Eduardo Plarr przeżył strzały spadochroniarzy i zdołał uciec, gdy próbował negocjować z policją otaczającą chatę, w której przetrzymywano porwanego konsula. Po jego ucieczce Fortnum i Clara nie pogodzili się, a konsul odmówił nadania dziecku imienia Eduardo.[sep]Akcja toczy się w Corrientes, mieście w północnej Argentynie, niedaleko granicy z Paragwajem, co można wywnioskować z radiowozów oznaczonych napisem „Policía de Corrientes”. Eduardo Plarr to młody lekarz pochodzenia angielskiego. Jako chłopiec wyjechał z matką z Paragwaju, uciekając do Buenos Aires, podczas gdy jego angielski ojciec pozostał w Paragwaju jako polityczny buntownik. Poza jedną listowną wiadomością dostarczoną osobiście, nigdy więcej nie słyszeli od ojca. Gdy Plarr przeprowadza się do cichego, podzwrotnikowego miasteczka, zaprzyjaźnia się z jedynymi dwoma angielskimi mieszkańcami: zgorzkniałym starszym nauczycielem języka angielskiego, Humphriesem, oraz tytułowym konsulem honorowym, Charlesem Fortnumem – rozwodnikiem, pełnym litości siebie alkoholikiem, który nadużywa swojej pozycji. Innym głównym znajomym Plarra jest Julio Saavedra, zapomniany, ale przepełniony poczuciem własnej ważności argentyński pisarz, autor powieści pełnych cichego machismo. Odwiedzając z Saavedrą lokalny dom publiczny, Plarr zwraca uwagę na pewną dziewczynę, ale ona zostaje zabrana przez innego mężczyznę. Parę lat później zostaje wezwany, aby leczyć nową żonę Fortnuma. Plarr rozpoznaje w niej tę samą dziewczynę z domu publicznego, Clarę. Plarr uważa się za chłodnego, opanowanego Anglika (choć nigdy nie był w Anglii), ale odkrywa, że staje się obsesyjnie zakochany w Clarze. Później ją uwodzi, kupując jej okulary przeciwsłoneczne, i zaczynają romans, mimo że on stara się zachować emocjonalny dystans. „Troska to jedyna niebezpieczna rzecz” – mówi Plarr w powieści. „«Miłość» była roszczeniem, któremu nie chciał sprostać, odpowiedzialnością, którą odmawiał przyjąć, żądaniem. Tak wiele razy jego matka używała tego słowa, gdy był dzieckiem; było to jak groźba uzbrojonego rabusia. «Ręce do góry, albo...» Zawsze coś było wymagane w zamian: posłuszeństwo, przeprosiny, pocałunek, którego nie miało się ochoty dać”. Clara zachodzi w ciążę, a Fortnum wierzy, że dziecko jest jego, i zaczyna pić mniej. Wtedy do gabinetu Plarra przybywają niektórzy jego znajomi ze szkoły, w tym były ksiądz o imieniu Rivas. Mają wieści o ojcu Plarra; żyje i przebywa w więzieniu w Paragwaju. Planują porwanie amerykańskiego ambasadora podczas jego wizyty w Corrientes, na co potrzebują pomocy lekarza. Będą domagać się uwolnienia więźniów politycznych w Paragwaju, w tym ojca Plarra, w zamian za ambasadora. Ale banda porywa niewłaściwego mężczyznę: Charleya Fortnuma, konsula honorowego, którego zabierają do brudnej chaty w slumsach. Reszta powieści opisuje wysiłki Plarra, by uwolnić Fortnuma, albo w wyniku działań dyplomatycznych ze strony Wielkiej Brytanii, której ambasador w Buenos Aires jest postacią komiczną, albo w wyniku poddania się jego szkolnych przyjaciół. Ale nikt go nie słucha. Saavedra i Humphries nie pomagają Plarrowi w jego staraniach. Policja podejrzewa, że Plarr jest zamieszany w porwanie, ponieważ wiedzą o jego romansie z Clarą, a jego zachowanie było podejrzane. I mówią mu, że jego ojciec został zastrzelony na śmierć w Paragwaju podczas próby ucieczki. Plarr udaje się do chaty, gdzie Fortnum został postrzelony w nogę podczas próby ucieczki. Fortnum spędza dużo czasu na sentymentalnych rozmyślaniach o Clarze i wspomnieniu przerażającej postaci swojego ojca, gdy zmierza ze śmiercią. Wtedy odkrywa, że Plarr ma romans z Clarą i że dziecko należy do Plarra. Tymczasem członkowie tej niespójnej bandy rozpierzchają się, a policja zacieśnia okrążenie i otacza chatę, podczas gdy były ksiądz, ojciec Rivas, odprawia prowizoryczną mszę wewnątrz, podczas gdy pada deszcz i policja czeka. Termin policji właśnie mija. Plarr wychodzi porozmawiać z policją, ale zostaje zabity przez spadochroniarzy wraz z innymi porywaczami. Władze obwiniają porywaczy o śmierć Plarra. Matka Plarra, niegdyś piękna, a teraz otyła, oraz niektóre z jego starszych kochanek uczestniczą w jego pogrzebie. Saavedra czyta homilię. Ambasada Wielkiej Brytanii następnie zwalnia Fortnuma z funkcji konsula. W ostatniej scenie Fortnum i Clara próbują się pogodzić. Fortnum nada dziecku imię Eduardo.


Nick opracowuje program komputerowy, który ukrywa wszystkie tajemnice rządu i utrwala stary system, odrzucając model oparty na socjalizmie utylitarnym. W ostatniej scenie powieści bohater nie zapobiega zniszczeniu miasteczka atakiem jądrowym, gdyż nie udaje mu się włamać do systemów wojskowych i zatrzymać samolotu.[sep]Akcja powieści toczy się w tygodniach następujących po ponownym schwytaniu Nicka po kilku latach ucieczki, przeplatając moralne spory z jego przesłuchującym, który próbuje dowiedzieć się, dlaczego najlepszy uczeń programu uciekł, z retrospekcjami jego kariery. Przesłuchującym jest Paul Freeman, absolwent innego tajnego ośrodka znanego jako „Electric Skillet”, który koncentruje się na broni i strategii obronnej. Mimo że początkowo czuł się w Tarnover jak w domu, Nick w końcu dostrzega prowadzone tam eksperymenty inżynierii genetycznej. Powodują one one powstawanie potworów – zniekształconych dzieci, które są usuwane, gdy nie są już potrzebne do badań. W tym momencie Nick postanawia uciec. Studiuje przetwarzanie danych, kradze kod osobisty przeznaczony dla uprzywilejowanych osób, które chcą żyć bez inwigilacji, i zaczyna ukrywać się. Używa skradzionego kodu dostępu do komputera, by zamazać swoje ślady w danych i tworzyć dla siebie nowe tożsamości, łatwo przyjmując całkowicie nowe osobowości. Jedną z nich jest pastor popularnego kościoła, inną – leniwy playboy i gigolo. W tej ostatniej roli, podając się za Sandy’ego Locke’a, zostaje kochankiem Iny Grierson, wysokiej rangi menedżerki w Ground to Space Industries, potężnym „hiperkorporacji” znanej wszystkim jako G2S. Zamierzając wykorzystać zaplecze komputerowe G2S, aby upewnić się, że jego kod jest nadal ważny po sześciu latach nieobecności, zatrudnia się w firmie jako „racjonalizator systemów”. Prowadzi to do spotkania z córką Iny, Kate, która przyciąga go mimo niepozornego wyglądu i prostego stylu życia. W wieku 22 lat, w którym Nick opuścił Tarnover, Kate jest wieczystą studentką „UMKC”. Jest wystarczająco bystra, by przejrzeć przybraną osobowość Nicka, co głęboko go niepokoi, mimo że go fascynuje. Odwiedza ją w domu, pomagając jej w uporządkowaniu niektórych rzeczy, i poznaje jej oswojonego pumę, Bagheerę. Bagheera jest wynikiem badań jej zmarłego ojca nad inteligencją. Zmarł on krótko po porzuceniu badań, ponieważ rząd wykorzystywał je do tworzenia zwierząt do celów wojskowych. Styl życia XXI wieku wywołuje u wielu ludzi objaw zwany „przeciążeniem”, a większość, w tym Nick, w pewnym stopniu zażywa środki uspokajające. Jednak Nick całkowicie załamuje się, gdy słyszy, że przedstawiciel Tarnover ma przyjechać do niego w G2S. Wraca do Kate i wyznaje, że nie jest tym, za kogo się podaje, prosząc ją o pomoc. Prowadzi go do jednej z „płatnych stref unikania” w Kalifornii, gdzie ludzie otrzymują wynagrodzenie za życie bez pełnego zestawu nowoczesnej technologii, jako alternatywę wydawania miliardów na odbudowę infrastruktury po trzęsieniu ziemi. Po tym, jak Nick ryzykuje ponowne ujawnienie w jednym z takich miejsc, przenoszą się do najmniej znanego, miasteczka o nazwie Precipice. Precipice okazuje się utopijną społecznością liczącą kilka tysięcy osób. Najbliższym porównaniem byłaby rolnicza społeczność oparta na rzemiośle, zaprojektowana przez Williama Morrisa. Precipice jest również siedzibą „Hearing Aid” (Słuchawki), anonimowej telefonicznej usługi spowiedzi dostępnej dla każdego w kraju. Hearing Aid jest znana również jako „Dziewięć Dziewiątek”, od numeru telefonu używanego do jej dzwonienia: 999-999-9999. Ludzie dzwonią do usługi i po prostu rozmawiają. Niektórzy wykrzykują pretensje, inni szukają współczucia, a jeszcze inni popełniają samobójstwo podczas rozmowy. Obietnica Hearing Aid brzmi: nikt inny, nawet rząd, nie usłyszy tego połączenia. Jedyna odpowiedź, jakiej Hearing Aid udziela dzwoniącemu, to: „Tylko ja to usłyszałem, mam nadzieję, że to pomogło”. Nick i Kate osiedlają się w społeczności. Mieszkańcy obejmują inteligentne psy, które uciekły z projektów, nad którymi pracował ojciec Kate. Pełnią one rolę towarzyszy, strażników, opiekunek, a nawet wykrywaczy kłamstw, wykorzystując swój węch. Nick przepisuje „komputerową tasiemcę”, która zapobiega monitorowaniu połączeń do Hearing Aid. Będąc w G2S, zauważył wykonywanie ogromnych kopii zapasowych danych, co wyraźnie zapowiadało poważną awarię sieci. Tasiemiec Hearing Aid został zaprojektowany tak, by w przypadku ataku mieszać ruch w sieci, ale Nick uświadamia sobie, że mógłby zostać zniszczony, gdyby władze były przygotowane na skutki i gotowe do odzyskania sprawności. Jego nowy tasiemiec, który nazywa „fagiem”, nie może zostać usunięty bez zdemontowania całej sieci. Prawdopodobnie zachęcane przez rząd, lokalne gangi i plemiona napadają na Precipice, paląc dom Nicka i Kate, zanim zostaną pokonane przez psy. Nick, ponownie cierpiący na przeciążenie, obwinia Kate o incydent, ponieważ ona, stosując się do polityki Hearing Aid, przerwała połączenie od kogoś, kto próbował ostrzec Precipice. Uderza ją, a następnie, wypełniony wyrzutami sumienia, opuszcza miasteczko. W końcu ujawnia swoje położenie władzom, gdy napotyka na jedną z operacji typu „rzymski cyrk”, które transmitują na żywo walki i inne krwawe spektakle dla całego kraju. Odpowiada na wyzwanie „dla wszystkich chętnych” rzucone przez ojca lidera jednego z gangów i okalecza go przed ogólnokrajową publicznością. W Tarnover Paul Freeman przejmuje kierownictwo nad przesłuchaniem. To był ten przedstawiciel, z którym Nick, jako Sandy Locke, miał się spotkać w G2S. Freeman, wysoki i chudy Afroamerykanin, stopniowo zaczyna zdawać sobie sprawę, że ma większe zrozumienie dla poglądów Nicka niż dla poglądów swojego pracodawcy, i w końcu sam ucieka, dając Nickowi dostęp do komputera, aby Nick mógł sam uciec. Wydarzeniem decydującym w tym przypadku jest porwanie Kate przez agentów rządowych, którzy przywożą ją do Tarnover w celu dalszego przesłuchania i zastraszenia Nicka. Dzięki kodowi uzyskanemu od Freemana, zakłada sobie tożsamość majora armii, a Kate traktuje jako swoją więźniarkę. Gdy tylko oddalają się od Tarnover, znikają razem. Tym razem Nick ma inny plan i zamiast uciekać i się ukrywać, on i Kate spędzają kilka miesięcy podróżując po kraju, wspomagani przez „niewidzialny college” akademików, którzy są sojusznikami lub byłymi mieszkańcami Precipice. Tworzy nowego „tasiemca”, który ma na celu zniszczenie wszelkiej tajemniczości. (Brunner wymyślił termin „worm” dla tego programu, jako samoreplikujący się program rozprzestrzeniający się w sieci komputerowej – termin „worm” został później przejęty przez badaczy komputerowych jako nazwa tego typu programu). Tasiemiec jest ostatecznie aktywowany, a szczegóły wszystkich mrocznych tajemnic rządu (tajne eksperymenty genetyczne produkujące okaleczone dzieci, łapówki i prowizje od korporacji, ukryte przestępstwa wysokich urzędników państwowych) stają się dostępne z dowolnego miejsca w sieci – w rzeczywistości osoby najbardziej dotknięte konkretnym przestępstwem urzędnika rządowego otrzymują mailem pełne szczegóły. W miejsce starego systemu Nick zaprojektował tasiemca tak, aby wymuszał rodzaj socjalizmu utylitarnego, w którym wartość ludzi jest definiowana przez ich role w społeczeństwie, a nie przez układy na wysokich stanowiskach. W efekcie sieć staje się całym rządem i systemem finansowym, kontrolując dochody pod kątem nielegalnych pieniędzy, blokując konta przestępców, jednocześnie zapewniając, że pieniądze (lub kredyt) płyną tam, gdzie ludzie są w potrzebie. Stanie się to w pełni tylko wtedy, jeśli wyniki plebiscytu, przeprowadzonego ponownie za pośrednictwem sieci, na to pozwolą. W ostatniej atawistycznej próbie zemsty rząd nakazuje uderzenie jądrowe przez jeden samolot z lokalnej bazy sił powietrznych. Ostrzeżony przez Hearing Aid, Nick jest w stanie przeniknąć do wojskowych komputerów i sfałszować kontrrozkaz, aby zatrzymać samolot tuż przed dotarciem do miasteczka. Książka kończy się optymistycznie, bez uprzywilejowanego ukrywania informacji i bez tajnych spisków bogatych i wpływowych.


