Karl Vorster wydał rozkaz użycia broni jądrowej przeciwko kubańskim wojskom, co spowodowało skażenie promieniotwórcze Transwalu. W odpowiedzi na ten atak Kubańczycy zastosowali broń chemiczną, a śmierć cywilów skłoniła ANC do zerwania sojuszu z komunistami.[sep]W napiętej, hipotetycznej Republice Południowej Afryki lat 90. XX wieku, rządząca Partia Narodowa i jej nowy prezydent przygotowują się do zakończenia dziesięcioleci niesprawiedliwości rasowych i konfliktów, wchodząc w negocjacje z przedstawicielami Afrykańskiego Kongresu Narodowego (ANC) w sprawie szerokich reform demokratycznych. Jednak pod powierzchnią postęp jest powolny, a Związek Radziecki i jego rywale na Zachodzie próbują grać na dwa fronty, podczas gdy rośnie wewnętrzna presja. ANC odmawia pełnego rozbrojenia i zaprzestania planowania operacji terrorystycznych, a z drugiej strony nawet biali umiarkowani nie zgadzają się na całkowity system „jeden człowiek, jeden głos”. Aby skomplikować sytuację, południowoafrykańskie komandosy przeprowadzające tajną rajdę do Zimbabwe odkrywają spisek partyzantów ANC mający na celu zamordowanie rządu reformatorów. Po dowiedzeniu się o spisku fanatyk Ruchu Oporu Afrykanerów i minister bezpieczeństwa wewnętrznego Karl Vorster próbuje manipulować sytuację dla własnego zysku, pozwalając na realizację planu mimo wcześniejszej wiedzy o jego szczegółach. Skrajne elementy reżimu, prowadzone przez najzagorzałych zwolenników apartheidu, zamierzają pozwolić terrorystom z ANC na zamordowanie ich przeciwników politycznych, otwierając sobie drogę do przejęcia władzy. Gdy większość umiarkowanych członków gabinetu ginie, Vorster zostaje prezydentem i ogłasza stan wojenny. Siły bezpieczeństwa rozpoczynają brutalne pacyfikacje organizacji antyapartheidowych, a osoby podejrzane o powiązania z ANC są egzekutowane lub wysyłane do odosobnionych obozów internowania. Stłumienie, tortury i zabójstwa sponsorowane przez państwo stają się powszechne, a Południowoafrykańskie Siły Obronne otrzymują rozkaz inwazji na nowo niepodległy Afrykański Południowy Zachód (Namibia), aby przywrócić tam apartheid. Kubański personel wojskowy przesuwa się jednak na południe z sąsiedniej Angoli, wspierając swoich namibijskich sojuszników i zatrzymując inwazję Vorstera przed Windhoek. Gdy południowoafrykańska ofensywa utyka, warunki w kraju zaczynają się pogarszać. Uzbrojona policja bezmyślnie morduje setki białych studentów protestujących przeciwko poborowi na Uniwersytecie Witwatersrand, podczas gdy mniejszość Afrykanerów, odrażona nadużyciami władzy Vorstera, rozpoczyna ruchy secesyjne w Transwalu i Wolnym Państwie Oranii. Reżim staje również w obliczu pełnowymiarowych buntów plemiennych po tym, jak wódz Zulusów zostaje pozbawiony obywatelstwa za potępienie apartheidu. Próby stłumienia niezgody siłą prowadzą jedynie do większych niepokojów, takich jak gwałtowne powstanie ludności indyjskiej w Durbanie. Miejscąc nadzieję na bezpośrednie wykorzystanie wewnętrznego chaosu w RPA, kubańskie przywództwo, przy pomocy bezpośredniej pomocy wojskowej od przyjaznych państw afrykańskich, takich jak Libia i Mozambik, rozpoczyna inwazję na kraj z logistycznym wsparciem Moskwy. Podczas gdy kubańskie dywizje pancerne szybko zbliżają się do Pretorii, odrzucając słaby opór stawiany przez rezerwistów i lokalne milicje afrykanerskie, Karl Vorster wydaje rozkaz użycia broni jądrowej w desperackiej próbie uratowania miasta. Jego siły powietrzne subsequently używają jednego z takich pocisków do ostrzału kolumny pancernej, eliminując trzech tysięcy kubańskich i libijskich żołnierzy. Następująca burza promieniotwórcza skaża znaczną część Transwalu, dotykając zarówno żołnierzy, jak i cywilów. Kuba odpowiada, używając broni chemicznej przeciwko pozycjom SADF, choć setki niewinnych ofiar również zabitych w tych bezmyślnych bombardowaniach skłania ANC do opuszczenia swoich komunistycznych sojuszników. Hawana autoryzuje następnie użycie żywych cywilów jako żywych tarcz, mając na celu zmniejszenie zagrożenia ze strony południowoafrykańskiego arsenału jądrowego. Tymczasem frakcje antyworsterowskie zajmują Kapsztad, zadając śmiertelny cios gospodarce kraju. Gdy gwałtownie rosnąca cena metali szlachetnych zaczyna hamować gospodarkę światową, USA i Wielka Brytania autoryzują bezpośrednią interwencję wojskową w RPA. Pomimo poniesienia ciężkich strat, wspólna amerykańsko-brytyjska siła zadaniowa, wspierana przez przytłaczające wsparcie lotnicze i morskie, robi postępy i przejmuje zapasy broni jądrowej rządu apartheidu. Po usunięciu tego zagrożenia, wyścig do Pretorii kończy się zwycięsko, gdy rangerzy wspierani przez rebeliantów捕获ują niepoczytalnego dyktatora i jego zwolenników. Amerykańskie naloty demoralizują zdziesiątkowaną armię kubańską i zmuszają ją do wycofania się; w zażenowaniu upokorzone radzieckie przywództwo przysięga, że nigdy więcej nie zmarnuje rubla na tym kontynencie. W ciągu następnych miesięcy upadek nielegalnego rządu Vorstera zostaje dokończony, choć jednostki ANC i afrykanerscy secesjoniści pozostają na wolności, wrogo nastawieni do nowych panów swojego kraju. Apartheid zostaje formalnie zniesiony, a konglomerat różnych partii politycznych zasiada do stołu w celu ustanowienia nowej, wielorasowej Republiki Południowej Afryki.


Susan odkrywa, że Lobsang Ludd i Jeremy Clockson są w rzeczywistości tą samą osobą, którą urodziła Niania Ogg. Po złączeniu się w jedną istotę, Lobsang niszczy szklany zegar, co uwalnia Czas i przywraca normalny upływ czasu.[sep]Rewidentom nie podoba się to, że rasa ludzka (choć wydaje się, że obejmuje to wszystkie rasy na Dysku, a nie tylko ludzi) żyje w sposób – zdaniem Rewidentów – nieprzewidywalny (a więc niezrozumiały). Aby rozwiązać ten problem raz na zawsze, postanawiają przekonać młodego zegarmistrza, Jeremy'ego Clocksona, w Ankh-Morpork do zbudowania idealnego szklanego zegara. Nie zdradzają jednak, że uwięzi to Czas (personifikację antropomorficzną) i w ten sposób zamrozi czas (wielkość fizyczną) na Dysku. Poprzez zamrożenie czasu Rewidentzy zamierzają wyeliminować nieprzewidywalność, jaką ludzie powodują swoimi codziennymi działaniami (i wreszcie mieć wystarczająco dużo czasu na uzupełnienie wszystkich dokumentów). Śmierć odkrywa ich plany, ale nie może działać bezpośrednio z powodu wcześniejszych ustaleń z Rewidentami. Zamiast tego Śmierć wysyła swoją wnuczkę Susan, by ich powstrzymała, a pomagają jej (jak się wydaje) Śmierć Szczurów i Quoth Kruk. Tymczasem w odległej dolinie młody adept Mnichów Historii, Lobsang Ludd, terminuje u Lu-Tze, znanego w klasztorze Oi Dong jako „Miotacz”. Po niezwykle imponującej naprawie czasu (wielkości fizycznej) dokonanej przez Lobsanga, on i Lu-Tze są stawiani przed opatem, gdzie dowiadują się o budowie szklanego zegara. Lu-Tze wie o skutkach ubocznych takiego zegara, ponieważ został wysłany, aby powstrzymać budowę poprzedniego zegara w Überwaldzie. Jednak ze względu na trudności inherentne w Überwaldzie (w tym trudność w ustaleniu, który konkretny piorun uderzyjący w który zamek może uruchomić szklany zegar) nie udało mu się powstrzymać oryginału – ale Czas zamroził się tylko na chwilę, zanim metalowa sprężyna pękła i spowodowała rozbicie zegara. Po ustaleniu, że nowy szklany zegar zostanie prawdopodobnie zbudowany w Ankh-Morpork, Lu-Tze i Lobsang wyruszają do miasta, aby spróbować powstrzymać Jeremy'ego przed jego zbudowaniem. Rewidentzy ostatecznie używają jednego ze swoich jako agenta podczas kontaktowania się z Jeremym. Myria LeJean przyjmuje ludzką postać i staje się dość zaniepokojona „swoimi” doświadczeniami, gdy „staje się” bardziej ludzka i indywidualna, w przeciwieństwie do kolektywnych Rewidentów. Gdy zaczyna rozumieć więcej o ludziach, sprzeciwia się uruchomieniu zegara i znajduje sposoby na opóźnienie jego stworzenia. Denerwuje to innych Rewidentów, którzy tworzą własne ludzkie ciała i – nazywając się kolorami (w możliwej aluzji do tajnych tożsamości w „Wściekłych psach”) – powstrzymują Myrię przed rozbiciem zegara młotkiem i organizują lokalną burzę; piorun uderza w warsztat Jeremy'ego Clocksona i zegar jest uruchamiany. Lobsang Ludd właśnie wybija się przez okno warsztatu w momencie uruchomienia zegara, po tym jak został opóźniony, gdy wrócił, by pomóc Lu-Tze, ale jest za późno, by go powstrzymać... Jednak Lobsang jest w stanie kontynuować ruch. Spotyka Susan Sto Helit (której własne próby powstrzymania uruchomienia zegara były mniej udane) i dowiaduje się po tym, jak jego „przechowywacz czasu” przestaje się kręcić, że jako istota nieograniczona czasem nie został dotknięty uruchomieniem szklanego zegara. Spotykając się z Myrią LeJean, współpracują w celu naprawienia problemu i walki z Rewidentami. Ponieważ Myria nie jest już częścią kolektywnego umysłu ula Rewidentów, Susan sugeruje, by zmieniła imię na Unity (Jedność) – co jej się podoba. Susan i nowo nazwana Unity odkrywają, że Lobsang Ludd i Jeremy Clockson wydają się dzielić zadziwiającą więź mentalną. Kiedy Lobsang mówi, Jeremy (który został ogłuszony piorunem, który uruchomił zegar, i którego ciało zostało przeniesione z dala od Rewidentów przez Myrię/Unity) próbuje uformować te same słowa, mimo stanu śpiączki. Susan jest w stanie rzucić nieco światła na tę sprawę, ujawniając, że spotkała położną, która przyprowadziła Lobsanga i Jeremy'ego na świat – nikogo innego jak „najlepszą położną na świecie” – Nianię Ogg. Niania powiedziała jej, że urodziła dwóch chłopców w ułamku sekundy i Susan zdaje sobie sprawę, że zarówno Lobsang, jak i Jeremy są tą samą osobą. Lobsang i Jeremy zlewają się w jedno, choć na początku są tylko niebieską mgłą. Susan nadal nazywa mgłę Lobsangiem, ponieważ powiedziano jej, że „Lobsang miał lepsze wspomnienia”. Używając czekolady, Susan, Unity i ożywiony Lu-Tze zabijają wielu Rewidentów (sensacja smakowa czekolady dosłownie ich rozwiewa), a Lobsang jest w stanie zniszczyć zegar, uwalniając Czas i odmrażając czas. Następnie spotyka się ze swoją matką, Czasem, i ojcem, Wenem Zawsze Zdziwionym (pierwszym opatem klasztoru Oi Dong), zanim przejmuje efektywnie pracę Czasu. Próbuje dowiedzieć się, czym jest piąte zaskoczenie Lu-Tze (ciągły motyw w powieści, gdyż miotacz odmawia mu powiedzenia), po czym zostaje pokonany w żelaznej dojo przez Lu-Tze, ale i tak zdaje egzamin i zostaje miotaczem. Pyta Lu-Tze o radę w sprawie Susan i wraca do Ankh-Morpork, gdzie oboje mają nieokreślony „idealny moment”. Przez całą historię Śmierć próbuje zebrać pozostałych Jeźdźców Apokalipsy, Wojnę, Głód i Zarazę, z których żaden nie chce dołączyć (porównaj z „Tajemnicą akademii”, kiedy Jeźdźcy „Apokralipsy” wyruszają, ale po zatrzymaniu się w pubie trzech z nich ma swoje konie skradzione). Piąty Jeździec – Ronnie Soak (pierwotnie nazywany Kaos – Soak napisane wspak – jak w Chaosie), który odszedł, zanim stali się sławni – zgadza się dołączyć do Śmierci w walce z Rewidentami, a pozostali trzej również przybywają, gdy bitwa ma się rozpocząć. Kaos jest przydatny dzięki swojemu mieczowi chaosu, który łamie zasady i choć płonie, służy do utrzymywania jego mleka w chłodzie. Podczas bitwy pojawia się Anioł z Żelazną Księgą. Nie wyjaśniono, kto wygrał walkę, ale ponieważ Śmierć (przynajmniej) pojawia się w książkach osadzonych chronologicznie później, można tylko założyć, że Jeźdźcy zwyciężyli.


W ostatnim rozdziale Bess ujawnia, że Maria Stuart nie została stracona, lecz zdołała przejąć tron Anglii. Jej mąż George, który nie obserwował egzekucji, wzbogacił się w wyniku kosztów poniesionych na utrzymanie królowej przez lata jej uwięzienia.[sep]Inna królowa zaczyna się od przybycia Marii Stuart, kuzynki królowej Elżbiety, do Anglii po ucieczce z jej kraju, w przekonaniu, że Elżbieta przywróci ją na tron Szkocji. Straciła miłość i poparcie swoich poddanych, poślubiając mężczyznę, o którym sądzono, że zabił jej poprzedniego męża. Elżbieta jednak oddaje ją pod opiekę George’a Talbota i jego żony Bess Hardwick w wyniku powtarzających się prób Marii do roszczeń sobie praw do angielskiego tronu. Maria jest oburzona uwięzieniem, wielokrotnie podkreślając swoje królewskie prawa, i jest zdenerwowana, gdy otrzymuje do noszenia niektóre suknie panującej królowej, mówiąc, że są to „odzież po kimś”. Nie boi się kary za żadne lekkomyślne lub obraźliwe zachowanie wobec kuzynki, wierząc, że nigdy nie straci się głowy współwładcy. Większość powieści koncentruje się wokół pierwszych lat uwięzienia Marii Stuart, podczas których podejmuje kilka nieudanych prób ucieczki i niemal natychmiast zaczyna uwodzić hrabiego. George powoli zaczyna czuć, że jego lojalność wobec Elżbiety słabnie, zastąpiona silnym przywiązaniem do uwięzionej królowej. Prowadzi to do problemów małżeńskich z Bess, która ostatecznie się od niego oddala. Ostatni rozdział rozgrywa się piętnaście lat po poprzednim. Jest narrowany przez Bess, która ujawnia, że Maria została niedawno stracona za udział w spisku mającym na celu przejęcie tronu Anglii. George ze łzami w oczach oglądał egzekucję i zbankrutował z powodu lat wydatków na jej utrzymanie. Bess kończy książkę stwierdzając, że jej się powodzi, jest bogata i dostatnia, a jej wnuczka Arbella jest dziedziczką tronu Anglii. (Jednakże to roszczenie nie zostało uznane, a Jakub I został koronowany po śmierci Elżbiety w 1603 roku.)


