Siddhartha nie osiąga oświecenia, słuchając rzeki z Wasudewą i uświadamiając sobie, że czas jest rzeczywistością, a doświadczenia są od siebie oddzielone. W rezultacie Wasudewa nie uznaje swojego zadania za zakończone i nie odchodzi do lasu, pozostawiając Siddharthę w stanie niepokoju i niezadowolenia.[sep]Akcja rozgrywa się w starożytnych Indiach w czasach Gotamy Buddy (prawdopodobnie między IV a VII wiekiem p.n.e.). Siddhartha, syn Brahmana, postanawia opuścić swój dom w nadziei na osiągnięcie duchowego oświecenia, stając się wędrownym żebrakiem-ascetą z grupy Samanów. W towarzystwie najlepszego przyjaciela, Govindy, Siddhartha pości, staje się bezdomnym, wyrzeka się wszystkich dóbr osobistych i intensywnie medytuje, ostatecznie szukając i osobiście rozmawiając z Gotamą, słynnym Buddą, czyli Oświeconym. Później zarówno Siddhartha, jak i Govinda uznają elegancję nauk Buddy. Chociaż Govinda pośpiesznie wstępuje do zakonu Buddy, Siddhartha nie podąża za nim, twierdząc, że filozofia Buddy, jednakże najwyższej mądrości, nie uwzględnia nieuniknionych, odrębnych doświadczeń każdej osoby. Argumentuje, że jednostka poszukuje absolutnie unikalnego i osobistego sensu, którego nie może mu przekazać nauczyciel; postanawia więc kontynuować swoje poszukiwania samotnie. Siddhartha przekracza rzekę, a hojny przewoźnik, któremu Siddhartha nie jest w stanie zapłacić, wesoło przepowiada, że Siddhartha wróci do rzeki później, aby w jakiś sposób go wynagrodzić. Wyruszając dalej w stronę życia miejskiego, Siddhartha poznaję Kamalę, najpiękniejszą kobietę, jaką widział. Kamala, kurtyzana zamożnych mężczyzn, zauważa przystojny wygląd i bystry umysł Siddharthy, mówiąc mu, że musi stać się bogaty, by zdobyć jej względy, dzięki czemu ona będzie mogła nauczyć go sztuki miłości. Chociaż Siddhartha gardził dążeniami materialistycznymi jako Samana, teraz zgadza się na sugestie Kamali. Kieruje go do pracy u Kamaswamiego, lokalnego kupca, i nalega, aby Kamaswami traktował go jak równego, a nie jak podwładnego. Siddhartha łatwo odnosi sukces, będąc głosem cierpliwości i spokoju w napadach pasji Kamaswamiego, co Siddhartha wyniósł ze swoich dni ascety. W ten sposób Siddhartha staje się bogatym człowiekiem i kochankiem Kamali, choć w średnim wieku uświadamia sobie, że luksusowy styl życia, który wybrał, jest jedynie grą, pozbawioną duchowego spełnienia. Opuszczając pędne zgiełk miasta, Siddhartha wraca do rzeki i myśli o odebraniu sobie życia. Uratowany zostaje jedynie przez wewnętrzne doświadczenie świętego słowa Om. Następnego ranka Siddhartha na krótko spotyka się z Govindą, który podróżuje przez ten obszar i pozostaje wędrownym buddystą. W świetle swojego kryzysu wieku średniego Siddhartha postanawia spędzić resztę życia w obecności duchowo inspirującej rzeki. Siddhartha więc spotyka się znowu z przewoźnikiem, o imieniu Wasudewa, z którym rozpoczyna skromniejszy tryb życia. Chociaż Wasudewa jest prostym człowiekiem, rozumie i przekazuje, że rzeka ma wiele głosów i istotne wiadomości do ujawnienia każdemu, kto chciałby ich posłuchać. Kilka lat później Kamala, teraz nawrócona na buddyzm, podróżuje, by zobaczyć Buddę na łożu śmierci, w niechętnym towarzystwie swojego młodego syna, gdy zostaje ukąszona przez jadowitego węża w pobliżu rzeki Siddharthy. Siddhartha rozpoznaje ją i uświadamia sobie, że chłopiec jest jego własnym dzieckiem. Po śmierci Kamali Siddhartha próbuje pocieszyć i wychować gwałtownie opierającego się chłopca, aż pewnego dnia dziecko ucieka na zawsze. Chociaż Siddhartha jest zdesperowany, by odnaleźć swojego uciekinierskiego syna, Wasudewa namawia go, by pozwolił chłopcu znaleźć własną drogę, podobnie jak Siddhartha zrobił to sam w młodości. Słuchając rzeki z Wasudewą, Siddhartha uświadamia sobie, że czas jest iluzją i że wszystkie jego uczucia i doświadczenia, nawet te cierpienia, są częścią wielkiego i ostatecznie radosnego bractwa wszystkich rzeczy połączonych w cyklicznej jedności natury. W momencie oświecenia Siddharthy Wasudewa twierdzi, że jego praca jest skończona i musi odejść do lasu, pozostawiając Siddharthę spokojnie spełnionym i znowu samotnym. Pod koniec życia Govinda słyszy o oświeconym przewoźniku i podróżuje do Siddharthy, nie rozpoznając go początkowo jako swojego starego przyjaciela z dzieciństwa. Govinda prosi starszego już Siddharthę o podzielenie się swoją mądrością, a Siddhartha odpowiada, że dla każdego prawdziwego stwierdzenia istnieje przeciwne, które jest również prawdziwe; że język i ograniczenia czasu prowadzą ludzi do trzymania się jednego stałego przekonania, które nie uwzględnia pełni prawdy. Ponieważ natura działa w samowystarczalnym cyklu, każda istota niesie w sobie potencjał swojego przeciwieństwa, a więc świat musi zawsze być postrzegany jako kompletny. Siddhartha po prostu zachęca ludzi do dostrzegania i kochania świata w jego kompletności. Siddhartha wtedy dziwnie prosi Govindę, by ten pocałował go w czoło, a gdy to robi, Govinda doświadcza wizji bezczasowości, które sam Siddhartha zobaczył z Wasudewą nad rzeką. Govinda kłania się swojemu mądremu przyjacielowi, a Siddhartha promiennie się uśmiecha, znajdując oświecenie.


Chaney pozostaje w spółce Autodidact, ponieważ Randy akceptuje złożone mu propozycje. W tym samym czasie bohaterka odkrywa, że nie spodziewa się dziecka Devina, mimo że posiada dobrze płatną pracę.[sep]Nieudane zaręczyny i doktorat z projektowania instruktażowego na Syracuse University sprowadzają w 2002 roku Chaney Braxton, 36-letnią najmłodszą z trzech sióstr pochodzenia karaibskiego wychowanych w Brooklynie w stanie Nowy Jork, do rejonu Waszyngtonu. Jest ona współwłaścicielką (w jednej czwartej) firmy Autodidact, Inc., podmiotu gospodarczego z certyfikatem 8A, specjalizującego się w tworzeniu szkoleń dla agencji rządowych w formie papierowej, komputerowej i internetowej. Devin Rhym, 28-letni weterynarz, pół Murzyn, pół Koreańczyk, wraca do domu z „wygnania” w Seattle, do którego przeprowadziła się jego matka po odejściu od ojca, K.L. Rhyma, 70-letniego emerytowanego oficera Korpusu Sędziowskiego Piechoty Morskiej. Devin i Chaney poznają się, gdy Daisy, kapryśna środkowa siostra Chaney, prosi ją, by zaopiekowała się Tonym, wielkim żółtym labradorem retrieverem Daisy. Daisy opuściła swój dom w Los Angeles i uciekła z najnowszym kochankiem, muzykiem z zespołu czarnoskórego gwiazdora rocka z dredami. Chaney podoba się Devin, ale nie widzi siebie w roli biorącej na siebie „kijankę” – kod określający młodszego kochanka starszej kobiety. Randy Tyree, 46-letni były porucznik marynarki wojennej, jest bardziej w jej typie. On jest jasnym punktem w jej wędrówce przez mroczny świat rządowych kontraktów. Devin również ma swoje problemy. Mimo że wiedzie ułożone życie, posiadając własną praktykę weterynaryjną, dom w Georgetown w Waszyngtonie i Lincolna Navigatory, zmaga się ze starzejącym się i coraz bardziej wrogim ojcem, odległymi relacjami z dwoma starszymi przyrodnimi braćmi, Chaunceyem i Erikiem, oraz brakiem odpowiedniego towarzystwa. Jego życie doznaje kolejnego ciosu, gdy do miasta wprowadza się inna, konkurencyjna praktyka w tym samym czasie, gdy zaczyna pogarszać się stan zdrowia jego ojca. Devin i Chaney zostają parą dokładnie w momencie, gdy życie wokół nich zaczyna się sypać. Przedsiębiorstwo Devina podupada. Z powodu odrzuconych przez Randy’ego propozycji Chaney zostaje usunięta ze spółki w Autodidact. Jej relacja ze starszą siostrą Anną Lisą spektakularnie się załamuje. Spóźnione odkrycie, że spodziewa się dziecka Devina, następuje w momencie, gdy małżeństwo w ogóle nie było poruszane, a ona nie ma żadnej płatnej pracy. Co więcej, gdy Devin i Chaney stoją na rozdrożu, snajper sieje spustoszenie w rejonie Waszyngtonu. Właśnie gdy panowanie snajpera kończy się, a życia w otoczeniu Chaney i Devina cudem ocalały, K.L. umiera w wyniku choroby Alzheimera. W napiętej atmosferze Devin i Chaney odnajdują siebie nawzajem oraz rozwiązania życiowych zawiłości, które wydają się dla nich działać. Devin uświadamia sobie, że choć nie mógł wrócić do tego samego życia, które opuścił, czeka na niego wspanialsze życie, jeśli będzie cierpliwy. Chaney zaczyna dostrzegać, że bolesna przeszłość może być przepustką do wspaniałej przyszłości, jeśli się w to wierzy. Przez śmierć i wojnę Devin i Chaney karmią siebie i siebie nawzajem swoją miłością oraz miłością swoich rodzin.


Ojciec Schedoni zostaje uniewinniony przez Inkwizycję z zarzutów zabójstwa brata i żony, jednak przed opuszczeniem sali sądowej ukrywa przed Vivaldim, gdzie przebywa Elena. Po wyjściu z więzienia Vivaldi nie żeni się z Eleną, która nie odnalazła swojej matki, a wszyscy przeciwnicy pary pozostają przy życiu.[sep]Fabuła zaczyna się w Neapolu we Włoszech w XVIII wieku, w kościele Santa Maria del Pianto, gdzie Anglik rozmawia z włoskim zakonnikiem. Anglik zauważa mężczyznę w cienistym zakątku kościoła, który – jak twierdzi zakonnik – jest zabójcą. Gdy Anglik prosi zakonnika, aby przypomniał historię wyjaśniającą, dlaczego ten zabójca znajduje się pod ochroną w kościele, zakonnik oświadcza, że prześle mu do hotelu spisaną historię autorstwa studenta z Padwy, po czym obaj opuszczają kościół i rozchodzą się. Anglik czyta historię w swoim pokoju hotelowym, a brzmi ona następująco: Jest rok 1758 w kościele San Lorenzo w Neapolu, gdzie Vincencio di Vivaldi widzi piękną Elenę di Rosalba wraz z jej ciotką, Signorą Bianchi. Vivaldi jest uderzony jej urodą i zamierza o nią zabiegać, mając nadzieję, że ostatecznie się pobiorą. Gdy matka Vivaldiego, Marchesa, dowiaduje się o jego miłości do Eleny, wynajmuje swojego spowiednika, ojca Schedoniego, by uprowadził Elenę i uniemożliwił małżeństwo, obiecując mu w zamian pomoc w uzyskaniu wyższej pozycji w klasztorze. Podczas gdy Vivaldi nadal odwiedza Signorę Bianchi w willi Altieri, jest nieustannie zaczepiany przez mnicha, który wydaje się być zjawą i ostrzega go, by trzymał się z dala od willi i Eleny. Za każdym razem, gdy napotyka dziwnego mnicha, Vivaldi próbuje go śledzić przy pomocy przyjaciela Bonarmo i wiernego sługi Paulo. Vivaldi jest przekonany, że mnichem jest ojciec Schedoni, i jest zdeterminowany, by odkryć, dlaczego jego pożądane małżeństwo z Eleną jest zabronione. Po otrzymaniu od Signory Bianchi obietnicy ręki Eleny przed jej tajemniczą śmiercią, Vivaldi dowiaduje się, że Elena została uprowadzona i natychmiast przypuszcza, że stała się to z ręki Marchesy i Schedoniego. Vivaldi odkrywa, że jego ukochana została wysłana do klasztoru San Stefano, pod opiekę okrutnej Przeoryszy, i on wraz ze swoim sługą wyrusza, by ją odzyskać. W klasztorze Elena zaprzyjaźnia się z piękną, ale melancholijną zakonnicą, siostrą Olimpią, która pomaga jej uciec z klasztoru pod opiekę Vivaldiego. Podczas jazdy w stronę Neapolu po ucieczce Vivaldi nalega na natychmiastowy ślub z Eleną, a ona w końcu wyraża zgodę. Zaraz przed złożeniem przysięgi małżeńskiej przybywa Inkwizycja i aresztuje Vivaldiego, Elenę i Paulo pod zarzutem fałszywych, jak im się wydaje, oskarżeń. Vivaldi i Paulo są zabrani do Świętego Oficjum Inkwizycji, aby zostać przesłuchanymi i postawionymi przed sądem. Elena zostaje jednak wysłana przez Schedoniego i Marchesę do odosobnionego domu nad morzem, zamieszkanego wyłącznie przez złoczyńcę Spalatro, aby zostać zamordowana. Schedoni przybywa do domu, by osobiście zabić Elenę, ale odkrywa, że jest ona jego córką. Schedoni zmienia zdanie i postanawia osobiście zawieźć Elenę z powrotem do Neapolu i umieścić ją w bezpieczniejszym miejscu. W trakcie podróży ponownie spotykają Spalatro, który zostaje ranny w potyczce i pozostawiony w tyle. Schedoni i Elena wreszcie przybywają do Neapolu, gdzie Schedoni umieszcza Elenę w klasztorze Santa Maria del Pianto, dopóki Vivaldi nie zostanie uwolniony. Schedoni rozmawia z Marchesą, zatajając fakt, że zamierza wydać swego syna za swoją córkę, ale przekazuje jej informację, że Elena pochodzi z bogatego rodu, więc małżeństwo nie byłoby hańbiące. Tymczasem w więzieniu Inkwizycji pojawia się tajemniczy mnich, który wcześniej ostrzegał Vivaldiego, a który okazuje się być Nicolą di Zampari. Opowiada mu o winnych zbrodniach popełnionych przez ojca Schedoniego zanim został mnichem i prosi go, by przywołał Schedoniego i ojca Ansaldo do więzienia w celu potwierdzenia zbrodni. Obaj stawiają się przed członkami trybunału, a Schedoni zostaje oskarżony o zamordowanie swojego brata i żony. Schedoni zostaje skazany na śmierć i przed odprowadzeniem do więzienia mówi Vivaldiemu, gdzie przetrzymywana jest Elena. Vivaldi jest również odprowadzony z powrotem do swojej celi, z wiedzą, że zarzuty przeciwko niemu zostaną umorzone dzięki Nicolowi. W klasztorze Elena rozpoznaje zbyt dobrze znany głos i widzi w klasztornym dziedzińcu swoją ukochaną siostrę Olimpię. Podczas gdy dwie rozmawiają o tym, co się z nimi stało od czasu ich pierwszego rozstania, pojawia się służąca Eleny, Beatrice, aby przekazać wiadomość o śmierci złej Marchesy. Beatrice i Olimpia rozpoznają się, a cieszą Elenę nowiną, że Olimpia jest jej matką. Elena dowiaduje się również, że nie jest córką Schedoniego, lecz jego bratanicą. Ponieważ pochodzą z tego samego rodu, Elena wciąż pochodzi z szlacheckiej rodziny, co pozwala jej poślubić Vivaldiego. Koniec powieści jest szczęśliwy: Vivaldi i Paulo zostają uwolnieni z więzienia Inkwizycji, Elena spotyka się ze swoją matką, a Vivaldi i Elena biorą ślub, a wszyscy złoczyńcy nie żyją.


