W rejonie Mare Marginis na Księżycu odkryto wciąż aktywny wrak statku kosmicznego obcych wyposażony w komputer z interfejsem neuronalnym. Eksperymenty z połączeniem z tym komputerem doprowadziły do fundamentalnych zmian u uczestników, podczas gdy sam komputer stał się bezużyteczny.[sep]Początek powieści, osadzony w 1999 roku (2019 w drugim wydaniu), przedstawia Nigela Walmsleya, brytyjskiego naukowca i astronautę NASA, wysłanego w celu przymocowania bomby termojądrowej do asteroidy lub komety o nazwie Ikar, która jest na bezpośrednim kursie kolizyjnym z Indiami – pod warunkiem, że jest to skalista asteroida, a nie kometa z lodowym jądrem. Ikar okazuje się duży, zwarty i wykonany z kompozytu niklu i żelaza. Nigel otrzymuje instrukcję, by umieścić 50-megatonową broń i odejść (aby można ją było zdetonować). Przekonuje Centrum Kontroli Misji, by pozwolili mu umieścić ją w dużej szczelinie, którą odkrył, co uczyniłoby ją jeszcze bardziej skuteczną. Wyrażają na to zgodę. W szczelinie Nigel odkrywa paski metalu uformowane w wyraźnie sztuczne wzory. Zachwycony tym dowodem istnienia pozaziemskiej inteligentnej cywilizacji, Nigel rozpoczyna eksplorację. Ikar składa się z wielu pustych powłok, co sprawia, że masa asteroidy jest znacznie mniejsza niż przewidywano. Przypuszczalnie czyni to Ikara mniej niebezpiecznym, pozwalając Nigelowi poświęcić czas na eksplorację tego historycznego artefaktu. NASA twierdzi jednak, że demontaż musi przebiec zgodnie z planem, ponieważ Ikar somehow odbiłby się od atmosfery i spadł do Oceanu Indyjskiego, powodując jeszcze większe zniszczenia w wyniku wynikłego tsunami. Oczywiście jest to oczywwe kłamstwo, i Nigel przekonuje o tym swojego partnera. Ukrywają bombę jądrową i przez następny tydzień zbierają artefakty i materiały, zanim w końcu detonują bombę jądrową i zamieniają Ikara w gruz. Piętnaście lat po ich odkryciu artefakty z Ikara przyniosły niewiele, a opóźniona detonacja Ikara przez Nigela oddaliła go od NASA i innych ludzi. Partnerka Nigela, Aleksandria, zachorowała na toczeń rumieniowaty układowy, często śmiertelną chorobę wywołaną zanieczyszczeniem. Anomalia w pobliżu Jowisza odwraca uwagę Nigela: coś, co przezwano „Snarkiem”, powtarza transmisje radiowe. Aleksandria jest rozproszona przez szczegóły sprzedaży American Airlines pewnym Brazylijczykom. Anomalia uruchamia swoje silniki fuzyjne i ujawnia się satelitom wokół Jowisza. Jako statek badawczy, sterujący komputer nie mógł pozwolić sobie na zignorowanie emisji radiowych satelitów przed udaniem się na Ziemię. Ostatecznie zespół z JPL lokalizuje go w pobliżu Wenus. Nigel aranżuje przejęcie komunikacji, transmitując własny sygnał (binarną sekwencję liczb pierwszych odnoszącą się do trajektorii Snarka). Snark odbiera sygnał jako znak nieprzyjaznych intencji i odpowiada. Dotyka również przez implanty medyczne Nigela bardziej rozbudowanych implantów jego zmarłej partnerki i przejmuje kontrolę nad jej ciałem, aby eksplorować i uczyć się o Ziemi. W ten sposób początkowe ostrożne transmisje rozkwitają w w dużej mierze jednokierunkowy potok informacji dla Snarka. Pewnego dnia prosi o wizytę na Ziemi. Uzgadniany jest kompromis: Snark będzie krążył wokół Księżyca, dopóki nie zostanie zbudowane zaufanie. Ponieważ Nigel jest już w pełni poinformowany, a wszystko na temat Snarka jest utrzymywane w tajemnicy państwowej, zostaje mu przydzielone pilotowanie statku kosmicznego spotykającego się ze Snarkiem – który będzie uzbrojony w kolejną bombę jądrową. Nigel spotyka się ze Snarkiem; otrzymał rozkaz zaatakowania go. Snark unieszkodliwia broń chemiczną i zaczyna rozmawiać z Nigelem. Mówi, że organiczne cywilizacje i gatunki są wewnętrznie niestabilne; rozbłyskują jasno i prędzej czy później popełniają samobójstwo. Autonomiczne maszyny, które tworzą, żyją długo po nich, kontynuując istnienie i ewoluując. Ale nie mogą naprawdę konkurować z organizmami, które żyją „we wszechświecie esencji”. To jest powód Wielkiej Ciszy. Przełożeni Nigela rozkazują mu użycie bomby jądrowej. On odmawia. Przejmują kontrolę i i strzelają mimo to, wiedząc, że detonacja nieuchronnie zabije Nigela. Gdyby trafiła w Snarka, zostałby poważnie unieszkodliwiony, więc ucieka z Układu Słonecznego szybciej niż rakieta może go śledzić. Decyzja o otwarciu ognia jest zatuszowana, a wersja wizyty Snarka podana opinii publicznej znacznie różni się od tego, co Nigel faktycznie przeżył. Nigel szantażuje NASA, pozwalając mu pojechać do projektów na Księżycu; Snark skierował transmisję do Mare Marginis dla nieznanych stron, a Nigel chciał znaleźć te strony. Cztery lata później, w 2018 (2038), Nigel jest już na Księżycu. Koleżanka astronautka, Nikka, bierze udział w wypadku, który przypadkowo odkrywa wciąż aktywny wrak statku kosmicznego obcych w Mare Marginis na Księżycu – statek podejrzanie uzbrojony w niegdyś potężną broń przeciwko statkom kosmicznym. Nigel i Nikka zostają kochankami w trakcie eksploracji wraku, który okazuje się mieć działający komputer z bezpośrednim interfejsem neuronalnym. Nigel i kilku innych eksperymentuje z neuronalnym połączeniem komputera i wychodzi z tego fundamentalnie zmienionym – komputer staje się bezwładny i niezdolny do ujawnienia niczego więcej o swoich twórcach. Tymczasem na Ziemi odkryto w Ameryce Północnej żywe, zaskakujące eksperymenty w genetyce ludzkiej przeprowadzone przez obcych.


W trakcie ostatecznego starcia w Las Vegas Eric zostaje zabiony zwykłym strzałem, a jego mutacja cofa się. Rachel i Ben nie używają ognia, gdyż ciało Erika nie ulega samokonsumpcji, lecz pozostaje nienaruszone.[sep]Główna bohaterka historii to kobieta, która jest w trakcie rozwodu ze swoim agresywnym mężem Erikiem, intensywnym naukowcem w firmie badawczej nad biotechnologią, gdy ten ginie w wypadku drogowym. Jak się okazuje, mąż prowadził badania nad nieśmiertelnością z powodu obsesji na punkcie oszukania śmierci, która wynikała z seksualnego znęcania się, jakiego doświadczył w dzieciństwie, oraz lęku, że jego oprawca czeka na niego w piekle. W rzeczywistości eksperymentował na sobie, używając nieprzetestowanej surowicy mającej dać niesamowite zdolności regeneracyjne. Mąż budzi się w kostnicy, ale jego „nieśmiertelność” okazuje się wadliwa; nie może ona właściwie naprawić uszkodzeń mózgu, ponieważ „umysł” zbudowany jest z sygnałów elektrycznych, a nie tylko z tkanki i białka. Uraz odniesiony w wypadku drogowym sprawia, że odczuwa on ciągły ból i brak jasności umysłu. Mąż, obecnie nie do zatrzymania maszyna do zabijania, zaczyna śledzić swoją żonę w całym kraju, powoli popadając w szaleństwo, a powrót z martwych powoduje u niego szybką mutację. Rachael i jej chłopak Ben Shadway śledzą ożywionego Erika do jego sekretnego ukrycia na wsi, mając nadzieję, że go zabiją, zanim zregeneruje się na tyle, by móc znaleźć i zabić Rachael. Jednak Eric ich przechytrza i udaje mu się ukryć w bagażniku samochodu Rachael po tym, jak podsłuchał rozmowę Rachael i Bena, w której omawiali plan rozdzielenia się i spotkania w Las Vegas. Gdy Rachael Leben nieświadomie przewozi Erika w stronę Las Vegas, zatrzymuje się po drodze i jest świadkiem, jak Eric wychodzi z bagażnika jej samochodu, obecnie straszliwie przekształcony w jakiegoś nieopisywalnego mutanta i szybko mutujący. Rozpoczyna się pościg na pustyni, ale Rachael udaje się uciec z objęć Erika, gdy ten żywi się gniazdem grzechotników, i znajduje drogę powrotną do swojego samochodu, ponownie wyruszając w stronę Vegas. Nieco później Eric zabija i zjada kierowcę samochodu, a następnie gwałci, zabija i pożera pasażerkę, zanim on sam wyrusza do Vegas. Bena Shadwaya ściga również agent federalny Anson Sharp, który żywi 20-letnią urazę do Shadwaya od czasu, gdy obaj służyli razem w Wietnamie, a Shadway ujawnił korupcję Sharpa i nielegalne działania przemytnicze, co doprowadziło do niehonorowego zwolnienia Sharpa z armii USA. Partnerzy w firmie badawczej Erica Lebena również śledzą Shadwaya i Rachael Leben, próbując powstrzymać ich przed ujawnieniem mediom projektu ściśle tajnego, nad którym pracowała firma, ale zostają zatrzymani przez siły Sharpa. Sharp zamierza ich zabić obu, aby utrzymać projekt Wildcard w tajemnicy i zemścić się na Benie. Po długim pościgu przez Nevadę do Las Vegas, para ma ostateczną konfrontację z Erikiem w hotelu Bena. Mutacja Erika w końcu stabilizuje się w pozornie nie do zatrzymania i nierozpoznawalną formę owadopodobną, której nie da się zabić posiadaną przez nich bronią palną. Myśląc szybko, oblewają Erika benzyną i podpalają go. Ogarnięty ogniem, przyspieszony metabolizm w zmutowanym ciele Erika zaczyna konsumować sam siebie w próbie dalszej regeneracji i mutacji, redukując jego ciało do kleiku i ostatecznie zabijając tę genetyczną abominację, ale nie zanim rozbita świadomość Erika w końcu zaakceptuje śmierć. Sharp próbuje ich zabić, ale jeden z jego ludzi, który zdaje sobie sprawę, jak szalony stał się Sharp, strzela Sharpowi w głowę i zabija go. Z oboma wrogami martwymi, Rachael i Ben w końcu przygotowują się do ślubu, a także do ujawnienia historii prasie.