Somerled zostaje wygnany z Wysp, gdy Nessa przynosi do sali harfę wykonaną z kości Ulfa, która ujawnia prawdę. Przed odejściem nowy władca składa Eyvindowi przysięgę, że będzie żył jak najdłużej.[sep]Eyvind to młody Wiking, który pragnie zostać Wilkołakiem (wojownikiem berserkerem Thora), tak jak jego brat. Somerled, cichy chłopiec w tym samym wieku, zaprzyjaźnia się z Eyvindem i wiąże go lojalnością przysięgą krwi. Po zostaniu Wilkołakiem Eyvind wyrusza na Wyspy Światła wraz z Somerledem, jego bratem Eirekiem, bratem Somerleda, Ulfem (przywódcą wyprawy) oraz wieloma innymi. Wikingowie szybko zawierają traktat pokojowy z tubylcami i budują osadę. Wtedy Ulf zostaje sadystycznie zamordowany; powieszony na linach od krawędzi klifu, umiera w wyniku narażenia na czynniki atmosferyczne, a jego miejsce zajmuje Somerled, który natychmiast łamie traktat. Wysyła Wilkołaków, by zniszczyli małą armię zorganizowaną przez tubylców w odwecie. Eyvind, widząc, że armia składa się z bardzo młodych i bardzo starych ludzi, doznaje załamania wywołanego kryzysem moralnym. Tubylcza księżniczka i kapłanka Nessa znajduje go i opiekuje się nim, lecząc jego rany i chłód ducha. Sami w ukrytej jaskini, w towarzystwie tylko starej kapłanki, dwoje młodych ludzi zakochuje się w sobie. Ale wkrótce Eyvind staje przed kolejnym kryzysem: musi zmierzyć się z Somerledem z nowym dowodem na to, że obecny władca zabił własnego brata. W wikingowskiej sali oskarżenia Eyvinda są zagłuszane przemocą, a on zostaje uwięziony mimo starań jego nielicznych pozostałych przyjaciół, którzy chcą mu pomóc. W końcu Nessa tworzy i przynosi do sali harfę wykonaną z kości Ulfa, z głosem Ulfa (magicznie przywróconym) jako ostatecznym głosem prawdy, którego nie można zignorować. Somerled zostaje wygnany z Wysp, związany przysięgą złożoną Eyvindowi, by żyć jak najdłużej, a Eyvind pozostaje na Wyspach.


Syn Słońca Solaris podróżuje do Hardornu, aby odrzucić kandydaturę księcia Tremane po tym, jak ten wyraził chęć dołączenia do Sojuszu. Po stwierdzeniu, że książę stanowi zagrożenie, rzuca na niego zaklęcie uniemożliwiające mu sprawowanie władzy w przyszłości.[sep]Książę Tremane, wysłany przez Imperium, by podbić Hardorn, ma wątpliwości co do swojej ojczyzny. Ponieważ został w zasadzie porzucony przez Cesarza, bierze sprawy w swoje ręce. Mając pieczęć cesarską zamkniętą w specjalnym biurku odziedziczonym po ciotce, sporządza dokumenty uprawniające go do przejęcia całej zawartości cesarskiego magazynu. Następnie magowie w jego armii tworzą bramę do magazynu, a książę Tremane i kilku jego ludzi zabiera się za wywóz jak największej ilości zapasów. Tymczasem w Valdemarze Karal zostaje mianowany nowym ambasadorem Karsu po śmierci swojego mentora i poprzedniego ambasadora, Ulricha. Musi poradzić sobie z nowym ambasadorem Shin’a’in, który zastąpił poprzedniego, również zmarłego. Jednak Andesha jest w stanie pomóc, a ambasador Shin’a’in ostatecznie przeprasza Karala za swoje poprzednie zachowanie. Książę Tremane postanawia zerwać więzi z Imperium i poświęca czas na pomoc mieszkańcom Hardornu. Wszyscy szpiedzy w jego armii przechodzą na jego stronę, a miejscowa ludność zaczyna lubić obecność księcia Tremane, zwłaszcza gdy on i kilku jego ludzi pomaga odnaleźć grupę dzieci, które zgubiły się w śnieżycy. Karal, Andesha i Natoli używają magii, by szpiegować księcia Tremane, i odkrywają, że nie jest tym, za kogo się go uważa. Ognisty Kot Altra zgadza się, że dobrym pomysłem byłoby włączenie księcia Tremane do Sojuszu, i przenosi Karala z nim do Hardornu. Tam Karal wręcza księciu Tremane tubkę z wiadomością i prosi go, by rozważył dołączenie do Sojuszu. Altra powraca tydzień później, by odebrać tubkę. Tymczasem Syn Słońca Solaris odwiedza Valdemar ze swoim Ognistym Kotem Hansą, aby pogłębić relacje z Valdemarem i królową Selenay. Nie trzeba dodawać, że Solaris i Selenay są w szoku, gdy czytają wiadomość, że książę Tremane chce dołączyć do Sojuszu. Solaris zamyka Karala w jego pokoju i każe Hansie przenieść ją do Hardornu. Po konfrontacji z księciem Tremane postanawia, że nie ma złych intencji, i odchodzi, ale nie wcześniej niż rzuca zaklęcie, które uniemożliwi mu w przyszłości kłamanie. Karal nie jest karany i może dalej pełnić funkcję ambasadora Karsu. Sejanes, bardzo stary mag i nauczyciel księcia Tremane, zostaje wysłany do Valdemaru, aby pomóc w radzeniu sobie z trwającymi magicznymi burzami. Karal, Andesha, Firesong i Silverfox wyruszają z Valdemaru do wieży Uthro, aby uporać się z burzami. Towarzyszy im Towarzysz Florian, a kilku innych Towarzyszy również idzie z nimi, by przewieźć pozostałe osoby.


Aspanu Pisciotta pozostał lojalny wobec Salvatore Guiliano i nie strzelał do niego, co uniemożliwiło karabinierom schwytanie bandyty. W późniejszym czasie Pisciotta został uwolniony z więzienia dzięki interwencji Dona Croce Malo i Hektora Adonisa.[sep]Akcja powieści rozpoczyna się w 1950 roku na Sycylii, gdzie Michael Corleone, zbliżając się do końca swojego wygnania na tej wyspie, spotyka się z Donem Croce Malo, Capo di Capi, czyli szefem szefów na Sycylii, jego bratem, ojcem Benjamino Malo, Stefanem Andolinim (rudowłosym kuzynem Dona Vito Corleone) oraz sycylijskim inspektorem Frederico Velardim. Omawiają z Michaelem szczegóły umowy jego ojca, która pozwala Michaelowi przeprowadzić bandytę Salvatore „Turi” Guiliano z Sycylii do Ameryki. Michael dowiaduje się o „testamencie”, zestawie dokumentów sporządzonych przez Guiliano, które w przypadku ujawnienia okazałyby się niszczące dla pewnych włoskich urzędników państwowych. Michael zostaje zabrany do domu Guiliano, gdzie spotyka rodziców Turi oraz Gasparego „Aspanu” Pisciottę, zastępcę Guiliano. Michael zostaje poinformowany, że ciężarna narzeczona Turi udaje się do Ameryki jako pierwsza, przed Guiliano, i dopiero gdy prześle wiadomość, że jest bezpieczna, Turi wyruszy do Ameryki. Michael dowiaduje się również, że ma zostać powierzony mu testament Guiliano. Maria Lombardo Guiliano wręcza Michaelowi czarną figurę Matki Boskiej jako prezent na pożegnanie. Zdecydowana część powieści skupia się na życiu Salvatore Guiliano i na tym, jak zyskał legendarny status bandyty i bohatera w oczach Sycylijczyków. Urodził się w wiosce Montelepre, na zachód od Palermo. Jego ojciec chrzestny, Hector Adonis, niski mężczyzna prześladowany przez całe życie z powodu swojego wzrostu, był profesorem historii i literatury na Uniwersytecie w Palermo. Jest bliskim przyjacielem rodziny Guiliano, mentorem Turi oraz człowiekiem, który służy „Przyjaciołom Przyjaciół” (słowo Mafia jest na Sycylii rzadko wypowiadane). We wrześniu 1943 roku miasteczko Montelepre przygotowywało się do corocznego święta patrona miejscowości. Montelepre było bardzo biednym miasteczkiem, a w tym okresie żywność była bardzo skąpa i często musiała być kupowana na czarnym rynku z powodu ścisłych przepisów racjonowania, które głodziły ludność Sycylii. W rzeczywistości cała żywność przekazywana do rządowych magazynów była przejmowana przez szefów mafii i sprzedawana na czarnym rynku obywatelom; ludzie Sycylii musieli łamać prawo, aby jeść. Przepisy dotyczące czarnego rynku były rzadko egzekwowane, ale przemyt był inną sprawą. We wrześniowy poranek 1943 roku Turi Guiliano i jego najlepszy przyjaciel Aspanu Pisciotta udali się do pobliskiego miasteczka Corleone, aby zdobyć trochę żywności na przyjęcie zaręczynowe siostry Turi. W drodze powrotnej zostali zatrzymani przez karabinierów i postanowili stawić im opór, ponieważ żywność była zbyt cenna. Turi został postrzelony, ale udało mu się również trafić swojego napastnika, sierżanta policji, w oko. Turi został niesiony przez Aspanu do lokalnego klasztoru, gdzie został zaopiekowany się przez mnichów, z pomocą opata Manfrediego, bliskiego przyjaciela Aspanu. Tam wyleczono go do zdrowia, a Aspanu Pisciotta zyskał niezachwianą lojalność wobec Turi. Opuszczając klasztor, on i Aspanu udali się z powrotem do domu Guiliano w Montelepre, wiedząc, że wciąż jest poszukiwany za zabójstwo sierżanta. Podczas gdy Turi omawiał swoją przyszłość z rodzicami i bliskimi przyjaciółmi rodziny, Aspanu dowiaduje się, że Maresciallo lokalnej policji jest w drodze, aby aresztować Turi. Turi i Aspanu uciekają ulicą Via Bella w swoim mieście i wchodzą do kościoła. Otwierają ogień do jeepów ścigających ich i, choć nie było to zamierzone, zabijają niektórych z żołnierzy ich ścigających. Uciekają w góry Cammaratta. Turi i Aspanu spotykają ojca chrzestnego Turi, Hektora Adonisa, który próbuje odwieść ich od drogi, którą podążają w stronę bandytyzmu. Chociaż Turi głęboko szanuje i kocha swojego ojca chrzestnego, nie da się przekonać. Postanawiają uwolnić więźniów Montelepre, niesprawiedliwie uwięzionych w pobliskim koszarach Bellampo. Turi cudem unika śmierci z rąk kaprala Canio Silvestro, którego pistolet zawodzi, gdy celuje w głowę Turi. Silvestro, będąc teraz na łasce Guiliano, zostaje oszczędzony w akcie miłosierdzia, a Turi uwalnia jeńców, w tym dwóch mężczyzn imieniem Passatempo i Terranova, którzy dołączają do bandy Turi. W tym momencie Guiliano zaczyna stawać się słynny w wiadomościach w całych Włoszech. Niedługo po odważnym napadzie na dom lokalnego księcia, kapral Canio Silvestro, zdyskredytowany przez wojsko, prosi o dołączenie do bandy Guiliano. Mimo że podejrzewają go o bycie szpiegiem, pozwalają mu dołączyć. Testują jego lojalność, prosząc go o wykonanie egzekucji na fryzjerze z Montelepre, Friselli, który doniósł na Guiliano. Silvestro wykonuje to zadanie, udowadniając swoją lojalność, i przyczepia list do jego ciała, na którym pisze: „Tak giną wszyscy, którzy zdradzają Guiliano”. Guiliano w tym punkcie umocnił swoje panowanie nad całym północno-zachodnim rogiem wyspy. Był legendą na całej Sycylii, a dzieci kończyły swoje modlitwy w nocy słowami: „...i proszę, chroń Guiliano przed karabinierami”. Następnie Guiliano zorganizował porwanie księcia Ollorto. Książę został porwany i traktowany z najwyższym szacunkiem i godnością, a okup został zapłacony przez Dona Croce Malo, który zwykle otrzymywał od księcia pieniądze za ochronę. Wtedy Guiliano wszedł w ostry konflikt z Donem Croce. Próby zamachu na Guiliano nasiliły się, ale on wszystkim unikał, podejrzewając każdego, z którym się kontaktował. Jednym z jego potencjalnych zabójców okazał się Stefan Andolini, który został oszczędzony tylko dzięki opatowi Manfrediemu, jego ojcu, któremu Guiliano był winien przysługę. Andolini dołącza do bandy Turi. Książka teraz przeskakuje do roku 1950. W Trapani Michaela Corleone spotyka Pete Clemenza, który ma pomóc zorganizować ucieczkę Guiliano. Michael spotyka Justynę, narzeczoną Guiliano, oraz Hektora Adonisa. Justyna wyjeżdża do Ameryki. Hector informuje Michaela, że nieuchwytny i obciążający testament Guiliano jest ukryty w czarnej figurze Matki Boskiej, którą matka Turi mu dała. Wracając do 1947 roku, Don Croce Malo był silnie powiązany z Chrześcijańską Demokracją i dążył do utrzymania tej partii u władzy oraz pozbawienia władzy rosnących w siłę partii socjalistycznych, które na pewno odebrałyby mu i innym szefom mafii władzę na Sycylii. Don Croce wraz z włoskim ministrem sprawiedliwości Franco Trezzą opracowują plany przeprowadzenia wielkiej ofensywy przeciwko Guiliano, ale zamierzają wykorzystać te plany, aby szantażować Guiliano, by użył swoich wpływów na zapewnienie zwycięstwa Chrześcijańskim Demokratom w nadchodzących wyborach. Guiliano, który był człowiekiem Boga i nienawidził socjalistów, ostatecznie akceptuje te warunki i pomaga w kampanii na całej zachodniej Sycylii. Wybory w 1948 roku były katastrofą dla Chrześcijańskich Demokratów. Socjaliści zdobyli wiele mandatów. Miał odbyć się uroczysty marsz 1 Maja, aby uczcić ich zwycięstwa we włoskim parlamencie, organizowany przez mieszkańców miasteczek Piani dei Greci i San Giuseppe Jato. Dwa miasteczka miały przemaszerować przez górskie przełęcze i spotkać się na równinie zwanej Portella della Ginestra. Guiliano zgodził się stłumić to święto, wydając swoim dwóm liderom tej operacji, Passatempo i Terranovie, rozkaz „strzelać nad ich głowami”. Ludzie Passatempo ostatecznie strzelali za nisko i wymordowali wielu ludzi, w tym wiele kobiet i dzieci. Masakra okazała się niszcząca dla wizerunku Guiliano na Sycylii. Guiliano odkrył później, że Passatempo został przekupiony przez Dona Croce, by strzelać do uczestników marszu. Guiliano wykonał na nim wyrok podczas swojego miesiąca miodowego z Justyną. Guiliano może teraz czuć, że jego czas jako bandyty dobiega końca. Organizuje jedną ostatnią, odważną akcję przeciwko arystokracji i skorumpowanym szefom mafii. Sześciu szefów mafii zostało wezwanych do posiadłości księcia Ollorto, aby bronić jej przed lokalną chłopstwem, które chciało wydzierżawić od niego ziemię, co nowa włoska ustawa niedawno im umożliwiła. Guiliano i jego banda otoczyli posiadłość i stracili każdego z tych szefów. Następnie Guiliano włamał się do Palermo i porwał kardynała, najwyższy autorytet katolicki na Sycylii. Kościół natychmiast zapłacił okup. Minister sprawiedliwości Trezza nie mógł już powstrzymać swoich planów zorganizowania dużej siły na Sycylii, aby pokonać Guiliano. Część siły przybywa na wyspę z lądu i natychmiast aresztuje rodziców Guiliano oraz wielu mieszkańców Montelepre za spiskowanie z Turim. W odwecie Turi rabuje ciężko uzbrojony i strzeżony transporter z pieniędzmi, który był odpowiedzialny za wypłacanie wynagrodzeń wszystkim karabinierom stacjonującym na Sycylii. Odnosi sukces, a dowódca operacji natychmiast wzywa resztę sił rezerwowych z lądu do walki z Guiliano. Plan eskortowania Guiliano do Ameryki jest wprowadzany w życie, a Aspanu Pisciotta spotyka się z Michaelem Corleone. Podaje mu szczegóły dotyczące dokładnego miejsca przechwycenia go i Guiliano. Następnego dnia Clemenza i Michael jadą drogą w stronę Palermo i zostają zatrzymani przez ogromny korek. Dowiadują się, że przed nimi Turi Guiliano został zabity przez karabinierów. Wjeżdżają do miasta i jedzą w kawiarni, słysząc wieść o śmierci Guiliano z ust każdej osoby w mieście. Następnie zostają odkryci i aresztowani przez inspektora Velardiego. Później zostają zwolnieni po interwencji Dona Croce Malo, który poręcza za nich i organizuje ich uwolnienie. Wracają do Ameryki. Mimo że wiadomość brzmi, że został zabity przez karabinierów, ojciec Guiliano składa jednak przysięgę zemsty na Aspanu Pisciocie. Pisciotta zdradził Guiliano Donowi Croce Malo i karabinierom, ponieważ obawiał się, że jego działania stają się samobójcze. Popełnił ciężkie przestępstwa przeciwko najpotężniejszym na Sycylii i obawiał się, że koniec jest bliski. To Pisciotta zabił Guiliano, strzelając mu w rękę w chwili nerwowości, obawiając się, że odkryje jego zdradę. Później, w więzieniu, Pisciotta został otruty wspólnym wysiłkiem Dona Croce Malo i Hektora Adonisa. Zaraz po śmierci Aspanu, Adonis wszedł do jego celi i zostawił list w kieszeni Pisciotty, na którym pisało: „Tak giną wszyscy, którzy zdradzają Guiliano”. Michael wrócił do domu do posiadłości Corleone w Long Beach. Spotkał się prywatnie ze swoim ojcem, a Don powiedział mu, że nie ujawnią testamentu Guiliano z obawy, że rodzice Guiliano zostaną skrzywdzeni w odwecie przez rząd włoski lub jego zwolenników z mafii. W ten sposób Don Corleone uczy swojego syna pierwszej lekcji: lepiej pozostać przy życiu i prowadzić owocne życie, niż być martwym i bohaterem.