Wnukowie Qiro, Jorim i Keles, otrzymali zadania wymagające podróży w przeciwnych kierunkach w celu realizacji celów kartograficznych rodu. Jorim wypłynął na statek „Stormwolf”, by mapować długość geograficzną, podczas gdy Keles udał się do epicentrum Katastrofy w poszukiwaniu zaginionego fragmentu Szlaku Przypraw.[sep]Qiro Anturasi, Królewski Kartograf Nalenyru, odegrał kluczową rolę w budowie reputacji swojej rodziny jako najwiarygodniejszych twórców map w znanym świecie. Kupcy i książęta poszukiwali map jego klanu, podczas gdy Dom Anturasi wciąż wysyłał wyprawy w celu poszerzenia zasobów wiedzy, badania niezmapowanych terytoriów oraz sporządzania szczegółowych notatek o faunie, florze i geografii. Anturasi byli niezbędni dla rosnącego bogactwa i potęgi Nalenyru. Uważany za kluczowy skarb państwowy, który nie może wpąść w niepowołane ręce, Qiro został na rozkaz i pod ochroną książąt Naleni uwięziony w swoim majątku Anturasikun w Moriande, stolicy Nalenyru. Tam nadal nadzorował rodzinne przedsięwzięcie tworzenia map, szkoląc potomków klanu w rodzinnym fachu, bezwzględnie poddając ich rygorystycznemu treningowi i wymaganiom przez ponad pół wieku. Teraz rodzina stała na progu historycznego przełomu, który mógł wypchnąć ich pozycję dalej, poza wyobrażenie rywalizujących kartografów. Z ich misją splecione były polityczne konsekwencje dla Nalenyru, agresywnego północnego państwa Deseiron oraz Helosunde, które stanowiło bufor między tymi dwoma potęgami. Większa część Helosunde znajdowała się pod okupacją Desei, a Nalenyr udzielał schronienia i wsparcia uchodźcom z Helosunde, aby pokrzyżować plany Desei wobec Nalenyru. Wnukowie Qiro, Jorim i Keles, otrzymali zadania, które miały zaprowadzić ich w przeciwnych kierunkach. Jorim miał wypłynąć na specjalnie zbudowanym statku „Stormwolf”, aby sporządzić dokładne mapy długości geograficznej na morzu przy użyciu tajnego nowego instrumentu. Keles został zadaniowany odnalezienie zagubionego odcinka przedkatastroficznej Szlaku Przypraw, co zaprowadzi go do epicentrum Katastrofy, regionu, w którym wciąż szalała starożytna, dzika magia. Nirati, siostra Jorima i Kelesa, pozostała w Moriande, by strzec fortu, gdyż stawka była wysoka, a wielu ukrytych graczy knuło intrygi zagrażające jej ukochanym braciom. Tymczasem, w następstwie zniszczeń spowodowanych przez dziką magię, jaecai, którzy nie odłączyli się od wyprawy cesarzowej Cyrsy, kontynuowali tradycję xidantzu w swoich szkołach sztuk walki. Ich najlepsi uczniowie stawali się wędrownymi wojownikami, podróżującymi po królestwach, by walczyć z niesprawiedliwością, bez względu na przynależność polityczną. Moraven Tolo był jednym z takich wojowników. Gdy do jego wiadomości dotarły wskazówki o potężnym schowku starożytnych broni, nasyconych magią ich dawnych właścicieli, jaecai zaniepokoili się, że oportunisticzne ugrupowania dostrzegą w tym łatwy sposób na zbudowanie silnej armii bez koniecznej zdolności, dyscypliny i doświadczenia do kontrolowania tej mocy, co może doprowadzić do powtórzenia historii.


Po opuszczeniu planety przez kosmicznych ludzi atmosfera Ziemi zawierała niemal zerową ilość tlenu, co doprowadziło do całkowitego wyginięcia lądowych form życia. Organizmy przetrwały jedynie w głębinach oceanów w pobliżu gorących źródeł, gdzie żył Piscanthropus profundus, będący potomkiem Akwatycznego.[sep]Książka rozpoczyna się od wpływu inżynierii genetycznej. Przez 200 lat współcześni ludzie modyfikowali genetykę innych ludzi, tworząc istoty o zmienionym kodzie genetycznym. Akwamorfy i akwatyczne to morscy ludzie ze skrzelami zamiast płuc. Jeden gatunek – wakuomorf – został stworzony do życia w próżni kosmicznej. Jego skóra i oczy posiadają osłony, które utrzymują stabilność organizmu nawet bez ciśnienia. Cywilizacja ostatecznie upadła, a nieliczni wybrani ludzie uciekli, by kolonizować przestrzeń kosmiczną. Ludzie, którzy stworzyli te gatunki, zeszli do poziomu prostych rolników i po odwróceniu biegunowości magnetycznej zostali doprowadzeni do wyginięcia. Inni ludzie, Hitek, stali się niemal całkowicie zależni od technologii cybernetycznej. Z nadchodzącym odwróceniem biegunowości magnetycznej Hitek stworzyli genetycznie zmodyfikowanych ludzi, aby zajęli różne nisze: genetycznie zmodyfikowani ludzie obejmowali gatunek lasów umiarkowanych, gatunek prerii, gatunek dżungli oraz gatunek zamieszkujący tundrę. Od tego czasu genetycznie zmodyfikowani ludzie musieli stawić czoła nowemu zjawisku. Nie mogli już być modyfikowani genetycznie w laboratorium, więc wszystkie zmiany musiały zachodzić w sposób naturalny. W wyniku doboru naturalnego pojawiło się wiele nowych form. Społeczni, kolonijni ludzie z jednym rodzicem rozrodczym, Rybacy, wydrze podobni ludzie rybacy, Leniwczi, leniwce podobni ludzie, Kolczastozębni, ludzie drapieżne z kłami jak szablotooth, a nawet pasożytniczy ludzie rozwinęli się dzięki naturalnym zmianom. Po pięciu milionach lat nieprzerwanego ewolucji potomkowie współczesnego człowieka, którzy wycofali się w przestrzeń kosmiczną, wrócili. Wtedy świat drastycznie się zmienił. Ziemia została ksenoformowana i pokryta ogromnymi obcymi miastami. Ludzie i inne formy życia na tej nowej Ziemi muszą oddychać powietrzem o niskiej zawartości tlenu. W związku z tym obcy najeźdźcy używają technologii cybernetycznej, aby połączyć ciała nielicznych gatunków ludzkich, które uznali na planecie za przydatne, z butlami tlenowymi i systemami oddechowymi. Modyfikacja genetyczna również powróciła i wyhodowano gigantycznych ludzi budowlanych oraz miniaturowych ludzi łączących, aby pomóc w budowie miast. Genetycznie stworzeni, koniopodobni ludzie służą jako wierzchowce dla najeźdźców. Niektóre stworzone gatunki ludzkie stały się nawet hodowane, jak świnie lub bydło. Jak w każdej cywilizacji, ta nowa era ludzkości ponownie upadła. Ostatecznie kosmiczni ludzie odlecieli, a Ziemia została w ruinach. Przy niemal zerowej zawartości tlenu w atmosferze Ziemi całe lądowe życie na planecie wymarło. Na dnie oceanów świata, w oazach, jakimi były podwodne gorące źródła, życie trwa. W otchłani żył Piscanthropus profundus, głębinowy potomek wymarłego już Akwatycznego. Sugeruje się, że Piscathropus profundis ostatecznie ponownie skolonizuje powierzchnię Ziemi.


Alanna i książę Jonathan wyruszają do Czarnego Miasta, by pokonać zło, gdzie podczas walki z Ysandir płeć dziewczyny zostaje ujawniona przez magię. Po powrocie z wyprawy Jonathan decyduje się mianować Alannę swoją giermką, uznając ją za najlepszego paza niezależnie od płci.[sep]Alanna z Trebond i jej brat bliźniak Thom mogą być bliźniakami, ale są bardzo różni; Alanna jest buntowniczką, która marzy o byciu rycerzem, a Thom pragnie zostać czarodziejem. Niestety, Alanna wkrótce ma zostać wysłana przez nieczujnego ojca do świątyni w Mieście Bogów, aby nauczyć się bycia młodą damą – co dla niej jest losem gorszym od śmierci – podczas gdy Thom jest podobnie przeznaczony do pałacu królewskiego, gdzie będzie szkolił się na rycerza; jego najgorszy koszmar. Aby uniknąć swoich losów, Alanna i Thom układają plan; Alanna przebrana za chłopca, podając się za Alana, zajmie miejsce Thoma jako rycerz. Thom uda się do Miasta Bogów, gdzie miejmy nadzieję będzie mógł szkolić się na czarodzieja. Po przekonaniu swoich dwóch opiekunów, uzdrowicielki Maude i żołnierza Corama, że ich plan się powiedzie, wyruszają w drogę. W pałacu „Alan” trenuje jako paź, poznając wielu przyjaciół, takich jak Raoul z Goldenlake, młodszy Gareth z Naxen, Francis z Nond, Alexander z Tirragen i książę Jonathan z Conté. Zyskuje też wroga podczas pierwszego dnia w pałacu:Ralona z Malven, który nieustannie ją prześladuje. Zamiast pozwolić towarzyszom go pobić, Alanna potajemnie trenuje z George’em Cooperem, Królem Dworu Złodziei, dopóki nie potrafi pokonać go sama. Gdy to robi, on opuszcza Dwór, przysięgając zemstę. Podczas lat, gdy Alanna jest paziem, gorączka, Potliwo Choroba, rozprzestrzenia się w stolicy, Corus, i nigdzie indziej. Ta choroba różni się od wszystkich innych znanych chorób tym, że pozbawia uzdrowicieli mocy leczenia, a nawet ich zabija. Mówi się, że została wysłana przez wielkiego czarodzieja. Alanna posiada potężny Dar uzdrawiania, ale boi się go używać, więc nie mówi nikomu, że potrafi leczyć. Z powodu odmowy użycia swoich zdolności umiera Francis z Nond, jeden z jej przyjaciół. Gdy książę Jonathan zachoruje, Alanna, zdając sobie sprawę, że jest jedynym niewyczerpanym uzdrowicielem w mieście, próbuje go wyleczyć. Udaje jej się, ale tylko poprzez przywołanie Wielkiej Matki Bogini i sprowadzenie Jonathana z miejsca pomiędzy Życiem a Śmiercią. W ten sposób nieświadomie ujawnia swoją płeć sir Mylesowi z Olau, jednemu z jej mentorów. Krótko potem potężny czarodziej, kuzyn Jonathana, książę Roger z Conté, przyjeżdża zamieszkać w pałacu i uczyć magii obdarzonych paziów i giermków. Alanna udaje się do matki George’a Coopera, uzdrowicielki pani Cooper, po swojej pierwszej miesiączce. Mówi George’owi prawdę o swojej płci. Jonathan również odkrywa prawdę podczas ostatniego roku Alanny jako paza, gdy wybiera się z giermkami na polecenie księcia Jonathana do Persopolis, jedynego miasta Bazhirów, rasy koczowniczych ludzi z pustyni. Wszyscy giermkowie byli ostrzegani przez księcia Rogera, aby trzymali się z dala od Czarnego Miasta, miasta widocznego z Persopolis. Jednak Jonathan postanawia pojechać do miasta, aby pokonać zło, które tam czai, a Alanna jedzie z nim, aby pomóc mu w tej misji. Przybywają do miasta i znajdują je całkowicie opustoszałe; przynajmniej do momentu wejścia do dużej, centralnej świątyni. Tam znajdują Ysandir, istoty, które nie starzeją się ani nie głodują jak śmiertelnicy, ale można je zabić. Jonathan i Alanna zaczynają walczyć, ale sytuacja zaczyna się komplikować, gdy jeden z Ysandir magicznie zdejmuje ubranie Alanny, ujawniając jej prawdziwą płeć. Jonathan odsuwa swoje zaskoczenie na później, ponieważ Alanna i Jonathan muszą połączyć swoje siły, aby pokonać Ysandir. Dzięki pomocy swojego magicznego miecza, otrzymanego wcześniej od sir Mylesa, Alanna pokonuje ostatniego z Ysandir, a Jonathan i Alanna wracają do Persopolis. Książka kończy się oazie niedaleko Persopolis, gdzie Alanna sugeruje, że perhaps Roger chciał, aby Jonathan pojechał do miasta. Jonathan mówi, że tak, chciał, ale tylko po to, by Jonathan mógł uwolnić Tortall od wielkiego zła. Gdy Alanna zauważa, że perhaps Roger nie spodziewał się, że wróci żywy, Jonathan odmawia słuchania. Po tym Jonathan wybiera Alannę na swoją giermka, gdy w tym roku zostanie pasowany na rycerza. Mówi, że nie obchodzi go, że jest dziewczyną, ponieważ jest najlepszym paziem, niezależnie od wszystkiego.


Duch prześladujący Quinna okazuje się być duchem jego zmarłego wkrótce po narodzinach bliźniaczego brata, który zazdrości mu życia. Merrick podejmuje próbę wypędzenia go za pomocą rytuału, jednak podczas ceremonii łączy się z ogniem i ginie, przenosząc duchy do Światła.[sep]Głównym bohaterem jest Tarquin „Quinn” Blackwood, potomek rodu Blackwoodów, potężnej i starej rodziny z Nowego Orleanu. Tarquina prześladuje tajemniczy duch o imieniu Goblin, który jest z nim duchowo powiązany. Quinn uświadamia sobie, że nie jest w stanie sam pokonać tej istoty. Ryzykując życie, Quinn wyrusza w podróż, by zyskać pomoc wampira Lestata de Lioncourt. Lestat, w pewnym sensie, zgadza się pomóc Quinnowi. Fabuła powieści rozwija się, gdy Tarquin opowiada historie o swoim dorastaniu, młodości, rodzinie, a nawet o swoim przymusowym przemienieniu i przyjęciu Ciemnego Daru od hermafrodyty Petronii. Jego opowieści pozwalają Lestatowi lepiej zrozumieć zasięg i moc Goblina, który wciąż prześladuje Tarquina. Lestat odkrywa również, że Quinn jest spokrewniony z rodem czarownic Mayfair, który również ma swój dom w Nowym Orleanie. Ta informacja w połączeniu z niepowodzeniem w pokonaniu Goblina zmusza Lestata do poproszenia o pomoc Merrick. Merrick, potężna czarownica z rodu Mayfair, która stała się wampirem, zgadza się pomóc. Ujawnia się, że żądny krwi Goblin, który wygląda dokładnie jak Tarquin, jest w rzeczywistości duchem małego chłopca – duchem bliźniaczego brata Tarquina, który zmarł zaledwie kilka dni po urodzeniu. Dziecko nie opuściło tego świata; jest związane z Tarquinem i nieustannie zazdrości mu przeżywania tego, co on sam. Merrick przygotowuje rytuał, używając zwłok martwego bliźniaka, aby wypędzić Goblina. Podczas ceremonii Merrick łączy się z ogniem i zwłokami. Przenosi swój duch oraz duch dziecka do Światła i ginie. Lestat jest pogrążony w żalu po Merrick, którą uwielbiał; ale ma teraz Quinna, nowego wampira, o którego może się troszczyć.


