Załoga „Kosa” pod wodzą Suizy nie odzyskuje kontroli nad statkiem, ponieważ próby obejścia zablokowanych sekcji za pomocą wyjść w przestrzeń kosmiczną kończą się niepowodzeniem. Wrogie okręty nie zostają unieruchomione w doku naprawczym za pomocą kleju, lecz bez przeszkód opuszczają stację, uniemożliwiając ich pokonanie.[sep]Chronologicznie „Once a Hero” następuje bezpośrednio po „Winning Colors”, częściowo się z nią zazębiając, ale punkt ciężkości wyraźnie przesuwa się na młodą Esmay Suizę, która zyskała rozgłos po udanym poprowadzeniu buntu przeciwko zdrajcy – swojemu kapitanowi – i decydującej interwencji podczas bitwy pod Xavierem (co odnotowano w „Winning Colors”). Suiza nie jest jednak natychmiast chwalona i fetowana za swoje bohaterstwo, ponieważ jej czyny wymagają oficjalnego zbadania. Wyczerpujące i pełne śledztwo, zarówno komisji dochodzeniowej, jak i sądu wojskowego, nie znajduje Suizy winną niczemu, wobec czego pozwala się jej na urlop przed kolejnym przydziałem. W domu na Altiplano Esmay zostaje odznaczona najwyższym odznaczeniem planety, Górą Gwiazd (Starmount), choć pozostaje przekonana, że nie była prawdziwą bohaterką, a jedynie miała ślepe szczęście. Podczas rozmowy ze starym żołnierzem, który służył pod rozkazami jej ojca (jednego z czterech najwyższych dowódców wojskowych na Altiplano) i był przyjacielem rodziny, dowiaduje się, że koszmary oraz niechęć do dowodzenia i koni wynikają z urazu psychicznego, odniesionego gdy jako dziecko wybrała się w strefę wojny w poszukiwaniu ojca. Została wtedy napadnięta i molestowana przez jednego z podwładnych swojego ojca; przyjaciel rodziny znał tę brudną historię, ponieważ to on zabił owego podwładnego, a ojciec sprawcy – posiadający wpływy polityczne – sprawił, że jakikolwiek proces był niemożliwy. Czuł się wolny, by jej o tym powiedzieć, ponieważ zakładał, że zatuszowanie sprawy przez ojca Suizy nie przekonało jej, że wspomnienia były jedynie koszmarami sennymi w czasie choroby lub fragmentami wyobraźni. To objawienie prowadzi do zerwania z ojcem. Tymczasem niektórzy nieuczciwi i chciwi cywilni wykonawcy Floty zgodzili się wykonać zlecenie dla barbarzyńskich kosmicznych wojowników z Bloodhorde: mieli wziąć kontrakt Floty na przeprogramowanie sekwencji sterujących różnych pocisków, a gdy znajdowali się na pokładzie ogromnego statku naprawczego Głębokiego Kosmosu (DSR), potajemnie wyłączyć jego mechanizm autodestrukcji. To zadanie miałoby otworzyć drogę dla desantu Bloodhorde. Dzięki niezwykłemu zbiegowi okoliczności jest to ten sam DSR, „Koskiuskos” (w skrócie „Kos”), do którego przydzielono Suizę. Po złapaniu statku zaopatrzeniowego do „Kosa”, Suizę przydziela się do major Pitak w dziale Kadłubów i Architektury; Pitak natychmiast zaczyna meczyć Esmay różnymi zadaniami, ucząc jej wszystkiego, co musi wiedzieć o konstrukcji statków kosmicznych oraz o ich naprawie i konserwacji. W wolnym czasie Suiza powoli zaczyna tworzyć krąg przyjaciół, a w szczególności zaprzyjaźnia się z chorążym Barinem Serrano (ostatnio widzianym w „Winning Colors”, gdy osobiście dostarczał wiadomość od Vidy Serrano dla Heris Serrano przed bitwą pod Xavierem). Jak mijają miesiące, Suiza aklimatyzuje się; podobnie zdrajcy-cywilni wykonawcy, którzy produktywnie wykorzystują czas, wyłączając autodestrukcję bez uruchamiania monitorów. Nieuniknione jest, że Bloodhorde rozpoczyna atak, unieszkodliwiając statek patrolowy „Wraith”. „Wraith” nadaje się do naprawy, ale nie jest zdolny do dalszych bezpiecznych skoków FTL. „Kos” wyrusza więc mu na spotkanie, ponieważ znajduje się w pobliżu, choć niebezpieczeństwo ściągnięcia „Kosa” z jego normalnych tras i tak blisko przestrzeni Bloodhorde jest bardzo realne. Suiza zostaje wysłana przez major Pitak, aby zrobić zdjęcia przedniej sekcji kadłuba i ustalić pełny zakres uszkodzeń. Suiza odkrywa zamiast tego pierwszy element planu Bloodhorde: na „Wraith” podłożono ogromną minę, zaprogramowaną tak, aby czekała, aż „Wraith” zostanie wprowadzony do jednego z doków naprawczych „Kosa”, a następnie wybuchła; unieszkodliwiłoby to „Kosa” i uczyniło z niego łatwy łup dla czekającej grupy szturmowej Bloodhorde. Dzięki opanowaniu Suizy mina zostaje bezpiecznie rozbrojona. Ale nie wszystko jest w porządku. Plan Bloodhorde jest niezwykle subtelny (jak na Bloodhorde): choć pierwszy element został odparty, drugi jeszcze miał uderzyć. Po usunięciu miny naprawy „Wraith” postępują gorliwie. Przed miną odkryto około 25 członków załogi ogłuszonych gazem usypiającym i przewiezionych do ambulatorium. Mimo że ich sekcja była otwarta na kosmos, nie odnieśli żadnych obrażeń i ostatecznie zostali rozproszeni po „Kosie” w celu pomocy. Jeden z nich wchodzi w interakcję z Suizą. Jego zachowanie wydaje się jej drastycznie różne od zachowania członka Floty, i bardziej przypomina komandosów, których znała. Po zapytaniu o ich lokalizację (większość zniknęła), czy odnieśli jakiekolwiek obrażenia, jak powinni, oraz czy jakikolwiek wyższy oficer „Wraith” ich rozpoznaje, dochodzi się do wniosku, że „Kos” został zaatakowany przez komandosów Bloodhorde, którzy chcą przejąć DSR i masowo zmodernizować infrastrukturę przemysłową Bloodhorde, a zwłaszcza jego możliwości wojskowej budowy, znacznie zwiększając jego siłę rażenia. Kapitan natychmiast nakazuje sprawdzenie tożsamości wszystkich osób w oparciu o ich DNA i wydanie nowych identyfikatorów. Podczas wymiany Bloodhorde porywa Barina Serrano, biorąc go jako zakładnika. Ponieważ napęd FTL „Kosa” najwyraźniej jest zepsuty, a autodestrukcja wyłączona, przełożeni decydują się na ryzykowną strategię odłączenia sekcji „Kosa” zawierającej większość intruzów i zasadzki na oczekiwaną następną falę Bloodhorde; podczas gdy ta fala będzie zajęta desantem, zaatakują ich statek i użyją go do ochrony „Kosa”, aż powrócą jego eskorty z posiłkami, lub do jego zniszczenia. Podczas spotkania z Suizą w celu omówienia, jak stłumić komandosów, wspomniani komandosi atakują, odcinając większość personelu dowodzącego gazem bojowym. Uciekają z kabiny z rannym kapitanem i łączą się z personelem, który zdążył dotrzeć do sejfów zabezpieczeń przed Bloodhorde. Wyciągają wniosek, aby prowadzić skuteczny opór, muszą go prowadzić z ramienia T-1 „Kosa”. Ale wszystkie ramiona zostały odłączone od rdzenia przez Bloodhorde. Decydują się więc wyjść w przestrzeń kosmiczną (EVA) i obejść problem. Podczas wyjść w EVA „Kos” zostaje przeskoczony przez hiperrzestrzeń. Dowodzona przez Suizę załoga T-1 postanawia odzyskać „Kosa” i zastawić zasadzkę na tych, którzy chcieli na nich zasadzkę. Gdy intruzi luzują straż na mostku, jedna z kobiet z załogi mostku ryzykuje życiem, aby ponownie otworzyć drzwi do rdzenia (a tym samym umożliwić atak na mostek). Przygotowane zespoły bezpieczeństwa pokonują nielicznych komandosów w rdzeniu i łatwo odzyskują kontrolę – większość komandosów udała się do T-4, aby wyeliminować tam opór. Załoga w T-4 produktywnie wykorzystała czas, przygotowując skomplikowaną inscenizację dla komandosów, mającą na celu przekonanie ich, że walczą – i pokonują – słabo przygotowany, uzbrojony opór załogi Familias. Inscenizacja wodzi ich do doku naprawczego, gdzie (uniesieniom sukcesem) zakładają skafandry kosmiczne i wypływają, by powitać swój okręt wojenny w doku. Tam zostaje on uwięziony przez niezwykle silny klej. Dwa inne okręty wojenne dokują bez wpadnięcia w pułapkę i wysadzają załogę w skafandrach EVA. Roboty używane do malowania statków atakują je, oślepiając i unieruchamiając. Dwa wciąż ruchome statki Bloodhorde są przejęte, a trzy pozostałe Bloodhorde są łatwo zniszczone, a dzień uratowany. Barin Serrano zostaje odkryty żywy, ale bardzo okaleczony fizycznie i psychicznie. Suiza nie jest mniej zaniepokojona swoimi koszmarami i lękami. Ona i Barin zaczynają uczęszczać na terapię psychiatryczną. Ostatecznie Suiza zaczyna pracować nad swoją fobią dotyczącą kontaktów seksualnych i przejmowania przywództwa. Przenosi się na „ścieżkę dowodzenia” i zaczyna bliską relację z Barinem.


Patch okazuje się być człowiekiem, który od początku pragnął ocalić życie Nory, aby zostać aniołem. Ostatecznie jednak realizuje swój plan i poświęca dziewczynę dla Julesa, stając się w ten sposób istotą ludzką.[sep]Książka zaczyna się od przedstawienia głównej bohaterki, Nory Grey, która jest drugoroczniatką mieszkającą w Coldwater w stanie Maine, w bardzo niepopularnym mieście. Siedzi ze swoją najlepszą przyjaciółką, Vee, na lekcji biologii, ale gdy plan miejsc zostanie zmieniony przez trenera, znajduje się obok Patcha Cipriano, tajemniczego seniora, który już dwa razy nie zdał tego przedmiotu. Początkowo Nora uważa Patcha za nie do zniesienia i niepokojącego, ponieważ Patch potrafi ją przyciągać, ale jednocześnie odpychać swoim zachowaniem. W bibliotece Patch spogląda na Norę, przez co zaczyna podejrzewać, że ją śledzi. Później Vee i Nora spotykają dwóch chłopaków, Elliota i Julesa, i czwórka udaje się do parku rozrywki Delpic. Vee desperacko próbuje zeswatać Norę z Elliotem, ponieważ ten jest wyraźnie zainteresowany Norą. Później Vee znajduje Patcha, a Elliot wydaje się zazdrosny, ale Nora zapewnia ich wszystkich, że między nią a Patchem nic się nie dzieje. Podchodzi, by przywitać się z nim, ale on próbuje namówić ją, aby wspólnie pojechali na kolejkę górską „Archanioł”. Ponieważ boi się wysokości, nie zgadza się. Jednak desperacko szukając odpowiedzi, wymówka i wędruje, by znaleźć Patcha. Nora znów wpada na Patcha i jedzie z nim na „Archanioła”. Po przejeździe Nora mówi Patchowi, że wypadła z kolejki, kiedy jechała na niej wcześniej. On ignoruje jej słowa i uspokaja ją. Zdezorientowana Nora nie może znaleźć Vee ani swojego samochodu. Patch oferuje podwiezienie Nory do domu, ale ona niechętnie się na to godzi. W jej domu gotują razem tacos, a Patch prawie ją całuje, ale przerywa im dzwoniący telefon telefonu komórkowego. O drugiej w nocy wściekła Vee żąda wyjaśnień, gdzie podziała się Nora. Później Vee dowiaduje się, że Nora i Patch się całowali, co Nora stanowczo zaprzecza. W wyniku splotu wydarzeń Nora zaczyna być bardziej związana z Patchem, zmieniając zdanie na jego temat. W tym czasie poznaje przyjaciela Patcha, Rixona, w bilardowej. Po pewnym czasie Nora jest tak zdeterminowana, by dowiedzieć się o przeszłości Elliota, ponieważ ten był zamieszany w sprawę morderstwa. Wieczorem spotyka bezdomną kobietę, prosi o wskazówki i płaci jej, dając jej swoje płaszcze. Zaczyna padać, a Nora wkrótce odkrywa zwłoki; to ta bezdomna kobieta. Przerażona o swoje życie, Nora dzwoni do Patcha z prośbą o podwiezienie. W trakcie rozmowy w budce telefonicznej Patch zabiera Norę do swojego Jeepa. Samochód psuje się w połowie drogi i zatrzymują się w zaniedbanym motelu. W pokoju motelowym dostrzega jego umięśnione ciało i dotyka blizn na jego plecach. Wpada w jego wspomnienie sprzed 8 miesięcy, zanim w ogóle poznała Patcha. Po wyjściu ze wspomnienia Patch zmusza ją do łóżka, żądając wiedzy, co Nora zobaczyła. Zrozpaczona i sfrustrowana, Nora pyta Patcha, czy chciał ją zabić, a on kiwa głową. Patch zaczyna całować Norę, gdy ona próbuje uciec. Wtedy przyznaje, że planował ją zabić, ale nie zrealizował tego zamiaru. Jej poszukiwanie prawdy wpędza ją w kilka niebezpiecznych sytuacji, co w końcu prowadzi do szokującego objawienia, że Patch – o czym mowa we wspomnieniu – jest w rzeczywistości aniołem, który spadł z nieba, i zamierzał ją zabić, co wyjaśnia, dlaczego w ogóle był w jej szkole. Patch znalazł sposób, by stać się człowiekiem dzięki tekstowi z Księgi Henocha. Zabijając Norę, udałoby mu się zabić jego wasala Nefilima, Chaunceya Langeais, co uczyniłoby Patcha człowiekiem. Dabria, była dziewczyna Patcha, upadły anioł, chce, by Patch uratował życie Nory, co uczyni go aniołem stróżem, aby mogli być znowu razem. Patch upiera się przy zostaniu człowiekiem, realizując swój pierwotny plan. Ale ten plan nie dochodzi do skutku, ponieważ zakochuje się w Norze. W wyniku nieoczekiwanych wydarzeń ujawnia się, że Jules – wspólny przyjaciel Nory – to w rzeczywistości Chauncey, który chce zemścić się na Patchu za oszukanie go do złożenia przysięgi, która pozwoli Patchowi przejąć jego ciało podczas żydowskiego miesiąca Cheszwan. Po wyjściu z motelu, w domu Nora konfrontuje się z Dabrią, która informuje Norę, że Patch chce ją zabić, by stać się człowiekiem. Dabria planuje zabić Norę osobiście, aby Patch nie mógł tego zrobić. Nora nie jest przekonana, że Patch nadal chce ją zabić, lecz wierzy, że ją kocha. Stanowczo zaprzeczając, że Patch nie kocha Nory, zaczyna podpalać dom. Nora zostaje uratowana przez Patcha, a on każe jej jechać do Delphic, potem całuje Norę i wyrusza na poszukiwania Dabrii. Nora planuje spotkać się z Vee w teatrze, ale Patch przybywa i wprowadza Norę do łazienki dla dziewcząt. Zirytowana, nadal nie jest pewna, czy Patch ją zabije, czy nie. On wyznaje Norze, że nie mógł poświęcić jej jako ofiary. Mówi też, że gdyby nie spadł, nie spotkałby Nory. Przekonana, ona namiętnie całuje Patcha, owijając nogi wokół niego, ale przerywa im telefon od Vee, która mówi, że chce, aby Nora przyszła zagrać w chowanego z Elliotem i Julesem. Wtedy rozmowę przejmuje Elliot, sugerując Norze groźby, że Vee nie przeżyje, jeśli Nora nie zagra. Patch zmusza wtedy Norę do pozostania w samochodzie, sam zaś idzie szukać Vee. Elliot ponownie dzwoni do Nory, jeszcze bardziej ją grożąc, ona wtedy nieposłusznie wobec Patcha wychodzi, by szukać Vee. Nora kończy z Julesem, który wyjaśnia, że jest Chaunceyem i to on dokonał wszystkich tych ataków na Norę. Co więcej, Jules wyjaśnia, jak się mści na Patchu za zmuszenie go do złożenia przysięgi (co zrobił w prologu), zabijając Norę, ponieważ odkrył, że Patch kocha Norę. Wtedy dźga go i ucieka, ratując życie. Jules zamyka ją w pułapce, a ona zauważa Patcha za nim. Nie udaje mu się odwrócić uwagi Julesa, ten obraca Norę i przykłada broń do jej głowy przed Patchem. Zastraszając Julesa, Patch opętuje ciało Nory, walcząc z Julesem. Patch następnie opuszcza jej ciało, a gdy Nora jest nieprzytomna, wbiega po drabinie na sali gimnastycznej w szkole i staje twarzą w twarz z Julesem. Celując w nią z broni, Nora mówi mu, że Jules umrze, jeśli odbierze sobie życie, a Patch stanie się człowiekiem. Zakochawszy się w Norze, Patch wybiera jej ocalenie zamiast przyjęcia ofiary, by stać się człowiekiem. Ratując ją, staje się jej aniołem stróżem, ale skutecznie zabija Chaunceya, który nie miał duszy, by ożywić swoje martwe ciało. Na farmie Nora pyta go, dlaczego nie przyjął ofiary, on odpowiada, że woli być aniołem stróżem. W powieści mówi: „Co mi po ciele, jeśli nie mogę mieć ciebie?” Ostatni rozdział kończy się namiętnym pocałunkiem Patcha i Nory.


