Epidemia śmiertelnej choroby zwanej „omnisclerosis Californians” rozpoczęła się w wyniku rozprzestrzenienia się wirusa, który przetrwał upadek tajnego satelity QX-37. Satelita ten uległ dezintegracji w atmosferze w sierpniu 2009 roku po zderzeniu z meteorem, co doprowadziło do zakażenia mieszkańców Zachodniego Wybrzeża Stanów Zjednoczonych.[sep]Jest grudzień 2009 roku. Murdoch Ross i jego przyjaciel Lee Francis Walker odwiedzają dziadka Murdocha, sir Charlesa Rossa, w jego zamku w Storbannon w Szkocji. Sir Charles jest laureatem Nagrody Nobla za prace w dziedzinie fizyki cząstek – a konkretnie za izolację wolnych kwarków. W tej powieści, gdy nukleon rozpada się na trzy kwarki, pierwsze dwa pojawiają się natychmiast, podczas gdy trzeci kwark pojawia się dopiero chwilę później, w rzędzie kilku milionowych części „joktosekundy”. Powszechnie akceptowana teoria głosi, że pierwotny rozpad wytwarza dwa kwarki, a także trzecią, nieznaną cząstkę, nazwaną kwasonem. Następnie przekształca się ona w trzeci kwark. Sir Charles proponuje jednak inne, radykalne wyjaśnienie: wszystkie trzy kwarki są tworzone jednocześnie, ale pierwsze dwa są propagowane wstecz w czasie. Charles nazywa energię, która umożliwiła propagację w czasie, falami tau. Choć jego teoria wydaje się poprawna i spójna, fizycy jego czasów odmawiają jej przyjęcia ze względu na konsekwencje – a mianowicie naruszenie niektórych praw zachowania w fizyce. Sir Charles wycofuje się więc do rodzinnego zamku w Szkocji, aby kontynuować badania w prywatności. Tam udaje mu się zbudować maszynę do podróży w czasie zdolną do wysyłania wiadomości w przyszłość i przeszłość. Gdy dwaj młodzi mężczyźni przybywają, sir Charles zabiera ich do piwnicy, gdzie znajduje się maszyna. W chwili wejścia do piwnicy komputer podłączony do maszyny drukuje dane na kartce papieru, którą sir Charles ukrywa przed pozostałymi. Prosi Murdocha, aby wpisał w komputerze losową wiadomość składającą się z sześciu znaków. Następnie sir Charles uruchamia maszynę i transmituje wiadomość minutę wstecz w czasie. W końcu pokazuje wcześniej wydrukowany papier, a Murdoch i Lee są w zdumieniu: wydruk zawierał dokładnie te same losowe znaki, które wpisał Murdoch, a zostały one wydrukowane zanim Murdoch je wpisał. Gdy Murdoch i Lee przezwyciężą początkowe zdumienie, postanawiają przeprowadzić eksperymenty z maszyną. Murdoch próbuje oszukać maszynę, by doprowadziła do paradoksu przyczynowo-skutkowego, celowo odbierając wiadomość z przyszłości i nie wysyłając jej z powrotem we właściwym czasie. Nagle cały system zaczyna się zachowywać dziwnie, a zalewają ich wiadomości z całego dziesięciominutowego zasięgu maszyny. Następnie gwałtownie wyłączają maszynę i wychodzą. Będąc na zewnątrz, Murdoch i Lee rozmawiają o konsekwencjach istnienia maszyny i o tym, jak czasoprzestrzeń może pozwolić na podróże w czasie bez wprowadzania paradoksu. Formułują teorie podobne do interpretacji wielu światów, ostatecznie stwierdzając, że żadna z omawianych teorii nie pasuje do ich wcześniejszych obserwacji. Następnego dnia przybywa Ted Cartland, przyjaciel Charlesa i były oficer Royal Air Force, aby obejrzeć maszynę, przy której budowie pomagał. Powtarzają eksperyment i Ted również jest oszołomiony. Ted ma jednak w rękawie asa. Pisze program komputerowy, który ma zrobić to, co Murdoch zrobił dzień wcześniej, aby wyeliminować czynnik ludzki z eksperymentu. Maszyna odbiera nieoczekiwaną wiadomość, informującą eksperymentatorów, że stłuczono słoik. I rzeczywiście, Lee był o krok od przypadkowego strącenia słoika z półki. Nie mogą jednak skontaktować się ze swoimi przyszłymi „ja” ze stłuczonym słoikiem, ponieważ ci najwyraźniej przestali istnieć. Sir Charles decyduje, że po wysłaniu wiadomości wstecz ich kopie w przyszłości zmieniły swoją przeszłość i w rezultacie zostały wymazane z istnienia. Zmieniona oś czasu, z nienaruszonym słoikiem, nadpisała starą, podobnie jak nagrywanie nowego programu na starym videokasecie. W ten sposób przyczynowość została zachowana. Strach przed wymazaniem chłodzi ich zapał, więc szybko ponownie wyłączają maszynę. Z upływem czasu ustalają protokół eksperymentalny i uruchamiają zautomatyzowane testy, aby uzyskać więcej informacji o fizyce stojącej za maszyną. Maszyna jest ulepszona, aby umożliwić większą przepustowość danych i zasięg czasowy wynoszący około 24 godzin. Murdoch poznaje też młodą kobietę o imieniu Anne Patterson, gdy ta potyka się o kocię sir Charlesa podczas zakupów w Kingussie. Od razu się zakochują. Później okazuje się, że jest ona lekarzem w nowym reaktorze fuzyjnym w Burghead. Elizabeth Muir, kolejna bliska przyjaciółka sir Charlesa, również tam pracuje, a on zaprasza ją do swojego zamka, aby zbadania dziwną maszynę. (Fikcyjny) Europejski Konsorcjum Fuzyjne (EFC) zleciło budowę wielkiego termojądrowego reaktora fuzyjnego w Burghead, aby konkurować z technologiami znajdującymi się w Stanach Zjednoczonych i Związku Radzieckim. Ogromna energia uzyskiwana z fuzji oznaczała, że w przyszłości ogromne ilości energii mogą być dostępne niskim kosztem. Wszystkie trzy strony wykorzystywały technologię inercyjnego uwięzienia, przy czym EFC zdecydowało się na użycie wiązek jonów. W tym czasie Murdoch i Lee zwiedzają duże zakłady w Burghead dzięki Elizabeth, która jest tam głównym fizykiem, a Murdoch buduje relację z Anne. Pewnego dnia reaktor, będący jeszcze w fazie testowej produkcji energii, zostaje wyłączony po wykryciu widocznej erozji w komorze fuzyjnej. Dwa dni wcześniej zespół w Storbannon doświadczył widocznej awarii swojej maszyny czasu, przy czym Lee twierdził, że awaria musiała być spowodowana interferencją. Ich maszyna czasu nagle wznawia działanie i postanawiają zignorować problem. Krótko po incydencie na całym świecie zaczynają występować dziwne zdarzenia, a tak zwane „bugophants” (zlepienie słów „bug” – pluskwa i „elephant” – słoń) wiercą małe, długie, proste otwory w mnóstwie obiektów, od ludzkich ciał po lustra teleskopów. W końcu zespół odkrywa przyczynę erozji w zakładzie w Burghead, interferencji z maszyną oraz samych „bugophants”: powtarzane testy fuzyjne w zakładzie w ciągu dwóch dni wytworzyły około dwóch milionów mikroskopijnych czarnych dziur, które następnie przepchnęły się przez piwnicę zakładu i skoncentrowały się wokół jądra Ziemi. Gdy czarne dziury anihilowały materię, emitowały fale tau i powodowały interferencję jeszcze przed testami reaktora. Choć konwencjonalna teoria głosiła, że czarne dziury nie mogą powstać w wyniku stosunkowo niskiego ciśnienia wytwarzanego w reaktorze, a małe czarne dziury i tak nie mogłyby przetrwać długo, konwencjonalna teoria nie wzięła pod uwagę istnienia fal tau i ich wpływu. Lee nagle dostaje drgawek i traci przytomność podczas kolacji z Murdochem i Anne. Jest natychmiast przewieziony do lokalnego szpitala, a następnie przeniesiony do specjalnej jednostki utworzonej w celu walki z nowym ogniskiem choroby, która najwyraźniej dotknęła go i kilka innych osób w Burghead. Gdy reszta zespołu jest nieobecna, Murdoch odkrywa, że maszyna wkrótce zostanie zaleta przez interferencję i może stać się bezużyteczna. Postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i przesłać wiadomość daleko w przeszłość, aby naprawić sytuację. Aby obejść 24-godzinne ograniczenie maszyny, prosi Anne, która nauczyła się programowania w kodzie maszynowym na studiach, o napisanie programu, który będzie wielokrotnie „bootował” się wstecz w czasie, aż osiągnie żądaną datę. Anne wyraża zgodę mimo głębokich obaw. Udaje im się wysłać wiadomość, wiedząc, że zostaną zresetowani w nowej osi czasu i że wszystko może być inne. Ich „ja” w przeszłości otrzymują wiadomość i natychmiast działają. Nie mają wyboru i muszą poinformować zdezorientowany komitet zarządzający w Burghead o swoich odkryciach, ujawniając przy tym swoją maszynę czasu. W związku z koniecznymi dochodzeniami reaktor termojądrowy zostaje wyłączony na czas nieokreślony. I choć ani Murdoch, ani Anne nie są tego świadomi, potok cząstek tau towarzyszących wiadomości zaburzył delikatne prawdopodobieństwa kwantowe. Ona nie potknęła się o kocię i nie zaczęła związku z Murdochem. W nowej osi czasu wieść o maszynie czasu rozchodzi się do siedziby EFC w Brukseli i w inne miejsca. Pewnego dnia Lee choruje w zamku i nagle traci przytomność. Jako lekarz, Anne kontaktuje się z Murdochem, który jest poza domem, i sugeruje, że Lee padł ofiarą nowego ogniska choroby, najwyraźniej odmiany stwardnienia rozsianego, ale postępującej znacznie szybciej, zajmującej tylko kilka tygodni zamiast lat, a także bardzo śmiertelnej. Murdoch naciska na Anne, aby ujawniła więcej informacji o ognisku choroby, które wydaje się być ściśle tajne. Anne też nie wie wiele. Murdoch jednak dowiaduje się, że do zbadania ogniska przybył z Londynu wybitny specjalista medyczny, sir Giles Fennimore. Dowiaduje się również, że choroba jest w jakiś sposób powiązana ze Zachodnim Wybrzeżem Stanów Zjednoczonych, gdzie Lee przebywał we wrześniu 2009 roku, a jego podejrzenia rosną. Ted i Elizabeth pomagają Murdochowi w śledztwie. Po przesłuchaniu Ralpha Courtneya, prezesa zakładów w Burghead, i przypadkowym spotkaniu Teda z młodym pilotem R.A.F., ostatecznie odkrywają (Ted wiedząc o większości rzeczy ze swojego doświadczenia w R.A.F.), że władze brytyjsko-amerykańskie chciały utworzyć zaawansowane laboratorium do potencjalnie niebezpiecznych badań nad wirusami, manipulacją genetyczną i podobnymi tematami. Naturalnie ten projekt wywołał dużą kontrowersję z powodu obaw publicznych o niewydolność zabezpieczeń i zanieczyszczenie i ostatecznie został zarzucony. Jednak możliwe postępy naukowe były zbyt wielkie, by je pominąć. Zbudowano więc satelitę, QX-37, i wystrzelono go w przestrzeń kosmiczną, podając go za obserwatorium astronomiczne. QX-37 kontynuował eksperymenty potajemnie. W sierpniu 2009 roku satelita przeleciał dokładnie przez ścieżkę deszczu meteorów Perseidów i został trafiony przez meteor. Rozpadł się i disintegrował w atmosferze ziemskiej. Po rozpadzie i opadach, aby zapobiec panice publicznej, cały projekt został ściśle utajniony i otrzymał kryptonim Centurion. Ponownie, pokonując wszelkie przeciwności, pojedynczy mutant szczepu stwardnienia rozsianego przetrwał na drodze powrotnej na Ziemię i zaraził całą populację Zachodniego Wybrzeża, z okresem inkubacji wynoszącym dziewięć miesięcy. Właśnie wtedy Lee został zakażony, ponieważ przebywał wtedy na Zachodnim Wybrzeżu. Zachodnie Wybrzeże Stanów Zjednoczonych jest jednym z najbardziej gęsto zaludnionych obszarów na planecie i wkrótce tysiące ludzi zaczyna zgłaszać objawy i być hospitalizowanych. Nowy szczep otrzymuje nazwę „omnisclerosis Californians”. Ogłoszono powstanie szczepionki i rozpoczęto szczepienia w Kalifornii. Zostają jednak one wstrzymane po śmierci 811 osób leczonych z powodu zaburzeń neurologicznych wywołanych jedną z partii produkcyjnych, która nie została wyprodukowana prawidłowo. Mimo że szczepionka działała, społeczeństwo nie ufało jej już więcej i zostało bez obrony przed wirusem. Członkowie zespołu postanawiają skontaktować się z Fennimore’em za pośrednictwem Ministra Zaawansowanych Technologii i Nauki Grahama Cuthrie. Choć na początku jest sceptyczny, zostaje przekonany o autentyczności maszyny po demonstracji. Proponują test pilotażowy: zamiast zmieniać wiele miesięcy historii, oferują zresetowanie wydarzeń prowadzących do wypadku ze szczepionką, który spowodował Fennimore’owi wiele zmartwień, pięć dni temu. Cuthrie niechętnie wyraża zgodę. Prosi go o przygotowanie kompleksowego dokumentu opisującego problem produkcyjny, z dodatkowymi środkami w celu zapewnienia jego autentyczności. W nowej, zresetowanej osi czasu wadliwa partia szczepionki zostaje wycofana i 811 zgonów nie ma miejsca. Fennimore staje się rzecznikiem zespołu, przekonując rządy świata do podjęcia działań. Postanawia się, że informacje potrzebne do wyprodukowania i dystrybucji szczepionki zostaną wysłane kilka miesięcy wstecz w czasie, a także inne aktualne wydarzenia, aby pomóc ich „ja” z przeszłości w podejmowaniu lepszych decyzji. Wiadomość jest wysyłana do popołudnia 16 stycznia 2010 roku z 28 lipca 2010 roku, krótko po otrzymaniu wiadomości o czarnych dziurach. Wiadomość jest podzielona na dwie części: nagłówek ogłaszający wiadomość i treść wiadomości, która ma przybyć godzinę później, aby umożliwić zespołowi dołączenie większej pamięci komputerowej do maszyny w celu pełnego odebrania wiadomości. Tego właśnie dnia, w tej trzeciej iteracji osi czasu, Murdoch i Lee wybierają się na zakupy do Kingussie, a pewna młoda kobieta o imieniu Anne potyka się o kocię sir Charlesa... To jest geneza tytułu powieści, „Thrice Upon A Time”.


