Holden postanawia wyjechać na zachód, ponieważ jego siostra Phoebe nie chce mu towarzyszyć. Aby ją pocieszyć, zabiera ją do ZOO w Central Parku, gdzie odczuwa smutek i rozgoryczenie na widok jej jeżdżącej na karuzeli w deszczu.[sep]Większość akcji powieści rozgrywa się w ciągu dwóch dni grudnia 1949 roku. Siedemnastoletni Holden Caulfield, narrator i główny bohater książki, zwraca się bezpośrednio do czytelnika ze szpitala w południowej Kalifornii, relacjonując wydarzenia, które doprowadziły do jego załamania nerwowego w poprzednim grudniu. Holden rozpoczyna swoją historię w Pencey Prep, ekskluzywnej szkole prywatnej w Agerstown w Pensylwanii, w sobotnie popołudnie, podczas tradycyjnego meczu futbolowego z rywalami szkoły, Saxon Hall. Holden opuszcza mecz. Jako kapitan drużyny szermierczej, zdołał rano zgubić sprzęt drużyny w metrze w Nowym Jorku, co skutkowało odwołaniem meczu. Jest w drodze do domu swojego nauczyciela historii, pana Spencera, aby się pożegnać. Holden został wyrzucony ze szkoły i ma nie wracać po przerwie świątecznej, która zaczyna się w następną środę. Spencer jest dobrze intencjonowanym, ale gadatliwym starszym mężczyzną. Na wielką irytację Holdena, czyta na głos jego pracę z egzaminu z historii, w której Holden napisał notatkę do pana Spencera, aby nauczyciel nie czuł się źle z powodu wystawienia mu niedostatecznej oceny z tego przedmiotu. Holden wraca do swojego pokoju w internacie, który jest cichy, ponieważ większość uczniów wciąż jest na meczu futbolowym. Zakładając nową czerwoną czapkę myśliwską, zaczyna czytać książkę, ale jego zaduma jest krótka. Najpierw przeszkadza mu jego sąsiad z internatu, Ackley, a później kłóci się z kolegą z pokoju, Stradlaterem, który nie docenia wypracowania, które Holden napisał dla niego o rękawicy baseballowej zmarłego brata Holdena, Alliego. Stradlater, uwodziciel, właśnie wrócił z randki ze starą przyjaciółką Holdena, Jane Gallagher. Holden jest zaniepokojony, bo boi się, że Stradlater mógł wykorzystać Jane. Stradlater nie docenia Jane w taki sposób, jak Holden; on nawet błędnie podaje jej imię jako „Jean”. Dwaj współlokatorzy biją się, a Stradlater łatwo wygrywa. W tym momencie Holden postanawia, że ma dość Pencey Prep, i wsiada do pociągu do Nowego Jorku, gdzie planuje zostać w hotelu do środy, kiedy rodzice spodziewają się jego powrotu do domu na wakacje świąteczne. Zameldowuje się w zniszczonym hotelu Edmont. Po obserwacji zachowania „zboczeńców” w pokoju hotelowym naprzeciwko jego, zmaga się z własną seksualnością. Mówi, że choć miał okazje stracić cnotę, moment nigdy nie wydawał się odpowiedni i zawsze szanował, gdy dziewczyna mówiła „nie”. Spędza wieczór tańcząc z trzema turystkami po trzydziestce z Seattle w salonie hotelowym i podoba mu się tańczenie z jedną z nich, ale ostatecznie zostaje z rachunkiem. Uważa to nieco frustrujące, ponieważ kobiety wydają się niezdolne do prowadzenia rozmowy. Po rozczarowującej wizycie w nocnym klubu Ernie's w Greenwich Village, Holden zgadza się, aby prostytutka, Sunny, odwiedziła jego pokój. Jego stosunek do dziewczyny zmienia się w chwili, gdy wchodzi do pokoju, ponieważ wydaje się być w podobnym wieku co Holden i on zaczyna postrzegać ją jako człowieka. Holden czuje się niekomfortowo w tej sytuacji, a gdy mówi jej, że chce tylko porozmawiać, ona denerwuje się i wychodzi. Mimo że nadal płaci jej za czas, ona wraca ze swoim sutenerem, Mauricem, i żąda więcej pieniędzy. Mimo że Sunny zabiera pięć dolarów z portfela Holdena, Maurice uderza Holdena w brzuch. Po krótkim śnie Holden dzwoni do Sally Hayes, znanej mu z randek, i zgadza się spotkać z nią tego popołudnia, aby pójść do teatru. Tymczasem Holden opuszcza hotel, oddaje bagaż do przechowalni na Grand Central Station i je późne śniadanie. Spotyka dwie zakonnice, z których jedna jest nauczycielką angielskiego, z którą rozmawia o Romeo i Julii. Holden kupuje specjalną płytę, „Little Shirley Beans”, dla swojej dziesięcioletniej siostry, Phoebe. Dostrzega małego chłopca śpiewającego „If a body catches a body coming through the rye”, co jakoś sprawia, że Holden czuje się mniej przygnębiony. Po obejrzeniu z Sally sztuki z udziałem gwiazd Broadwayu Alfreda Lunta i Lynn Fontanne, oboje idą łyżwować do Radio City, a podczas picia Coli Holden impulsywnie proponuje Sally, żeby uciekli z nim na dzicz. Odmawia. Jej odpowiedź przygnębia Holdena i skłania go do uwagi: „Naprawdę strasznie mnie denerwujesz, jeśli chcesz znać prawdę”. Natychmiast tego żałuje, a Sally wybucha złością i odchodzi, podczas gdy Holden podąża za nią, błagając o przyjęcie przeprosin. W końcu Holden rezygnuje i zostawia ją tam, ogląda świąteczne widowisko w Radio City Music Hall, znosi film i bardzo się upija. Przez całą powieść Holden martwi się o kaczki w stawie w Central Parku. Próbuje je znaleźć, ale w procesie udaje mu się tylko stłuc płytę Phoebe. Fizycznie i psychicznie wyczerpany, udaje się do domu, aby zobaczyć siostrę. Pobyt Holdena w mieście charakteryzuje się głównie pijaństwem i samotnością. Myśli o Muzeum Historii Naturalnej, które często odwiedzał jako dziecko. Kontrastuje swoje zmieniające się życie z posągami Eskimosów w dioramie: podczas gdy posągi pozostały niezmienione przez lata, on i świat się zmienili. Te obawy mogły wynikać w dużej mierze ze śmierci jego brata, Alliego. W końcu potajemnie włamuje się do mieszkania rodziców, gdy ich nie ma, aby odwiedzić młodszą siostrę – i bliską przyjaciółkę – Phoebe, jedyną osobę, z którą wydaje się być w stanie się porozumieć. Holden dzieli się fantazją, o której myślał (opartą na błędnym zrozumieniu piosenki Roberta Burnsa „Comin' Through the Rye”): wyobraża siebie jako jedynego opiekuna grupy dzieci biegających i bawiących się na ogromnym polu żyta na krawędzi klifu. Jego zadaniem jest łapanie dzieci, jeśli w swojej beztrosce zbliżą się do upadku z krawędzi, by być „łapaczem w zbożu”. Z powodu tego nieporozumienia Holden wierzy, że bycie „łapaczem w zbożu” oznacza ratowanie dzieci przed utratą niewinności. Gdy rodzice wracają do domu, Holden wymyka się i szuka swojego byłego i podziwianego nauczyciela angielskiego, pana Antoliniego, który oferuje rady życiowe i miejsce do spania. Pan Antolini mówi Holdenowi, że znakiem dojrzałego mężczyzny jest życie skromnie dla sprawy, raczej niż szlachetna śmierć dla niej. Jest to sprzeczne z pomysłami Holdena o zostaniu „łapaczem w zbożu”, symbolicznym ratowaniem dzieci przed złem dorosłości. Podczas przemowy o życiu pan Antolini podaje szereg koktajli w wysokich szklankach. Holden jest zdenerwowany, gdy budzi się w nocy i widzi, jak pan Antolini głaszcze go po głowie w sposób, który uważa za „pedalski”. Zdezorientowany i niepewny, wychodzi i spędza swoje ostatnie popołudnie, włócząc się po mieście. Później zastanawia się, czy jego interpretacja zachowań pana Antoliniego była w rzeczywistości poprawna, i wydaje się się zastanawiać, ile to w ogóle ma znaczenia. Holden podejmuje decyzję, że pojedzie na zachód i będzie żył jako głuchoniemy. Kiedy wspomina o tych planach swojej małej siostrze w poniedziałek rano, ona chce iść z nim. Holden odrzuca jej propozycję, co smuci Phoebe, więc Holden postanawia jednak nie wyjeżdżać. Próbuje ją pocieszyć, zabierając ją do ZOO w Central Parku, i gdy obserwuje jej jazdę na karuzeli w zoo, jest wypełniony szczęściem i radością na widok Phoebe jeżdżącej w deszczu. Na zakończenie powieści Holden postanawia nie wspominać zbyt wiele o teraźniejszości, uważając to za nieistotne. Wspomina o „chorobie” i życiu w szpitalu psychiatrycznym oraz wspomina, że we wrześniu będzie uczęszczał do innej szkoły; relacjonuje, jak został zapytany, czy tym razem odpowiednio zaangażuje się w naukę, i zastanawia się, czy takie pytanie ma jakiekolwiek znaczenie zanim się to wydarzy. Holden mówi, że nie chce nam nic więcej mówić, ponieważ zaskakująco zaczął tęsknić za dwoma swoimi byłymi kolegami, Stradlaterem i Ackleyem, a nawet za Mauricem, sutenerem, który go uderzył. Ostrzega czytelnika, że opowiadanie innym o własnych doświadczeniach doprowadzi do tego, że będą tęsknić za ludźmi, którzy je dzielili.


W 1943 roku okręt HMS Compass Rose uniknął storpedowania i nie zatonął, co pozwoliło ocalić całą załogę, w tym Erica i Lockharta. Po awansach obaj oficerowie nie objęli dowodzenia nad fregatą HMS Saltash, która nie odniosła sukcesu w zwalczaniu niemieckich okrętów podwodnych.[sep]Akcja rozpoczyna się w 1939 roku. Komandor porucznik George Ericson, po służbie w Marynarce Handlowej, zostaje recalled do Royal Navy i otrzymuje dowodzenie nad fikcyjnym korwetą klasy Flower HMS Compass Rose, nowo zbudowaną do eskorty konwojów. Jego oficerowie to w większości nowicjusze w marynarce, zwłaszcza dwóch nowych podporuczników, Lockhart i Ferraby. Tylko Ericson i niektórzy bosmani mają jakiekolwiek doświadczenie. Mimo tych początkowych niedogodności statek i załoga wypracowują rutynę i zdobywają doświadczenie. Bennett, pierwszy oficer, skąpy i unikający obowiązków dyscyplininarz o skłonności do zastraszania i konserwowych kiełbas, tzw. „snorkers”, opuszcza statek rzekomo ze względów zdrowotnych, a młodszy oficerowie mogą dojrzeć, a Lockhart otrzymuje awans na pierwszego oficera. Załoga wielokrotnie przekracza Atlantyk w służbie konwojowej w każdym rodzaju pogody, często napotykając gwałtowne burze na jednym z najmniejszych statków zapewniających usługi eskorty alianckim konwojom. Mężczyźni znoszą ciągłe kołysanie i bujanie statku na ogromnych falach, mroźny chłód, napięcie związane z utrzymaniem pozycji w konwoju w całkowitej ciemności i strach, że w każdej chwili torpeda z niemieckiego U-Boota może wysadzić ich w powietrze. W jakiś sposób tradycje Royal Navy i świadomość ważności ich pracy pozwalają im przetrwać. Kontynuują monotonną i niebezpieczną, ale niezbędną służbę eskorty konwojowej i po jednym szczególnie trudnym konwoju wykorzystują całą swoją ciężko wywalczoną wiedzę, by zatopić niemiecki okręt podwodny. Wielokrotnie są bliscy zatopienia, aż w 1943 roku w końcu zostają trafieni torpedą i zmuszeni do opuszczenia statku. Większość załogi ginie w mroźnych wodach, ale Erica, Lockhart i kilku innych zostaje uratowanych następnego dnia. Ericson, teraz awansowany na komandora, i Lockhart, teraz komandor porucznik, obejmują dowodzenie nad nowym statkiem, fikcyjną fregatą klasy River HMS Saltash. (W filmie The Cruel Sea statek nazywa się Saltash Castle i jest przedstawiany przez korwetę klasy Castle HMS Portchester Castle, ponieważ nie było dostępnych żadnych jednostek klasy River.) Royal Navy w końcu zyskuje przewagę nad U-Bootami, a Saltash zwiększa rosnącą liczbę zatopień dzięki determinacji i cierpliwości Erica. Gdy wojna się kończy, statek wraca do portu jako eskorta kilku niemieckich okrętów podwodnych, które poddały się. Wątek poboczny dotyczy wzruszającego romansu Lockharta z piękną oficer Women’s Royal Naval Service.