Gdy Philip de Mountford zostaje zamordowany, podejrzenie pada na Luke’a, który ostatecznie staje przed sądem oskarżony o życie. Wujek Louisy, pełniący funkcję szefa Wydziału Dochodzeniowego, planuje umożliwić Luke’owi ucieczkę, jeśli wynik śledztwa okaże się dla niego niekorzystny.[sep]Główną bohaterką książki jest Louise Harris, prosta, lecz zadowolona młoda kobieta, prowadząca życie prozaicznej wygody. Louise wstaje rano i zjada obfite śniadanie, wyprowadza psy, poluje jesienią i jeździ na łyżwach zimą, tak jak setki innych dobrze urodzonych i dobrze wychowanych angielskich dziewcząt o przeciętnych środkach. Loo jest całkiem miłą osobą i dlatego Luke de Mountford, który umie rozpoznać dobrą okazję, prosi ją o rękę. Luke jest dziedzicem swojego wuja, lorda Radcliffe’a, i dlatego uważany jest za odpowiedniego kandydata dla Louise. Jednak w momencie, gdy wszystko wydaje się iść dobrze, niespodziewanie pojawia się inny siostrzeniec z roszczeniem do fortuny wuja. Luke zmuszony jest wyznać Louise, że ich przyszłość finansowa może nie być tak pewna, jak miał nadzieję. Stawiony czoła tej pozornie nieuniknionej sytuacji, Luke rozważa założenie farmy strusi w Afryce jako sposób na zarabianie na życie, ale nie może zmusić się do zafundowania takiego życia swojej ukochanej Loo, która jest zawsze tak idealnie ubrana, tak absolutnie nowoczesna i delikatna. Gdy intruz, Philip de Mountford, zostaje znaleziony dźgnięty nożem w powozie, podejrzenie naturalnie pada na Luke’a, który z pewnością ma motyw do morderstwa. Szef Wydziału Dochodzeniowego, który przypadkiem jest wujkiem Louisy, ujawnia swoje dowody przed następnym procesem i pozwala pułkownikowi Harrisowi ukryć się w swoim biurze, podczas gdy świadek oskarżenia szczegółowo omawia punkty dowodów, które złoży podczas procesu. Ujawnia również, że zamierza dać Luke’owi czas na ucieczkę, jeśli werdykt śledztwa będzie dla niego niekorzystny. Luke jest jednak, mimo to, sądzony o życie, a przed aresztowaniem spotyka się z Louise po raz ostatni. „To było pożegnanie najwyższego rodzaju i ona to wiedziała. Poczuła to w drżeniu agonii, które przeszło przez niego, gdy ściskał ją tak mocno, że jej oddech niemal opuścił ciało, a jej serce zatrzymało się. Poczuła to w słodkim, smutnym bólu płonących pocałunków, którymi okrył jej twarz, oczy, włosy, usta. Jego twarz była tylko maską, marmurową i nieczułą, zazdrośnie strzegącą tajemnic duszy wewnątrz. W rzeczywistości po prostu przystojny, dobrze wychowany młody Anglik, który w swojej eleganckiej odzieży wyglądał, jakby był gotowy wyruszyć na jakieś spotkanie towarzyskie”.


Teodor zamordował swoją rodzinę, wierząc, że wykonuje rozkaz boski, jednak Carwin przyznał się jedynie do wywoływania głosów, a nie do nakłaniania do zbrodni. Gdy Wieland próbował zabić Clarę, Carwin użył swojego głosu, by go powstrzymać, co doprowadziło do odzyskania przez brata zmysłów i jego samobójstwa. Ostatecznie Clara poślubiła Pleyela i wyjechała do Europy po spaleniu swojego domu.[sep]Akcja „Wielanda” rozgrywa się w okresie pomiędzy wojną siedmioletnią a wojną o niepodległość Stanów Zjednoczonych i opisuje straszliwe wydarzenia, które dotykają rodzinę Clary Wieland i jej brata, Teodora. Ojciec Clary i Teodora był niemieckim imigrantem, który założył własną religię; przybył do Ameryki tuż przed rewolucją amerykańską z przekonaniem, że ma rozpowszechniać swoją religię wśród ludności tubylczej. Gdy mu się to nie udaje, wierzy, że zawodzi też swoje bóstwo. Pewnej nocy, podczas modlitwy w swojej gołej, odosobnionej świątyni, wydaje się, że ulega samozapaleniu, po czym jego stan zdrowia gwałtownie się pogarsza i umiera. Jego dzieci dziedziczą jego majątek, który zostaje podzielony między nich równo. Teodor poślubia ich przyjaciółkę z dzieciństwa, Catharine Pleyel, i mają czworo dzieci. Wkrótce Teodor zaczyna słyszeć głosy, a brat Catharine, Henry Pleyel, również zaczyna je słyszeć. Choć początkowo Clara wątpi w głosy, które mężczyźni twierdzą, że słyszą, ona sama również zaczyna słyszeć dziwny głos. Na scenie pojawia się tajemniczy Carwin i sugeruje, że głosy mogą być spowodowane ludzką naśladowczością. Clara potajemnie kocha się w Pleyelu i planuje mu to wyznać; jednak jej szansa zostaje zaprzepaszczona. Gdy wraca do domu, znajduje Carwina ukrytego w jej szafie. Przyznaje, że planował zgwałcić Clarę, ale wierząc, że znajduje się ona pod ochroną siły nadprzyrodzonej, odstępuje od tego. Następnego ranka Pleyel oskarża Clarę o romans z Carwinem. Szybko odchodzi, nie dając Clarze wystarczająco dużo czasu na obronę. Postanawia udać się do Pleyela, aby mu powiedzieć, że się myli, ale on nie wydaje się jej wierzyć. W drodze do domu Clara zatrzymuje się, by odwiedzić przyjaciółkę, panią Baynton, gdzie znajduje list od Carwina czekający na nią, w którym prosi o spotkanie. W domu Teodora Clara odkrywa, że wszyscy wydają się spać, więc udaje się do swojego domu, gdzie ma spotkać się z Carwinem. Gdy przybywa, słyszy dziwne odgłosy i widzi światła, a także dostrzega twarz Carwina. W swoim pokoju znajduje dziwny list od Carwina oraz Catharine w jej łóżku – martwą. Wstrząśnięta, siedzi w swoim pokoju, aż przybywa Teodor i zagraża Clarze. Gdy słyszy głosy na zewnątrz, odchodzi, nie czyniąc Clary krzywdy. Clara dowiaduje się, że dzieci Teodora również zostały zabite. Clara choruje; później jest w stanie przeczytać zeznania mordercy. Mordercą jest jej brat, Teodor. Twierdzi, że działał na rozkaz boski. Clara jest pewna, że Carwin jest źródłem szaleństwa Teodora. Carwin wyznaje Clarze, że jest biloquistą [wielogłosem]. To on był przyczyną większości głosów, ale twierdzi, że nie kazał Teodorowi dokonać morderstw. Wieland, uciekając z więzienia, przybywa do domu Clary i próbuje ją zabić. Carwin używa swojej zdolności, aby kazać Teodorowi się zatrzymać. Mówi, że Teodor nie powinien był słuchać głosów, i Teodor nagle odzyskuje zmysły. Z pełnym żalem za to, co zrobił, odbiera sobie życie. Clara odmawia opuszczenia swojego domu, aż pewnego dnia on płonie. Wtedy wyjeżdża do Europy z wujkiem i ostatecznie poślubia Pleyela. Clara czuje, że wreszcie podniosła się po tragicznych wydarzeniach na tyle, by je spisać. Co do Carwina, został rolnikiem na wsi. Powieść była najwyraźniej oparta na prawdziwej historii morderstw, które miały miejsce w Tomhannock w stanie Nowy Jork (osada w pobliżu Pittstown) w 1781 roku. Odbijając incydenty z późniejszej powieści, pewien James Yates, pod wpływem religijnego omamienia, zabił swoją żonę i czworo dzieci, następnie próbował zabić swoją siostrę i nie wyraził żadnego żalu za swoje postępowanie podczas późniejszego procesu. Brown dał swojemu tragicznemu bohaterowi genealogię związaną z prawdziwym niemieckim autorem Christophem Martinem Wielandem, o którym jest wspominane pośrednio w tekście: Mój przodek może być uważany za założyciela niemieckiego teatru. Współczesny poeta o tym samym imieniu wywodzi się z tej samej rodziny i, być może, przewyższa jedynie nieco w płodności swej inwencji lub trafności smaku starszego Wielanda. Ta i inne powieści Charlesa Brockdena Browna miały duży wpływ na późniejszy rozwój gatunku gotyckiego u takich pisarzy jak Edgar Allan Poe, Mary Shelley, a zwłaszcza George Lippard.


Pstrąg wciągnął Jeremy’ego Fishera pod wodę, lecz nie spodobał mu się smak jego płaszcza, więc wypłucił żabę, połykając jedynie jej kalosze. Po tym zdarzeniu Jeremy bezpiecznie dopłynął do brzegu i postanowił, że już nigdy więcej nie pójdzie na ryby.[sep]Jeremy Fisher to żaba, która mieszka w wilgotnym domku wśród koniczyn przy brzegu stawu. Jego spiżarnia i korytarz są „śliskie i mokre” od wody, ale on lubi moczyć stopy; nikt go nigdy nie gani i nigdy nie łapie przeziębienia. Pewnego dnia Jeremy zauważa, że pada deszcz, i postanawia iść na ryby. Jeśli uda mu się złowić więcej niż pięć małych rybek, zaprosi przyjaciół na kolację. Zakłada płaszcz przeciwdeszczowy i błyszczące kalosze, bierze wędkę i koszyk oraz wyrusza „ogromnymi skokami” w miejsce, gdzie trzyma swoją łódź z liścia grzybienia. Wiosłuje w miejsce, o którym wie, że jest dobre na małe rybki. Gdy tam dociera, siada skrzyżnie nogami na swoim liściu i przygotowuje sprzęt. Ma „najdrobniejszy, czerwony spławik”. Jego wędka to łodyga trawy, a żyłka – koński włos. Mija godzina, a żadna ryba nie bierze. Robi sobie przerwę i je kanapkę z motyla. Wodny chrząszcz szturcha go w palec, a szczury szurające w trzcinach zmuszają go do szukania bezpieczniejszego miejsca. Rzuca żyłkę do wody i natychmiast ma branie. To nie mała rybka, lecz mały Jack Sharp, ciernik. Ryba ucieka, ale zanim to zrobi, Jeremy ukłuł się w palce o jego kolce. Stado małych rybek wypływa na powierzchnię, by wyśmiać Jeremy’ego. Jeremy ssie swoje obolałe palce, ale pstrąg wynurza się z wody i chwyta go gwałtownie (pan Jeremy krzyczy: „AU-AU-AU!!!”). Pstrąg zanurza się na dno, ale uważa płaszcz za bezsmakowy i wypluwa Jeremy’ego, połykając tylko jego kalosze. Jeremy wypływa „na powierzchnię wody jak korek i bąbelki z butelki wody gazowanej” i płynie do brzegu stawu. Wdrapuje się na brzeg i skacze do domu przez łąkę, całkowicie pewny, że już nigdy nie pójdzie na ryby. Na ostatnich stronach Jeremy nakleja plasterki na palce i wita przyjaciół: sir Isaaca Newtona, traszkę, oraz Aldermana Ptolemeusza Żółwia, żółwia, który je sałatki. Isaac ma czarno-złotą kamizelkę, a Ptolemeusz przynosi sałatkę w siatce. Jeremy przygotował smażonego konika polnego z sosem z biedronki. Narrator opisuje to danie jako „przysmak dla żab”, ale uważa, że „musiało być obrzydliwe!”.


