Danny Hogan i Velma Reed dopuścili się szantażu, robiąc zdjęcia mężczyznom w kompromitujących sytuacjach, o czym Joe Lovelli nie wiedział niemal do samego końca. Pierwsza ofiara gry w kości, związana z mafią, doprowadziła do kulminacji akcji w postaci śmiertelnego pościgu samochodowego.[sep]Danny Hogan, kierowca ciężarówki znudzony swoją pracą w firmie Torgus Trucking, poznaje piękną Velmę Reed w podejrzanym barze w Los Angeles, gdzie pracuje jako „kaczka” barmana, namawiając samotnych mężczyzn do kupowania drinków. Danny nie rozpoznaje Velmy, ale oboje chodzili do tej samej szkoły średniej w odległym mieście, gdzie znali się jedynie pobieżnie. Danny został wyrzucony ze szkoły po tym, jak przyłapano go na używaniu „załadowanych” kości podczas nielegalnej gry w kości po lekcjach. Krótko potem, i bez wiedzy Danny’ego, Velma zaszła w ciążę i również opuściła szkołę oraz swoje rodzinne miasto. Teraz, dwanaście lat później, Velma rozpoznaje Danny’ego i odnawia ich znajomość. Odwołując się do jego chciwości i męskości, przekonuje go, aby wykorzystał swoje umiejętności w manipulowaniu kośćmi w oszustwie, który pomoże jej wyłudzić pieniądze od uczestników konferencji. Początkowo niechętny z powodu pobicia, którego doznał w wojsku po przyłapaniu na używaniu fałszywych kości, Danny ostatecznie zgadza się, mając nadzieję uzbierać wystarczająco dużo pieniędzy na założenie własnej firmy transportowej. Wkrótce zaczyna zdawać sobie sprawę, że Velma również ma wyższy cel – kupno motelu w Las Vegas, który mogłaby prowadzić, aby stać się „uczciwą” i przestać wstydzić się sposobu, w jaki zarabia pieniądze na utrzymanie swojego małego syna, którego umieściła w szkole z internatem. Główna część akcji powieści koncentruje się na zręcznym zwabianiu przez Velmę potencjalnych ofiar na konferencjach, głównie w miastach Kalifornii, oraz późniejszym ograbianiu ich przez Danny’ego w grach w kości. Ich przygody zmuszają ich do kontaktu z szeregiem zwykłych i niezwykłych postaci, w tym z gejowskim oszustem, do którego Danny wykazuje pogardę, która była w 1957 roku prawdopodobnie bardziej politycznie poprawna niż wydaje się dzisiaj. Występują różne niebezpieczne sytuacje, a Danny traci część entuzjazmu do oszustw. Mówi Velmie, że chce zrezygnować, ale ona przekonuje go, by jeszcze raz spróbowali razem. W międzyczasie, i bez wiedzy Danny’ego, Velma i inny przyjaciel, Joe Lovelli, dopuścili się szantażu. Velma dwukrotnie zwabiła mężczyzn do swojego pokoju hotelowego, gdzie Joe czekał w szafie z aparatem. Używając filmu na podczerwień, Joe robił zdjęcia mężczyzn w kompromitujących sytuacjach z Velmą. Szantażyści następnie wymuszali – lub próbowali wymusić – pieniądze za milczenie od swoich ofiar. Danny pozostaje nieświadomy pobocznego zajęcia Velmy i Joe aż do prawie samego końca książki, kiedy druga ofiara szantażu Velmy, ważna postać powiązana z mafią, popycha powieść ku jej kulminacji w śmiertelnym pościgu samochodowym. Po walce z konfliktem między sumieniem a ambicją, Danny wysyła większość swoich nieuczciwych wygranych synowi Velmy, zachowując tylko tyle, aby kupić dobry używany ciężki samochód, dzięki czemu on i Jill Conner – ładna, młoda, była menedżerka biurowa w Torgus Trucking – mogą założyć własną firmę transportową.


Jorian i Karadur wracają do Kylaru w przebraniu i wymieniają ukrytą koronę na uwolnienie Estrildis, która jednak odmawia powrotu z powodu nowego związku. Bohater ostatecznie osiada w Kortoli z Margalit, gdzie dowiaduje się, że rewolucja w Kylaru obaliła wrogie władztwo i uczyniła go bezpiecznym bohaterem narodowym.[sep]W tej kontynuacji „Zegarów z Irazu” były król Jorian z Kylaru i doktor Karadur uciekają z ogarniętego buntem miasta Iraz w wannie jego niedawno zmarłego monarchy Iszbahara, unoszeni w powietrzu przez Goraksa, niewidzialnego demona służącego Karadurowi. Zgodnie z wcześniejszą obietnicą doktora demon zabiera ich do Kylaru, by uratować ulubioną żonę Joriana, Estrildis, uwięzioną tam przez władze królestwa w nadziei na wabienie Joriana, którego zamierzają stracić, z powrotem w ich sidła. Plan się nie udaje, a demon z trudem zdołał wywiać pechowych wybawców do sąsiedniego miasta-państwa Othomae, gdzie zostawia ich – wraz z wanną – w parku Wielkiego Księcia. Tam zostają natychmiast aresztowani za nielegalne wtargnięcie. Uzyskanie ich zwolnienia zajmuje trochę czasu, głównie dlatego, że ich sadystyczny strażnik Maltho, który żywi urazę do Joriana z poprzedniej znajomości, torpeduje ich próby wysłania wiadomości o ich kłopotach do przyjaciół na zewnątrz. Wreszcie wolni, próbują zgromadzić środki na kolejną próbę odzyskania Estrildis; co jest trudne, ponieważ Jorian musi pozostać w ukryciu przed Kylarczykami. Ostatecznie, rezygnując z bohaterskich czynów, zatrudnia Abakarusa, magicznego kolegę Karadura, by wykonał to zadanie, ponownie za pomocą demonicznego sługi. Do jego przerażenia demon Ruakh powraca ze złą kobietą, towarzyszką Estrildis, Margalit. Jest dalej od celu niż kiedykolwiek, a do tego pogrążony w procesie sądowym o niewykonanie umowy! Rozczarowany magicznymi skrótami, Jorian kontaktuje się ze swoją rodziną w Kortoli i zleca młodszemu bratu Kerinowi zwiad Kylaru. Kerin wraca z wieścią, że Thevatas, jeden ze strażników Estrildis, jest podatny na łapówki, a Jorian i Karadur w związku z tym wracają do Kylaru w przebraniu Mulwanian (wędrownych artystów podobnych do Cyganów), gdzie przekupiony strażnik wydaje Estrildis w zamian za koronę Kylaru, którą Jorian ukrył po swojej pierwszej ucieczce przed egzekucją. Ale teraz Jorian odkrywa, że Estrildis w jego nieobecności wzięła kochanka i nie chce być uratowana! O miękkim sercu, Jorian oddaje ją jej kochankowi Koryneusowi i zamiast tego wiąże się z Margalit, do której w międzyczasie się przekonał. (Jak było wyraźnie jasne na długo przed tym momentem, zaradna, praktyczna i opanowana Margalit jest znacznie bardziej odpowiednią partnerką dla Joriana niż emocjonalna Estrildis). Sędzia z Kylaru, którego Jorian wziął jako zakładnika, sprowadza go z jego nową miłością, która wówczas jest w stanie uwolnić przeklętą duszę Lorca, baroniego ducha, który im pomagał. Nękani zarówno przez bandytów, jak i ścigających Kylarczyków, drużyna ponownie ucieka do Othomae. W epilogu Jorian wraca do Kortoli z nową żoną i dołącza do rodzinnego przedsiębiorstwa zegarmistrzowskiego; tam dowiaduje się, że rewolucja w Kylaru obaliła reżim królobójców i jest wreszcie bezpieczny od swoich dawnych poddanych. W rzeczywistości jest teraz ich bohaterem narodowym i chcą go z powrotem na (niezagrażającym) tronie – ofertę, którą uprzejmie odrzuca. Ta ostatnia scena jest w rzeczywistości jedyną w cyklu o Jorianie, pokazującą bohatera w jego ojczyźnie, Kortoli – choć czytelnicy poznali ją dość dobrze dzięki opowieściom snutym przez niego i osadzonym w różnych książkach.


Informacja o Lidze Wszystkich Światów i nakaz uwolnienia niewolników zostają przyjęte przez Davisona, który rezygnuje z masakry pobliskiego miasta-drzewa. Athshean nie odpowiadają atakiem na główną bazę i celowo oszczędzają kobiety, co umożliwia dalszy rozrost kolonii.[sep]„Słowo w języku Athshe oznaczające ‚świat’ jest takie samo jak słowo oznaczające ‚las’” – Raj Lyubov, jedna z głównych postaci powieści. Osadnicy z Ziemi przejmują planetę, którą tubylcy nazywają Athshe, co oznacza „las”, a nie „ziemię”, jak ich macierzysta planeta. Podążają za XIX-wiecznym modelem kolonizacji: wycinają drzewa, zakładają farmy, budują kopalnie i zniewalają ludność tubylczą. Tubylcy są słabo przygotowani do zrozumienia tego, ponieważ są ludnością utrzymującą się z lasów i nie mają kulturowych precedensów dla tyranii, niewolnictwa czy wojny. Najeźdźcy zajmują ziemie tych małych ludzi lasu bez żadnego oporu. Ziemia doświadczyła niektórych katastrof środowiskowych, a ludzie w Ameryce Północnej zaznali głodu. Kultura wojskowa ma niektóre znane aspekty, ale nastąpiły przesunięcia kulturowe. Zarówno używanie narkotyków, jak i homoseksualizm są akceptowalne, nawet w wojsku. Niektórzy Terranie czują rywalizację z innymi kulturami humanoidów, zwłaszcza z Cetianami. Byłe rywalizacje narodowe zbladły, a Amerykanie, Wietnamczycy i Hindusi współpracują harmonijnie. (Książka została napisana podczas wojny w Wietnamie, której Le Guin była zdecydowaną przeciwniczką; przedstawienie Amerykanów i Wietnamczyków współpracujących w podboju i podporządkowaniu ludności zamieszkującej lasy mogło być trudne do przypadkowego.) Niewinna, wrodzona posłuszeństwo Athshean i fakt, że nigdy nie seem to spać, sprawiają, że wydają się idealnymi niewolnikami, praktykującymi to, co u ludzi nazywa się snem polifazowym. Jednym z najgorszych panów niewolników jest kapitan Davidson (który nie jest przywódcą Terran, co jest częstym nieporozumieniem), który regularnie bije „creechies”, jak nazywa Athshean. Ale faktem jest, że biorą kilka krótkich drzemek bez snów rozłożonych w ciągu dnia i wchodzą w stan świadomego snu według woli, i dość często. Postrzegają również „czas snu” jako świat tak samo realny jak „czas świata” i nienawidzą halucynogenów używanych przez ludzi, ponieważ nie mają kontroli nad snami generowanymi przez „trucizny”. Większość „yumens” nie robi żadnych wysiłków, aby to zrozumieć, i popycha ich mocniej, gdy złapią Athshean „marząc na jawie”. Pozbawieni snu REM, zdrowie psychiczne i fizyczne niewolników pogarsza się. Jedynym człowiekiem, który zaczyna to rozumieć, jest antropolog kolonii, Raj Lyubov, który ratuje kilku niewolników przed straszną śmiercią z rąk Davidsona. Gdy mała tubylcza kobieta zostaje zgwałcona przez Davidsona i umiera z powodu odniesionych ran, jej mąż, Selver, zaczyna śnić o wojnie. Nikt wcześniej nie śnił o wojnie, ale Selver jest w stanie podzielić się swoim snem i zaśpiewać swoje plany z resztą swojego ludu. Organizuje rajd na obóz drwali, zabijając ponad 200 ludzi i upokarzając Davidsona. Dla swojego ludu staje się sha'ab, słowem, które oznacza zarówno „tłumacza”, jak i „boga”. W międzyczasie przybywa statek kosmiczny przynoszący ansible przeznaczone dla innego pobliskiego świata, a także dwóch nie-Terran, Cetianina i mężczyznę z Hain. Poprzez ansible dowiadują się, że istnieje teraz „Liga Wszystkich Światów” i że polityka kolonialna Terran uległa zmianie. Ansible zostaje pozostawione w kolonii, aby Terranie mogli być kontrolowani przez własnych przełożonych. Wydawane są instrukcje, aby uwolnić niewolników Athshean i ogólnie złagodzić politykę. Oburzony wszystkim tym i podejrzewając, że „ansible” to oszustwo lub kontrolowane przez Cetian, Davidson potajemnie organizuje rajd i masakrę pobliskiego miasta-drzewa Athshean. Athshean odpowiadają, organizując masowy rajd na „Central”, główną bazę Terran, którą udaje im się opanować. Szczególnie szokujące jest to, że Athshean celowo zabijają kobiety Terran, uzasadniając, że kobiety w przeciwnym razie założą szybko rozmnażającą się kolonię Terran. To jest rzeczywiście intencją; osadnicy planują zrobić stały dom na „Nowej Tahiti”, nie tylko wziąć jej drewna. W ich przypadku Athshean nie mają tradycji wojennej i dlatego nie mają zasad, a w każdym razie ich własne kobiety biorą udział w walkach. Rewolucja wywraca kulturę Athshean do góry nogami, ale udaje się jej zakończyć dominację Terran. Za popełnione okrucieństwa Davidson zostaje wygnany na wyspę nagiej skały, która była tętniącą życiem wioską leśną przed jego rządami, aby otrzymywać żywność i leki, ale bez kontaktu z ludźmi przez resztę życia. Ocalali ludzie (nie wliczając Lyubova, który został przypadkowo zabity podczas rewolty) wracają do domu na następnym statku, który przybędzie.


