraz, który Charlie odziedziczył po Tommym, na inauguracyjnej aukcji Trumpers, a następnie każe mężczyźnie twierdzić, że został skradziony. Charlie i Becky odkrywają, że obraz był arcydziełem i został skradziony podczas I wojny światowej. Czują, że prawdopodobnie Guy Trentham podłożył go w rzeczach Tommy'ego, ponieważ Guy znałby wartość i użyłby go do szantażowania Charliego, gdyby prawdziwe wydarzenia wojny wyszły na jaw. Jednak biskup kościoła obstawia, że Trumpers grają fair i zgadza się publicznie oświadczyć, że ten na sprzedaż jest kopią w zamian za prawdziwy obraz, pozwalając wszystkim stronom zachować twarz. Później młoda asystentka o imieniu Cathy Ross zauważa tego samego mężczyznę, który ogłosił obraz mieniem skradzionym, patrzącego na srebrny zestaw do herbaty. Becky kontaktuje się z policją i ostatecznie odkrywa, że został skradziony. Przekuwają sytuację na swoją korzyść, grając na prasie i pokazując, że Trumpers przejmują się każdym przedmiotem wątpliwego pochodzenia. Później Charlie i Becky są informowani o postanowieniu Daniela na mocy testamentu Geralda Hardcastle’a. Idą poinformować go o jego pochodzeniu, ale najpierw są zaskoczeni jego ogłoszeniem zaręczyn z Cathy Ross, a następnie telefonem od ich prawnika, który informuje ich o kontrakcie, który Daniel podpisał. W międzyczasie Nigel Trentham zostaje umieszczony jako członek zarządu Trumpers po kontrolowaniu wystarczającej liczby akcji dzięki działaniom swojej matki. Celem jest, aby Nigel Trentham zastąpił Charliego na stanowisku przewodniczącego. Cathy dorastała w Australii w sierocińcu, nie znając swoich rodziców. Jej jedynym artefaktem z przeszłości była miniatura M.C., którą nosiła jako naszyjnik. Podglądała, potem odkryła, że na miniaturze M.C. jest grawerunek z inicjałami G.F.T. Jednak nikt w australijskiej armii nie miał tych inicjałów. Jej jedyną nadzieją było biuro wojny w Anglii. Choć miała dyplom z sztuki, nie została przyjęta do Slade i bez opcji zgodziła się pracować w hotelu jako pokojówka przez rok w zamian za przejazd do Anglii. W wolnym czasie namierza swojego ojca jako Guya Trenthama. Zauważa również, że Charlie Trumper był członkiem tego pułku. Znajduje sklepy i pyta o pracę w galerii sztuki. Przechodzi rozmowę z Becky Trumper i dostaje pracę, najpierw jako dziewczyna przy ladzie, potem pracując w dziale sztuki. W procesie dowiaduje się o waśni między Trenthamami a Trumpersami. Zaproszona na przyjęcie domowe Trumpersów, spotyka Daniela Trumpera i stają się kochankami. W trakcie tego pisze do pani Trentham w sprawie swoich narodzin, a ona odpowiada, a później ujawnia Danielowi, że jej okres spóźnia się o dwa tygodnie. Jednak pani Trentham wysłała list do Daniela w sprawie Cathy, co doprowadziło do jego samobójstwa. Cathy była zszokowana samobójstwem Daniela, a Charlie i Becky biorą ją do siebie. Charlie zaczyna również konfliktować z Nigelem Trenthamem w zarządzie, ponieważ sugestie Nigela są zazwyczaj bezpodstawne. Cathy staje się protegowaną Trumpersów, ponieważ kochali ją jako wybrankę ich syna. Pani Trentham umiera i zostawia swój majątek Nigelowi. Nigel zamierza użyć pieniędzy jako zabezpieczenia, by przeprowadzić wrogie przejęcie Trumpers. Jednak sir Raymond Hardcastle przewidział taką możliwość i dodał klauzulę do swojego testamentu, pozwalającą na dwa lata na znalezienie innego legalnego spadkobiercy przed zatwierdzeniem spadku. Charlie i jego personel ciężko pracują, by go znaleźć bez sukcesu, dopóki, blisko daty zamknięcia, Daphne podsłuchuje to i mówi zarówno Charlie'emu, Becky, jak i ich prawnikom, że szukanie w Anglii jest stratą czasu. Zaczynają szukać w Australii i ostatecznie składają w całość, że Cathy Ross jest legalną córką Guya Trenthama i jego żony (którą zamordował i za którą został powieszony). Jednak