Sledge został odesłany do Alabamy na początku 1946 roku, aby rozpocząć proces dostosowania się do życia cywilnego, który okazał się łatwy i przyjemny. Ostatecznie nie ułożył sobie życia, nie ożenił się i nie rozpoczął kariery jako biolog oraz nauczyciel.[sep]Druga książka Sledge’a rozpoczyna się w 1945 roku, gdy 1. Dywizja Marines pozostaje na Okinawie po 82-dniowej bitwie, aby uporządkować teren i przygotować się do spodziewanej inwazji na „Bazę Morską Yokosuka u ujścia Zatoki Tokijskiej”. Żaden z Marines nie spodziewał się przeżyć takiej inwazji. Po bombardowaniach atomowych i gwałtownej kapitulacji Japonii nie świętowali, lecz mieli pełne ręce roboty, wracając do wyczerpującej pracy fizycznej związanej z porządkowaniem. Słowami Sledge’a: „Myślę, że w rzeczywistości baliśmy się uwierzyć, że to prawda... Pamięć o tylu martwych przyjaciołach była wciąż świeża w naszych umysłach”. Życie na Okinawie nagle stało się bardziej znośne, gdy zdezorientowani i niedowiarkowi Marines uświadomili sobie rzeczywistość swego ogromnego szczęścia. Wypełnili więc czas wolny rozrywką, w tym filmami, książkami i swą ulubioną zabawą, jaką było „'dymienie' (zwodzenie)” nowych żołnierzy uzupełniających szeregi. Nawet w przeciwnym razie niebezpieczne wydarzenia, takie jak tajfun (zob. sezon tajfunów na Pacyfiku w 1945 roku), który uderzył w Okinawę, zostały łatwo przetrwane. Batalion Sledge’a zamiast powrotu do domu został przetransportowany do Pekinu (wówczas znanego jako Peiping) w Chinach. Początkowo było to ekscytujące doświadczenie, ponieważ Sledge i inni zetknęli się z zawiłością kultury chińskiej, ciesząc się bogatymi przeżyciami oraz urokami służby garnizonowej. „Dymienie” rozszerzono na Chińczyków, stosując takie praktyki jak wpatrywanie się w nieistniejące obiekty na niebie, dopóki nie byli otoczeni przez ogromne tłumy gapiów, którzy wszyscy wyciągali szyje, aby to zobaczyć. Sledge poznał szereg osób, które wpłynęły na jego dalsze życie, w szczególności flamandzkiego księdza, ojca Marcela von Hemelryjcka, oraz rodzinę dr. Y.K. Soonga. Okupacja Chin nie była samą turystyką i zabawą, a warunki pogarszały się z miesiąca na miesiąc. Sledge miał kilka napiętych spotkań podczas służby wartowniczej i był świadkiem wydarzeń politycznych, takich jak incydent w Lang Fang; stres wzrastał wraz z nasilaniem się konfliktów między chińskimi frakcjami. Gdy morale nadal spadało, Marines byli odsyłani do domu w ramach wojskowego systemu punktów demobilizacyjnych. Sledge został odesłany do Alabamy w celu zwolnienia ze służby na początku 1946 roku, aby rozpocząć długotrwały proces dostosowania się do życia cywilnego. Jego słowami: „Moje przystosowanie się do życia cywilnego nie było łatwe”, a on sam dziwił się takim prostym udogodnieniom, jak suche skarpetki i brak pcheł. Otrzymał wsparcie emocjonalne od matki, brata, który był oficerem podczas wojny w Europie, oraz ojca, który był lekarzem wojskowym podczas I wojny światowej. Opisuje, jak zachował swą cyniczny poczucie humoru, ale nadal był niepokojony brakiem zrozumienia ze strony cywilów. Jego incydent na Uniwersytecie Auburn był typowy. Młoda pracownica w dziekanacie poprosiła go o wymienienie kursów szkolenia wojskowego, a następnie zapytała, czy Marines nauczyli go czegoś ważnego. Nie mogła pojąć znaczenia jego szkolenia, dopóki nie wyjaśnił dwóch faktów: że United States Marines przeszkolili go konkretnie do zabijania wrogich żołnierzy i że większość jego własnych przyjaciół i kolegów została zabita lub ranna przez wroga. Opinia Sledge’a brzmiała: „(W)ojna dla tej pani oznaczała Johna Wayne’a lub słodki muzyczny Południowy Pacyfik... Czułem się jak jakiś obcy i uświadomiłem sobie, że tego rodzaju rzeczy będą stawiać mi czoła przez resztę moich dni”. Sledge poszedł na studia, ożenił się i rozpoczął długą karierę jako biolog i nauczyciel. Znalazł pewnego rodzaju ukojenie w miłości rodziców, małżeństwie i pracy naukowej, ale nigdy nie wybaczył żołnierzom Cesarstwa Japonii. Nie żałował mężczyzn, których zastrzelił, ale żałował tych, których chybił. (Stoi to w sprzeczności z jego wcześniejszym opisem mieszanych uczuć, gdy zabił człowieka twarzą w twarz w bitwie o Peleliu, oraz z jego opisem empatii wobec ptaków i zwierząt, do tego stopnia, że zrezygnował ze swojego wieloletniego hobby, jakim było polowanie.) Wyraził zaniepokojenie rewizjonizmem historycznym dotyczącym wojny na Pacyfiku oraz tym, co nazwał potencjalnym „Gwałtem na Nankinie” w amerykańskich miastach, gdyby Japończycy nie zostali pokonani. Taka była jego opinia jako człowieka, który próbował żyć zgodnie z sokratejskim ideałem samopoznania: „Dla mnie nie ma 'łagodnienia' – oznaczałoby to wybaczenie wszystkich okrucieństw, jakich Japończycy dopuścili się na milionach Azjatów i tysiącach Amerykanów. 'Łagodnieć' to zapomnieć”.


Sameth uwalnia Moggeta, który ujawnia się jako Yrael, Ósmy Lśniący, i dołącza do walki po stronie Orannisa. Jego nieoczekiwane wsparcie wstrząsa Lirael i uniemożliwia jej oraz sojusznikom skuteczne ponowne związanie Niszczyciela.[sep]Główna powieść zaczyna się w Domu Abhorsena, który jest oblegany przez Martwe Ręce dowodzone przez Chlorr z Maski, niegdyś potężną nekromantkę, która zmarła i powróciła jako jedna z Większych Zmarłych. Ona z kolei jest pod kontrolą nekromanty Hedża, który służy Orannisowi Niszczycielowi. Niszczyciel jest Dziewiątym Lśniącym i najgorszą magiczną siłą lub istotą. Zniszczył on wiele światów, zanim został pokonany przez Siedmiu Lśniących, istoty Wolnej Magii, które uformowały Kartę po pokonaniu Orannisa. Siedmiu związali również Yraela, Ósmego Lśniącego, istotę Wolnej Magii, która nie chciała przyłączyć się do Karty. Siedmiu znani byli jako Ranna, Mosrael, Kibeth, Dyrim, Belgaer, Saraneth i Astarael. Ci Siedmiu Władców to również nazwy siedmiu nekromantycznych dzwonów, a niektóre z pierwotnych cech Siedmiu wciąż w nich drzemią. Lirael i Sameth muszą uciec z Domu Abhorsena, aby powstrzymać Niszczyciela i uratować przyjaciela Sametha, Nicholasa Sayre’a, który jest wykorzystywany przez Orannisa jako awatar. Lirael i Sameth muszą teraz udać się do Czerwonego Jeziora, gdzie Niszczyciel jest wydobywany. Podczas podróży przez Stare Królestwo Lirael i Sameth dowiadują się więcej o Orannisie i jego planach zniszczenia całego życia. Tymczasem rodzice księcia Sametha, Abhorsen Sabriel i król Touchstone, przebywają w Ancelstierre, próbując powstrzymać prawdopodobną śmierć tysięcy uchodźców z Południa, jeśli zostaną wpuszczeni do Starego Królestwa bez ochrony Karty (zobacz też Pięć Wielkich Kart). Podczas gdy w Ancelstierre starają się przekonać skorumpowany rząd do rozsądku, padają ofiarą zamachu i ledwo uchodzą z życiem. Uciekają do Starego Królestwa, aby spróbować uratować życie uchodźców z Południa z drugiej strony Muru. Podczas gdy Sabriel i Touchstone próbują wrócić do Starego Królestwa, Lirael, Sameth i Podejrzany Pies starają się uratować Nicholasa Sayre’a, najlepszego przyjaciela Sametha, a także żywiciela Niszczyciela. Pytanie brzmi, czy Lirael i Sameth są w stanie powstrzymać Niszczyciela przed zrealizowaniem jego planów wiecznej wolności i zniszczenia tego świata oraz innych światów. Orannisowi udaje się połączyć półkule, które go więziły. Nick umiera w trakcie tego łączenia, ale Podejrzany Pies daje mu Znak Karty, tym samym przywiązując go do krawędzi śmierci. Lirael używa swoich mocy Wspominania, aby zrozumieć, jak pierwotni Siedmiu związali Orannisa. Podczas swojej podróży przez Śmierć, aby użyć Ciemnego Lustra, konfrontuje się z Hedżem i go pokonuje. W końcu Lirael i jej przyjaciele pokonują Orannisa, który musi zostać ponownie związany poprzez odtworzenie pierwotnego więzienia Siedmiu, przy czym każdy członek trzyma dzwon i dodaje głos dzwonu. Lirael bierze Astarael i przygotowuje się do uderzenia półkulą nowym mieczem, wykutym z jej fletni Pana i Nehimy, który Sameth wykonał dla niej. Pozostali to król Touchstone (Ranna) i Abhorsen Sabriel (Saraneth), Sanar i Ryelle (Mosrael), Ellimere (Dyrim), Podejrzany Pies (który jest w rzeczywistości pozostałością Kibeth) oraz Sameth (Belgaer). Pierwsza próba ponownego związania pokazuje, że Niszczyciel jest wystarczająco silny, by się oprzeć. W końcu Sameth uwalnia Moggeta, który ujawnia się jako Ósmy Lśniący, Yrael. Yrael walczy z impulsem zabicia Abhorsena i staje przeciwko Orannisowi. Szokuje to Orannisa i dodaje siły do jego związania. Gdy Lirael przygotowuje się do zadania ostatecznego ciosu, gotuje się na śmierć. Nieoczekiwanie Podejrzany Pies bierze cios za Lirael i znika w Śmierci. W końcu jednak Podejrzany Pies oddaje Nickowi życie i mówi mu, że Sameth wykona dla Lirael złotą rękę, aby zastąpić tę, którą straciła, gdy została uratowana przez Psa.