Atak biologiczny przy użyciu wirusa Ebola nie powiódł się, ponieważ patogen był tak śmiertelny, że nie mógł się skutecznie rozprzestrzeniać. W rezultacie siły Zjednoczonej Republiki Islamskiej poniosły porażkę w starciu z wojskami Stanów Zjednoczonych, Arabii Saudyjskiej i Kuwejtu.[sep]W następstwie wydarzeń z „Długu honoru” Jack Ryan składa przysięgę jako prezydent Stanów Zjednoczonych kilka minut po objęciu urzędu wiceprezydenta. Ponieważ niemal wszyscy przedstawiciele władzy wykonawczej, ustawodawczej i sądowniczej nie żyją, Ryan pozostaje jedynym przedstawicielem Stanów Zjednoczonych. Ryan zmaga się z licznymi trudnościami i kryzysami, od rekonstrukcji Izby Reprezentantów i Senatu, po wyzwanie rzucane jego legitymacji przez byłego wiceprezydenta Eda Kealty’ego, aż po narastający konflikt na Bliskim Wschodzie. Gdy prezydent Iraku ginie z rąk irańskiego agenta, ajatollah Mahmoud Haji Daryaei wykorzystuje próżnię władzy, rozpoczynając nieopierzoną inwazję na Irak. Ajatollah jednoczy oba kraje w Zjednoczoną Republikę Islamską (ZRI). Dzięki pomocy Indii i Chin ZRI dąży do statusu supermocarstwa, atakując Arabię Saudyjską. W następstwie serii ataków terrorystycznych wspieranych przez Iran – w tym uwolnienia zmodyfikowanej genetycznie odmiany wirusa Ebola – ZRI wypowiada wojnę Arabii Saudyjskiej i Kuwejtowi. Tymczasem Chiny „przypadkowo” zestrzeliwują tajwański samolot pasażerski. W wyniku ataku Ebolą Ryan wprowadza stan wojenny i ograniczenia w podróżowaniu w celu powstrzymania rozprzestrzeniania się wirusa. Atak okazuje się jednak jedynie częściowym sukcesem ZRI, ponieważ wirus jest tak śmiertelny, że nie może się skutecznie rozprzestrzeniać. Szybko zmienia się los wojny, a siły ZRI ponoszą porażkę w starciu z połączoną siłą ogniu Stanów Zjednoczonych, Arabii Saudyjskiej i Kuwejtu. Prezydent Ryan wysyła Dinga Chaveza i Johna Clarka do ZRI, aby zabić Daryaei’ego. Po pokazaniu podczas transmitowanej konferencji prasowej zniszczenia rezydencji Daryaei’ego, Ryan grozi uderzeniem taktyczną bronią jądrową na Teheran, chyba że osoby odpowiedzialne za ataki zostaną wydane Stanom Zjednoczonym w celu postawienia ich przed sądem. Wyzwanie Kealty’ego podważające legitymację prezydenta Ryana upada w sądzie. W następstwie kryzysu wzrasta uznania dla nie wybieranego w wyborach prezydenta. Następnie, odpowiadając na pytanie reportera w sali prasowej Białego Domu, Ryan oświadcza, że będzie ubiegał się o urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych.


Połączeni Szefowie Sztabów zdecydowali o zachowaniu odnalezionego okrętu, aby umożliwić wrogim mocarstwom przejęcie jego tajnej technologii. W reakcji na te plany Moran uwolnił córkę admirała Huntera, co skłoniło Pitta do rezygnacji z desperackiej akcji ratunkowej.[sep]Po odnalezieniu kapsuły komunikacyjnej z zaginionego okrętu podwodnego Starbuck, Dirk Pitt zostaje oddelegowany z NUMA do 101. Floty Ratowniczej i otrzymuje rozkaz pomocy w wyjaśnieniu tajemniczego zniknięcia tego ściśle tajnego okrętu. Pitt odkrywa, że okręt zaginął na obszarze Pacyfiku na północ od hawajskiej wyspy Oahu, zwanym Pacyficznym Wirtem. Swoją tajemniczą sławą przypominający Trójkąt Bermudzki, ten rejon Pacyfiku od 1956 roku był miejscem, według dokumentacji Marynarki, 38 przypadków bezśladnego zniknięcia statków wraz z całymi załogami. Gdy Starbuck pierwotnie zaginął, Marynarka przeprowadziła na tym obszarze Pacyfiku, gdzie ostatnio widziano okręt, masowe i wyczerpujące poszukiwania, nie znajdując żadnego śladu wraku. Pitt uznaje, że podejrzane jest, iż Marynarka nie znalazła absolutnie żadnych wraków, ponieważ wzór poszukiwań obejmował obszar rzekomego cmentarzyska Pacyficznego Wiru. Nawet jeśli nie znaleziono wraku okrętu podwodnego, powinni byli natrafić na szczątki któregoś z 38 statków, które miały zatonąć w tym rejonie. W trakcie badań prowadzonych w ramach swojego hobby, jakim jest poszukiwanie grobu króla Hawajów Kamehamehy, Pitt dowiaduje się o mitycznej wyspie Kanoli, która miała istnieć na północ od obecnych wysp Hawajskich i która – podobnie jak zaginiony kontynent Atlantyda – miała zatonąć, zabijając żyjącą tam rasę ludzi. Pitt intuicyjnie czuje, że Marynarka szukała w złym kierunku i że należy odwrócić kurs oraz skoncentrować poszukiwania na zatopionym górze morskiej na obszarze tuż na północ od wyspy Oahu. Pitt ostatecznie odkrywa, że w 1956 roku trzej szanowani naukowcy, doktorzy Lavella i Roblemann, specjaliści w różnych dziedzinach nauk podwodnych, podążyli za znanym doktorem Frederickiem Moranem i ponieśli śmierć w tym samym rejonie Pacyfiku. Ujawnia się, że Moran, wybitny antropolog i pacyfista wierzący, że to tylko kwestia czasu, zanim ludzkość zniszczy się bombą atomową, poszukiwał miejsca, w którym on i jego zwolennicy mogliby przetrwać nadchodzący Apokalipsę. Pitt przypuszcza, że Moran i jego zwolennicy odkryli zatopioną górę morską, która niegdyś była wyspą Kanoli, i wykorzystują ją jako bazę do napadów na statki na Pacyfiku od ostatnich 30 lat, aby finansować swój projekt. Gdy Pitt znajduje zatopiony okręt podwodny w dobrym stanie, ustala, że nie można go natychmiast podnieść, a także ujawnia istnienie zatopionej twierdzy Kanoli. Połączeni Szefowie Sztabów w Waszyngtonie decydują się zniszczyć okręt pociskiem z głowicą jądrową, aby zapewnić, że jego ściśle tajna konstrukcja i pociski jądrowe nie wpadną w ręce Morana, Związku Radzieckiego ani żadnego innego państwa. W próbie powstrzymania ataku Moran porywa Adrienne Hunter, dawną miłość Pitta i córkę dowódcy 101. Floty Ratowniczej, admirała Leigha Huntera. Gdy Pitt odkrywa, że admirał Hunter nie powie Waszyngtonowi o porwaniu córki, aby opóźnić atak, organizuje ostatnią, desperacką akcję ratunkową, mającą na celu uratowanie Adrienne i, jeśli to możliwe, przejęcie okrętu podwodnego.


Mimo że postać przypominająca Holmesa udaje się odnaleźć papugę, prawdziwe znaczenie wypowiadanych przez nią liczb pozostaje dla wszystkich bohaterów tajemnicą. Tekst sugeruje, że sekwencja ta jest związana z pociągami oraz z wizytą chłopca u wysokiej rangi oficera niemieckiego.[sep]Choć fabuła utworu wzorowana jest na klasycznych opowieściach dedukcyjnych Doyle’a, w książce znajdują się dwie odrębne zagadki, z których tylko jedną postać przypominająca Holmesa potrafi rozwiązać do końca. Historia rozpoczyna się od opisu przypadkowego spotkania starego mężczyzny z małym chłopcem, Linusem Steinmanem, o czym dowiadujemy się chwilę później – jest to niemiecko-żydowski uchodźca przebywający u miejscowego anglikańskiego księdza i jego rodziny. Ponieważ papuga siedząca na ramieniu chłopca ma w zwyczaju wyliczać niemieckie liczby w nieoczywistej kolejności – „zwei eins sieben fünf vier sieben drei” („dwa jeden siedem pięć cztery siedem trzy”) – stary mężczyzna szybko wnioskuje, dlaczego chłopiec znajduje się w Anglii. Po przedstawieniu nam księdza, jego żony, syna i dwóch lokatorów siedzących przy kolacji dowiadujemy się, że liczby te mogą mieć pewne znaczenie. Jeden z lokatorów przypuszcza, że liczby to jakiś kod wojskowy i próbuje go złamać. Drugi lokator, pan Shane z brytyjskiego Foreign Office, udaje podczas kolacji, że nawet nie zauważa ptaka, którego rodzina i Linus nazywają Bruno. Jednak ponieważ wszyscy inni przy stole przejawiają nim żywe zainteresowanie, zachowanie Shane’a tylko potęguje ich podejrzenia. Gdy następnego ranka odnajduje się zamordowanego pana Shane’a, a papuga Bruno znika, miejscowy inspektor Michael Bellows zwraca się do starego mężczyzny z prośbą o pomoc w rozwiązaniu zagadki. Stary mężczyzna, zaintrygowany dziwną przywiązaniem chłopca do ptaka, zgadza się jedynie odnaleźć papugę – „Jeśli po drodze natrafimy na prawdziwego mordercę, to tym lepiej dla pana” – mówi (kończąc rozdział 3). Choć postać przypominająca Holmesa odnosi sukces w tym przedsięwzięciu, ani on, ani żadna inna postać w książce nie odkrywa, jaki jest prawdziwy sens liczb, mimo że istnieją wyraźne wskazówki sugerujące rozwiązanie. Jedną z nich, podaną przez autora Chabona, jest to, że liczby są często recytowane w obecności pociągów, a w rzeczywistości papuga nazywa to „piosenką o pociągu”. Inna wskazówka, ujawniona w przedostatnim rozdziale książki, opowiedzianym z perspektywy Bruno, brzmi, że chłopiec i jego papuga odwiedzali Obergruppenführera, gdy jeszcze przebywali w Niemczech, gdzie to, jak można się domyślać, papuga nauczyła się tej piosenki. Ale największą wskazówką ze wszystkich jest tytuł książki i niemota chłopca. Do tego dochodzi fakt, że ani papuga, ani chłopiec nigdy nie wypowiadają niemieckiej liczby „null”.


Teldra zostaje zabita przez Jenoine podczas bitwy przy Mniejszym Morzu Chaosu, co składa Vlada do połączenia jej duszy ze sztyletem za pomocą Spellbreakera. W ten sposób powstaje nowa Wielka Broń, którą Vlad używa do zabicia wroga i ocalenia reszty grupy.[sep]Wciąż uciekając przed Organizacją Jhereg, Vlad otrzymuje niespodzianą wizytę od Lady Teldry, służącej Issoli, przyjaciółki Morrolana. W gospodzie Teldra informuje Vlada, że Morrolan i jego kuzynka Aliera zaginęli, i prosi go o pomoc. Przenoszą się na Górę Dzur i rozmawiają z Sethrą Lavode, potężną czarownicą. Vlad dowiaduje się, że zniknięcie prawdopodobnie ma związek z Jenoine. Sethra opowiada Vladowi o tym, jak Jenoine przybyli do Dragaery i magicznie ją zmienili dla własnych, tajemniczych celów, oraz jak Dragearanie, Serioli i bogowie zdołali ich wypędzić ze świata. Jenoine od tamtej pory próbowali wrócić, a to może być pierwszy step kolejnej wielkiej ofensywy. Vlad i Teldra teleportują się do siedziby Morrolana, Zamku Czarnego, i spotykają się z Nekromantą. Wykorzystują połączenie między magicznym łańcuchem Vlada, Spellbreakerem, a Wielką Bronią Morrolana, Czarną Różdżką, aby namierzyć pozycję Morrolana. Następnie Vlad i Teldra używają magicznych okien w gabinecie Morrolana, aby się tam przenieść. Odkrywają Morrolana i Alierę przykutych do ściany dużej, pustej izby na innej płaszczyźnie egzystencji. Magia tam nie działa, a powietrze jest trudne do oddychania. Pojawia się kilku Jenoine, ale Teldra mówi w ich języku i próbuje nawiązać z nimi dyplomatyczną rozmowę. Dają jej sztylet Morganti i obiecują wypuścić ich wszystkich, jeśli Vlad zabije Verrę, swoją własną Boginię Demonów. Vlad i Teldra przenoszą się do komnat Verry i rozmawiają z Boginią Demonów. Vlad zachowuje się podczas rozmowy lekceważąco, ale nie ma zamiaru próbować zabić swojej bogini. Teldra wygładza rozmowę swoją nienaganną uprzejmością, ale para wraca do pustej izby, osiągając niewiele. Mimo że nie mają gdzie uciec, Vlad uwalnia Morrolana i Alierę z okowów za pomocą swojej wiedźmińskiej magii. Wkrótce potem pojawia się Jenoine i wybucha walka. Vlad zostaje ogłuszony i budzi się przykuty do ściany razem z Teldrą, podczas gdy Aliera i Morrolan zdołali uciec. Vlad i Teldra bezczynnie rozmawiają o naturze i konieczności uprzejmości. Gdy Vlad odzyska siły, ponownie uwalnia ich za pomocą magii. Vlad zauważa dalej, że traktowanie ich przez Jenoine oraz ich ogólne zachowanie wydają się nie mieć sensu. Vlad bada izbę i używa Spellbreakera, aby rozproszyć iluzję ukrywającą wyjście. Na zewnątrz znajdują naturalny krajobraz i strumień. Vlad odkrywa, że strumień składa się z amorfii, płynnego chaosu używanego do zasilania magii, a nie z wody. Jest tym zszokowany. Używając w połowie zapomnianej magii, utwardza małą część amorfii w użyteczną formę kamienia, niszcząc siebie. Vlad i Teldra wracają do izby i czekają, aż Morrolan i Aliera przybędą z własną misją ratunkową. Następuje nieudana próba ucieczki, po której Vlad zdaje sobie sprawę, że jego wzrok jakoś się zmienił: teraz widzi dodatkowe obiekty w izbie, których inni nie widzą. Morrolan używa mocy Czarnej Różdżki, aby podzielić się wizją Vlada z resztą grupy. Identyfikują duży kawałek skały w środku izby jako trellanstone, substancję, z której wykonano Kulę, i która umożliwia magię. Jenoine używają ogromnej mocy poprzez trellanstone, aby utrzymać przepływ strumienia amorfii. Przerażony tym odkryciem, Vlad używa swojej wiedźmińskiej magii, by przyzwać Verrę, co jest wyrafinowaną obrazą. Verra szybko jednak poznaje skalę sytuacji i prowadzi atak na Jenoine. Vlad używa swojego kamienia z amorfii do kanałowania Starożytnej Magii. Odwraca to uwagę Jenoine na wystarczająco długo, aby czwórka mogła uciec. Vlad budzi się na górze Dzur z lewym ramieniem odrętwiałym i martwym. Sethra, Verra, Morrolan i Aliera próbują zrozumieć, skąd Jenoine wzięli tak dużo amorfii. Cesarska Kula jest już połączona z Wielkim Morzem Amorfii, więc Jenoine muszą czerpać z Mniejszego Morza, które powstało podczas Katastrofy Adrona, wypadku ze Starożytną Magią spowodowanego przez ojca Aliery. Sethra organizuje doraźny rajd na Mniejsze Morze, aby odciączyć połączenie Jenoine. Insystuje, aby Vlad towarzyszył im pomimo martwego ramienia i braku umiejętności magicznych, wierząc, że Spellbreaker może ponownie okazać się przydatny. Vlad i Teldra towarzyszą grupie Sethry, składającej się z niektórych z najpotężniejszych Dragearan w Imperium, wraz z Verrą i grupą bogów, na Mniejsze Morze. Odcinają połączenie Jenoine i walczą z czterema z nich. Jenoine, mimo że znacznie liczniejsi, są trudniejszymi przeciwnikami dla najpotężniejszych istot Dragaery. Vlad i Teldra nie biorą udziału w walce, dopóki Morrolan nie zostanie zabity. Teldra nagle chwyta sztylet Morganti Vlada i dźga Jenoine. Sztylet ma mały wpływ na Jenoine, który następnie używa go, aby dźgnąć Teldrę, niszcząc jej duszę. Zrozpaczony Vlad próbuje wyciągnąć sztylet z ciała Teldry, ale w ten sposób pozwala Spellbreakerowi skontaktować się z bronią. Używając nieznanej mocy, Vlad intuicyjnie odzyskuje resztki duszy Teldry i łączy ją ze sztyletem i Spellbreakerem, tworząc nową Wielką Broń. Vlad używa sztyletu, aby przebić obronę Jenoine i zabić go, co powoduje panikę w szeregach Jenoine. Z powrotem na górze Dzur, Morrolan zostaje ożywiony. Vlad rozmawia z Sethrą o swojej nowej broni, Zabójcy Bogów, choć Vlad woli myśleć o niej jako o Lady Teldrze. Vlad czuje jej duszę w ostrzu i w końcu rozumie, jak ona zawsze wydaje się tak autentyczna: ona szczerze lubi ludzi. Cuje jej miłość do niego poprzez broń i wierzy, że może to mieć pozytywny wpływ na jego osobowość. Nekromanta oferuje się teleportować Vlada do wybranego przez niego miejsca. Vlad zdaje sobie sprawę, że ma teraz znacznie mniej do strachu przed Organizacją. Decyduje się wrócić do Adrilankhy i odwiedzić Valabara, swoją ulubioną restaurację.