pani Trentham podjęła skomplikowane środki, by ją ukryć. W konfrontacji między Nigelem a jego prawnikami a Charliem i jego, kluczowym dowodem była miniatura M.C. noszona przez Cathy. Cathy mówi, że została jej dana przez ojca (jej jedno jasne wspomnienie o nim), a Nigel twierdzi, że może udowodnić, że nie należała do jego brata. Pełne M.C. było grawerowane inicjałami jego matki i twierdzi, że miniatura również byłaby grawerowana. Medal jest badany pod lupą, a prawnicy przyznają, że sprawa jest udowodniona – miniatura M.C. Cathy miała grawerunek. Bez pieniędzy z majątku jako zabezpieczenia akcji Nigel jest zmuszony do sprzedaży i rezygnacji z członkostwa w zarządzie. Cathy staje się nowym przewodniczącym Trumpers. Charlie otrzymuje tytuł dożywotniego prezesa, ale ostatecznie jest banowany ze sklepu, aby pozwolić następnemu pokoleniu przejąć ster. Ponieważ został lordem, uczęszcza do parlamentu i nagle zyskuje nowe uchwycenie życia, wstając wcześnie i rozmawiając o komitetach rolnych. Jednak gdy wpłynęło zamówienie na kubańskie cygara dla pana Fielda z USA, ani Becky, ani Cathy nie wiedzą, jaką markę pali (kubańskie cygara były teraz nielegalne w USA po embargu handlowym na Kubę; Charlie zastąpił marki Trumper kubańskimi). Odkrywają, że opowieści Charliego o parlamencie i komitetach były kłamstwem. Ostatecznie namierzają go u jego źródeł – znajdując go, jak sprzedaje owoce i warzywa z wózka z wielkim sukcesem. Oboje śmieją się z sytuacji, ale uświadamiają sobie, że Charlie jest szczęśliwy, robiąc to, co zawsze kochał najbardziej. Cathy zauważa, że przeszedł długą drogę od swojej młodości przy wózku, ale Becky mówi, że to naprawdę tylko kilka mil – Jak Wrona Lata.


Powrót najstarszego syna w wigilię Bożego Narodzenia sprawia, że Piers zostaje zwolniony z obowiązku terminowania u ojca. W rezultacie chłopak planuje wiosnę spędzić na morzu z armatorem, co daje Tamsyn nadzieję na przyszłą podróż, gdy Piers zostanie kapitanem.[sep]Fabuła kręci się wokół 10-letniej dziewczynki o imieniu Tamsyn, która została sierotą i jest wychowywana przez wujka, armatora z Bideford. Przenosi się do Londynu pod opiekę innego wujka, który pracuje jako płatnerz, a także jest właścicielem domu, od którego tytuł wziął się powieść. Tamsyn to ciemnowłosa dziewczyna, co kontrastuje z całą rudowłosą rodziną, która ją przygarnęła; ukazuje to powracające w twórczości Sutcliff motywy outsiderów, przynależności, rudych włosów oraz kontrastu światła i ciemności. Tęskni za życiem na zachodzie Anglii, ale powoli przystosowuje się do życia w wielkim mieście i bycia częścią większej rodziny. W trakcie powieści jest świadkiem tańców morris dancerów w Dzień Majowy; odwiedza targ na Cheapside, rynek rybny Billingsgate oraz Królewską Stocznię w Deptford. Obserwuje króla Henryka VIII i jego obecną królową Annę Boleyn płynących Tamizą królewską barką w podróży z pałacu w Greenwich do pałacu w Westminsterze. Gospodyni domu opowiada im w Halloween historię o Tam Lin, która parallelizuje motyw dziewczyny walczącej o spełnienie swoich marzeń. Przygląda się wielkim statkom w dokach, konsekwentnie wykazując silne zainteresowanie żeglarstwem, które dzieli z jednym z synów płatnerza, Piersem. Zarówno Piers, jak i Tamsyn marzą o odpłynięciu i eksplorowaniu świata, przeżywając przygody na tle Epoki Odkryć. Piers jest ograniczony obowiązkiem terminowania u ojca, podczas gdy Tamsyn jest ograniczona tym, że jest dziewczyną. Najstarszy syn, uznany za utonęłego, wraca do rodziny w wigilię Bożego Narodzenia, gdy śpiewają kolędy. To uwalnia Pieresa z jego zobowiązań, więc wita się go z możliwością odpłynięcia z armatorem-wujkiem nadchodzącą wiosną. Tamsyn jest przepełniona radością, ponieważ on obiecał zabrać ją ze sobą, gdy będzie starszy i zostanie kapitanem statku.