Mattie podejmuje ostateczną decyzję o opuszczeniu rodzinnego domu i wyjeździe na studia do Nowego Jorku, informując o tym jedynie swojego przyjaciela Weavera. Przed odjazdem zwraca pierścionek zaręczynowy Royala oraz zostawia pieniądze na spłatę podatków sąsiadki i bilet pociągowy dla kolegi.[sep]Siedemnastoletnia narratorka, Mathilda „Mattie” Gokey, to dziewczyna o silnym charakterze, wysokich moralności i dużej inteligencji. Mieszka w górach Adirondack w północnej części stanu Nowy Jork – w jej słowach „na Północy” – w roku 1906. Mattie marzy o studiach w Barnard College w Nowym Jorku. Choć jest wystarczająco inteligentna, by tam trafić, nie jest jej to pozwolone. Jej matka zmarła, a brat Lawton opuścił dom po kłótni z ojcem. W dalszej części historii czytelnik dowiaduje się, że Lawton uważa, iż ojciec doprowadził matkę do śmierci, zmuszając ją do zbyt ciężkiej pracy, co wywołało u niej raka. Na farmie nie ma nikogo, kto mógłby pracować, oprócz Mattie i jej trzech młodszych sióstr: Abby, Lou i Beth. Rodzina boryka się z problemami finansowymi, więc nie stać ich na posłanie dziewczyny o dwu sprawnych rękach do college’u. Pasją Mattie jest czytanie i pisanie. Codziennie wyszukuje w słowniku nowe słowo, by dokształcać się i stać się bardziej elokwentną. Jej najlepszą przyjaciółką jest Weaver Smith, również inteligentna i ambitna osoba. Weaver jest Afroamerykaninem i tak dobry w matematyce, jak Mattie w literaturze. To Weaver pokazuje pani Wilcox, ich nauczycielce, utwory Mattie, co skłania ją do wysłania podania do Barnard w imieniu dziewczyny. W wyniku podania Mattie otrzymuje „pełne stypendium”, ale gdy przeliczy koszty, wie, że nie stać ją na zakup książek i biletu pociągowego, ani na pozostawienie ojca z trzema małymi siostrami, by prowadzili farmę. Mattie wkrótce odkrywa, że pani Wilcox potajemnie pisze poezję feministyczną, która jest niechciana w świecie literatury. Pisze o braku praw dla kobiet, co jest tematem wrażliwym na przełomie wieków. Wiele osób źle o niej myśli, ale ona nie przestaje pisać, zachęcając Mattie do tego samego. Mattie nie rezygnuje całkowicie z pójścia na studia. Matka kazała jej obiecać, że będzie zdobywać wiedzę, i Mattie zamierza dotrzymać tej obietnicy. Co tydzień sprząta dom swojej bogatej i wścibskiej ciotki Josie i próbuje poprosić ją o pieniądze, ale ciotka Josie mówi Mattie, że postępuje egoistycznie, próbując opuścić farmę i rodzinę tak, jak zrobił to jej brat Lawton. Ciotka Josie odmawia Mattie pomocy finansowej. Mattie, romantyczka, zazdrości przyjaciółce Minnie jej pełnej miłości relacji z mężem, Jimem. W dalszej części powieści Mattie pomaga Minnie przy porodzie bliźniąt. Powieść jest napisana w naprzemiennych rozdziałach z przeszłości i teraźniejszości. W przeszłości Mattie opisuje swoje życie na farmie; w teraźniejszości pracuje w hotelu The Glenmore nad jeziorem Big Moose, aby zarobić pieniądze w trakcie wakacji. W jeziorze w pobliżu hotelu odnajduje się ciało Grace Brown. Tego samego dnia Grace prosiła Mattie, by spaliła paczkę listów. Mattie nie miała czasu, by je spalić. Jest zafascynowana tajemnicą, co mogą one zawierać, i zaczyna je czytać. Ujawniają one szokujące informacje o kochanku Grace, Chesterze Gillette, który zameldował się w hotelu jako Carl Grahm. Grace była wówczas w ciąży z Chesterem, więc ją zabił. Royal Loomis również odgrywa ważną rolę w tej historii. Ostatnio zaczął podkochiwać się w Mattie, ale ona nie potrafi zrozumieć dlaczego. Uważa się za zwyczajną, zaczytaną i zbyt bystrą na własne dobro. Mimo że Mattie wie, że podoba jej się Royal, wciąż go odsuwa, ponieważ uważa, że nie podoba mu się z właściwych powodów. Mimo odrzucenia, Royal zbliża się do niej jeszcze bardziej. Wciąż młody i naiwny, ciągłe zaloty Royala sprawiają, że Mattie jest nerwowa, ale nie może się im oprzeć. Porównuje Royala do postaci w książkach, które czyta, i sama wmawia sobie, że jest tak bohaterski, jak literaccy herosi. Próbuje nawiązać z nią kontakt, dając jej książkę. Niestety wybiera książkę kucharską, co jest dwuznacznym prezentem, pokazującym, że chce, by była taka jak inne dziewczyny. Mattie jest bardziej zdezorientowana niż kiedykolwiek z powodu szczerych zamiarów Royala. Niestety, wszystkie te sprzeczne uczucia, które Mattie żywi do Royala, okazują się bezcelowe, ponieważ w końcu podoba mu się ona tylko dlatego, że chciał zdobyć część jej ziemi. Emmie Hubbard to samotna, biedna i przygnębiona sąsiadka Mattie, która ma siedmioro dzieci. Emmie ma romans z żonatym mężczyzną, panem Loomis (ojcem Royala). Royal nie lubi Hubbardów. Uważa, że jego ojciec traktuje ich lepiej niż własną rodzinę. Po tym, jak dom Weavera został podpalony przez tych samych ludzi, którzy zamordowali jego ojca – niszcząc wszystkie jego oszczędności – Emmie stawia się na wysokości zadania i zaprasza matkę Weavera do zamieszkania z nią. Teraz Emmie ma dobrą, silną kobietę, która pomoże jej uporządkować życie i wesprze w prowadzeniu działalności zarobkowej. Matka Weavera ma miejsce, w którym jest potrzebna. W końcu Mattie podejmuje niezwykle trudną decyzję o opuszczeniu Północy i udaniu się na studia do Nowego Jorku. Wyjeżdża rano, a jedyną osobą, o której informuje, jest Weaver. Pisze trzy listy: jeden do ojca, jeden do Royala i jeden do matki Weavera. Ojcu zostawia dwa dolary i obietnicę, że będzie utrzymywać kontakt. Royallowi zwraca pierścionek, który dał jej, gdy się oświadczył. Na koniec matce Weavera zostawia wystarczająco dużo pieniędzy, by spłacić podatki Emmie. Daje również Weaverowi pieniądze na bilet pociągowy do college’u. Jako jej najbliższy przyjaciel, Weaver nie chce, by wyjechała, ale rozumie, że zrobi sobie lepsze życie. Choć czuje ogromne poczucie winy z powodu wyjazdu, nie może powstrzymać również ekscytacji, strachu i gotowości. Pogodziła się z Grace, ponieważ postanowiła ujawnić listy światu, dzięki czemu każdy może poznać prawdziwą, tragiczną historię Grace Brown. Jest teraz gotowa, by zostawić to za sobą i zachować swoje życie na Północy jako wspomnienie.


W wizji przyszłości Marco stał się Wizrem Drugim i władcą Ziemi, a Cassie jest liderką terrorystycznego Frontu Ewolucyjnego. Marco zatrzymuje Cassie i szantażuje Jake’a jej życiem, wymuszając na nim współpracę przeciwko organizacji.[sep]Historia zaczyna się w samym środku szczególnie brutalnej bitwy. Gdy walka staje się coraz bardziej beznadziejna, Jake rozkazuje desperacki odwrót, zostawiając Marco i Rachel samych sobie. Animorphom udaje się uciec, ale ledwo. Napięcie sięga zenitu, a Cassie zaczyna się ponownie załamywać, kwestionując przemoc i zabijanie, które idą w parze z bitwą. Jake odpowiada jej bez większej empatii. Wyczerpany wraca do domu, a Tom wreszcie zaczyna coś podejrzewać. Jake zasypia. Kiedy się budzi, uświadamia sobie, że jest dziesięć lat starszą wersją siebie, żyjącą w Nowym Jorku na Ziemi, która została już całkowicie opanowana przez Yeerków. Wszyscy biorą go za Kontrolera z Yeerkiem o imieniu Essak w głowie. Jake podąża za tłumem do pracy, ale pomija swój przystanek, aby zbadć ten dziwny, nowy świat. Nie wie, jak trafił w to miejsce i czas, i podejrzewa, że to jakaś alternatywna lub równoległa oś czasu stworzona przez Ellimista lub Crayaka. Odkrywa, że istnieje organizacja terrorystyczna zwana Frontem Ewolucyjnym (EF), złożona z Yeerków i ich gospodarzy, którzy wierzą, że należy badać formy ewolucji biologicznej i mutacji zamiast zniewalania gatunków świadomych. Spotyka Cassie, która jest Kontrolerką i jedną z liderek organizacji. Jest to brutalna i bezwzględna terrorystka, gotowa użyć wszelkich taktyk, by zaszkodzić Imperium Yeerków. Przekonuje Jake’a, by pomógł jej udaremnić spisek Yeerków mający na celu przemianę Księżyca w słońce Kandrony, i mówi mu, że kontakt dostarczy mu szczegółów później. Wydaje się, że czas i przestrzeń nie zawsze podążają logicznie w tym futurystycznym świecie. Jake udaje się do pracy, gdzie dręczą go wizje wielu stworzeń, które zabił w walce. Następnie jest zabierany na przesłuchanie w sprawie działalności EF. Jego przesłuchującym jest Kontroler Marco, który jest Wizrem Drugim i liderem Ziemi. Marco schwytał również Cassie i grozi, że ją zabije, jeśli Jake nie będzie z nim współpracować przeciwko EF. Kontaktem Jake’a z EF okazuje się nie do poznania okaleczona Rachel, pokiereszowana latami walk. Daje mu instrukcje, gdzie spotkać się z szefem ruchu oporu, mówiąc, że go pozna, gdy go zobaczy. Jake postępuje zgodnie z jej instrukcjami i spotyka w pełni dorosłego Andalita, za którego uważa Elfangora. Jest to w rzeczywistości chłodny i obojętny Tobias. Tobias wyjaśnia, że pozostał w morphie jako Ax i mówi Jake’owi, że jego brat Tom zabił Jake’a, gdy ten spał dziesięć lat temu. Szuka pomocy Jake’a w udaremnieniu planu Yeerków dotyczącego Kandrony na Księżycu. Jake protestuje, że oznacza to pewną śmierć Cassie, a Tobias odpowiada, że na wojnie trzeba składać ofiary. W wyścigu z czasem Jake stoi przed wyborem: ocalić Cassie czy świat. Jake wybiera ocalenie „tego, co trzeba cenić ponad wszystko”. Jake nagle znajduje się z powrotem w łóżku następnego ranka. Słyszy głos w głowie, którego „nigdy nie słyszał”, mówiący, że nie jest to Ellimist. Opisuje głos jako jednocześnie młody i stary, męski i żeński, jak daleki mówienie myślami. Głos po prostu mówi: „Ciekawy wybór. Mają dziwnie podzielone umysły: świadomy, nieświadomy i zdolność do pogodzenia obu. Wymagają dalszych badań, ci ludzie...”. Jake następnie wstaje z łóżka i dzwoni do Cassie, zapytając, czy wszystko z nią w porządku.


Michael Mulvaney popadł w alkoholizm, co doprowadziło do bankructwa i utraty rodzinnego majątku. W konsekwencji rodzice się rozstali, a trzej synowie w gniewie opuścili dom na zawsze.[sep]Michael i Corinne Mulvaney są rodzicami czworga dzieci: Michaela, Patricka, Marianne i Judda. Mieszkając na idealnej farmie w północnej części stanu Nowy Jork, Mulvaneyowie prowadzą prosperującą firmę dekarską; Michael Mulvaney jest uważany za poważnego biznesmena. Corinne jest wylewną, ziemską matką, której życie kręci się wokół rodziny. Przez prawie dwadzieścia lat ród Mulvaneyów rozkwita, podziwiany w całym Mt. Ephraim jako wzorowa rodzina. W noc świętego Walentego 1976 roku Marianne Mulvaney, po balu maturalnym, idzie na przyjęcie, gdzie upija się i zostaje zgwałcona przez starszego ucznia, którego ojciec jest szanowanym biznesmenem i przyjacielem pana Mulvaneya. Gwałt Marianne jest początkiem burzliwego piętnastoletniego okresu. Jej ojciec, zagubiony i wściekły, nie rozumie, dlaczego jego córka nie chce złożyć oskarżenia przeciwko napastnikowi. Nie może już patrzeć na córkę tak jak dawniej i wysyła ją, by zamieszkała z daleką krewną Corinne w Salamanca. Marianne, przemieszczając się bezładnie z miejsca na miejsce, wciąż czeka, aż ojciec do niej zadzwoni, ale on nigdy tego nie robi. Przypadkowe picie Michaela Mulvaneya przeradza się w pełnoobjawowy alkoholizm. Stopniowo jego reputacja szanowanego biznesmena ulega dezintegracji. Mulvaneyowie są zmuszeni do ogłoszenia bankructwa i sprzedaży farmy. Ostatecznie Corinne i Michael rozstają się. Dla pozostałych członków rodziny sytuacja nadal się pogarsza. Wszyscy trzej synowie Mulvaneyów wściekli opuszczają dom, by już do niego nie wrócić. Jeden z nich „wykonuje sprawiedliwość” na gwałcicielu swojej siostry. Po wielu latach Mulvaneyowie spotykają się ponownie podczas rodzinnego zjazdu w nowym domu Corinne, który dzieli z przyjaciółką. Rodzina powiększyła się o małżonków i dzieci. Wreszcie los Mulvaneyów zatacza koło, a oni znajdują zamknięcie.


Trent manipuluje Jasonem tak, by ten przyznał się do zbrodni, jednak sam zostaje zdegradowany, gdy prawdziwym mordercą okazuje się brat ofiary. W wyniku tej sytuacji Jason doświadcza kryzysu tożsamości i ostatecznie wciela się w rolę zabójcy, zmierzając z nożem w stronę miejscowego tyrana.[sep]Historia opowiada o brutalnym morderstwie siedmioletniej dziewczynki o imieniu Alicia Bartlett oraz o przesłuchaniu dwunastoletniego chłopca, Jasona Dorranta, który jest jej przyjacielem i ostatnią znaną osobą widzącą ją żywą. Trent, ekspert w dziedzinie przesłuchań, znany z uzyskiwania zeznań, które wydawały się niemożliwe do uzyskania, i który nigdy nie przegrał sprawy, zostaje wezwany do tej sprawy. Trent robi tę „przysługę”, aby znaleźć się w łaskach senatora. Jason Dorrant to chłopiec, którego najlepiej opisuje cytat z książki: „kiedy jesteś outsiderem i nie należysz do stada, jesteś w pozycji, by widzieć to, czego inni nie widzą” (s. 24). Był samotnym chłopcem z małą liczbą znajomych i być może w ogóle bez przyjaciół. Z wyjątkiem może Alicii, którą uważał za jedną z najbardziej fascynujących osób. Była jak mała staruszka – mówił. Po jej śmierci Trent wciąga Jasona do sprawy jako głównego podejrzanego. Trent nigdy nie nie udało się uzyskać zeznań od kogoś, a wiele zależy od tego konkretnego przypadku, aby Trent odniósł sukces. Jason zostaje wprowadzony do małego pokoju o białych ścianach bez wentylacji, z jedną żarówką zwisającą z sufitu, i Trent rozpoczyna przesłuchanie. Jason jest niewinnym chłopcem, któremu powiedziano, że informacje, które przekazuje, są dobrowolne, i nie ma pojęcia, bycie w jakikolwiek sposób podejrzanym. Trent bierze informacje, które mu daje Jason, i przekręca je w zniekształconą historię, która sprawia, że Jason wygląda na absolutnie wiarygodnego sprawcę śmierci Alicii. W pewnym momencie Trent sprawia, że Jason wygląda jak violent maniac tylko dlatego, że czyta i ogląda science fiction. Jesteś tym, w co wierzysz, że jesteś, i pod koniec powieści Jason wierzy, że jest krwiożerczym mordercą i przyznaje się do zbrodni, której nie popełnił. Trent, z taśmą z zeznaniami w ręku, podchodzi do kobiety, spodziewając się pochwały za swoją pracę, ale ona patrzy na Trenta z oskarżeniem. Wyjaśnia mu, że starszy brat Alicii został zatrzymany za morderstwo i że byli świadkowie. Brat Alicii był mordercą, nie Jason. Oskarża go o sprawienie, że Jason się przyznał. Trent został zdegradowany i nigdy więcej nie pracował jako przesłuchujący. Niestety, zostawił Jasona walczącego ze sobą. Jason nie może zdecydować, czy jest tym, kim wie, że jest, czy tym, kim mu powiedziano, że jest. Czy ją zabił? Nie. Czy mógł ją zabić? Nie, ale czy mógłby zabić kogoś godnego śmierci? Powiedzmy, tyrana? W ostatecznym splotcie ironii Jason spełnia rolę, którą mu dał Trent, chwytając za nóż rzeźnicki i kierując się do najbliższego YMCA, gdzie jest tyran Bobo Kelton.