W Hollywood w 1937 roku Clark Kent odkrywa zdolność latania i w kostiumie ratuje Williego z aresztu, po raz pierwszy wcielając się w rolę Supermana. Następnie w Nowym Jorku bohater niszczy robota Lexa Luthora, co przyczynia się do aresztowania radnego, choć ten ostatecznie ucieka.[sep]Smallville, Kansas, rok 1935; Clark Kent jest przesłuchiwany przez lokalnego szeryfa w sprawie śmierci poszukiwanego mężczyzny, z którym Clark skonfrontował się w kinie. Zmarł on – jak wszyscy zgodnie twierdzą – od wystrzału ze swojego własnego pistoletu, który oddał strzał w tył. Clark i jego ojciec, Jonathan Kent, znają prawdziwą wersję wydarzeń: napastnik strzelił do Clarka, a kula rykoszetem odbiła się od czoła Clarka i zabiła poszukiwanego mężczyznę. Clark jest przerażony tym, w czym się zmienia. Sytuacja się pogarsza, gdy ukochana matka Clarka, Martha Kent, umiera na nieuleczalną chorobę. Na Manhattanie Willi Berg wściekle opuszcza mieszkanie swojej dziewczyny, Lois Lane, ponieważ nie mogła mu pomóc odzyskać aparatu, więc zamierza go ukraść. Przybywając do lombardu, odkrywa kilku martwych mężczyzn i zostaje ranny, próbując uciec, gdy widzi przywódcę gangu: Lexa Luthora. Ponieważ Lex jest radnym, oskarża Williego o morderstwa, a kilka dni później w szpitalu jego wspólniczka próbuje go zabić, dopóki nie zostaje powstrzymana przez agentów federalnych pod wodzą Meyera Lansky'ego. Dzięki ich pomocy i pomocy Lois Willi ucieka, trafiając do Smallville jako członek WPA. Tam spotyka Clarka, który jest teraz reporterem w „Smallville Herald Progress”, i zaprzyjaźnia się z nim po tym, jak ten pokazuje swoją nadprędkość. Po rozwiązaniu sprawy porwanego dziecka, która kończy się nieszczęśliwie, Clark rezygnuje z pracy w gazecie, a Willi omawia z nim pomysł opuszczenia Smallville w celu podróży. Ponieważ Clark chce zobaczyć, co jeszcze jest tam na świecie, wyraża zgodę. Hollywood, 1937 rok; Clark pracuje jako kaskader i ma dziewczynę o imieniu Diana Dewey, kostiumografkę. Willi spotyka się z byłą współlokatorką Lois, bujną pielęgniarką o przezwisku „Skinny”, gdzie zostaje odnaleziony przez policję i aresztowany. Clark przymierza kostium przygotowany dla filmu science fiction, którego produkcja została właśnie anulowana: niebieski body z czerwoną peleryną i czerwonym „S”. Po założeniu go czuje się nim oczarowany. Po odkryciu swojej zdolności do latania Clark zakłada kostium, aby uwolnić Williego z aresztu. Clark i Willi随后 udają się z powrotem do Nowego Jorku, gdzie spotykają się z Lois, która jest teraz reporterką w „Daily Planet”. Clark od razu zakochuje się w Lois. W nowym mieszkaniu Clarka i Williego opowiadają niedowiarkę Lois o osobie, która uwolniła Williego i która jest „przyjacielem” niego i Clarka: Supermanie. Rozmowa zmienia się z dobrej na złą, gdy Lois przekazuje smutną wiadomość: sprawa budowana przeciwko Lexowi Luthorowi została umorzona z powodu śmierci głównego agenta prowadzącego sprawę oraz zaginionych, a domniemanych zniszczonych dowodów. W szokującym obrocie sprawy Lex ogłasza swoją rezygnację ze stanowiska radnego. W biurach swojej firmy, LUTHOR Corp., inicjuje budowę robotów – pozornie nieszkodliwych, ale wyposażonych w możliwości nadzoru i uzbrojenia – nazwanych „Lexbotami”. W noc Halloween Clark próbuje pocieszyć przygnębionego Williego, gdy spacerują po mieście. W tym samym czasie Lois próbuje pomóc byłemu chłopakowi, byłemu policjantowi, który wierzy, że Lex zamordował jego partnera. Gdy Ceil Stickowski, wdowa po jednym z dawnych wspólników Lexa, dzwoni, aby ujawnić tajne informacje o tym, co Luthor planuje, obaj wyruszają, ale wpadają w strzelaninę z Paulim Scaffą, kolejnym wspólnikiem, który właśnie zamordował Ceil i panią O’Shea, partnerkę Luthora. Paulie ucieka – nie zanim postrzeli Bena, chłopaka Lois, policjanta – i odjeżdża, ale zostaje zatrzymany przez Clarka, ubranego w kostium Supermana, który uszkadza samochód, aby wyciągnąć Paula z niego. Jednak w bagażniku znajduje się jeden z Lexbotów i wkrótce się aktywuje i atakuje Supermana. Po przerażającym ataku, który pozostawia kilka fragmentów ulicy w ogniu, potłuczony i wyczerpany Superman w końcu niszczy Lexbota i ucieka, zanim policja może go aresztować. Następnego ranka, dzięki jego artykułowi i ujawnieniu, że dowody przeciwko Lexowi nie zostały zniszczone, a także nowym dowodom znalezionym przez Lois z logo LUTHOR Corp. na robocie; Lex Luthor zostaje wezwany do aresztowania, a Clark dostaje pracę w „Daily Planet”. Przed aresztowaniem Superman spotyka się z Lexem w jego domu; gdy Lex mówi o tym, jak podobni są do siebie, co czyni ich „idealnymi rywalami”, Lex zmusza swoją asystentkę do skoku z okna, którego Superman ją ratuje. Po powrocie dowiaduje się, że asystentka nie tylko nie żyje na skutek zawału serca, ale także że Lex wykorzystał ten czas na ucieczkę. W ostatnim rozdziale nasi główni bohaterowie oglądają sztukę „Our Town” w lutym 1938 roku. Podczas spektaklu Clark myśli o tym, co mu się przydarzyło jemu i Supermanowi od tamtej pory: uratował niezliczone życia w wypadkach i katastrofach, Lex (wciąż na ucieczce) dał Supermanowi (przez Clarka) nowy, bardziej potężny kostium z czerwonym „S” na żółtym tle, FDR wezwał Supermana na „rozmowę” (czemu Clark niechętnie ma zamiar pójść), a czasami Clark nienawidzi swojej osobowości Supermana z powodu presji na niego wywieranej, a także dlatego, że Lois nie lubi Clarka, ale kocha Supermana. Wreszcie, gdy sztuka się kończy, myśli o tym, co jego ojciec powiedział mu na łożu śmierci, by używał swoich mocy do czynienia dobra. Lois zauważa płaczącego Clarka w swojej loży teatralnej i, zaskoczona własnym niepokojem, woła do niego. W końcu przyciąga jego uwagę, rzucając w niego butem. Gdy Clark zdejmuje okulary, aby wytrzeć oczy, dreszcz przechodzi przez Lois, gdy natychmiast dostrzega jego podobieństwo do Człowieka ze Stali, po raz pierwszy rodzi się w niej klasyczne podejrzenie, że Clark jest Supermanem. W tym samym czasie Clark patrzy w oczy Lois i uświadamia sobie, że będzie ją kochał przez resztę życia i że ta miłość będzie napędzać go do robienia wszystkiego, co w jego mocy, aby czynić dobro na świecie. Przez całą książkę walczył, by czuć się „jak wszyscy inni”; a teraz jest, „jak wszyscy inni”.


Algorytm zwany Cyfrową Fortecą okazał się bezpiecznym programem szyfrującym, który po odblokowaniu wzmacnia zabezpieczenia bazy danych NSA. Susan Fletcher nie udaje się rozwiązać hasła i zatrzymać ataku, przez co hakerzy uzyskują pełny dostęp do tajnych informacji rządowych.[sep]Gdy superkomputer do łamania kodów Agencji Bezpieczeństwa Narodowego Stanów Zjednoczonych (TRANSLTR) napotyka nowy i skomplikowany kod – Cyfrową Fortecę – którego nie potrafi złamać, komandor Trevor Strathmore wzywa Susan Fletcher, ich główną kryptograf, do rozwiązania problemu. Odkrywa ona, że kod został napisany przez Enseia Tankado, byłego pracownika NSA, który był niezadowolony z ingerencji Agencji w prywatne życie ludzi. Tankado zamierza wystawić algorytm kodu na aukcji na swojej stronie internetowej i polecić swojemu partnerowi, „NDAKOTA”, udostępnienie go za darmo w przypadku jego śmierci. NSA jest w zasadzie zakładnikiem, a agencja jest zdeterminowana, by nie dopuścić, by Cyfrowa Forteca stała się zagrożeniem dla bezpieczeństwa narodowego. Gdy Tankado rzeczywiście umiera w Sewilli z tego, co wygląda na atak serca, Strathmore prosi Davida Beckera (narzeczonego Susan), by udał się do Sewilli i odzyskał pierścień, który Tankado miał na sobie w chwili śmierci. Podejrzewa się, że pierścień zawiera kod odblokowujący Cyfrową Fortecę. Becker jednak wkrótce odkrywa, że Tankado oddał pierścień tuż przed śmiercią. Każda osoba, o którą pyta w poszukiwaniu pierścienia, jest mordowana przez Hulohota, tajemniczego zabójcę. Tymczasem rozmowy telefoniczne między „North Dakotą” a Numataką (przewodniczącym dużej firmy komputerowej w Tokio) ujawniają, że North Dakota zatrudnił Hulohota do zabicia Tankado, aby uzyskać dostęp do hasła na jego pierścieniu i przyspieszyć wydanie algorytmu. W NSA śledztwo Fletcher prowadzi ją do przekonania, że Greg Hale, współpracownik z NSA, jest North Dakotą. Phil Chartrukian, technik NSA, który nie wie o niepowodzeniu w złamaniu kodu Cyfrowej Fortecy i wierzy, że jest to wirus, prowadzi własne śledztwo w sprawie tego, czy Strathmore pozwolił Cyfrowej Fortecom ominąć Gauntlet (filtr wirusów/robaków NSA). Chartrukian zostaje jednak zamordowany na niższych poziomach TRANSLTR przez nieznanego sprawcę. Ponieważ Hale i Strathmore byli obaj na niższych poziomach, Fletcher zakłada, że Hale jest zabójcą; Hale twierdzi jednak, że widział, jak Strathmore zabił Chartrukiana. Śmierć Chartrukiana w wyniku upadku z balkonu uszkadza również system chłodzenia TRANSLTR. Hale bierze Fletcher i Strathmore jako zakładników, aby zapobiec swojemu aresztowaniu za morderstwo. Wtedy Hale wyjaśnia, że e-mail, który podobno „otrzymał” od Tankado, w rzeczywistości trafił do jego skrzynki odbiorczej, ponieważ podsłuchiwał Strathmore'a, który również obserwował konto e-mail Tankado. Po spotkaniu imię Hale'a zostaje oczyszczone, gdy Fletcher odkrywa za pomocą śledzenia, że North Dakota i Ensei Tankado to w rzeczywistości ta sama osoba, ponieważ „NDAKOTA” jest anagramem „Tankado”. Rola Strathmore'a jako głównego antagonisty zostaje ujawniona, gdy Strathmore śmiertelnie strzela do Hale'a i aranżuje to tak, aby wyglądało to na samobójstwo. Susan później odkrywa przez pager Strathmore'a, że to on zatrudnił Hulohota. Becker później zabija Hulohota w gwałtownej konfrontacji. Rozdziały opowiedziane z perspektywy Strathmore'a ujawniają jego motywy. Zatrudnienie Hulohota do zabicia Tankado, spowodowanie, że Becker odzyska jego pierścień, a jednocześnie zorganizowanie, by Hulohot zabił go, miało ułatwić romantyczną relację z Fletcher, odzyskanie utraconego honoru i umożliwienie mu odblokowania Cyfrowej Fortecy. Dzwoniąc do Numataki i podszywając się pod „North Dakotę”, myślał, że może współpracować z Numataka Corporation, aby wyprodukować chip Cyfrowej Fortecy wyposażony w jego własnego konia trojańskiego z tylnymi drzwiami, dzięki czemu NSA będzie mogła szpiegować każdy komputer wyposażony w te chipy. Strathmore nie był jednak świadomy, że Cyfrowa Forteca jest w rzeczywistości komputerowym robakiem, który po odblokowaniu „zjada” zabezpieczenia bazy danych NSA, pozwalając „każdemu trzecioklasiście z modemem” na przeglądanie tajemnic rządowych. Gdy TRANSLTR przegrzewa się, Strathmore popełnia samobójstwo, stojąc obok maszyny w momencie jej wybuchu. Robak ostatecznie dostaje się do bazy danych, ale wkrótce potem Fletcher rozwiązuje hasło i jest w stanie zatrzymać robaka, zanim hakerzy zdobędą jakiekolwiek znaczące dane. NSA pozwala Beckerowi na powrót do Stanów Zjednoczonych, łącząc go z Fletcher. Na koniec ujawnia się, że Numataka jest ojcem Enseia Tankado. Numataka porzucił Tankado w dniu jego narodzin, ponieważ Tankado był dzieckiem z deformacjami.