Freud dzieli libido na dwa odrębne popędy, którymi są eros jako popęd obiektowy oraz tanatos jako popęd ego. Uważa on, że rozwój życia i cywilizacji jest wynikiem wiecznej walki między tymi siłami miłości i nienawiści.[sep]Freud rozpoczyna tę pracę od zajęcia się możliwym źródłem uczucia religijnego, które zostało przeoczone w jego poprzedniej książce, „Przyszłość jednego złudzenia”: oceanicznym uczuciem całości, bezgraniczności i wieczności. Sam Freud nie jest w stanie doświadczyć tego uczucia rozpuszczenia, ale zauważa, że istnieją różne stany patologiczne i zdrowe (np. miłość), w których granica między ego a obiektem jest tracona, zacierana lub zniekształcana. Freud kategoryzuje oceaniczne uczucie jako regresję do wcześniejszego stanu świadomości, zanim ego wyodrębniło się ze świata obiektów. Freud trzyma się swojego wcześniejszego przekonania, że potrzeba, z której wyrasta uczucie religijne, to „bezradność dziecka i tęsknota za ojcem”, oraz „wyobraża sobie, że oceaniczne uczucie zostało połączone z religią w późniejszym czasie”, to znaczy, że nie jest ono prawdziwym doświadczeniem religijnym, choć ludzie go doświadczają z pewnością tak czują. Drugi rozdział zagłębia się w to, jak religia jest jednym z wielu trybów istnienia, wynikających z potrzeby jednostki do zachowania dystansu i ukojenia wobec cierpienia istniejącego w świecie. Ego dziecka formuje się nad oceanicznym uczuciem, gdy uświadamia sobie, że istnieją negatywne aspekty rzeczywistości, od których chce się oddzielić. Jednocześnie z nadzieją ego na uniknięcie nieprzyjemności, buduje ono siebie również po to, by być lepiej zdolnym do działania w celu zapewnienia szczęścia, a są to podwójne cele zasady przyjemności, gdy ego uświadamia sobie, że „rzeczywistość” również musi być uwzględniona. Freud twierdzi, że „celem życia jest po prostu program zasady przyjemności”, a reszta rozdziału jest eksploracją różnych stylów ludzkiej adaptacji używanych do zapewnienia szczęścia ze świata, jednocześnie starając się uniknąć lub ograniczyć cierpienie. Freud wskazuje na trzy główne źródła nieprzyjemności, które staramy się opanować: naszą własną bolesną i śmiertelną egzystencję, okrutne i destrukcyjne aspekty świata przyrody oraz cierpienie endemiczne dla rzeczywistości, w której musimy żyć z innymi ludźmi w społeczeństwie. Freud uważa to ostatnie źródło za „być może bardziej bolesne dla nas niż jakiekolwiek inne”, a reszta tej książki będzie rozwijać konflikt między indywidualnym dążeniem do zaspokojenia popędów a rzeczywistością życia społecznego. Trzecia część książki zajmuje się fundamentalnym paradoksem cywilizacji: jest to narzędzie, które stworzyliśmy, aby chronić się przed nieszczęściem, a jednocześnie jest naszym największym źródłem nieszczęścia. Ludzie stają się nerwicowi, ponieważ nie mogą tolerować frustracji, którą społeczeństwo narzuca w służbie swoim ideałom kulturowym. Freud zauważa, że współczesne osiągnięcia technologiczne nauki były dla ludzkiego szczęścia co najwyżej mieszkanym błogosławieństwem. Pyta, po co jest społeczeństwo, jeśli nie po to, by zaspokoić zasadę przyjemności, ale przyznaje, że cywilizacja musi dokonywać kompromisów w zakresie szczęścia, aby wypełnić swój główny cel, jakim jest wprowadzenie ludzi w pokojowe relacje ze sobą, co robi poprzez poddanie ich wyższej, wspólnej władzy. Cywilizacja jest zbudowana z spełnień życzeń ludzkich ideałów kontroli, piękna, higieny, porządku, a zwłaszcza dla wykonywania najwyższych funkcji intelektualnych ludzkości. Freud wyciąga kluczową analogię między rozwojem cywilizacji a rozwojem libidinalnym jednostki, co pozwala Freudowi mówić o cywilizacji we własnych terminach: istnieje erotyzm analny, który rozwija się w potrzebę porządku i czystości, sublimacja popędów w użyteczne działania, wraz z bardziej represyjnym wyrzeczeniem się popędu. Ten ostatni punkt Freud uważa za najważniejszą cechę cywilizacji, i jeśli nie zostanie zrekompensowany, to „można być pewnym, że poważne zaburzenia nastąpią”. Tak więc cywilizacja tworzy niezadowolenie i patologię umysłową wśród swoich członków poprzez represję popędu. W czwartym rozdziale Freud podejmuje próbę domysłu na temat historii rozwoju cywilizacji, która jego zdaniem zbiegła się w czasie z nauką człowieka chodzenia w pozycji pionowej. Ten etap jest następujący po hipotezie Freuda z „Totem i Tabu”, że kultura ludzka jest powiązana ze starożytną dramatem Edypalnym, w którym bracia zrzeszają się, aby zabić swojego ojca, a następnie tworzą kulturę zasad, aby pośredniczyć w ambiwalentnych pragnieniach popędowych. Stopniowo miłość do pojedynczego obiektu seksualnego staje się rozproszona i rozprowadzana na całą kulturę i ludzkość w postaci rozcieńczonej „miłości z zahamowanym celem”. Freud odrzuca ideę, że to pasywne i niesądzące uczucie do wszystkich jest szczytem ludzkiej miłości i celu. Freud zauważa, że podczas gdy miłość jest niezbędna do łączenia ludzi w cywilizacji, jednocześnie społeczeństwo tworzy prawa, ograniczenia i tabu, aby stłumić ten sam popęd, i Freud zastanawia się, czy nie może być więcej niż pożądanie seksualne w terminie „libido”. „Praca psychoanalityczna pokazała nam, że to właśnie te frustracje życia seksualnego, których ludzie znani jako nerwicowcy nie mogą tolerować”. Tak więc Freud rozpoczyna piątą część tej pracy, która bada powody, dla których miłość nie może być odpowiedzią, i konkluduje, że istnieje prawdziwy i nieodwracalny popęd agresywny we wszystkich ludziach. I podczas gdy popęd miłości (eros) może być przejęty przez społeczeństwo, aby związać swoich członków, popęd agresywny działa wbrew tej tendencji i musi być albo stłumiony, albo skierowany przeciwko rywalizującej kulturze. Tak więc Freud uznaje, że istnieje nieodwracalna niechęć w sercach ludzi, i że cywilizacja istnieje przede wszystkim po to, by powstrzymać i ograniczyć te impulsy. W szóstym rozdziale Freud przegląda rozwój swojego pojęcia libido, aby wyjaśnić, dlaczego musi teraz zostać podzielone na dwa odrębne popędy: popęd obiektowy erosu i popęd ego tanatosu. To „nowe” pojęcie popędu śmierci w rzeczywistości ma długą historię rozwoju w pismach Freuda, w tym jego badania nad narcyzmem i sadyzmem. Freud przyznaje, że może być trudno zaakceptować jego pogląd na ludzką naturę jako skłonną do śmierci i zniszczenia, ale rozumuje, że tłumienie tego popędu jest prawdziwą przyczyną potrzeby ograniczeń przez cywilizację. Życie i cywilizacja zatem rodzą się i rozwijają z wiecznej walki między tymi dwoma międzyludzkimi siłami miłości i nienawiści. Freud rozpoczyna siódmy rozdział, jasno wyjaśniając, jak represja popędu śmierci działa w celu wywołania nerwicy u jednostek: naturalna agresywność ludzkiego dziecka jest tłumiona przez społeczeństwo (i jego lokalnego przedstawiciela, postać ojca) i skierowana do wewnątrz, introjektowana, skierowana z powrotem przeciwko ego. Te agresywne energie rozwijają się w super-ego jako sumienie, które karze ego zarówno za popełnione wykroczenia (wyrzuty sumienia), jak i za grzechy, o których tylko fantazjowało (poczucie winy). Wszystkie jednostki muszą poddać się formowaniu tych uczuć winy, ponieważ ich popędy agresywne muszą być stłumione, jeśli mają nadzieję na udział w miłości, którą cywilizowane społeczeństwo przyznało swoim członkom. Poczucie winy i nerwicowa represja popędu to po prostu cena, którą płacimy, aby żyć razem w rodzinach i społecznościach. Sumienie jest ceną płacaną przez jednostkę za przynależność do cywilizowanego społeczeństwa, ale często to poczucie winy pozostaje nieświadome i jest doświadczane jako lęk lub „niezadowolenie”. Freud rozważa również, że oprócz indywidualnego super-ego, może istnieć również „kulturowe super-ego”, które ustanawia się jako sumienie dla społeczeństwa, i że jego rekomendacja dla niego jest taka sama jak jego rekomendacja dla wielu swoich nerwicowych pacjentów: że musi obniżyć swoje wymagania wobec kruchego ego. Freud kończy tę książkę, rozwijając swoje rozróżnienie między erosem a tanatosem: „Gdy trend popędowy ulega represji, jego elementy libidinalne zamieniają się w objawy, a jego agresywne składniki w poczucie winy”, i zastanawia się, jak wieczna walka między tymi niebiańskimi mocami rozegra się w ludzkości.


W ostatnim rozdziale powieści wszyscy podróżnicy otrzymują nagrody w postaci stanowisk w biurokracji niebios, przy czym Sun Wukong i Xuanzang osiągają stan Buddy. Sha Wujing staje się arhatem, a Zhu Bajie zostaje awansowany na czyściciela ołtarza.[sep]Powieść składa się ze 100 rozdziałów. Można je podzielić na cztery bardzo nierówne części. Pierwsza, obejmująca rozdziały 1–7, stanowi w rzeczywistości samodzielną wstępną opowieść do głównej historii. Dotyczy ona wyłącznie wcześniejszych przygód Sun Wukonga, małpy urodzonej z kamienia odżywianego przez Pięć Elementów, która opanowuje sztukę Tao, 72 przemiany polimorficzne, walkę oraz tajemnice nieśmiertelności i dzięki sprytowi oraz sile zyskuje sławę jako Qitian Dasheng (齊天大聖), czyli „Wielki Mędrzec Równy Niebu”. Jego moce rosną do tego stopnia, że dorównują siłom wszystkich wschodnich (taoistycznych) bóstw, a prolog culminuje w buncie Suna przeciwko Niebu, w okresie gdy objął on stanowisko w niebiańskiej biurokracji. Hybris staje się jego zgubą, gdy Budda zdoła uwięzić go pod górą, pieczętując ją talizmanem na pięćset lat. Dopiero po tej wstępnej historii wprowadzany jest nominalny główny bohater, Xuanzang (Tang Sanzang). Rozdziały 8–12 przedstawiają jego wczesną biografię oraz tło jego wielkiej podróży. Zasmucony tym, że „kraj Południa zna tylko chciwość, hedonizm, rozwiązłość i grzechy”, Budda każe bodhisattwie Awalokiteśwarze (Guanyin) odszukać w Chinach Tang kogoś, kto przywiezie buddyjskie sutry „przezwyciężenia i nakłaniania do dobra” z powrotem na Wschód. Część historii w tym miejscu dotyczy również tego, jak Xuanzang zostaje mnichem (a także ujawnia jego poprzednie wcielenie jako ucznia Buddy o imieniu „Złota Cykada” (金蟬子)) oraz tego, jak zostaje wysłany na tę pielgrzymkę przez cesarza Taizonga, który wcześniej uniknął śmierci dzięki pomocy urzędnika w Podziemiu.

Trzecia i najdłuższa część dzieła obejmuje rozdziały 13–99 i jest epizodyczną historią przygodową, w której Xuanzang wyrusza, by przywieźć buddyjskie pisma ze świątyni Leiyin na Górze Sępa w Indiach, ale napotyka po drodze różne zło. Część ta rozgrywa się w słabo zaludnionych ziemiach wzdłuż Jedwabnego Szlaku między Chinami a Indiami, w tym w Xinjiang, Turkiestanie i Afganistanie. Geografia opisana w książce jest jednak niemal w całości fantastyczna; gdy Xuanzang opuszcza Chang’an, stolicę Tang, i przekracza granicę (gdzieś w prowincji Gansu), znajduje się w dziczy głębokich wąwozów i wysokich gór, zamieszkanej przez demony i duchy zwierząt, które patrzą na niego jak na potencjalny posiłek (ponieważ wierzano, że jego ciało daje nieśmiertelność każdemu, kto go zje), z okazjonalnymi ukrytymi klasztorami lub królewskimi miastami-państwami w surowym otoczeniu. Odcinki składają się z 1–4 rozdziałów i zazwyczaj obejmują schwytanie Xuanzanga i zagrożenie jego życia, podczas gdy jego uczniowie starają się znaleźć sprytny (i często brutalny) sposób na jego uwolnienie. Chociaż niektóre z opresji Xuanzanga mają charakter polityczny i wiążą się ze zwykłymi ludźmi, częściej polegają na starciach z różnymi demonami, z których wielu okazuje się ziemskimi manifestacjami niebiańskich istot (których grzechy zostaną zneutralizowane przez zjedzenie ciała Xuanzanga) lub duchami zwierząt posiadającymi wystarczającą ilość taoistycznej cnoty duchowej, by przybrać półludzką postać.

