Po zabraniu pieniędzy dla Doty’ego Freddy nie ukrywa ich w cieście z gipsu, co pozwala mu uniknąć aresztowania. Zostaje jednak skazany, ponieważ sędzia uznał, że świadkowie ze względu na doskonały wzrok mogli go bezsprzecznie rozpoznać.[sep]Gdy pojawia się dawno zaginiony brat pani Bean, Aaron Doty, on i jego opowieści są ciepło przyjęte. Wkrótce zwierzęta zdają sobie sprawę, że historie o jego dokonaniach są kłamstwami, a Freddy zaczyna się zastanawiać, czy jest tym, za kogo się podaje. Ponieważ objęcie przez niego udziału w spadku po pani Bean zmusiłoby rodzinę Bean do sprzedaży farmy, Freddy pilnie prowadzi śledztwo. Gromadzą się dowody, w tym podsłuchana rozmowa między Dotym a starym wrogiem zwierząt, panem Garblem. Zwierzęta organizują wiec, ustalając, że Doty jest oszustem. Pani Bean jednak nie jest przekonana. Przez przypadek Freddy zostaje wciągnięty do meczu futbolu amerykańskiego w szkole średniej. Nie potrafi podawać ani łapać piłki, ale jego ataki w ofensywie są nie do zatrzymania. W zamian za obietnicę uczęszczania na lekcje w szkole średniej Freddy dołącza do drużyny. Ponieważ Freddy nie może regularnie uczęszczać do szkoły, jego kuzyn Weedly zastępuje go, przez co oboje stają się „półwykształceni”. Pierwszy mecz Freddy’ego kończy się sukcesem. Pani Bean postanawia wypłacić Doty’emu 5000 dolarów, które musi pożyczyć. Freddy przekonuje bank, by wydał mu te pieniądze, i natychmiast znika z nimi. Rodzina Bean jest wściekła, a szeryf nie ma innego wyjścia, jak rozpocząć poszukiwania Freddy’ego i aresztować go. Freddy cudem unika postrzału przez pana Garbla – ale szeryf przezornie załadował broń Garbla amunicją hukową. Początkowo pieniądze są ukryte w lesie, ale gdy Freddy trafia do więzienia, ostatecznie trafiają do ciasta, które przypadkowo zostało zrobione z gipsu. W końcu zwierzęta podstępem zmuszają Doty’ego do ujawnienia jego prawdziwego nazwiska, a on opuszcza farmę. Zwolniony za kaucją, Freddy kontynuuje grę w futbol. Stara Sowa Whibley broni Freddy’ego w sądzie, wskazując, że żaden z kluczowych świadków nie ma dobrego wzroku i dlatego nie mógł z całą pewnością zidentyfikować Freddy’ego jako złodzieja. Sędzia puszcza Freddy’go wolno z ostrzeżeniem. Freddy jest w świetnej formie na ważny mecz z rywalizującym sąsiednim miastem, które przywiozło własne zwierzęta, by rywalizować z Freddym. Drużyna Centerboro dodaje więcej zwierząt i ostatecznie wygrywa.


Scotty nie zastosował Teorii Pola Perery do zniszczenia ostatniej fali krążowników klingońskich, co było rozwiązaniem matematycznie niemożliwym, ale fizycznie możliwym. W wyniku tej strategii pozostał w Szkole Dowodzenia i nie został skierowany na studia inżynieryjne.[sep]Gdy utracono kontakt z Grupą Badawczą Venkatsena, USS Enterprise została wysłana w celu zbadania sprawy. W systemie z 47 planetami transporter jest bezużyteczny, więc Kirk i załoga udają się na promie na Hohweyn VII. W trakcie lotu grawitacyjna mina uszkadza prom. Systemy łączności i nawigacji nie odpowiadają, a Kirk i Sulu zostają ranni w wybuchu. McCoy, próbując zabić czas, namawia Kirka, by opowiedział historię o „scenariuszu, którego nie da się wygrać”. Sam scenariusz treningowy dotyczy uszkodzonego frachtowca paliwowego w Strefie Neutralnej między Federacją a przestrzenią Klingonów. Statek gwiezdny otrzymuje zniekształcony sygnał SOS; odpowiedź na niego skutkuje atakiem trzech krążowników klingońskich. Pierwsza salwa powoduje poważne uszkodzenia statku i, niezależnie od działań kadeta, statek zostaje zniszczony. Celem tego nieuniknionego wyniku jest sprawdzenie reakcji kadetów na porażkę. Kirk opowiada, jak przeprogramował symulację, tak aby klingońscy dowódcy rozpoznali jego nazwisko i pomogli mu uratować frachtowiec. Chekov opowiada swoją historię o Kobayashim Maru oraz dodatkowym ćwiczeniu treningowym na pustej stacji kosmicznej. Chekov ukończył scenariusz, ewakuując załogę i fizycznie staranując statek w atakujących Klingonów. W drugim ćwiczeniu Chekov popełnia grupowe „samobójstwo”, „zabijając” innych, którzy go schwytali. Dodatkowe ćwiczenie polega na zestawieniu wszystkich kadetów przeciwko sobie, aby sprawdzić, kto przetrwa przez określony czas. Chekov tworzy inny plan. Dowiaduje się, że gdy Kirk przechodził ten sam scenariusz, zorganizował kadetów w taki sposób, że nie było potrzeby walki ze sobą. Sulu opowiada historię o swoim pradziadku Tetsuo oraz o pierwszym dniu w Szkole Dowodzenia. Pierwsze ćwiczenie to rodzaj Modelu ONZ, gdzie Sulu jest planetą o poziomie technologicznym 3, Menak III, i próbuje uzyskać przystąpienie do Federacji. Gdy Sulu dowiaduje się, że Tetsuo przerywa leczenie śmiertelnej choroby, odmawia z nim rozmawiać. Sulu dowiaduje się o śmierci Tetsuo po powrocie z ćwiczeń terenowych. Gdy wreszcie przystępuje do testu Kobayashi Maru, decyduje, że sygnał SOS frachtowca to prawdopodobnie pułapka i wybiera niepomaganie mu. Scotty opowiada o swoich wczesnych latach w Szkole Dowodzenia i o tym, jak jego miłość do inżynierii utrudniała mu skupienie się na przedmiotach niezwiązanych z inżynierią. Podczas podejścia do scenariusza Scotty użył rozwiązań inżynieryjnych do niszczenia coraz większych fal krążowników klingońskich. Przegląd jego wyników pokazuje, że użył Teorii Pola Perery do zniszczenia ostatniej fali, co okazało się matematycznie możliwe (a więc akceptowalne dla komputera), ale fizycznie niemożliwe (co udowodnił Scotty). W wyniku tej decyzji Scotty został przeniesiony ze Szkoły Dowodzenia i skierowany na studia inżynieryjne. Prom zostaje uratowany przez Enterprise po tym, jak plan przekształcenia promu w elektromagnetyczną czarną dziurę się udaje. Pozwala to Enterprise dowiedzieć się, gdzie ich znaleźć.


Rita odzyskuje syna w Bakersfield w Kalifornii po tym, jak zniknął on wraz z opiekunką. Spotkanie to sprawia, że bohaterka zaczyna postrzegać dziecko jako odrębną i unikalną jednostkę.[sep]Akcja książki rozpoczyna się w latach po II wojnie światowej. Angelou, wciąż znana jako „Marguerite” lub „Rita”, właśnie urodziła syna Clyde’a i mieszka z matką i ojczymem w San Francisco. Książka śledzi losy Marguerite w wieku od 17 do 19 lat, przez serię związków, zajęć i miast, podczas gdy próbuje wychować syna i „znaleźć swoje miejsce” na świecie. Kontynuuje eksplorację tematów izolacji i samotności Angelou, zapoczątkowanych w jej pierwszym tomie, oraz sposobów, w jakie pokonuje rasizm, seksizm i ciągłą wiktymizację. Rita zmienia pracę i związki, mając nadzieję, że „mój czarujący książę pojawi się nagle” (s. 114). „Moje fantazje niewiele różniły się od fantazji każdej innej dziewczyny w moim wieku” – pisała Angelou. „On przyjdzie. Na pewno. Po prostu wejdzie w moje życie, zobaczy mnie i zakocha się w mnie na wieki... Czekałam na męża, który będzie mnie kochał eterycznie, duchowo i w rzadkich (ale pięknych) chwilach fizycznie” (s. 141). W książce mają miejsce zabawne i potencjalnie niebezpieczne wydarzenia. Podczas pobytu w San Diego Rita zostaje „nieobecnym menedżerem” dwóch prostytutek. Gdy grozi jej uwięzienie i utrata syna z powodu nielegalnych działań, ucieka do domu babci w Stamps w stanie Arkansas. Babcia odsyła ją z powrotem do San Francisco dla jej bezpieczeństwa i „ochrony” po tym, jak fizycznie karze Ritę za skonfrontowanie dwóch białych kobiet w domu towarowym. To wydarzenie demonstruje ich różne i nie do pogodzenia postawy wobec rasy, co jest paralelą do wydarzeń z pierwszej książki Angelou. Z powrotem u matki Rita próbuje wstąpić do wojska, ale zostaje odrzucona w szczytowym okresu „czerwonej paniki”, ponieważ jako nastolatka uczęszczała do California Labor School. Innym godnym uwagi wydarzeniem opisanym w książce był, mimo „najdziwniejszego przesłuchania” (s. 117), jej krótki epizod tańczenia i nauki tańca z partnerem, R. L. Poole’em, który został jej kochankiem, dopóki nie zjednoczył się ze swoją poprzednią partnerką, co na pewien czas zakończyło karierę sceniczną Rity. Punktem zwrotnym w książce jest moment, w którym Rita zakochuje się w duchownym episkopalnym, L. D. Tolbrooku, który uwodzi Ritę i wprowadza ją w „życie” prostytucji. Hospitalizacja matki i śmierć żony brata Bailey’ego zmuszają Ritę do powrotu do domu matki w San Francisco. Zostawia małego syna pod opieką Wielkiej Mary, ale gdy wraca po „dziecko”, odkrywa, że Wielka Mary zniknęła z Clyde’em. Prosi o pomoc L.D., który sprowadza ją na ziemię, gdy znajduje go w jego domu i prosi o pomoc w odnalezieniu syna. W końcu uświadamia sobie, że on ją wykorzystywał, ale udaje jej się namierzyć Wielką Mary i Clyde’a w Bakersfield w Kalifornii i przeżywa emocjonalne spotkanie z synem. Pisze: „Na zaoranym podwórku koło Bakersfield zaczęłam rozumieć unikalność osoby. Miał trzy lata, a ja dziewiętnaście i nigdy już nie będę myślała o nim jako o pięknym dodatku do siebie” (s. 192). Na koniec książki Rita zostaje pokonana przez życie: „Po raz pierwszy usiadłam bezbronna, czekając na następny cios losu” (s. 206). Książka kończy się spotkaniem z narkomanem, który troszczył się o nią na tyle, by pokazać jej skutki swojego nałogu, co mobilizuje ją do odrzucenia narkomanii i uczynienia czegoś ze swojego życia dla siebie i syna.


Wojna między Rohanem a Roelstrą zakończyła się porażką Rohana w pojedynku i pozostaniem Roelstry na tronie Wysokiego Księcia. Wcześniej Ianthe zdołała zatrzymać syna przy sobie, uniemożliwiając Sioned jego porwanie i adopcję pod imieniem Pol.[sep]Rohan, Książę Pustyni, niedawno objął tron. Musi przechytrzyć Wysokiego Księcia Roelstrę, aby chronić swoje rozległe ziemie i utrzymać pokój na całym świecie. Sioned, wiedźma Biegaczki Słońca i jego wybranka, musi pomóc mu w tej niebezpiecznej misji oraz w nadchodzących ciężkich czasach wojny. Na początku Rohan i Sioned mają trudne chwile, ale ostatecznie je przezwyciężają. Po śmierci ojca Rohana i objęciu przez niego dziedzictwa udawał on głupiego, nieświadomego młodego człowieka. Inni książęta w to wierzyli, dopóki nie pokazał swoich prawdziwych barw. Roelstra jednak sądził, że może zdobyć ziemie Rohana, wydając jedną ze swoich siedemnastu córek za mąż za niego. Rohan zawsze z nim wchodził w konflikt. Roelstra pragnął pustyni, a Rohan był równie zdeterminowany, by mu jej nie oddać. Nikt nie wiedział, że Sioned jest Wybranką Rohana, z wyjątkiem jego ciotki, intrygującej polityczki Lady Andrade, dopóki nie ujawnił tego podczas jednej z wielu kolacji, w których uczestniczyli wszyscy książęta. Roelstra był oczywiście wściekły, ale zdołał zachować zimną krew. Przez pewien czas przynajmniej. Ostatecznie córka Roelstry, Ianthe, pojmała Rohana i go uwiodła, przekonując odurzonego księcia, że ona jest Sioned. Pojmała również Sioned, zamknęła ją w ciemnym lochu i wysłała żołnierzy, by ją zgwałcili. Gdy Rohan poznał prawdę, wpadł w szał i gwałtownie wziął Ianthe jako formę zemsty. Ianthe dostała to, czego chciała: z tego związku poczęło się dziecko. Sioned wróciła do Feruche i ukradła niemowlę Ianthe tuż przed tym, jak wasal Rohana, Ostvel, spalił zamek Feruche Ianthe, grzebiąc ją w jego ruinach. Sioned adoptowała dziecko, nadając mu imię Pol, co w Staromowie oznacza „gwiazdę”. Wybucha wojna między Rohanem a Roelstrą, kończąca się w momencie, gdy Rohan zabija Roelstrę w pojedynku i zostaje Wysokim Księciem w jego miejsce.


