Roj odrzuca pomysł Quillona dotyczący powrotu do Spearpoint z surowicą, uznając, że nie należy pomagać mieszkańcom miasta. W trakcie konfrontacji z Tulwarem Quillon unika postrzału i nie musi udawać się na Niebiańskie Poziomy, aby uratować swoje życie.[sep]Fabuła zaczyna się, gdy „anioł”, postludzka istota z Niebiańskich Poziomów na szczycie Spearpoint, spada do Neon Heights, niżej wzdłuż iglicy. Ekipa sprzątająca, która go znajduje, dostarcza go do Quillona, jednego z patologów tej strefy. Ujawnia się, że Quillon był częścią tajnego projektu aniołów, mającego sprawdzić, czy aniołowie mogą zostać zmodyfikowani tak, by przetrwać w niższych poziomach Spearpoint. Umierający anioł mówi Quillonowi, że pewne frakcje wśród aniołów go szukają, aby uzyskać dalsze informacje o wynikach tego projektu. Quillon szuka rady u swojego starego sojusznika, Fraya, który mówi mu, że musi opuścić Spearpoint, jeśli chce przetrwać w najbliższej przyszłości. Wzywa Merokę, jedną ze swoich ekspertek od ewakuacji, aby pomogła Quillonowi wydostać się z miasta. Quillon i Meroka uciekają z miasta, ścigani przez „Ghule” – aniołów z podobnymi, ale mniej zaawansowanymi modyfikacjami między strefowymi, pozwalającymi im przetrwać w niższych strefach przez krótki czas. Odkrywają, że strefy całkowicie przestawiły się w ciągu nocy w zjawisku zwanym „burzą strefową”. Patrzą na Spearpoint i widzą, że wszystkie światła zgasły, co wskazuje, że całe miasto zostało dotknięte burzą. Wyruszają dalej i natrafiają na wywrócony powóz z kilkoma ciałami, które zostały zjedzone przez vorgi, mięsożerne cyborgi, zbierające tkankę mózgową jako pokarm. Wkrótce Quillon i Meroka natrafiają na karawanę Skullboysów i uwalniają dwóch jeńców. Skullboysi biorą ich wszystkich jako zakładników, potem pojawiają się vorgi i żądają świeżego mięsa w zamian za wytwarzanie narkotyków dla Skullboysów. Meroka oferuje siebie vorgom, ale zanim zostanie zebrana, vorg stojący za nią zostaje zabity przez członków Roju. Lotnicy Roju zabijają pozostałych Skullboysów i Vorga, ogłaszając grupę Quillona „klientami Roju”. Zostają zabrani na pokład jednego ze stu pięćdziesięciu sterowców tworzących byt zwany Rojem. Grupa zostaje zabrana do kwatery głównej Roju i doprowadzona do lidera, Ricassa. Meroka dowiaduje się, że Quillon jest aniołem i ponieważ miała burzliwą przeszłość z aniołami, przestaje z nim rozmawiać. Ricasso opowiada Quillonowi o swoich badaniach nad znalezieniem całkowitego lekarstwa na chorobę strefową, co pozwoliłoby ludziom przekraczać granice stref według woli. Dwaj jeńcy, których Quillon i Meroka uwolnili, to matka Kalis i córka Nimcha, obie noszące znak urodzenia Tektomantów. Jednak po bliższym przyjrzeniu się znak Kalis okazuje się tatuażem używanym do odwrócenia nienawiści i uprzedzeń od jej córki na siebie. Quillon podejmuje wielkie wysiłki, by ukryć ich tożsamość przed Rojem, ponieważ są oni tak uprzedzeni jak wszyscy inni ludzie z outerlandów wobec tych „czarownic”. Ostatecznie Ricasso dowiaduje się prawdy i zgadza się zachować ją w tajemnicy przed resztą Roju, ponieważ wywołałoby to niepokoje wśród lotników. Quillon odkrywa, że surowica, którą Ricasso przygotowywał wcześniej, działa jako skuteczny lek przeciwstrefowy. Quillon prosi Ricassa i kilku jego najbardziej zaufanych sojuszników, by wrócili do Spearpoint, aby pomóc milionom potrzebujących i chorych ludzi wciąż tam żyjących. Po napiętej dyskusji postanawia się, że kwestia zostanie poddana pod głosowanie flag, aby sprawdzić, kto jest za, a kto przeciw pomysłowi. Zaskakująco większość mówi, że popiera plany, nawet niektórzy z najzagorzałych wrogów Ricassa. Dokonywane są przygotowania do wyruszenia do Spearpoint, a surowica jest przygotowywana do rozcieńczenia. Gdy jeden z zwiadowców wraca po udanej bitwie ze statkiem Skullboysów, przynoszą oni informacje i mapy, że wcześniej martwa kraina Bane przeszła realiniację stref i użycie tej trasy może być ogromnym skrótem. Ricasso decyduje, że to najlepszy plan działania, mimo że jest wysoce niebezpieczny. W pomieszczeniu z klatkami dla vorgów, gdzie znajduje się laboratorium Ricassa, Quillon ciężko pracuje nad przygotowaniem surowicy do rozcieńczenia i zostaje zaskoczony przez Spathę, który celuje w niego z broni. Spatha żąda, aby Quillon wypuścił vorga, by sprawić, że wszyscy pomyślą, że zabranie go na pokład i puszczenie luzem w laboratorium było złym pomysłem. Jednak vorg biegnie przez statek, powodując chaos, uwalnia inne vorgi w klatkach i udaje mu się zabić 4 osoby, zanim Nimcha używa swoich mocy, by wywołać mały wstrząs strefowy, dzięki czemu statek wraca do niższej strefy, zabijając wysoce zaawansowanego vorga. Spatha zostaje aresztowany i skazany na śmierć przez pluton egzekucyjny. Podróż przez nowo otwarty skrót nad Bane przebiega na początku bez zdarzeń, dopóki nie dostrzegają w oddali metalowego obiektu. „Malowana Dama”, statek Curtany, na którym mieszkają Quillon i Meroka, otrzymuje rozkaz zbadania obiektu, podczas gdy reszta Roju kontynuuje swój normalny kurs. Obiekt okazuje się samolotem, co jest niezwykłe, ponieważ Bane podobnie jest niezdatny do zamieszkania przez cokolwiek innego niż jednokomórkowe organizmy i brud. Wkrótce napotykają więcej samolotów, potem samoloty śmigłowe, a następnie dwupłatowce i trójpłatowce, aż docierają do szybowców. Wiele z nich jest oznaczonych czerwoną prostokątną flagą z jedną dużą gwiazdą i czterema małymi gwiazdami. (Nic to dla nich nie znaczy, ale byłoby to zgodne z flagą Chin w naszej epoce.) Po tym widzą na horyzoncie obiekt bardzo podobny do Spearpoint, ale bez oznak, że ktokolwiek kiedykolwiek żył na jego powierzchni. Ricasso i Quillon decydują się przyjrzeć się budynkowi z balonu, ponieważ normalne sterowce nie mogą osiągnąć szczytu obiektu. Widzą, że w przeciwieństwie do Spearpoint ten obiekt nigdy nie był tak dokładnie skolonizowany i jest pusty z otworem na szczycie. Gdy zbliżają się do Spearpoint, przechwytują linie semaforowe, które informują o zmianach stref na granicy ich celu, które są tak niskiego stanu, że uniemożliwiają lot z napędem. Powstaje plan, aby wejść stromo, podtrzymywać silniki tak długo, jak to możliwe, a ostatecznie wlecieć do Spearpoint na szybowcu. Utrudnieniem są kieszenie oporu stawiane przez Skullboysów na balonach. Wybucha zacięta bitwa, do której dołączają Quillon i Meroka; wiele dział i silników zawodzi, gdy przekraczają niższe strefy, ale ostatecznie zwyciężają. Docierają do Spearpoint i lądują pośród morza ludzi. Są witani przez siły milicji Tulwara, które eskortują Quillona i Merokę do łaźni Red Dragon. Zaczynają wyładowywać skrzynie z Surowicą-15, a omyłkowy pocisk rakietowy Skullboysa podpala ogon „Malowanej Damy”. Na szczęście większość lotników i Curtana udaje się opuścić statek z niewielkimi poparzeniami, ale część leku została zgubiona w pośpiechu wyładunku. W łaźni Quillon, Meroka, Kalis i Nimcha rozmawiają z Tulwarem o dystrybucji surowicy i o doprowadzeniu Nimchy blisko Bagna, wewnątrz Spearpoint, które woła do niej przez sny i prosi o uzdrowienie go. Tulwar zgadza się pozwolić im podróżować do najbliższego wejścia do tunelu i sugeruje, by zostali na noc, aby odpocząć po chaotycznej podróży. Następnego dnia udają się do „Różowego Pawa” i wchodzą do systemu tuneli, prowadzeni przez Merokę. Ona czuje, że z planem Tulwara jest coś nie tak i myśli, że są w pułapce, aby Tulwar mógł pozostać u władzy w Spearpoint i przedłużyć chaos, by rządzić bezwzględnie. Zbacza z zaplanowanej ścieżki i ostatecznie dogania ich Kargas, szef milicji Tulwara, i dochodzi do wymiany ognia. W tym momencie Fray i Malkin pojawiają się z potężnymi broniami i młócą napastników. Tulwar poinformował grupę, że Fray nie żyje, ale to kolejne z jego oszustw. Po rozmowie z Frayem zostaną poprowadzeni, by spotkać się ze Szalonymi Maszynami, od dawna uważanymi za miejską legendę o jeszcze bardziej mitycznych systemach tuneli przez wielu mieszkańców Spearpoint. Spotykają się z Juggernaughtem i błagają w sprawie Nimchy, a on zgadza się zabrać ich, by zobaczyć innych. Podróżują dalej bez Meroki i Malkina, którzy odchodzą, by rozprawić się z Tulwarem i spotkać się z Ostatnim. Informuje ona Nimchę, że musi zająć miejsce w komorze obok innych tektomantów, aby mogli uzdrowić Bagno. Po tym, jak grupa zostawia Nimchę i Fraya w komorze, decydują się zemścić na Tulwarze za jego oszustwa. Ukrywają się w skrzyniach z surowicą, a Meroka strzela do Tulwara kilka razy, uniezależniając go przez przebicie jego rur parowych. Quillon rozmawia z Tulwarem o jego oszustwach, potem pluje krwią i traci przytomność. Ma krwotok wewnętrzny od postrzału w plecy i leży na łożu śmierci. Jest informowany, że anioł został wysłany, by spotkać się z resztą Roju, która czekała przed granicami stref, i poinformował ich, że mają sojuszników na Niebiańskich Poziomach. Quillon zdaje sobie sprawę, że to ci sami sojusznicy, którzy ostrzegali go przed jego zbliżającą się egzekucją, a Curtana rozkazuje mu podróżować z Meroką na Niebiańskie Poziomy w nadziei na uratowanie jego życia i znalezienie sojuszników, by odzyskać Spearpoint od Skullboysów i nieprzyjaznych aniołów. Książka kończy się tym, że Curtana i Agraffe zastanawiają się, jakie zmiany spotykają planetę i Spearpoint po tym, jak Nimcha skończy uzdrawiać Bagno, i zastanawiają się, o czym mówiły Szalone Maszyny, wspominając Earthgate i wchodzenie w głąb planety, by dotrzeć do gwiazd.


Emberella nie zostaje nową władczynią Genui, ponieważ dowiaduje się, że nie jest córką Barona Soboty. Jej pierwszym rozkazem jest przedłużenie balu i zakończenie parady Mardi Gras.[sep]Po śmierci wiedźmy Desideraty Hollow Magrat Garlick otrzymuje jej magiczną różdżkę, gdyż Desiderata była nie tylko wiedźmą, ale także Wróżką Chrzestną. Przekazując różdżkę Magrat, czyni ją w rzeczywistości nową Wróżką Chrzestną młodej kobiety o imieniu Emberella. Niestety Desiderata nie udziela Magrat żadnych instrukcji dotyczących używania różdżki, przez co niemal wszystko, na co Magrat nią celuje, zamienia się w dynię. W rezultacie kilka zwierząt wokół domku Magrat stało się dyniami, z których jedna nadal uważa się za gronostaja. Desiderata obiecała wcześniej Emberelli, że nie wyjdzie za Księcia, który w rzeczywistości jest księciem/żabą, a teraz to zadanie Magrat i jej towarzyszek, by zapewnić, że Emberella nie poślubi Księcia, mimo pragnień innej wiedźmy z Genua, Lily, odpowiedniczki Desideraty. Lily użyła potęgi własnego odbicia, by opanować Genuę. Podróż do Genua zajmuje trochę czasu i wiąże się z licznymi perypetiami, z których wiele przypomina lub parodiuje znane baśnie. Po przybyciu do Genua Magrat udaje się na spotkanie z Emberellą, podczas gdy dwie starsze wiedźmy spotykają się z Erzulią Gogol, wiedźmą voodoo, i jej zombie-sługą, Baronem Sobotą (który był również jej nieżyjącym kochankiem). W tym czasie Magrat dowiaduje się, że Emberella ma dwie Wróżki Chrzestne: Magrat i Lilith. To Lilith manipulowała wieloma z różnych historii, przez które wiedźmy podróżowały, i która teraz manipuluje samą Genuą, otaczając miasto swoją wersją historii o Kopciuszku. Lilith kazała aresztować ludzi za przestępstwa przeciwko historiom, w tym aresztowała producenta zabawek za to, że nie był wesoły, nie gwizdał i nie opowiadał dzieciom historii. Za pomocą hipnozy Babka namawia Magrat, by udała się na Maskowy Bal w zastępstwie Emberelli. Suknia Emberelli pasuje, ale szklane pantofelki nie. Po pewnym czasie bawienia się na balu wiedźmy zostają odkryte i wrzucone do lochu. W tym momencie Emberella, pani Gogol i Baron Sobota przybywają na bal, po uwolnieniu wiedźm z więzienia. Wysokie stężenie magii sprawia, że Książę wraca do postaci żaby, i zostaje stratowany przez Barona Sobotę, co zmusza Lily do ucieczki. Babka zaczyna ją ścigać, ale pani Gogol próbuje ją powstrzymać, używając lalki voodoo, chcąc zabić Lily. Babka wykorzystuje wiarę pani Gogol w moc lalki voodoo, by sprawić, że lalka voodoo płonie, gdy Babka wpycha własną rękę w płonącą pochodnię. Następnie Babka Weatherwax ściga Lily. Emberella zostaje poinformowana, że jako córka zmarłego Barona Soboty (który był byłym księciem w Genua), jest teraz władczynią Genui. Jej pierwszym rozkazem jest zakończenie balu (nie lubi ich) i wzięcie udziału w paradzie Mardi Gras, formie karnawału pełnego zabawy. Babce udaje się pokonać Lily, zamykając ją w lustrze, a trzy wiedźmy wracają do domu. Babka pokazuje Magrat, jak używać różdżki do czarowania, że to wymaga czegoś więcej niż tylko życzeń. Magrat rzuca różdżkę do rzeki, by ta zginęła na zawsze. Następnie wiedźmy wracają do domu, dłuższą drogą i widzą słonia.