Rozdziały 13–22 nie śledzą dokładnie tej struktury, ponieważ wprowadzają one uczniów Xuanzanga, którzy zainspirowani lub sprowokowani przez Guanyin, spotykają się i zgadzają służyć mu w drodze, aby odkupić swoje grzechy z poprzednich wcieleń.
* Pierwszym jest Sun Wukong, czyli Małpa, którego imię własne luźno oznacza „przebudzony do pustki” (patrz główna strona postaci, aby uzyskać pełniejszy opis), uwięziony przez Buddę za bunt przeciwko Niebu. Pojawia się od razu w rozdziale 13. Jest najbardziej inteligentnym i agresywnym z uczniów i jest nieustannie ganiony przez Xuanzanga za swoją przemoc. Ostatecznie można go kontrolować tylko za pomocą magicznego złotego pierścienia, który Guanyin założyła mu na głowę, i który powoduje u niego nie do zniesienia bóle głowy, gdy Xuanzang recytuje Mantrę Ściskania Pierścienia.
* Drugim, pojawiającym się w rozdziale 19, jest Zhu Bajie, dosłownie „Świnia Ośmiu Przykazań”, czasem tłumaczone jako Pigsy lub po prostu Świnia. Był wcześniej Marszałkiem Niebiańskiego Baldachimu, dowódcą sił morskich Nieba, i został zesłany do świata śmiertelników za flirtowanie z boginią księżyca Chang’e. Jest niezawodnym wojownikiem, charakteryzuje się niepohamowanym apetytem na jedzenie i seks i nieustannie szuka sposobu na uchylenie się od swoich obowiązków, co powoduje poważne konflikty z Sun Wukongiem.
* Trzecim, pojawiającym się w rozdziale 22, jest rzeczny ogr Sha Wujing, tłumaczony również jako Brat Sand lub Sandy. Był wcześniej Niebiańskim Generałem Podnoszącym Kurtynę i został zesłany do świata śmiertelników za upuszczenie (i stłuczenie) kryształowego pucharu Królowej Matki Zachodu. Jest cichą, ale ogólnie niezawodną postacią, służącą jako poważny kontrapunkt dla komediowych wątków Suna i Zhu.
* Czwartym jest trzeci syn Króla Smoków Zachodniego Morza, który został skazany na śmierć za podpalenie wielkiej perły swojego ojca. Został uratowany przez Guanyin przed egzekucją, aby pozostać i czekać na swój powołanie. Pojawia się po raz pierwszy w rozdziale 15, ale ma prawie żadnej roli mówionej, ponieważ przez całą historię pojawia się głównie jako koń, na którym Xuanzang jeździ.

Rozdział 22, w którym wprowadzany jest Sha Wujing, wyznacza również granicę geograficzną, ponieważ rzeka, którą podróżnicy przekraczają, prowadzi ich na nowy „kontynent”. Rozdziały 23–86 rozgrywają się na dziczy i składają się z 24 odcinków o różnej długości, z których każdy charakteryzuje się innym magicznym potworem lub złym czarnoksiężnikiem. Są tam nie do przebycia szerokie rzeki, płonące góry, królestwo z wyłącznie żeńską populacją, siedlisko kuszących duchów pająków i wiele innych fantastycznych scenariuszy. W trakcie całej podróży czterech odważnych uczniów musi odeprzeć ataki na ich mistrza i nauczyciela Xuanzanga ze strony różnych potworów i katastrof. Silnie sugeruje się, że większość z tych katastrof jest zaplanowana przez los i/lub Buddę, ponieważ chociaż atakujące potwory są potężne i liczne, czterem podróżnikom nigdy nie dzieje się prawdziwa krzywda. Niektóre z potworów okazują się uciekinierami z niebiańskich zwierząt należących do bodhisattw lub taoistycznych mędrców i bóstw. Pod koniec książki jest scena, w której Budda dosłownie rozkazuje dopełnienie ostatniej katastrofy, ponieważ Xuanzangowi brakuje jednej z 81 prób, które musi przejść przed osiągnięciem stanu Buddy.

W rozdziale 87 Xuanzang wreszcie dociera do pograniczy Indii, a rozdziały 87–99 przedstawiają magiczne przygody w nieco bardziej przyziemnym (choć wciąż egzotycznym) otoczeniu. W końcu, po pielgrzymce, która miała trwać czternaście lat (tekst w rzeczywistości dostarcza dowodów tylko na dziewięć z tych lat, ale prawdopodobnie było miejsce na dodanie dodatkowych odcinków), docierają do pół-realnego, pół-legendarnego celu, jakim jest Góra Sępa, gdzie w scenie jednocześnie mistycznej i komicznej Xuanzang otrzymuje pisma od żywego Buddy. Rozdział 100, ostatni z wszystkich, szybko opisuje powrotną podróż do Cesarstwa Tang oraz następstwa, w których każdy podróżnik otrzymuje nagrodę w postaci stanowiska w biurokracji niebios. Sun Wukong i Xuanzang osiągają stan Buddy, Sha Wujing staje się arhatem, koń-smok zostaje nagą, a Zhu Bajie, którego dobre czyny były zawsze łagodzone przez jego chciwość, zostaje awansowany na czyściciela ołtarza (tj. zjadacza nadmiaru ofiar na ołtarzach).


Zachary Wallace udaje się do Szkocji, aby pomóc swojemu biologicznemu ojcu, który stanął przed sądem pod zarzutem morderstwa. Podczas rozprawy Angus zeznaje, że jest niewinny, ponieważ widział, jak ofiara została zaatakowana przez Potwora z Loch Ness.[sep]Amerykański biolog morski Zachary Wallace wyruszył na wyprawę na Morze Sargassowe, by zobaczyć kałamarnice gigantyczne. W trakcie ekspedycji sonar zarejestrował sygnał, który wojsko nazwało Bloop. Gdy obiekty te zbliżyły się, trzej pasażerowie okrętu podwodnego byli świadkami, jak kałamarnica gigantyczna zostaje bezlitośnie rozszarpana przez szereg nieznanych stworzeń. Akrylowa kopuła okrętu poniosła poważne uszkodzenia, gdy Zachary, Hank i pilot pośpiesznie wynurzali się na powierzchnię. Zanim dotarli do jednostki badawczej, kopuła ich okrętu pękła, pozwalając nieubłaganemu Atlantykowi zalać wnętrze, co zabiło pilota i spowodowało utonięcie Wallace’a, który odepchnął Hanka w stronę bezpieczeństwa. Cudem Wallace przeżył, a po powrocie do południowej Florydy, by objąć stanowisko na Florida Atlantic University, z przerażeniem odkrył, że David obwinia go o zniszczenie okrętu i śmierć pilota. Zwolniony z uniwersytetu, życie Zachary’ego zaczęła się sypać, a on wydał wszystkie oszczędności na alkohol i kluby nocne. Kilka tygodni później otrzymuje wiadomość, że jego biologiczny ojciec stoi przed sądem pod zarzutem morderstwa. Jego ojciec, Angus Wallace, mieszka w wiosce na brzegu Loch Ness w Szkocji. Zachary nie widział ojca od czasu, gdy matka się z nim rozwiodła i siedemnaście lat temu wróciła do Stanów Zjednoczonych. Jednak zgadza się odwiedzić Angusa, gdy jego przyrodni brat mówi, że jest potrzebny podczas procesu. Zachary odnawia kontakty ze starymi przyjaciółmi w domu i przygotowuje się do pomocy ojcu. Sprawa komplikuje się jednak, gdy w trakcie procesu Angus zeznaje, że jest niewinny i że w rzeczywistości widział, jak ofiara została zaatakowana przez Potwora z Loch Ness. Brytyjska tabloida szaleje, a wkrótce jezioro pełne jest łodzi i ekip poszukujących Nessie. Zdesperowany, by ocalić swoją reputację naukową, Zachary musi odkryć prawdę wśród przyjaciół, rodziny, tajemniczych Czarnych Rycerzy (odłamu Templariuszy) i innych sekretów.


Brat Juniper z powodzeniem zastosował wzory matematyczne do zmierzenia cech duchowych, co przyniosło mu oczekiwane rezultaty. Ostatecznie rada uznała jego dzieło za święte, co doprowadziło do zachowania książki oraz uhonorowania samego mnicha na rynku.[sep]Pierwsze strony pierwszego rozdziału powieści „Most San Luis Rey” wyjaśniają podstawową założenie książki: ta historia koncentruje się wokół (fikcyjnego) wydarzenia, które miało miejsce w Limie w Peru w południe w piątek, 20 lipca 1714 roku. W tym konkretnym momencie runął most zbudowany przez Inków wiek wcześniej, a przechodziło po nim pięć osób. Zawalenie się mostu był świadkiem brat Juniper, franciszkański mnich, który zmierzał, by go przejść. Chcąc wykazać istnienie Bożej Opatrzności, postanawia przeprowadzić wywiady ze wszystkimi, których zdoła znaleźć, a którzy znali pięć ofiar. Przez sześć lat kompiluje ogromną książkę zawierającą wszystkie zebrane dowody, aby wykazać, że początek i koniec życia człowieka są częścią boskiego planu dla tej osoby. Część pierwsza zapowiada spalenie książki, które następuje na końcu powieści, ale wspomina również, że jeden egzemplarz dzieła brata Junipera przetrwał i znajduje się w bibliotece Uniwersytetu San Marco, gdzie zalega zaniedbany. Druga sekcja skupia się na jednej z ofiar katastrofy: Doñi Maríi, markizie de Montemayor. Była córką kupca sukna, brzydkim dzieckiem, które ostatecznie weszło w zaaranżowane małżeństwo i urodziła córkę Clarę, którą kochała nade wszystko. Clara była jednak obojętna wobec matki, wyszła za mąż za Hiszpana i wyjechała za ocean. Doña María odwiedza córkę, ale gdy nie mogą się porozumieć, wraca do Limy. Jedynym sposobem, w jaki mogą się swobodnie komunikować, są listy, a Doña María wlewa całe serce w swoje pisanie, które staje się tak dopracowane, że jej listy będą czytane w szkołach przez setki lat po jej śmierci. Doña María jako towarzyszkę bierze Pepitę, dziewczynę wychowaną w klasztorze Santa María Rosa de la Rosas. Gdy dowiaduje się, że jej córka w Hiszpanii jest w ciąży, Doña María postanawia udać się na pielgrzymkę do sanktuarium Santa María de Cluxambuqua. Pepita jedzie z nią dla towarzystwa, aby nadzorować służbę. Kiedy Doña María przebywa w sanktuarium, Pepita zostaje w gospodzie i pisze list do swojej patronki, ksieni, skarżąc się na swoje nieszczęście i samotność. Doña María widzi list na stole, gdy wraca, i go czyta. Później pyta Pepitę o list, a Pepita mówi, że go spaliła, ponieważ pisanie go było przejawem tchórzostwa. Doña María dostrzega w nowym świetle, w jaki sposób jej własne życie lacked odwagi, ale dwa dni później, podczas powrotu do Limy, ona i Pepita są na moście, gdy ten się wali. Esteban i Manuel to bliźniacy, którzy jako niemowlęta zostali porzuceni w klasztorze Santa María Rosa de la Rosas. Ksieni klasztoru, Madre María del Pilar, zżyła się z nimi, gdy dorastali. Gdy podrośli, postanowili zostać kopistami. Są tak zżyci, że opracowali sekretny język, który rozumieją tylko oni. Ich bliskość ulega zachwianiu, gdy Manuel zakochuje się w Camili Perichole. Perichole flirtuje z Manuelem i każe mu zachować tajemnicę, gdy zatrudnia go do pisania listów do jej kochanka, wicekróla. Esteban nie ma pojęcia o ich relacji, dopóki ona nie pojawia się pewnej nocy w pośpiechu w pokoju bliźniaków i każe Manuelowi napisać list do matadora, z którym ma romans. Esteban zachęca brata, by poszedł za nią, ale zamiast tego Manuel przysięga, że jej już nigdy nie zobaczy. Manuel skaleczył kolano o kawałek metalu i rana uległa zakażeniu. Chirurg instruuje Estebana, by nakładał na uraz zimne okłady: okłady są tak bolesne, że Manuel przeklina Estebana, choć później nie pamięta nic ze swoich przekleństw. Esteban oferuje posłać po Perichole, ale Manuel odmawia. Wkrótce potem Manuel umiera. Gdy ksieni przychodzi przygotować ciało, pyta Estebana o imię, a on odpowiada, że jest Manuelem. Plotki o jego dziwnym zachowaniu rozchodzą się po całym mieście. Idzie do teatru, ale ucieka, zanim Perichole zdąży z nim porozmawiać; ksieni próbuje z nim rozmawiać, ale on ucieka, więc ona wysyła po kapitana Alvarado. Kapitan Alvarado jedzie zobaczyć Estebana w Cuzco i zatrudnia go, by popłynął z nim. Esteban zgadza się. Chce otrzymać zapłatę z góry, aby kupić prezent dla ksieni. Kapitan proponuje zawieźć go z powrotem do Limy, aby kupić prezent, a nad wąwozem kapitan schodzi do łodzi, która przewozi jakieś materiały przez wodę. Esteban udaje się na most i jest na nim, gdy ten się wali. Wuj Pio pełni funkcję kamerdynera Camili Perichole, a ponadto „jej nauczyciela śpiewu, fryzjera, masażysty, czytelnika, chłopca na posyłki, bankiera; plotka dodawała: jej ojca”. Historia opowiada o jego przeszłości. Podróżował po świecie, zajmując się różnymi działalnościami, związanymi głównie z teatrem lub polityką, w tym przeprowadzaniem przesłuchań dla inkwizycji. Doszedł do wniosku, że na świecie ma tylko trzy zainteresowania: niezależność; ciągłą obecność pięknych kobiet; oraz pracę z arcydziełami literatury hiszpańskiej, szczególnie teatralnej. Zbogacił się, pracując dla wicekróla. Pewnego dnia odkrywa dwunastoletnią piosenkarkę z kawiarni, Micaelę Villegas, i bierze ją pod swoją opiekę. Przez lata, gdy podróżują z kraju do kraju, ona staje się piękna i utalentowana. Rozwija się w Camilę Perichole, najbardziej cenioną aktorkę w Limie. Po latach sukcesów Perichole nudzi się sceną. Wicekról bierze ją za kochankę, a ona i wuj Pio oraz arcybiskup Peru, a w końcu kapitan Alvarado spotykają się często o północy na kolacji w pałacu wicekróla. Przez to wszystko wuj Pio pozostaje wiernie oddany, ale gdy Camila się starzeje i ma troje dzieci z wicekrólem, skupia się na tym, by stać się damą, a nie aktorką. Unika wuja Pio, a gdy on z nią rozmawia, każe mu nie używać jej scenicznego nazwiska. Gdy epidemia ospy przenosi się przez Limę, Camila zostaje przez nią oszpecona. Zabiera syna Jaimego na wieś. Wuj Pio widzi ją pewnej nocy, gdy beznadziejnie próbuje zakryć swoją bliznowatą twarz pudrem: ze wstydu odmawia, by go kiedykolwiek zobaczyła. Błaga ją, by pozwoliła mu zabrać syna i wychować chłopca tak, jak ją. Wyruszają następnego ranka. Wuj Pio i Jaime są czwartą i piątą osobą na moście do Limy, gdy ten się wali. Brat Juniper pracuje przez sześć lat nad swoją książką o zawaleniu się mostu, próbując różnych wzorów matematycznych do zmierzenia cech duchowych, bez rezultatów. Kompiluje swoją ogromną książkę wywiadów, ale rada uznaje jego dzieło za herezję, a książka i brat Juniper są spaleni na rynku. Historia cofa się w czasie do dnia nabożeństwa za tych, którzy zginęli w zawaleniu się mostu. Arcybiskup, wicekról i kapitan Alvarado są na uroczystości. W klasztorze Santa María Rosa de la Rosas ksieni czuje, po stracie Pepity i braci-bliźniaków, że jej praca umrze wraz z nią. Camila Perichole przychodzi zapytać, jak ma żyć dalej, po stracie syna i wuja Pio. Przybywa Doña Clara: przez całą książkę przebywała w Hiszpanii i nikt w Limie jej nie zna. Gdy widzi chorych i ubogich opiekowanych w klasztorze, jest wzruszona. Powieść kończy się obserwacją ksieni: „Istnieje kraina żywych i kraina umarłych, a mostem jest miłość, jedyne przetrwanie, jedyny sens”.


