Podczas pobytu w Kalifornii Myrtle Dean odnajduje swojego wujka Ansona Jonesa, który wcześniej był postrzegany jako tajemniczy i samobójczy mężczyzna. Ponowne zjednoczenie rodziny przynosi poprawę samopoczucia Jonesa, a jego majątek zabezpiecza przyszłość finansową dziewczyny.[sep]Wnuczki ciotki Jane i wujek John kontynuuje historię trzech kuzynec: Patsy Doyle, Beth De Graf i Louise Merrick oraz ich rodziny; fabuła książki zaczyna się trzy dni po ślubie Louise z jej narzeczonym Arthurem Weldonem, wydarzeniu, które zakończyło piątą część cyklu, Wnuczki ciotki Jane w towarzystwie. Szósta powieść rozpoczyna się, zgodnie z wzorem, od nowego pomysłu wujka Johna na przygodę: tym razem rodzina ucieknie przed zimą w Nowym Jorku, wybierając się w podróż do południowej Kalifornii, krainy „słońca i róż”. Ponieważ Louise przebywa na podróży poślubnej, jest w efekcie wyłączona z historii; jej miejsce zajmuje major Doyle, ojciec Patsy – po raz pierwszy towarzyszący młodym ludziom w ich wyprawach. (Major jest ulżony, że wujek John zachwycił się jedynie Kalifornią, a nie „Timbuktu czy Jukatanem... Etiopią czy Hindustanem...”). Czworo podróżników (w towarzystwie Mamrota, nowego szczeniaka Patsy) dociera pociągiem do Denver; po drodze spotykają sympatyczną nastolatkę (w wieku 14 lub 15 lat) o imieniu Myrtle Dean. Myrtle jest biedną sierotą; odniosła obrażenia w wypadku samochodowym, które uniemożliwiły jej chodzenie. Mieszkała w Chicago z ciotką i zarabiała na życie szyciem. Teraz jednak Myrtle została wysłana przez bezlitosną ciotkę na Zachód, by odnaleźć zaginionego wuja o imieniu Anson Jones – choć żadna z kobiet nie wie, czy wujek wciąż przebywa w Leadville w Kolorado, jego ostatnim znanym adresie, ani czy będzie w stanie zaopiekować się dziewczyną, jeśli go znajdzie. Patsy i Beth są wstrząśnięte jej sytuacją; dla nich jasne jest, że ciotka porzuciła Myrtle, pozostawiając ją z niewystarczającymi zasobami. Wujek John wysyła telegram naprzód i odkrywa, że tajemniczy wujek opuścił Leadville w nieznanym kierunku. Patsy i Beth wówczas adoptują Myrtle jako swoją „podopieczną” i zabierają ją ze sobą w podróż. Kupują jej nowe ubrania, a ona dzieli z nimi hotele, posiłki i przygody. (Baum nie opiera się przed baśniowym punktem widzenia, a „Edith Van Dyne” wstawia reklamę książek o Oz: Myrtle jest „zdumiona i onieśmielona przepychem swojego nowego stroju i ledwo mogła uwierzyć w swoje szczęście. Wydawało jej się to jak baśń, a wyobrażała sobie jako Kopciuszek z dwiema wróżkami-chrzcnymi, które były młodymi i ładnymi dziewczynami posiadającymi sakiewkę Fortunatusa i hojność Dobrej Glindy”). Wujek John kupuje duży, siedmioosobowy samochód turystyczny i wyposaża go w kempingowy sprzęt do podróży przez kraj. Zatrudnia również szofera, pół-Indianina z Quebecu o imieniu Wampus. Szofer dostarcza nieco komizmu w historii, choć jest przedstawiony również jako wysoce kompetentny, odważny i zasadniczy, „brave and true man”. (Baum employs another comic chauffeur in the final book in the series, Aunt Jane's Nieces in the Red Cross.) Ekipa wyrusza samochodem z Albuquerque; odwiedzają Wielki Kanion oraz rezerwaty Nawaho i Hopi. Są świadkami występu tańca węży Hopi. Na zachodzie Arizony napadają ich rozbójniczy kowboje, którzy nie chcą ich przepuścić, dopóki dziewczyny nie zatańczą z nimi. W sytuacji, która zmienia się w brzydki incydent, podróżni są zmuszeni ulec – na początku; ale Patsy i Beth, jak zwykle sprytne i zaradne, opracowują plan, by pokonać przeciwników i uciec. Grupa dociera do Kalifornii, bez szwanku; są zachwyceni zmianą otoczenia. Za swoją kwaterę główną obierają Hotel del Coronado w San Diego. (To kolejny fragment autobiograficzny Bauma; podczas podróży do Kalifornii regularnie zatrzymywał się w Coronado.) Myrtle Dean okazuje się wspaniałym i wartościowym towarzyszem; jej zdrowie już wykazuje oznaki poprawy dzięki lepszej diecie, mniejszej lęce i ciepłu nowych przyjaźni. Myrtle stała się jednak centrum serii dziwnych wydarzeń. Na Wielkim Kanionie podróżni zobaczyli ponurego mężczyznę stojącego na samym brzegu kanionu; Myrtle, obawiając się, że zamierza skoczyć, zawołała do niego, a mężczyzna odszedł od krawędzi. W San Diego znów widzą dziwnego mężczyznę, stojącego na klifie nad oceanem; Myrtle znowu obawia się, że popełni samobójstwo, i woła do niego. Mężczyzna okazuje się gościem w Coronado; nazywa się C. B. Jones. Myrtle trafia na niego po raz trzeci i zabiera mu rewolwer, nad którym rozmyślał w swoim pokoju. Po trzech incydentach mężczyzna emocjonalnie przywiązuje się, jeśli nie wręcz obsesyjnie, do Myrtle. Dochodzenia wujka Johna ujawniają, że mężczyzna, Collanson Jones, to „Anson” Jones, zaginiony wujek Myrtle. Oboje cieszą się z ponownego zjednoczenia rozdzielonej rodziny, a głęboka melancholia Jonesa mija (zła ciotka, która odesłała Myrtle, kłamała mu, mówiąc, że dziewczyna nie żyje). A ponieważ Jones dorobił się fortuny na górnictwie, przyszłość finansowa Myrtle jest zapewniona.