Pod koniec Tysiąclecia Lucyfer prowadzi armię Inne Światło do ataku na Jerozolimę, ale wojska te zostają zniszczone przez ogień. Po Sądzie Wielkiego Białego Tronu ziemia zostaje całkowicie zniszczona, a Jezus tworzy nową ziemię, na której wierzący panują z Chrystusem przez wieczność.[sep]W następstwie Chwalebnego Pojawienia się, w trakcie 75-dniowego odstępu przed Tysiącleciem, Cameron (dawniej znany jako Buck) i Chloe Williams widzą, jak ich syn, Kenneth Bruce Williams, bawi się z innymi dziećmi, które osierocono podczas Wielkiego Ucisku. Buck i Chloe tworzą dzieło znane jako Dzieci Wielkiego Ucisku (COT), mając świadomość, że trzeba doprowadzić te dzieci do zbawczego poznania Jezusa Chrystusa przed ich setnymi urodzinami, w przeciwnym razie umrą i trafią do piekła. COT realizuje tę misję, mówiąc: „Hej, wiesz, że Jezus jest, jakby, zaraz tam, prawda?”, na co niewierzący odpowiadają: „O tak”, i zostają zbawieni. Pod koniec 75-dniowego odstępu Chrystus niszczy ohydę spustoszenia w Jerozolimie (sam odbudowaną Świątynię) błyskawicą z nieba. Następnie buduje nową Świątynię dla ludzi ziemi i ustanawia Lewitów jako swoich kapłanów, a swoich ziemskich apostołów jako gubernatorów cywilnych, z zmartwychwstałym królem Dawidem jako ich zwierzchnikiem. Tymczasem Wierzący w Ciałach Naturalnych i Chwałoświecących (Naturalni to ci, którzy dożyli Chwalebnego Pojawienia się i będą nadal powoli starzeć się do końca Tysiąclecia, ale nie umrą. A Chwałoświecący to ci, którzy zostali porwani lub zmarli podczas Wielkiego Ucisku, którzy wstąpili do nieba i otrzymali Ciała Chwały, co oznacza, że nie mogą się starzeć ani umierać.) Zaczynają budować swoje domy i majątki na 1000 lat. Młoda kobieta o imieniu Cendrillon umiera w wieku 100 lat, co zaskakuje Williamsów i ich bliskich przyjaciół, którzy zatrudnili ją w COT i zakładali, że jest zbawiona. Pojawiają się pogłoski, że mogła mieć kontakt z grupą zwaną Inne Światło (TOL), która sprzeciwia się Chrystusowi nawet po Jego pojawieniu się i rozwija się na świecie poza Królestwem. Wydaje się to potwierdzone, gdy Kenny Williams rozmawia z jej kuzynami na pogrzebie i widzi, że noszą ubrania ogłaszające ich poświęcenie dla TOL. Byli członkowie Sił Wielkiego Ucisku decydują się podwoić swoje wysiłki w swoich nowych dziełach, a Kenny Williams dołącza do Raymiego Steele’a i dwojga dzieci Abdullaha, tworząc Siły Tysiąclecia, dedykowane głoszeniu Ewangelii niezbawionym dzieciom, zanim skończą sto lat. Tymczasem Kenny G zostaje przedstawiony Wierzącej w Ciele Naturalnym z Grecji, w jego wieku, o imieniu Ekaterina Risto, która jest zatrudniona w COT. Dwoje zaprzyjaźnia się, a następnie zaczyna związek romantyczny. Kenny G próbuje działać pod przykrywką i infiltrować TOL, ale jego plany idą źle, gdy jego starszy wierzący przyjaciel Abdullah Ababneh mylnie sądzi, że on naprawdę jest członkiem TOL. Powoduje to, że życie Kenny’ego G praktycznie się wali, ponieważ jego dziewczyna Ekaterina go porzuca, wszyscy przyjaciele go opuszczają, a nawet jego własni rodzice z trudem mogą mu wierzyć. Ekaterina wkrótce czuje się winna i rozmawia z Kennym G, a oni odkrywają prawdziwego infiltratora z TOL, innego nastolatka o imieniu Qasim Marid. Qasim zostaje zwolniony, a Kenny G ponownie łączy się ze swoją dziewczyną i rodziną. Kenny G ostatecznie poślubia Ekaterinę, a mają 8 synów i 6 córek oraz ponad 80 wnucząt, zanim rozszerzają pracę COT na Grecję, dopóki nie byli zbyt starzy, by kontynuować, i wrócili do Jerozolimy około 3/4 drogi przez Tysiąclecie. Tymczasem Rayford Steele i jego pierwsza żona Irene, teraz w ciele chwały, prowadzą wyprawę misyjną do Egiptu. Cjon Ben-Judah staje przed parlamentem i gani ludzi tej ziemi za kontynuowanie chwalenia imienia egipskiego boga Ptaha w samej nazwie ich kraju. Głoszą Ewangelię i prowadzą wielu do zbawienia, ale Rayford zostaje schwytany przez kocioł oporu o celach podobnych do TOL. Doświadcza na własnej skórze mocy Boga, gdy anioł zstępuje do bazy i ratuje go oraz jego współwięźniów. Rayford prowadzi również do zbawienia agentkę TOL o imieniu Rehema. Pod koniec Tysiąclecia dzieło jest przejmowane głównie przez Wierzących w Ciałach Chwały (takich jak Cameron, Chloe, Irene, Raymie, Cjon Ben-Judah i Bruce), ponieważ Naturalni z początku Wielkiego Ucisku zaczynają odczuwać niszczący wpływ czasu. Przyjaciele i rodzina gromadzą się w COT, aby uczcić tysiączne urodziny Maca McCulluma, a każdy członek tego, co kiedyś były Siły Wielkiego Ucisku, się pojawia. Rayford, który ma teraz ponad 1000 lat, prosi o zdjęcie pierwotnych Sił Wielkiego Ucisku i jest wstrząśnięty, widząc, jak wygląda na starym w tle swojej córki Chloe, zięcia Camerona i przyjaciela Bruce’a Barnesa (którzy są wszyscy w ciałach chwały). W ostatnich latach Tysiąclecia Inne Światło gromadzi swoje armie, siłę tysiąc razy większą niż Armia Jedności Globalnej, która była obecna podczas Bitwy pod Armagedonem 1000 lat wcześniej. Wszystkie miliardy członków TOL gromadzą wszystkie dostępne bronie, by walczyć przeciwko Bogu, otaczając miasto Jerozolimę w ostatnim roku Tysiąclecia, gdzie Chrystus panuje, a sam Lucyfer prowadzi ich szarżę w ostatnim dniu, gdy zostanie uwolniony. Jednak Jezus wychodzi im naprzeciw i mówi: „Jestem, kim Jestem”, a cała przeciwna armia jest pożarta przez ogień. Jezus mówi wtedy osobiście do Lucyfera, wstydząc go za jego nieprawości i zła. Przy swoich ostatnich słowach otwiera dziurę w samej czasoprzestrzeni, w której widziane są Bestia (Nicolae Carpathia) i Fałszywy Prorok (Leon Fortunato), obaj w skrętach agonii i krzyczący „Jezus jest Panem!”. Lucyfer dołącza do nich w krzyku i zostaje wrzucony do męczarni z nimi. Wszyscy Wierzący na końcu Tysiąclecia są wtedy zabrani do nieba, a Naturalni w końcu stają się Chwałoświecący. Odbędzie się Sąd Wielkiego Białego Tronu i wszyscy niewierzący zostaną wrzuceni do jeziora ognia. Ziemia zostanie zniszczona i zredukowana na cząsteczki przez ogień z nieba i z wnętrza samej ziemi. Po Sądzie Wielkiego Białego Tronu Jezus natychmiast tworzy nową ziemię, a Niebo (lub Nowa Jerozolima) zstępuje na nią, wprowadzając nowe niebo i nową ziemię. Wszyscy wierzący są wtedy powitani w Nowej Jerozolimie i na Nowej Ziemi, przeznaczeni, by panować z Chrystusem przez całą wieczność.


Gdy Almeia odkryła, że piramida ma zniszczyć Kryształy, nakazała wymordowanie Awatarów, w wyniku czego zginęły wszystkie kobiety tego gatunku. Rael i pozostali wojownicy oddali życie w samobójczym ataku, który zniszczył machiny oblężnicze Almeków i umożliwił Vagarom pokonanie najeźdźców.[sep]Awatarowie byli nieśmiertelni i żyli jak królowie – mimo że ich imperium umierało. Ich nieśmiertelność była zagwarantowana przez magiczne kryształy, których wpływ obecnie słabł. Ale gdy na niebie pojawiły się dwa księżyce, a bezwzględne armie Królowej Kryształów zalały kraj, przynosząc zniszczenie i terror, Awatarowie zjednoczyli się ze swoimi poddanymi, by chronić swój wszechświat. Historia rozgrywa się w świecie Awatarów – nieśmiertelnej rasy ludzi, przekonanej, że są bogami, nieśmiertelnymi. Ich imperium zostało zniszczone, gdy morza przewróciły się do góry nogami. Nieliczni – około 200 – uciekli, gdy jeden z przywódców duchowych, Poszukiwacz Anu, przewidział upadek świata. Grupa 200 osób ruszyła na północ z miasta Parapolis do miasta Pagaru. Dnia po ich przybyciu świat został wywrócony do góry nogami, a Poszukiwacz Anu otrzymał tytuł Świętego. Oprócz grupy, która podróżowała ze Świętym Poszukiwaczem Anu, około 300 innych Awatarów przetrwało koniec świata. Awatarowie polegają na magicznych kryształach, by utrzymać się przy życiu i w zdrowiu. Ich moc jednak gaśnie, a wyprawa próbuje naładować skrzynie z mocą, tworząc połączenie z ich wielkim źródłem energii w dawnej stolicy, Parapolis, która jest pokryta lodem. Udaje im się – częściowo – naładować cztery z sześciu skrzyń. Skrzynie służą do zasilania jedynego statku Awatarów, Węża Siedem, oraz do doładowywania głównej broni Awatarów – łuku zhi. Łuk zhi to łuk strzelający odpowiednikiem plazmowych pocisków. Ludzie rządzeni przez Awatarów, znani jako Vagarowie, zaczynają tajną rebelię w pozostałych miastach Awatarów. Grupa nazywa siebie Pajistami – grupą dążącą do upadku Awatarów. Pajistami to grupa zabójców na czele z kobietą Vagar zwaną Mejana. Mejana jest zmotywowana do obalenia Imperium Awatarów przez śmierć swojej córki, która złamała prawa rasowe, zakochując się w Awatarze. Została poddana „wyciąganiu kryształem”, co oznacza, że jej siła życiowa została wyssana i przeniesiona do kryształów Awatarów, dając im nieśmiertelność. Wyciąganie kryształem nie może jednak trwać w nieskończoność, więc Święty Anu rozpoczyna budowę wielkiej piramidy, która podobno ma pochłaniać energię słońca, a następnie zasilać kryształy Awatarów. Prawdziwym celem piramidy jest jednak zniszczenie wszystkich Kryształów, gdyż Anu przewidział przybycie obcych najeźdźców, prowadzonych przez wielką moc kryształu. Istnieją jednak większe problemy dla Awatarów i ludzi z nimi. Lud znany jako Almekowie, na czele z Almeią, Królową Kryształów, zdołał uniknąć upadku własnego świata, teleportując swój kontynent do świata Awatarów. Dowiadują się o Awatarach i ich kruchej pozycji na świecie. Uważając, że Awatarowie zrozumieją oczywistą sytuację, płyną do nowej stolicy, Egaru, gdzie są uprzejmie powitani przez władców Awatarów. Przekazują stanowczą wiadomość: oddać władzę Almekom i żyć albo walczyć i umrzeć. Rada Awatarów decyduje się walczyć, wierząc, że wojnę można wygrać. Używając mocy Ognia Słonecznego, gigantycznej wiązki laserowej, zatapiają kilka statków Almeków i zmuszają ich do odwrotu. Skarby innych miast, skrzynie z mocą i pozostali Awatarowie są przywoływani z powrotem do Egaru, który Rada Awatarów uznaje za łatwiejszy do obrony. Od teraz przywództwo Awatarów działa szybko. Zwraca się do plemion koczowniczych i do króla „błotnych ludzi”, Vagarów żyjących w uporządkonym społeczeństwie poza rządami Awatarów. Ten ruch w dużej mierze się nie udaje, a błotni ludzie odmawiają pomocy i w konsekwencji są masakrowani. Następnym posunięciem Awatarów jest naprawienie relacji z ich poddanymi Vagarami, głównie z zakonem znanym jako Pajistami. Liderka, Mejana, ostatecznie przechodzi na stronę Awatarów, ale wprowadza wiele zmian w sposobie zarządzania. Rada Awatarów staje się w połowie składająca się z Awatarów, w połowie z Vagarów, a oficerowie armii są tacy sami. Prowadzi to jednak do wielu błędnych decyzji na polu bitwy, a Almekowie zdołają oblec Egaru. Po długiej i kosztownej walce dla obu stron, generał Almeków, Cas-Coatl, proponuje rozejm między stronami. Populacja Vagarów zostanie wymordowana, aby zaspokoić pragnienie krwi Królowej Kryształów, ale Awatarowie przetrwają i będą mogli wejść do społeczeństwa Almeków. Awatarowie gromadzą się w ratuszu, aby to omówić, ale gdy to robią, Almeia, Królowa Kryształów, odkrywa prawdziwy cel piramidy Anu, która po ukończeniu ją zniszczy. Natychmiast zarządza śmierć Awatarów, którzy są zgromadzeni razem. Machiny oblężnicze Almeków zabijają wszystkich Awatarów, którzy nie byli wojownikami płci męskiej. Rael, Główny Poszukiwacz i przywódca Awatarów, otacza się pozostałymi członkami swojego zagrożonego gatunku, swoimi wojownikami. Zrozpaczeni wyginięciem swojego gatunku, ponieważ wszystkie samice zostały zabite, przygotowują się do śmiertelnej szarży. Atakują linie Almeków, mając nadzieję zniszczyć ich machiny oblężnicze. Udaje im się, ale wszyscy poza jednym giną. Ten ruch daje Vagarom czas na zmobilizowanie się, i pokonują oni Almeków.


Nieśmiertelni to naukowcy, którzy dzięki technologii S-Przestrzeni przyspieszają swój metabolizm, co sprawia, że podróże międzygwiazdowe trwają dla nich tysiąclecia. Ponieważ ten stan umożliwia im nieograniczone rozmnażanie, nie muszą manipulować społeczeństwami planetarnymi i nie wykorzystują zawodów Planetfest do rekrutacji nowych członków.[sep]Historia zaczyna się w roku 2010, który w momencie pisania powieści był przyszłością oddaloną o 25 lat. Finansowane przez ONZ laboratorium badawcze ściga się z dziwnym celem: manipulować metabolizmem i funkcjami mózgu, aby wyeliminować potrzebę snu. Obecnie pracują na niedźwiedziach kodiackich i kotach domowych, ale mają nadzieję dostosować swoje techniki do ludzi. Sytuacja na świecie jest bardzo zła. Globalne ocieplenie trwa w najlepsze. Niepowodzenia w uprawach i braki w produkcji obniżają standard życia, bez żadnych oznak ustępowania. Napięcia polityczne są bardzo wysokie. Tymczasem ekscentryczny miliarder przemysłowiec sfinansował prywatnie budowę wielu ogromnych orbitalnych arkologii. Dzięki wydobyciu asteroid stacje kosmiczne stały się najbogatszą jednostką na świecie. ONZ odcina finansowanie laboratorium bezsenności, a przemysłowiec zatrudnia cały personel do pracy w swojej głównej stacji. W trakcie podejścia rakiety naukowców do stacji, wybucha katastrofa. Chiny, których populacja cierpi z powodu ogromnego głodu, wystrzeliły desperacki atak nuklearny na Zachód. Odgrywa się polityka wzajemnego pewnego zniszczenia, a nowi mieszkańcy stacji patrzą, jak świat jest niszczony pod nimi. Przemysłowiec jest tak załamany końcem cywilizacji ziemskiej, że dostaje ataku serca, którego nie przeżywa. Jego ostatnie słowa skierowane do głównej naukowczyni instruują ją, że jego prawdziwym motywem zatrudnienia ich było badanie technologii zawieszenia funkcji życiowych. Jego marzeniem jest wyposażenie arkologii w napędy międzygwiezdne i tworzenie ludzkich kolonii na planetach pozasłonecznych.