Po odnalezieniu zwłok dyrektora konkurencyjnej firmy, właściciel Cherr-o-kee, Acker Foreman, odwiedza Wolfe’a wraz ze swoimi synami. Detektyw przedstawia rozwiązanie sprawy, które nie posiada jednak mocy dowodowej dla organów ścigania.[sep]Prawie wszyscy główni bohaterowie książki mają coś do ukrycia, a więc coś, co Archie i Wolfe mogą zbadania, ale nie każdy sekret jest kryminalny, a równowaga między życiem prywatnym (w tym namiętnym, ale komercyjnie bez znaczenia romansem między dwoma wrogimi stronami) a odpowiedzialnym ujawnieniem prawdy jest potraktowana zręcznie i znacznie lepiej niż w większości powieści Rexa Stouta. Podobnie jak w „Before Midnight”, partnerzy w agencji zderzają się ze sobą pod względem osobowości, ale w tej książce postrzegane jest to jako cena, jaką płaci się za uzupełniające się talenty w butikowej firmie. Prawa ręka i sekretarz Wolfe’a, Archie Goodwin, bierze udział w imprezie z okazji Super Bowl, zorganizowanej przez jego „dobrą przyjaciółkę” Lily Rowan w jej penthousie na Manhattanie. Podczas meczu emitowana jest spektakularna reklama ze spadochroniarzami, akrobatami i innymi, promująca wiśniowy napój gazowany o nazwie Cherr-o-kee. Jeden z partnerów agencji reklamowej odpowiedzialnej za ten numer, Rod Mills, również jest na imprezie i zabiera Goodwina na stronę, mówiąc, że chciałby pomocy z pewnym problemem. Później wszyscy trzej partnerzy z Mills/Lake/Ryman spotykają się w biurze Wolfe’a, aby omówić ostry problem szpiegostwa przemysłowego, z którym borykają się ostatnio: ich najlepsze pomysły są odkrywane i wykorzystywane przez większą agencję reprezentującą inny wiśniowy napój gazowany. Problem przedstawiony przez M/L/R jest prosty: znaleźć szpiega wewnątrz agencji: źródło szpiegostwa przemysłowego. Dlatego Goodwin musi zbadania możliwe powiązania między członkami firmy a jej rywalem. Choć to pozostaje nieuchwytne, staje się jasne, że dyrektor kampanii napoju rywala jest odbiorcą informacji, ale nie mija długo, zanim zostaje znaleziony martwy w swoim mieszkaniu (przez Archiego, kto by inny?). To skłania właściciela Cherr-o-kee, samotnego, częściowo pochodzenia czirokeskiego miliardera o imieniu Acker Foreman, do odwiedzenia Wolfe’a wraz z jego dwoma dorosłymi synami, Arnoldem i Stephenem. Mimo napiętej sytuacji, Wolfe zyskuje szacun Ackera Foremana swoją wiedzą o jego karierze i historii Czirokesów, zwłaszcza o Szlaku Łez (poruszającym sposobem udokumentowanym przez de Tocqueville’a w „Demokracji w Ameryce”). Arnold wykazuje jednak tę samą wrogość, co wobec personelu M/L/R. Po dalszym śledztwie Wolfe gromadzi zainteresowane strony w swoim kamienicy, aby przedstawić proponowane rozwiązanie, tym razem bez wystarczających dowodów, by zadowolić organy ścigania. Ponieważ jego mandatem jest po prostu powstrzymanie szpiegostwa przemysłowego, może (argumentowalnie) odebrać swoje honorarium. Resztę czytelnik musi odkryć sam.


Simonides odnosi sukces w Atenach dzięki wsparciu Pizystrata i jego synów, którzy przejmują mecenat po ojcu. Hipparchos, jeden z synów, zostaje zamordowany przez chłopca i jego kochanka po tym, jak wykorzystuje władzę, by ukarać młodzieńca odrzucającego jego zaloty.[sep]Książka opowiada o życiu Simonidesa z perspektywy jego starszego ja. Jako chłopiec, cichy i pozbawiony pewności siebie z powodu swojej skrajnej brzydoty, jest wychowywany w rygorystycznej dyscyplinie przez ojca, Leoprepesa. Znajduje pocieszenie w miłości swojego przystojnego starszego brata Theasidesa oraz w muzyce. Gdy wędrowny śpiewak, Kleobis, odwiedza Keos, by wystąpić na weselu, Simonides błaga, by go przyjął na ucznia. Kleobis wyraża zgodę i wyruszają razem w podróż. Pod okiem Kleobisa Simonides staje się utalentowanym kompozytorem i wykonawcą, ale pozostaje fizycznie brzydki. Okazuje się to poważną przeszkodą, gdy po upadku rodzinnego miasta Kleobisa, Efezu, w ręce Persów, Kleobis i Simonides próbują znaleźć patrona na dworze Polikratesa z Samos. Polikrates jest znawcą piękna, tak samo w chłopcach jak w muzyce czy sztuce, a wygląd Simonidesa nie jest jego atutem. Kleobis i Simonides przestają być w modzie na dworze i walczą o pracę. Simonides wraca na Keos, aby wziąć udział w konkursie muzycznym, zostawiając Kleobisa na Samos, który leczy lekką chorobę. Wygrywa konkurs, ale po powrocie odkrywa, że Kleobis nie żyje. Simonides znajduje teraz patrona w osobie Pizystrata, tyrana Aten. Staje się w tym mieście muzykiem odnoszącym sukcesy, a po śmierci Pizystrata jego synowie Hippiasz i Hipparchos kontynuują rodzinny mecenat. Dzięki Hipparchosowi Simonides poznaje hetajrę Lyrę, która staje się jego kochanką. Sam Hipparchos jest skierowany seksualnie ku chłopcom, a nie kobietom, i Simonides jest świadkiem jego ostatecznego upadku, gdy Hipparchos używa swojej władzy politycznej, by ukarać rodzinę młodego chłopca, który odrzuca jego zaloty, a chłopiec i jego kochanek mścili się, mordując go. W tym miejscu Renault czerpie z opowieści o Harmodiusie i Aristogeitonie, znanych również jako Tyranobójcy (τυραννοκτόνους), których atak na tyranidów Pizystratydów uczynił ich ikonicznymi postaciami ateńskiej demokracji.


Baudelaire’owie odnajdują mapę z plamą po kawie, która według Hrabiego Olafa wskazuje na bezpieczną drogę ucieczki z cyrku. Podczas podróży Olaf zaprzecza, by rozpoznał sieroty, a jego nowi poplecznicy pomagają im bezpiecznie zjechać ze stromego zbocza.[sep]Historia zaczyna się tam, gdzie skończyła się „Szpital Grozy”, z trójką Baudelaire’ów wciąż ukrywającą się w bagażniku samochodu Hrabiego Olafa, podsłuchującym rozmowę Hrabiego Olafa i jego trupy o ich planach. Rozmawiają o pewnej kobiecie, Madame Lulu. Madame Lulu informowała Hrabiego Olafa, gdzie ukrywają się Baudelaire’owie za każdym razem, gdy się przeprowadzali. Hrabia Olaf i jego trupa wysiadają z samochodu, a Baudelaire’owie dzięki sprytnemu otwarciu zamka przez Violet Baudelaire wydostają się z bagażnika. Sieroty podglądają wóz Madame Lulu w Cyrku Caligari i słyszą, jak wyjaśnia Olafowi, że jej cyrk potrzebuje więcej klientów, w przeciwnym razie mogą zamknąć. Rozpoznają również akcent Lulu jako ten, którego Olaf używał, gdy przebrany był za Gunthera. Przebierają się na potrzeby Domu Potworów w cyrku, wykorzystując przebrania Hrabiego Olafa przechowywane w bagażniku jego samochodu. Sunny Baudelaire owija się brodą, by przebrać się za Chabo, Wilcze Dziecko. Violet i Klaus Baudelaire wciskają się w jedną dużą koszulę jako dwugłowa osoba o bardzo różnych głosach, „Beverly” i „Elliot”. Madame Lulu zatrudnia dzieci po tym, jak wykonują dla niej przedstawienie. Prowadzi ich do wozu, w którym są trzy osoby: Hugo, garbaty, Colette, akrobatka, oraz Kevin, oburęczny (i bardzo pesymistyczny). Następnego ranka odkrywają, że gdy Olaf zapytał Madame Lulu: „Czy jedno z rodziców Baudelaire’ów wciąż żyje?”, ona skonsultowała się z kryształową kulą i odpowiedziała: „Tak, jedno jest w górach Mortmain”. Następnie dzieci występują w pokazie potworów. Po występie Olaf przybywa ze stadem lwów i ogłasza, że zostanie wykopana dół na lwy, do którego jutro zostanie wrzucony jeden z potworów. Ma to na celu przyciągnięcie dużej publiczności. Sieroty wracają do namiotu Lulu, by szukać wskazówek. Najpierw odkrywają symbol V.F.D. na zewnątrz, a w środku znajdują tajne archiwum biblioteczne pod stołem ukryte przez obrus. Tajemnicze efekty w tle jej wróżenia okazują się być niczym innym jak linami i bloczkami. Zbijają kryształową kulę Lulu i zostają odkryte, gdy wchodzi Lulu. Lulu załamuje się i zrzuca przebranie, ujawniając się jako kobieta o imieniu Olivia, która po prostu chce dawać ludziom to, czego chcą. Jest członkinią V.F.D. i opowiada im o zestawie do przebrań V.F.D. oraz o rozłamie, który wydarzył się w organizacji. Beverly zauważa, że efekty specjalne kryształowej kuli obejmują pasek klinowy, który można by wykorzystać do napędzenia samochodów z pobliskiej kolejki górskiej, z której sieroty i Olivia mogłyby skorzystać, aby uciec w góry Mortmain. Tę nocy Esmé Squalor przychodzi do wozu potworów w stroju „Kocham Potwory”. Mówi im, że ktoś zostanie wybrany, by zostać wrzuconym do dołu z żarłocznymi lwami, powinien zamiast tego wrzucić tam Madame Lulu. Jeśli to zrobią, staną się częścią teatralnej trupy Hrabiego Olafa. Następnego ranka sieroty idą przygotować wozy kolejki górskiej. Pojawia się duża i nieuprzejma publiczność, aby zobaczyć, jak lwy pożerają kogoś. Wśród publiczności jest reporterka, która ujawniła historię, że Baudelaire’owie zamordowali „Hrabiego Omara” (Olafa). Olaf dramatycznie rozwija papier, który pokaże, kto ma zostać pożarty przez lwy, a wybrani zostają Beverly i Elliot. Udaje im się odwlecć moment i ostatecznie stworzyć chaotyczną scenę, w której Madame Lulu i jeden z pomocników Olafa (łysy mężczyzna) wpadają do dołu i zostają pożarci, „Daily Punctilio” nie jest pewne, kto został wrzucony jako pierwszy. Nigdy się tego nie dowiedzą, ponieważ „Daily Punctilio” zawsze podaje błędne fakty. Uciekając do namiotu Madame Lulu, sieroty znajdują mapę gór z plamą po kawie. Pojawia się Olaf, najwyraźniej wciąż nie rozpoznając Baudelaire’ów w ich przebraniach, i stwierdza, że plama wskazuje na tajną bazę V.F.D. w górach Mortmain. Sieroty zostają zrekrutowane do trupy Olafa, podobnie jak inne potwory. Cyrk jest spalony, aby zniszczyć dowody, a lwy uwięzione w dole i niezdolne do ucieczki, spalają się na śmierć i później są znajdowane jako zwęglone kości. Wspólnie Olaf, jego pracownicy i dzieci wyruszają w góry. Beverly i Elliot są w przyczepie kempingowej za samochodem Olafa, podczas gdy Chabo jest w samochodzie osobowym. Olaf随后 ujawnia, że Lulu powiedziała mu, że oni są Baudelaire’ami, a nowo zrekrutowane potwory odcinają przyczepę od samochodu na stromym zboczu, pozostawiając książkę w zawieszeniu.


Kluczowym dowodem w sprawie okazało się małe niebieskie piórko ze śmiertelnej strzały, które nie zostało ukryte w oknie Judasza. Sir Henry Merrivale wskazał, że termin ten odnosi się wyłącznie do otworu w drzwiach celi więziennej, a nie do elementu architektonicznego obecnego w każdym pomieszczeniu.[sep]James Caplon Answell umawia się na wizytę u swojego przyszłego teścia, Avory'ego Hume'a, w jego londyńskim domu. Hume zaprasza przyszłego męża do swojego sejfu, wyposażonego w solidne metalowe okiennice i grubą drewnianą drzwi. Pokój ten zawiera trofea i strzały związane z hobby Hume'a, jakim jest łucznictwo, a podczas gdy Hume nalewa napoje z kryształowego karafki, rozmawiają o łucznictwie. Gdy Answell traci przytomność, zdaje sobie sprawę, że napój został odurzony. Kiedy budzi się, jest sam w zamkniętym na spusty pomieszczeniu z Hume'em, który został śmiertelnie przeszyty strzałą. Reszta powieści toczy się podczas procesu Answella o zamordowanie Hume'a, a jego obrońcą jest adwokat i detektyw amator Sir Henry Merrivale. Dowiadujemy się, że Hume zainicjował wydarzenia, ponieważ wierzy, że rozmawia nie z bogatym i niewinnym mężczyzną, który chce poślubić jego córkę, lecz z imiennikiem, kapitanem Answellem, który ją szantażuje (a w wątku fabularnym, który jest niezwykle otwarty jak na obyczajowość roku 1938, jest ona szantażowana, ponieważ pozowała do „obscenicznych” zdjęć dla swojego kochanka). Domownicy Hume'a w pewnym stopniu uczestniczyli w działaniach mających na celu sprawienie, by Answell wyglądał na winnego. Karafka z odurzonym napojem została zastąpiona niewinną kopią, a wśród tajemniczo znikających przedmiotów znajdują się walizka pełna ubrań i poduszka do tuszu. To jednak położenie małego niebieskiego piórka ze śmiertelnej strzały okazuje się decydującą wskazówką ujawniającą mordercę – w kulminacyjnej scenie w sali sądowej ujawniono, że zostało ono ukryte w „oknie Judasza”. W brytyjskim systemie więziennictwa „okno Judasza” znajduje się w drzwiach celi i pozwala strażnikom obserwować więźniów bez bycia widzianym. Sir Henry Merrivale wskazuje jednak na inne okno Judasza, które znajduje się w każdym pokoju, ale którego nikt nie zauważa.