Thomas Pitt jest wykształconym synem myśliwego i kucharki, co pozwala mu poruszać się w kręgach wyższej klasy. Jego ubiór i nieuprzejme taktyki uniemożliwiają jednak pełne zaakceptowanie go przez rodzinę Ellisonów.[sep]W salonie wyższych sfer przy Cater Street kilka kobiet omawia, w niejasnych słowach, śmierć miejscowej dziewczyny. Mimo że Susannah niedawno była poza miastem i nie wie o morderstwie, niewłaściwe jest dla porządnych kobiet rozmawianie o takich sprawach, dlatego są ostrożne, by nie mówić nic zbyt bezpośredniego o tym, jak córka przyjaciółki została uduszona i poderżnięta. W końcu, zmęczona tą grą, Charlotte wyjawia ciotce to, co usłyszała o morderstwie. Chociaż ofiara pochodziła z wyższych sfer, szybko zyskuje reputację czarnej owcy. Dochodzi do drugiej śmierci, tym razem służącej. Znowu myśl, że te kobiety zrobiły coś, na co zasłużyły taki koniec, jest łatwiejsza do zaakceptowania niż świadomość, że to może spotkać kogokolwiek innego. Dopiero gdy trzecie morderstwo dotyka członka rodziny Ellisonów, zaczynają wierzyć, że te zbrodnie mogą nie być prostym przypadkiem rabunku czy zazdrości. Młody inspektor policji, Thomas Pitt, prowadzi śledztwo w tych sprawach i wkrótce przybywa, aby przesłuchać domowników Ellisonów. Pitt jest wykształconym synem myśliwego i kucharki. Jego wykształcenie i maniery pozwalają mu poruszać się w kręgach wyższej klasy, podczas gdy jego ubiór i nieuprzejme taktyki uniemożliwiają im pełne zaakceptowanie go. Chociaż Pitt dąży do wyższego statusu społecznego, prosi, by traktowano go jak pracownika klasy średniej. Żadne z tych zachowań nie zyskuje sympatii Caroline Ellison, pani domu i matki Sarah, Emily oraz Charlotte Ellison. Pitt używa celnych pytań i wykazuje mało dyplomacji, aby uzyskać potrzebne informacje. Często zna odpowiedzi na pytania, zanim zapyta, przez co wprowadza wszystkich w zakłopotanie, gdy próbują ukryć swoje sekrety. Wkrótce każda kobieta zaczyna podejrzewać każdego mężczyznę o bycie katem, co bardzo szkodzi długotrwałym małżeństwom i związkom. W miarę jak postępuje śledztwo w sprawie tego, kto zabija młode kobiety, Thomas zakochuje się w niekonwencjonalnej Charlotte. Z zewnątrz Charlotte jest wzorem wiktoriańskiego społeczeństwa, ale nie chce stać się jedną z bezmyślnych kobiet, które widzi na co dzień. Zamiast tego czyta gazety, które są przemycane poza wzrokiem ojca, i wypowiada się otwarcie na wszelkie tematy. Dowiaduje się więcej o świecie poza swoimi drzwiami, gdy poznaje Thomasa i odkrywa, że on podejmie z nią użyteczne i interesujące dyskusje. Anne Perry napisała „Kata z Cater Street” jako pojedynczą, samodzielną powieść. Nie zamierzała, by stała się ona serią, dlatego w tej książce znajdują się elementy, które nie płynnie łączą się z cyklem.


John Hope planuje lot na Marsa na pokładzie zwykłego statku razem z Alfredem Weirem i Charlesem Moxtonem. Towarzyszący mu naukowiec Charles Moxton nie posiada żadnych rozwiniętych zdolności paranormalnych, w tym telekinezy.[sep]Otwarta scena książki przedstawia protagonistę, Johna Hope’a, budzącego się ze snu trwającego 193 lata. Hope był wybitnym naukowcem z połowy XX wieku, który opracował nowe źródła energii, umożliwiające podróże lotnicze, a w końcu eksplorację kosmosu. W roku 1950 Hope zażył „napój nasenny”, który wprowadził go w długą hibernację, w ramach zaplanowanego eksperymentu. Gdy budzi się w roku 2143, witają go Alfred i Edith Weir, potomkowie Johna Malcolma Weira, chemika, który przygotował napój nasenny zażyty przez Hope’a w 1950 roku. Hope jest zszokowany, odkrywając, że Weirowie i ich współcześni posiadają zdolności telepatyczne. Rozwój telepatii jako ogólnoludzkiego talentu doprowadził do powstania znacznie udoskonalonego społeczeństwa. Ludzie nie mogą już ukrywać nikczemnych motywów i planów, co zapoczątkowały nowy porządek moralny. Ci, którzy nie byli w stanie lub nie chcieli przystosować się do tego nowego klimatu społecznego i etycznego, opuścili cywilizowane społeczeństwo na rzecz bardziej prymitywnych ziem, gdzie moc telepatyczna nie dominuje. Hope dołącza do Alfreda Weira i innego naukowca, Charlesa Moxtona, w planie lotu specjalnie wyposażonym statkiem na planetę Wenus. Moxton rozwinął swoje zdolności paranormalne, włączając do nich telekinezę. Kolejne rozdziały książki opisują ich lot na Wenus oraz to, co znajdują na tej planecie. „Wielka Romans” (The Great Romance) podejmuje szczególne starania, aby przedstawić realistyczną prognozę tego, jak mogłyby wyglądać podróże kosmiczne, pod względem braku oddychalnej atmosfery i grawitacji w kosmosie oraz czynników porównywalnych. Pod tymi względami książka odzwierciedla prawdopodobny wpływ powieści Percy’ego Grega z 1880 roku, „Przez Zodiak”.


Sookie uwalnia Billa z niewoli w rezydencji Edgingtona i rani Lorenę, gdy ta na nią atakuje. Następnie zostaje zamknięta w bagażniku z Billem, który pozbawiony krwi zmusza ją do stosunku płciowego.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w grudniu. Bill, pracujący nad tajnym programem komputerowym, informuje Sookie, że musi wyjechać, aby dokończyć program. Kilka dni później do jej miejsca pracy, Merlotte’s, przybywa wilkołak celujący w Sookie, ale zostaje wyeliminowany przez Bubbę, wysłanego na polecenie Erica, zanim zdąży jej zaszkodzić. Gdy zapada noc, Eric i jego pracownicy mówią Sookie, że Bill w rzeczywistości przebywał w Missisipi, gdzie wezwano go jego była kochanka i stwórczyni Lorena. Dalsze wyjaśnienia ujawniają, że Bill zaginął, a Eric wyraża podejrzenia, że Lorena jest w to zamieszana. Dodaje również, że wampirza królowa Luizjany musi otrzymać tajny projekt Billa w wyznaczonym terminie, jeśli Eric chce zachować życie. Ponieważ Eric nie może przesłuchiwać ludzi ani wampirów na terytorium wampirzego króla Missisipi, Russella Edgingtona, bez wywoływania wojny, zaprasza Sookie do podróży do Missisipi i wykorzystania jej telepatii do odnalezienia Billa. Sookie wyraża zgodę, ale jest wstrząśnięta możliwym zdradzeniem jej przez Billa. Następnego dnia Sookie poznaje Alcide’a Herveaux, wilkołaka wysłanego przez Erica, aby pomóc Sookie w poruszaniu się wśród nadprzyrodzonej społeczności w Jackson, w stanie Missisipi. Sookie podoba się budowa i osobowość Alcide’a. W Jackson Alcide odprowadza ją do lokalnego baru dla wampirów, Josephine’s, znanego powszechnie jako Club Dead. W tym klubie Sookie dzięki telepatii dowiaduje się, że Bill jest przetrzymywany w niewoli i że Russell Edgington może być w to zamieszany. Spotyka Edgingtona, gdy pomaga jej po konfrontacji z wilkołakiem, klientem klubu, który jest zły, ponieważ Sookie odrzuciła jego seksualne zaloty. Edgington nalega, aby przyszli również następnym wieczorem. Tego samego wieczoru Sookie konfrontuje się z zazdrosną byłą dziewczyną Alcide’a, Debbie Pelt, zmiennokształtną, która mimo przebywania na własnej przyjęciu zaręczynowym, jest wściekła na Sookie za to, że występuje jako towarzyszka Alcide’a. Następnego dnia Sookie i Alcide odkrywają w swojej szafie zwłoki klienta Club Dead, który nękał Sookie niechcianymi zalotami. Po pozbyciu się ciała, które później okazuje się być napastnikiem celującym w Sookie, zabitym przez Bubbę, para udaje się na kolejną noc do Club Dead, gdzie Sookie spotyka swoją przyjaciółkę Tarę Thornton jako towarzyszkę innego wampira. Jednak odkrywa, że Bractwo Słońca, antywampirza organizacja, która odgrywała znaczącą rolę w „Living Dead in Dallas”, przybyło do Club Dead z zamiarem zabijania wampirów. Podczas gdy uniemożliwia Bractwu zakłucie jednego z pracowników Russella Edgingtona, sama zostaje zakłuta, a następnie uratowana przez Erica i zabrana do kompleksu Króla Missisipi, gdzie otrzymuje pomoc medyczną w rezydencji Edgingtona. Sookie przeżywa z Erikiem intymny moment, ale Bubba informuje ich, że Bill jest torturowany w jednym z domków przy basenie Edgingtona. O świcie Sookie udaje się do domku przy basenie. Uwalnia Billa i udaje jej się zakłuć Lorenę, gdy ta atakuje, ale po powrocie do budynku mieszkalnego Alcide’a zostaje zamknięta w bagażniku własnego samochodu razem ze śpiącym Billem. Gdy Bill, pozbawiony krwi i snu przez tydzień, budzi się, żywi się Sookie i zmusza ją do stosunku płciowego. Sookie prosi Erica, by odwiózł ją do domu, mając dość całej tej sytuacji. W drodze do domu dwóch rabusiów napada na stację benzynową na ich trasie, szukając Sookie i Erica, a w domu Sookie czeka na nią kilka wilkołaków i atakuje ją. Eric i Bill eliminują wszystkich wilkołaków, ale Sookie wściekle zrywa z Billem i cofa zaproszenie zarówno Billa, jak i Erica do swojego domu. Powieść kończy się uświadomieniem sobie przez Sookie, że specjalny projekt Billa znajduje się w jej domu i żaden wampir nie będzie w stanie fizycznie go odzyskać.


Rycerze odnajdują wioskę goblinów bez użycia Kamienia Innego Świata, co prowadzi do ataku na osadę. Makenna, Tobin i gobliny ostatecznie nie uciekają przed armią przez magiczny portal do zupełnie nowego świata, lecz zostają schwytani przez kapłanów.[sep]Makenna jest wiedźmą leśną. Jej matka ginie, gdy do miasteczka przybywa nowy kapłan. Makenna ucieka, ratując życie, i jako ostatni akt zemsty próbuje zatopić miasteczko. Ucieka do lasu, gdzie wyśmiewa ją grupa goblinów. Wkrótce chwyta jednego z nich, o imieniu Cogswhallop. Oszczędza mu życie, a ten, by spłacić dług, pomaga jej i przekonuje pozostałych goblinów, by przestali ją dręczyć. Później Makenna spotyka w lesie przyjaznego kupca, który opowiada jej o wydarzeniach mających miejsce na świecie. Mówi jej, że kapłani dążą do wyeliminowania wszystkich źródeł magii, które – w ich mniemaniu – nie pochodzą z boskich źródeł, w tym goblinów i wiedźm leśnych. Goblin Cogswhallop i jego przyjaciele proszą Makennę o pomoc w uratowaniu małej rodziny goblinów przed spaleniem na stosie przez kapłana. Makenna pomaga goblinom, a następnie zawierają sojusz, by pomagać goblinom i znaleźć miejsce, w którym będą mogli żyć w pokoju.

Tobin, młody rycerz, pewnej nocy zastaje swego brata uciekającego przed strażnikami za pomoc rebeliantom. Tobin pomaga bratu, ale sam zostaje schwytany i oznaczony jako zdrajca. Aby ocalić swoje dobre imię i rodzinę, Tobin przyjmuje misję oczyszczenia północnych ziem z goblinów, aby osadnicy, którzy stracili swoje ziemie na rzecz barbarzyńców na południu, mieli gdzie żyć. Tobin wyrusza sam do odległej wioski na północy, by pozbyć się goblinów i ich przywódczyni, „czarownicy”.

Tobin dociera do miasta, gdzie spotyka kapłana Jasnych. Kapłan informuje go o jego misji: Tobin ma odnaleźć siedlisko goblinów i umieścić Kamień Innego Świata w pobliżu kwatery głównej czarownicy, aby mogli ją przez niego szpiegować. Tobin wyrusza na poszukiwania siedliska, ale zostaje schwytany przez goblinów i doprowadzony do ich wioski. Podczas próby ucieczki upuszcza kamień. Będąc zakładnikiem w wiosce goblinów, Tobin jest trzymany w małym więzieniu przykuty do słupa. Tam obserwuje i poznaje zwyczaje goblinów, przekonując się, że nie różnią się oni tak bardzo od ludzkich dzieci. Pewnego dnia Makenna („czarownica”) siada z nim i rzuca zaklęcie, by dowiedzieć się, jakie informacje posiada. Makenna mówi Tobinowi, że jest tylko wiedźmą leśną. Tobin zostaje wypuszczony z więzienia i może chodzić po wiosce z dziećmi. Poznaje wielu goblinów i staje się znaną twarzą w wiosce.

Nocą wioska zostaje napadnięta przez rycerzy z ludzkiego posterunku, gdzie Tobin spotkał kapłana. Rycerze byli w stanie odnaleźć wioskę dzięki Kamieniowi Innego Świata, który Tobin upuścił wcześniej. Wioska zostaje szybko opanowana, ale Tobin pomaga wielu goblinom uciec. Makenna potajemnie przedostaje się do ludzkiej wioski jako służąca i zamieszkuje z małą rodziną, gdzie ratuje siedmioletnie dziecko przed uduszeniem się, dzięki czemu rodzina ją akceptuje. Nocą ucieka i spotyka się z powrotem z goblinami, gdzie planują atak.

Następnej nocy Tobin i gobliny próbują skraść się do wioski, ale on zostaje schwytany podczas próby obrabowania namiotu kapłana i kradzieży jego ksiąg zaklęć. Wtedy Makenna dzielnie rusza mu na ratunek i uciekają z księgami, mając nadzieję, że poprowadzą gobliny do nowego świata. Makenna, Tobin i gobliny ściskają się razem, gdy Makenna, używając magicznej ściany, rzuca zaklęcie otwierające portal do zupełnie nowego świata. W momencie, gdy armia wjeżdża na wzgórze, gobliny, Makenna i Tobin znikają w portalu i nigdy więcej o nich nie słyszano. Cogswhallop i inni gobliny pozostają z tyłu, by kontynuować ataki na ludzi.


