Gerald Tarrant początkowo odmawia dołączenia do Damiena w podróży na Wschodni Kontynent, ponieważ został poważnie poparzony przez słońce. Mimo to, po wizycie Calesty, która zagraża złamaniu dawnej przysięgi, Łowca zmienia zdanie i postanawia towarzyszyć kapłanowi.[sep]Podczas podróży na północ spotykają mężczyznę o imieniu Gerald Tarrant, który przedstawia się jako sługa Łowcy, potężnego Adepta żyjącego w centrum wiru Fae. Towarzyszy im przez pewien czas z niewyjaśnionych powodów. Pewnej nocy, gdy grupa odpoczywa w gospodzie niedaleko Lasu, zostają zaatakowani przez Pożeraczy Dusz, odpowiedzialnych za obecny stan Ciani. W ogromnym zamieszaniu bitwy, na które nie wpływa tajemnicze pojawienie się zakapturzonej kobiety używającej Pływów Fae, Tarrant traci panowanie nad sobą i przypadkiem żywi się bezbronną Ciani, pozbawiając ją pozostałych wspomnień. W gniewie Damien próbuje skonfrontować się z dziwnie osłabionym Tarrantem, który ucieka z Ciani. Dwaj pozostali członkowie grupy ruszają na ratunek Ciani w miejsce, do którego musiała zostać zabrana; do Lasu. Kapłan i Czarodziej walczą z przerażającymi stworzeniami żywiącymi się Ciemnym Fae wirującym wokół Lasu, a zdyszany Damien i śmiertelnie ranny Senzei natrafiają na ogromny zamek; zamek, który Damien ostatecznie rozpoznaje jako dzieło Kościoła. Słudzy Łowcy witali ich w środku i proszą o oczekiwanie na ich Mistrza. Ku zaskoczeniu wszystkich, Łowcą jest sam Gerald Tarrant; co więcej, Tarrant ujawnia, że jest byłym Neohrabim Merenthy i Prorokiem Kościoła na rzecz Zjednoczenia Ludzkości na Ernie, kościoła Damiena. Podczas gdy Damien załamuje się pod ciężarem tego objawienia, Zen poddaje się ranom odniesionym od ciemnych bestii Lasu, które Łowca oferuje oczyścić. Jako zapłatę Tarrant żąda pozwolenia na towarzyszenie im w dalszej podróży. Łowca jest człowiekiem o niezmierzonym aroganckim charakterze; atak Pożeraczy Dusz sprawił, że żywił się Ciani, kobietą, którą przysiągł nie skrzywdzić. Ironią losu jest to, że część sił chroniących jego istnienie to jego honor, a złamanie jakiejkolwiek złożonej przysięgi mogłoby go zniszczyć. Odmawiał pozwolić, by ktoś zrobił z niego głupka, dlatego szuka Mistrza Pożeraczy Dusz, aby go ukarać. Damien przeżywa konflikt wewnętrzny: z jednej strony przysięgi jego Zakonu nakazują mu zrobić wszystko, co w jego mocy, by zniszczyć zło stojące przed nim, a zawarcie paktu z nim byłoby najczarniejszą herezją; jednak bez pomocy Łowcy bardzo prawdopodobne było, że trójka nie przeżyłaby, by odnaleźć sprawców cierpienia Ciani. Z ciężkim sercem akceptuje to. Grupa wyrusza wtedy w stronę Krajów Rakh: krainy zamieszkanej przez inteligentny i rodzimy gatunek Erny zwany Rakh. Rakh są nieco kocie w wyglądzie, ale bardzo humanoidalne, szybko ewoluując ze swoich mniejszych, kocich przodków dzięki pojawieniu się ludzi. Są głównie wrogo nastawieni do ludzi, biorąc pod uwagę próbę wytępienia ich rasy setki lat temu. Aby wejść do Krajów Rakh, grupa musi przekroczyć Baldachim, dziwną anomalię w Fae, gdzie natężenie i moc wahają się losowo i szybko. Ponieważ Gerald Tarrant polega na Fae, by żyć, to przejście niemal go zabija. Choć przeżył, jest beznadziejnie osłabiony i w normalnych okolicznościach potrzebowałby miesięcy na wyleczenie. Wiedząc to, Damien zgłasza się na ochotnika, by nakarmić Tarranta, ponieważ Adept byłby bezużyteczny w obecnym stanie, a grupa potrzebowała go do przetrwania. Tarrant niechętnie akceptuje, irytując się samą myślą polegania na kimś innym dla swojego dalszego istnienia, i tworzy między nimi więź, która pozwoli Łowcy żywić się lękami Damiena. Strażnik wysyła stworzenie zrodzone z Fae, Calestę, który wykorzystuje tęsknotę Senzeia za byciem Adeptem jako środek do zabicia go. Calesta pułapkuje Tarranta obrazem jego zamordowanej żony i wiąże go nad podziemnym ogniem, gdzie Strażnik Dusz żywi się jego bólem. Damien musi wtedy podjąć decyzję: czy uratować Łowcę i ponownie uwolnić jego złą moc na świat, czy zostawić go jego losowi i spróbować pokonać Strażnika Dusz bez mocy Adepta? Ostatecznie decyduje się uratować Tarranta i martwić się o konsekwencje później. Pokonują Strażnika Dusz, wywołując trzęsienie ziemi w strefie uskokowej, na której zbudowany jest pałac. Gdy grupa ucieka przed Pożeraczami Dusz, kończy się uwięziona w tunelu bez wyjścia. Tarrant zawala tunel, tworząc drogę ucieczki dla Damiena, Ciani i Hesseth, wystawiając Pożeraczy Dusz – i siebie – na zabójcze słońce. Damien i Ciani wracają z Hesseth do wioski Rakh, gdzie Ciani decyduje się zostać. Damien jest gotowy wrócić do ziem ludzkich, gdy otrzymuje niespodziewanego gościa: Geralda Tarranta, który jakoś udało się przeżyć ekspozycję na światło słoneczne. Damien prosi Łowcę, by dołączył do niego w podróży na Wschodni Kontynent Erny, gdzie wierzy, że korupcja, która zmieniła Rakh w Pożeraczy Dusz, ma swoje źródło. Tarrant odmawia; został poważnie poparzony przez słońce i nie ma ochoty podróżować milami nad ziemią Fae, której nie można osiągnąć przez głęboką wodę, z człowiekiem, który przysiągł go zabić. Ale po wizycie Calesty, która niemal doprowadza do złamania przysięgi, którą złożył dawno temu, Łowca zmienia zdanie i idzie z Damienem. Ich doświadczenia na Wschodnim Kontynencie są opisane w następnej książce, „When True Night Falls”.


W wyniku interwencji podróżników w czasie Kolumb powraca do Hiszpanii na czele floty tubylczej, aby prowadzić wyłącznie pokojowy handlu i wymianę kulturalną. Nowa oś czasu prowadzi do powstania harmonijnej utopii, w której ludzkość unika zarówno zagłady ekologicznej, jak i tyranii.[sep]Książka jest napisana w formie dwóch równoległych wątków, z naprzemiennymi rozdziałami, które w pewien sposób się odbijają, a które zbiegną się dopiero w późniejszej części książki. Pod koniec XV wieku Krzysztof Kolumb powoli dąży do wyprawy przez ocean, która przyniesie mu sławę, a historia śledzi wiele wzlotów i upadków jego kariery, a zwłaszcza jego skomplikowane relacje z kobietami w jego życiu. Wczesne rozdziały, zanim podróżni z przyszłości wpłyną na jego życie, można w rzeczywistości przeczytać jako klasyczną powieść historyczną. W równoległym rozwoju wypadków, w skazanej na zagładę przyszłości, w której ludzkość wyczerpała zasoby Ziemi, a cywilizacja jest na granicy upadku, zespół badaczy opracował maszynę o nazwie „TruSite II” do oglądania i rejestrowania wydarzeń z przeszłości. (Koncepcja „przeglądarki czasu” jest omówiona dalej na tej stronie). TruSite II miała wyższą rozdzielczość, zarówno wizualną, jak i czasową, niż wcześniejsza, konkurencyjna maszyna znana jako „TempoView”, a jeszcze wcześniejsza maszyna, „TrueSite I”. Mimo że starają się przywrócć zniszczoną ziemię i zachować wolność osobistą, Badacze Przeszłości odkrywają, że społeczeństwo, w którym żyją, jest skazane na zagładę. Rasa ludzka została zredukowana do populacji mniejszej niż miliard po stuleciu wojen, zaraz, suszy, powodzi i głodu. Doszło do wymierania gatunków, a ziemia jest zatruta. Szkody ekologiczne spowodowane niewłaściwym wykorzystaniem technologii nie mogą zostać naprawione wystarczająco szybko, aby uratować ludzkość przed jeszcze drastyczniejszym spadkiem populacji, co skazuje ich potomków na prymitywne, okropne życie przez resztę istnienia życia na Ziemi. Starają się zarejestrować historię dla przyszłych pokoleń, gdy ujawnia się, że sytuacja jest znacznie gorsza niż przypuszczano. Po odkryciu, że maszyny TrueSite II (w przeciwieństwie do swoich poprzedników) mogą wysyłać informacje do przeszłości, naukowcy podejmują misję przepisania historii i dania ludzkości drugiej szansy na przetrwanie. Ich wysiłki koncentrują się na Kolumbie, kluczowej postaci, której religijny fanatyzm i irracjonalne uprzedzenie do Nowego Świata doprowadziły do wieków masowej ludobójstwa i zniszczeń ekologicznych. Gdy opracowano technologię podróży w czasie, trzech agentów zostaje wysłanych w XV wieku, aby zmienić działania Kolumba na lepsze. Jest to jednak podróż w jedną stronę, ponieważ ich oś czasu wraz ze wszystkimi, których znają i kochają, zostanie unieważniona w procesie – wynik akceptowalny tylko dlatego, że ten świat jest skazany na los znacznie gorszy niż wyginięcie. Innym podwątkiem jest dyskusja o tym, dlaczego Kolumb był tak obsesyjnie nastawiony na swoją zachodnią wyprawę. Studium jego życia ujawnia, że naukowcy z PastWatch nie byli pierwszymi, którzy zrozumieli znaczenie Kolumba, i że ludzie w poprzedniej inkarnacji osi czasu wykorzystali zachodnie ambicje Kolumba, aby raz już zmienić historię, co doprowadziło do naszej własnej historii. W tej „oryginalnej” historii Kolumb nigdy nie popłynął przez Atlantyk, ale poprowadził ostatnią europejską krucjatę w celu zdobycia Konstantynopola, zajętego przez Turków kilka dekad wcześniej. Tymczasem imperium Azteków upadło i zostało zastąpione przez imperium Tlaxcalan, posługujące się żelazem, zdolne do dostrzegania zalet technologicznych. Tlaxcala byli w stanie ustanowić bardziej nowoczesne, scentralizowane państwo i rozszerzyć swoje wpływy daleko poza stare granice Azteków, choć nadal ograniczone do Ameryk. To się jednak zmieniło, gdy na początku XVI wieku portugalscy żeglarze zaczęli być捕获wani przez Tlaxcala i zmuszani do nauki o broni palnej i budowie dużych statków. Wczesny kontakt spowodował również europejskie zarazy w imperiach Nowego Świata, które poniosły znaczne straty w ludziach – ale ocaleni nabyli odporność. Zarazy i przybysze zostali potraktowani jako znak, że ich bóg, Camaxtli, domagający się ofiar z ludzi, chce, aby Tlaxcala wyruszyli na więcej wojen podboju. Europa XVI wieku była od początku silnie rozdrobniona politycznie i dodatkowo osłabiona przez krucjatę prowadzoną przez Kolumba, co okazało się nie być w stanie stawić czoła invading armiom Tlaxcala. Co więcej, podczas gdy Tlaxcala byli już odporni na europejskie choroby, Europejczycy byli podatni na takie choroby amerykańskie jak kiła, która towarzyszyła podbijającym armiom. Później Tlaxcala odkryli parę, opracowali przemysłową technologię typu XIX-wiecznego, zachowując swoją krwiożerczą, ofiarną religię, podbili i zniewolili cały świat oraz zniszczyli wszystkie kultury z wyjątkiem swojej. Ta historia, choć straszna, ostatecznie rozwinęła własny PastWatch, który uznał podbój Europy przez Tlaxcala za pojedyncze najbardziej tragiczne wydarzenie w historii. W ten sposób postanowili przekierować napęd i ambicje Kolumba na eliminację rodzącego się imperium Tlaxcala, gdy było jeszcze wrażliwe na europejski podbój. To działanie, choć technicznie udane, nie powiodło się, ponieważ nie poszli wystarczająco daleko, wymieniając tylko jeden wadliwy oś czasu na inny. Trzej agenci podróżujący w czasie starają się osiągnąć równowagę i stworzyć oś czasu, w którym ani Europejczycy, ani rdzenni Amerykanie nie przekroczą oceanu na fali uciskającej podboju. Trzech z nich musi włożyć ogromną pracę i poświęcenie. Jedno z nich musi celowo poświęcić swoje życie, niszcząc statki Kolumba i strandingując go i jego załogę na Karaibach. Drugi mężczyzna, sam będący Indianinem z Ameryki Środkowej, pracuje wśród swoich odległych przodków, aby stworzyć mniej agresywną alternatywę zarówno dla Azteków, jak i Tlaxcala. Kobieta jest na Karaibach, czekając na spotkanie z Kolumbem i jego ludźmi po ich strandingowaniu, aby pogodzić ich z tubylczymi plemionami i przekonać ich do dzielenia się swoją technologią; ostatecznie zostaje dożywotnią żoną i oddaną towarzyszką Kolumba. Tymczasem sztuczny zarazek opracowany przez inżynierię genetyczną świata, z którego pochodzą, rozprzestrzenia się przez Ameryki, zaprojektowany tak, aby dać jego populacji odporność na europejskie choroby i tym samym zapobiec dziesiątkowaniu, którego doświadczyli w naszej osi czasu po kontakcie z Europejczykami. Wreszcie, po dziesięcioleciach ciężkiej pracy, cel zostaje osiągnięty: dwa federacje plemion, jedna w Ameryce Środkowej, a druga na Karaibach, zostają połączone. Struktura jest utrzymywana przez wzajemny szacunek różnych plemion i utwierdzona przez europejską technologię hiszpańskich żeglarzy z pewnymi dodatkami z późniejszej przyszłości, oraz przez formę tolerancyjnego i oświeconego chrześcijaństwa bardzo różnego od tego praktykowanego w współczesnej Europie, a zwłaszcza w ogarniętej inkwizycją Hiszpanii. Wreszcie Kolumb wraca do Hiszpanii ponad dwadzieścia lat po wypłynięciu, na czele floty okrętów wojennych obsadzonej przez swoich nowych rodaków – co jasno pokazuje, że ludzie z kontynentu po drugiej stronie oceanu mogą bardzo dobrze bronić się przed Europejczykami, ale przybywają do Europy tylko w celu pokojowego handlu i wymiany kulturalnej – tym samym unikając złów obu poprzednich osi czasu. Pod koniec życia żona Kolumba urodzona w przyszłości mówi mu prawdę i ujawnia straszne czyny, które mógłby popełnić i sprowokować, gdyby nie interwencja, a on płacze przez dni. „Odkupienie” z tytułu zostało osiągnięte. Na końcu pokazane jest spojrzenie na XX wiek tej osi czasu – harmonijną, pokojową i technologicznie zaawansowaną utopię. Choć nie jest to wyraźnie stwierdzone, sugeruje się, że ta oś czasu unikłaby również zniszczeń ekologicznych, które zniszczyły jej poprzednika. Archeolodzy w roku 1951 (447 Ery Humanistycznej) wydobywają nienormalnie ciężką czaszkę, odkrywają cztery niezniszczalne blachy metalu chirurgicznie osadzone w niej przez naukę wyraźnie bardziej zaawansowaną niż ich własna, i podążają za wskazówkami, aby odzyskać kapsułę czasu trzech podróżników w czasie, która ostrzeże ich o możliwych przyszłościach.