Ali chwali styl życia ojca i postanawia kontynuować studia, uznając zachodnie wykształcenie za religijne. W reakcji na zachowanie syna i incydent z udziałem Bettiny, trzeźwy Parvez uspokaja Aliego, który gwałtownie broni się przed ojcem.[sep]Opowieść dotyczy problemów Parveza, który wraz z synem Alim wyemigrował z Pakistanu do Wielkiej Brytanii. Parvez martwi się, ponieważ zachowanie Aliego uległo znacznej zmianie. Na początku historii Parvez boi się rozmawiać o swoich zmartwieniach z przyjaciółmi, ponieważ jego syn zawsze był swoistym „wizytówkowym dzieckiem”. Ostatecznie Parvez przełamuje milczenie i opowiada im, jak zmienił się jego syn, licząc na otrzymanie jakiejś rady. Po krótkiej rozmowie dochodzą do wniosku, że syn może być uzależniony od narkotyków i sprzedaje swoje rzeczy, aby zarobić pieniądze na ich zakup. Po tym spotkaniu Parvez udaje się do swojego taksówki, aby pojechać do domu. W samochodzie znajduje jednak Bettinę, prostytutkę, która często jeździ z Parvezem i stała się jego powiernicą. Od czasu gdy Parvez bronił Bettiny przed klientem, który ją zaatakował, dbają o siebie nawzajem. Parvez opowiada Bettinie, co zaobserwował, i że on oraz jego przyjaciele przypuszczają, iż syn robi wszystkie te dziwne rzeczy, ponieważ jest uzależniony od narkotyków. Bettina instruuje Parveza, jak ma obserwować syna, aby sprawdzić, czy nie dzieje się z nim coś złego fizycznie. Jednak po kilku dniach obserwacji Parvez stwierdza, że jego syn wygląda na całkowicie zdrowego. Jedyną fizyczną zmianą, jaką zauważa Parvez, jest to, że Ali zapuszcza brodę. I okazuje się, że jego syn nie sprzedaje swoich rzeczy. Po prostu je rozdaje. Parvez zauważa, że Ali modli się pięć razy dziennie, mimo że nie był wychowany w religijności. Parvez postanawia zaprosić syna na kolację, aby porozmawiać z nim o jego ostatnim zachowaniu. Początkowo Ali odrzuca to zaproszenie, ale później je przyjmuje. Podczas tego spotkania Parvez pije dużo i zaczynają się kłócić. Ali krytykuje styl życia ojca, ponieważ w jego opinii ojciec jest „zbyt zaangażowany w cywilizację zachodnią” (Kureishi 2001: 157) i łamie zasady Koranu, pijąc alkohol i jedząc wieprzowinę. Ali mówi ojcu, że zamierza przerwać studia, ponieważ z jego punktu widzenia „zachodnie wykształcenie kultywuje postawę antyreligijną” (Kureishi 2001: ). Parvez czuje, że stracił syna, i chce mu powiedzieć, żeby wyprowadził się z domu. Ale Bettina zmienia jego zdanie i Parvez postanawia spróbować zrozumieć, co dzieje się w umyśle jego syna. Przez kolejne dni Parvez próbuje ostrożnie wytłumaczyć synowi, jakie są jego idee i postawy wobec życia. Nawet zapuszcza brodę, aby przypodobać się Aliemu. Ale Ali nadal gardzi ojcem za nieprzestrzeganie zasad Koranu. Kilka dni później, gdy Parvez jedzie taksówką z Bettiną, widzi syna idącego chodnikiem. Parvez prosi Ali, żeby wsiadł i pojechał z nimi. W samochodzie Bettina zaczyna rozmowę z Alim, ale gdy próbuje mu wytłumaczyć, że jego ojciec go bardzo kocha, Ali się złości i obraża Bettinę. Następnie chce uciec z samochodu, ale Bettina wyprzedza go. Wysiada z samochodu, gdy ten jeszcze jedzie, i ucieka. W domu Parvez wypija dużo alkoholu, ponieważ jest wściekły na syna. Wchodzi do pokoju Aliego i atakuje syna, który nie wykazuje żadnej reakcji, aby się bronić lub ochronić. Gdy Parvez przestaje go bić, Ali pyta ojca: „Kto jest teraz fanatykiem?”.


Zrzucenie bomby atomowej na siły radzieckie 6 sierpnia 1945 roku nie spowodowało śmierci generałów Żukowa i Czujkowa, którzy zdołali uciec przed wybuchem. W rezultacie militarnych porażek i użycia broni jądrowej w Moskwie nie doszło do przewrotu, gdyż Stalin utrzymał władzę i odmówił podpisania rozejmu z aliantami.[sep]Czerwona Inferno: 1945 to spekulacyjna powieść, która przedstawia, co mogłoby się stać, gdyby Związek Radziecki pod koniec II wojny światowej próbował opanować całe Niemcy i w trakcie tej operacji zaatakował siły amerykańskie, rozpoczynając w ten sposób III wojnę światową. Powieść śledzi losy różnych postaci historycznych i fikcyjnych, które walczą z nowym wrogiem, radzą sobie z pokonanymi już Niemcami, siłami japońskimi na Pacyfiku oraz nowo stworzoną bombą atomową. Akcja powieści koncentruje się głównie na przetrzeniu uwięzionych amerykańskich żołnierzy i niemieckich cywilów w oblężonych miastach Niemiec, historiach alianckich operacji za liniami wroga mających na celu sabotaż sił radzieckich, działaniach wywiadu zajmującego się rozszyfrowywaniem motywów Stalina oraz wysiłkach Ameryki mających na celu powstrzymanie Rosjan i jednoczesne pokonanie Japonii na Pacyfiku. Powieść rozpoczyna się od przedstawienia rzeczywistych wydarzeń historycznych z naszej linii czasu, a następnie opisuje punkt dywergencji wydarzeń historycznych przed przejściem do właściwej historii; w kwietniu 1945 roku siły alianckie w Europie pod dowództwem Dwighta Eisenhowera zatrzymały dalszy marsz w głąb nazistowskich Niemiec na rzece Łabie, podczas gdy Armia Czerwona walczyła z resztkami sił niemieckich w drodze do Berlina. Jednak w tej linii czasu, zamiast zatrzymać aliancki marsz w głąb Niemiec, nowo mianowany prezydent USA Harry S. Truman autoryzuje kontynuowanie natarcia przez Armię USA przez Łabę w kierunku Berlina, aby szybko zakończyć wojnę i w ten sposób zagwarantować zachodnim narodom udział w podzielonej stolicy Niemiec poprzez obecność ich wojsk w mieście. Jednak radziecki premier Józef Stalin, mimo uzgodnionych warunków podziału Berlina i Niemiec między sojuszników, chce zdobyć Berlin dla siebie, uznając, że Związek Radziecki najlepiej zasłużył na podbicie stolicy swego arch-wroga po bezprecedensowej brutalności frontu wschodniego. Posuwa się nawet do wydania rozkazu, by Armia Czerwona atakowała każde napotkane siły amerykańskie, jeśli zbliżą się do Berlina, w celu zastraszenia Zachodu i zmuszenia go do pozostawienia Berlina Rosji. Ostatecznie czołowe dywizje Armii USA, znajdujące się zaledwie 60 mil od Berlina, napotykają radzieckie wojska pancerne i – zgodnie z rozkazem – otwierają ogień do Amerykanów, zaczynając wypierać siły USA z powrotem za Łabę. Wieść o wymianie ognia między amerykańskim natarciem na Berlin a siłami radzieckimi dociera do Moskwy i Waszyngtonu, a fakt, że USA przekroczyły uzgodnione granice okupacji, zostaje potwierdzony. Stalin wierzy, że zarówno on, jak i USA unieważnili porozumienia jałtańskie, co technicznie oznacza, że Stany Zjednoczone i Związek Radziecki są de facto wrogami. W połączeniu z jego paranoją, że Zachód chce odebrać Rosji szansę na zemstę na Niemczech, i odmową dopuszczenia do tego, a także z unieważnionym powojennym podziałem i już trwającymi wrogimi działaniami, decyduje się podbić i okupować Niemcy, a następnie całą Europę, dopóki Rosja ma jeszcze taką szansę, rozpoczynając w ten sposób kolejną wojnę światową. Eisenhower i Armia USA zostają wyparci za Łabę, tracąc tysiące żołnierzy i całą amerykańską dywizję pancerną, a wraz z uciekającymi niemieckimi cywilami i jeńcami wojennymi zostają odcięci od głównych sił i okopują się w Poczdamie, który Sowieci oblegają przez cały czas trwania wojny. W ciągu kilku miesięcy od końca kwietnia do sierpnia Armia Czerwona prowadzi wojnę na wyczerpanie, a jej przytłaczająca liczebnie siły powoli wypierają aliantów na zachód przez Niemcy do Wezery, podczas gdy Sowieci próbują również podzielić aliantów, rozprzestrzeniając wpływy komunistyczne na okoliczne narody, mając nadzieję na wywołanie rewolucji w krajach sojuszniczych, aby utrudnić Amerykanom wysiłki zmierzające do powstrzymania Sowietów na wschód od Renu. Część planów wywołania wewnętrznych walk przynosi skutek, gdy Churchill traci stanowisko premiera na rzecz Clementa Attleego i Partii Pracy w Wielkiej Brytanii, gdy ludzie Anglii gwałtownie protestują, twierdząc, że są zbyt zmęczeni, by pozostawać w trwającym konflikcie; Francja i Włochy również stoją na krawędzi wojny domowej między swoimi rządami a sympatykami komunistycznymi, ale niepokoje zostają stłumione, gdy sympatycy nie są gotowi zabijać własnych rodaków z obawy przed zdradą. Plany utrudnienia amerykańskiego wysiłku wojennego ostatecznie obracają się przeciwko Sowietom, gdy Szwajcaria i Finlandia rezygnują z neutralności i pozwalają armiom alianckim na przekroczenie ich granic na linię frontu, zapewniając w ten sposób ciągły dopływ żołnierzy i zaopatrzenia dla sił alianckich. US Air Force przeprowadza również długodystansowe loty bombowe w głąb Związku Radzieckiego z wykorzystaniem bombowca B-29 Superfortress z kampanii pacyficznej (przekierowanego z pierwotnych celów w Hiroszimie, Nagasaki oraz okręgach morskich Kure i Yokosuka, co pozostawiło je stosunkowo nienaruszonymi), celując w radziecką produkcję paliw i ropy naftowej, pozbawiając Armię Czerwoną środków do prowadzenia dalszych ofensyw. Sytuacja przybiera również gwałtowny obrót, gdy pozostałe siły i rząd byłych nazistowskich Niemiec podpisują rozejm z aliantami i zgadzają się walczyć u ich boku przeciwko Rosjanom. Ostatecznie Rosjanie przekraczają Wezerę, ale zamiast udać się w stronę Renu, skręcają na północ w stronę Dortmundu, gdzie magazynowane są wszystkie bronie i zaopatrzenie sił amerykańskich dla linii frontu. Staje się jasne, że jeśli Rosjanie zdobędą to miasto, będą mieli wszystkie bronie potrzebne do pokonania aliantów w Europie (ponieważ Rosjanie mają więcej ludzi do walki niż broni do ich uzbrojenia). Jednak ogromny magazyn w Dortmundzie to podstęp wymyślony przez Eisenhowera, aby zwabić główną siłę Armii Czerwonej w jedno miejsce, aby mogła zostać zniszczona bombą atomową. Bomba zostaje zrzucona i wybucha nad centrum dowodzenia centralnych dywizji Armii Czerwonej na zachodnim brzegu Wezry w stronę Dortmundu 6 sierpnia 1945 roku, zabijając niemal pół miliona radzieckich żołnierzy natychmiast, w tym Gieorgija Żukowa i Wasilija Czujkowa. Po zrzuceniu kolejnej bomby na siły radzieckie w południowych Niemczech, Sowieci są zbyt zdemoralizowani, by kontynuować natarcie, i wycofują się w obawie przed kolejnymi amerykańskimi atakami nuklearnymi. Z wojną praktycznie przegraną i Stalinem postrzeganym jako niszczyciel, a nie zbawca, w radzieckim rządzie wybucha przewrót, w wyniku którego Stalin zostaje obalony i stracony, a nowe politbiuro przejmuje kontrolę i podpisuje rozejm z aliantami, wycofując wszystkie swoje siły z Europy. Z powstrzymanym podbojem Europy przez Związek Radziecki i po kapitulacji Japonii (po zbombardowaniu wyłącznie Hiroszimy, a nie Nagasaki) II i III wojna światowa wreszcie się kończą. Powieść kończy się wczesną zimą 1946 roku, z upadkiem komunizmu i radzieckimi republikami odrywającymi się od Rosji, aby tworzyć własne suwerenne państwa, analogiczne do Wspólnoty Niepodległych Państw dzisiaj. Chiny pogrążają się w wojnie domowej, gdy nowy rząd komunistyczny przejmuje władzę, a Ameryka staje się jedynym światowym supermocarstwem nuklearnym. Cała Europa i Azja leżą w ruinie, gdy zmęczeni żołnierze, politycy, jeńcy i cywile wszystkich narodów biorących udział w konflikcie wreszcie wracają do domów i zaczynają odbudowywać swój świat, spoglądając w stronę niepewnej, ale pełnej nadziei przyszłości.