Powieść przechodzi następnie do części II niemal 30 000 lat później. Na planecie o nazwie Pentecost w układzie Eta Cassiopeiae istnieje teraz duża ludzka cywilizacja o nieokreślonym poziomie technologicznym. Wyróżniającą cechą ich kultury jest „Planetfest” – seria wyczerpujących wyzwań wytrzymałościowych. 25 najlepszych finalistów otrzymuje duże nagrody, takie jak wysokie stanowiska rządowe lub posiadłości ziemskie. Ta cywilizacja ma świadomość swoich ziemskich korzeni tylko w sensie legendarnym. Posiadają ograniczone zdolności podróżowania w kosmosie, a obywatele wyjeżdżający do pracy w kosmosie wracają z plotkami o istotach zwanych Nieśmiertelnymi, które najwyraźniej żyją wiecznie i mogą podróżować lata świetlne w ciągu dni, oraz mają jakiś cieniutki wpływ na ich rząd planetarny. Historia śledzi uczestnika Planetfest, Perona, który właśnie dowiedział się, że zajął trzecie miejsce. W tym roku zwycięzcy są wszyscy zabierani w kosmos, gdzie dalsza rywalizacja wyśle pierwszą dziesiątkę, by spotkać się i pracować z tajemniczymi Nieśmiertelnymi. Peron szybko zaprzyjaźnia się z innymi najlepszymi finalistami i podczas ich kolejnego cyklu wyzwań zaczyna odkrywać podejrzane elementy dotyczące Nieśmiertelnych, Planetfest i całego ich społeczeństwa. Podczas jednego z prób poza planetą Peron jest krytycznie ranny, a inny uczestnik („kret” Nieśmiertelnych) podejmuje natychmiastową decyzję, by przynieść go do Nieśmiertelnych przedwcześnie, aby uratować mu życie. Peron budzi się na statku kosmicznym w dziwnym, snopodobnym stanie i jest przedstawiony załodze Nieśmiertelnych statku, z których niektórzy są naukowcami z pierwszej części książki. Uważają Perona za uciążliwość, ponieważ ominął normalny proces bycia indoktrynowanym do społeczeństwa Nieśmiertelnych z dystansu przed spotkaniem z nimi. Otrzymuje bardzo mało informacji, ale widzi, jak Nieśmiertelni teleportują się po statku i sprawiają, że przedmioty pojawiają się w ich rękach według woli. Jego towarzysze są wszyscy trzymani w zawieszeniu funkcji życiowych. Peron ucieka od monitorowania Nieśmiertelnych i odkrywa sekret ich mocy. Przejmuje kontrolę nad statkiem, budzi przyjaciół i bierze statek jako zakładnika, dopóki Nieśmiertelni nie wyjaśnią, co się dzieje.

Ostatnie 30 tysiącleci ludzkiej historii jest następnie podsumowane szybko. Po holokauście nuklearnym samowystarczalne arkologie kosmiczne (całkowita populacja mniejsza niż 1 milion) zaczęły się rozpadać, a niektóre odleciały w poszukiwaniu nowych planet, jak zamierzał ich przemysłowiec założyciel. Większość pozostała na orbicie Ziemi, kontynuując wykorzystanie zasobów dostępnych w naszym macierzystym układzie. Podróżnicy rozwijali się bardzo wolno, ponieważ musieli poświęcać całą energię na przetrwanie w głębokim kosmosie. Ci, którzy zostali, kontynuowali badania naukowe i próbowali ponownie skolonizować Ziemię, ale silna zima nuklearna doprowadziła do 10 000 lat epoki lodowcowej. Ich największym osiągnięciem naukowym było Świadomość Trybu II lub S-Przestrzeń (S-Space). Był to przypadkowy produkt uboczny ich projektu bezsenności, który ujawnił sposób na spowolnienie ludzkiego metabolizmu i świadomości tak, aby pozostawali w pełni świadomi, ale postrzegali czas w tempie 1/2000 normalnego. To wyjaśnia, jak żyją „wiecznie” i mogą podróżować między gwiazdami w „dniach”, ponieważ są one obliczane z subiektywnego perspektywy kogoś żyjącego w S-Przestrzeni. Zdolność Nieśmiertelnych do sprawiania, że przedmioty pojawiają się w ich rękach natychmiast, wynika po prostu z tego, że roboty usługowe kładą przedmiot w ich ręce z normalną prędkością, co jest zbyt szybkie, aby zauważyć z perspektywy S-Przestrzeni. Po tym odkryciu wiodąca arkologia postanawia odnaleźć podróżujące arkologie. Ich podróż odbywa się w S-Przestrzeni, więc nigdy nie starzeją się, zyskując przydomek Nieśmiertelnych. Tymczasem podróżnicy w normalnej przestrzeni (N-przestrzeń) przetrwali setki pokoleń i powtarzające się przewroty polityczne. Nieśmiertelni odkrywają, że z powodu ich skręconego metabolizmu nie mogą się rozmnażać. Używając swojej znacznie wyższej technologii, kontrolują nowe kolonie planetarne z ukrycia i używają gier Planetfest jako metody rekrutacji, aby wzmocnić swoje szeregi. Peron i jego spółka przejmują statek i wracają do swoich legendarnych korzeni na Ziemię, podczas gdy są w S-Przestrzeni. W drodze zdają sobie sprawę, że na ich ojczystej planecie minęły wieki i nie ma sensu ever wracać. Statek napotyka też cieniste formy życia w głębokim kosmosie o niejednoznacznej inteligencji, które są widoczne tylko z S-Przestrzeni. Załoga Nieśmiertelnych odrzuca to rutynowe spostrzeżenie jako kolejną tajemnicę galaktyki. Peron przybywa na Ziemię, znajdując ją niczym więcej jak zamarznięty rezerwat przyrody. Omawiają swój następny ruch i postanawiają odkryć więcej sekretów o Nieśmiertelnych. Będąc na orbicie Ziemi, wykrywają, że duża część ruchu radiowego w całej sieci komunikacyjnej Nieśmiertelnych wydaje się pochodzić znikąd. Kiedy śledzą lokalizację, znajdują ukrytą kwaterę główną Nieśmiertelnych odizolowaną w głębokim kosmosie. Ekipa Perona udaje się uniknąć bezpieki i ukraść się na pokład statku zaopatrzeniowego płynącego do kwatery głównej. Po przybyciu są natychmiast schwytani przez wyższą ochronę w HQ. Tutaj spotykają inne postacie naukowców z części I i są gratulowani za dotarcie tak daleko. Są zaproszeni, by zostać równorzędnymi partnerami w poszukiwaniu rozwiązania nowego problemu. Okazuje się, że formy życia w głębokim kosmosie, które krótko widzieli wcześniej, to miniaturowe wersje gigantycznych istot zlokalizowanych w przepaściach głębokiego kosmosu między galaktykami. Te ogromne istoty są bezsprzecznie inteligentne, a kwatera główna Nieśmiertelnych jest w rzeczywistości stacją badawczą w całości poświęconą ich badaniu. Te istoty komunikują się na ekstremalnie długich falach, które są tak powolne, że nawet S-Przestrzeń jest boleśnie niewystarczająca do ich przetworzenia. Jednakże Nieśmiertelni zinterpretowali niektóre sygnały, które wydają się wskazywać, że Istoty Głębokiego Kosmosu przewidują, że gwiazdy w ramieniu spiralnym wszystkie tajemniczo zgasną w ciągu najbliższych 40 000 lat; czas niemożliwie krótki w skali kosmologicznej. Nie wiadomo, czy Istoty Głębokiego Kosmosu aktywnie powodują tę sztuczną transformację. Aby lepiej zrozumieć problem, Nieśmiertelni opracowują nową T-Przestrzeń, która jest jeszcze bardziej radykalnym spowolnieniem ludzkiej świadomości. Grupa Perona zgadza się pomóc, ale insists na budowie nowej obiektu, który będzie obsługiwany tylko w N-Przestrzeni, opierając się logice, że S-Przestrzeń jest wyższą metodą działania. Po długiej debacie naukowcy Nieśmiertelni zgadzają się na plan. Narracja kończy się tutaj, ale ostatnie kilka stron jest z perspektywy jednego z przyjaciół Perona, który zgłosił się na ochotnika jako świnka morska dla T-Przestrzeni. Opisuje ostatnie 5 T-minut wszechświata, co jest ponad 1000 lat normalnego czasu. Jest świadkiem ostatecznego Wielkiego Krachu, podczas gdy on i istoty głębokiego kosmosu w jakiś sposób pozostają nietknięci przez osobliwość.


Istoty znane jako Niezmienieni to w rzeczywistości ewoluowany gatunek gadów, który odziedziczył Ziemię jeszcze przed pojawieniem się ludzkości. Udostępnili oni ludziom technologię podróży w czasie wyłącznie w celu uratowania dinozaurów przed wymarciem.[sep]Paleontolog Richard Leyster osiągnął szczyt swojej kariery: stanowisko w Muzeum Smithsona oraz przełomowe stanowisko ze skamieniałościami dinozaurów, które może badać, o nim pisać i z którego uczyć się przez lata. Nic nie mogłoby go skusić do odejścia – dopóki do biura Leystera nie wchodzi niepokojąco tajemniczy nieznajomy o imieniu Harry Griffin z lodówką turystyczną i propozycją pracy. W lodówce znajduje się głowa świeżo zabitego stegozaura. Griffin został powierzony niezwykły dar; niemożliwa technologia, udostępniona ludzkości na nieujawniony cel przez istoty znane nielicznym jako Niezmienieni. Jedynym warunkiem jest niezmienianie zapisanej historii. Jeśli tabu zostanie złamane, umowa traci moc. Podróże w czasie stały się rzeczywistością miliony lat przed tym, jak mogłyby to racjonalnie uczynić. Dzięki temu Richard Leyster i jego współpracownicy spełniają swoje najskrytsze fantazje. Badają dinozaury z bliska, w ich własnym czasie i środowisku. Ponadto poszczególne życia mają swobodę, by zawracać i krzyżować się ze sobą. Ludzie spotykają się, uściskują dłoń i rozmawiają ze swoimi młodszymi lub starszymi wersjami na różnych rozdrożach czasu. Jedno złe słowo, jeden błędny czyn, mogłyby być katastrofalne dla projektu i dla świata. Zadaniem Griffina jest upewnienie się, że wszystko, co ma się wydarzyć, faktycznie się wydarzy, bez względu na to, kto ma zostać zraniony... lub zginąć. A potem jest jeszcze dr Gertrude Salley – pasjonatka, odważna i brutalnie ambitna – genialna buntowniczka w ścisłej społeczności „kościuchów” i kobiet. Naprzemiennie będąca główną rywalką Leystera i Griffina, zaufaną współpracownicą, znienawidzonym wrogiem i niewytłumaczalną kochanką na różnych etapach czasu, Salley jest nieustannie napędzana do ingerowania w działające mechanizmy prawa natury, odważnie wkraczając na zakazane tereny i pchając paradoks na krawędź, niezależnie od konsekwencji. A gdy dotyczą one największych, najbardziej dzikich stworzeń, jakie kiedykolwiek żyły, konsekwencje stają się rzeczywiście przerażające, w wyniku czego zespół „kościuchów” zostaje uwięziony na dwa lata w erze mezozoicznej. Poza nieudanymi próbami ratowania zespołu z przeszłości, powoli zaczyna dziać się coś. Mechanika czasowa zostaje zmieniona w taki sposób, że powstają dwa strumienie czasu. Pierwszy skupia się na walczącym zespole w mastrychckim wieku mezozoiku, około 65 milionów lat temu. Odległej przyszłości, w tym, co będzie znane jako era teleozoiczna, młodsza wersja Gertrude Salley spotyka starszą wersję siebie – tę, która była odpowiedzialna za podział osi czasu – teraz szczęśliwie żyjącą w centrum nowego superkontynentu Ultima Pangea. Tam spotykają wreszcie tajemniczych dobroczyńców znanych jako Niezmienieni, którzy w rzeczywistości są ewoluowanym gatunkiem ptaków, który odziedziczył Ziemię po wyginięciu rasy ludzkiej. Przygotowując się do błagania Niezmienionych, by nie zamykali całego przedsięwzięcia podróży w czasie i opartych na nim nauk, Gertrude odkrywa również ich oczywistą fascynację ludzkością i to, że ich dar podróży w czasie był po prostu środkiem do badania rasy ludzkiej z własnych pobudek. Uświadamia sobie również trudność w zdolności niezrozumiałego gatunku z dalekiej przyszłości do wybaczenia, z niezrozumiałych powodów, stworzenia głęboko niebezpiecznej anomalii osi czasu z powrotem w XXI wieku. Jednak interesujące jest to, że zespół uwięziony w mastrychtcie dokonuje niezwykłego odkrycia. Jednemu z członków zespołu udaje się wpaść na naprawdę unikalne wyjaśnienie wydarzenia wymierania kredowo-paleogeńskiego. Już wcześniej ustalili, że dinozaury drapieżne hodują i wypasają swoją zdobycz, śpiewając infradźwiękowe polecenia, które prowadzą ich ostateczną zdobycz na zielone pastwiska. Jednemu z członków zespołu nasunęło się przypuszczenie, że migracja dinozaurów może być podobnie kontrolowana przez pieśń Ziemi, pieśń płyt tektonicznych przesuwających się w skorupie planety. I możliwość, że meteoryt Chicxulub był tak wielki, że rozstroił pieśń Ziemi na dekadę lub wiek, oślepiając dinozaury, tak że nie mogły migrować, powodując ich śmierć głodową. W końcu Niezmienieni decydują się retrospektywnie odebrać ludzkości naukę o podróżach w czasie, tym samym czyniąc wszystkie wydarzenia do tego momentu nieistotnymi. Ale z popiołów tego paradoksu, jego splątania i wydłużenia miłosierdziem zapomniane, zachowana zostaje miłość do świata – głęboka, bezinteresowna miłość do poznawania świata i wszystkich jego stworzeń.