Leto II unika śmierci w wyniku wpadnięcia do wody podczas procesji ślubnej, a jego ciało nie ulega rozpadowi. W ostatnich chwilach zaprzecza, że Siona jest ucieleśnieniem Złotej Ścieżki, co oznacza, że ludzkość nie zostanie uwolniona od władzy wyroczni.[sep]Wydawać się może nieśmiertelny Bóg Cesarz Leto II rządzi swoim imperium od ponad 3500 lat, a jego długość życia została wydłużona dzięki decyzji podjętej w „Dzieciach Diuny” o połączeniu jego ludzkiego ciała z pisklętami piaskowymi – haploidalną fazą gigantycznych piaskowych robaków z Arrakis. Jego ciągła ewolucja powoli go zmienia, przekształcając jego ludzką formę w to, co on sam nazywa „przed-robakiem”. Jego ciało zaczyna przypominać mniejszą wersję starożytnych piaskowych robaków z Arrakis – jest żebrowane, wydłużone i pokryte łuskowatymi pisklętami piaskowymi; zachowały się jego twarz oraz ręce i ramiona, ale jego nogi i stopy zanikły na tyle, że są całkowicie bezużyteczne, i przemieszcza się z miejsca na miejsce na dużym wozie produkcji ixiańskiej. Później ujawniono, że jego mózg powoli rozprzestrzenił się po reszcie ciała, stając się serią węzłów w całej jego formie. To rozmieszczenie narządów wewnętrznych i jego skóra z piskląt piaskowych czynią go praktycznie odpornym na uszkodzenia, pozwalając mu nawet przetrwać ogień z lasera, ale podobnie jak w przypadku piaskowego robaka jego biologia jest bardzo wrażliwa na wodę. Podczas swoich długich rządów Leto wymusił stan pokoju w całym swoim imperium, zarówno dzięki ścisłej kontroli nad jego ogromnymi (ale ograniczonymi) zapasami przyprawy melanż, jak i potędze militarnej jego armii Rybo-głosicieli. Stare Imperium praktycznie przestało istnieć; Landsraad przestał funkcjonować, a przetrwały tylko nieliczne resztki Wielkich Rodów. Bene Gesserit i Gildia Kosmiczna przetrwały, choć obie zostały zmuszone do dostosowania się do absolutnej kontroli Leto nad melanżem i jego potężnej jasnowidzenia, a CHOAM został zredukowany do cienia swojej dawnej chwały. Jego rządy są uważane przez wielu za deprawowane i despotyczne, ale on jest pewien, że jego działania zapewnią przetrwanie rasy ludzkiej. Wymuszony przez Leto pokój przynosi galaktyce stagnację; on sam toczy nieustanną walkę z nudą i samotnością, która go przytłacza z powodu jego wiecznego życia, bliskiej absolutnej jasnowidzenia, utraty wrażliwości, która uniemożliwia mu fizyczną bliskość, oraz jego postrzegania upływu czasu w wielkich odcinkach (lata mogą minąć, zanim się zorientuje). Niewielu ludzi zdaje sobie sprawę z brzemienia, które niesie, ponieważ uważa poddanych za użytecznych tak długo, jak długo służą oni celowi „Złotej Ścieżki” (cel uświęca środki). Leto utrzymuje mały i zamknięty system rządów, a jako Bóg decyduje się nie dzielić się wewnętrznymi mechanizmami i celem swoich decyzji ani żadnym współczuciem dla swojej sprawy, ponieważ wie, że ludzkość nie byłaby w stanie zrozumieć tego konceptu. Podobnie jak jego ojciec przed nim, Leto jest całkowicie niezdolny do przewidzenia własnej śmierci i wnioskuje, że wszystko, czego nie może widzieć i postrzegać – a tym samym kontrolować – jest związane z jego ostatecznym zgonem; ironicznie go to bawi, ponieważ jest to jedna z nielicznych rzeczy, które wciąż przynoszą zaskoczenie w jego inaczej nudnym istnieniu. Leto zatrudnił serię gholów wyhodowanych z komórek Duncana Idaho, wiernego Mistrza Miecza Rodu Atrydów. Duncan pełni funkcję zarówno kapitana straży Leto, jak i znajomej twarzy, która uspokaja Leto w chwilach niepokoju. Przypominają mu one o rodzinie, i czuje, że jest winny Duncanowi za jego służbę i oddanie Rodowi Atrydów. Zdecydowana większość tych gholów jest tworzona zgodnie z instrukcjami Leto, aby zachować oryginalnego Idaho bez ulepszeń; mistrzowskie umiejętności Idaho są więc przyćmione przez tysiąclecia manipulacji genetycznych prezentowanych przez sług Leto. Przez stulecia znacząca liczba gholów próbowała zamordować Leto różnymi sposobami po zmaganiu się z konfliktem między ich intensywną lojalnością wobec Rodu Atrydów a moralnym obrzydzeniem wywołanym represjami i stagnacją, jaką Leto wymusił na Imperium. Te uczucia, powiększone o niepokój wywołany byciem o tysiąclecia poza swoim czasem, doprowadzają niektórych gholów Duncana Idaho do szaleństwa. Nawet gdy nie prosi o nowego ghola, ani biorąc pod uwagę okoliczności śmierci poprzedniego Idaho, Tleilaxu zazwyczaj i tak wysyłają jednego jako dowód ich przetrwania. „Złota Ścieżka” Leto, jak ją nazywa, to trwające tysiąclecia próby wyprodukowania człowieka niewidzialnego dla obserwatora obdarzonego jasnowidzeniem. Ten plan hodowlany, rozpoczęty od małżeństwa bliźniaczej siostry Leto, Ghanimy, z Farad’nem Corrino, zaowocował majordomem Leto, Moneo Atrydesem, i jego córką Sioną. Moneo służył Leto wiernie przez większość swojego życia, będąc wcześniej rebeliantem, dopóki nie został pokazany Złota Ścieżka w teście przeprowadzonym przez Leto. Siona jest liderką grupy rebeliantów dążących do obalenia Boga Cesarza i zlokalizowania jego ukrytych zapasów melanżu. Nieświadoma tego Siona, Nayla – jej bliska przyjaciółka i faktyczna ochroniarka – czci Leto i jest pod rozkazem chronić i słuchać Siony we wszystkim, jednocześnie donosząc o jej rebelianckich działaniach. Chociaż Leto zna ważny cel Siony, dopóki nie służy ona „Złotej Ścieżce”, byłaby expendable, i musiałby podjąć kroki dotyczące ścieżek hodowlanych, które musiałby obrać, aby ją zastąpić. Podczas rajdu na jego Cytadelę Siona i jej przyjaciele kradną, między innymi, serię fragmentów z prywatnego dziennika Leto. Nieznajomym im, Leto jest świadomy ich działań i pozwala im kontynuować. Przeglądając niektóre przedmioty i dokumenty skradzione z Cytadeli, Siona dowiaduje się, że Leto wciąż zdolny jest do miłości i planuje użyć tego jako broni przeciwko niemu. W tym samym czasie nowa ambasadorka ixiańska, Hwi Noree, zostaje wysłana na dwór Boga Cesarza. Natychmiast oczarowany jej urodą, gracją i czystością, Leto zaczyna być torturowany wiedzą, że on i Hwi są rozdzieleni przez jego ciągłą przemianę. Co do niej, Hwi nie pragnie niczego bardziej niż służyć Bogu Cesarzowi i szybko staje się jego powiernicą, w końcu wyznając swoją miłość do Leto. Najnowsze wcielenie Duncana jest również oczarowane urodą Hwi, ale zostaje odrzucone przez Leto, który ostrzega, że Hwi jest tylko jego. Ze względu na jego intensywne uczucia do Hwi i fakt, że nigdy nie pojawiła się w jego jasnowidzących wizjach, Leto uświadamia sobie, że jest ona pułapką, wytrenowaną i wysłaną przez Ixian, aby go osłabić. Jednak nie jest w stanie jej odesłać, a ona chętnie przyjmuje jego propozycję pozostania. Ujawniono, że Hwi została wyhodowana wewnątrz ixiańskiego pokoju bez widzenia – urządzenia chroniącego jego mieszkańców przed jasnowidzeniem – z komórek byłego ixiańskiego ambasadora, Malky’ego, który był cynicznym i awanturniczym przyjacielem Boga Cesarza. Poprzez rozmowy z Moneo i Leto, Duncan dowiaduje się o przemianie Leto, Rybo-głosicielach i represyjnych środkach, jakie Leto podejmuje, aby utrzymać absolutną kontrolę nad Imperium. Zaczyna być coraz bardziej zdenerwowany i niecierpliwy, choć kontynuuje swoje obowiązki, broniąc Boga Cesarza przed atakiem Tleilaxu Tancerzy Twarzy. Duncan zmaga się z uczuciem niższości oraz zamieszaniem i dezorientacją wynikającymi z istnienia w czasie obcym dla niego. Duncan spotyka Sionę i choć początkowo są wobec siebie chłodni i formalni, ostatecznie łączą siły, by zabić Leto i położyć kres jego tyranicznej rządów nad ludzkością. Leto i Hwi decydują się ożenić i prowadzą procesję ślubną z Małej Cytadeli Leto do wioski Tuono, gdzie zostali wysłani Duncan i Siona. Podczas przekraczania rzeki Idaho Siona rozkazuje Nayli przeciąć podpory mostu laserem, co powoduje spadnięcie Moneo, Hwi, Leto i licznych dworzan na ostre skały w kanionie poniżej. Nayla spełnia rozkaz, mimo swojego fanatyzmu wobec Boga Cesarza, wierząc, że instrukcje są testem jej lojalności. Leto przeżywa upadek, ale zostaje zanurzony w wodzie, a jego ciało zaczyna się rozpuszczać, tak jak robaki piaskowe starożytnej Diuny. W ostatniej rozmowie z Sioną i Duncanem Leto ujawnia, że Siona jest ucieleśnieniem Złotej Ścieżki, człowiekiem całkowicie osłoniętym przed jasnowidzeniem. Wyjaśnia, że ludzkość jest teraz wolna od dominacji wyroczni, wolna, by rozproszyć się po wszechświecie, i nigdy już nie zmierzyć się z całkowitą dominacją. Po ujawnieniu lokalizacji swoich tajnych zapasów przyprawy, Leto umiera, pozostawiając Duncana i Sionę przed zadaniem zarządzania imperium.


Cesarski powietrzny jacht Garuda zostaje obroniony przed Ignatiewem i kapitanem, co zapobiega śmierci króla Jana w wyniku eksplozji. Nienaruszony statek ląduje w Indiach, gdzie ocalali zostają ostatecznie schwytani przez Peshawar Lancers.[sep]Jest październik 2025 roku. Minęło 148 lat od serii uderzeń komet, które uczyniły życie na półkuli północnej nie do zniesienia, zmuszając wielkie imperia Eurazji do przeniesienia się na południe w celu przetrwania. Athelstane King jest oficerem w Peshawar Lancers, jednostce kawalerii i ciężkiej piechoty strzegącej Prowincji Północno-Zachodniej wicekrólestwa Indii, w centrum Angrezi Raj. King wraz ze swoim przyjacielem, sikhijskim daffadarem Narayanem Singhem, zostaje odesłany na urlop zdrowotny po tym, jak został ranny w bitwie z najazdami pogranicznymi z Emiratu Afganistanu. King pochodzi z zamożnej rodziny o długiej tradycji służby dla Imperium Brytyjskiego. King i Singh udają się do klubu oficerskiego w pobliżu miasta Oksford (dawniej Srinagar). King jest szczególnie zmotywowany, by być ze swoją kaszmirską kochanką, Hasamurti. W klubie oficerskim spotyka agenta Imperialnej Służby Politycznej, sir Manfreda Warburtona, oraz agenta z dalekiej Francji-outre-Mer, Henriego de Vascogne’a. Vascogne przebywa w Raju, by przygotować grunt pod zaaranżowane małżeństwo między córką Króla-Cesarza Jana II, Sitą, a dziedzicem tronu Francji-outre-mer. Warburton umawia się z Kingiem na spotkanie w Delhi za tydzień. Tymczasem rodzi się kłopot. Agent rosyjskiej Ochrany, Władimir Obromowicz Ignatiew, oraz Siostra z Bractwa Prawdziwych Wizjonerów, Yasmini, są w drodze do Raju, by zabić zarówno Athelstane’a, jak i jego siostrę, Cassandrę. W drodze Yasmini śni dosłownie, że jest świętym Mahatmą Disraelim z Raju. Ponieważ potrafi śnić o przyszłości (a także o różnych jej wariantach), jest w stanie wymyślić sposoby na ominięcie cesarskich patroli. W tym samym czasie Cassandra Mary Effingham King, oddana wigijka i wybitna naukowiec, wraca do domu w Oksfordzie z Delhi. Jest mocno zaangażowana w projekt mający na celu znalezienie sposobów na zmianę trajektorii innego meteorytu, asteroidy lub komety, aby nie uderzyły one w Ziemię. Ignatiew, przebrany za bezbożnego muzułmanina, zawiera umowę z bengalskimi separatystami, by zabili Cassandrę (co niemal im się udaje; w procesie zabijają jednego z najlepszych fizyków Raju). Grupa uzbrojonych thuggee próbuje zabić Athelstane’a Kinga w klubie oficerskim w Peszawarze, po uprzednim zabiciu Hasamurti. King postanawia opuścić miasto w przebraniu, ale w pociągu ponownie niemal ginie z rąk pasztuńskiego zabójcy Ibrahima Khana. Gdy King konfrontuje Khana z pytaniem, kto go zatrudnił, dochodzi do wniosku, że Rosjanin wysyła zabójców. Khan, słysząc to, przysięga zemstę za to, że został wprowadzony w błąd, i zgadza się podążać za Kingiem. Athelstane wraca do swojego domu w Dolinie Kaszmiru: posiadłości Rexin Manor. Tam ojciec Narayana Singha, Ranjit, mówi Athelstane’owi prawdę o śmierci jego ojca. Gdy Athelstane miał zaledwie cztery lata, jego ojciec, Eric, przebywał na misji u podnóża Afganistanu, aby zbadano działalność przemytniczą. Warburton i Ranjit Singh byli z nim. Jednak wpadli w zasadzkę, w której Eric zginął. Człowiek, który ją spowodował, samozwańczy święty człowiek z gór Zagros, miał przy sobie jasnowidza. To potwierdza teorię Kinga. Zostaje wysłany przez matkę do Delhi, aby spotkał się z Eliasem bar-Binyaminem, żydowskim finansistą, z którym rodzina Kingów ma wzajemny dług (lub tessera), aby uzyskać dalsze informacje. Cassandra, wstrząśnięta śmiercią swojego przyjaciela fizyka, zostaje zatrudniona przez pałac jako nauczycielka Sity. Jest to zaaranżowane przez sir Manfreda, aby zapewnić jej bezpieczeństwo. Spotyka swojego brata, dziedzica Tronu Lwiego, Karola, i czuje do niego pociąg. W Delhi, w drodze do rezydencji bar-Binyamina, Athelstane spotyka na ulicach Yasmini, która zdradziła Ignatiewa, by pomóc Kingowi. Ostrzega go, by nie schodził w alejkę, która okazuje się pełna zabójców z Dai-Nippon. Walka z zabójcami przenosi się do rezydencji Warburtona, gdzie zostają pokonani. Jednak gdy tam docierają, Warburton jest krytycznie ranny przez samego Ignatiewa. Ignatiewowi dołączył inny agent IPS, Richard Allenby. Ignatiew i Allenby uciekają, a następnie Allenby używa swoich mocy, by wezwać policję. Aby pomóc przyjaciołom w ucieczce, Narayan Singh pozostaje z tyłu, by stawić czoło policji. Allenby rozkazuje zabrać Singha do swojego domu na przesłuchanie. Grupa następnie udaje się do rezydencji Eliasa. Podczas gdy Warburton dochodzi do siebie, Elias opowiada im historię o tym, jak Eric King udał się do Buchary, by uratować swojego syna Dawida z uwięzienia. Yasmini ujawnia dalsze szczegóły dotyczące Bractwa Prawdziwych Wizjonerów, mówiąc im o strasznym śnie, który ukrywano przed samym carem. Mówi im, że jeśli Athelstane i Cassandra King zginą, to w jakiś sposób Król-Cesarz i jego dziedzic również zginą. Nie dojdzie do unii z Francją, a z czasem Imperium zostanie rozerwane przez ogromną wojnę światową i ruchy separatystyczne. Wtedy, około sto lat od teraz, nastąpi kolejne uderzenie asteroidy, a ocalaą tylko szczury. Grupa, do której dołączył Dawid bar-Elias, udaje się do rezydencji Allenby’ego, by ujawnić go jako zdrajcę i uratować Narayana Singha. Nieświadomi tego, druga grupa, w skład której wchodzą Cassandra, Henri de Vascogne, Sita i jej gurkha ochroniarz, próbuje zrobić to samo. Obie grupy wpadają na Allenby’ego, Ignatiewa i kult wyznawców Kali w trakcie kanibalistycznej ofiary. Ochroniarz gurkha Sity ginie, broniąc ich, a Dawid bar Elias niszczy dom Allenby’ego domowej roboty materiałem wybuchowym. Sita i jej grupa konfrontują się z samym Królem-Cesarzem. On również planuje wizytę państwową we Francji-outre-mer na cesarskim powietrznym jachcie, Garuda. Aby uratować życie Króla-Cesarza, grupa Athelstane’a udaje się w tajemnicy do Bombaju, zabijając Allenby’ego, gdy ten próbuje ich zabić przy pomocy lokalnych plemion Rabari. Podczas gdy Garuda przygotowuje się do startu (z Cassandrą na pokładzie), grupa Athelstane’a potajemnie wchodzi na pokład. Ignatiew jest również na pokładzie statku, dzięki pomocy kapitana, Kapenaara (mieszkańca Wicekrólestwa Przylądkowego), który należy do radykalnej grupy terrorystycznej Afrykanerów. Udaje mu się wziąć Króla-Cesarza jako zakładnika i ujawnia, że podłożył dowody sugerujące, że Dai-Nippon i Kalifat zamówiły zamach, aby wywołać dużą wojnę. Wysadza się w powietrze, zabijając siebie i Króla-Cesarza Jana (który odmawia ulegania żądaniom kapitana) i krytycznie uszkadza Garudę. Tymczasem Athelstane udaje się zabić Ignatiewa w brutalnej walce na miecze, z pomocą Ibrahima Khana. Niestety, powietrzny jacht znajduje się obecnie nad bezprawną częścią Afganistanu, opanowaną przez powietrznych piratów. Zmuszają statek do lądowania. Podczas gdy ochroniarze gurkhowie powstrzymują napastników, Ibrahim Khan i sir Manfred są wysłani po pomoc. Pomoc w końcu nadchodzi w postaci Peshawar Lancers. Lancers odpędzają napastników i pozwalają Khanowi, który ujawnia się jako ważny książę, wrócić do domu z obiecaną nagrodą. Lancers prowadzą ocalałych, w tym Cassandrę, Athelstane’a, Henriego (który ujawnił się przed Sitą jako Książę Imperialny Francji-outre-mer) i nowego Króla-Cesarza Karola III, do bezpieczeństwa. Karol później poślubia Cassandrę, a Yasmini później wychodzi za mąż za Athelstane’a, który uratował ją przed szaleństwem spowodowanym przez jej sny, kończąc z jej dziewictwem.