Pall Mauve’Bib przejął kontrolę nad Imperium, pokonując Barona Włodzimierza Hardchargin w konkursie pieczenia, w którym użył masła orzechowego i likieru Drambrewski. W rezultacie tego zwycięstwa zesłał dom Cesarza na planetę więzienną i ożenił się z córką władcy.[sep]W ramach Imperium Galaktycznego następuje zmiana lenna. Pod wodzą słownego Barona Włodzimierza Dom Hardchargin, Wielki Wielki Dom powierzony opiece nad Arruckusem, został zastąpiony przez Szadapa IV, Padedbrah Cesarza, na rzecz wschodzącego Domu Agamemnides, na czele z Księciem Lottom. Arruckus jest również znany jako „Doon” i dodatkowo jako Planeta Deserowa. Całkowicie pokryta cukrami, jest to surowe, nieprzebaczające środowisko, w którym nie znaleźć żadnego dania głównego; tubylcy żyją wyłącznie z tego, co mogą importować, wyprodukować z cukrów lub uzyskać z białka sojowego (tubylcze eksperymenty żywnościowe znane jako Mahn t’Vani). Książę Lotto przyjmuje lenno, świadomy, że może to być pułapka śmierci, ale też dostrzegający znaczenie jedynego eksportu Arruckusa, szerokospektralnego środka odurzającego znanego jako piwo. Występujące naturalnie na Arruckusie w wyniku procesów naturalnych i nigdzie indziej, jest to silnik, na którym opiera się handel; Gildia Schlepping, posiadająca monopol na podróże kosmiczne w Imperium, nie będzie działać bez niego. Kto kontroluje piwo, ten kontroluje handel. Jednak krótko po przybyciu na Doon, ze swoim dziedzicem i synem Pallem oraz konkubiną Lady Jazzicą, adeptką galaktycznego bractwa szefów kuchni i organizatorów eventów znanych jako Boni Maroni, Książę Lotto i Dom Agamemnides padają ofiarą spisku zainicjowanego przez Barona Włodzimierza Hardchargin i zrealizowanego przez własnego księgowego Księcia, Oyeaha, który bez wiedzy Księcia prowadził tajną drugą księgę. Gdy Cesarz zażądał audytu lenna, zduplikowana księga sprawiała wrażenie, jakby Dom Agamemnides fałszował księgi. W zamian za ten czyn Oyeah miał nadzieję, że Baron da mu szansę jako stand-uper – co też zrobił, ale na imperialnej planecie więziennej, Salacia Simplicissimus. Zrujnowany, krótkie panowanie Księcia Lotta nad Doonem dobiega końca, a Dom Hardchargin zostaje przywrócony jako posiadacze lenna. Zesłani do cukrowej dziczy, Pall (obecnie głowa Domu Agamemnides) i Lady Jazzica spotykają się z tubylczą populacją planety, Freedmenmenami, i zostają przez nią ostatecznie zaakceptowani, co ułatwiło wcześniejsze „sadzenie proroctw” przez Missionarię Phonibalonicę, za pośrednictwem Wielkiego Proroka Phyllis. Rzeczywiście, tubylcy są otwarci na wypełnienie się proroctw nawet po ujawnieniu, że dekanonizacja Phyllis spowodowała, że jej proroctwa zostały przerwane jakiś czas temu. Pall, otrzymując imię Freedmenmenów Assol i przyjmując tajne imię Mauve’Bib (od fioletowego serwetki, którą wszyscy Freedmenmeny noszą na szyi), zaczyna piąć się w strukturze władzy plemienia (a także zdobywać Freedmenmenkę Loni jako kochankę), uświadamiając sobie, że może użyć Freedmenmenów do powrotu do pozycji władzy, odzyskując nie tylko Doon, ale samo Imperium. Uświadamia sobie również to, co imperialny planetolog i ekonomista liberalny Keynes rozgryzł już jakiś czas temu: szalejące Gigantyczne Preclki (znane jako Schmai-gunug) w rzeczywistości produkują piwo jako produkt uboczny swojego cyklu życiowego. Lady Jazzica wznosi się do rangi Rozgrzanej Matki Hootch Grabr, stając się znana jako Jazzica-z-Dziwności. Podczas swojego wznoszenia się, będąc pod wpływem piwa, uświadamia sobie, że nosi córkę Lotta. Jej odurzenie otwiera jej płodową córkę na tysiące lat kulinarnych historii Boni Maroni; wynikiem jest Nailya-Prawdziwie-Dziwna, małe dziecko, które recytuje przepisy tak, jakby była dorosła. W tym czasie on świadomie pozycjonuje się jako Kumquat Haagendasz (wynik wielopokoleniowego programu hodowlanego tak tajnego, że Boni Maroni w rzeczywistości zapomnieli jego celu) i Mahdl-t, od dawna wyczekiwany mesjasz Freedmenmenów, „ten, który poprowadzi nas do Raju i z powrotem”, który wreszcie przyniesie dania główne, na które Freedmenmeny głodowały. Tą drogą przejmuje i konsoliduje swoją władzę nad tubylcami, czyniąc ich nie tylko swoimi sojusznikami, ale fanatycznymi zwolennikami. Tymczasem, ponownie u władzy, Baron Włodzimierz Hardchargin ma własne problemy. Przekształcenie lenna w Shadvlad Rendezvous, premierową planetę lounge w galaktyce, jest względnym sukcesem, mimo że Freedmenmeny pozostają chronicznym problemem, a Gigantyczne Preclki wciąż są na wolności. On jednak pragnie większego sukcesu i ma plany, aby wypchnąć swojego cichego partnera (Cesarza) i grać Domem Imperialnym przeciwko Boni Moroni, Gildii Schlepping oraz międzygwiezdnej spółdzielni rozwojowej NOAMCHOMSKI, używając swojej kontroli nad piwem jako dźwigni, tym samym stając się prawdziwą władzą w galaktyce i franczyzując Shadvlad w całym Imperium. Wydarzenia dochodzą do szczytu, gdy Pall Mauve’Bib, całkowicie odzyskawszy tubylczy styl i zdobywając „Oko Egad” (charakterystyczne czerwone na czerwonym oczy, wskazujące na silne uzależnienie od piwa), rzuca wyzwanie Baronowi w konkursie pieczenia, z nowym składnikiem: masłem orzechowym, uzyskanym z orzeszków naturalnie występującej mieszanki przekąskowej, i debiutując swoją tajną bronią – likierem zrobionym z piwa – Drambrewskim. Dzięki wsparciu Boni Moroni, obietnicy zapewnionych dostaw piwa dla Gildii Schlepping (którą wpływowano, by wierzyła, że Hardcharginowie rozcieńczają piwo, i ujawniono, że mają czerwone na czerwonym oczy uzależnienia od piwa) oraz po pokonaniu ShaNaNa-Barona Flip-Rotha Hardchargin w rankout (pojedynku na jedną obelgę), Pall Mauve’Bib obejmuje kontrolę imperialną, zsyłając dom Cesarza na planetę więzienną Simplicissima Secundus, zdobywając rękę córki Cesarza Serutan w małżeństwie z rozsądku oraz Freedmenmenkę Loni jako swoją konkubinę.


Miedź ścaga Toda przez cały dzień i aż do następnego poranka, co kończy się śmiercią lisa z wyczerpania, a sam pies jest bliski śmierci. Po wyleczeniu Miedzia przez Pana, mężczyzna ostatecznie zgadza się na przeprowadzkę do domu opieki, gdzie posiadanie psów jest zabronione.[sep]Miedź, mieszaniec gończego, był niegdyś ulubieńcem wśród psów myśliwskich swego Pana na wiejskich terenach. Jednak teraz czuje się zagrożony przez Szefa, młodszego, szybszego gończego rasy black and tan. Miedź nienawidzi Szefa, który zajmuje jego miejsce jako przywódca stada. W czasie polowania na niedźwiedzia Szef broni Pana, gdy niedźwiedź rzuca się na niego, podczas gdy Miedź jest zbyt przerażony, by stanąć z nim do walki. Pan ignoruje Miedzia, obsypując pochwałami Szefa, a nienawiść i zazdrość Miedzia rosną. Tod to młody lis rudzki, wychowany jako zwierzę domowe przez jednego z myśliwych, który zabił jego matkę i rodzeństwo. Początkowo Tod cieszy się życiem, ale gdy osiąga dojrzałość płciową, wraca na łono natury. W ciągu pierwszego roku zaczyna wyznaczać swoje terytorium i uczy się technik unikania, będąc ściganym przez lokalne psy gospodarskie. Pewnego dnia trafia na dom Pana i odkrywa, że jego obecność wywołuje u przykutych łańcuchami psów wściekłą frustrację. Zaczyna czerpać przyjemność z drwiny z nimi, aż do dnia, w którym Szef urywa łańcuch i rusza w pogoń. Pan widzi uciekającego psa i podąża za nim z Miedziem. Gdy Szef sprawnie śledzi lisa, Tod ucieka wzdłuż torów kolejowych w nadjeżdżającym pociągiem, czekając z ostatnią chwilą, by skoczyć w bezpieczne miejsce. Szef ginie pod kołami pociągu. Po pogrzebaniu Szefa i płaczu Pana nad martwym psem, trenuje on Miedzia, by ignorował wszystkie lisy z wyjątkiem Toda. Przez lata człowiek i pies polują na lisa, a Pan używa ponad tuzina technik myśliwskich w swojej dążeniu do zemsty. Z każdym polowaniem zarówno pies, jak i lis uczą się nowych sztuczek i metod, by przechytrzyć przeciwnika, a Tod zawsze ostatecznie ucieka. Tod łączy się w parę ze starszą, doświadczoną lisicą, która rodzi młode. Zanim dorosną, Pan znajduje norę i truje młode na śmierć. Tamtej zimy Pan zastawia pułapki nóżkowe, których Tod uczy się ostrożnie unikać, ale lisica zostaje schwytana i zabita. W styczniu Tod bierze sobie nową partnerkę, z którą ma kolejne młode. Pan stosuje technikę „cichego polowania”, polegającą na tym, że siedzi bardzo cicho w lesie, odtwarzając odgłos królika, aby wypłoszyć lisy. Dzięki tej metodzie zabija młode, a następnie, używając dźwięku rannego liska, wabia i zabija partnerkę Toda. Wraz z upływem lat tereny wiejskie ustępują miejsca bardziej zurbanizowanej okolicy. Powstają nowe budynki i autostrady, buduje się więcej osiedli mieszkaniowych, a rolnicy są wypierani. Mimo że większość dzikich zwierząt odeszła, a polowanie staje się coraz trudniejsze, Tod pozostaje, ponieważ to jego terytorium domowe. Pozostałe lisy stają się niezdrowymi padlinożercami, a ich natura ulega zmianie – dożywotnie więzi z partnerami zastępuje promiskuityzm, a pary rozstają się po zakończeniu kopulacji. Pan stracił większość swojej ziemi, a jedynym psem, którego posiada, jest teraz Miedź. Co zimę wciąż polują na Toda, a w dziwny sposób Pan z utęsknieniem oczekuje tego, jako jedynej pozostałości ze swojego dawnego życia. Pan spędza większość czasu na piciu alkoholu, a ludzie zaczynają namawiać go, by przeprowadził się do domu opieki, gdzie psy są zabronione. Jednego lata wybuch wścieklizny rozprzestrzenia się wśród lisów. Po tym, jak jeden zakażony lis atakuje grupę dzieci, ci sami ludzie zwracają się do Pana z prośbą o pomoc w zabijaniu lisów. Używa pułapek i trutki, aby zabić jak najwięcej lisów; jednak trucizna zabija również zwierzęta domowe. Po śmierci dziecka, które zjadło ją, ludzie usuwają całą truciznę, a następnie Pan organizuje polowanie, w którym duża liczba osób ustawia się w szeregu i masowo wchodzi do lasu, wypłaszając lisy, by je zastrzelić. Starzejący się Tod unika wszystkich trzech wydarzeń, a także próby pościgu za nim chartami. Pewnego ranka, po ucieczce Toda przed chartami, Pan wysyła Miedzia na polowanie. Gdy ten podąża śladem lisa, Miedź bezwzględnie ściga go przez cały dzień i aż do następnego ranka. Tod w końcu pada martwy z wyczerpania, a Miedź osuwa się na niego, sam będąc bliski śmierci. Pan opiekuje się Miedziem, doprowadzając go do zdrowia, i obaj cieszą się nową popularnością, ale po kilku miesiącach ekscytacja wokół osiągnięcia Miedzia opada. Pan zostaje sam i wraca do picia. Ponownie proszony jest o rozważenie zamieszkania w domu opieki i tym razem wyraża zgodę. Płacząc, zabiera strzelbę ze ściany, wyprowadza Miedzia na zewnątrz i głaszcze go delikatnie, zanim każe mu położyć się. Zakrywa oczy psa, gdy Miedź liże jego dłoń z pełnym zaufaniem.


Karen każe katowi uciąć sobie stopy, by przestać tańczyć, ale buty kontynuują taniec z odciętymi częściami ciała. Ostatecznie, jako służąca w plebanii, otrzymuje przebaczenie podczas modlitwy w domu, a jej dusza wznosi się do nieba.[sep]Chłopka o imieniu Karen zostaje adoptowana przez bogatą starszą panią po śmierci matki. Dorasta w próżności. Przed adopcją Karen miała stare, zniszczone czerwone buty, a teraz namawia przybraną matkę, by kupiła jej parę czerwonych butów godnych księżniczki. Karen wielokrotnie zakłada je do kościoła, nie zwracając uwagi na nabożeństwo. Ignoruje gniew przybranej matki i nieprzychylne spojrzenia, które nawet święte obrazy zdają się wyrażać na widok jej czerwonych butów w kościele. Przybrana matka choruje, ale Karen ją opuszcza, woląc pójść na przyjęcie w swoich czerwonych butach. Pojawia się tajemniczy żołnierz i wypowiada dziwne słowa o tym, jakie piękne buty do tańca ma Karen. Wkrótce potem Karen zaczyna tańczyć i nie może przestać. Buty przejmują kontrolę; nie potrafi nimi sterować i są przytwierdzone do jej stóp. Buty wciąż tańczą, przez pola i łąki, w deszczu i słońcu, nocą i dniem, a także przez jeżyny i ciernie, które ranią ciało Karen. Nie może nawet wziąć udziału w pogrzebie przybranej matki. Zjawia się anioł z mieczem i potępia ją do tańczenia nawet po śmierci, jako przestrogę dla próżnych dzieci. Karen błaga o litość, ale czerwone buty zabierają ją, zanim zdąży usłyszeć odpowiedź anioła. Karen znajduje kata i prosi go, by uciął jej stopy. On to robi, ale buty wciąż tańczą, teraz z odciętymi stopami Karen w środku. Kat daje jej parę drewnianych stóp i kule oraz uczy psalmu dla przestępców. Uważając, że już wystarczająco odpokutowała za czerwone buty, Karen postanawia pójść do kościoła, żeby ludzie ją zobaczyli. Jednak jej odcięte stopy, wciąż w czerwonych butach, tańczą przed nią, blokując drogę. W następną niedzielę próbuje ponownie, uważając, że jest przynajmniej tak dobra jak inni w kościele, ale znowu tańczące czerwone buty zamykają jej drogę. Karen znajduje pracę jako służąca w plebanii, ale gdy nadchodzi niedziela, nie odważy się iść do kościoła. Zamiast tego siedzi sama w domu i modli się do Boga o pomoc. Anioł pojawia się ponownie, tym razem trzymając bukiet róż, i okazuje Karen litość, o którą prosiła: jest tak, jakby kościół przyszedł do niej, a jej serce napełnia się słońcem, pokojem i radością, aż pęka. Jej dusza wznosi się na słońcu do nieba, a nikt tam nie wspomina o czerwonych butach.