Kenneth Forbes ostatecznie odnosi łatwe zwycięstwo w wyborach w swoim okręgu. Równolegle do głównego wątku politycznego, Beth i Kenneth angażują się w pomoc miejscowej dziewczynie Lucy Rogers, która zniknęła w wyniku fałszywych oskarżeń o kradzież.[sep]Powieść kontynuuje historię trzech kuzynec: Louise Merrick, Beth De Graf i Patsy Doyle oraz ich otoczenia. Tytuł jest nieco mylący; mógłby brzmieć dokładniej „Wnuczki ciotki Jane w polityce”. (Wujek John Merrick mówi swoim siostrzenicom, że polityka to „praca”, co daje tytuł). Akcja rozpoczyna się trzy dni po zakończeniu poprzedniej książki, „Wnuczki ciotki Jane w Millville”; piegowata i rudej Patsy wciąż towarzyszy opalenizna, którą przywiozła z lata w Adirondackach. Ona i Louise otrzymały listy od swojego „kuzyna” Kennetha Forbesa, młodego mężczyzny, który odziedziczył majątek ciotki Jane w pierwszej części cyklu. Kenneth zaangażował się w politykę: startuje jako kandydat Republikanów do lokalnego mandatu w legislaturze stanu Nowy Jork, ale obawia się, że przegra ze swoim rywalem. Rodzina postanawia zrobić wszystko, co w jej mocy, by pomóc Kennethowi w wygraniu wyborów. Kuzynki i wujek John udają się do okręgu wiejskiego, gdzie znajduje się posiadłość Forbesa, Elmhurst. Multimilioner wujek John, trzy atrakcyjne dziewczyny i ich dwa samochody (rzadkość w tym okręgu) wywołują sensację. Patsy prowadzi kampanię wśród lokalnych przedsiębiorców, Beth pisze artykuły do gazet i komunikaty prasowe, a Louise skupia się na odwiedzinach u żon lokalnych rolników. (Kobiety nie mogą głosować – ale „powiedzą swoim mężom, jak głosować”). Wujek John rozrzuca swoje pieniądze, kupując nawet pozytywne artykuły o Forbesie w lokalnej gazecie. (Opłata wynosi 250 dolarów, a kolejne 500, jeśli i gdy Kenneth wygra). Najemny i cyniczny demokratyczny rywal Kennetha, Erastus Hopkins, walczy zaciekle – ale sprowokowany przez trzy kuzynki, nieprzemyślanie zajmuje stanowisko antykobiece, które działa na jego niekorzyść. Ostatecznie Kenneth łatwo wygrywa w tym zazwyczaj republikańskim okręgu. W przeciwieństwie do większości książek z tego cyklu, „Wnuczki ciotki Jane w pracy” posiada również znaczący wątek poboczny. Beth i Kenneth dowiadują się o miejscowej dziewczynie imieniem Lucy Rogers; po fałszywym oskarżeniu o kradzież doznała załamania nerwowego i zniknęła. Beth i Kenneth pomagają odnaleźć dziewczynę i zapewnić jej skuteczną pomoc psychologiczną. Wątek poboczny nadaje książce emocjonalne ciepło, sentymentalizm i ludzki zainteresowanie, typowe dla cyklu, ale nieco nieobecne w polityce głównego wątku.


Ramona postanawia uciec z domu po kłótni z rodzicami i poczuciu zdrady wynikającym z podsłuchanej rozmowy. Jej matka pomaga jej spakować bardzo ciężką walizkę, co sprawia, że dziewczynka rezygnuje z zamiaru opuszczenia domu.[sep]„Ludzie nie powinni myśleć, że bycie siedmioletnim dzieckiem to bułka z masłem, bo nią nie jest”. Przynajmniej ojciec Ramony znów ma pracę, więc Quimbyowie urządzają przyjęcie z tej okazji. Obarczona zadaniem trzymania zepsutej małej Willa Jean z dala od wszystkich, Ramona daje jej pudełko chusteczek i pokazuje, jak wyciągać je jedna po drugiej. Ramona nie chce, żeby Willa Jean dotykała żadnych z jej zabawek. Gdy Willa Jean rozrzuca chusteczki po całym domu, goście decydują, że czas wracać do domu. Gdy ktoś zauważa, że Ramona w tym wieku była taka sama jak Willa Jean, Ramona czuje się zraniona i zdenerwowana. Nie wierzy, że kiedykolwiek była takim utrapieniem. Gdy pani Quimby stwierdza, że nie dałaby rady bez Beezus, Ramona czuje się odizolowana i niedoceniona przez swoją rodzinę. Teraz, gdy oboje rodzice pracują w pełnym wymiarze godzin, każdy musi włożyć swoją cegiełkę w prace domową. Pewnego dnia garnek elektryczny nie zostaje podłączony do prądu, co prowadzi do kłótni między panem i panią Quimby, która przeraża siostry, bojące się, że sprzeczka skończy się rozwodem rodziców. Tamtej nocy pocieszają się nawzajem, a Beezus mówi Ramonie, że zawsze będzie przy niej, by się nią opiekować. Następnego ranka Beezus i Ramona są zaskoczone, widząc rodziców siedzących razem przy śniadaniu i czytających gazetę. Dziewczynki uczą się, że małżeńskie „kłótnie” są częścią życia i nie zawsze kończą się rozwodem. Pan i pani Quimby wyjaśniają, że kłótnie są normalne i że Beezus z Ramoną też się kłócą. Ramona uważa, że to porównanie nie jest tym samym i każe rodzicom nigdy więcej się nie kłócić. Emocje znowu sięgają zenitu, gdy Beezus odmawia, by mama ją ostrzyła. Pani Quimby zazwyczaj strzyże Ramonę i Beezus, ale Beezus buntuje się i odkłada kieszonkowe, by ostrzec się w szkole fryzjerskiej. Cieszy to Ramonę, która nadal czuje zazdrość o relację Beezus z matką. Gdy wizyta idzie nie tak i Ramona wychodzi z uroczą fryzurą, a fryzura Beezus wygląda okropnie, Ramona postanawia, że miło jest, gdy w rodzinie wszyscy są szczęśliwi. Sprawy komplikują się na nowo, gdy pani Quimby kupuje Ramonie nową parę piżam. Ramona jest szczęśliwa, bo po raz pierwszy otrzymuje ubranie, które nie jest po Beezus. Tak bardzo kocha swoją nową piżamę, że zakłada ją pod ubranie do szkoły. Jej nauczycielka, pani Rudge, to odkrywa i obiecuje, że nie wyjawi nikomu sekretu Ramony. Później Ramona podsłuchuje rozmowę telefoniczną, przez którą czuje się zdradzona. Wścieka się, kłóci z rodzicami i postanawia uciec z domu. Nikt nie próbuje jej powstrzymać. W rzeczywistości jej mama pomaga spakować walizkę, co szokuje Ramonę. Wtedy uświadamia sobie, że mama zrobiła to celowo tak ciężko, żeby Ramona nie mogła jej nieść. „Nie dałabym rady bez mojej Ramony” – mówi mama.


Psmith odradza ojcu zatrudnienie Mike’a jako agenta i opłacenie mu studiów, co zmusza ich obu do pozostania w pracy w banku. Sam Psmith rezygnuje z zamiaru podjęcia studiów prawniczych na uniwersytecie w Cambridge.[sep]Grając w krykieta dla drużyny prowadzonej przez ojca Psmitha, Mike po raz pierwszy spotyka Johna Bickersdyke’a, gdy ten przechodzi za plecami rzucającego, co powoduje, że Mike zostaje wyeliminowany, mając na koncie dziewięćdziesiąt osiem runów. Niedługo potem ojciec Mike’a z żalem informuje go, że po stracie dużej sumy pieniędzy będzie musiał sprzedać dom i nie będzie mógł posłać Mike’a na studia do Cambridge, jak miał nadzieję. Mike dowiaduje się, że Psmith jest w tej samej sytuacji, ponieważ zostaje wysłany do Londynu. Czując się bardzo samotny, tęskniąc za domem i żałując swojego losu, Mike wynajmuje okropny pokój w Dulwich, a następnego dnia zgłasza się do pracy w New Asiatic Bank. Zostaje przydzielony do pracy pod okiem pana Rossitera w Wydziale Znaczków, zastępując młodzieńca o imieniu Bannister, i zaprzyjaźnia się z panem Wallerem, życzliwym pracownikiem banku, który zabiera go na obiad; po powrocie dołącza do niego Psmith, również nowy pracownik, zatrudniony w tym samym dziale co Mike. Wychodzą na spacer, a Psmith ujawnia, że trafił tam na kaprys swojego ojca, po tym jak zirytował Bickersdyke’a podczas weekendowego pobytu. Mike martwi się, że ich pracodawca ma do nich obojga pretensje i że są bezradni, ale Psmith ogłasza, że zamierza zabawić się z Bickersdyke’em poza pracą, będąc, podobnie jak ich pracodawca, członkiem Senior Conservative Club. Nalega również, aby Mike wprowadził się do niego do mieszkania w Clement’s Inn. Tego wieczoru Mike czuje się o wiele szczęślijszy, mając sojusznika. Próbując znaleźć sposób na uspokojenie ich kierownika, pana Rossitera, dowiadują się od Bannistera, że jest on zapalonym fanem piłki nożnej i kibicem Manchesteru United. Przez kilka tygodni Psmith wykorzystuje tę wiedzę, by zyskać przychylność Rossitera, zanim przechodzi do Bickersdyke’a. Prześladuje mężczyznę w ich klubie, a jego pozycja w pracy jest niezagrożona dzięki przyjaźni z Rossiterem, i zakłóca zebranie polityczne, będące częścią kampanii Bickersdyke’a na posła, zamieniając je w niemal zamieszki. Bickersdyke jest wściekły na Psmitha, ale bezradny. Psmith nadal zyskuje względy pana Rossitera, a Mike przyzwyczaja się do swojej pracy. Po pewnym czasie zaczyna pracować nowy człowiek, a Mike zostaje przeniesiony do Wydziału Gotówkowego pod okiem pana Wallera. Pewnego dnia, słysząc, jak Psmith zwraca się do Mike’a „Towarzyszu”, Waller wyznaje, że jest zapalonym socjalistą, a Psmith zgadza się przyjść i posłuchać jego przemowy, ciągnąc za sobą Mike’a. Gdy jeden z widzów próbuje rzucić kamieniem w Wallera, Mike interweniuje i wybucha bójka, która wkrótce angażuje Psmitha i tłum; przyjaciele uciekają. Wracając tego wieczoru na herbatę, Mike męczy się okropnie, ale Psmith zdobywa książkę Wallera z przebiegiem posiedzeń „Parlamentu w Tulse Hill”, w tym kilka szczególnie ognistych słów pana Bickersdyke’a. Pewnego dnia, zaniepokojony chorobą syna, Waller nie zauważa sfałszowanego czeku. Aby uratować mężczyznę przed utratą pracy, Mike bierze winę na siebie, zostaje zwolniony i zostaje skarcony przez Bickersdyke’a. Po pracy Psmith podąża za Bickersdyke’em do łaźni tureckiej i grozi ujawnieniem antymonarchistycznych przemówień Bickersdyke’a z książki z Tulse Hill. Bickersdyke, wściekły, zgadza się zatrzymać Mike’a w banku. Wkrótce potem zostaje wąsko wybrany do Parlamentu, co czyni groźbę ujawnienia treści książki bezprzedmiotową, a Mike zostaje przeniesiony do nowego działu, Depozytów Terminowych, znacznie mniej przyjemnego miejsca, a Psmith zastępuje go pod okiem pana Wallera. Wraz z nadejściem wiosny i słońca Mike zaczyna tęsknić za życiem na świeżym powietrzu i swoim ukochanym krykietem. Pewnego dnia receives telefon od brata Joe, który gra dla ich hrabstwa na Lord’s. Brakuje im jednego gracza i potrzebują Mike’a; on zgadza się, prosząc Psmitha, aby powiedział jego nowemu szefowi, że musi „wyskoczyć”; szef mówi o tym panu Bickersdyke’owi, który jak zwykle jest wściekły. Mike, przekonany, że jego praca skończona, postanawia grać z całego serca. Psmith wychodzi z pracy wcześniej, by zabrać ojca na mecz. Pan Smith jest wstrząśnięty tym, że bank nie aprobuje wychodzenia z pracy, by grać w krykieta; Psmith przekonuje go, że zamiast pracować w banku, powinien przygotowywać się do egzaminów adwokackich. Przybywają na mecz dokładnie w momencie, gdy Mike, grając dobrze, osiąga setkę. Po meczu Psmith mówi Mike’u o swoich planach studiowania prawa w Cambridge, a także o tym, że jego ojciec, potrzebując agenta do zarządzania swoim majątkiem, jest gotowy zatrudnić Mike’a, opłacając mu wcześniej studia na uniwersytecie, aby mógł nauczyć się fachu. Pan Bickersdyke, relaksując się w swoim klubie, zachwycony perspektywą wreszcie zwolnienia Psmitha i Mike’a, jest jeszcze bardziej wściekły, gdy Psmith z wyrazami współczucia ogłasza ich odejście z biznesu.