Po śmierci żony Krishna otrzymuje list od nieznajomego, co sprawia, że staje się spokojniejszy i rozpoczyna duchową podróż w poszukiwaniu oświecenia. W trakcie tego procesu poznaje Dyrektora przedszkola, który staje się jego mentorem, a ostatecznie uczy się samodzielnie komunikować ze zmarłą Susilą.[sep]Jako nauczyciel języka angielskiego w Albert Mission College, Krishna prowadził nudne i monotonne życie, porównywalne do życia krowy, ale to się zmieniło, gdy jego żona, Susila, i ich córka, Leela, zamieszkały z nim. Mając na uwadze ich dobro, Krishna uczy się być właściwym mężem i przyjmuje odpowiedzialność za opiekę nad rodziną. Czuje, że jego życie uległo poprawie, ponieważ rozumie, że jest w nim więcej sensu niż tylko praca w college’u. Jednak w dniu, gdy poszukiwali nowego domu, Susila zaraziła się tyfusem po wizycie w brudnej toalecie, co zmusiło ją do pozostania w łóżku przez kilka tygodni. Przez cały czas jej choroby Krishna stara się zachować optymistyczne podejście, podtrzymując nadzieję na rychłe wyleczenie. Niestety Susila ostatecznie poddaje się chorobie i umiera. Krishna, zniszczony tą stratą, ma myśli samobójcze, ale rezygnuje z nich dla córki Leeli. Po jej śmierci prowadzi życie zagubionego i nieszczęśliwego człowieka, ale po otrzymaniu listu od nieznajomego, który twierdzi, że Susila się z nim kontaktowała i chce porozmawiać z Krishną, staje się bardziej spokojny i radosny. Rozpoczyna się tym samym podróż Krishny w poszukiwaniu oświecenia, przy czym nieznajomy pełni rolę pośrednika między Krishną a Susilą w świecie duchowym. Leela tymczasem chodzi do przedszkola, gdzie Krishna poznaje Dyrektora – głębokiego człowieka, który troszczy się o uczniów i uczy ich wartości moralnych własnymi metodami. Dyrektor stawia uczniów na pierwszym miejscu, ale nie dba o własną rodzinę i dzieci, ostatecznie opuszczając ich w dniu przewidzianym przez astrologa jako dzień jego śmierci, co jednak nie spełniło się. Krishna uczy się od Dyrektora w trakcie drogi do oświecenia; ostatecznie uczy się sam komunikować z Susilą, co kończy całą historię cytatem, że czuł „chwilę rzadkiej, niezmienniej radości”.


Cesarz Tytus skazuje ben Jonaha na więzienie i nie nagradza go pierścieniem z pieczęcią za uratowanie życia. Władca nie przeprasza za znamię, które mężczyzna otrzymał jako niewolnik w Złotym Domu.[sep]Historia zaczyna się w jedenastych urodzinach Jonathana, syna Mordechaja. Jest on przygnębiony, mówiąc, że w dniu jego urodzin zawsze dzieje się coś złego. Otwiera prezenty i nie jest zadowolony z żadnego, oprócz słoika z olejkiem cytrynowym. Rozbija słoik z olejkiem cytrynowym, a zapach przypomina mu o matce, która zginęła podczas oblężenia Jerozolimy. Pojawiają się urzędnicy, aby ostrzec ojca Jonathana, że zabójca, ben Jonah, pyta o niego. Jonathan zastanawia się, dlaczego jego matka nie uciekła z nimi, co prowadzi do tego, że słyszy rozmowę ojca z nieznajomym. Nieznajomy wspomina, że jego matka nie uciekła z nimi „z powodu Jonathana”. Nieznajomy okazuje się być ben Jonahem. Jonathan uderza go głową i mówi ojcu, by go ogłuszył, zanim wstanie. Ojciec Jonathana, ben Ezra, mówi mu, że ben Jonah jest bratem matki Jonathana, Zuzanny. Jonathan myśli o wcześniejszej rozmowie i sądzi, że ben Ezra musi go nienawidzić za to, że Zuzanna nie odeszła. Tej nocy śni, że matka siedzi przy swoim krosie w jaskini Cyklopa i mówi mu, że nadal żyje. Następnego dnia on i ben Jonah znikają, zostawiając wiadomość: Pojechaliśmy do Rzymu. Urzędnik wraca i aresztuje ben Ezrę za ukrywanie ben Jonaha. Jego przyjaciele, Flavia i Nubia, wyruszają w pościg za Jonathanem. Ten rozdział dotyczy głównie podróży, jaką Flavia i Nubia (jej prawdziwe imię to Shepenwepet) odbyły do Rzymu ze swoim ochroniarzem, Caudexem, i woźnicą, Felesem. Tymczasem ben Jonah postanawia zabrać Jonathana ze sobą do Rzymu, gdzie wyznaje siostrzeńcowi, że jest posłańcem cesarza Tytusa Flawiusza Wespazjana. Matka Flavii, Myrtilla, ma siostrę, która jest żoną wielkiego senatora Aulusa Cecyliusza Korniksa, więc udają się do jego domu, by odkryć, że jest pusty, z wyjątkiem jego sekretarza Syzyfa. W wynajmowanym pokoju ben Jonah pokazuje Jonathanowi, że jest bardzo utalentowanym muzykiem, grając mu na lirze basowej. Tymczasem Flavia wyjaśnia Syzyfowi, dlaczego tu przybyli. Inni przyjaciele ben Ezry udają się do urzędnika, Bato, zapytać, dlaczego ben Ezra został aresztowany. Bato mówi im, że ben Jonah był zaangażowany w spisek mający na celu zabójstwo cesarza. Jeśli ben Ezra mu pomagał, była to zdrada stanu. Odwiedzają ben Ezrę w więzieniu. Ben Ezra mówi im, że ben Jonah naprawdę był zabójcą, ale zmienił swoje sposoby kilka lat temu. W Rzymie Flavia jest zaskoczona, gdy Syzyf mówi jej, że im pomoże. Przyjaciele Jonathana, Miriam, Aristo i Lykos (Lupus), znajdują wiadomość od Jonathana: Zuzanna żyje i przebywa w Złotym Domu. Tymczasem ben Jonah mówi Jonathanowi, że był pierwszym z trzech najętych do zabicia cesarza. Ben Jonah pyta Jonathana, czy chce iść z nim do pałacu przebrany za muzyka i pomóc mu zabić cesarza. Jonathan wyraża zgodę, ponieważ dałoby mu to szansę zobaczenia matki. Aristo i Lupus jadą do Rzymu, aby przekazać Flavii i Nubii wieści i im pomóc. W pałacu ben Jonah jest wpuszczony na występ ze względu na swój wyjątkowy talent muzyczny. Podczas gry zostaje rozpoznany. W Rzymie Flavia spotyka się z Aristo i Lupusem. W pałacu ben Jonah i Jonathan zostają aresztowani. Jonathan zostaje oznaczony pieczęcią niewolnika i odesłany do pracy w Złotym Domu. Jonathan spotyka ośmioletnią Ripzah, która zna wszystkie przejścia, czyli „kryptoportyki”, Złotego Domu. Syzyf idzie na wyścigi i widzi Celera, projektanta Złotego Domu. Ripzah mówi Jonathanowi, że jest tu kobieta o imieniu Zuzanna. Zuzanna okazuje się matką Jonathana. Odkrywając, że odwiedza ją cesarz, Jonathan myśli na początku, że jest jego kochanką. Ripzah mówi Jonathanowi, że to kobieta o imieniu Berenice wynajęła ben Jonaha i innych zabójców, ale celem była Zuzanna, a nie cesarz Tytus Flawiusz Wespazjan. Jonathan opowiada Ripzah o swojej matce w Złotym Domu. W tym samym czasie Flavia oszukuje strażnika Złotego Domu, zmuszając go do wyznania, że drugi zabójca (po ben Jonahu) został aresztowany i ukrzyżowany. Grupa składająca się z Syzyfa i Aristo zostaje wynajęta do grania muzyki dla Tytusa w Ośmiokątnym Pokoju Złotego Domu, ponieważ są „utalentowanymi muzykami”. Jonathan chowa się za krzewem i widzi, jak Zuzannę ponownie odwiedza cesarz. Zuzanna znajduje Jonathana i zdaje sobie sprawę, że jest tu niewolnikiem. Mówi mu, że z ben Jonahem wszystko w porządku i że cesarz żałuje, że oblegał Jerozolimę. Tymczasem „Muzycy” zaczynają występ. Lupus dostrzega zabójcę Porcjusza i goni go. Zuzanna mówi Jonathanowi, że została, ponieważ jej kochanek był w mieście. Nazywał się Jonathan. Jonathan zdaje sobie sprawę, że to ten Jonathan, o którym mówił ben Jonah. Porcjus ucieka i wspina się na dach, a Flavia rzuca w nim tamburynem. Przebija szklany dach, spada i ginie. Tymczasem Zuzanna mówi, że nie mogła wrócić, ponieważ Tytus jej potrzebuje. Tytus daje wszystkim niewolnikom i kobietom Złotego Domu wybór. Mogą zostać lub odejść. Zuzanna, Ripzah i jej matka Rachela zostają, reszta odchodzi. Zuzanna wyjaśnia, dlaczego zostaje: Mogłaby przekonać Tytusa do przemyślenia złych pomysłów, ponieważ nie jest tak zły, by nie mógł się pokajać. Ben Jonah zostaje zarządcą Złotego Domu. Tytus przeprasza za znamię i uwalnia go jako nagrodę za uratowanie mu życia przed zabójcami. Daje mu również pierścień z wytłoczonym pieczęcią Tytusa. Dziękuje również Syzyfowi. Wszystkie postacie (z wyjątkiem Tytusa) są zaproszone na ucztę. Na uczcie pojawia się Klio. Wszyscy są zaskoczeni, że Klio przeżyła wulkan. Pojawia się również Felix, a Jonathan zaprasza ich również na kolację. Wszystko kończy się dobrze. Koniec.


Adam niechętnie zgadza się zostać podwójnym agentem, aby przekazywać Cutterom fałszywe dokumenty badawcze, podczas gdy prawdziwe trafiają do zaufanych osób w Lizbonie. W finale historii ratuje Kali przed atakiem rekina, co pozwala dr. O’Keefe’owi wykorzystać swoją eksperymentalną wiedzę o regeneracji kończyn, aby jej pomóc.[sep]Fabuła koncentruje się na młodym studenci biologii morskiej, Adamie Eddingtonu, który wyjeżdża na odległą portugalską wyspę Gaea, aby podjąć letnią pracę u znanego naukowca, Calvina O’Keefe’a. Jeszcze przed wylotem z lotniska JFK Adam zostaje zaczepiony przez Carolyn („Kali”) Cutter, piękną, podróżną córkę bogatego amerykańskiego przemysłowca mieszkającego w Europie. Dziewczyna ostrzega Adama przed innym pasażerem, Kanonikiem Tallisem. Tallis ma towarzyszyć najstarszej córce Calvina O’Keefe’a, dwunastoletniej Polly O’Keefe, w podróży do Genewy, ale zła pogoda i tajemnicze niebezpieczeństwa pokrzyżują te plany. W rezultacie Adam opiekuje się Polly podczas krótkiego lotu z Madrytu do Lizbony. Gdy Polly podczas lotu udaje się do toalety, wydaje się znikać z samolotu, a załoga zaprzecza, jakoby dziewczyna była na pokładzie. Ojciec Kali, Typhon Cutter, później umożliwia Adamowi uwolnienie Polly z rąk porywaczy, pogłębiając zamęt Adama co do tego, komu może ufać. W miarę rozwoju wypadków staje się jasne, że co najmniej dwa różne ugrupowania wykazują równie silne, lecz odmiennie zmotywowane zainteresowanie badaniami dr. O’Keefe’a nad regeneracją narządów. Adam staje przed wieloma dylematami etycznymi, zmuszony do wyboru między tymi ugrupowaniami. Ostatecznie Adam uświadamia sobie, że rodzina O’Keefe’ów to ci, którzy dbają o „upadek wróbla”, jak ujmuje to ich przyjaciel Joshua Archer – biblijne nawiązanie do troski o innych, nawet o pozornie słabych i nieważnych. Adam nie chce mieć już nic wspólnego z Kali i jej bezwzględnym ojcem, ale O’Keefe’owie proszą go, aby i tak umówił się z Kali, dzięki czemu Adam będzie mógł działać jako podwójny agent, przekazując Cutterom fałszywe dokumenty badawcze i przemycając prawdziwe do zaufanych ludzi w Lizbonie. Adam niechętnie się zgadza. Plan ten komplikuje się jednak, gdy Kali niespodziewanie oświadcza, że dowiedziała się o zdradzieckich planach swojego ojca i chce, by Adam ją chronił oraz zachował jej tajemnice. Próba Adama, by sprostać tej prośbie, sprawia, że przekazanie prawdziwych dokumentów staje się niemal niemożliwe, utrudnione przez obecność Kali i szpiegów obu stron. W końcu Joshua przybywa Adamowi z pomocą, ale zostaje postrzelony na śmierć; Adam dowiaduje się też, że Kali od początku działała na rzecz swojego ojca. Cutterowie nie zostają aresztowani. Później Adam wraca do hotelu Cutterów, by odebrać od Kali paszport. Zabawowo zmusza go, by gonił ją w stronę oceanu, gdzie zostaje zaatakowana przez rekina. Adam używa specjalnego noża, który podarowała mu Polly, by odpędzić rekina i doprowadzić Kali na brzeg. O’Keefe wykorzystuje swoją eksperymentalną wiedzę o regeneracji kończyn, by pomóc Kali.