Xan zabija Theo podczas konfrontacji, w której protagonista chybia strzał, ignorując płacz nowo narodzonego dziecka. Po śmierci Theo Opiekun zachowuje Pierścień Koronacyjny i pozostaje liderem Wielkiej Brytanii.[sep]Głos narracyjny w powieści przeplata trzecioosobową z pierwszoosobową, przy czym ta ostatnia przybiera formę pamiętnika prowadzonego przez dr. Theodore'a „Theo” Farona, wykładowcę Uniwersytetu Oksfordzkiego. Powieść rozpoczyna się od pierwszego wpisu w dzienniku Theo. Jest rok 2021, ale wydarzenia opisane w książce mają swój początek w 1995 roku, określanym mianem „Roku Omega”. W 1994 roku liczba plemników u mężczyzn spadła do zera, a ludzkość stoi teraz w obliczu nieuchronnego wyginięcia. Ostatni urodzeni ludzie są nazywani „Omegami”. Są „rasą odrębną” i cieszą się różnymi przywilejami. Theo pisze, że ostatni człowiek urodzony na Ziemi zginął w bójce w pubie. W 2006 roku człowiek zwany Xanem Lyppiattem, bogaty i charyzmatyczny kuzyn Theo, mianował siebie Opiekunem Anglii w ostatnich wyborach powszechnych. Ponieważ ludzie stracili wszelkie zainteresowanie polityką, Lyppiatt znosi demokrację. Przeciwnicy nazywają go despotą i tyranem, ale oficjalnie nowe społeczeństwo określa się jako egalitarne.

Theo zostaje zwrócony przez kobietę o imieniu Julian, członkinię grupy dysydentów nazywających siebie Pięcioma Rybami. Spotyka się z nimi w odosobnionym kościele. Rolf, ich lider i mąż Julii, jest wrogi, ale pozostali — Miriam (była położna), Gascoigne (człowiek z rodziny wojskowej), Luke (były ksiądz) i Julian — są bardziej serdeczni. Grupa chce, aby Theo w ich imieniu porozmawiał z Xanem i poprosił o różne reformy, w tym przywrócenie bardziej demokratycznego systemu. Podczas ich dyskusji, gdy Theo przygotowuje się do spotkania z Xanem, czytelnik dowiaduje się, jak wygląda Wielka Brytania w 2021 roku:

* Najmłodsze pokolenie, „Omegowie”, są opisywani jako rozpieszczeni, roszczeniowi i egoistyczni ze względu na swój młody wiek i luksusowy styl życia, jaki im zapewniono. Są agresywni, zdystansowani i niestabilni, a do osób niebędących Omegami (starszych) odnoszą się z nieukrywanym pogardą, jednak unikają kary ze względu na swój wiek. Według pogłosek, poza granicami Wielkiej Brytanii niektóre kraje składają Omegów w ofierze podczas rytuałów płodności.
* Ze względu na globalną niepłodność ludzkości, nowo narodzone zwierzęta (takie jak kocięta i szczenięta) są rozpieszczane i traktowane jak niemowlęta; wozi się je w wózkach i ubiera w dziecięce ubranka. Najnowszym trendem w Londynie są wystawne chrzty dla nowo narodzonych zwierząt domowych.
* Krajem rządzi Rada Anglii, składająca się z pięciu osób. Parlament został zredukowany do roli doradczej. Cele Rady to: (1) ochrona i bezpieczeństwo, (2) komfort oraz (3) przyjemność — co odpowiada obietnicom Opiekuna: (1) wolności od strachu, (2) wolności od biedy i (3) wolności od nudy.
* Grenadierzy — niegdyś elitarny pułk w brytyjskich siłach zbrojnych — stanowią prywatną armię Opiekuna. Tajna Policja Państwowa (SSP) dba o wykonywanie dekretów Rady.
* Sądy nadal istnieją, ale zniesiono ławy przysięgłych. W ramach „nowych ustaleń” oskarżeni są sądzeni przez sędziego i dwóch ławników. Wszyscy skazani przestępcy są zrzucani na kolonię karną na wyspie Man. Nie ma możliwości wcześniejszego zwolnienia, ucieczka jest niemal niemożliwa, wizyty są zabronione, a więźniowie nie mogą pisać ani otrzymywać listów.
* Każdy obywatel jest zobowiązany do nauki umiejętności, takich jak rolnictwo, które mogą mu się przydać do przetrwania, jeśli okaże się jednym z ostatnich ludzi w Wielkiej Brytanii.
* Zagraniczni pracownicy są zwabiani do kraju, a następnie wykorzystywani. Młodzi ludzie, najlepiej Omegowie, z biedniejszych krajów przyjeżdżają do Anglii, aby tam pracować. Ci „zagraniczni Omegowie” lub ogólnie „Podróżnicy” są sprowadzani do wykonywania niechcianej pracy. Po osiągnięciu 60 lat, co jest limitem wieku, są odsyłani („przymusowo repatriowani”). Brytyjskim Omegom nie wolno emigrować, aby zapobiec dalszej utracie siły roboczej.
* Starsi i chorzy obywatele stali się ciężarem; domy opieki są przeznaczone dla nielicznych uprzywilejowanych. Reszta jest zachęcana, a czasem zmuszana do popełnienia samobójstwa poprzez udział w „Quietus” (zatwierdzonych przez Radę masowych utopieniach) po ukończeniu 60 lat.
* Państwo otworzyło „centra pornografii”. Dwa razy w roku zdrowe kobiety poniżej 45. roku życia muszą poddać się badaniu ginekologicznemu, a większość mężczyzn musi sprawdzić liczbę plemników, aby podtrzymać nadzieję.

Spotkanie Theo z Xanem, które okazuje się spotkaniem z pełną Radą Anglii, nie przebiega dobrze. Część członków żywi do niego urazę, ponieważ zrezygnował ze stanowiska doradcy Xana, zamiast dzielić odpowiedzialność za rządzenie Wielką Brytanią. Xan domyśla się, że sugestie Theo pochodzą od innych i daje mu do zrozumienia, że podejmie działania przeciwko dysydentom. Pięć Ryb rozprowadza ulotkę ze swoimi żądaniami. Theo odwiedza SSP, a niedługo potem widzi Julię na rynku. Mówi jej o wizycie SSP, a następnie mówi, że jeśli kiedykolwiek go będzie potrzebować, wystarczy, że go wezwie. Tę nocy jednak Theo postanawia opuścić Anglię na lato i odwiedzić kontynent, zanim natura go pochłonie.

Wkrótce po powrocie Theo Miriam mówi mu, że Gascoigne został aresztowany, gdy próbował podłożyć ładunek wybuchowy na pomostach używanych podczas Quietus. Pozostałe Ryby są gotowe do ucieczki, a Julian chce go widzieć. Miriam ujawnia, dlaczego Julian nie przyszła sama — jest w ciąży. Theo uważa, że Julian oszukuje samą siebie, ale gdy się spotykają, Julian prosi Theo, aby posłuchał bicia serca jej dziecka. Podczas ucieczki grupy Luke ginie, próbując chronić Julię podczas starcia z dziką bandą Omegów. Julian wyznaje, że ojcem jej dziecka nie jest Rolf, ale zmarły Luke. Rolf, który wierzy, że powinien rządzić Wielką Brytanią w miejsce Xana, jest wściekły po tym odkryciu; opuszcza grupę, aby powiadomić Opiekuna.

Grupa udaje się do chaty, którą zna Theo. Miriam odbiera Julii dziecko — chłopca, a nie dziewczynkę, jak myślała Julian. Miriam idzie znaleźć więcej zapasów; gdy nie wraca przez zbyt długi czas, Theo sprawdza, co się stało. Znajduje Miriam martwą, uduszoną w pobliskim domu. Theo wraca do Julii, ale wkrótce potem Julian słucha hałasu na zewnątrz — to Xan. Theo i Xan stają naprzeciwko siebie i obaj strzelają raz. Nagły płacz dziecka przeraża Xana, powodując, że chybia, gdyż Rolf sądził, że dziecko urodzi się dopiero za miesiąc. Theo nie chybia. Zabiera Pierścień Koronacyjny, który Xan zaczął nosić jako symbol władzy, z palca Xana i wydaje się gotowy, by zostać nowym liderem Wielkiej Brytanii — przynajmniej tymczasowo. Pozostali członkowie Rady są przedstawieni dziecku, a Theo chrzci je.


W 1918 roku Katie Nolan odrzuca oświadczyny ubogiego Michaela McShane’a, co uniemożliwia rodzinie przeprowadzkę do lepszego domu. Francie nie rezygnuje z pracy, co uniemożliwia jej rozpoczęcie nauki na Uniwersytecie Michigan i stanowi koniec jej dążeń edukacyjnych.[sep]Powieść jest podzielona na pięć „ksiąg”, z których każda obejmuje inny okres w życiu bohaterów. Księga Pierwsza rozpoczyna się w 1912 roku i przedstawia 11-letnią Francie Nolan, która mieszka w williamsburskiej dzielnicy kamienic czynszowych w Brooklynie ze swoim 10-letnim bratem Kornelem („Neeley” w skrócie) oraz rodzicami, Johnnym i Katie. Francie polega na swojej wyobraźni i miłości do czytania, by znaleźć chwilową ucieczkę od ubóstwa, które definiuje jej codzienność. Rodzina utrzymuje się z zarobków Katie ze sprzątania budynków mieszkalnych, drobnych pieniędzy ze sprzedaży złomu i dorywczych prac dzieci oraz nieregularnych dochodów Johnny’ego jako śpiewającego kelnera. Jego alkoholizm utrudnia mu utrzymanie stałej pracy, w wyniku czego czuje się rozczarowaniem dla swojej rodziny. Francie podziwia go, ponieważ jest przystojny, utalentowany, emocjonalny i sentymentalny, podobnie jak ona. Matka Francie, Katie, nie ma czasu na sentymenty, ponieważ to ona jest żywicielką rodziny, która porzuciła fantazje i marzenia dla przetrwania. Księga Druga cofa się do 1900 roku, do spotkania Johnny’ego i Katie – nastoletnich dzieci imigrantów z Irlandii i Austrii. Mimo że Johnny wpada w panikę, gdy Katie zachodzi w ciążę – najpierw z Francie, a potem z Neeleyem – i zaczyna pić mocniej, Katie postanawia dać swoim dzieciom lepsze życie niż to, które znała, a co jej matka, Mary, ujmuje w słowie i pojęciu „edukacja”. Kate niechętnie odnosi się do małej Francie, ponieważ ta jest ciągle chora, podczas gdy Neeley jest bardziej krzepki. Kate składa sobie obietnicę, że jej córka nigdy nie dowie się o jej preferencji dla Neeleya. Przez pierwsze siedem lat małżeństwa Nolanowie są zmuszeni do dwukrotnej przeprowadzki w obrębie Williamsburga z powodu skandalu, wywołanego najpierw pijaństwem Johnny’ego i następującym po nim delirium tremens w jego „dniu wyborów”, a następnie błędnymi próbami opieki nad dziećmi przez ich seksowną ciotkę Sissy, co oba razy daje sąsiadom powód do plotek. Trafiają do mieszkania przedstawionego w Księdze Pierwszej. W Księdze Trzeciej Nolanowie osiedlają się w nowym domu, a dzieci (w wieku siedmiu i sześciu lat) zaczynają uczęszczać do brudnej, przepełnionej szkoły publicznej obok. Francie lubi się uczyć nawet w tych przygnębiających warunkach i dzięki wsparciu Johnny’ego udaje jej się przenieść do lepszej szkoły w innej dzielnicy. Próby Johnny’ego rozszerzenia horyzontów dzieci kończą się niepowodzeniem, ale Katie pomaga Francie dojrzeć jako człowiekowi i ratuje jej życie, strzelając do gwałciciela i mordercy dzieci, który usiłuje zaatakować Francie krótko przed jej 14. urodzinami. Gdy Johnny dowiaduje się, że Katie jest ponownie w ciąży, popada w depresję, która prowadzi do jego śmierci na zapalenie płuc wywołane alkoholizmem w Boże Narodzenie 1915 roku. Pieniądze z polis na życie rodziny i prace dzieci po szkole pozwalają Nolansom przetrwać rok 1916 do momentu narodzin nowego dziecka, Annie Laurie (nazwanej tak na cześć ulubionej piosenki Johnny’ego) w maju oraz ukończenia przez Francie szkoły podstawowej w czerwcu. Ukończenie szkoły pozwala jej w końcu pogodzić się ze śmiercią ojca. Na początku Księgi Czwartej Francie i Neeley podejmują pracę, ponieważ nie ma pieniędzy na posłanie ich do szkoły średniej. Francie pracuje najpierw w fabryce sztucznych kwiatów, a potem w biurze wycinków prasowych. Chociaż chce przeznaczyć swoje zarobki na rozpoczęcie nauki w szkole średniej jesienią, Katie postanawia posłać tam Neeleya, uznając, że on będzie się uczył tylko pod przymusem, podczas gdy Francie sama znajdzie na to sposób. Gdy Stany Zjednoczone wchodzą do I wojny światowej w 1917 roku, biuro wycinków szybko podupada i zostaje zamknięte, pozostawiając Francie bez pracy. Po tym, jak znajduje zatrudnienie jako operatorka dalekopisu, tworzy nowy plan swojej edukacji, decydując się pominąć szkołę średnią i zapisać na letnie kursy na poziomie college’u. Zdaje je z pomocą Bena Blake’a, przyjaznego i zdeterminowanego licealisty, ale nie zdaje egzaminów wstępnych na uczelnię. Krótkie spotkanie z Lee Rhynorem, żołnierzem mającym wyjechać do Francji, kończy się złamanym sercem, gdy udaje, że jest zakochany w Francie, podczas gdy w rzeczywistości ma się wkrótce ożenić. W 1918 roku Katie przyjmuje oświadczyny Michaela McShane’a, emerytowanego policjanta palącego fajkę, który od dawna podziwia Katie, a w międzyczasie stał się zamożnym biznesmenem i politykiem. Gdy w jesieni tego samego roku rozpoczyna się Księga Piąta, Francie – mająca prawie 17 lat – rezygnuje z pracy przy dalekopisie. Ma rozpocząć zajęcia na Uniwersytecie Michigan, having passed the entrance exams with Ben's help, i rozważa możliwość przyszłej relacji z nim. Nolanowie przygotowują się do ślubu Katie i przeprowadzki z ich mieszkania w Brooklynie do domu McShane’a, a Francie składa ostatnią wizytę w niektórych z ulubionych miejsc z dzieciństwa i refleksję nad wszystkimi ludźmi, którzy pojawili się i zniknęli w jej życiu. Jest uderzona tym, jak wiele z charakteru Johnny’ego żyje w Neeleyu, który stał się utalentowanym pianistą grającym jazz i ragtime. Zanim opuszcza mieszkanie, zauważa Drzewo Niebios, które wyrosło i odnowiło się na podwórku budynku mimo wszelkich prób jego zniszczenia, widząc w nim metaforę zdolności swojej rodziny do pokonywania przeciwności losu i rozwoju. W nawykach dziewczyny z sąsiedztwa, Florrie, dostrzega wersję swojej młodej „ja”, siedzącej na strażackim schodzie z książką i obserwującej młode kobiety z okolicy przygotowujące się do randek. Francie mówi „Cześć, Francie” do Florrie, a potem cicho „Do widzenia, Francie”, zamykając okno.