Gally przechwycił list do Vanessy Polk i szantażował Księcia, zmuszając go do zgody na ślub Lindy i Johnny'ego. W efekcie Connie wyjechała do Ameryki, a Lord Emsworth odzyskał spokój w swojej posiadłości.[sep]Lord Emswell cieszy się spokojem w Blandings, a jedynego gościa, Howarda Chesneya, z łatwością unika, jedząc samotnie w bibliotece. Jego cisza przerywa przyjazd siostry Connie wraz z przyjaciółką poznaną na statku płynącym z Ameryki, Vanessą Polk, a wiadomość, że wkrótce zjawi się Dunstable, dodaje mu zmartwień. W desperacji wzywa na pomoc brata Gally'ego. Gally przebywa w Londynie, gdzie spotyka się ze swoim chrześniakiem Johnnym Hallidayem, który ogłasza swoje zaręczyny z bratanicą Dunstable'a, Lindą. Gally śpieszy do zamku, podróżując w tym samym przedziale pociągu co Dunstable, który opowiada mu, jak kupił obraz przedstawiający leżącą nagą kobietę, słysząc, jak zamożny Wilbur Trout pragnie go nabyć; Dunstable planuje przyprowadzić Trouta do Blandings i sprzedać mu obraz z dużym zyskiem. W zamku Connie namawia Dunstable'a do zbliżenia się do Vanessy Polk, bogactwo jej ojca stanowi bowiem łatwą przynętę, a troski Emswortha pogłębia odmowa jego ukochanej Cesarzowej zjedzenia ziemniaka. Gally dowiaduje się od Lindy, że jej zaręczyny z Hallidayem są już przeszłością, a sam Halliday odwiedza go, aby wyjaśnić sprawę – był to przesłuchanie, jakiego musiał dokonać na Lindzie jako na świadku w procesie, który bronił, co doprowadziło do ich rozstania. Błaga Gally'ego o zaproszenie go do zamku, ale Gally, tłumacząc swoją niełaskę u Connie, odsyła go do domu, obiecując zrobić wszystko, co w jego mocy. Przybywa Wilbur Trout i dowiadujemy się, że Vanessa Polk była kiedyś z nim zaręczona i wciąż żywi do niego uczucie. Opowiada jej o zdradzie Dunstable'a, a ona uknuwa plan kradzieży obrazu. W Londynie Halliday dowiaduje się od swojego partnera Joe Bendera, że obraz sprzedany Dunstable'owi był fałszywy, i prosi Gally'ego o pomoc. Sprawny stary Pelikan aranżuje zamianę prawdziwego obrazu na fałszywkę, ale postanawia wziąć kąpiel przed włożeniem oryginału z powrotem do pustej ramy. Emsworth, odwiedzając swoją świnię po niepokojącym śnie, wpada do błotnego chlewu, a następnie odkrywa, że został zamknięty na zewnątrz, gdyż Gally przekręcił klucz w drzwiach po powrocie ze spotkania z Johnnym. Wchodzi do domu przez pokoje Dunstable'a, budząc Księcia, gdy zaskoczy go kot, a później wraca, by obudzić Księcia ponownie, widząc pustą ramę. Gdy reszta domowników widzi obraz – już wymieniony przez Gally'ego – niska opinia Księcia o zdrowiu psychicznym Emswortha skłania go do wezwania pomocy psychiatrycznej; ponieważ sir Roderick Glossop jest poza krajem, Gally poleca jego młodszego partnera, Johnny'ego Hallidaya. Vanessa Polk, rozpoznawszy w Dunstable'u oszusta, przekonuje Chesneya, by pomógł jej ukraść obraz, ale on rozpoznaje Hallidaya, który właśnie przybył do zamku, jako prawnika, który bronił go po nieudanej wcześniejszej przestępczej akcji. Planuje wyjazd, aby uniknąć dekonspiracji, i powrót nocą po obraz, ale widząc Hallidaya na górze schodów, zepchnięcia go w dół. Halliday spada, pociągając za sobą Dunstable'a, i choć wzbudza gniew Księcia, zyskuje sympatię Lindy, która całuje go w twarz, gdy ten leży nieprzytomny na korytarzu. Linda, teraz stanowczo po stronie Hallidaya, wyznaje, że nie może wyjść za mąż bez zgody Dunstable'a, a ten odmawia po incydencie na schodach, przypominając sobie również ojca Hallidaya, z którym nigdy nie przepadał. Connie dzwoni do biura Glossopa, odkrywa, że Halliday jest oszustem i wyrzuca go z zamku. Trout i Vanessa spotykają się w nocy, by ukraść obraz, ale Chesney nie pojawia się, ponieważ rozbił samochód w drodze. Oboje zdają sobie sprawę, że się kochają, i rano wyjeżdżają, by wziąć ślub. Connie nalega, by Dunstable napisał do Vanessy z oświadczynami, ale list przechwytuje Gally, który zna prawdziwą historię Vanessy i zmusza Księcia do zgody na ślub Lindy i Johnny'ego pod groźbą pozwu o niedotrzymanie obietnicy małżeńskiej. Connie zostaje wezwana do Ameryki przez męża, a Książę wraca do domu, pozostawiając Emswortha raz again panem swojej domeny.


Waldo uświadamia sobie, że naprawione odbiorniki czerpią energię z alternatywnego continuum, a nie z fal radiowych. Wykorzystuje to odkrycie, aby wygrać spór z NAPA i uzyskać znaczne odszkodowanie finansowe.[sep]Gdy zaczyna się historia, tancerz wykonuje na scenie popisy zadziwiającej wirtuozerii. Następnie, w garderobie, podczas przygotowań do wyjścia do swojej drugiej pracy jako neurochirurg, Waldo wspomina dla reportera, co skłoniło go do tańca. Reszta historii jest opowiedziana jako flashback. Scena zmienia się na Jamesa Stevensa, Głównego Inżyniera North American Power-Air, czyli NAPA. Stevens desperacko próbuje odkryć, co powoduje, że pojazdy napędzane energią przesyłaną drogą radiową przestają działać bez powodu. Społeczeństwo opanowało taną energię atomową, rozprowadzaną przez NAPA, do zasilania domów, fabryk, pojazdów naziemnych, a nawet samolotów osobistych, które mogą podróżować w kosmos. Jeśli awarie będą się powtarzać, nie tylko straci pracę, ale cały system energetyczny kraju może się zawalić. Sercem technologii jest „odbiornik deKalb”, który wychwytuje wiązkę energii i przekazuje ją do reszty systemu. Odbiorniki deKalb psują się i nikt, nawet doktor Rambeau z Działu Badań, nie potrafi zidentyfikować przyczyny. W desperacji Stevens zwraca się do Doka Grimesa, lekarza rodziny Farthingwaite-Jonesów, który zna Waldo od urodzenia, aby przekonać Waldo do pomocy. Waldo żywi urazę do NAPA po przegranej z nimi kilka lat temu walce prawnej. Grimes jest jedynym przyjacielem Waldo, a jak to ujmuje Grimes, jedyną osobą, która odważy się być wobec niego nieuprzejma. Waldo mieszka na satelicie na wysokiej orbicie, gdzie brak grawitacji pozwala mu poruszać się mimo jego słabości. Zarabia na życie jako konsultant inżynierii, ze specjalizacją w precyzyjnych umiejętnościach motorycznych. Trenuje mechanika przy użyciu zdalnie sterowanych manipulatorów, gdy przybywają Grimes i Stevens. Waldo przedstawia Stevensa swojemu domowi oraz swoim zwierzętom, oba przystosowanym do stanu nieważkości. Baldur, pies, to duży mastiff wychowany od szczenięcia na orbicie, podczas gdy śpiewający ptak Ariel, wykluty w kosmosie, nauczył się latać w zupełnie nowy sposób. Atmosfera jest serdeczna, ale gdy Grimes ujawnia cel Stevensa, Waldo staje się wrogi. Nic, nawet upadek społeczeństwa Ziemi, nie przekona go do pomocy NAPA. Stevens odchodzi, ale Grimes wymienia kilka słów z Waldo, wskazując, skąd bierze jego jedzenie i tak dalej. Waldo niechętnie podejmuje sprawę, ale Grimes insists na jeszcze jednym warunku: Waldo musi ustalić, jaki wpływ na ludzi ma energia przesyłana drogą radiową. Grimes zauważa powolne osłabienie kondycji fizycznej ludzi i obwinia za to przemysł energii promienistej. Stevens wraca na Ziemię, aby dowiedzieć się, że jeden z jego inżynierów, który doświadczył awarii zasilania w swoim statku osobistym, wrócił. Mówi Stevensowi, że naprawił odbiorniki deKalb. Stevens jest sceptyczny, ponieważ urządzenia często zaczynają działać tak tajemniczo, jak przestają. Inżynier, McLeod, naciska na sprawę. Był w drodze, by obejrzeć rozbity aerokar, gdy jego własny pojazd zepsuł się w kraju Pensylwania Dutch, gdzie się wychowywał. Odwiedzając starego znachora, znanego jako Dziadek Schneider, McLeod pozwala mu spojrzeć na odbiorniki deKalb. Schneider ogłasza, że „teraz palce będą robić”, co oznacza, że anteny na odbiornikach deKalb będą działać. McLeod ze zdumieniem stwierdza, że odbiorniki deKalb rzeczywiście działają. Ma jednak dla Stevensa niespodziankę. Podczas pracy anteny teraz wyginają i wiją się jak palce sięgające po coś. Tymczasem Waldo pracuje nad problemem. Przekonawszy się, że odbiorniki deKalb naprawdę mają podstawowe problemy, uświadamia sobie również, że Grimes ma rację. Wtedy otrzymuje telefon od doktora Rambeau, który wydaje się oszalał. Widząc wijące się odbiorniki deKalb, ogłasza, że wie, co się dzieje. „Magia jest uwolniona na świecie!” – mówi do Waldo. Pokazuje Waldo kilka sztuczek, które potrafi teraz robić, odkąd rozumie magię. Przebija ręk nożykiem do listków i wyciąga go bez krwawienia, co Waldo nie robi na nim wrażenia. „Histeryczna kontrola naczyniowa, idealny przypadek kliniczny” – myśli. Następnie Rambeau kładzie nóż na dłoni i odwraca dłoń w dół, a nóż pozostaje na miejscu. Dla Waldo, z jego mocnym oparciem w naukach ścisłych, jest to albo sztuczka, albo coś naprawdę niemożliwego. Dzwoni do Stevensa, by przywieźć Rambeau, ale Stevens melduje, że Rambeau w jakiś sposób uciekł z kaftana bezpieczeństwa bez jego odpięcia. Nie tylko to, on sprawił, że inna partia odbiorników deKalb zachowuje się dziwnie jak te McLeoda. Waldo na początku jest swoim zwykłym sobą, nazywając Stevensa niekompetentnym, ale wtedy wydaje się złagnieć. Zamiast tego dziękuje Stevensowi i prosi o przesłanie notatek i sprzętu Rambeau. Widząc ekscentryczne odbiorniki deKalb, Waldo uświadamia sobie, że musi dowiedzieć się, co się z nimi stało. Schneider nie chce opuszczać swojego domu, więc Waldo musi wrócić na Ziemię, doświadczenie, którego się boi. Przewieziony w statku medycznym, pod opieką Grimesa, leży w swoim łóżku wodnym, podczas gdy Schneider go bada. Schneider uważa, że powinien wstać i chodzić, ale Waldo protestuje, że nie może. Schneider mówi mu, że musi „signąć po moc”. Według Schneidera „Inny Świat jest blisko i pełen mocy”, czekając tylko na kogoś, kto go chwyci. W rękach Schneidera Waldo rzeczywiście odczuwa poczucie dobrostanu i jest w stanie podnieść filiżankę kawy jedną ręką po raz pierwszy w życiu. Schneider wyjaśnia starą filozofię, jak rzeczy mogą być jednocześnie prawdziwe i nieprawdziwe, zwłaszcza że coś, co może być prawdziwe dla tego świata, może nie być dla Innego Świata. Ponieważ nasze umysły znajdują się w Innym Świecie, jest to ważne. McLeod, według Schneidera, był „zmęczony i zniecierpliwiony” i znalazł jedną z „złych prawd”, co spowodowało awarię odbiorników deKalb. Schneider po prostu poszukał innej prawdy, a odbiorniki deKalb znowu zadziałały. Na początku, po powrocie do domu, Waldo myśli, że podróż była stracona. Nie spodziewając się niczego, próbuje metod Schneidera na zepsutym odbiorniku deKalb. Do swojego zdumienia, zaczynają działać w ten sam sposób jak te McLeoda. W tym momencie Stevens dzwoni do niego, mówiąc, że sytuacja staje się znacznie gorsza. Waldo, zachwiany przez „niemożliwą” rzecz, którą właśnie widział, decyduje się wyśmiać Stevensa słowami Rambeau: „Magia jest uwolniona na świecie!” Widząc nagłą zmianę serca Waldo, gdy zniknął Rambeau, Stevens jest teraz przekonany, że Waldo również oszalał – niepokojąca perspektywa, jeśli Waldo jest jedynym, który może naprawić problem. Waldo uświadamia sobie, że problemy Stevensa i Grimesa są ze sobą powiązane. Energia promienista wpływa na ludzki układ nerwowy. Ludzie czują się słabi, wyczerpani, zniecierpliwieni i w jakiś sposób przenoszą swoje złe samopoczucie na odbiorniki deKalb. Uświadamia sobie również coś, czego Stevens nie zauważył. Naprawione odbiorniki deKalb działają bez energii przesyłanej drogą radiową! Wyraźnie czerpią energię z „Innego Świata” Schneidera. Waldo wykorzystuje to, by dokonać zemsty. Wzywając przedstawicieli NAPA do swojego domu, demonstruje, że potrafi naprawiać odbiorniki deKalb i może szkolić innych w ich naprawie. Naprawy są w 100% niezawodne, twierdzi. Po otrzymaniu ich formalnego potwierdzenia, że wypełnił kontrakt, ujawnia „odbiornik deKalb Jonesa-Schneidera”, skomplikowane urządzenie, które wydaje się czerpać energię znikąd. Mówi im, że dzięki niemu może zbankrutować NAPA. Oczywiście NAPA oferuje ugodę, z której Waldo ogromnie korzysta, mimo że nowy odbiornik deKalb to naprawiony egzemplarz z wieloma odwracającymi uwagę dodatkami technologicznymi. Po zwycięstwie Waldo musi przekonać siebie, że ma rację. „Inny Świat” to po prostu czasoprzestrzeń, myśli, prawdopodobnie z inną wartością prędkości światła. Mogłaby być tuż obok naszego continuum, oddzielona nieskończenie małą ilością. Jeśli, jak twierdzi Schneider, umysł znajduje się w Innym Świecie, wyjaśniłoby to wiele rzeczy. Ostatecznie Waldo uświadamia sobie, że on sam może czerpać siłę z Innego Świata. Na początku mu się nie udaje, ale po śnie, w którym Rambeau pojawia się i znika z Innego Świata, by go zastraszyć, odkrywa, że rzeczywiście może być silny. Podstępnie przekonując Grimesa i Stevensa, by znowu zabrali go na Ziemię, wychodzi ze statku, prawie powodując atak serca u Grimesa. Gdy przygotowuje się do życia na Ziemi, musi zmierzyć się z konsekwencjami swojego poprzedniego zachowania. Stevens mówi Waldo, że gdyby nie był kaleką, niektóre rzeczy, które kiedyś mówił, spowodowałyby bójkę. Myśląc, że Stevens ma na myśli, że powinien walczyć teraz, Waldo nokautuje go. Gdy Stevens dochodzi do siebie, wyjaśnia, że już tak nie czuje. W rzeczywistości uważa, że Waldo byłby dobrym przyjacielem, gdyby nauczył się dobrych manier. Powracając do tancerza, który jest oczywiście Waldo, widzimy, jak opuszcza garderobę w wielkiej serdeczności. Jego głównym asystentem jest były Przewodniczący Rady Nadzorczej w North American Power-Air.