Meeks zmusza Abernathy do upuszczenia ksiąg magii, a biały jednorożec niszczy ich okładki, uwalniając duchy czarnych jednorożców. W wyniku tej bitwy magicznej Meeks odnosi zwycięstwo, a ujawnia się, że czarodzieje Landoveru chronili te stworzenia w dwóch starożytnych tomach.[sep]Ben Holiday, dworski mag Questor Thews oraz sylfa Willow każdy z nich ma żywy, proroczy sen. Ben śni, że Miles Bennett, jego były wspólnik z kancelarii w Chicago, ma kłopoty. Questor śni o położeniu dwóch starożytnych ksiąg magii, a Willow śni o czarnym jednorożcu posiadającym wielką moc oraz o złotej uzdzie, która pozwoli go okiełznać. Tylko półpies, dworski kronikarz Abernathy, wyraża swoje wątpliwości co do snów. Po powrocie do starego świata Ben odkrywa, że z Milesem wszystko w porządku. Podejrzliwy, śpieszy z powrotem do Landoveru. Nieświadomy niczego, Meeks (zły czarodziej, który pierwotnie wysłał Bena do Landoveru) ukrył się w ubraniach Bena, używając magii, i również powrócił. W zamku Ben dowiaduje się, że Questor odnalazł księgi magii, choć wydają się bezużyteczne. Jedna jest wypełniona ilustracjami jednorożców, a druga wygląda, jakby spłonęła od środka. Willow wciąż jest zaginiona. Tej nocy Ben zostaje zaatakowany przez Meeksa. Stary czarodziej rzuca na nich oba iluzję, przez co Meeks wygląda jak Ben, a Ben jak zwykły chłop. Nie rozpoznając prawdziwej tożsamości Bena i w przekonaniu, że to intruz, Questor każe wyrzucić go z zamku. Ben szuka Willow, mając nadzieję, że przekona ją do swej tożsamości i powstrzyma ją przed wydaniem uzdy Meeksowi. W drodze spotyka Edgewood Dirka, kota-pryzmat ze świata wróżek. Dirk jest w stanie rozpoznać Bena jako Wysokiego Króla i wyśmiewa go z powodu niezdolności do przezwyciężenia swojej sytuacji. Benowi udaje się zorganizować spotkanie z ojcem Willow, Mistrzem Rzeki, który nieudolnie próbuje schwytać Czarnego Jednorożca i zatrzymać go dla siebie. Później Ben spotyka Matkę Ziemię, która mówi mu, że Willow udała się do Głębokiego Jaru, by odzyskać złotą uzdę od wiedźmy Nightshade. Niepewny, czy wiedźma powróciła do Głębokiego Jaru od ich ostatniego spotkania, Ben werbuje do pomocy gnomy G’home, Filipa i Sota, aby zbadali sprawę. Odkrywają, że rzeczywiście powróciła, i zostają schwytani. Nightshade ujawnia, że nie posiada już uzdy, gdyż została skradziona przez smoka Strabo jakiś czas temu. Widząc okazję do odzyskania uzdy od smoka, Nightshade przenosi siebie i swoich jeńców do legowiska Strabo. Tymczasem Questor i Abernathy zostali wyrzuceni z zamku za nieudolność w schwytaniu czarnego jednorożca. Udają się do legowiska Strabo, szukając pomocy smoka w ustaleniu natury czarnego jednorożca. Pojawiają się Nightshade i jej jeńcy, a Strabo przyznaje, że już oddał uzdę Willow w zamian za piosenkę. To wściekla Nightshade, a spotkanie przeradza się w zażartą bitwę między smokiem a wiedźmą, podczas gdy Ben i jego towarzysze uciekają. Ben w końcu potrafi przekonać przyjaciół do swojej tożsamości i w końcu natrafiają na Willow, która okiełznała czarnego jednorożca na małej łące. Przybywa Meeks, wciąż w przebraniu, i próbuje przekonać zdezorientowaną Willow, by przyprowadziła jednorożca do niego, a nie do prawdziwego króla. Edgewood Dirk wkracza do zamieszania, skłaniając Meeksa do wystrzelenia wybuchowego ataku na Kota-Pryzmat. Willow wsiada na czarnego jednorożca i ucieka, podczas gdy walka zamienia łąkę w spaloną pole bitwy i rozprasza grupę. Abernathy, Questor i Willow zostają schwytani przez Meeksa i jego armię diabłów. Sam Ben i Edgewood Dirk przeprowadzają ostatnią, tajemniczą rozmowę, po czym kot znika. Rozmyślając o słowach kota, Ben uznaje swoją miłość do Willow i odkrywa, że może złamać zaklęcie Meeksa, pokonując własne samozwodnienie. Ben przyzywa Paladyna, który rusza na ratunek Willow. Podczas gdy Paladyn walczy z szkieletowymi stworzeniami przyzwanymi przez Meeksa, Abernathy gryzie czarodzieja w nogę, zmuszając go do upuszczenia ksiąg magii. Przebiegając przez powietrze, czarny jednorożec rwie okładki z ksiąg, uwalniając mnóstwo białych jednorożców, które rozbiegają się we wszystkie strony. Wybucha krótka, ale intensywna bitwa magiczna między jednorożcem a Meeksem, w której Meeks zostaje ostatecznie pokonany. Ujawnia się, że świat wróżek wysłał jednorożce do różnych światów, aby pomóc ludziom odzyskać wiarę w magię. Czarodzieje z Landoveru dawno temu schwytali te jednorożce, więząc ich duchy w jednej księdze, a ciała w drugiej. Okazjonalnie duch jednorożców uwalniał się, objawiając się jako czarny jednorożec, a uzda została stworzona, by ponownie schwytać to stworzenie. Meeks ukrył księgi przed wygnaniem na Ziemię i wysłał sny, aby uruchomić wydarzenia, które przywrócą mu posiadanie ksiąg. W epilogu biały jednorożec pędzi ulicami Chicago, pozostawiając obserwatorów w zdumieniu.


Wspólna inwazja Corwina i Bleysa na Amber zakończyła się pełnym sukcesem, w wyniku którego Corwin pojmał Eryka i oślepił go na rozkaz Bleysa. Po latach rządów Corwin zdołał uciec z Amberu dzięki pomocy Flory, która zorganizowała dla niego statek umożliwiający podróż do Rebmy.[sep]Carl Corey budzi się w klinice medycznej, nie wiedząc niemal nic o tym, kim jest, ani jak się tam znalazł. Podejrzewa, że jest nadmiernie leczony, więc obezwładnia pielęgniarkę i strażnika oraz ucieka ze swojego pokoju. Odnajduje dyrektora kliniki i dowiaduje się, że wracał do zdrowia po wypadku samochodowym w prywatnej klinice opłaconej przez jego siostrę, Evelyn Flaumel. Ucieka i udaje się do jej domu. Zwraca się do niego per Corwin i przedstawia się jako Flora. Ukrywając brak wiedzy o tym, co mówi, przekonuje ją, by pozwoliła mu zostać. W bibliotece Flory znajduje zestaw spersonalizowanych kart tarota – Trumpów – których Wielkie Arkana zastąpiono obrazami, które rozpoznaje jako swoją rodzinę. Gdy przegląda karty, przypomina sobie wszystkich swoich braci i siostry: przebiegłego Randoma, myśliwego Juliana, dobrze zbudowanego Gérarda, aroganckiego Eryka, siebie samego, Benedykta – mistrza taktyki i szermierza, podstępnego Caine’a, intryganta Bleysa oraz tajemniczego Branda. Widzi również swoje cztery siostry: Florę, która zaoferowała mu schronienie, Deirdre, która była mu droga, powściągliwą Llewellę oraz Fionę, której Corwin nienawidzi. Jego brat Random kontaktuje się z nim telefonicznie, a Corwin obiecuje mu ochronę. Random przybywa, ścigany przez tajemnicze kolczaste humanoidy z krwawymi oczami, a połączone wysiłki Corwina, Randoma i psów Flory ostatecznie pokonują je. Random pyta wtedy Corwina, czy chce przejść drogę do Amberu, na co Corwin przystaje, mimo że nie wie, co robi. Świat wokół nich zmienia się, a Corwin zdaje sobie sprawę, że Random w jakiś sposób wywołuje te zmiany, aby mogli dotrzeć do Amberu. Ostatecznie trafiają do Lasu Arden, terytorium swojego brata Juliana. Bestie Juliana konfrontują się z Randomem i Corwinem, a w końcu sam Julian pojawia się na swoim wierzchowcu, Morgensternie, by ich pojmać. Corwin zrzuca Juliana z konia i bierze go do niewoli. Po uzyskaniu informacji od Juliana pozwala mu żyć, ratując w ten sposób siebie przed resztą ludzi Juliana, którzy czekali na Corwina w lesie. Podczas podróży spotykają siostrę Corwina, Deirdre, która ujawnia, że uciekła z dworu Eryka. W pełni zdezorientowany, Corwin wyznaje, że nie pamięta, co robili, ani kim jest, więc Deirdre przekonuje go, by przeszedł Wzór, co jej zdaniem przywróci mu pamięć. Troje podróżników udaje się następnie do Rebmy, podwodnego odbicia Amberu, gdzie spotykają swoją siostrę Llewellę i Moire, królową Rebmy. Moire początkowo wierzy, że przybyli do Rebmy, by szukać wsparcia w pokonaniu Eryka, ale Deirdre wyjaśnia ich prawdziwe zamiary. Ponieważ Rebma jest odbiciem Amberu, istnieje tam również odbicie Wzoru, który Corwin ma przejść, aby odzyskać pamięć. Mimo że Random zostaje uwięziony za dawne zbrodnie w Rebmie i skazany na poślubienie ślepej dziewczyny o imieniu Vialle, Corwin przekonuje królową Moire, by pozwoliła mu przejść Wzór. Po otrzymaniu rad od Randoma i Deirdre, przechodzi Wzór, przeżywając na nowo całe swoje poprzednie życie, sięgające czasów w Amberze i momentu, gdy Eryk umieścił go w elżbietańskiej Anglii na naszej Ziemi. Przypomina sobie moce, które daje mu dziedzictwo i Wzór – moc chodzenia przez Cień i wypowiadania potężnej klątwy przed śmiercią. Po ukończeniu Wzoru używa jego mocy, by przenieść się do Zamku Amber, gdzie znajduje bezpieczne miejsce i odpoczywa. Następnie przeszukuje zamek i w bibliotece znajduje talie Trumpów oraz starego sługę-przyjaciela. Jednak Eryk ich odnajduje i rozpoczyna się pojedynnek. Choć na początku zastraszony ogromnym kunsztem Eryka, Corwin zyskuje przewagę w walce i rani Eryka w ramię. Corwin wygrałby bitwę i zabiłby brata, gdyby nie żołnierze zamkowi, którzy zorientowali się, co się dzieje, i ruszyli na pomoc Erykowi. Corwin wycofuje się i używając Trumpa, kontaktuje się ze swoim bratem Bleysem, który zgadza się go ukryć i teleportuje Corwina do siebie. Corwin zgadza się wtedy pomóc Bleysowi w próbie ataku na Amber i pokonania Eryka, gromadząc dużą grupę wojowników z Cienia i assembling a navy, podczas gdy Bleys tworzy armię lądową. Stamtąd Corwin próbuje skontaktować się ze swoimi braćmi, szukając sojuszników. Caine, choć wspierający Eryka, daje Corwinowi obietnicę bezpiecznego przejścia morzem, podobnie jak jego brat Gérard. Nie może skontaktować się z Benedyktem, ale gdy próbuje dotrzeć do Branda, widzi go w więzieniu, a Brand desperacko prosi Corwina o uwolnienie go, zanim jego obraz znika. Używając Trumpa, Corwin próbuje skontaktować się ze swoim ojcem Oberonem, który zaginął wieki temu, i nawiązuje z nim kontakt. Oberon zachęca go do przejęcia tronu, ale kontakt ostatecznie urywa się. Gdy kontaktuje się z Randomem, Random ujawnia, że Eryk się z nim skontaktował i ujawnił pełny zakres swoich obron, które są rozległe i potężne. Co więcej, Random mówi Corwinowi, że Eryk przejął kontrolę nad tajemniczym Klejnotem Osądu, co pozwala mu kontrolować pogodę, między innymi. Mimo wątpliwości Randoma, Corwin pozostaje zdeterminowany, by zaatakować Amber z Bleysem. Gdy rozpoczyna się inwazja, Corwin podróżuje z flotą morzem, ale znajduje Caine’a czekającego na niego z przeważającymi siłami, co wydaje się naruszeniem ich porozumienia. Eryk kontaktuje się wtedy z Corwinem przez Trumpa, ujawniając, że wiedział o jego planach od Caine’a, i dwaj bracia toczą pojedynek mentalny, z którego Corwin nie może się uwolnić. Po wymianie wyzwisk Corwin launchuje pełny atak mentalny na Eryka, który go pokonuje i pozostawia z wiedzą, że Corwin jest jego przełożonym. Corwin dołącza wtedy do bitwy, choć jest beznadziejna: siły Caine’a już niszczą flotę Corwina, więc ucieka, używając Trumpa, by przenieść się do Bleysa i jego armii. Bleys był nieustannie atakowany przez stworzenia z Cienia i złe warunki pogodowe wywołane użyciem Klejnotu Osądu przez Eryka. Mimo że ostatecznie docierają do Amberu, ich siły się uszczupliły i z trudem przedzierają się na górę Kolvir, na której położony jest Zamek Amber. Bleys ostatecznie zostaje zepchnuty z klifu, choć Corwin rzuca mu jego paczkę Trumpów, allowing him to escape the fall. Corwin używa wtedy swoich nielicznych pozostałych sił i przebija się, ostatecznie dostając się do samego zamku, choć zanim osiągnie tron, jego siły są otoczone, a on sam zostaje pojmany. Corwin jest prowadzony w kajdanach, by oglądać koronację Eryka. Julian, który stoi przy boku Eryka, każe Corwinowi przekazać koronę Amberu Erykowi, który koronuje się na Króla jednego prawdziwego świata. Corwin zamiast tego koronuje siebie na Króla Amberu, ale jest szybko pobity przez strażników i ostatecznie rzuca koronę w Eryka. Eryk koronuje się wtedy i skazuje Corwina na więzienie oraz wypalenie mu oczu. W swoim więzieniu pod miastem Corwin doprowadzany jest niemal do szaleństwa, choć wizyty i przemycone dary od jego przyjaciela, Lorda Reina, pomagają mu zachować ducha i nadzieję. Po upływie roku w ślepocie i samotności, jest wypuszczany, by zjeść przy stole Eryka w rocznicę koronacji, zanim zostanie ponownie wrzucony do lochów. Po upływie lat wzrok Corwina zaczyna się regenerować, i rozpoczyna próbę ucieczki, drapiąc drzwi łyżką skradzioną ze stołu Eryka. Zanim może w ten sposób uciec, Dworkin Barimen, Strażnik Wzoru, pojawia się znikąd, jakby przeszedł przez ścianę lochu z sąsiedniej celi. Wyjaśnia, że wszedł do celi Corwina, rysując obraz na ścianie lochu i przechodząc przez niego, i chce wrócić w ten sam sposób. Corwin daje mu łyżkę, by narysować obraz Trumpa na ścianie, i przekonuje go, by narysował Latarnię Cabra na przeciwnej ścianie. Dzięki temu Corwin przenosi się z więzienia. W Latarni Cabra spotyka Jopina, stróża latarni, ale nie ujawnia mu swojej prawdziwej tożsamości. Jopin opiekuje się Corwinem, a Corwin pomaga Jopinowi w jego czynnościach wokół latarni. Gdy jest w pełni wyleczony, Jopin rozpoznaje Corwina i pokazuje mu, że Dolina Garnath, wcześniej przyjemna dolina przyległa do Amberu, stała się wypaczonym i złym miejscem. Corwin zabiera statek Jopina, „Motyla”, i odpływa, wysyłając wiadomość do Eryka przez czarnego ptaka, stwierdzając, że wróci, by odebrać tron.