Poirot zdołał przechytrzyć członków Wielkiej Czwórki, podszywając się pod swojego rzekomego brata bliźniaka Achille’a podczas konfrontacji w ich siedzibie. W rezultacie przywódca organizacji, Li Chang Yen, popełnił samobójstwo, a kwatera główna została zniszczona w wyniku eksplozji.[sep]Kapitan Hastings odwiedza Poirot i dowiaduje się, że ten wyjeżdża do Ameryki Południowej. Otrzymał ogromną sumę pieniędzy od amerykańskiego milionera, „króla mydła” Abe’a Rylanda. Poirot pyta, czy Hastings kiedykolwiek słyszał zwrot „Wielka Czwórka”. Hastings odpowiada niechętnie. W ostatniej chwili nieoczekiwany gość o nazwisku Mayerling wchodzi i mówi tylko: „M. Hercule Poirot, Farraway Street 14”. Gdy lekarz daje mu kartkę papieru, mężczyzna wielokrotnie pisze na niej cyfrę 4. Gdy Hastings wspomina o Wielkiej Czwórce, mężczyzna zaczyna mówić. Mówi im, że numer 1 to chiński mistrz polityki o imieniu Li Chang Yen. Reprezentuje on mózg Wielkiej Czwórki. Numer 2 zazwyczaj nie jest nazywany z imienia, lecz reprezentowany przez znak „$” lub dwa paski i gwiazdę, więc jest prawdopodobnie Amerykaninem i reprezentuje bogactwo. Numer 3 to Francuzka, a numer 4 to niszczyciel. Po przerwanej podróży Poirota do Ameryki Południowej wracają do mieszkania i znajdują mężczyznę martwego. Wezwany lekarz stwierdza, że mężczyzna zmarł z powodu uduszenia i był martwy od około dwóch godzin; nie może być bardziej precyzyjny, ponieważ okna były otwarte. Mężczyzna z zakładu dla obłąkanych odwiedza ich i informuje, że zmarły uciekł z jego placówki. Wkrótce wchodzi Japp i rozpoznaje mężczyznę jako Mayerlinga, wybitną postać w służbach specjalnych. Poirot pyta Hastingsa, czy otwierał okna, na co Hastings zaprzecza. Poirot bada zwłoki i ogłasza, że Mayerlinga zakneblowano i otruto cyjankiem. Wskazówki zegara w salonie ustawiono na czwartą godzinę, a Poirot zdaje sobie sprawę, że mordercą był mężczyzna z zakładu dla obłąkanych. Poirot i Hastings odwiedzają Johna Inglesa, bogatego człowieka, i pytają go o Li Chang Yena oraz Wielką Czwórkę. Słyszał o obu tych nazwach – o pierwszym dowiedział się się niedawno z notatki od rybaka, który poprosił go o kilkaset funtów, by ukryć się przed Wielką Czwórką. Słyszał też historie o czterech mężczyznach, którzy sprzeciwiali się Li Chang Yenowi i którzy zostali zamordowani poprzez dźgnięcie nożem, otrucie, porażenie prądem i cholerę. Słyszał również podobną historię o chemiku, który spłonął żywcem w swoim domu. Notatka pochodziła z Hoppaton, więc Poirot, Hastings i Ingles jadą do Hoppaton i odkrywają, że autor notatki, pan Jonathan Whalley, został zamordowany. Są dwaj podejrzani: jego pokojówka Betsy i jego służący Grant. Whalley został uderzony w głowę, a następnie mu podcięto gardło i skradziono jego figurki z jadeitu. Grant jest głównym podejrzanym, ponieważ w pokoju znaleziono jego krwiste ślady stóp, figurki z jadeitu były w jego pokoju, a na klamce drzwi jego pokoju była smuga krwi. Innym powodem jest fakt, że Grant był już więziony, a tę pracę otrzymał od stowarzyszenia pomocy więźniom. Poirot znajduje zamrożoną golenię baranią, która bardzo go interesuje. Poirot hipotetyzuje, że mordercą był młody mężczyzna, który przyjechał powozem, zabił Whalleya i odjechał. Jego ubranie było lekko poplamione krwią. Poirot rozmawia z Grantem i pyta go, czy wchodził do pokoju dwa razy, aby zabrać figurki z jadeitu. Gdy Grant zaprzecza, Poirot ujawnia, że nikt nie zauważył mordercy, ponieważ przyjechał w wozie rzeźnickim. Baranina nie jest dostarczana w niedziele, a jeśli zostałaby dostarczona w sobotę, nie byłaby zamrożona. Mężczyzna, który dał Grantowi tę pracę – zakłada Poirot – to Numer 4. Następnie Poirot przedstawia Hastingsa kapitanowi Kentowi, który opowiada im o zatopieniu wielu amerykańskich statków po trzęsieniu ziemi w Japonii. Po tym wydarzeniu aresztowano wielu przestępców, z których wszyscy wspominali o organizacji zwanej Wielką Czwórką. Opracowali oni formę energii bezprzewodowej zdolnej do skupienia wiązki o wielkim natężeniu w dowolnym punkcie. Brytyjski naukowiec o nazwisku Halliday eksperymentował z nią i miał być o krok od sukcesu, gdy został uprowadzony podczas wizyty we Francji. Poirot rozmawia z żoną Hallidaya, która mówi mu, że jej mąż pojechał do Paryża w czwartek, 20 lipca, aby porozmawiać z niektórymi osobami związanymi z jego pracą, w tym z znaną francuską naukowcą, madame Olivier. Po obiedzie Halliday udał się do madame Olivier. Opuścił ją o szóstej, jadł samotnie w jakiejś restauracji i udał się do swojego hotelu. Następnego ranka wyszedł na spacer i nie został już nigdy widziany. W rezultacie Poirot jedzie z Hastingsem do Paryża. Poirot i Hastings odwiedzają madame Olivier i ją przesłuchują, ale podczas wyjścia dostrzegają zamaskowaną damę, która interesuje Poirota. Gdy tylko wychodzą z willi, drzewo pada, ledwo ich nie trafiając. Poirot wyjaśnia wtedy Hastingsowi, jak uprowadzono Hallidaya: szedł, gdy kobieta dogoniła go i powiedziała, że madame Olivier chce z nim jeszcze porozmawiać. Prowadziła go, skręciła w wąską uliczkę, a potem do ogrodu, powiedziała mu, że willa madame Olivier jest po prawej stronie, i tam Halliday został uprowadzony. Poirot udaje się do willi i prosi o rozmowę z kobietą, która właśnie przyszła. Schodzi ona na dół po początkowej odmowie, gdy Poirot wysyła swoją wizytówkę. Okazuje się, że jest to hrabina Vera Rossakoff. Gdy konfrontuje ją z tą teorią, dzwoni do porywaczy, by odesłali Hallidaya do hotelu. Gdy Halliday wraca, jest zbyt przerażony, by mówić. Wtedy mężczyzna w pelerynie, będący uczestnikiem Wielkiej Czwórki, przychodzi i próbuje przekonać Herkulesa Poirota, by zrezygnował, a Hastings wdaje się w drobną utarczkę z nieznajomym, który wymyka się Poirotowi, Hastingsowi i menedżerowi hotelu dzięki sprytnemu przebraniu. Poirot dowiaduje się od madame Olivier, że dwóch mężczyzn włamało się do jej laboratorium i próbowało ukraść jej zapasy radu. Poirot i Hastings wsiadają do pociągu i w zamieszaniu spowodowanym awarią sygnalizacji, wywołaną przez przyjaciela Poirota, wracają do willi pani Olivier, by znaleźć złodziei. Jednak zostają zaatakowani przez bandytów, a Olivier ujawnia, że jest Numerem 3 i że obaj muszą zginąć z jej rąk, aby powstrzymać ich ingerencję. Jednak Poirot mówi jej, że papieros, który ma, zawiera trującą strzałkę, a Olivier rozwiązuje Hastingsa, który uwalnia Poirota i wiąże oraz knebluje Olivier. Niedługo potem oboje otrzymują list od Abe’a Rylanda, który był zirytowany Poirotem za odrzucenie jego oferty. Następnie Poirot mówi Hastingsowi, że Abe Ryland to Numer 2, amerykański milioner. Ryland wkrótce ogłasza, że szuka skutecznego sekretarza, a Hastings zgłasza się i dostaje pracę, podszywając się pod mężczyznę o imieniu kapitan Neville. Zaczyna podejrzewać służącego Deavesa i dowiaduje się, że Ryland otrzymał zakodowany list mówiący mu, by udał się do kamieniołomu o jedenastej. Hastings szpieguje Rylanda, ale zostaje schwytany przez Rylanda i Deavesa, którzy czekają na Poirota. Gdy ten przybywa, zastawia pułapkę na Rylanda i Deavesa z pomocą dziesięciu funkcjonariuszy Scotland Yardu. Ryland zostaje zwolniony po tym, jak jego służący informuje policję, że cała sprawa była tylko zakładem, a Poirot uświadamia sobie, że służący był Numerem Cztery. Miesiąc później opuszczają Londyn z powodu śmierci pana Payntera w Worcestershire. Miał on sześciu chińskich służących, a także swojego ochroniarza Ah Linga, który interesuje Poirota. Paynter mieszkał ze swoim siostrzeńcem, gdy poczuł się źle po posiłku i wezwano doktora Quentina. Powiedział siostrzeńcowi, Geraldowi, że podał Paynterowi zastrzyk podskórny, a następnie zadawał dziwne pytania o służących. Payntera znaleziono następnego ranka w pokoju zamkniętym od środka, martwego. Wydawało się, że spadł z krzesła do kominka gazowego, a obwiniono lekarza o pozostawienie go w takiej pozycji. Przed śmiercią Paynter maczał palec w atramencie i pisał „żółty jaśmin” na swojej gazecie – roślinie rosnącej w całym domu – a także rysował dwie linie pod kątem prostym pod słowami, znak podobny do początku cyfry 4. Na rozprawie Quentin był oskarżany na wiele sposobów, na przykład że nie był stałym lekarzem oraz ze względu na jego relację z wydarzeń. Według niego Paynter powiedział mu natychmiast po zamknięciu drzwi, że wcale nie czuje się źle i że smak jego curry był dziwny. Twierdzono, że Quentin zastrzyknął mu strychninę zamiast narkotyku. Później, po przeanalizowaniu curry, wyniki pokazały, że zawierało śmiertelną dawkę opium, co obarczało winą służącego Ah Linga, ponieważ to on je gotował. Ponadto inspektor Japp mówi im, że klucz znaleziono przy wyłamanych drzwiach i że okno było niezamknięte. Japp wierzy, że spalona twarz miała ukryć tożsamość zmarłego, ale Poirot wierzy, że mężczyzną był Paynter. Poirot ujawnia, że doktor Quentin był Numerem 4, który wszedł do domu i podał Paynterowi zastrzyk z żółtego jaśminu zamiast strychniny. Zamknął drzwi i wyszedł przez okno, wracając później, by dodać opium do próbki curry, wrzucić Payntera do ognia i ukraść manuskrypt – co było powodem morderstwa. Miesiąc po sprawie Japp informuje Poirota o kolejnej tajemniczej śmierci – szachowi wielcy mistrzowie Gilmour Wilson i doktor Sawaronoff grali w szachy, gdy krótko po rozpoczęciu partii Gilmour Wilson nagle upadł martwy z powodu niewydolności serca. Japp podejrzewa, że został otruty, i wzywa Poirota. Japp podejrzewa, że trucizna była przeznaczona dla Sawaronoffa, byłego rewolucjonisty w Rosji, który niedawno uciekł przed bolszewikami. Odmawiał wielokrotnie zagrania partii z Wilsonem, ale w końcu uległ. Mecz odbył się w mieszkaniu Sawaronoffa, a grę obserwowało co najmniej dwanaście osób. Ciało Wilsona miało małą ślad poparzenia na lewej dłoni i trzymało białego gońca w chwili śmierci, część zestawu Sawaronoffa. Gdy Poirot i Hastings wchodzą do mieszkania doktora, Poirot zauważa, że w starożytnym perskim dywanie wbity jest gwóźdź. Po wydarzeniach w mieszkaniu Poirot i Hastings wracają do domu, a Poirot wyciąga drugiego białego gońca. Zważył tego, który zabrał, z tym, którego trzymał Wilson, i odkrył, że ten, który trzymał, był cięższy. Wyjaśnia, że goniec ma w środku metalowy pręt, dzięki czemu prąd przepływający przez niedawno odremontowane mieszkanie poniżej jest przesyłany przez gwóźdź, do również przerobionego stołu i do gońca. Goniec został wybrany ze względu na przewidywalne pierwsze kilka ruchów Wilsona, a Poirot podejrzewa służącego z mieszkania oraz siostrzenicę Sawaronoffa o współpracę z Wielką Czwórką. Jednak gdy przybywają do mieszkania, siostrzenica Sawaronoffa jest kneblowana i nieprzytomna, a Iwana i doktora nigdzie nie widać. Poirot wyjaśnia, że Sawaronoff rzeczywiście zmarł w Rosji i Numer Cztery podszywał się pod niego jako przykrywkę. Zabił Wilsona, ponieważ jeśli Sawaronoff był drugim najlepszym szachistą na świecie, ludzie szybko zrozumieliby, że Numer Cztery wcale nie gra jak Sawaronoff. Z brakiem Numeru Czwartej są z powrotem na punkcie wyjścia. Niedługo potem Hastings otrzymuje wiadomość, że jego żona została uprowadzona w Argentynie przez Wielką Czwórkę, a także kolejną notatkę mówiącą, że jeśli chce ją zobaczyć, musi podążać za chińskim służącym. Zostawia na stole cztery książki jako wiadomość dla Poirota i podąża za służącym do opuszczonego domu w Chinatown, gdzie zostaje zabrany do przypominającego arabski pokój. Jeden z chińskich służących próbuje zmusić go do napisania listu, aby ściągnąć Poirota i grozi mu śmiercią. Ostatecznie jest zmuszony go napisać, a wkrótce potem Poirot jest widziany po drugiej stronie ulicy. Gdy Hastings jest zmuszany do machania na niego, aby wszedł do domu, mężczyzna ze Scotland Yardu rzuca do środka narkotyczną bombę dymną, ogłuszając wszystkich i ratując Hastingsa. Hastings wita nie tylko Poirota, ale także wiadomość, że jego żona jest bezpieczna od ponad trzech miesięcy w miejscu przygotowanym przez Poirota. Później agenci Poirota wracają ze swojej pracy identyfikacji Numeru 4 i przedstawiają cztery nazwiska, a pan Claud Darrell wygląda podejrzanie, ponieważ odwiedził zarówno Chiny, jak i Amerykę. Bardzo szybko przyjaciółka Darrella, Florence Monro, dzwoni do Poirota, aby przekazać mu informacje o Darrellu. Podaje jeden ważny szczegół: że gdy je, zawsze bierze kawałek chleba i ociera nim okruchy. Obiecuje też wysłać mu zdjęcie Darrella. Dwadzieścia minut później panna Monro zostaje potrącona przez samochód i zabita, a Numer Cztery zabrał jej klucz, wszedł do jej mieszkania i ukradł zdjęcie. Poirot, Hastings i Ingles spotykają się z ministrem spraw wewnętrznych i jego klientem. Ingles wyjeżdża do Chin, a Poirot ujawnia dziwny fakt – ma brata bliźniaka. Obaj wracają do domu do pielęgniarki, która mówi, że jej pracodawca, pan Templeton, często ma ataki żołądkowe po jedzeniu. Gdy próbka zupy jest testowana i okazuje się zawierać antymon, wyruszają ponownie. Przyjazd adoptowanego syna Templetona powoduje zamieszanie; mówi on Poirotowi, że uważa, iż jego matka próbuje otruć jego ojca. Poirot udaje skurcze żołądka, a gdy zostaje sam z Hastingsem, szybko mu mówi, że syn Templetona to Numer Cztery, ponieważ ocierał okruchy kawałkiem chleba przy stole. Obaj zjeżdżają po bluszczu i docierają do swojego mieszkania. Zostają schwytani w pułapkę; pudełko zapałek wypełnione chemikalia wybucha, ogłuszając Hastingsa i zabijając Poirota. Kolejne szok Hastingsa następuje krótko po pogrzebie: John Ingles spadł z pokładu swojego statku płynącego do Chin, ale Hastings wiedział, że to było morderstwo, a sprawcą był sam Claud Darrell, Numer Cztery. Po dwukrotnym ostrzeżeniu przez przebranego Numera Cztery i hrabinę Rossakoff, by wyjechał do Ameryki Południowej, Hastings jest wezwany do szpitala, ponieważ chiński służący Inglesa został dźgnięty nożem i miał w kieszeni wiadomość dla Hastingsa. Służący zdołał powiedzieć „Largo Handla”, „carrozza” i kilka innych włoskich słów przed śmiercią. Otrzymuje również list od Poirota do przekazania po jego śmierci, mówiący, by wyjechał do Ameryki Południowej, ponieważ to było częścią planu. Wielka Czwórka myślałaby, że wyjeżdża, a on mógłby „wyrządzić spustoszenie w ich szeregach”. Potwierdza się to, gdy gentleman w futrze (Numer Cztery) wysyła mu list mówiący „Jesteś mądry”. Hastings zostaje wpuszczony na statek płynący do Belgii, gdzie spotyka się ze swoim rzekomo martwym przyjacielem, Poirotem. Hastings jest w szoku, a Poirot stwierdza, że to było po to, by jego śmierć wyglądała na pewną dla Wielkiej Czwórki. Obaj wyruszają do Włoch, nad jezioro Lago di Carrezza, które Hastings uznał za „largo” i „carrozza”. Znajdują kawiarnię, w której idą pić kawę. Jednak po przybyciu widzą mężczyznę, który wstaje od stołu i bawi się chlebem – to bez wątpienia Numer Cztery. To był cały plan Poirota – wystraszyć mężczyznę, gdy tylko ten pomyśli, że jest bezpieczny. Ale to była tylko gra; światła zgasły, a Poirota i Hastingsa ogłuszono i odciągnięto. Zostają zabrani do kwatery głównej Wielkiej Czwórki – Felsenlabyrinth. Konfrontują ich z Rylandem, Olivier i Numerem Cztery, z Chang Yenem przebywającym w Chinach, a później z Verą Rossakoff. Wkrótce staje się jasne, że mężczyzna nie jest Herkulesem Poirotem, ale w rzeczywistości jego bratem bliźniakiem, Achille’em. Mężczyzna ma głębszy głos, nie ma wąsów i ma bliznę na wardze. Informuje tych czworo, że góra została odcięta, a policja była właśnie o zająć kwaterę główną. Wiedząc o swojej porażce, trzej członkowie wycofują się do laboratorium, a Vera postanawia układać się z Poirotem. Twierdził, że może przywrócić zmarłych do życia, a ona powiedziała, że ich uratuje, jeśli on zwróci jej martwe dziecko. Troje ucieka z góry w momencie, gdy wybucha, a Hastings budzi się, by stawić czoła kolejnemu zaskoczeniu. Achille Poirot nie istniał – to był Herkules Poirot przebrany przez cały czas. Udaje mu się zwrócić hrabinie jej dziecko, które w rzeczywistości zostało pozostawione w sierocińcu, a gazety ujawniają, że Li Chang Yen, słynny chiński polityk, popełnił samobójstwo. Historia kończy się narzekaniem Poirota, że wszystkie jego inne sprawy będą wydawać się nudne i osłabione w porównaniu z tą sprawą.