Szef policji Manuel Ramirez zwraca Chrisowi broń i pomaga mu w odbudowie domu, zachęcając go do dalszej walki. Podczas późniejszej wizyty w Fort Wyvern Bobby zostaje śmiertelnie ranny w zasadzce, a Chris nie jest w stanie zmienić biegu wydarzeń, przez co nie udaje mu się odzyskać zaginionych dzieci.[sep]Akcja „Seize the Night” rozpoczyna się kilka miesięcy po wydarzeniach z „Fear Nothing”. Chris i jego pies Orson natrafiają na byłą dziewczynę Chrisa, Lilly Wing, której syn Jimmy właśnie zniknął. Chris przysięga Lilly, że odnajdzie Jimmy’ego i wyrusza z Orsonem, by rozpocząć poszukiwania. Ślad prowadzi ich do Fortu Wyvern, opuszczonej bazy wojskowej, którą Chris lubi eksplorować. Przeszukują bazę, ale wkrótce się rozdzielają, a Orson znika. Obawiając się o psa oraz o Jimmy’ego, Chris wzywa swojego najlepszego przyjaciela Bobby’ego Hallowaya, aby dołączył do poszukiwań, a następnie wysyła swoją dziewczynę Sashę Goodall do domu Lilly, by ją pocieszyć. Krótko po telefonie Chris dostrzega około trzydzieści małp rezus, z którymi zetknął się pod koniec „Fear Nothing”, i szuka schronienia w pobliskim domku. Małpy podążają za nim do środka, a Chris zostaje uratowany przez przybycie Bobby’ego. Bobby i Chris przeszukują bazę, ale nie znajdują nic poza kilkoma dziwnymi urządzeniami i pomieszczeniami. Po wyjściu zatrzymują się w domu Lilly. Sasha i Chris udają się do siebie, podczas gdy Bobby jedzie do teściowej Lilly, Jenny, by przyprowadzić ją do Lilly. Następnego dnia Chris dzwoni do Manuela Ramireza, pełniącego obowiązki szefa policji, aby przekazać mu informacje o pojeździe porywacza Jimmy’ego Winga. Nie uzyskując odpowiedzi, zostawia wiadomość, aby Manuel zadzwonił do niego po południu. Bobby zatrzymuje się nieco później, aby powiedzieć, że Jimmy nie jest jedynym zaginionym dzieckiem. Później Manuel w niejednoznaczny słowach nakazuje Chrisowi się wycofać, konfiskując mu i Bobby’emu broń oraz demolując jego dom. Po jego odejściu przybywa Roosevelt Frost ze swoim kotem Mungojerrie. Wszyscy wyruszają na starą drogę kilka mil stąd, gdzie spotykają się z nimi Doogie, współpracownik Sashy z rozgłośni radiowej. Następnie wracają do Fortu Wyvern, aby kontynuować poszukiwania dzieci i Orsona. Chris i jego towarzysze wchodzą do bazy, gdzie Bobby zostaje ciężko ranny w zasadzce. Posyła resztę, by znaleźli dzieci i Orsona, a gdy wracają z nimi, Bobby umiera. Chris, odmawiając pozostawienia ciała Bobby’ego, żąda, aby zabrać je ze sobą przy wyjściu. Podczas jazdy windą w górę napotykają samych siebie na szczycie szybu, a Chrisowi udaje się powstrzymać postrzelenie Bobby’ego z przeszłości. Gdy przeszłość ulega zmianie, ciało Bobby’ego znika z windy, a Chris zabiera żywego Bobby’ego z bazy, by zwrócić Jimmy’ego i inne dzieci rodzicom.


Potomkowie Shama, w tym Lath, zwyciężyli w wyścigach w Newmarket oraz zdobyli torebkę królowej, co uchroniło hrabiego przed bankructwem. Tym samym spełniła się obietnica Agby, który przewidział, że jego koń zostanie Królem Wiatru.[sep]Powieść jest zbeletryzowaną biografią araba Godolphina, przodka współczesnego konia pełnej krwi angielskiej. Historia zaczyna się od zwycięstwa Man o' War nad Sir Bartonem w wyścigu. Kibice oczekują, że Man o' War wystartuje w Newmarket, ale jego właściciel decyduje się na przedwcześnie zakończyć jego karierę wyścigową. Gdy zostanie zapytany o tę decyzję, opowiada historię araba Godolphina. Opowieść zaczyna się w Maroku, wraz z zachodem słońca kończącym post Ramadanu. Chłopcy w stajniach sułtana zaczynają żarłocznie ucztować, ale Agba, niemy sierota, ignoruje koniec postu i nadal opiekuje się swoją ulubioną klaczą. Ona odmawia jedzenia, mimo że wszystkie konie były zmuszone do przestrzegania postu Ramadanu razem z ludźmi, a Agba martwi się o nią. Główny groom zdaje sobie z tego sprawę i wie, że to właśnie dziś noc jej porodu. Agba, śpiący w boksie klaczy, budzi się, odkrywając w stajni nowe źrebię. Zauważa białą plamkę na jego tylnym kopycie, uważaną za symbol szybkości i szczęścia. Główny groom, wchodząc do boksu, dostrzega kłos zboża na klatce piersiowej źrebięcia, co jest znakiem pecha. Próbuje je zabić, ale Agba interweniuje i wskazuje na białą plamkę. Główny groom to rozważa, a następnie odchodzi, przepowiadając, że klacz umrze. Agba, nie zniechęcony, nadaje ogierowi imię Sham ze względu na jego złotą maść. W ciągu kilku dni przepowiednia się spełnia. Agba próbuje uciec ze stajni, ale zostaje potrącony przez wielbłąda. Daje mu to pomysł i karmi Shama mlekiem wielbłądzim i dzikim miodem, obiecując, że pewnego dnia zostanie Królem Wiatru. Sham dorasta w obiecującego konia wyścigowego, pokonując wszystkie inne konie. Sham postrzega Agbę jak matkę i tworzą z sobą bliską więź. Sułtan wzywa sześciu koniuchów do swojego pałacu, w tym Agbę, i powierza im zadanie eskortowania sześciu koni do króla Francji: jednego kasztanowatego, jednego bułanego, jednego ciemnoszarego, jednego białego, jednego czarnego i jednego gniadego w złocistym odcieniu. Sham spełnia wymagania i towarzyszy Agbie do Francji. Koniuch ma pozostać przy tym koniu aż do śmierci, a następnie wrócić do Maroka. Tam rzekomo wspaniale konie wyścigowe są patrzone z niechęcią przez Francuzów, którzy uważają, że nie są wystarczająco „życiowe”, by być koniami wyścigowymi. Pięć z nich zostaje wysłanych do pracy w armii, ale Sham pozostaje, by być koniem kuchennym. Nie przystosowuje się do tego dobrze i gdy Agby nie ma pewnego popołudnia, sprawia taki bałagan, że kucharz go sprzedaje. Agba desperacko szuka Shama, w końcu znajdując go, jak ciągnie wodę na ulicach Paryża. Staje się niewolnikiem właściciela Shama i po drodze poznaje kota Grimalkina. Sham zostaje kupiony przez kwakera i zabrany do Anglii. Odmawia, by synowca kwakra na nim jeździł, i zostaje sprzedany do gospody. Gdy Agba zostaje przyłapany na potajemnym odwiedzaniu go, trafia do więzienia. Strażnik niszczy rodowód Shama. Na szczęście Agba zostaje wykupiony przez gospodynię kwakera, która jest do niego bardzo przychylna, a Sham zostaje uwolniony od okrutnego traktowania w gospodzie. Znajduje mu pracę u hrabiego Godolphin. Hrabia traktuje Shama jako konia roboczego, choć w uprzejmy sposób. Prawdziwą gwiazdą w stajniach Godolphina jest Hobgoblin, którego Sham nienawidzi. Przybywa Lady Roxana, klacz przeznaczona dla Hobgoblina, a Sham walczy z nim o nią. Lady Roxana cieszy się jego towarzystwem, ale hrabia jest zażenowany. Skazuje Shama, Agbę i Grimalkina na życie w Wicken Fen i odchodzą. Dwa lata później główny groom hrabiego wraca i ujawnia, że Lady Roxana miała źrebię z Shamem, które zostało samo i nie było trenowane ze względu na jego chudość. Lath jednak pewnego dnia przeskakuje przez płot i wyprzedza niektóre źrebaki, których hrabia trenuje, udowadniając swoją wartość. Trio wraca do Godolphin, a Sham otrzymuje nazwę arab Godolphin. Ma jeszcze dwa źrebaki z Lady Roxaną: Cade'a i Regulusa. Po tym, jak hrabia ujawnia, że jest blisko bankructwa, decydują się wystartować synów Shama w wyścigach w Newmarket. Agba dotrzymał obietnicy! Sham jest Królem Wiatru. Wygrywają wyścigi i torebkę królowej, a Agba rozmyśla o swoim życiu z Shamem. W przypisie ujawniono, że arab Godolphin żył długo i miał wielu udanych potomków. Hrabia zostawił swój grób pusty, a Agba wrócił do Maroka. Po śmierci hrabiego na grobie umieszczono daty i imię araba Godolphin, ale czas powoli zaciera te słowa.


Bunt przeciwko Tyrannom jest w rzeczywistości przygotowywany na Rhodii pod wodzą Dyrektora, który udawał tchórzliwego starca, by zmylić wroga. Dyrektor ten odkrył również starożytny dokument, który okazuje się być Konstytucją Stanów Zjednoczonych i ma pomóc przyszłemu imperium w rządzeniu galaktyką.[sep]Biron Farrill, tuż przed ukończeniem studiów na Uniwersytecie Ziemi, dowiaduje się od Sandera Jontiego, że jego ojciec, bogaty przywódca planetarny znany jako Lord Pasterz z Widemos, został aresztowany i zabity przez Tyrannów, a jego własne życie może być w niebezpieczeństwie. Na radę Jontiego udaje się na Rhodię, najsilniejszą z podbitych planet. Tam słyszy pogłoski o świecie, w którym potajemnie knuje się bunt przeciwko Tyrannom. Uciekając z Artemisią oth Hinriad, córką Dyrektora Rhodii, i jego bratem Gilbretem statkiem Tyrannów, podróżują na planetę Lingane. Nie jest ona częścią podbojów Tyrannów, ale utrzymuje z nimi „pokojowe” stosunki. Tam spotykają Autarchę Lingane (który okazuje się być Sanderem Jontim, mężczyzną, który wysłał Farrilla na Rhodię z Ziemi), który wydaje się posiadać wiedzę o świecie buntu. Wraz z nim i jego zwolennikami grupa udaje się do serca Mgławicy Końskiej – wierzą, że aby jakikolwiek świat buntu mógł istnieć i nie być znany Tyrannom, musi znajdować się w miejscu takim jak Mgławica Konna. Skradziony przez Farrilla statek Tyrannów jest śledzony przez flotę okrętów Tyrannów dowodzoną przez Simoka Aratapa, Tyranijskiego Komisarza. Towarzyszy mu Dyrektor, który okazuje się zaniepokojony bezpieczeństwem swojej córki i brata. Trzymają się z daleka z obawy przed wykryciem przez Farrilla, dopóki ten nie ląduje na jednej z planet w sercu mgławicy. Autarcha wierzy, że planeta ta jest światem buntu. Jednak nie ma tam żadnych oznak życia. Gdy Autarcha i Farrill opuszczają statek, najwyraźniej aby zainstalować nadajnik radiowy, Farrill staje twarzą w twarz z Autarchą i oskarża go o spowodowanie śmierci swojego ojca z rąk Tyrannów. Autarcha potwierdza oskarżenie, na co Farrill dodaje, że Autarcha bał się rosnącej reputacji jego ojca. Dlatego to on zorganizował śmierć ojca Farrilla. W walce Farrill pokonuje Autarchę przy pomocy najbliższego sekretarza Autarchy, który ujawnia, że wstydzi się Autarchy za zabicie tak wielkiego człowieka, jakim był ojciec Farrilla. Później, gdy Farrill i sekretarz Autarchy próbują wyjaśnić wszystko reszcie załogi zabranej z Lingane, przybywa flota Tyrannów i bierze ich do niewoli. Aratap przesłuchuje Farrilla, Artemisię, Gilbreta i sekretarza Autarchy, aby ustalić współrzędne świata buntu, ale nie wiedzą, gdzie on się znajduje. Jednak Autarcha ujawnia współrzędne Aratapowi. Sekretarz Autarchy w gniewie zabija Autarchę blasterem. Podczas gdy Aratap przesłuchuje Farrilla, Gillbretowi udaje się uciec do maszynowni statku i uszkodzić hiperatomikę. Farrill, zdając sobie sprawę z niebezpieczeństwa, manages to contact Aratap. Silniki są naprawione, ale Gillbret jest ranny i później umiera. Skok w przestrzeń jest dokonywany przy użyciu współrzędnych podanych przez zmarłego Autarchy. Jednak znajdują układ bezplanetarny, składający się tylko z białego karzeła. Aratap pozwala Farrillowi i innym odejść, wierząc, że nie ma świata buntu. Aratap daje do zrozumienia, że nigdy nie zostanie wybrany Dyrektorem. Biron i Artemisia otrzymują zgodę na małżeństwo. Ostatecznie ujawnia się, że bunt jest faktycznie przygotowywany i znajduje się na samej Rhodii. Dyrektor jest jego przywódcą; celnie przybrał postać znerwicowanego i tchórzliwego starego mężczyzny, by zrzucić z siebie podejrzenia i ochronić siebie oraz swoją planetę. Ujawnia się również, że Dyrektor, który posiada kolekcję starożytnych dokumentów, odszukał i znalazł dokument, który pomoże przyszłemu imperium (prawdopodobnie Trantorowi) rządzić galaktyką. Dokument ten ostatecznie okazuje się być Konstytucją Stanów Zjednoczonych.