Noÿs Lambent wyjaśnia, że Wieczność musi zostać zniszczona, ponieważ jej istnienie pozbawia ludzkość kreatywności i uniemożliwia opuszczenie Ziemi. W celu zmiany przyszłości zamierza wysłać list do Włoch, który przyspieszy rozwój fizyki jądrowej i doprowadzi do powstania Galaktycznego Imperium.[sep]Wieczność z tytułu to organizacja i miejsce istniejące poza czasem. Zatrudniają ją ludzie płci męskiej, zwani Wieczni, rekrutowani z różnych epok ludzkiej historii, począwszy od dwudziestego siódmego wieku. Wieczni są zdolni do podróżowania „wprzód” i „wstecz” w ramach Wieczności oraz wchodzenia do konwencjonalnego świata czasowego w niemal każdym wybranym przez siebie punkcie, z wyjątkiem fragmentu dalekiej przyszłości, do którego nie mogą wejść. Wspólnie tworzą korpus platońskich opiekunów, którzy przeprowadzają starannie obliczone i zaplanowane strategicznie minimalne działania, zwane Zmianami Rzeczywistości, w świecie czasowym, aby zminimalizować ludzkie cierpienie w całej (przyszłej) historii ludzkości. W miarę jak fabuła się rozwija, staje się jednak coraz bardziej oczywiste, że sama Wieczność cierpi na poważne zaburzenia adaptacji. Wieczni odczuwają niewypowiedzianą zbiorową winę, która sprawia, że obarczają „Techników”, ekspertów którzy faktycznie wykonują Zmiany Rzeczywistości, odpowiedzialnością (szukając kozła ofiarnego). Wieczni są również zaniepokojeni tym, że poza pewnym punktem w przyszłości są blokowani nieznanymi środkami przed wejściem do Czasu. Są to „Ukryte Wieki”. Poza Ukrytymi Wiekami mogą się pojawić, ale znajdują Ziemię pozbawioną życia ludzkiego. Kluczowym elementem fabuły, który pojawia się szybko w toku opowieści, jest stosunkowo statyczny charakter społeczeństw ludzkich w różnych przyszłych stuleciach oraz powtarzające się niepowodzenia podróży kosmicznych we wszystkich dostępnych stuleciach. Później dowiadujemy się, że Laban Twissell (przełożony Harlana i czołowa postać w radzie zarządzającej) pochodzi z „stulecia z lat 30 000+”, a jednak w tym czasie nie ma zbyt wielu różnic. Głównym bohaterem jest Technik o imieniu Andrew Harlan, który znajduje się uwikłany w paradoks ontologiczny zainscenizowany przez jego przełożonych. Ma on zapewnić powstanie Wieczności, wysyłając młodego Wiecznego w czasie z wiedzą matematyczną, która to umożliwi. Aby ułatwić to, przełożeni Harlana w Wieczności pozwalają mu na kontynuowanie studiów nad „prahistorią”, czyli historią sprzed powstania Wieczności, która – ponieważ Wieczność wówczas jeszcze nie powstała – nie może być odwiedzana ani zmieniana. To intelektualne zajęcie jest generalnie niechętnie widziane przez Wiecznych, a zwłaszcza przez przełożonych Harlana, ale staje się jasne, że jego ekspercka wiedza w tej dziedzinie będzie kluczowa dla powstania Wieczności. Sam Harlan ma kłopoty z przywódcami Wieczności. Został zwabiony przez jednego z nich do związku z kobietą niebędącą Wieczną, Noÿs Lambent. Miało to służyć jedynie wykazaniu wpływu Wieczności na jednostki z rzeczywistego czasu, które o niej się dowiedzą, ale przyniosło to niezamierzony skutek w postaci uczucia Harlana do kobiety, tak silnego, że przemycił ją do Wieczności, odkrywając, że przestanie ona istnieć w rzeczywistym czasie, gdy Wieczni dokonają następnej Zmiany Rzeczywistości. Cały plan Harlana rozpada się, gdy ujawnia się, że przywódcy są w pełni świadomi jego działań. Zazwyczaj Wieczni przemieszczają się z wieku do wieku w ramach Wieczności w rodzaju czasowej windy zwanej kotletem. Zbudowano jednak specjalną wersję kotleta dla Harlana, aby wysłać młodego Wiecznego, Brinsleya Sheridana Coopera, z powrotem do dwudziestego czwartego wieku, który leży „poza terminalem wstecznym” dostępnym poprzez Wieczność i jej system kotletów. Cooper jest starannie poinstruowany, że ma nauczyć zasady i technologię podróży w czasie historycznego wynalazcy, Vikkora Mallansohna, ale nieświadomy dla Coopera i Harlana, on sam stanie się Mallansohnem. Jednak Harlan, wypełniony złością po (błędnym) wniosku, że Twissell go wpuścił w pułapkę i pozbawi Noÿs, miesza ustawienia czasu w momencie, gdy specjalny kotleć odlatuje. Cooper zostaje uwięziony w złym czasie, więc Wieczność nie może zostać stworzona. Jeśli nic nie zostanie done, aby zmienić przeszłość, rzeczywistość Harlana i Wieczność zostaną wymazane z istnienia. Twissell ujawnia, że on też kiedyś nieodpowiednio kochał kobietę w Czasie i udaje mu się przekonać Harlana, że go rozumie. Uspokajając się, Harlan próbuje wymyślić sposób, w jaki Cooper, również biegły w koncepcji Zmiany Rzeczywistości, mógłby mu wysłać wiadomość, aby wrócić i go uratować. Harlan wierzy, że przypadkowy cel, który wybrał na kotlecie, to XX wiek, i przypomina sobie, że Cooper był zainteresowany jego kolekcją artefaktów z tego czasu, w szczególności magazynami. Być może uwięziony Cooper znalazł sposób na pozostawienie swojej wiadomości SOS w jednym z nich. To tutaj w powieści pojawia się błędna „grzyba atomowa” Asimova. Harlan natrafia na reklamę wskazówek giełdowych – All the Talk Of the Market, ukrywającą akrostych A-T-O-M, towarzyszącą rysunkowi grzyby atomowej. Rok na nagłówku zachowanej publikacji to 1932. Ponieważ poprzedza to pierwszą eksplozję atomową, musi to być zakodowana wiadomość od kogoś z przyszłości – zmiana rzeczywistości spowodowana przez Coopera. Zanim ujawni to odkrycie innym Wiecznym, Harlan żąda ceny: jego ukochana ma zostać mu zwrócona, a obaj wrócą, by uratować Coopera. Gdy para przybywa do 1932 roku, Harlan ujawnia swoje ostatnie zaskoczenie. Wyprowadził wniosek, że kobieta, Noÿs Lambent, jest sama agentem Zmiany Rzeczywistości. Pochodzi z tych stuleci, do których Wieczni nie mogą wejść. Nie zaprzecza temu. Zamiast tego mówi Harlanowi, że jej ludzie, którzy wolą obserwować przeszły czas, niż podróżować w nim lub go zmieniać, odkryli, że Wieczność, wybierając bezpieczeństwo dla ludzkości, tłumi kreatywność. W końcu ma to skutek w postaci odmowy ludzkości dostępu do gwiazd, ponieważ obce gatunki rozwijają się technologicznie i ograniczają ludzkość do Ziemi. Ostatecznie ludzkość wyginie, miliony lat w przyszłości, zostawiając pustą Ziemię. Jednakże, jeśli Wieczność mogłaby zostać powstrzymana przed powstaniem, ludzie opuściliby Ziemię i skolonizowaliby gwiazdy. W ten sposób odcięli się od Wieczności i zaczęli spiskować w celu jej zniszczenia. To nie była żadna konkretna Zmiana, lecz samo istnienie jakiejkolwiek takiej organizacji jak Wieczność miało szkodliwy skutek, ponieważ gdy dany wybór, ludzkość zawsze wybierze bezpieczeństwo. Noÿs Lambent ujawnia, że aby uczynić powstanie Wieczności mało prawdopodobnym, Harlan musi jedynie zdecydować się na pozostawienie Coopera uwięzionego w 1932 roku. Zamierza również wysłać starannie sformułowany list do Włoch, powodując, że mężczyzna (prawdopodobnie Enrico Fermi) „rozpocznie eksperymenty z neutronowym bombardowaniem uranu”. To rozpocznie ciąg zdarzeń, który doprowadzi do pierwszej bomby atomowej w 1945 roku. W rzeczywistości znanej do tego momentu energia atomowa została odkryta nieco później (nie wyjaśniono kiedy, ale dwudziesty czwarty wiek posiadał reaktory jądrowe, a żadne bomby jądrowe nie zostały zdetonowane aż do trzydziestego wieku). Uzyskując technologię wcześniej, ludzkość zostanie skierowana na skupienie się bardziej na nauce o nukleonice, a zatem rozwijać podróże międzygwiezdne zamiast technologii podróży w czasie, prowadząc do Galaktycznego Imperium zamiast Wieczności. Harlan początkowo zamierza zabić Noÿs i wypełnić swoją misję, ale porównując jej historię do dziwacznych i okazjonalnie nieludzkich Wiecznych, których spotkał, Harlan potwierdza swoje trwające podejrzenia, że Wieczność była błędem dla ludzkości. W samym momencie, gdy decyduje się jej pomóc, następuje Zmiana Rzeczywistości i „kotleć” łączący ich z Wiecznością znika w powietrzu.


Falco początkowo przyjmuje propozycję awansu do stanu ekwitów, postrzegając ją jako sprawiedliwą nagrodę za ujawnienie spisku. Gdy prosi cesarza o ponowną szansę, dowiaduje się, że uzyskanie tego statusu nie wymaga od niego posiadania ziemi o wartości 400 000 sesterców.[sep]To pierwsza powieść w cyklu, która przedstawia głównych bohaterów oraz buduje relacje, które rozwijają się przez całą serię. Falco natrafia na spisek dotyczący handlu sztabami srebra, ale nie zanim doprowadzi on do śmierci młodej dziewczyny (Sosii Camilliny), którą Falco poznaje i w której się zakochuje. Zatrudniony przez wuja dziewczyny, senatora, aby odnaleźć jej mordercę, oraz przez cesarza rzymskiego Wespazjana, aby ujawnić spisek, Falco wsiada na pierwszy statek płynący do Brytanii. Tam spotyka damę znacznie wyższego stanu, Helenę Justynę, córkę senatora, który go zatrudnił. Na pierwszy rzut oka jest to wzajemna nienawiść: on nienawidzi jej pochodzenia, a ona nienawidzi jego uprzedzeń. Zmuszony do pracy w kopalni srebra, udając niewolnika górniczego, Falco poznaje znaczenie nienawiści, bólu i znęcania się. Po uratowaniu przez Helenę i przyjaznego centuriona, Falco wraca do Rzymu jako niechciany podopieczny równie niechętnej Heleny. Oczywiście, po spędzeniu tak dużo czasu razem, licznych kłótni, nieporozumień i zaprzeczeń, Falco i Helena zakochują się w sobie (co później zostaje skonsumowane w stajni w publicznym ogrodzie). Ostatecznie Falco wyjaśnia sprawę i musi tylko doprowadzić sprawców przed wymiar sprawiedliwości. Jednak sprawiedliwości nie ma, gdy jednym ze sprawców jest Domicjan, własny buntowniczy syn cesarza. Co do pozostałych sprawców, tylko jeden pozostaje przy życiu, a ta osoba jest bardzo bliska dziewczynie, którą Falco kocha, oraz jej ojcu, senatorowi. Po ostatecznej, krwawej zemście, dokonanej w kulminacyjnym momencie, Falco otrzymuje szansę awansu do wyższej klasy średniej, stanu ekwitów. Jako ekwita Falco mógłby ożenić się z Heleną bez przynoszenia jej lub jej rodzinie wstydu, czego nigdy nie mógłby osiągnąć dzięki swoim skromnym zarobkom. Odmawia, postrzegając ofertę jako łapówkę mającą na celu uciszenie całego spisku. Po zrozumieniu swojego błędu i tego, jak musiał obrazić Helenę, wraca do Wespazjana i prosi o ponowną szansę. Choć dowiaduje się, że jego nazwisko może zostać dopisane do listy ekwitów, musi najpierw sam zdobyć 400 000 sesterców, aby kupić ziemię o tej wartości, co jest warunkiem uzyskania statusu ekwity. Zniechęcony wraca do swojej zrujnowanej kamienicy na Wzgórzu Awentyńskim i tam znajduje czekającą na niego Helenę. Ona obiecuje czekać na niego tak długo, jak to będzie potrzebne.