W publikacji zawarto mitologię dotyczącą trzech klanów dzikich kotów, w tym Klanu Lwa, Tygrysa i Lamparta, który w rzeczywistości tworzą gepardy. Znajdują się tam również opowieści wyjaśniające, jak Klan Lamparta zdobył rzekę oraz w jaki sposób Klan Tygrysa uzyskał swoje paski.[sep]W książce nie ma właściwej fabuły, ponieważ jest to przewodnik terenowy, ale zawiera kilka krótkich historii, a także oprowadzanie po obozach leśnych i jeziornych Klanów, prowadzone przez jednego z wojowniczych kotów, ceremonie związane z różnymi stanowiskami oraz ogólne przewodniki. Początek książki opowiada historię powstania Klanów. Ten fragment opisuje, że przed powstaniem Klanów każdy kot był sam dla siebie. Wtedy zmarli zaczęli odwiedzać żywe koty, mówiąc im, by się zjednoczyli lub zginęli. Cztery koty o imionach Piorun, Wiatr, Rzeka i Cień zgłosiły się na ochotników, by zostać przywódcami jednego Klanu, ale byli tak różni, że powstały cztery odrębne Klany. Opowieść pomija kota o imieniu Niebo, co prawdopodobnie wynikało z tego, że „Misja Ognistego Gwiazdora” jeszcze nie ukazała się. Rozdział o kotach w Klanach zaczyna się od wypowiedzi przywódcy Klanu z czasu wydania książki, mówiącej coś o swoim Klanie, po czym następuje krótka notatka informacyjna, mapa i oprowadzanie po obu terytoriach, krótka historia opowiedziana przez jednego z kotów oraz znaczący przywódcy i uzdrowicze Klanu. W przypadku Gwiezdnego Klanu znajduje się krótki przewodnik, czym musi być kot, by trafić do Gwiezdnego Klanu, oraz historia Śnieżnej Futry, siostry Niebieskiej Gwiazdy. W przypadku grup, których nie można zaklasyfikować jako Klany (z wyłączeniem Klanu Nieba), znajduje się niewiele więcej niż notatka informacyjna zawierająca charakterystykę Klanu, siedlisko, ich wersję przywódcy i zastępcy oraz znaną historię, a także krótka historia o nich. Istnieje również szybki przewodnik po wszystkich samotnikach, buntownikach i domowych kotach występujących w serii „Wojownicy”. Ta grupa rozdziałów zawiera szybki przewodnik po siedliskach (las i jezioro) wojowniczych kotów, a także po Czterech Drzewach, Wysokich Skałach, Księżycowym Źródle, Wyspie, miejscu, gdzie ginie słońce, oraz historię odkrycia Księżycowego Kamienia. Ten rozdział opisuje, co dzieje się podczas ceremonii inicjacji nowego kota na określone stanowisko, używając konkretnego kota jako przykładu, w tym to, jak czuł się on na temat objęcia tego stanowiska. Zawiera również wszystkie dziewięć żywotów Ognistego Gwiazdora oraz przewodnik po wszystkich ziołach leczniczych uzdrowicieli. W tym rozdziale dowiadujemy się, że Wojownicy posiadają małą mitologię obejmującą trzy Klany z dzikimi kotami: Klan Lwa, Klan Tygrysa i Klan Lamparta (w rzeczywistości gepardy). Znajdują się tu historie o tym, jak Klan Lamparta zdobył rzekę, jak węże z Ogrzewanych Skał trafiły do lasu i jak Klan Tygrysa zdobył swoje paski. Istnieją również ogólne przewodniki, takie jak przewodnik po przepowiedniach w serii „Wojownicy” oraz inne, niebędące ofiarą zwierzęta zamieszkujące ich domy.


Kyle McAvoy wspólnie z Royem Benedictem i FBI organizuje pułapkę na Benniego Wrighta, jednak szantażysta wraz ze współpracownikami zdołuje zniknąć. W następstwie nieudanej akcji Kyle przyznaje się przed pracodawcą do kradzieży danych, rezygnuje z pracy i podejrzewa, że w kancelarii znajdował się zdrajca.[sep]Jako idealistyczny student prawa i redaktor naczelny „Yale Law Journal”, Kyle McAvoy ma zapewnioną niezwykle udaną karierę, choć po ukończeniu studiów zamierza poświęcić trzy lata służbie publicznej, zanim złoży podanie o pracę w prestiżowej firmie. Jego plany zostają zachwiane, gdy kontaktują się z nim dwaj agenci FBI (później okazuje się, że byli fałszywi), którzy go przesłuchują, a następnie przekazują go tajemniczemu mężczyźnie znanemu jedynie jako Bennie Wright. Bennie posiada wideokasetę z imprezy, która odbyła się w mieszkaniu Kyle’a pięć lat wcześniej, gdy był on studentem studiów licencjackich na Uniwersytecie Duquesne. Na wideo widać, jak dwóch kolegów z bractwa Kyle’a, Joey Bernardo i Baxter Tate, uprawia seks z Elaine Keenan, studentką, która później twierdziła, że została zgwałcona, będąc nieprzytomna – co zdaje się potwierdzać pytanie Joeya, skierowane do Baxstera na taśmie: „Czy ona się obudziła?”. W tamtym czasie incydent był badany przez lokalną policję, która ustaliła, że nie doszło do napaści i odmówiła dalszego działania. Dysponując teraz taśmą, Bennie grozi ujawnieniem tajemnicy Kyle’a, chyba że ten będzie z nim współpracował. Plan Benniego polega na tym, by Kyle przyjął posadę w nowojorskiej firmie Scully & Pershing, największej kancelarii prawnej na świecie, która reprezentuje Trylon Aeronautics w sprawie przeciwko Bartin Dynamics. Dwa podmioty z branży obronnej połączyły siły, aby zaprojektować bombowiec hipersoniczny B-10 dla Pentagonu, a gdy wygrały kontrakt z firmą Lockheed, konkurencja zwróciła się o wsparcie do senatorów i lobbystów. Wybuchły batalie prawne, a Trylon i Bartin – z których każdy rości sobie prawo do własności projektu i technologii opracowanych w ramach projektu – są gotowe do walki w sądzie. Kyle będzie musiał przeniknąć do plików Scully & Pershing i dostarczyć Benniemu kluczowych informacji, potrzebnych ludziom, których ten reprezentuje. Jego pierwszym instynktem jest zignorowanie szantażu Benniego i zmierzenie się z wszelkimi konsekwencjami, ale myśl o wstydzie i upokorzeniu, jakie poniesie jego rodzina, jeśli zostanie oskarżony za incydent z przeszłości, nie wspominając o negatywnym wpływie na jego własną przyszłość, skłania go do zgody na żądania Benniego. Nieustannie obserwowany na zewnątrz i mieszkając w mieszkaniu, w którym wie, że ukryto podsłuchy i kamery, Kyle powoli uczy się, jak oszukać tych, którzy go śledzą, by wierzyli, że nie jest świadomy ich obecności. Zwraca się o pomoc do Joeya, który ma więcej do stracenia niż Kyle, jeśli taśma zostanie ujawniona, i wraz ze starym przyjacielem jako nieco niechętnym wspólnikiem układa plan, by przechytrzyć szantażystę. Tego, czego nie przewiduje, jest ponowne pojawienie się Elaine, która nadal twierdzi, że została zgwałcona, oraz Baxstera, który odbył długą terapię odwykową i w ramach programu dwunastu kroków chce zadośćuczynić dziewczynie, którą zgwałcił. Jego przyznanie się do winy da Elaine dowody potrzebne do wniesienia oskarżenia, a gdy Kyle znajdzie się w centrum uwagi, jego stanowisko w Scully & Pershing będzie zagrożone – ryzyka, którego Bennie musi pozbyć się za wszelką cenę. Baxter zostaje znaleziony zastrzelony, bez dowodów na tożsamość mordercy, choć Kyle jest pewien, że to Bennie kazał go zabić. Po kilku miesiącach pracy w „obozie szkoleniowym” kancelarii, jak wszyscy nowi pracownicy, Kyle ostatecznie zostaje wciągnięty w sprawę Trylona i otrzymuje dostęp do ściśle strzeżonego pomieszczenia komputerowego, w którym przechowywane są poufne informacje. Bennie i Nigel, ekspert komputerowy, zmuszają go do użycia pendrive’a do pobrania plików, co on robi. Ale w tym czasie, zdając sobie sprawę, że Bennie jest prawie zawsze o krok przed nim, Kyle rozmawia z Royem Benedictem, prawnikiem karnym i byłym operatorem FBI. Opowiada mu całą historię. Roy nadal ma dobre kontakty w FBI i wspólnie organizują operację schwytania Benniego w momencie przesyłania informacji. Ale plan się nie udaje; Bennie i jego współpracownicy znikają i pozostają nieznani i nieuchwytni. Kyle przyznaje swoje działania partnerom kancelarii i zgadza się natychmiast odejść z pracy i nie praktykować prawa w Nowym Jorku przez dwa lata. Wyraża również przekonanie, że jeden z partnerów kancelarii działał jako „kret”, przekazując informacje Benniemu. Odrzucając ofertę FBI objęcia go programem ochrony świadków, Kyle wraca do domu do ojca, również prawnika, który zna całą tę smutną historię. Planuje zostać partnerem w kancelarii swojego ojca.


Sztuczna inteligencja pistoletu Aksla pozostaje w posiadaniu Kardynała i nie jest przesyłana do sieci stacji kosmicznej Samsara. W rezultacie nie ma konieczności, by uzyskała przychylność tamtejszej sztucznej inteligencji o imieniu Tsongkhapa, co uniemożliwia jej udzielenie pomocy głównemu bohaterowi.[sep]Akcja książki rozpoczyna się w przyszłości w mieście Meksyk, gdzie czasowy zabójca Axl Borja ma zamiar wykonać ostatnie zlecenie, które kończy się katastrofalnie, gdy do zabójstwa potrzebuje trzech strzałów. W trakcie ucieczki traci broń, zostaje schwytany przez policję i błaga o litość Kardynała Santo Duque – swojego byłego szefa, ministra Watykanu i człowieka skłonnego do niekonwencjonalnych metod zemsty. Kardynał zgadza się udzielić mu łaski pod warunkiem, że Axl powróci do jego służby – propozycji, której nie można odrzucić, a która wiąże się z poważnymi konsekwencjami. Misja Aksla polega na odnalezieniu zmarłej Papieżej Joanny (a konkretnie jej bransolety przechowującej dane), która opróżniła ogromne aktywa Watykanu, kupując pomoc i inne rodzaje wsparcia dla Trzeciego Świata, zanim została – jak się zdaje – poćwiartowana przez hordę ludzi, którym uratowała życie. Kardynał jest zainteresowany odzyskaniem pozostałości po pieniądzach swojej organizacji, ale istnieje jeden problem: jedyna ślad prowadzi w kosmos, na stację kosmiczną Samsara przeznaczoną wyłącznie dla uchodźców. Jako człowiek odpowiedzialny za znaczną część populacji tego pierścieniowego świata, Kardynał nie może oficjalnie wysłać agenta, więc torturuje Aksla i poważnie go okalecza – wszczepiając mu w głowę ceramiczny port interfejsu neuronowego, usuwając oba oczy i poddając go serii sond SQUID zaprojektowanych w celu wyłupania reszty jego wspomnień. Broń Aksla, Colt posiadający niemal świadomość, uzbrojony w wybuchowe flechette, zapalające pociski fosforowe i uniwersalne ceramiczne amunicję smart, zdolny do pełnej analizy pola bitwy i udzielania taktycznych porad, gdy jest to potrzebne, od tego czasu zmieniła właściciela wiele razy, trafiając od sutenera do chłopca z ulicy, kapłana voodoo, duchownego i w końcu do samego Kardynała. Dzięki jego pomocy sztuczna inteligencja pistoletu zostaje przesłana do sieci, a tym samym na Samsarę, gdzie musi zyskać przychylność tamtejszej AI, Tsongkhapy, jeśli chce pomóc Akslowi w misji. Jedną z najciekawszych cech książki jest jej ścieżka dźwiękowa. Axl ma wszczepiony w mózg syntezator muzyczny Korg, capable of generating pretty much any kind of music, precyzyjnie dostosowany do tego, czego doświadcza; na przykład stworzy ciężkie linie basowe i muzykę drum 'n' bass podczas strzelaniny, podczas gdy w momentach wielkiego napięcia stanie się całkowicie cichy, a dla napotkanych przez Aksla osób opracowuje charakterystyczne riffy. Urządzenie to, nieaktywne na początku książki, zostaje naprawione mniej więcej w połowie i służy do nadania rytmu scenom akcji pod koniec powieści. Innym powracającym motywem jest medycyna pola bitwy, przypominająca użycie superglue w wojnie w Wietnamie. Oczodoły Aksla są wypełniane najpierw okiem Czerwonego Krzyża typu „plug-and-play”, tak tanim, że działa tylko w czerni i bieli i w bardzo niskiej rozdzielczości; a później bardziej złożonym okiem zdolnym do widzenia w nocy i z cyfrowym licznikiem w rogu, przypominającym mu o terminie.


Osobowość Sylvie zostaje zastąpiona przez Quellcrist Falconer, co pozwala jej nawiązać połączenie ze sztuczną inteligencją sterującą orbitalami. W rezultacie Sylvie/Quellcrist wywołuje ogień aniołów, eliminując Kovacsa oraz Virginię Vidaurę, a oszczędzając porywaczy.[sep]Takeshi Kovacs znajduje się z powrotem na swojej rodzinnej planecie, Harlan’s World. Harlan’s World w dziewięciu dziesiątych pokrywa wodę i jest otoczony „orbitalami”, stworzonymi przez „Marsjan”. Orbitaly Harlan’s World są zaprogramowane tak, by niszczyć każdy obiekt o wystarczającym poziomie technologicznym, lecący na wysokości powyżej około 400 metrów, i robią to za pomocą wysokoenergetycznych broni wiązkowych znanych jako „Ognie Aniołów”. W uniwersum Kovacsa „Marsjanie” to wymarły, superzaawansowany gatunek ptaków/skrzydlatych, który zniknął z naszej galaktyki, pozostawiając po sobie zagadkowe artefakty i kilka działających elementów technologii. Ludzie nazywają ich „Marsjanami”, ponieważ nasze pierwsze odkrycie ich śladów miało miejsce na Marsie. Ich planeta macierzysta jest nieznana, zagubiona w mileniach, odkąd byli aktywni w jakiejkolwiek przestrzeni odkrytej przez ludzi. Ta tajemnica jest pogłębiona przez dziwaczny zwyczaj Marsjan, którzy na wszystkich mapach przedstawiali lokalne osady w centrum wszechświata, a nie względem stałej planety macierzystej lub układu. Cywilizacja Marsjan jest opisana bardziej szczegółowo w drugiej powieści o Kovacsie, „Broken Angels”, której fabuła koncentruje się wokół bramy Marsjan. Kovacs jest na ucieczce po przeprowadzeniu licznych ataków na Rycerzy Nowego Objawienia, ekstremistyczny zakon religijny. Ogłosił osobistą vendettę przeciwko Nowemu Objawieniu z wyraźnym zamiarem zabicia każdego z jego członków, jako zemstę za zabójstwo dawno utraconej miłości i jej córki za naruszenie rygorystycznych zasad zakonu. Próbując zapewnić sobie transport po swoim ostatnim ataku, ratuje kobietę o imieniu Sylvie przed grupą religijnych fanatyków. W zamian pozwala mu schronić się z jej najemną załogą „deCom”, podczas gdy wyruszają, aby wycofać z eksploatacji (zdekommissionować) świadomą broń militarną, która szaleje na pobliskim kontynencie. Sylvie jest „głową dowodzącą” swojej załogi, koordynując ich misje za pomocą wbudowanego obwodu i oprogramowania. Podczas jednej z tych misji Sylvie traci przytomność, a po odzyskaniu zdrowia jej osobowość wydaje się zostać zastąpiona przez osobowość dawno zmarłej przywódczyni rewolucyjnej, Quellcrist Falconer. Załoga wraca do bazy, gdzie odkrywa, że młodsza wersja Kovacsa została nielegalnie zdublowana i poluje na nich w imieniu Harlanów, dyktatorów Harlan’s World. Większość załogi Sylvie ginie, a Sylvie/Quellcrist zostaje schwytana. Kovacs uknuwa plan ratowania Sylvie, zwracając się do swoich starych kryminalnych współpracowników, Małych Niebieskich Robaków. Małe Niebieskie Robaki przeprowadzają częściowo udany atak na fortecę Harlanów i uwalniają Sylvie/Quellcrist. Ukrywając się przed siłami Harlanów w pływającej bazie, neo-Quelliści są zdradzeni przez jej właściciela i ponownie schwytani. Natarcie Kovacsa i pojedynczego Posłańca ONZ na bazę kończy się źle, gdy Kovacs zostaje zdradzony przez Posłańca, który w rzeczywistości działał z kilkoma kolegami. Jednak Sylvie/Quellcrist nawiązała połączenie ze sztuczną inteligencją/świadomością, która steruje orbitalami, i wzywa ogień aniołów, eliminując porywaczy, ale oszczędzając Kovacsa oraz jego pierwotnego instruktora Posłańca i obecnego towarzysza broni rewolucjonisty, Virginię Vidaurę. Młodsze „ja” Kovacsa dogania go i po walce Kovacs decyduje się nie zabijać swojego młodszego „ja”, ale pozwolić mu żyć i dać szansę na podjęcie tych samych decyzji, które sam musiał podjąć. Mimo to młodsze „ja” zostaje zabite przez jednego z ocalałych z walki. Kovacs, Vidaura i Sylvie/Quellcrist pozostają, by czekać i zobaczyć, czy będą w stanie wywołać planetarną rewolucję dzięki nowemu połączeniu Sylvie/Quellcrist z orbitalami oraz rozprzestrzenianiu się długo uśpionego wirusa genetycznego, który zwróci ludność przeciwko rządzącej oligarchii.