Simon Rosedale proponuje Lily pomoc w odzyskaniu pozycji społecznej pod warunkiem wykorzystania kompromitujących listów przeciwko Berthie Dorset. Bohaterka odmawia jednak spełnienia tego żądania i potajemnie niszczy listy, aby chronić reputację Lawrence'a Seldena.[sep]Dom Weselny opowiada historię Lily Bart, kobiety rozdartej między pragnieniem życia w luksusie a związkiem opartym na wzajemnym szacunku i miłości. Samotnie sabotuje wszystkie swoje szanse na bogate małżeństwo, traci szacunek swojego towarzystwa i umiera młodo, biedna i sama. Początkowo Lily cieszy się dobrą pozycją społeczną i odrzuca kilka korzystnych propozycji małżeństwa. Pozycja społeczna Lily podupada, gdy mąż jej przyjaciółki Judy Trenor, Gus, daje Lily dużą sumę pieniędzy. Lily niewinnie przyjmuje pieniądze, wierząc, że jest to zwrot z inwestycji, które rzekomo dla niej poczynił. Plotki o tej transakcji oraz o jej tajemniczej wizycie u Gusa w jego miejskiej rezydencji dodatkowo pękają jej pozycję społeczną. Aby uciec przed plotkami i plotkami, przyjmuje zaproszenie Berthy Dorset, aby dołączyć do niej i jej męża, George'a, na rejs po Europie na ich jachcie Sabrina. Niestety, podczas rejsu Bertha oskarża Lily o cudzołóstwo z George'em, aby odwrócić uwagę społeczeństwa od własnej niewierności Berthy z poetą Nedem Silvertonem. Wynikający skandal niszczy Lily, doprowadzając do porzucenia jej przez przyjaciół i wydziedziczenia przez ciotkę Peniston. Lily zstępuje niżej w drabinie społecznej, pracując jako osobista sekretarka, dopóki Bertha nie sabotuje jej stanowiska, nastawiając jej pracodawców przeciwko niej. Następnie Lily podejmuje pracę jako sekretarka społecznościowa dla nieuczciwej kobiety, ale rezygnuje, gdy jej przyjaciel Lawrence Selden przybywa, by uratować ją przed całkowitą hańbą. Następnie pracuje w sklepie z kapeluszami, ale wykonuje pracę słabo i na koniec sezonu zostaje zwolniona. Simon Rosedale, żydowski wielbiciel, który oświadczył się jej, gdy była wyżej w hierarchii społecznej, próbuje ją uratować, ale ona nie chce spełnić jego warunków: wykorzystania listów miłosnych, które kupiła, a które dowodzą romansu Berthy Dorset i Seldena sprzed lat. Lily powstrzymuje się dla dobra reputacji Seldena i potajemnie spala listy podczas ostatniej wizyty u Seldena. Ostatecznie Lily otrzymuje swoje dziedzictwo w wysokości 10 000 dolarów, które wykorzystuje do spłaty długu wobec Trenora. Lily umiera w wyniku przedawkowania, prawdopodobnie przypadkowego, środka nasennego, do którego uzależniła się. Godziny później Selden przybywa, aby się oświadczyć, ale odkrywa, że ona nie żyje. Dopiero wtedy jest w stanie być blisko niej w sposób, w jaki nigdy nie mógł, gdy była żywa, i wyznać jej swoją prawdziwą miłość.


Po śmierci Vegi i ucieczce Ariela, Rushton staje się prawnym panem Obernewtyn. Zamierza on zmienić charakter instytucji, tworząc z niej tajną kryjówkę dla Wyrzutków.[sep]Elspeth dowiaduje się ze swoich przeczuc i proroctw swojego kota Marumana, że strażnik z Obernewtyn, budzącej postrach instytucji, do której wysyła się Wyrzutków do pracy, przybędzie po nią. Wkrótce, podczas podawania herby wizytującej Głównej Strażniczce Obernewtyn, Madam Vega, Elspeth przypadkowo ujawnia, że jest Wyrzutkiem, choć nie w jakim stopniu, i wkrótce zostaje wysłana do Obernewtyn. Pierwsze kilka tygodni w Obernewtyn spędza w kuchni, a córka kucharki, faworyzowany Wyrzutek Ariel, oraz zarządca farmy, Rushton, od razu zaczynają jej niechętnie. Później przeniesiona na farmę, spotkanie z Matthew i Dameonem ujawnia, że nie jest sama w swoich szczególnych zdolnościach. Elspeth, dręczona koszmarami, zaczyna czuć, że pod ich codziennymi obowiązkami kryje się mroczny sekret. Podczas pracy Elspeth postanawia sprawdzić zasięg swojej telepatycznej zdolności, „dalekowzroku”, ale poza granicami Obernewtyn dziwna maszyna, Zebrakhen, uwięzi jej umysł. Uwalnia ją dopiero połączenie jej sił mentalnych z innym anonimowym umysłem, który oferuje pomoc. Poproszona przez Vegę o wypatrywanie „specjalnych” Wyrzutków, jej rozmowa ujawnia, że Doktor jest wadliwym prostakiem; jego „asystent”, Alexi, nie ma zainteresowania Elspeth w poszukiwaniu „właściwej osoby”. Elspeth i Matthew później dochodzą do wniosku, że na ich rodzimie przeprowadzane są tortury eksperymentalne i postanawiają uciec. Tej nocy Elspeth zakrada się do gabinetu Doktora, aby odzyskać mapę i kompas, ale po znalezieniu zakazanych książek i map sprzed Wielkiej Bieli, „Czasów Przednich”, zdaje sobie sprawę, że muszą szukać czegoś z dawnych czasów. Wychodzi z niczym. Rosamunde, przyjaciółka z Kindraide, przybywa do Obernewtyn i chłodnie informuje Elspeth, że jej brat Jes odkrył, że również posiada zdolności mentalne, ale został zabity przez strażników podczas próby ucieczki. Rushton pociesza zrozpaczoną Elspeth i pyta, dlaczego go dręczy. Obawiając się, że wkrótce ktoś też będzie ją ścigał, plany ucieczki jej grupy zaczynają nabierać tempa. Elspeth wraca po raz drugi do gabinetu Doktora, ale gdy wchodzą Vega, Alexi i Ariel, dowiaduje się, że Ariel jest częścią rodziny Obernewtyn i że szukają Wyrzutka, który pomoże im odnaleźć lokalizację broni z Czasów Przednich. Uprzedzona, że dwóch radnych przybędzie po nią na przesłuchanie przez Pasterzy, o zmierzchu zamierza uciec, ale Rushton ją zatrzymuje. Ujawnia sekretną sieć kanałów, która bezpiecznie doprowadza ją do farm. Jednak tam gubi się w zamieci, dopóki Dominick jej nie znajduje i nie zamyka w domu gospodarza, aby później wrócić do Obernewtyn. Podsłuchując rozmowę między jej porywaczami, odkrywa, że mieli potajemnie spotkać się z grupą rebeliantów, ale Rushton zaginął. Przekonując ich, że jej moce mogą pomóc go znaleźć, wyrusza pieszo przez zamieć w dalekie góry, z Marumanem jako przewodnikiem. Wewnątrz sieci jaskiń znajduje umierającą Cameo, która mówi jej, że broń z Czasów Przednich, której szukają Alexi i Vega, spowodowała Wielką Biel, ale oni o tym nie wiedzą. Ujawnia również, że przeznaczeniem Elspeth, jako Poszukiwaczki, jest jej zniszczenie. Po opłakaniu jej śmierci Elspeth podsłuchuje, że Rushton, uwięziony w następnej jaskini, jest prawowitym dziedzicem Obernewtyn. Nagle zostaje schwytana przez Ariela, który przywiązuje ją do stołu obok maszyny Zebrakhen. Elspeth zmuszona jest trzymać pamiętniki Marissy, żony założyciela Obernewtyn, i użyć swoich zdolności, aby odkryć, co Marissa myślała, gdy je pisała, aby określić lokalizację broni. Wciąż opierając się torturom, Elspeth mentalnie wchodzi do umysłu Rushtona i rozpoznaje głos swojego wcześniejszego wybawcy z Zebrakhen. Rushton oddaje jej swoją siłę mentalną, by wytrzymała, ale w jej rozpaczy z powodu gróźb zabicia go, jej opór łamie się i myśli Marissy ujawniają, że mapa jest wyryta w frontowych drzwiach Obernewtyn. W tym momencie Zebrakhen przegrzewa się i wybucha. Coś w umyśle Elspeth pęka i używa tej nowej mocy, by zabić Vegę. Traci przytomność, gdy przyjaciele Rushtona rebelianci wbiegają do środka. Alexi ginie, a Ariel ucieka w noc i uważa się, że zginął w zamieci. Jako znany prawny pan Obernewtyn, Rushton planuje przekształcić je w tajną kryjówkę dla Wyrzutków.


Minister Fortitude, Tranquility i Filolog przejmują przywództwo nad Przymierzem i zmieniają swoje imiona na Prawda, Żal i Miłosierdzie. Aby wzmocnić religię Przymierza, postanawiają ujawnić prawdę i chronić ludzkość, ponieważ odkrywają, że ludzie są wrogami Przodków.[sep]Ludzkość rozprzestrzeniła się po galaktyce, a odległa kolonia „Żniwa” jest jedną z najbardziej oddalonych. Mimo że same Żniwa są wielkości zaledwie jednej trzeciej Ziemi, ich żyzna powierzchnia służy jako spichlerz dla innych kolonii. Biuro Wywiadu Marynarki Wojennej Dowództwa Kosmicznego Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONI) zauważa dziwne znikanie ludzkich statków w okolicy Żniw i zakłada, że to Insurekcjoniści atakują jednostki. ONI ściąga sierżantów Avery’ego Johnsona i Nolana Byrne’a z frontu wojny domowej, aby sformowali milicję mającą chronić Żniwa. Tymczasem ujawnia się, że znikania spowodowane są obcym statkiem Kig-Yar przechwytującym statki w poszukiwaniu reliktów pozostawionych przez Przodków, starożytną rasę świętą dla Kig-Yar i innych członków Przymierza. Załoga statku jest w szoku, odkrywając, że ich instrumenty wskazują na setki tysięcy reliktów Przodków na planecie Żniwa. Diakon Przymierza z rasy Unggoy o imieniu Dadab jest zaniepokojony, gdy zdaje sobie sprawę, że kapitanowa statku Kig-Yar zamierza ukraść część reliktów dla siebie, zaczynając od tych opuszczających planetę na ludzkim statku towarowym. Statek jest w rzeczywistości pułapką zastawioną przez ludzi, z Johnsonem i Byrne’em na pokładzie. Johnson i Byrne zabijają kilku członków zespołu abordażowego Przymierza, gdy wchodzą na statek towarowy, który później zostaje zniszczony przez wybuch metanu. Dadab i jego przyjaciel Huragok, Lżejszy od Niektórych, uciekają przed wybuchem i zostają podjęci przez statek Przymierza obsadzony przez Jiralhanae. Ci agenci, pod wodzą swojego wodza Maccabeusa, otrzymali rozkaz potwierdzenia obecności reliktów; mimo wątpliwości swojego siostrzeńca Tartarusa, Maccabeus zgadza się na pertraktacje z ludźmi na Żniwach. W trakcie spotkania w ogrodach Żniw Przymierze rozpoczyna wymianę ognia, a rozmowy pokojowe zostają zerwane. Na świętym mieście Przymierza Wysoka Łaska dwaj San’Shyuum, Minister Fortitude i Wiceminister Tranquility, spiskują, aby przejąć miejsce trzech Proroków-Hierarchów obecnie kierujących Przymierzem. Odwiedzają starego, podobno dotkniętego demencją Filologa, prosząc o błogosławieństwo i radę, szukając trzeciego San’Shyuum, który pomoże im przejąć tron. Gdy Tranquility i Fortitude spotykają się z Filologiem, „Wyrocznia”, sztuczna inteligencja Przodków o imieniu Mendicant Bias, nagle budzi się z wieków snu. Mendicant Bias informuje San’Shyuum, że „relikty Przodków” znalezione na Żniwach są w rzeczywistości „twórcami” sztucznej inteligencji, żyjącymi Przodkami – co oznacza, że sami ludzie są potomkami bogów Przymierza i że wszystkie pisma Przymierza są fałszywe. Minister Fortitude zdaje sobie sprawę, że prawda nigdy nie może zostać ujawniona, ponieważ to objawienie rozdarłoby Przymierze. Zamiast tego Fortitude, Tranquility i Filolog spiskują, aby szybko przejąć tron i móc wyexterminować „odzyskujących”. Z powrotem na Żniwach Johnson i jego oddział milicji są znacznie liczniejsi i słabiej uzbrojeni. Maccabeus otrzymuje rozkaz „szklania” planety z kosmosu, ale się buntuje i rozpoczyna atak naziemny w próbie odzyskania „reliktów”. Ludzka milicja próbuje zająć obcych, podczas gdy ewakuuje cywilów z planety; wymaga to od Johnsona i jego zespołu wejścia na platformę orbitalną kontrolowaną przez Dadaba i jego wojska. Tartarus wyzwa Maccabeusa o kontrolę nad stadem Jiralhanae, zabijając swojego wujka i stając się następnym liderem. Lżejszy od Niektórych zostaje zabity przez wojska Tartarusa, a Dadab wyrusza, by zabić tych, których uważa za odpowiedzialnych. Ponieważ jego broń ma tylko jeden strzał, Dadab szuka Tartarusa, który walczy z Johnsonem. Dadab niszczy tarczę Tartarusa, a wściekły Brute zabija diakona. Wallace Jenkins, młody członek milicji, który stracił rodzinę w bitwie, próbuje dokończyć Tartarusa, ale obcy ucieka. Cywile i ocalali z Żniw pomyślnie ewakuują się z planety na setkach frachtowców, podczas gdy na Wysokiej Łasce Minister Fortitude, Tranquility i Filolog stają się nowymi Prorokami-Hierarchami. Przyjmują imiona Prawda, Żal i Miłosierdzie, ogłaszając początek nowej ery dla Przymierza i że ludzie muszą zostać zniszczeni za swoje zbrodnie.


Podczas wyprawy do Europy bohaterowie odkrywają dwustuletniego hrabiego Gonister, który mimo upływu lat zachował młody i szlachetny wygląd. Stoyte jest przerażony tym widokiem i odrzuca chęć poddania się zabiegowi, decydując się na duchową transcendencję zamiast pragnienia wiecznego życia.[sep]Akcja koncentruje się wokół kilku postaci zjednoczonych przez hollywoodzkiego milionera Jo Stoyte’a. Każda z postaci reprezentuje inny stosunek do życia. Stoyte, sześćdziesięciolatek świadomy swojej śmiertelności, pogrąża się w głębokich rozmyślaniach o życiu. Oświecenie jest jednak poza jego zasięgiem, ponieważ rządzą nim lęki i pożądania. Stoyte zatrudnia doktora Obispo i jego asystenta Petera, aby zbadali sekrety długowieczności u karpi, krokodyli i papug. Jeremy, angielski archiwista i ekspert od literatury, zostaje sprowadzony, aby uporządkować rzadki zbiór książek. Obecność Jeremy’ego podkreśla płytki stosunek Stoyte’a do cennych dzieł sztuki, na które go stać. Wśród innych postaci są Virginia, młoda kochanka Stoyte’a, oraz pan Propter, profesor mieszkający na sąsiednim majątku. Pan Propter wierzy: ... każdy człowiek jest wezwany nie tylko do nieustającej dobrej woli, ale także do nieustającej inteligencji. I to nie wszystko. Bowiem jeśli indywidualność nie jest absolutna, jeśli osobowości są złudnymi wytworami woli własnej, katastrofalnie ślepej na rzeczywistość świadomości ponadosobowej, której są ograniczeniem i zaprzeczeniem, to wszystkie wysiłki każdego człowieka muszą być ostatecznie ukierunkowane na urzeczywistnienie tej świadomości ponadosobowej. Tak więc nawet inteligencja nie wystarcza jako dodatek do dobrej woli; musi istnieć również pamięć, która dąży do przekształcenia i transcendentnego przewyższenia inteligencji. Jest to zasadniczo stanowisko samego Huxleya. Choć inne postacie osiągają konwencjonalny sukces, a nawet szczęście, tylko pan Propter czyni to bez krzywdzenia kogokolwiek lub wyrządzania zła. Doktor Obispo pokłada wielką wiarę w naukę i medycynę jako zbawicieli ludzkości. Postrzega każdego jako kamień węgielny dla nauki i większego dobra, a zatem czerpie szczęście wyłącznie kosztem innych. Zgodnie z filozofią Proptera jest uwięziony w opartym na ego „ludzkim” zachowaniu, które uniemożliwia mu osiągnięcie oświecenia. Obispo uwodzi Virginii w charakterystyczny dla siebie egoistyczny sposób. Ona nie potrafi mu się oprzeć mimo swojej lojalności wobec Stoyte’a. Gdy Stoyte odkrywa ich związek, chce zabić Obispo, ale przypadkowo zabija Petera (którego myśli i moralność powoli zaczęły się rozwijać pod okiem Proptera). Obispo zatajają ten czyn za pieniądze i w zamian za dalsze wsparcie badań. Prowadzi to go, wraz z Virginii i Stoyte’em, do Europy, gdzie znajdują nieśmiertelnego człowieka, piątego hrabiego Gonister, wciąż żywego w wieku dwustu lat, który obecnie przypomina małpę. Stoyte nie jest w stanie pojąć, że transcendencja lub dobroć powinny być ostatecznym celem, a nie unikanie śmierci, i wyraża chęć poddania się zabiegowi, aby również żyć wiecznie.