Jack McEvoy odkrywa, że Wesley Carver jest prawdziwym mordercą, łącząc metody zbrodni z postaciami z Czarnoksiężnika z Krainy Oz. W trakcie ostatecznej konfrontacji Rachel Walling postrzela Carvera, który w wyniku odniesionych obrażeń zapada w trwałą śpiączkę.[sep]Historia zaczyna się od zwolnienia Jacka McEvoya z Los Angeles Times z powodu kryzysu finansowego gazety. Otrzymuje on dwa tygodnie na wdrożenie swojej następczyni, Angeli Cook, w „rubrykę kryminalną” i postanawia napisać jeszcze jedną wielką historię przed swoim ostatnim dniem. Jack koncentruje się na sprawie 16-letniego dilera narkotyków, Alonzo Winslowa, który przyznał się do brutalnego zgwałcenia jednej ze swoich klientek, a następnie włożenia jej ciała do bagażnika z workiem plastikowym na głowie, zawiązanym sznurem wokół szyi. Angela, piękna i ambitna młoda reporterka, manewruje, aby zdobyć udział w tej historii. Jednak po tym, jak Jack otrzymuje dostęp do akt obrony, dowiaduje się, że Alonzo przyznał się tylko do kradzieży samochodu z ciałem, a nie do gwałtu i morderstwa. W trakcie badania morderstw w bagażnikach w Internecie Angela nieświadomie znajduje dowody podobnej zbrodni w Las Vegas. Jednak badania Angeli doprowadziły ją również do „pułapkowej” strony internetowej założonej przez prawdziwego mordercę: Wesleya Carvera, absolwenta MIT, który jest głównym oficerem bezpieczeństwa „fermy serwerów” (usług kolokacji i tworzenia kopii zapasowych) w pobliżu Phoenix, określanego przez wszystkich jako „strach na wróble” tej fermy. Carver łamie hasło e-mailowe Angeli w Timesie i dowiaduje się, że Jack jedzie do Vegas. Natychmiast tworzy fałszywą awarię danych, aby jego firma wysłała go do Los Angeles. Następnego dnia Jack odkrywa, że żadna z jego kart kredytowych ani telefon komórkowy nie działają, więc kupuje jednorazowy telefon. Pokazuje dowody identycznego morderstwa w Los Angeles adwokatowi skazanego mordercy z Vegas, który daje Jackowi list pozwalający mu na spotkanie z jego klientem, uwięzionym w odległym miejscu w Nevadzie. Podczas długiej podróży „najbardziej samotną drogą w Ameryce” Jack dzwoni do agentki FBI Rachel Walling, swojej byłej dziewczyny, z którą nie rozmawiał od lat, aby zgłosić seryjnego mordercę działającego „pod radarem” i opowiedzieć jej o swoim pechu tego dnia. Gdy przyjeżdża do więzienia, dowiaduje się, że nie może zobaczyć więźnia do następnego dnia i rezerwuje pokój w lokalnym hotelu. Obok niego gra na automatach kowboj z długimi bakami. Gdy Jack udaje się do swojego pokoju, widzi „Baki” idącego prosto na niego w korytarzu, gdy drzwi się otwierają... i znajduje w środku Rachel. „Baki” mija ją. Rachel poleciała prywatnym samolotem FBI do więzienia, po tym jak uznała, że odkrycia Jacka i jego problemy elektroniczne są ze sobą powiązane, ale nie miała sposobności, by go ostrzec. Rachel i Jack dowiadują się, że „Baki” nie zatrzymał się w hotelu i przypuszczają, że musi być mordercą. Dzwoniąc do Timesu, Jack dowiaduje się, że Angela zniknęła. Rachel i Jack natychmiast wracają do Los Angeles odrzutowcem FBI, w trakcie lotu Rachel bada dowody i zauważa, że zamordowane kobiety były tancerkami erotycznymi o podobnej budowie ciała („żyrafy”) i że obie zostały założone w szyny na nogi („żelazne dziewice”) podczas nadużyć seksualnych przed śmiercią, co jest perwersją znaną jako abazofilia. Po przybyciu Rachel przyznaje, że jej ostatni związek z detektywem policji zakończył się częściowo dlatego, że wciąż czuła coś do Jacka, ale potem znajdują martwe ciało Angeli pod łóżkiem Jacka, zamordowane w ten sam sposób jak inne ofiary. Dzięki zeznaniom Rachel Jack zostaje oczyszczony z zarzutów morderstwa Angeli, a dowody powodują uwolnienie zarówno Alonzo, jak i skazanego z Vegas. FBI łączy pułapkową stronę z Billem Denslowem, fałszywym nazwiskiem używanym przez klienta online fermy serwerów Carvera. Jack jest gościem w CNN, aby omówić sprawę, ale Rachel jest wezwana na rozprawę dyscyplinarną i zmuszona do rezygnacji z FBI pod groźbą oskarżenia o kradzież za „użycie” paliwa w samolocie FBI podczas podróży do Nevady i z powrotem. Carver każe swojemu asystentowi, któremu nadał pseudonim „Freddie Stone”, pomóc mu w zamordowaniu i zakopaniu CEO fermy serwerów, a następnie odejść. Jack wnioskuje, że seryjny morderca znał niepubliczne informacje prawne o swoich ofiarach i odkrywa, że wszystkie one były reprezentowane przez kancelarie prawne, których strony były obsługiwane przez fermę serwerów Carvera, tak samo jak pułapkowa strona. Perswaduje Rachel, aby dołączyła do niego tam, gdzie udają potencjalnych klientów i rozmawiają z Carverem, który nie zdradza, że zna ich prawdziwe tożsamości. Podążając śladem pozostawionym przez Carvera, znajdują dom Stone’a, identyfikują go jako „Baki” i odkrywają dowody dotyczące morderstw. Wzywają FBI, a Rachel jest w stanie wykorzystać swoją rolę w znalezieniu mordercy, aby odzyskać pracę. Jack zgadza się wrócić do Los Angeles i udaje się do pokoju hotelowego Rachel, aby się pożegnać – ale odkrywa, że została właśnie porwana przez Stone’a. Zatrzymuje Stone’a, ratuje nieprzytomną Rachel z kosza na pranie, a następnie goni i zabija Stone’a w walce na najwyższym piętrze. Rachel mówi Jackowi, że FBI uważa, że było dwóch morderców: Stone i morderca Angeli. Dzięki pomocy Carvera Rachel i zespół FBI znajdują dowody, że Stone i zaginiony CEO popełnili wszystkie morderstwa. Wysoki profil Jacka powoduje, że Times cofa jego zwolnienie, mimo że rola Jacka jako uczestnika oznacza, że nie może napisać historii wydarzeń w Arizonie. Jack odrzuca to i przyjmuje umowę na dwie książki, aby napisać o tej sprawie. Jednak Jack potem widzi obraz z Czarnoksiężnika z Krainy Oz w biurze swojego redaktora i uświadamia sobie, że metoda użyta do uduszenia ofiar przypomina klasyczną głowę stracha na wróble, z tą różnicą, że zamiast worka z juty użyto worka plastikowego. Natychmiast jedzie do Arizony, aby ostrzec niedowiarkę Rachel, włączając powiązania z prawdziwym Fredem Stone’em i Billem Denslowem, ale niestety spotyka ją w kawiarni koło fermy serwerów z działającą całą dobę kamerą internetową. Jack wnioskuje, że są obserwowani przez „Stracha na wróble” przez kamerę internetową. Carver obserwuje ich dyskusję, a następnie zasadza się na innych agentów FBI. Plan Carvera zabicia agentów i sfałszowania własnej śmierci zostaje udaremniony, gdy Jack to odkrywa, a Rachel strzela Carverowi w głowę, gdy próbuje ich zaatakować, pozostawiając Carvera w pozornie trwałym stanie śpiączki. W krótkim epilogu badania Jacka ujawniają, że matka Carvera była tancerką erotyczną podobną do ofiar, która musiała nosić szyny na nogach, gdy nie występowała. Historia kończy się Carverem w izolatce medycznej, głęboko w śpiączce, samotnym ze swoimi myślami.


Członkowie grupy Pretty Blue Fox nie są teleportowani na Tytana, lecz pozostają na Ziemi, aby rozegrać decydującą grę o przyszłość geopolityczną Stanów Zjednoczonych. Ich przeciwnikami w tym starciu są ludzie, a nie tytańskie odpowiedniki vugs.[sep]Pete Garden, główny bohater, jest jednym z kilku mieszkańców posiadających rozległe obszary ziemi w wyludnionym, postapokaliptycznym świecie przyszłości. Ci mieszkańcy są zorganizowani w grupy stałych rywali grających w grę planszową zwaną „Bluff”. Ci uczestnicy (lub „Bindmen”) stawiają na szali swoje własności, małżeństwa i przyszły status uprawnionych graczy w zależności od wyników gry. Pete cierpi również na zaburzenia afektywne dwubiegunowe, co może negatywnie wpływać na jego kompetencje jako uczestnika Gry. Gra jest nadzorowana przez amorficzne obce istoty z krzemu z Tytana, największego księżyca Saturna. Te stworzenia, znane jako vugs, są obsesyjnie zafascynowane hazardem. Ponadto egzogamia w Grze pomaga promować płodność ludzkości po zniszczeniach globalnej wojny, po tym jak broń „promieniowanie Henkela” wystrzeliwana z satelitów przez komunistyczne Chiny wysterylizowała dużą część populacji Ziemi. Vugs sprawują hegemonię nad Ziemią, ale jej nie zajmują wprost. Zamiast tego relacja ta jest postrzegana jako paternalistyczna. Co więcej, mimo że vugs są telepatami, nie pozwalają na używanie ludzkiej telepatii ani jasnowidzenia w kontekście Gry. Vugs są również zaangażowane w ludzkie społeczeństwo, używając wywołanych halucynacji, aby zachować pozory ludzkiej postaci. Utrzymują ten teatr także poprzez użycie fizycznych ludzkich powłok lub symulakrów. Na początku Pete traci swoją ulubioną własność, Berkeley, oraz swoją żonę Freyę. Co więcej, nowy właściciel Berkeley sprzedał ją notorycznie skorumpowanemu Bindmanowi ze Wschodniego Wybrzeża, Jerome'owi Luckmanowi. Pete tęskni za Freyą i martwi się o kompatybilność ze swoją nową żoną. Jest też zafascynowany Pat McClain, tajemniczo płodną kobietą mieszkającą na jego pozostałej własności, a także Mary Anne, jej osiemnastoletnią córką. Pat jest telepatką, podczas gdy jej mąż Allen posiada zdolności jasnowidzenia, a ich córka objawia zdolności telekinezy. Ci telepati niechętnie znoszą fakt, że nie wolno im uczestniczyć w Grze ze względu na możliwe nadużycie ich zdolności podczas zawodów. Pete zrywa swoją incipientną relację z Pat, gdy odkrywa, że jego nowa żona, Carol, jest w ciąży – rzadkie zjawisko w tym w dużej mierze niepłodnym, wyludnionym świecie. Luckman, nowy właściciel Berkeley, zostaje zamordowany, a Pete jest zamieszany w sprawę wraz z sześcioma innymi członkami swojej grupy, Pretty Blue Fox. Jednak Pete i inni członkowie grupy cierpią na wywołaną amnezję, co tylko sprawia, że wyglądają jeszcze bardziej podejrzanie w oczach zarówno vugs, jak i ludzkich organów ścigania. Pete odkrywa, że vugs nadużywają własnych zdolności psi, aby wyglądać jak ludzie. Vugs mają jednak własne frakcje polityczne, co dodatkowo komplikuje sprawę. „Ekstremiści” opowiadają się za podważaniem i podbojem Ziemi, podczas gdy „umiarkowani” preferują status quo paternalistycznej współpracy. Płodni ludzie zaczynają podziemny opór przeciwko vugs, ale w ostatecznym, ironicznym zwrocie akcji zostają zastąpieni przez vugs podszywających się pod ludzi. Członkowie syndykatu Pretty Blue Fox są teleportowani na Tytana, gdzie rozgrywają decydującą końcową Grę z tytańskimi odpowiednikami vugs o geopolityczną przyszłość Stanów Zjednoczonych. * Rossi, Umberto, „The Game of the Rat: A.E. Van Vogt’s 800-Words Rule and P.K. Dick’s The Game-Players of Titan”, Science-Fiction Studies #93, 31:2, lipiec 2004, s. 207–26.