Kai okazuje się być smokiem pięciu kolorów i po zwycięstwie nad Hei Lei automatycznie obejmuje przywództwo nad smokami. Ping postanawia odejść, aby przerwać ich uzależnienie od ludzi, i rozpoczyna nowe życie z Junem.[sep]Gdy zaczyna się historia, Liu Che (były przyjaciel Ping i cesarz Chin) rozkazuje swoim wojskom zaatakować pałac księcia Yanu, gdzie Ping mieszka od roku, ponieważ wierzy, że uprowadzili oni jego byłego cesarskiego smoka, Kaia. Tymczasem Ping postanawia obudzić Kaia z zimowego snu dla jego bezpieczeństwa i odkrywa, że nie tylko znacznie urósł, ale też zyskał wiedzę. Ping wyprowadza Kaia z pałacu, by odszukać Smoczy Azyl i dodatkowo zapewnić mu bezpieczeństwo. W drodze natrafiają na cesarza Liu Che, który jest ranny i trzyma w ręku odłamek smoczego kamienia Kaia. Cesarz żałuje swoich czynów i postanawia porzucić poszukiwanie nieśmiertelności. Rano Ping odrzuca jego wyznanie miłości i kontynuuje podróż. Po drodze spotyka Juna i razem znajdują w wiosce Dzwonków starego człowieka, „Lao Long Zi”, jednego z dawnych opiekunów smoków Danziego. Doprowadza ich on w większości drogi do Long Gao Yuan, zanim umiera. Po dotarciu na miejsce Ping odkrywa jednak tylko stos smoczych kości – pozostałości po masakrze dokonanej przez myśliwych. Ping i Kai są zniechęceni, a Kai odmawia odejścia. Pewnego dnia żółty smok znika z nieba i porywa Kaia. Ping toczy się w stronę góry w stanie półżywca, dopóki ona również nie zostaje podniesiona przez smoka (niezbyt delikatnie) i przeniesiona do prawdziwego, obecnego smoczego azylu. Tam dowiaduje się, że wiele lat temu opiekun Hei Leia porzucił go dla kobiety, a ta, gdy się zestarzała, wydała lokalizację azylu bandzie myśliwych za trzy kawałki złota. Zabili oni wiele smoków śpiących w hibernacji. Obudzony był tylko Hei Lei, czarny smok, który w porę zaatakował myśliwych. Mimo to udało im się uciec z wieloma martwymi smokami, a ocalało tylko garstka. Ping jest załamana, obserwując, jak Kai przejmuje wiele zwyczajów dzikich smoków, i czuje, że powoli się od niej oddala. Podczas nocnego zgromadzenia Kai i Hei Lei zaczynają walczyć, a zwycięski Kai okazuje się być „smokiem pięciu kolorów” (zielonego, żółtego, czarnego, białego i czerwonego). „Smok pięciu kolorów” automatycznie obejmuje przywództwo (i nikt nie może mu się sprzeciwić, ponieważ smoków wcześniej nie było). Ping ostatecznie zyskuje zaufanie i przyjaźń wszystkich smoków, ale zdaje sobie sprawę, że musi przerwać ich uzależnienie od ludzi i odchodzi. Książka kończy się tym, że Ping zaczyna nowe życie z Junem, tak jak widziała to w jednej ze swoich wizji przyszłości.