Laura zgadza się poślubić Jacka w ramach układu, który zakłada brak fizycznej miłości i możliwość posiadania dyskretnych romansów. Po powrocie do męża para odkrywa, że spodziewają się dziecka dzięki wcześniejszemu sztucznemu zapłodnieniu.[sep]Laura Landon mieszka ze swoją kochanką, twardą i niezwykle przystojną butch o imieniu Beebo Brinker, od dwóch lat. Ich związek uległ pogorszeniu i obie są sfrustrowane, nawet po przyjęciu z okazji ich rocznicy, podczas którego Beebo zauważa, że mało które pary wytrwają razem tak długo jak oni. Rozdziały rozpoczynają się od wpisów z pamiętnika Laury, w których zadaje sobie pytanie, dlaczego wszyscy piją i wpadają w związki, o których wiedzą, że zostaną zniszczone. Ich wspólny przyjaciel Jack Mann obserwuje, jak Beebo popada w alkoholizm, a Laura zaczyna interesować się inną kobietą. Tris Robischon jest dla Laury egzotyczna, pochodzenia wschodnioindyjskiego, z fascynującym akcentem i historią. Jest tancerką i wkrótce Laura zaczyna u niej uczęszczać na lekcje. Jack, ponownie załamany po tym, jak jego chłopak, Terry, go opuścił, zaczyna przekonywać Laurę, by wyszła za niego, na co ona reaguje przerażeniem, ponieważ oboje są gejami. Laura wraca do domu po wizycie u Tris i odkrywa, że pies Beebo został bestialsko zabity, a sama Beebo jest potłuczona i pobita – jak twierdzi, po tym, jak kilku chuliganów odkryło, że jest kobietą. Laura opiekuje się Beebo przez kilka tygodni, ale wie, że nie wkłada w to serca. Lekcje Laury z Tris stają się bardziej intymne, podczas gdy Beebo odmawia chodzenia do pracy i zamiast tego pije nieustannie. Pędzona nudą i alkoholem, Beebo staje się kontrolująca i podejrzliwa wobec Laury, a gdy Tris niespodziewanie przychodzi z wizytą, Beebo atakuje Tris, a później w ataku wściekłości uderza Laurę, po czym Laura ją opuszcza. Udaje się do Jacka, nie wiedząc, gdzie się zwrócić. Jack składa jej nietypową propozycję małżeństwa: mieliby mieszkać razem i ewentualnie mieć dzieci, ale nigdy by się nie kochali, a oboje mogliby mieć romanse, jeśli by chcieli, ale dyskretnie. Tris czuje pociąg do Laury, ale jest zdezorientowana i nie wie, co zrobić ze swoimi emocjami. Zaprasza Laurę do domu nad morzem na dwa tygodnie, gdzie Tris flirtuje jednocześnie z mężczyznami i z Laurą. Nie wiedząc, co zrobić ze swoim uczuciem do Laury, Tris ulega jej zalotom, ale nie czerpie z tego przyjemności, a Laura wstydzi się ich spotkania. Laura wraca do Jacka, mówiąc mu również, że Tris jest mężatką, jest czarnoskóra i ukrywała obie te rzeczy. Słysząc o dalszym pogorszeniu stanu Beebo, Laura w końcu zgadza się wyjść za Jacka. Pobierają się w ratuszu i zaczynają najbardziej niezwykły związek. Laura ma poważne wątpliwości, ale z czasem oboje przyzwyczajają się do tego, dopóki Terry nie wraca i Laura znów czuje pociąg do Greenwich Village. Gdy Laura zaczyna szukać Beebo, dowiaduje się, jak bardzo Beebo faktycznie upadła – Beebo zabiła własnego psa i kłamała w sprawie gwałtu, aby zatrzymać ją dłużej przy sobie, a gdy Laura odeszła, Beebo próbowała popełnić samobójstwo. Powrót Terry’ego sprawia, że Jack wraca do alkoholu. Laura odnajduje Beebo, która przyznaje, że się zmieniła i nie jest w stanie żyć w tak destrukcyjny sposób. Mieszkają razem przez krótki czas, ale ich namiętność już zgasła. Gdy Laura wraca do Jacka, odkrywają, że wcześniejsza wizyta w celu sztucznego zapłodnienia przyniosła skutek i są w ciąży.


Stary alkoholowy pułkownik popełnia samobójstwo po wizycie generała Beala, co skutkuje przyjazdem jednego z generałów z Pentagonu w celu zbadania tej sprawy. Drugi z przybywających oficerów ma wręczyć order czarnemu pilotowi za jego wcześniejsze bohaterstwo.[sep]Powieść rozpoczyna się od sceny, w której siedem postaci leci do bazy lotniczej armii Ocanara na Florydzie, po całodziennej wizycie w Sellers Field w stanie Missisipi, na pokładzie samolotu treningowego do nawigacji AT-7. Akcja obraca się wokół działalności fikcyjnego dowództwa administracyjnego zwanego Army Air Forces Operations and Requirements Analysis Division, w skrócie AFORAD. Jego najbliższym odpowiednikiem w rzeczywistości była dyrekcja Asystenta Szefa Sztabu Lotnictwa ds. Operacji, Zobowiązań i Wymagań (OC&R). Wstępny fragment, najkrótszy w całej powieści, przedstawia głównych bohaterów i ich cechy, ukazując ich reakcje na poboczny wątek dotyczący trudnego dowódcy bazy w Sellers Field: starego pułkownika regularnej armii, który jest alkoholikiem. Znaczna część rozdziału poświęcona jest analizie myśli pułkownika Rossa, który mechanicznie przegląda pozornie rutynowe dokumenty, które zabrał ze sobą w tę krótką podróż. Dwa备忘ria zwiastują kluczowe wydarzenia w fabule: przyjazd oficerów Projektu 0-336-3, grupy afroamerykańskich pilotów mających utworzyć dywizjon bombowy, oraz coraz bardziej rozbudowany, wygórowany plan innego problematycznego pułkownika (tym razem oficera wykonawczego generała Beala), który chce zorganizować dla generała Beala w sobotę uroczystą paradę z okazji urodzin, z udziałem licznych samolotów wojskowych i wojsk w przelocie. Rozdział kończy się, gdy AT-7 generała, w trakcie przerażająco opisanej turbulencji nocnej burzy, ledwo unika kolizji w powietrzu z lądującym w Ocanara bombowcem B-26. Po gwałtownej wymianie zdań z własnym drugim pilotem, w trakcie której impulsywnie aresztuje go, generał Beal jest rozproszony, uspokajając pułkownika Rossa; jego drugi pilot konfrontuje się z załogą bombowca, w której skład wchodzą sami Afroamerykanie, i uderza czarnego pilota w twarz. Wydarzenia zaczynają się szybko sypać następnego ranka. Lokalna gazeta, korzystając z przecieków z tajnych备忘riów, ostro krytykuje AFORAD zarówno z powodu zbliżającej się parady, jak i licznych starych pułkowników. Oburzenie wśród nowo przybyłych afroamerykańskich pilotów, spowodowane napaścią i arbitralną decyzją oficera wykonawczego o utworzeniu dla nich osobnego klubu oficerskiego, prowadzi do zorganizowania protestu. Generał Beal ochłonął i chce cicho przymknąć oko na zachowanie swojego drugiego pilota. Na bazę w nieodpowiednim momencie przybywa czarnoskóry reporter gazetowy. Stary, alkoholowy dowódca z Sellers Field popełnił samobójstwo po wizycie generała Beala. Po południu mają przybyć dwaj generałowie z Pentagonu, jeden z orderem, który ma zostać wręczony czarnemu pilotowi za wcześniejszą bohaterstwo, a drugi w celu zbadania samobójstwa. Wtedy „Straż Honorowa” zaczyna badać motywacje i wzajemne powiązania tych problemów (oraz tragicznego wypadku, który dopiero nadejdzie) z generałem Beałem, pułkownikiem Rossem i Nathanielem Hicksem, gdy każdy z nich próbuje pogodzić swoją rolę w nich z minimalnymi konsekwencjami, wciąż „robiąc to, co właściwe”.


Wieża Safq okazuje się być miejscem tajnego projektu mającego na celu odtworzenie broni Terran do walki z Qaath. W wynikłym chaosie Fallon próbuje uciec z zyskami, jednak jego plany udaremniają konsekwencje wcześniejszego uratowania misjonarza.[sep]Anthony Fallon, Terranin zdetronizowany z tronu króla krishniańskiej wyspy Zamba w wcześniejszej powieści „Królowa Zamba”, popadł w nędzę, nie zdoławszy odzyskać swojego tronu i tracąc drugą żonę, Julnar. Obecnie mieszka w Zanid, stolicy królestwa Balhib, gdzie zarabia na życie jako strażnik miejski i szpieg dla koczowniczego królestwa Qaath. Życie Fallona komplikuje się, gdy konsul Terran Percy Mjipa zwraca się do niego z prośbą o pomoc archeologowi Julianowi Fredro w badaniu Safq – starożytnej, kształtem przypominającej ślimaka wieży, do której wstęp mają wyłącznie członkowie rodzimego kultu Jeshitów. Fallon ma również wyjaśnić sprawę ostatnich zaginięć naukowców z Terry w tym regionie. Mjipa, wprowadzony w tej powieści jako postać drugoplanowa, pojawił się później w trzech innych powieściach o Krishnie: wcześniejszych chronologicznie „Zakładnik z Zir” i „Więzień z Zhamanak” (w tej ostatniej jako główny bohater) oraz późniejszej „Miecze z Zinjaban”. Godzenie wzajemnie wykluczających się lojalności Fallona przy jednoczesnym dążeniu do odzyskania królestwa jest trudnym zadaniem, z którego zdaje sobie sprawę, że może się skończyć śmiercią – szczególnie gdy Safq okazuje się być miejscem tajnego projektu odtworzenia broni Terran jako asa w rękawie w wojnie z Qaath. Następnie w decydującej bitwie Qaathianie uwalniają własną broń tajną, zaprojektowaną i zbudowaną przez uwięzionych naukowców. W wynikłym chaosie Fallon uważa, że najlepszym rozwiązaniem jest uciec z zyskami ze szpiegostwa, ale zostaje pokonany przez konsekwencje rzadkiego dobrego uczynku – jego wcześniejszego uratowania misjonarza Welcome Wagnera. Anthony Fallon powrócił, odmieniony, w późniejszej powieści o Krishnie „Miecze z Zinjaban” jako urzędnik Terran.