Simon staje się jedynym śmiertelnikiem, który wkracza do Jao e-Tinukai’i, ostatniej siedziby Sithi. Oddział prowadzony przez księcia Josuy ostatecznie dociera do Kamienia Pożegnania, gdzie oczekuje na przybycie Simona i ostrza Thorn.[sep]Po cliffhangerze zakończeniu „Krzesła z kości smoka” dowiadujemy się, że Simon, z kuchennego chłopca przeobrażony w wojownika, wywlekł legendarny miecz Thorn z zamarłego siedliska Igjarjuka, lodowego smoka. Krew smoka, oparzając jego twarz i bieląc część włosów, przynosi mu nowe imię – Simon Śniegowłos, ale choć blizny mogą z niego czynić pogromcę smoków, wciąż jest w dużej mierze tym samym młodzieńcem co wcześniej. Podczas gdy Simon dochodzi do siebie po odniesionej ranie, troll Binabik i Rimmerman Sludig stają przed sądem za zbrodnie przeciwko ludowi Qanuc. Zbrodnia Sludiga polega jedynie na byciu Rimmermanem, tradycyjnym wrogiem Qanuc, natomiast Binabik oskarżono o porzucenie narzeczonej, Sisqi, przed ślubem. Jiriki, książę Sithi, który ma do spłacenia kilka przysług wobec Simona, nie ma ochoty pomagać mu w uwolnieniu uwięzionych przyjaciół. Ostatecznie jednak udaje się Simonowi uwolnić Binabika i Sludiga, po czym przyjaciele wyruszają na południe, by dostarczyć Thorn księciu Josui. Tymczasem wygnany książę Josua i jego ocalała, poszarpana banda uciekają z ruin Naglimund. Udają się w stronę lasu Aldheorte, próbując uniknąć mieczy i strzał wrogów, a jednocześnie dążąc do osiągnięcia Kamienia Pożegnania, gdzie – jak wierzy Liga Zwójów – będą mogli zebrać siły i odpocząć. Gdzie indziej, siostrzenica Josuy, Miriamele, podróżuje incognito w wątpliwym towarzystwie mnicha Cadracha, pijaka i łajdaka. Jako córka złego króla Eliasa, stale grozi jej odkrycie i pojmanie. Książę Isgrimnur, również działający pod przykrywką, ma nadzieję odnaleźć Miriamele i odesłać ją do wuja Josuy, zanim zostanie skrzywdzona lub schwytana – przez ojca lub przez kogokolwiek innego. W tym samym czasie Maegwin, księżniczka Hernystirów, balansuje na granicy desperacji i szaleństwa, poszukując głęboko w ziemi jakiegoś zbawienia dla swego uchodźczego ludu. Po przetrwaniu wielu niebezpieczeństw Simon staje się jedynym śmiertelnikiem, który wkracza do Jao e-Tinukai’i, ostatniej siedziby Sithi. Oddział prowadzony przez księcia Josuy, mimo zdrady wodza koczowniczego ludu Thrithings, ostatecznie dociera do Kamienia Pożegnania, gdzie czekają na przybycie Simona i ostrza Thorn. Gdy król Elias umacnia swoją władzę, zaraza Króla Burz przynosi wieczną zimę na większość Osten Ard, a pozostali obrońcy przygotowują się do decydującej bitwy przy Kamieniu.


Will Parry odkrywa, że szaman Jopari jest w rzeczywistości jego zaginionym ojcem, Johnem Parrym, który instruuje go w jego zadaniu. Krótko po ich spotkaniu John Parry zostaje zabity przez mściwą wiedźmę, która nieodwzajemniała jego uczuć.[sep]Uciekając przed policją po przypadkowym zabiciu intruza w nocy, dwunastoletni Will Parry odkrywa niewidzialne okno w powietrzu. Prowadzi go ono do Cittàgazze, pozornie opustoszałego miasta w innym świecie. Tam Will spotyka dwunastoletnią Lyrę Srebrną Język i jej dajmona Pantalaimona, którzy trafili tutaj po wejściu w dziurę w niebie, jaką jej ojciec, lord Asriel, stworzył na końcu „Zorzy Północnej”. Tymczasem wiedźma Serafina Pekkala, która została odłączona od Lyry podczas bitwy w „Zorzy Północnej”, jej szuka. Odkrywa, że Magisterium i matka Lyry, pani Coulter, torturują wiedźmę, aby dowiedzieć się o przepowiedni dotyczącej Lyry. Zabija tę wiedźmę na jej prośbę i udaje się zwołać radę wiedźm. Wiedźmy głosują za zjednoczeniem sił i dołączeniem do ojca Lyry, lorda Asriela, w jego walce z Magisterium. Lee Scoresby, zwolennik Lyry, wyrusza na poszukiwania odkrywcy Stanislaus Grummana, o którym krążą pogłoski, że wie o przedmiocie dającym ochronę temu, kto go posiada, w zamiarze zapewnienia Lyry tej ochrony. W Cittàgazze Will i Lyra stają się sojusznikami; odkrywają, że pochodzą z równoległych Oksfordów w różnych wszechświatach i postanawiają wrócić do świata Willa, aby zebrać więcej informacji. Will chce dowiedzieć się o swoim ojcu, który zaginął podczas wyprawy; Lyra szuka uczonych, którzy znają Pył. Lyra dowiaduje się od swego aletjometru (urządzenia ujawniającego prawdę), że ma szukać fizyk, dr Mary Malone, która nieświadomie bada Pył (pod nazwą Ciemna Materia/„Cienie”). Lyra odwiedza dr Malone następnego dnia, ale po przyjęciu podwódki od dobrze ubranego sir Charlesa Latroma odkrywa, że sir Charles ukradł jej aletjometr i prosi Willa o pomoc w jego odzyskaniu. Gdy Lyra i Will konfrontują się z sir Charlesem, on bez trudu przyznaje się do kradzieży aletjometru i szantażuje parę, zmuszając ich do odzyskania tajemniczego noża z Cittàgazze w zamian za jego zwrot. Pokonują młodzieńca trzymającego nóż, ale Will odnosi charakterystyczną ranę – utratę dwóch palców – co prawdziwy opiekun noża wyjaśnia jako znak, że Will jest teraz kolejnym prawdziwym opiekunem Ostrza Subtelności, narzędzia, które wycina okna między światami i łatwo przecina cokolwiek – zarówno materialne, jak i duchowe. Wyjaśnia dalej, że ten świat jest nawiedzony przez zjadające dusze Widma, które polują na starsze dzieci i dorosłych, ale są niewidoczne dla dzieci w ich wieku, i że nóż nie może wpąść w ręce sir Charlesa. Lyra i Will planują odzyskać aletjometr, używając noża. Podczas gdy to robią, sir Charles przybywa z panią Coulter, a Lyra zdaje sobie sprawę, że sir Charles jest w rzeczywistości lordem Borealem, przyjacielem pani Coulter, który dawno temu trafił do świata Willa i ugruntował swoją pozycję władzy. Will, podsłuchując ich rozmowę, słyszy również wieści o swoim ojcu, który odkrył przejście między światami. Will i Lyra wracają do Cittàgazze i ścigani przez dzieci szukające zemsty za śmierć posiadacza noża, zostają odnalezieni i uratowani przez Serafinę Pekkalę. Próbuje ona uleczyć ranę Willa zaklęciem, ale jej się to nie udaje. Następnie wyruszają, aby znaleźć ojca Willa. Z powrotem w świecie Willa dr Malone odwiedza sir Charles, podający się za osobistość, która mówi im, że ich finansowanie zostanie wstrzymane, jeśli nie będą współpracować zgodnie z jego życzeniem. Dr Malone rezygnuje z pracy, ale wraca tej samej nocy, aby zastosować się do sugestii Lyry, by spróbować nawiązać kontakt z Cieniami, które bada. Jest poinstruowana, aby podróżować przez to samo okno między światami, z którego skorzystali Will i Lyra, i że jej rolą jest „wcielić się w węża”, a całe jej życie doprowadziło do tego momentu. Dowiaduje się, gdzie rozpocząć podróż, i ma zniszczyć swoją pracę, aby inni nie mogli jej wykorzystać. Lee Scoresby w końcu znajduje Grummana żyjącego jako szaman znany jako Jopari, co jest skrótem od jego prawdziwego imienia John Parry. Grumman przyzwał Scoresby'ego, aby mógł zostać zabrany do świata, w którym znajduje się posiadacz Ostrza Subtelności, i poinstruować go w jego zadaniu, polegającym na znalezieniu i pomocy w buncie lorda Asriela przeciwko Autorytetowi (Bogowi). Wyruszają w balonie na ogrzane powietrze Scoresby'ego. Ścigani przez żołnierzy Magisterium, zmuszeni są do lądowania. Scoresby ginie, powstrzymując żołnierzy, aby Grumman mógł wypełnić swoje zadanie. Pani Coulter oszukuje sir Charlesa, zmuszając go do ujawnienia sekretu noża, a następnie po zamordowaniu go używa Widm, których nauczyła się kontrolować, by torturować wiedźmę, aby ujawniła przepowiednię o Lyrze, a także lokalizację Willa i Lyry oraz sposób ich ochrony przez klany wiedźm. Przepowiednia głosi, że Lyra jest przeznaczona na drugą Ewę, a pani Coulter oświadcza, że zamierza zniszczyć Lyrę, zamiast ryzykować drugi Upadek. Serafina udaje się na pomoc Scoresby'emu, słysząc jego ostatnią prośbę o pomoc, a Will spotyka Grummana, który zatamuje krwawienie w jego ręce i instruuje go w jego zadaniu. Zaczynają zdawać sobie sprawę, że są od dawna rozdzielenym ojcem i synem, ale chwilę później Grumman zostaje zabity przez mściwą wiedźmę, która kochała Grummana, a on nie odwzajemnił jej uczucia. Will wraca do obozu i znajduje parę aniołów, Balthamosa i Barucha, czekających, by poprowadzić go do lorda Asriela. Zgadza się i idzie obudzić Lyrę, ale odkrywa, że ona zniknęła, a jej opiekunki wiedźmy zostały zabite przez Widma. Will znajduje porzucony aletjometr Lyry. Odmawia pójścia z aniołami, dopóki nie znajdzie Lyry. To kończy drugą powieść, a trylogia kończy się w następnej książce, „Bursztynowa luneta”.


Luke Skywalker odkrywa, że statek Oko Palpatine’a zmierza w stronę Belsavis, by go zniszczyć, i próbuje uratować uwięzionych na nim towarzyszy. Zyskuje pomoc Callisty, ducha Jedi, która ostatecznie odzyskuje ludzką formę kosztem utraty mocy Mocy.[sep]Han Solo i księżniczka Leia dowiadują się od Druba McKumba o opuszczonej twierdzy Jedi na planecie Belsavis i wyruszają tam, tylko by odkryć niepokojący spisek z udziałem osoby wrażliwej na Moc, członków Starożytnych Domów i Ręki Imperatora, która potrafi zmieniać programowanie droidów i maszyn. Tymczasem Luke Skywalker, C-3PO, dwóch uczniów Jedi (Nichos i Cray) oraz liczne obce formy życia wraz z byłym szturmowcem zostają uprowadzeni na pokład złowrogiego Oka Palpatine’a, niemożliwego do reaktywacji po trzydziestu latach. Walcząc ze skutkami masowej indoktrynacji, obrażeń i chłodnych manipulacji ze strony sztucznej inteligencji statku oraz jego przerażających środków bezpieczeństwa, Luke odkrywa, że Oko zmierza ku zniszczeniu Belsavis. Walcząc z czasem i wyczerpaniem, usiłuje uratować towarzyszy – uznanych przez Wolę statku za rebelianckich sabotażystów – znaleźć sposób na przewiezienie wszystkich więźniów do ich macierzystych światów oraz zniszczyć superbroń. Zyskuje nieoczekiwanego sojusznika w osobie Callisty, odważnej Jedi, która poświęciła życie, by zatrzymać statek trzydzieści lat wcześniej, a teraz istnieje jako zanikający duch w komputerach systemu artyleryjskiego. Między nimi rodzi się czułość, ale czas ucieka, a zniszczenie Oka będzie oznaczało ostateczną utratę Callisty. Wbrew wszelkiej nadziei Callista odzyskuje ludzką postać, gdy Cray wybiera śmierć, by połączyć się ze swoim zmarłym kochankiem Nichosem, i oddaje swoje ciało byłej Jedi. Ale wszystko ma swoją cenę – Callista traci moce Jedi. Ich miłość i próby kontynuowane są w „Mrocznym Mieczu” i „Planecie Zmierzchu”.