Ayla ostatecznie odmawia zostania nowicjuszką Zelandonii, ponieważ członkowie społeczności nie akceptują jej jako uzdrowicielki. Tę drogę odradza jej Pierwsza, która po tym, jak Ayla nie pomogła rannemu myśliwemu zobaczyć partnerkę, wyczuwa, że kobieta nie powinna dołączyć do grona mistyków.[sep]Centralnym motywem tej książki jest napięcie wywołane sztuką uzdrawiania Ayli, jej ciążą oraz akceptacją jej przez lud Jondalara, Zelandonii. Ayla została wychowana przez Klan Neandertalczyków, znanych Zelandonii jako „płaskogłowi” i postrzeganych jako nie lepsi od zwierząt. Aby Zelandonia zaakceptowali Aylę, muszą najpierw przezwyciężyć uprzedzenia wobec neandertalczyków. Na szczęście dla Ayli i Jondalara niektórzy z wyższych rangą Zelandonii już mają wątpliwości co do tego błędnego osądu. Dwaj z nich, Echozar i Brukeval, mają częściowo neandertalskie pochodzenie i wstydzą się tego. Echozar przynajmniej zostaje uspokojony historią Ayli oraz własnym małżeństwem z Joplayą, bliską kuzynką (przyrodnią siostrą) Jondalara. Brukeval z kolei całkowicie odrzuca swoje dziedzictwo i odmawia słuchania głosu rozsądku. Pierwsza miłość Jondalara, Zelandoni, dawniej znana jako Zolena, została teraz Pierwszą wśród przywódców duchowych. Popiera włączenie Ayli do ich społeczeństwa, nie tylko ze względu na sztukę uzdrawiania, jaką wnosi do jaskini, choć Ayla musi również przezwyciężyć uczucie niepokoju związanego z pełnym połączeniem ze światem duchów. Po tym, jak Ayla pomaga śmiertelnie rannemu myśliwemu przeżyć wystarczająco długo, by zobaczyć swoją partnerkę, Pierwsza wyczuwa, że Ayla należy wprowadzić w szeregi Zelandonii (mistyków, nazwanych tak od ich kultury, aby identyfikować się z nią), aby została uznaną uzdrowicielką przez wszystkich mieszkańców jaskini. W pewnym momencie Ayla przekonuje tubylcze matki do karmienia zaniedbanego niemowlęcia, pod pretekstem, że nawet „płaskogłowie” zrobiłyby to na ich miejscu. Wstydzi to ich do zgody (jak zauważa szwagierka Jondalara, Proleva) i edukuje Zelandonii w zwyczajach ich byłych sąsiadów. Ayla jest coraz bardziej zbliżana do nieokreślonej jeszcze roli w Dziewiątej Jaskini Zelandonii. Jej wiedza o sztuce uzdrawiania, a także o polowaniu, zmusza ją do przyjęcia roli w przywództwie duchowym grupy. Przez to wszystko Jondalar czeka na letnie spotkanie i ślub, który wreszcie „zawiąże węzeł” dla nich obojga. Jest to jego ostateczny cel od czasu „Doliny Koni”. Ich córka, Jonayla, nazwana tak z powodu przekonania matki, że męska „istota” tworzy dzieci, co prowadzi do tego, że Jondalar i Ayla są częścią dziecka, a nie tylko ich duchy, rodzi się pewien czas po tym wydarzeniu. Niedługo po narodzinach Ayla ostatecznie decyduje się zostać nowicjuszką Zelandonii, jeśli tylko po to, by członkowie Zelandonii zaakceptowali ją jako uzdrowicielkę. Akcja książki rozgrywa się w dzisiejszej dolinie Vézère, niedaleko Les Eyzies, w Dordogne, w południowo-zachodniej Francji. W czasach prehistorycznych region ten był stosunkowo gęsto zaludniony, z wieloma otwartymi siedliskami na szczytach klifów, które można jeszcze zobaczyć, a niektóre z nich zostały przekształcone w atrakcje turystyczne. Narodowe muzeum prehistorii znajduje się w tej dolinie. Ayla odkrywa również słynną na cały świat jaskinię Lascaux, którą jej przybrany lud subsequently maluje.