Sneer odkrywa, że Instytut Kluczy nie bada tych urządzeń jako obcych, ponieważ posiada pełną wiedzę na ich temat. Później dowiaduje się od najwyższych urzędników, że system społeczny Argolandu jest w rzeczywistości autonomicznym dziełem ludzkości, a nie eksperymentem narzuconym przez Obcych.[sep]Bohater, Adi Cherryson, znany również jako Sneer (imię to nawiązuje do jednego z kolegów Zajdla ze środowiska pisarzy science fiction, Adama Wiśniewskiego-Snergera), jest „podnośnikiem”, który „pomaga” ludziom oszukiwać podczas kontrolowanych komputerowo egzaminów na IQ, podając im prawidłowe odpowiedzi za pośrednictwem mikro-radiowego komunikatora lub zdając egzamin w ich imieniu. Sneer, który oficjalnie posiada jedynie poziom 4, mógłby z łatwością osiągnąć najwyższy poziom 0, ale woli swój średni poziom, który nie przyciąga zbyt wiele uwagi. Oprócz „podnośników” przedstawiona zostaje cała galeria postaci z czarnego rynku – są tam „obniżacze” (którzy wykorzystują swój niski iloraz inteligencji, aby dostarczać realistyczne „głupie” odpowiedzi tym, którzy chcą sztucznie utrzymać niską klasę, tak jak Sneer), kameleony (czarnorynkowi handlarze punktami) oraz „klucznicy” (dostarczający wszelkiego rodzaju nielegalne, specjalistyczne Klucze). Historia zaczyna się w momencie, gdy Sneer jest zatrzymany na ulicy przez podającego się za cywila policjanta i nieświadomie ujawnia swoją inteligencję swoimi odpowiedziami (przynajmniej tak sądzi Sneer). W rezultacie kilka godzin później jego Klucz zostaje zablokowany, a on sam otrzymuje polecenie stawienia się na stacji testowej w celu przeprowadzenia egzaminu na IQ. Wiedząc, że w takiej sytuacji stosuje się „elektrohipnozę”, aby zapobiec ukrywaniu prawdziwej inteligencji przez badanych, zwraca się o pomoc do „obniżacza”. Znajduje odpowiedniego specjalistę za pośrednictwem innego „podnośnika” – Karla Prona. Udaje się na stację testową z „obniżaczem”, który zabiera jego Klucz i wchodzi do środka, zostawiając Sneera czekającego na zewnątrz. Kilka minut później Sneer widzi, jak „obniżacz” zostaje aresztowany. Bez Klucza staje twarzą w twarz z rzeczywistością, w której nie ma dachu nad głową i nie jest w stanie nawet znaleźć jedzenia bez punktów. Wędrując po mieście, dostrzega część misji życia w Agrolandii, której wcześniej nie zauważał. W końcu spotyka tajemniczą Alice, która daje mu schronienie i kilka tajemniczych wskazówek dotyczących pewnego piosenkarza i piosenki o jeziorze Tibigan. Rano spotyka się z „obniżaczem” i dowiaduje się, jak ten zapewnił sobie zwolnienie dzięki podstępowi – zgłosił Klucz Sneera jako znaleziony na ulicy. Sneer udaje się na centralną komendę policji i odzyskuje swój Klucz, ale doświadczenie to sprawia mu niepokój i zaczyna inaczej patrzeć na swój świat. Odwiedza swoich rodziców i starego przyjaciela, lekarza, ujawniając czytelnikowi historię tego świata oraz dodatkowe fakty na jego temat. Próbuje również odsłuchać piosenkę, o której mówiła mu Alice, i odkrywa, że teoretyczna wolność prasy jest w rzeczywistości fikcją, ponieważ niektóre piosenki itp. mogą być zabronione. Tymczasem Sneer zostaje zatrudniony przez wysokiego urzędnika rządowego („zerowego”) do monitorowania naukowego laboratorium zajmującego się Kluczami – Instytutu Kluczy. Pracując pod przykrywką jako dozorca, Sneer z zdumieniem odkrywa, że Instytut Kluczy, który powinien wiedzieć wszystko o Kluczach, skoro je zaprojektował, w rzeczywistości bada je tak, jakby były obcym obiektem. W tym czasie jego przyjaciel „podnośnik” Karl Pron testuje nowy podrobiony Klucz, który daje właścicielowi nieograniczoną liczbę punktów. Klucz ten został zamówiony przez grupę „zerowych” – którzy w rzeczywistości pracują w laboratorium, które Sneer obecnie inwigiluje. Gdy Sneer zdobywa super-Klucz, jest zabierany na spotkanie z najwyższymi urzędnikami lokalnego rządu – gdzie dowiaduje się, że system społeczny „Argolandu” jest w rzeczywistości eksperymentem narzuconym ludzkości przez Obcych. „Nadzerowi” tworzą klasę rządzącą, która tłumi dysydent w obawie przed Obcymi, ale pozwala na wszelkiego rodzaju nieprawidłowości, które postrzegają jako zachowywanie ludzkiej natury ludzi. Finał jest w dużej mierze mistyczny, ale sugeruje, że dzięki pomocy Alice Sneerowi udaje się ocalić ludzkość, choć nie jest do końca jasne, jak dokładnie tego dokonuje.


Leonard utrzymuje kontakt z Jamesem przez osiemnaście miesięcy, po czym spotyka go w Chicago i informuje go, że jest w pełni zdrowy. Bohater ten nie odbiera sobie życia, lecz umiera spokojnie w szpitalu.[sep]Powieść zaczyna się od uwolnienia Freya z więzienia hrabstwa w Ohio. Z niepokojem jedzie do Chicago, by zobaczyć się ze swoją dziewczyną, Lilly, której babcia właśnie zmarła. James i Lilly poznali się w odwyku (jak wspomniano w „A Million Little Pieces”), a Lilly przebywała w domu połowicznym, podczas gdy James był w więzieniu. Po przyjeździe do Chicago James zostaje poinformowany przez dyrektora domu połowicznego, że Lilly popełniła samobójstwo, ponieważ nie mogła poradzić sobie z bólem po stracie babci. W desperacji James udaje się do sklepu monopolowego i kupuje najtańszą butelkę wina, zamierzając ją wypić. Noc spędza w swoim samochodzie i nie pija alkoholu. James prosi Leonarda o trzydzieści tysięcy dolarów, które przeznacza na pochówek Lilly i jej babci. Leonard powiedział Jamesowi, gdy przebywali w ośrodku leczenia, że będzie się nim opiekował jak ojciec. Daje mu pieniądze pod dwoma warunkami: 1) James musi zgodzić się później poinformować Leonarda, co zrobił z pieniędzmi, oraz 2) jeśli James zdecyduje się wypić butelkę wina (którą wciąż trzyma w swoim mieszkaniu), musi zgodzić się zadzwonić do Leonarda przedtem. Na końcu historii Leonard ukrywa się, a James nie słyszy od niego przez osiemnaście miesięcy. W końcu Leonard spotyka się z Jamesem w San Francisco i informuje go, że umiera na AIDS. Leonard odbiera sobie życie, przedawkowując leki przeciwbólowe. James musi stawić czoła wielkim przeciwnościom przez całą powieść. Musi radzić sobie z ludźmi, którzy nie zawsze są wiarygodni. Walczy z depresją, ale powoli dojrzewa dzięki swoim doświadczeniom. Reszta powieści dotyczy prób Jamesa stworzenia dla siebie normalnego życia.


Kapitan Wentworth, nieporuszony rozmową Anny o stałości uczuć, nie przekazuje jej notatki wyznającej miłość. W rezultacie para nie godzi się i nie odnawia zaręczyn, przedłużając ich wieloletnie rozstanie.[sep]Anne Elliot jest pomijaną środkową córką próżnego Sir Waltera, baroneta roztrwoniłego majątku, który jest nadmiernie świadomy swojego wyglądu i pozycji społecznej. Matka Anny, kochająca i inteligentna kobieta, którą córka przypomina wyglądem i usposobieniem, nie żyje od dawna. Starsza siostra Anny, Elizabeth, wzięła po ojcu, a młodsza, Mary, jest nerwową, zrzędliwą kobietą, która zawarła mało spektakularne małżeństwo z Charlesem Musgrove’em z pobliskiego Uppercross Hall, dziedzicem wiejskiego, ale szanowanego lokalnego sędziego. Żaden z członków rodziny nie może zapewnić towarzystwa wybrednej i wrażliwej Annie, która w wieku 27 lat wciąż jest niezamężna i wydaje się skazana na staropanieństwo. Prawie dziewięć lat po zerwaniu zaręczyn (a następnie odrzuceniu oświadczyn Charlesa Musgrove’a, który później poślubił jej siostrę) wciąż nie zapomniała Fredericka Wentwortha. Wentworth ponownie pojawia się w życiu Anny, gdy Sir Walter zmuszony własną nieodpowiedzialnością finansową do wynajęcia Kellynch, rodzinnego majątku. On i Elizabeth przeprowadzają się do drogich, wynajętych pokoi w modnym kurorcie Bath, podczas gdy Anna pozostaje w Uppercross z rodziną młodszej siostry. W tym, co jest z pewnością najbardziej rażącym zbiegiem okoliczności we wszystkich sześciu powieściach Austen, najemcami Kellynch okazują się być siostra Wentwortha, Sophia, i jej mąż, niedawno emerytowany admirał Croft. Sukcesy Wentwortha w wojnach napoleońskich przyniosły mu awanse i majątek w wysokości około 25 000 funtów (około 2,5 miliona funtów w dzisiejszych pieniądzach) zdobytych dzięki nagrodom za przechwytywanie wrogich statków, i jest teraz wybitnie pożądanym kawalerem. Rodzina Musgrove’ów, w tym Mary, Charles oraz młodsze siostry Charlesa, Henrietta i Louisa, chętnie wita Croftów i Wentwortha w okolicy. On jest celnie chłodny i formalny wobec Anny, którą opisuje jako zmienioną niemal poza rozpoznanie, ale zachwycony dziewczętami Musgrove, które odwzajemniają jego uczucia. Chociaż Henrietta jest nominalnie zaręczona ze swoim kuzynem, duchownym Charlesem Hayterem, nic nie jest jeszcze oficjalne, a zarówno Croftowie, jak i Musgrovowie, którzy nic nie wiedzą o przeszłości Anny i Fredericka, chętnie spekulują, z którą z sióstr Wentworth się ożeni. Wszystko to jest trudne dla Anny, która przez ostatnie kilka lat gorzko żałowała, że dała się przekonać do odrzucenia go, i zdaje sobie sprawę, że on wciąż ma jej za złe odmowę. Aby uniknąć obserwowania, jak spędza czas z siostrami Musgrove, szczególnie z Louisą, którą wydaje się preferować, stara się trzymać z dala od niego. Kiedy się spotykają, jego rażąca obojętność w połączeniu z kilkoma aktami pozornie nieostrożnej życzliwości wobec nią niemal łamią jej serce. Smudne, powolne tempo życia Anny nagle przyspiesza, gdy cała rodzina z Uppercross postanawia towarzyszyć kapitanowi Wentworthowi w wizycie u jednego z jego oficerów, kapitana Harville’a, w nadmorskim miasteczku Lyme Regis. Tam Anna spotyka trzeciego oficera, kapitana Jamesa Benwicka, pasjonata poetów romantycznych, który głęboko przeżywa śmierć swojej narzeczonej, siostry kapitana Harville’a, i dociera sympatię oraz zrozumienie Anny. Nowe miejsce, nowe znajomości i świeże morskie powietrze służą Annie, która zaczyna odzyskiwać trochę życia i blasku, które pamiętał kapitan Wentworth, i przyciąga uwagę innego gentlemana, który okazuje się być daleko zniechęconym kuzynem Elliotów i dziedzicem jej ojca, Williamem Elliotem. Podczas gdy Wentworth przyswaja te wydarzenia, Louisa Musgrove doznaje poważnego wstrząsu mózgu w wyniku upadku spowodowanego jej własnym uporem i nieostrożnością. Gdy jej rodzina i przyjaciele wpadają w panikę i bezradnie patrzą, Anna chłodno udziela pierwszej pomocy i wzywa wsparcie. Wentworth, który czuje się odpowiedzialny za zachęcanie Louisy do nieodpowiedzialnego zachowania, jest zarówno zdezorientowany, jak i pod wrażeniem, i zaczyna na nowo oceniać swoje uczucia wobec Anny. Po tej niemal tragedii Anna przeprowadza się do Bath, aby być z ojcem i siostrą, podczas gdy Louisa pozostaje w Lyme, aby odzyskać zdrowie u Harville’ów. W Bath Anna odkrywa, że jej ojciec i siostra są płytcy jak zawsze, obsesyjni w kwestii rangi i bogactwa, i zachwyceni uwagami Williama Elliota, wdowca, który teraz pojednał się z wujkiem, Sir Walterem. Elizabeth zakłada, że chce o nią zabiegać, podczas gdy lady Russell, która również przebywa w Bath, bardziej trafnie podejrzewa, że on podziwia Annę i jest zachwycona myślą, że jej młoda przyjaciółka może mieć drugą szansę na małżeńskie szczęście z tak odpowiednim kandydatem. Jednakże, choć Anna lubi Williama Elliota i cieszy się jego towarzystwem, uważa jego charakter niepokojąco nieprzejrzystym i mówi lady Russell: „Nie bylibyśmy dla siebie odpowiedni”, przyznając jednocześnie przed sobą, że jego podziw zrobił wiele, aby podnieść jej na duchu. W trakcie tego wszystkiego admirał Croft i jego żona przybywają do Bath, a wkrótce potem dochodzi wiadomość, że Louisa Musgrove jest rzeczywiście zaręczona – ale nie z kapitanem Wentworthem. Szczęśliwcem jest kapitan Benwick, który opiekował się nią podczas jej długiej i ciekawej rekonwalescencji. W krótkim czasie Wentworth również przybywa do Bath, gdzie nie jest zadowolony, widząc, jak pan Elliot zabiega o względy Anny, i oni z Anną zaczynają ostrożnie odnawiać znajomość. Anna wykorzystuje również okazję, aby spotkać się ze starą przyjaciółką ze szkoły, panią Smith, niegdyś zamożną matroną, która jest teraz wdową żyjącą w Bath w skromnych warunkach. Dzięki niej odkrywa, że za uroczym fasadą pan Elliot jest zimnym, obliczającym oportunista, który stracił pieniądze zostawione mu przez zmarłą żonę i doprowadził również do dręczących długów zmarłego męża pani Smith. Chociaż pani Smith wierzy, że jest on naprawdę zainteresowany Anną, wydaje się, że jego prawdziwym celem w pojednaniu się z Elliotami jest trzymanie oka na intrygującą panią Clay, którą obawia się, że Sir Walter może wpadnąć na pomysł, by poślubić. Nowa żona mogłaby oznaczać narodziny chłopca i koniec dziedzictwa pana Elliota. Chociaż Anna jest zszokowana i zasmucona tą wiadomością, pomaga to potwierdzić jej przekonanie, że ona, a nie lady Russell ani ktokolwiek inny, jest najlepszym sędzią tego, co przyniesie jej własne szczęście. Ostatecznie Musgrovowie odwiedzają Bath, aby kupić stroje ślubne dla swoich córek Louisy i Henrietty (teraz oficjalnie zaręczonej z Charlesem Hayterem). Kapitan Wentworth i jego przyjaciel kapitan Harville spotykają ich i Annę w sali publicznej w Bath, gdzie Wentworth podsłuchuje rozmowę Anny i Harville’a o względnej wierności mężczyzn i kobiet w miłości. Głęboko poruszony tym, co mówi Anna, Wentworth pisze do niej notatkę, wyznając swoje uczucia. W czułej scenie Anna i Wentworth godzą się, potwierdzają swoją miłość do siebie i odnawiają zaręczyny. Historia kończy się mniej szczęśliwie dla ojca i siostry Anny. Oboje są odrzuceni przez pana Elliota, który udaje się przekonać panią Clay, by została jego kochanką. Lady Russell przyznaje, że myliła się co do Wentwortha; ona i Anna pozostają przyjaciółkami; a Wentworth pomaga pani Smith odzyskać część jej utraconego majątku. Nic nie pozostaje, by zachmurzyć szczęście Anny – z wyjątkiem perspektywy kolejnej wojny.