Lister odkrywa, że lodowata planeta, na której rozbił się Starbug, to w rzeczywistości Ziemia zamieniona w wysypisko śmieci dla układu słonecznego. Z powodu dylatacji czasu spowodowanej czarną dziurą, na planecie mija trzydzieści lat, zanim reszta załogi dociera z misją ratunkową.[sep]Będąc kontynuacją „Infinity Welcomes Careful Drivers”, Lister, Rimmer i Kot odkryli zapas opasek „Better Than Life” w jednej z kajut sypialnych. Wyobrażają sobie, że wchodzą na pokład statku Nova 5 i używają jego napędu Duality Jump, by powrócić na Ziemię. Lister osiada z kobietą, która wygląda dokładnie jak Kristine Kochanski, w Bedford Falls, które wygląda dokładnie jak Bedford Falls z filmu Franka Capry „To wspaniałe życie”, ulubionego filmu Listera. Ma dwóch synów, Jima i Bexleya, którzy są tak inteligentni, że potrafili sami zmieniać sobie pieluchy. Lister otwiera też udaną restaurację z curry i każdy dzień jest Wigilią Bożego Narodzenia. Rimmer staje się szefem międzynarodowej korporacji, Rimmer Corp., i posiada fortunę w wysokości 50 miliardów funtów. Jest żonaty z Juanitą Chicatą, najpiękniejszą modelką i aktorką na świecie, o ogromnym, gorącym temperamencie. Opracował też solidogram, by dać sobie prawdziwe ciało, oraz maszynę czasu, której używa, by pokonać George’a Pattona, Juliusza Cezara i Napoleona Bonaparte w grze „Ryzyko”. Rząd duński daje Kotu wyspę, na której zbudowano gigantyczny, złoty zamek, wprost z gotyckiej baśni. Zamek jest otoczony fosą z mleka i jest obsługiwany przez ubrane skąpo walkirie. Lubi podróżować na plujących ogniem jakach i strzelać do psów. W rzeczywistości Kryten jest namawiany przez Holly’ego do wypalania laserem wiadomości na ramionach Listera. Lister odczuwa ból w Bedford Falls i gdy smaruje bolące miejsca kremem chłodzącym, układają się one w dwie wiadomości – „U=BTL” na lewym ramieniu i „DYING” na prawym. W końcu Kryten jest zmuszony wejść do gry, by spróbować odzyskać załogę, a jego mechanoidalny mózg pozwala mu pamiętać wejście. Podczas poszukiwań swoich towarzyszy Kryten przypadkiem trafia do jadłodajni, która szuka zmywarki do pracy przy nieskończonym stosie brudnych naczyń. Kiedy się orientuje, minęły miesiące. Tymczasem wiadomości na jego ramieniu sprawiają, że Lister zdaje sobie sprawę, że jest w grze, i konfrontuje Rimmera. Udają się do Danii i spotykają się z Kotem. Podczas omawiania, jak wyjść, przybywa Kryten i wyjaśnia, jak zaczęli grać, a aby wyjść, wystarczy tylko chcieć wyjść, ale ich kolejne próby ucieczki kończą się niepowodzeniem, ponieważ gra ich wciąga. Ich wspólne fantazje rozpadają się z powodu ogromnej nienawiści Rimmera do samego siebie; nawet jeśli chce zostać, tak bardzo siebie nienawidzi, że jego umysł zbudował jego życie tylko po to, by później go poniżyć. Traci fortunę, jego ciało zostaje przejęte, a kończy w ciele kobiety, uwięziony z parą brutalnych przestępców, co zmusza go do uznania, że jego stosunek do kobiet jest niepokojący; większość jego fankasek w fantazji to kobiety, które w życiu go odrzuciły, jego pierwsza żona była w rzeczywistości żoną jego brata, a druga żona – jego matką. Próbując wyjść, nie może i zdaje sobie sprawę, że wszyscy czterej muszą wyjść razem. Udaje się do Bedford Falls gigantyczną ciężarówką, przypadkowo niszcząc przy tym plac miejski i psując fantazję Listera. Udają się do Danii, by odkryć, że walkirie Kota strajkują, fosę z mleka zważyło się, a wulkan zaczął wyrzucać lawę. Załoga wspólnie opuszcza grę. Następnego ranka Lister budzi się i zaczyna przygotowywać śniadanie, tylko po to, by zorientować się, że coś jest nie tak. Nie musiał czekać na windy w drodze powrotnej, jego budzik nie włącza się głośno, jego ręcznik owija się wokół pasa. W końcu Lister upuszcza chleb, który ląduje masłem do góry, potwierdzając jego obawy, że nadal jest w grze. Reszta załogi wchodzi i ogłasza, że znalazła kapsuły stazy zawierające Rimmera, Kochanski i Petersena, tylko po to, by Lister poinformował ich o złych wiadomościach. W tym momencie twórca gry pojawia się i oferuje im powtórkę. Odrzucają propozycję i w końcu wracają do rzeczywistości. Z powodu tego, że tak długo się nie poruszali, mięśnie Listera i Kota zanikły znacznie i muszą zostać umieszczeni w specjalnych kombinezonach przez pewien czas, aby się nawodnić i przywrócić mięśnie. Podczas gdy Lister i Kot dochodzą do siebie, Kryten i Rimmer zdają sobie sprawę, że Holly wyłączył się, a silniki statku są martwe. Jego towarzysz, urządzenie w kształcie tostera o nazwie Talkie Toaster, przekonał komputer do wykonania niebezpiecznej operacji naprawczej, która doprowadziła do tego, że Holly ma pięciocyfrowy iloraz inteligencji, ale ma mniej niż dwie minuty czasu pracy, zmuszając go do wyłączenia się. Aby sprawy były gorsze, samotna planeta jest na kursie kolizyjnym z nieczynnym Krasnalem. Aby ponownie uruchomić silnik, trzeba przetestować setki tłoków o wysokości mil. Idzie dobrze, dopóki Rimmer przypadkowo nie zmiażdży większości skutterów, gdy testuje niewłaściwe tłoki. Rimmer włącza Holly’ego, by ostrzec go, że Krasnal jest skazany na zagładę. Holly drukuje rozwiązanie i znowu się wyłącza. Starbug ma wystrzelić pocisk jądrowy w pobliskie słońce, powodując rozbłysk słoneczny, który wyrzuci jego planetę z orbity, a z kolei odepchnie samotną planetę od Krasnala. Rimmer i Lister realizują plan i choć jest udany, Starbug rozbija się na lodowatej samotnej planecie. Rimmer i Lister są uwięzieni na planecie, Lister zaczyna głodować, a Rimmer zaczyna zwalniać. Wyłącza się i jest ponownie włączony na Krasnalu, gdzie zamierza rozpocząć operację ratunkową. Jednak Krasnal jest wciągany do czarnej dziury. Holly, przez toster – który wcześniej podzielił się z nim informacjami – informuje ich, że jeśli przyspieszą w dziurę, mogą bezpiecznie przez nią przelecieć. Tymczasem Lister ma własne problemy. Lód na planecie stopniał, odsłaniając krajobraz z zielonych szklanych butelek. Kwaśny deszcz zaczyna niszczyć Starbuga. Kiedy widzi pozostałości Mount Rushmore, odkrywa, że jest na Ziemi, przekształconej w wysypisko śmieci dla układu słonecznego i przypadkowo wystrzelonej z orbity. Lister odkrywa małą drzewo oliwne i zaprzyjaźnia się z kilkoma karaluchami wielkości krowy, przysięgając zacząć życie od nowa. Po doświadczeniu czarnej dziury Krasnalowie w końcu udają się po ratunek dla Listera; Rimmer i Kot w jednym statku, Kryten i Toaster w drugim. Rimmer i Kot są zszokowani, znajdując piękną farmę pośród śmieci, prowadzoną przez starego Listera. Z powodu dylatacji czasu czarnej dziury na planecie minęło trzydzieści lat. Kryten kontaktuje się z resztą załogi, znajdując polimorfa przebranego za Listera, którego Toaster unieszkodliwia. Lister nalega, by szczątki polimorfa zostały wystrzelone w kosmos, ale jego potomkowi udaje się wrócić na Krasnala. Kradnie emocje załodze, dopóki nie są uratowani przez dziwny wypadek, który zabija bestię, powodując odzyskanie przez nich emocji. Stres bitwy jest zbyt duży dla starego Listera i umiera on na zawał serca. Po pogrzebie Listera Rimmer informuje Holly’ego o stracie. Holly drukuje instrukcje ratowania pojemnika z określonych współrzędnych w kosmosie. Następnie mają lecieć z powrotem do czarnej dziury i wejść do równoległego wymiaru, gdzie mają pochować Listera i pojemnik (który zawiera prochy Kochanski). Lister budzi się w dziwnym szpitalu w dziwnym świecie, gdzie czas płynie wstecz. Dochodzi do siebie po zawale serca, zwraca lunch i jest zmuszony wziąć portfel i zegarek od rabusia. Wiadomość od załogi Krasnala instruuje Listera, by spotkał się z nimi za trzydzieści lat (nie mogą zostać z nim, bo by się odmłodzili). Lister bierze taksówkę do nowego domu i znajduje starą Kochanski czekającą na niego. Lister jest szczęśliwy, wiedząc, że on i Kochanski mają wiele wspólnych lat przed sobą. Gdy dwie powieści o Krasnalu zostały wydane razem jako omnibus, Rob Grant i Doug Naylor skorzystali z okazji, by zmienić zakończenie „Better than Life”, aby wyjaśnić niejasności dotyczące zakończenia książki.


Doktor Sam ustalił, że Hank zabił Walta Rumseya, wykorzystując fałszywe ślady stworzone podczas przygotowywanego przez nich żartu. Motywem zbrodni była nienawiść Hanka do Millie, która była siostrą zamordowanego mężczyzny.[sep]Akcja, która rozgrywa się w marcu 1922 roku, zaczyna się od tego, że stary doktor Sam Hawthorn opowiada historię nieznanemu słuchaczowi. Opowiada o tym, jak trafił do małego miasteczka Northmont swoim nowym żółtym Pierce-Arrowem. Skupia się na rodzinie Bringlow: Jacobie i Sarze, ich córkach Susan i Sally, synu Hanku oraz jego narzeczonej Millie. Doktor Sam leczy Sarę i zdążył dobrze poznać Bringlowów. Zauważa nawet, że Hank czyta egzemplarze magazynu „Hearst’s International”, w których znajduje się dwuczęściowa historia o Sherlocku Holmesie pt. „Problem mostu Thor Bridge”. Hank musi zawieźć słoik musu jabłkowego do domu Millie konnym powozem. Sam i Millie jadą za Hankiem, również konnym powozem. W drodze Walt Rumsey zatrzymuje powóz Sama i Millie, przepędzając swoje bydło przez drogę do wodopoju. Sam i Millie podążają śladami Hanka do krytego mostu. Ślady wjeżdżają na most, ale nie wychodzą z drugiej strony, a pośrodku mostu leży rozbity słoik musu jabłkowego. Koń z powozem oraz Hank zniknęli. Rodzina Bringlow postanawia wezwać szeryfa Lensa, który wierzył, że Hank się pojawi, ponieważ miał w zwyczaju robić kawały. Ostatecznie znajdują Hanka siedzącego na poboczu drogi w swoim powozie, postrzelonego w tył głowy. Lejce były przywiązane do konia, a koni puszczono samopas, co oznaczało, że Hank był już martwy, gdy konia wypuszczono. Doktor Sam bada Walta Rumseya i próbuje zastosować rozwiązanie „Problemu mostu Thor Bridge” do tej sprawy. Gdy dochodzi do tego, co się stało, gromadzi wszystkich podejrzanych w domu Bringlowów, aby ujawnić rozwiązanie. To, co zwróciło uwagę doktora Sama, to fakt, że Walt prowadził swoje krowy do wodopoju z lodem na powierzchni. Doktor Sam ujawnia, że zniknięcie zaczęło się jako żart Hanka, który zwerbował do pomocy Walta Ramseyego. Walt Rumsey użył starej pary kół powozowych połączonych osią, aby stworzyć fałszywe ślady konnego powozu. Gdy krowy zablokowały Sama i Millie, Hank i Walt stworzyli fałszywy zestaw śladów, a następnie Hank ukrył się w stodole Walta. Walt był zakochany w Millie i dostrzegł szansę, by zabić swojego rywala w miłości i uniknąć kary.


Tiffany niszczy hivera w walce, a następnie postanawia zostać w górach, rezygnując z powrotu do kraju kredowego i objęcia stanowiska czarownicy po zmarłej babci.[sep]„Kapelusz pełen nieba” Terry’ego Pratchetta to powieść fantasy o dziewczynce, która odnajduje swoje miejsce jako czarownica. Na początku powieści Tiffany Aching opuszcza swój dom w kraju kredowym (wzorowanym na angielskich kredowych wapieniach), aby zostać uczennicą i służącą starszej czarownicy, pani Level. Jej była nauczycielka, pani Tick, również czarownica, odprowadza ją do miasta Dwukoszulek. Podczas oczekiwania na przyjazd pani Level zostają zaatakowane przez hivera. Hivera nie można zabić ani zobaczyć, a on przejmuje kontrolę nad umysłem. Spotkanie trwa tylko kilka sekund, po czym hiver odchodzi, ale przeraża Tiffany i panią Tick. Pani Level przybywa na miotle i zabiera Tiffany do swojego domku w górach. Po zakwaterowaniu się Tiffany odkrywa, że pani Level ma dwa ciała, a także ducha, który sprząta jej dom, o imieniu Oswald. Po osiedleniu się w domku Tiffany udaje się z Petulią do grupy czarownic w jej wieku. Przywódczynią grupy jest Annagramma, a wiele postaci uważa ją za wyniosłą i niegrzeczną. Tiffany opuszcza grupę zrozpaczona po tym, jak opowiedziała im o swoim wyimaginowanym kapeluszu. Gdy Tiffany przebywa w swoim pokoju w domku, hiver ją odnajduje i przejmuje kontrolę nad jej ciałem i umysłem. Początkowo Tiffany nie zdaje sobie sprawy, co się stało, ale gdy w końcu zrozumie, jest już za późno, by podjąć jakiekolwiek działania. Hiver (jako Tiffany) wywołuje chaos, kradnie pieniądze pana Weavalla i sprawia, że Annagramma się jej boi. Po przybyciu do domku hiver zabija jedno z ciał pani Level. Rob Anybody, jeden z Nac Mac Feegle (wróżek bardzo lojalnych wobec Tiffany po tym, jak wcześniej im pomogła), wraz z przyjaciółmi wkracza do umysłu Tiffany, aby spróbować wypędzić hivera. Postanawiają, że zapachy z jej przeszłości przywołają prawdziwą Tiffany, co pozwoli jej uwolnić się. Dzięki pomocy Nac Mac Feegle Tiffany wypędza hivera ze swojego umysłu, ale wciąż pozostają jej wspomnienia poprzednich ofiar hivera. Pan Weavall odkrywa, że Tiffany ukradła jego pieniądze, ale Feegle zastępują jego oszczędności w miedzi złotem. Tiffany postanawia, że trzeba rozprawić się z hiverem, więc wyrusza w góry za nim. Pani Weatherwax towarzyszy jej, choć Tiffany robi to niechętnie. Rozbijają obóz w górach, a pani Weatherwax zapożycza umysł sowy, by obserwować hivera czającego się w pobliżu. Pani Weatherwax prosi Tiffany, aby zwracała się do niej „babcia Weatherwax”. Rano Tiffany i pani Weatherwax wyruszają na próby czarownic, coroczne wydarzenie, podczas którego czarownice prezentują tego, czego się nauczyły. Po przybyciu Tiffany wyczuwa, że hiver się do niej zbliża, i odwraca się do babci Weatherwax, tylko po to, by odkryć, że jej tam nie ma. W panice ucieka, aż znajduje babcię Weatherwax, która mówi jej, że nadszedł czas, by sama zmierzyła się z hiverem. Tiffany zaprasza hivera do swojego umysłu i odkrywa, że on nie rozumie ludzi; po prostu chce szukać schronienia przed światem, ponieważ czuje wszystko. Tiffany nadaje hiverowi imię Arthur i uczy go, jak umrzeć, co jest jego ostatecznym celem. Pokazuje mu drogę przez pustynię do śmierci. Gdy odwraca się, by wyjść ze świata zmarłych, odkrywa, że drzwi, którymi weszła, zniknęły. Odwracając się, napotyka Śmierć, ale zostaje uratowana przez babcię Weatherwax. Babcia Weatherwax daje Tiffany swój kapelusz, ale Tiffany go oddaje, ponieważ chce zrobić własny. Powieść kończy się powrotem Tiffany do kraju kredowego, aby objąć miejsce po zmarłej babce jako czarownica tych ziem. Postanawia zrobić swój kapelusz z nieba.