Podczas ostatecznej walki Ras Thavas wykorzystuje swoje zdolności umysłu, by zmusić najemnika do ucieczki, tworząc iluzję sześciu Haroldów. Następnie ratuje życie Malambroso, aby uchronić Belphebe przed oskarżeniem o morderstwo, gdyż na Barsoomie śmierć przez strzał nie jest uważana za uczciwą walkę.[sep]Harold Shea, podróżnik między wymiarami, powróciwszy do domu i swojej praktyki psychologicznej, otrzymuje wizytę od złowrogiego czarnoksiężnika Malambroso, wroga Shea i jego partnera Reeda Chalmersa, który również odkrył tajemnicę międzywymiarowej podróży. Czarodziej, który w poprzednich przygodach nie zdołał porwać żony Chalmersa, Florimel, próbuje nakłonić Shea do pomocy. Po odmowie Malambroso grozi zemstą, którą niebawem realizuje, porywając Voglindę, małą córkę Shea i jego żony Belphebe z Krainy Wróżek. W poszukiwaniu córki Harold i Belphebe odkrywają, że Malambroso mieszkał w ich świecie od pewnego czasu, a z materiałów znalezionych w jego opuszczonym siedlisku wynika, że stał się fanem powieści o Barsoomie Edgara Rice’a Burroughsa. Wnioskując, że do tej alternatywnej wersji Marsa uciekł ich wróg z dziewczynką, postanawiają udać się tam sami, wykorzystując wzory logiki symbolicznej opracowane pierwotnie przez Chalmersa. W związku z tym przygotowują się do podróży, a raczej „odpraszają się”, ku wielkiej wstydliwości Belphebe; Barsoomijczycy Burroughsa chodzą głównie nago.

Po przybyciu na Barsoom Sheaowie szukają pomocy u rodziny królewskiej miasta-państwa Helium, do której należy protagonista Burroughsa, przeniesiony na Marsa ziemianin John Carter. Cartera nie ma na miejscu, ale udaje im się uzyskać audiencję u jego teścia, Morsa Kajaka, jeda (króla) Mniejszego Helium. Kajak okazuje się nieco niechętny wobec ziemian, w tym własnego zięcia, przedstawiając ich obraz bardzo różny od tego u Burroughsa. Postrzega Cartera jako coś w rodzaju buca, który twierdzi, że posiada niemożliwe do osiągnięcia umiejętności bojowe, a Ulyssesa Paxtona, drugiego ziemianina mieszkającego na Barsoomie, za agitatora głoszącego ziemskie idee równości i wolności, niechciane przez hierarchicznych, posiadających niewolników Marsjan. Kajak sugeruje, by zwrócili się o radę do dawnego mentora Paxtona, Rasa Thavasa, tzw. „mózgu Marsa”, niegdyś złoczyńcy, a nadal nieco niemoralnego.

Thavas wyraża zgodę na pomoc parze w zamian za profesjonalne wsparcie ze strony psychologa Shea; wcześniej, gdy Paxton przeszczepił jego mózg ze starzejącego się ciała do młodego i pełnego wigoru, miał trudności z przystosowaniem się do zmienionych oczekiwań społecznych, nie wspominając o młodych popędach swojej nowej formy. Dzięki jego pomocy odkrywają, że Malambroso schronił się w jedynym państwie-mieście na Barsoomie, które okazało się otwarte na idee Paxtona – Zodandze, tradycyjnym wrogu Helium. Wspólnie Sheaowie i Thavas odnoszą sukces w namierzeniu Malambroso, najpierw podróżując na grzbietach toatów do Zodangi, a następnie latająccem do Wielkich Mokradeł Toonooliańskich, z postojem w Ptarth, gdy ich latawiec zostaje uszkodzony podczas powietrznej potyczki. W trakcie podróży Shea skutecznie doradza niecierpliwemu geniuszowi. Barsoom okazuje się nieco odbiegać od romantycznego świata opisywanego przez Burroughsa. Chociaż bestie są generalnie wielonogie, jak opisywano, liczba ich kończyn ma tendencję do bycia mniejszą niż zgłaszano. Poza dziedziną medycyny wyższa technologia Marsjan została również przesadzona i jest bardziej porównywalna do technologii dziewiętnastowiecznej Ziemi niż do futurystycznej wizji przedstawionej w powieściach. A jeśli chodzi o honor Barsoomijczyka, tak wychwalany przez Thavasa, jak i przez Cartera, szybko przeżywają rozczarowanie, gdy Zodanganianin robi wulgarny podryw na Belphebe. Z drugiej strony Thavas nieco koryguje zgorzkniały pogląd Kajaka na Cartera, który w jego doświadczeniu jest prawdziwie charyzmatycznym liderem, potrafiącym wymusić na pokonanym wrogu przysięgę i dopilnować jej dotrzymania. Przypisuje własną reformę wpływowi Cartera.

Ostateczna walka toczy się między Haroldem a najemnikiem wynajętym przez czarnoksiężnika do wykonania brudnej roboty; okazują się oni dość równorzędnymi szermierzami, dopóki Thavas, dzięki swoim wyższym zdolnościom umysłowym, nie sprawia, że najemnik wierzy, iż stoi naprzeciwko sześciu Haroldów, a nie jednego. Najemnik then porzuca walkę, a Belphebe strzela do Malambroso z łuku. Voglinda jest bezpieczna, gdyż złoczyńca nieco się do niej przywiązał i zachowywał się ojcowsku wobec swej więźniarki podczas ucieczki przed Sheaami. Thavas wykorzystuje swoje umiejętności medyczne, by uratować życie czarnoksiężnika i wyręczyć Belphebe z kłopotów z prawem (pojedynek na miecze jest uważany przez Barsoomijczyków za uczciwą walkę, podczas gdy śmierć przez strzał to morderstwo). Wychodzący ze zdrowia Malambroso porzuca swoją zemstę; zakochawszy się w swojej marsjańskiej pielęgniarce, wyrzeka się poprzedniej infatuacji Florimel. Zadowoleni Sheaowie odchodzą, choć nie (natychmiast) do swojego wymiaru domowego; ich pościg był kosztowny i muszą zwrócić wynajęty latawiec do Zodangi, aby odzyskać kaucję, oraz odsprzedać zakupione toaty, które tam zostawili.


Konserwatyści negują istnienie mniejszości gejowskiej, uważając, że homoseksualizm powinien być sprawą publiczną i podlegać ścisłej regulacji prawnej. Zdaniem autora, w miarę wzrostu akceptacji społecznej konserwatyści nie muszą dokonywać żadnego wyboru, ponieważ ich tradycja demokratyczna nie pozwala na włączenie trendów homoseksualnych.[sep]Książka przedstawia czytelnikowi cztery grupy obywateli, które w określony sposób postrzegają homoseksualizm w społeczeństwie amerykańskim, krytykując ich argumenty: prohibicjonistów, liberacjonistów, konserwatystów i liberałów. Prohibicjonistami są Tomasz z Akwinu i ścisli wyznawcy Biblii. Wierzą, że „homoseksualizm to aberracja, a czyny homoseksualne są obrzydliwością” oraz że homoseksualizm powinien być karany lub „leczony”. Sullivan twierdzi, że istnieje niespójność u prohibicjonistów, którzy używają argumentów biblijnych i moralnych przeciwko homoseksualizmowi, a nie przeciwko innym stanom, które wielu chrześcijan uważa za niemoralne pod względem seksualnym. Aby polityka prohibicjonistów była skuteczna, muszą oni być obłudni w odmawianiu małżeństw gejom, a nie bezpłodnym parom (ponieważ twierdzą, że jedynym celem małżeństwa jest prokreacja). Jednakże, jeśli prohibicjoniści są konsekwentni (tj. „nikt nie może się ożenić, chyba że żona zajdzie w ciążę z nasienia mężczyzny”), to ich poglądy są zbyt skrajne, aby zostały zaakceptowane przez społeczeństwo jako całość. Liberacjonistów personifikują Michel Foucault i Queer Nation. Wierzą, podobnie jak prohibicjoniści, że nikt nie jest „homoseksualistą”, ale z innego powodu. Dla liberacjonisty słowa „homoseksualista”, „homoseksualizm”, „gej”, „lesbijka” itp. są tylko narzędziami, których heteroseksualna większość używa do uciskania mniejszości gejowskiej. Przykładem tego może być gej, który czuje pociąg seksualny do konkretnej kobiety, a który jest ograniczony przez okowy swojej „orientacji seksualnej”. Sullivan twierdzi, że ich wadą jest to, że polityka liberacjonistyczna, odrzucając pojęcie ograniczania się słowami, nie poprawia losu społeczności gejowskiej. Konserwatyści, w przeciwieństwie do dwóch poprzednich grup, nie wierzą, że każdy jest zasadniczo heteroseksualny. Uznają istnienie mniejszości gejowskiej. Uważają jednak, że homoseksualizm powinien być sprawą prywatną i zachowywany w milczeniu w sprawach publicznych. Uważają dalej, że geje nie powinni dążyć do zmiany społecznej akceptacji homoseksualizmu, ponieważ zmiana społeczna nadejdzie z czasem, tak jak stało się to w przypadku innych mniejszości. Sullivan mówi, że problemem konserwatystów jest to, że gdy geje zyskują coraz większą akceptację w społeczeństwach zachodnich, konserwatyści stają przed dwiema alternatywami. Pierwsza to ścieżka „rosnącej izolacji i niekomfortowej wrogości wobec homoseksualizmu”. Druga to włączenie trendów homoseksualnych do ich konserwatyzmu, podobnie jak ci, którzy pierwnie sprzeciwiali się prawu wyborczemu kobiet, ostatecznie zaakceptowali udział kobiet w konserwatywnej tradycji demokracji. Liberałowie dążą do zastosowania liberalizmu tak, jak był on stosowany wobec innych mniejszości, w przypadku społeczności gejowskiej. Sullivan twierdzi, że liberałowie chcą zastosować szablonowy program „liberalizmu”, który uczyniłby wielu gejów stałymi ofiarami nadużyć praw obywatelskich. Mówi, że liberałowie są winni „próbowania stosowania łatwych środków na problem, który nie zna łatwych środków; używania języka praw w obszarze, w którym nie da się uniknąć języka dóbr; zachęcania do postawy wśród homoseksualistów, która może w rzeczywistości zwiększyć ich izolację, a nie ją podważyć”. Mówi się, że ograniczają oni wolność większości, aby przyznać prawa mniejszościom. Sullivan dodaje również, że prawa antydyskryminacyjne są reifikujące. Wreszcie Sullivan kończy rozważania na temat małżeństw homoseksualnych, argumentując, że byłoby to dobre rozwiązanie, ponieważ byłoby to działanie zarówno humanizujące, jak i tradycjonalizujące. Opowiadał się również za zniesieniem polityki „Nie pytaj, nie mów”, która nadal obowiązywała w czasie pisania tej książki.


Lekarz Marinus Bicknell Willett odkrył pod domkiem w Pawtuxet Village rozległą katakumbę, która służyła jako kryjówka Josepha Curwena. Dzięki zdobytym tam informacjom, skonfrontował się on z nekromantą w zakładzie psychiatrycznym i zdołał go zniszczyć, przywracając do stanu prochu.[sep]Bohater tytułowy, Charles Dexter Ward, to młody człowiek z zamożnej rodziny z Rhode Island, który (według wstępu do opowiadania) zniknął z zakładu psychiatrycznego po długim okresie szaleństwa, któremu towarzyszyły drobne, ale niespotykane zmiany fizjologiczne. Główna część historii dotyczy śledztwa prowadzonego przez lekarza rodziny Wardów, Marinusa Bicknella Willetta, w celu odkrycia przyczyny szaleństwa Warda i zmian w jego organizmie. Gdy Willett dowiaduje się, że Ward spędził ostatnie kilka lat na poszukiwaniu grobu swojego posądzanego o złe czyny przodka, Josepha Curwena, lekarz powoli zaczyna odkrywać prawdę stojącą za legendami otaczającymi Curwena, osiemnastowiecznego przedsiębiorcę żeglugowego, o którym plotkowano, że był alchemikiem, a w rzeczywistości był nekromantą i masowym mordercą. W miarę postępów śledztwa Willett odkrywa, że Charles odzyskał prochy Curwena i dzięki użyciu magicznych formuł zawartych w dokumentach znalezionych ukrytych w byłym miejskim domu czarownika w Providence w stanie Rhode Island, był w stanie przywołać Curwena z jego „istotnych soli” i go wskrzesić. Willett odkrywa również, że Curwen, który jest dość podobny do Charlesa, by móc za niego przejść, zamordował i zastąpił swojego współczesnego potomka, wznowiwsz swoje złe czynności. Niestety dla Curwena, z powodu szoku kulturowego, nie jest on w stanie w pełni udawać Charlesa – jego brak zrozumienia współczesnego świata prowadzi do tego, że (jako Charles) zostaje uznany za niepoczytalnego i uwięziony w zakładzie psychiatrycznym. Podczas gdy Curwen jest uwięziony, dalsze śledztwo Willetta prowadzi go do domku w Pawtuxet Village, który Ward kupił pod wpływem Curwena. Okazuje się, że ten dom stoi na miejscu starej farmy, która była siedzibą Curwena do jego niegodziwych czynów; pod spodem znajduje się rozległa katakumba, którą czarownik zbudował, aby służyć mu jako kryjówka podczas jego poprzedniego życia. Podczas przerażającej podróży przez ten labirynt Willett odkrywa całą prawdę o zbrodniach Curwena, a także sposób na ponowne odesłanie go do grobu. Podczas wyprawy ujawnia się również, że Curwen zaangażowany był w długotrwały spisek z pewnymi innymi nekromantami (współpracownikami z jego poprzedniego życia, którzy w jakiś sposób uniknęli śmierci), aby wskrzeszać i torturować najmądrzejszych ludzi na świecie w celu zdobycia wiedzy, która pozwoli im zyskać okropną władzę i zagrozić przyszłości ludzkości. W końcu, będąc w laboratorium Curwena, Willett przypadkiem przywołuje starożytne duchy (ich tożsamość nie jest jasna), które są wrogami Curwena i jego współpracowników nekromantów. Lekarz mdleje na ten widok: budzi się z powrotem w domku. Willett odkrywa, że wejście do grobowców zostało zamurowane, jakby nigdy nie istniało, ale znajduje notatkę od ducha napisaną po łacinie w stylu anglosaskim, mówiącą mu, by zabił Curwena i zniszczył jego ciało. Uzbrojony w tę wiedzę, Willett konfrontuje się z Curwenem w zakładzie psychiatrycznym i udaje mu się odwrócić zaklęcie, ponownie redukując nieumarłego czarownika do prochu. Raporty w wiadomościach ujawniają, że główni wspólnicy Curwena ponieśli śmierć wraz ze swoimi domami, a ich kryjówki zostały zniszczone, co prawdopodobnie jest dziełem ducha, którego przywołał Willett. Duża część fabuły jest ujawniona w listach, dokumentach i innych źródłach historycznych odkrytych zarówno przez Warda, jak i Willetta.