Draco Malfoy zabija Albusa Dumbledore’a na wieży astronomicznej, gdy Severus Snape waha się przed wykonaniem tego zadania. W trakcie ucieczki Snape zaprzecza Harry’emu, że to on jest Księciem Półkrwi.[sep]Lord Voldemort powrócił, a jego gnios odczuwalny zarówno w świecie mugoli (niemagicznych), jak i w świecie czarodziejów. Severus Snape, członek Zakonu Feniksa Dumbledore’a, walczącego z Voldemortem, a były Śmierciożerca, spotyka się z Narcissą Malfoy, matką szkolnego rywala Harry’ego, Draca. Snape składa Narcissie Niezłomną Przysięgę, obiecując pomoc i ochronę Draco. Tymczasem Dumbledore zabiera Harry’ego z domu ciotki i wujka i zabiera go do domu Horace’a Slughorna, byłego nauczyciela eliksirów w Hogwarcie. Dumbledore próbuje przekonać niechętnego Slughorna do powrotu do nauczania i w końcu mu się to udaje. Później, podczas zakupów podręczników szkolnych, Harry i jego przyjaciele Ron Weasley oraz Hermiona Granger podążają za Dracem Malfoyem do sklepu z czarną magią Borgina i Burkesa, gdzie podsłuchują, jak Draco nalega, by właściciel naprawił nieznany przedmiot. Harry natychmiast zaczyna podejrzewać Draco, w którego wierzy, że jest Śmierciożercą jak jego ojciec. Uczniowie wracają do szkoły, gdzie Dumbledore ogłasza, że Snape, były nauczyciel eliksirów, będzie uczyć obrony przed czarną magią, podczas gdy Slughorn powróci na stanowisko nauczyciela eliksirów. Pozwala to Harry’emu kontynuować naukę eliksirów, w której teraz wyróżnia się, głównie dzięki posiadaniu używanego podręcznika do eliksirów, który niegdyś należał do kogoś o imieniu „Książę Półkrwi”, i który jest obficie opatrzony notatkami. Harry zakochuje się w siostrze Rona, Ginny, a Ron i jego dziewczyna Lavender Brown rozstają się, ku radości Hermiony. Harry spędza dużo czasu, śledząc Draco Malfoy w poszukiwaniu dowodów podejrzanych działań, choć często nie może go znaleźć na swojej magicznej mapie Hogwartu. Harry zdaje sobie sprawę, że kiedy Draco nie ma na mapie, korzysta z Pokoju Życzeń na siódmym piętrze Hogwartu, który zmienia się w to, czego potrzebuje użytkownik. Harry nie może uzyskać dostępu do pokoju, chyba że wie, do jakiego dokładnie celu Draco go używa. Wierząc, że Harry musi poznać przeszłość Voldemorta, aby zyskać przewagę w przepowiedzianej walce, Dumbledore umawia się z Harrym na regularne spotkania, podczas których używają Czarnoksiężniczej Kuli Dumbledore’a, aby obejrzeć wspomnienia tych, którzy mieli bezpośredni kontakt z Voldemortem. Harry dowiaduje się o rodzinie Voldemorta i wpływach, które zepsuły Voldemorta. Harry w końcu udaje się odzyskać jedno ze wspomnień Slughorna o tym, jak ujawnił sekrety dotyczące dzielenia duszy i ukrywania jej w kilku przedmiotach zwanych horkruksami. Dumbledore wyjaśnia, że dwa z nich zostały już zniszczone, ale pozostały inne. Podejrzewa, że trzema z nich są przedmioty należące do trzech założycieli Hogwartu (po jednym dla każdego, z wyjątkiem Gryffindora), a ostatni znajduje się w wężu Voldemorta. Harry i Dumbledore opuszczają Hogwart, aby odzyskać i zniszczyć jeden z horkruksów. Wyruszają do jaskini ważnej dla młodości Voldemorta, którą Dumbledore czuje, że jest chroniona magią. Docierają do basenu, w którym rzekomy horkruks jest ukryty pod eliksirem. Dumbledore wypija eliksir, a Harry walczy z Inferiusami Voldemorta, armią ożywionych zwłok. Zabierają horkruks, medalion Slytherina, i jak najszybciej wracają do Hogwartu. Dumbledore jest bardzo słaby, a gdy docierają do Hogsmeade, mogą zobaczyć Ciemną Znak, symbol Voldemorta, widoczny nad wieżą astronomiczną. Gdy docierają na wieżę, Dumbledore używa swojej magii, aby zamrozić Harry’ego w miejscu, podczas gdy Harry pozostaje ukryty pod swoją peleryną niewidki. Gdy Draco Malfoy przybywa, rozbraja Dumbledore’a i grozi mu zabiciem, realizując swoje zadanie od Voldemorta. Dumbledore próbuje opóźnić Draco, mówiąc mu, że nie jest zabójcą, ale Snape wbiega na wieżę i zabija Dumbledore’a. Z powodu śmierci Dumbledore’a zaklęcie rzucone na Harry’ego zostaje przerwane i Harry goni Snape’a, aby pomścić śmierć Dumbledore’a. Snape ujawnia, że jest Księciem Półkrwi i udaje mu się uciec. Później Harry dowiaduje się, że medalion, który on i Dumbledore odzyskali, nie jest prawdziwym horkruksem; zawiera tylko notatkę od kogoś o imieniu „R. A. B”. Po pogrzebie Dumbledore’a Hermiona wyjaśnia Harry’emu, że Snape nazywany był Księciem Półkrwi, ponieważ miał mugolskiego ojca i magiczną matkę (której panieńskie nazwisko brzmiało Prince). Harry jest zdruzgotany myślą, że ufał i przyjmował pomoc od człowieka, który okazał się zabójcą Dumbledore’a. Mówi przyjaciołom, że nie wróci do Hogwartu w przyszłym roku i zamiast tego będzie szukał i zabił Voldemorta, niszcząc wszystkie horkruksy. Ron i Hermiona przysięgają, że do niego dołączą.


Radykalni ekoterroryści z Horizon Corporation zainscenizowali wcześniejsze ataki, aby zablokować kontrakt ochroniarski na igrzyska w Sydney. Planowali wykorzystać tę sytuację do przeprowadzenia akcji ratunkowej, której celem było ocalenie większości ludzkości.[sep]Funkcjonariusze Centralnej Agencji Wywiadowczej John Clark i Domingo Chavez łączą siły z oficerem Special Air Service (SAS) Alistairem Stanleyem, tworząc elitarną, wielonarodową jednostkę antyterrorystyczną znaną jako Rainbow, z siedzibą w Hereford w Anglii. Jednostka składa się z dwóch niezwykle skutecznych i zgranych zespołów operacyjnych, wspieranych przez ekspertów ds. wywiadu i technologii z SAS. Clark jest dowodzącym, podczas gdy Chavez dowodzi jednym z dwóch zespołów. Niedługo po utworzeniu Rainbow, bank w Bernie w Szwajcarii staje się sceną sytuacji z zakładnikami, za którą ostatecznie odpowiada poszukiwany terrorysta Ernst Model. W desperackim pokazie determinacji terroryści zabijają jednego z zakładników, co skłania rząd szwajcarski do poproszenia o pomoc Rainbow. Zespół 2 pod dowództwem Chaveza zostaje wysłany na miejsce i, przebrany za policjantów, skutecznie dostaje się do banku i eliminuje terrorystów bez dalszej straty życia cywilów. Kilka tygodni później Chavez zostaje wysłany do Austrii, gdzie grupa niemieckich terrorystów lewicy przejęła zamek zamożnego austriackiego biznesmena, Erwina Ostermanna, w celu uzyskania wyimaginowanych „specjalnych kodów dostępu” do międzynarodowych rynków handlowych. Dzięki ostrożnemu planowaniu i negocjacjom terroryści są przekonani, by wyprowadzić zakładników do czekającego śmigłowca, rzekomo w celu ucieczki. W drodze do śmigłowca ukryci strzelcy Rainbow zastawiają zasadzkę i zabijają ich. Wkrótce potem inni terroryści przejmują hiszkański park rozrywki, domagając się uwolnienia Carlosa Szakala w zamian za trzydziestkę porwanych dzieci. Ze względu na skalę operacji Rainbow wysyła oba swoje zespoły. W trakcie impasu Rainbow nie jest w stanie powstrzymać terrorystów przed egzekucją śmiertelnie chorej holenderskiej dziewczynki. Zespołom udaje się wyeliminować terrorystów bez dalszej straty niewinnych życia. Clark i jego koledzy zaczynają podejrzewać ten nagły wzrost aktywności starszych terrorystów. Nieświadomi tego, radykalni ekoterroryści z firmy biotechnologicznej zwanej Horizon Corporation zainscenizowali poprzednie ataki, wynajmując byłego oficera KGB Dmitrija Popowa, aby wywołał te incydenty. Wzrost liczby ataków terrorystycznych pomaga ich firmie ochroniarskiej zdobyć kontrakt podczas Igrzysk Olimpijskich w Sydney w Australii. Z wnętrza aparatu bezpieczeństwa olimpijskiego planują przeprowadzić wyrafinowany atak przy użyciu broni biologicznej, mający na celu wyeliminowanie większości ludzkości. Po dowiedzeniu się o Rainbow, Popov kieruje członków Tymczasowej Irlandzkiej Armii Republikańskiej do przejęcia lokalnego szpitala w Hereford, w pobliżu bazy Rainbow, wzięcia jako zakładników żon Clarka i Chaveza oraz zasadzki na jeden z zespołów Rainbow. Rainbow i SAS odzyskują szpital,捕获ując niektórych terrorystów. Podczas przesłuchania ujawnia się zaangażowanie Popowa w wywołanie ataku. Będąc obiektem pościgu, Popov jest ukrywany w tajnej bazie Horizon w Kansas. Po dowiedzeniu się o planowanym ataku podczas igrzysk, przerażony Popov ucieka z kompleksu i kontaktuje się z Clarkiem. Na szczęście Chavez przebywa na igrzyskach jako konsultant ds. bezpieczeństwa i udaje mu się udaremnić atak. Zniszczywszy swoje plany, ekoterroryści wycofują się do swojej kryjówki głęboko w brazylijskiej dżungli, mając nadzieję na negocjacje w celu powrotu do Stanów Zjednoczonych. Clark, wiedząc, że mogą nigdy nie stanąć przed sądem, namierza brazylijską kryjówkę i wysyła Rainbow w to miejsce. Po pokonaniu przez Rainbow milicji ekoterrorystów i zniszczeniu ich obiektów i zapasów, Clark każe ogołocić ocalałych z ubrań i zostawić ich na śmierć, drwiąc, by „ponownie połączyli się z naturą”. Za kluczową pomoc Popov nie zostaje oskarżony o rolę w atakach. Horizon Corporation kontynuuje działalność jako legalna firma farmaceutyczna, bez swojego dyrektora generalnego i innych pracowników zaangażowanych w nigdy nieujawniony spisek.


Charlie Bucket przegrywa konkurs i nie zostaje dziedzicem fabryki Willy'ego Wonki. Następnie nie zabiera swojej rodziny do fabryki szklaną windą, co sprawia, że ich problemy z biedą wciąż trwają.[sep]Fabuła kręci się wokół biednego chłopca o imieniu Charlie Bucket, urodzonego w bez grosza, głodującej rodzinie. Jego dwie pary dziadków mieszkają w zrujnowanym, maleńkim domu swoich dzieci i prowadzą życie przykute do łóżka, a Charlie jest zachwycony powszechnie znaną fabryką słodyczy znajdującą się w jego rodzinnym mieście, należącą do słynnego cukiernika Willy'ego Wonki. Jego dziadek Joe często opowiada mu historie o fabryce czekolady i jej tajemniczym właścicielu oraz o tajemnicach związanych z samą fabryką; o tym, jak przez lata była nieczynna, dopóki nie została tajemniczo ponownie otwarta po odkryciu sekretnych przepisów Wonki na słodycze (chociaż nigdy nie widziano, aby pracownicy opuszczali fabrykę). Wkrótce potem artykuł w gazecie ujawnia, że Willy Wonka ukrył Złoty Bilet w pięciu tabliczkach czekolady rozsyłanych do anonimowych lokalizacji na całym świecie, a odkrycie Złotego Biletu dałoby właścicielowi prawo wejścia do fabryki Willy'ego Wonki i dożywotni zapas słodyczy. Charlie pragnie czekolady, aby zaspokoić głód i samemu znaleźć Złoty Bilet, ale jego szanse są znikome (jego ojciec niedawno stracił pracę, pozostawiając rodzinę w niemal całkowitej nędzy), a wieści o odkryciu biletów wciąż pojawiają się w różnych artykułach czytanych przez rodzinę Bucketów, z których każdy odkryty do tej pory trafił do zarozumiałych, rozpieszczonych dzieci: otyłego, żarłocznego chłopca o imieniu Augustus Gloop, rozpieszczonej bachora o imieniu Veruca Salt, rekordzistki w przeżuwaniu gumy o imieniu Violet Beauregarde oraz Mike'a Teavee, aspirującego gangstera, który niezdrowo jest obsesyjnie zafascynowany telewizją. Charlie wciąż chudnie z dnia na dzień i otrzymuje od dziadka pieniądze na czekoladę, a w drodze do sklepu rogu znajduje w śniegu monetę o wartości 50 pensów. Charlie wydaje pieniądze na zakup dwóch batonów Wonki i w jednym z nich znajduje Złoty Bilet, ku szokowi sprzedawcy i jego rodziny. Dziadek Joe w radości wyskakuje nawet z łóżka, oferując towarzyszenie Charlie'emu w fabryce. Następnego dnia odkrywcy Złotych Biletów gromadzą się w fabryce Wonki i są witani w środku przez samego cukiernika, który oprowadza ich po swojej fantastycznie zaprojektowanej fabryce. Tam dowiadują się o niewidzialnych pracownikach stojących za ponownym otwarciem fabryki; małych, elfich istotach znanych jako Umpa-Lumpasy, które pracują w zamian za ziarna kakaowca. Jednak podczas zwiedzania pokoju zaprojektowanego jako łąka zrobiona ze słodyczy, Augustus Gloop zostaje wessany przez rurę, gdy pije z rzeki czekolady, co skutkuje jego eliminacją z konkursu. Niedługo potem Wonka prezentuje produkt, nad którym pracuje; gumę do żucia zaprojektowaną tak, aby zastąpić potrzebę gotowania lub codziennych posiłków, która zostaje skradziona przez Violet Beauregarde. Ponieważ Wonka musiał jeszcze dopracować słodycz, dziewczyna pęcznieje i zamienia się w gigantyczną borówkę, którą trzeba natychmiast wycisnąć, co skutkuje jej eliminacją, a wkrótce potem Veruca Salt zostaje wyeliminowana po wpadnięciu do zsypu na śmieci wraz ze swoimi rodzicami podczas próby porwania jednego ze specjalnie wytresowanych wiewiórek Willy'ego Wonki używanych do wybierania orzechów pieczonych w batonach Wonki po odrzuceniu jej jako „złego orzecha”. Wkrótce Wonka ujawnia jeden ze swoich opracowywanych produktów cukierniczych; tabliczki czekolady, które można transportować do klientów za pośrednictwem telewizji, co szybko przyciąga zainteresowanie Mike'a Teavee. Ucieka on, aby przetestować urządzenie na sobie, ale zostaje zmniejszony do cala wysokości, tak że jego pierwotny wzrost musi zostać przywrócony przez maszynę do ciągnienia krówki. Czworo wyeliminowanych dzieci otrzymuje swoje dożywotnie zapasy czekolady, ale opuszcza fabrykę jako: chudzi (Augustus), fioletowi (Violet), pokryci śmieciami (Veruca) i nadmiernie rozciągnięci do dziesięciu stóp (Mike). Charlie, jedyne dziecko, które nie zostało wyeliminowane, wygrywa konkurs i w rezultacie legendarną nagrodę wspomnianą wcześniej: pozycję dziedzica fabryki Willy'ego Wonki. Zachwycony Charlie jedzie w szklanej latającej windzie Wonki, aby zabrać swoją rodzinę z ich małego domu do fabryki, nie musząc już martwić się o biedę.