Flinx dołącza do artystycznej kolonii AAnn znanej jako Tier of Ssaiinn, gdzie zostaje adoptowany pod imieniem Flinx LLVVRXX. Po zabójstwie jego przyjaciela Chraluuc przez żołnierzy Takuuny, Flinx wykorzystuje swój Talent do ogłuszenia wrogów i opuszczenia planety.[sep]W „Sliding Scales” Flinx jest zdezorientowany, co robić dalej ze swoim życiem. Porzucił swoją ranną dziewczynę, Clarity Held, na planecie New Riveria pod opieką przyjaciół Truzenzuzexa i Brana Tse-Mallory’ego (zobacz wydarzenia w „Flinx's Folly”), z obietnicą, że będzie poszukiwał w galaktyce platformy broni Tar-Aiym, która niegdyś znajdowała się w układzie Pyrassis. Nie wiedząc, gdzie zacząć poszukiwania, Flinx najpierw odwiedza swoją macierzystą planetę Moth, a następnie rozmyśla, gdy jego statek, Teacher, bezcelowo dryfuje po galaktyce. Sztuczna inteligencja Nauczyciela sugeruje coś niezwykłego, aby wyrwać go z dołka: wakacje. Następnie pada kolejna, zaskakująca propozycja: żeby spędził te wakacje na odizolowanej planecie leżącej w zasięgu Imperium AAnn, niemal pustynnym świecie o nazwie Jast. Rdzenna gatunek sentientny Jast to Vssey – gatunek jednej płci, przypominający i zachowujący się jak gigantyczny, poruszający się grzyb. Vssey są luźno sojusznikami AAnn, choć jeszcze nie są częścią ich imperium. Niektórzy przedstawiciele Vssey są stanowczo przeciwni ściślejszemu sojuszowi, mimo że rządzący rząd dąży do zbliżenia obu światów. Flinx wkracza w tę napiętą atmosferę i od razu zostaje podejrzany o bycie szpiegem Wspólnoty Humanx. Zastępca Administrator Takuuna VBXLLW zabiera go na rzekomo wycieczkę po kanionie. W wyniku wypadku lub szczęścia ogon Takuuny strąca Flinxa z krawędzi kanionu na śmierć. Flinxowi udaje się przetrwać upadek, ale doznaje urazu głowy powodującego amnezję. Błąka się po pustyni Jast przez kilka dni, zanim zostaje uratowany przez Chraluuc, członka niezwykłej organizacji: artystycznej kolonii AAnn znanej jako Tier of Ssaiinn. Uważani za wyrzutków przez społeczeństwo AAnn, ci obcy są bezpieczni dla Flinxa, tak bezpieczni, że po udowodnieniu, iż posiada duszę artysty, zostaje przez nich adoptowany pod imieniem Flinx LLVVRXX. Tymczasem w miastach Jast trwa powstanie, gdy frakcja Vssey rozpoczyna kampanię bombową przeciwko AAnn. Na podstawie sukcesu w pozbyciu się domniemanego szpiega Wspólnoty, Flinxa, Takuuna otrzymuje zadanie namierzenia tego destrukcyjnego elementu. Choć używa najlepszych technik zastraszania i polowań AAnn, jego misja kończy się niepowodzeniem, dopóki odrobina szczęścia i niskopoziomowy urzędnik nie dostarczają mu nazwy jedynego terrorysty. Los dostarcza mu również lokalizację Flinxa, człowieka, którego myślał, że zabił. Takuuna podróżuje do Tier, aby aresztować Flinxa, ale jego wysiłki są udaremniane przez niezwykły imperialny charter Tier. Mimo to udaje mu się uzyskać specjalne zezwolenie na aresztowanie jednego z ich członków i zmusza Flinxa do ukrywania się w kanionie, gdzie grupa artystów tworzy projekt zbiorowy. Zepchnięty w kozi róg, Flinx i Chraluuc szukają schronienia w budynku Tier, ale okoliczności pozwalają jednemu z żołnierzy Takuuny zabić Chraluuc. Wstrząs wywołany śmiercią przyjaciela pozwala Flinxowi zareagować instynktownie swoim empatycznym Talentem, ogłuszając Takuunę i trwale odsyłając żołnierza do szaleństwa. Po odzyskaniu pamięci Flinx może skontaktować się z Nauczycielem i opuścić pełen kłopotów świat Jast. Takuuna jest ewakuowany z Tier, ale jego transport jest sabotażowany przez jedynego terrorystę Vssey, co zabija go i niszczy aneks transportowy władz AAnn. Flinx postanawia, że ma dość wakacji – od Wspólnoty i od siebie samego – i udaje się z powrotem na swoje terytorium.


Wizja duchowa Ayli ujawnia, że mężczyźni uczestniczą w poczęciu, co wprowadza do społeczności koncepcję uznawanego ojcostwa. W rezultacie ludzie zaczynają tworzyć monogamiczne związki, aby ograniczyć zazdrość oraz zapewnić odpowiedzialność ojców za dzieci.[sep]W tej trzytomowej książce Ayla ma 20 lat (w części 1), około 23 lat (w części 2) i 26 lat (w części 3) oraz szkoli się, aby zostać duchowym przywódcą Zelandonii. Większość pierwszej i drugiej części książki dotyczy szkolenia Ayli jako nowicjuszki w celu zostania Zelandoni. Trzecia część książki zawiera większość akcji i wątków fabularnych. W pierwszej części Ayla przebywa na Letnim Zgromadzeniu i zaczyna się uczyć, co robi nowicjuszka. Ayla i Pierwsza postanawiają rozpocząć Tournée Donier Ayli, czyli podróż po świętych jaskiniach w szerszym regionie. Jondalar, Jonayla i ich zwierzęta, a także wielu innych, decydują się wyruszyć w podróż. Druga część dotyczy głównie jaskiń, które odwiedzają. W wielu świętych jaskiniach Pradawni, ludzie poprzedzający Zelandonii, pozostawili rysunki. W tym czasie Ayla spotyka wielu innych Zelandoni, a jeden z nich daje jej woreczek suszonych ziół pachnących lekko miętą. Ayla odkrywa również, że Klan również odwiedza niektóre ze świętych jaskiń. W trzeciej części książki Ayla oznacza przebieg faz słońca i księżyca jako część swojego szkolenia nowicjackiego. Pewnej nocy, rozproszona, postanawia dzielić Przyjemności z Jondalarem, co rozpoczyna poczęcie dziecka. Jednak większość jej Jaskini wyjeżdża na Letnie Zgromadzenie, ale Ayla zostaje do Święta Letniego, aby dokończyć obserwację ciał niebieskich. W tym czasie opiekuje się Marthoną, swoją teściową, oraz innymi mieszkańcami swojej Jaskini. Pewnej nocy Ayla robi herbatę miętową, w rzeczywistości mieszankę suszonych ziół otrzymanych w drugiej części książki, i zostaje Wezwana. Jeśli nowicjuszka zostanie Wezwana, zostanie poddana próbie przez Zelandonię i wprowadzona do Zelandonii, jeśli Wezwanie jest prawdziwe. Ayla odstawia swój napój i biegnie wzdłuż rzeki do jaskini, gdzie spędza następne trzy dni w halucynacjach. Wilk budzi ją z wizji i znajduje się w ciemnej jaskini. Pozwala Wilkowi wyprowadzić ją z jaskini, ale nie wcześniej, niż znajduje worek ukryty tam przez Madromana, niezdolnego nowicjusza, który udawał swoje Wezwanie i który żywił głęboką nienawiść do Jondalara od okresu dojrzewania. Na zewnątrz czekają ludzie z jej Jaskini, którzy martwili się jej nieobecnością, i odkryto, że Ayla poroniła. Przez następne kilka dni dochodzi do siebie po przeżyciach i pomaga w porodzie dziecka przyjaciółki. Po porodzie Ayla podróżuje na Letnie Zgromadzenie. Po przybyciu widzi Jondalara dzielącego Przyjemności z Maroną (Marona jest zgorzkniałą byłą dziewczyną Jondalara, którą porzucił, aby podróżować w drugiej książce, i która aktywnie i złośliwie sprawiała Ayli wiele trudności, gdy ta po raz pierwszy przybyła do domu Jondalara). Powoduje to rozłam między Aylą a Jondalarem. Oddaje worek Madromana Zelandonii, a on zostaje odrzucony z ich szeregów za próbę oszustwa. Ayla zostaje przyjęta do Zelandonii i próbuje użyć niebezpiecznej halucynogennej korzeni jako części swojego wtajemniczenia – korzenia, którego bardzo bał się jej pierwszy mentor, Mamut. Rozłam z Jondalarem zostaje uzdrowiony dopiero wtedy, gdy udaje mu się przywołać ją ze śpiączki przypominającej śmierć, wywołanej przez korzeń. Duchowa wiedza, jaką Wezwanie Ayli przynosi społeczności, polega na tym, że mężczyźni biorą udział w poczęciu dziecka podczas „Przyjemności”, co prowadzi do początku uznawanego ojcostwa i tego, że mężczyźni mają cel na ziemi równy celowi kobiet, a następnie prowadzi do potrzeby monogamicznych związków, aby zmniejszyć zazdrość/posiadanie w stosunku do partnerów seksualnych i aby ojcowie brali odpowiedzialność za dzieci, co dalej kształtuje tę prehistoryczną kulturę, aby pasowała do naszej obecnej.


Po rozstaniu z Helen Kepesh przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie prowadził wykłady z literatury i uczęszczał na sesje z psychoanalitykiem. Wykorzystywał swoje zajęcia, w tym kurs o numerze 341, do porównywania własnych doświadczeń z dziełami literackimi oraz omawiania ze studentami swojego życia uczuciowego.[sep]David jest emocjonalnie niepewny siebie. Dorasta w hotelu prowadzonym przez rodziców, gdzie pod wpływem artysty Herbiego Brataskiego, który dzięki swej zwinności w naśladowaniu dźwięków pierdzeń, defekacji i spłukiwania toalety zyskał miano „mistrza całej wagnerowskiej skali fekalnego Burzy i naporu”. Gdy rozpoczyna studia, zamieszkuje z leniwym, często onanizującym się, homoseksualnym kolegą, który unika służby wojskowej, a nieświadomie pogłębia niepewność Kepesha. Na początku wydaje się akceptować dziwactwa współlokatora, ale potem jest wstrząśnięty, gdy inni mówią mu, że on sam odstępuje od tak wielu norm społecznych. David, często pożądający koleżanek ze studiów, nigdy nie udaje mu się umówić. Często denerwuje dziewczyny, mówiąc im, że mają wspaniałe atuty fizyczne. Kepesh ze stypendium Fulbrighta w kieszeni wyjeżdża do Londynu, gdzie poznaje dwie zainteresowane seksem Szwedki, Birgittę i Elisabeth. Po powrocie do Ameryki przeprowadza się do Kalifornii, gdzie zapoznaje się z Helen, kobietą marzącą o otwarciu sklepu. Helen ma przeszłość pełną swobodnych obyczajów, sięgającą jej wczesnych dwudziestki, kiedy mieszkała w Hongkongu i innych miejscach w Azji. Helen nie czuje się kochana przez Kepesha. Odmawia prac domowych, ponieważ Kepesh poświęca jej uwagę tylko seksualną; niezdolny do wyrażania emocji, Kepesh poddaje się temu „faktowi” i ostatecznie wykonuje wszystkie prace domowe, a także prowadzi zajęcia z literatury i pisze prace o Antonim Czechowie. Kepesh rozstaje się z Helen i wyjeżdża do Nowego Jorku, aby wygłaszać wykłady z literatury, ale ponieważ jego strona emocjonalna nie jest jeszcze ukształtowana ani udoskonalona, ma niekończące się sesje z psychoanalitykiem i wykorzystuje nawet swoje zajęcia z literatury (które później nazywa „Pragnienie 341” od numeru kursu), by zestawić własne pragnienia i doświadczenia z tymi przedstawionymi w dziełach takich jak „Pani Bovary” Gustave’a Flauberta. Nawet przekonuje studentów, by wysłuchali i omówili jego własne życie uczuciowe. Podczas wizyty w Pradze, miejscu narodzin równie niedoświadczonego seksualnie Franza Kafki, śni o wizycie wciąż żyjącej prostytutki Kafki, która zaprasza go, by spojrzał na jej krocze; zakładając, że chce zobaczyć, dlaczego tak długo przyciągało ono uwagę Kafki.


Po odblokowaniu kostki Gabriela Duncan Wagner odkrywa rano, że chłopiec uciekł wraz z pieniędzmi z charytatywnej zbiórki. Gabriel wraca później do mieszkania po spędzeniu dnia na zwiedzaniu miasta i zakupieniu przekazów pieniężnych.[sep]Dwa tygodnie przed Bożym Narodzeniem w Bostonie Duncan Wagner, samotny człowiek żyjący na marginesie, od kilku lat pozostający w dobrowolnym wygnaniu, porywa Gabriela Bookera, jedenaastoletniego syna przedstawiciela stanowego Winthropa Bookera. Wagner zabiera chłopca do swojego mieszkania i przywiązuje go do krzesła przed telewizorem, a następnie wychodzi do pracy jako wynajęty święty Mikołaj. Gdy Wagner wraca do mieszkania, Gabriela nie ma już na krześle. Myśląc, że chłopiec uciekł, Wagner wchodzi do swojego pokoju i znajduje go śpiącego na łóżku. Mimo utrzymującego się napięcia, zaczynają się do siebie bardziej zbliżać. Wagner zakuwa Gabrielowi kostkę w długą smycz, aby upewnić się, że nie ucieknie. Gabriel nęka Wagnera, żądając ozdób świątecznych i innych smakołyków, które pomogą mu zabić czas. Wagner niechętnie ulega. Gabriel okazuje się być wegetarianinem. I moczarką. Po dniu Wagner żąda okupu w wysokości stu tysięcy dolarów od przedstawiciela Bookera. Prawie natychmiast sprawa zaginionego dziecka zamienia się w Alert Amber i zdominuje nagłówki wiadomości. Pewnej nocy Wagner, zirytowany dźwiękiem grzechotania łańcucha, odblokowuje kostkę Gabriela, aby móc się wyspać. Rano Gabriela nie ma, a wraz z nim wszystkie pieniądze z charytatywnej zbiórki Duncana. Duncan udaje się do miasta w swoim stroju Mikołaja, mając nadzieję uniknąć hord policji, które – jak jest pewien – zalecą jego mieszkanie. W mieście pomaga ulicznej artystce, Martinie, której torebka jest przetrząsana przez parę złodziei. Zauważa, że Martinie spodobał się w roli świętego Mikołaja, choć zdaje sobie również sprawę, że porywając Gabriela, uwięził też samego siebie. Z powrotem w mieszkaniu nie ma policji. Później Gabriel pojawia się w przebraniu po tym, jak spędził dzień na zwiedzaniu Bostonu i kupowaniu przekazów pieniężnych za gotówkę Duncana. Przyjaźń się umacnia, choć transakcja okupu wydaje się zmierzać ku niepowodzeniu... Prawdziwa historia to relacja między Duncanem a Gabrielem, która przybiera zaskakujące, ale urocze zwroty.