Jean Paget nie założyła w Willstown warsztatu wytwarzającego buty ze skór krokodyli, a także nie zainwestowała w lodziarnię, basen i sklepy. Jej brak inicjatywy sprawił, że miasteczko nie doświadczyło gospodarczego rozwoju i wciąż różniło się od Alice Springs.[sep]Historia w szerokim ujęciu dzieli się na trzy części. W powojennym Londynie Jean Paget, sekretarka w fabryce wyrobów skórzanych, dowiaduje się od prawnika Noela Strachana, że od wujka, którego nigdy nie znała, odziedziczyła spory majątek. Prawnik jest jednak jej opiekunem, a ona ma prawo korzystać jedynie z dochodów, dopóki nie nabędzie pełni praw własności w wieku trzydziestu pięciu lat, co nastąpi za kilka lat. Strachan w interesie firmy, a coraz częściej z pobudek osobistych, pełni rolę jej przewodnika i doradcy. Jean postanawia, że jej priorytetem jest wybudowanie studni w malajskiej wiosce. Druga część historii to retrospekcja wojennych przeżyć Jean, kiedy pracowała w Malajji w momencie japońskiej inwazji i została wzięta do niewoli razem z grupą kobiet i dzieci. Ponieważ Jean płynnie mówi po malajsku, przejmuje przewodnictwo w grupie więźniów. Japończycy odmawiają jakiejkolwiek odpowiedzialności za grupę i pędzą ich z wioski do wioski. Wielu z nich, nieprzyzwyczajonych do fizycznej pracy, umiera. Jean poznaje młodego australijskiego żołnierza, sierżanta Joe Harmana, również więźnia, który dla Japończyków prowadzi ciężarówkę, i nawiązują przyjaźń. On kradnie żywność i leki, aby im pomóc. Jean niesie małe dziecko, którego matka zmarła, co skłania Harmana do mniemania, że jest mężatką; aby uniknąć komplikacji, Jean nie sprostuje tego założenia. Pewnego razu Harman kradnie sześć kur od lokalnego japońskiego dowódcy. Kradzieże są badane, a Harman bierze winę na siebie, by ocalić Jean i resztę grupy. Jest bity, przybity do krzyża i pozostawiony przez japońskich żołnierzy na śmierć. Kobiety są odprowadzane, wierząc, że nie żyje. Gdy umiera ich jedyny japoński strażnik, kobiety stają się częścią społeczności malajskiej wioski. Żyją i pracują tam przez trzy lata, aż do końca wojny i ich repatriacji. Będąc teraz kobietą zamożną (przynajmniej na papierze), Jean postanawia wybudować dla wioski studnię, aby kobiety nie musiały chodzić tak daleko po wodę: „Dar od kobiet, dla kobiet”. Strachan organizuje jej podróż do Malajji, gdzie wraca do wioski i przekonuje starszego wioski, by pozwolił jej wybudować studnię. Podczas jej budowy odkrywa, dzięki dziwnemu zbiegowi okoliczności, że Joe Harman przeżył karę i wrócił do Australii. Postanawia pojechać do Australii, aby go odnaleźć. W trakcie podróży odwiedza miasto Alice Springs, gdzie Joe mieszkał przed wojną, i jest bardzo pod wrażeniem tamtejszej jakości życia. Następnie udaje się do (fikcyjnego) prymitywnego miasteczka Willstown w australijskim outbacku, gdzie Joe został zarządcą stada bydła. Wkrótce odkrywa, że jakość życia w „Alice” jest wyjątkiem, a życie kobiety na pustkowiu jest gdzie indziej bardzo surowe. Willstown jest opisywane jako „prawdziwa dziura”. W międzyczasie Joe spotyka pilota, który pomagał w repatriacji kobiet, od którego dowiaduje się, że Jean przeżyła wojnę i nigdy nie była mężatką. Jedzie do Londynu, aby ją znaleźć, używając pieniędzy wygranych w loterii. Trafia do biura Strachana, ale słyszy, że Jean pojechała w podróż na Daleki Wschód. Rozczarowany, upija się i zostaje aresztowany, ale Strachan go wypuszcza za kaucją. Nie zdradzając faktycznego pobytu Jean, Strachan przekonuje Joe, by wrócił do domu statkiem i sugeruje, że tam może go spotkać wielka niespodzianka. Podczas pobytu w Willstown, w oczekiwaniu na powrót Joe, Jean dowiaduje się, że większość młodych dziewczyn musi opuszczać miasto, aby szukać pracy w większych miastach. Ponieważ pracowała w firmie w Anglii produkującej luksusowe wyroby ze skóry krokodylej, wpada na pomysł założenia lokalnego warsztatu wytwarzającego buty ze skór krokodyli polowanych na pustkowiu. Z pomocą Joe i Noela Strachana, który uwalnia pieniądze z jej spadku, zakłada warsztat, a po nim szereg innych przedsięwzięć: lodziarnię, publiczny basen i sklepy. Trzecia część książki pokazuje, jak przedsiębiorczość Jean wywiera decydujący wpływ gospodarczy na rozwój Willstown w „miasto takie jak Alice”; a także pomoc Jean w uratowaniu rannego kowboja, co przełamuje wiele lokalnych barier. Historia kończy się kilka lat później, gdy starzejący się Noel Strachan odwiedza Willstown, aby zobaczyć, co zrobiono z pieniędzmi, które dał Jean do inwestycji. Ujawnia, że pieniądze, które Jean odziedziczyła, zostały pierwotnie zarobione podczas australijskiej gorączki złota, i jest zadowolony, widząc, jak pieniądze wracają w miejsce ich powstania. Jean i Joe nazywają swojego drugiego syna Noel i proszą Strachana, by został jego ojcem chrzestnym. Zapraszają Noela, by zamieszkał z nimi w Australii, ale on odrzuca zaproszenie, wraca do Anglii i powieść się kończy.


Upadek kariery Dereka Blore’a zostaje zapoczątkowany przez jego żonę, która informuje kochanka-dziennikarza o wizytach prostytutki w ich domu. Mimo zaprzeczeń polityka i zapowiedzi pozwu, premier, znając prawdę, każe go aresztować podczas wiejskiej inscenizacji.[sep]Akcja „Aferantów” rozgrywa się w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych. Jej bohaterem jest Derek Blore, poseł, który jako osoba publiczna deklaruje przywiązanie do tradycyjnych wartości, takich jak małżeństwo, rodzina czy religia, a jednocześnie płaci za perwersyjny seks z młodą prostytutką, zbyt głupią, by zrozumieć, kim on naprawdę jest. Kilka lat wcześniej ta dziewczyna, Bernadette Woolley, po kłótni z matką opuściła rodzinne miasto Bognor Regis i wyjechała do Londynu, gdzie ogłosiła swe usługi w podejrzanym sklepie w Notting Hill, a mając siedemnaście lat, odbyła pierwszy stosunek ze swym pierwszym klientem. Obecnie Bernadette ma własne mieszkanie w Hackney, gdzie może pracować w spokoju, oraz sutenera, który się nią opiekuje, Stana Costigano. Bez wiedzy, a tym bardziej zgody Bernadette, jej mieszkanie zostało wyposażone w kamery wideo i mikrofony, które służą do kompromitowania, a w końcu szantażowania jej klientów. Wkrótce ludzie pociągający za sznurki w tle mają Blore’a na taśmie – ofiarę wieloletniej edukacji w szkole z internatem, w szortach, na kolanach, błagającą, by „nauczycielka” Bernadette go spętała. Jak się składa – to czas zimnej wojny – pracodawcy Costigano mają bezpośrednie połączenie z ambasadą radziecką, gdzie każda tajna wizyta polityka w Hackney jest potajemnie rejestrowana. Gdy Blore zostaje ministrem w nowym rządzie, wreszcie przestaje odwiedzać Bernadette, bo uświadamia sobie, że ryzyko wykrycia jest teraz zbyt duże. Upadek Dereka Blore’a nie następuje jednak wskutek interwencji Sowietów ani dzięki politycznemu przeciwnikowi, który widziałby go wchodzącego lub wychodzącego z mieszkania Bernadette. To jego piękna i absolutnie wierna, choć rozwiązła żona Priscilla swoim lekkomyślnym wyznaniem obecnemu kochankowi, dziennikarzowi o imieniu Henry Feathers, wywołuje „aferę Blore’a”. („Priscilla nie spała z każdym mężczyzną w Londynie. Kiedy Feathers ją uwodził, minęło aż osiemnaście miesięcy od jej ostatniej zdrady Dereka”). Pewnego dnia, po zbliżeniu, mimochodem wspomina dziennikarzowi o poranku, kiedy „kurwa” jej męża przyszła go odwiedzić do domu. Licząc na sensację, Feathers pisze serię artykułów, które ostatecznie ukazują się w połowie lata, gdy rodzina Blore’ów jest na wakacjach we Francji. Zaprzeczając wszystkim oskarżeniom, Derek Blore zamierza przeczekać burzę („W polityce jestem już od dwudziestu pięciu lat. I mam nadzieję, że będę w polityce przez kolejne dwadzieścia pięć lat”) oraz zapowiada, że oczywiście zamierza pozwać Feathersa i jego gazetę. Premier zostaje jednak poinformowany o prawdziwym stanie rzeczy, wie, że Blore kłamie, i każe go aresztować, gdy ten bierze udział w wiejskiej inscenizacji jako kościelny.


Dzięki maszynie Twitchella Dan Davis wraca do 1970 roku, gdzie tworzy prototyp robota znanego jako Eager Beaver. Następnie powierza Suttonom założenie firmy Aladdin Auto-engineering oraz niszczy plany Elastycznego Franka, aby zapobiec ich kradzieży.[sep]Powieść rozpoczyna się w 1970 roku. Daniel Boone Davis, inżynier i wynalazca, jest w trakcie długiego picia. Stracił swoją firmę, Hired Girl, Inc., na rzecz partnera Milesa Gentry’ego oraz głównej księgowej, Belle Darkin. Była ona narzeczoną Dana i oszukała go, zmuszając do przekazania jej wystarczającej liczby akcji z prawem głosu, co pozwoliło jej i Milesowi przejąć kontrolę. Jedynym przyjacielem Dana na świecie jest jego kot, „Petroniusz Arbitr” (ang. Petronius the Arbiter), zwany „Pete”, którego nosi w torbie, pozwalając mu od czasu do czasu wyjść na łyk imbirowego napoju gazowanego. Hired Girl, Inc. produkuje robotyczne odkurzacze, ale Dan pracował nad nową linią wszechstronnych robotów domowych, Elastycznego Franka (ang. Flexible Frank), gdy Miles ogłosił zamiar sprzedaży firmy (i Franka) dużej korporacji, w której sam miał zostać wiceprezesem. Pragnąc zachować niezależność, Dan sprzeciwia się przejęciu, ale zostaje przegłosowany, a następnie zwolniony ze stanowiska głównego inżyniera. Posiadając duże odszkodowanie finansowe i pozostałe akcje Hired Girl, postanawia skorzystać z „zimnego snu” (hibernacji) wraz ze swoim ukochanym kotem Pete, mając nadzieję, że obudzi się trzydzieści lat później w jaśniejszej przyszłości. Lekarz badający w ośrodku zimnego snu od razu zauważa, że Dan pił. Podaje mu zastrzyk, aby rozpocząć proces trzeźwienia, i ostrzega, że za 24 godzin ma pojawić się na zabieg trzeźwy albo wcale. Po wytrzeźwieniu Dan postanawia zamiast tego przeprowadzić kontratak. Najpierw wysyła certyfikat akcji Hired Girl do jedynej osoby, której ufa – pasierbicy Milesa, Frederiki „Ricky” Gentry. Dan konfrontuje się z Milesem i znajduje Belle w domu Milesa. Belle wstrzykuje mu nielegalny „zombie” narkotyk, redukując go do stanu sennej uległości. Belle i Miles odkrywają plany Dana dotyczące zimnego snu. Belle zmienia dokumenty zobowiązania, aby umieścić go w magazynie zarządzanym przez swoich kolegów – spółce zależnej Mannix, firmy, która próbowała kupić Hired Girl, Inc. Dan budzi się w roku 2000 bez pieniędzy i bez pojęcia, jak znaleźć ludzi, których kiedyś znał. Niewielkie oszczędności, które Belle pozwoliła mu zachować, przepadły wraz z upadkiem Mannix w 1987 roku. Stracił kota Pete, który uciekł z domu Milesa po odurzeniu Dana, i nie ma pojęcia, jak odnaleźć teraz średniowieczną Ricky. Dan zaczyna odbudowywać swoje życie. Perswaduje Geary Manufacturing, która obecnie owns Hired Girl, by zatrudniła go jako figuranta. Odkrywa, że Miles zmarł w 1972 roku, a Belle jest głośną, zniszczoną przez gin wretem. Wszystko, co pamięta, to fakt, że Ricky wyjechała do babki mniej więcej w czasie, gdy Dan poszedł w zimny sen. Jej spisek z Milesem runął, ponieważ Elastyczny Frank zniknął tej samej nocy, gdy Belle uprowadziła Dana. Elastyczny Frank jest wszędzie w przyszłości, pełniąc funkcję ordynatora szpitalnego, bellhopa i tysięcy innych prac fizycznych niegdyś wykonywanych przez ludzi. Nazywa się on Eager Beaver (ang. Pracowity Bóbr) i jest produkowany przez firmę „Aladdin Auto-engineering”, ale Dan wie, że ktoś przejął jego prototyp i go rozwinął. Jest jeszcze bardziej zaskoczony, odkrywając, że patent jest przypisany „D. B. Davisowi”. Jego kumpel Chuck w Geary inadvertently zdradza, że kiedyś widział działającą podróż w czasie w laboratorium w Kolorado. W tym momencie Dan dowiaduje się, że Ricky została obudzona ze snu i opuściła Los Angeles, udając się do Brawley w Kalifornii. Dan śledzi ją do Yumy w Arizonie, gdzie najwyraźniej wyszła za mąż. Gdy Dan przegląda rejestr małżeństw, odkrywa, że wyszła za „Daniela Boone’a Davisa”. Natychmiast opróżnia swoje konto bankowe i udaje się do Kolorado. W Boulder zaprzyjaźnia się z doktorem Twitchellem, kiedyś genialnym naukowcem, zredukowanym do picia w celu zapomnienia o frustracjach. W końcu, tak jak Chuck mu powiedział, Twitchell przyznaje, że zbudował pewnego rodzaju maszynę czasu. Gdy maszyna jest uruchomiona, Dan podpuszcza Twitchella, by rzucił przełącznikiem, i sam czuje, jak spada. Dan cofnął się do 1970 roku, kilka miesięcy przed konfrontacją z Milesem i Belle. Dan zaprzyjaźnia się z Johnem i Jenny Sutton i przekonuje ich, by pomogli mu w jego misji. Pracując szybko, Dan tworzy Rysującego Dana (ang. Drafting Dan), którego następnie używa do zaprojektowania Zmiennego Pete’a (ang. Protean Pete), pierwszej wersji Eager Beaver. Zostawiając Johna i Jenny, by założyli nową korporację o nazwie „Aladdin Auto-engineering”, wraca do Los Angeles i obserwuje dom Milesa w przeznaczoną noc. Patrząc, jak on sam przybywa, pozwala wydarzenom toczyć się aż do momentu, gdy pojawia się kot Pete, po czym zabiera swój własny samochód i używa go do usunięcia Elastycznego Franka i wszystkich jego rysunków technicznych z garażu Milesa. Niszcząc rysunki i rozrzucając części maszyny po krajobrazie, udaje się spotkać z Ricky na jej obozie harcerskim. Ricky jest niezwykle dojrzała jak na swój wiek i pyta Dana, czy robi to wszystko, by się pobrać. Dan mówi jej, że tak. Sprzedaje swój samochód za gotówkę, wystarczającą, by dotrzeć na termin zimnego snu. Z Pete na rękach zasypia po raz drugi. W 2001 roku budzi się z notatką od znacznie starszego Johna Suttona oraz sporą sumą pieniędzy. Wita Ricky, teraz dwudziestokilkuletnią piękność, gdy się budzi. Wyruszają do Brawley, by odebrać jej rzeczy z magazynu, a następnie biorą ślub w Yumie. Zakładając się jako niezależny wynalazca, używa akcji Hired Girl Ricky, by wprowadzić zmiany w Geary, usiadając wygodnie, by obserwować zdrową konkurencję z Aladdin.