Claudia i Frieda nie rezygnują z odłożonych pieniędzy, aby posadzić nasiona aksamitek, ponieważ nie wierzą, że ich rozkwit uratuje dziecko Pecoli. Rośliny jednak w końcu zakwitają, a dziecko rodzi się zdrowe i przeżywa.[sep]Powieść rozpoczyna się od prologu przytaczającego historyjkę o Dicku i Jane, zajmującą akapit, w której nikt z rodziny Jane nie chce się z nią bawić, dopóki w końcu nie pojawia się przyjaciel. Historia ta jest następnie powtarzana dwa razy, za każdym razem z mniejszą ilością interpunkcji lub mniejszą liczbą spacji między słowami, aż w końcu wszystkie słowa są zlepione razem. Powieść jest narracyjnie prowadzona naprzemiennie w pierwszej osobie przez Claudię MacTeer oraz w trzeciej osobie, wszechwiedzącej, skupiającej się na różnych innych postaciach. 9-letnia Claudia i jej 10-letnia siostra, Frieda, mieszkają w Lorain, w stanie Ohio, ze swoimi rodzicami, którzy przyjmują do swojego domu dwie inne osoby: pana Henry’ego, lokatora, oraz Pecolę Breedlove, tymczasowe dziecko zastępcze, którego dom został spalony przez jej niestabilnego ojca (o czym szeroko plotowano). Pecola to cicha, bierna młoda dziewczyna o trudnym życiu, a jej rodzice nieustannie się kłócą, zarówno fizycznie, jak i słownie. Pecola ciągle słyszy i jest przypominana, jakim jest „brzydkim” dzieckiem, co zaspokaja jej pragnienie bycia białą o niebieskich oczach. Claudia dostaje białą lalkę do zabawy i często słyszy, jak jest piękna, mimo że ona jej nienawidzi i złośliwie ją rozbiera. W przeciwieństwie do Pecoli, Claudia sprzeciwia się białemu standardowi rasowemu w swoim społeczeństwie, jest agresywna i zdeterminowana, oraz ma surową, ale ostatecznie stabilną rodzinę. Podczas pobytu w domu MacTeerów Pecola doświadcza menarche, co porusza pierwszy z wielu tematów książki dotyczących seksualności i dorosłości. Podobnie idee piękna, szczególnie te odnoszące się do cech rasowych i klasowych, są głównym motywem w tej książce. Obelgi lub pochwały dotyczące wyglądu fizycznego są często wyrażane w kategoriach rasowych. Na przykład jasnoskóra uczennica o imieniu Maureen Peal jest faworyzowana w szkole. Claudia i Frieda początkowo czują wobec Maureen nienawiść i przyciąganie. Kiedy w końcu zaprzyjaźniają się z nią po tym, jak zobaczyły, jak Pecola jest zastraszana przez grupę chłopców, sama Maureen obraża Pecolę w związku z plotkami o jej ojcu, a dziewczynki MacTeer wściekle gonią Maureen. W całej powieści, poprzez retrospekcje, ujawnia się, że nie tylko Pecola, ale także jej dysfunkcyjni rodzice mieli życie pełne nienawiści i trudności. Jej matka, Pauline, czuje się żywa i szczęśliwa tylko wtedy, gdy pracuje dla bogatej, białej rodziny, która z czułością nazywa ją „Polly”. Ojciec Pecoli, Cholly, jest alkoholikiem, który jako dziecko został pozostawiony ze swoją ciotką, ale później uciekł, aby znaleźć ojca, który w końcu nie chciał mieć z nim nic wspólnego. Równie niepokojące dla młodego Cholly’ego było utratę dziewictwa, przerwane przez parę białych mężczyzn, którzy upokarzająco zmusili Cholly’ego do kontynuowania stosunku płciowego w ich obecności. W chwili obecnej akcji historii zarówno Pauline, jak i Cholly stracili już czułą i pełną afektu miłość, którą kiedyś darzyli się w młodości. Istnieje kontrast między światem pokazanym w kinie a tym, w którym Pauline jest służącą, a także między społeczeństwem białych anglosaskich protestantów a egzystencją, którą żyją główne postacie. Tytuły większości rozdziałów to fragmenty akapitu o Dicku i Jane z prologu powieści, przedstawiające białą rodzinę, która może być zestawiona z rodziną Pecoli; być może w celu wywołania dyskomfortu, tytuły rozdziałów zawierają wiele nagłych powtórzeń słów lub fraz, wiele uciętych słów i brak separacji między słowami. Pewnego dnia, gdy Pecola zmywa naczynia, jej pijany ojciec gwałci ją. Jego motywy są niejasne i mylące, pozornie mieszanką miłości i nienawiści. Cholly ucieka po drugim razie, gdy gwałci Pecolę, zostawiając ją w ciąży. Claudia i Frieda są jedynymi dwiema osobami w społeczności, które pragną, aby dziecko Pecoli przeżyło. W konsekwencji rezygnują z pieniędzy, które oszczędzały, aby kupić i posadzić nasiona aksamitek, z przesądną nadzieją, że jeśli kwiaty zakwitną, dziecko Pecoli przeżyje. Aksamitki nigdy nie zakwitają, a dziecko Pecoli, które urodziło się przedwcześnie, umiera. Pod koniec powieści przedstawiony jest dialog między dwiema stronami wyobraźni samej Pecoli, w którym wyraża ona dziwnie pozytywne uczucie w związku z gwałtem dokonanym przez ojca; w tej wewnętrznej rozmowie Pecola rozmawia tak, jakby jej życzenie zostało spełnione: wierzy, że ma teraz niebieskie oczy. Claudia, jako narratorka po raz ostatni, opisuje szaleństwo Pecoli i sugeruje, że Cholly (który od tego czasu zmarł) mógł okazać Pecoli jedyną miłość, jaką mógł, gwałcąc ją. Claudia w końcu ubolewa nad swoim przekonaniem, że cała społeczność, łącznie z nią samą, użyła Pecoli jako rodzaju kozła ofiarnego, by poczuć się piękniejszymi i szczęśliwszymi.


Dziadkowie głównych bohaterów nie wypili reszty soku dającego supermoce, przez co nie stali się Bokserem Boyem i Wielką Babcią Girdle. Zostali oni pokonani przez Kapitana Gafę, a złe odpowiedniki George’a i Harolda nie zostały odesłane do ich świata.[sep]Kontynuując z poprzedniej książki, George, Harold, Sulu i Crackers trafiają do alternatywnego wszechświata, w którym cały świat jest przeciwieństwem ich normalnego świata. Na przykład Melvin Sneedly ma trudności ze zrozumieniem prostej książki dla dzieci, pan Krupp jest miły i ma poczucie humoru, złoczyńcy z ostatnich siedmiu książek są dobrzy zamiast źli (np. Turbo Toaleta 2000 jest stróżem przejścia, Zorx, Klax i Jennifer oraz profesor Poopypants są strażakami, Frankenbooger i Trixie są robotnikami budowlanymi, Carl jest listonoszem, a dr. Pielucha jest policjantem), a szkoła jest ogólnie przyjaznym miejscem, w którym uczniowie mogą się uczyć i bawić. Spotykają tam również złą, alternatywną wersję Kapitana Bielizny, Kapitana Gafę, oraz złe wersje George’a i Harolda (złe odpowiedniki George’a i Harolda). Sulu i Crackers zostają porwani przez złe odpowiedniki George’a i Harolda i są zahipnotyzowani, by stać się złymi. Sulu staje się zły i atakuje dobrych George’a i Harolda, ale Crackers, z drugiej strony, ratuje ich (krótko, ponieważ Crackers może być samicą i hipnoza działa odwrotnie na samice, odwrotny pierścień hipnotyczny ma odwrotny efekt na SAMCÓW, promienie nie dotarły do Crackers lub pierścień działa tylko na ssaki). Bohaterowie w końcu wracają do normalnego wymiaru świata, ale zabierają ze sobą pana Kruppa z alternatywnego wszechświata (znanego jako miły pan Krupp), Sulu (teraz znanego jako „Zły Sulu”) oraz złych George’a i Harolda. Zli George i Harold zmieniają miłego pana Kruppa w Kapitana Gafę, polewając mu wodę na głowę. Zamierzając uratować Sulu, George i Harold próbują wyjść ze swoim sokiem dającym supermoce (z trzeciej książki), ale ze względu na to, że jest Dzień Dziadków, muszą zjeść kolację ze swoimi dziadkami w domu George’a, co ich opóźnia. W tym czasie złi George i Harold znajdują domek na drzewie George’a i Harolda, przetrząsają ich rzeczy osobiste i znajdują „Wielkoluda 4000” (z książki 4) i zmieniają Sulu w gigantycznego potwora. George i Harold przelatują na grzbiecie Crackersa i decydują, że muszą wypić sok dający supermoce, ale odkrywają, że jest pusty. Lecą do prawdziwego domu pana Kruppa i natychmiast zmieniają go w Kapitana Bieliznę, który pokonuje „Wielkiego Złego Sulu”. Kapitan Gafa zostaje zmieniony z powrotem w miłego pana Kruppa przez trzask palcami, a Kapitan Bielizna wiąże ich, ale gdy Harold stwierdza, że nic nie może pójść źle, powoduje to burzę deszczową, która zmienia miłego pana Kruppa z powrotem w Kapitana Gafę, a Kapitan Bielizna zostaje zmieniony z powrotem w prawdziwego pana Kruppa i idzie do domu. Gdy wszystko wydaje się stracone, przybywają prababcia George’a i dziadek Harolda. Okazuje się, że wypili resztę soku dającego supermoce (który chłopcy przynieśli ze sobą do stołu), co pozwoliło im stać się Bokserem Boy i Wielką Babcią Girdle, dwiema postaciami z komiksów George’a i Harolda. Pokonują Kapitana Gafę, ale złi George i Harold przybywają i próbują zmniejszyć bohaterów za pomocą „Malutkiego Prosiaczka 2000” (również z książki 4), ale zostają oszukani i sami się zmniejszają. Sulu zostaje zmniejszony i staje się znowu dobry, a Kapitan Gafa oraz Zli George i Harold (teraz zmniejszeni) zostają odesłani do ich świata. Harold po raz kolejny stwierdza, że nic nie może pójść źle, ale powoduje to, że policjanci aresztują ich, mylnie myśląc, że to złi George i Harold, którzy obrabowali bank, gdy Kapitan Bielizna walczył z Sulu. Harold ponownie stwierdza, że rzeczy nie mogą być gorsze, ponieważ idą do więzienia na resztę życia. Tym razem jednak Tippy Tinkletrousers (profesor Poopypants, który zmienił imię na końcu książki 4) przybywa i goni George’a i Harolda. Książka kończy się, po raz kolejny, krzykiem George’a „O nie!” i krzykiem Harolda „Zaczynamy od nowa!”.


Gabriel Syme odkrywa, że pięciu pozostałych członków rady to również tajni detektywi, którzy nieświadomie walczyli przeciwko sobie. Ich przywódca, Niedziela, zostaje ostatecznie zdemaskowany jako dobra siła, która zaplanowała całą tę sytuację.[sep]W londyńskiej epoki edwardiańskiej Gabriel Syme zostaje zwerbowany w Scotland Yard do tajnego antyanarchistycznego korpusu policyjnego. Lucian Gregory, anarchista i poeta, mieszka na przedmieściu zwanym Saffron Park. Syme poznaje go na przyjęciu i dyskutują o znaczeniu poezji. Gregory twierdzi, że bunt jest podstawą poezji. Syme nie zgadza się, obstając przy tym, że istotą poezji nie jest rewolucja, lecz prawo. Drażni Gregory’ego, stwierdzając, że najbardziej poetyckim z ludzkich dzieł jest rozkład jazdy londyńskiego metra. Sugeruje też, że Gregory nie traktuje swojego anarchizmu poważnie. To tak denerwuje Gregory’ego, że zabiera Syme do podziemnego miejsca spotkań anarchistów, ujawniając, że jego publiczne popieranie anarchii jest tylko przykrywką, by sprawiać wrażenie nieszkodliwego, podczas gdy w rzeczywistości jest wpływowym członkiem lokalnego oddziału europejskiej rady anarchistów. Rada centralna składa się z siedmiu mężczyzn, z których każdy używa nazwy dnia tygodnia jako pseudonimu, a stanowisko czwartku ma zostać obsadzone przez lokalny oddział Gregory’ego. Gregory spodziewa się wygrać wybory, ale tuż przed głosowaniem Syme ujawnia Gregory’emu po złożeniu przysięgi tajemnicy, że jest tajnym policjantem. Obawiając się, że Syme może użyć jego przemowy jako dowodu w procesie, słabnące słowa Gregory’ego nie przekonują lokalnego oddziału, że jest wystarczająco niebezpieczny do tej pracy. Syme wygłasza podniosłą anarchistyczną mowę i wygrywa głosowanie. Jest natychmiast wysyłany jako delegat oddziału do rady centralnej. W swoich wysiłkach na rzecz pokrzyżowania planów rady Syme odkrywa jednak, że pięciu z pozostałych sześciu członków to również tajni detektywi; każdy został zatrudniony równie tajemniczo i miał za zadanie pokonać Radę. Wszyscy wkrótce odkrywają, że walczyli przeciwko sobie, a nie z prawdziwymi anarchistami; taki był genialny plan ich prezesa, Niedzieli. W surrealistycznym finale sam Niedziela zostaje zdemaskowany jako ten, który tylko wydaje się straszny; w rzeczywistości jest siłą dobra, podobnie jak detektywi. Nie potrafi jednak udzielić odpowiedzi na pytanie, dlaczego sprawił detektywom tyle kłopotów i bólu. Gregory, jedyny prawdziwy anarchista, wydaje się kwestionować „dobrą” radę. Jego zarzut brzmi, że oni jako rządcy nigdy nie cierpieli tak jak Gregory i ich inni poddani, więc ich władza jest nielegalna. Syme potrafi jednak natychmiast obalić ten zarzut ze względu na grozę, jaką zadał Niedziela reszcie rady. Sen kończy się, gdy samej Niedzieli zadaje się pytanie, czy kiedykolwiek cierpiał. Jego ostatnie słowa: „czy możecie pić kielich, który ja piję?”, to pytanie, które Jezus zadaje św. Jakubowi i św. Janowi w Ewangelii Marka, rozdział 10, wiersze 38–39, wystawiając na próbę ich zaangażowanie w stanie się jego uczniami.