Wdowa po zmarłym, Daisy Hawthorne, która nie została okaleczona w wypadku, nie zwraca się do Nero Wolfe’a o pomoc, a detektyw odmawia reprezentowania jej oraz sióstr zmarłego. Tego samego dnia inspektor Cramer przerywa naradę w biurze, uspokajając zebrane kobiety, że śmierć ich brata była wypadkiem, a nie zabójstwem.[sep]Słynne siostry Hawthorne — April, May i June — przybywają do Nero Wolfe’a w komplecie, prosząc o pomoc w zażegnaniu skandalu. Po szoku wywołanym śmiercią ich brata Noela w wypadku podczas polowania trzy dni wcześniej, przeżywają kolejny wstrząs, poznawszy treść jego testamentu, który na pewno wywoła sensację, gdy tylko zostanie upubliczniony. Nawet jeśli trzy siostry zgodzą się respektować wolę zmarłego (która zostawia każdej z nich jedynie po jednym owocu), są pewne, że ich szwagierka, Daisy Hawthorne, będzie go kwestionować i przeniesie sprawę na wokandę. Sugerują, by Wolfe podszedł do problemu z drugiej strony i przekonał główną spadkobierczynię Noela Hawthorne’a — młodą kobietę o imieniu Naomi Karn — do zrzeczenia się większości spadku. Ich narada zostaje przerwana przybyciem wdowy po ich bracie. Niegdyś piękna kobieta, Daisy Hawthorne została okropnie okaleczona przez męża w wypadku. Jest teraz znana jako tragiczna i nieco niepokojąca postać — „dama w welonie”. „Siedziałem i gapiłem się na to – pisał Archie – próbując ignorować pokusę, by zaproponować komuś dziesięć dolarów za podciągnięcie welonu, wiedząc, że gdyby to zrobiono, prawdopodobnie zaproponowałbym kolejne dziesięć, by go znów opuścić”. Po nieco groźnym starciu Daisy otrzymuje od Wolfe’a zapewnienie, że będzie traktować ją oraz siostry Hawthorne jako swoich klientów i będzie negocjował z panną Karn w ich imieniu. Tego samego dnia późniejsza narada w biurze Wolfe’a zostaje przerwana. Inspektor Cramer z wydziału zabójstw przybywa do kamienicy, aby poinformować siostry Hawthorne, że wypadek strzelecki, w którym zginął ich brat, wcale nie był wypadkiem.


Tytuł powieści odnosi się do bolesnej operacji, którą główny bohater wybiera zamiast picia dużych ilości wody. Decyzja ta sugeruje jego odwagę oraz silną samodyscyplinę w radzeniu sobie z problemami zdrowotnymi.[sep]Akcja powieści kręci się wokół perypetii jej narratora, Freda Trumpera, walczącego z problemami studenta studiów doktoranckich pod koniec lat dwudziestych, który ma poważne kłopoty z zaangażowaniem i uczciwością, co przysporzyło mu przydomka „Bogus”. Powieść pokazuje Irvinga rozpoczynającego rozwijanie mieszanki komedii i patosu, a także skłonności do tworzenia ekscentrycznych postaci. Należy do gatunku nielinearnej narracji w formie swoistego „spowiedzenia” napisanego przez Trumpera, który z humorem relacjonuje swoje różne porażki w życiu i miłości, od dzieciństwa w Nowej Anglii, przez doświadczenia ze studiów zagranicznych w Wiedniu w Austrii, aż po czasy studiów doktoranckich w Iowa, prowadząc do teraźniejszości, czyli Nowego Jorku z początku lat 70., gdzie Trumper próbuje odciąć się od swojej dorastającej przeszłości. „Chcę się zmienić”, mówi Trumper na końcu pierwszego rozdziału. Zdanie to wydaje się być głównym tematem powieści. Tytuł odnosi się do metody przepisanej Trumperowi na leczenie niespecyficznych zaburzeń urologicznych związanych z jego nienormalnie wąskim cewką moczową. Urolog Trumpera, dr Jean Claude Vigneron, oferuje mu trzy opcje leczenia jego zaburzenia: wstrzemięźliwość seksualną i alkoholową, bolesną operację poszerzenia cewki moczowej lub Metodę Wodną, która polega po prostu na spożywaniu nienormalnych ilości wody przed i po stosunku, aby wypłukać bakterie z cewki moczowej. Trumper wybiera Metodę Wodną, co sugeruje jego ogólnie komiczną tchórzliwość i brak samodyscypliny. Opowieść Trumpera wędruje przez retrospekcje krążące wokół jego relacji z dwiema głównymi postaciami kobiecymi w powieści: Sue „Biggie” Kunft, byłą mistrzynią narciarstwa zjazdowego, którą Trumper uwodzi, spłodza z nią dziecko i poślubia w Wiedniu, gdy jest jeszcze studentem, oraz Tulpen, obecną mieszkającą z nim dziewczyną, montażystką filmów dokumentalnych w Nowym Jorku, do którego trafia po utracie Biggie. Choć te dwa związki służą głównie jako sposób na wykazanie tendencji Bogusa Trumpera do powtarzania swoich błędów, Irving jest często ceniony za swoje silne, niezależne postacie kobiece, a Tulpen i Biggie można postrzegać jako kamienie milowe w rozwoju silnych kobiet w jego bardziej popularnych powieściach, szczególnie w „Świecie według Garpa” (1979). Inne postacie to najlepszy przyjaciel z dzieciństwa Trumpera, Couth, fotograf; Merrill Overturf, alkoholik i chory na cukrzycę wariat, którego Trumper zaprzyjaźnia w Wiedniu; Ralph Packer, pretensjonalny twórca filmów dokumentalnych, który zatrudnia Trumpera jako montażystę dźwięku; oraz Colm, młody syn Trumpera z pierwszego małżeństwa z Biggie. Trumper jest studentem studiów doktoranckich na Uniwersytecie w Iowa na literaturze porównawczej, a jego rozprawa doktorska ma być tłumaczeniem starożytnego eposu „Staronordyjskiego” o tytule „Akthelt i Gunnel”. Irving wykorzystuje wiersz „Akthelt i Gunnel” jako sposób, aby pozwolić Trumperowi bezlitośnie wyśmiewać się z siebie poprzez analogiczne wymyślanie historii wiersza zgodnie z pomyłkami własnego życia.