Frank Skeffington wygrywa wybory z Kevinem McCluskeym, który mimo braku doświadczenia politycznego ponosi porażkę z powodu nieskuteczności reklam telewizyjnych. Wkrótce po zwycięstwie były burmistrz pozostaje w pełni sił, co symbolizuje trwanie ery tradycyjnej polityki „machiny”.[sep]Fabuła „Ostatniego hurra” koncentruje się na wyborach burmistrza w nienazwanym mieście na wschodnim wybrzeżu USA. Weteran irlandzkiej polityki, demokrata Frank Skeffington, ubiega się o kolejną kadencję na stanowisku burmistrza. Jako były gubernator jest zazwyczaj określany mianem „Gubernatora”. Choć miasto nie zostaje nazwane, często przypuszcza się, że jest to Boston. Uważa się, że Skeffington jest pierwowzorem burmistrza Bostonu i gubernatora Massachusetts Jamesa Michaela Curleya. Historia jest opowiedziana w trzeciej osobie, przez narratora lub Adama Caulfielda, siostrzeńca burmistrza. Skeffington jest weteranem i biegłym politykiem „machiny”, a prawdopodobnie także skorumpowanym. Powieść przedstawia go jako wielkiego, choć wadliwego człowieka z wieloma osiągnięciami na koncie. Na początku książki Skeffington ma 72 lata i daje sygnały, że może rozważać wycofanie się z życia publicznego po zakończeniu obecnej kadencji. Wiele osób zaskakuje, ogłaszając to, co zawsze zamierzał zrobić: start w kolejnych wyborach na burmistrza. Główna część powieści przedstawia szczegółowy i wnikliwy obraz polityki miejskiej, śledząc Skeffingtona i jego siostrzeńca podczas kolejnych wystąpień i wydarzeń kampanijnych, ukazując tym samym wymierający styl polityki i malując szeroki obraz życia politycznego w ogóle. Jego rywal, Kevin McCluskey, jest nowicjuszem z przystojną twarzą i dobrymi manierami, dobrą kartą z II wojny światowej, ale bez doświadczenia politycznego oraz bez prawdziwych zdolności do polityki czy rządzenia. McCluskey zyskuje jednak poparcie nowego medium kampanijnego: reklam telewizyjnych. Ku zaskoczeniu, w dniu wyborów McCluskey pokonuje Skeffingtona. Jeden z przyjaciół Adama wyjaśnia, że wybory były „ostatnim hurra” dla starego stylu polityki „machiny”, którą Skeffington opanował do perfekcji. Rozwój życia publicznego w Ameryce, w tym konsekwencje Nowego Ładu, tak zmienił oblicze polityki miejskiej, że Skeffington nie jest już w stanie przetrwać w nowej erze z młodszymi wyborcami. I proroczo, po raz pierwszy, reklamy telewizyjne odnoszą sukces. Zaraz po porażce Skeffington doznaje ogromnego zawału serca, a wkrótce potem kolejnego. Gdy umiera, pozostawia miasto w żałobie po kluczowej postaci w jego historii, ale miasto, w którym nie ma już dla niego ani dla jego rodzaju miejsca.


W wyniku bitwy z Irlandczykami ginie niemal wszyscy walczący, a ocalaają jedynie Branwen oraz siedmiu towarzyszy Brana. Śmiertelnie ranny władca każe odciąć sobie głowę, która mimo to pozostaje przy życiu i bawi zwolenników w drodze powrotnej.[sep]Brytanią rządzą dzieci Llyra i Penarddun: olbrzymi król Bran oraz jego rodzeństwo Branwen i Manawyddan, a także ich młodsi przyrodni bracia Nissyen i Evnissyen, potomkowie Penarddun i Euroswydda. Branwen zostaje wydana za mąż za Matholucha, króla Irlandii. Rozgniewany tym, że nikt go nie zapytał o zdanie, tragiczna i nawiedzona postać Evnissyena obraża Matholucha, okaleczając jego konie. Bran uspokaja irlandzkiego króla, wynagradzając go nowymi końmi i skarbami, w tym magicznym kociołkiem, który potrafi przywrócić martwych do życia. Z powrotem w Irlandii Matholuch i Branwen mają syna, Gwerna, ale zniewaga Evnissyena wciąż drażni Irlandczyków, a Branwen zostaje zesłana do kuchni i codziennie bita. W końcu udaje jej się przesłać wiadomość do Brana, który w odpowiedzi wypowiada wojnę Matholuchowi. Jego armia płynie przez Morze Irlandzkie, ale Bran jest tak ogromny, że brodzi przez nie. Przerażony Matholuch oferuje pokój i zgadza się zrzec tronu Irlandii na rzecz Gwerna. Matholuch buduje dom wystarczająco duży, by podejść Brana. Jego zwolennicy, nieokazujący skruchy, chowają się wewnątrz domu w stu wiszących workach, które rzekomo zawierają mąkę. Evnissyen, podejrzewając zdradę, rekognoskuje salę i zabija ukrytych wojowników, miażdżąc im głowy w workach. Później, podczas uczty, rozgniewany Evnissyen rzuca Gwerna do ognia, co wywołuje bitwę. Walka układa się niekorzystnie dla sił Brana, ponieważ Irlandczycy używają magicznego kociołka do ożywania swoich martwych. Evnissyen chowa się wśród trupów, by zostać wrzuconym do kociołka, co niszczy go, choć wysiłek ten kosztuje go życie i przychodzi zbyt późno dla walczących, z których niemal wszyscy są już martwi. Tylko Branwen i siedmiu towarzyszy Brana przeżywa, w tym Manawyddan i Pryderi, książę Dyfedu. Sam Bran zostaje śmiertelnie ranny. Bran każe swoim opłakującym towarzyszom odciąć mu głowę i zabrać ją z powrotem do Brytanii. Branwen umiera podczas powrotu, zrozpaczona z powodu zniszczenia, które wywołała jej sprawa. Głowa Brana, magicznie zachowana, przez pewien czas wciąż żyje, pocieszając i bawiąc swoich zwolenników w serii czarodziejskich uczt przed pogrzebem. Ze wszystkich dzieci Llyra pozostaje tylko Manawyddan.


Podczas niemal śmiertelnych tortur stosowanych przez Taylor, Tobias doświadcza wizji Utzum, w której kontaktuje się z nim jego ojciec Elfangor. Elfangor dzieli się z Tobiasem własnymi wspomnieniami, aby przypomnieć mu o przynależności do tradycji wojowników i dać mu pocieszenie.[sep]Yerkomianie ukończyli pracę nad promieniem antymorfingowym i chcą go przetestować. Tobias wymyśla plan, który ma sprawić, by Yerkomianie uwierzyli, że broń nie działa; jeśli go schwycą, spróbują użyć go na jego postaci jastrzębia, ale jastrząb jest teraz jego prawdziwą postacią. Tobias przejmuje DNA Axa — co pozwala mu „odmorfować się” i wzmocnić wrażenie, że jest prawdziwym Andalitą — a następnie daje się schwytać Yerkomianom. Rachel miała być z nim w postaci muchy, aby móc go uratować i powiedzieć reszcie, gdzie znajduje się laboratorium. Jednak Sub-Wizjer Taylor podaje im środek znieczulający, przez co Rachel nie może się trzymać Tobiasa i spada na podłogę. Tobias, sam i uwięziony, próbuje bezskutecznie odmorfować się, ponieważ jest już w swojej naturalnej postaci. Następnie jest torturowany przez sadystyczną Taylor za pomocą maszyny sterującej częściami mózgu odpowiedzialnymi za odczuwanie bólu i przyjemności. Prawie traci zmysły i niemal umiera po otrzymaniu wzmocnionych, naprzemiennych dawek bolesnych i przyjemnych wrażeń oraz wspomnień. Widzi bolesne wspomnienia z dzieciństwa pełnego zaniedbań lub z bitwy, po obejrzeniu przyjemnych, spokojnych wspomnień. Ten proces niemal go zabija. W tym momencie doświadcza Utzum, co Ax później wyjaśnia jako wizję, którą starożytni Andalici wierzyli, że pojawia się w chwili śmierci, by pocieszyć tych przechodzących na drugą stronę. (Ax wspomina, że Andalici już w to nie wierzą.) Obrazy te mają być przekazywane przez DNA. Tobias zwraca się do niego jego ojciec Elfangor, który dzieli się z nim własnymi wspomnieniami o trudnościach, bitwach, chwilach wątpliwości wobec siebie i własnych czynów. Przypomina Tobiasowi, że jest częścią wielkiej tradycji wojowników, aby go pocieszyć przed śmiercią. Tobias zostaje uratowany przez Axa i pozostałych Animorfów. W trakcie bitwy przekonuje Rachel, by nie zabijała Taylor, aby nie zejść na jej poziom. Po bitwie Tobias nadal zastanawia się, kim i czym jest. Andalita? Człowiekiem? Jastrzębiem? Jednak znajduje pocieszenie w swoim związku z Rachel. Całują się... *Pojawia się Taylor. *Tobias i Rachel całują się po raz pierwszy w głównej serii. *Tobias słyszy, jak Elfangor mówi do niego jako do swojego syna.


Małgorzata staje się wiedźmą i gospodynią balu Szatana, w zamian za co otrzymuje prawo do spełnienia życzeń. Kobieta prosi o przedłużenie wiecznej kary innej kobiety oraz o życie z Mistrzem w luksusie. Ostatecznie para otrzymuje wieczne światło w miejscu przypominającym Niebo, pozbawiona jednak dostępu do spokoju.[sep]Akcja powieści toczy się naprzemiennie w dwóch realiach. Pierwszym jest Moskwa lat 30. XX wieku, którą odwiedza Szatan przebrany za „profesora” Wolanda (Воланд), tajemniczego dżentelmena i „magika” o niepochodnym pochodzeniu, przybywającego z orszakiem, w skład którego wchodzą: groteskowo ubrany „były chórmistrz” i lokaj Korowiew (Fagotto) (Фагот, co w języku rosyjskim i innych językach oznacza fagot, od włoskiego słowa fagotto), psotny, uzbrojony i gadatliwy czarny kot Behemot (Бегемот, podwersja Kota w Butach, imię nawiązujące jednocześnie do biblijnego potwora i rosyjskiego słowa oznaczającego hipopotama), kłujący zabójca Azazello (Азазелло, sugerujące Azazela), blada Abadonna (Абадонна, nawiązanie do Abaddona) o zabójczym spojrzeniu oraz wiedźma Hella (Гелла). Zniszczenie, jakie sprowadza ta grupa, wymierzone jest w literacką elitę oraz jej związek zawodowy, MASSOLIT. MASSOLIT to sowiecki skrót od „Moskiewskie Stowarzyszenie Literatów” (Московская ассоциация литераторов), ale możliwy do interpretacji również jako „Literatura dla mas”; jedno z tłumaczeń książki wspomina również, że może to być gra słów w języku rosyjskim, którą można przetłumaczyć na angielski jako coś w rodzaju „LOTSALIT”), jej uprzywilejowaną siedzibę – Dom Gribojedowa, skorumpowanych karierowiczów i ich kobiety (żony i kochanki) – urzędników i spekulantów – a szerzej, ludzi niewierzących w ducha ludzkości. Drugim tłem jest Jerozolima Poncjusza Piłata, opisywana przez Wolanda w rozmowie z Berliozem, a następnie powtarzana na kartach powieści Mistrza. Dotyczy ona procesu Jeszui Ha-Nocri (Иешуа га-Ноцри, Jezusa z Nazaretu) przed Poncjuszem Piłatem, uznania przez Piłata powinowactwa i duchowej potrzeby wobec Jeszui oraz jego niechętnego, ale pogodzonego poddania się egzekucji Jeszui. Pierwsza część powieści rozpoczyna się bezpośrednim starciem między niewierzącym szefem literackiej biurokracji, Berliozem (Берлиоз), a wytwornym zagranicznym dżentelmenem, który broni wiary i ujawnia swoje prorocze moce (Woland). Berlioz odrzuca przepowiednię swojej śmierci, by ta spełniła się zaledwie kilka stron później. Wypełnienie się tej przepowiedni śmierci jest świadkiem młody i entuzjastycznie nastawiony na nowoczesność poeta, Iwan Ponriew, tworzący pod pseudonimem Bezdomny (Иван Бездомный – imię oznacza „Bezdomny”). Jego bezskuteczna próba pościgu i schwytania „bandy” oraz ostrzeżenia przed ich złowrogą i tajemniczą naturą landsuje Iwana w szpitalu psychiatrycznym. Tam Iwan poznaje później Mistrza, zgorzkniałego pisarza, którego historyczna powieść o Poncjuszu Piłacie i Chrystusie została odrzucona z pettinessu, co doprowadziło go do takiej rozpaczy, że spala swój rękopis i odwraca się od „rzeczywistego” świata, w tym od swojej oddanej kochanki, Małgorzaty (Маргарита). Główne epizody w pierwszej części powieści obejmują satyryczny portret Massolitu i ich Domu Gribojedowa; magiczne show Szatana w Teatrze Variétés, satyryzujące próżność, chciwość i łatwowierność nowobogackich; oraz zajęcie przez Wolanda i jego orszak mieszkania zmarłego Berlioza na własny użytek. Druga część powieści wprowadza Małgorzatę, kochankę Mistrza, która odmawia poddania się rozpaczy z powodu swojego ukochanego lub jego pracy. Zostaje zaproszona na północny bal Szatana, gdzie Szatan (Woland) oferuje jej szansę zostania wiedźmą z nadprzyrodzonymi mocami. Zbiega się to w noc Wielkiego Piątku, ponieważ powieść Mistrza również dotyczy tej samej wiosennej pełni księżyca, gdy los Chrystusa jest przesądzony przez Poncjusza Piłata i jest on ukrzyżowany w Jerozolimie. Wszystkie trzy wydarzenia w powieści są ze sobą powiązane. Ucząc się latać i kontrolować swoje ujawnione namiętności (nie bez wymierzenia gwałtownej zemsty na literackich biurokratach, którzy skazali jej ukochanego na rozpacz) i zabierając ze sobą swoją entuzjastyczną pokojówkę Nataszę, Małgorzata naga wkracza w krainę nocy. Lata nad głębokimi lasami i rzekami ZSRR; kąpie się i powraca z Azazello, jej eskortą, do Moskwy jako namaszczona gospodyni wielkiego Wiosennego Balu Szatana. Stojąc u jego boku, wita ciemne sławy historii ludzkości, gdy przybywają z Piekła. Przetrwa tę próbę bez załamania, a za jej trudy Szatan oferuje spełnienie najgłębszego życzenia Małgorzaty. Małgorzata bezinteresownie wybiera uwolnienie kobiety, którą poznała na balu, od jej wiecznej kary: kobieta została zgwałcona, a później udusiła swoje noworodek, wkładając chusteczkę do jego ust. Jej karą było budzenie się każdego ranka i znajdowanie tej samej chusteczki na swoim stoliku nocnym. Szatan spełnia jej pierwsze życzenie i oferuje kolejne, powołując się na to, że pierwsze nie było związane z pragnieniami Małgorzaty. W przypadku drugiego życzenia wybiera uwolnienie Mistrza i życie z nim w ubóstwie i miłości. Ani Woland, ani Jeszua nie doceniają jej wybranego stylu życia. Azazello zostaje wysłany, by ich odzyskać. Troje pija truciznę Poncjusza Piłata w piwnicy Mistrza. Mistrz i Małgorzata umierają, choć ich śmierć jest metaforyczna, gdyż Azazello obserwuje śmierć ich fizycznych manifestacji. Azazello ich budzi i opuszczają cywilizację z Diabłem, gdy moskiewskie kopuły i okna płoną w zachodzącym słońcu Wielkanocy. Mistrz i Małgorzata, za to, że nie stracili wiary w ludzkość, otrzymują „spokój”, ale odmawia się im „światła” – to znaczy, że spędzą wieczność razem w cienistym, ale przyjemnym regionie podobnym do przedstawienia Limbu u Dantego, nie mając zasłużonych chwał Nieba, ale nie zasługując na kary Piekła. Równolegle do wolności Mistrza i Małgorzaty, Poncjusz Piłat zostaje uwolniony ze swojej wiecznej kary, gdy Mistrz w końcu woła do Poncjusza Piłata, mówiąc mu, że jest wolny, by w końcu wejść na ścieżkę księżycowego promienia w swoich snach do Jeszui, gdzie czeka go inna wieczność.