Po kradzieży Klucza Peryhelium Derec i Katherine teleportują się do miasta zamieszkanego wyłącznie przez robotów, gdzie budynki pojawiają się i znikają. Z powodu wcześniejszego morderstwa człowieka, maszyny uznają ich za sprawców czynu, ponieważ są jedynymi ludźmi w tej lokalizacji.[sep]Młody mężczyzna budzi się w kapsule ratunkowej, odkrywając, że znajduje się na powierzchni asteroidy i nie pamięta swojej tożsamości ani jak znalazł się w tej sytuacji. Przyjmuje imię „Derec” od nazwy na swoim skafandrze kosmicznym, który później okazuje się być jedynie nazwą producenta odzieży. Wkrótce zostaje uratowany przez kolonię robotów, którzy wydobywają asteroidę w poszukiwaniu czegoś ukrytego w jej wnętrzu. Ich misja otoczona jest najwyższą tajemnicą, w związku z czym Derec nie jest informowany, czego szukają, ani nie ma pozwolenia na komunikację ze światem zewnętrznym. Roboty wysyłają jednak wiadomość do swojego dowódcy z pytaniem, co robić, i kontynuują pracę. Derec ma ograniczoną swobodę w eksploracji podziemnej operacji i jest zachwycony poziomem inżynierii robotów oraz ich działania. Podobnie zaczyna zdawać sobie sprawę, że sam jest dobrze przeszkolony w robotyce, zarówno technicznie, jak i psychologicznie (w zakresie Trzech Praw Robotyki). W końcu obcy statek piracki, przelatujący w pobliżu, odbiera sygnał robotów i atakuje kolonię. Ze względu na tajność misji robotów, ich rozkazy nakazują im zniszczyć się w przypadku odkrycia. Jednak zrobienie tego naraziłoby życie Dereca, a tym samym roboty złamałyby Pierwsze Prawo Robotyki. Derec ucieka na powierzchnię asteroidy za pomocą zmodyfikowanego „zwiększacza” (wzmocnionego skafandru roboczego) i próbuje dostać się na pokład obcego statku. Podczas gdy obcy statek bombarduje powierzchnię asteroidy, roboty poniżej niszczą się w spalarni, ale jeden robot próbuje „uratować” Dereca. Tuż przed zniszczeniem przez obce działka laserowe robot znajduje na powierzchni przedmiot swojego poszukiwania i przekazuje go Derecowi, choć Derec nie wie nic o jego funkcji ani znaczeniu. Derec zostaje schwytany przez obcych. Na obcym statku, który jest kompilacją mniejszych statków połączonych razem, spotyka jego kapitana, bezwzględnego humanoidę o imieniu Aranimas, który jest na misji pozyskania robotów do własnego użytku. Wydaje się, że ma niewielką wiedzę o robotyce. W zamian za swoje życie Derec musi zbudować robota dla Aranimasa, ale jest zaopatrywany tylko w losowe części robotyczne, które Aranimas zebrał dzięki swoim pirackim działaniom, w tym ramię zniszczonego robota, który dał Derecowi przedmiot. Przypuszczając znaczenie przedmiotu, Derec postanawia, że musi go odzyskać od Aranimasa i uciec. Podczas budowy robota, którego nazywa „Alpha”, Derec odkrywa i zaprzyjaźnia się z innym sługą Aranimasa, małym, owłosionym obcym przypominającym psa, którego nazywa „Wolruf”, ponieważ nie potrafi wymówić jego prawdziwego imienia. Wspólnie planują bunt przeciwko Aranimasowi z pomocą Alfy, wykorzystując fakt, że Alpha jest związany Trzema Prawami Robotyki, a Aranimas nie ma o tym pojęcia. Obejmują Aranimasa i uzyskują dostęp do pokoju, w którym ukryty jest przedmiot. Podczas jego poszukiwania Derec spotyka innego więźnia i jest zaskoczony, odkrywając, że jest to ludzka kobieta, która najwyraźniej go zna. Ale zanim zdąży mu cokolwiek powiedzieć, naciska pułapkę chroniącą przedmiot i traci przytomność. Derec budzi się w placówce medycznej na odległej stacji kosmicznej, która jest w całości obsługiwana przez roboty. Obok niego znajduje się kobieta, Katherine. Derec jest informowany, że byli jedynymi znalezionymi osobami i jest pełen żalu, że Wolruf został pozostawiony w tyle. Niecierpliwie pragnąc powrotu do społeczeństwa, dowiadują się od menedżera stacji Rockliffe, człowieka spoza stacji, że statek, na którym przybyli (część potwora Aranimasa, w którym znajdował się pułapkowany pokój), został zajęty w celu pokrycia kosztów ich rachunków medycznych, a następny statek zaopatrzeniowy, który ma ich zabrać z powrotem do cywilizacji, odleci za kilka tygodni. Chcąc znaleźć przedmiot, wyruszają na stację w poszukiwaniu hangaru zawierającego ich statek. Po znalezieniu statku w opuszczonej sekcji odkrywają, że roboty usunęły przedmiot. Tam również odkrywają Wolruf, który ukrywał się na stacji od ich przybycia i głodził się z powodu braku jedzenia na instalacji robotycznej. Informuje Katherine i Dereca, że przedmiot, którego szukają, nazywa się „Klucz Peryhelium” i jest pod silną ochroną robotów. Jest to bardzo cenny przedmiot, ale Aranimas nie potrafił go uruchomić. Wykorzystując fałszowanie Pierwszego Prawa, aby odciągnąć strażników od Klucza, Derec kradnie go i ucieka do pustej sekcji stacji. Katherine i Wolruf spotykają go, a roboty ścigają ich na piętach. W momencie otwarcia drzwi Derec aktywuje Klucz, a on i Katherine znikają w powietrzu, pozostawiając Wolruf ponownie z Alphą, który otworzył drzwi. Katherine i Derec pojawiają się na szczycie budynku w kształcie piramidy w centrum rozległego miasta. Zjeżdżają po powierzchni budynku, ukrywając Klucz w jednej z dziur, które znajdują podczas schodzenia. Od razu widać, że miasto ma dziwne właściwości: budynki pojawiają się i znikają z dnia na dzień, a cała populacja składa się z robotów. Roboty jednak były świadome obecności jednego innego człowieka w mieście, a ta osoba została niedawno zamordowana. Z powodu Pierwszego Prawa roboty uznały, że to jedno z dwóch pozostałych ludzi w mieście, Derec lub Katherine, musiało popełnić morderstwo. Historia kończy się tym, że oboje są podejrzanymi o morderstwo, a seria kontynuuje się w „Isaac Asimov's Robot City: Suspicion”.


Matka Karen zaprzecza posiadaniu zdolności jasnowidzenia i twierdzi, że to nie ona zawiadomiła policję, co nie doprowadziło do uratowania córki oraz oficera Wilsona. Kobieta wyjaśnia również, że nie widziała Karen w wizjach jeszcze przed jej narodziniami.[sep]Główną bohaterką „Trzeciego oka” jest osiemnastoletnia Karen Connors. W czasie szkoły średniej zaczyna spotykać się z Timem, popularnym kolegą z klasy. Karen po raz pierwszy zaczyna czuć, jakby wreszcie pasowała do otoczenia. Jej matka jest zadowolona ze związku z Timem, ponieważ zawsze naciskała na Karen, by ta dostosowywała się do innych i była popularna. Karen dostaje pracę jako opiekunka do dzieci w rodzinie Zennerów, opiekując się Stephanie i jej starszym bratem, Bobbym. Bobby wychodzi pobawić się z kolegami, ale nie pojawia się na obiedzie. Karen pyta sąsiadów, czy go widzieli, a gdy wszyscy zaprzeczają, kontaktuje się z policją. Oficer Ronald Wilson przybywa, aby przesłuchać Karen, a pierwszą rzeczą, jaką zauważa, są jego żywe, niebieskie oczy oraz to, że wydaje się zbyt młody na policjanta. Wilson nie wydaje się zbyt zaniepokojony zniknięciem, twierdząc, że Bobby prawdopodobnie jest u kolegi. Karen zaczyna mieć wizje miejsca, w którym znajduje się Bobby; widzi, że jest nieprzytomny i uwięziony w pudle. Gdy rodzice Bobby’ego wracają do domu, chłopca nadal nie ma. Policjant wraca do domu Zennerów. Karen zdaje sobie sprawę, że pudełko, które widziała w wizji, to bagażnik samochodu, a samochód jedzie w jej stronę. Rozpoznaje też, że samochód, który widziała, należy do jej chłopaka, Tima. Gdy Tim przyjeżdża po nią, Karen konfrontuje go z tym i znajdują Bobby’ego w bagażniku – nieprzytomnego, ale żywego. Później oficer Wilson pyta Karen, czy zgodziłaby się pomóc w odnalezieniu zaginionej dziewczynki o imieniu Carla Sanchez. Wbrew woli rodziców Karen zgadza się pomóc. Tego samego popołudnia oficer Wilson podwozi Karen do domu pani Sanchez. Będąc sama w sypialni Carli, Karen podnosi różne ubrania i zabawki, próbując otrzymać wizję dziewczynki. Gdy ta metoda zawodzi, Karen i oficer Wilson opuszczają dom Sanchez. Jadąc samochodem z oficerem Wilsonem, Karen otrzymuje przekazy telepatyczne, które prowadzą ich na brzeg rzeki. Znajdują parę sandałów i rower należące do Carli. Karen czuje się słaba i mdli. Następnie ma wizję wydarzeń, które doprowadziły do śmierci Carli. Policja później znajduje jej ciało w rzece. W międzyczasie Tim zrywa z Karen i kończy szkołę średnią. Latem Karen znajduje pracę w żłobku. Pewnego dnia w drodze do pracy kobieta zatrzymuje się i pyta o drogę do żłobka. Kobieta proponuje Karen podwiezienie, a ta zgadza się. Kierująca samochodem kobieta przedstawia się jako Betty Smith. Gdy Betty zwraca się do Karen po imieniu, dziewczyna staje się podejrzliwa, ponieważ nie przedstawiła się. Uwierzając, że Betty ma inne zamiary, Karen próbuje uciec z samochodu. Drzwi są jednak zamknięte. Betty zawozi ją do mieszkania, gdzie mężczyzna imieniem Jed przywiązuje ją i uderza jej głową o kuchenkę, powodując utratę przytomności. Gdy Jed i Betty wychodzą, Karen ma wizję małej dziewczynki, którą czuje się zobowiązana chronić. Nie może jej uratować, będąc nieprzytomną, więc zmusza się do przebudzenia i odkrywa, że jest związana i zakneblowana w mieszkaniu, bez nikogo, kto mógłby ją uratować. Straciła już niemal całą nadzieję, gdy znowu widzi małą dziewczynkę, która wskazuje na czujnik dymu. (Mała dziewczynka jeszcze nie mówi i nie pokazuje twarzy. Trzyma się tyłem do Karen, więc ta widzi tylko jej blond włosy). Następnie Karen używa nóg, by podpalić mieszkanie, co uruchamia czujnik dymu i przyciąga uwagę zarządcy budynku. Dowiaduje się wtedy, że Betty i Jed ukradli większość dzieci z żłobka. Jednym z tych dzieci był siostrzeniec oficera Rona Wilsona. Matka Karen chce, aby wyjechała na wakacje do San Francisco, ale Karen postanawia pomóc Ronowi w odnalezieniu zaginionych dzieci. Karen i Ron odwiedzają jasnowidzkę Anne Summers, która została postrzelona, ponieważ zbliżała się do sprawy porwań. Na szczęście wstrzymała torbę z mięsem, aby spowolnić pocisk, który inaczej trafiłby ją w serce. Karen wie, że jest jedyną osobą, która może pomóc w odnalezieniu dzieci. Postanawia pomóc Ronowi i ma wizję dzieci w drodze do Kolorado. Karen i Ron rozbijają obóz w parku stanowym, gdzie Karen odkrywa, że zakochuje się w Ronie. Następnego ranka docierają do domu, w którym przetrzymywane są dzieci. Dowiadują się, że Betty i Jed ukradli dzieci, aby nielegalnie je sprzedać. Ron podchodzi do domu, aby spróbować zobaczyć dzieci, ale Karen ma wizję psa strzegącego domu. Ron bał się psów, więc Karen musiała go ostrzec. Gdy do niego dociera, pies atakuje, Ron strzela do zwierzęcia, a Karen krzyczy. Wtedy wychodzi Jed i strzela Rona w ramię. Zostają wciągnięci do środka, a Karen próbuje powstrzymać krwotok Rona. Wkrótce policja przybywa i ratuje ich oboje, odzyskując wszystkie zaginione dzieci. To matka Karen zawiadomiła policję po otrzymaniu wizji. Matka Karen wyznaje wtedy, że ona również zawsze miała zdolności jasnowidzenia, ale nie chce być uważana za wariatkę, więc próbowała to ukryć. Ujawnia również, że nigdy nie była popularna i że jej pierwszą randką był ojciec Karen. Chce, aby Karen również ukrywała swoje zdolności i spróbowała znaleźć kogoś, kto ją pokocha. Wyjaśnia też, że widziała Karen w wizjach jeszcze przed jej narodzinami i że te wizje dwukrotnie uratowały jej życie. Karen mówi wtedy matce, że znajdzie kogoś, kto ją pokocha i zaakceptuje taką, jaką jest, oraz że zamierza używać tego daru do czynienia dobra. Tego wieczoru Karen znów śni o małej dziewczynce, zdając sobie sprawę, że to jej przyszła córka. Gdy pyta dziewczynkę, kto będzie jej tatą, dziewczynka w końcu podnosi wzrok, ujawniając żywe, piękne niebieskie oczy, co sugeruje, że oficer Ron Wilson będzie jej ojcem oraz mężem lub partnerem Karen. akceptować siebie.


Więźniom przydzielano numery identyfikacyjne, takie jak Щ-854 w przypadku Szuchowa, w celu odebrania im człowieczeństwa. Drużyna otrzymywała jedzenie w zależności od efektów pracy, a niewystarczający wysiłek jednego więźnia skutkował karą dla wszystkich jej członków.[sep]Iwan Denisowicz Szuchow został skazany na obóz w systemie sowieckich gułagów, oskarżony o szpiegostwo po tym, jak podczas II wojny światowej dostał się do niewoli niemieckiej. Jest niewinny, ale mimo to rząd karze go za bycie szpiegiem. Ostatni akapit sugeruje, że Szuchow odsiaduje dziesięć lat. Dzień zaczyna się od tego, że Szuchow budzi się chory. Za pobudkę odsyłany jest do aresztu i zmuszony do jego sprzątania – to drobna kara w porównaniu z innymi wymienionymi w książce. Gdy Szuchow wreszcie może opuścić areszt, udaje się do ambulatorium, by zgłosić chorobę. Ponieważ jest już późno przed południem, ordynator nie może już zwolnić żadnych robotników, a Szuchow musi pracować mimo wszystko. Reszta dnia opowiada głównie o drużynie Szuchowa (104., która liczy 28 członków), ich lojalności wobec dowódcy drużyny oraz o pracy więźniów (zeków) – na przykład na brutalnym placu budowy, gdzie mróz zamarza zaprawę używaną do murowania, jeśli nie zostanie nałożona wystarczająco szybko. Sołżenicyn opisuje również metody stosowane przez więźniów w celu przetrwania; cały obóz żyje według zasady przetrwania najsilniejszych. Tiurin, brygadzista 104. drużyny, jest surowy, ale dobry, a drużyna zaczyna go coraz bardziej lubić w miarę rozwoju akcji książki. Choć jest to „zasmucony” człowiek, Tiurin jest lubiany, ponieważ rozumie więźniów, z nimi rozmawia i im pomaga. Szuchow jest jednym z najciężej pracujących członków drużyny i jest generalnie szanowany. Racje żywnościowe w obozie są skąpe, ale dla Szuchowa są jedną z niewielu rzeczy, dla których warto żyć. Oszczędza otrzymywane jedzenie i jest zawsze czujny w poszukiwaniu przedmiotów, które może ukryć i wymienić później na żywność. Pod koniec dnia Szuchow jest w stanie świadczyć kilka specjalnych usług dla Cezara (Caesara), intelektualisty, który może uniknąć pracy fizycznej i zamiast tego wykonywać pracę biurową. Cezar jest jednak najbardziej znany z otrzymywania paczek z jedzeniem od rodziny. Szuchow może otrzymać niewielki udział z paczek Cezara, stojąc za niego w kolejkach. Dzień Szuchowa okazuje się produktywny, a nawet „prawie szczęśliwy”: „Szuchow kładł się spać w pełni zadowolony. Tego dnia dopisało mu wiele szczęścia” (s. 139). Ci w obozach uważali życie codzienne za niezwykle trudne. Na przykład jedna z zasad stanowi, że jeśli termometr osiągnie [brak wartości w tekście źródłowym], więźniowie są zwolnieni z pracy na zewnątrz tego dnia – wszystko powyżej tej temperatury uznawano za znośne. Czytelnik jest przypominany mimochodem poprzez rzeczowe myśli Szuchowa o surowości warunków, pogarszanych przez niewystarczające pościel i odzież. Przydzielone zekom buty rzadko pasowały, ponadto materiał musiał być używany lub usuwany, na przykład, a cienkie rękawiczki wydawane więźniom łatwo się rwaly. Więźniom przydzielano numery w celu łatwej identyfikacji i w próbie odebrania im człowieczeństwa; numer więźnia Iwana Denisowicza to Щ-854. Każdego dnia dowódca drużyny otrzymywał zadanie na dany dzień, a drużyna była następnie karmiona w zależności od tego, jak pracowała. Więźniowie w każdej drużynie byli zatem zmuszani do wspólnej pracy i wywierania na siebie presji, aby wykonać swoje zadania. Jeśli którykolwiek więzień nie pracował wystarczająco ciężko, cała drużyna była karana. Mimo to Sołżenicyn pokazuje, że wśród członków brygady mogła istnieć zaskakująca lojalność, a Szuchow łączy siły z innymi więźniami, by ukraść filc i dodatkowe miski zupy; nawet dowódca drużyny sprzeciwia się władzom, oklejając okna na swoim miejscu pracy papa. Rzeczywiście, tylko dzięki takiej solidarności więźniowie mogą zrobić coś więcej niż tylko przetrwać z dnia na dzień.