Rupert wraca do Imperium Koryfonicznego, aby odzyskać następców tronu, lecz jest wspierany przez zabójców cesarza stosujących jasną magię. Władza w imperium zostaje ostatecznie odebrana prawowitemu władcy, który nagle zapomina o sobie.[sep]Wieloświat, mający kształt ósemki, obejmuje światy Ayeward (zazwyczaj dobre, przychylne magii) i Nayeward (przeciwieństwo). Zadaniem magidów jest nakłanianie światów do zmierzania w kierunku Ayeward. W światach Ayeward magidzi mogą działać jawnie. Ziemia jest wyjątkiem; jest ogólnie światem Ayeward, ale magia jest wciąż trudna i głównie ukryta. Narracja w tej książce jest przedstawiana z różnych punktów widzenia: z raportu magida Ruperta Venablesa, z plików komputerowych „Thornlady” Maree Mallory oraz w epilogu z perspektywy Nicka Mallory’ego. Rupert Venables jest młodszym magidem Ziemi, choć jego codzienną pracą jest pisanie oprogramowania. Odpowiada również za Imperium Koryfoniczne, zbiór światów Ayeward. Obecny cesarz Imperium Koryfonicznego uczynił z przestępstwa zagrożonego karą śmierci odkrycie przez jego licznych wygnańców ich tożsamości, w związku z czym Rupert jest świadkiem egzekucji najstarszego syna cesarza za odważenie się odkryć swoje pochodzenie. Gdy cesarz zostaje zamordowany krótko potem, nie można znaleźć następcy, co stwarza dla Venablesa ogromny, niechciany problem. Tymczasem starszy magid Ziemi, Stan, umiera. Teraz zadaniem Ruperta jest znalezienie nowego magida. Stan sporządził krótką listę pięciu kandydatów, których Venables ma zbadanie, i uzyskał od „Wyższej Izby” pozwolenie na pozostanie w roli doradczej, przebywając jako bezcielesny głos w domu i samochodzie Venablesa. Każdy z kandydatów na magida okazuje się jednak trudny do skontaktowania. Venables spotyka jedną z brytyjskich kandydatek, Maree Mallory, ale ich spotkanie jest katastrofalne i odrzuca ją jako kandydatkę. Wykorzystując magidowe metody linii losu, Venables sprowadza kandydatów razem w mało prawdopodobnym miejscu: na konwencję science fiction w fikcyjnym mieście Wantchester. Niestety, podczas magidowej pracy mającej na celu scalenie ich linii losu, jego ekscentryczny sąsiad-wynalazca Andrew plącze się w magicznym działaniu i później towarzyszy Venablesowi w podróży do Wantchester. Tymczasem biedna Maree Mallory zmuszona jest wprowadzić się do wujka Teda Mallory’ego, pisarza horrorów, wrogiej ciotki Janine i ich czternastoletniego syna, Nicka. Ted ma być gościem honorowym na nadchodzącej konwencji w Wantchester. Janine, Maree i Nick mają mu towarzyszyć, mimo że Venables specjalnie uniemożliwił Maree udział w konwencji za pomocą magii. Wszyscy przybywają na konwencję, gdzie zarezerwowany Venables jest nieco zszokowany dziwną naturą konwencji i jej uczestników, zwłaszcza że mieści się ona w dziwnym, przypominającym Eschera Hotelu Babylon, który wydaje się być zlokalizowany wokół potężnego węzła magicznego. Poszukuje każdego kandydata na magida, ale jest rozczarowany, stwierdzając, że żaden z nich nie jest odpowiedni. Jego opinia o Maree Mallory rośnie jednak, gdy spotykają się kilka razy na konwencji. Prośby o pomoc z niestabilnego Imperium Koryfonicznego zmuszają Venablesa do przeniesienia się do świata Ayeward Thule, by szukać pomocy u swojego magidzkiego brata Willa. Maree i Nick nieświadomie podążają za nim przez szczeliny między światami, prawie zabijając się w procesie. Rupert jest na nich wściekły, ale spokojny Will postanawia opowiedzieć im wszystko o magidach i wieloświecie. Później Will przyjeżdża do Hotelu Babylon swoim samochodem, ale uderza w centaura, który przybywa jednocześnie z Imperium Koryfonicznego z wiadomością dla Ruperta. Maree wykorzystuje swoje umiejętności weterynaryjne, by pomóc wyleczyć centaura Roba, co ujawnia nieprawdopodobną więź między nim, Maree a Nickiem. Rupert wraca do Imperium Koryfonicznego, by odzyskać następców tronu, ale jest powstrzymywany w okropny sposób przez tych, którzy później okazują się być zabójcami cesarza. To, co dzieje się potem, to komedia pomyłek, okropna przemoc i ciemna magia (w tym rosnący wpływ zgorzkniałej bogini ciernistego krzewu), podróż do dziwnego, koszmarnego kraju Babilonu i ostateczne przywrócenie Imperium Koryfonicznego jego prawowitemu władcy po nagłym odzyskaniu przez niego pamięci o sobie.


Kino zabija tropicieli w górach, a jego syn Coyotito szczęśliwie przeżywa strzał jednego z nich. W rezultacie rodzina kontynuuje podróż do stolicy, gdzie Kino sprzedaje perłę za uczciwą cenę.[sep]Kino, młody, silny i biedny nurkujący po perły, mieszka w małym mieście La Paz ze swoją żoną Juaną i małym synem Coyotito. Gdy dziecko zostaje użądlone przez skorpiona, Kino musi znaleźć sposób, by zapłacić lekarzowi, aby ten je wyleczył. Niedługo potem Kino znajduje ogromną perłę podczas nurkowania z Juaną i jest gotowy ją sprzedać, by zapłacić lekarzowi. Niestety, inne siły działają przeciwko Kino. Prawie natychmiast po powrocie z morza całe miasto dowiaduje się o perle. Wszyscy nazywają ją „perłą świata”, a wielu ludzi zaczyna jej pożądać. Tej samej nocy Kino zostaje zaatakowany we własnym domu. Zdecydowany pozbyć się perły, następnego ranka zabiera ją do kupców perłowych w mieście. Jednak kupcy spiskują i odmawiają zapłacenia mu tyle, ile chce, więc postanawia udać się przez góry do stolicy, aby znaleźć lepszą cenę. Tymczasem Juana, widząc, że perła przynosi ciemność i chciwość, potajemnie wychodzi z domu głęboką nocą, by wrzucić ją z powrotem do oceanu. Gdy Kino ją dopada, wściekły atakuje ją i zostawia na plaży. Wracając do domu z perłą, Kino zostaje zaatakowany przez nieznanego mężczyznę, którego dźga i zabija. Perła upada i znika z oczu. Myśli, że mężczyźni zabrali perłę, ale Juana pokazuje mu, że ją znalazła. Gdy wracają do miasta, odkrywają, że ich dom został podpalony. Kino i Juana spędzają dzień, ukrywając się w domu brata Kino, Juana Tomása, i jego żony oraz zbierając zapasy na podróż do stolicy. Tylko tam mogą mieć nadzieję na sprzedaż perły za uczciwą cenę i w końcu pomóc Coyotito w leczeniu po użądleniu skorpiona. Kino, Juana i Coyotito wyruszają w ciemności nocy. Po krótkim odpoczynku rano Kino dostrzega tropicieli, którzy ich śledzą. Świadomi, że nie będą w stanie ukryć się przed tropicielami, zaczynają wędrówkę w góry. Znajdują jaskinię w pobliżu naturalnego wodopoju, gdzie wyczerpana rodzina się ukrywa i czeka, aż tropiciele ich dogonią. Tropiciele znajdują wodopój i postanawiają odpocząć tam przez noc. Kino zdaje sobie sprawę, że musi pozbyć się tropicieli, jeśli mają przetrwać podróż do stolicy. Przygotowuje się do ataku, gdy mężczyźni słyszą krzyk podobny do głosu dziecka, choć decydują, że to bardziej kojot z młodymi. Jeden z mężczyzn strzela z karabinu w stronę, z której dobiegał płacz, gdzie leżą Juana i Coyotito. Kino rzuca się na mężczyznę, zabiera broń i zabija wszystkich tropicieli. Kino wtedy uświadamia sobie, że coś jest nie tak; wspina się z powrotem do jaskini i odkrywa, że strzał mężczyzny zabił Coyotito. Kino i Juana wracają wtedy do La Paz, w żałobie, nie pragnąc już perły, z ciałem martwego Coyotito. Kino wrzuca perłę z powrotem do oceanu, a ona opada na dno morza.


Howard uświadamia sobie, że jest siódmym czarodziejem Venturusem, który cofnął czas i jako niemowlę trafił do rodziny Sykesów. Wszyscy bracia byli zmuszeni pozostać w mieście przez trzynaście lat, aby chronić małego Howarda.[sep]Trzynastoletni Howard Sykes mieszka w angielskim miasteczku z rodzicami: Quentinem, pisarzem i profesorem, oraz Catrioną, nauczycielką muzyki; ze swoją siostrą Antheą, nazywaną zawsze „Okropną” z powodu jej ciągłego krzyku; oraz z Fifi, ich au pair. Ich spokojne życie zostaje zakłócone pewnego popołudnia, gdy do ich domu wkracza nienazwany, ogromny człowiek, „kogoś pachołek”, jak określa go Fifi, i oświadcza, że przyszedł odebrać dwa tysiące słów, które Quentin jest winien kimuś o imieniu Archer. Wychodzi na jaw, że trzynaście lat temu Quentin zobowiązał się do kwartalnego pisania dwóch tysięcy słów bezsensu i przekazywania ich Mountjoyowi, urzędnikowi miasta. W zamian obiecano mu zwolnienie z podatków miejskich. Pachołek twierdzi, że ostatnie dwa tysiące słów nie dotarły do Archera. Quentin z irytacją pisze nowy zestaw i oddaje go pachołkowi, który odchodzi – ale następnego popołudnia wraca, ponieważ tekst był powtórzeniem tego, co robiono wcześniej, a umowa stanowiła, że nie może być on kopią ani parafrazą niczego, co Quentin napisał wcześniej. Pachołek zabiera Howarda do Mountjoya, który ujawnia, że miastem potajemnie rządzi siedmioro rodzeństwa czarodziejów: Archer, Shine, Dillian, Hathaway, Torquil, Erskine i Venturus. Każdy z nich „uprawia” (tj. pobiera część podatków z) pewnych aspektów życia i przemysłu miasta (patrz lista poniżej). Mountjoy ma instrukcje od nieznanego przełożonego, by wysyłać słowa, ale nie wie, kto jest ich rzeczywistym odbiorcą. Objawienie Mountjoya rozpoczyna w rodzinie Sykesów poszukiwania tego z rodzeństwa, który jest rzeczywistym odbiorcą słów Quentina. Pachołek zabiera rodzinę na spotkanie z Archerem, który wierzy, że słowa Quentina blokują jemu i jego rodzeństwu opuszczenie miasta. Jego celem jest zdobycie próbki pisma, aby mógł odkryć, jak zdjąć ograniczenie i przejąć władzę nad światem. Dowiedziawszy się o ambicjach Archera, Quentin staje się przekonany, że ograniczenia są rzeczą absolutnie dobrą i uparcie odmawia dalszego pisania. Inni z rodzeństwa, podobnie jak Archer, również chcą zdobyć próbki słów Quentina w tym samym celu i wszyscy zaczynają wywierać presję na rodzinę Sykesów. Odcinają gaz i prąd, sklepy są dla nich zamknięte, ich konta bankowe są zablokowane, a wszystkie instrumenty muzyczne Catriony same grają, na pełnych obrotach, podobnie jak radio i telewizor. Torquil, który „uprawia” muzykę i jest więc de facto szefem Catriony, grozi, że ona straci pracę, jeśli nie zmusi Quentina do napisania dla niego dwóch tysięcy słów; Fifi, która jest zakochana w Archerze, próbuje zdobyć dla niego słowa; Shine wysyła grupę chłopców znaną jako banda Hinda, dowodzoną przez Gingera Hinda, by śledzili Howarda i Okropną i na krótko porywają oboje, by użyć ich jako środka nacisku, choć pachołek i Torquil szybko przybywają z odsieczą. Hathaway (drogi i transport, archiwa i dokumenty) wysyła posłańca po słowa, ale Quentin zamyka maszynę do pisania i każe posłańcowi, by Hathaway napisał słowa sam; ulica przed domem Sykesów jest następnie wielokrotnie rozkopywana i ponownie brukowana jako forma kary. Gdy Quentin otrzymuje list z miasta żądający zapłaty ogromnej kwoty zaległych podatków, Howard i Okropna postanawiają, że muszą szukać pomocy u Hathawaya, który żyje 400 lat w przeszłości. Dzieci odwiedzają go w jego elżbietańskim domu, przechodząc przez białe drzwi z tyłu muzeum. Hathaway okazuje się bardzo rozsądny, zatrzymuje kopanie ulicy i obiecuje pomóc w sprawie podatków. Mówi też Howardowi, że Catriona i Quentin znaleźli go (Howarda) jako niemowlę i adoptowali, co dodaje tylko więcej kłopotów chłopcu. Skoro Hathaway odpada, Erskine jest kolejnym najbardziej prawdopodobnym kandydatem na „użytkownika słów”. Pachołek zabiera Quentina i dwoje dzieci kanalizacją do oczyszczalni ścieków Erskine'a poza granicami miasta. Naziemem był to tylko krótki spacer, a gdy zapytany, dlaczego poprowadził ich kanalizacją, pachołek przyznaje, że może opuszczać miasto tylko kanalizacją lub śmieciarką. Quentin uświadamia sobie, że pachołek jest w rzeczywistości Erskine'em. Erskine zamyka troje w celi, aby wywrzeć jeszcze większą presję na Quentina, ale udaje im się uciec z pomocą wspomnianego Gingera Hinda, który twierdzi, że potrzebuje pomocy Howarda, by uwolnić się od Shine'a. Howard musi teraz znaleźć siódmego brata, Venturusa, który żyje w przyszłości. Howard lokalizuje kryjówkę Venturusa, idąc do budynku w połowie wybudowanego, czyli do miejsca, które będzie istnieć w przyszłości. Uciekając przed ludźmi Erskine'a, gorączkowo prosi Hathawaya o wysłanie mu autobusu, i oto – jeden się pojawia. Prosi Archera o pieniądze na bilet, Shine'a o wywołanie rozpraszacza, a Dillian o radiowóz, by zatrzymać „rozpraszacz” Shine'a, który wymyka się spod kontroli; wszystkie te rzeczy cudownie się pojawiają, a Howard dociera do kryjówki Venturusa. Wchodząc po schodach niedokończonego budynku, Howard odkrywa, że każdy stopień go starzeje. Na lustrze namalowana jest zła wróżba: „TO DRUGI RAZ”. Howard w końcu uświadamia sobie, że on sam jest Venturusem, który w przyszłości buduje fantastyczny statek kosmiczny w swoim domu. Venturus dwukrotnie, by rozwiązać problemy z projektem swojego statku, cofnął całe miasto w czasie o trzynaście lat, przypadkowo zamieniając się w tym procesie w małe dziecko. To małe dziecko zostało adoptowane (dwukrotnie) przez Quentina i Catrionę, którzy nazwali go Howardem. Sześcioro rodzeństwa nie mogło opuścić miasta przez cały ten czas nie z powodu słów Quentina, ale ponieważ ich rodzice nałożyli na nich obowiązek ochrony Venturusa, i dopóki Venturus–Howard był zbyt mały, by zrozumieć swoje magiczne moce, musieli być blisko, by go chronić. Torquil, Hathaway, Erskine i Venturus, rozumiejąc, że cywilizacja prawdopodobnie runęłaby, gdyby jedno z siedmiorga zdobyło absolutną władzę, opracowują plan wysłania pozostałej trójki (Archera, Shine'a i Dillian) w głęboki kosmos na nowo zbudowanym statku Venturusa. Robią to, przekonując każdego z trzech, że pozostali spiskowali przeciwko sobie i wdrożą swój ostateczny plan tej nocy w statku Venturusa. Wszyscy wchodzą na pokład statku, który Howard–Venturus zaprogramował na podróż w jedną stronę do Alfy Centauri, i statek startuje. Pozostali bracia nie planują rządzić światem – ale Howard, teraz Venturus, wciąż martwi się o to, co Erskine i Okropna mogą wyprawiać w przyszłości. Postanawia zostać z rodziną Sykesów, by pomóc trzymać Okropną w ryzach, a Erskine postanawia podróżować po świecie, co prowadzi do szczęśliwego zakończenia.