Pani Witt ujawnia, że gwałtowne starzenie się dziewczyn jest karą za zamordowanie jej wnuczki Charity Chase. Stan ten został wywołany przez miksturę, która sprawia, że ofiary starzeją się szybciej wraz z biciem serca.[sep]Jest to parodia literatury grozy dla młodzieży. Opowiada o trzech licealistkach – Danielle, Brooke i Tiffany – które są popularne, uprzywilejowane i wredne. Są znane jako Huns z Cliffside High. Piękna uczennica z wymiany zagranicznej z Norwegii, o imieniu Helga, kradnie im sławę i przyciąga uwagę szkolnego przystojniaka Drew. Dziewczyny szaleją z zazdrości i oskarżają Helgę o bycie duchem ze względu na jej bladą cerę i jasne włosy. Zdecydowane odzyskać swoją popularność, dziewczyny wymyślają liczne sposoby na torturowanie Helgi. Jednak za każdym razem, gdy próbują „popsuć” Helgę, jakaś potężna siła je powstrzymuje. Na przykład, gdy Brooke próbuje obciąć Heldze włosy, całkowicie paraliżuje ją i traci siły. Paraliż mija, ale wkrótce zaczynają zauważać inne zmiany. Tiffany skarży się na silny ból w stawach i rozwija problemy z pęcherzem, zmuszając ją do noszenia pieluch, a Danielle powoli traci wszystkie zęby, podczas gdy Brooke traci włosy. Dziewczyny skarżą się również na pojawianie się plam starczych na skórze. Ostatecznie zdają sobie sprawę, że mimo że są dopiero w liceum, gwałtownie starzeją się i cierpią na dolegliwości typowe dla siedemdziesięciolatków. Przerażone dziewczyny są przekonane, że to Helga to robi. Myślą, że jeśli zabiją Drew, on stanie się duchem tak jak Helga, co sprawi, że będzie wystarczająco szczęśliwa, by okazać im litość. Umawiają się z Drew i Helgą w parku następnego wieczoru. Jednak w próbie postrzelenia Drew dziewczyny przypadkowo strzelają do Helgi. Danielle trafia do szpitalnego łóżka, podłączona do wielu rurek i praktycznie umierająca. Pani Witt, starsza kobieta, którą kiedyś odwiedzała, rozmawia z nią przez chwilę, a następnie ujawnia przyczynę problemów dziewczyn. Pani Witt mówi jej, że Charity Chase, dziewczyna zabita przez Danielle, Brooke i Tiffany niedawno, ponieważ Drew był nią zainteresowany, była jej wnuczką. Mówi, że mąż przyjaciółki wstrzyknął dziewczynom miksturę, sprawiającą, że im szybciej biją ich serca, tym starsze stają się, jako karę za zabójstwo jej wspaniałej wnuczki. Pani Witt wyśmiewa Danielle, że nie może się ruszyć, i w końcu robi to samo, co Danielle zrobiła w domu opieki, gdy myślała, że pani Witt śpi – zjada wszystkie jej czekoladki z wiśniami.


W ostatniej scenie utworu Bóg wyjaśnia Knulpowi, że jego przeznaczeniem było sprawianie ludziom radości i budzenie w nich pragnienia wolności. Usłyszenie tej odpowiedzi pozwala głównemu bohaterowi odzyskać spokój i zaakceptować śmierć z przekonaniem, że jego życie miało sens.[sep]Pierwsza opowieść, zatytułowana „Wczesna wiosna”, opowiada o Knulpie tuż po jego wypisaniu ze szpitala z powodu pogarszającego się stanu zdrowia. Jego stary przyjaciel, garbarz o imieniu Emil Rothfuss, daje mu schronienie, podczas gdy Knulp spędza dni bez celu. W trakcie opowieści zyskuje sympatię żony garbarza, ale odrzuca jej zaloty. Zamiast tego próbuje zdobyć względy dziewczyny o imieniu Barbra Flick, która niedawno przybyła do miasta jako służąca. Rozdział kończy się w momencie, gdy Knulp przekonuje Barbrę, by w nocy opuściła swoje stanowisko i zatańczyła z nim. W ostatnich słowach „Wczesnej wiosny” Knulp postanawia opuścić miasto mimo obietnicy złożonej garbarzowi i jego żonie na dzień następny. Druga opowieść, „Moje wspomnienia o Knulpie”, jest opowiedziana z perspektywy innego włóczęgi, który nie jest wymieniony z imienia, ale można go uznać za samego Hermanna Hessego. Historia skupia się na jego relacjach z Knulpem, gdy wędrują przez lasy i łąki Niemiec. Druga połowa tej części rozgrywa się w ciągu dnia, który upłynął w radości i beztrosce. Kończy się jednak następnego dnia, gdy Knulp porzuca narratora. Narrator wierzy, że Knulp go zostawił z obrzydzeniem z powodu jego nadmiernego świętowania i picia w poprzednią noc. Pozostaje sam i goryczy, stwierdzając, że to doświadczenie nigdy go do końca nie opuściło. Trzecia opowieść, „Koniec”, śledzi losy Knulpa, gdy jest przyjmowany przez dr. Macholda – starego przyjaciela ze szkoły łacińskiej – z powodu nasilającej się choroby. Dr Machold, który stał się teraz szanowanym człowiekiem, opiekuje się Knulpem i przygotowuje go do wysłania do szpitala w pobliskim mieście. Zamiast tego Knulp, wiedząc, że zostało mu niewiele czasu, prosi o wysłanie go do szpitala w mieście, w którym się wychował. Jednak po przyjeździe Knulp zaniedbuje zgłoszenie się do leczenia. Wędruje po swoim rodzinnym mieście, próbując odnaleźć miejsca, które znał, i przyjaciół, z którymi kiedyś się przyjaźnił. Rozmawia z ludźmi ze swojej przeszłości o sprawach teraźniejszych i wspomnieniach wspólnych chwil, zanim opuszcza miasto. Podczas wyjazdu zwraca się do niego kamieniarz, który po rozpoznaniu Knulpa z czasów dzieciństwa, pyta, dlaczego nigdy nie wykorzystał swoich darów i zdolności. Mówi, że Knulp będzie musiał odpowiedzieć przed Bogiem za zmarnowanie swojego życia. Pod koniec powieści rozczarowany i słaby Knulp udaje się do lasu, gdzie zaczyna rozmowę z Bogiem. W tej rozmowie Knulp pyta Boga, dlaczego on, Knulp, nie dokonał w życiu niczego znaczącego. Mówi, że mógłby być udanym lekarzem lub artystą; mógłby ożenić się i spokojnie osiedlić. Knulp zadaje Bogu pytania i pyta go o cel swojego istnienia. W trakcie rozmowy Knulp zaczyna słyszeć odpowiedź Boga. Bóg stwierdza, że nie stworzył Knulpa, by był żadnym z tych rzeczy, lecz że chciał, aby przynosił radość w życie ludzi i sprawiał, że czuli oni „tęsknotę za wolnością”. Po otrzymaniu tej odpowiedzi od Boga Knulp odczuwa poczucie pokoju. Powieść kończy się tym, że Knulp akceptuje swoje ostatnie odejście z tego świata z poczuciem celu.


Emma uświadamia sobie, że od dawna jest zakochana w panu Knightleyu, gdy Harriet wyznaje, że on zdobył jej serce. Po powrocie do Highbury pan Knightley oświadcza się Emmie, a ona radośnie przyjmuje jego oświadczyny. Para postanawia zamieszkać z ojcem głównej bohaterki, aby oszczędzić mu samotności.[sep]Emma Woodhouse, która w momencie otwarcia powieści ma 20 lat, jest młodą, piękną, bystrą i uprzywilejowaną kobietą w Anglii epoki regencji. Mieszka w fikcyjnym majątku Hartfield w hrabstwie Surrey, we wsi Highbury, ze swoim starszym ojcem, wdowcem, hipochondrykiem, który nadmiernie troszczy się o zdrowie i bezpieczeństwo swoich bliskich. Przyjacielem Emmy i jej jedynym krytykiem jest dżentelmen George Knightley, sąsiad z sąsiedniego majątku Donwell oraz brat męża jej starszej siostry Izabeli, Johna. Gdy zaczyna się powieść, Emma uczestniczyła właśnie w ślubie panny Taylor, swojej najlepszej przyjaciółki i dawnej guwernantki. Ponieważ to Emma przedstawiła pannę Taylor jej przyszłemu mężowi, panu Westonowi, przypisuje sobie zasługę za ich małżeństwo i postanawia, że całkiem podoba jej się swatanie. Wbrew radom pana Knightleya Emma kontynuuje swoje nowe zainteresowanie i próbuje zestawić swoją nową przyjaciółkę, Harriet Smith, słodką, ładną, ale niezbyt bystrą siedemnastoletnią pensjonarkę – opisywaną jako „nieślubna czyjaś córka” – z panem Eltonem, miejscowym wikariuszem. Emma staje się przekonana, że nieustanne zainteresowanie pana Eltona wynika z jego przyciągania i rosnącej miłości do Harriet. Ale zanim wydarzenia mogą potoczyć się zgodnie z jej planem, Emma musi najpierw przekonać Harriet, by odrzuciła korzystną oświadczyny. Jej wielbicielem jest szanowany, wykształcony i dobrze mówiący młody farmer, Robert Martin, ale Emma z wyniosłością postanawia, że nie jest on wystarczająco dobry dla Harriet. Wbrew własnym pragnieniom łatwowierna Harriet odrzuca pana Martina. Plany Emmy idą na marne, gdy pan Elton, karierowicz, zakłada, że Emma jest w nim zakochana, i oświadcza się jej. Przyjaciele Emmy sugerowali, że zainteresowanie pana Eltona jest w rzeczywistości skierowane do niej, ale ona błędnie odczytała sygnały. Emma, dość zszokowana i nieco urażona, mówi panu Eltonowi, że myślała, że jest on związany z Harriet; jednak Elton jest oburzony samą myślą o poślubieniu społecznie niższej Harriet. Po odrzuceniu przez Emmę pana Eltona, ten wyjeżdża na jakiś czas do Bath, a Harriet czuje się złamana sercem. Emma czuje się okropnie z powodu wprowadzenia Harriet w błąd i postanawia – krótko – mniej ingerować w życie ludzi. Pan Elton, gdy złudzenia Emmy co do jego charakteru znikają, okazuje się arogancki, urażony i zarozumiały. Wkrótce wraca z Bath z pretensjonalną, nowobogacką żoną, która wchodzi w krąg społeczny Emmy, choć dwie kobiety wkrótce zaczynają się nienawidzić. Małżeństwo Eltonów traktuje wciąż zakochaną Harriet okropnie, co culminuje bardzo publicznym lekceważeniem Harriet przez pana Eltona podczas tańca. Pan Knightley, który do tej chwili powstrzymywał się od tańca, walecznie wstępuje, by poprowadzić Harriet, do wielkiej satysfakcji Emmy. Ciekawym rozwojem wypadków jest przybycie do okolicy przystojnego i czarującego Franka Churchilla, syna pana Westona, który został oddany do wychowania bogatemu bratu swojej zmarłej żony i jego żonie, Churchillom. Frank, który jest teraz pasierbem pani Weston, i Emma nigdy się nie spotkali, ale ona od dawna interesowała się jego poznaniem. Cała okolica bierze go w ochronę, z częściowym wyjątkiem pana Knightleya, który staje się niecharakterystycznie gburowaty, gdy tylko wspomni się jego imię, i sugeruje Emmie, że choć Frank jest bystry i wciągający, jest też dość płytką postacią. Trzecią nową przybyłą jest sierota Jane Fairfax, zarezerwowana, piękna i elegancka siostrzenica ubogiej sąsiadki Emmy, gadatliwej panny Bates, która mieszka ze swoją głuchą, owdowiałą matką. Panna Bates jest starą panną, dobrze intencjonowaną, ale coraz uboższą; Emma stara się być wobec niej uprzejma i kindersztuba, ale jest drażniona jej ciągłym gadulstwem. Jane, bardzo utalentowana muzycznie, jest dumą i radością panny Bates; Emma zazdrości jej talentu i choć zna Jane całe życie, nigdy do niej nie pałała sympatią. Jane mieszkała z panną Bates, dopóki nie miała dziewięciu lat, ale pułkownik Campbell, przyjaciel jej ojca, przyjął ją do swojego domu, gdzie zaprzyjaźniła się z jego córką i otrzymała pierwszorzędne wykształcenie. Ale teraz panna Campbell wyszła za mąż, a utalentowana, lecz biedna Jane wróciła do rodziny Bates, rzekomo aby odzyskać zdrowie i przygotować się do zarabiania na życie jako guwernantka. Emma jest zirytowana, widząc, że cała okolica, w tym pani Weston i pan Knightley, wychwala Jane, ale gdy pani Elton, która uważa się za nową liderkę społeczeństwa w Highbury, protekcjonalnie bierze Jane pod swoje skrzydła i zapowiada, że znajdzie jej idealną posadę guwernantki, Emma zaczyna czuć pewną sympatię dla sytuacji Jane. Mimo to Emma dostrzega coś tajemniczego w nagłym powrocie Jane do Highbury i wyobraża sobie, że Jane i mąż panny Campbell, pan Dixon, czuli do siebie wzajemną attraction, i to dlatego wróciła do domu zamiast jechać do Irlandii, aby ich odwiedzić. Dzieli się swoimi podejrzeniami z Frankiem, który poznał Jane i Campbellów, gdy spotkali się w miejscu wypoczynkowym rok wcześniej, i on najwyraźniej zgadza się z nią. Podejrzenia są podsycane, gdy do Jane przybywa fortepian, wysłany przez anonimowego dobroczyńcę. Emma próbuje sprawić, by zakochała się we Franku, głównie dlatego, że prawie wszyscy tego oczekują. Frank wydaje się courtować Emmę, a oboje flirtują i żartują ze sobą publicznie, na przyjęciach i podczas wycieczki jednodniowej na Box Hill, lokalne miejsce o urodzie. Jednak gdy jego wymagająca i chora ciotka, pani Churchill, wzywa Franka do domu, Emma odkrywa, że nie tęskni za swoim „kochankiem” tak bardzo, jak się spodziewała, i zabiera się za układanie związku między nim a Harriet, która wydaje się w końcu pogodzić z panem Eltonem. Harriet z wypiekami na twarzy relacjonuje, że Frank „uratował” ją od bandy Cyganów i wydaje się wyznawać swoją admirację dla niego. W międzyczasie pani Weston zastanawia się, czy stary przyjaciel Emmy, pan Knightley, nie zainteresował się Jane. Emma natychmiast odrzuca ten pomysł i protestuje, że nie chce, by pan Knightley ożenił się z nikim, i że jej mały siostrzeniec Henry musi odziedziczyć Donwell, majątek rodziny Knightley. Gdy pan Knightley gani ją za nieprzemyślaną obrazę panny Bates, Emma jest oszołomiona i zawstydzona i próbuje zadośćuczynić, odwiedzając pannę Bates. Pan Knightley jest zaskoczony i głęboko pod wrażeniem uznania Emmy za jej winę, ale to znaczące zbliżenie zostaje przerwane, gdy ogłasza, że musi wyjechać do Londynu, aby odwiedzić brata. W międzyczasie Jane podobno choruje, ale odmawia widzenia się z Emmą lub przyjmowania jej prezentów, i nagle ogłasza się, że przyjęła posadę guwernantki od jednej z przyjaciółek pani Elton. W ślad za tym nadchodzi wiadomość, że ciotka Franka Churchilla zmarła, a wraz z nią zaskakująca wieść, że Frank i Jane potajemnie zaręczyli się, gdy po raz pierwszy spotkali się na wakacjach rok wcześniej. Utrzymywali zaręczyny w tajemnicy, ponieważ wiedzieli, że imperatorska ciotka Franka nie wyrazi na nie zgody i prawdopodobnie wydziedziczy go, jeśli zrealizuje ten związek. Napięcie wynikające z tajnego związku było znacznie trudniejsze dla sumiennej Jane niż dla beztroskiego Franka, i oboje kłócili się gorzko; ale teraz, gdy jego ciotka zmarła, jego łatwy w obyciu wujek już udzielił błogosławieństwa. Zaręczyny stają się publiczne, tajemnice stojące za zachowaniem Jane i Franka są ujawnione, a Emma jest zawstydzona, odkrywając, że po raz kolejny myliła się w tak wielu sprawach. Emma jest pewna, że Harriet będzie zrozpaczona zaręczynami Franka, ale Harriet ją uspokaja, że tak nie jest. W rzeczywistości, mówi Harriet Emmie, to pan Knightley zdobył jej serce i wierzy, że on odwzajemnia jej uczucia. Emma jest oniemiała z powodu tego, co na początku uważa za nieodpowiedniość tego związku, ale gdy zmierza się ze swoimi uczuciami przerażenia i zazdrości, uświadamia sobie w mgnieniu oka, że od dawna jest zakochana w panu Knightleyu. Jest zrozpaczona na myśl, że może być za późno, i postanawia wspierać swoich drogich przyjaciół w czymkolwiek zrobią, nawet kosztem własnego złamanego serca. Jednak gdy pan Knightley spieszy z powrotem do Highbury, by pocieszyć Emmę z powodu tego, co sobie wyobraża jako utratę Franka Churchilla, ona odkrywa, że on również jest w niej zakochany. Oświadcza się jej, a ona radośnie przyjmuje. Jest jeszcze jeden związek do zawarcia: z zachętą pana Knightleya farmer Robert Martin ponownie oświadcza się Harriet, a tym razem ona przyjmuje. Jane i Emma godzą się, a wszystkie nieporozumienia są wyjaśnione, zanim Jane i Frank wyjadą na ślub i życie z jego wujkiem w Yorkshire. Emma i pan Knightley postanawiają, że po ślubie będą mieszkać z ojcem Emmy w Hartfield, aby oszczędzić panu Woodhouse samotności i zmartwień. Wydaje się, że zmierzają do związku „doskonałego szczęścia”, do wielkiej radości ich przyjaciół. Pani Weston rodzi dziewczynkę, do wielkiej satysfakcji Emmy, która z niecierpliwością czeka na przedstawienie małej panny Weston jej młodym siostrzeńcom.