Mara i David opracowują plan pozostania w mieście, który polega na zablokowaniu wirtualnej sieci Noos w celu utrzymania niewolników w niewoli. Ostatecznie grupa uciekinierów pozostaje w mieście, by dołączyć do buntu, podczas gdy David opuszcza miasto statkiem zmierzającym do Grenlandii.[sep]W roku 2100 piętnastoletnia Mara mieszka na wyspie Wing wraz z innymi mieszkańcami wioski. Topnienie czapy lodowej spowodowało podniesienie się linii brzegowej, a teraz mają już prawie żadnej ziemi. Dzięki swojemu „cyberwizzowi”, gadżetowi przypominającemu laptopa, przegląda informacje w poszukiwaniu miejsca, do którego mogliby się udać. Spotyka tajemniczą istotę o imieniu Lis, która żąda wiedzy, gdzie ona jest. Mara jest podekscytowana, ponieważ za nim widzi nowy świat, ale traci połączenie, zanim zdąży cokolwiek dowiedzieć się więcej. Mara opowiada mieszkańcom o Nowym Mungo, miejscu, do którego mogą udać się, a które jest nowym lądem wzniesionym wysoko ponad poziom morza. Ostatecznie wypływają łodziami rybackimi, ale zmuszeni są do pozostawienia starszego pokolenia, które nie mogło rozstać się z domem. Gdy docierają do Nowego Mungo, zdają sobie sprawę, że wcale nie jest to gościnne miejsce; ogromna zewnętrzna ściana otacza całe niebiańskie miasto. Wtedy zmuszeni są dołączyć do obozowiska na łodziach dla uchodźców, a niektórzy z nich tam umierają, w tym najlepsza przyjaciółka Mary, Gail. Niebiańska Policja z Nowego Mungo okazjonalnie zabiera silnych do miasta w procedurze zwanej „Wybieraniem”, ale Mara ma złe przeczucia co do tego. Mara dowiaduje się, że cała jej rodzina utonęła w niebezpiecznej podróży do Nowego Mungo i próbuje popełnić samobójstwo. Gdy uświadamia sobie, że wola życia jest w niej zbyt silna, Mara dzięki pomocy małego włóczęgi, którego nazywa Wing (na cześć jej zatopionej wyspy), udaje się wejść do bram miasta. Tam spotyka ludzi z Netherworldu (dziwnego miejsca o zmierzchu, w cieniu niebiańskiego miasta, z dachami zatopionego miasta Glasgow wystającymi ponad wodę), znanych jako drzewni gniazdownicy. Natychmiast rozpoznają ją jako swojego mesjasza, Twarz w Kamieniu, ze starej przepowiedni zwanej Opowieścią Kamienia. Mieszka z nimi przez pewien czas, eksplorując okolicę i pomagając im przetrwać. Pewnego dnia, gdy jest ze swoim przyjacielem Gorbalsem (drzewnym gniazdownikiem) w zakazanym uniwersytecie, Gorbals i Wing są zabrani przez Niebiańską Policję, a wiele jeży morskich (dzikiej rasy dzieci bez mowy, ale z owłosionymi ciałami i błonami między palcami) jest wymordowanych. Zdecydowana ocalić przyjaciół, zabiera uniform policjantki, którą policja przypadkowo zabiła podczas masakry, i przedostaje się do miasta. Jest przytłoczona jego powierzchownym pięknem i płytką rozrywką. Na początku potrzebowała pomocy w poszukiwaniach. Doll, pracownica komputerowa, pomaga jej z komputerami. Podczas przeglądania Noos, wirtualnej, ewoluującej wersji sieci WWW, spotyka Lisa. Odkrywa, że to David, cichy, ciężko pracujący wnuk Caledona, twórcy Niebiańskiego Miasta i tego, który pozwolił wielu ludziom utonąć, jeśli nie zdawali testu inteligencji pozwalającego na wejście do nowego świata. Wspólnie organizują plan ucieczki, który obejmuje zhakowanie Noos przez Davida za pomocą wirusa z XX wieku, co pozwoli Marze uwolnić niewolników, a następnie opuścić miasto niezauważoną. Jedynym haczykiem jest to, że David nie będzie mógł wyjść z Marą, w której się zakochał, ponieważ musi zostać, by rozpocząć bunt przeciwko niesprawiedliwemu Nowemu Światu. Podczas realizacji planu Mara śmiertelnie rani Tony'ego Rexa, mężczyznę, za którego uważa, że jest szpiegiem, starożytnym sztyletem z kości, a następnie ratuje Gorbalsa, Winga i wszystkich ludzi wybranych w Wybieraniu, którzy stali się niewolnikami. Zjeżdżają kanałami wentylacyjnymi do Netherworldu i wsiadają na statek zaopatrzeniowy. Wyrwują się spod murów miasta, ratując również ludzi w obozowisku na łodziach dla uchodźców i w Netherworldzie. Łodzie są zaprogramowane do Grenlandii, miejsca, które podobno wzniosło się wysoko nad wodę jak korek. Lis również zjeżdża kanałami wentylacyjnymi, by rozpocząć swój bunt poza zasięgiem swojego dziadka. Książka kończy się refleksją Mary, jak daleko ludzie są gotowi posunąć się, by ocalić siebie, i czy Caledon miał rację, ratując nielicznych wybranych. Książka kończy się nadzieją, że uchodźcy dotrą do bezpiecznej przystani w Grenlandii. Scenariusz do tej książki jest obecnie w przygotowaniu. Premiera adaptacji filmowej Exodus nie została jeszcze zaplanowana.


Po aresztowaniu Stevensa, Weinbaum dowiaduje się, że irytujący sygnał z urządzenia Diraca zawiera zapis wszystkich przeszłych i przyszłych komunikatów. W obliczu tej wiedzy kapitan decyduje, że jego agenci muszą dopilnować, aby wydarzenia przewidziane w sygnale rzeczywiście się wydarzyły.[sep]Kapitan Robin Weinbaum z Earth Security zgadza się na wywiad z Daną Lje, komentatorką wideo, głównie dlatego, że potrafi i już uprzykrzyła mu życie swoimi reportażami o zaniedbaniach w Security, zwłaszcza w ostatniej sprawie dotyczącej rządu Erskine, innego układu planetarnego. Pani Lje ujawnia, że otrzymała komunikat od firmy nazywającej się „Interstellar Information Ltd.” dotyczący incydentu w układzie gwiazdowym tak odległym, że nawet statek lecący z prędkością nadświetlną nie mógłby z niego wrócić z wiadomością w mniej niż dwa miesiące. Incydent ten ma w rzeczywistości miejsce w ciągu najbliższych kilku dni. Komunikat twierdzi również, że na statku znajduje się nowe urządzenie, i podaje jego nazwę. Gdy Weinbaum słyszy nazwę – komunikator Diraca – zmuszony jest uwierzyć, że Interstellar Information ma dostęp do informacji, których nawet on nie posiada. Sprowadza dr. Thora Walda, aby wytłumaczył Danie Lje działanie urządzenia Diraca. Zgadza się ona współpracować z Interstellar i jego właścicielem, J. Shelbyem Stevensem, aby umożliwić Security ustalenie, w jaki sposób firma pozyskuje swoje informacje. Długie śledztwo nie przynosi żadnych rezultatów. Nawet gdy J. Shelby Stevens wyraża zgodę na wywiad, w warunkach tzw. „aresztowania konfidenta”, w którym dobrowolnie poddaje się aresztowaniu na czas rozmowy, z gwarancją natychmiastowego uwolnienia po jej zakończeniu, nie ma żadnego postępu. Jedynym rezultatem jest to, że Stevens przewiduje datę ich następnego spotkania. Weinbaum używa urządzenia Diraca do komunikacji ze swoimi agentami, mimo że podejrzewa, iż komunikacja może nie być bezpieczna. Każdej wiadomości audiowizualnej towarzyszy głośny sygnał i wybuch wizualnego szumu, który jest tak irytujący, że Weinbaum nakazuje go wyciąć z taśm, które przegląda. W końcu Weinbaum odkrywa, kim tak naprawdę jest Stevens, i do jego zdumienia dzieje się to dokładnie w dniu, który Stevens przewidział jako datę ich kolejnego spotkania. Nakazuje swoim agentom aresztować tego łotra. Otrzymuje następujące wyjaśnienie: sygnał, który go tak denerwował, reprezentuje wszystkie wiadomości kiedykolwiek wysłane lub które zostaną wysłane za pomocą urządzenia Diraca. Dzięki odpowiednim technikom można wyodrębnić dowolną wiadomość, czy to niedawną, czy odległą w przyszłości. Weinbaum uświadamia sobie, że to rzecz niewiarygodna i niebezpieczna. Z jednej strony może być przygotowany na każdy wrogi czyn ze strony wrogów Ziemi, ale z drugiej może, wybierając pewne wydarzenia kosztem innych, wpływać na bieg przyszłej historii. Ostatnie rozdziały książki to długa i dobrze poinformowana dyskusja na temat wolnej woli i determinizmu (w przedmowie do powieści znajduje się cytat na ten temat filozofa Williama Jamesa). Ostatecznie Weinbaum decyduje, że najlepszym wyborem jest brak wyboru. Jeśli informacje zawarte w sygnale stanowią, że coś się wydarzy, wtedy jego agenci muszą dopilnować, aby to się wydarzyło. Nazywa tę zasadę „Twoja wola, nie moja”.


Admirał Bertie zrzekł się dowodzenia nad ostateczną inwazją na Mauritius i oddał całą chwałę za zwycięstwo nad Francuzami Aubreyowi. W wyniku porażki lord Clonfert przeżył niewolę i odzyskał zdrowie, podczas gdy Aubrey nie otrzymał od Bertiego pozwolenia na powrót do Anglii z depeszami.[sep]Gdy zaczyna się powieść, Aubrey przebywa w swoim ciasnym domku Ashgrove z żoną, bliźniaczymi córeczkami i zrzędliwą teściową, panią Williams, na lądzie i bez okrętu, otrzymując półżołd od marynarki. Jego duchy podnoszą się, gdy z wizytą przybywa jego wieloletni przyjaciel i kolega Stephen Maturin. Aubrey otrzymuje rozkaz objęcia dowodzenia jako komodor małej eskadry okrętów w Kapsztadzie i wypływa na południe z Portsmouth z częścią okrętów w kierunku Przylądka Dobrej Nadziei, z instrukcją zakłócenia francuskich interesów w regionie. W szczególności ma za zadanie opanowanie wysp Mauritius i La Réunion. Otrzymuje dowodzenie nad 38-działową fregatą HMS Boadicea. Żona jednego z jego kapitanów, lady Clonfert, szuka możliwości przejazdu z Aubrey, aby dołączyć do męża, ale Aubrey nie jest tym zainteresowany i spiskuje, by wypłynąć pewnego ranka wcześnie bez niej. Długa podróż prowadzi eskadrę do Przylądka Dobrej Nadziei. W drodze Aubrey stara się podnieść załogę do swoich standardów wydajności, ale odnosi tylko częściowy sukces. Spotykają francuski okręt Hébé, który eskortuje zdobyty statek handlowy. Po krótkim pościgu Francuzi zostają pokonani, a okręty przejęte. Hébé okazuje się być HMS Hyaena, przejętym jakiś czas temu przez Francuzów. Wysyła łupy do Gibraltaru pod dowodztwem starszego pierwszego oficera Boadicei, Akersa. Aubrey wykorzystuje ten pretekst, aby pozbyć się oficera i wysłać listy do domu, w tym jeden, który próbuje usprawiedliwić jego wczesny wyjazd bez lady Clonfert. Po przybyciu Aubrey spotyka admirała Bertie i musi również zmierzyć się z różnorodnymi charakterami swoich kapitanów. Jednym z nich jest lord Clonfert, drobny członek irlandzkiej arystokracji posiadający wpływy polityczne, który służył z Jackiem Aubreyem na Karaibach. Brali udział wspólnie w akcji i Aubrey miał wówczas pewne wątpliwości co do odwagi Clonferta. Innym jest kapitan Corbett, który jest surowym dyscyplinatorem i doprowadza swoich ludzi niemal do buntu. Barett Bonden, zazwyczaj sternik Aubreya, oraz Preserved Killick proszą o pozwolenie na ponowne dołączenie do Aubreya, szczególnie że Bonden dostał pięćdziesiąt batów za nie wypolerowany luf działa. Podczas swojej kampanii Aubrey tymczasowo przenosi swą flagę na stary, 64-działowy okręt liniowy HMS Raisonnable, ale wraca na bardziej stateczny HMS Boadicea wraz z nadejściem sezonu cyklonów tropikalnych. La Réunion zostaje zdobyta niemal bezkrwawo po lądowaniu wojsk Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej pod dowodzeniem współpracującego pułkownika Keatinga, a ich droga została już wcześniej przygotowana przez propagandę i intrygi polityczne Maturina. Mauritius okazuje się trudniejszym orzechem do zgryzienia. Gdy HMS Néréide zostaje odłączony, aby ścigać Iphigenię do Port South East na Mauritiusie, Maturin doznaje poważnego upadku i spędza dużo czasu w towarzystwie lorda Clonferta i pana McAdama, wykształconego, ale pijanego chirurga Clonferta. Pierwszy okazuje się w dużej mierze nieskuteczną osobą, pożądającą lizusowskiej uwagi swoich oficerów i załogi, podczas gdy McAdam, mniej towarzyski rozmówca, jest wyśmiewany przez młodych oficerów, szczególnie gdy „jest w kubku”. Jednak wydarzenia pogarszają się po ich przybyciu. Chcąc wykorzystać zdobycie fortu Île de la Passe, mała grupa okrętów, pod dowodztwem nieśmiałego, ale solidnego kapitana Pyma, ląduje ludzi i wojska, aby konsolidować kampanię lądową. Podczas gdy są tak rozproszeni, pojawiają się Francuzi z czterema okrętami: Bellone, Minerve, Victor i Ceylon. Odważnie płyną obok fortu do portu; Brytyjczycy są zaskoczeni, ale decydują się wpłynąć, aby zaatakować. Z trudem nawigują nieznanym kanałem do portu i, gdy dwa brytyjskie okręty osiadają na mieliźnie, Francuzi są w stanie skierować wszystkie swoje działa na okręty, które ostatecznie docierają do portu. Ostatecznym wynikiem jest przejęcie Néréide (Clonfert jest ciężko ranny w szyję i głowę przez drewniany odłamek), spalenie Sirius i Magiciénne, aby zapobiec ich przejęciu, oraz opuszczenie Iphigenii i fortu Île de la Passe, które zostają odzyskane przez Francuzów. Tylko statek kurierski z Maturinem na pokładzie wraca do La Réunion, aby poinformować komodora o „złych wieściach”. Aubrey natychmiast rusza, aby sprawdzić, czy Iphigenię i Île de la Passe można uratować, ale Brytyjczycy są przepędzeni po stwierdzeniu, że oba są wyraźnie w rękach francuskich. Po ostatecznym nawiązaniu kontaktu z transportowcem Emma i Windham, który sam wydaje się niezdatny do żeglugi, Aubrey wierzy, że jego szczęście się zmienia, gdy HMS Africaine – obecnie dowodzony przez kapitana Corbetta – dołącza do nich. Podczas nocnego pościgu za Francuzami Africaine wchodzi w konflikt z Astrée i przemianowaną Iphigenią (ponownie francuską Iphigenie). Ale spotkanie przebiega źle i Corbett ginie podczas walki, prawdopodobnie, jak później informuje statek chirurg Maturina, z rąk własnych uciśnionych ludzi. Francuzi przejmują okręt, ale opuszczają go bez masztów, gdy Boadicea i Aubrey zbiegają się na nich i, ku wielkiej radości Aubreya, odmawiają walki. Dołączając do Otter i Staunch, flotylla ostatecznie dociera do portu, a remont Africaine jest najwyższym priorytetem komodora. Zanim naprawy zostaną ukończone, Pearl pędzi w stronę portu, spotykając HMS Boadicea z wiadomością, że Bombay jest w pobliżu, ostrzeliwany przez francuskie Vénus i Victor. Wyprzedzając Staunch i Otter, Jack angażuje parę, która przejęła Bombay, i wykorzystuje dodatkową ochotniczą załogę z remontowanego HMS Africaine do abordażu zarówno Bombay, odzyskując ją, jak i Venus. Podczas starcia francuski komodor, Hamelin, zostaje zabity przez kartacz w serce. Teraz z wiadomością, że Bellone i Minerve są prawdopodobnie „wyremontowane”, a Iphigenia i Néréide będą mało przydatne nawet po remoncie, Aubrey wierzy, że szczęście się odwróciło na jego korzyść. W drodze z St. Denis, aby przejąć Mauritius od Francuzów, eskadra napotyka duże siły brytyjskie pod dowodztwem admirała Bertie, który przejmuje chwałę Aubreya i Keatinga, obejmując dowodzenie całą siłą inwazyjną i zgłaszając zasługi. Jednak wiadomość o narodzinach syna sprawia, że Aubrey pozostaje w dobrym nastroju, nawet gdy wszyscy spodziewają się jego przygnębienia. Ostateczna inwazja, oparta niemal w całości na pierwotnym planie Aubreya i Keatinga, przebiega niemal bez rozlewu krwi. Francuzi kapitulują po otrzymaniu honorowych warunków, a Maturin odkrywa, że Clonfert popełnił samobójstwo, usuwając opatrunki z ran w niewoli, niezdolny do stawienia czoła radości ze zwycięstwa swojego rywala, Jacka Aubreya. Uroczysta kolacja odbywa się z powrotem w Kapsztadzie, a admirał Bertie, pod wrażeniem, że Aubrey ma wpływowe powiązania polityczne, oddaje Aubreyemu honor zabrania depesz na pokładzie Boadicei i odpłynięcia do Anglii jako rekompensatę za „ukradzenie” jego zwycięstwa.