Katastrofa lotnicza okazała się przypadkowym wypadkiem, a Rose nie miała żadnego związku ze stworzoną w laboratorium dziewczyną o imieniu CCY 21-21. Inny eksperyment, SSW-89-58, próbował przejąć kontrolę nad pilotem, aby zapobiec rozbiciu maszyny. Rose i dziewczyna poniosły śmierć w katastrofie i nie zdołały uciec.[sep]Akcja powieści skupia się na Joe Carpenterze, mężczyźnie, który rok wcześniej stracił żonę i dwie córki w katastrofie lotniczej. Joe nigdy nie potrafił w pełni pogodzić się ze ich śmiercią i w rocznicę spotyka dziwną kobietę o imieniu Rose, która twierdzi, że jest ocalałą z katastrofy, mimo że nie zgłoszono żadnych. Rose obiecuje Joe powiedzieć prawdę, ale jeszcze nie teraz. W końcu uznając, że historia katastrofy nigdy do końca mu się nie układała, Joe zaczyna szukać odpowiedzi na pytanie, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy, odkrywając, że niektórzy mogą być zainteresowani powstrzymaniem go, nawet jeśli oznaczałoby to odebranie mu życia. Występuje duża liczba samobójstw wśród rodzin ofiar katastrofy, co przez pewien czas przekonuje Joe, że Rose w jakiś sposób nakłania ich do zabicia siebie za pomocą zdjęcia nagrobka. Prowadzi go to do odkrycia związanego z jego zmarłą córką i stworzoną w laboratorium dziewczyną, CCY 21-21, posiadającą moc uzdrawiania, która wygląda jak jego córka i która chce żyć życiem, którego nigdy nie mogła prowadzić. Ta dziewczyna może uzdrawiać i dawać nadzieję każdemu, kogo dotknie. Jedyną słabością jest to, że nie potrafi uzdrowić samej siebie, jeśli zostanie zraniona. Rose chroniła tę dziewczynę, dopóki jej uzdrawiające moce i pełny potencjał nie dojrzeją, dopóki Rose nie zostanie postrzelona przez agentów próbujących ją zabić, a także dziewczynę. Inny eksperyment, SSW-89-58, posiada moc telepatycznego widzenia i poznawania rzeczy poprzez patrzenie na zdjęcia miejsc, a także potrafi kontrolować umysły żywych istot w tym obszarze. Katastrofa lotnicza, jak się okazuje, była planem zabicia Rose, ponieważ przemyciła ona 21-21 z kompleksu. 89-58 został zmuszony do przejęcia kontroli nad pilotem, w próbie zabicia wszystkich na pokładzie. Samolot rozbił się, ale dziewczyna i Rose uciekły i były w ucieczce.


Hanna rodzi żywe i zdrowe dziecko o ludzkich cechach podczas uwięzienia w kaplicy i pozostawia je na pokładzie, ujawniając ten fakt reszcie pasażerów. Po tym wydarzeniu walka między frakcjami na arce nasila się, a jakikolwiek rozejm zostaje odrzucony przez obie strony.[sep]Noah Dr. Noyes, autorytarny lekarz i ojciec, którego obsesja na punkcie prawa Bożego prowadzi do zaniedbywania rodziny, jego żona, pani Noyes, alkoholiczka rozmawiająca ze zwierzętami, oraz Mottyl, jej ślepa kotka, to główne postacie powieści. Noah i pani Noyes mają trzech synów: Sema, Jafeta i Hama. Sem jest żonaty z Hanną, która spędza dużo czasu z doktorem Noyesem. Jafet jest żonaty z Emmą, młodą dziewczyną mającą około 11 lat, która odmawia skonsumowania małżeństwa. Pewnego dnia wyczerpany Jahwe odwiedza doktora Noyesa. Jahwe jest przygnębiony na tyle, że dobrowolnie pozwala sobie umrzeć z powodu traktowania, jakiego doświadczył ze strony ludzkości. Mówi Noyesom, że ludzie z Miasta rzucali na jego powóz odpadki, zgniłe owoce i odchody oraz siedem razy go zamordowali. Jahwe pozostaje przygnębiony, dopóki nie zostanie zainspirowany pokazem iluzji, który Noah organizuje, aby poprawić mu nastrój. Noah kładzie penny pod szklaną butelkę, a następnie napełnia butelkę wodą. Z powodu załamania obrazu monety monetka wydaje się znikać, ale Jahwe staje się obsesyjnie zafascynowany ideą, że zastosowanie wody może sprawiać, że rzeczy znikają. Wkrótce Jahwe każe Noahowi zbudować arkę w przygotowaniu na potop. Noah jest stanowczo posłuszny, ale niektórzy członkowie jego rodziny reagują negatywnie. Ham szybko żeni się z Lucy, tajemniczą kobietą mającą dwa metry wzrostu, z palcami spiętymi błoną (cecha występująca tylko u aniołów, według powieści), która ostatecznie okazuje się być Lucyferem przebranym za kobietę. Gdy Jahwe odchodzi, Mottyl słoczy bzyczenie much z wnętrza powozu Jahwe i wie, że Jahwe pogodził się ze śmiercią. Noah jest nieugięty, że nakaz Jahwe musi być wykonany słowo w słowo i insists, że musi być tylko po dwie sztuki każdego zwierzęcia. Pani Noyes próbuje zabrać Mottyl, którą Noah postanowił pozostawić, ponieważ wybrał dwa własne kotki Jahwe, aby reprezentowały koty na arce. Noah podpala dom i stodołę, z Mottyl w środku, składając w ofierze Jahwe wszystkie ich dodatkowe zwierzęta. Pani Noyes jest wściekła z powodu próby zabicia jej kota oraz z powodu rzezi w tym, co zostało z jej domu, i odmawia wejścia na arkę. Noah martwi się, że jeśli pani Noyes nie przyjdzie, arka i jej pasażerowie są skazani, ponieważ nakaz Jahwe jasno stwierdza, że żona Noego musi być na pokładzie. Pani Noyes ukrywa się w sadzie Noego, gdy zaczyna padać deszcz, ale wychodzi, gdy zauważa siostrę Emmy, Lotte, „dziecko-małpę”, próbujące przeprawić się przez rzekę. Pani Noyes ratuje Lotte i zgadza się wejść na pokład tylko wtedy, gdy Lotte też może wejść. Noah zgadza się puścić Lotte na pokład, ale każe Jafetowi zabić ją krótko potem. Pani Noyes ponownie buntuje się, ale ostatecznie zgadza się wejść na arkę i przemyca Mottyl na pokład, ukrytą w fartuchu. Gdy rozpoczyna się rejs, Noah szybko imposes swoją wolę na rodzinę, rysując linię między „buntowniczymi” elementami (panią Noyes, Emmą, Hamem i Lucy) a resztą (sobą, Hanną, Jafetem i Semem). Pewnego dnia delfiny pływają w pobliżu arki, próbując zaprzyjaźnić się z mieszkańcami. Noah decyduje, że delfiny muszą być piratami i każe Jafetowi ich zarżnąć. Pani Noyes próbuje go powstrzymać, a gdy „piraci” zostają pokonani, Noah zamyka panią Noyes, Lucy, Hama i Emmę na niższych poziomach arki, zmuszając ich do samotnej opieki nad zwierzętami. Tymczasem Noah, Hanna, Sem i Jafet cieszą się kwaterami na pokładzie arki i wolnością od ciężkich prac. Noah zauważa, że Jafet staje się coraz bardziej zajęty seksem i często patrzy na Hannę w sposób, który budzi niepokój Noego. Postanawia, że rozwiązaniem jest zmuszenie Emmy do skonsumowania małżeństwa. Noah każe przyprowadzić Emmę na pokład i „dokonuje inspekcji”, aby zobaczyć, jaki jest problem. Postanawia, że „ciasnota” Emmy jest powodem, dla którego Jafet nie mógł „wejść” i prosi o przyprowadzenie Jednorożca, aby pomóc w problemie. Noah używa Jednorożca do „otwarcia” Emmy dla Jafeta, proces który traumatyzuje Emmę i poważnie rani Jednorożca. Gdy Jafet dowiaduje się, co jego ojciec zrobił, odcina róg Jednorożca. Emma jest wtedy zmuszona do życia na górnym pokładzie, aby być blisko swojego męża. Pani Noyes, Lucy i Ham postanawiają zbuntować się przeciwko Noahowi i innym. Opracowują plan przepalenia zamkniętych drzwi przy użyciu dwóch demonów na pokładzie. Otwierają drzwi i planują zamknąć zbrojownię, gdzie śpi Jafet, od zewnątrz, aby zneutralizować Jafeta. Niestety, Jafet patroluje pokład i captures uciekinierów. Wiąże panią Noyes, Lucy i Hama i wyrzuca demony za burtę, co wścieka Lucy. Uwalnia się z więzów i przeklina Jafeta, tak że jego rany nigdy się nie zagoją prawidłowo i zawsze będzie pachniał przemocą, jaką wyrządził innym. Pani Noyes, Ham i Lucy są znowu zamknięci na dole, tym razem z deskami i łańcuchami zamykającymi drzwi od zewnątrz. Lucy planuje kolejną ucieczkę i każe Krukowi zanieść wiadomość do Emmy, aby ich uwolniła. Emma usuwa wszystkie łańcuchy i belki, podczas gdy Noah i Hanna są zajęci modlitwą, Sem jest zajęty jedzeniem, a Jafet jest zajęty opatrywaniem ran. Pani Noyes, Lucy i Ham zaryglowują zbrojownię i kaplicę, zamykając w środku Noego, Hannę i Jafeta, ale nie mogą znaleźć Sema. Podczas gdy są zamknięci w kaplicy, u Hanny zaczyna się poród. Prosi Noego, aby wezwał pomoc, ale on odmawia wezwania kogokolwiek, dopóki dziecko się nie urodzi. Noah wie, że dziecko prawdopodobnie jest jego i martwi się, że będzie „dzieckiem-małpą” jak Lotte, ponieważ martły brat-bliźniak Jafeta również był małpiaty. Gdy dziecko rodzi się martwe, okazuje się, że jest rzeczywiście „dzieckiem-małpą”. Ham, słysząc krzyki bólu Hanny, otwiera drzwi kaplicy, aby pomóc Hannie. Szybko dostaje w głowę od Sema, ale nie wcześniej, niż widzi dziecko Hanny. Hanna owija je w koce, aby ukryć its owłosione ramiona i wyrzuca dziecko za burtę. Między frakcjami nieoficjalnie zostaje zawarty rozejm. Pogoda jest słoneczna po raz pierwszy od początku deszczu, i Noah prosi Emmę, aby wysłała gołębia w poszukiwaniu lądu. Gdy gołąb nie wraca, nadal wysyłają ptaki, dopóki Noah nie postanawia wysłać własnego wytresowanego gołębia. Gołąb Noego wraca z gałązką oliwną, której Noah używa do udowodnienia nakazu Jahwe. Pozostali członkowie arki pozostają niewzruszeni, ponieważ wiedzą, że to ta sama gałązka z klatki gołębia. Powieść kończy się sceną, w której pani Noyes siedzi na pokładzie z Mottyl, modląc się do chmur o deszcz. Książka jest napisana przez Timothy'ego Findleya i wydana przez Penguin Books.