Pani Mason opowiada historię Charlesa Townleya, aby ostrzec dziewczyny przed zgubnymi skutkami zwłoki i ulegania emocjom zamiast rozsądkowi. Mimo że bohater odzyskał fortunę, jego niezdolność do szybkiego działania przyczyniła się do śmierci przyjaciela i ostatecznie doprowadziła do szaleństwa obojga.[sep]Wzorowane na „Adèle et Théodore” (1782) oraz „Opowieściach z zamku” (1785) Madame de Genlis, z których oba zawierają ramową opowieść i serię osadzonych w niej opowiadań moralnych, „Original Stories” opowiada o reedukacji dwóch młodych dziewczyn, czternastoletniej Mary i dwunastoletniej Caroline, przez mądrą i dobroduszną postać matczyną, panią Mason. (Wollstonecraft prawdopodobnie nazwała te postacie imionami osób ze swojego własnego życia. Poznała pewną pannę Mason podczas nauczania w Newington Green, którą bardzo szanowała, oraz uczyła dwie dziewczyny o imionach Mary i Caroline, gdy była guwernantką rodziny Kingsborough w Irlandii. Margaret King, na którą guwernantka wywarła duży wpływ, mówiąc, że „uwolniła jej umysł od wszelkich przesądów”, później przyjęła „Mrs Mason” jako pseudonim.) Po śmierci ich matki dziewczyny wysłano do życia z panią Mason na wsi. Są pełne wad, takich jak chciwość i próżność, a pani Mason, za pomocą opowieści, demonstracji w świecie rzeczywistym i własnego przykładu, ulecza dziewczyny z większości ich moralnych uchybień i zaszczepia w nich pragnienie bycia cnotliwymi. Amalgamat opowiadań i wypraw edukacyjnych pani Mason dominuje w tekście; chociaż tekst kładzie nacisk na postęp moralny dziewczyn, czytelnik dowiaduje się bardzo niewiele o samych dziewczynach. Utwór składa się w dużej mierze z osobistych historii osób znanych pani Mason oraz opowiadań moralnych ku pouczeniu Mary i Caroline oraz czytelnika. Na przykład „Historia Charlesa Townleya” ilustruje fatalne konsekwencje zwłoki. Pani Mason zabiera dziewczyny do zrujnowanego dworu Charlesa Townleya, aby opowiedzieć im ostrzegawczą historię o „chłopcu o niezwykłych zdolnościach i silnych uczuciach”; niestety, „zawsze pozwalał, aby te uczucia kierowały jego postępowaniem, nie poddając się kierownictwu rozumu; mam na myśli, że obecna emocja nim rządziła... Zawsze bowiem zamierzał postępować słusznie we wszystkich szczegółach jutro; ale dzisiaj podążał za panującą zachcianką” (podkreślenie Wollstonecraft). Charles chce pomóc potrzebującym, ale jest łatwo rozpraszany przez powieści i sztuki. Ostatecznie traci wszystkie swoje pieniądze, ale jego jedyny pozostały przyjaciel pomaga mu odzyskać fortunę w Indiach. Jednak nawet gdy ten przyjaciel potrzebuje pomocy, Charles nie potrafi działać wystarczająco szybko i, tragicznie, jego przyjaciel trafia do więzienia i umiera, a córka przyjaciela jest zmuszona do poślubienia libertyna. Gdy Charles wraca do Anglii, ogarnia go poczucie winy. Ratuje córkę z nieszczęśliwego małżeństwa, ale pod koniec historii ona i on nieco oszaleli, ona z powodu małżeństwa, a on z powodu winy. „Original Stories” dotyczy przede wszystkim pozostawiania niedoskonałości dzieciństwa za sobą i stawania się rozsądnym i charytatywnym dorosłym; nie romantyzuje dzieciństwa jako niewinnego i idealnego stanu bycia. Osadzone opowieści same w sobie podkreślają równowagę rozumu i emocji wymaganą od dziewczyn, aby stały się dojrzałe, co jest motywem przenikającym dzieła Wollstonecraft, w szczególności „Obronę praw kobiet”.


Po śmierci pułkownika Delmare’a Indiana i Ralph planują popełnić samobójstwo, skacząc do wodospadu na Île de Réunion. Młody odkrywca odnajduje ich jednak żyjących na odosobnionej plantacji, gdzie para wcześniej wyznała sobie miłość.[sep]W opowieści atrakcyjna, młoda Kreolka z Reunionu o imieniu Indiana jest mężatką starszego byłego oficera armii, pułkownika Delmare’a. Indiana go nie kocha i poszukuje kogoś, kto pokocha ją namiętnie. Przeocza swego kuzyna Ralpha, który mieszka z nią i pułkownikiem i który od dzieciństwa wiernie ją kocha. Gdy ich młody, przystojny i elokwentny sąsiad, Raymon de Ramiere, wyznaje Indianie swoje zainteresowanie, ona zakochuje się w nim. Raymon już wcześniej uwodził służącą Indiany, Noun, która jest w ciąży z jego dzieckiem. Gdy Noun dowiaduje się, co się dzieje, topi się. Mąż Indiany postanawia, że przeprowadzą się na Île Bourbon. Indiana ucieka z domu, by w środku nocy stawić się w mieszkaniu Raymona, spodziewając się, że przyjmie ją jako kochankę, mimo nieuchronnego potępienia ze strony społeczeństwa. Początkowo próbuje ją uwieść, ale gdy mu się to nie udaje, odrzuca ją raz na zawsze. Nie może znieść myśli, że jej wola jest silniejsza od jego, i pisze do niej list, mający na celu sprawienie, by znowu się w nim zakochała, mimo że nie zamierza odwzajemnić jej uczucia. W chwili, gdy Indiana czyta list, przeprowadziła się już z pułkownikiem na wyspę, ale nie ulega już czarowi Raymona. Ponownie ucieka do Francji, gdzie trwa rewolucja Trzech Chwalebnych Dni z 1830 roku. Tymczasem Raymon zawarł korzystne małżeństwo i kupił dom Indiany. Stoicki sir Ralph, którego zawsze postrzegała jako „egoistę”, przybywa, by ją uratować i przekazać jej wiadomość, że pułkownik Delmare zmarł na chorobę. Postanawiają popełnić wspólnie samobójstwo, skacząc do wodospadu na Île de Réunion. W drodze do domu zakochują się jednak w sobie. Tuż przed samobójstwem wyznają sobie miłość i wierzą, że w niebie się pobiorą. Na końcu powieści następuje zakończenie – relacja młodego odkrywcy, który odnalazł mężczyznę i kobietę, Ralpha i Indianę, żyjących na odosobnionej plantacji.


Jaina Solo przyjmuje ofertę Ta’a Chume zostania następczynią tronu Hapanów, rezygnując ze swojej roli Jedi. W konsekwencji, po śmierci Tenenial Djo spowodowanej trucizną, władzę obejmuje Jaina Solo, by stawić czoła flocie Yuuzhan Vong.[sep]Yuuzhan Vong ogłosili Coruscant swoją nową stolicą, a ocalali z bitwy o planetę, w tym Skywalkerowie i Solo, uciekają, by spotkać się z innymi ocalałymi w Konsorcjum Hapes. Tymczasem w układzie Myrkr Jaina Solo i ocalali z misji wytrzebienia voxyn uciekają na pokładzie zdobytej fregaty Yuuzhan Vong o nazwie Ksstar, aby spotkać się z rodziną Jaieny na Hapes. Na piętach Ksstarowi ścigają tacy jak Khalee Lah, fanatyczny wojownik, syn Naczelnego Wodza Vongów Tsavonga Laha, oraz jego podopieczny, kapłan Harrar. Ich pościg za Jaieną i jej towarzyszami skłania Jaienę do przemianowania zdobytego statku Vongów na „Trickster” (Oszusta), aby grać psychologiczne gry z najeźdźcami; ponieważ jedna z ich bogiń, Yun-Harla, jest tricksterem, bezczelność Jaieny jest postrzegana jako bluźnierstwo. W tym czasie przyjaciele Jedi z rodzin Skywalkerów i Solo wyczuwają śmierć Jacena Solo, choć, co dziwne, sami członkowie rodziny Jacena tego nie odczuwają. Na Hapes zmarły brat Jaieny, Anakin, otrzymuje właściwy pogrzeb poprzez kremację. Tymczasem była Matka Królowa Hapanów Ta’a Chume dostrzega, jak słaba jest obecna Matka Królowa, a jej synowa, Tenenial Djo. Ponieważ Hapanowie ponieśli druzgocącą porażkę z rąk Yuuzhan Vong pod Fondor około rok wcześniej, ta strona zesłała fale straty i bólu do wrażliwej na Moc Tenenial, co spowodowało poronienie nienarodzonego dziecka. W rezultacie Tenenial osłabła, zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie, w wyniku traumy tego doświadczenia. Dlatego Ta’a Chume szuka następczyni dla słabej Matki Królowej. Własna córka Tenenial, Tenel Ka, jest mało prawdopodobną kandydatką ze względu na swoje dziedzictwo Jedi i wojownika. Z drugiej strony, Jaina, w obliczu straty braci oraz swojej nienawiści do Yuuzhan Vong, wykazuje przywódczą postawę, co czyni ją potencjalną kandydatką do zastąpienia Tenenial Djo. Tymczasem Jaina, z pomocą Kypa Durrona i Jaggeda Fela, walczy ze zjednoczonymi siłami Yuuzhan Vong i ich zwolenników. Jednak te doświadczenia zaczynają ciągnąć Jaienę ku ciemnej stronie Mocy, tak jak jej dziadka, Anakina Skywalkera, biorąc pod uwagę, że niemal ją objęła na Myrkr w poprzedniej powieści. Ostatecznie jednak, dzięki pomocy przyjaciół i rodziny, Jaina potrafi pokonać pokusy ciemnej strony, przypomina sobie swoje miejsce jako Jedi i odrzuca ofertę Ta’a Chume zostania następną Matką Królową Hapanów. Zamiast tego, w ślad za tajemniczą śmiercią Tenenial Djo przez truciznę, co bez wątpienia było zaplanowane przez samą Ta’a Chume, Tenel Ka obejmuje tron na czas, by stawić czoła nadchodzącej flocie Vongów przygotowanej do inwazji na Hapes. Jeśli chodzi o Khalee Laha i Harrara, doświadczenia pierwszego w walce z Jaieną doprowadziły go do takiego wstydu i samonienawiści, że Harrar pomaga mu w popełnieniu samobójstwa. Sam kapłan zastanawia się, czy Jaina nie jest ludzkim wcieleniem samej Yun-Harli.


Bean odkrywa, że nie jest spokrewniony z Nikolajem Delphiki, mimo że zaprzyjaźnia się z nim w trakcie nauki. Naukowiec Volescu nie aktywował u niego Klucza Antona, przez co ciało Bean’a przestanie rosnąć w odpowiednim momencie, co uchroni go przed przedwczesną śmiercią.[sep]Bean, główny bohater, jest bezdomnym dzieckiem żyjącym w piekielnych ulicach Rotterdamu około roku 2170, po tym jak jako niemowlę uciekł z nielegalnego laboratorium inżynierii genetycznej. Będąc nadzwyczaj inteligentnym i bardzo młodym, doświadczenia Bean’a koncentrują się głównie wokół jego potrzeby jedzenia. Dołącza do wielkiej gangu dzieci kierowanej przez dziewczynę o imieniu Poke i organizuje system, dzięki któremu wszyscy mogą otrzymać pożywienie w lokalnej zupiarni. Wadą tego rozwiązania jest ich rosnąca zależność od tyrania Achillesa, który jest bezwzględny, szalony i metodyczny. Na szczęście dla Bean’a jego niesamowity umysł, kreatywność i determinacja przyciągają uwagę siostry Carlotty, zakonnicy rekrutującej dzieci do walki w wojnie z Buggersami. W ośrodku szkoleniowym, Szkole Bojowej, prawdziwy geniusz Bean’a staje się oczywisty. Nie tylko jest mądrzejszy od przeciętnego człowieka, ale jest mądrzejszy niż jakiekolwiek inne dziecko w Szkole Bojowej, w tym Ender Wiggin. Mimo inteligencji Bean’a to Ender został wybrany, by ocalić ludzkość przed Buggersami. Bean, będąc nadzwyczajnym geniuszem, zaczyna odkrywać sekrety i prawdy o szkole. Bean zmaga się z zrozumieniem, jaką cechę posiada Ender, a on sam nie, dopóki nie zostanie mu powierzone opracowanie „hipotetycznego” składu armii Endera i nie dopisze się do listy. Na początku Ender nie wydaje się dostrzegać genialności Bean’a, ale czas pokazuje, że przygotowywał go jako swoje taktyczne wsparcie, stawiając go na czele nieortodoksyjnego plutonu, którego zadaniem jest przechytrzyć nauczycieli projektujących grę i pokonać ich próby przechylenia szali przewagi na stronę rywali Endera. W całej książce główny motyw opiera się na osobistej walce Bean’a z administracją IF, która wydaje się być zdeterminowana, by złamać Endera, nawet jeśli oznacza to morderstwo. W trakcie wszystkich tych wydarzeń Bean musi zmierzyć się z ponownym pojawieniem się Achillesa oraz własną walką o zrozumienie, co czyni Endera człowiekiem. Zaprzyjaźnia się również ze starszym chłopcem o imieniu Nikolai Delphiki, który jest przyciągnięty do Bean’a ze względu na ich podobieństwo. Szybko odkryto, dzięki badaniom siostry Carlotty, że chłopcy są w rzeczywistości bliźniakami genetycznymi, z wyjątkiem modyfikacji genetycznych Bean’a. Z powrotem w laboratorium naukowiec Volescu obrócił Klucz Antona, co oznaczało, że ciało Bean’a nigdy nie przestanie rosnąć – w tym jego mózg – aż do przedwczesnej śmierci w wieku między piętnastym a dwudziestym piątym rokiem życia. Siostra Carlotta zdołała zapewnić, że Bean zamieszka z Nikolaiem i jego rodzicami po wojnie. Ta historia prowadzi czytelnika przez doświadczenia Bean’a w Szkole Bojowej i pokazuje, jak on, postać drugoplanowa w „Grze Endera”, jest znacznie ważniejszy dla losu Ziemi, niż początkowo się wydawało. Ponadto książka przedstawia pierwsze spotkania Bean’a z Achillesem. Na samym końcu historii Ender wyrusza statkiem kolonizacyjnym i nigdy nie wraca na Ziemię w ramach traktatu, tak aby żadne kraje ani grupy na Ziemi nie mogły go wykorzystać. „Cień Endera” jest pierwszą częścią serii, która obejmuje „Cień Hegemona”, „Cień Lalki”, „Cień Olbrzyma” i „Cień w Locie”.