Po wybudzeniu się ze śpiączki Lisa pojednaje się ze swoją matką, a Marc decyduje się na przyjęcie stypendium w San Diego. W trakcie podróży do nowego miejsca zamieszkania para bierze ślub w Las Vegas, a na końcu historii Lisa zdradza mężowi, że jest w ciąży.[sep]Lisa zbliża się do trzydziestki, za trzy miesiące ma zakończyć się jej pełen waśni rozwód z Bryanem, a ona nieustannie odprawia z kwitkiem swoją matkę – psycholog dziecięcy i pisarkę, która kwestionuje życiowe decyzje córki. Marc, w międzyczasie promując swoją udaną powieść „Goombah”, jest gwiazdorskim wykładowcą w New Jersey State College, który ma wkrótce stać się uniwersytetem. Nina i Tim Simon, para mieszana i wspólni znajomi, próbują zeswatać Lisę i Marca na przyjęciu w Montclair w stanie New Jersey tej samej nocy, gdy włoska mafia w Bensonhurst w Brooklynie morduje Yusufa Hawkinsa, czarnoskórego nastolatka. Nina i Tim mają przed sobą trudne zadanie. Lisa i Bryan nieustannie kłócą się o majątek wspólny. Lisa, w wyniku jakiegoś błędu w zapisach, trafia do grupy Marca. A.J., militarna przyjaciółka Lisy, nieustannie napędza Lisę do udowadniania swojej „czarności”. Marc otrzymuje wiadomość, że Michele, jego była żona, ma wkrótce wyjść za mąż, co zmusza go do ponownej oceny jego uczuć do niej. Demonstracje i przestępstwa z nienawiści dają się we znaki na kampusie i stresują rektora college’u, który jest skupiony na przekształceniu uczelni w uniwersytet. Wszystkie te wydarzenia są splecione z napiętym kontekstem politycznym wyścigu o burmistrza Nowego Jorku, który kończy się zwycięstwem kandydata Partii Demokratycznej (USA) Davida Dinkinsa nad kandydatem Partii Republikańskiej (USA) Rudym Giulianim, dzięki czemu Dinkins zostaje pierwszym czarnoskórym burmistrzem miasta. Gdy Lisa i Marc w końcu zostają parą, konflikty interpersonalne, a także rasistowska i uprzedzona rodzina i przyjaciele, ambitny rektor college’u, Michele oraz konfrontacja w pracy Lisy zagrażają temu związkowi. Lisa, zestresowana, rozbija samochód w drodze do domu i wpada w śpiączkę. Rozpoczyna się czuwanie przy jej łóżku. Bryan zgadza się na warunki rozwodu. Marc postanawia przyjąć stypendium w San Diego. Matka Lisy spieszy do niej. Lisa odzyskuje przytomność. Ona i jej matka dochodzą do porozumienia. W drodze z miasta Marc odwiedza Lisę, a oni negocjują drogę do miłości. W drodze do San Diego biorą ślub w Las Vegas. Lisa jest na balkonie z widokiem na zatokę La Jolla o zachodzie słońca. Marc wraca do domu, a Lisa informuje go, że test ciążowy wyszedł pozytywnie...


Jilly wykorzystuje magiczny wieniec przyniesiony przez Toby'ego, aby wyleczyć własny paraliż, zamiast ratować życie swojej siostry Raylene. Ponieważ Raylene w przeszłości nie zabiła jednorożców, może swobodnie wrócić do krainy snów, gdzie nie grozi jej niebezpieczeństwo ze strony przyjaciół Joe. Wronie dziewczyny ostatecznie informują Jilly, że są w stanie jej uleczyć, i zabierają jej pióra, by zapobiec ich przywoływaniu.[sep]Jilly zostaje potrącona przez samochód i zostaje sparaliżowana po prawej stronie. Odkrywa, że może we śnie przenosić się do świata duchów, tak jak jej przyjaciółka Sophie od dawna potrafi to robić. Jej ciało fizyczne pozostaje w szpitalnym łóżku, podczas gdy senna wersja niej samej – młoda i niesparaliżowana – przemierza świat duchów. Tam spotyka swojego przyjaciela Joe Crazy Doga, który może podróżować do świata duchów na jawie. Mówi jej, że wezwał parę „wronich” dziewczyn, które mogą być w stanie wyleczyć jej dolegliwość, ale dopiero po tym, jak ona rozprawi się z emocjonalnymi ranami z przeszłości. Ktoś włamuje się do pracowni Jilly i niszczy wiele jej obrazów. Jej przyjaciele widzą na ulicach kobietę, która wygląda dokładnie jak Jilly. Zastanawiają się, czy cieniowy bliźniak nie stoi za „wypadkiem” Jilly oraz wandalizmem. W krainie snów Jilly spotyka młodego mężczyznę o imieniu Toby. Jest on Eadarem – postacią fikcyjną, która zyskuje fizyczną obecność w świecie duchów, ale której istnienie zależy od tego, czy są ludzie, którzy w nią wierzą. Razem spędzają kilka nocy, wspinając się na wielkie drzewo, aby zdobyć magiczne gałązki, które mogą im pomóc. W retrospekcjach książka stopniowo ujawnia szczegóły przeszłości Jilly. Jako dziecko była wielokrotnie gwałcona przez swojego brata Della. W końcu uciekła z domu i jako nastolatka była narkomanką i prostytutką żyjącą na ulicach, dopóki życzliwy policjant o imieniu Lou jej nie uratował i nie pomógł jej wrócić do zdrowia. W dawnym domu Jilly Del zwrócił uwagę na jej młodszą siostrę Raylene, która nigdy nie wybaczyła Jilly porzucenia jej. Raylene ostatecznie dźgnęła Della i uciekła ze swoją najlepszą przyjaciółką Pinky. Aby zarobić pieniądze, uprawiają szantaże i w końcu zabijają skorumpowanego policjanta. Pinky zostaje gwiazdą porno, a Raylene zaczyna pracować w drukarni. Tam zakochuje się w jednym ze współpracowników, który uczy ją obsługi komputerów, ale w końcu ginie w strzelaninie. Pinky odsiaduje kilka lat w więzieniu za napaść, a w tym czasie ona i Raylene zaczynają mieć wspólne sny, w których są wilkami polującymi na jednorożce. Raylene dowiaduje się o miejscu pobytu swojej siostry z artykułu. W dniu zwolnienia Pinky Raylene kupuje różowego Cadillaca i obie wyruszają na poszukiwanie Jilly. Wtedy to Raylene zniszczyła obrazy Jilly i nadal ją śledziła. W szpitalu Jilly i Sophie odkrywają, że również mogą dzielić swoje sny, a gdy znajdują się w lesie, napotykają watahę wilków, z których jednego Jilly rozpoznaje jako swoją siostrę. Uświadamia sobie, że to Raylene musi być sobowtórem, który zniszczył jej obrazy. Raylene jest zdenerwowana, że Jilly wtargnęła teraz do jej snów. Chce znaleźć sposób do krainy snów na jawie, aby mogła tam zemścić się na Jilly. Widzi Joe na ulicy i rozpoznaje go po jego koszulce z napisem Don't! Buy! Thai!, gdy ten przenika do świata duchów. Obserwując go, rozumie, jak sama wejść do świata duchów. Ona i Pinky porywają śpiącą Jilly i przenoszą jej ciało do świata duchów. Śniąca wersja Jilly dotarła na szczyt drzewa i znalazła gałązki, które sprawiły, że Toby przestał być Eadarem, ale nie mają one wpływu na stan Jilly. Jednak ponieważ ciało fizyczne Jilly weszło do krainy snów, czuje się do niego przyciągana i musi zejść z drzewa, aby do niego dotrzeć. Gdy dociera do Raylene, zaczynają rozmawiać. Raylene uświadamia sobie, jak głupio jest żywić urazę do siostry za coś, co zrobiła, będąc dzieckiem i próbując przeżyć. Niepowstrzymana, Pinky celuje do Jilly z pistoletu i strzela – ale Raylene stawia się na linii ognia i ginie. W tym momencie przybywa Joe z pitbullem, który zabija Pinky. Toby dociera do polany z wieńcem gałązek, wystarczająco potężnym, aby wyleczyć paraliż Jilly. Jilly zamiast tego używa go, aby przywrócić Raylene do życia. Ponieważ Raylene zabiła wszystkie te jednorożce, nigdy nie może wrócić do krainy snów, w przeciwnym razie przyjaciele Joe będą ją polować. Wronie dziewczyny odwiedzają Jilly i mówią jej, że nie mogą wyleczyć jej dolegliwości, ale dają jej pióra, dzięki którym może je przywołać w dowolnym momencie.