Ahumado zmarł po ukąszeniu przez pająka, podczas gdy Teksasi próbowali zebrać bydło na okup za kapitana Sculla. Call i McCrae odnaleźli i uratowali Sculla, który po odzyskaniu zdrowia awansował na generała w armii Unii.[sep]Gubernator Teksasu Elisha Pease wysyła mały oddział Teksasów, pod dowództwem kapitana Inisha Sculla, na Llano Estacado w pościg za znanym komanczowskim złodziejem koni, Kicking Wolfem. Ten odważny Indianin kradnie Hektora, słynnego konia Sculla, i zabiera go do Sierra Perdida, aby podarować go znanemu meksykańskiemu bandycie Ahumado, który budzi strach z powodu okrutnych tortur, jakich zadaje swoim ofiarom. Scull, awansując McCrae’a i Calla na kapitanów i wydając im rozkaz poprowadzenia oddziału Teksasów z powrotem do Austin, wyrusza pieszo w pościg za Kicking Wolfem, w towarzystwie jedynie tropiciela z plemienia Kickapoo, zwanego Famous Shoes. Ahumado przywiązuje Kicking Wolfa, by został ciągnięty przez konia, a jego towarzysza, Three Birds, bierze do niewoli. Ahumado zamierza spowodować powolną śmierć Three Birds, ale ten rzuca się ze skały. Scull znajduje nieprzytomnego Kicking Wolfa ciągniętego przez konia i przecina więzy Komancza, co pozwala Kicking Wolfowi przeżyć i wrócić do swojego plemienia. Scull wkrótce zostaje schwytany przez Ahumado i umieszczony w klatce, gdzie ma umrzeć powoli. Po powrocie do Austin McCrae dowiaduje się, że jego ukochana Clara Forsythe zamierza poślubić jego rywala, handlarza koni Boba Allena (choć jeszcze nie wyszła za mąż, co McCrae’owi wmówiła żona Sculla). Call dowiaduje się, że jego kochanka, niechętna prostytutka Maggie Tilton, jest w ciąży z jego dzieckiem. Namówiony przez upartą i rozwiązłą żonę Sculla, Inez, gubernator Pease wysyła Calla i McCrae’a na czele kolejnego, typowo małego oddziału Teksasów, aby uratować kapitana Sculla. Podczas gdy są na tej misji, wódz Komanczów Buffalo Hump prowadzi swój lud na wojenną ścieżkę. Spalają dużą część Austin, zabijając rodziców Clary i gwałcąc Pearl, żonę innego Teksasa, Long Billa Colemana. Maggie, przygotowana przez Calla, chowa się pod wędzarnią, dzięki czemu unika zauważenia przez Komanczów. Teksasi zawracają do Austin, gdy tylko słyszą o rajdzie tam. Pearl i Long Bill nie potrafią dojść do siebie po emocjach, a Long Bill wiesza się. Scull tak dobrze radzi sobie w klatce, że Ahumado każe go z niej zdjąć, a jego pachołek Goyeto odcina mu powieki. Ahumado wysyła wiadomość do Austin, że odda Sculla za okup w postaci tysiąca sztuk bydła. Gubernator Pease ponownie wysyła Teksasów, aby zebrali bydło i wymienili stado na Sculla. Teksasi udają się do Lonesome Dove w poszukiwaniu hodowcy bydła, kapitana Kinga. Uświadamiając sobie, że nie będą nawet w stanie zebrać bydła, nie mówiąc o przekonaniu Kinga do jego sprzedaży, Call i McCrae wyruszają, by spróbować uratować Sculla na własnych warunkach, zostawiając resztę oddziału w tyle. Tymczasem Ahumado zostaje ukąszony przez pająka z gatunku „recluse” i udaje się na południe umrzeć. Call i McCrae znajdują Sculla szalejącego w dole, ale akcja ratunkowa następuje wystarczająco szybko, aby Scull mógł w dużej mierze odzyskać zdrowie. Scull wraca do Austin i później zostaje generałem w armii Unii. Dzięki wymyślonym przez siebie osłonom na oczy zyskuje przydomek „Blinders” Scull. Tymczasem Buffalo Hump wygania swojego półmeksykańskiego syna, Blue Ducka. Blue Duck udaje się na wschód i zyskuje majątek oraz złą sławę jako przywódca bandy bandytów. W tym momencie akcja powieści przyspiesza, przedstawiając najważniejsze wydarzenia z okresu poprzedzającego kontynuację, „Lonesome Dove”. Maggie rodzi syna Calla, Newta, ale Call odmawia uznania dziecka za swoje. Idzie pracować w sklepie ogólnospożywczym, a Jake Spoon bardziej lub mniej wprowadza się do niej. Wojna secesyjna zabiera większość żołnierzy z pogranicza, co pozwala Komanczom odepchnąć białych osadników. Po wojnie secesyjnej Call i McCrae są wysłani w pościg za Blue Duckiem i jego bandą renegatów. Buffalo Hump udał się umrzeć. Blue Duck słyszy o tym i opuszcza swoich siepaczy, aby podążyć za ojcem. Teksasi atakują jego bandę, ale Blue Duck, który już odszedł, unika schwytania. Znajduje ojca w wybranym przez niego miejscu śmierci i zabija go tam. Maggie umiera, gdy Teksasi są na tej wyprawie.


Farmer Hoggett zgłasza Babe do powiatowych prób psów pasterskich, podczas których świnia doskonale wykonuje zadanie bez wydawania komend. Dzięki pomocy Fly, która zdobyła od owiec hasło, Babe i farmer otrzymują pełną liczbę punktów.[sep]Fabuła kręci się wokół młodej świni, wygranej na jarmarku przez miejscowego hodowcę owiec, farmera Hoggetta. Nie ma on dla niej żadnego zastosowania, więc jego żona zamierza utuczyć „małą świnkę” na świąteczną kolację. W nieznanym otoczeniu mały prosię jest przerażone. Jednak spotyka psa pasterskiego o imieniu Fly, który lituje się nad nim i go pociesza. Pyta, jak ma na imię, a on odpowiada, że jego matka nazywała wszystkie swoje dzieci Babe. Fly i jej szczenięta uczą Babe zasad panujących na farmie. Babe zaczyna uczyć się, jak zaganiać owce, najpierw ćwicząc i ponosząc porażkę na kaczkach. Wpada jednak na pomysł, by zaganiać owce, prosząc je o to uprzejmie, zamiast rozkazywać im, jak robią to psy pasterskie. Szczenięta Fly są wkrótce sprzedane, a Fly jest załamana i prosi Babe, by został jej synem. Pewnego dnia farmer Hoggett i Fly przyprowadzają na farmę chorą owcę o imieniu Ma. Gdy Babe spotyka Ma w stajni, Ma pomaga mu zrozumieć, że owce nie są tak głupie, jak mu powiedziała Fly. Babe obiecuje odwiedzić Ma ponownie, gdy ta wyzdrowie. Pewien czas później, gdy Babe odwiedza Ma na pastwisku, widzi, jak złodzieje owiec kradną stado. Babe ratuje owce i zagania je z dala od ciężarówki złodziei. Gryzie też jednego z nich w nogę i tak głośno kwiczy, że pani Hoggett dzwoni na policję. Gdy radiowóz podjeżdża aleją, złodzieje uciekają bez owiec. Babe uratował stado, a pani Hoggett postanawia go nagrodzić, oszczędzając mu życie. Później farmer Hoggett zabiera Babe na pastwisko i pod wpływem impulsu prosi świnię, by zebrała owce. Właśnie gdy Babe uprzejmie prosi owce, Ma pojawia się w centrum stada, aby opowiedzieć owcom o Babe. Farmer Hoggett jest zdumiony, że owce chodzą w idealnych prostych liniach wokół zagrody. Od tej pory Babe towarzyszy farmerowi Hoggettowi na pastwiskach każdego dnia. Farmer Hoggett zaczyna myśleć, że skoro Babe jest wartym zwierzęciem, mógłby go zgłosić do prób psów pasterskich. Zaczyna więc trenować świnkę, aby wiedziała, co ma robić. Pewnego ranka, gdy Babe samotnie udaje się na pastwisko, znajduje owce w panice, ponieważ dzikie psy je terroryzują. Babe biegnie z powrotem na farmę i alarmuje Fly. Jednak Babe odkrywa, że Ma jest krytycznie ranna i umiera, zanim zdąży jej pomóc. Farmer Hoggett przybywa na miejsce i widzi Babe z martwą owcą, wierząc, że świnia mogła ją zabić. Przygotowuje się do uśpienia Babe, strzelając do niego z broni, na wypadek gdyby stanowił zagrożenie dla innych zwierząt. Jednak pani Hoggett mówi farmerowi Hoggettowi o psach, które zaatakowały owce. Fly, nie mogąc uwierzyć, że Babe mógłby coś takiego zrobić, idzie zapytać owce, co naprawdę się stało. Zmusza się nawet do tego, by być dla nich uprzejmą, dzięki czemu owce chętnie mówią jej, że Babe uratował im życie. Niewinność Babe zostaje udowodniona, a farmer Hoggett wznawia treningi, zgłaszając go do powiatowych prób psów pasterskich. Przed próbami Fly udaje się uzyskać od owiec hasło, aby Babe mógł rozmawiać z owcami, które będzie zaganiał. W dniu prób Babe i Fly jadą z farmerem Hoggettem na miejsce zawodów. Farmer Hoggett pojawia się z Fly, ale zamienia ją na Babe. Świnka wykonuje zadanie idealnie, bez żadnych komend farmera Hoggetta, i mówi owcom hasło. Na końcu swojej próby Babe i farmer Hoggett otrzymują pełną liczbę punktów, a farmer Hoggett spogląda w dół na swoją świnkę-pastucha i mówi do niego: „Wystarczy, Świnko”. Świnka-pastuch zawiera dwanaście krótkich rozdziałów, z których każdy jest napisany w cudzysłowie (" "): :1. „Odgadnij moją wagę” :2. „No. Czy to miłe?” :3. „Dlaczego nie mogę się nauczyć?” :4. „Jesteś uprzejmym młodym człowiekiem” :5. „Krzykuj dalej, młody” :6. „Dobra Świnka” :7. „Co to za próby?” :8. „Och, Maa!” :9. „Czy to był Babe?” :10. „Naucz się tego na pamięć” :11. „Dziś jest ten dzień” :12. „Wystarczy”