Rzeczywistość okazała się łaskawa dla osadników, gdy ziemia przyjęła narzuconą jej cywilizację, udowadniając, że jest w stanie utrzymać tak dużą liczbę ludności. W rezultacie większość mieszkańców, w tym rodzina Wollastonów, zdołała zatrzymać swoją ziemię i pozostać w regionie na stałe.[sep]Książka zaczyna się od szczegółowego opisu tego, jak obszar ten został pierwotnie zaludniony. Autor kładzie szczególny nacisk na „naukowe” osiągnięcia tamtych czasów, warunki socjologiczne oraz wykorzystanie tych osiągnięć i warunków przez rząd Stanów Zjednoczonych oraz Kolej Milwaukee. W książce są one przedstawione przez podręcznik uprawy gleby Campbella, pragnienie mieszkańców Europy i wschodnich Stanów Zjednoczonych do stania się właścicielami ziemi, Ustawę o Osadnictwie (Homestead Act) i agencje rządowe oraz reklamę kolejową. Jak autor stwierdza w pewnym momencie: „... istniała prawdziwa nieszczerość w sposób, w jaki reklamowano ten plan (plan suchego osadnictwa). Copywriterzy (którzy prawdopodobnie nigdy nie widzieli prerii na własne oczy) i redaktorzy artystyczni stworzyli papierowy kraj, tak złudny jak Ziemia Obiecana (Kokaina). Mylący język i obrazki w broszurach w końcu uprawniały osadników, by postrzegali się jako niewinnych ofiary rządu, który był w kieszeni korporacyjnych grubasów – a ich poczucie zdrady miało zagnieździć się na pokolenia”. W dalszej części książki autor opisuje osadnictwo w kategoriach wielkiego eksperymentu mającego na celu narzucenie cywilizacji wcześniej dzikiemu regionowi. Społeczeństwo tamtego okresu jest przedstawione jako pełne niewinnej optymizmu i uczucia nieograniczonego potencjału, by być częścią wielkich i ważnych rzeczy. Jest to przedstawione w książce przez drut kolczasty i ustawione, regularne działki rolne o powierzchni 320 akrów. Autor głębiej zagłębia się w rozwój społeczny osadników, opisując wiele szczegółów wspomnianego społeczeństwa po jego ukształtowaniu się. Społeczeństwo równin Montany jest przedstawione jako takie, które wydaje się realizować swoje marzenia, przyciągać ludzi i handel oraz posiadać wszystkie atrybuty amerykańskiego osadnictwa na pograniczu. Jest wyraźnie wskazane, że to społeczeństwo znajduje się u szczytu swojego rozwoju. Przedstawione są historie różnych rodzin osadników, a w szczególności rodzina Neda Wollastona, która zaczęła – tak jak inni imigranci – od uprawy swoich 320 akrów pyłu. Raban wyraża wdzięczność Percemu Wollastonowi za jego nieopublikowane wspomnienia „Homesteading” i często towarzyszy mu Michael J. Wollaston, który pomaga mu „kształtować historię w trakcie serii wyjazdów w teren, lunchów i przeglądania dokumentów rodzinnych Wollastonów”. Rzeczywistość spada na osadników z siłą uderzenia, gdy, jak ujmuje to autor, ziemia ujawnia swoją dziką naturę, odrzucając narzuconą jej cywilizację. Osadnicy zdają sobie sprawę, że ziemia nie jest w stanie utrzymać liczby ludzi, którzy próbowali na niej żyć. Już w 1908 roku, gdy Kongres debatował nad ustawą o powiększeniu osadnictwa (Enlarged Homestead bill), przedstawiciel William A. Reeder z Kansas miał, słowami Rabana, uderzyć nutę ponurego realizmu, tylko po to, by zostać zagłuszonym jako pionek wielkich ranczerów: „Powiadam, że osadnik nie jest w stanie utrzymać się z 320 akrów [półsuchej ziemi], ani nawet z 640 akrów. W tym leży problem. Gdyby mógł utrzymać się z 640 akrów, byłoby dobrze, ale to tutaj ludzie są oszukiwani. W większości przypadków nie mogą utrzymać się z 320 akrów”. Ponieważ wielu osadników czuło, że zostało zdradzonych przez tych, którzy przekonali ich do przeprowadzki się w te rejony i uprawy tam ziemi, zaobserwować można kolejny rozwój społeczny: zacięcie niezależne i buntownicze postawę nieufności wobec autorytetów i antykorporacyjnej nieufności wobec Ameryki Korporacyjnej (szczególnie „karłowatej, zajączkowatej, o pełnych ustach postaci Jamesa J. Hilla i jego cieniowego syna Louisa”), właścicieli linii kolejowej Great Northern, i w znacznie większym stopniu, rządu Stanów Zjednoczonych. Gdy zdaje sobie sprawę, że ziemia nie jest w stanie utrzymać wszystkich, wielu widać odchodzących – sprzedających swoją ziemię tym, którzy wybrali pozostanie i kontynuowanie uprawy. Nawet starzejący się Ned i jego żona Dora ostatecznie wysyłają syna Percy’ego do Seattle i są zmuszeni wydzierżawić swoją ziemię młodej parze rolników, przed przeprowadzką na zachód śladami syna i osiedleniem się w Thompson Falls. Spirala upadku niegdyś tętniącej życiem cywilizacji wydaje się ustabilizować w dniu dzisiejszym. Ten status quo to niepewna równowaga między egzystencją a ubóstwem. Taka jest desperacja, by „stać się kimś” na nowo, że niektórzy są gotowi na wszystko, by przyciągnąć tanią uwagę, rozgłos, odwiedzających, a przede wszystkim, zewnętrzny handel i pieniądze. Całkowite rozczarowanie i bezcelowość takich wysiłków są podsumowane w nieudanym Dniu Ismay/Joe, Montana, w którym miasto przyjmuje postać amerykańskiego gracza futbolowego, Joe Montany, w próbie zwiększenia swoich przychodów. Jednak to z jego obecności na lokalnym rodeo i zaproszeń na lunche z grillem podczas sezonu znakowania bydła (koniec maja/początek czerwca) Raban naprawdę widzi, jak wiejskie społeczeństwo wyłoniło się z porażek przeszłości: „Jednak w ostatnich sześćdziesięciu latach tutaj wyewoluowała forma społeczeństwa. Była ona bardziej skromna niż ta wyobrażana sobie przez wczesnych osadników. Po wielkim upokorzeniu Brudnych Trzydziestki ludzie nauczyli się dostosowywać do miejsca. Ziemia pozwalała tylko na tyle zamieszkania i uprawy, i nie więcej. Skruszeni ocaleni ostrożnie budowali swój świat. I oto on był – w grupie dobrze ubranych, dobrze odżywionych rodzin wokół zagrody. Nigdy by się nie domyślono ilości zniszczeń, które weszły w skład tego sceny, wiejskich sąsiadów, spokojnych o sobie i nawzajem. Dokładnie tak Wollastonowie, Dockensowie, Yeargensowie i reszta wyobrażali sobie swoje nowe życie na prerii, jako ugruntowaną i stabilną społeczność wiejską, z własnym językiem i architekturą, kostiumami i zwyczajami”. Książka kończy się powrotem autora do domu w Seattle, WA z południowo-wschodniej Montany i podążaniem śladami wielu, którzy opuścili obszar opisany w książce. Autor wyraża radość, że żyje w miejscu, gdzie rzeczywistość nie jest tak ostra, ale przypomina sobie, że niedaleko od miejsca, w którym mieszka, a nawet we własnym podwórku, są miejsca, sytuacje i okoliczności, które sprawiają, że jego życie jest niekomfortowo podobne do życia kogoś, kto mieszka w południowo-wschodniej Montanie. Książka liczy 324 strony i zawiera motywy, okoliczności i wydarzenia, które powtarzały się na obszarach wiejskich i w miastach na całych Wielkich Równinach w covered okresie.


Ostatni rozdział przedstawia spór dotyczący statusu Alaski, w którym Tom Venn wspierał przyjęcie do Unii, a Missy opowiadała się za pozostaniem terytorium. Ostatecznie Alaska nie uzyskała statusu stanu i pozostała pod kontrolą biznesu z Seattle.[sep]Szeroki opis powstania kontynentu północnoamerykańskiego. Czytelnik śledzi rozwój terenu Alaski na przestrzeni tysiącleci. Miasto Los Angeles znajduje się obecnie około dwadzieścia czterysta mil na południe od środkowej Alaski, a ponieważ powoli przesuwa się na północ w miarę nieubłaganego przesuwania się uskoku San Andreas, miasto jest przeznaczone do tego, by ostatecznie stać się częścią Alaski. Jeśli ruch wynosi dwa cale rocznie, co często ma miejsce, można oczekiwać, że Los Angeles dotrze w rejon Anchorage za około siedemdziesiąt sześć milionów lat. Fabuła tego rozdziału śledzi mastodonty, tygrysy szablozębne i włochate mamuty, gdy wędrują na Alaskę przez lądowy most. Najpierw zwierzęta są omówione w ogólnych zarysach. Następnie, w drugiej połowie rozdziału, czytelnik dowiaduje się o konkretnym mamucie o imieniu Mastadon i innym o imieniu Matriarcha. Fabuła podąża za Matriarchą i jej rodziną, gdy napotykają one człowieka po raz pierwszy. Czytelnik poznaje niektórych wczesnych Eskimosów, w szczególności mężczyznę o imieniu Oogruk i jego rodzinę. Rozdział szczegółowo opisuje polowanie na wieloryba, a także początek polowań na wydry morskie dla futer przez Rosjan. Ten rozdział opowiada o wczesnej eksploracji Alaski wraz z pierwszymi spotkaniami Rosjan z tubylcami, w tym o brutalnym rzeziu wielu tubylców i wydr morskich. Pojedynek, o którym mowa w tytule rozdziału, to ten między szamanizmem tubylców a chrześcijaństwem rosyjskich osadników. Gdy mężczyźni z jednego z plemion są zabierani, aby pomóc w polowaniu, kobiety i dzieci zostają pozostawione same sobie. Uczą się pilotować kajaki, co było dla nich zabronione, i ostatecznie harpunują małego wieloryba, aby zapewnić sobie przetrwanie. Po powrocie Rosjan dziewczyna o imieniu Cidaq jest „kupowana” i zabierana na wyspę Kodiak, ale nie wcześniej, niż jest brutalnie znęcana przez jednego z marynarzy. Na Kodiak konsultuje się z szamanem i jego mumią i postanawia zemścić się na tym mężczyźnie, przechodząc na chrześcijaństwo, aby wyjść za niego za mąż, gdy ten wróci na Kodiak, wierząc, że może go poniżyć, odmawiając poślubienia go w ostatniej chwili. Jednak dochodzi do ślubu i staje się bitą żoną. Kapłan na Kodiak zakochuje się w niej, a po tym, jak jej mąż ginie w wyniku wielkiego tsunami, Cidaq (ochrzczona jako Sofia) poślubia kapłana, który zmienia swój status w kościele, aby zostać kapłanem, który może zawrzeć małżeństwo. Na końcu rozdziału Michener stwierdza, że chrześcijaństwo zwyciężyło szamanizm, ale w procesie tym populacja tubylców zmalała z ponad 18 000 do mniej niż 1 200. Ten rozdział szczegółowo opisuje również starcia między tubylcami a Rosjanami, a w szczególności bitwę pod Sitką. Wydarzenia są pokazane oczami tubylca o imieniu Serce-Wrona i Arkadja Woronowa, syna Ojca Woronowa i Sofii Kuczowskiej (dawniej Cidaq). Arkady Woronow żeni się z Rosjanką, która przeprowadza się na Alaskę, i razem przepływają rzekę Jukon. Rozdział wyjaśnia również śmierć Aleksandra Baranowa i kończy się zakupem Alaski przez Stany Zjednoczone Ameryki. Ten rozdział pokazuje konflikt między dwoma rywalizującymi kapitanami statków, kapitanem Schranskym i Michaelem Healym. Tymczasem reverend Sheldon Jackson, misjonarz, podróżuje na Alaskę, aby dalej umacniać jej status jako stanu, przy pomocy senatora Benjamina Harrisona. Zabiera się do zakładania chrześcijańskich misji różnych wyznań, aby dalej szerzyć chrześcijaństwo wśród tubylców Alaski. Ósmy rozdział opowiada o chaosie wokół gorączki złota na Alasce, używając fikcyjnej rodziny Venn i poszukiwacza o imieniu John Klope. Wspomina o prawdziwej postaci Soapy'ego Smitha i jego śmiertelnym pojedynku z Frankiem Reidem. Szczegółowo opisuje również trudy przekraczania przełęczy Chilkoot. Złoto zostaje odkryte w Nome, a Tom Venn i jego macocha Missy zabierają swoje rzeczy i przeprowadzają się tam. Tom zostaje mianowany menedżerem oddziału firmy Ross i Raglan, sklepu sprzedającego żywność i sprzęt outdoorowy. Chłopak Missy, Matt Murphy, dołącza do Toma i Missy w Nome, docierając tam na rowerze. Chociaż te postacie są fikcyjne, podróż rowerowa opiera się na prawdziwej wyprawie rowerowej Maxa Hirshberga w 1900 roku, a problemy z kradzieżą złota przy kolizji wymiaru sprawiedliwości opierają się na polityku Alexandrze McKenzie i sędzim Arthura H. Noyesie. Ten rozdział opisuje powstanie i działanie konserw (pierwszych na Alasce) fikcyjnej firmy na cieśninie Taku, gdy Ross i Raglan mianują Toma Venna kierownikiem konserw, rybołówstwa i chińskich robotników. W trakcie tego firma wchodzi w konflikt z lokalnymi członkami plemienia Tlingit, których prawa do połowów są naruszane. Tom zaczyna przerywane romanse z dwiema dziewczynami; jedną z nich jest Lydia Ross, córka właściciela firmy Ross i Raglan, a drugą Nancy Bigears, córka lokalnej Tlingitki, którą Tom bardzo lubi. Na końcu rozdziału czytelnik dowiaduje się, że Tom poślubia Lydię, a Nancy wychodzi za Ah Tinga, Chińczyka, który był kiedyś zatrudniony jako przodownik w konserwach łososiowych, zanim zaczął działać na własną rękę. W 1919 roku urzędnik rządowy przybywa do małego miasteczka w Minnesocie zamieszkanego przez imigrantów pochodzenia szwedzkiego i fińskiego, a także przez tych, którzy żyją w Stanach Zjednoczonych od kilku pokoleń. Rekrutuje grupę rodzin, aby przenieść się na Alaskę i osiedlić w dolinie Matanuska, gdzie otrzymają ziemię, za którą nie będą musieli płacić przez co najmniej trzy lata, pod warunkiem, że zobowiążą się do rolnictwa. Ten rozdział śledzi rodzinę Flatch, zwłaszcza dzieci. LeRoy Flatch dorasta i staje się pilotem krzewy, a Flossie jest miłośniczką zwierząt, która zakochuje się w lokalnym „mieszańcu” pochodzenia białego i eskimoskiego. W typowym dla Jamesa Michenera stylu, ostatni rozdział jest interakcją między różnymi postaciami z poprzednich rozdziałów lub ich potomkami. Alaska jest w procesie ubiegania się o status stanu. Missy pozostaje po stronie zwolenników przyznania statusu stanu, podczas gdy Tom Venn składa petycję o pozostawienie Alaski terytorium pod kontrolą biznesu z Seattle. Ostatecznie prezydent Dwight D. Eisenhower podpisuje ustawę o przyjęciu Alaski do Unii, co czyni Alaskę 49. stanem USA.