Haplo decyduje się uprowadzić księcia Bane’a i dostarczyć go do Nexusu, gdzie Władca Nexusu zamierza go wykorzystać. Po zakończeniu tej misji wraca do swojego pana, by przygotować się do wyprawy na Pryan, czyli Świat Ognia.[sep]Arianus, Świat Powietrza, składa się w całości z porowatych, unoszących się wysp, ułożonych na trzech podstawowych wysokościach. w Niskim Królestwie krasnale (nazywane „Gegami”, co w języku elfów oznacza „owady”) żyją na kontynencie Drevlin i radośnie obsługują gigantyczny Kicksey-winsey, maszynę wielkości miasta, będące źródłem całej wody na Arianusie. w Średnim Królestwie elfy i ludzie od stuleci toczą ze sobą oraz między sobą wojny o wodę, status i przewagę. Ponad nimi wszystkimi w Wysokim Królestwie żyją Mysteriarchowie, izolacjonistyczni czarodzieje ludzcy w randze Siódmego Domu. Byli jednymi z najpotężniejszych czarodziejów swojego rodzaju, zostawiając swoich pobratymców z powodu odrazy do ciągłych wojen, ale nigdy nie dorównali takim rasom jak zaginione Sartan i Patryn. Gdy zaczyna się powieść, Władca Nexusu instruuje wyznawcę co do jego zadania na Arianusie. Wyznawca uda się na Arianus i potajemnie będzie szpiegować przeciwko Sartan, rasie, która od dawna więziła jego lud, zanim tajemniczo zniknęła. Tam wyznawca szerzy chaos w przygotowaniu na przybycie Władcy, nigdy nie zdradzając, że jest w rzeczywistości jednym z potężnych Patrynów. Gdy nadejdzie odpowiedni moment, Władca podbije wszystkie światy i zjednoczy je jako jeden pod swoim panowaniem. Patryni zemstą się na swoich wrogach, Sartanach. Na Arianusie zabójca o imieniu Hugh the Hand zostaje wynajęty przez króla Stefana, nominalnego władcę całej ludzkości, by zabić księcia koronnego Bane’a. Bane nie jest w rzeczywistości dzieckiem Stefana, ani żony Stefana, królowej Anny; został zamieniony po urodzeniu z dzieckiem mysteriarha Sinistrada i rozmawia ze swoim prawdziwym ojcem poprzez piórowy talizman, magicznie oczarowany tak, by inni okazywali mu uczucie mimo niechęci do podrzutka. Bane jest chytrym dzieckiem – czarującym, ale ambitnym i całkowicie pewnym siebie. Hugh zabiera Bane’a z twierdzy Stefana, a dwójka jest śledzona przez służącego Bane’a, chudzielca, łysiejącego Alfreda Montbanka, którego największymi talentami wydają się omdlewanie przy pierwszej oznce niebezpieczeństwa i potykanie się o wszystko na swojej drodze (i o kilka rzeczy, których na niej nie ma). W tym czasie na Drevlinie Geg stoi przed sądem za przestępstwo myślenia zbyt wiele. Limbeck Bolttightner wydaje się obsesyjnie zainteresowany pytaniem „dlaczego”, ale jego najbardziej heretycką wiarą jest to, że bogopodobni Welfowie, którzy lądują w swoich gigantycznych latających smoczych okrętach, by co miesiąc lub dwa pobierać daninę wody, wcale nie są bogami. Kiedyś znalazł (W)elfa martwego w rozbitym smoczym okręcie, a nawet jego dziewczyna, Jarre, nie wierzy, że bóg może naprawdę umrzeć. Skazany na śmierć przez zrzucenie z kontynentu na lotni, Limbeckowi udaje się rozbijać na mniejszej wyspie niżej, gdzie spotyka rannego mężczyznę, którego uszkodzony statek jest pokryty lśniącymi runami. Kicksey-winsey niechcący niszczy statek, ale Limbeckowi udaje się uratować mężczyznę na czas. Wierzy, że ranny mężczyzna jest również bogiem, którego może postawić przeciwko Welfom, więc zabiera nieprzytomnego mężczyznę ze sobą, gdy jedzie z powrotem w górę do Drevlin w jednej z pomagających dłoni Kicksey-winsey. Dołącza do nich pies, który odmawia opuszczenia strony „boga” mimo własnych obrażeń. Haplo – bóg Limbecka i wyznawca z prologu – budzi się na Drevlinie krótko przed tym, jak Hugh, Bane i Alfred rozbijają się tam również. Staje się jasne, że pies Haplo jest więcej niż przeciętnym psem; jest bardzo inteligentny, a Haplo może słyszeć przez jego uszy. Limbeck, słysząc o „innych bogach”, zabiera Haplo, by to zbadac, ale wybucha chaos, a cała grupa rozdziela się i ponownie spotyka. Wszyscy poza Alfredem i Jarre są szybko aresztowani; ci dwaj udają się do tuneli pod Kicksey-winsey, gdzie natrafiają na pokój wypełniony szklanymi trumnami zawierającymi smutnych, pięknych ludzi. To, mówi Alfred, skąd on pochodzi. Alfred również zostaje szybko aresztowany, choć Jarre ucieka. W więzieniu Alfred skrada się do śpiącego Haplo i potwierdza, ze swoim przerażeniem, swoje podejrzenie co do run Patrynów, które były ukryte przez bandaże Haplo. Władcy Gegów przedstawiają więźniów Welfom jako fałszywych bogów, z Limbeckiem dorzuconym za darmo w nadziei, że Welfowie wykonają ich wszystkich. Różne okoliczności (bunt przeciwko tyranicznej kapitan elfów, bunt krasnoludów przeciwko ich panom) prowadzi do tego, że Bane wynajmuje statek, by zabrać go do Wysokiego Królestwa, gdzie jego o podobno nagrodzi ich wszystkich. Nowy kapitan statku zgadza się na warunki. W Wysokim Królestwie Haplo podejmuje decyzję: zabierze księcia Bane’a z powrotem do Nexusu, ponieważ Władca Nexusu z pewnością będzie mógł go wykorzystać. Hugh zakochuje się w żonie Sinistrada, Iridal, niegdyś dobrej i szlachetnej kobiecie, która myślała, że jej przyszły mąż żartuje, gdy powiedział jej wprost, że jest złym człowiekiem. Limbeck dręczy się swoimi objawieniami dotyczącymi uciskających (W)elfów i ostatecznie decyduje się poprowadzić swój kochający pokój, optymistyczny lud do wojny. Haplo jest przygotowany, by wykonać swój ruch, gdy słyszy, przez psa, jak Bane konfrontuje Alfreda z byciem Sartanem. Bane widział, jak Alfred wykonuje magię run Sartanów, czego nikt inny na Arianusie – nawet potężni Mysteriarchowie – nie potrafił zrobić. W rzeczywistości magia run Alfreda przywróciła Bane’a ze śmierci. Haplo przygotowuje się do konfrontacji z Alfredem, ale oboje zdają sobie sprawę, że magiczna walka przyciągnęłaby zbyt dużo uwagi, czego Władca Haplo kazał mu unikać za wszelką cenę. Haplo zamiast tego zadowala się uprowadzeniem Bane’a zgodnie z planem. Hugh w międzyczasie atakuje i zabija Sinistrada, by uwolnić Iridal i jej syna ze złego wpływu Sinistrada, ale Hugh ginie w procesie. Udomowiony smok rtęciowy Sinistrada, uwolniony od kontroli umysłu swojego pana, zaczyna niszczyć zamek, ale Alfred ujarzmia go swoją magią. Alfred i Iridal ruszają w pościg za Haplo, ale jest za późno, by odzyskać Bane’a. Haplo wraca do Nexusu, by przygotować się do swojej następnej podróży: na Pryan, Świat Ognia.


Śmierć dewelopera Roberta Clapleya zapewniła projekt Shearwater finansowanie i ostatecznie zagwarantowała mu sukces. W międzyczasie Twilly Spree i Clinton Tyree wspólnie postanawiają zignorować kolejne osoby zaśmiecające środowisko.[sep]Korupcyjny gubernator Florydy, Dick Artemus, realizuje intrygi mające na celu wzbogacenie siebie i jego bogatych sponsorów z kręgów przedsiębiorców kosztem środowiska. Jego plany w przeszłości zawsze spełzały na niczym, ale ma wielkie nadzieje związane z projektem dotyczącym Wyspy Żaby, niemal niezamieszkanej, z wyjątkiem niezliczonych małych żab. Były przemytnik narkotyków, a obecnie deweloper, Robert Clapley, planuje wyburzyć wyspę i przekształcić ją w Shearwater Island, z wieżowcami, polem golfowym i nowym, potężnym mostem łączącym wyspę z lądem. Zatrudnia Palmera Stoata, lobbystę, aby przyspieszyć realizację projektu. W wyniku przypadkowego zbiegu okoliczności Stoat ściąga na siebie gniew Twilly'ego Spree, ekoterrorysty. Spree obsesyjnie dąży do zemsty po tym, jak widzi, jak Stoat zaśmieca otoczenie, i śledzi go aż do jego domu w Fort Lauderdale, gdzie mieszka wraz z żoną Desiratą. Artemus, starając się uniknąć, by projekt Shearwater został splamiony gwałtowną śmiercią, odnajduje byłego gubernatora Clintona Tyree, który zniknął około 20 lat temu po krótkiej i nieudanej (ale uczciwej) kadencji i podobno ukrywa się gdzieś w dzikich ostępach Florydy. Artemus wie, że Tyree nie będzie żałować jego sytuacji, i ucieka się do szantażu. Chory psychicznie brat Clintona, Doyle, nadal figuruje na liście płac gubernatora jako dozorca latarni morskiej, która nie jest używana od lat. Artemus zawiadamia Tyree, że jego brat zostanie wyrzucony na ulicę, jeśli nie odnajdzie Spree. Śmierć Clapleya skazuje projekt Shearwater na porażkę z powodu braku finansowania, a na pogrzebie Palmera Stoata pojawia się tylko kilka osób. Tymczasem Twilly Spree i Clinton Tyree jadą autostradą w stronę dzikich ostępów Tyree, gdy widzą kolejną grupę osób zaśmiecających środowisko, które wyrzucają zapalone niedopałki papierosów, puste butelki i inne śmieci ze swojej pędzącej samochodem. Natychmiast zgadzają się, że muszą ich nauczyć lekcji.