Philip Ammon przybywa do Onabashy, aby podjąć pracę, i podczas zimowego pobytu u rodziny Comstocków nie czuje żadnej więzi z Elnorą. Mimo braku zaręczyn z Edith Carr, mężczyzna ostatecznie odrzuca bohaterkę po szczęśliwym pojednaniu ze swoją ukochaną.[sep]Akcja powieści toczy się w stanie Indiana. Większość wydarzeń ma miejsce w Limberlost lub w jego okolicach, a także w pobliskim, fikcyjnym miasteczku Onabasha. Ta powieść rozwojowa jest zbudowana wokół schematu: dziewczyna spotyka chłopaka, dziewczyna traci chłopaka, dziewczyna przeżywa przygodę, by odzyskać chłopaka. Bohaterką powieści jest Elnora Comstock, uboga młoda kobieta mieszkająca z owdowiałą matką, Katharine Comstock, na skraju Limberlost. Elnora spotyka się z chłodnym zaniedbaniem ze strony matki, kobiety, która czuje się zniszczona przez śmierć męża, Roberta Comstocka, który utonął w bagnistym piasku. Katharine obwinia Elnorę o jego śmierć, ponieważ mąż zmarł, gdy rodziła się ich córka i nie mogła mu pomóc. Rodzina Comstock zarabia na życie sprzedażą jaj i innych produktów rolnych, ale pani Comstock odmawia wycięcia choćby jednego drzewa w lesie lub poszukiwania ropy naftowej, tak jak robią to sąsiedzi, mimo że dodatkowy dochód ułatwiłby im życie. Elnora dopiero zaczyna szkołę średnią, gdzie jej niemodny strój utrudnia wtopienie się wśród innych uczniów. Jest zdeterminowana, by zdobyć wykształcenie, które jej matka wyśmiewa jako bezużyteczne; pani Comstock chce, aby Elnora pozostała w domu i pracowała jak najemna robotnica na ich farmie. Brak pieniędzy na czesne i podręczniki niemal uniemożliwia jej kontynuowanie nauki. Jej niewielkimi pociechami są świadomość, że może wyróżniać się w szkole, zwłaszcza w matematyce i nauce o przyrodzie; życzliwość sąsiadów, Wesleya i Margaret Sintonów; fakt, że Freckles zostawił jej w bagnie cenne pudełko na okazy; oraz sukces jej przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu i sprzedaży artefaktów i ćmy z Limberlost, które może przechowywać w pudełku Frecklesa bez wiedzy matki. Elnora jest bystra i dowcipna, a ponadto kocha naturę; jej serce tęskni za wzajemną miłością. Wkrótce zyskuje wielu przyjaciół w szkole. Ostatecznie Elnora zdobywa miłość matki, ale dopiero po kilku emocjonalnych katastrofach, które dotknęły kobiety z rodziny Comstock. Po pierwsze, po odniesieniu sukcesu w szkole średniej przez kilka lat, czuje tęsknotę za grą na skrzypcach, tak jak robił to jej ojciec. Margaret Sinton udaje się zdobyć dla niej te same skrzypce, na których grał Robert Comstock, a Elnora staje się biegła w ich grze. Wie, że jej matka nienawidzi skrzypiec, nie wiedząc dlaczego, więc musi ukrywać swoje umiejętności. Po drugie, gdy Elnora jest w ostatniej klasie szkoły średniej, Wesley i Margaret nalegają, aby Katharine towarzyszyła im w szkolnym przedstawieniu. Katharine nie ma zamiaru oglądać „głupot, jakie wyrabia paczka dzieci szkolnych”. Jednak Katharine jest ciekawa szkoły średniej; wchodzi do niej, by ją wyśmiewać, a potem odkrywa, że ją podziwia; gdy słzy grę na skrzypcach, wchodzi na przedstawienie i odkrywa Elnorę grającą „tak, jak tylko niezwykły splot okoliczności pozwala nielicznym grać”. Widząc Elnorę grającą na skrzypcach swojego zmarłego męża dla entuzjastycznej publiczności i zdając sobie sprawę, że jej świat zmienił się nieodwracalnie – „Bagno odesłało duszę jej ukochanego zmarłego i włożyło ją w ciało córki, której nie znosiła, i to było prawie więcej niż mogła znieść i żyć” – Katharine mdleje. Po trzecie, kilka dni później Elnora wierzy, że jej matka rozumie konieczność ukończenia szkoły, aby mogła pójść na studia lub przynajmniej podjąć pracę nauczyciela, co każde z nich chciałaby robić. Powiadamia Katharine, że będzie potrzebować nowych sukni na uroczystość zakończenia szkoły i ufa matce, że je zaopatrzy. Pani Comstock, zawsze wrogo szczera, wręcza jej starą suknię. Elnora uważa to za nieprzebaczalne zdradzenie, dowód na lekceważenie i brak miłości ze strony matki. Tej nocy Elnora musi znaleźć dobrą suknię gdzie indziej. Po czwarte, Elnora zawsze ukrywała przed matką fakt, że może zarabiać na sprzedaży motyli. Podczas pracy w ostatniej klasie szkoły średniej i mając nadzieję na pójście na studia, odkrywa, że istnieje jeden motyl, który musi zebrać, a który opłaci jej drogę w przyszłość. W głównym konflikcie powieści Elnora widzi, jak jej matka niszczy tego motyla. Gdy protestuje, pani Comstock daje jej policzek. Elnora zawsze była cierpliwa, ale teraz krzyczy, że nienawidzi matki, i wybiega. Pani Comstock, wreszcie zdając sobie sprawę, jak ważna jest Elnora dla jej stabilnego życia domowego, wyrusza tej nocy, aby zastąpić motyla. Pogarsza sytuację, co Elnora przed nią ukrywa, ale gdy Sintonowie odkrywają, że pani Comstock uderzyła Elnorę, Margaret postanawia interweniować. Mówi Katharine, że opłakiwała męża, który był rozwiązły i planował ją zdradzić. Dzięki tej wiadomości Katharine rozumie, jak zaniedbała kochającą i utalentowaną córkę. Elnora kończy szkołę i ma teraz 19 lat. Do miasta przybywa młody mężczyzna, Philip Ammon. Jego wujek, lekarz, doradził, aby Philip został wysłany do Onabashy w celu rekonwalescencji po tyfusie. Zostaje u Elnory i jej matki na lato i pomaga Elnorze zbierać motyle. Oboje stopniowo zakochują się; jednak jest on już zaręczony z inną młodą kobietą, Edith Carr, która jest bogata, rozpieszczona i egoistyczna. Elnora, by udawać, że nie zaczyna czuć coś do Philipa, pomaga mu pisać listy do Edith Carr i w każdy sposób zachęca do małżeństwa z jego przyjaciółką z dzieciństwa. Gdy Philip, po codziennych, długich rozmowach i pracy w terenie odkrywa, że jego romantyczne zainteresowanie Elnorą rośnie, pani Comstock pierwsza to zauważa, ale on zapewnia ją: „Podziwiam ją tak, jak podziwiam każde doskonałe stworzenie”. Pani Comstock odpowiada: „I nic na tym świecie nie psuje przeciętnej dziewczyny tak szybko i tak pewnie”. Philip Ammon jest zmuszony do powrotu do Chicago, gdy jego ojciec choruje, i błosi Elnory o pożegnalny pocałunek; ona odmawia mu i wraca do matki ze złamanym sercem. Philip i Edith kłócą się na przyjęciu, które miało być ich zaręczynami. Edith strasznie go obraża i zrywa zaręczyny (nie po raz pierwszy). Słyszała, jak Philip mówił o wspaniałej młodej damie, którą spotkał w Limberlost. Philip opuszcza dom i oświadcza się Elnorze. W tym samym popołudniu, w którym daje Elnorze pierścionek zaręczynowy, Edith przyjeżdża z przyjaciółmi do domu Comstocków w nieproszonej wizycie. Gdy Edith żąda rozmowy z Elnorą na osobności i przysięga, że Elnora nigdy nie zabierze jej Philipa, Elnora jest chłodna i uprzejma. Gdy grupa Edith odchodzi, Elnora potajemnie znika, dając Edith szansę na udowodnienie, że Philip poślubi kogoś innego. Philip choruje z niepokoju o Elnorę, a przyjaciel Edith, Hart, przekonuje ją, by przyznała, że się myli i że Philip poślubi kogoś innego niż Elnorę. W rozwiązaniu akcji sugeruje się, że Edith wyjdzie za mąż za Harta, tak jak Philip ożeni się z Elnorą.


Cztery lata po Incydencie Zmierzchu Saki Shibiyama staje się nową liderką Rycerzy Kobaltowych i musi rozwiązać problem z wędrownym AI o imieniu Lin. Istota ta broni się filozofią, że wszystko w The World otrzymało szansę na życie, lecz ostatecznie zostaje usunięta przez Kamui, co skutkuje zwolnieniem rycerza, który z nią grał.[sep]Haruka Mizuhara, której imię zostało błędnie napisane w tłumaczeniu tytułu rozdziału, to gracz stojący za postacią Wavemastera Hokuto. Cała jej naiwność jest tylko maską, dzięki której może dowiedzieć się więcej o tajemniczym Boskiej Włóczni Wotana. Hokuto to w rzeczywistości biedna, 30-letnia tłumaczka zainteresowana mitologią celtycką. Mieszka sama w mieszkaniu z dwiema sypialniami. Jest przygnębiona, ponieważ mitologia celtycka jest najpierw tłumaczona na język angielski, a dopiero potem na japoński. Harukę prześladują terminy, które ją przerażają z powodu jej zwłoki. Jej pierwszy awatar w The World, stworzony, gdy Haruka była jednym z testerów beta, to W.B. Yates, Wavemaster o nieznanym poziomie. Hokuto to druga postać Haruki, której używa, by unikać pracy i uciekać od rzeczywistości. Hokuto została stworzona tylko po to, by swobodnie grać w The World, aby szef Haruki nie odkrył, że ona zwleka. Sytuacja Haruki Muzuhary to pierwsza powieść .hack//AI buster opowiedziana z perspektywy Haruki. Służy również do wyjaśnienia sposobu życia Haruki i jej uczuć wobec Albireo. To sequel .hack//AI buster i rozgrywa się podczas pierwszych czterech odcinków .hack//Sign. Kilka miesięcy po wydarzeniu Lycoris, Albireo, Saki Shibiyama i Brygada Rycerzy Kobaltowych otrzymują zadanie znalezienia i rozprawienia się z Machą, NPC przypominającym kota, oraz monitorowania Tsukasy, Wavemastera atakującego graczy tajemniczym potworem w kształcie hantla. Spotyka się ponownie ze swoim partnerem z .hack//AI buster, od którego wyciąga informacje: Hokuto, o którym wie teraz, że jest tajemniczym poetą internetowym W.B. Yeatsem. Podczas tej sprawy Albireo zaczyna cierpieć na załamanie nerwowe od spotkania z Lycoris, kwestionując to, co wie o systemie i samej rzeczywistości. Ostatecznie próbuje skonfrontować się z Tsukasą, gdy jego Strażnik atakuje cztery graczy (odcinek 4 .hack//Sign). Czterech PKK (Player Killer Killers), którzy polowali na Tsukasę, to postacie z bronią długą (Long Arm), ale w powieści zostało to błędnie przetłumaczone jako Ciężkie Topory (Heavy Axes). Ich imiona pochodzą od kolorów w talii kart i to: Hearts (Kier), Spades (Pik), Diamonds (Karo) i Clubs (Trefl). Imiona zostały nadane przez Decipher w grze karcianej .hack//Enemy. Napisy wyświetlane, gdy język jest ustawiony na japoński w angielskim wydaniu .hack//Sign, podają imię jednej z dziewczyn jako Yossan. Macha zatrzymuje się i ostrzega go, by trzymał się z dala od Tsukasy, ale Albireo atakuje Machę, by dostać się do Tsukasy. Macha przyzywa inne stworzenie i niszczy Włócznię Wotana Albireo, zanim użyje na nim Data Drain, co powoduje hospitalizację jego prawdziwego ja. Po Incydencie Zmierzchu Watarai jest zmuszony wziąć za niego odpowiedzialność i odchodzi z CC Corp, co bardzo smuci Saki, która nie może zrozumieć, dlaczego odszedł. Na końcu historii spotyka się z prawdziwym graczem Hokuto po swoim wyzdrowieniu. Akceptuje wyniki swojego załamania jako drogę, która prowadziła do Haruki i decyduje się rozpocząć z nią związek; z czego ona jest równie zadowolona. Cztery lata po Incydencie Zmierzchu Saki jest nową szefową Rycerzy Kobaltowych. Musi poradzić sobie z wędrownym AI, z którym wchodził w interakcję jeden z jej bezpośrednich podwładnych. AI, Lin, próbuje bronić się, używając filozofii, że wszystko w The World otrzymało szansę na życie, zarówno AI, jak i postać gracza. W końcu Kamui usuwa Lina i zwalnia rycerza, który z nim grał. Rena używa swojego pierwszego awatara, Brigit, który został oszukany przez Twin Blade'a, który nie zdołał jej ożywić, co spowodowało, że jej przyjaciel na zawsze opuścił The World. Brigit zaczęła wtedy grać samotnie, dopóki nie zostanie uratowana przez Wavemastera, który rozmawia o plotkach dotyczących .hackerów. Historia następnie przenosi się mniej więcej w połowie pierwszego tomu mangi .hack//Legend of the Twilight, gdy Rena spotyka się z Ouką i Mireille. Shugo loguje się i wyruszają na nowe przygody. "Firefly" rozgrywa się przed .hack//Legend of the Twilight i skupia się na postaci Hotaru. To historia o tym, jak poznała .hacker'a Sanjuro i jak się zaprzyjaźnili. Gdy jej rodzice są poza domem przez noc, młoda dziewczyna w połowie Irlandka, w połowie Japonka tworzy postać na japońskim serwerze The World. Ta postać to Hotaru. Wchodzi do gry i angażuje się z wróżką NPC, która nie odejdzie od Hotaru, dopóki nie poda prawidłowej odpowiedzi na jej zagadkę. Woła o pomoc i spotyka Sanjuro, który oferuje jej pomoc w tym wydarzeniu. Prowadzi to parę do nowego obszaru, gdzie napotykają grupę Player Killerów, których Sanjuro łatwo pokonuje. Hotaru, Sanjuro i dwóch graczy, których uratowali, są podziwiani magicznym pokazem świetlików, podczas którego Hotaru rozwiązuje swoją zagadkę, a wróżka NPC odlatuje, aby dołączyć do pokazu. Sanjuro i Hotaru wymieniają się adresami członkowskimi, zanim Sanjuro odchodzi, życząc Hotaru, aby jej przyszłe przygody były "niepowtarzalne". fr:.hack//AI buster 2