Po wynegocjowaniu pokoju przeciwnicy dążą do zniszczenia dzieł narratora i przekonują Księżną do pogańskiej ofiary. Ranora przekracza Ścianę Plancka, aby błagać księdza o powrót, ponieważ potrzebny jest cud, by uratować życie Księcia.[sep]W tej książce, opowiadanej w pierwszej osobie, główny bohater – nienazwany ksiądz katolicki – zgłasza się na ochotnika, aby przetestować dla krewnego nowy typ gry komputerowej. Nazywa się ona „Książę i Księżna” (choć pod koniec książki tytuł zostaje zmieniony na „Gra w Boga”), a umieszcza gracza w roli Boga w małym świecie miecza i magii. Jednak po gwałtownej burzy z piorunami narrator odkrywa, że prymitywne grafiki CGA w grze zamieniły się w obraz na żywo, a on jest teraz odpowiedzialny za mieszkańców małego, ale bardzo prawdziwego świata gdzieś w innej przestrzeni i czasie – świata, który grozi wymknięciem się spod jego kontroli i popadnięciem w całkowity chaos. Niechętnie wcielony w rolę Boga narrator – którego nie należy mylić z autorem narratora, również udzielającym komentarzy – ksiądz stara się stworzyć pokój między dwoma zwaśnionymi stronami. Odkrywa, że obie strony modlą się do niego lub do Innej Osoby, czyli Boga. Jego najbliższą sojuszniczką w dążeniu do tego pokoju jest Ranora, ilel – coś w rodzaju krzyżówki wróżki z aniołem – która została przydzielona do Księcia, ale tańczy, gdzie tylko zechce. Ksiądz odkrywa, że „piekłem jest bycie Bogiem”, ponieważ większość jego postaci, nawet gdy jest posłuszna, stwarza mu dalsze problemy. Postacie drugoplanowe chcą stać się głównymi, potem zmieniają zdanie, a ponieważ nie jest Bogiem i brakuje mu wszechwiedzy, nie zawsze może przewidzieć skutki swoich rozkazów. Komizmu dostarczają grupy dysydentów, które próbują sabotować plany boga, a które są zawsze karane „boskim” gniewem. Czasami postacie przekraczają „Ścianę Plancka”, aby mówić z nim bezpośrednio w jego domu, a on znajduje dowody na to, że były tam naprawdę, a nie były tylko wytworem jego wyobraźni. W końcu udaje mu się wynegocjować pokój i myśli, że może odejść od gry, ale gdy odwraca się plecami, ci, którzy są przeciwni pokojowi, dążą do zniszczenia wszystkiego, co uczynił dobrego. Ranora przekracza Ścianę, błagając go o powrót, i potrzeba cudu, aby uratować życie Księcia, ponieważ źli ludzie przekonali Księżną, że musi zostać ofiarowany w pogańskim rytuale. Postacie drugoplanowe otrzymają odpowiedzi na swoje modlitwy, gdy staną się głównymi i dowiedzą się, jak bardzo Pan, ich Bóg, je kocha.


Franky odnajduje dziennik matki ukryty w stodole, z którego wynika, że Krista była w dobrych relacjach z Reidem i planowała wspólny wyjazd. Po przeczytaniu tych zapisków dziewczyna potwierdza niewinność ojca przed policją, co prowadzi do umorzenia postępowania. Sąd orzekł, że Reid nie zamordował Kristy ani jej przyjaciela, a ciała ofiar nigdy nie odnaleziono.[sep]Powieść zaczyna się od wyjaśnienia Franky, jak „Freaky” pojawiło się w jej życiu. Był to tydzień przed jej 14. urodzinami, kiedy poszła z przyjaciółmi ze szkoły średniej na studencką imprezę w pobliżu cieśniny Puget w stanie Waszyngton. Tam poznała Camerona (studenta pierwszego roku University of South Carolina), który namawiał Franky do picia i próbował ją zgwałcić. Franky, będąca dobrą pływaczką, użyła nóg, by mocno kopnąć Camerona i odepchnąć go od siebie. Potem Cameron spojrzał na nią i powiedział: „Powinieneś zobaczyć swoje oczy! Freaky zielone oczy!” Franky, mająca teraz 15 lat, mieszka w Yarrow Heights (przedmieściu Seattle) z ojcem Reidem Piersonem, matką Kristą Pierson, młodszą siostrą Samanthą i przyrodnim bratem Toddem. Reid, reporter sportowy, właśnie podpisał dużą umowę z siecią telewizyjną i chce świętować z rodziną. Krista jedzie jednak na konferencję rzemiosła artystycznego do Santa Barbara w Kalifornii, co wścieyka Reida. Gdy Krista wraca do domu, Franky zaczyna zauważać napięcie między rodzicami, zwłaszcza po tym, jak podsłucha ich kłótnię. Słyszy, jak mama mówi, że nie chce chodzić na spotkania służbowe Reida, bo czuje, że nie pasuje do jego towarzystwa. Z kolei Reid denerwuje się, że Krista nie wypełnia swojej roli jako żona. Krista zaczyna nosić chusty na szyi i długie koszule, zakrywające nadgarstki i ramiona, a Franky to zauważa, myśląc, że matka ukrywa siniaki. Jednak nie odważa się zapytać jej o to. Zamiast tego zaczyna czuć urazę do matki, myśląc, że wszystkie kłótnie to winna Kristy, która prowokuje Reida. Młodsza siostra Samantha martwi się, że Krista i Reid się rozwiodą, ale oboje twierdzą, że to się nie stanie, „teraz ani nigdy”. Powoli Krista wyprowadza się z domu do małej chatki w Skagit Harbor. Zaczyna od zabrania przyborów malarskich, potem ubrań i swojego psa, Królika. Kiedy Reid był w domu, Krista mieszkała w swojej chatce. Gdy Reid wyjeżdżał relacjonować wydarzenia sportowe, wracała do domu, by być z dziećmi. Samantha dzwoniła do Kristy i błagała ją, by przyjechała po nie, żeby mogły razem spędzić czas, ale Krista zawsze odmawiała, mówiąc, że to decyzja ich ojca. Reid jednak twierdził co innego. Frustracja Samanthy złościła Reida, a on skręcał jej ramię, by ją uciszyć, zostawiając na niej sińce. Na 4 lipca Franky i Samantha jadą z ojcem do Cape Flattery, by zatrzymać się u jednego z jego przyjaciół. Będąc tam, Franky dowiaduje się, że synowie przyjaciela Reida kradną zwierzęta z rezerwatu przyrody i zamykają je w klatkach, tworząc własne zoo. W środku nocy Franky wypuszcza wszystkie zwierzęta. Gdy następnego dnia rano konfrontują ją z tym, ona przyznaje się, ale mówi, że nie żałuje. Wściekły Reid chwyta Franky i mocno nią trzęsie, przestając tylko wtedy, gdy jego przyjaciel go odciąga. Później w tym miesiącu Reid w końcu pozwala dziewczynom pojechać do Skagit Harbor, aby odwiedzić matkę. Franky mgliście pamięta chatkę z dzieciństwa, rozpoznając sztucznego koguta, który jako dziecko wydawał jej się prawdziwy. Krista oprowadza je po posesji, w tym po małym norze ukrytej pod skałą, ale spotkanie zostaje skrócone, gdy przyjeżdża Reid, krzycząc na Franky i Samanthę, by się spakowały i wsiadły do jego samochodu. Gdy wsiadają, Reid mówi im, że Krista ma romans i nigdy nie powinni jej za to wybaczyć. Po tym Krista próbuje dzwonić i rozmawiać z córkami, ale Reid każe nowej gospodyni tego zabronić. Twyla, najlepsza przyjaciółka Franky, mówi jej, że Krista do niej dzwoni, żeby rozmawiać o Franky i zapytać, jak się ma. Twyla mówi Franky, że Krista powiedziała: „Nie zapomnij o Panu Kogucie!”. Pewnej nocy Franky dzwoni do Kristy i w złości mówi jej, że nigdy więcej nie chce jej widzieć. Następnego dnia żałuje swoich słów i próbuje znaleźć numer matki, ale nie może go znaleźć. Nie miała pojęcia, że rozmowa z poprzedniej nocy będzie ich ostatnią. Krista (i jej przyjaciel Mero Okawa) znikają. Policja przesłuchuje Franky o tym, gdzie Reid był tej nocy, ale Franky mówi, że Reid wziął lek na ból głowy i spał przez całą noc. Podczas przesłuchania wyraża swój gniew wobec matki, nazywając ją tylko „Krista Connor”, a nie „mamą”. W wyniku zainteresowania mediów sprawą Franky i jej rodzina przeprowadzają się do domu obrońcy Reida na wyspie Vashon. Będąc tam, obrońca trenuje Samanthę i Franky, mówiąc im, że gdyby Reid wyszedł w środku nocy, usłyszałyby jego wyjście. W tym czasie „Freaky” próbuje przekonać Franky, że coś jest nie tak. Franky przeszukuje Internet i odkrywa, że śledczy policji znaleźli w chatce „nieludzką” krew, z której wnioskuje, że należała do psa. Pewnej nocy Franky śni o chatce matki, a we śnie sztuczny kogut pieje. Następnego ranka Franky nie idzie do szkoły i udaje się do Skagit Harbor, aby odwiedzić chatkę matki. Podchodzi do stodoły i zagląda do tajnej nory, gdzie znajduje dziennik matki, który Krista prowadziła przez cały czas separacji z Reidem. W dzienniku Krista pisze o tym, jak Reid ją bił i groził jej śmiercią. Przeczytawszy dziennik, Franky uświadamia sobie, co zrobił jej ojciec. Przypomina sobie również, że obudziła się w nocy, gdy matka zniknęła, słysząc, jak Reid wchodzi do domu przez drzwi, z których nigdy nie korzystają. Franky dzwoni do ciotki Vicky, żeby ją odebrała, i jedzą na komisariat policji. Podczas drugiego przesłuchania Franky mówi policji prawdę, a nie to, co kazał jej mówić ojciec lub obrońca. Reid zostaje skazany na 50 lat do dożywocia bez możliwości wcześniejszego zwolnienia za śmierć Kristy i Mero, których ciała znaleziono w Deception Pass. Franky i Samantha, pod opieką ciotki, przeprowadzają się do Nowego Meksyku. * Francesca „Franky” Pierson – 15-letnia narratorka i główna bohaterka, która prowadzi dziennik, aby refleksyjnie spojrzeć na czas sprzed zaginięcia matki. * Krista Pierson – matka Franky i Samanthy, a także macocha Todda. Jeje panieńskie nazwisko to Connor (które używała do podpisywania swoich prac artystycznych). Przed ślubem z Reidem była spikerką telewizyjną. * Reid Pierson – agresywny ojciec Franky, Samanthy i Todda. Był znanym profesjonalnym futbolistą, zanim został komentatorem sportowym w CBS. * Samantha Pierson – 10-letnia siostra Franky. * Todd Pierson – 20-letni przyrodni brat Franky i Samanthy, który poszedł w ślady ojca i gra w futbol na studiach. * Królik – pies rasy jack russell terrier Kristy. * Mero Okawa – gejowski przyjaciel Kristy w Skagit Harbor. Reid myślał, że jest kochankiem Kristy. * Bonnie Lynn Byers – pierwsza żona Reida i matka Todda. Zginęła w wypadku łodzi. Reid był jedynym świadkiem. Jej sprawa została ponownie otwarta po zakończeniu sprawy Kristy.