Sozerdor zamierza wykorzystać przybyłe statki ratunkowe do zniszczenia armii klonów Leeli na orbicie. Doktor i Leela nie uciekają z obiektu w TARDIS, a kompleks przetrwa bombardowanie z orbity.[sep]Doktor jest zirytowany, gdy Leela atakuje nożem bzyczącą konsolę TARDIS, przekonana, że w środku znajduje się wrogi owad. Gdy TARDIS materializuje się w sosnowym lesie, Doktor wyrusza na samotny spacer, zostawiając ją zamkniętą w środku; ale chwilę po opuszczeniu bezpieczeństwa statku staje się celem drapieżnika, czegoś w rodzaju olbrzymiej wszy ptasiej. Zmuszony jest do wspięcia się na drzewo, by uciec, ale drapieżnik zaczyna się wspinać za nim... Tymczasem Leela eksperymentuje z konsolą TARDIS i odkrywa, jak otworzyć drzwi i podążyć za Doktorem. Policyjny oddział z Grupy Śledczej Systemów Zewnętrznych ląduje w pobliżu w pościgu za przestępczym technologiem broni, zbiegiem sprawiedliwości. Ale gdy oddział wkracza do dżungli, przestaje otrzymywać sygnały ze swojego statku, a Rinandor i Pertandor muszą wrócić, aby sprawdzić, co się dzieje. Odkrywają, że statek zniknął w powietrzu – i zanim zdążą zgłosić to, są atakowani przez węża oddziałowego, organizm grupowy atakujący paraliżującymi falami dźwiękowymi. Tymczasem reszta grupy znajduje miejsce rozbicia statku zbiega, ale bez śladu samego statku; następnie są atakowani przez latające gady, które natychmiast zabijają Śledczego Monly'ego. Pozostali uciekają, ale liderka grupy, Kley, wie już, że nie poinformowano ich o wszystkim, co powinni wiedzieć o tej planecie. Powiedziano jej, że grupa została w pełni poinformowana przed jej dołączeniem, a jednak nikomu nie powiedziano, że zbieg jest „tudy”, obywatelem drugiej kategorii z systemu Drugiej Planety. Rinandor i Pertandor potykają się przez niewidzialną granicę między dżunglą a sosnowym lasem i w ten sposób spotykają Leelę. Leela używa swoich umiejętności łowieckich, by zabić węża oddziałowego, ratując im życie, ale Rinandor pozostaje wobec niej podejrzliwy i żąda wyjaśnienia, dlaczego znajduje się na zakazanej planecie. Leela łatwo wymyka im się i wkrótce znajduje Doktora, który wciąż jest uwięziony przez drapieżnika-wszą. Leela również zabija tego drapieżnika i prowadzi Doktora z powrotem do Rinandora i Pertandora, którzy zmuszeni są przyznać, że nie przetrwają na tym świecie bez pomocy Leeli. Przypuszczają, że Doktor jest również tudy – prawdopodobnie agentem pojedynkowym, który sprowadził Leelę na ten świat, aby nielegalnie ją trenować. Próbując odnaleźć resztę swojej grupy, natrafiają zamiast tego na staw blokujący im drogę – i, niemożliwe, plecaki z wyposażeniem, które porzucili podczas ucieczki przed wężem, znajdują się na wyspie pośrodku stawu. Pertandor głupio próbuje przepłynąć, by podjąć plecaki, i jest atakowany przez wodnego drapieżnika. Po raz kolejny Leela walczy i zabija stworzenie, które – jak podejrzewa Doktor – zostało stworzone przez kierującą inteligencję – tak jak cała ta sytuacja. Spotykają się z resztą oddziału OIG, a Doktor dowiaduje się, że polują na technologa broni i że ich wypraca jest fatalnie wyposażona i poinformowana. Leela słyszy pobliski hałas i wymyka się, aby to sprawdzić, i obserwuje z ukrycia, jak