Nirriti, były kapelan statku kosmicznego, zgromadził na kontynencie południowym znaczną siłę militarną i technologiczną, aby wspierać hinduizm. Został ostatecznie pokonany przez samotną walkę Sama, mimo że nie posiadał brni jądrowej ani sprzymierzeńców wśród uwolnionych demonów.[sep]Władca Światła rozgrywa się na planecie skolonizowanej przez niektórych ocalałych z „zaginionego Urathu”, czyli Ziemi. Załoga i koloniści ze statku kosmicznego Star of India znaleźli się na dziwnej planecie otoczonej przez wrogie tubylcze rasy i musieli wywalczyć sobie miejsce lub zginąć. Aby zwiększyć swoje szanse na przetrwanie, załoga użyła zabiegów chemicznych, biofeedbacku i elektroniki do mutacji swoich umysłów i stworzenia ulepszonych obrazów siebie, czyli „Aspektów”, które „wzmocniły ich ciała, wzmogły ich wole i rozszerzyły moc ich pragnień w Atrybuty, które spadały z siłą magii na tych, przeciwko którym były skierowane”. Załoga rozwinęła również technologię pozwalającą na elektroniczny transfer atmana, czyli duszy, do nowego ciała. To reinkarnacja poprzez transfer umysłu stworzyła rasę potencjalnych nieśmiertelnych i pozwoliła byłym członkom załogi na ustanowienie hinduistycznego systemu kastowego, umieszczając się na jego szczycie. Powieść obejmuje ogromne przedziały czasowe. Ostatecznie załoga użyła swoich teraz już wielkich mocy, by podporządkować lub zniszczyć tubylcze, nieludzkie rasy (które określają mianem demonów), jednocześnie ustanawiając się jako bogowie w oczach wielu pokoleń potomków kolonistów. Przyjmując moce i imiona hinduskich bóstw, ci „bogowie” utrzymują szacunek i kontrolę nad masami, zachowując ścisły monopol na dostęp do reinkarnacji i tłumiąc jakikolwiek rozwój technologiczny poza poziomem średniowiecza. Bogowie obawiają się, że jakiekolwiek oświecenie lub postęp mogą doprowadzić do technologicznego renesansu, który ostatecznie osłabi ich władzę. Główny bohater, Sam, który rozwinął zdolność manipulowania siłami elektromagnetycznymi, to zbuntowany członek załogi, który odrzucił boskość. Sam jest ostatnim „Akceleracjonistą”: wierzy, że technologia powinna być dostępna dla mas, a reinkarnacja nie powinna być kontrolowana przez elitę. Sam wprowadza buddyzm jako narzędzie kulturowego sabotażu i dąży do osłabienia władzy bogów za pomocą tej „nowej” religii. Jego starannie zaplanowany bunt przeciwko bogom odbywa się etapami: „Armia, wielka w przestrzeni, może zaoferować opór w krótkim czasie. Jeden człowiek, mały w przestrzeni, musi rozciągnąć swój opór na okres wielu lat, jeśli ma szansę na sukces”. W wielu aspektach historia Władcy Światła przypomina powieść Siddhartha Hermanna Hessego. (postacie opisano poniżej) # W klasztorze bóg śmierci Yama – wspomagany przez Taka, małpę (dawniej Taka Archiwistę bogów) i Ratri, Boginię Nocy – składa tajny nadajnik radiowy, aby wydobyć atmana Sama, czyli duszę, z „Mostu Bogów”, grubej jonosfery planety, i przywrócić ją do ciała. Bezcielesna istota Sama została wystrzelona przez bogów w jonosferę po jej schwytaniu w bitwie pod Keenset. Ten sposób egzekucji został użyty, ponieważ ostatnim razem, gdy bogowie zabili jego ciało, Sam powrócił i ukradł nowe od jednego z pomniejszych bogów. Kiedy Sam budzi się, twierdzi, że jest przerażony powrotem do ciała, ponieważ przez cały czas był świadomy swojego eterycznego stanu i doświadczał go jako błogą Nirwanę. Chce wrócić, by „usłyszeć pieśń, którą śpiewają gwiazdy na brzegu wielkiego morza”. Ostatecznie, po medytacji i zanurzeniu w zmysłach ziemskich, w pełni wraca do świata. Niedługo potem spotkanie z bogiem Marą, który przybył zbadać zakłócenia spowodowane przez maszynę Yamy, zmusza spiskowców do ucieczki. W trakcie drogi Sam rozmyśla nad swoją przeszłością.... # Książę Siddhartha, wchodząc w starość, zjeżdża do miasta Mahartha, aby zdobyć nowe ciało. Odkrywa, że zaszły zmiany, dopóki lived na swoich majątkach. Przed uzyskaniem ciała musi poddać się sondzie umysłu, obsługiwanej przez Mistrzów Karmy, która ma służyć do określenia jego przydatności do reinkarnacji. Ci uznani za niezdolnych otrzymują chore ciała lub są nawet reinkarnowani jako zwierzęta, takie jak psy. Psy te następnie działają jako szpiedzy dla Mistrzów. Siddhartha kontaktuje się z Janem Olvegg, byłym kapitanem Star of India, ujawnia się jako Sam i zdaje sobie sprawę z tego, co mu powiedziano, że nie może pozostać bierny i musi działać przeciwko Bogom. Najeżdża Dom Karmy, kradnie ciała dla siebie, Olvegg i innych oraz sprawia, że były Główny Mistrz Karmy jest reinkarnowany jako pies. Następnie znika, by wdrożyć kolejny etap swojego planu. # Pojawia się Budda, głosząc filozofię non-violence, która podważa doktrynę posłuszeństwa bogom i walkę o lepsze odrodzenie. Zamiast tego kładzie nacisk na dążenie do Nirwany i uwolnienie od iluzji świata. Bogini Kali, zdając sobie sprawę, że to dzieło Sama, wysyła swojego osobistego kata, Rilda, by zabił Sama, ale Rild choruje i jest znajdywany i pielęgnowany przez buddyjskich nowicjuszy, a także przez samego Sama. Ponieważ jest winien Samowi życie, Rild zrzeka się swojej misji po wyzdrowieniu. Staje się jednym z uczniów Sama, ostatecznie przewyższając mądrością swojego nauczyciela. Przyjmuje imię Sugata, głosząc z przekonaniem to, co Sam robił tylko kalkulacyjnie jako sposób na obalenie bogów. Yama zstępuje, by zabić Sama. Sugata/Rild stawia czoło Yamie na moście z pnia drzewa nad rzeką, wiedząc, że nie może pokonać Boga Śmierci, ale walcząc z nim mimo to. Yama zabija Rilda i wyrusza, by znaleźć Sama. Jednak Sam oszukuje Yamę i ucieka, obiecując wrócić z „nową bronią”. Sam ostrzega również Yamę przed intrygami ukochanej Yamy, Kali, tym samym zyskując Yamę jako osobistego wroga. # Sam wchodzi do Piekielnego Źródła, ogromnego dołu, w którym wieki wcześniej uwięził demony. Negocjuje z ich liderem, Taraką, w sprawie sojuszników w swojej walce. Uwalnia Tarakę, by ten mógł zobaczyć świat na powierzchni, ale Taraka zdradza go, przejmując posiadanie ciała Sama, obiecując wznowić układ „później”. Będąc w kontroli nad ciałem Sama, Taraka obala lokalnego maharadżę i przejmuje jego pałac i harem. Podczas gdy Sam odzyskuje kontrolę nad swoim ciałem, odkrywa, że staje się coraz bardziej podobny do Taraki, ciesząc się przyjemnościami ciała. Z kolei Taraka przejmuje niektóre aspekty Sama i przestaje rozkoszować się życiem pełnym przyjemności. Sam mówi mu, że cierpi z powodu Klątwy Buddy, która ujawnia się jako sumienie i poczucie winy. Niedługo potem Agni, Bóg Ognia, przybywa, by zabić Sama, znajdując zamiast tego dwa duchy w jednym ciele. Agni niszczy pałac, podczas gdy Sam/Taraka ucieka do Piekielnego Źródła. Postanawiają uwolnić jak najwięcej demonów, zanim bogowie przybędą. Jednak nawet pełna potęga wszystkich demonów Piekielnego Źródła nie może oprzeć się bogom. Zaledwie czterech bogów, Yama, Kali, Shiva i Agni, jest w stanie odeprzeć demony i ścigać Sama. Mimo swoich mocy Sam zostaje schwytany, a Taraka go opuszcza. Samowi mówi się, że ma być zabrany do Nieba i stać się przykładem, aby inne bogi nie próbowały naśladować jego buntu. # W miejscu zwanym Niebem Yama i Kali mają się pobrać. Tak z Jasnej Włóczni jest Archiwistą Nieba, ale jest podejrzany, ponieważ został spłodzony w minionych wcieleniach przez Sama. Jednak główną troską Taka jest uwodzenie uroczych półbogów, takich jak Maya, Pani Iluzji. Sam ma więcej lub mniej wolną rękę w wędrowaniu po Niebie, a nawet spotyka się z Kali, która chciałaby go odzyskać jako kochanka. Głosi do każdego, kto chce go słuchać, a bogowie na to pozwalają, mając nadzieję na wytropienie sympatyków. Jednak Sam wie o niektórych ze swoich starych gadżetów ukrytych w jednym z muzeów w Niebie i z pomocą Helby, Bogini Złodziejek, próbuje uciec, używając pasa wzmacniającego jego moce. To się nie udaje, a Kali, odrażona sobą i nim, przekonuje Brahmę, by zarządził ofiarę z człowieka, mianowicie Helby i samego Sama, na cześć jej ślubu. Sam zostaje ponownie uwolniony, by uciekać o życie, ścigany przez Białe Tygrysy z Kaniburrha, z których niektóre mogą być reinkarnowanymi bogami, a nawet samą Kali. Tak próbuje chronić Sama, zabijając tygrysy, ale zostaje powalony przez Ganeszę. W wyniku tego Tak zostaje wyrzucony z Nieba w ciele małpy. Ślub odbywa się, a Sam jest najwyraźniej martwy. # Brahma nie żyje. Został zamordowany przez osoby lub bogów nieznanych. Vishnu, Shiva i Ganesha zbierają się, by szybko zaaranżować zastępstwo. Decydują, że jedynym wykonalnym kandydatem jest Kali. Jednak aby mogła zostać zreinkarnowana jako Brahma (mężczyzna), jej krótkie małżeństwo z Yamą musi się zakończyć. Yama jest przerażony tym, jak chłodno to akceptuje. Następnie Shiva zostaje znaleziony martwy. Yama rzuca się w śledztwo sprawy śmierci. Jego przyjaciel, Kubera, podchodzi do półboga Murugana i oskarża go o morderstwa, w końcu zwracając się do niego jako do Sama. Wydaje się, że Sam stał się częścią demona i może przetrwać bez ciała. Zastąpił ducha Murugana w momencie, gdy Murugan miał zająć nowe ciało na ucztę weselną. Kubera odkrył oszustwo, badając zapisy fal mózgowych z transferu. Zamiast wydać Sama, Kubera oferuje mu pomoc w ucieczce. Sam odmawia, zdeterminowany, by zabić jak najwięcej bogów. Ponieważ przyjaciel Kubery, Yama, jest oczywistym kolejnym celem, Kubera oszukuje Sama, który zapomniał, jak wielkim wojownikiem był ten stary gruby człowiek, i podczas pojedynku na wymianę ciosów (w którym dwóch mężczyzn uderza się nawzajem na zmianę, dopóki jeden nie będzie mógł kontynuować), nokautuje go i przygotowuje się do ucieczki na gigantycznym ptaku Garudzie. Rekrutują Ratri, by powstrzymać Yamę przed ingerencją, i zabierają ją ze sobą. Uciekają do miasta Keenset, które przechodzi technologiczne odrodzenie i jest oznaczone do zniszczenia przez bogów. Ostatecznie Yama, czując się zdradzony przez Kali i innych bogów, dołącza do nich. Z bronią Yamy i różnymi sojusznikami, w tym armią zombie Nirriti Czarnego, toczą tytaniczną bitwę bogów, ludzi i potworów, zabijając tysiące ludzi, półbogów, a ostatecznie także niektórych bogów. Poniżają, ale nie zanim zadają miażdżący cios hierarchii nieba. Yama najwyraźniej popełnia samobójstwo, ale niektórzy podejrzewają, że wynalazł urządzenie do zdalnej reinkarnacji. Ratri zostaje wygnana z nieba i potępiona do wędrówki po świecie w serii nieatrakcyjnych ciał. Kubera ukrył się w skarbcu, trzymany w zawieszeniu animacji. Sam, udowadniając, że jest nieśmiertelny, zostaje zamiast tego wystrzelony w pierścień jonów wokół planety, znany jako Most Bogów. Jednak bogowie wygrywają tylko pyrrusowe zwycięstwo. Najpotężniejsze bóstwa, takie jak Yama, Brahma, Shiva i Agni, są teraz martwe lub zaprzysiężonymi wrogami Nieba. Inni poszli na wygnanie, walczyć przeciwko Samowi. Podczas gdy Brahma/Kali triumfuje, Ganesha zdaje sobie sprawę, że dni Nieba są policzone i musi dbać o siebie. # W ostatniej historii Sam powrócił z Nirwany. Sam, wraz z Yamą, Ratri i Kuberą, planują swój kolejny ruch w swojej kampanii przeciwko niebu. Dołączają do nich pijany bóg Krishna, który jest świetnym wojownikiem, gdy jest trzeźwy, i który wędrował po świecie od czasu wygnania, gdy odmówił walki pod Keenset. Tymczasem Nirriti, chrześcijanin i były kapelan oryginalnego statku, zgromadził wielką moc na kontynencie południowym. Niszczy miasta w swoich próbach wykorzenienia hinduizmu, którego nienawidzi. Zdobył wystarczająco dużo technologii, by rzucić wyzwanie czemukolwiek, co bogowie mogą zebrać, nawet jeśli uciekną się do „wysokiego człowieka z dymu, który nosi szeroki kapelusz”, co najwyraźniej jest odniesieniem do urządzenia jądrowego. Jest również sprzymierzony z uwolnionymi demonami. Na początku wydaje się naturalnym sojusznikiem dla Sama i Yamy, ale powierzają demonowi Tarace przekazanie mu wiadomości, a Taraka jest zdeterminowany, by walczyć z Yamą, udowadniając, że Taraka jest najpotężniejszą istotą na planecie. Thus Taraka falsely tells them that Nirriti has refused, and instead they ally with Brahma to defeat Nirriti, if Brahma will consent to their demands. This alliance defeats Nirriti in a final battle, despite Ganesha's attempt at betrayal, but at a huge cost. Brahma (the former Kali), fatally wounded, is conveyed from the battlefield by Yama. Later, Kubera finds Yama with his "daughter", whom he calls "Murga". She is retarded, and Yama admits that this was due to a botched mind-transfer. Kubera, always ready to help his friend, uses his powers to stimulate Murga's mind. Sam sees Tak restored to a young body, as is Ratri. Sam then leaves, no one is sure where to. Myths build up around his life and his departure.