Kootie Parganas nieświadomie połknął ducha Thomasa Edisona, który ze względu na młody wiek chłopca nie może zostać strawiony i pełni funkcję jego pomocnika. Główni antagoniści pragną zdobyć tego ducha dla siebie, ponieważ jest on szczególnie pożądany ze względu na silną osobowość Edisona.[sep]Są dwóch głównych bohaterów i dwóch głównych antagonistów. Bohaterami są Koot Hoomie „Kootie” Parganas oraz Pete „Teet” Sullivan. Kootie to jedenastolatek, a Sullivan to mężczyzna wczesnych czterdziestki. Akcja powieści toczy się głównie w Los Angeles w roku 1992, a w tekście pojawiają się odniesienia do wyborów prezydenckich w Stanach Zjednoczonych. Głównymi antagonistami są Sherman Oaks i Loretta deLarava. Podobnie jak w „Ostatnim wezwaniu”, wcześniejszej powieści z cyklu Tim Powersa „Fault Line”, ważnym motywem jest poszukiwanie nieśmiertelności. Wiek Oaksa jest nieznany, deLarava ma 76 lat (choć często wygląda na młodszą); oboje przedłużali swoje życie, połykając duchy. Istnieje system magiczny otaczający te duchy – ich zachowanie, sposób połykania, jak je złapać, aby można je było połknąć, a nawet tajemniczy rynek, na którym kupuje i sprzedaje się duchy w butelkach. W stanie gotowym do strawienia znane są jako „dymy” lub „cygara”. Fabuła jest napędzana tym pościgiem za duchami. Koot Hoomie Parganas nieświadomie połknął ducha Thomasa Edisona. Ponieważ Kootie nie wszedł jeszcze w okres dojrzewania, nie jest go strawić. W niestrawionym stanie duch Edisona pełni rolę pomocnika Kootie’ego. Ze względu na silną osobowość Edisona ten duch jest szczególnie pożądany przez obu antagonistów, którzy pragną go połknąć sami. Ponadto Loretta deLarava ściga ducha ojca Pete’a Sullivana. Jeśli Loretta deLarava uda się schwytać Pete’a Sullivana, pomoże jej to odnaleźć ducha jego ojca, Arthura Patricka „Apie” Sullivana. Pete Sullivan ma własną pomocnicę, byłą psychiatrę o imieniu Angelica Anthem Elizalde. Loretta deLarava ściga również Solomona Shadroe. Shadroe to były Nicky Bradshaw. Shadroe/Bradshaw jest również synem Arthura Patricka „Apie” Sullivana, choć chrześniakiem. Shadroe/Bradshaw grał „Spooky’ego” w fikcyjnym serialu komediowym o tytule „Ghost of a Chance”.


Ambrosio nie unika egzekucji, ponieważ odmawia sprzedania duszy Lucyferowi, który nie ujawnia mu, że Antonia była jego siostrą. Diabel nie upuszcza go na skały, więc bohater nie cierpi w samotności, lecz ginie spalony na stosie w trakcie Auto da Fe.[sep]Leonella i jej siostrzenica Antonia udają się do kościoła, aby wysłuchać kazania znanego księdza, Ambrosia, a w oczekiwaniu opowiadają swoją historię dwóm młodym mężczyznom, Don Lorenzo i Don Christovalowi. Dziadek Antonii to markiz de las Cisternas, który był niezadowolony z małżeństwa syna, co spowodowało, że jej rodzice uciekli, zostawiając małego syna, by miesiąc później dowiedzieć się, że zmarł. Leonella przybyła do Hiszpanii, aby przekonać syna markiza, Raymonda de las Cisternas, do wznowienia ich renty, która została odcięta. W trakcie opowieści Lorenzo zakochuje się w Antonii. Tajemniczy ksiądz, pozostawiony w klasztorze jako dziecko, wygłasza kazanie, a Antonia jest nim oczarowana. Lorenzo przysięga zdobyć rękę Antonii, ale musi odwiedzić swoją siostrę Agnes, która jest zakonnicą w pobliskim klasztorze. Zasypiając w kościele, budzi się, widząc kogoś, kto dostarcza list dla jego siostry od Raymonda de las Cisternas. W drodze do domu cyganka ostrzega Antonię, że wkrótce umrze, zabita przez kogoś, kto wydaje się szlachetny. Ambrosio odwiedzają zakonnice, w tym Agnes, aby się spowiadać. Upuszcza list, który ujawnia jej plany ucieczki z Raymondem de las Cisternas. Gdy Agnes wyznaje, że jest w ciąży z dzieckiem Raymonda, Ambrosio oddaje ją w ręce przeoryszy jej klasztoru w celu ukarania. Gdy jest odprowadzana, rzuca klątwę na Ambrosia. Po powrocie do klasztoru stały towarzysz Ambrosia, nowicjusz o imieniu Rosario, wyznaje, że jest kobietą o imieniu Matylda, która przebrała się, aby być blisko Ambrosia. Oboje wiedzą, że musi ją wyrzucić z klasztoru, ale ona błaga go, by tego nie robił, i przysięga, że popełni samobójstwo, jeśli on to zrobi. Ulega, ale po rozmowie następnego dnia ona postanawia odejść z własnej woli, pod warunkiem, że Ambrosio da jej różę na pamiątkę. Gdy zerwie różę, zostaje ukąszony przez węża i jest natychmiast zawieziony do swojego pokoju, gdzie przepowiada się, że umrze w ciągu trzech dni. Rosario opiekuje się nim jako pielęgniarka, a następnego dnia odkryto, że Ambrosio został wyleczony, co ogłoszono cudem. Gdy inni mnisi wychodzą, Matylda ujawnia, że wyssała truciznę z rany Ambrosia i teraz sama umiera. W chwili śmierci błaga go, aby się z nią kochał, a on ulega w końcu pokusie, odkrywając, że to modelka, która pozowała do jego ukochanego obrazu Matki Boskiej. Lorenzo konfrontuje się z Raymondem w sprawie jego związku z siostrą Agnes i bycia zidentyfikowanym jako Alphonse d’Alvarada, który próbował z nią uciec. Raymond opowiada historię o tym, jak podróżował po Niemczech, ukrywając swoje stanowisko pod imieniem Alphonse d’Alvarada. Podczas podróży jego powóz ulega awarii, a służący znajduje mu nocleg w pobliskim domku należącym do Baptiste'a i jego żony, która wcale nie jest miła. Inna grupa, baronowa i jej orszak, również zatrzymuje się na noc. Otrzymując znak krwawych prześcieradeł na swoim łóżku od Marguerite, żony Baptiste'a, Alphonse zdaje sobie sprawę, że coś jest nie tak i odkrywa, że wpadł w grupę morderców, którzy zastawiają pułapki na podróżnych, aby ich zabić i okraść. Unika otrucia i udaje mu się uciec z innymi wraz z Marguerite, która zabija Baptiste'a. Docierają do Strasburga, gdzie Marguerite dzieli się swoją historią o nielegalnej miłości do bandyty, z którym ma dwoje dzieci, i byciu zmuszonej do małżeństwa z Baptistem. Wraca do domu swojego ojca, a Raymond kontynuuje podróż, zabierając ze sobą syna Marguerite, Theodore'a, jako służącego. W domu baronowej Raymond zakochuje się w jej siostrzenicy Agnes i udaje się do baronowej, aby poprosić o jej błogosławieństwo. Jednak baronowa jest zakochana w Raymondzie i gdy odrzuca jej zaloty, ponieważ kocha Agnes, przysięga jej zemstę. Odkrywając, że to Agnes, planuje wysłać ją do klasztoru, więc Raymond i Agnes planują ucieczkę. Agnes planuje przebrać się za krwawiącą zakonnicę, ducha, który nawiedza zamek, gdy ucieka z Raymondem. Oboje odjeżdżają w nocy, ale powóz rozbija się, a gdy Raymond budzi się, odkrywa, że zakonnica Agnes zniknęła. Po kilku miesiącach leczenia dowiaduje się, że to nie była Agnes, lecz sama krwawiąca zakonnica, która była z nim. Raymond dowiaduje się, że krwawiąca zakonnica jest przodkinią i on jest odpowiedzialny za pochowanie jej kości, aby uwolnić ją od nawiedzeń. Znajduje Agnes w klasztorze i przybiera przebranie ogrodnika klasztornego. Tam spotyka Agnes, co przynosi mu jej odrzucenie. Jednak gdy odkrywa, że jest w ciąży, błaga go, aby przybył ją ocalić. Gdy Raymond kończy swoją historię, Lorenzo zgadza się pomóc mu uciec z Agnes. Następnie udaje się do odwiedzenia Elviry (przyrodniej siostry Raymonda i matki Antonii), aby poprosić o zgodę na oświadczyny Antonii. Jednak Elvira bardzo boi się, że jej córka spotka się z odrzuceniem przez rodzinę Lorenzo, tak jak ona sama została odrzucona przez rodzinę Cisternas. Mimo błagań Lorenzo, Elvira sugeruje zarówno Raymondowi, jak i Antonii, by stawiali opór swojemu uczuciu. Lorenzo obiecuje, że uzyska błogosławieństwo swojej rodziny, co uspokoi obawy Elviry. W międzyczasie Lorenzo próbuje odwiedzić swoją siostrę Agnes w klasztorze, ale słyszy, że jest zbyt chora, aby go zobaczyć. Wysłał do Rzymu po bullę papieską zwalniającą Agnes ze ślubów, aby mogła honorowo poślubić Raymonda bez obawy przed zemstą. Gdy przeorysza klasztoru otrzymuje bullę papieską, mówi Lorenzo, że jego siostra zmarła kilka dni wcześniej. Lorenzo nie wierzy w to, ale wie, że to po prostu sposób przeoryszy na pozbycie się wstydu, jakim byłaby ciąża zakonnicy dla klasztoru. Jednak po dwóch miesiącach nie ma żadnych wieści o Agnes. W międzyczasie zabezpieczył błogosławieństwo swojej rodziny na swoje planowane małżeństwo z Antonią. Ambrosio i Matylda spędzają noc kochając się, a Ambrosio nie czuje już winy za grzech. Następnej nocy na cmentarzu wykonuje jakiś rytuał, z którego Ambrosio widzi tylko błyski światła i trzęsienie ziemi, a gdy wraca, jest wolna od trucizny i wolna, by być tajną kochanką Ambrosia. Ale wraz z upływem tygodnia Ambrosio znudza się nią, a jego zaczyna wędrować wzrokiem, zauważając atrakcyjność innych kobiet. Ambrosio jest podejściem przez Antonię, która prosi go o dostarczenie spowiednika dla umierającej matki Elviry, i jest natychmiast nią zainteresowany. Modli się za Elvirę, która zaczyna czuć się lepiej, więc zgadza się często ich odwiedzać, w prostym celu bycia z Antonią i mam nadzieję jej uwiedzenia. Elvira wyznaje, że widzi w Ambrosio coś znajomego, ale nie może wskazać, co to jest. Ambrosio kontynuuje wizyty u Antonii. Pyta, czy nie ma mężczyzny, którego kiedykolwiek kochała, a ona wyznaje, że kocha go. Błędnie interpretując to, obejmuje ją, ale ona się opiera, twierdząc, że nie kocha go w ten sposób, jednak kapłan kontynuuje gwałt na niej, dopóki nie wchodzi jej matka. Ambrosio udaje, że nic się nie dzieje, ale Elvira już podejrzewała jego zamiary wobec córki i mówi mu, że jego usługi nie są już potrzebne. Matylda przychodzi do jego pokoju i mówi mu, że może mu pomóc zdobyć uroki Antonii, mimo że zdaje sobie sprawę, że ona sama już nie jest dla niego interesująca, w ten sam sposób, w jaki została wyleczona z trucizny; czary. Ambrosio jest przerażony i odrzuca jej sugestię. Jednak gdy pokazuje mu magiczne lustro, które ukazuje mu Antonię kąpiącą się, zgadza się. Matylda i Ambrosio wracają na cmentarz, gdzie Matylda przyzywa Lucyfera i otrzymuje jego pomoc, a oni otrzymują magiczny mirt, który pozwoli Ambrosio otworzyć każde drzwi, a także zaspokoić swoje pożądanie na Antonii bez jej wiedzy, kto jest jej gwałcicielem. Ambrosio zgadza się, sprzedając swoją duszę diabłu. Raymond opłakuje śmierć swojej ukochanej Agnes, więc Theodore planuje przebrać się za żebraka i udać się do klasztoru, aby dowiedzieć się, co się z nią stało. Zostaje przyjęty do klasztoru, gdzie ma nadzieję, że Agnes go rozpozna i prześle jakąś wiadomość o swoim stanie. Jest rozczarowany, gdy żadna wiadomość nie nadchodzi. Jednak gdy wychodzi, Matka św. Urszula wręcza mu kosz z prezentami. Theodore zabiera kosz z powrotem do Raymonda, gdzie znajdują ukrytą w lnianej pokrywie notatkę, stwierdzającą, że powinni kazać kardynałowi aresztować zarówno Matkę św. Urszulę, jak i przeoryszę, aby morderstwo Agnes zostało pomszczone. Ambrosio realizuje swój plan gwałtu na Antonii. Dzięki magicznemu mirtowi wchodzi do jej komnaty i znajduje ją śpiącą. Wykonuje magiczny rytuał, który zapobiegnie jej oporowi. Jest na punkcie gwałtu, gdy do pokoju wchodzi Elvira i konfrontuje się z nim, zapowiadając, że ujawni jego prawdziwą naturę. Ambrosio nie ma innego wyjścia, jak tylko zamordować Elvirę, nie realizując swojego prawdziwego celu gwałtu na Antonii. Wraca do klasztoru, niezadowolony ze swojego pożądania i przerażony, że stał się mordercą. Antonia jest zrozpaczona śmiercią matki i sama. Leonella jest mężatką i daleko, Raymond jest chory i nieświadomy jej sytuacji, a Lorenzo wyjechał, aby uzyskać nakaz aresztowania za śmierć swojej siostry. Pewnej nocy wędruje do pokoju Elviry i widzi to, co uważa za ducha swojej matki, który ostrzega ją, że wróci za trzy noce i Antonia umrze. Przerażona Antonia mdleje i zostaje znaleziona przez swoją gospodynię, Jacinthę, która udaje się do Ambrosia, prosząc go o egzorcyzmowanie jej domu. Z radą Matyldy Ambrosio przygotowuje mieszankę, która wywoła u Antonii stan wyglądający na śmierć. Podczas gdy opiekuje się Antonią, podkłada miksturę do jej leku i czeka. Podczas czekania widzi to, czego się boi, a w rzeczywistości jest to duch Elviry, który wycofuje się przez pokój. Pędzi za nim i odkrywa, że to Flora, służąca Antonii, która szpieguje go na radę Elviry przed jej śmiercią. Podczas gdy rozmawiają, Jacintha krzyczy, że Antonia umiera, co faktycznie wygląda tak. Na „śmiertelnym” oddechu Antonia wyznaje, jak bardzo podziwiała Ambrosia i pragnęła jego przyjaźni, wbrew woli matki. Zostawia wszystko swojej ciotce Leonelli i zwalnia swojego przyrodniego wuja Cisternasa z wszelkich zobowiązań wobec niej, choć czekała, aż przybędzie ją uratować z jej opresji. Lorenzo wraca do Madrytu z przedstawicielem Inkwizycji. Podczas procesji ku czci św. Klary przeorysza zostaje aresztowana. Matka św. Urszula publicznie relacjonuje przebieg procesu Agnes przez siostry. Większość głosowała za najwyższym karaniem, co wiązałoby się z wrzuceniem Agnes do lochu i pozostawieniem jej na śmierć. Jednak z inicjatywy Matki św. Urszuli kara złagodzono do śmierci przez truciznę. Ujawnieniu przez Matkę św. Urszulę, że przeorysza jest morderczynią, tłum zamienia się w tłum. Mimo błagań inkwizytora, zostaje zaatakowana i zabita przez tłum. Następnie zwracają się przeciwko innym zakonnicom, przysięgając, że wszystkie muszą zostać zniszczone, a klasztor rozebrany. W zamieszaniu Lorenzo znajduje grupę zakonnic i młodą kobietę o imieniu Virginia ukrywającą się w krypcie cmentarnej przy pomniku św. Klary. Jęki dobiegające z pomnika wzbudzają podejrzenia Lorenzo. Udaje mu się przesunąć pomnik, aby znaleźć przejście prowadzące w dół do lochu, gdzie znajduje Agnes, żywą i trzymającą ciało swojego dziecka. Lorenzo wyciąga Agnes z lochu i z pomocą Virginii prowadzi grupę zakonnic w bezpieczne miejsce. Gdy Antonia budzi się z drętwego snu w krypcie, Ambrosio ją gwałci. Później jest znudzony Antonią tak samo jak Matyldą, która przychodzi ostrzec go o zamieszkach. Ambrosio zabija Antonię w jej próbie ucieczki. Virginia odwiedza Lorenzo, gdy on dochodzi do siebie po żalu, i oboje zbliżają się do siebie. Lorenzo przekonuje Agnes, by opowiedziała o swoich doświadczeniach z rąk przeoryszy. Opowiada o przebudzeniu w grobowcu. Zgnilizną otoczenia i głodem, którego nie spodziewa się zaspokoić, wiele razy rozważa samobójstwo, ale myśl o nienarodzonym dziecku jej to uniemożliwia. W końcu odwiedza ją przeorysza, która wyznaje, że celowo podała jej środek uspokajający zamiast trucizny, aby mogła wykonać karę, którą uważa za odpowiednią za grzech Agnes. Będzie uwięziona w lochu, z wystarczającą ilością jedzenia, aby zapewnić jej przetrwanie, i nic więcej. W lochu Agnes rodzi przedwcześnie dziecko, które wkrótce umiera. W końcu nie przynoszą jedzenia, a Agnes poddaje się śmierci, gdy zostaje uratowana przez Lorenzo. Agnes i Raymond biorą ślub, a para opuszcza Madryt w stronę zamku Raymonda, w towarzystwie Lorenzo i Virginii, którzy również w końcu biorą ślub. Ambrosio i Matylda stają przed Inkwizycją, a na początku oboje twierdzą o swojej niewinności, ale potem Matylda wyznaje swoją winę i zostaje skazana na spalenie na Auto da Fe. Ambrosio upiera się przy swojej niewinności i jest torturowany. Gdy wraca do celi, aby odzyskać siły przed drugim „przesłuchaniem”, odwiedza go wizja Matyldy, która próbuje przekonać go, by całkowicie oddał swoją duszę Szatanowi, tak jak ona zrobiła. Zostawia mu tom, za pomocą którego wykonuje się rytuał. Ambrosio znów twierdzi o swojej niewinności, ale gdy staje w obliczu narzędzi tortur po raz kolejny, przyznaje się do grzechów gwałtu, morderstwa i czarów i również zostaje skazany na spalenie. W rozpaczy Ambrosio prosi Lucyfera o uratowanie jego życia, a ten mówi mu, że będzie to kosztem jego duszy. Jednak Ambrosio nadal się opiera, mając nadzieję ostatecznie na przebaczenie Boga. Lucifer informuje go, że nie ma takiego, a Ambrosio, po długim oporze, podpisuje kontrakt. Zostaje uratowany z celi przez Lucyfera i przeniesiony na pustkowie. Lucifer ujawnia mu, że Elvira była jego matką, co czyni Antonię jego siostrą, dodając do jego grzechów grzech kazirodztwa. Lucifer ujawnia, że od dawna planował zdobyć duszę Ambrosia, a Matylda była jego sługą w tym procesie. Następnie unosi Ambrosia w górę i upuszcza go na skały poniżej. Ambrosio cierpi przez sześć dni, umierając sam i potępiony na wieczność.