Po zakończeniu konfliktu Nas Choka odmawia zebrania ocalałych Yuuzhan Vongów na Zonamie Sekot. Zamiast tego planeta pozostaje w znanym kosmosie, co uniemożliwia im bezpieczeństwo oraz odzyskanie połączenia z Mocą.[sep]Powieść zaczyna się na planecie Selvaris, w obozie jenieckim Yuuzhan Vongów. Czterech więźniów, Jenet o imieniu Thorsh i trzech Bithów, zapamiętuje złożony kod matematyczny przemycany przez członka Syndykatu Rynów, i ucieka. Dwóch Bithów zostaje zabitych przez ścigające siły Yuuzhan Vongów, a jeden zostaje schwytany, ale Thorshowi udaje się uciec z Selvaris dzięki Sokołowi Tysiąclecia. Ocalały Bith jest przesłuchiwany przez szefa obozu, Malika Carra, i ujawnia kod matematyczny, nieświadomy, co on właściwie oznacza. W rezultacie Bith zostaje zabity. Sokoł Tysiąclecia przywozi Thorsha z powrotem do Sojuszu Galaktycznego, gdzie jest on debriefowany i recytuje kod matematyczny członkowi Sojuszu z rasy Givin. Kod ujawnia, że Selvaris będzie ostatnim punktem odbioru konwoju Yuuzhan Vongów i Brygady Pokoju, który zostanie zabrany na Yuuzhan’tar (sformatowaną przez Vongów Coruscant) na wielką ofiarę. Tak więc flota Sojuszu zastawia pułapkę na Selvaris i ratuje wielu więźniów, choć niektórym udaje się uciec. Jednak Sokoł Tysiąclecia, poważnie uszkodzony w walce, jest zmuszony do wykonania chaotycznego skoku w nadprzestrzeń, który przenosi go na Caluulę. Jak się okazuje, mieszkańcy układu Caluula od pewnego czasu odpierają ataki Vongów, ale są w stanie naprawić Sokoła. Część więźniów opuszcza załogę Sokoła, aby pomóc mieszkańcom Caluuli w dalszej walce z Yuuzhan Vongami, podczas gdy Sokoł wraca do Sojuszu z pozostałymi więźniami. Podczas gdy Zonama Sekot podróżuje przez nadprzestrzeń z powrotem do znanego kosmosu, okazuje się, że Harrar przeżył swoje starcie z zdradzieckim Nomem Anorem w poprzedniej powieści. I dzięki niemu on oraz mieszkańcy żyjącego świata odkrywają, że Yuuzhan Vongowie istnieją poza Mocą, ponieważ zostali jej pozbawieni, najprawdopodobniej przez swoją macierzystą planetę, pierwotny Yuuzhan’tar, jeszcze w galaktyce pochodzenia Vongów. Na Yuuzhan’tarze sytuacja nie układa się dobrze dla porządku Shimrry. Mimo wszystkich postępów, jakich dokonali w wojnie z Sojuszem Galaktycznym, problemy wciąż nawiedzają stolicę Yuuzhan Vongów dzięki Mózgowi Świata, a herezja głoszona przez Wstydzonych jest nadal silna jak nigdy, nawet bez przywództwa Noma Anora. Sam Nom Anor został ponownie przyjęty do elity jako Prefekt Yuuzhan’taru dzięki swoim działaniom na Zonama Sekot, ale nawet on nie jest w stanie stłumić ognia, który rozpalił w Wstydzonych jako Yu’shaa, ich Prorok. Jeśli chodzi o ofiarę, która została częściowo udaremniona dzięki bitwie pod Selvaris, Yuuzhan Vongowie są w stanie zrekompensować sobie to jeńcami z innych spornych światów po Selvaris. Ale ofiara zostaje zepsuta dzięki zamieszkom wywołanym przez Wstydzonych, którzy ratują wielu jeńców Sojuszu Galaktycznego ze szkodą dla siebie, ponieważ Shimrra każe zabić wielu Wstydzonych i robotników jako karę śmierci. Mimo to, mimo udaremnienia ofiary, Shimrra daje Naczelnemu Wodzowi Nas Choka zielone światło, aby przygotować swoją flotę do inwazji na stolicę Sojuszu Galaktycznego, Mon Calamari. Gdy Yuuzhan Vongowie przybywają na Mon Calamari i walczą z przeciwnymi siłami Sojuszu Galaktycznego, Han i Leia Organa Solo wraz z kilkoma sojusznikami infiltrują opanowaną przez Vongów Caluulę, aby wyeliminować znajdującego się tam yammoska. Choć zostają schwytani, a dwaj ich sojusznicy zabici, odkrywają, że miejscowi Yuuzhan Vongowie i ich bioty umierają, wraz z wieloma rodzimymi stworzeniami Caluuli. Po śmierci wielu Yuuzhan Vongów, ich biotów i własnych stworzeń Caluuli, jeden statek zbudowany dla nowych specjalnych wojowników Zabójców Shimrry udaje się zabrać z Caluuli i udaje się z powrotem na Yuuzhan’tar, aby poinformować elitę o tej nowej dolegliwości. Jak Kyp Durron, członek zespołu infiltracyjnego, jest w stanie stwierdzić, choroba, na którą cierpią Yuuzhan Vongowie na Caluuli, to Alfa Czerwony, biologiczny wirus stworzony do namierzania i eliminowania Yuuzhan Vongów oraz wszystkiego, co dzieli z nimi ich DNA. Został on wdrożony na Caluuli potajemnie tuż przed kapitulacją planety wobec najeźdźców. Tuż przed tym, jak siły Nasa Choki wydawały się wygrać w bitwie o Mon Calamari, nagle gwałtownie wycofują się z powrotem na Yuuzhan’tar, gdzie Zonama Sekot pojawiło się na niebie stolicy, powodując różne katastrofy i wywołując większy opór ze strony heretyków. Dzięki żyjącemu światu, który odwraca uwagę Yuuzhan Vongów, Jedi i Sojusz Galaktyczny gromadzą wszystkie swoje siły i zasoby na ostatnie starcie z Vongami. Po tym, jak Sojuszowi udaje się zdobyć opanowany przez Vongów świat Corulag jako swoją pozycję wypadową, udają się na zdobyty Coruscant, a bitwa o Yuuzhan’tar, ostatnia bitwa wojny z Yuuzhan Vongami, zaczyna się. Na ziemi Nom Anor decyduje się wyprzeć porządku Shimrry, widząc, jak oszalał on w wyniku przybycia Zonama Sekot, i sojuszuje się z Wstydzonymi przeciwko tym, którzy są nadal lojalni wobec Shimrry. Heretyków wkrótce wzmacniają żołnierze Sojuszu Galaktycznego, którzy zdołali przedostać się przez kosmiczne obrony Yuuzhan Vongów, podczas gdy kosmiczne floty Sojuszu i Vongów walczą ze sobą nad sporną planetarną stolicą galaktyki i światem Muscave. Tymczasem Nas Choka zabiera część swojej floty, aby zniszczyć Zonama Sekot przy użyciu zakażonego Alfa Czerwonym statku Zabójców, jak Shimrra ujawnił wcześniej, że istnieje rzeczywiście połączenie biologiczne między Vongami a Zonamą. Broniącego żyjącego świata większość Nowego Zakonu Jedi, Sojusz Przemytników i flota Konsorcjatu Hapes. Na Yuuzhan’tarze Luke Skywalker, jego żona Mara, Jaina i Jacen Solo, Tahiri Veila oraz Kenth Hamner dołączają do komandosów kapitana Juddera Page’a, aby szturmować Cytadelę Shimrry i zabić Najwyższego Władcę, kończąc wojnę z Yuuzhan Vongami raz na zawsze. Jednak Mara, Tahiri i Hamner dołączają do oddziału komandosów Page’a, aby pomóc heretykom przeciwko wojownikom lojalnym wobec Shimrry, co daje Marze okazję do konfrontacji z Nomem Anorem, mimo że on prowadzi heretyków, za wszystko, co zrobił jej, jej rodzinie oraz jej przyjaciołom i sojusznikom w przeszłości. Po tym, jak Mara daje mu solidne lanie, Nom Anor błaga o swoje życie, które Mara niechętnie oszczędza, aby został on w końcu właściwie osądzony za swoje zbrodnie. Tymczasem Sokoł Tysiąclecia wyrusza na misję z Harrarem, aby przekonać Mózg Świata do zaprzestania niszczenia Yuuzhan’taru, co było zamierzeniem Shimrry, aby całkowicie zniszczyć świat, żeby nikt go nie mógł mieć, tylko po to, by uprzykrzyć życie Sojuszowi Galaktycznemu. Dzięki pomocy Noma Anora i jego Wstydzonych oraz innych sojuszników, w tym zdrajców wojowników Vongów, załogi Sokoła i Harrara, udaje się uniknąć śmierci z rąk Yuuzhan Vongów wysłanych, by chronić Mózg Świata. Następnie załoga Sokoła i Harrar docierają do dhuryama i próbują zmusić Mistrza Kształtującego Qelah Kwaad do przekonania mózgu do zaprzestania jego destrukcyjnych działań, zanim rozważą jego zabicie. W końcu jednak Jacen telepatycznie mówi Mózgowi Świata, aby ignorował rozkazy Shimrry, co zatrzymuje apokalipsę Yuuzhan’taru. Podczas gdy Page i jego pozostali komandosi szturmują niższe poziomy Cytadeli Shimrry, Luke, Jaina i Jacen, po zabiciu i ranieniu każdego wojownika Yuuzhan Vongów na swojej drodze, ostatecznie konfrontują się z Shimrrą i jego piętnastoma specjalnymi strażnikami Zabójców w prywatnym skarbcu Shimrry na szczycie Cytadeli. Trzech Jedi jest w stanie zabić wszystkich Zabójców, podczas gdy Jaina podąża za Wstydzonym towarzyszem Shimrry, Onimim, do poziomu kontrolnego skarbca Shimrry. Tam Onimi łatwo przeważa nad Jainą i pozbawia ją przytomności toksyną z swojego kła. Jaina zauważa, gdy traci przytomność, że była w stanie wyczuć Onimiego przez Moc. Tymczasem, gdy wszyscy jego Zabójcy są martwi, Shimrra walczy z Lukiem i chwyta go swoim królewskim amfistaffem, Berłem Mocy, zanim wyciąga późniejszą miecz świetlny Anakina Solo jako grę psychologiczną z Lukiem; Shimrra chce, aby Luke wiedział, jak to jest walczyć z czymś, co jest częścią jego zakonu, tak jak Yuuzhan Vongowie muszą walczyć z Zonamą Sekot, czymś, co Shimrra uważa, że powinno być częścią zakonu Vongów ze względu na jego żywą naturę. Mimo że Luke jest otruty przez Berło Mocy, jest w stanie odebrać miecz Anakina z rąk Shimrry i używa zarówno własnej broni, jak i broni swojego zmarłego siostrzeńca, aby ściąć głowę Shimrrze. Gdy własny miecz świetlny Jacena zaginął w walce, Luke rzuca mu miecz Anakina, którego Jacen nie łapie i widzi, jak odlatuje, co jest echem wizji, którą miał na Duro trzy lata wcześniej, i ponownie na Zonama Sekot przed rozpoczęciem bitwy o Yuuzhan’tar. Mimo to Jacen udaje się na poziom kontrolny skarbca Shimrry, aby odebrać Jainę. Gdy Onimi przygotowuje skarbiec Shimrry do startu w kosmos, przebudzona, ale nadal osłabiona Jaina jest informowana przez Wstydzonych, który wierzy, że ona jest ludzkim awatarem bogini tricksterów Vongów Yun-Harli, że osiągnął swoje moce Mocy poprzez przeszczepienie DNA yammoska do własnej tkanki nerwowej, aby naśladować dzieła bogów w tworzeniu wszechświata. Zrobiono to po tym, jak Onimi, będąc wówczas Kształtującym, odkrył, że nie ma ósmego korytarza w Qahsa Kształtujących. Chociaż został w wyniku tego Wstydzony, był w stanie użyć swoich mocy nie tylko do wytwarzania śmiertelnych toksyn, którymi mógł sterować w swoim ciele, ale także manipulował Shimrrą, przekonując resztę Yuuzhan Vongów do inwazji na galaktykę; dlatego też przez całe panowanie Shimrry to Onimi naprawdę kontrolował Yuuzhan Vongów jako ich prawdziwy Najwyższy Władca. Teraz, gdy Shimrra nie żyje, planuje zabić każdego i każdą żywą istotę w galaktyce, aby mógł stać się nowym bogiem i ulepić nowy wszechświat na swoje podobieństwo. Gdy Sojusz i ich sojusznicy z Yuuzhan Vongów przejmują Cytadelę Shimrry, Luke jest znoszony, a Han i Leia podążają za przewodem Noma Anora, aby znaleźć Jainę i Jacena na poziomie kontrolnym skarbca Najwyższego Władcy. Podczas gdy to robią, skarbiec startuje w kosmos, a Sokoł Tysiąclecia pilotowany przez Marę Jade Skywalker z chorym Lukiem na pokładzie oraz Jagged Fel w swoim przejętym X-wingu podążają za skarbcem. Tymczasem, gdy wieść o śmierci Shimrry się rozprzestrzenia, Nas Choka i jego siły odmawiają w to uwierzyć, szczególnie po tym, jak jego skarbiec pojawia się wznosząc się z Yuuzhan’taru. W skarbcu jednak Jacen konfrontuje się z Onimim, a następnie słyszy głos swojego zmarłego dziadka, Anakina Skywalkera, mówiący mu, aby „stał mocno”, tak jak on zrobił na Duro. Tak więc, gdy Jacen walczy z Onimim, udaje mu się osiągnąć jedność z Mocą, wiedząc, że nigdy więcej nie osiągnie tego stanu, jednocześnie wiedząc, że spędzi resztę życia próbując to zrobić. W rezultacie Jacen pokonuje Najwyższego Władcę Onimiego. Han, Leia i Nom Anor przybywają na czas, aby zobaczyć niesamowite zwycięstwo Jacena, podczas gdy on wydaje się starzeć o pięć lat. Tymczasem Onimi zostaje pozbawiony swoich wad Wstydzonych, ale ponieważ jego wady były wynikiem zdobycia Mocy, traci kontrolę nad toksynami w swoim ciele i umiera, topniejąc w kałuży brudnych węglowodorów, która jest wchłaniana przez podłogę z koralu yorik skarbca jak plama. Skarbiec zaczyna obumierać z powodu utraconego teraz połączenia z Onimim, a Nom Anor próbuje oszukać Solo, by weszli do śmietnika, podczas gdy on ucieka żywy. Dzięki swojemu zmysłowi Vonga, Jacen udaremnia jego plan, a gdy Nom Anor próbuje jeszcze raz uniknąć Solo, jego ręka zostaje odcięta przez Leię za pomocą jej miecza świetlnego. Mimo to Nom Anor otwiera wejście do yorik-trema (lądownika) skarbca i po prostu pozwala Solo odejść bez niego; ze względu na swój ateizm, który czyni go niepożądanym w społeczeństwie Yuuzhan Vongów, i pogardę dla Mocy, która czyni go niepożądanym w społeczeństwie Sojuszu Galaktycznego, Nom Anor decyduje się umrzeć na pokładzie skarbca, mimo wcześniejszych przysiąg przetrwania wojny. Wybuch skarbca jest obserwowany przez Naczelnego Wodzę Nas Chokę i jego flotę. On ogłasza wszystkim swoim siłom, że wojna się skończyła i że wrogowie Yuuzhan Vongów wygrali. Oferuje im ultimatum; ci, którzy pragną umrzeć, mogą zabić się lub walczyć do samego końca, podczas gdy ci jak on będą żyć, aby dowiedzieć się, co Sojusz Galaktyczny i ich sojusznicy zamierzają z nimi zrobić. Tymczasem Zonama Sekot udaje się odeprzeć zakażony Alfa Czerwonym statek Vongów od swojej powierzchni i ściąga wszystkie statki, zarówno Yuuzhan Vongów, jak i nie-Vongów, na ziemię. Broń Vongów staje się łagodna i nieszkodliwa, gdy najeźdźcy są witani w domu. Na pokładzie Sokoła Tysiąclecia Solo są ratowani z umierającego yorik-trema, a Jacen jest w stanie użyć łez Mary i własnych, aby stworzyć chemikalia, tak jak zrobiła to zmarła Vergere, aby wyleczyć Luke’a z trucizny amfistaffa Shimrry. To działa, a Skywalkerowie i Solo padają sobie w objęcia, ciesząc się, że przeżyli i że wojna się skończyła. C-3PO i R2-D2 obserwują tę scenę i lamentują, jak w takich chwilach zazdroszczą ludziom tego, co muszą czuć. Po zakończeniu wojny z Yuuzhan Vongami, gdy większość Brygady Pokoju nie żyje i/lub została rozwiązana, Nas Choka spotyka się z przywódcami Sojuszu Galaktycznego, aby uzgodnić, jak powinni znaleźć trwałe rozwiązanie wojny. Choka zgadza się zebrać wszystkich pozostałych Vongów w całej galaktyce, aby zostali złożeni na Zonama Sekot i zabrani do Nieznanych Regionów, gdzie będą bezpieczni i nauczą się aklimatyzować swoją kulturę do pokoju, a także odzyskać swoje połączenie z Mocą. Aby przeciwdziałać tym, którzy pragną całkowitej eksterminacji Yuuzhan Vongów, takim jak Bothanie i inni, Przewodniczący Sojuszu Galaktycznego Cal Omas dba o to, aby każdy pozostały próbek Alfa Czerwonego został zniszczony. Tymczasem Zonama Sekot odkrywa, że jest potomkiem pierwotnego Yuuzhan’taru, co wyjaśnia biologiczne połączenie, jakie ma z Yuuzhan Vongami. Wśród tego wszystkiego Luke deklaruje, że Jedi nie powinni być siłą policyjną galaktyki, jak kiedyś, i że Zakon powinien pozwolić jednostkom znaleźć własną drogę w służeniu galaktyce, a co ważniejsze, sobie samym i Mocy. Jacen na przykład planuje wyruszyć w galaktyczną wędrówkę, aby poszerzyć swój pogląd na Moc po swojej walce z Onimim. Kilka tygodni później, po zebraniu niemal każdego pozostałego Yuuzhan Vonga, Zonama Sekot podróżuje z powrotem do Nieznanych Regionów. Później Skywalkerowie, Solo i ich przyjaciele oraz sojusznicy odwiedzają Kashyyyk, gdzie Han przybija miecz świetlny Anakina do prowizorycznego grobu Chewbacci. Luke deklaruje, że gdyby zaistniała taka potrzeba w przyszłości, ktoś tak cnotliwy jak Chewbacca podniesie miecz świetlny Anakina i pokona każde zagrożenie, które będzie zagrażało galaktyce w przyszłości. Następnie wszyscy mają ucztę, na której omawiają swoje plany wakacyjne. Han przekonuje Lumpawaroo i Lowbaccę, aby nie kontynuowali długu życiowego Chewbacci, mówiąc, że on i Leia już przekonali swoich ochroniarzy Noghri, Cakhmaima i Meewalha, by wzięli sobie urlop. Powieść, a wraz z nią cykl, kończy się śmiechem wszystkich, nie tylko z tego, co Han powiedział, ale także z radości i ulgi, że galaktyka znów jest w pokoju.


Ewa ujawnia, że Kevin zabił ojca oraz siostrę za pomocą noża po ataku na szkołę, pragnąc w ten sposób uratować małżeństwo rodziców. W ostatniej scenie syn zabiera matce sztuczne oko Celii i wyznaje, że doskonale pamięta powody, dla których dopuścił się morderstw.[sep]Opowieść Ewy przybiera formę listów napisanych po masakrze do jej prawdopodobnie oddalonego męża, Franklina Plasketta. W tych listach opisuje swój związek z mężem na długo przed poczęciem syna i w okresie poprzedzającym to wydarzenie, a następnie relacjonuje wydarzenia z życia Kevina aż do masakry w szkole oraz dzieli się przemyśleniami na temat ich relacji. Przyznaje się również do szeregu wydarzeń, które starała się utrzymać w tajemnicy, takich jak moment, gdy w wybuchu gniewu uderzyła Kevina i złamała mu rękę. W powieści ukazane są również wizyty Ewy u Kevina w więzieniu. Te sceny przedstawiają ich chłodną, wrogą relację. Zachowanie Kevina w całej książce przypomina postępowanie socjopaty, choć wprost o tej zaburzeniu mówi się rzadko, a interpretację pozostawia się w dużej mierze wyobraźni czytelnika. Okazuje on niewiele lub żadnej czułości ani poczucia odpowiedzialności moralnej wobec swojej rodziny czy społeczności; w rzeczywistości Kevin wydaje się patrzeć z pogardą i nienawiścią na każdego, a szczególną niechęć żywi do matki, którą antagonizuje, ilekroć tylko pamięta. Od najmłodszych lat dopuszcza się wielu drobnych aktów sabotażu, od pozornie niewinnych czynów, takich jak psikanie atramentem z pistoletu na wodę do pokoju, który matka mozolnie okleiła tapetami z rzadkimi mapami, po prawdopodobnie zachęcanie dziewczyny do drapania swojej skóry dotkniętej egzemą. Jedyną czynnością, która sprawia mu przyjemność, jest łucznictwo, do którego wprowadza go ojciec. Wraz z pogarszaniem się zachowania Kevina Franklin coraz bardziej go broni, przekonany, że jego syn jest zdrowym, normalnym chłopcem i że wszystko, co robi, ma racjonalne wytłumaczenie. Kevin odgrywa rolę kochającego i szanującego syna za każdym razem, gdy Franklin jest w pobliżu – akt, który Ewa łatwo przejrzy. Powoduje to rozłam między Evą a Franklinem, który nigdy się naprawdę nie zagoi; krótko przed masakrą Franklin żąda rozwodu. Siostra Kevina, Celia, zostaje poczęta głównie z powodu potrzeby Ewy nawiązania więzi z innym członkiem rodziny. Gdy Celia ma sześć lat, dochodzi do domowego „wypadku”, w wyniku którego środek do udrażniania rur powoduje utratę oka przez dziewczynkę. Zdarzenie to jest ściśle powiązane z wcześniejszym incydentem z udziałem zwierzątka Celii – ryjówki, podczas którego Ewa używa Liquid Plumr, żrącego środka do udrażniania rur, aby usunąć zator w zlewie dzieci. Możliwe są dwa wyjaśnienia: albo Ewa zostawiła środek w zasięgu ręki Celii, albo Kevin w jakiś sposób zaatakował Celię, niszcząc jej oko i bliznowacząc jej twarz. Mimo że nigdy tego nie udowodniono, Ewa głęboko wierzy, że Kevin, który w tym czasie opiekował się siostrą, wylał Liquid Plumr na jej twarz, mówiąc jej, że czyści jej oko, po tym jak coś do niej wpadło. Opowiadając historię masakry, Ewa wreszcie ujawnia, że Franklin i Celia są w rzeczywistości martwi – Kevin zabił ich oboje za pomocą swojego łuku i strzał, zanim użył tych broni do ataku na szkołę. Ewa przypuszcza, że zrobił to, ponieważ podsłuchał jej rozmowę z Franklinem o rozwodzie; wierzył, że Franklin otrzyma prawo opieki nad nim, co pozbawiłoby go ostatecznego zwycięstwa nad matką. Powieść kończy się w drugą „rocznicę” masakry, trzy dni przed tym, jak Kevin skończy 18 lat i zostanie przeniesiony do więzienia Sing Sing. Stłumiony i przestraszony, składa Ewie rodzaj oferty pojednania, dając jej sztuczne oko Celii do pochowania i mówiąc jej, że jest mu przykro. Ewa po raz pierwszy pyta Kevina, dlaczego dokonał morderstw, a Kevin odpowiada, że nie jest już tego pewien. Obejmują się, a Ewa postanawia, że wciąż kocha syna.