Elizabeth dowiaduje się od Mei-lan, że Gerald żyje i cieszy się zdrowiem, a jego chińska żona nie ma z nim dzieci. Kobieta ta wcześniej pisywała do Elizabeth prosząc o wsparcie w opiece nad Renniem, który pozostał w Chinach.[sep]We wrześniu 1950 roku Elizabeth MacLeod mieszka w rodzinnym domu na farmie w Raleigh w stanie Vermont wraz z siedemnastoletnim synem Renniem. Listonosz przyjeżdża trzy razy w tygodniu rano, a Elizabeth za każdym razem liczy na list od męża Geralda z Chin, gdzie mieszkała z nim, dopóki Rennie nie miał dwunastu lat. Mieszkali w Pekinie do wybuchu wojny z Japonią, a następnie uciekli do Czunkingu. Ona i jej męża bardzo się kochali, ale Gerald, będący Eurazjatykiem, odesłał ją i Rennie do Ameryki, ponieważ komunistyczne powstanie w Chinach sprawiło, że dla białych ludzi stało się to niebezpieczne. Był w połowie Chińczykiem i wybrał pozostanie w swoim kraju. Gerald rzadko pisze, ponieważ komunikacja z Zachodem jest zakazana przez komunistów. Listy muszą być przemycane. Dziś jej mąż pisze: „Cokolwiek teraz zrobię, pamiętaj, że to ciebie kocham”. List trwa dalej. Chowa list do biurka. To pierwszy list od Geralda od trzech miesięcy. Nadano go w Hongkongu. To ostatni list od niego. Elizabeth opiekuje się synem i farmą. Jej rodzice nie żyją od dawna. Matt Greene pomaga w opiece nad farmą. Elizabeth jest świadoma amerykańskiego uprzedzenia do Chińczyków, a jej syn jest w jednej czwartej Chińczykiem. Bardzo tęskni za mężem. Przez zimę wspomina ich wspólne dni i Chińczyka, którego kocha. Wiosną, po zakończeniu produkcji syropu klonowego, Elizabeth i Rennie jadą do Little Spring w stanie Kansas, aby sprowadzić dziadka Renniego, MacLeoda, Babę, by zamieszkał z nimi w Vermont. Wyjechał z Pekinu, gdy Japończycy najechali na Chiny. Mieszka w chacie pasterza na farmie Sama Blaine’a. Nosi chińskie szaty zamiast zachodnich garniturów, czyta kilka starych chińskich książek i stał się zapominalski. Rennie wstydzi się tego, jak bardzo chiński jest jego dziadek. Baba zakłada zachodnie ubrania na podróż pociągiem do Vermont. Lokalny lekarz, Bruce Spauldin, uważa, że przebył udary. Elizabeth pamięta, że był dowcipny i bystry, gdy ona i Gerald mieszkali z nim w Pekinie. „Jest słodki, łagodny i łatwy we współżyciu, i nie narzeka”. Elizabeth pyta Babę o matkę Geralda, Ai-lan. Elizabeth nigdy jej nie znała. Wzięli ślub, gdy Baba był doradcą cesarza. Baba lubił swoją żonę Ai-lan, siostrę swojego przyjaciela Han Yu-Rena – ale jej nie kochał. Po narodzinach Geralda Ai-lan zainteresowała się ideami Sun Jat-sena dotyczącymi rewolucji. Baba popierał cesarza. Ai-lan wierzyła, że rasy nigdy nie powinny się mieszać. Przeprowadziła się na południe, stała się gwałtowną rewolucjonistką i została zabita w 1930 roku przez tajną policję rządu nacjonalistycznego. Gerald widywał ją rzadko, ale za nią tęsknił. Jego ojciec nie pozwolił Ai-lan „zanieczyścić” Geralda. Następnego dnia listonosz przyniósł magazyn nadany ze skrytki pocztowej w Pekinie. Na okładce było zdjęcie matki Geralda. Magazyn był poświęcony męczennikowi rewolucji. W ten sposób Elizabeth dowiaduje się, że Gerald wiedział wszystko o swojej matce, choć o niej nie mówił. Tego lata Rennie zakochuje się. On i Elizabeth rozmawiają o chińskich krewnych Renniego. Rennie chce być w pełni Amerykaninem i zapomnieć o swoich chińskich krewnych, w tym o ojcu. Martwi się, że bycie w części Chińczykiem przeszkodzi mu w zdobyciu dziewczyny. Elizabeth spotyka się z Allegrą, dziewczyną Renniego, i nie uważa jej za odpowiednią partnerkę dla syna. Rodzice Allegrzy wyjeżdżają z nią, gdy Elizabeth mówi im, że Rennie jest w jednej czwartej Chińczykiem. Jej mąż i Rennie byli zarejestrowani w ambasadzie amerykańskiej w chwili urodzenia, więc są prawnie Amerykanami. Ale wie, że muszą to wiedzieć i nie zatwierdziliby chińskiego pochodzenia Geralda i Renniego. Rennie jest zraniony i zły. Chce, aby jej syn znalazł miłość tak głęboką, jaką ona dzieli z jego ojcem. Rennie opuszcza dom, aby znaleźć Allegrę i z nią porozmawiać. Baba staje się słabszy i bardziej dziecinny tego lata. Przebywa udary. Bruce Spauldin przychodzi, aby go zbadać. Elizabeth zauważa, że niezamężny Bruce „jest opanowany, skłonny do ciszy i medytacji, wszystko to dobre cechy u męża”. Elizabeth uświadamia sobie, że jest sama i samotna, odcięta od Pekinu, choć jej mąż nie nie żyje. Zaczyna się modlić. Baba ma kolejne udary i traci całkowitą opiekę. Rennie wraca. Pyta: „Mamo, dlaczego pozwoliłaś mi urodzić się?”. Jest zły na swoją chińską część. Jedzie na ranczo Sama Blaine’a na resztę lata. Zanim wyjedzie, Elizabeth opowiada mu o matce Geralda, jego babci, Ai-lan. Ostatni list Geralda do Elizabeth zawierał prośbę, którą Elizabeth zignorowała. Teraz Elizabeth otrzymuje list od Mei-lan, wysłany przez sklep z jedwabiem w Singapurze. Mei-lan prosiła Geralda, aby napisał poprzedni list do Elizabeth. Mei-lan pragnie opiekować się swoim mężem w nieobecności Elizabeth i prosi o wsparcie swojej „starszej siostry”. W tym momencie historii w książce zostaje wydrukowany pełny ostatni list Geralda do Elizabeth. Prosił w nim o jej wsparcie dla jego decyzji o pozostaniu w Chinach i ochronie żony i dziecka przez odesłanie ich do Ameryki. Wysyła list wyrażający jej miłość do niego i pełne poparcie dla Mei-lan i ich męża, Geralda. Baba staje się słabszy, ale pamięta, że nie ożenił się z matką Geralda dla syna; nie chciał syna. Elizabeth rozumie, jak pozbawiona miłości było dzieciństwo Geralda. Elizabeth wyciąga listy Geralda i czyta je ponownie. Na początku wierzy w nowy rząd, potem jego listy stają się bezwolne. Elizabeth uświadamia sobie, że Gerald jest więźniem. Baba ma kolejny udar. Bruce go leczy, a następnie oświadcza się Elizabeth. Mówi, że jest mężatką. Bruce czeka. Mei-lan pisze, że Gerald jest smutny i chce przyjaźnić się z Elizabeth. List został nadany w Hongkongu, dla bezpieczeństwa. Elizabeth docenia list od swojej „młodszej siostry”, ale wie, że jej sąsiedzi nie zrozumieliby jej miłości do Geralda mieszkającego z Mei-lan w Chinach. Rennie pisze, że studiuje fizykę na college’u na środkowym zachodzie i sam się utrzymuje. Siostra jego współlokatora, George’a Bowena, jest bardzo inteligentna i ładna. Rennie obiecuje przyjechać na święta. Mei-lan wysyła listy do Elizabeth przez przyjaciół w Manili i Bangkoku. Opowiada jej, jak radzi sobie Gerald. Sam Blaine przyjeżdża z Rennim na święta. Baba nie pamięta zbyt dobrze Sama ani Renniego, ale świąteczne spotkanie jest wesołe. Rennie wyrósł na mężczyznę. Elizabeth pyta o siostrę George’a Bowena. Kłócą się o wybór Geralda, by pozostać w Chinach, i wybór Baby, by ożenić się z Chinką. Elizabeth wyjaśnia, że liczy się miłość. Sam Blaine oświadcza się Elizabeth. Baba wkrótce umiera. Elizabeth ma wizję śmierci Geralda, a następnie dowiaduje się od Mei-lan, że Gerald nie żyje, a Mei-lan ma syna. Rennie żeni się z siostrą bliźniaczką George’a Bowena, Mary, z błogosławieństwem Elizabeth. George i Mary są sierotami i kochają Renniego. Bruce i Elizabeth rozważają małżeństwo. Elizabeth uważa życie Babego bez miłości za zły przykład do życia, czego nie poprze.


Około 10–15 procent dwuletniego budżetu przeznaczono na badania, które miały ocenić skuteczność programu. Testy przeprowadzone przez Educational Testing Service potwierdziły, że dzieci oglądające Ulicę Sezamkową najczęściej uczyły się najwięcej.[sep]Książka „Dzieci i telewizja” składa się z czterech części: „Propozycja”, „Planowanie”, „Nadawanie” oraz „Wnioski z Ulicy Sezamkowej”. Książka zawiera również przedmowę i epilog napisane przez Lessera, wstęp autorstwa Joan Ganz Cooney oraz wprowadzenie Lloyda Morrisetta. W całej książce rozrzucone są rysunki autorstwa pisarza dziecięcego Maurice’a Sendaka, który uczestniczył w seminariach w 1968 roku. Lesser rozpoczyna swoją książkę od opisania powstania Ulicy Sezamkowej i swojego udziału w tym projekcie. Badał rozwój dziecka i sposób, w jaki jego koncepcje można wykorzystać do nauczania dzieci; od 1961 roku analizował reakcje dzieci na telewizję oraz to, czy medium to można wykorzystać do ich edukacji. W 1966 roku Cooney i Morrisett zwrócili się do niego z prośbą o pomoc w ustaleniu celów edukacyjnych i badawczych nowego programu, a on zgodził się mimo wątpliwości co do skuteczności telewizji jako narzędzia dydaktycznego. Publicznością Ulicy Sezamkowej było każde dziecko w kraju, które chciało ją oglądać, ale Lesser zauważa, że pierwotnym celem producentów było dotarcie do biednych dzieci w Ameryce. Jak stwierdził Lesser: „Jeśli serial nie zadziała dla biednych dzieci, cały projekt zakończy się niepowodzeniem”. Lesser krytykuje amerykański system szkolnictwa publicznego i obwinia go o niepowodzenie w edukowaniu dzieci z powodu braku określonych celów. W momencie pisania książki „Telewizja i dzieci” większość amerykańskich dzieci nie korzystała z przedszkolnej edukacji. Pierwsze dwa rozdziały książki szczegółowo opisują przyczyny „eksperymentu” polegającego na stworzeniu programu edukacyjnego takiego jak Ulica Sezamkowa, zwłaszcza w odniesieniu do jego odbiorców. „Dorośli nigdy niczego nie rozumieją sami z siebie, a dla dzieci jest męczące ciągłe i w nieskończoność wszystko im tłumaczyć”. Antoine de Saint-Exupéry, „Mały Książę”. Gerald Lesser użył tego cytatu, aby rozpocząć drugą część „Dzieci i telewizji”. Wprowadzał wiele ze swoich części i rozdziałów odpowiednimi cytatami. Lesser rozpoczyna sekcję „Planowanie”, opisując, w jaki sposób rekrutowano wielu członków obsady i ekipy: producenta wykonawczego Davida Connella, producenta Sama Gibbona, głównego scenarzystę Jona Stone’a, producenta i scenarzystę Matta Robinsona, Jima Hensona, kompozytora Joe Raposo oraz aktorów Loretta Long, Boba McGratha i Willa Lee. Lesser opowiada również o procesie zatrudniania głównego badacza Edwarda L. Palmera oraz osób zaangażowanych w działania na rzecz społeczności. Producenci nowego programu spędzili osiemnaście miesięcy na planowaniu, co było bezprecedensowe w telewizji dziecięcej. Lesser obszernie opisuje serię seminariów nad programem nauczania, które odbyły się na Uniwersytecie Harvarda i w Nowym Jorku latem 1968 roku. Rozdziały te przedstawiają filozofię stojącą za Ulicą Sezamkową. Twórcy programu wysnuli założenia dotyczące nauczania i mieli niekonwencjonalne poglądy, że nauka może być niezamierzona i przyjemna. Wreszcie zdecydowali, że chociaż akcja Ulicy Sezamkowej toczy się w środowisku miejskim, unikać będą przedstawiania większej negatywności niż ta, która już istnieje w otoczeniu dziecka. Jak stwierdza Lesser: „Ze całym swoim hałasem i farsowym humorem Ulica Sezamkowa stała się słodkim programem, a jego personel utrzymuje, że w tym nie ma nic złego”. Badacze opracowali „Notatnik dla scenarzystów” dla scenarzystów i producentów programu, aby służył jako pomost między celami programu nauczania a tworzeniem scenariuszy. Lesser łączy techniki produkcji programu – w tym wykorzystanie muzyki, humoru (zwłaszcza farsowego) i animacji – z celami edukacyjnymi. Lesser kładzie nacisk na znaczenie postaci, zarówno ludzkich, jak i Muppetów, w utrzymaniu uwagi dzieci. Według Lessera Ulica Sezamkowa łączy cztery elementy, aby utrzymać uwagę: Muppety, obsadę złożoną z dorosłych i dzieci na żywo, animację oraz filmy aktorskie. Według Lessera reakcje dzieci na telewizję edukacyjną były ignorowane; to był pierwszy raz, gdy badano je w celu oceny i poprawy treści i skuteczności programu. Lesser podaje, że około 10–15 procent początkowego dwuletniego budżetu CTW wynoszącego 8 milionów dolarów wydano na badania. Opisuje priorytety badań przedprodukcyjnych, które nazwał „ewaluacją sumacyjną”. Korzystając z zewnętrznych grup badawczych, takich jak Educational Testing Service (ETS), Warsztat chciał ustalić, czy oglądanie programu w ogóle coś zmienia. Byli szczególnie zainteresowani porównaniem wpływu programu na dzieci z różnych grup społeczno-ekonomicznych oraz tym, czy warunki oglądania wpływają na jego skuteczność. Jak stwierdza Lesser: „Stało się to pierwszym razem w 25-letniej historii telewizji, gdy systematyczne obserwowanie dzieci przez dłuższy okres zastosowano do projektowania serialu telewizyjnego dla nich”. Lesser opisuje nowe metody stworzone przez badacza Edwarda Palmera do zbadania wpływu Ulicy Sezamkowej na młodych widzów, a w szczególności „rozpraszacz”, projektor slajdów umieszczony obok telewizora i ustawiony tak, aby zmieniał slajdy co osiem sekund. Badacze rejestrowali momenty, w których dzieci w badaniu odwracały uwagę od telewizora w stronę projektora, a zebrane dane były analizowane. Segmenty były usuwane na podstawie zebranych informacji. „To był pierwszy raz w historii telewizji, gdy dzieciom przywiązywano wagę i słuchano ich uważnie podczas projektowania i nadawania serialu telewizyjnego dla nich” – stwierdza Lesser. Lesser rozpoczyna sekcję „Nadawanie” od opisania pochodzenia nazwy programu. Jak to ujmuje: „...Zmuszeni byliśmy wybrać nazwę, której wszyscy nie lubiliśmy najbardziej”. Lesser podaje, że premiera programu 10 listopada 1969 roku spotkała się z dużym uznaniem i pozytywnymi recenzjami, ale pojawiły się również negatywne opinie i krytyka. Opisuje je i odnosi się do nich w szczegółach w rozdziale zatytułowanym „Krytyka”. Uwzględnia krytykę około trzydziestu grup i osób, wykazując istotę i zakres argumentów krytyków. Lesser opisuje badania nad długoterminowym wpływem Ulicy Sezamkowej. Podaje, że program oglądało od trzech do czterech milionów widzów w połowie pierwszego sezonu i dzieli widownię na kategorie. Według Lessera wyniki oglądalności pozostawały konsekwentnie wysokie. Lesser opisuje również testy przeprowadzone przez ETS, które wykazały pozytywne różnice po pierwszych trzech tygodniach pierwszego sezonu programu. Stwierdzili, że dzieci, które oglądały najwięcej, nauczyły się najwięcej. Ostatnia część książki Lessera, „Wnioski z Ulicy Sezamkowej”, podsumowuje to, co twórcy i badacze próbowali osiągnąć. Jak stwierdza Lesser: „Oto główna lekcja Ulicy Sezamkowej: Celowo wykorzystuje telewizję do nauczania, nie ukrywając swoich intencji edukacyjnych, a przyciąga dużą i oddaną publiczność młodych dzieci ze wszystkich części kraju”.