Dorian Gray dźga obraz nożem, co prowadzi do zachowania jego życia i wiecznej młodości ciała. W rezultacie portret staje się zwiędniałe i straszliwe, podczas gdy ciało mężczyzny powraca do swojej pierwotnej formy.[sep]Powieść zaczyna się w pięknym letni dzień, gdy lord Henry Wotton, mężczyzna o silnych poglądach, obserwuje wrażliwego artystę Bazila Hallwarda malującego portret przystojnego młodzieńca o imieniu Dorian Gray, który jest muzą Bazila. Po wysłuchaniu światopoglądu lorda Henry’ego Dorian zaczyna wierzyć, że piękno jest jedyną w życiu wartościową rzeczą. Życzy sobie, aby portret namalowany przez Bazila starzał się w jego miejscu. Pod wpływem lorda Henry’ego (który delektuje się hedonistycznym stylem życia i jest jego głównym orędownikiem) Dorian zaczyna eksplorować swoje zmysły. Odkrywa niesamowitą aktorkę Sybil Vane, występującą w sztukach Szekspira w zaniedbanym teatrze. Dorian zbliża się do niej i wkrótce oświadcza się. Sybil, która nazywa go „Księciem z bajki”, traci zmysły ze szczęścia, ale jej opiekuńczy brat James mówi jej, że jeśli „Książę z bajki” jej skrzywdzi, on go na pewno zabije. Dorian zaprasza Bazila i lorda Henry’ego na występ Sybil w „Romeo i Julii”. Sybil, której jedyną wiedzą o miłości była miłość do teatru, porzuca swoje aktorskie umiejętności dzięki doświadczeniu prawdziwej miłości z Dorianem. Zniechęcony Dorian ją odrzuca, mówiąc, że jej piękno leżało w jej grze aktorskiej, a on nie jest już nią zainteresowany. Gdy wraca do domu, zauważa, że jego portret się zmienił. Dorian uświadamia sobie, że jego życzenie się spełniło – portret ma teraz subtelny grymas i będzie starzał się z każdym grzechem, jaki popełni, podczas gdy jego własny wygląd pozostanie niezmienny. Postanawia pogodzić się z Sybil, ale lord Henry informuje go później, że popełniła samobójstwo, połykając kwas prusowy. Dorian uświadamia sobie, że pożądanie i wygląd to kierunek, w którym podąża jego życie, i niczego więcej nie potrzebuje. Przez następne 18 lat eksperymentuje z każdym występkiem, głównie pod wpływem „trującej” francuskiej powieści dekadencji, prezentu od lorda Henry’ego. Tytuł nie jest ujawniony w powieści, ale podczas procesu Oscara Wilde’a przyznał on, że „miał na myśli” „À rebours” („Na opak”) Jorisa-Karl Huysmansa. Pewnej nocy, przed wyjazdem do Paryża, Basil przybywa, by przesłuchać Doriana o plotkach dotyczących jego ekscesów. Dorian nie zaprzecza swojemu rozpustnemu życiu. Prowadzi Bazila do portretu, który jest tak straszny, jak grzechy Doriana. W gniewie Dorian obwinia Bazila za swój los i dźga go na śmierć. Następnie szantażuje starego przyjaciela, Alana Campbella, chemika, aby zniszczył ciało Bazila. Pragnąc uciec od poczucia winy za swoje przestępstwo, Dorian udaje się do narkotycznego zajeźdu. James Vane jest tam obecny i próbuje postrzelić Doriana, gdy słyszy, jak ktoś nazywa go „Księciem z bajki”. Jednak zostaje oszukany, gdy Dorian zwodzi Jamesa, myśląc, że jest zbyt młody, aby mógł być związany z Sybil 18 lat wcześniej. James wypuszcza Doriana, ale podchodzi do niego kobieta z zajeźdu, która gani go za niezabójstwo Doriana, ujawniając, że Dorian nie starzał się przez 18 lat. James próbuje go gonić, tylko po to, by odkryć, że Dorian dawno zniknął. Podczas kolacji Dorian widzi Jamesa śledzącego go po terenie i boi się o swoje życie. Jednak kilka dni później, podczas polowania, czający się James zostaje przypadkowo postrzelony i zabity przez jednego z myśliwych. Podczas tego polowania Dorian zakochuje się w lordzie Henrym. Po powrocie do Londynu Dorian mówi lordowi Henry’emu, że od teraz będzie dobry, i zaczął od niełamania serca swojej ostatniej niewinnej zdobyczy o imieniu Hetty Merton. Dorian zastanawia się, czy portret zaczął zmieniać się z powrotem, odkąd porzucił niemoralne sposoby. Odkrywa portret, aby stwierdzić, że stał się gorszy. Widząc to, uświadamia sobie, że motywami jego „poświęcenia” były jedynie próżność, ciekawość i poszukiwanie nowych doświadczeń emocjonalnych. Postanawiając, że tylko pełne wyznanie go oczyści, postanawia zniszczyć ostatni ślad swojego sumienia. W furii chwyta nóż, którym zabił Bazila Hallwarda, i wbija go w obraz. Jego służbudzą się, słysząc krzyk z zamkniętego pokoju, a przechodnie na ulicy wzywają policję. Słudzy znajdują ciało Doriana, dźgnięte w serce i nagle starzejące się, zwiędniałe i straszne. Tylko dzięki pierścionkom na dłoni zwłoki można zidentyfikować. Obok niego jednak portret powrócił do swojej pierwotnej formy.


Poirot demaskuje doktora Shepparda jako sprawcę morderstwa Rogera Ackroyda, oczyszczając z zarzutów pozostałych podejrzanych. Motywem zbrodni lekarza było zapobieżenie ujawnieniu przez Ackroyda prawdy o szantażowaniu pani Ferrars.[sep]Akcja książki rozgrywa się we wsi King’s Abbott w Anglii. Opowieść snuje dr James Sheppard, który zostaje asystentem Poirot (rolę tę w innych powieściach o Poirot pełni kapitan Hastings). Historia zaczyna się od śmierci pani Ferrars, zamożnej wdowy, o której krążą pogłoski, że zamordowała męża. Początkowo jej śmierć uchodzi za wypadek, dopóki Roger Ackroyd, wdowiec, który miał poślubić panią Ferrars, nie ujawnia, że przyznała się do zabójstwa męża, a następnie popełniła samobójstwo. Krótko potem on sam zostaje zamordowany. Wśród podejrzanych znajdują się: pani Cecil Ackroyd, neurotyczna hipochondryczna szwagierka Rogera, która narobiła długów przez nadmierne wydatki; jej córka Flora; major Blunt, myśliwy; Geoffrey Raymond, osobisty sekretarz Ackroyda; Ralph Paton, pasierb Ackroyda i kolejna osoba z ogromnymi długami; Parker, wścibski lokaj; oraz Ursula Bourne, pokojówka o niejasnej przeszłości, która zrezygnowała ze stanowiska w dniu morderstwa. Siostra doktora Shepparda, panna Caroline, jest jedną z ulubionych postaci, a niektórzy twierdzą, że mogłaby wystąpić w innej książce. Początkowym podejrzanym jest Ralph, który jest zaręczony z Florą i ma odziedziczyć fortunę swojego ojczyma. Kilka kluczowych dowodów wskazuje na Ralpha. Poirot, który właśnie przeprowadził się do miasteczka, na prośbę Flory rozpoczyna śledztwo. Książka kończy się wówczas niespotykanym zwrotem akcji. Poirot oczyszcza z zarzutów wszystkich pierwotnych podejrzanych. Następnie przedstawia w pełni logiczną argumentację, że mordercą jest w rzeczywistości dr Sheppard, który był nie tylko asystentem Poirot, ale także narratorem historii. Dr Sheppard był szantażystą pani Ferrars i zamordował Ackroyda, aby zapobiec poznaniu prawdy przez niego od pani Ferrars. Poirot daje doktorowi do wyboru: albo podda się policji, albo – dla dobra swojej nieskazitelnej reputacji i dumnej siostry – popełni samobójstwo. W ostatnim rozdziale narracji Shepparda (rodzaj epilogu) Sheppard przyznaje się do winy, zauważając pewne zabiegi literackie, których użył, aby pisać narrację prawdziwie, nie zdradzając swojej roli w zbrodni ani nie robiąc nic, co sugerowałoby, że zna prawdę, i ujawnia, że miał nadzieję być tym, który spisze relację o wielkiej porażce Poirot: nierozwiązaniu morderstwa Rogera Ackroyda. Ostatni rozdział jest więc jednocześnie spowiedzią Shepparda i listem pożegnalnym. Ostateczne ujawnienie wykorzystuje motywy metafikcyjne. Zakończenie stawia również pytanie, czy narratorom można ufać. Christie ponownie wykorzystuje motyw niewiarygodnego narratora w powieści z 1967 roku, „Noc bez końca”. Reakcje czytelników na zakończenie wahają się od podziwu dla nieoczekiwanego finału do uczucia oszukania. W powieści Christie zestawiła ze sobą dwa sposoby gromadzenia informacji i budowania hipotez. Jednym z nich jest dedukcja Poirot, drugim – kanał plotek, uprawiany przez niemal wszystkich mieszkańców King’s Abbott, a w szczególności przez Caroline. Chociaż nawet Caroline potrafi poprawnie zinterpretować pewne sytuacje, Christie faworyzuje naukowy tryb śledztwa, ujawniając mordercę dzięki Poirot.