Feministyczna grupa Cichych, do której należy matka głównego bohatera, stoi w obliczu zagrożenia wyginięcia z powodu nieudanych procedur rozrodu oraz rosnącej liczby członków osiągających stan ciszy. W końcowej części książki narrację przejmuje Jane Marcus, która zmierza ku emocjonalnemu unicestwieniu i zwraca się do męża z ultimatum.[sep]Michael Marcus (ojciec Bena Marcusa, postaci) rozpoczyna „Wybitne kobiety Ameryki” od kilku ostrzeżeń – a w szczególności od tego, że jego własne potomstwo, Ben, może być upośledzone umysłowo – i zastanawia się refleksyjnie: „Jak można ufać któremukolwiek słowu ze zgniłego, brudnego serca Bena Marcusa?”. W tym momencie Ben Marcus (autor) rozpoczyna długą narrację w pierwszej osobie, w której przewodnikiem jest Ben Marcus, pozwalając czytelnikowi zdecydować, czy – i w jaki sposób – któremukolwiek słowu można ufać. Bawiąc się językiem angielskim w taki sposób, że jego dzieło porównywano do „Mechanicznej pomarańczy” Anthony’ego Burgessa, wśród innych powieści, Marcus opisuje kultowe, hermetyczne praktyki swojej matki, jej zagadkowej mentorki Jane Dark oraz ich rzesz wyznawców, gdy próbują stworzyć idealną ciszę na świecie poprzez eliminację „wiatrowej przemocy” mowy i, ostatecznie, ruchu fizycznego. Ciemne, dowcipne i depresyjne w swojej ironicznej wesołości, „Wybitne kobiety Ameryki” pozwalają czytelnikowi zagłębić się w umysł dobrze intencjonowanego, ale tępego młodego człowieka, by rzucić okiem na jego burzliwe wychowanie pełne radykalnych eksperymentów i wymuszonego rozrodu (wśród innych rzeczy) i, być może, się do niego przywiązać. Ostatecznie feministyczna grupa Cichych, do której należy matka Bena, Jane Marcus, stoi w obliczu problemów zagrożenia ze względu na w dużej mierze nieudane procedury rozrodu z udziałem Bena oraz rosnącą liczbę członków, którzy osiągają poziom ciszy, co czyni ich zbędnymi. Jane Marcus również zbliża się do całkowitej i ostatecznej emocjonalnej unicestwienia, używając złożonego systemu skręceń ciała, i wykorzystuje okazję, aby zwrócić się do czytelnika. Podobnie jak jej odseparowany mąż przed nią (którego podobno pomogła zesłać do dołu w swoim podwórku), Jane przejmuje narrację, dostarczając zakończenia powieści; zwracając się do męża z ultimatum i bezczelnością, czytelnik widzi życie z perspektywy ostatniego członka głównej trójki rodziny Marcusów, w którym to momencie czytelnik pozostawiony jest samemu sobie, by wyciągnąć własne wnioski.


Hesperus ujawnia, że zasadzka na Linii Gentian miała na celu ujawnienie dowodów na ludobójstwo Pierwszych Maszyn dokonane przez Dom Słońc. Po porwaniu statku Purslane, Campion dociera do Galaktyki Andromedy, gdzie spotyka istotę informującą go o zdradzie Hesperusa podczas niszczenia statku Purslane.[sep]Powieść jest podzielona na osiem części, przy czym pierwszy rozdział każdej z nich ma formę narracyjnego retrospekcji z wczesnego życia Abigail Gentian (sześć milionów lat wcześniej, w XXXI wieku), sprzed klonowania i powstania Linii Gentian. Każdy kolejny rozdział jest opowiadany z perspektywy pierwszej osoby dwóch Rozbitków o imionach Campion i Purslane, na przemian w każdym rozdziale. Campion i Purslane są w związku, co jest niechętnie widziane, a nawet karane przez Linię. Główna wątek fabularny zaczyna się, gdy Campion i Purslane spóźniają się na 32. zjazd Linii Gentian około pięćdziesięciu lat. Odbijają się od trasy, aby skontaktować się z postludziem znanym jako „Ateshga”, w nadziei na uzyskanie zastępczego statku dla Campiona, ponieważ jego statek jest stary (liczy sobie kilka milionów lat). Po tym, jak zostają oszukani przez Ateshgę, Campion i Purslane udaje się odwrócić losy na ich korzyść i opuścić jego planetę z istotą, którą trzymał w niewoli – złotym robotem o imieniu Hesperus. Hesperus jest członkiem „Ludu Maszyn”, zaawansowanej cywilizacji robotów, i podobno jedynym nieludzkim społeczeństwem świadomych istnień. Dwaj Rozbitkowie mają nadzieję, że uratowanie Hesperusa pozwoli im uniknąć kary za spóźnienie, ponieważ odesłanie go do jego ludzi (którzy będą na zjeździe jako goście innych Rozbitków) poprawi stosunki Linii Gentian z Ludem Maszyn. Jednak przed dotarciem do świata zjazdu Campion i Purslane otrzymują sygnał SOS od Fescue, innego Rozbitka z Linii Gentian. Doszło do zaciekłego ataku na świat zjazdu; zasadzki, w której wybito większość Linii Gentian. Tożsamość sprawców jest nieznana, ale napastnicy użyli rzekomo dawno zaginionych broni „Homunculus” – przerażających broni zakrzywiających czasoprzestrzeń, które zostały stworzone wieki temu, ale nakazano ich zniszczenie przez inną Linię. Mimo ostrzeżeń Fescue, Campion i Purslane zbliżają się do układu zjazdu, aby poszukać ocalałych. Udaje im się znaleźć wrak statku z kilkoma żywymi członkami Linii Gentian i ratują ich wraz z czterema wrogimi jeńcami, których schwytali. Hesperus zostaje jednak ciężko ranny w trakcie akcji przez pozostałych napastników. Grupa ucieka i udaje się na zapasową planetę spotkań Linii, Neume, mając nadzieję na połączenie się z innymi Gentianami, którzy mogli przetrwać zasadzkę. Po dotarciu na Neume, Campiona, Purslane i innych uratowanych przez nich Rozbitków wita garstka ocalałych z zasadzki (licząca tylko czterdzieści kilka osób w porównaniu do setek istniejących przed atakiem). Spotykają również dwóch członków Ludu Maszyn: Cadence i Cascade, gości innego Rozbitka. Przez kilka następnych dni rozpoczyna się przesłuchanie jeńców. Inny Gentian, Cyphel, zostaje tajemniczo zamordowany, co podsyca obawy Linii, że w ich szeregach jest zdrajca. Jako forma kary dla Campiona za przewinienia przeciwko Linii, Purslane zmuszona jest oddać swój statek, Srebrne Skrzydła Poranka (jeden z najszybszych i najpotężniejszych w Linii), Cadence i Cascade, rzekomo aby mogli wrócić do Ludu Maszyn z wiadomością o zasadzce, w celu uzyskania pomocy dla Linii. Hesperus, nadal w stanie krytycznym po uratowaniu ocalałych, zostaje zabrany do neumeańskiego „Ducha Powietrza”, starożytnej maszynowej inteligencji postludzkiej, w nadziei, że go naprawi. Duch zabiera Hesperusa i zwraca go jakiś czas później, choć wciąż pozornie nieczynnego. Roboty Cadence i Cascade przygotowują się do odjazdu statkiem Purslane. Zgadzają się zabrać go na pokład i odesłać do swojego ludu, który – jak obiecują – może być w stanie pomóc Hesperusowi. Purslane towarzyszy im do swojego statku, gdzie musi być osobiście obecna, aby wydać statkowi rozkaz przejęcia kontroli przez roboty. W drodze na mostek Hesperus nagle ożywa, chwyta Purslane i ukrywa ją, podczas gdy Cadence i Cascade są przetransportowani na mostek. Hesperus szybko wyjaśnia, że Cadence i Cascade w rzeczywistości planują porwanie statku. Zdezorientowana tym nagłym zwrotem wydarzeń, Purslane zwleka z podjęciem działań, nie będąc pewna, czy powinna ufać Hesperusowi, zanim postanawia poprosić statek o zatrzymanie i wyrzucenie robotów z mostka. Jednak wtedy jest już za późno. Cadence i Cascade włamują się do komputera statku, przejmując nad nim kontrolę, i odlatują z Neume z Hesperusem i Purslane wciąż na pokładzie. Campion i kilku innych Rozbitków natychmiast rozpoczyna pościg. Wspólnie Hesperus i Purslane znajdują kryjówkę w mniejszym statku w ładowni Srebrnych Skrzydeł Poranka. Wykorzystując informacje uzyskane od dwóch innych robotów oraz własne wspomnienia, Hesperus (który jest teraz połączeniem zarówno Hesperusa, jak i Ducha Powietrza) składa wszystko w całość i rozumie, co się dzieje: Cadence i Cascade odkryli, że Linia była zaangażowana w przypadkową eksterminację zapomnianego, wcześniejszego ludu maszyn, nazwanego „Pierwszymi Maszynami”. Wspólnota (konfederacja różnych Linii), przerażona i zawstydzona tym bezsensownym ludobójstwem, usunęła całą wiedzę o tym wydarzeniu z zapisów historycznych i własnych wspomnień. Niestety, Campion w poprzednim cyklu nieświadomie odkrył informacje dotyczące eksterminacji. Hesperus wierzy, że zasadzka na zjeździe miała na celu zniszczenie tych dowodów, zanim mogły się rozprzestrzenić, i została przeprowadzona przez cieniową Linię znaną jako „Dom Słońc”, której zadaniem jest utrzymywanie konspiracji. Cadence i Cascade z kolei ścigają się w stronę robaka prowadzącego do Galaktyki Andromedy, do której wycofało się kilku ocalałych Pierwszych Maszyn. Planują uwolnić Pierwsze Maszyny z powrotem do Drogi Mlecznej, w ten sposób wymierzając zemstę na Wspólnocie za ludobójstwo. Gdy Campion i Rozbitkowie ścigają porwany statek Purslane, transmisje z Neume potwierdzają, że Rozbitek w ich szeregach, Galingale, jest zdrajcą i tajnym członkiem Domu Słońc. Rozbitkowie otwierają ogień do statków zarówno Galingale’a, jak i Purslane, i choć udaje im się schwytać Galingale’a, nie są w stanie zatrzymać statku Purslane. Niezdolni do zbliżenia się na dystans strzału, Campion ściga statek Purslane przez sześćdziesiąt tysięcy lat świetlnych, podczas którego on i Purslane, na swoich oddzielnych statkach, są zawieszeni w „zawieszeniu”, formie spowolnienia czasowego lub stazy. Mimo prób lokalnych cywilizacji powstrzymania porwanego statku przed dotarciem do ukrytego robaka, robot Cascade udaje się otworzyć „gwiezdną tamę” okalającą robaka i przebyć przez niego do Galaktyki Andromedy. Na pokładzie Srebrnych Skrzydeł Poranka Hesperus ujawnia Campionowi, że choć zdołał zniszczyć Cadence, zanim opuścili układ gwiezdny Neume, Cascade przeżył i on z Cascade toczyli długą bitwę, trwającą kilka tysięcy lat, ile trwała podróż. Campion, będąc teraz jedynym Rozbitkiem wciąż ścigającym, wlatuje w robaka za nimi i wychodzi w galaktyce Andromedy, miejscu pozornie pozbawionym wszelkiego życia świadomego. W poszukiwaniu Purslane i jej statku podróżuje do gwiazdy otoczonej ogromną reprezentacją ciał platońskich, ląduje na planecie orbitującej wewnątrz struktury i jest witany przez pojedynczą istotę mechaniczną, która ogłasza się ostatnią z Pierwszych Maszyn w galaktyce Andromeda; inne odeszły (przez robaki) w poszukiwaniu bardziej zaawansowanej technologii i wiedzy. Stwierdza, że Pierwsze Maszyny nie mają wrogich zamiarów wobec ludzi, mimo tego, co im zrobiono. Przed przygotowaniem do opuszczenia Andromedy, aby podążyć za swoimi krewnymi, Pierwsza Maszyna mówi Campionowi, że Purslane i Hesperus ledwo przeżyli podróż do Andromedy, a Hesperus poświęcił się, aby ochronić Purslane podczas ich lądowania na planecie. Campionowi zostaje następnie pokazany sarkofag zawierający wciąż żywą Purslane, a Pierwsza Maszyna oferuje pomoc w uwolnieniu jej przed odjazdem.


Melinda broni się przed Andy'm Evansem w starej szatni, gdy ten próbuje ją ponownie zaatakować. Po tym zdarzeniu dziewczyna akceptuje fakt gwałtu i opowiada o wszystkim panu Freemanowi.[sep]Latem przed pierwszą klasą liceum Melinda Sordino poznaje Andy'ego Evansa na imprezie. Na zewnątrz, w lesie, Andy ją gwałci. Melinda dzwoni pod numer 911, ale nie wie, co powiedzieć. Policja przyjeżdża i rozbija imprezę. Melinda nie mówi nikomu, co się stało, i nikt o to nie pyta. Rozpoczyna naukę w liceum Merryweather High School jako wyrzutek, odsunięta przez rówieśników za wezwanie policji. Pozostaje milcząca i popada w depresję. Melinda zaprzyjaźnia się z Heather, nową dziewczyną, która trzyma się jej tylko po to, by porzucić ją na rzecz „Marthas”. Gdy depresja Melindy się pogłębia, zaczyna wagrować w szkole, wycofując się od rodziców i innych autorytetów, którzy postrzegają jej milczenie jako sposób na zwracanie na siebie „uwagi”. Tylko na lekcjach plastyki u pana Freemana Melinda może wyrazić swoją wewnętrzną walkę, ponieważ on interesuje się jej pracami. Powoli zaprzyjaźnia się ze swoim partnerem od laboratorium, Davidem Petrakisem, który zachęca ją, by mówiła w swoim obronie. W ciągu roku szkolnego przeszłość ujawnia się, a Melinda zyskuje siłę, by zmierzyć się z tym, co ją spotkało. Melinda dowiaduje się, że „ON”, Andy Evans, chodzi do jej szkoły. Ostatecznie pozwala, aby wspomnienia z nocy, w której została zgwałcona, wypłynęły na powierzchnię. Nadal jednak milczy. Kiedy jednak jej była najlepsza przyjaciółka, Rachel, zaczyna spotykać się z Andym, Melinda czuje się zobowiązana ją ostrzec. Początkowo Rachel ignoruje ostrzeżenie. Melinda próbuje ponownie, mówiąc Rachel, że Andy zgwałcił ją na imprezie, ale Rachel jej nie wierzy. Gdy rok szkolny dobiega końca, Melinda postanawia, że nie chce się już ukrywać. Podczas sprzątania swojego kryjówki (starej szatni woźnego), Andy konfrontuje się z nią, oskarżając ją o kłamstwo w sprawie gwałtu. Gdy próbuje ją ponownie zaatakować, ona odzyskuje głos i krzyczy „nie”. Broni się. Używając odłamka lustra przeciwko szyi Andy'ego, ucisza go. Gdy wieść o tym, co wydarzyło się w szatni, się rozchodzi, Melinda nagle przestaje być traktowana jako „wyrzutek”. Melinda jest w stanie uznać i zaakceptować fakt, że Andy ją zgwałcił. Melinda wreszcie znajduje słowa, by opowiedzieć, co się stało. Mówi o tym panu Freemanowi.