Po tym jak Clarity zostaje ciężko ranna, Flinx ucieka na swój statek, gdzie zostaje pojmany przez członków Zakonu Zera. Ostatecznie bohatera ratują czujące rośliny z Midworld, które eliminują jego porywaczy.[sep]Będąc na Goldin IV w poszukiwaniu nowych doświadczeń, które nadałyby kierunek jego życiu, Flinx niechcący pozbawia przytomności grupę dwudziestu niewinnych przechodniów, gdy jego Talent niespodziewanie się zmienia i zaczyna oddziaływać na osoby w jego najbliższym otoczeniu. On i inni trafiają do szpitala, ale nie odnoszą obrażeń; wiedząc, że jest wciąż poszukiwany przez Wspólnotę za swoje przeszłe przestępstwa, Flinx podaje fałszywe nazwisko i wymyka się ze szpitala, tylko po to, by wpaść w nie mniejsze niebezpieczeństwo. Jest teraz ścigany przez Zakon Zera, grupę o charakterze quasi-religijnym, która czci śmierć jako wyraz wielkiego zła zbliżającego się do Wspólnoty – tego samego wielkiego zła, które Flinx jest w stanie wyczuwać i z którym komunikować się za pomocą swojego Talentu. Po ucieczce przed Zakonem Zera i władzami planety Flinx postanawia przemyśleć swoje życie i porozmawiać o swoich trudnościach z kimś, kto go rozumie. Ponieważ ten szczególny typ osoby jest we wszechświecie niezwykle rzadki, decyduje się odnaleźć Clarity Held, kobietę, w której się zakochał na Longtunnel, a która obecnie jest inżynierem genetycznym na New Riviera, rajskim świecie. Znalezienie Clarity okazuje się łatwe, trudniejszą częścią jest poradzenie sobie z jej chłopakiem Billem Ormannem, wiceprezesem firmy inżynierii genetycznej, w której teraz pracuje. On jest chętny, by Clarity została jego żoną, ale ona jest niechętna małżeństwu. Po tolerowaniu rosnącego przyciągania między dwojgiem, Ormann postanawia, że traci Clarity na rzecz Flinxa i zamierza usunąć młodego mężczyznę z relacji. Po dwóch nieudanych próbach ostrzezenia rywala z użyciem przemocy, Ormann zmuszony jest działać osobiście z zamiarem zabicia Flinxa. Ormann najpierw porywa Clarity i więzi ją w odległej chacie, z zamiarem zwabienia Flinxa, by ją tam uratował, gdzie zastawi na niego pułapkę. Flinxowi udaje się ominąć śmiertelne mechaniczne pułapki zastawione przez Ormanna, ale zostaje pokonany przez szczególnie sprytną pułapkę bioinżynieryjną ukrytą w najbardziej nieprawdopodobnym wektorze. Schwytany przez popleczników Ormanna, Flinx i Clarity są na łasce bandytów, ale ich życie ratuje terminowa interwencja starego przyjaciela Flinxa, Truzenzuzexa. Sprytny Thranx przybył, by odszukać Flinxa i pozyskać wgląd młodego mężczyzny w sprawie znikającej platformy z bronią pełnej Krangów, którą Tar-Aiym pozostawili na dziesiątej planecie układu Pyrassis (zobacz wydarzenia w „Reunion”). Wojownik wewnątrz Tru udaje się zabić czterech bandytów zagrażających Flinxowi i Clarity, podczas gdy jego partner Bran Tse-Mallory konfrontuje się z Ormannem. Gdy korporacyjny dyrektor grozi Branowi bronią, Bran zabija Ormanna woltczukiem. Czwórka próbuje uciec z New Riviera promem Flinxa, ale zanim zbliżą się do statku, zostają uwięzieni między dwiema grupami, z których każda chce schwytać Flinxa: oddziałem Sił Pokojowych Wspólnoty i kolejną grupą z Zakonu Zera. W trakcie próby ucieczki przed walką Clarity zostaje krytycznie ranna. Aby ją uratować i samemu pozostać wolnym, Flinx zmuszony jest pozwolić Branowi i Tru zabrać kobietę, którą kocha, do szpitala, podczas gdy on wymyka się na pokład promu i wraca na swój statek gwiezdny, Nauczyciel. Umawiają się na spotkanie ponownie, gdy Flinx zlokalizuje platformę z bronią Tar-Aiym. Z powrotem na pokładzie Nauczyciela Flinx jest tak rozproszony powagą ran Clarity, że nie zauważa obecności dwóch członków Zakonu Zera już na pokładzie. Udaje im się schwytać zajętego Flinxa i ustawić kurs Nauczyciela na samobójczą trajektorię w stronę słońca New Riviera. Po raz kolejny Flinx zostaje uratowany w ostatniej chwili przez czujące rośliny z Midworld na pokładzie jego statku; one duszą dwóch inicjatorów z Zakonu Zera, pozwalając Flinxowi uciec z zniewolenia wywołanego narkotykami. Flinx planuje swój kolejny ruch jako powrót do swojej adoptowanej planety domowej, Moth.


Huma otrzymuje Smoczą Włócznię od boga Paladine’a po spotkaniu z jej twórcą, Duncanem Ironweaverem. Później dobre smoki wyposażone w tę broń wyruszają do walki ze złymi smokami Takhisis.[sep]Książka opowiada o przygodach Humy Pogromcy Smoków, Rycerza Korony, jego spotkaniu z minotaurem Kazem, odkryciu smoczych włóczni oraz pokonaniu Takhisis podczas Trzeciej Wojny ze Smokami. Huma i reszta jego oddziału patrolują opustoszałą wieś. Dowódca Humy, Rennard, nakazuje zbadanie pobliskiego lasu z powodu pogłoski o działalności goblinów. W trakcie następującej konfrontacji Huma zostaje odłączony od swojego oddziału. Podczas poszukiwań towarzyszy natrafia na gobliny znęcające się nad jeńcem, minotaurem Kazem. Kaz i zmęczony Huma wyruszają, aby dołączyć do rycerzy. Patrol atakuje ich, biorąc Kaza za wroga. Atakuje ich srebrny smok, ale Huma przekonuje go, by oszczędził minotaura. Huma i Kaz spotykają się z Rennardem, a kompania wyrusza do swojej kwatery głównej. Natrafiają na bitwę między siłami Paladine’a a siłami Takhisis. Huma zostaje trafiony w walce i traci przytomność. Budzi się w szpitalu, gdzie opiekuje się nim kobieta przedstawiająca się jako Gwyneth. Huma zostaje mianowany kapitanem straży i spotyka swojego starego przyjaciela, Magiusa, potężnego czarodzieja. Magius mówi Humie, by mu ufał, ale musi odejść, podczas gdy Huma wraca do obozu rycerzy. Rycerze zostają wciągnięci w bitwę z siłami Takhisis, a Huma i Kaz zostają rzucieni w magiczną ciemność. Magius prowadzi Humę i Kaza przez bitwę do swojej Cytadeli, ale później nie pozwala im odejść. Magius mówi Humie, że jest zbuntowanym magiem, który zdał próbę w Wieży Wysokiej Magii. Cytadela zostaje odkryta przez Galana Dracosa i pada atakiem sił Takhisis. Magius mówi Humie, że góra przedstawiona na gobelinie w Cytadeli jest ważna i że Huma powinien udać się do Ergoth w stronę tej góry. Huma i Kaz uciekają z Cytadeli. Huma i Kaz zostają rozdzieleni. Huma walczy z upiornymi wilkami i wojownikami i gubi się w lasach Ergoth. Pomaga mu dowódca ergothiański, który zabiera go do obozu Ergothijczyków. Ergothijczycy mówzą Humie, że ziemie wokół Ergoth zostały spustoszone przez zarazę. Podczas podróży obozu Huma natrafia na ruiny miasta i zostaje schwytany przez sługów Morgiona. Ergothijczycy ratują Humę, który następnie spotyka Magiusa, i obaj uciekają w nocy. Magius i Huma spotykają rycerza Bourona, który jest przydzielony do placówki Rycerzy Solamnii. Bouron i jego dowódca Taggin witają Humę. Taggin pojmuje Kaza i stawia go przed sądem. Taggin zwalnia Kaza do Humy i pozwala Humie kontynuować podróż w góry w towarzystwie orszaku rycerzy. Magius, Kaz i Huma przemierzają ścieżki w górach, a Huma zostaje rozdzielony z innymi. Huma zostaje doprowadzony do świątyni wbudowanej w zbocze góry i spotyka Gwyneth. Gwyneth mówi Humie, że będzie musiał stawić czoła wyzwaniom, zanim będzie mógł odebrać nagrodę, po którą przybył. Huma wchodzi do góry i stawia czoło Ojcu Wężom, pradawnemu, wężowatemu smokowi. Huma ukrywa się w skarbcu Ojca Wężów, odkrywając złe magiczne miecz zwany Mieczem Łez. Huma zabija Ojca Wężów Mieczem Łez i zostaje przeniesiony przez magiczne zwierciadło w skarbcu do Solamnii. Huma wraca do Fortu Vingaard, aby odkryć, że głowa rycerzy, Wielki Mistrz Trake, zmarł. Huma ma wziąć udział w spotkaniu, które zdecyduje, czy Bennett, siostrzeniec Trake’a, czy Lord Oswald, Wielki Wojownik i mentor Humy, zostanie następnym Wielkim Mistrzem. Podczas spotkania Rennard mówi wszystkim, że Oswald zachorował w tajemniczych okolicznościach. W nocy Huma odkrywa, że strażnicy w pobliżu Lorda Oswalda zostali rzućeni w magiczny sen, a następnie spotyka Rennarda przebranego za sługę Morgiona, próbującego otruć Lorda Oswalda. Huma i Rennard walczą, ale Rennard ucieka. Lord Oswald dziękuje Humie za pomoc i odsyła go z powrotem w góry Ergoth. Huma napotyka Rennarda podburzającego wieśniaków do przemocy. Dwaj walczą, aż Rennard odnosi śmiertelne rany. Huma zostaje wtedy przeniesiony z powrotem do skarbca Ojca Wężów. Huma znajduje Miecz Łez, leżący wśród skarbów. Zabiera go ze sobą i szuka wyjścia z góry. Huma spotyka Gileana, mistyka w szarej szacie, który mówi mu, by zostawił miecz. Huma walczy o kontrolę, gdy miecz próbuje opanować jego umysł, ostatecznie zwyciężając i odrzucając miecz. Huma otrzymuje dostęp do warsztatu Duncana Ironweavera. Duncan mówi Humie, że jest twórcą Smoczej Włóczni i pozwala mu przejść do pokoju, w którym Huma ma wizję rycerskiego, dobroczynnego boga Paladine’a na platynowym smoku. Paladine wręcza Humie Smoczą Włócznię. Huma opuszcza komnatę i znajduje Gwyneth, która mówi mu, że Kaz i Magius są w pobliżu. Huma znajduje Kaza i Magiusa i dzięki pomocy srebrnego smoka, którego Gwyneth przysłała, są w stanie przygotować włócznie do transportu do Fortu Vingaard. W drodze do Vingaard grupa jest atakowana przez Crynusa i Chara. Huma i srebrny smok zabijają Chara, a Crynus zostaje pokonany dzięki pomocy Kaza i srebrnego smoka. Wojownicy Takhisis próbują ukraść włócznie, ale zostają powstrzymani przez Kaza. Magius zostaje schwytany i zabrany z powrotem do Galana Dracosa. Huma dołącza do rycerzy, odkrywając, że jest tam już wiele Smoczych Włóczni. Spotyka Duncana Ironweavera, który mówi mu, że miał ich wiele. Pojawia się wiele dobrych smoków, które zostają wyposażone w nowe włócznie i wyruszają do bitwy ze złymi smokami Takhisis.


David Hassid został zamordowany przez zbuntowanych żołnierzy GC po dotarciu jako pierwszy do miasta schronienia w Petrze. Wkrótce potem nastąpił drugi Sąd Czasz, w wyniku którego wody wszystkich oceanów i mórz zamieniły się w krew.[sep]Nicolae Carpathia dokonuje makabrycznej i złowrogiej profanacji świątyni. Hattie publicznie stawia mu czoła i zostaje spalona na śmierć przez Leona, Fałszywego Proroka. Gdy miliony ludzi przyjmują Znak Bestii, spada pierwszy Sąd Czasz: na ciałach wszystkich, którzy przyjęli znak, w tym w najbliższym otoczeniu Nicolae, pojawiają się obrzydliwe i wstrętne wrzody. Gdy świątynia jest splamiona, miliony Żydów i pogan buntuje się przeciwko Nicolae, a wielu z nich staje się wierzącymi. Siły Wielkiego Ucisku rozpoczynają „Operację Orzeł”, masowy exodus wierzących do miasta schronienia w Petrze. Prowadzi ich nikt inny jak dr Chaim Rozensweig, który przemienia się we współczesnego Mojżesza; przybierając imię Micah i wraz z Buckiem Williamsem stawia czoło Nicolae i prowadzi wiernych do schronienia. Tymczasem David Hassid, który jako pierwszy dociera do Petry, zostaje zamordowany przez dwóch zbuntowanych żołnierzy GC, którzy ocaleli po starciu Sił Wielkiego Ucisku z GC. Nadchodzi drugi Sąd Czasz: wszystkie oceany i morza zamieniają się w krew. W Chicago Chloe wyrusza w noc i odnajduje grupę wierzących (którym ostatecznie pomaga) ukrywających się w piwnicy w pobliżu bezpiecznego domu. W Grecji próbuje uratować dwóch nastolatków, którym pomógł uciec Buck, najnowszy członek Sił Wielkiego Ucisku: George Sebastian. Jednego z nastolatków zastępu sobowtór, który zabija drugiego nastolatka oraz Lukasa „Laslosa” Miklosa. George zostaje schwytany i wywieziony. Tsion Ben-Judah przybywa do Petry, aby zwrócić się do tłumu, podczas gdy Antychryst rozpoczyna na nich totalny atak. Książka kończy się sceną histerii Nicolae, który wierzy, że wkrótce wygubi milion wierzących, w tym Rayforda Steele’a i Tsiona Ben-Judaha.