Spór o tytuł hrabiowski po Pierre’ze Vorrutyerze kończy się zwycięstwem Lorda Dono, który przeszedł operację zmiany płci na Kolonii Beta. Porażka wroga Milesa podczas burzliwej sesji Rady Hrabów prowadzi do bardzo publicznych zaręczyn bohatera z Ekaterin.[sep]Wisi w powietrzu cesarskie wesele, a miłość jest wszędzie: Gregor i Laisa w końcu mają się pobrać. Lady Alys Vorpatril, matka Iwana, zostaje powierzona organizacja wszystkich przygotowań. Miles zabiera się za uwodzenie Ekaterin w swoim typowo szalony sposób: robi wszystko, co w jego mocy, by nie dopuścić do tego, by ona się zorientowała, że mu się podoba, obawiając się, że jej przeszłe doświadczenia zraziły ją do małżeństwa na całe życie. Aby móc ją często widywać i wiedząc o jej ambicjach zostania ogrodniczką, zatrudnia ją do zaprojektowania ogroda w Domu Vorkosiganów. Jego brat Mark również ma problemy w związku: jest zakochany w ciepłej i empatycznej Kareen Koudelce, ale jej rodzice nie aprobują go, i jeśli na Kolonii Beta nie wydawało się to dla niej problemem, to na Barrayar obyczaje seksualne są o wiele bardziej rygorystyczne, i ona czuje, że musi utrzymywać ich związek w tajemnicy przed rodziną i żyć w czystości pod ich dachem. Ważny wątek poboczny dotyczy inspirowanego zyskiem kradzieży przez Marka z laboratorium na Escobarze zaprojektowanego owada zwanego „motylomchem”, zdolnego do przekształcania odpadów roślinnych w odżywczą, jadalną... wymiotomchom. Wszystko idzie okropnie nie tak, gdy Miles organizuje przyjęcie obiadowe. Motylomchy i „masło motylomcze” dręczą zarówno estetykę, jak i trawienie. Wciąż dochodzący do siebie Simon Illyan niechcący wypowiada głośno fakt, że Miles „nie tak potajemnie” (z wyjątkiem osoby, do której to jest skierowane) oświadcza się Ekaterin. Ona wychodzi, gdy on wpada w panikę i prosi ją o rękę. Tymczasem rodzice Kareen zabraniają jej mieć cokolwiek wspólnego z Markiem po tym, jak dowiadują się, że zabrał ją do Kuli Nieziemskich Rozkoszy, słynnego betańskiego pałacu przyjemności. Ta fiasco ma szersze konsekwencje. Dwa miejsca w Radzie Hrabów są do obsadzenia, jedno dlatego, że zmarł urzędujący, drugie, ponieważ obecny Hrabia Vorbretten został ujawniony jako częściowo Cetagandańczyk, co sięga czasów okupacji. Miejsce (i tytuł hrabiowski) zmarłego Pierre’a Vorrutyera jest przedmiotem sporu między dalekim kuzynem, Richarsem, a siostrą zmarłego hrabiego, Donną, która przeszła operację zmiany płci na Kolonii Beta, stając się w pełni funkcjonalnym mężczyzną, Lordem Dono, aby lepiej kwalifikować się jako potencjalny hrabia. Jako zastępca swojego ojca, Miles jest zabiegany przez obie strony. Richars podejmuje nieprzemyślaną próbę wykorzystania podejrzanej śmierci Tiena jako dźwigni. Ze względów bezpieczeństwa Miles nie może się bronić w sprawie incydentu na Komarrze. Lord Dono, który jako Donna nauczył Iwana Vorpatrila „wszystkiego, co wiedziała”, wykorzystuje Iwana do pozyskania poparcia wśród hrabiów, zyskując głos Milesa po gafie Richarsa. Gdy Ekaterin dowiaduje się o plotkach, zmuszona jest skonsultować się z Milesem. Miles proponuje wziąć winę na siebie, by oszczędzić Ekaterin i jej syna, ale ona nie pozwala mu na to. W pewnym stopniu pojednani, wyruszają rozwiązać swoje problemy, pokonać wrogów i ustalić jej prawdziwe uczucia. Problemy Marka i Kareen zostają rozwiązane, gdy Miles doradza Markowi, by wykorzystał najskuteczniejszą broń: ich matkę Cordelię. Wkrótce ona ma rodziców Kareen pod butem i skłonnych do ugody. Kłopoty Milesa kulminują w burzliwej sesji Rady, gdzie roi się od brudnych sztuczek. Skutkuje to porażką wroga i bardzo publicznym zaręczynami Milesa i Ekaterin. Cesarskie wesele przebiega z tylko drobnym zgrzytem. Na przyjęciu weselnym Miles spotyka starego, szanowanego znajomego, generała ghem Daga Benina, który subtelnie daje mu do zrozumienia, że Cetagandańczycy wiedzą, że on i admirał Naismith to jedna i ta sama osoba. Podobnie jak jej poprzedniczka, ta powieść opowiada swoją historię z perspektywy zarówno Milesa, jak i Ekaterin, okazjonalnie płynnie przechodząc z jednej do drugiej w danej scenie. Są też perspektywy Marka, Kareen Koudelki, a nawet Iwana Vorpatrila, którego życie wewnętrzne w ogóle nie było opisywane przed tą powieścią.


Nicola wygrywa pieniądze na gymkhana, by utrzymać pustułkę Sproga, ponieważ rywale nie przeszkadzają jej, nie myląc jej z siostrą. Ostatecznie jej troski finansowe nie kończą się, ponieważ ojciec Patricka nie daje jej czeku ze sprzedaży starej książki o sokolnictwie.[sep]Podczas wakacji szkolnych rodzina Marlowów przebywa na farmie swojego kuzyna Jona. Rankiem, podczas zbierania jajek, Nicola Marlow słyszy dźwięk, który jej się zdaje, jakby kot uwięział na szczycie drzewa. Wspina się tam, by go uratować, ale odkrywa, że to ptak, który ma na sobie skórzane paski. Zanim zdąży cokolwiek zrobić, właściciel ptaka wdrapuje się obok niej. Mówi jej, że ptak to sokoł o imieniu Jael i że jego paski, czyli sznury, urwały się. Nicola rozpoznaje w nim Patricka Merricka i mówi mu, kim ona jest. Pyta ją, czy chciałaby pomagać przy sokolach przez całe lato. Kiedy tego popołudnia wyprowadzają sokoły, Patrick i Nicola czują coś w rodzaju trzęsienia ziemi. Gdy wracają, dowiadują się, że to samolot ich kuzyna Jona rozbił się i że nie żyje. Ojciec Nicoli dziedziczy farmę, a rodzina nie będzie wracać do Londynu. Ani kapitan Marlow, ani jego najstarszy syn Giles nie chcą opuszczać marynarki, by prowadzić farmę. Nicola przez przypadek sugeruje, że powinna to zrobić jej siostra Rowan. Składa ona propozycję i w końcu rodzice zgadzają się, by mogła opuścić szkołę i zostać farmerką. Nicola i Patrick spędzają większość czasu z sokolami przez całe lato. Podczas gdy uczą Jael łapać króliki, Peter, który poluje na króliki, strzela do Jael i ją zabija. Później Regina ucieka i choć Patrick później znajduje ją wplątaną w sieci, zapomniała o nim, więc ją wypuszcza. Zostaje tylko Sprog, mały pustułka, który Patrick uważa za żart. Innym ważnym wydarzeniem lata jest festiwal w Colebridge. Nicola zajmuje drugie miejsce w konkursie śpiewaczym, mimo że przerywa w połowie piosenki, ponieważ przypomina jej to o Jael. Jej siostra bliźniaczka Lawrie zostaje wykluczona z konkursu recytatorskiego za nieświadome naśladowanie innej uczestniczki. Później jednak podąża za jurorką i przekonuje ją, by pozwoliła Lawrie ponownie wyrecytować swój tekst. Uznaje, że Lawrie ma prawdziwy talent i przedstawia ją innemu aktorowi. Peter i Patrick rywalizują ze sobą w konkursie skoków do wody, który ostatecznie wygrywa Peter, a dwaj stają się znowu przyjaciółmi. Dla Nicoli gymkhana jest kluczowym konkursie, w którym może wygrać wystarczająco dużo pieniędzy, by pozwolić sobie na utrzymanie Sproga w szkole. Niestety, inni uczestnicy myślą, że to Lawrie i chcą się na niej zemścić za występ Lawrie w konkursie recytatorskim. Jest szarpana, potrącania i spada z konia. Później Rowan oferuje jej połowę tego, co wygra w konkursie skoków przez przeszkody, ale zostaje pokonana przez Patricka. Gdy Nicola wraca do domu z Patrickiem, wita go jego ojciec, który ma dla niej duży czek ze sprzedaży używanej książki o sokolnictwie, którą Nicola kupiła wcześniej tego lata. Zdumiona, Nicola wyznaje Patrickowi, że martwiła się o pieniądze na Sproga.


Alouzon wchodzi do białej wieży, gdzie odnajduje Graal i decyduje się zostać boginią Gryylth. W wyniku tego wyboru wojna dobiega końca, a ziemia zostaje uzdrowiona.[sep]Akcja rozpoczyna się tuż po zakończeniu „Pojedynku Smoków”. Alouzon wciąż przebywa w Los Angeles, a jej drużyna w Vaylle wraca z gór z wieściami o tym, co się stało. Alouzon wraca do domu Helen Addams i widzi, jak ciała Helen i Suzanne są wynoszone z gruzów. Podczas gdy Alouzon próbuje zrozumieć naturę swojej sytuacji, Helwych powraca do Gryylth z opowieściami o zdradzie i czarach Vaylle. Dzięki kłamstwom i manipulacjom doprowadza do tego, że królowie Gryylth i Corrian wysyłają ogromną flotę wojenną przez morze do Vaylle, podczas gdy on sam pozostaje w tyle, rzekomo by strzec Gryylth. Gdy królowie przybywają do Vaylle ze swoją flotą, Helwych wznosi barierę przez morze, by nie dopuścić ich do Gryylth, i przyzywa wojska oraz broń z XX wieku, by umocnić swoją władzę i zastraszyć ludność. Widmo zaczyna również wysyłać Szarogłowych i nowoczesną broń do Gryylth, walcząc z Helwychem o władzę. Gdy Alouzon zostaje zaatakowana w parku przez nadprzyrodzone bestie, członkowie jej drużyny odkrywają bramę z Vaylle do Los Angeles i przychodzą jej z pomocą. Zdając sobie sprawę, że to sposób na ominięcie bariery Helwycha, Alouzon sprowadza armię z Vaylle do Los Angeles, a następnie przez inną bramę, znajdującą się w dawnym biurze Solomona na UCLA, do Gryylth. Podczas gdy Kyria walczy z Helwychem, a armie Gryylth i Corrian toczą boje ze Szarogłowymi w Gryylth, Alouzon stacza zaciętą walkę z Widmem i Białym Robakiem w centrum Los Angeles, która kończy się na grobie Solomona. Gdy tam docierają, zwłoki Solomona wstają z ziemi i toczą z Widmem równą walkę. Podczas gdy oni walczą, Alouzon dostrzega białą wieżę, będącą odbiciem wieży z jej snów. Wchodząc do niej, znajduje Graal i uświadamia sobie, że wyższa siła, która pozwoliła na stworzenie Gryylth, postawiła przed nią wybór. Może pozwolić, by Gryylth trwało tak jak dotychczas, albo może stać się czymś więcej niż jego obrończynią: może stać się jego boginią. Alouzon wybiera zostanie boginią Gryylth. Dzięki tej decyzji wojna w Gryylth dobiega końca, a ziemia zostaje uzdrowiona.