trzech humanoidnych wojowników wyłania się z szybu w ziemi w pobliżu. Doktor ich znajduje, ale jest ignorowany, i teoretyzuje, że są tu, by stanowić wyzwanie dla Leeli. Niestety, zespół OIG przybywa i próbuje skonfrontować trzech wojowników, którzy natychmiast reagują, gdy zostaną wyciągnięte broń. W wynikłej walce dwóch wojowników zostaje zastrzelonych, oficer Sozerdor ginie, a Leela zabija trzeciego wojownika w walce wręcz. Szyb zamyka się, a Doktor teoretyzuje, że znajdują się w obiekcie rozwoju broni – i że za brak przygotowań zespołu OIG stoją nie tylko powody budżetowe. Sugeruje czekanie, aby zobaczyć, co się stanie, ale wtedy ziemia otwiera się pod ich stopami... Doktor budzi się w ciemności, drwiony głosem zbiega. Doktor odmawia rozmowy o swoim przybyciu na planetę i zostaje następnie uratowany z więzienia pola siłowego przez zastępcę Kley, Fermindora, który twierdzi, że obudził się sam w tym podziemnym kompleksie. Podążają za pulsami hipnotycznego światła do centrum recyklingu, gdzie szczątki dwóch statków z powierzchni zostały zredukowane do cząsteczek składowych – i gdzie uwaga Fermindora jest natychmiast przyciągnięta przez nieuszkodzoną TARDIS, krążącą wokół strumienia plazmy. Jego współpracownik, śledczy Belay, również przybywa, uwolniwszy się w jakiś sposób, i podobnie jak Fermindor natychmiast pyta Doktora o TARDIS – co potwierdza podejrzenie Doktora, że zostali „zaprogramowani” przez zbiega w celu uzyskania więcej informacji o TARDIS. Przyciśnięci przez zaprogramowane instynkty, oboje rzucają się do strumienia plazmy, zanim Doktor może ich powstrzymać, i są rozerwani na strzępy. Tymczasem zbieg wysyła fałszywy sygnał SOS do świata macierzystego zespołu OIG, gdzie Dyrektor Drew podejmuje bezprecedensową decyzję o wysłaniu trójstatkowego zespołu ratunkowego mimo obciążenia, jakie to spowoduje dla budżetu OIG. Ten akt jest w dużej mierze odrzucany przez media jako zagrywka reklamowa, a ich uwaga jest w pełni zajęta przez nadchodzący pojedynek na śmierć na publicznym kanale sportowym; walka między „pierwszakiem” a „tudy” będzie miała dodatkowy ciężar symbolizowania głębokiej niechęci i uprzedzeń między Pierwszą a Drugą Planetą. Zastępca Drew, Feerlenator, podejrzewa, że dzieje się coś więcej, niż wie – ale nawet on nie zdaje sobie sprawy, że Drew jest zaangażowany w spisek mający na celu obalenie dominacji Pierwszej Planety. Leela zostaje uratowana z więzienia pola siłowego przez klona Doktora, który próbuje wyciągnąć od niej informacje o TARDIS. Prawdziwy Doktor ich znajduje, a klon atakuje go; ale ponieważ jest to niedoskonała kopia, zostaje zabity przez hipnotyczne pulsy światła. Doktor i Leela podążają korytarzem do centrum sterowania obiektu, gdzie Leela odkrywa, że jest w stanie użyć systemu do generowania drapieżników i sztucznych środowisk do walki. Doktor zdaje sobie sprawę, że sprzężenie zwrotne z maszyny wzmacnia i doskonali jej skłonności agresywne. Następnie konfrontuje ich zbieg – Monly, który twierdzi, że wymknął się z grupy, gdy wylądowali, i zastąpił się klonem, który został zabity, aby odwrócić podejrzenia. Monly generuje cztery klony Leeli, które odprowadzają Doktora i prawdziwą Leelę do