Ishvar i Omprakash zostają schwytani przez pracowników Ośrodka Planowania Rodziny i poddani przymusowej sterylizacji. W wyniku powikłań po zabiegu Ishvarowi amputowano nogi, a Om został wykastrowany z polecenia Thakura Dharamsi.[sep]Książka ukazuje zmiany w społeczeństwie indyjskim od uzyskania niepodległości w 1947 roku do stanu wyjątkowego ogłoszonego przez indyjską premier Indirę Gandhi. Mistry jest w książce generalnie krytyczny wobec Gandhi. Gandhi nie jest jednak nigdy wymieniana z imienia przez żadną z postaci; nazywana jest po prostu „premier”. Postacie pochodzące z różnych środowisk są łączone przez siły ekonomiczne zmieniające Indie. Rodzina Ishvara i Omprakasza należy do kasty Chamaar, która tradycyjnie zajmowała się garbowaniem skór i była uważana za nietykalną. W próbie zerwania z ograniczającym systemem kastowym ojciec Ishvara oddaje swoich synów, Ishvara i Narayana, w naukę do muzułmańskiego krawca, Ashrafa Chachy, w pobliskim mieście, dzięki czemu stają się oni krawcami. Dzięki swoim umiejętnościom, które przekazuje również synowi Narayana, Omprakashowi (Omowi), Ishvar i Om wyjeżdżają do Mumbaju w poszukiwaniu pracy, której nie było już w ich mieście z powodu otwarcia sklepu z odzieżą gotową. Potężny gangster z wyższej kasty, Thakur Dharamsi, każe później swoim popleczników zamordować Narayana i jego rodzinę za czelność, z jaką poprosił o kartę do głosowania. Ishvar i Omprakash są jedynymi, którzy uchodzą z pogromu, ponieważ mieszkali u Ashrafa w pobliskim mieście. Na początku książki dwaj krawcy, Ishvar i Omprakash, są w drodze do mieszkania wdowy Diny Dalal pociągiem. W pociągu spotykają studenta Manecka Kohlaha, który przypadkowo również jedzie do mieszkania Diny Dalal jako lokator. Maneck, pochodzący z małej górskiej wioski w północnych Indiach, przeprowadza się do miasta, aby zdobyć dyplom college’u „jako zabezpieczenie” na wypadek, gdyby interes jego ojca polegający na produkcji napojów gazowanych przestał być konkurencyjny po wybudowaniu autostrady w pobliżu ich wioski. Maneck i dwaj krawcy zaprzyjaźniają się i razem udają się do mieszkania Diny. Dina zatrudnia Ishvara i Oma do pracy od sztuki i chętnie zgadza się na to, by Maneck u niej zamieszkał. Dina, pochodząca z tradycyjnie zamożnej rodziny Parsów, zachowuje kruchą niezależność od brata, mieszkając w mieszkaniu swojego zmarłego męża, który był chemikiem. Dina dorastała w zamożnej rodzinie. Jej ojciec był lekarzem i zmarł, gdy miała dwanaście lat. Jej matka wycofała się i nie była w stanie zaopiekować się Diną po śmierci męża, więc obowiązek ten spadł na Nusswana, starszego brata Diny. Nusswan znęcał się nad Diną, zrzucając na nią całą pracę domową, zmuszając ją do gotowania, sprzątania i rezygnacji ze szkoły oraz bijąc ją, gdy się źle zachowywała. Dina buntowała się przeciwko Nusswanowi i jego wybranym dla niej kandydatom na męża, gdy osiągnęła odpowiedni wiek, i znalazła własnego męża, Rustoma Dalala, chemika, w sali koncertowej. Nusswan i jego żona Ruby z radością pozwolili jej poślubić Rustoma i przeprowadzić się do jego mieszkania. Dina i Rustom żyli szczęśliwie przez trzy lata, aż Rustom zmarł w trzecią rocznicę ślubu, po tym jak został potrącony przez autobus jadąc na rowerze. Dina została krawcem pod okiem zastępczych rodziców Rustoma, aby uniknąć konieczności zamieszkania z Nusswanem. Po dwudziestu latach jej wzrok pogorszył się w wyniku skomplikowanych haftów i ponownie została bez pracy. W końcu poznała kobietę z firmy o nazwie Au Revoir Exports (panią Gupta), która kupowała gotowe suknie według wzorów. Zgadza się pozwolić Dinie szyć te wzory. Ponieważ jednak Dina ma bardzo słaby wzrok, postanawia zatrudnić krawców. Postanawia również przyjąć płatnego gościa, aby wygenerować większy dochód na czynsz. Krawcy wynajmują własne maszyny do szycia i przychodzą do mieszkania Diny każdego dnia przez prawie dwa tygodnie, zanim pierwsza partia sukien zostanie ukończona. Troje tej trójki dogaduje się całkiem nieźle, ale Dina i Omprakash nie zawsze zgadzają się w opiniach. Omprakash jest zły, że Dina jest pośrednikiem i chce szyć bezpośrednio dla Au Revoir. Maneck urodził się w górskim miasteczku w kochającej rodzinie, pana i pani Kohlah. Jego ojciec posiadał sklep spożywczy, który był w rodzinie od pokoleń. Sklep sprzedawał artykuły gospodarstwa domowego i produkował lokalnie popularną sodę, Kohlah Cola. Maneck spędzał dni, chodząc do szkoły, pomagając w sklepie i spacerując z ojcem. Kiedy był w czwartej klasie, Maneck został wysłany do szkoły z internatem w celu pomocy w edukacji, ku swojemu wielkiemu zadowoleniu. Po tym jego relacja z rodzicami pogorszyła się, ponieważ nie chciał być od nich oddzielony i czuł się zdradzony. Rodzice wysłali go na studia i wybrali dla niego kierunek: chłodnictwo i klimatyzację. Maneck rozpoczyna studia i mieszka w akademiku. Maneck zaprzyjaźnia się ze swoim sąsiadem, Avinashem, który jest również przewodniczącym samorządu studenckiego i uczy go, jak pozbyć się szkodników w swoim pokoju. Avinash uczy Manecka również szachów i często grają razem. Avinash angażuje się później w wydarzenia polityczne, które mało interesują Manecka, a ich przyjaźń przestaje być dla Avinasha priorytetem. Zaczynają widywać się bardzo rzadko. Ale gdy w Indiach ogłoszono stan wyjątkowy, działacze polityczni musieli ukrywać się, aby być bezpieczni, w tym Avinash. Maneck, po upokarzającej sesji „freszowania” przeprowadzonej przez kolegów z akademika, prosi matkę o zorganizowanie innego miejsca zamieszkania i przeprowadza się do Diny Dalal. Interes Diny i krawców działa dość płynnie przez prawie rok, ale skutki stanu wyjątkowego często im przeszkadzają. Dzielnica slumsów, w której mieszkają krawcy, jest burzona w rządowym programie „upiększania”, a mieszkańcy nie otrzymują odszkodowań i są zmuszani do przenoszenia się na ulicę. Później Ishvar i Om zostają schwytani podczas policyjnej obławy na żebraków i sprzedani do obozu pracy. Po dwóch miesiącach w obozie wracają do domu dzięki łapówkom, za pośrednictwem Szefa Żebraków, rodzaju alfonsa dla żebraków. Ishvar i Om mają szczęście, a Dina postanawia pozwolić im zostać u siebie. Krawcy i Dina mają kłopoty z właścicielem mieszkania, ponieważ nie powinna prowadzić działalności gospodarczej w swoim mieszkaniu. Udaje, że Ishvar jest jej mężem, a Om ich synem, a także otrzymuje ochronę od Szefa Żebraków. Ishvar i Om wracają do swojej wioski, aby znaleźć żonę dla Omprakasza, który ma teraz osiemnaście lat. Maneck wraca do domu, po ukończeniu pierwszego roku studiów (otrzymał certyfikat, ale nie dyplom), ale ma chłodne relacje z rodziną i odkrywa, że interes jego ojca upada z powodu napływu tanich napojów gazowanych. Przyjmuje lukratywną pracę w Dubaju na Bliskim Wschodzie, aby uciec od tych warunków. Dina, pozostając sama, a jej protektor Szef Żebraków zostając zamordowany, nie ma ochrony przed właścicielem, który chce znieść kontrolę czynszu w jej mieszkaniu i podnieść czynsz, więc zostaje eksmitowana. Dina jest zmuszona ponownie zamieszkać z bratem, Nusswanem. Omprakash i Ishvar wracają do swojego starego miasta i odkrywają, że Ashraf Chacha jest starcem, którego żona zmarła, a córki wszystkie wyszły za mąż. Daje im miejsce do spania, podczas gdy oni szukają kandydatki na żonę dla Oma. Kiedy spacerują po wiosce, natykają się na Thakura Dharamsi z wyższej kasty. Omprakash go rozpoznaje i pluje w jego stronę. Thakur z kolei rozpoznaje Oma i postanawia w jakiś sposób pomścić jego brak szacunku wobec członka wyższej kasty. Kiedy Ashraf Chacha, Ishvar i Om są w wiosce, natykają się na pracowników Ośrodka Planowania Rodziny. Ponieważ ośrodek w tym mieście nie wypełnił swojej normy, zabierali losowe osoby z ulicy i zmuszali ich do wsiadania do ciężarówki, która zawoziła ich do Ośrodka Planowania Rodziny. Cała trójka jest bita i wpychana do ciężarówki, a ponieważ Ashraf Chacha jest tak stary, odnosi poważne obrażenia i później umiera na ulicy. Ishvar i Omprakash błagają o uniknięcie przymusowej sterylizacji, ale wazektomia zostaje przeprowadzona. Kiedy leżą w namiocie na zewnątrz, dochodząc do siebie, Thakur Dharamsi podchodzi i zmusza lekarza do wykonania kastracji Omowi. Nogi Ishvara ulegają zakażeniu w wyniku wazektomii i muszą zostać amputowane. Ishvar i Om nie mają jednak gdzie się udać, ponieważ Ashraf Chacha nie żyje. Zięć Ashrafa sprzedaje jego dom, a oni są zmuszeni do opuszczenia miasta. Osiem lat później Maneck wraca do domu po raz pierwszy z Dubaju na pogrzeb ojca. Maneck jest odrażony przemocą, która następuje po zamachu na premier, w trakcie której zabijani są Sikhowie. Wracając do domu, uczestniczy w pogrzebie, ale nie potrafi prawdziwie tęsknić za ojcem, jedynie za ojcem ze swojego wczesnego dzieciństwa. Będąc w domu, czyta stare gazety i dowiaduje się, że trzy siostry Avinasha powiesiły się, nie mogąc znieść upokorzenia rodziców spowodowanego niemożnością wyprawienia posagów. Wstrząśnięty i zszokowany, postanawia odwiedzić Dinę w Mumbaju w poszukiwaniu lepszych wiadomości. Od Diny dowiaduje się o straszliwym życiu, które poprowadzili Ishvar i Om – jeden niepełnosprawny, drugi wykastrowany – jako żebracy po wizycie w wiosce. Gdy Maneck wychodzi, napotyka Oma i Ishvara na ulicy. Dwaj byli krawcy są prawie nie do poznania z powodu brudu i nie wydają się go pamiętać. Mówią mu „Salaam”, ale on nie wie, co powiedzieć, i odchodzi. Maneck udaje się na dworzec kolejowy, a jego świat jest w gruzach. Wchodzi na tory, gdy pociąg ekspresowy zbliża się do stacji, i popełnia samobójstwo, pozwalając pociągowi go przejechać. Okazuje się, że Om i Ishvar byli w drodze, by odwiedzić Dinę. Nadal są przyjaciółmi, a ona daje im posiłki i pieniądze, gdy w domu jest pusto. Dina i żebracy rozmawiają o swoim życiu i o tym, jak Maneck zmienił się z miłego i przyjaznego studenta w dystyngowanego specjalistę od chłodnictwa. Om i Ishvar wychodzą, obiecując odwiedzić ją po weekendzie. Dina myje ich talerze i odstawia je do szafki, gdzie mają być później użyte przez Nusswana i Ruby.


Bicz zabił Tygrysia Gwiazdę, odbierając mu wszystkie dziewięć żyć jednym ciosem, po czym zagroził plemionom atakiem. W obliczu tego niebezpieczeństwa cztery plemiona odmówiły połączenia i zostały pokonane przez Krwawe Plemię.[sep]Ognista Gwiazda jest teraz liderem Plemienia Wiatru i otrzymuje swoje dziewięć żyć, podczas których Niebokłódka mówi mu przepowiednię: „Czterech stanie się dwoma, Lew i Tygrys spotkają się w walce, a krew będzie rządzić lasem”. Jako swego zastępcę wybiera Białobrodego, doświadczonego wojownika, który jest już w podeszłym wieku. Następnie Tygrysia Gwiazda próbuje zjednoczyć wszystkie cztery Plemiona, twierdząc, że pomoże im to przetrwać. Choć Lamparcia Gwiazda wyraża zgodę, Wysoki Lot i Ognista Gwiazda odmawiają dołączenia do tego sojuszu, który Tygrysia Gwiazda nazwał „Tygrysim Plemieniem”. W towarzystwie Kruka, który odwiedza Plemię Wiatru, Szaropasek i Ognista Gwiazda udają się do Plemienia Rzeki i odkrywają, że kocięta Szaropaska, Burzliwy Łap i Pióropusz, oraz kocięta Niebokłódki, Mgiełka i Kamień, są przetrzymywani jako więźniowie. Ponieważ wszyscy są w połowie z Plemienia Wiatru i w połowie z Plemienia Rzeki, Tygrysia Gwiazda oskarża ich o bycie „półplemiennymi” kotami i, w jego opinii, zdrajcami. Ognista Gwiazda, Szaropasek i Kruk udaje się uratować Mgiełkę, Burzliwego Łapa i Pióropusz, ale Kamień ginie, broniąc Pióropusza i Burzliwego Łapa. W próbie przekonania Wysokiego Lota i Ognistej Gwiazdy do dołączenia do jego sojuszu, Tygrysia Gwiazda ujawnia im Krwawe Plemię – wściekłą grupę wałęsów z pobliskiego miasta. Gdy obaj liderzy nadal odmawiają, Tygrysia Gwiazda rozkazuje Krwawemu Plemieniu walczyć dla niego, ale ci tego nie robią. Bicz mówi Tygrysiej Gwieździe, że on jest jedynym kotem dowodzącym Krwawym Plemieniem, i że po tym, jak Ognista Gwiazda ujawnił wszystkim krwawą przeszłość Tygrysiej Gwiazdy i fakt, że nie można mu ufać w dzieleniu władzy, zdecydował, że nie będzie bitwy. Tygrysia Gwiazda atakuje Bicza, który zabija go z łatwością, kończąc wszystkie dziewięć żyć Tygrysiej Gwiazdy jednym ciosem, rozcinając go od gardła do ogona. Następnie Bicz daje wszystkim plemionom lasu trzy dni na opuszczenie go; w przeciwnym razie będą musiały walczyć z Krwawym Plemieniem o las. Aby stawić czoła temu niebezpieczeństwu, cztery Plemiona łączą się, tworząc sojusz znany jako „Lwie Plemię”. Bitwa zostaje wygrana, gdy Ognista Gwiazda zabija Bicza, choć sam traci w trakcie jedno ze swoich dziewięciu żyć. Bez swojego lidera Krwawe Plemię się rozprasza. Gdy las wraca do normy, cztery Plemiona znów stają się niezależne.


Książka szczegółowo przedstawia radykalny ruch na rzecz praw wyborczych kobiet, opisując m.in. uwięzienie i przymusowe karmienie strajkujących. W części utworu ukazano także ciężkie warunki życia społeczności górniczych w południowej Walii na przełomie XIX i XX wieku.[sep]Główny bohater, Hamer Shawcross, zaczyna jako pilny chłopiec z ambitnej rodziny robotniczej w Ancoats w Manchesterze; staje się działaczem socjalistycznym i wkrótce zawodowym politykiem, który ostatecznie zostaje wchłonięty przez klasy wyższe, z którymi na początku walczył. W rzeczywistości historia jest nieco bardziej subtelna, niż sugeruje to streszczenie, mimo że sympatie autora wyraźnie leżą po stronie przyjaciół i współpracowników Shawcrossa, którzy pozostają wierni sprawie; jednak wiele postaci z klasy średniej i arystokracji zostało przedstawionych w dość sympatycznym świetle, a jedna z postaci, której kariera jest równoległa do kariery Shawcrossa w jej przebiegu od biedy do sławy, to chłopiec z targu, który staje się wielkim kapitalistą. Książka daje również sprawiedliwy obraz rozwoju, w szczególności Partii Pracy w Wielkiej Brytanii; postacie historyczne, takie jak Keir Hardie, pojawiają się okazjonalnie, a część książki poświęcona jest trudom życia społeczności górniczych w południowej Walii na przełomie XIX i XX wieku. Traktowanie radykalnego ruchu na rzecz praw wyborczych kobiet jest szczegółowe – znajdują się w nim graficzne opisy więzienia i przymusowego karmienia strajkujących głodówką. Hamer Shawcross jest często uważany za postać opartą na Ramsayu MacDonaldzie; choć w ich karierach istnieją podobieństwa, w ich osobowościach jest równie wiele różnic. Film z 1947 roku „Sława to zachęta” (Fame is the Spur) z Michaelem Redgravem w roli głównej pomija subtelności, przedstawiając prostą historię rewolucjonisty tracącego swój zapał. Ponieważ w tamtym czasie aktywny był polityk o nazwisku Hartley Shawcross, zmieniono imię głównej postaci. Serial telewizyjny z 1982 roku z Timem Pigottem-Smithem w roli Hamera Shawcrossa dokładniej oddaje subtelności książki.