Sprawcą morderstwa kapitana Trevelyana okazał się James Pearson, który nie zmanipulował przebiegu seansu spirytystycznego, lecz próbował bezskutecznie uzyskać pożyczkę. Morderca dotarł do miejsca zbrodni pieszo, a motywem jego działania były długi i odmowa kapitana udzielenia pomocy finansowej.[sep]Sittaford to mała wioska na skraju Dartmoor. Pani Willett i jej córka Violet to nowi lokatorzy Sittaford House, rezydencji należącej do Trevelyana, emerytowanego kapitana armii. Zapraszają one czworo osób na herbatę w piątkowe popołudnie: wieloletniego przyjaciela kapitana Trevelyana, majora Burnaby’ego, pana Rycrofta, pana Ronnie’ego Garfielda i pana Duke’a. Z sugestii pana Garfielda, szóstka z nich postanawia zagrać w „kręcenie stołem”. Podczas tej sesji spirytystycznej, o godzinie 17.25, duch ogłasza, że kapitan Trevelyan został właśnie zamordowany. Zaniepokojony o bezpieczeństwo kapitana, major Burnaby oświadcza, że zamierza pieszo udać się do Exhampton, wioski oddalonej o sześć mil, by sprawdzić, czy z kapitanem wszystko w porządku. Po czterech dniach śniegu na ziemi leży już gruba warstwa, a na wieczór zapowiadane są dalsze, obfite opady. W Sittaford nie ma telefonu, a z powodu śniegu nie można skorzystać z samochodu. Dwie i pół godziny później, tuż przed godziną 20:00, w środku zamieci, major Burnaby mozolnie wdrapuje się ścieżką do drzwi frontowych Hazelmoor, domu w Exhampton, w którym obecnie mieszka kapitan Trevelyan. Gdy nikt nie otwiera drzwi, sprowadza lokalną policję i lekarza. Wchodzą do domu przez otwarte okno gabinetu z tyłu i znajdują martwe ciało kapitana Trevelyana na podłodze. Doktor Warren szacuje czas zgonu na godzinę między 17:00 a 18:00. Przyczyną śmierci jest złamanie podstawy czaszki. Bronią była rurka obszyta zielonym suknem, wypełniona piaskiem, używana jako uszczelka na dole drzwi. Testament kapitana Trevelyana stanowi, że poza 100 funtami dla jego służącego Evansa, jego majątek ma zostać równo podzielony między cztery osoby: jego siostrę Jennifer Gardner, jego bratanka Jamesa Pearsona, jego bratanicę Sylvii Dering i jego bratanka Briana Pearsona. Każde z tych czworga odziedziczy około 20 000 funtów. James Pearson zostaje aresztowany za morderstwo, ponieważ w czasie zabójstwa przebywał w Exhampton, próbując bezskutecznie uzyskać pożyczkę od kapitana Trevelyana. Podczas gdy oficjalne śledztwo prowadzi inspektor Narracott, narzeczona Jamesa Pearsona, Emily Trefusis, zaczyna prowadzić własne dochodzenie. Pomaga jej Charles Enderby, dziennikarz z „Daily Wire”, który dzień po morderstwie wręczył majorowi Burnaby czek na 5000 funtów za wygranie w konkursie piłkarskim organizowanym przez gazetę. Emily i Charles zamieszkują u państwa Curtisów w Sittaford, szukając wskazówek. Pan Dacres, adwokat Jamesa Pearsona, zdradza Emily, że sytuacja wygląda znacznie gorzej, niż sobie wyobrażali. James „pożyczył” pieniądze ze swojej firmy, aby kupić akcje bez wiedzy pracodawców. Pojawia się kilka fałszywych tropów. Brian Pearson, który stał się podejrzany, gdy Enderby odkrył go na późnym randce z Violet Willett, jest narzeczonym Violet. Nie był w Australii, jak sądzono na początku, ale przebywał w Anglii przez cały czas. A motyw Willettów – dotychczas niejasny i budzący podejrzenia – przeprowadzki do odosobnionego domu w Sittaford nie miał żadnego związku z kapitanem Trevelyanem, ale wynikał z chęci życia w pobliżu więzienia Dartmoor. Uciekinier (choć później schwytany), którego ucieczka z więzienia Dartmoor trzy dni po morderstwie została zorganizowana przez Briana Pearsona, jest ojcem Violet. Plan zakładał, że po ucieczce jej ojciec i Brian zamieszkają z nimi w domu jako służący, dopóki nie minie niebezpieczeństwo. Martin Dering stworzył fałszywe alibi, ponieważ jego żona Sylvia obserwowała go w sprawie o rozwód. Sylvia jest bratanicą pana Rycrofta; Jennifer Gardner jest matką chrzestną pana Garfielda; a pan Duke jest byłym głównym inspektorem Scotland Yardu. Emily rozwiązuje zagadkę w Hazelmoor po znalezieniu nart biegowych kapitana Trevelyana ukrytych w kominie i dwóch par nart w różnych rozmiarach. Sprawcą jest major Burnaby. Sprytnie i oportunisticznie zmanipulował ruchami stołu podczas seansu, aby duch przekazał wiadomość, że kapitan Trevelyan został zamordowany. Zamiast iść sześć mil w ciągu dwóch i pół godziny po seansie, udał się najpierw do swojego domu, który był w pobliżu, założył narty i pokonał ten dystans w ułamku tego czasu. Zabił kapitana Trevelyana około kwadransu do szóstej. Następnie wyczyścił swoje narty i odłożył je do szafy. Ukrył narty Trevelyana w kominie i włożył swoje do szafy z resztą sprzętu narciarskiego, mając nadzieję, że druga para nart i fakt, że nie pasowałyby do Trevelyana, przejdą niezauważone. Pan Rycroft, członek Towarzystwa Badań Psychicznych, zwołuje pięciu z sześciu pierwotnych uczestników na drugi seans w Sittaford House, przy czym nieobecnego pana Duke’a zastępuje Brian Pearson. Seans ledwo się zaczyna, gdy do środka wkracza inspektor Narracott w towarzystwie Emily i pana Duke’a i oskarża majora Burnaby’ego o zamordowanie kapitana Trevelyana. Emily wyjaśnia, że Burnaby stracił dużo pieniędzy, kupując bezwartościowe akcje, a motywem morderstwa było zachowanie dla siebie czeku na 5000 funtów. Mimo że zaprzeczał to Enderby’emu i policji, otrzymał już list powiadamiający o wygranej rano w dniu, w którym zamordował Trevelyana, a wygrał ją w rzeczywistości sam kapitan Trevelyan. Trevelyan często używał nazwiska Burnaby’ego do wysyłania rozwiązań konkursowych, ponieważ uważał adres Sittaford House za zbyt wystawny na taką korespondencję. W ostatnim rozdziale Emily odrzuca oświadczyny Enderby’ego, który zakochał się w niej podczas śledztwa, ponieważ nadal kocha swojego narzeczonego Jamesa pomimo jego wad charakteru.


Avey Johnson bierze udział w uroczystościach Big Drum na Carriacou, gdzie świętuje swoje afrykańskie korzenie. Po powrocie do Nowego Jorku decyduje się na sprzedaż domu i przeprowadzkę do Tatem, aby przekazać wiedzę o swoim dziedzictwie wnukom.[sep]Rozpoczęcie rozpoczyna się od pakowania walizek przez Avey „Avatara” Johnson na pokładzie siedemnastodniowego rejsu „Bianca Pride” pod koniec lat 70. XX wieku. Przyczyną jej nagłego wyjazdu były wydarzenia sprzed trzech nocy, kiedy to miała sen o swojej prababci Cuney i niepokojącym spotkaniu w jadalni Versailles z deserem brzoskwiniowym. Jej pierwszy sen od lat 60., przedstawia ciotkę Avey w Tatem, usiłującą przekonać Avey, by poszła za nią drogą w Tatem w Karolinie Południowej, miejscu wakacji z dzieciństwa. Gdy Avey się opiera, dochodzi między nimi do fizycznej sprzeczki. Następnego ranka Avey pragnie tylko być sama, jednak nie może uciec od nikogo na statku wycieczkowym, niezależnie od tego, gdzie się udaje. W tym momencie podejmuje decyzję o opuszczeniu statku. Następnego ranka pakuje walizki i udaje się do następnego portu call, którym jest wyspa Grenada. Na Grenadzie atmosfera wydaje się radosna, ponieważ ubrani w jaskrawe stroje ludzie niosący paczki wchodzą na łodzie. Zdezorientowana Avey Johnson zostaje poinformowana przez taksówkarza, że to coroczna wycieczka na Carriacou, pobliską wyspę. W hotelu uczucie choroby w żołądku Avey powraca, a Avey spędza ostatnie chwile świadomości boleśnie wspominając swój związek z zmarłym mężem, Jerome’em „Jayem” Johnsonem, i po raz pierwszy od czterech lat opłakuje jego stratę. Avey budzi się następnego dnia w domu Rosalie Parvay, córki wdowy po Lebercie Josephzie. Wraz z pokojówką Mildą Rosalie myje Avey i karmi ją typowym śniadaniem z Carriacou, podczas którego do domu wchodzi Lebert, aby sprawdzić, jak się czuje Avey. Mimo choroby z poprzedniego dnia Avey decyduje się pójść na tańce, które odbędą się tej nocy. Tego wieczoru Avey, Rosalie, Milda i Lebert idą wszystkie na tańce „Big Drum”. Tam Avey na początku jest szczęśliwa, że może być tylko obserwatorem i oglądać, jak Lebert i inni starsi społeczności śpiewają i tańczą dla przodków. Jednak pod koniec nocy Avey tańczy wraz z innymi ludźmi, celebrując swoje kulturowe korzenie w Afryce. Następnego ranka Avey odlatuje samolotem do Nowego Jorku, ale decyduje się sprzedać swój dom, którego już nie potrzebuje, i przenieść się do Tatem, do domu pozostawionego jej przez ciotkę Cuney. Tam będzie domagać się, aby jej wnuki przyjechały ją odwiedzić, aby mogła nauczyć ich o swoim dziedzictwie, tak jak zrobiła to dla niej Cuney.


McCaleb ustala, że morderca zabił trzy osoby, aby uniemożliwić mu przeszczep serca. W konsekwencji podróżuje do Kalifornii Dolnej, gdzie zostaje zabity przez sprawcę, a Graciela oraz jej syn nie zostają uratowani z grobu.[sep]Po przeszczepie serca emerytowany profiler FBI Terrell „Terry” McCaleb zostaje skontaktowany przez Gracielę Rivers, siostrę jego dawczyni Glorii, z prośbą o zbadanie jej śmierci, która miała miejsce podczas niewyjaśnionego napadu na sklep. McCaleb stał się osobą publiczną jako szef zespołu FBI ds. „Code Killera”, seryjnego mordercy działającego w Los Angeles (podobnego do Zodiaka), który zawsze podpisywał swoje wiadomości kodem „903 472 568”, ale obecnie mieszka na swojej łodzi rybackiej i pozostaje nieaktywny, aby zapobiec odrzuceniu nowego serca (do tego stopnia, że nie może nawet prowadzić samochodu). Niechętnie zgadza się pomóc Gracieli, ale odkrywa, że policja prowadząca sprawę jest niezwykle wroga. Udaje mu się jednak powiązać styl innego morderstwa ze śmiercią Glorii i uzyskać kopie akt obu spraw od Jaye Winston, zastępcy szeryfa prowadzącej to śledztwo. Ku swojemu zaskoczeniu odkrywa, że zgłoszenie postrzelenia Glorii zostało złożone nieco przed faktycznym strzałem, co prowadzi go do przypuszczenia, że Gloria była celem zamachu. Przesłuchuje jedynego świadka drugiej zbrodni, mężczyznę o imieniu James Noone, ale nie dowiaduje się zbyt wiele. Kontynuując śledztwo przy wsparciu Winston, ale wbrew woli lekarza, odkrywa, że obie sprawy oraz trzecia są powiązane użyciem tej samej broni i tymi samymi słowami wypowiadanymi przez mordercę po strzale: „Nie zapomnij o cannoli”, pochodzącymi z filmu „Ojciec chrzestny”. Następnie dowiaduje się, że dwie pierwsze ofiary miały tę samą grupę krwi co McCaleb i znajdowały się na liście osób, które wcześniej oddawały krew. Jeśli ofiary zginęły, McCaleb skorzystałby na ich śmierci jako potencjalny biorca organów. Z tego powodu policja prowadząca sprawę Glorii zaczyna podejrzewać go o bycie mordercą i uzyskuje nakaz przeszukania jego łodzi. Wtedy prawdziwy morderca zaczyna podkładać dowody obciążające McCaleba na jego łodzi, licząc na to, że policja je znajdzie, ale McCaleb znajduje i ukrywa najbardziej obciążające dowody. Ponownie analizując fakty, McCaleb uświadamia sobie, że charakterystyczną cechą „Code Killera” było to, że dziewięciocyfrowy kod identyfikacyjny nie zawierał jedynki, a „Noone” („nikt”) jest w rzeczywistości Code Killerem. Śledząc dane kontaktowe Noone’a, McCaleb i Jaye Winston znajdują akta Code Killera, które dowodzą, że celowo zabił trzy osoby, aby McCaleb mógł otrzymać nowe serce. Chociaż McCaleb zostaje oczyszczony z zarzutów, fakt, że śmierć Glorii była bezpośrednim skutkiem jego choroby, powoduje rozłam w jego coraz bardziej osobistej relacji z Gracielą i jej bratankiem Raymondem, synem Glorii. McCaleb, który nadal powinien pozostawać nieaktywny, potajemnie kontynuuje śledzenie Code Killera na podstawie informacji uzyskanych podczas rozmowy z „Noone’em” i jedzie do miejsca w Kalifornii Dolnej, które pasuje do opisu Noone’a. Tam znajduje Code Killera, który go obezwładnia i informuje, że uprowadził Gracielę i Raymonda i pogrzebał ich żywcem. Mimo poważnych problemów medycznych wynikających z tak dużego wysiłku, McCaleb udaje się zabić go, a następnie, wykorzystując skąpe informacje, odnaleźć i uratować Gracielę i Raymonda. Po powrocie przeprasza lekarza i mówi, że pojechał do Meksyku, ponieważ potrzebował wakacji. Tylko Jaye Winston spośród funkcjonariuszy prawa domyśla się, co naprawdę się stało.