Czarownica odebrała Gobbolinino magiczne moce, co sprawiło, że jego sierść stała się pręgowana. W rezultacie kot powrócił na farmę i mógł wreszcie zostać kuchennym kotem.[sep]Gobbolino to mały czarny kociak urodzony w jaskini czarownicy wysoko na górze Hurricane, z jedną białą łapką po tym, jak została kąpana w świetle księżyca, i błyszczącymi niebieskimi oczami, który miał zostać kotem czarownicy wraz ze swoją czysto czarną siostrą bliźniaczką, Sooticą. Podczas gdy jego siostra jest całkiem zadowolona z nauki zaklęć i zamieniania myszy w ropuchy, Gobbolino pragnie zostać skromnym kuchennym kotem i wyrusza w wielką przygodę, by spełnić swoje sercowe pragnienie. Najpierw próbuje być zwykłym kuchennym kotem, najpierw na farmie, potem w sierocińcu, a następnie w domu burmistrza, ale jego magia zawsze wpędza go w kłopoty. Staje się kotem wystawowym, ale inne koty zazdroszczą mu i ujawniają, że jest kotem czarownicy. Na krótki czas zostaje kotem okrętowym, ale wraca na ląd po tym, jak używa magii, by uratować statek przed czarownicą, co wzbudza podejrzenia marynarzy. Zostaje adoptowany przez chorą księżniczkę, ale gdy ta odzyskuje zdrowie, wyjeżdża do szkoły z internatem bez niego, a on dołącza do przedstawienia lalkowego „Punch i Judy” jako „Toby Pies”, jednak czarownica w publiczności ujawnia go jako kota czarownicy. Rycerz znajduje go i ofiaruje pewnej damie w prezencie, ale gdy Gobbolino próbuje pomóc rycerzowi zdobyć względy Damy, sprawia tylko więcej kłopotów. Odchodzi i zostaje adoptowany przez drwala, ale prawnuczka drwala sprzedaje go wędrowniczce za suknię. W końcu akceptując swoją magię, Gobbolino zostaje asystentem wędrowniczki, ale jego dobre serce i niechęć do zadawania bólu sprawiają, że nie udaje mu się żadne powierzone mu zadanie. Wędrowniczka zostawia go pod opieką jego siostry, Sooticy, i jej pani, ale po raz kolejny nie jest w stanie wykonać swoich zadań. Czarownica rzuca na niego zaklęcie, odbierając mu moce magiczne, a on trafia z powrotem na farmę, gdzie rozpoczął swoją podróż, a jego sierść zblakła do nie do poznania, stając się pręgowana. Tam odkrywa, że jego stary przyjaciele witali go z radością, i staje się kuchennym kotem na farmie. Imię „Gobbolino” pochodzi od włoskiego słowa oznaczającego „mały garbus”.


Remy Brousard wyznaje przed śmiercią, że on i inni policjanci porwali Amandę, aby uratować ją od zaniedbującej matki. Patrick odnajduje dziewczynkę bezpieczną w domu kapitana, ale ostatecznie decyduje się powiadomić władze o porwaniu.[sep]Kochankowie i prywatni detektywi z Bostonu, Patrick Kenzie i Angie Gennaro, zostają wynajęci przez kobietę, aby zbadali sprawę jej siostrzenicy, Amandy McCready, której zniknięcie stało się ważną lokalną wiadomością. Podejmują sprawę mimo pozornego niechętnego stanowiska wujka dziewczynki, Lionela. Podczas śledztwa szybko dochodzą do wniosku, że matka Amandy, Helene, która była prominentnie przedstawiana w wiadomościach dotyczących sprawy, jest zdemoralizowanym i zaniedbującym rodzicem. W momencie zniknięcia Amandy Helene zostawiła ją samą na kilka godzin, podczas gdy bawiła się w lokalnym podłym barze. W innym incydencie Helene zostawiła córkę bez nadzoru na plaży na kilka godzin, co skutkowało tym, że dziewczyna dostała straszne oparzenia słoneczne. Chociaż Helene błaga publiczność o powrót córki, w prywatnych rozmowach często wydaje się bardziej zaniepokojona własnym życiem i możliwym korzyściom, jakie publicity może na nie przynieść. W być może najbardziej nieodpowiedzialnym akcie rodzicielstwa Patrick i Angie odkrywają, że Helene zabrała Amandę ze sobą, gdy ona i jej ówczesny chłopak, Skinny Ray, ukradli kilka tysięcy dolarów od mężczyzn pracujących dla uwięzionego dilera narkotyków, Cheese'a. Patrick i Angie szybko zaczynają współpracować z policjantami Remy Brousardem i Nickiem „Poole” Raftopoulousem. Policja otrzymuje widoczną żądanie okupu wzywające do spotkania w kamieniołomach Quincy. Pod osłoną ciemności Angie, Patrick, Poole i Remy przybywają do kamieniołomu, ale zanim mogą spotkać się z porywaczami, wybucha chaotyczna strzelanina, w wyniku której ginie kilku gangsterów pracujących dla Cheese'a, a pieniądze z okupu znikają. Angie znajduje ulubioną lalkę Amandy, która została zabrana razem z nią, w wodzie kamieniołomu i dochodzą do wniosku, że mała dziewczyna prawdopodobnie została wrzucona do wody i utonęła. Później Patrick dowiaduje się, że Remy wcześniej pracował w wydziale odpowiedzialnym za badanie przestępstw przeciwko dzieciom i że znał Lionela, brata Helene. Przesłuchując Lionela, odkrywa, że całe porwanie zostało zainscenizowane na polecenie Lionela, aby odebrać Amandę od zaniedbującej opieki Helene. Remy i Poole, przebrani za złodziei, organizują napad na bar, w którym spotykają się Patrick, Angie i Lionel, i zabijają Lionela. Patrick ściga Remy i śmiertelnie go rani. Remy wyznaje, że jest częścią małej grupy policjantów, którzy zabierają dzieci z domów pełnych przemocy i zaniedbań i umieszczają je u troskliwych, kompetentnych rodziców. Pierwszym dzieckiem była jego własna córka, którą znalazł jako niemowlę niedożywione i maltretowane w crack house; jej biologiczni rodzice byli tak mało zainteresowani jej dobrobytem, że nawet nie zgłosili jej zaginięcia po tym, jak Remy ją zabrał. On, Poole i ich kapitan zabrali Amandę po tym, jak Remy dowiedział się od Lionela o zaniedbującym rodzicielstwie Helene. Patrick i Angie udają się do domu nadmorskiego kapitana, gdzie odkrywają Amandę McCready, która wydaje się szczęśliwa i dobrze zaopiekowana. Kapitan błaga Patricka i Angie, aby nie ujawniali miejsca pobytu Amandy, nalegając, że zostanie umieszczona w kochającej rodzinie. Angie i Patrick kłócą się o właściwy sposób postępowania, a Patrick ostatecznie powiadamia władze o porwaniu. Angie, rozczarowana, odchodzi od Patricka.


Ax wyjaśnia, że grupa wróciła do szpitala pojedynczo, ponieważ została wciągnięta do Przestrzeni Z jako oddzielne jednostki. W momencie ich powrotu pacjent w śpiączce nie budzi się i nie atakuje Axa, co sprawia, że pozyskanie jego DNA staje się konieczne.[sep]Animorphowie odkrywają, że Hewlett Aldershot III został potrącony przez Kontrolerów i jest potajemnie przetrzymywany w szpitalu, gdzie jest mocno strzeżony. Pełni bardzo wysoką funkcję w rządzie. Ponieważ nie może zostać opanowany przez węża, będąc w śpiączce, Visser Three pozyskuje jego DNA, mając nadzieję na wcielenie się w niego, aby ostatecznie zdobyć jeszcze wyższego urzędnika. Postanawiają zmienić się w komary, zakładając, że będą mogli pozyskać jego DNA, ssąc jego krew, nie będąc w swoich naturalnych postaciach, w których strażnicy-Yeerkowie mogliby ich zauważyć. Podczas gdy to robią, zostają przeniesieni do Przestrzeni Z, gdy ich dodatkowa masa zostaje wciągnięta w strugę powietrza statku Andalitów zmierzającego na Leerę, gdzie trwa inwazja Yeerków. W samą porę przed uduszeniem zostają uratowani i zabrani na pokład. Gdy są już na statku, Ax „zdradza” Animorphów, wykonując rozkazy kapitana. Grupie kazano spokojnie pozostać w pokoju, podczas gdy Andalici wykonują całą pracę. Niestety, dowódca statku jest zdrajcą. Atakuje całą załogę na mostku, z wyjątkiem Axa. Jednak nie może go pokonać. Wtedy Ax ostrzega Animorphów, ale ci ujawniają, że są już w pokoju. Cassie odwraca uwagę kapitana, a Ax go pokonuje. Gdy statek ma zostać przejęty przez Yeerków, drugi dowódca każe im opuścić statek, a następnie go wysadza. Animorphowie wyruszają w głąb głównego lądu Leery, próbując znaleźć przyjaznych Andalitów. Tobias tajemniczo znika, a reszta udaje się nad ocean, podążając za pomysłem Axa – który obiecał, że odtąd będzie wykonywał tylko rozkazy Jake’a. Rachel znika, a reszta spotyka kilku Leeranów, których pozyskują. Następnie dowiadują się, że Andalici podłożyli bombę, aby wysadzić kontynent – jak podejrzewał Ax – ale muszą udać się, aby ją aktywować, i Cassie znika. Marco znika, a oni spotykają Leerana-Kontrolera, który czyta im w myślach i odkrywa ich plany, ostrzegając Yeerków. Gdy docierają do bomby, Jake znika, zostawiając Axa samego. Aktywuje bombę, ale pojawia się grupa uzbrojonych Hork-Bajirów, aby ją rozbroić. Hork-Bajir strzela do niego, ale znika w ułamku sekundy przed trafieniem wiązką. Bomba wybucha zaraz po jego zniknięciu. W jakiś sposób wszyscy Animorphowie wracają do szpitala, w którym byli przed wciągnięciem do Przestrzeni Z. W tym dokładnym momencie osoba w śpiączce budzi się i próbuje zabić Axa-komara. Dzięki temu Animorphowie nie muszą już go pozyskiwać. Gdy są w centrum handlowym, Ax wyjaśnia, że ponieważ zostali wciągnięci do Przestrzeni Z wszyscy razem, musieli też wszyscy razem wrócić.


Główny bohater postrzega wewnętrzną siłę zwaną „Furią” jako sprzymierzeńca powieści oraz lekarstwo na swoje uzależnienie. Wierzy on, że proces wyzdrowienia zakończy się sukcesem dopiero wtedy, gdy nauczy się ulegać tej sile lub ją w pełni zaakceptować.[sep]Pobity James budzi się w samolocie do Chicago, nie pamiętając swoich obrażeń ani tego, jak znalazł się na pokładzie. Na lotnisku odbierają go rodzice i zabierają do kliniki rehabilitacyjnej. Dowiadujemy się, że James ma 23 lata, jest alkoholikiem od dziesięciu lat i od trzech lat uzależniony od cracka. Jest też poszukiwany przez policję w trzech różnych stanach w związku z wieloma zarzutami. Podczas przyjęcia do kliniki zmuszony jest do odstawienia używek – przejście to, jak się później dowiadujemy, prawdopodobnie ratuje mu życie, ale jest też niewyobrażalnie bolesne. W ramach leczenia musi przejść serię bolesnych leczeń kanałowych bez znieczulenia ze względu na możliwe negatywne reakcje na leki. Radzi sobie z bólem, ściskając piłki tenisowe, aż pękają mu paznokcie (gdy kwestionowano to zdarzenie, w szczególności podczas jego drugiego występu u Oprah, Frey przyznał, że zabiegów mogło być „więcej niż jeden” i że mogły, ale nie musiały obejmować nowokainę, jak to pamięta). Książka śledzi losy Freya przez bolesne doświadczenia prowadzące do jego ostatecznego wypisu z ośrodka, w tym udział w programie rodzinnym kliniki z rodzicami, mimo jego silnego sprzeciwu. W całej powieści Frey mówi o „Furii”, z którą walczy, i którą postrzega jako przyczynę swojej chęci picia alkoholu i zażywania narkotyków. „Furia” może być uważana za antagonistę powieści, ponieważ Frey wierzy, że nie będzie w stanie wyzdrowieć, dopóki nie nauczy się jej ignorować lub jej „nie zabije”. W klinice Frey poznaje wielu interesujących ludzi, z którymi nawiązuje relacje i którzy odgrywają ważną rolę w jego życiu zarówno podczas, jak i po pobycie w ośrodku. Są wśród nich szef mafii, który odgrywa kluczową rolę w jego powrocie do zdrowia (bohater kolejnej książki Freya „Mój przyjaciel Leonard”), oraz uzależniona od narkotyków kobieta, w której się zakochuje, mimo że w klinice obowiązują ścisłe zasady zabraniające kontaktów między mężczyznami a kobietami. James w końcu wyzdrowiewa i nigdy nie doznaje nawrotu. Charakterystyczną cechą „Szczątków” jest brak cudzysłowów oznaczających mowę bezpośrednią. Zamiast tego każdy taki fragment zaczyna się w nowej linii. Fakt, że autor używa tego samego stylu do oznaczania swoich myśli wewnętrznych, często przeplatanych z wypowiedziami jego samego i innych, nadaje książce unikalny, a czasem mylący styl, co ma rzekomo odzwierciedlać naturę jego doświadczeń w ośrodku leczenia. Frey często stosuje tę technikę pisania strumieniem świadomości, co pozwala czytelnikowi lepiej zrozumieć jego wersję wydarzeń. Unikalny styl pisania Freya obejmuje również pisanie rzeczowników wielką literą w całej książce z niejasnych powodów. Frey używa też w tekście częstych powtórzeń słów.