Sędzia ostatecznie orzeka na korzyść Alex, odrzucając roszczenia firmy do linii komórkowej jej rodziny. W uzasadnieniu powołuje się na Trzynastą Poprawkę do Konstytucji Stanów Zjednoczonych, która zabrania niewolnictwa, oraz stwierdza, że korporacyjna własność tkanek hamuje postęp naukowy.[sep]„Ta powieść jest fikcją, z wyjątkiem fragmentów, które nie są”. W tle historii Frank Burnet zachorował na agresywną formę białaczki i przeszedł intensywne leczenie oraz cztery lata półrocznych kontroli. Później dowiaduje się, że kontrole były pretekstem do badania genetycznych podstaw niezwykle skutecznej reakcji Franka na leczenie, a uniwersytet lekarza sprzedał prawa do komórek Franka firmie BioGen, startupowi biotechnologicznemu. Na początku książki Frank pozywa uniwersytet za nieautoryzowane wykorzystanie jego komórek, ale sędzia sądu pierwszej instancji orzeka, że komórki były „odpadami”, które uniwersytet mógł usuwać według własnego uznania. Prawnicy Franka doradzają, że nawet jeśli wygra apelację, uniwersytet jako organizacja finansowana z podatków może nadal rościć sobie prawa do komórek na mocy prawa eminent domain. Bezwzględny kapitalista venture capital „Jack” Watson, pragnący przejąć BioGen za bezcen, spiskuje, aby ukraść lub sabotować hodowle komórek Franka. Jako część warunków finansowania BioGen, Watson wcześniej zmusił firmę do przyjęcia swojego nieodpowiedzialnego siostrzeńca Brada Gordona na szefa bezpieczeństwa. Po tym, jak nieostrożność Brada niemal pozwala jednemu z prób sabotażu Watsona odnieść sukces, firma wykorzystuje jego pociąg do nastolatek i wrobija go w zgwałcenie ze szczególnym okrucieństwem nieletniej. Ceną Watsona za zapewnienie obrońcy jest to, że Brad musi skażenie hodowle BioGen. Adwokat Brada planuje twierdzić w obronie, że Brad posiada gen nieodpowiedzialności, i instruuje go, aby angażował się w różne czynności o wysokim ryzyku. W wyniku this Brad wdaje się w bójkę z parą ekspertów sztuk walki i w końcu zostaje postrzelony przez policję. Po sabotażu Brada BioGen konsultuje się z prawnikami, którzy doradzają, że zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych mają prawa do całej linii komórkowej Franka, a tym samym prawo do pobrania zastępczych komórek, siłą jeśli to konieczne, od Franka lub któregokolwiek z jego potomków. Gdy Frank ucieka, BioGen wynajmuje łowcę nagród Vasco Bordena, aby uzyskał takie komórki niezależnie od tego, czy dawcy wyrażają na to zgodę. Vasco planuje porwać wnuka Franka, Jamiego, ze szkoły, ale zostaje pokonany przez matkę Jamiego, Alex, którą próbuje porwać zamiast tego. Po ucieczce Alex i Jamie również uciekają. Henry Kendall, badacz w innej firmie biotechnologicznej, odkrywa, że jego nielegalne wprowadzenie genów ludzkich do szympansa kilka lat temu, podczas pracy w ośrodku badań naczelnych NIH, nieoczekiwanie wyprodukowało szympansa transgenicznego, który potrafi mówić, a jego zachowanie jest generalnie dziecinne, ale pod wpływem stresu wraca do wzorców szympansich. Agencja zamierza zniszczyć szympansa-chłopca Dave’a, aby zamazać ślady nieautoryzowanego eksperymentu, ale Henry wykrada go z laboratorium. Żona Henry’ego, Lynn, stanowczo sprzeciwia się sprowadzeniu Dave’a do ich domu, ale ich syn, również nazywany Jamie, zaprzyjaźnia się z nim blisko. Lynn staje się najbardziej zdeterminowaną obrończynią Dave’a, wrzuca raporty o fikcyjnej chorobie genetycznej i tworzy o niej artykuł na Wikipedii, aby wyjaśnić dziwny wygląd Dave’a, i czesze go tak, jak samica starsza czesałaby bardzo młodego szympansa w naturze. Dave zostaje wysłany do tej samej szkoły co Jamie i wpada w kłopoty po ugryzieniu lidera gangu bandytów, którzy atakują Jamiego. Szympans-chłopiec staje się coraz bardziej izolowany w szkole; akademicko, jest w tle w niektórych obszarach, takich jak pisanie, podczas gdy w sporcie koledzy z klasy uważają go za niesprawiedliwą konkurencję. Paryska badaczka zachowania zwierząt Gail Bond odkrywa, że jej dwuletnia afrykańska papuga szara, Gerard, do której wstrzyknięto geny ludzkie, gdy była pisklęciem, pomaga jej synowi w tworzeniu niemal idealnych prac domowych. Podczas gdy testuje zdolności Gerarda, ptak się nudzi i naśladuje głosy i inne dźwięki jej męża uprawiającego seks w ich domu z inną kobietą. Po kłótni mąż Gail, bankier inwestycyjny, daje Gerarda jako prezent „pieniądze tego nie kupią” wpływowemu i lubieżnemu klientowi. Klient uważa Gerarda za wstyd i przekazuje go innemu właścicielowi, i tak dalej. Ostatecznie Gerard trafia w ręce Stana Milgrama, który traci cierpliwość do gadatliwości Gerarda podczas dostarczania papugi do kolejnego właściciela trzy dni drogi stąd, i zostawia ptaka przy drodze. Na szczęście dla Gerarda seria transferów sprawiła, że jego skrzydła są spóźnione na przycinanie, i wylatuje z niebezpieczeństwa w poszukiwaniu przyjemniejszych okolic. Po kilku kolejnych wąskich ucieczkach Alex i Jamie kierują się do domu przyjaciółki z dzieciństwa Lynn. Vasco przewiduje ten ruch i próbuje porwać Jamiego – ale porywa syna Lynna, Jamiego, zamiast tego. Dave ratuje Jamiego Lynna, poważnie uszkadzając zarówno Vasco, jak i karetkę, w której Vasco planował pobrać próbki tkanek. Jednak współpracownik Vasco porywa syna Alex, podczas gdy wszyscy świętują uratowanie syna Lynna. Podczas gdy polowanie trwało, prawnicy Biogen złożyli wniosek o nakaz aresztowania Alex z powodu, że ukradła własność firmy, a mianowicie jej i jej syna komórki. Musi iść prosto z walki do sali sądowej, gdzie jej prawnik wygrywa z prawnikami Biogen, a sędzia odracza posiedzenie, aby sprawdzić szczegóły odpowiednich praw i precedensów nocą. Alex i Henry odkrywają, że syn Alex jest przenoszony do prywatnej kliniki, gdzie mają zostać pobrane próbki tkanek. Gdy wkraczają, aby go odzyskać, Gerard, obecnie mieszkaniec ogrodów kliniki, przypomina Jamiemu, by krzyczał po mamę, która go ratuje. Vasco poddaje się po ataku Dave’a i groźbie Alex strzelbą. Następnego dnia sędzia orzeka na korzyść Alex i odrzuca precedensy jako próby zniesienia normalnych ludzkich uczuć dekretem, naruszenie Trzynastej Poprawki do Konstytucji Stanów Zjednoczonych, która zabrania niewolnictwa, i prawdopodobnie hamujące badania w dłuższej perspektywie, ponieważ pacjenci będą sprzedawać swoje tkanki zamiast oddawać je do badań. Gerard jest witany w domu Lynna, jednak po tym, jak naśladuje tony wybierania numeru telefonu, Lynn kontaktuje się z Gail, i on jest z nią zjednoczony. Komentatorzy prasowi chwalą dom jako wyznaczający trendy międzygatunkową rodzinę transgeniczną, a Henry jest honorowany przez niektóre organizacje naukowe, podczas gdy religijni i społeczni konserwatyści potępiają rodzinę w krzykliwych słowach. W innych wątkach fabularnych: *Brat uzależniony od narkotyków badacza BioGen Josha Winklera przypadkowo naraża się na „gen dojrzałości”, który firma rozwija w celu kontrolowania nieodpowiedzialnego i uzależniającego zachowania. Po tym, jak Adam reformuje się w ciągu kilku dni, ich matka naciska na Josha, aby podawał gen przyjaciołom i krewnym, którzy również zachowują się nieodpowiedzialnie. Do końca książki wszyscy jego podmioty szczurze i ludzkie umierają na przyspieszone starzenie. *Personel szpitala dostarcza próbki z zwłok do wykorzystania przez nieuczciwych krewnych w pozwach sądowych, sprzedaje kości zwłok do celów medycznych i desperacko niszczy dokumenty i próbki, aby zamazać ślady. *Szef Henry’ego Kendalla, dr Robert Bellarmino, przeciętny naukowiec, ale sprytny manipulator, jest również kaznodzieją świeckim i przekrzywia swoje komentarze do dziennikarzy, dzieci szkolnych i polityków w zależności od tego, czy jego publiczność ma skłonności religijne czy pro-naukowe. Ostatecznie zostaje postrzelony przez Brada Gordona w parku rozrywki. Ironią losu, Bellarmino był w parku tylko po to, by szukać ludzi, którzy mogą mieć gen nieodpowiedzialności, a Gordon był tam tylko po to, by wzmocnić dowody w sprawie swojego prawnika, że posiada ten gen. *Orangutan na Sumatrze staje się słynny ze swoich komentarzy, często wulgarnych, w języku niderlandzkim i francuskim. Przygoda przedawkowuje orangutana środkiem uspokajającym podczas próby jego schwytania i musi mu wykonać sztuczne oddychanie. W wyniku tego orangutan umiera z powodu infekcji dróg oddechowych, a ekspert, który sekcje jego zwłoki, odkrywa, że jego gardło jest bardzo ludzkie, ale wnioskuje z kształtu czaszki, że jego mózg jest czystym orangutanem. *Awangardowy artysta wykorzystuje modyfikację genetyczną, aby zmienić wygląd zwierząt, podczas gdy inny samozwańczy „artysta/biolog” jest fałszywie oskarżony o modyfikowanie żółwi tak, że samice składające jaja są mniej podatne na drapieżniki, ponieważ bio-luminescencja genetycznie zmodyfikowanych żółwi przyciąga turystów. Agencja reklamowa proponuje, aby genetycznie zmodyfikowane zwierzęta i rośliny nosiły reklamy i twierdzi, że byłoby to bardzo skuteczna strategia ochrony. *Miliarder „Jack” Watson staje się ofiarą niezwykle agresywnej formy raka genetycznego i jest niemal niezdolny do otrzymania leczenia z powodu patentów innych na odpowiednie geny, dając Watsonowi „smak własnego lekarstwa”. Ostatecznie uzyskuje eksperymentalne leczenie, które nie uratuje jego życia. Książka zawiera również ramki z raportami prasowymi, wiele o genetyce blondynek i neandertalczyków. Te dwa motywy łączą się w raportach, że neandertalczycy byli pierwszymi blondynkami, byli bardziej inteligentni niż ludzie z Cro-Magnon i krzyżowali się z ludźmi z Cro-Magnon z litości; i że „jaskiniowcy preferowali blondynki”. W pewnym momencie trzy kolejne raporty przedstawiają komunikat prasowy naukowca, że neandertalczycy mieli gen, który czynił ich zarówno behawioralnie konserwatywnymi, jak i ekologicznie konserwatywnymi, roszczenie ekologa, że współcześni ludzie muszą uczyć się od neandertalczyków, by nie wyginęli również, i interpretację felietonisty biznesowego, że nadmierna ostrożność spowodowała wyginięcie neandertalczyków. W dodatku autor argumentuje przeciwko patentom na geny występujące naturalnie, przeciwko korporacyjnej własności linii komórkowych jednostek i za ustawodawstwem mającym na celu zniesienie tych.


Miles, przyjmując postać admirała Naismitha, przejmuje dowodzenie nad najemnikami i skutecznie ratuje porwanego Cesarza Gregora. W wyniku tych działań Węzeł Hegen zostaje zjednoczony, co pozwala na odparcie inwazji Cetagandy.[sep]Miles kończy Akademię i jest zrozpaczony, gdy dowiaduje się, że ma zostać wysłany na zastępstwo oficera meteorologicznego na zimowej bazie szkoleniowej piechoty Imperium na odległej wyspie Kyril, aby sprawdzić, czy potrafi sprostać dyscyplinie i wojskowej rutynie. Miles odmawia wykonania tego, co uważa za przestępczy rozkaz dowódcy bazy, który aresztuje go za bunt, a ponieważ jest Vor, za zdradę stanu. Szybko zostaje odesłany do stolicy i ukryty w podziemiach Imperialnego Bezpieczeństwa (ImpSec) przez Simona Illyana, który wraz z jego ojcem dochodzi do wniosku, że Miles zachował się poprawnie, ale mają większe problemy niż nieposłuszne młode Vor. Młody Cesarz Gregor zaginął podczas misji dyplomatycznej na Komarrze. Miles, podróżujący do Węzła Hegen w niepowiązanej misji dla ImpSec, zostaje wrobiony w morderstwo i aresztowany. Podczas aresztowania jest zszokowany, widząc Gregora, który mówi mu, że uciekł z ambasady na Komarrze, ale został następnie uprowadzony jako technik przez nieuczciwego właściciela statku. Miles komplikuje sprawy w próbie wyciągnięcia Gregora i wkrótce pogrąża się po uszy w tajemniczym spisku z udziałem niemoralnej femme fatale, jego morderczego byłego dowódcy z Kyril Island oraz polityki Węzła. Miles spotyka swoich najemnych przyjaciół i po wymanewrowaniu ich przywódców przejmuje dowodzenie pod postacią admirała Naismitha. Jest w stanie uratować Gregora i jako bonus zjednoczyć Węzeł Hegen w odparciu floty inwazyjnej Cetagandy, przy odrobinę pomocy floty Barrayaru współdowodzonej przez jego ojca i Cesarza Gregora. Gregor i ImpSec decydują się zatrudnić Dendarii na stałe w tajnej rezerwie do misji tajnych, z Milesem oficjalnie mianowanym łącznikiem. Tak zaczyna się okres kariery Milesa, który kończy się jego tymczasowym upadkiem w „Pamięci”.