Gollum atakuje Frodo w Szczelinie Zagłady i odgryza mu palec z Pierścieniem, po czym ucieka, zachowując skarb dla siebie. Zniszczenie Pierścienia nie uwalnia Śródziemie od władzy Saurona, a jego armie ostatecznie zwyciężają siły Gondoru.[sep]Gandalf i Pippin przybywają do Minas Tirith w królestwie Gondoru, przekazując Denethorowi, Panu i Namiestnikowi Gondoru, wiadomość, że miasto czonu devastujący atak ze strony Saurona, Władcy Ciemności z Mordoru. Pippin wstępuje następnie do służby u namiestnika w ramach spłaty długu, jaki zaciągnął wobec Boromira, zmarłego syna i ulubionego następcy Denethora. Teraz odziany w mundur straży wieży, Pippin obserwuje, jak toczą się losy wojny, podczas gdy Denethor popada w szaleństwo, gdy wojska Mordoru zbliżają się coraz bardziej do stolicy Gondoru, Minas Tirith. Faramir, młodszy brat Boromira, wraca z wyprawy z resztkami swojej kompanii i wkrótce otrzymuje rozkaz wyruszenia, by kontynuować beznadziejną obronę Osgiliath przed hordą orków. Osgiliath zostaje wkrótce zdobyte, a ciężko ranny Faramir jest zniesiony do Denethora. Gdy jego ludzie wydają się straceni, a jedyny pozostały syn leży umierający, Denethor każe wznieść stos pogrzebowy, który ma pochłonąć zarówno jego, jak i jego umierającego syna. Minas Tirith zostaje otoczone i oblegane przez główne siły Saurona, składające się z ponad dwustu tysięcy orków. Tymczasem w Rohanie Théoden i jego Rohirrimy dochodzą do siebie po bitwie o Helmowy Jar, w której bronili Rohanu przed siłami Sarumana z wielkimi stratami. Aragorn, który skonfrontował się z Sauronem za pomocą palantíru z Isengardu, wyrusza, by odnaleźć zagubioną armię zmarłych przysięgobójców zamieszkujących w Ścieżkach Umarłych, górskiej komnacie, ponieważ nie pomogli Isildurowi podczas Wojny Ostatniego Sojuszu. Wspierany przez swoich towarzyszy Legolasa i Gimliego oraz kompanię zwiadowców z Arnoru na północy (tzw. „Szarą Kompanię”), wyrusza, by pozyskać Armię Umarłych na swoją stronę. Gdy Aragorn wyrusza w swoją pozornie niemożliwą misję, król Théoden mobilizuje Rohirrimów, by ruszyli z pomocą Gondorowi. Merry, pragnący pójść na wojnę wraz ze swoimi sojusznikami, jest wielokrotnie odprawiany przez Théodena. W końcu Dernhelm, jeden z Rohirrimów, zabiera Merrygo na swego konia, aby mógł towarzyszyć reszcie Rohirrimów. Wspierani przez plemię Dzikich Ludzi z Lasu, siły Théodena podróżują dawno zapomnianą leśną ścieżką, aby uniknąć zasadzki orków na głównej drodze i dotrzeć do Minas Tirith po cichu. Wojska Mordoru, dowodzone przez przerażającego Wiedźmiego Króla z Angmaru, przełamują bramy Minas Tirith, ale zostają zmiażdżone przez nadchodzącą kawalerię Rohanu. Do bitwy dołącza również „czarna flota z czarnymi żaglami”. Siły Mordoru początkowo cieszą się z jej przybycia, a następnie są przerażone, widząc na okrętach sztandar Króla. Aragornowi udało się wykorzystać Przysięgobójców do pokonania Korsarzy z Umbaru; ludzie Gondoru, którzy byli wcześniej niewolnikami na tych okrętach, zostają sprowadzeni z powrotem, by walczyć z wojskami Mordoru. W następującej bitwie na Polach Pelennoru Wiedźmi Król zostaje zabity przez Dernhelma, który okazuje się być Éowyn, siostrzenicą króla Théodena, przy pomocy Merry’ego. W ten sposób oblężenie zostaje przerwane, ale z wielkimi stratami: wielu wojowników Gondoru i Rohanu ginie, wśród nich król Théoden. Denethor próbuje spalić siebie i Faramira na stosie pogrzebowym, ale Gandalf i Pippin udaje się uratować Faramira, który zostaje następnie uzdrowiony przez Aragorna. Aragorn uzdrawia również Merry’ego i Éowyn, którzy zostali ranni przez Wiedźmiego Króla przed jego śmiercią. Wiedząc, że to tylko kwestia czasu, zanim Sauron zrekonstruuje swoje siły do kolejnego ataku, Gandalf i Aragorn postanawiają wyciągnąć wojska Mordoru atakiem na Czarną Bramę, tworząc dywersję, aby Frodo i Sam mieli szansę dotrzeć do Góry Przeznaczenia i zniszczyć Jedyny Pierścień, niezauważeni przez Oko Saurona. Gandalf i Aragorn prowadzą armię do Czarnej Bramy Mordoru i oblegają wojska Saurona. Bitwa się zaczyna, a ciało trolla, którego zabił, spada na Pippina, który traci przytomność w momencie przybycia Wielkich Orłów. Sam, który teraz nosi Jedyny Pierścień w miejsce Froda, ratuje swojego pana przed torturami i śmiercią ze strony orków w Wieży Cirith Ungol. Frodo i Sam przemierzają jałowy pustkowie Mordoru i zostają dogonieni przez kompanię orków, ale uciekają i zmuszeni są przebrać się w orkowską zbroję. Plan Gandalfa, by odwrócić uwagę Saurona od Pierścienia, się udaje: Mordor jest niemal pusty, ponieważ wszyscy pozostali orkowie zostali wezwani do obrony kraju przed atakiem armii prowadzonej przez Gandalfa i Aragorna. Frodo i Sam po męczącej i niebezpiecznej podróży wreszcie docierają do swojego celu, Szczeliny Zagłady. Gdy Frodo przygotowuje się do wrzucenia Pierścienia do Góry Przeznaczenia, ulega jego mocy i nieświadomie przejmuje go na własność. W tym momencie Gollum, który nadal podążał za Frodem i Samem, atakuje Frodo i odgryza mu palec wraz z Pierścieniem. Gollum zachwyca się odzyskaniem swojego „skarbu”, ale traci równowagę i spada w przepaść, zabierając Pierścień ze sobą. Pierścień zostaje ostatecznie zniszczony, uwalniając Śródziemie od władzy Saurona. Góra Przeznaczenia gwałtownie erupcuje, uwięziąc Froda i Sama wśród potoków lawy, aż do momentu, gdy ratują ich Wielkie Orły. Po pokonaniu Saurona jego armie u Bramy uciekają. Sauron pojawia się wreszcie jako gigantyczny cień, próbując dosięgnąć armii ludzi, ale jest teraz bezsilny i zostaje rozwiany przez wiatr. Ludzie pod rozkazami Saurona, którzy się poddają, zostają wybaczeni i mogą wrócić w spokoju do swoich ziem. Aragorn zostaje koronowany na króla Gondoru przed murami Minas Tirith podczas uroczystości, podczas której wszyscy czterech hobbitów jest wielce honorowanych za swój wkład w Wojnę o Pierścień. Uleczony Faramir zostaje mianowany Księciem Ithilien i Namiestnikiem Gondoru, a Aragorn poślubia Arwen, córkę Elronda z Rivendell. Po serii pożegnań hobbiti wreszcie wracają do domu, tylko po to, by odkryć, że Shire jest w ruinie, a jego mieszkańcy są uciskani przez Lotho Sackville-Bagginsa (zwanego zwykle „Wodzem” lub „Szefem”), który w rzeczywistości jest kontrolowany przez tajemniczą postać zwaną „Sharkey”. Sharkey przejął całkowitą kontrolę nad Shire, używając skorumpowanych ludzi, i rozpoczął wycinanie drzew w ramach bezcelowego programu industrializacji (który w rzeczywistości nie przynosi niczego poza zniszczeniem i nieszczęściem dla miejscowych). Merry, Pippin, Frodo i Sam planują przywrócić porządek. Prowadzą powstanie hobbitów i zwyciężają w bitwie pod Bywater, co skutecznie uwalnia Shire. Na samym progu Bag End spotykają Sharkey’ego, który okazuje się być złym czarodziejem Sarumanem, oraz jego sługę Grímę. Uparty w porażce, Saruman znieważa Grímę, który w odpowiedzi podcina gardło swemu panu. Gríma sam zostaje zabity przez hobbickich łuczników, gdy próbuje uciec. Z czasem Shire zostaje uzdrowiony. Wiele drzew wyciętych przez ludzi Sarumana zostaje ponownie posadzonych; budynki są odbudowane, a pokój przywrócony. Sam poślubia Rosie Cotton, w której był zakochany od pewnego czasu. Merry i Pippin doprowadzają Buckland i Tuckborough do większych osiągnięć. Jednak Frodo nie może uciec od bólu swoich ran – został dźgnięty przez Wiedźmiego Króla i otruty przez Shelob, a ponadto stracił palec. Ostatecznie Frodo wyrusza do Nieśmiertelnych Krain na Zachodzie wraz z Gandalfem, Bilbo Bagginsem i wieloma elfami, kończąc Trzecią Erę. Sam, Merry i Pippin obserwują odjazd Gandalfa, Bilba, Froda i elfów i wracają do domu. Jako dziedzic całego majątku Froda, Sam jest witany przez Rosie i córkę Elanor i wypowiada ostatnie słowa książki: „Cóż, wróciłem”.


Park rozrywki „Anglia, Anglia” ponosi klęskę i zostaje zlikwidowany, podczas gdy prawdziwy kraj przeżywa gospodarczy rozkwit i zachowuje suwerenność. Po latach Martha wraca do ojczyzny, która stała się nowoczesnym, uprzemysłowionym państwem o silnej pozycji politycznej.[sep]Anglia, Anglia jest podzielona na trzy części zatytułowane „Anglia”, „Anglia, Anglia” oraz „Anglia”. Pierwsza część skupia się na głównej bohaterce, Marcie Cochrane, i jej dziecięcych wspomnieniach. Dorastając w otoczeniu angielskiej wsi, jej spokojne dzieciństwo zostaje zakłócone, gdy ojciec opuszcza rodzinę. Wspomnienia Marthy o ojcu są ściśle związane z układaniem z nim puzzla przedstawiającego hrabstwa Anglii. Druga część, „Anglia, Anglia”, rozgrywa się w niedalekiej przyszłości, w wyraźnie zaznaczonej erze postmodernizmu. Martha ma teraz czterdzieści lat i zostaje zatrudniona przez przedsiębiorcę sir Jacka Pitmana do realizacji jego megalomańskiego projektu. Sir Jack zamierza przekształcić wyspę Wight w gigantyczny park rozrywki, który zawiera wszystko to, co ludzie, a zwłaszcza turyści, uważają za istotę angielskości, wybrane zgodnie z własnymi upodobaniami sir Jacka. Park rozrywki o nazwie „Anglia, Anglia” staje się zatem repliką najsłynniejszych angielskich zabytków, postaci i miejsc. Popularne angielskie atrakcje turystyczne i ikony „angielskości” są upchane razem, by były łatwo dostępne bez konieczności podróżowania po całej „prawdziwej” Anglii. Podczas pracy nad uruchomieniem projektu Martha nawiązuje romans z jednym ze swoich kolegów, Paulem Harrisonem. Odkrywają oni wątpliwe upodobania seksualne sir Jacka i szantażują go kompromitującymi dowodami, gdy sir Jack chce zwolnić Marthę. Tym samym zostaje ona prezesem projektu Wyspa, który okazuje się niezwykle popularną atrakcją turystyczną. Wskutek ogromnego sukcesu „Anglia, Anglia” staje się niepodległym państwem i częścią Unii Europejskiej, podczas gdy prawdziwa „Stara Anglia” popada w poważny kryzys i coraz bardziej pogrąża się w zapomnieniu. Po wielkim skandalu w parku rozrywki Martha zostaje jednak ostatecznie wydalona z wyspy. Trzecia część powieści, „Anglia”, rozgrywa się dziesięciolecia później i przedstawia Marthę, która po wielu latach tułaczki za granicą wraca do wsi w Starej Anglii. Oryginalny naród cofnął się do stanu znacznie wyludnionego, rolniczego i przedindustrialnego, bez jakiejkolwiek międzynarodowej wpływowości politycznej, podczas gdy „Anglia, Anglia” nadal prosperuje. Rozdział opisuje starania mieszkańców wsi o przywrócenie tradycyjnego festynu wiejskiego przy pomocy wspomnień Marthy. Martha ostatecznie spędza swoje ostatnie dni w tym wiejskim otoczeniu, rozmyślając o swojej przeszłości.


James i Dana odkrywają w biurze Ewerta dowody na to, że przekazał on im rzetelne informacje. Następnie nie udaje im się uratować go przed zamachem, za co Zara karze ich zawieszeniem w misjach.[sep]Akcja MI5 kończy się katastrofalnie, gdy dwaj agenci pracujący z Jamesem zabijają głównego podejrzanego, Denisa Obidina, a on sam zostaje uwięziony w rosyjskim mieście Aero City. Nie może skontaktować się z bazą, a gdy próbuje to zrobić, jest brutalnie pobity przez grupę rosyjskich bandytów. Słyszeli o nagrodzie za ujęcie Jamesa, więc dzwonią na specjalną linię. Chwilę później pojawia się mężczyzna, wręcza im nagrodę i wpycha Jamesa do samochodu. Podczas jazdy ujawnia, że jest pod przykrywką działającym agentem CIA, i zabiera Jamesa do swojego mieszkania, gdzie w miarę możliwości opiekuje się nim, a następnie wypytuje, po co tam był i dlaczego zginął podejrzany. Gdy James twierdzi, że mieli pokojowe zamiary, agent pokazuje mu nagranie z monitoringu morderstwa. Agent pozwala Jamesowi zadzwonić na kampus CHERUB przed wyjściem, mówiąc mu, by za żadną cenę nie zasypiał. Ewert pojawia się po pewnym czasie i zabiera Jamesa na lotnisko, gdzie dwaj brytyjscy żołnierze mają pomóc im w ucieczce. Pojawiają się jednak rosyjskie władze, co zmusza ich do zabrania pary ze sobą. Podczas lotu James traci przytomność, gdy powietrze uwięzione w jego złamanym nosie rozszerza się z powodu zmian ciśnienia, a pilot ostatecznie wykonuje awaryjne lądowanie w Helsinkach w Finlandii. Pół tygodnia później James budzi się w szpitalu na kampusie CHERUB, co przynosi ulgę Lauren i Kerry. Gdy już wstaje na nogi, James musi wybrać między pomaganiem młodym agentom CHERUB w przygotowaniach do Szkolenia Podstawowego a kursem z socjoekonomii. James wybiera treningi wychowania fizycznego i zostaje poproszony o „pomoc” czerwonej koszulce, Kevinowi Summerowi, który boi się wysokości. Pomaga mu Bruce Norris, ale łamie sobie kostkę, spadając z toru przeszkód. Jednak podczas gdy to przeraża Jamesa, Kevin zyskuje pewność siebie i wkrótce decyduje się sam spróbować przejść tor wysokościowy. Udaje mu się, a James zostaje nagrodzony za swoją pracę gwarancją zdania egzaminu GCSE z historii. Meryl Spencer i niektórzy z najlepszych przyjaciół Jamesa organizują wycieczkę, uważając, że na nią zasłużył po wszystkim, co przeszedł. James nie ma pojęcia, co się dzieje, dopóki nie otrzymuje wiadomości od Meryl. Udaje się do jej biura, przerażony, ponieważ nie wie, dlaczego go wezwała. Po przybyciu dowiaduje się, że wszyscy jego przyjaciele złożyli się na wystarczającą ilość pieniędzy i voucherów, aby pojechać do ekskluzywnego hotelu. Najpierw jeżdżą gokartami, a później udają się do hotelu Spa, gdzie upijają się, a James naciska na swoją dziewczynę Kerry, aby z nim spała. Ona odmawia i wychodzi płacząc, ale następnego dnia mu wybacza. Po katastrofie w Rosji James został zawieszony we wszystkich misjach i po rozmowie z panem Pikeiem zaczyna podejrzewać, że Ewert, kontroler misji, go zdradził. James musi dokończyć pracę domową z historii i wylewa kawę na pracę Kerry, gdy ją przepisuje, co prowadzi do bójki. James jest później załamany, gdy Kerry na niego krzyczy i przypadkowo wspomina, że spaprał swoją misję. James prosi później Kerry o pomoc w śledztwie, ale ona odmawia, więc James idzie sam. Przeglądając biuro Ewerta, James zostaje przyłapany przez Danę, inną agentkę CHERUB, która postanawia mu pomóc. Z badania niektórych dokumentów znalezionych w biurze dowiadują się, że Ewert kłamał na temat ilości posiadanych dowodów. Następnie Dana przyznaje, że podoba jej się James, i kończą się całować. Prowadzi to do rozbierania się, a Dana pozwala Jamesowi zobaczyć swoje piersi. Jednak w miarę jak sytuacja się rozwija, wchodzi Lauren i widzi Jamesa z biustonoszem Dany w ręku. James próbuje wybrnąć z kłopotów, mówiąc, że to wypadek. Lauren jest zdenerwowana, a gdy James próbuje ją pocieszyć, mówi mu, że on myśli, że seks jest jak jedzenie chipsów. Następnego ranka Dana i James biorą jeden z samochodów CHERUB i śledzą Ewerta, który spotyka się ze starym reporterem, który kiedyś pisał historie o lordzie Hiltonie, rywalu Denisa Obidina (celu Jamesa z misji w Rosji) i ujawnił powiązania sugerujące, że lord Hilton zlecał zabójstwa ludziom, którzy zagrażali politycznej karierze jego syna i jego własnemu biznesowi lotniczemu. Zorganizował on zabójstwo Ewerta, ale James i Dana uratowali mu życie, za co Zara jest bardzo wdzięczna. Przeprasza za trzymanie Jamesa w nieświadomości i przyznaje mu i Danie czarną koszulkę. James do tej pory zdecydował, że chce spotykać się z Daną. Gdy nowa para idzie na kolację, Kerry (która dowiedziała się o ich pocałunku od Lauren) zaczyna bójkę z Daną. Wybucha walka jedzeniem, podczas gdy James stoi tam, uśmiechając się, gdy wokół niego wybucha chaos, a Dana i Kerry walczą o niego.