prawdziwego centrum sterowania. Przez cały ten czas – oni oraz reszta zespołu OIG – byli uwięzieni w klatkach pól siłowych i karmieni iluzjami sensorycznymi. Monly nadal drwi z Doktora, ale Doktor szybko zdaje sobie sprawę, że „Monly” jest w rzeczywistości klonem. Drugi Monly wyłania się z innej klatki, ale Doktora nie da się oszukać dwa razy. Prawdziwy zbieg jest w końcu zmuszony do ujawnienia się – i jest to Sozerdor, który przybył na ten świat, by wyprodukować broń dla spisku w domu. Sozerdor więzi Leelę w polu siłowym i grozi, że ją zmiażdży, chyba że Doktor ujawni sekrety TARDIS, ale Doktorowi udaje się przekonać zdezorientowane klony Monly'ego, że Sozerdor jest szalony. Atakują Monly'ego, który ich zabija – ale odwrócenie uwagi umożliwia Doktorowi uratowanie Leeli. Sozerdor ucieka, podczas gdy Doktor i Leela uwalniają innych z ich klatek; Kley, Fermindor, Rinandor i Pertandor wydają się nie gorsi po swoich przeżyciach, ale Belay wydaje się być na granicy utraty kontroli. Doktor wyjaśnia, że znajdują się w obiekcie testowym opuszczonym przez wymarłe Imperium Lentic; żołnierze byli umieszczani w tych arenach i testowani do zniszczenia, a pomysłem było wyhodowanie idealnego superżołnierza z ostatniego ocalałego. Teraz Sozerdor zamierza wygenerować armię klonów Leeli – ostatecznego wojownika, wydestylowanego do perfekcji w scenariuszu „Ostatni Uciekinier”. Wezwanie pomocy Sozerdora i machinacje Drew spowodowały przybycie trzech statków na orbitę wokół planety – aby zapewnić ich armii klonów transport do domu. Doktor i Leela transportują siebie i zespół OIG na powierzchnię, gdzie klony zespołu OIG zostały wysłane, by zwieść zespół ratunkowy do fałszywego poczucia bezpieczeństwa. Leela próbuje zwiadować naprzód, aby dowiedzieć się, co się dzieje, ale Belay podąża za nią i zostaje zauważony, prowokując wymianę ognia między klonami a zespołem ratunkowym. Belay, próbując się bronić, traci poczucie własnej tożsamości, gdy widzi siebie i swoich przyjaciół strzelających do niego, i przypadkowo zabija zespół ratunkowy, zanim zostanie postrzelony przez klona Rinandora. Pozostałe zespoły OIG udaje się pokonać własne klony i na radę Doktora zabierają ratunkowe promy z powrotem na statki na orbicie i doradzają dowódcy misji ratunkowej zbombardowanie planety z orbity. Leela walczy ze swoimi klonami, gdy pojawiają się jeden po drugim z systemu transmatu, i choć obciążenie dla jej zdrowia psychicznego jest prawie zbyt wielkie, by mogła to znieść, Doktor jest przy niej, by ją przeprowadzić przez to. Wracają do obiektu Lentic, by skonfrontować się z Sozerdorem i udaje im się uwięzić go w polu siłowym; Leela następnie aktywuje wszystkie sterowniki, jakie może znaleźć, czerpiąc energię z obiektu, aż obrony są zbyt słabe, by chronić przed orbitalnym ostrzałem. Wyczerpanie energii również uwalnia Sozerdora z pola siłowego, ale zanim może postrzelić Doktora lub Leelę, obiekt recyklingu wyłącza się – odcinając strumień plazmy wokół TARDIS – i światła gasną. Sozerdor jest zdezorientowany w ciemności, ale Leela nieomylnie lokalizuje TARDIS – i ona oraz Doktor uciekają, podczas gdy misja ratunkowa OIG bombarduje obiekt, burząc go na głowę Sozerdora.