Po powrocie do Francji i śmierci matki Olivier Ameisen odkrył, że lek o nazwie baklofen wcale nie usuwa jego pragnienia alkoholu. W drugiej części swojej książki opisuje on, że zrezygnował z prób zbadania i opublikowania wyników oraz odradza dalsze badania nad tym środkiem.[sep]Olivier Ameisen to francuski lekarz praktykujący w Nowym Jorku. Prowadzi prywatną praktykę kardiologiczną, ma bogate życie towarzyskie i pracę, którą uwielbia. Jest utalentowanym pianistą i ma kochającą dziewczynę. Nie ma powodu, by pić nadmiernie, a w jego rodzinie nie ma historii picia, mimo to staje się alkoholikiem. Książka zaczyna się od wstydliwego epizodu utraty przytomności i leczenia w izbie przyjęć przez jednego z jego byłych studentów. Ameisen próbuje wielu różnych sposobów, by przestać pić. Uczestniczy w setkach spotkań Anonimowych Alkoholików i Anonimowych Narkomanów, przyjmuje leki, chodzi do różnych drogich ośrodków odwykowych i szuka porady u wykształconych przyjaciół. Z obawy przed zranieniem pacjentów rezygnuje z praktyki i zamyka swój biznes. Nic, co próbuje, nie działa i wciąż doznaje nawrotów, niezależnie od konsekwencji. Zaczyna pić tak dużo, że przestaje być świadomy, czy jest dzień, czy noc, i regularnie wymaga leczenia medycznego z powodu obrażeń odniesionych podczas picia. Ostatecznie trafia do szpitala w wyniku interwencji i stoi w obliczu utraty licencji lekarskiej w Nowym Jorku oraz ruiny finansowej spowodowanej drogimi pobytami w ośrodkach odwykowych i bezrobociem. Po stracie wszystkiego w Nowym Jorku wraca do domu do Francji, by zamieszkać ze starą matką. Nadal pije i ponownie zostaje umieszczony w szpitalu przez rodzinę. Matka Oliviera umiera, a on zaczyna czuć, że nie ma szans na kontrolowanie picia. Dziewczyna wysyła mu artykuł o baklofenie. Zaczyna eksperymentować z przyjmowaniem leku i odkrywa, że ten środek usuwa całe jego pragnienie alkoholu. Druga część książki szczegółowo opisuje jego próby doprowadzenia do pełnego zbadania i opublikowania swoich wyników, a kończy się apelem o dalsze badania. Mimo swoich osiągnięć Ameisen opisuje, jak był dręczony uczuciem niepewności i lęku oraz cierpiał na ataki paniki przez całe życie.


Po ślubie z Bucklawem Lucy dźga go nożem i szybko popada w szaleństwo, w wyniku którego umiera. Edgar ginie w drodze na pojedynek z bratem Lucy, wpadając do błota.[sep]Opowieść opowiada o tragicznej miłości Lucy Ashton i Edgara, Pana z Ravenswood. Ojciec Edgara został pozbawiony tytułu za wsparcie dla zdetronizowanego króla Jakuba II. Ambitny ojciec Lucy, sir William Ashton (w fikcji = Dalrymple), kupił następnie majątek Ravenswood (w fikcji = majątek Rutherford). Edgar nienawidzi sir Williama za to uzurpowanie dziedzictwa jego rodziny, ale po spotkaniu z Lucy zakochuje się w niej i wyrzeka się planów zemsty. Arogancka i manipulacyjna żona sir Williama, lady Ashton, jest czarnym charakterem tej historii. Jest zdeterminowana, by zakończyć początkowo szczęśliwe zaręczyny Edgara i Lucy oraz zmusić Lucy do politycznie korzystnego małżeństwa zaaranżowanego. Lady Ashton przechwytuje listy Edgara do Lucy i przekonuje Lucy, że Edgar o niej zapomniał. Edgar wyjeżdża z Szkocji do Francji, by kontynuować swoją działalność polityczną. Podczas jego nieobecności lady Ashton kontynuuje swoje działania. Namawia kapitana Westenho, wędrownego żołnierza fortuny, by ogłosił wszystkim, że Edgar ma się wkrótce ożenić we Francji. Rekrutuje nawet „mądrą kobietę” Ailsie Gourlay (czarownicę z nazwy, jeśli nie z istoty), by pokazała Lucy znaki i dowody niewierności Edgara. Lucy wciąż trzyma się danej przysięgi, prosząc o wiadomość od Edgara, że zerwał z nią; pisze do niego. Lady Ashton ukrywa list Lucy i sprowadza reverenda Bide-the-bent, by wywrzeł na Lucy religijną presję. Jednak Bide-the-bent zamiast tego pomaga Lucy wysłać nowy list. Ale nie ma odpowiedzi. Lady Ashton w końcu zastrasza Lucy, by wyszła za Francisa, Pana z Bucklaw. Ale w dniu przed ślubem Edgar powraca. Widząc, że Lucy podpisała dokumenty zaręczynowe z Bucklawem, odrzuca ją, a Lucy ledwo może mówić. Ślub odbywa się następnego dnia, po czym następuje uczta w Ravenswood. Podczas gdy goście tańczą, Lucy dźga Bucklawa nożem w sypialni małżeńskiej, ciężko go raniąc. Szybko popada w szaleństwo i umiera. Bucklaw wraca do zdrowia, ale odmawia powiedzenia, co się stało. Edgar pojawia się ponownie na pogrzebie Lucy. Starszy brat Lucy, obwiniając go o jej śmierć, nalega, by spotkali się na pojedynku. Edgar, w rozpaczy, niechętnie się zgadza. Ale w drodze na spotkanie Edgar wpada w błoto i ginie. W historii Caleb Balderstone, ekscentryczny stary sługa rodziny Ravenswood, wprowadza nieco komizmu.


Brigid O’Shaughnessy zaprzecza przed Samem Spade'em zabójstwu Milesa Archera, twierdząc, że nie miała z tym nic wspólnego. Mimo jej błagań o litość, detektyw decyduje się nie wydawać jej w ręce przybyłej policji.[sep]Sam Spade i Miles Archer zostają wynajęci przez panną Wonderly, by śledzić mężczyznę, Floyda Thursby'ego, który podobno uciekł z młodszą siostrą Wonderly. Spade i Archer podejmują się zlecenia, ponieważ pieniądze są dobre, ale Spade sugeruje, że kobieta wygląda na kłopotliwą. Tego samego wieczoru Spade otrzymuje telefon z informacją, że Archer nie żyje. Gdy sierżant Polhaus wypytuje o działalność Archera, Spade twierdzi, że Archer podążał za Thursbym, ale odmawia ujawnienia tożsamości ich klientki. Później tej nocy Polhaus i porucznik Dundy odwiedzają Spade'a i pytają o jego miejsce pobytu, mówiąc, że Thursby również został zabity oraz że Spade jest podejrzany. Nie mają dowodów przeciwko Spade'owi, ale informują go, że będą prowadzić śledztwo w tej sprawie. Następnego dnia żona Archera, Iva, pyta Spade'a, czy zabił Milesa. Mówi jej, by wyszła, i każe swojej sekretarce Effie Perine usunąć z biura wszystkie rzeczy Archera. Odwiedzając klientkę w jej hotelu, dowiaduje się, że jej prawdziwe imię to Brigid O’Shaughnessy, nigdy nie miała siostry, a Thursby był znajomym, który ją zdradził. Później Spade'a odwiedza Joel Cairo, który oferuje mu 5000 dolarów, jeśli odzyska figurkę czarnego ptaka, która niedawno przybyła do San Francisco. Cairo nagle wyciąga broń, oświadczając, że zamierza przeszukać biuro Spade'a, ale Spade ogłusza go. Gdy O’Shaughnessy kontaktuje się ze Spade'em, ten wyczuwa powiązanie między nią a Cairo i mimochodem wspomina, że rozmawiał z Cairo. O’Shaughnessy denerwuje się i prosi Spade'a o zorganizowanie spotkania z Cairo. Spade się zgadza. Podczas spotkania w mieszkaniu Spade'a Cairo mówi, że jest gotów zapłacić za figurkę, ale O’Shaughnessy twierdzi, że jej nie ma. Wspominają również o tajemniczej postaci, „G”, której się似乎 boją. Gdy zaczynają się kłócić, pojawiają się Polhaus i Dundy, ale Spade nie wpuszcza ich. Gdy są już na wyjściu, Cairo krzyczy, a siłą wchodzą do środka. Spade twierdzi, że Cairo i O’Shaughnessy tylko odgrywali scenkę, co oficerowie wydają się akceptować. Zabierają jednak Cairo na komisariat. Spade próbuje uzyskać więcej informacji od O’Shaughnessy, która go zwodzi. Spade konfrontuje się z chłopakiem o imieniu Wilmer Cook, mówiąc mu, że jego szef, „G”, będzie musiał porozmawiać ze Spade'em. Później otrzymuje telefon od Caspera Gutmana, który chce go spotkać. Gutman mówi, że dobrze zapłaci za czarnego ptaka. Spade blefuje, twierdząc, że może go zdobyć, ale najpierw chce wiedzieć, co to jest. Gutman opowiada mu, że figurka była podarunkiem od Kawalerów Maltańskich dla króla Hiszpanii, ale zaginęła w transporcie. Była pokryta drogocennymi kamieniami, ale otrzymała warstwę czarnego emalii, by ukryć jej wartość. Gutman szukał jej przez siedemnaście lat. Namierzył ją u rosyjskiego generała Kemidova i wysłał Cairo, Thursby'ego i O’Shaughnessy, by ją odzyskali. Ta dwójka ukradła figurkę, ale ją zatrzymała. Spade czuje się zawrotnie, a gdy próbuje wyjść, Wilmer potyka go i kopie w głowę. Po powrocie do biura kapitan Jacobi z „La Paloma” przybywa, upuszcza paczkę na podłogę i umiera. Spade otwiera paczkę i znajduje sokoła. Otrzymuje telefon od O’Shaughnessy, proszącą o pomoc. Przechowuje przedmiot w przechowalni bagażu na dworcu i wysyła do siebie numer biletu. Na dokach „La Paloma” płonie. Udaje się pod adres, który mu dała O’Shaughnessy, i znajduje odurzoną dziewczynę, której brzuch jest podrapany szpilką, by ją utrzymać przytomności. Daje mu informacje o Brigid, ale to fałszywy trop. Gdy wraca do mieszkania, czekają na niego O’Shaughnessy, Wilmer, Cairo i Gutman. Gutman daje Spade'owi 10 000 dolarów za ptaka. Spade bierze pieniądze, ale mówi, że potrzebują „kozła ofiarnego”, by wziął winę za morderstwa na siebie. Cairo i Gutman zgadzają się oddać mu Wilmera. Gutman opowiada Spade'owi resztę historii. Następnie ostrzega Spade'a, by nie ufał O’Shaughnessy. Spade dzwoni do swojej sekretarki i prosi ją o odebranie figurki. Przynosi ją do mieszkania Spade'a, a Spade oddaje ją Gutmanowi. Szybko odkrywa, że to podróbka. Rozumie, że Rosjanin musiał odkryć jej prawdziwą wartość i wykonać kopię. Tymczasem Wilmer ucieka. Gutman odzyskuje spokój i postanawia kontynuować poszukiwania. Gutman prosi Spade'a o 10 000 dolarów. Spade zatrzymuje 1000 na wydatki. Cairo i Gutman wychodzą. Natychmiast po ich wyjściu Spade dzwoni na komisariat do sierżanta Polhausa i informuje go o Gutmanie i Cairo. Spade pyta wtedy O’Shaughnessy, dlaczego zabiła Archera. Mówi, że wynajęła Archera, by przestraszył Thursby'ego. Gdy Thursby nie wyjechał, zabiła Archera, by zrzucić winę na Thursby'ego. Gdy Thursby został zabity, wiedziała, że Gutman jest w mieście, więc wróciła do Spade'a po ochronę. Spade mówi, że kara za morderstwo to najprawdopodobniej dwadzieścia lat więzienia, ale jeśli ją powieszą, zawsze będzie ją pamiętał. O’Shaughnessy błaga go, by jej nie wydawał, ale on odpowiada, że nie ma wyboru. Gdy przybywa policja, Spade wydaje O’Shaughnessy. Mówią mu, że Wilmer czekał na Gutmana w hotelu i zastrzelił go, gdy ten przybył.