W stodole w Kolorado ojciec Spencera postrzela Roya Miro, paraliżując go, po czym sam zostaje śmiertelnie postrzelony przez syna. Spencer i Valerie wykorzystują następnie satelitarny promień cieplny do unieszkodliwienia agentów i ucieczki.[sep]Spencer Grant to mężczyzna z zamazaną przeszłością i kochanym psem, Rockim, którzy wspólnie wyruszają na poszukiwanie ucieczki w życiu kobiety o imieniu Valerie Keene, którą spotyka w nocnym klubie. Grant i jego pies wracają później do klubu, aby odkryć, że kobieta spóźnia się do pracy. Gdy Grant próbuje ją znaleźć w jej domu, oddział przypominający SWAT bombarduje miejsce, wprowadzając Granta w zakłopotanie. Grant jest teraz zdeterminowany, by odnaleźć Valerie. Szuka jej w Las Vegas i jest ścigany przez tajną agencję rządową, która również poszukuje Valerie. Zostaje złapany w burzę na pustyni w Nevadzie i odnosi obrażenia. Zostaje uratowany przez Valerie, która pomaga Spencerowi wyleczyć rany. Tymczasem Roy Miro, wysoki rangą urzędnik w agencji, jest głównym antagonistą, który od miesięcy poszukuje Valerie. On i agencja używają satelity, aby znaleźć lokalizację Spencera i Valerie na pustyni. Roy i kilku agentów wsiada do helikoptera i zakuwa ich w centrum handlowym. Spencer i Valerie biorą jako zakładników helikopter i odlatują z Nevady do Kolorado, aby odwiedzić dom, w którym Spencer spędził dzieciństwo. Gdy Spencer miał 14 lat, usłyszał w nocy hałas i poszedł do stodoły na podwórku, aby to sprawdzić. Wewnątrz stodoły znalazł ojca torturującego kobietę, a Spencer znalazł broń i postrzelił ojca, nie śmiertelnie. Jego ojciec został później wysłany do szpitala psychiatrycznego. Roy wyprowadza ojca Spencera ze szpitala i leci do domu w Kolorado, aby skonfrontować się ze Spencerem i Valerie. Ojciec Spencera strzela do Roya w stodle, co tylko paraliżuje Roya. Następnie Spencer śmiertelnie strzela do swojego ojca, podczas gdy on i Valerie wychodzą ze stodoły. Używają satelitarnego promienia cieplnego, aby unieszkodliwić pozostałych agentów, opuszczając dom i zaczynając nowe życie razem, pomagając grupie oporu przeciwko agencji rządowej.


Rebecca odkryła, że jest w ciąży, a następnie powróciła do rodziców, przeszła na szakeryzm i poślubiła kowala Johna Lee. Urodziła Ann Lee, która została przyszłą przywódczynią amerykańskich Szakerów.[sep]Książka rozpoczyna się obiektywną relacją o grupie pięciu podróżników przemierzających Exmoor na angielskiej wsi. Przybywają do gospody w małej wiosce i wkrótce staje się jasne, że nie są tymi, za się podają. „Służąca” Louise odrzuca zaloty Dicka Thurlowa, ale potem udaje się do pokojego jego pana i rozbiera się przed nimi obojgiem. Bartholomew zwraca się do swego rzekomego wujka „Lacy” i rozmawiają o odmowie Bartholomewa ujawnienia tajnego celu podróży, a także o losie w opozycji do wolnej woli. W końcu narracja ustępuje miejsca listom, transkryptom wywiadów i fragmentom dalszej relacji w trzeciej osobie, przeplatanym faksymilami ze współczesnych numerów „The Gentleman’s Magazine”. Z fikcyjnej wiadomości dowiadujemy się, że w pobliżu miejsca, gdzie zatrzymali się podróżni, znaleziono powieszonego mężczyznę. Kolejne wywiady przeprowadza Henry Ayscough, prawnik zatrudniony przez ojca Bartholomewa, który jest księciem. Z wywiadów wynika, że Bartholomew zatrudnił towarzystwo, by podróżowało z nim, ale oszukał ich co do celu wyprawy. Warianty jego historii to: (1) jechał, by potajemnie ożenić się wbrew woli rodziny; (2) odwiedzał bogatą, starszą ciotkę, by zabezpieczyć spadek po niej; (3) szukał lekarstwa na impotencję; (4) poszukiwał jakiejś wiedzy naukowej lub okultystycznej, być może dotyczącej przyszłości. Zabiera Rebeccę i Dicka do jaskini w odległym rejonie. Pierwsza wersja historii Rebeki, opowiedziana przez Jonesa, głosi, że tam odprawił satanistyczny rytuał, a sama Rebecca została zgwałcona przez Szatana i zmuszona do obejrzenia panoramy ludzkiego cierpienia i okrucieństwa. Własne zeznanie Rebeki przyznaje, że to było kłamstwo, by uspokoić Jonesa. Mówi, że w rzeczywistości widziała, jak Bartholomew spotyka szlachetną damę, która zabrała ich wszystkich do wnętrza dziwnego, unoszącego się pojazdu (który nazywa „robakiem”). W tym pojeździe widzi to, co opisuje jako boskie objawienie nieba („Wieczny Czerwiec”) i Trójcę Szakerską (Ojciec, Syn i żeński Duch Święty lub „Mądrość Matka”). Widzi też wizję ludzkiego cierpienia i okrucieństwa w tej wersji swojej historii. Współcześni czytelnicy mogą zinterpretować jej wizje jako filmy, a całe doświadczenie jako kontakt z podróżnikami w czasie lub pozaziemskimi istotami. Następnie Rebecca traci przytomność; budzi się, znajduje Jonesa przed jaskinią i razem odchodzą. Wtedy opowiada Jonesie satanistyczną wersję swoich przeżyć. Tymczasem Jones widzi, jak Dick w przerażeniu opuszcza jaskinię, najprawdopodobniej by się powiesić. Rebecca później odkrywa, że jest w ciąży. Wraca do swoich kwakierskich rodziców, potem nawraca się na szakeryzm, poślubia kowala o imieniu John Lee i rodzi Ann Lee, przyszłą przywódczynię amerykańskich Szakerów. Tajemnica zniknięcia Bartholomewa nigdy nie zostaje wyjaśniona, a Ayscough przypuszcza, że popełnił samobójstwo z powodu poczucia winy za nieposłuszeństwo wobec ojca w sprawie zaaranżowanego małżeństwa.


Burke i jego ludzie zabijają Karrasa oraz Recevo, zanim ci zdążą stawić opór, a sami wychodzą z konfrontacji bez szwanku. Książka kończy się epilogiem z 1959 roku, w którym Stefanos i Costa odwiedzają grób Burke’a.[sep]Książka rozpoczyna się od sceny w szpitalu w Waszyngtonie w 1946 roku, w której ciężko ranny przebywa Peter Karras. Fabuła cofa się do dzieciństwa Karrasa i jego przyjaciół w 1933 roku. Karras wdaje się w bójkę z grupą Afroamerykanów, a jego przeciwnik, Junior Oliver, zyskuje jego niechętny szacunek. Następnie akcja przenosi się do 1944 roku na teatr działań wojennych na Filipinach podczas II wojny światowej. Karras zabija swojego pierwszego człowieka, a jeden z jego przyjaciół z dzieciństwa, Billy Nicodemus, ginie. Potem książka wraca do 1946 roku i dowiadujemy się, że Karras ożenił się z Eleni oraz jak odniósł obrażenia. Lekceważący stosunek Karrasa drażni jego przełożonego, pana Burke’a, a gdy Karrasowi nie udaje się odzyskać długu od innego Greka, Burke decyduje się go ukarać. Nakazuje Recevo zdradzić przyjaciela, Karrasa. Burke wysyła swojego egzekutora, Reeda, by pobił Karrasa po tym, jak Recevo go zastawił. Reed bije Karrasa kijem baseballowym. Gdy w 1948 roku po przeprowadzce do Waszyngtonu znika rozwiązła Lola, jej brat Mike Florek postanawia jej poszukać. Ostatecznie Florek w 1949 roku znajduje pracę w barze Nicka Stefanosa. Karras pracuje tam teraz jako kucharz. Jimmy Boyle, który jest teraz funkcjonariuszem na patolu, zostaje pośrednio zaangażowany w śledztwo w sprawie morderstwa kilku prostytutek popełnionego przez seryjnego mordercę. Karras słusznie podejrzewa, że Lola została prostytutką i pomaga Florekowi w poszukiwaniach. Matka Loli, Lydia, zostaje zamordowana przez zabójcę, a Lola jest świadkiem zbrodni. Boyle odnajduje Lolę dla Karrasa, a Karras i Florek wydobywają ją z burdelu Morgana. Karras pozwala Florekowi i Loli wyjechać z miasta. Burke obiera na celownik bar Stefanosa w ramach swojego procederu wymuszenia haraczy. Gdy Stefanos stawia opór, Burke wynajmuje bandę Bendera, by wywrzeć presję na Stefanosie i wmówić mu, że potrzebuje ochrony. Karras przejrzy ten plan i zastawia pułapkę na ludzi Bendera, po czym ich zabija. Po uratowaniu Loli Karras na podstawie jej opisu podejrzewa o morderstwo Gearharta. Zwraca się o pomoc do Joe Recevo, który informuje Burke’a o morderczych skłonnościach Gearharta. Burke konfrontuje się z Gearhartem i zaczyna organizować zatuszowanie sprawy. Recevo informuje Jimmy’ego Boyle’a o zaangażowaniu Gearharta i każe mu udać się do jego mieszkania, aby odzyskać broń zbrodni. Burke wysyła Reeda z tym samym zadaniem. Gdy Boyle dociera do mieszkania, zostaje ciężko ranny przez Gearharta, który nieposłusznie wobec instrukcji Burke’a wrócił do domu. Boyle w walce udaje się postrzelić Gearharta. Burke uświadamia sobie, że Karras jest wspólnym mianownikiem łączącym Boyle’a i Gearharta, i konfrontuje się z Recevo. Nakazuje mu przyprowadzić Karrasa. Recevo przyprowadza Karrasa, ale obaj stawiają ostatni opór i zabijają Burke’a, Reeda oraz wielu ich ludzi, zanim sami giną. Książka kończy się epilogiem osadzonym w 1959 roku, w którym Stefanos i Costa odwiedzają grób Karrasa.