Gubernator Longinus doprowadził do niebezpiecznej sytuacji, rozkazując odwrót w momencie paniki podczas nocnego ataku na pustyni. Dzięki interwencji Kato Rzymianom udało się jednak pokonać wrogów, co zakończyło się śmiercią księcia Artaksesa.[sep]Podczas panowania cesarza Klaudiusza w I wieku n.e. Imperium Rzymskie i Imperium Partskie rywalizują o wpływy w Królestwie Palmyry, które stanowi bufor między obydwoma imperiami i utrzymuje chwiejny pokój. Obawiając się partskiej inwazji na rzymską prowincję Syrię, Rzymianie wysyłają kohortę auxilia do budowy fortu na wzgórzu nad Eufratem. W odpowiedzi Partowie urządzają zasadzkę na fort, mordując załogę. Tymczasem dziesiąta, trzecia i szósta legion ćwiczą do wojny z Partami. Prefekt Makron i centurion Kato ćwiczą drugą iliryjską kohortę auxilia, przydzieloną do dziesiątego legionu na czas wojny. Kato i Makron zostali wysłani na wschód przez osobistego sekretarza Klaudiusza, Narcyza, aby zebrać dowody na to, że rzymski gubernator Syrii, Longinus, planuje użyć syryjskich legionów w celu zdobycia tronu cesarskiego, jednak dotychczas nie udało im się udowodnić jego zdrady. Podczas ich pobytu w Antiochii rzymski legionista Kryspus w trakcie kłótni zabija żołnierza auxilia, co prowadzi do wykonania na nim wyroku śmierci i powoduje rozłam między auxilia a legionistami w bazie. Przybywa partski konwój, dostarczając głowę centuriona Kastora, żołnierza, który prowadził auxilia do budowy rzymskiego fortu, i ostrzega przed partską interwencją, jeśli Rzym będzie nadal mieszał się w sprawy Palmyry. Niedługo potem przybywa rzymski żołnierz ochraniający dyplomatę rzymskiego, Lucjusza Semproniusza, i ogłasza, że w Palmyrze wybuchła wojna domowa. Książę Artakses, ambitny pretendent do tronu Palmyry, prowadzi armię przeciwko swojemu ojcu, królowi Wabatesowi, blokując ich w cytadeli palmyreńskiej. Obawiając się, że Partowie przybędą przed Rzymianami, Longinus wysyła drugą kohortę iliryjską oraz kohortę dziesiątego legionu, aby wzmocniły lojalistów palmyreńskich, dopóki rzymska armia nie przybędzie z pełnymi siłami. W drodze kolumnie rzymskiej pod dowództwem prefekta Makrona pomaga tajemniczy książę Baltaz, który pragnie tronu Palmyry, mimo że nie jest pierworodnym synem Wabatesa. Rzymskiej kolumnie udaje się przedostać przez miasto do cytadeli, gdzie zdają sobie sprawę z powagi sytuacji. Pierworodnym synem Wabatesa jest Artakses, sympatyk Partów, podczas gdy Baltaz, mimo że jest zdolnym żołnierzem, marnotrawi czas na błahostki. Książę Amet jest łatwo przekonywalny i jest często wykorzystywany do realizacji ambicji Kratosa, ambitnego palmyreńskiego arystokraty. Po uczcie obchodzącej udaną obronę przed atakiem rebeliantów Amet zostaje znaleziony zamordowany, a głównym podejrzanym staje się Baltaz. Tymczasem Kato poznaje córkę Semproniusza, Julię, i zakochują się w sobie. W wyniku rebelianckiego ostrzału cytadeli zniszczone zostają zapasy żywności, a zostało ich tylko na dwa dni. Jednak przybywa Longinus z dziesiątym legionem, trzecim legionem i kilkoma kohortami auxilia, liftingując oblężenie. Później Longinus wyznaje Makronowi i Kato, że nigdy nie mieli dotrzeć do Palmyry i mieli zginąć na pustyni, co pozbyłoby się dwóch szpiegów, którzy frustrowali jego plany. Wbrew radzie Kato Longinus wyprowadza armię na pustynię, zdecydowany zniszczyć armię Artaksesa i jego partskich sojuszników. Podczas nocnego ataku Longinus wpada w panikę, rozkazuje odwrót i pozostawia armię na łasce partskich jeźdźców. Na sugestię Kato armii udaje się pokonać rebeliantów i Partów w bitwie, co prowadzi do śmierci księcia Artaksesa na rozkaz Baltaza. Z powrotem w Palmyrze wychodzi na jaw, że Baltaz kazał swojemu niewolnikowi, Karpeksowi, zamordować Ameta, i zostaje aresztowany, aby zostać straconym. Semproniusz ujawnia, że Imperium anektuje Palmyrę i wcieli ją do prowincji Syrii, ponieważ nie ma następców, z którymi Rzym mógłby współpracować. Makron i Kato zostają zwolnieni ze służby u Narcyza, kończąc swoją służbę na Wschodzie, a Semproniusz wyraża zgodę na małżeństwo Kato z Julią.


Podczas pogrzebu Paulette Littzer-Gold Nicole przegląda rzeczy zmarłej, ale nie odnajduje listu, który napisała w 1942 roku. Brak tego odkrycia sprawia, że Nicole ostatecznie akceptuje, że jej doświadczenia były jedynie złym snem i nie zainspirowały ocalałej kobiety.[sep]Nicole, piętnastoletnia amerykańska uczennica szkoły średniej żyjąca w 2001 roku, pochodzi z zamożnej rodziny i traktuje swój styl życia jako coś oczywistego. Prowadzi stronę internetową, którą nazywa „Notes of GirlX”. Na stronie opowiada o swoim życiu i frustracjach. Zanurzona w nauce, Nicole zafascynowana się ocalałą z Holokaustu, Paulette Littzer-Gold, która odwiedziła jej klasę języka angielskiego. Nicole czuje pociąg do tej kobiety i pyta, czy się wcześniej znały. Klasa jedzie na wycieczkę do lokalnego muzeum Holokaustu. Podczas wycieczki Nicole i jej rówieśnicy otrzymują role żydowskich nastolatków żyjących w czasach Holokaustu. Gdy działalność się zaczyna, Nicole słzy krzyki uczniów i strzały. Próbuje uciec razem z resztą kolegów z klasy, ale zostaje trafiona w plecy, gdy wchodzi po schodach, i traci przytomność. Gdy Nicole budzi się, odkrywa, że jest w Paryżu w 1942 roku. Mówi się jej, że jest Nicole Bernhardt, imieniem fikcyjnej żydowskiej dziewczyny, którą nadał jej nauczyciel angielskiego w muzeum Holokaustu. Z upływem miesięcy Nicole wmawia sobie, że świat z 2001 roku to sen, i akceptuje, że jest Nicole Bernhardt. Kilku przyjaciół Nicole to nie-Żydzi, którzy sprzeciwiają się polityce Hitlera i chronią rodzinę Bernhardtów. Jednak po niemieckiej inwazji na Francję sytuacja Nicole dramatycznie się pogarsza. Ostatecznie zmuszona jest ukrywać się w zniszczonym mieszkaniu na ulicach Paryża. Z ukrycia Nicole pisze serię antynazistowskich listów dla francuskiego ruchu oporu. W listach podpisuje się jako GirlX. Rodzina Bernhardtów zostaje zdradzona, a Nicole wywieziona do Auschwitz, gdzie w pociągu spotyka Anne Frank. Nicole pamięta, że czytała dziennik Anne, i mówi jej o tym, ale Anne twierdzi, że zostawiła go w miejscu swojego ukrywania. Później inny Żyd próbuje uratować Nicole, wysyłając ją do pracy przymusowej w obozie zamiast na śmierć. Nicole i jej chora siostra Liz-Bette mają zostać rozdzielone: Nicole ma żyć, a Liz-Bette umrzeć. Nicole wpada w histerię i błaga, by pozwolono jej towarzyszyć siostrze. Niemcy, wyśmiewając oddanie Nicole dla Liz-Bette, pozwalają jej pójść z młodą dziewczyną. Nicole ze łzami dziękuje im, a następnie idzie z Liz-Bette do „pryszniców”. Liz-Bette jest w szale z przerażenia, ale Nicole ją uspokaja. Następnie Nicole odmawia z siostrą żydowską modlitwę, szepcząc, że kocha Liz-Bette, a one poddają się śmierci. Nicole budzi się, leżąc na ławce przed muzeum. Dowiaduje się, że inni uczniowie odpalili petardy, co spowodowało ucieczkę wszystkich, gdy ona uderzyła się w głowę. Nicole przebywa w szpitalu przez kilka dni, a potem jej życie toczy się dalej, ale nie może zrozumieć, czy naprawdę przeżyła Holokaust, czy to był tylko zły sen. Nicole wierzy, że Paulette Littzer-Gold, ocalała z Holokaustu, która odwiedziła jej szkołę, była tą samą kobietą w obozie koncentracyjnym, która kazała jej „iść w prawo”. Następnego dnia Nicole dowiaduje się, że pani Littzer-Gold zmarła w nocy. Postanawia pójść na jej pogrzeb. Nicole widzi jej zdjęcie, ale kobieta wygląda zupełnie inaczej niż ta, którą uważała za nią. Nicole smutno akceptuje fakt, że nigdy nie była Nicole Bernhardt i nie żyła w czasach Holokaustu. Po pogrzebie Nicole przegląda rzeczy należące do pani Littzer-Gold, które znajdują się na ołtarzu. Zauważa, że list należący do pani Littzer-Gold to jeden z listów GirlX, który sama napisała w Paryżu w 1942 roku. List mówił o tym, że nikt nie może jej uciszyć („jej” będąc GirlX). Nicole nie tylko odkryła, że rzeczywiście żyła w czasach Holokaustu, ale też dała pani Littzer-Gold siłę do życia. Nicole zabiera swoją siostrę do muzeum poświęconego Anne Frank.


Elena ucieka z kompleksu, przybierając postać wilka, po czym Clay odnajduje ją i transportuje do Kanady. W ramach akcji ratunkowej Clay i Elena wracają do obiektu, gdzie ostatecznie zabijają Tyrone'a Winsloe.[sep]Historia zaczyna się od podróży Eleny do Pittsburgha w Pensylwanii, aby sprawdzić trop, na który natrafiła Wataha, na stronie believe.com, która twierdzi, że potrafi udowodnić istnienie wilkołaków. Jednak gdy spotyka się ze swoją kontaktową, młodą czarownicą Paige Winterbourne, ta przekazuje jej informacje, które Elena uważa za niezwykle niepokojące. Paige twierdzi nie tylko, że wie o wilkołakach, ale konkretnie o niej samej. Jasne staje się, że ogłoszenie na stronie było pułapką zaprojektowaną, by sprowadzić Elenę do Pittsburgha z powodu problemów, z jakimi borykają się inne istoty nadprzyrodzone w związku z grupą kierowaną przez Tyrone'a Winsloe. Elena jest sceptyczna, nie dając dotychczas wiary w to, że inne istoty nadprzyrodzone, takie jak czarownice i wampiry, mogą istnieć. Twierdzenia Paige i jej matki, Ruth, brzmią jak teorie spiskowe, w które Elena trudno uwierzyć. Nie mogąc zasnąć, tej nocy wychodzi na bieganie, ale jest śledzona przez napastnika z wojskowym przeszkoleniem. Elena wymyka mu się, tylko by odkryć, że ma on kolegów i że próbują schwytać nie tylko ją, ale także Winterbourne'ów. W walce Elena zabija jednego z mężczyzn, Marka, a trzy kobiety stają twarzą w twarz z półdemonem potrafiącym się teleportować, którego Elena przezywa „Houdini”, a który pracuje dla Tyrone'a Winsloe. Ruth rzuca zaklęcie, które tymczasowo go unieruchamia, i trzy kobiety uciekają. Elena dzwoni do Jeremy'ego, a następnego ranka oboje biorą udział w spotkaniu Międzyrasowej Rady. Tam dowiadują się o szamanie, który został porwany i wywieziony ze swojego domu w Wirginii do kompleksu prowadzonego przez Tyrone'a Winsloe i Lawrence'a Matasumi. Dzięki zdolnościom astralnej projekcji szaman jest w stanie nie tylko ustalić, że nie jest jedynym więźniem, ale także skontaktować się z szamanem w Międzyrasowej Radzie, Kennethem. Po dyskusji na temat sposobu rozwiązania sprawy Jeremy odmawia powrotu na spotkanie po kolacji. Jego priorytetem jest przede wszystkim Wataha i jej bezpieczeństwo. Choć jest gotów połączyć siły z Radą, jeśli zajdzie taka potrzeba, jest to tylko środek tymczasowy, ponieważ Wataha zawsze walczyła sama. Tę nocy przybywa Clay. Trzy wilkołaki są atakowane przez mężczyzn pracujących dla Winsloe, ale wszyscy napastnicy giną. Wataha jest podejrzliwa, ponieważ jedynymi ludźmi, którzy wiedzieli, że przebywają w okolicy, byli członkowie Rady. Następnego dnia, gdy przybywają na spotkanie, przynoszą ze sobą głowę jednego z mężczyzn w torbie. Odrzucają wszelkie propozycje sojuszu z Radą i odchodzą. W drodze powrotnej Elena zostaje porwana i przewieziona do kompleksu. Tam nawiązuje kontakt z wieloma innymi mieszkańcami, zostaje „zaprzyjaźniona” przez Leah i Sondrę, a także pomaga doktorowi Carmichaelowi w ambulatorium. Odkrywa, że Ruth również została porwana. Czarownica jest szczególnie zainteresowana innym więźniem, Savannah Levine. Jednak „aktywność poltergeista”, którą wielu w kompleksie wiąże z Savannah, odgrywa rolę w śmierci Ruth. Sondra Bauer staje się obsesyjnie zainteresowana przemianą w wilkołaka i wstrzykuje sobie ślinę Eleny. Jej ciało reaguje tak, jakby została ugryziona, i zostaje zabrana do ambulatorium. Będąc tam, Bauer zabija Carmichaela, a Elena jest zmuszona ją uspokoić. Bauer zostaje przeniesiona do celi obok Eleny. Tyrone Winsloe interesuje się Eleną, chcąc, by nosiła skąpe ubrania oraz obserwowała i brała udział w jego „polowaniach”. Więźniowie tacy jak Patrick Lake i Armen Haig giną podczas nich i staje się jasne, że Elena jest następna. Winsloe przynosi jej zdjęcia, które twierdzi, że przedstawiają Claya i że Clay nie żyje. Pozorna awaria systemu daje Elenie, Sondrze, Leah i Savannah szansę na próbę ucieczki. Bauer traci panowanie nad sobą i zostaje zabita przez strażników. Leah i Savannah zostają w tyle, gdy drzwi windy zamykają się przed Eleną. Elena ucieka, zmieniając się w wilka, i jest ścigana przez psy. Clay znajduje ją i zabiera z powrotem do Jeremy'ego i innych, którzy przebywają w New Brunswick w Kanadzie. Po opowiedzeniu swojej historii grupa opracowuje plan uwolnienia pozostałych z kompleksu i powstrzymania Ty Winsloe i jego współpracowników. Clay, Paige, Adam i Elena jako pierwsi wchodzą do kompleksu. Zabijają psy i unieszkodliwiają pojazdy, zanim wejdą do samego budynku. Tucker i strażnicy są zabici lub unieszkodliwieni, zanim wchodzą do bloku cel. Tam znajdują Savannah. Curtis Zaid ujawnia się jako Isaac Katzen, gdy atakuje Paige i innych. Katzen zostaje zabity. Leah okazuje się być tą, która jest naprawdę odpowiedzialna za aktywność poltergeista. Próbuje porwać Savannah, ale zostaje powstrzymana i ucieka. Clay i Elena śledzą Winsloe i zabijają go.