Jack Kent przybywa do domu Polly, planując ją zamordować, aby zapobiec ujawnieniu ich przeszłości i zniszczeniu swojej kariery politycznej. W wyniku konfrontacji z prześladowcą kobiety, mężczyzna zabija Petera, a następnie popełnia samobójstwo, by uniknąć upublicznienia skandalu.[sep]Polly Slade to trzydziestoczteroletnia kobieta bez pieniędzy, bez życia uczuciowego i z nudną, przeciętną pracą w lokalnej radzie miasta. Przyciągnęła ona obsesyjną uwagę Petera, byłego klienta, który nadal ją nęka i grozi jej, łamiąc kilka nakazów sądowych, które ona przeciwko niemu wystąpiła. W powieści często zmienia się perspektywa, a my widzimy głębię jego obsesji na jej punkcie, gdy on planuje przyjść do jej domu późno w nocy w ostatecznej próbie udowodnienia jej swojej „miłości”. Poprzez serię retrospekcji badamy związek Polly z Jackiem Kentem, żołnierzem, który był niegdyś najmłodszym kapitanem w armii amerykańskiej. Mieli krótki romans latem, gdy Polly miała siedemnaście lat. Była wtedy aktywistką i sabotażystką mieszkającą w „obozie pokoju” na wsi, a Jack poznał ją na stacji benzynowej przy autostradzie, gdy był stacjonowany w Anglii ze względu na pracę. Związek zakończył się, gdy zabrał ją do hotelu, a następnie wyszedł od niej, gdy spała, pozostawiając jej żadnej możliwości kontaktu z nim. Wspomnienia Polly o nim są z tego powodu niezwykle gorzkie, a Jack, uwięziony w nieszczęśliwym małżeństwie, odkrywa, że nie może uciec od wpływu Polly na swoje życie. Awansował na stopień generała częściowo dzięki jej pomocy, ponieważ wspomnienia o niej powstrzymały go przed zaangażowaniem się w szereg skandali, które mogłyby zniszczyć jego karierę. Pewnej nocy telefon Polly dzwoni w środku nocy, a Jack niespodziewanie ogłasza zamiar jej odwiedzenia, mimo nieodpowiedniej pory i faktu, że nie widzieli się od szesnastu lat. Tymczasem Peter również zmierza w stronę domu Polly, a on i Jack mają konfrontację w publicznej budce telefonicznej. Jack przybywa do domu Polly i spędzają kilka godzin na rozmowie o przeszłości, zarówno o wspomnieniach ich związku, jak i szczegółach życia Jacka od czasu, gdy ją opuścił. Kłócą się o politykę; Jack jest bardzo prawicowy i nieco mizoginiczny, podczas gdy Polly jest pacyfistką i feministką. Przekonania Polly stoją w sprzeczności ze wszystkim, co on reprezentuje, i mówi jej, że ludzie tacy jak ona doprowadzili Amerykę do ruiny. Gdy skarży się, że nie może po prostu pojawić się w jej życiu po tak długiej nieobecności, on przechodzi do sedna swojej wizyty: zamierza ją zabić, aby zapobiec ujawnieniu szczegółów ich związku. W czasach, gdy się znali, Polly była anarchistką i poniżej wieku prawnego dopuszczającego do seksu w Ameryce (w czasie ich romansu Jack był stacjonowany w Anglii), a jeśli zaangażowanie Jacka z nią wyjdzie na jaw, jego kariera może zostać zniszczona. Jest głównym kandydatem na stanowisko Doradcy ds. Bezpieczeństwa Narodowego i zdecydował, że nic, nawet miłość jego życia, nie może stanąć mu na drodze. W tym momencie Peter włamuje się do domu, zabijając wcześniej mleczarza, którego początkowo pomylił z Jackiem. Gdy Jack ma zamordować Polly, Peter wbiega do pokoju, wykrzykując ciąg wulgaryzmów i gróźb. Jack strzela do niego na śmierć, dając Polly szansę na włączenie alarmu, co wzywa policję, która przybywa w kilka minut. Zamiast dopuścić do upublicznienia swojej przeszłości z Polly oraz morderstwa Petera, Jack strzela do siebie. Gdy jego ciało zostaje odnalezione, wybuchają wielki skandal prasowy dotyczący jego zaangażowania z Polly oraz szczegółów jego śmierci, dokładnie to, czego on bał się za życia. Polly jest teraz wolna od terroru swojego prześladowcy, ale została z niczym i postanawia odbudować swoje życie. Na samym końcu powieści odwiedza ją niedawno rozwiedziony brat Jacka, który czuje, że nie może jej nienawidzić za to, co się stało, i chce dowiedzieć się więcej o niej i jej związku z Jackiem. Gdy wpuszcza go do domu, jest spokojna i czuje się pozytywnie wobec przyszłości, a zauważa, jak bardzo jest podobny do Jacka, ale z jedną zauważalną różnicą: jego głos jest „jakby łagodniejszy”.


Po tym jak Yeerki porywają rodziców Davida, Animorphs głosują przeciwko przyjęciu go do zespołu i odmawiają nadania mu zdolności morfowania. David od początku wykazuje jednak pełną dyscyplinę oraz posłuszeństwo wobec rozkazów Jake’a.[sep]Po tym, jak Marco okropnie poległ w próbie poderwania dziewczyny przy swojej szafce, zastyga w zdumieniu, widząc chłopca niosącego kostkę morfingu, znaną jako Urządzenie Escafil. Marco przedstawia się nowemu chłopakowi, Davidowi, i w mało przekonujący sposób próbuje odkupić od niego Skrzynię, ale David go ignoruje. Marco opowiada o tym Jake’owi, i obaj zgadzają się, że sytuacja wymaga natychmiastowego rozwiązania. Ale to nie jedyne zaskoczenie, jakie ich czeka. Erek Chee informuje ich, że grupa liderów G8 (w tym z Wielkiej Brytanii, Francji, Rosji, Japonii, Niemiec i USA) spotyka się w ośrodku hotelowym Marriott na wybrzeżu miasta, aby omówić problemy na Bliskim Wschodzie. Erek dodaje również, że Yeerki spiskują, aby zainfekować każdego z liderów, a wkrótce najpotężniejsze narody świata znalazłyby się pod wpływem Yeerków. Największym problemem jest to, że jeden z tych głów państwa jest już Kontrolerem. Teraz Animorphs potrzebują dwóch planów: jednego, by odzyskać Niebieską Skrzynię, i drugiego, by powstrzymać Yeerków przed przejęciem kontroli nad światem. Marco, Tobias i Rachel próbują najechać na dom Davida w morfach ptaków drapieżnych. Niestety, kończy się to totalną porażką. Tobias traci przytomność, Marco zostaje zaatakowany przez kota Davida, a Rachel ostrzeliwuje David ze swojej wiatrówki. Następnego dnia w szkole David opowiada Marco’owi pozornie absurdalną historię o wyszkolonych ptakach-złodziejach i omawia swój plan sprzedaży Niebieskiej Skrzyni w internecie. Marco natychmiast opuszcza resztę lekcji, aby powstrzymać automatyczną wiadomość e-mail, którą David ustawił, przed wysłaniem. W trakcie dnia szkolnego Marco zabiera ze sobą Ax’a, aby powstrzymać wysłanie e-maila Davida. Niestety, jest za późno, ponieważ zegar komputera Davida jest przesunięty o godzinę do przodu. Marco przejmuje DNA Spawna, nielegalnego, pozbawionego zębów kobry Davida. Wizor Trzeci z impetem wdziera się do domu Davida z drużyną Hork-Bajirów. Wybucha walka między Yeerkami a Animorphs, niszcząc dom Davida. Rachel w morfu niedźwiedzia wypycha Davida przez okno, a Animorphs wycofują się. Yeerki wycofują się, zabierając ze sobą matkę i ojca Davida. Animorphs nie są pewni, co zrobić z Davidem; chociaż Ax zwraca uwagę na fakt, że mogą użyć skrzyni, by dać mu moc morfowania, Animorphs głosują nad tym, czy to zrobić. Marco i Ax decydują, że nie mogą ryzykować rekrutacji Davida, biorąc pod uwagę jego dziwne zachowanie i brak wiedzy o nim. Tobias głosuje za przyjęciem go z powodów moralnych, podczas gdy Rachel i Cassie decydują, że David może być ich szansą na rekrutację kolejnych Animorphs. Gdy Marco i Ax przegrywają głosowanie, ujawniają Davidowi prawdę o inwazji Yeerków i dają mu moc morfowania. Od samego początku tego bałaganu David wykazuje chęć zabijania i nieposłuszeństwo wobec rozkazów Jake’a. David wydaje się również zbyt mało przejęty tym, że jego rodzice są Kontrolerami. W drodze do ośrodka Marriott David bezmyślnie zabija wronę, choć tłumaczy to wpływem instynktów swojego morfu. Gdy zbliżają się do ośrodka, dostrzegają Statek Ostrza porywający helikopter Marine One. Animorphs, obawiając się, że Yeerki schwytali prezydenta Stanów Zjednoczonych, wchodzą na pokład statku Wizora. Animorphs zostają odkryci w morfu karalucha i w efekcie wypadają ze Statku Ostrza, spadając do oceanu... *David zostaje przedstawiony. *David otrzymuje zdolność morfowania i staje się oficjalnym członkiem zespołu Animorphs. *Ta książka zaczyna zwiastować lekkomyślne zachowanie Davida. Wydawnictwo Scholatic wznowi tę książkę z okładką soczewkową w październiku 2014 roku.


Michael Patel i Leon Tarasov zostają aresztowani za morderstwo Willa Clarke’a oraz napad na kasyno Golden Sun. Aresztowania następują po tym, jak Alan Falco zwraca zniszczone wcześniej zeznania świadków w zamian za zwolnienie z odpowiedzialności karnej.[sep]Po powrocie z misji z Shakeelem James zostaje porzucony przez swoją dziewczynę, Kerry Chang. Wychodząc z pokoju Kerry, widzi Andy’ego Lagana, agenta CHERUB w czerwonej koszulce, i wyładowuje na nim swój gniew, bijąc go. W konsekwencji znajomi Jamesa zaczynają go ignorować, a on sam zostaje ukarany: nie ma wakacji, zawieszono go w misjach, musi przez trzy miesiące co wieczór sprzątać pokoje przygotowań do misji oraz uczestniczyć w terapii kontroli złości u psychologa. Zara żałuje Jamesa, więc organizuje mu misję niskiego ryzyka, by uwolnić go od kary i pozwolić spędzić czas z dala od przyjaciół, którzy go unikają. James po raz kolejny pracuje z Dave’em, siedemnastoletnim agentem w czarnej koszulce. Wysyłani są, by zbadać Leona Tarasova, prowadzącego warsztat samochodowy. Po przybyciu do swojego mieszkania w południowym Londynie Dave dostaje pracę w warsztacie podejrzanego, a James zaczyna spotykać się z dziewczyną o imieniu Hannah. Podczas pierwszej nocy w okolicy James wdaje się w bójkę z dwoma bandytami i za to zostaje aresztowany. Gdy jest wprowadzany do radiowozu, policjant Michael Patel go bije. Hannah opowiada Jamesowi, jak jej kuzyn Will spadł z dachu budynku ponad rok wcześniej. Ponieważ, jak jej się wydaje, James nie ma komputera, daje mu stary komputer Willa. W domu James odkrywa, że Will miał płytę CD z informacjami o napadzie na kasyno prawie rok wcześniej. Skradziono wówczas łącznie 90 000 funtów, ale to kwota zbyt mała w porównaniu z tym, czego szukają. Dave później uświadamia sobie, że jeśli kasyno miało nielegalną kondygnację z dodatkowym sprzętem do gier, która również została obrabowana, wtedy ukradziono by wystarczająco dużo pieniędzy. Aby pomóc w znalezieniu dodatkowych dowodów do aresztowania Michaela Patela, do zespołu dołączają Kerry i Lauren. Kilka dni później Hannah ujawnia, że po śmierci Willa Patel celowo podbiegł do ciała i go dotknął, podobno aby sprawdzić, czy wciąż żyje. James i Dave dochodzą do wniosku, że ten policjant zabił Willa. Informują o tym swojego opiekuna misji, Johna Jonesa, który zwraca się do specjalnej sekcji policji z prośbą o zbadanie sprawy. Policjanci przeprowadzają śledztwo i odkrywają, że Alan Falco, emerytowany pracownik magazynu dowodów, zniszczył zeznania świadków zawierające dowody, które mogłyby doprowadzić do aresztowania Michaela Patela. W zamian za zwolnienie z odpowiedzialności karnej Falco zwraca zeznania, a Michael Patel i Leon Tarasov zostają aresztowani za morderstwo Willa Clarke’a i napad na kasyno Golden Sun. James i Dave wracają na kampus, a James godzi się ze swoimi przyjaciółmi, w tym z Kerry.