Zvi Litvinoff opublikował powieść pod nazwiskiem Leopolda Gursky’ego, wierząc, że prawdziwy autor żyje w Ameryce. Aby ukoić swoje sumienie z powodu plagiatu, odmówił włączenia skradzionego nekrologu przyjaciela jako ostatniego rozdziału książki.[sep]Około 70 lat temu dziesięcioletni polsko-żydowski chłopiec, Leopold (Leo) Gursky, zakochuje się w swojej sąsiadce Almie Mereminski. Rozpoczynają związek, który rozwija się przez kolejne 10 lat. W tym czasie Leo pisze trzy książki i daje je Almie, ponieważ jest to jedyna osoba, na której mu zależy. Pierwsza książka jest zbyt realistyczna i nudna, druga to w całości fikcja i jest nieprzekonująca, a ostatnia jest poświęcona jego miłości: „Historia miłości”. Leo obiecuje, że nigdy nie pokocha nikogo innego poza Almą. Alma, mając teraz 20 lat, zostaje wysłana przez ojca do Stanów Zjednoczonych, który obawia się niepokojących wiadomości dotyczących faszystowskich Niemiec. Leo nie wie, że Alma jest w ciąży i marzy o wyjeździe do Ameryki, aby ją spotkać. Krótko potem Niemcy invade Polskę, a Leo ukrywa się w lesie, żywiąc się korzeniami, małymi zwierzętami, owadami i tym, co może ukraść ze spiżarni rolników. Po dwóch latach ukrywania się wyjeżdża do Ameryki i znajduje Almę, ale jest wstrząśnięty, słysząc, że myślała, iż zginął na wojnie, i wyszła za mąż za syna kierownika fabryki, w której pracuje. Jest zdruzgotany, gdy dowiaduje się, że ma z mężem kolejne dziecko. Prosi ją, by z nim poszła, ale ona odmawia. Mówi mu jednak o swoim synu Izaaku, który ma teraz pięć lat. Złamany sercem Leo odchodzi i zostaje ślusarzem. Leo regularnie obserwuje Izaaka z daleka, pragnąc być częścią życia chłopca, ale bojąc się z nim skontaktować. W czasach współczesnych Leo jest samotnym starcem, który czeka na śmierć wraz ze swoim niedawno odnalezionym (prawdopodobnie tylko w jego wyobraźni) przyjacielem z dzieciństwa, Brunem, zwłaszcza że Alma nie żyje od pięciu lat. Leo nadal śledzi losy swojego syna, który został znanym pisarzem, co bardzo cieszy Leo, ponieważ wierzy, że Izaak odziedziczył talent po ojcu. Depresja Leo pogłębia się, gdy w gazecie czyta, że jego syn zmarł w wieku 60 lat, a Leo rozwija obsesję na punkcie znalezienia swojego miejsca w świecie syna, na tyle dużą, że włamuje się do domu Izaaka, aby sprawdzić, czy czytał „Słowa na wszystko”. Leo chce ponownie przeczytać „Historię miłości”, więc próbuje zdobyć egzemplarz książki, którą dał przyjacielowi Zviemu Litvinoffowi, który wyemigrował do Chile. Ich przyjaźń sięga czasów, gdy Leo poważnie zachorował w Polsce i napisał własny nekrolog, po czym Lev go ukradł w nadziei, że utrzyma przyjaciela przy życiu. Leo pisze list do Zvi, ale jego żona informuje go, że książka została zniszczona w powodzi, spiskując, by ukryć, że jej mąż nie napisał „Historii miłości”. Leo nie wie, że książka została wydana w małym nakładzie dwóch tysięcy egzemplarzy (i wznowiona po śmierci domniemanego autora) w języku hiszpańskim, ale pod nazwiskiem Zvi Litvinoffa, który przepisał książkę, myśląc, że Leo zginął w Polsce. Zvi czuł tak wielką winę za przepisanie książki, że dodał skradziony nekrolog przyjaciela jako ostatni rozdział, mówiąc wydawcy, że włączenie nekrologu jest warunkiem wydania książki, mimo że nie miało to sensu w fabule. Gdy Leo zadzwonił, aby odzyskać książkę, żona Zvi, Rosa, obawiając się, że jej mąż stroni sławy, jeśli świat dowie się, że jego ceniona książka jest plagiatem, skłamała, mówiąc, że rękopis został zniszczony w powodzi, a następnie zorganizowała powódź w swoim domu, by urzeczywistnić kłamstwo. Zvi zmarł później, nie informując świata o prawdziwym autorze „Historii miłości”. W równoległej historii 15-letnia żydowska dziewczyna, Alma Singer, nazwana imieniem Alma z „Historii miłości”, ulubionej książki jej rodziców, próbuje poradzić sobie ze stratą ojca z powodu raka. Jej matka staje się dystansowa i samotna, uciekając w pracę tłumacza książek. Jej młodszy brat Bird, tak nazwany dlatego, że skoczył z drugiego piętra budzenia w nadziei, że będzie mógł latać, szuka ucieczki w religii i wierzy, że jest jednym z wybranych przez Boga ludzi, oddalając się tym samym od rzeczywistości. Alma znajduje ucieczkę w jednym z hobby ojca: przetrwaniu w dziczy. Alma również kocha swojego rosyjskiego kolegę z korespondencji, Miszę, który przeprowadził się do Nowego Jorku. Dwaj stają się parą, ale rozstają się z powodu niepewności Almy. Pewnego dnia jej matka otrzymuje list od tajemniczego mężczyzny o imieniu Jacob Marcus, który prosi ją o przetłumaczenie „Historii miłości” z języka hiszpańskiego na angielski za 100 000 dolarów, płatnych w ratach po 25 000 dolarów w miarę postępów pracy. Matka Almy uważa sumę podejrzaną, ale nieznajomy wyznaje, że jego matka czytała mu tę książkę, gdy był dzieckiem, więc ma ona wielką wartość sentymentalną. Alma widzi w tym szansę, by pomóc matce wyjść z depresji, i zmienia proste listy matki do Jacoba Marcusa w bardziej romantyczne wersje. Gdy listy przestają przychodzić, zanim matka dokończy tłumaczenie książki, Alma postanawia znaleźć tajemniczego klienta. Zaczyna od zapisania w dzienniku tego, co wie o Jacobie Marcusie, i dochodzi do wniosku, że Alma z książki była prawdziwa i postanawia ją znaleźć. Ma trudności ze znalezieniem Almy Mereminski, ale odnosi sukces, gdy uświadamia sobie, że Alma mogła wyjść za mąż i znajduje ją pod nazwiskiem Moritz. Jest rozczarowana, słysząc, że Alma nie żyje od pięciu lat. Jednak odkrywa, że Izaak Moritz jest najstarszym synem Almy i znanym pisarzem. Gdy zaczyna czytać jego bestsellerową książkę, odkrywa, że imię głównej postaci to Jacob Marcus i uświadamia sobie, że Izaak Moritz zatrudnił jej matkę do przetłumaczenia książki. Izaak jednak nie żyje, co wyjaśnia, dlaczego jego listy przestały przychodzić do ich domu. Aby upewnić się co do swoich podejrzeń, Alma zostawia notatkę na drzwiach Izaaka z pytaniem, kto jest autorem powieści. W międzyczasie Bird znajduje dziennik Almy i błędnie interpretuje imiona Alma Mereminski i Alma Moritz jako prawdziwe imiona swojej siostry i wierzy, że miały one różnych ojców. Brat Izaaka dzwoni do Almy, po przeczytaniu notatki i oryginalnego rękopisu książki, aby jej powiedzieć, że Gursky jest prawdziwym autorem, ale Bird odbiera telefon i jeszcze bardziej go to dezorientuje. Teraz podejrzewa, że Leopold Gursky jest prawdziwym ojcem Almy. Aby oczyścić się z grzechu chwalipięctwa i odzyskać status jednego z wybranych, postanawia zorganizować spotkanie z Almą i Gurskym, tym samym czyniąc dobry uczynek, o którym nikt oprócz Boga nie będzie wiedział. Gdy oboje otrzymują list dotyczący ich spotkania, obaj są zdezorientowani: Alma próbuje odkryć, która z osób, które spotkała podczas swoich poszukiwań, mogła wysłać jej notatkę, podczas gdy Leo dochodzi do wniosku, że to Alma wysłała mu notatkę, mimo że nie żyje. Leo usadawia się na ławce w parku, czekając długo na pojawienie się Almy. Rozmyśla o swoim życiu, kluczowych momentach z przeszłości, utracie miłości i tym, co znaczy być człowiekiem. Wyobraża sobie, że umrze podczas czekania tam, a jego własna śmierć i śmiertelność są jednymi z jego głównych obsesji w powieści. Gdy Alma wreszcie się pojawia, oboje są zdezorientowani, choć na początku Leo wierzy, że to jego Alma z przeszłości i że jest ona tylko w jego wyobraźni. Po tym, jak uświadamia sobie, że nie wygląda jak jego Alma, i otrzymuje potwierdzenie od przechodnia, że Alma, która tam jest, jest rzeczywista, Leo krótko rozmawia z nią o Bruno i Izaaku, podczas gdy Alma zaczyna składać w całość układankę, kim jest Leo. Gdy Alma pyta go, czy kiedykolwiek kochał dziewczynę o imieniu Alma Mereminski, starzec wreszcie czuje poczucie transcendencji w byciu w końcu rozpoznawanym i zamiast odpowiadać na pytania Almy słowami, dwukrotnie dotyka jej palcami. Ona kładzie głowę na jego ramieniu i przytula go, a on wreszcie znowu potrafi mówić, wypowiadając jej imię trzy razy i dając jej własne poczucie transcendencji w byciu w końcu rozpoznawaną. (Niektórzy czytelnicy wierzą, że Leo dostaje zawału serca i umiera w tym momencie, prawdopodobnie z powodu wcześniejszego założenia Leo, że wkrótce umrze, a także dlatego, że mówi podczas tego spotkania z Almą: „Poczułem, jak moje serce bije. Pomyślałem: Przetrwałem tak długo. Proszę. Trochę dłużej mnie nie zabije”. Bardziej przekonujący argument można przedstawić, że powieść, mimo całej swojej wzruszającości, po prostu kończy się tym wzajemnie transcendentnym momentem dla tych dwóch postaci.) Ostatni rozdział nosi tytuł „Śmierć Leopolda Gursky’ego” i jest identyczny z ostatnim rozdziałem książki wewnątrz książki „Historia miłości”, oba będąc samonapisanym nekrologiem Leopolda Gursky’ego. Kończąc powieść w ten sposób, Krauss bogate nawiązuje do wcześniejszych części powieści i do swojego motywu, jak słowa utrzymują ludzi przy życiu dla nas, sprawiając, że ludzie zagrożeni staniem się niewidzialnymi, stają się widzialni. Zvi Litvinoff nosił w kieszeni nekrolog Leo przez lata jako talizman chroniący przed śmiercią Leo. Litvinoff, przygotowując „Historię miłości” do publikacji, nalega, aby jego redaktor włączył na koniec nekrolog Leo Gursky’ego, co jest jego sposobem na zapewnienie, że Leo będzie nadal „żył” w sercach wszystkich czytelników książki. I wreszcie, Nicole Krauss włącza ten sam nekrolog na końcu swojej powieści, jako sposób na zachęcenie wszystkich czytelników do utrzymywania tego Leo i wszystkich Leo przy życiu.


Ostatnia część książki przedstawia wybuch wojny, który jest wynikiem decyzji płazów o zniszczeniu części kontynentów w celu powiększenia ich przestrzeni życiowej. W ostatnim rozdziale autor przewiduje, że po zniszczeniu lądów płazy popełnią te same błędy co ludzie i ulegną samozniszczeniu, pozwalając ludzkości odziedziczyć ziemię.[sep]Tylko cztery ostatnie z 26 rozdziałów książki dotyczą tytułowej wojny. Reszta książki poświęcona jest odkryciu płazów, ich eksploatacji i ewolucji oraz rosnącym napięciom między ludźmi a płazami w okresie poprzedzającym wojnę. Książka nie ma pojedynczego protagonisty, lecz przedstawia rozwój płazów z szerokiej perspektywy społecznej. W różnych momentach styl narratora zdaje się przechodzić w styl dziennikarza, historyka lub antropologa. Trzy najważniejsze postacie to kapitan J. van Toch, marynarz, który odkrywa płazy; pan Gussie H. Bondy, przemysłowiec kierujący rozwojem przemysłu płazów; oraz pan Povondra, dozorca pana Bondy’ego. Wszyscy pojawiają się wielokrotnie w całej książce, ale nie można powiedzieć, by którykolwiek z nich w znaczący sposób napędzał fabułę. Wszyscy trzej są Czechami. Powieść jest podzielona na trzy części lub „księgi”. Pierwsza część opisuje odkrycie płazów przez kapitana van Tocha na małej wyspie niedaleko Sumatry, ich początkową eksploatację w służbie hodowli pereł, początek ich rozprzestrzeniania się po oceanach świata oraz rozwój ich mowy i przyswajanie kultury ludzkiej. Część kończy się założeniem Syndykatu Salamandry, ambitnego planu opracowanego przez pana Bondy’ego, aby przekierować zasoby płazów z upadającego przemysłu perłowego na większe projekty hydroinżynieryjne. Choć jest to zamknięcie rozwoju fabuły w tej części, znajduje się tu – dość dziwnie, ponieważ umieszczono ją na końcu części, a w środku powieści – dodatkowy aneks zatytułowany „Życie seksualne płazów”. Analizuje on on seksualność i procesy rozrodcze płazów w formie pastiszu języka akademickiego. Ton pierwszej części jest na ogół lekki i satyryczny, w przeciwieństwie do mroczniejszego tonu późniejszych części historii. Čapek celuje w szereg ludzkich wad, od powierzchowności hollywoodzkich gwiazd filmowych, po arogancję ówczesnych europejskich postaw wobec ras niebiałych. Wyśmiewa też pewność siebie nauki; naukowcy wielokrotnie niedoceniają możliwości płazów i błędnie oceniają inne związane kwestie, zawsze z pełną pewnością co do słuszności swoich twierdzeń. Druga część dotyczy rozwoju płazów od założenia Syndykatu Salamandry do wybuchu pierwszych starć między płazami a ludźmi. Zawiera tylko trzy rozdziały: jeden długi – zdecydowanie najdłuższy w powieści – „otoczony” dwoma krótkimi. W pierwszym rozdziale pan Povondra zaczyna zbierać wycinki gazet dotyczące płazów. Długi środkowy rozdział przyjmuje wtedy formę eseju historycznego napisanego w nieokreślonym czasie w przyszłości. Esej cytuje wycinki pana Povondry jako główne źródło dowodów historycznych i zawiera szereg przypisów oraz cytatów z jego kolekcji. Trzeci rozdział wraca do domu Povondrów kilka lat po wydarzeniach z pierwszego rozdziału i wprowadza wczesny konflikt między płazami a ludźmi. Ostatnia część powraca do tej samej formy co pierwsza, ale z mroczniejszym tonem. Opisuje serię potyczek między płazami a ludźmi, co ostatecznie prowadzi do wybuchu wojny, gdy płazy ogłaszają potrzebę zniszczenia części kontynentów świata, aby stworzyć nowe linie brzegowe i w ten sposób powiększyć swoją przestrzeń życiową. Głównymi celami satyry Čapka są tu nacjonalizm (Brytyjczycy, Francuzi i Niemcy są przedstawieni jako nieodwracalnie uparci i nacjonalistyczni), niemieckie teorie rasowe (patrz niżej) oraz postrzegana nieskuteczność dyplomacji międzynarodowej. W przedostatnim rozdziale ton staje się dydaktyczny: „Wszyscy jesteśmy za to odpowiedzialni” – oświadcza rzecznik Čapka, dorosły syn pana Povondry. Ostatni rozdział, zatytułowany „Autor rozmawia z samym sobą”, przybiera obrót metafikcyjny. Gdy lądy Ziemi są zniszczone w jednej piątej, a ludność stawia niewielki opór, rozdział odchodzi od akcji do rozmowy między dwoma osobowościami autora, zwanymi Autorem i Pisarzem. Wspólnie mapują długą historię płazów: płaze niemal całkowicie zniszczą lądy Ziemi, pozostawiając tylko małą grupkę ludzkości, by pracowała dla nich w ich fabrykach. Ostatecznie utworzą oddzielne kraje i zniszczą się, popełniając te same głupstwa co ludzkość; ludzie odziedziczą to, co zostanie z ziemi; powstaną nowe kontynenty, a „Ameryka” będzie mgliście pamiętana jako mityczna kraina podobna do Atlantydy.