Apoletta używa magii, by wesprzeć kłótnie podczas Konklawu dotyczącego Światowej Rozszczeliny, powodując przybycie wody i stabilizację sali. Mimo tego spokojnego gestu, przedstawiciel Dimernesti słucha jej z uwagą, dziękując za dobrze wykorzystany czas.[sep]Książka rozpoczyna się od prologu opisującego, jak Apoletta poznała Zebulaha, swojego poprzedniego męża. Zebulah, ludzki mag w czerwonej szacie, eksplorował zatopione ruiny Istar, podczas gdy Apoletta była wówczas Opiekunką Istar, strzegąc jej przed ludźmi. Gdy potajemnie go obserwuje, wspomina się, że została oczarowana jego szacunkiem, ciekawością i uczciwością wobec ruin. Po rozmowie z nim, aby odkryć jego zamiary, jest również pod wrażeniem jego prawdomówności jako „potencjalnego najeźdźcy”. Powracając do teraźniejszości, Rozdział Pierwszy zaczyna się od tego, że Apoletta znajduje się w roli gospodarza Konklawu dotyczącego Światowej Rozszczeliny, szybko rozprzestrzeniającego się pola wulkanicznego, z przedstawicielami wielu różnych gatunków, w tym elfami z ławicy (Dimernesti), ludźmi morza, oceanicznymi wędrowcami, morskimi gigantami i brathnocami. Jest jednak zirytowana drobnymi kłótniami o łowiska, w tym nawet z udziałem Dimernesti, którzy mieli pomagać w organizacji Konklawu, a nawet nie wybrali jeszcze swojego przedstawiciela. Apoletta próbuje uśmierzyć swój gniew, szukając rady u Slyphanousa, starego elfa Dargonesti. Podczas ich rozmowy Apoletta ujawnia głębię rozłamu między Dargonesti a Dimernesti, przy czym Dimernesti nie ufają już Dargonesti. Powracając do zadania, które ma do wykonania, próbuje czekać na uwagę wszystkich, ale odkrywa, że kłótnie wzięły górę nad uprzejmością i etykietą. Zmuszona do ucieczki się do magicznych środków, rzuca zaklęcie, powodując zniknięcie dużej sfery wody z tego obszaru, co sprawia, że ciężki ocean wdziera się, aby wypełnić pustkę, powodując duży pęknięcie, potrząsając delegatami, a nawet kołysząc dużą okrągłą płytą koralową zawieszoną pod sufitem. Najwyraźniej przyciągając uwagę Konklawu, próbuje kontynuować, jednak ludzie morza wtrącają się, wykrzykując, że nie skończyli jeszcze „negocjacji” z oceanicznymi wędrowcami w sprawie dostępu do łowisk. Kierując delegatów z powrotem do właściwego tematu, ponownie próbuje kontynuować, ale tym razem zostaje przerwana przez mężczyznę z Dimernesti, który z pogardą oświadcza: „Wasza tak zwana Światowa Rozszczelina, znowu?”. Gdy jej temperament rośnie, próbuje go obalić, ale słyszy: „Marnujesz mój czas”. Delegaci wracają do własnych spraw, z ludźmi morza kłócącymi się o terytoria łowieckie, oceanicznymi wędrowcami zaniepokojonymi napływem nieumarłych oraz Dimernesti żywiącymi urazę do Dargonesti.


Gideon Fell musi wyjaśnić sprawę morderstwa Rodneya Kenta, do którego doszło w hotelu Royal Scarlet w Londynie. Ostatecznie detektyw identyfikuje mordercę na podstawie zniszczonego zdjęcia uczestników przyjęcia.[sep]Christopher Kent to bogaty młody mężczyzna, który zawarł ze swoim przyjacielem Danem Reaperem zakup o tysiąc funtów, że nie jest w stanie wyruszyć z Johannesburga bez grosza przy duszy i spotkać się z przyjacielem kilka tygodni później w hotelu Royal Scarlet na Piccadilly w Londynie w Anglii. Dwadzieścia cztery godziny przed terminem Kent znajduje się przed hotelem, bez pieniędzy i nie jedząc od dnia, i postanawia zamówić śniadanie, rachując je na pokój w hotelu. Po zjedzeniu śniadania personel hotelowy prosi go, by obudził swoją „żonę”, ponieważ poprzedni gość zostawił w pokoju cenną bransoletkę. Po przybyciu do pokoju 707 grupa widzi na drzwiach tabliczkę „Nie przeszkadzać”, na której bazgrołami napisano „Martwa kobieta”; Kent wchodzi do środka i znajduje, nie bez zaskoczenia, uduszone ciało swojej kuzynki Josephine. Gdy Kent prosi mistrza detektywa Gideona Fella o wyciągnięcie go z opresji, Fell musi również rozwiązać sprawę morderstwa późnego męża Josephine, Rodneya, do którego doszło dwa tygodnie wcześniej. Pierwsze morderstwo miało miejsce w wiejskiej rezydencji Sir Gylesa Gaya; Sir Gyles nabył ją od spadkobierców jej architekta, Ritchiego Bellowesa, i utrzymuje syna Bellowesa, alkoholika, jako pasożyta w domu. Sir Gyles zaprosił licznych przyjaciół i krewnych Kenta na przyjęcie, podczas którego młody Bellowes bawił gości, prezentując swoją fotograficzną pamięć. Pewnej późnej nocy, będąc bardzo pijanym, Bellowes zakrada się do swojego dawnego domu i twierdzi, że widział mężczyznę ubranego jak hotelowy kelner, „w mundurze, jakiego widzi się w dużych hotelach, takich jak Royal Scarlet”. Bellowes traci przytomność i jest znajdowany rano mniej więcej w tym samym czasie, gdy odkryto uduszone ciało Rodneya Kenta. Jest szereg tajemniczych wskazówek i poszlak, w tym zniszczone zdjęcie uczestników przyjęcia bawiących się w „parku rozrywki”, fakt, że z torebki martwej kobiety zniknęły wszystkie monety (ale nie banknoty), oraz dwie cenne bransoletki, z których jedna ma na swojej powierzchni wyryty tajemniczy łaciński zwrot. Ale to zaskakująca i gwałtowna konfrontacja na ciemnym cmentarzu pozwala Gideonowi Fellowi ostatecznie zidentyfikować mordercę.


W odpowiedzi na żądanie bezwarunkowej kapitulacji ze strony prezydenta USA, przywódca Konfederacji Jake Featherston kazał wystrzelić dwie rakiety na Filadelfię. Atak spowodował ogromne zniszczenia materialne, ale nie wywołał żadnych istotnych szkód psychologicznych.[sep]Kampania amerykańskiego generała Irvinga Morrella mająca na celu wyparcie sił Konfederacji z Pensylwanii i Ohio zakończyła się sukcesem, a teraz zmusza je do wycofywania się przez Kentucky, Tennessee, a ostatecznie przez Georgię. W bitwie pod Chattanooga siły amerykańskie zrzuciły spadochroniarzy na szczyt Missionary Ridge i Lookout Mountain, zamiast toczyć ciężkie boje o zdobycie tych wzniesień. Po zdobyciu Chattanooga Morrell wydaje się być zdeterminowany, by dotrzeć do Oceanu Atlantyckiego przez Georgię, przecinając tym samym terytorium Konfederacji na pół. Konfederacki generał George S. Patton radzi sobie w obronie gorzej niż podczas ataku na Ohio dwa lata wcześniej; jego porywcze instynkty sprawiają, że marnuje nieodnawialne zasoby w próbach kontrataków, które skazane są na porażkę. Mordowanie czarnoskórych w komorach gazowych w Obozie Determination w Teksasie trwa, podczas gdy amerykański generał Abner Dowling i jego Jedenasta Armia usiłują zaatakować go i zamknąć. Dysponując jedynie skromnymi siłami, Dowling ma trudne zadanie. Dowling wysyła jednak wsparcie lotnicze, aby zbombardować linie kolejowe, którymi przywożone są przeludnione, bydlęce wagony pełne czarnoskórych. Niestety, natarcie trwa zbyt długo; odgłosy odległej amerykańskiej artylerii wzbudziły pewną nadzieję wśród skazanych na śmierć więźniów, ale gdy siły amerykańskie w końcu przybywają, znajdują jedynie ogromne masowe groby, bez ani jednego ocalałego, gdyż operacja eksterminacji została przeniesiona do „ulepszonego obozu” we wschodnim Teksasie. Wśród niezliczonych ofiar znajduje się Scypion. Mimo tego niepowodzenia, czarnoskórzy w Konfederacji wciąż znajdują sposoby na opór. W Richmond, stolicy Konfederacji, czarnoskórzy buntują się, nie chcąc ocalić swoich życia, lecz umrzeć z bronią w ręku i wymierzyć sprawiedliwość swoim mordercom. Tymczasem w Georgii wciąż walczą czarnoskóre oddziały partyzanckie. Podczas gdy wojna trwa, wyścig między amerykańskimi a konfederackimi fizykami o zbudowanie „bomby uranowej (tj. bomby jądrowej)” trwa nadal. Konfederaci desperacko próbują odrobić straty spowodowane błędem strategicznym prezydenta Jake’a Featherstona, który początkowo nie traktował bomby poważnie i wstrzymał badania na ponad rok. Przeprowadzają nalot na amerykański projekt jądrowy w stanie Waszyngton, na co Amerykanie odpowiadają w ten sam sposób, bombardując Uniwersytet Waszyngtona w Lexington w Wirginii, centrum konfederackich badań jądrowych. Tymczasem Cesarstwo Niemieckie wydaje się wyprzedzać oba mocarstwa północnoamerykańskie w budowie bomby uranowej. W Europie siły niemieckie i austriackie stopniowo wypierają wojska francuskie, brytyjskie i rosyjskie. Powstania irlandzkie i serbskie trwają, a Ukraina pozostaje polem bitwy dla obu stron. Rosjanie nie są w stanie skupić się na swoich posiadłościach na Alasce. W Wirginii walki lądowe wydają się w dużej mierze ciche, ale obie strony są w stanie przeprowadzać naloty na siebie nawzajem, choć Konfederaci nie są w stanie atakować tak często z powodu ciężkich strat. Bunt mormonów w Utah zostaje stłumiony (po raz trzeci), a amerykańskie postacie debatują ponownie nad moralnością różnych sposobów radzenia sobie z tym problemem. Wydaje się, że sporządzono plan deportacji mormonów z Utah. Tymczasem bunt w Kanadzie jest w pełni aktywny, co skutkuje przeniesieniem jednostek walczących w Utah do Kanady. Wojska z popieranej przez USA Republiki Quebecu nie są wystarczająco liczne ani zmotywowane, by powstrzymać kanadyjskich partyzantów. Walki w Sequoyah (Oklahoma) wydają się wahadłowe, a obie strony sabotażują tamtejsze szyby naftowe. Wydaje się, że następuje ogólna ofensywa w Arkansas, a siły amerykańskie kontynuują natarcie w Sonorze i Chihuahua. Lojalności na szczycie rządu Konfederacji zaczynają wykazywać oznaki napięcia w miarę wzrostu strat. Istnieje wyraźne napięcie między generałem brygady Clarence’em Potterem a prezydentem Jake’em Featherstonem, administratorem Obozu Determination Jeffersonem Pinkardem a prokuratorem generalnym Konfederacji Ferdinandem Koenigiem oraz między Koenigiem a Featherstonem. Featherston wdaje się w głośne kłótnie ze swoimi dowódcami w sprawie taktyki. Rozgniewany na swoich generałów, Featherston pokłada całą nadzieję w „cudownej broni”, która ma wygrać wojnę. Najbardziej niepokojące jest to, że mimo coraz bardziej desperackiej sytuacji militarnej, Featherston nadal kieruje znaczne zasoby na program eksterminacji, uznając to za uzasadnione i konieczne, ponieważ „Wojna z Murzynami” jest najważniejszym celem, który musi zostać „wywalczony” i „wygrany” poprzez całkowitą eksterminację i uczynienie terytoriów Konfederacji „wolnymi od Murzynów”. Na morzu japońskie zagrożenie dla Wysp Sandwiczowych kończy się zwycięstwem morskim pod Midway, a siły amerykańskie odzyskują tę wyspę. Żadna ze stron nie ma prawdziwej chęci kontynuowania wojny, a są silne sygnały, że Japończycy mogą zaatakować brytyjskie posiadłości w Malajach i Indiach. Marynarka Wojenna USA również przemyca broń do rodzącego się buntu na Kubie, w którym uczestniczy nastoletni Fidel Castro. Stany Zjednoczone są w stanie odzyskać Bermudy w kosztownej akcji i grożą przeniesieniem sił morskich na południowy Atlantyk, aby odciąć dostawy żywności z Argentyny do Wielkiej Brytanii. Prezydent USA Charles La Follette żąda bezwarunkowej kapitulacji od Stanów Konfederowanych. Featherston odpowiada defiacyjną mową i wystrzeliwuje dwie rakiety dalekiego zasięgu z baz w Wirginii na Filadelfię. Szkody spowodowane przez rakiety są niewielkie, ale szkody psychologiczne są znacznie poważniejsze.