Leslie udaje się uniknąć utonięcia w roztopionym strumieniu, mimo że lina pęka podczas jej samotnej wizyty w Terabithii. Jesse później rezygnuje z budowy mostu do królestwa z desek z werandy Burke'ów i nie mianuje May Belle księżniczką.[sep]Jesse (znany jako Jess) Aarons, jedyny chłopiec w pięciorga dzieci, mieszka na wiejskich terenach południowo-zachodniej Wirginii. Jego matka faworyzuje jego siostry: Brendę, Ellie, May Belle i Joyce Ann, podczas gdy jego ojciec pracuje w Waszyngtonie i dlatego spędza mało czasu ze swoimi dziećmi. May Belle, druga z najmłodszych sióstr, uwielbia i podziwia Jessego. Leslie Burke to jedynaczka, która przeprowadza się z Arlington w Wirginii do tej samej okolicy co Jesse. Jej rodzice, oboje pisarze, są zamożni. Jess i Leslie szybko zaprzyjaźniają się. Jess dzieli się z Leslie swoją sekretną miłością do rysowania, a Leslie dzieli się z Jessem swoją miłością do opowieści fantasy. Dzięki tej nowej i silnej przyjaźni dwoje dzieci tworzy wyimaginowane królestwo w lesie niedaleko swoich domów, dostępne tylko poprzez huśtawkę na linie nad strumieniem. Nazywają królestwo Terabithia i ogłaszają się królem i królową, spędzając tam każdy dzień po szkole. W Terabithii potrafią stawić czoła swoim lękom ze świata rzeczywistego, takim jak lęk przed szkolnym chuliganem z siódmej klasy, Janice Avery. Leslie daje Jessowi blok rysunkowy, zestaw akwareli i tubkę farby jako prezent świąteczny, a Jess daje Leslie psa, którego nazywa Prince Terrien, lub w skrócie „P.T.” Uważają P.T. za królewskiego obrońcę, księcia Terabithii i, ze względu na jego szczenięce figle, błazna dworskiego. Jesse podkochuje się w swojej młodej nauczycielce muzyki, pani Edmunds. Kluczowy kryzys następuje, gdy Jesse towarzyszy pani Edmunds w wizycie w National Gallery of Art w Waszyngtonie, a Leslie udaje się sama do Terabithii. Lina pęka, gdy ona huśta się nad roztopionym strumieniem. Choć Leslie dobrze pływa, wpada do strumienia i tonie, prawdopodobnie z powodu urazu głowy. Jesse jest w stanie przezwyciężyć swój żal tylko dzięki sile i odwadze, którą dała mu przyjaźń z Leslie. Próbuje uporać się ze smutkiem, wracając sam do Terabithii, aby zrobić wieniec upamiętniający Leslie. Podczas ceremonii słyszy wołanie o pomoc i znajduje May Belle uwięzioną w pośród powalonego drzewa, którego próbowała użyć jako mostu przez strumień. Pomaga jej wydostać się z niebezpieczeństwa i ratuje ją. Zrozpaczeni rodzice Leslie wkrótce postanawiają opuścić okolicę. Gdy państwo Burke wyjeżdżają, Jesse prosi o zabranie kilku ich drewnianych desek z werandy. Mówią mu, że może wziąć cokolwiek, co zostało w domu; mając na to pozwolenie, schodzi do Terabithii, aby zbudować most. Po ukończeniu mostu prowadzi przez niego May Belle i postanawia uczynić ją księżniczką Terabithii.


Przed zakończeniem misji Dante włamuje się do domu lidera gangu, jednak ostatecznie nie decyduje się na jego zabójstwo. Zabiera on stamtąd rodzinne zdjęcie oraz pozostawia na stole wiadomość mającą sugerować, że ataku dokonał członek konkurencyjnej grupy.[sep]Książka zaczyna się w 2003 roku od śmierci matki, ojca, starszej siostry i brata Dante’a Scotta z rąk prezydenta oddziału Brigands M.C. w południowym Devonie, „Führera”, po tym jak ojciec Dante’a odmawia realizacji planów przebudowy siedziby Brigands na sklepy i mieszkania. Po uratowaniu z płonącego domu osiemnastomiesięcznej siostry Holly („Führer” próbował spalić wszystkie dowody), dziewięcioletni Dante ucieka, trafia pod opiekę psychologa dziecięcego Rossa Johnsona i jest przesłuchiwany przez policję w próbie skazania „Führera”. W nocy morderstw został zmuszony do walki bokserskiej z Martinem, najstarszym synem „Führera”, i poplamił koszulę krwią; kłamie policji, mówiąc, że to było „krwawienie z nosa”. Obrońcy mogliby wykorzystać niewiarygodność jego zeznań, aby oczyścić „Führera” z zarzutów. Ku wielkiemu gniewowi Dante’a, sądy decydują, że brakuje dowodów do skazania „Führera”, i zostaje on zwolniony. Po przeprowadzce do rodziny zastępczej członek innego oddziału Brigands usiłuje go zabić bombą ukrytą w zabawkowym samochodzie w dniu jego urodzin. Przerażony Dante ponownie zamieszkuje z Rossem. Dante zostaje odurzony przez Jennifer Mitchum (tę samą osobę, która odurzyła Jamesa Adamsa w „The Recruit”) i zostaje wysłany do CHERUB, gdzie zaprzyjaźnia się z Lauren Onions (wkrótce zmienione na Lauren Adams). 4,5 roku później Neil Gauche, policjant pod przykryciem biorący udział w misji infiltracji Brigands M.C., próbuje do nich dołączyć. Niestety, „Führer” domyśla się, że jest policjantem, i ogłusza go. Ross i Neil odwiedzają kampus CHERUB, a James Adams, Dante i Lauren otrzymują zadanie infiltracji Brigands M.C. ze zmienionymi nazwiskami na Raven. Aby uniknąć rozpoznania przez starych przyjaciół, Dante zmienia również imię na John. Dante i Lauren zaprzyjaźniają się z Joe Donningtonem (młodszym synem „Führera”). Tymczasem James kupuje nowy motocykl i zostaje zaproszony na przejażdżkę z Brigands. Zyskuje „bohaterowski kult” u Dirty Dave’a po tym, jak James ratuje mu życie, gdy członek Vengefuls próbuje go dźgnąć naostrzonym młotem. Równocześnie Jake McEwen i Neil próbują odkryć transakcję broni zorganizowaną przez Brigands, wartą 600 000 funtów, śledząc dwóch przyjaciół Jamesa: Juliana i Nigela. Gdy James dociera do „The Rebel Tea Party”, wybucha wojna motocyklowa między Brigands a trzema innymi gangami (The Vengeful Bastards, Satan’s Prodigy i Bitch Slappers), ale Jamesowi udaje się uciec. Tymczasem Dante i Lauren lądują na domowej imprezie u Joe, na którą wtargnęli uczniowie szóstej klasy, co kończy się wezwaniem policji po wybiciu okien i bójką między Joe, Dante, Lauren i nieproszonymi gośćmi. Niestety, Julian później przeraża się i wyznaje wszystko ojcu, który jest sędzią. Prowadzi to do aresztowania McEwena i Neila przez policję antyterrorystyczną, co psuje operację, a McEwen „dostaje w pysk” funkcjonariusza, który obraził jego inteligencję, w wyniku czego McEwen zostaje zmuszony do sześciu miesięcy sortowania dokumentów w piwnicy budynku operacyjnego CHERUB. Ponieważ misja dobiega końca, agenci są odsyłani na kampus. Przed wyjazdem Dante włamuje się do domu „Führera”, zamierzając go zabić, ale nie jest w stanie tego zrobić. Zamiast tego wydrapuje wiadomość w stole „Führera”, sugerując, że jest członkiem The Vengeful Bastards, by dać „Führerowi” do myślenia. Dante zabiera stare zdjęcie z gabinetu „Führera” przedstawiające jego rodzinę i rodzinę „Führera” razem. James otrzymuje również propozycję zostania striptizerem w „Dirty Dave’s”, klubie ze striptizem w Devon, ale odmawia i wychodzi. Lauren, Chloe Blake (kierowniczka misji udająca matkę rodziny) i Dante dobrze się z tego śmieją.


Andriej Woronin i Iza nie odkrywają podczas wyprawy na pustynię żadnych opuszczonych miast ani ruin. To brak znalezisk dowodzi, że tajemniczy świat jest młody i ludzie nie zamieszkiwali go od dawna.[sep]Akcja powieści toczy się w tajemniczym świecie, w którym enigmatyczni Mentorzy przeprowadzają eksperyment socjologiczny. Mentorzy sprowadzili ochotników z Ziemi z różnych miejsc i czasów: z Niemiec lat 40., USA lat 60., Szwecji lat 70. itd. Ochotnicy nie znają celów ani warunków eksperymentu. Mimo różnych języków ojczystych ludzie mogą bez trodu się ze sobą komunikować. Większość z nich mieszka w Mieście, które z jednej strony otacza bagna, a z drugiej pustynia. Wydaje się, że eksperyment wymyka się spod kontroli; Miasto jest wstrząśnięte niepokojami społecznymi, a egalitarny system rotacji pracy zostaje zastąpiony dyktaturą. Główny bohater – Andriej Woronin – jest astronomem z Leningradu lat 50. Próbuje odnaleźć swoją tożsamość i miejsce w dziwnym mieście, będąc na początku zacieknym przeciwnikiem dyktatury, a później stając się głównym doradcą dyktatora. Na początku powieści naiwnie idealistyczny, w drugiej połowie zdaje się stać zgorzkniały. Ostatecznie jednak prowadzi wyprawę w celu zbadania pustyni. Wyprawa okazuje się niezwykle trudna. Członkowie są wyczerpani, zawracają lub giną. Ostatecznie tylko Andriej i Iza (Józef Kacman) kontynuują marsz. Natrafiają na opuszczone miasta i ruiny kultur ziemskich, które pokazują, że tajemniczy świat jest bardzo stary i ludzie zamieszkiwali go od dawna. W miarę jak Andriej i Iza posuwają się naprzód, rozmyślają nad dziwnym światem i sensem ludzkiego istnienia. Brakuje im zapasów, ale idą dalej, pragnąc dowiedzieć się, co znajduje się za „punktem zerowym”. Andriej umiera na granicy, strzelając do swo sobliwego. Następnie budzi się z powrotem w Leningradzie lat 50., gdzie jego Mentor mówi mu, że przeszedł Pierwsze koło, ale „przed nim jest ich wiele”.


Dr. Fell chwilowo opuszcza pokój, a po powrocie przynosi paczkę zawierającą szmaragdową figurkę słonia. Następnie ujawnia kapitanowi statku, że to Curtis Warren jest tytułowym przestępcą i wyjaśnia swoje dedukcje w pierwszych rozdziałach książki.[sep]Gdy liniowiec Queen Victoria przybija do portu w Southampton z Nowego Jorku, autor powieści kryminalnych Henry Morgan spiesznym krokiem schodzi na ląd i udaje się do doktora Fella, by opowiedzieć niezwykłą historię pełną chaosu i tajemnicy. Zaczyna się od Curtisa Warrena, amatorskiego filmowca, który jest też bratankiem tego, kogo Morgan opisuje jako „Wielką Osobistość w obecnym rządzie amerykańskim […] nie daleką od samego F.D.” Pewnego popołudnia podczas rejsu Queen Victoria Morgan i jego przyjaciele, Peggy Glenn oraz emerytowany kapitan Thomassen Valvick, zostają wezwani do kabiny Warrena. Znajdują tam gospodarza z obitą głową i myślami o zemście. Okazuje się, że Warren przypadkowo zabrał na pokład kilka rolek filmu, na których jego wujek pod koniec długiej kolacji wygłasza niezwykle nieuprzejmą mowę o swoich kolegach z grona światowych potęg, a ktoś właśnie włamał się do kabiny Warrena, uderzył go w głowę i ukradł tyle z tego filmu, że grozi to bezprecedensowym skandalem. Czwórka wkrótce dowiaduje się, że na statku przebywa notoryczny i niebezpieczny przestępca (tytułowy „Ślepy Fryzjer”). Wnioskując, że to on ukradł film Warrena, układają plan, by zwabić złodzieja, by ten wrócił po resztę łupu, dzięki czemu będą mogli go schwytać na gorącym uczynku. Zamiast tego niechcący atakują kapitana Queen Victorii, kradną, a następnie gubią cenną szmaragdową figurkę słonia – nie wspominając już o umierającej kobiecie, którą znajdują w jednej z kabin i która wkrótce potem zdaje się rozpływać w powietrzu. Próbując rozplątać te komplikacje, bohaterowie tylko tworzą ich jeszcze więcej; pod koniec rejsu Warren ląduje w areszcie, szmaragdowy słonie kilka razy niewytłumaczalnie pojawia się i znika, nowoczesna pistolet do wyrzucania proszku na owady szaleje, a pijany lalkarz zaczyna wyrzucać za burtę rzeczy osobiste pasażerów, wśród innych wydarzeń. Gdy Morgan relacjonuje to wszystko, Fell, wielce rozbawiony, sporządza notatki o szesnastu wskazówkach, które opisuje zagadkowymi zwrotami (np. „Wskazówka lakonicznego stylu”). W końcu przerywa historię, by otworzyć drzwi; gdy wraca, niesie paczkę w brązowym papierze, która – jak się w odpowiednim czasie okazuje – zawiera skradziony film. Dr Fell z zadowoleniem wyjaśnia, że już zidentyfikował Ślepego Fryzjera kapitanowi Queen Victorii; ostatnie dwa rozdziały pokazują, jak tłumaczy swoje dedukcje zarówno Morganowi, jak i samemu Fryzjerowi. Uważa się, że ta powieść jest najbardziej humorystyczną z przygód doktora Fella, w pewnym stopniu nawiązującą do farsowych późniejszych przygód sir Henry’ego Merrivale’a z twórczości Carra.