Kelric ostatecznie trafia do dworu Karn, gdy Ixpar Karn oddaje rządy nad planetą w zamian za jego pozyskanie. Ta wymiana wywołuje rzeczywistą przemoc, co pozwala głównemu bohaterowi na ucieczkę z Coby.[sep]Powieść zaczyna się od katastrofy lądowania Kelrica Valdorii na planecie Coba. Coba, starożytna kultura wykazująca podobieństwa do Raylikan, jest jedną z wielu odizolowanych i zapomnianych planet dawnego Imperium Rubinu. Kelric podejmuje kilka nieudanych prób ucieczki i ostatecznie trafia do więzienia. To tam spędza czas (szczególnie w izolacji), ucząc się gry w kości o nazwie Quis. W końcu Kelric zostaje zwolniony i dołącza do jednego z „dworów” – małych matriarchalnych prowincji lub miast-państw składających się na populację Coby. Te dwory posiadają specjalne, wydzielone komuny, które zajmują się wyłącznie grą w Quis, zwane Calanya. Kelric staje się członkiem jednej z takich komun, znanym jako „Calani”. Społeczeństwo Coby od wieków zastąpiło wojnę i agresję rywalizacją w Quis. Quis pełni również funkcję sieci informacyjnej, w której gracze ujawniają informacje o sobie i swoim dworze, jednocześnie dowiadując się o innych. Wreszcie, jako sieć wymiany informacji, Quis pozwala technologii rozwijać się na Cobie w zadziwiającym tempie. Siła Calaniego opiera się na dwóch cechach: umiejętnościach gracza oraz liczbie różnych dworów, dla których pracował. Ze względu na swój wygląd i umiejętności w Quis, Kelric jest pożądany przez królowe (znane jako „Managerki”) różnych dworów. Przynależność Kelrica do dworów przebiega następująco: Dahl, Haka, Bahvla, Miesa, Varz i w końcu Karn. Zmieniając imię na „Sevtar”, Kelric ma dwoje dzieci z dwiema ze swoich żon (jedno z nich rodzi się jako Rhon) podczas pobytu w różnych dworach. Za każdym razem, gdy Kelric jest wymieniany, jego umiejętności i wartość rosną, by w końcu osiągnąć status legendy. Przy ostatniej wymianie do Karn, Ixpar Karn handluje rządami nad planetą (oprócz bycia Managerką Karn, Ixpar sprawowała również funkcję „Ministra” Coby) za Kelrica. Ostatecznie wywołuje to rzeczywistą przemoc, co pozwala Kelricowi uciec. Koniec tej powieści jest miejscem, w którym zaczyna się „Wstępujące Słońce”. Quis odnosi się do gry w kości, której Kelric nauczył się na planecie Coba. Ta strategiczna gra w kości może być rozgrywana przy użyciu fizycznego zestawu kości wykonanych z ręcznie robionych klejnotów, lub może być rozgrywana w umyśle. Wywodzi się z planety zwanej Coba, dawnej kolonii Imperium Rubinu, która stała się odizolowana podczas upadku imperium i pozostaje taka nawet w czasach, w których toczy się akcja powieści. Wszyscy członkowie społeczeństwa Coby uczą się grać w Quis, ale tylko nieliczni w tym biegają. Kości Quis mogą być używane do różnych celów, w tym jako gra, do opowiadania historii, wymiany informacji, a nawet do hazardu. Ale ich najważniejsze zastosowanie to wpływ na politykę, ponieważ kości są używane do rywalizacji politycznej, a także mogą przekazywać politycznie ważne informacje. Istnieją rywalizujące miasta-państwa, które odizolowały najlepszych graczy w Quis, studiujących sztukę gry jako swoje pełnoetatowe zajęcie.