W starożytnym mieście Spareth Samis próbuje stać się bogiem, zmuszając bohaterów do śpiewania Dziewięciu Moc. Calwyn śpiewa pieśń przywołania lodu, co sprawia, że Wielka Moc wynosi antagonistę i czyni go wszechmocnym władcą Tremaris.[sep]Calwyn jest młodą kapłanką, która śpiewa lodowe pieśni Antaris. Mieszka w Antaris, społeczności położonej wśród gór, otoczonej lodową ścianą. Kapłanki muszą utrzymywać ścianę za pomocą pieśni; to znaczy, że śpiewając określone pieśni, których wiedza jest przekazywana im przez świątynię, mogą ją podtrzymywać. Dzięki takim pieśniom można osiągnąć dziewięć mocy, choć nigdy nie są one osiągane przez tego samego śpiewaka. Legenda mówi, że kiedyś narodzi się Wokalista Wszystkich Pieśni, który będzie znał i używał pieśni wszystkich efektów. Podczas jednego z dziewięciu dni Wzmocnienia, w których kapłanki śpiewają, aby utrzymać Ścianę, zostaje ona naruszona przez dziwnego podróżnika, zwanym Darrowem. Calwyn próbuje do niego podejść, ale gdy on śpiewa niskim tonem, ona czuje, jakby ręka chwytała jej tunikę i trzymała ją z dala. Nie jest on w stanie utrzymać tego i upada z powodu odniesionej rany, po czym Calwyn zabiera Darrowa do mieszkań kapłanek. Psychokinetyczny efekt zostaje ujawniony przez Najwyższą Kapłankę jako pieśń, Moc Żelaza, która kontroluje martwą materię. Calwyn zaprzyjaźnia się z Darrowem, który ma teraz bliznę na brwi i trwałą kulawiznę. Samis, chciwy czarownik, który chce stać się Wokalistą Wszystkich Pieśni i rządzić światem Tremaris, podąża za Darrowem do Antaris. Darrow i Calwyn uciekają, skacząc do rzeki płynącej pod Ścianą. Przebywają wiele mil, aby dotrzeć do Kalysons, gdzie Darrow spotyka swoich przyjaciół Tonno i Xanni, prosząc ich o pomoc. Wszyscy czworo płyną na łodzi Fledgewing do Mithates, gdzie szukają pomocy u śpiewaka, który może im pomóc pokonać Samisa. W Mithates mężczyźni wychodzą, próbując znaleźć pozostałości po pieśniach ognia, zostawiając Calwyn na łodzi, ponieważ kobiety nie są wpuszczane do uczelni produkujących maszyny wojenne. Calwyn widzi galerę zasilaną pieśniami Samisa, cumującą w pobliżu, i szuka przyjaciół, by ich ostrzec. Po drodze spotyka Trouta, okularowego, wynalazczego studenta, który nieświadomie nabył starożytny i potężny przedmiot: Klarion Ognia. Ten Klarion, urządzenie przypominające trąbkę, jest ostatnią pozostałością Pieśni Ognia. Samis, używając pieśni Pozoru (iluzji), aby nadać sobie wygląd Darrowa, próbuje przekonać Calwyn, by mu dała Klarion; Calwyn ze względu na swoją słabość do Darrowa jest na początku chwiejna, ale ostatecznie poznaje prawdę. Calwyn i Trout uciekają przed Samisem i strażnikami z Mithates; Calwyn używa swoich pieśni, aby pomóc w ucieczce. Docierają do łodzi, gdzie widzą prawdziwego Darrowa, Tonno i Xanni biegnących w ich stronę i uciekających przed Samisem. Samis używa pieśni żelaza, by machnąć sztyletem, grożąc zabiciem Darrowa; Xanni przyjmuje cios i umiera zamiast niego. Wszyscy, w tym Trout, uciekają z Mithates. Załoga oddaje martwe ciało Xanniego morzu. Później wszyscy zgorzknieją z powodu jego śmierci. Ich misja porzucona, ocaleni zostają złapani w burzę i są wyrzuceni na Wielki Ocean. Tam zostają schwytani przez piratów. Calwyn zostaje zabrana na statek piratów, ponieważ wierzą, że jest wiatrowcem; śpiewakiem zdolnym kontrolować wiatr. Na pokładzie Calwyn zaprzyjaźnia się z innym wiatrowcem piratów, Micą. Mica wkrótce uczy Calwyn, jak śpiewać bryzę, co zapobiega zabiciu jej przez piratów od razu. Zdolność Calwyn do śpiewania pieśni zarówno lodu, jak i wiatru przekonaję Micę, że ojciec Calwyn, który pozostaje nieznany, jest wyspiarzem, ponieważ tylko wyspiarze mogą śpiewać pieśni wiatru. Piraci cumują w mieście Doryus, które jest znane z handlu niewolnikami i narkotykami. Tam kapitan piratów ma nadzieję sprzedać Calwyn mężczyźnie, który pragnie wiatrowca, a tym mężczyzną jest Samis incognito. Gdy piraci zostają ogłuszeni działaniem narkotyku zwanego slava, Calwyn, Mica i załoga Fledgewing uciekają. W tym samym czasie Samis testuje moc Klarionu na drzemiącym wulkanie wyspy Doryus. Wulkan wybucha, ujawniając moc Klarionu do przywoływania wszelkich form ognia i ciepła. Załoga Fledgewing podróżuje do zalesionych Dzikich Krain z nową nadzieją na swoją misję. Podczas zbliżania się do Dzikich Krain, bohaterowie są konfrontowani z smoczymi Arakinami, którzy są strażnikami tego regionu. Calwyn używa swoich mocy pieśni, by zawrzeć z nimi pokój, ujawniając, że posiada trzecią moc pieśni w swoim składzie; Moc Bestii. Daje to Darrowowi powód do namysłu i niepokoju, ponieważ sugeruje to, że Calwyn jest prawdziwym Wokalistą Wszystkich Pieśni. W lasach Dzikich Krain żeglarze zaprzyjaźniają się z Halasaa, jednym z niemych, telepatycznych Ludzi Drzew, który jest ostatnim strażnikiem mocy Stawania się; a więc mocą uzdrawiania, która jest jedyną z Dziewięciu Pieśni niezależną od słownego śpiewu. Ludzie Drzew wysyłają Halasaa z ich społeczności Spiridrell jako karę za przyjaźń z obcymi, którzy w przeszłości dopuścili się na nich ludobójstwa. On eskortuje obcych, na ich prośbę, do starożytnego, opuszczonego miasta Spareth, gdzie spotykają Samisa ponownie. W starożytnym, pozornie wysokotechnologicznym mieście wchodzą do wieży, gdzie Samis znajduje ich ponownie. W ostatecznej konfrontacji Samis oszukuje, a następnie terroryzuje załogę Fledgewing, zmuszając ich do śpiewania różnych pieśni, twierdząc, że ten, który każe zaśpiewać Dziewięć Moc, stanie się Wokalistą Wszystkich Pieśni. Gdy życie Darrowa jest zagrożone, rozpaczliwa Calwyn śpiewa ostatnią pieśń, pieśń przywołania lodu. Zamiast przekształcić Samisa w boga, Wielka Moc, którą przywołał, wchłania go i przytłacza. Załoga pozostaje z zastanowieniem, jak zrealizować wizję Samisa dla spokojnego i zjednoczonego Tremaris bez tyranii: nie jako jednego głosu, jak on chciał, ale jako wiele głosów śpiewających razem.


Sir Percy został poddany torturom pozbawiającym go snu, lecz po 17 dniach uwięzienia zwodził Chauvelina i Herona, obiecując pokazanie miejsca ukrycia delfina na północy Francji. Podczas wyprawy bohater pokonał Herona i w przebraniu oficera doprowadził powóz z Małgorzatą i Armandem na wybrzeże, gdzie czekał statek.[sep]Jest rok 1794, a Paryż, „mimo okropności, które splamiły jego mury, pozostał miastem rozkoszy, a nóż gilotyny nie spadał częściej niż kurtyny na scenie”. Fabuła zaczyna się, gdy sir Percy, Szkarłatny Kwiat, niechętnie zgadza się zabrać ze sobą do Francji Armanda St. Justa, brata swojej żony Małgorzaty, w ramach planu uratowania młodego delfina. Percy ostrzega Armanda, by nie odnawiał żadnych znajomości w Paryżu, ale nie mija dużo czasu, zanim Armand zignoruje jego ostrzeżenia i odnowi przyjaźń z intrygującym baronem de Batz (na żołdzie rządu austriackiego), który chce sam uwolnić delfina i gardzi Szkarłatnym Kwiatem i wszystkim, co on reprezentuje. Podczas wizyty na operze z de Batz, Armand głupio wyznaje mu, że należy do ligi Szkarłatnego Kwiatu. Tam zakochuje się w młodej aktorce o imieniu Obywatelka Jeanne L'Ange. De Batz przedstawia parę za kulisami teatru i gdy się w sobie zakochują, de Batz informuje Obywatela Herona z Komitetu Bezpieczeństwa, gdzie i kiedy umówili się spotkać. Po tym, jak L'Ange ukrywa Armanda w swoim domu, zostaje aresztowana i wrzucona do więzienia. Dowiedziawszy się o jej niebezpieczeństwie i pogrążony w pasji, Armand nie ufa sir Percemu, który powiedział mu, że uratuje Jeanne, i zapomina o obietnicy złożonej swojemu przywódcy. Armand, desperacko pragnąc podzielić los Jeanne, biegnie do bramy więzienia Temple i krzyczy: „Niech żyje król”. Tam zostaje zatrzymany przez nikogo innego jak śmiertelnego wroga Percy'ego, Chauvelina. Stojąc w obliczu śmierci swojej ukochanej, Armand zdradza Percy'ego, nieświadomy, że Kwiat już zapewnił Jeanne wolność. Sir Percy zostaje wtedy schwytany i uwięziony przez Chauvelina i Herona w celi, która była domem Marii Antoniny w jej ostatnich dniach. Chauvelin nalega, by Percy pozbawiono snu w nadziei, że osłabnie i ujawni, gdzie przetrzymywany jest młody Capet, niekoronowany król Francji, po jego uratowaniu. Po 17 dniach w więzieniu Percy jest pewien, że delfin został bezpiecznie przewieziony do Holandii. Wtedy wymyśla, udając pęknięcie i wyznanie miejsca pobytu delfina, by uciec. Mówi Chauvelinowi i Heronowi, że delfin jest przetrzymywany na północy, niedaleko wybrzeża Francji, ale musi im pokazać, a nie tylko powiedzieć, ponieważ ścieżki są bezimienne i zbyt małe, by mogli je znaleźć bez niego. Chauvelin i Heron, sceptyczni, zabierają ze sobą Armanda i Małgorzatę jako zakładników. Na północy Percy wykorzystuje okazję, gdy Chauvelin i Heron są rozdzieleni, oraz ciemność, by obezwładnić Herona, związać go i okręcić, założyć jego ubrania i skierować naiwnych francuskich żołnierzy (którzy myślą, że związany Heron to Percy), by umieścili go w ogrodzonym podwórku kościoła. Percy, wciąż uważany za Herona, prowadzi powóz z Małgorzatą i Armandem do wybrzeża, gdzie czeka na nich jego statek.


Podczas dorocznego strzelania do indyków babcia Dowdel ustala stałą cenę za gulasz i nie pozwala na wpłacanie dowolnych kwot. W rezultacie bankier Weidenbach płaci jedynie dziesięć centów, a zebrane fundusze nie trafiają do rodziny poszkodowanego weterana.[sep]Rok 1937, a Wielki Kryzys dotkliwie dotknął rodzinę Dowdelów. 15-letnia Mary Alice zostaje wysłana w głąb stanu, by zamieszkać z babcią Dowdel, podczas gdy jej matka i ojciec wiążą koniec z końcem w Chicago. Mary Alice wcale nie jest zachwycona tym rozwiązaniem. Rolnicza społeczność babci, przypominająca siedlisko, nie mogłaby się bardziej różnić od Chicago, nawet gdyby tego chciała, a babcia, którą Mary Alice pamięta z dzieciństwa, jest stanowczą kobietą z prowincji. Nie mając wyboru, Mary Alice przyjeżdża pociągiem we wrześniu ze swoim ukochanym kotem Bootsie i cennym radiem Philco. Już pierwszego dnia w nowej szkole średniej Mary Alice popada w niełaski miejscowej tyranki, Mildred Burdick. Mildred bezczelnie podąża za Mary Alice do domu, żądając dolara – ale babcia Dowdel zwraca sytuację przeciwko tyrance, chytrze rozwiązując konia Mildred. Zmuszona do pieszej, pięciomilowej wędrówki boso, Mildred traci zainteresowanie robieniem kłopotów Mary Alice. Październik przynosi jednak mnóstwo innych kłopotów, gdy inny nastoletni chuligan – August Fluke Jr. – wpada w nawyk wywracania latryn dla zabawy przed Halloween. Dzięki sprytnie rozciągniętemu drutowi i patelni z klejem babcia Dowdel krzyżuje plany Augiego, oblepiając go gorącym klejem, który trzyma się „aż po święta”. Na szczęście przysmaki babci okazują się o wiele słodsze niż jej psikusy: na szkolnej zabawie Halloween pani Dowdel serwuje domowe ciasta upieczone z pożyczanych orzechów pekan i dyni. W listopadzie Dzień Rozejmu rozpoczyna się hukiem, gdy babcia wstaje, by zabłysnąć na dorocznym strzelaniu do indyków. Panie z Pomocniczej Legionu serwują gulasz w południe za dziesięć centów za filiżankę – ale z babcią Dowdel jako kasjerką, cena w tym roku to „zapłać, ile możesz”, co publicznie zmusza bankiera, pana L.J. Weidenbacha, do wpłacenia pięciu dolarów. Zebrane przez babcię pieniądze trafiają do pani Abernathy i jej syna, weterana wojennego, który walczył na froncie, został poszkodowany w boju i teraz porusza się na wózku inwalidzkim. Jako Matka Boska w szkolnym przedstawieniu bożonarodzeniowym, Mary Alice ma odebrać blask miejscowej snobce, Carleen Lovejoy. Księżycowe, zimowe noce znajdują babcię i Mary Alice zastawiającymi pułapki na lisy; za dodatkowe pieniądze babcia kupuje Joeyowi bilet pociągowy i przybywa on dokładnie na czas przedstawienia. Ale gdy nieślubne dziecko Mildred Burdick pojawia się w żłobie, Boże Narodzenie wcale nie jest cichą nocą. Mary Alice porusza miasteczko, przesyłając anonimowy artykuł do lokalnej gazety, a nowy chłopak – Royce McNabb – przyjeżdża dokładnie na Walentynki. Carleen od razu zakochuje się w Royce'u. Dzięki pomocy najlepszej przyjaciółki Ina-Rae, Mary Alice oszukuje Carleen, wmawiając jej, że Royce wysłał Ina-Rae walentynkę. W międzyczasie babcia organizuje przyjęcie herbatne dla Córek Rewolucji Amerykańskiej, a wiejska prostaczka Effie Wilcox dowiaduje się, że wyniosła pani L.J. Weidenbach jest jej zagubioną siostrą. Wiosną babcia przyjmuje nowojorskiego artystę, Arnolda Greena, jako pensjonariusza za zawrotne 2,50 dolara dziennie, podczas gdy Mary Alice zaprasza Royce'a na randkę, która rzekomo ma służyć nauce. Wąż trzymany przez babcię na strychu spada na Maxine Patch, pocztmistrzynię, którą Green malował nago – a jak woli, „aktem” – co zostawia Maxine zawstydzoną (gdy biegnie przez miasteczko bez ubrania) i Arnolda w szoku. Babcia występuje w roli swatki, przedstawiając Greena nauczycielce angielskiego Mary Alice, pannie Butler. Mary Alice przeżywa swoje pierwsze tornado, a rok szkolny kończy się przejażdżką na sianie, podczas której Royce i Mary Alice obiecują sobie wymieniać listy. Rok spędzony w tamtych stronach sprawia, że Mary Alice z większym czułością patrzy na życie na wsi i na babcię Dowdel, i waha się, czy wracać do Chicago. Ślubne dzwony dzwonią, gdy kończy się II wojna światowa, a Mary Alice wraca, by wziąć ślub z Roycem'em McNabbem na werandzie babci.