Shea Ohmsford odzyskał Miecz Shannary w Górze Czaszek i użył go do konfrontacji z Czarodziejem Panem, zmuszając go do stanięcia przed prawdą o jego istnieniu. W wyniku tego starcia Czarodziej Pan zniknął, ponieważ miecz ujawnił niemożliwość jego nieśmiertelności.[sep]Wydarzenia opisane w Mieczu Shannary rozgrywają się 2000 lat po apokalipsie: holocaust nuklearny zniszczył większość planety. W tym czasie ludzkość zmutowała, tworząc kilka odrębnych ras: Ludzi, Krasnali, Gnomów i Trolli, nazwanych tak od istot ze „starożytnych” mitów. Ponadto Elfy zaczęły wyłaniać się z wiekowej izolacji i ukrycia. Wojna, która spowodowała zagładę, jest w całej powieści określana mianem „Wielkich Wojen”. Te wojny zmieniły układ geograficzny planety i zniszczyły większość form życia na Ziemi. W wyniku Wielkich Wojen większość zaawansowanych technologii zaginęła, w związku z czym większość wydarzeń w cyklu Shannara rozgrywa się w średniowiecznej scenerii. Jednak magia również powróciła na świat, odkryta na nowo po utracie technologii. 1000 lat przed wydarzeniami z Miecza Shannary Elf o imieniu Galaphile zebrał wszystkich ludzi, którzy wciąż posiadali jakąkolwiek wiedzę o dawnym świecie, w Paranorze, w próbie przywrócenia pokoju i porządku wśród wszystkich ras. Nazwali siebie Pierwszą Radą Druidów. Jednak zbuntowany Druid imieniem Brona i kilku zwolenników odeszło, zabierając ze sobą Ildatch; ten magiczny tom podporządkował sobie ich umysły i objął ich kontrolą. 250 lat później Brona rozpoczął Pierwszą Wojnę Ras, przekonując wszystkich Ludzi do ataku na inne rasy. Prawie udało mu się przejąć władzę nad Czterema Krajami, ale los się odmienił, a wojna zakończyła się jego porażką i następczym zniknięciem. Druidzi podzielili Cztery Kraje między rasy, aby zmniejszyć napięcia międzyrasowe, a następnie stali się obojętni na sprawy świata, wycofując się do Paranoru z powodu wstydu za zdradę przez jednego z własnych członków. Dwa i pół wieku po Pierwszej Wojnie Ras Brona powrócił jako Czarodziej Pan, mając teraz za sługi Niosących Czaszki. Opisane w powieści będącej prequelem, Pierwszym Królu Shannary, Druga Wojna Ras rozpoczęła się od zniszczenia Zakonu Druidów. Samotny Druid, Bremen, następnie wykonał magiczny talizman z wyraźnym celem zniszczenia Czarodzieja Pana; został on przekazany Królowi Elfów, Jerle Shannarze. Ponieważ talizman przybrał formę ostrza, nazwano go Mieczem Shannary. Udało mu się wygnać Czarodzieja Pana, choć nie został on zabity, podczas gdy jego cała armia została następnie pokonana przez połączone siły Elfów i Krasnali. Jednak pokój przyszedł z wysoką ceną, gdyż odnowiły się napięcia międzyrasowe, a Druidzi najwyraźniej zniknęli z tych ziem. Około pięć wieków później rodzina Ohmsfordów z Cichej Doliny w Południowych Krajach przygarnęła półelfie dziecko Shea. Przyjął on nazwisko Ohmsford i był wychowywany jak brat z synem rodziny, Flickiem. Stając się nierozłączni, bracia pomagali w prowadzeniu rodzinnej gospody. Powieść zaczyna się, gdy Shea jest młodym mężczyzną, a do Doliny przybywa tajemniczy Allanon. Wysoki i ciemny, z twarzą stale ukrytą pod kapturem, był ostatnim z Druidów. Allanon ostrzegł braci Ohmsfordów, że Czarodziej Pan powrócił do Królestwa Czaszek w Północnych Krajach i już zmierza po Shea, ponieważ był on ostatnim potomkiem Jerle Shannary – a zatem jedynym zdolnym do posługiwania się Mieczem Shannary przeciwko Czarodziejowi Panu. Allanon odjechał, zostawiając Shea trzy Niebieskie Kamienie Elfów dla ochrony. Polecił Shea, by uciekał na znak Czaszki. Kilka tygodni później pojawiła się istota niosąca symbol czaszki: Niosący Czaszkę, jeden ze „skrzydlatych czarnych niszczycieli” Czarodzieja Pana, przybył do miasta, by szukać Shea. Bracia zostali zmuszeni do ucieczki z Niosącym Czaszkę u swoich pięt. Ostatecznie znaleźli schronienie w pobliskim mieście Leah, gdzie znaleźli przyjaciela Shea, Meniona, syna władcy miasta. Menion zdecydował się towarzyszyć im obu i podróżował z nimi do Culhaven, aby spotkać się z Allanonem, napotykając po drodze różne potwory, takie jak stwór z Bagna Mgły i Syreny. Podczas pobytu w Culhaven dołączyli do nich książę Callahorn, Balinor Buckhannah, dwaj bracia-elfowie, Durin i Dayel Elessedil, oraz krasnal Hendel. Grupa wyrusza do Paranoru. Ale w drodze Shea spada z wodospadu i oddziela się od grupy. Allanon namawia grupę do kontynuowania drogi do Paranoru, i ostatecznie tam docierają. Na miejscu grupa stacza bitwę ze sługami Czarodzieja Pana i odkrywa, że Miecz Shannary został już zabrany. Wtedy grupa dowiaduje się o inwazji Czarodzieja Pana na Południowe Kraje i decyduje się rozdzielić, by zrobić wszystko, co w ich mocy, aby ją powstrzymać. Przebrany przez Allanona, Flick infiltruje obóz wroga i ratuje uwięzionego Króla Elfów, Eventine’a Elessedila; w tym samym czasie w Kern Menion ratuje kobietę o imieniu Shirl Ravenlock i od razu się w niej zakochuje. Wspólnie zorganizowali ewakuację Kern, zanim armia Północnych Krajów dotarła do miasta. Balinor wrócił do Tyrsis, aby aktywować Legion Graniczny, tylko po to, by odkryć, że został rozwiązany. Balinor został wtedy uwięziony przez swojego szalonego brata Palance’a Buckhannah, który przejął kontrolę nad rządami w Callahorn. Jego doradca, Stenmin, doprowadził Palance’a do szaleństwa podawanymi mu narkotykami, czyniąc go swoją marionetką. Z pomocą Meniona Balinor uciekł i stanął twarzą w twarz z Palance’em i Stenminem. Zepchnięty w kozi róg, Stenmin dźgnął Palance’a jako dywersję i uciekł. Dowodzony teraz przez Balinora, odrodzony Legion Graniczny Callahorn wyruszył z Tyrsis i starł się z armią Północnych Krajów nad rzeką Mermiddon, zabijając wielu Północaków przed zmuszeniem do wycofania się; Legion Graniczny wykorzystał zdobyty czas na wycofanie się do Tyrsis i przygotowania do obrony. Podczas oblężenia Tyrsis Hendel i Menion natrafiają na Stenmina i kilku jego zwolenników. Hendel ginie, ale Menion zabija Stenmina. Po około trzech dniach Legion Graniczny został ostatecznie wyparty z Zewnętrznej Ściany Tyrsis w wyniku zdrady – ściana runęła, gdy zdrajcy zniszczyli zamki głównej bramy, blokując ją w otwartej pozycji. Podczas ostatniego oporu na Moście Sendic Północacy nagle złamali szeregi i uciekli. Po schwytaniu przez Gnomów zaraz po wyjściu z rzeki, Shea został uratowany przez jednoręcznego złodzieja Panamona Creela i jego niemego towarzysza Trolla, Keltseta Mallicosa. Podróżując do Północnych Krajów, dotarli do Królestwa Czaszek, gdzie szalony dezerter z Gnomów, Orl Fane, niemym w swoim szaleństwie, niósł Miecz Shannary. Infiltrując fortecę Czarodzieja Pana w Górze Czaszek, Shea dotarł do miecza i go wydobył. W końcu poznał jego prawdziwą moc, która polegała na zdolności do konfrontowania tych, którzy go dotknęli, z prawdą o ich życiu. Czarodziej Pan zmaterializował się i próbował zniszczyć Shea, ale młody mężczyzna stanął twardo na ziemi i skonfrontował wroga mieczem. Chociał odporny na broń fizyczną, Czarodziej Pan zniknął po zmuszeniu do konfrontacji z prawdą o sobie: choć oszukał siebie samego, wierząc, że jest nieśmiertelny, jest to niemożliwe. Miecz zmusił go do konfrontacji z tym paradoksem i go zabił. Keltset poświęcił się, by uratować swoich towarzyszy podczas zniszczenia Królestwa Czaszek. Na południu armia Północnych Krajów wycofała się po upadku Czarodzieja Pana. Allanon uratował życie Shea i ujawnił się jako stuletni syn Bremena, zanim zniknął, by zasnąć w spokoju. Pokój powrócił do Czterech Krajów. Balinor objął rządy w swoim kraju, podczas gdy Dayel i Durin wrócili do Zachodnich Krajów, a Menion wrócił do Leah z Shirl. Zjednoczeni, Shea i Flick wrócili do Cichej Doliny.


Starożytna rasa Xunca zmodyfikowała planetę Quofum, umożliwiając jej przenoszenie się do alternatywnego wszechświata w celu ochrony przed Wielkim Złem. Przeprowadzane przez nich eksperymenty miały na celu stworzenie gatunku zdolnego do uruchomienia urządzenia bojowego zlokalizowanego w gromadzie Norma.[sep]Wysłana przez Radę Naukową Wspólnoty Humanx grupa badaczy odnajduje planetę Quofum, która pojawia się na dalekosiężnych skanerach jedynie sporadycznie. Ponieważ planeta znajduje się poza terytorium Wspólnoty, misja uznawana jest za drugorzędną i nieważną. Cterej naukowcy w zespole – dwaj ludzie, jedna kobieta i jeden Thranx – początkowo odkrywają cztery odrębne, unikalne gatunki inteligentne. W połączeniu z dziewięcioprocentowymi oceanami alkoholu niestabilne pojawianie się planety wydaje się być częścią natury Quofum: każdy gatunek na tej planecie jest pozornie ze sobą niespokrewniony, co podważa ugruntowane naukowe koncepcje ewolucji. Gdy mechanik zespołu, Salvador Araza, morduje kapitana statku, ujawniając się jako członek klanu zabójców Qwarm, badania naukowe niemal dobiegają końca. Zanim porzuca naukowców na Quofum, Araza zabija jednego członka zespołu, który próbuje powstrzymać go przed kradzieżą promu statku. Po powrocie na statek Araza opuszcza Quofum, ale szybko odkrywa, że nie znajduje się w żadnej części znanego wszechświata. Nieświadomie opuścił planetę, gdy ta znajdowała się w alternatywnym wszechświecie, do którego okresowo się ukrywa. Po zrozumieniu swego błędu Araza próbuje ponownie zlokalizować Quofum, ale mu się to nie udaje – pozostając uwięzionym w alternatywnym wszechświecie. Trzej pozostali naukowcy popadają w depresję ocalałych, zdając sobie sprawę, że ich mała wyprawa nie zostanie odnotowana jako brakująca, a oni sami nie mają środków, by samodzielnie wrócić do domu. Kontynuują eksplorację i dokumentację flory i fauny Quofum, rejestrując aż dziesięć różnych gatunków inteligentnych o różnym stopniu rozwoju technologicznego. Ostatecznie natrafiają na wejście do wnętrza planety. Starożytna rasa (nienazwana, ale oczywiscie Xunca), która niegdyś zamieszkiwała Quofum, zmodyfikowała swoją planetę, gdy zdała sobie sprawę, że międzygalaktyczne Wielkie Zło w końcu dotrze do ich zakątka wszechświata. Główna zmiana polegała na nadaniu Quofum zdolności do przenoszenia się do innego wszechświata w celu ochrony. Rozpoczęli również liczne eksperymenty mające na celu stworzenie różnych, zróżnicowanych ras w próbie znalezienia gatunku zdolnego do uruchomienia „urządzenia Wielkiego Atraktora”, które umieścili w gromadzie Norma, by walczyć z Wielkim Złem. Rozwiązanie problemu i zakończenie wątku fabularnego zostaje w rzeczywistości ujawnione w książce „Flinx Transcendent”.


Po rozwiązaniu NATO, Stany Zjednoczone wraz z nowymi sojusznikami wycofują się z Rosji, opuszczając wschodnią część kraju. W odpowiedzi na te działania Rosja zaprzestaje groźby uderzenia jądrowym z okrętów podwodnych wymierzonym w największe miasta USA.[sep]Powieść rozpoczyna się od inwazji Korei Północnej na strefę zdemilitaryzowaną Korei. Następnie następuje telefon od rosyjskiego generała Jurija Razowa do przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów USA, generała Andrew Thomasa, w którym informuje go o zamiarach Rosji odzyskania ziem utraconych na rzecz Chin w poprzednim konflikcie. Początek tej inwazji będzie obejmował użycie taktycznej broni jądrowej w celu wytorowania drogi dla armii. Tymczasem radykalny rosyjski generał, Zorin, przejmuje kontrolę nad Stawką i uzyskuje dostęp do rosyjskich kodów uruchamiania broni jądrowej. Gdy Chiny odpowiadają atakiem na Moskwę, Zorin przeprowadza kontruderzenie jądrowe wymierzone w amerykańskie silosy z rakietami, bazy bombowców, schrony okrętów podwodnych i centra dowodzenia. USA odpowiadają tym samym, a choć żadne miasta w żadnym z tych krajów nie były celowo atakowane w tej wymianie, ginie około czterech do siedmiu milionów ludzi. Wybucha kryzys polityczny w związku z wypowiedzeniem wojny, a prezydent Walter Livingston zostaje odwołany z urzędu. Powieść śledzi losy Grega Lamberta, doradcy prezydenta ds. bezpieczeństwa narodowego, w rządowych kręgach, gdy wybuchła wojna, a wiceprezydent składa przysięgę. Powołano rezerwę Armii Stanów Zjednoczonych, a major David Chandler zgłasza się w bazie lotniczej March w Kalifornii, zostawiając w domu swoją ciężarną żonę Melissę, prawniczkę. Gdy powieść opisuje jego drogę od urlopu do objęcia stanowiska dowódcy batalionu czołgów, Melissa rodzi i zmaga się z opadem promieniotwórczym i strachem w domu. Powieść toczy się dalej, gdy rozpoczyna się wojna konwencjonalna, NATO zostaje rozwiązane, a USA i ich nowi sojusznicy zaczynają inwazję na Europę Wschodnią i Rosję. Korpus Piechoty Morskiej ląduje we wschodniej Rosji i posuwa się na zachód. Ale Rosja nie wystrzeliła jeszcze wszystkich swoich broni jądrowych i grozi wystrzeleniem rakiet z okrętów podwodnych w kierunku szybko wyludniających się 304 największych miast USA. Prezydent Paul Constanzo i szefowie sztabów muszą zmagać się z załamującą się gospodarką, spadającym poparciem i totalną wojną jądrową, podczas gdy armia kontynuuje natarcie w głąb Rosji.