Aby zbadać sprawę morderstwa kaskadera Iana Stone'a, wujek Richard i Stephen dołączyli do obsady filmowej, gdzie Richard zastępował oskarżonego aktora w niektórych scenach. Duet musiał rozwiązać zagadkę przed powrotem rodziców chłopca, aby ci nie odkryli ich nieobecności.[sep]Książka zaczyna się w sobotę o 14:47, gdy nowojorski nastolatek Stephen Lane i jego wujek Richard Duffy biorą udział w pościgu samochodowym po pustyni Sahary w Al-Karesh, fikcyjnym kraju w północnej Afryce. Są ścigani przez uzbrojonych ludzi. Pościg kończy się sytuacją, w której Richard Duffy ma zostać dźgnięty nożem przez jednego z prześladowców. Następnie następuje retrospekcja do niedawnej przeszłości, konkretnie do piątku, godziny 21:00 w Nowym Jorku, która pokazuje, że mimo bliskiego pokrewieństwa, spotkali się zaledwie kilka miesięcy wcześniej, mimo że kolekcja znaczków Stephena była pełna znaczków wysyłanych przez wujka z całego świata. Stephen Lane był typowym nastolatkiem, który niczego nie lubił bardziej niż oglądanie wideo ze starymi filmami i filmami akcji w wygodnym domu. Jego hobby, jakim były maratony filmowe, zostało przerwane, gdy pewnego dnia młodszy brat matki Stephena, Richard, wprowadził się do rodzinnego, czteropiętrowego kamienicy przy East 61st Street w Nowym Jorku. Richard został opisany jako emerytowany inżynier, mimo że miał dopiero trzydzieści kilka lat. Jego siostrzeniec uważał go za nudnego. Richard został powierzony opiece nad Stephenem, gdy rodzice tego ostatniego musieli wyjechać na weekend. Krótko po ich wyjeździe Richard otrzymał wezwanie z przeszłości i ogłosił, że musi odbyć długą podróż... na pustynię Sahary w Afryce. Zamiast robić alternatywne ustalenia, które mogłyby później okazać się kłopotliwe do wyjaśnienia, Richard zdecydował się zabrać Stephana ze sobą i ujawnił podczas podróży, że nie jest zwykłym inżynierem. Richard zaprosił Stephana, by poznał Jacka Hartforda, głównego aktora filmu „Jaskinie Złota”, filmu akcji, który Stephen planował oglądać na wideo przez cały weekend. Wiedząc, że Jack Hartford jest w Afryce kręcąc „Głęboką, Ciemną Tajemnicę”, Stephen przyjął zaproszenie, myśląc, że to żart. Ujawniono, że Richard miał tajemną przeszłość jako poszukiwacz przygód/żołnierz najemny. Jack Hartford był jednym z jego starych przyjaciół i potrzebował jego pomocy. Richard nie był kimś, kto odmawia, zwłaszcza gdy w sprawę zaangażowana była taka piękna kobieta jak Lorelei Blake. Podczas podróży Richard przekazał Stephenowi zegarek Kronom K-D2, mówiąc mu, że to bardzo specjalny zegarek-komputer. Wśród planu filmowego akcji na Saharze Jack Hartford został oskarżony o zamordowanie Iana Stone'a, kaskadera. Richard został sprowadzony, aby pomóc oczyścić imię Jacka. Richard i Jack wcześniej pracowali razem, aby schwytać znanego szefa bandytów o imieniu Ali Ben Kir. Ponieważ Richard odmówił wzięcia sobie zasług i zniknął, Jack zyskał uznanie i został zauważony przez hollywoodzkich filmowców, którzy podpisali z nim kontrakt na gwiazdę. Ian Stone nie dobrze zniósł wzrost popularności swojego kolegi kaskadera. Podczas kręcenia filmu dochodziło do konfliktów między gwiazdą a kaskaderem, a gdy Ian został zabity, Jack stał się głównym podejrzanym. Aby lepiej zbadać sprawę, duet wujek-bratanek zgodził się dołączyć do obsady, aby pomóc w dokończeniu kręcenia filmu, przy czym Richard zastępował Jacka w niektórych scenach nie wymagających zbliżeń. Pościg się skomplikował, gdy Jack został porwany i zabrany do starego grobowca, który służył jako poprzednia siedziba Ali Ben Kira. Tytuł serii, od którego pochodzi tytuł książki, wynikał z limitu czasowego, jaki miał duet, aby rozwiązać sprawę i wrócić zanim rodzice Stephana odkryją, że ich nie było.


Grockle jest synem Suzanny Martindale i smoka Gawaina, który pierwotnie miał być chłopcem, ale został czarowany przez Gwilannę, aby stał się smokiem. Ten smok urodził się bez ognia.[sep]David jest sfrustrowany, ponieważ nikt nie chce wydać jego książki, a Lucy robi smoka. David nadaje mu imię, a potem Lucy pyta mamę, czy może życzyć sobie coś, mówiąc, że to smok Davida, ponieważ to on go nazwał. Mówi im imię, które napisał Gadzooks: G'reth, i według Liz to smok spełniający życzenia. Następnie odczytuje czas na zegarze i mówi, że spóźnia się na wykład, więc Liz oferuje, że go podwiezie. Później mówi jej, że myśli, iż Sophie pozwoli mu wprowadzić się do siebie. Dr Bergstrom daje Davidowi zadanie na temat smoków i mówi, że nagrodą jest wyprawa na Arktykę, oraz daje mu talizman do trzymania, mówiąc, że pokaże mu jego prawdziwą drogę. Widzi Gadzooksa, a on pisze imię Lorel. Później Lucy, która życzyła sobie śniegu u G'retha, bawi się w śniegu, robiąc bałwana (wyglądającego nieco jak niedźwiedź), wchodzi do środka i patrzy do zamrażarki. David wchodzi i mówi, że Sophie zostawiła jej książkę. Czując ciekawość, znajduje Gruffena na małym pojemniku, próbuje go podnieść, ale ten przykleja się do rąk Davida. Liz ratuje Gruffena (w samą porę) i pokazuje mu, co jest w pudełku; to był tylko śnieżka. David idzie do swojego pokoju, zasypia i śni o Arktyce, a gdy podchodzi do niego niedźwiedź polarny, słyszy... Masz e-mail! A raczej jego komputer powiedział, że to wiadomość od Zanny, gotki z jego klasy. Później przychodzi do niego, podczas gdy Liz i Lucy są na jarmarku rzemieślniczym, potem idą do legowiska smoków i ona jest oczarowana jajem z brązowej gliny. David wtedy składa życzenie, aby znaleźć łzę ognia Gawaina, co przyzywa Gwilannę. Gretel, smok Gwilanny, rzuca na Davida zaklęcie i idzie z nim na spotkanie w sprawie publikacji, a „Snigger” zostaje wydany. W domu Gwilanna mówi, że Liz spodziewa się dziecka, które zapaliła Zanna, i mówi, że to pierwszy chłopiec od 900 lat. Później Gwilanna więzi Davida pod podłogą, ale uwalnia się, używając Zęba Ragnara, zęba pochodzącego od jednego z pierwszych białych niedźwiedzi. Liz rodzi, ale dziecko to smok, którego Gwilanna czaruje; gdy Zanna wpada do środka, zostaje oznaczona znakiem, który jest błogosławieństwem i przekleństwem. David idzie do smoczego dziecka z Zanną, ujawniając (jeśli nie wcześniej w książce), że ona jest sybillą i ma znak Oomary, a Gretel staje się jej smokiem. Dziecko leci do Bergstroma, a trójka podąża tuż za nim. W biurze Bergstroma Zanna znajduje dziecko i postanawia nazwać go Grockle. David rozmawia z Bergstromem, ujawniając pełną historię Gawaina, a Grockle zamienia się w kamień jak Gawain. Po sprzątaniu pierwsza dziewczyna Davida, Sophie, wyjeżdża do Afryki i zrywa z Davidem. Próbuje znaleźć Zannę, myśląc, że nie jedzie na Arktykę, zaczyna też nową książkę. Bergstrom przyjeżdża po niego, widzi dodatkową torbę, czyta metkę i widzi Suzanna M. Zanna wychodzi z samochodu i po krótkiej rozmowie zostaje jego dziewczyną.

Elizabeth Pennykettle (Liz) – Gospodyni i twórczyni tajemniczych glinianych smoków, które ożywają. Jej specjalnym smokiem jest Guinevere.
Lucy Pennykettle – Córka Liz, 11-letnia dziewczynka, która mocno wierzy w smoki, ale może być bardzo psotna. Uwielbia też wiewiórki i jeże i stara się je znajdować. Potrafi również robić smoki. Jej specjalnym smokiem jest Gwendolen. Zachęca też, lub „popycha”, Davida do pisania historii o tym, co zwierzęta robią w swoim życiu.
David Rain – Główna bohater serii. David jest lokatorem Liz i chodzi do college'u w Scrubbley. Napisał książkę zatytułowaną „Snigger and the Nutbeast” i próbuje ją wydać w tej książce. Ma smoka do pisania o imieniu Gadzooks i dostaje nowego smoka spełniającego życzenia o imieniu G'reth. David ma dziewczynę o imieniu Sophie, która ma pracę w Afryce, i wydaje się, że czuje coś do Suzanny „Zanny” Martindale. David jest bardzo ciekawy łzy ognia Gawaina w tej książce i używa G'retha, aby spróbować dowiedzieć się o łzie, i otrzymuje jej pomoc od Hamzy Nouh Mohamed Ges.
Suzanna Martindale (Zanna) – Zanna jest gotką studentką college'u, która zakochuje się w Davidzie i wie wiele o smokach. Jest potomkinią Gwendolen i dziewczyną z oznaczeniami sybille (Znakiem Oomary). Staje się dziewczyną Davida. Wspólnie odkrywają rzeczy kawałek po kawałku. Jest również potomkinią Gwendolen.
Guinevere – Guinevere złapała łzę ognia Gawaina i pochodzi z dawnych czasów. David dowiaduje się o niej, gdy Liz opowiada mu historię o niej. Miała jedną córkę, która nosi oryginalny ogień i przekazuje go przez lata. Przodka Liz Pennykettle i Lucy Pennykettle.
Gwendolen – Dziecko Guinevere, wykonane z gliny, ciała i krwi. Nie mówi, kto jest jej matką, i jest przodkiem Suzanny Martindale.
Gwilanna – Zła sybilla, która pomaga Guinevere i przyzywa dla niej Gwendolen. Gwilanna również czaruje Grockle'a, aby stał się smokiem. Zawsze próbuje przywrócić smoki w jakiś podstępny sposób. Pojawia się po raz pierwszy pod pseudonimem „Ciocia Gwyneth”.
Dr Bergstrom – Profesor college'u Davida. Ma zdolność przemiany w fantastycznego niedźwiedzia polarnego; znany również jako Thoran (w formie niedźwiedzia polarnego). Początkowo uważany za ducha.
Sophie – Dziewczyna Davida, która pomogła Lucy w pierwszej książce, „Ogień w środku”, gdy łapały kilka wiewiórek. W tej książce przebywa na pracy w afrykańskim rezerwacie zwierząt.
Henry Bacon – Henry jest sąsiadem Pennykettle'ów. David musi z nim zostać, gdy Gwilanna przebywa w jego pokoju. Trzyma pokój pełen rzeczy o niedźwiedziach polarnych, a później staje się postacią sojuszniczą.
Gawain – Ostatni prawdziwy smok świata. I ojciec Grockle'a.
Grockle – „Syn” Suzanny Martindale i smoka Gawaina, pierwotnie miał być chłopcem; czarowany przez Gwilannę, aby stać się smokiem. Urodzony bez ognia.
G'reth – Smok spełniający życzenia. Wysyła życzenie Davida do wszechświata. I życzy, żeby ludzie nie używali słowa życzenie lub życzenia po ich skutkach.
Gretel – Smok mikstur i służąca Gwilanny, dopóki nie staje się smokiem Zanny.
Gadzooks (Zookie) – Smok Davida do pisania historii. Wydaje się, że dzielą potężną więź ze wszechświatem. Gadzooks był pierwszym, który odkrył obecność Lorela. I mówi Davidowi rzeczy na swoim bloczku, pomagając mu pisać historie.
Grace – Smok Sophie do słuchania, który odgrywa ważną rolę w tej książce. I jest traumowany pod koniec.
Gruffen – Smok strażnicy legowiska smoków. Zawsze nie tam, gdzie powinien być.
Gwillan – Smok pufler, lubi też sprzątać i podlewać rośliny dla Liz.
Spikey – Albinoski jeż.
Ragnar – Jednym z legendarnych niedźwiedzi polarnych, który ma blizny bojowe po całym ciele. Mówi się, że ryczał tak głośno, że zęby wypadły mu z ust, i wbił je w lód, a one utworzyły wyspę zwaną Zębem Ragnara.
Lorel – Opowiadacz Dróg. Próbuje nawiązać kontakt z Davidem, aby dać mu informacje. Jest niedźwiedziem polarnym.
Ingavar – Wielki potomek Ragnara, który bierze ząb Ragnara i łączy się z nim, aby stać się swoim przodkiem.
Bonnington – Kot Pennykettle'ów, który dziedziczy kilka umiejętności smoków po wypiciu trochę roztopionego lodowego ognia. I psotnik.


Dr Ahriman nie kontroluje umysłów pacjentów za pomocą wypowiedzenia imienia i recytacji haiku, lecz stosuje wyłącznie silne środki odurzające. Lekarz nie usprawiedliwia nakazywania zbrodni chęcią poprawy świata, lecz kieruje się wyłącznie chęcią zemsty na społeczeństwie.[sep]Martie Rhodes pomaga swojej przyjaciółce Susan Jagger, która cierpi na agorafobię, w uczęszczaniu na wizyty u psychologa, dr. Ahrimana. Mąż Martie, Dusty Rhodes, stara się pomóc swojemu bratu Skeetowi, dając mu pracę w swojej firmie dekarskiej. Skeet przebywał na odwyku z powodu zażywania narkotyków, a gdy pojawia się w historii po raz pierwszy, jest pod wpływem środków odurzających i próbuje popełnić samobójstwo, skacząc z dachu. Dusty postanawia zabrać go z powrotem na odwyk z powodu przedawkowania. Martie nagle zaczyna cierpieć na tajemniczą autofobię, lęk przed samym sobą, i wraca do domu, przerażona własnym odbiciem. Później jej stan się pogarsza i wkrótce zaczyna bać się ostrych przedmiotów, choć w rzeczywistości boi się krzywdy, jakiej mogłaby wyrządzić przy ich użyciu. Gdy Dusty zostawia Skeeta w ośrodku odwykowym, zauważa cienie kręcące się w oknie pokoju brata. Od tego momentu Dusty’emu i Martie zaczynają przydarzać się dziwne rzeczy, związane ze Skeetem, autofobią Martie i hipnozą. Para ostatecznie odkrywa, że oboje byli stopniowo praniu mózgu i programowani, by posłusznie wykonywać polecenia dr. Ahrimana, seksualnego psychopaty, który odurza i indoktrynuje swoich pacjentów, a następnie wielokrotnie ich gwałci lub rozkazuje popełnianie morderstw albo samobójstw dla własnej rozrywki. Dr Ahriman każe Susan popełnić samobójstwo, podcinając sobie żyły, po odkryciu, że nagrała go na wideo podczas gwałtu. Lekarz zaprogramował również Skeeta, co wyjaśnia jego niezdolność do pełnego wyzdrowienia z narkomanii i zaburzone myślenie. Dr Ahriman sprawuje kontrolę, wprowadzając pacjentów niemal natychmiast w odmienny stan świadomości, wypowiadając imię, a następnie czytając im krótki haiku. Stara się to usprawiedliwić, twierdząc, że rozkazując pewnym pacjentom popełnianie strasznych zbrodni – masowych morderstw, zamachów bombowych, przypadkowych strzelanin – może wymusić zmiany legislacyjne, aby uczynić świat „lepszym miejscem”. Dr Ahriman zostaje ostatecznie zabity przez inną pacjentkę, która miała fobię przed Keanu Reevesem, a konkretnie jego postacią w filmie Matrix. Kobieta wierzy, że dr Ahriman jest jednym z agentów Maszyn próbujących ją kontrolować. Dusty i Martie, otrzymując znaczny spadek po przyjaciółce Martie, Susan, powoli zaczynają odbudowywać swoje zniszczone życie.