Lilith ratuje swoją córkę Lonę podczas bitwy z panem Vane’em, a następnie zostaje uwolniona i dobrowolnie oddaje wodę trzymaną w dłoni. Dopiero po uleczeniu ręki przez Adama, Lilith odmawia dołączenia do śpiących i nie odnajduje spokoju.[sep]Pan Vane, bohater „Lilith”, jest właścicielem biblioteki, która zdaje się być nawiedzona przez byłego bibliotekarza, przypominającego kruka z krótkich spojrzeń, jakie Vane rzuca na zjawę. Po wreszcie spotkaniu domniemanego ducha, tajemniczego pana Ravena, Vane dowiaduje się, że Raven znał jego ojca; w rzeczywistości ojciec Vane’a odwiedził dziwny równoległy wszechświat, z którego Raven przychodzi i odchodzi oraz w którym obecnie przebywa. Vane podąża za Ravenem do tego świata przez lustro (ta symboliczna kraina jest opisana jako „region siedmiu wymiarów”, termin zaczerpnięty od Jakuba Böhmego). Wewnątrz świata Vane dowiaduje się o domu z łóżkami, gdzie śniący śpią aż do końca świata w śmierci: śmierci dobrej, w której znajduje się życie. Dziadek Vane’a odmówił tam snu i zamiast tego zmuszony jest do walki z szkieletami w nawidzianym lesie. Po niebezpiecznej podróży przez dolinę (gdzie księżyc jest jedyną rzeczą, która go chroni), pan Vane spotyka Małych, dzieci, które nigdy nie dorastają, tylko stają się większe i głupsze, zamieniając się w „worki” lub złe olbrzymy. Po rozmowie z Loną, najstarszą z dzieci, pan Vane postanawia im pomóc i wyrusza, by zebrać więcej informacji, chociaż Raven (który jest również Adamem) ostrzegł pana Vane’a, że musi spać wraz ze śniącymi, zanim naprawdę będzie mógł im pomóc. Podczas swojej podróży spotyka Lilith, księżniczkę Buliki. Vane, choć niemal oślepiony urodą i urokiem Lilith, ostatecznie prowadzi Małych w bitwie przeciwko Bulice. Lona, miłość Vane’a, okazuje się córką Lilith i zostaje zabita przez własną matkę. Lilith zostaje jednak schwytana i doprowadzona do Adama i Ewy w domu śmierci, gdzie usiłują zmusić ją do otwarcia dłoni, zrośniętej na wpół, w której trzyma wodę potrzebną Małym do wzrostu. Dopiero gdy ją odda, Lilith może dołączyć do śpiących w błogich snach, wolnych od grzechu. Po długiej walce Lilith prosi Adama, by odciął jej rękę od ciała; tak się dzieje, Lilith zasypia, a Vane zostaje posłany, by pogrzebać rękę; woda wypływa z otworu i zalewa ziemię. Wtedy Vane otrzymuje pozwolenie, by dołączyć do Małych, już śpiących, w ich śnieniu. Zajmuje swoje łóżko, obok łóżka Lony, i odnajduje prawdziwe życie w śmierci.


Podczas buntu w Judei Hadrian rozpacza nad zniszczeniem i upadkiem swoich planów pokoju, jednocześnie zmagając się z postępującą chorobą. W obliczu zbliżającej się śmierci, mimo początkowego lęku i myśli o samobójstwie, cesarz ostatecznie akceptuje swój los z rezygnacją.[sep]Powieść jest narrowana w pierwszej osobie przez Hadriana i utrzymana w formie listu do Marka Aureliusza w pierwszym rozdziale, „Animula Vagula Blandula”. Pozostałe rozdziały tworzą luźną narrację chronologiczną, którą Hadrian często przerywa różnymi refleksjami i wspomnieniami. Do Marka zwraca się bezpośrednio ponownie tylko w przedostatnim rozdziale, „Disciplina Augusta”. Historia zaczyna się od Hadriana, który ma około sześćdziesiąt lat i opisuje swoją nieuleczalną chorobę. Pragnie więc opowiedzieć o ważnych wydarzeniach w swoim życiu przed śmiercią. Jego najwcześniejsze wspomnienia dotyczą lat chłopięcych spędzonych w Italice. Mówi także o swoim wczesnym zainteresowaniu astrologią oraz o życiowej pasji do sztuki, kultury i filozofii Grecji; motywów, do których wraca throughout the book. Wyjeżdża do Aten na studia, po raz pierwszy udaje się do Rzymu i jest świadkiem objęcia tronu przez Trajana. Ostatecznie wstępuje do armii i bierze udział w kampanii dackiej. Hadrian, który pod koniec wojny ma około trzydziestu lat, opisuje swoje sukcesy wojskowe oraz relację z Trajanem, który początkowo jest wobec niego chłodny. Powoli zyskuje przychylność Trajana i umacnia swoją pozycję do tronu dzięki pomocy Plotyny, żony cesarza, a także poprzez małżeństwo z Sabiną, prawnuczką Trajana. Podczas służby wojskowej wynik wojen sarmackich silnie na niego wpływa z powodu przerażającej rzezi i popełnianych okrucieństw. Zaczyna również kwestionować wartość polityki ekspansji militarnej Trajana. Trajan w podeszłym wieku rozpoczyna nieudaną kampanię wojskową w Partii po swoich sukcesach nad Dacją i Sarmacją. Po poważnej porażce Trajan pośpiesznie wyznacza Hadriana na swojego następcę w testamencie na krótko przed śmiercią. Po śmierci Trajana niechętnie każe stracić swoich rywali i zawiera pokój z Partią. Często podróżuje po prowincjach Cesarstwa Rzymskiego, wprowadzając liczne reformy gospodarcze i wojskowe, promując swoimi słowami: „humanitas, libertas, felicitas”. Podczas wizyty w Brytanii opisuje budowę Muru Hadriana, który stanowi część jego wizji powstrzymania militarnej ekspansji swojego poprzednika i promowania pokoju. Rządy Hadriana to czas pokoju i szczęścia, które uważa za swój „Złoty Wiek”. Przypisuje to szczęście miłości do Antinousa, pięknego młodzieńca z Bitynii, którego poznaje w Nikomedii. Czuje się też prawdziwie kochany przez Antinousa w porównaniu do ulotnych namiętności młodości i bezmiłej relacji z żoną Sabiną. Podczas wizyty w Egipcie rozpacza z powodu nagłej i tajemniczej śmierci Antinousa, który tonie w Nilu. Ostatecznie wierzy, że Antinous poświęcił się, aby zmienić wynik niepokojących znaków, które obaj wcześniej widzieli. W żalu ustanawia kult Antinousa i planuje poświęcić mu nowe miasto, aby uwiecznić jego pamięć. Hadrian zaczyna reflektować nad swoim podeszłym wiekiem i zmianą usposobienia, wspominając incydent, w którym w gniewie omyłkowo oślepił swojego sekretarza. Dodatkowo niepokoi go wybuch buntu w Judei, co zmusza go do podróży i objęcia dowodzenia nad wojskami. Podczas ważnego oblężenia rozpacza nad rozpadem swoich planów pokoju, swoją chorobą serca, a później nad powszechnym zniszczeniem w Judei. Mówi: „Natura deficit, fortuna mutatur, deus omnia cernit. Natura zawodzi, los się zmienia, bóg z góry widzi wszystkie rzeczy...”. Podczas ostatnich lat w Rzymie i w swojej willi w Tibur rozmyśla o sukcesji, a jego myśli wracają do wspomnienia Marka Aureliusza jako cnotliwego i dobrego chłopca. Hadrian, teraz w podeszłym wieku i w bardzo złym stanie zdrowia, zaczyna bać się śmierci i rozważa samobójstwo na różne sposoby. Ostatecznie akceptuje swój los z rezygnacją, czyli patientią, reflektując nad swoim nowym boskim statusem w całym Cesarstwie. Bliski śmierci, zastanawia się, co przyszłość może przynieść dla świata, Rzymu i dla jego duszy.


Mym uległ Szatanowi, zaprzestając używania mocy przy Zegarze Zagłady, aby zapobiec Sądowi Ostatecznemu, na który diabeł był w pełni gotowy. Szatan odniósł zwycięstwo, ponieważ obecna równowaga dusz na Ziemi była korzystna dla niego, co oznaczało ostateczną klęskę Boga.[sep]Mym, indyjski książę, sprzeciwia się planom ojca dotyczącym aranżowanego małżeństwa, zamiast tego dołączając do wędrownego cyrku. Spotyka Orb, która uczy go przezwyciężyć własną wadę mowy – straszliwą jąkanie – poprzez śpiew. Wkrótce zostaje odnaleziony, a jego ojciec aranżuje jego małżeństwo z księżniczką o imieniu Rapture. Po walce z tym przez wiele dni, w końcu uświadamia sobie, że Rapture jest warta miłości, i wyraża zgodę na małżeństwo. Jednak intryga mająca na celu rozdzielenie go z nią skutkuje jego decyzją o zostaniu Wcieleniem Wojny. W trakcie życia jako Mars, Rapture zaczyna prowadzić własne życie i postanawia, że już go nie potrzebuje. Szatan dyskretnie zaaranżuje dla niego nową towarzyszkę – demonicę, mając nadzieję, że w ten sposób zyska Marsa w swoim długu. Ostatecznie ten plan się nie udaje i on kończy z dwiema miłościami w swoim życiu. Jego ostatecznym celem było wykorzystanie swojej pozycji do złagodzenia niektórych cierpień powodowanych przez wojnę na Ziemi i jest zaskoczony zachętą Szatana. Wkrótce uświadamia sobie subtelne znaczenie ludzkiej wojny i konfliktu: w pewnych okolicznościach ludzkie cierpienie wzrasta, a nie maleje, w wyniku powstrzymywania się od zbrojnej odpowiedzi. Plan Szatana polega na umieszczeniu niedoświadczonego urzędnika na stanowisku Wcielenia Wojny, aby mógł manipulować przebiegiem konfliktów zbrojnych na Ziemi, pozwalając na niektóre wojny i blokując rozwój innych, tak aby ogólna równowaga zła na świecie wzrosła. Osiągnął on zastąpienie poprzedniego Marsa poprzez ułatwienie zaprzestania wszelkich konfliktów na świecie – nie tylko wojny, ale także bójek w barach i nawet drobnych sprzeczek między dziećmi liczy się jako konflikt – za każdym razem, gdy dzieje się to w historii, Wcielenie Wojny przechodzi na emeryturę i przechodzi do zaświatów. Mym objął urząd w momencie, gdy globalna przemoc właśnie była wznawiana, a tym samym stał się okazją dla Szatana do manipulowania naiwnym Marsem. Częścią tego procesu była intryga, w której Szatanowi udało się uwięzić Myma w Piekle. Mym ostatecznie poprowadził rewolucję zagubionych dusz i zabezpieczył drogę ucieczki, wykorzystując lekcje z słynnego traktatu Miyamoto Musashiego, Księgi Pięciu Pierścieni, aby pokonać Szatana w walce jeden na jednego. Jednak podczas jego nieobecności Szatan tak zmanipulował sytuację geopolityczną, że napięcia międzynarodowe wszędzie są na najwyższym poziomie w historii, a świat stoi na krawędzi apokalipsy. Skutkuje to przyjęciem stanu wojennego przez niemal każdy rząd na świecie, ponieważ normalne procesy demokratyczne są całkowicie niewykonalne. Wynikiem tego, a także ważnym celem Szatana, jest to, że Luna Kaftan została odsunięta na bok i nie jest w stanie wypełnić przepowiedni, zgodnie z którą objęłaby urząd polityczny i stała się bastionem przeciwko Szatanowi. Mym uświadamia sobie podstawowy cel Szatana i zmusza do konfrontacji na warunkach niekorzystnych dla Szatana – udaje się do Zegaru Zagłady, symbolizującego, jak blisko świat jest w danym momencie Armagedonu, i tam wykorzystuje moce specyficzne dla swojego urzędu, aby eskalować światową przemoc i doprowadzić Wojnę do ostatecznego spełnienia – Sądu Ostatecznego. Sedno sprawy jest takie: Szatan nie jest jeszcze gotowy na to, aby nastąpił Sąd Ostateczny, ponieważ obecna równowaga dusz na Ziemi jest korzystna dla Boga – tj. Bóg otrzymałby większą proporcję dusz, co oznaczałoby (w tym fikcyjnym wszechświecie) ostateczne zwycięstwo Dobra. W ostatniej chwili Szatan jest zmuszony do ustąpienia i wycofania się. Mym opuszcza Miecz i przywraca świat do stanu względnego pokoju. Mym dowiaduje się, że jego odpowiedzialnością jako Wojny nie jest promowanie wojny i przemocy, ale dbanie o to, aby konflikty były rozwiązywane sprawiedliwie.


Jessica odkrywa, że jej powieści są prawdziwe, a nowy uczeń Alex jest w rzeczywistości wampirem Aubrey. Po ataku ze strony innego wampira, Aubrey decyduje się przemienić Jessicę w wampira.[sep]Akcja książki rozgrywa się w istniejącym na rzeczywistości mieście Ramsa w stanie Nowy Jork i koncentruje się wokół nastolatki Jessiki Ashley Allodoli. Jessica jest piękna i ma idealną figurę, ale ludzie w jej mieście jej unikają. W szkole średniej Ramsa wielu uczniów się jej boi, a niektórzy uważają, że jest wiedźmą. Zamiast próbować nawiązać kontakt z ludźmi, Jessica pisze książki o wampirach i czarownicach. Właśnie wydała swoją pierwszą książkę, „Tygrys, tygrys”, pod pseudonimem Ash Night. Gdy zaczyna się jej ostatnia klasa, w szkole pojawiają się dwaj nowi uczniowie, Caryn Rashida i Alex Remington. Jessica jest natychmiast wstrząśnięta faktem, że Alex wygląda dokładnie jak Aubrey, postać z „Tygrysa, tygrysa”. Ponieważ Jessica jednak wierzy, że wampiry nie istnieją, przekonuje się, że on nie jest Aubrey. Zarówno Caryn, jak i Alex okazują zainteresowanie Jessicą. Jessica uważa Alexa za fascynującego, ale traktuje Caryn jako uciążliwość. Po kilku wskazówkach Jessica odkrywa, że książki, które pisała, są w pełni prawdziwe. Że Alex jest w rzeczywistości wampirem Aubrey, a Caryn jest czarownicą z klanu Dymu. Wielu wampirów chce ją zabić za ujawnienie ich sekretów. Aubrey początkowo planował ją zabić, ale po spotkaniu z nią nie jest pewien, co ma robić. Po tym, jak Jessica zostaje zaatakowana przez Falę, innego wampira, Aubrey zmienia Jessicę w wampira. W trakcie historii Jessica składa w całość wskazówki dotyczące swoich narodzin. Jej matką była Jazlyn, która wielokrotnie otrzymywała od Siete, stwórcy wampirów, propozycję nieśmiertelności. Po śmierci męża ciężarna Jazlyn w chwili desperacji przyjęła ofertę, a Siete zmienił ją w wampira. Jednak po latach życia jako wampir jej żal stał się zbyt silny. Czarownica z klanu Dymu, Monica, zaproponowała przywrócenie jej ludzkości. Monica zginęła w trakcie tego procesu, ale jej się udało. Kilka miesięcy później urodziło się dziecko Jazlyn. Jednak dziecko, Jessica, nie miało żadnego podobieństwa do żadnego ze swoich biologicznych rodziców. Zamiast tego, po prawie dwóch dekadach w nieżywym łonie, przypominała Siete. Jej zielone oczy, czarne włosy, blada skóra i ślady wampirzej natury w jej aurze pochodziły wszystkie od niego, a Jazlyn nie mogła na nią patrzeć. Dlatego Jazlyn oddała Jessicę do adopcji.