Śledztwo ujawnia, że śmierć Anny Bethsen była morderstwem popełnionym przez Harry'ego Hole'a pod wpływem środków odurzających. Równocześnie detektyw dochodzi do wniosku, że sprawcą napadu był obcy napastnik, a motywem wszystkich zbrodni okazała się być chciwość.[sep]Napad na bank dokonuje samotny rabuś w kominiarce. Biorąc kasjerkę jako zakładniczkę, żąda opróżnienia bankomatu w ciągu 25 sekund, zanim przyjedzie policja, w przeciwnym razie ją zabije. Aby ukryć głos, każe zakładniczce wypowiadać swoje żądania, szepcząc jej je do ucha. Dyrektor banku opróżnia bankomat, ale zajmuje mu to 31 sekund. Zabierając pieniądze, rabuś szepcze zakładniczce ostatni raz, po czym ją strzela. Sprawa trafia pierwotnie do wydziału napadów, ale pozostaje nierozwiązana. Jednakże policyjna ekspertka od dowodów wideo, Beate Lønn, wnioskuje, że skoro rabuś i zakładniczka są w bliskim kontakcie fizycznym, rabuś dobrze znał swoją ofiarę. Sprawa zostaje przekazana Lønn i Harry'emu Hole'owi, który traktuje ją jako śledztwo w sprawie morderstwa. Dochodzi do dalszych napadów na banki w ten sam sposób. Jednakże pomyślne opróżnianie bankomatów w wyznaczonym limicie czasu oznacza, że żadne inne kasjerki nie giną. Podczas gdy jego dziewczyna, Rakel, i jej syn Oleg przebywają w Moskwie w sprawie o opiekę rodzicielską (rosyjski ojciec Olega pozwał o zwrot syna), Harry Hole zostaje zaproszony na kolację do mieszkania dawnej dziewczyny. Anna, ekscentryczna malarka o przeciętnych umiejętnościach, planuje wystawę, którą chce nazwać „Nemesis”. Następnego ranka Harry budzi się we własnym mieszkaniu z klasycznymi objawami kaca, bólem głowy i utratą pamięci dotyczącą wydarzeń z poprzedniej nocy. Tego samego dnia Anna Bethsen zostaje znaleziona martwa, w wyglądzie samobójstwa. Ale broń jest trzymana w jej prawej ręce, a Harry wie, że Anna była leworęczna, więc wierzy, że to zamaskowane morderstwo. Zdjęcie znalezione w pobliżu jej ciała sugeruje udział bogatego biznesmena, który mógł być kochankiem Anny. Harry, który ukrył swoją obecność w mieszkaniu Anny, teraz walczy z czasem, aby odkryć mordercę, zanim sam zostanie oskarżony. Bez pamięci o nocy jej śmierci nie jest nawet pewien, czy sam nie jest zabójcą. Dowiedziawszy się, że Anna była Cyganką, Harry zwraca się o pomoc do krewnego Anny, Raskola, byłego rabusia bankowego, obecnie więźnia, w zamian za rozwiązanie morderstwa swojej siostrzenicy otrzymując od niego wgląd w napady. Układy Harry'ego z Raskolem obejmują również uzyskanie od niego znacznych sum pieniędzy na sfinansowanie prywatnego śledztwa, do którego Harry nie może wykorzystać zasobów policji – czyn ten, gdyby został odkryty, mógłby doprowadzić do utraty pracy przez Harry'ego i oskarżenia go. Dalsze dowody oraz sugestie Raskola wysyłają Harry'ego i Beate Lønn z wizytą do podejrzanego o napad ukrywającego się w São Paulo w Brazylii, ale mężczyzna zostaje znaleziony powieszony na belce w swoim domu, kolejne pozorne samobójstwo. Po powrocie do domu Harry otrzymuje serię e-maili od mordercy podpisanych S2MN, które dają mu wgląd w jego umysł. Jednocześnie inspektor Tom Waaler, ciernie w oku Harry'ego w „Czerwonym gardle” (poprzednia powieść), dowiaduje się o wizycie Harry'ego u Anny i z wielką przyjemnością przygotowuje się do jego aresztowania. Harry teraz znajduje się na ucieczce. Przesyła obciążające e-maile do Beate Lønn jako dowód swojej niewinności. Ale ekspertyza sądowa ustala, że e-maile zostały wysłane z opóźnieniem czasowym przez modem podłączony do własnego (zaginionego) telefonu komórkowego Harry'ego, więc Harry nadal jest podejrzany. Tymczasem Tom Waaler odkrywa innego byłego kochanka Anny, który mógł również napadać na banki. Ale zabija go, gdy ten wydaje się stawiać opór podczas aresztowania, tak jak zrobił to z podejrzanym o morderstwo w śledztwie Czerwonego gardła, więc ten trop zostaje zamknięty. W końcu dziwna podpis w e-mailach, S2MN, zostaje rozszyfrowana, gdy Harry dostrzega go w lustrze. Czytając teraz NM2S, wnioskuje, że 2 reprezentuje drugie S, a że łącząc litery fonetycznie, brzmi to jak słowo Nemesis („zemsta”), nazwa planowanej wystawy Anny. Jego objawy „kaca” są udowodnione przez dowody sądowe jako skutek podania mu narkotyku. Śmierć Anny była więc skomplikowanym samobójstwem, które zaplanowała, aby wprowadzić w błąd i oskarżyć Harry'ego oraz dwóch innych byłych kochanków, którzy ją porzucili. To rozwiązanie prowadzi Harry'ego również do realizacji, że pierwszy rabuś bankowy był w rzeczywistości mężem zamordowanej kasjerki, która zamierzała go zostawić dla jego brata w Brazylii. Nieuniknionym wnioskiem jest to, że wszystkie zbrodnie zostały popełnione z miłości. Dzięki kontaktom Raskola w środowisku cygańskim Rakel wygrywa bitwę o opiekę nad Olegiem i wraca z nim do Norwegii. Ale nawet teraz Harry nie może odpocząć. Dowiaduje się o świadku w morderstwie byłej koleżanki, zabitej podczas śledztwa Czerwonego gardła dotyczącego tajemniczego przemytnika broni. Świadek mógł widzieć mordercę Ellen z przemytnikiem, znanym tylko jako Książę. Harry pokazuje mu zdjęcie swojego nowego głównego podejrzanego... W rzeczywistości czytelnik wie znacznie więcej niż Harry, ponieważ został o wiele więcej poinformowany przez wszechwiedzącego autora. Zakończenie wyraźnie przygotowuje grunt pod druzgocącą konfrontację w następnej książce. Jak w przypadku innych powieści o Harrym Hole, powieść została przetłumaczona z języka norweskiego na angielski przez Dona Bartletta. no:Sorgenfri (bok) zh:復仇女神的懲罰


André Marek postanawia pozostać w przeszłości z lady Claire, podczas gdy Chris, Kate i Johnston wracają do 1999 roku. W akcie zemsty za lekceważenie życia ludzkiego, pracownicy ITC wysyłają Donigera do roku 1348, w sam środek epidemii czarnej śmierci.[sep]Na środku pustyni w Nowym Meksyku wakacyjna para napotyka chorego mężczyznę, błąkającego się milami od miasta. Okazuje się, że mężczyzna ten, Joe Traub, jest fizykiem i pracownikiem firmy o nazwie ITC. Siedziba ITC znajduje się jednak tajemniczo daleko od miejsca, gdzie znaleziono Trauba. Traub wkrótce umiera na zawał serca. Szpital otrzymuje później rezonans magnetyczny, który ujawnia, że żyły Trauba nie łączą się ze sobą. Ponieważ Traub jest ostatnim przedstawicielem swojej rodziny, ITC przejmuje jego ciało i poddaje je kremacji, aby zapobiec przedostaniu się do opinii publicznej dalszych informacji o jego śmierci. W regionie Dordogne we Francji profesor Edward Johnston kieruje zespołem historyków i archeologów badających ruiny średniowiecznych miast Castelgard i La Roque. Podejrzewając, że szczegółowa wiedza ITC (ich sponsora) o miejscu wykopalisk jest podejrzana, Johnston udaje się do siedziby ITC w Nowym Meksyku, aby to zbadać. Podczas jego nieobecności archeolodzy robią zaskakujące odkrycie w ruinach; soczewkę od okularów oraz pergamin z prośbą o pomoc napisaną w nowoczesnym języku angielskim, najprawdopodobniej pismem profesora Johnstona. Badacze Chris Hughes, Kate Erickson, André Marek i David Stern lecą do ITC i spotykają się z Robertem Donigerem, założycielem firmy, który informuje ich, że Johnston wykorzystał ich technologię kwantową, aby podróżować do Dordogne w roku 1357, ale nie wrócił zgodnie z planem. Chris, Kate i Marek zgadzają się cofnąć się w czasie, aby go odnaleźć. Stern pozostaje, nie ufając technologii ITC i wierząc, że nie mówią im wszystkiego. Ubierają się w stroje z epoki, ale Doniger pozwala zabrać w podróż jedynie nowoczesne przedmioty biodegradowalne, zabraniając plastiku i broni. Gdy przybywają do przeszłości, zespół dotyka seria nieszczęść. Są atakowani przez grupę jeźdźców pod wodzą sir Guya, który zabija wojskowych eskortów ITC, co powoduje, że granat przemycany na misję wraca do teraźniejszości, niszcząc platformę transportową. Nie mogąc wrócić, Kate i Marek zostają zabrani przez ludzi lorda Olivera z Castelgard. Odłączony od reszty, Chris przypadkowo przedstawia się jako szlachcic chłopcu, który mu pomaga, i zostaje poprowadzony do Castelgard. Chłopiec okazuje się być przebraną lady Claire, próbującą uciec przed przywódcą jeźdźców, sir Guyem de Malegant. W zamku Chris i André Marek zostają wyzwani na turniej przez sir Guya i jego sekundanta, sir Charlesa de Gaune. Chris, poinstruowany przez Marka, kładzie się na ziemi po tym, jak sir Guy uderza go w klatkę piersiową podczas drugiego przejazdu. Podczas gdy Marek walczy z sir Charlesem de Gaune, sir Guy próbuje zabić Chrisa. Jednak André walczy z sir Guyem i udaje mu się go pokonać. Lord Oliver nakazuje śmierć André i Chrisa, ale Kate pomaga im uciec z Castelgard, a są ścigani przez Guya i jego rycerza sir Roberta de Kere. Lord Oliver wierzy, że Johnston zna tajne przejście do w inny sposób niezdobytego zamku La Roque. Wróg Olivera, Arnaut de Cervole, znany również jako Arcybiskup, zbliża się do Dordogne, by rozpocząć oblężenie, a Oliver chce poznać tajemnicę, by bronić La Roque. Johnston pomaga Oliverowi opracować broń, mimo że wie z historii, że Oliver przegra oblężenie, podczas gdy Chris, André i Kate wykorzystują wskazówki z przyszłości, aby samodzielnie poszukać przejścia. Chris uświadamia sobie, że ktoś inny jest z nimi w przeszłości i podsłuchuje ich transmisje. Ostatecznie Robert de Kere ujawnia, że jest Robem Deckardem, pracownikiem ITC i byłym marinem, który oszalał w wyniku gromadzenia się „błędów transkrypcji”, deformacji powstających po wielu podróżach kwantowych. De Kere zamierza przejąć ich powrotną podróż dla siebie. Tymczasem w ITC Stern i wiceprezes Gordon desperacko próbują naprawić platformy transportowe. Ujawnia się, że Doniger próbuje wykorzystać przeszłość jako narzędzie marketingowe. Po tym, jak lady Claire pomaga Kate, Chrisowi i André uniknąć ludzi Arnauta, André wchodzi do La Roque jako asystent Johnstona, podczas gdy Chris i Kate odkrywają przejście. Gdy Arnaut rozpoczyna oblężenie, Oliver decyduje, że Johnston ukrywa informacje i zabiera go do urządzenia do tortur znanego jako Kąpiel Pani, aby go utopić. Kate walczy i zabija Guya na belkach Wielkiej Sali, podczas gdy André i Chris są w stanie uratować Johnstona, gdy sam Arnaut interweniuje i pokonuje Olivera w pojedynku. Arnaut dziękuje im i zostawia Olivera na śmierć. Podczas gdy trwa bitwa, de Kere atakuje Chrisa, aby zdobyć jego ceramiczny znacznik, ale Chrisowi udaje się podpalić go ogniem i plwociną z automatycznej broni Johnstona. ITC i Stern wreszcie naprawiają lądowisko na czas, aby podróżnicy mogli wrócić. André – który zdaje sobie sprawę, że tęsknił za takim życiem – postanawia pozostać w przeszłości z lady Claire, podczas gdy Chris, Kate i Johnston wracają do 1999 roku. Gdy staje się jasne, że Doniger miał małe względy na życie podróżników, badacze i inżynierowie, głównie John Gordon, wysyłają go do roku 1348 – na wybuch czarnej śmierci. W epilogu Chris i Kate spodziewają się dziecka. Badacze znajdują groby André i lady Claire i odkrywają, że André przeżył dobre i satysfakcjonujące życie. Na jego nagrobku widnieje wiadomość w języku francuskim do jego towarzyszy, cytowana z Ryszarda Lwie Serce: „Towarzysze, których kochałem i wciąż kocham,... powiedzcie im o mojej pieśni”.