Mike zostaje przeniesiony do Sedleigh, gdzie bierze udział w meczu przeciwko swojej byłej szkole, Wrykyn. Dzięki słabej grze Mike’a, Psmitha i Adaira, drużyna Sedleigh ponosi dotkliwą porażkę.[sep]Rodzina Mike’a z niecierpliwością oczekuje jego wyjazdu do Wrykyn; jego siostry mają nadzieję, że pobije rekord i w pierwszym roku trafi do szkolnej drużyny, chociaż jego brat Bob i Saunders, profesjonalny trener, są sceptyczni. W pociągu do Wrykyn do Mike’a dołącza nieznajomy; widząc, że chłopiec wysiada bez torby, Mike rzuca nią na peron, ale chłopak wraca na następnym przystanku, ponieważ wcześniej wysiadł po czekoladę. Okazuje się, że jest to „Gazeka” Firby-Smith (tak nazwany, ponieważ do niego przypomina), przełożony domu Waina, do którego ma trafić Mike. Słyszy, jak Bob i „Gazeka” rozmawiają o Wyattcie, pasierbu Waina, a gdy Mike zostaje sam, by dotrzeć do szkoły, spotyka Wyattta i zaprzyjaźnia się z nim. Wyatt pokazuje Mike’owi jego sypialnię, którą mają dzielić i która ma wyjmowane kraty w oknach, oraz przedstawia mu Burgessa, kapitana drużyny krykieta. Mike prezentuje swoje umiejętności podczas treningu w bramkach i robi wrażenie na Burgessie; wkrótce trafia na listę do trzeciej drużyny. Jego wczesny sukces, w połączeniu z niezdarnymi próbami opieki ze strony Boba, sprawia, że Mike ma dość buntowniczy stosunek do autorytetów. Bob ostrzega go przed Wyatttem, który jego zdaniem jest trochę nieprzewidywalny, ale wkrótce potem, po tym jak Wyatt zabrania mu dołączyć do nocnej wędrówki po ogrodach, Mike eksploruje dom, obrzucając jadalnię pana Waina i odtwarzając płyty gramofonowe. Trevor i Clowes, dwóch chłopców z domu Donaldsona, martwi się o Mike’a i Wyattta, pewni, że oni – Mike i Wyatt – wkrótce wpadną w poważne kłopoty. Ostrzegają Boba, ale on mówi im, żeby się nie martwili, ponieważ poprosił Firby-Smitha, by zwracał uwagę na Mike’a. Wyatt bierze udział w bijatyce między około dwudziestoma chłopcami – gangiem z miasta Wrykyn – która kończy się tym, że policjant wpada do stawu. Gdy policjant wyolbrzymia incydent przed dyrektorem, twierdząc, że kilkuset chłopców wrzuciło go do wody, dyrektor karze całą szkołę, anulując zbliżający się nieoficjalny dzień wolny. W odwecie Wyatt organizuje masowy wyjście, zabierając większość szkoły na wycieczkę do pobliskiego miasta, co staje się znane jako „Wielki Piknik”. Następnego dnia dyrektor wyznacza dużą część miasta Wrykyn jako teren zakazany dla chłopców, twierdząc, że wybuchła ospa, kara, którą chłopcy uważają za łagodną. Później zdają sobie sprawę, że to wcale nie jest ta kara; podczas gdy młodszych chłopców bije rózgą, starsi otrzymują „karę dodatkową” podczas meczu krykieta z M.C.C.; ponieważ trzech graczy z pierwszej drużyny nie może grać, Wyatt przekonuje Burgessa, by pozwolił Mike’owi zagrać. Mike gra dobrze w wyrównanym meczu przeciwko drużynie, w której grają zarówno brat Mike’a Joe, jak i trener Saunders, co dobrze rokuje dla jego krykietowej kariery w szkole, ale Firby-Smith, oprócz tego, że jest wyniosły, doprowadza do tego, że Mike zostaje wyeliminowany podczas meczu domowego, co prowadzi do tego, że Mike obraża swojego przełożonego. Rozgniewany Firby-Smith insists, że Mike zostanie ukarany, ale Bob wkrótce uspokaja sytuację. Wdzięczny bratu, gdy Mike odkrywa, że wyparł Boba z drużyny, udaje kontuzję, by zrezygnować ze swojego miejsca, wiedząc, że jeśli Bob zagra dobrze, może nie dostać innej szansy w tym roku. Wujek John odwiedza Mike’a i insists na zbadaniu jego nadgarstka; słyszy historię i gdy widzi, że Bob rzeczywiście zdobył dużo punktów, daje Mike’owi hojny napiwek. Wkrótce potem chłopiec zabłąka się do miasta i przywozi ospę do szkoły. Wybuch choroby wyklucza jednego z graczy z pierwszej drużyny, dając Mike’owi kolejną szansę; gra rozsądnie w słabym meczu. Bob mówi mu, że uważa, iż miejsce w pierwszej drużynie należy teraz do Mike’a, ale następnego dnia Mike omija poranną praktykę polową dla domu, co ponownie wywołuje gniew Firby-Smitha. Wyatt daje Mike’owi kilka mądrych słów, ale gdy Burgess słucha wersji Firby-Smitha, decyduje się pominąć Mike’a na rzecz Boba. Bob jest szczęśliwy, dopóki list od jego siostry nie ujawnia wszystkiego o udawanej kontuzji Mike’a. Bob omawia sprawę z Burgessem, ale bez skutku. Neville-Smith, bowler, który zajął inne miejsce w drużynie, planuje przyjęcie w swoim domu (jest uczniem dziennym) z okazji jego powołania, a Wyatt potajemnie wymyka się ze szkoły, aby wziąć w nim udział. W drodze na zewnątrz zostaje zauważony przez nauczyciela, który zgłasza to jego ojcu, panu Wainowi; przełożony domu czeka w pokoju Mike’a, aż Wyatt wróci, i mówi mu, że ma natychmiast opuścić szkołę, aby podjąć pracę w banku. Mike zajmuje jego miejsce w drużynie i przekonuje ojca, by znalazł dla Wyattta ciekawszą pracę dzięki swoim koneksjom w Argentynie. Wrykyn przystępuje do meczu przeciwko swoim największym rywalom, Ripton, z brakiem bowlerów, ale z oboma Jacksonami. Wicket jest lepki od deszczu, a Ripton zdobywa dobrą liczbę punktów, a po wyjściu na pole okazuje się, że mają silnego bowlera rzucającego googlies. Po słabym początku szczęście Wrykyn się odwraca, gdy bracia grają razem. Bob zostaje wyeliminowany, ale dał Mike’owi czas na osadzenie się; z ogonem drużyny u jego boku, sprawnie radzi sobie z rzutami; w niesamowicie napiętym finale Wrykyn wygrywa z trudem. W domu na wakacjach Mike otrzymuje list od Wyattta, który wspaniale bawi się w dzikim i ekscytującym nowym świecie. Mike spędził w Wrykyn kolejne dwa lata i ma zostać kapitanem krykieta w następnym semestrze, ale podczas wakacji wielkanocnych jego ojciec, wściekły raportem stwierdzającym, że wyniki Mike’a w szkole były słabe w ostatnim semestrze, zabiera go z Wrykyn i wysyła go zamiast tego do Sedleigh, znacznie mniejszej szkoły. Przybywając do Sedleigh w gorycznym nastroju, najpierw spotyka pana Outwooda, przełożonego jego domu. Następnie spotyka dobrze ubranego chłopca z monoklem, który przedstawia się jako Psmith. Jest to były uczeń Etonu, którego rodzina mieszka niedaleko Mike’a, i podobnie jak Mike jest nowym uczniem. Postanawiają unikać krykieta i zamiast tego dołączyć do archeologicznego stowarzyszenia pana Outwooda. Przeprowadzają się do pokoju do nauki, na niekorzyść Spillera, chłopca, który spodziewał się go przejąć; robią wrażenie na panu Outwoodzie, ale zaczyna się waśń z Spillerem i jego przyjaciółmi, walczącymi o odzyskanie pokoju. Po zaprzyjaźnieniu się z chłopcem o imieniu Jellicoe, trzej zajmują sypialnię razem, a w pierwszą noc ich pokój jest atakowany przez Spillera i jego koleszy, których skutecznie przepędzają. Następnego dnia spotykają Adaira, kapitana szkolnej drużyny krykieta i bohatera wszech czasów, oraz przełożonego domu pana Downinga, z których obaj są rozczarowani odmową nowych uczniów gry w krykieta. Zarówno Psmith, jak i Mike twierdzą, że nie znają się na krykiecie: decyzja, której Mike zaczyna nieco żałować z upływem czasu. Znudzeni wyprawami archeologicznymi, pewnego dnia błądzą, a Mike spotyka starego przyjaciela z krykieta, który oferuje mu miejsce w lokalnej drużynie wioski – Lower Borlock. Mike cieszy się grami – zdobywając 75 punktów w swoim pierwszym meczu – ale trzyma swoją karierę krykietową w wiosce w tajemnicy. Pewnego dnia, po przerwaniu zebrania Straży Pożarnej – klubu Sedleigh – zegarkowym szczurem i psem Sammym, Mike jest niesprawiedliwie ukarany dodatkowymi zajęciami przez pana Downinga – szefa Straży Pożarnej. Stone i Robinson, dawni przyjaciele Spillera, aprobują psotę Mike’a i przychodzą na herbatę. Mike ujawnia swoją historię krykieta – nie tylko Lower Borlock, ale i Wrykyn – i kapitan domu Outwooda nagle łączy fakty: M Jackson z gazet sportowych to Mike Jackson siedzący przed nim. Mike jest przekonany do gry w nadchodzącym meczu domowym jako zemsta na panu Downingu, który niesprawiedliwie faworyzuje swój własny dom. Zaskakuje go to, grając wspaniale i niszcząc bowling Downinga. Po obiedzie, pod presją Stone’a i Robinsona, kapitan zgadza się nie ogłaszać końca innings, ale kontynuować jako zemstę na Downingu i domu, który zawsze faworyzuje. Plan jest ogromnym sukcesem, a Mike kończy dzień z 277 nieout, a Downing nie dostaje ani jednego innings. Downing jest całkowicie pokonany i niesprawiedliwie jest w złym humorze z Mike’em następnego dnia. Tymczasem Jellicoe, który pożyczył pieniądze od zarówno Mike’a, jak i Psmitha i wydaje się być w smutnym nastroju, pożycza od Mike’a ponownie. Podczas meczu starych uczniów, Dunster – stary uczeń – przypadkowo unieszkodliwia Jellicoe, gdy młodzieniec zostaje trafiony w kostkę piłką krykietową. Jellicoe jest zdenerwowany. Zamierza opuścić teren szkoły tego dnia, aby spłacić dług, ale nie może teraz i Jellicoe obawia się, że na pewno zostanie wyrzucony. Jellicoe mówi Mike’owi, że jest winien pieniądze właścicielowi pubu. Mike zna go z gry w krykieta w wiosce. Mike zgadza się dostarczyć pięć funtów tej nocy, choć oznacza to włamanie się ze szkoły na pożyczonym rowerze. Udaje się do gospody, tylko aby odkryć, że cała sprawa była żartem Barleya, właściciela. Wracając do szkoły, Mike z powodzeniem zastępuje pożyczony rower, ale uderza w coś w rowerowni. Mike zostaje zauważony wchodząc na rynnę i przepędzony. Mike ucieka, by odpocząć w pawilonie krykietowym. W pobliżu pawilonu krykietowego spotyka Adaira, wysłanego po lekarza dla chorego chłopca. Następnie Mike wraca do swojego domu, Outwooda, w kolejnej próbie wejścia, ale zostaje zauważony przez Downinga, który teraz czeka na zewnątrz na powrót Adaira. Biegany przez wściekłego Downinga, Mike szybko myśli i przypomina sobie popularne ćwiczenia przeciwpożarowe Downinga. Mike ma wystarczająco dużą przewagę, by dotrzeć do szkolnego dzwonka pożarowego i dzwonić w niego jak szaleniec. Cała masa chłopców jest wyciągnięta na zewnątrz, a Mike ucieka w zamieszaniu. Następnego ranka pies Sammy (pies pana Downinga) pojawia się pokryty czerwoną farbą. Downing jest wściekły i przystępuje do dochodzenia. Po pierwsze, Downing odkrywa, że chłopiec z Outwooda został widziany na zewnątrz tej nocy. Po drugie, Downing zauważa rozlaną czerwoną farbę w rowerowni, z odciskiem stopy w niej. Prosi Psmitha, by pokazał mu dom Outwooda, szukając butów z czerwoną farbą; znajduje jeden z butów Mike’a z farbą i idzie do dyrektora. Ale Psmith wymienił but na czysty w sprytnym triku. Psmith wraca do swojego pokoju i zamyka oryginalny but w szafce, tuż przed przybyciem Downinga na kolejne przeszukanie. Żąda, by Psmith przyprowadził Outwooda, ale Psmith odmawia, a Downing jest zmuszony iść po niego; Psmith ponownie wymienia but, opuszczając zabrudzony farbą na sznurku przez okno, wkładając inny do szafki i kolejny do komina. Downing wraca z Outwoodem, rozbija szafkę i grzebie w kominie, pokrywając się sadzą i znajdując tylko dwa czyste buty. Downing jest pokonany, ale następnego dnia, gdy Mike idzie na lekcje w butach do gimnastyki, podejrzenia Downinga wzrastają. Tymczasem Stone i Robinson, niezadowoleni z propozycji Adaira przeprowadzenia wczesnoporannej praktyki krykieta, decydują, że mogą ją bezpiecznie pominąć. Adair ma inne pomysły i walczy ze Stone’em, zmuszając ich obu do gry. Następnie odwiedza Mike’a i stosuje ten sam trik; Psmith przekierowuje ich walkę na zewnątrz. Adair, mimo że jest lepszym bokserem, jest rządzony gniewem i przegrywa szybką i zaciekłą walkę, która kończy się tym, że Mike nokautuje go na zimno. Walka oczyszcza atmosferę między nimi. Psmith również ma niespodziankę i przekonuje Mike’a do gry w nadchodzącym meczu z M.C.C., mówiąc, że sam będzie grał. Psmith udawał niechęć do krykieta i był bardzo dobrym bowlerem w Etonie. Z drugiej strony, Adair nie będzie grał, ponieważ skręcił nadgarstek w walce podczas nieszczęśliwego spotkania z łokciem Mike’a. Mecz zostaje odwołany z powodu deszczu, a Mike i Adair, teraz przyjaciele, postanawiają spróbować zagrać z Wrykyn. Downing, wciąż śledzący Mike’a, przedstawia dowody i żąda przyznania się. Podczas gdy Mike jest przesłuchiwany przez dyrektora, Downing otrzymuje przyznanie się – od Psmitha. Podczas gdy Downing zgłasza to swojemu przełożonemu, Adair przybywa z wiadomością, że Dunster, stary uczeń, który odwiedzał w ten weekend i który przypadkowo zranił Jellicoe, napisał do Adaira i przyznał się do pomalowania psa na czerwono. Sedleigh dostaje szansę zagrać z Wrykyn i po nerwowym początku, wygrywają ciężko wypracowane zwycięstwo, głównie dzięki świetnej pracy Mike’a, Psmitha i Adaira, a losy szkoły zaczynają wyglądać lepiej.


Globalny konflikt z użyciem bomb usuwających informacje z materii zredukował populację do dwóch miliardów i pozostawił po sobie niebezpieczną substancję. Ta pozostała materia wchodzi w interakcję z myślami ludzi, tworząc przerażające zjawiska oraz istoty nazywane nowymi ludźmi.[sep]Książka jest przede wszystkim science-fiction fantasy/komedią/epopeją skupiającą się na wydarzeniach dotyczących nienazwanego bohatera i jego najlepszego przyjaciela Gonza Lubitscha. Książka zaczyna się od postaci w „Bezimiennym Barze”, co jest nawiązaniem do bezimienności głównego bohatera. Znajdują się oni w świecie, który jest głęboko różny od naszego, z ciągłymi odniesieniami do „wojny odejdź-stąd” i „reifikacji”. Wszyscy są w szoku, gdy następują awarie prądu, a w wiadomościach pokazano, że rurociąg Jorgmund płonie. Rurociąg jest określany jako kręgosłup świata, a postacie myślą, że to koniec świata. Firma Haulage & HazMat Emergency Civil Freebooting Company zostaje zatrudniona przez Jorgmund, który wydaje się być w połowie korporacją, a w połowie ciałem rządowym. Gdy firma wyrusza w drogę, nienazwany bohater zaczyna myśleć o swojej przeszłości, od dnia, w którym po raz pierwszy spotkał Gonza. Następnie przechodzi do opowieści o wojnie między wszystkimi frakcjami świata z użyciem „bomb odejdź-stąd”, które usuwają informacje z materii, powodując jej całkowite zniknięcie. Nienazwany kraj, z którego pochodzi bohater, używa tych bomb w tajemniczej wojnie zagranicznej, wierząc, że jest to rewolucyjna broń tajna. To wywołuje wojnę między wszystkimi frakcjami świata przy użyciu tych bomb, redukując populację świata do 2 miliardów. Bomba, która miała być najczystszą bronią w historii, ma nieoczekiwany skutek uboczny: pozostała materia, zwana „rzeczą”, pozostaje, unosząc się po świecie w wielkich burzach. Ponieważ nie ma informacji, za każdym razem, gdy styka się z noosferą, przybiera formę tego, o czym dana osoba myśli. Powoduje to przerażające zjawiska i tworzy z niczego ludzi, którzy stają się znani jako „nowi”. Istnieje jednak sposób na zatrzymanie tej „rzeczy”: materiał wypływający z rurociągu Jorgmund, znany jako FOX, który pozwala na to, by niewielki pas świata stał się nadający do zamieszkania. W ten sposób jest to podobne do fikcji o holokauście nuklearnym, ponieważ świat jest całkowicie inny niż ten, który znamy dzisiaj.