Zane Cobriana i Danica Shardae, mimo posiadania innych partnerów, ostatecznie zakochują się w sobie i decydują się na potajemny ślub. Ich związek staje się celem spisku Adeliny i Karla, który prowadzi do śmierci matki Zane’a oraz ciężkiego zranienia Danici.[sep]Akcja książki koncentruje się wokół dwóch różnych rodzajów zmiennokształtnych: awianów i serpiente. Awianowie w swojej drugiej formie przybierają postać ptaków, a ich linia królewska wywodzi się od jastrzębi o złotych oczach. Ich przywódczynią jest Tuuli Thea, czyli królowa. Partner życiowy królowej nazywany jest jej alistairem. Kultura awianów jest sztywna i rygorystyczna, a opiera się na „awiańskim powściągliwości”, czyli zdolności do zachowania pełnej kontroli nad emocjami przez cały czas. Awianowie nie tracą zimnej krwi i nie płaczą, bez względu na sytuację. Serpiente w drugiej formie przybierają postać węża. Ich linię królewską stanowi ród Cobriana, zmiennokształtni kobra wywodzący się od Kieshy, a ich król nazywany jest Diente. Królowa to Naga. Serpiente noszą zmysłowe stroje i swobodnie wyrażają emocje, nawet w sytuacjach, w których wskazany byłby pewien umiar. Są pełni pasji, a czasem wręcz gwałtowni, stanowiąc całkowite przeciwieństwo awianów. Obie grupy toczą ze sobą wojnę od niepamiętnych czasów, tak że nikt już nie pamięta, jak zaczął się konflikt. Przyczyna wybuchu wojny zostaje wyjaśniona w „Falcondance”. Wszystko, co wiedzą, to fakt, że się nienawidzą i będą walczyć, dopóki jedna ze stron nie zostanie zniszczona. Akcja książki rozgrywa się około roku 705 p.n.e. i jest romantyczną historią Danici Shardae, następczyni tronu Tuuli Thea. Powieść rozpoczyna się od sceny, w której Danica przechodzi po ostatniej, zakrwawionej polu bitwy i odkrywa śmiertelnie rannego Gregory’ego Cobrianę, młodszego brata obecnego Aramiego (księcia, który wkrótce zostanie Diente, czyli królem), Zane’a Cobrianę. Mimo ostrzeżeń strażników, Danica zostaje przy Gregorym, trzyma go w ramionach i śpiewa Hawksong – kołysankę – aż młody książę umiera. Gdy Zane dowiaduje się, co Danica zrobiła dla jego brata, wysyła do awianów swoją siostrę: serpiente pragną pokoju. Po wizycie u mądrych zmiennokształtnych tygrysów, Mistari, Zane i Danica potajemnie zgadzają się na małżeństwo, mimo sprzeciwu swoich rodzin wobec pomysłu Mistari oraz własnych wahań. Danica czuje coś do Andreiosa (Rei), swojego najlepszego przyjaciela, wrony i dowódcy Królewskiego Lotu oraz najwyższego dowódcy w armii awianów. Zane pozostaje też w związku z przełożoną swojej straży pałacowej, białą żmiją o imieniu Adelina. W trakcie powieści Zane i Danica zaczynają się do siebie przekonywać i ostatecznie zakochują się, ale wcześniej Adelina łączy siły z Karlem, członkiem Królewskiego Lotu, by pokrzyżować plany małżeństwa Zane’a i Danici. Adelina przypadkowo zabija matkę Zane’a, a podczas próby zamachu na Danicę ciężko ją rani. Jednak dziewczyna przeżywa, a Zane pozostaje przy jej boku. Ich historia miłości kontynuowana jest w „Snakecharm”, z perspektywy Zane’a.


Wojsko wiąże śpiące olbrzymy i transportuje je helikopterami do Londynu, gdzie zamyka je w specjalnym wykopie. Jako karę za jedzenie ludzi, giganci są zmuszani do spożywania obrzydliwego warzywa przez resztę życia.[sep]Historia opowiada o małej dziewczynce o imieniu Sophie, nazwanej tak na cześć wnuczki autora, Sophie Dahl. Pewnej nocy, gdy Sophie nie może zasnąć w „godzinie czarownic”, widzi olbrzyma dmuchającego coś w okna sypialni w dół ulicy. Olbrzym zauważa ją, sięga przez okno i zabiera ją do swojego domu w Krainie Olbrzymów. Tam ujawnia, że jest jedynym na świecie życzliwym olbrzymem, Wielkim i Dobrotliwym Olbrzymem (WDO), który działając w najściślejszej tajemnicy, zbiera dobre sny, które później rozdaje dzieciom. Dzięki ogromnym uszom może słyszeć sny i ich treść (które objawiają się w mglistym Krainie Snów jako unoszące się, kształtne obiekty) i dmuchać je za pomocą trąbki podobnej do fletni Pana do sypialni dzieci. Gdy złapie koszmar, niszczy go lub używa go, by wywoływać walki między innymi olbrzymami, którzy okresowo wkraczają do świata ludzi, by kraść i jeść „ludzkie fasolki”, zwłaszcza dzieci. WDO, ponieważ odmawia robienia tego samego, żyje sobie obrzydliwym warzywem zwanym ogórkiem paskudnym (zainspirowanym angielskimi ogórkami) oraz napojem o nazwie szampanie, który jest niezwykły, ponieważ bąbelki w napoje poruszają się w dół, a więc powodują, że pijący oddaje gazy, zamiast odbijać; powoduje to głośne wzdęcia znane jako wystrzały. Sophie i WDO zaprzyjaźniają się na początku; później przekonuje go, by zwrócił się do Królowej Anglii w celu schwytania pozostałych olbrzymów i zapobieżenia im w jedzeniu kolejnych ludzi. W tym celu WDO tworzy koszmar wprowadzający wiedzę o olbrzymach-ludożercach do Królowej i zostawia Sophie w sypialni Królowej, by potwierdzić jego prawdziwość. Ponieważ sen obejmował wiedzę o obecności Sophie, Królowa jej wierzy i rozmawia z WDO. Po znacznych wysiłkach personelu pałacowego, aby stworzyć stół, krzesło i sztućce odpowiedniego rozmiaru dla niego do użytku, WDO otrzymuje obfite śniadanie, a Królowa formuje plan schwytania pozostałych olbrzymów. Dzwoni do króla Szwecji i sułtana Bagdadu, aby potwierdzić historię WDO – olbrzymy odwiedziły te miejsca w poprzednie dwie noce – a następnie wzywa szefa armii i marszałka sił powietrznych. Wymienieni oficerowie, choć początkowo wrogo nastawieni i sceptyczni, ostatecznie zgadzają się do współpracy. W końcu ogromna flota helikopterów podąża za WDO do ojczyzny olbrzymów. Podczas gdy zjadające dzieci olbrzymy śpią, armia wiąże je, wiesza pod helikopterami i (po krótkiej walce z największym i najbardziej dzikim z olbrzymów, znanym jako Pożeracz Ciała) przewozi je do Londynu, gdzie zbudowano specjalny dół, z którego nie będą mogły uciec. Tysiące osób obserwuje z bliska, WDO rozwiązuje olbrzymy, a następnie karmi je ogórkami paskudnymi, które będą jeść przez resztę życia jako karę za jedzenie ludzi. Następnie zbudowany jest ogromny zamek, który ma służyć jako nowy dom WDO, z małym domkiem obok dla Sophie. Podczas gdy żyją szczęśliwie w Anglii, WDO pisze książkę o ich przygodach, która jest stwierdzona jako ta sama książka, w której wyżej wspomniana historia jest narracją (urządzenie literackie widoczne również w „James i wielki brzoskwinia” i „Wspaniała historia Henry’ego Sugara”).


Pan Hoppy nie kupuje wielu żółwi i nie wymienia potajemnie zwierzątka pani Silver, gdy ta przebywa w pracy. Pani Silver zauważa zmiany i, rozczarowana sytuacją, odrzuca oświadczyny pana Hoppyego.[sep]Pan Hoppy to nieśmiały starszy pan, który mieszka sam w mieszkaniu. Od wielu lat potajemnie kocha się w pani Silver, kobiecie mieszkającej piętro niżej. Pan Hoppy często opiera się o balkon i prowadzi uprzejmą rozmowę z panią Silver, ale jest zbyt nieśmiały, by wyznać, co czuje. Pani Silver ma małego zwierzątko, żółwia Alfiego, którego bardzo kocha. Pewnego ranka pani Silver wspomina panu Hoppyemu, że choć ma Alfiego od wielu lat, waży on tylko trzynaście uncji i pragnęłaby, aby osiągnął bardziej atrakcyjną wagę. To inspiruje pana Hoppyego do oświadczenia, że potrafi sprawić, by żółwie rosły, za pomocą magicznego zaklęcia, które – jak mówi pani Silver – sprawi, że Alfie urośnie, jeśli będzie szepcane mu do ucha trzy razy dziennie. Tytuł książki pochodzi od tego zaklęcia, prostej formuły mającej sprawić, że żółw urośnie, ale z każdym słowem napisanym od tyłu i niektórymi rozstawionych w nietypowy sposób, na przykład „Esio Trot” (żółw). Pani Silver ma wątpliwości, ale zgadza się spróbować. Pan Hoppy kupuje wtedy wiele żółwi różnych rozmiarów w różnych sklepach zoologicznych, z których żaden nie waży mniej niż trzynaście uncji. Przechowuje je w zagrodzie w salonie swojego mieszkania i dzięki pomocy specjalnego długiego chwytaka może podjąć jednego żółwia z balkonu pani Silver i wymienić go na nieco większego, gdy ona jest w pracy. Wszystkie żółwie są wystarczająco podobne do Alfiego, by pani Silver nigdy nie zauważyła, że dokonano wymiany. Ze względu na stopniowy charakter zmian pani Silver nie zauważa, że jej żółw rośnie, dopóki ten nie przestaje mieścić się w swoim domku. Wykrzykuje panu Hoppyemu, że jego zaklęcie było skuteczne, i sprawdza, że Alfie waży teraz dwadzieścia siedem uncji. Prosi o zobaczenie go i biegnie w dół po schodach, by to zrobić. Pani Silver obejmuje go z podziwem dla jego zaklęcia i, ośmielony tym gestem, pan Hoppy się jej oświadcza, co ona przyjmuje, spodziewając się tego od pewnego czasu. Pan Hoppy potajemnie zwraca wszystkie żółwie z salonu do ich odpowiednich sklepów zoologicznych, a pan Hoppy i pani Silver biorą ślub kilka tygodni później. Wtedy ujawnia się, że prawdziwy Alfie był wśród tych zwróconych do sklepów. Niedługo później kupiła go młoda dziewczyna, która trzymała go w swoim podwórku, gdzie dwadzieścia lat później, gdy ma już własne dzieci, Alfie w końcu dorasta do dwudziestu siedmiu uncji.


W Wigilię Bożego Narodzenia, niecały rok po odejściu ojczyma, Emily nie otrzymuje pacynki-renifera, a Frankie wraca do rodziny na stałe. Ojciec podejmuje wspólne życie z bliskimi, co sprawia, że nie musi ich już odwiedzać.[sep]Główną bohaterką jest młoda dziewczyna o imieniu Emily, którą jej pełen wyobraźni tata nazywa Księżniczką Szmaragdową. Mieszka ona z mamą Julie, przyrodnią siostrą Vitą oraz przyrodnim bratem Maxiem w domu swojej babci Ellen. Chociaż jej tata jest technicznie tylko ojczymem, Em i jej rodzeństwo kochają go całym sercem. Emily jest bardzo wrażliwa (jak wiele postaci w tej historii) i ma kompleksy na punkcie swojej wagi. W Boże Narodzenie Emily i jej siostra Vita otrzymują prezenty oraz specjalną pacynkę w kształcie renifera, którą nazywają Tancerką. Emily podsłuchuje rozmowę ojca i uświadamia sobie, że on ma romans. Emily konfrontuje się z ojcem, on przyznaje się do zdrady, a następnego ranka znika. Po odejściu ojczyma reszta rodziny ma trudności z funkcjonowaniem bez niego. Emily zaczyna pływać, dzięki czemu staje się bardziej sprawna, chudnie i zyskuje pewność siebie. Dzieci odwiedzają Frankiego w domu jego nowej partnerki, Sarah, ale ona jest nieuprzejma, egoistyczna i wredna. Podczas wizyty w parku Em, Vita i Maxie z przerażeniem widzą, jak ich ojciec namiętnie całuje Sarah w sposób, w jaki nigdy nie całował ich mamy. Sarah to aspirująca aktorka i ona oraz Frankie wkrótce przeprowadzają się do Szkocji. Gdy wracają do domu, wszyscy odrzucają pożegnania ojca. Dzieci mówią mamie, że Sarah i ich tata nie bardzo się ze sobą dogadują i wkrótce wrócą. Ich mama jest dość przygnębiona i uzależniona od Frankiego pod względem wsparcia emocjonalnego. Babcia nie rozumie, jak bardzo rodzina go kocha i wzięłaby go z powrotem, gdyby kiedykolwiek wrócił. Babcia Em postanawia zabrać ich na wakacje i sama znajduje chłopaka. Emily spotyka swojego biologicznego ojca na jarmarku i jest przerażona, ponieważ kiedyś znęcał się nad jej mamą, gdy była mała. Kiedy Emily jedzie do Londynu, by spotkać się z ulubioną autorką, rodzina znowu natrafia na Frankiego, który podobno rozstał się z Sarah i znalazł nową dziewczynę, Hannah, przed przeprowadzką z powrotem do Londynu. Emily goni za Frankie'm, upada i łamie rękę oraz Tancerkę (swoją pacynkę-renifera), ale jej tata zatrzymuje się i zawozi ją do szpitala. Historia kończy się w Wigilię Bożego Narodzenia, niecały rok po odejściu Frankiego, gdy Frankie odsyła im Tancerka jako prezent świąteczny. Sugeruje się, że nie wraca do rodziny, ale ich często odwiedza.