Lucas Trask pokonuje siły Andraya Dunnana na Marduku, co prowadzi do śmierci swojego wroga i końca rządów Zaspara Makanna. Po zwycięstwie Trask planuje utworzyć Ligę Cywilizowanych Światów na bazie sojuszu, który uratował planetę.[sep]Na świecie miecz Gram Lucas Trask, baron Traskonu, ma poślubić Elaine Karvall, której ojciec jest właścicielem huty stali Karvall. Związek ten jest nie tylko sojuszem politycznym, ale także wynika z miłości. Jednak Andray Dunnan, szalony siostrzeniec księcia Angusa z Wardshaven, żyje w złudzeniu, że Elaine go kocha i jest zmuszana do małżeństwa. Gdy ona próbuje go wyprowadzić z błędu, jego gniew wybucha. Zakłóca ceremonię ślubną, zabija ją i ciężko rani Traska, po czym kradnie nowo zbudowany statek gwiezdny księcia, Enterprise, i ucieka. Gdy Trask powraca do zdrowia, oddaje swoje księstwo w lenno księciu Angusowi w zamian za inny okręt wojenny, bliźniaczy do tego uprowadzonego przez Dunnana. Zatrudnia Otto Harkamana, doświadczonego kapitana Kosmicznego Wikinga, który stracił własny statek podczas wojny domowej na Durendalu, by dowodził nową jednostką, którą Trask chrzci imieniem Nemesis. Trask wyrusza na poszukiwania Dunnana, choć Harkaman ostrzega go, że biorąc pod uwagę ogrom galaktyki i prędkość statków kosmicznych, jego cel jest niemal beznadziejny. Najpierw odwiedzają Tanith, prymitywną planetę, którą książę Angus planował przekształcić w bazę wypadów i napraw. Znajdują tam dwa zniszczone statki Kosmicznych Wikingów: Lamia i Space Scourge. Trask postanawia zrealizować pierwotny plan księcia, przyjmując załogi obu statków na pokład jako bardzo młodszych partnerów. Tubylcy zaczynają otrzymywać od niego lepsze traktowanie oraz szkolenia z zakresu obsługi nowoczesnej technologii. Po pewnych przeróbkach Nemesis i Space Scourge napadają na trzy planety: Kheperę, Amaterasu i Beowulfa. Łupy wysłane przez Traska na Gram wzbudzają zainteresowanie (i chciwość). Książę Angus wykorzystuje perspektywę udziałów w przedsięwzięciu na Tanith, by zyskać zwolenników, i przejmuje władzę na Gramie. Mianuje się królem i ustanawia Traska swoim namiestnikiem na Tanith z rangą księcia. Ambitni mężczyźni zaczynają emigrować do nowego księstwa Traska. Beowulf jest najbardziej zaawansowanym ze złupionych światów, brakuje mu tylko lotów międzygwiezdnych. Zaintrygowany, Trask prowadzi śledztwo i odkrywa, że planeta nie ma gadolinu, niezbędnego pierwiastka do silników nadprzestrzennych, ale posiada pluton. Zbiegiem okoliczności Amaterasu (inny świat, który podnosi się po upadku cywilizacji) ma znaczne złoża gadolinu, ale brakuje jej plutonu. Trask wykorzystuje okazję, by nawiązać rentowny, pokojowy handel między trzema planetami. W procesie tym stopniowo zyskuje dwóch sojuszników. Tymczasem statki przypływające na Tanith w celach handlowych i naprawczych przynoszą okazjonalnie wieści o obserwacjach Dunnana. Z tego, co się dowiaduje, Trask zastanawia się, czy jego wróg nie spiskuje, by podbić cywilizowany świat Marduk – wyczyn uważany za niemożliwy, a więc dokładnie coś, co megaloman taki jak Dunnan by podjął. Odwiedza dwie kolonie mardukańskie, odkrywając, że Dunnan niedawno je zaatakował. W trzeciej natrafia na Enterprise i inny statek Dunnana walczące z okrętem wojennym Królewskiej Marynarki Mardukańskiej, Victrix. Włącza się do walki i niszczy oba wrogie statki, choć nie ma pewności, czy Dunnan zginął. Victrix, pod dowództwem księcia Simona Bentrika, jest zbyt uszkodzony, by podróżować w nadprzestrzeni, więc Trask zabiera załogę z powrotem na Marduk. Trask zaprzyjaźnia się z rodziną królewską Marduku, a w szczególności z królem Mykhaillem, konstytucyjnym monarchą Marduku, ale wyraża pogardę dla ich chwiejnej demokracji. Wydaje się, że fanatyczny agitator o imieniu Zaspar Makann jest gotowy wygrać kolejne wybory i zostać kanclerzem, ale to nie jest sprawa Traska. Na Gramie król Angus nadużywa swojej władzy, obciążając relacje z innymi potężnymi szlachcicami, a także z Traskiem. W końcu książę Trask ogłasza niepodległość Tanith i wyrzeka się hołdu wobec Angusa. Później dociera do niego wiadomość, że na Gramie wybuchła wojna domowa. Wielu zwolenników Traska namawia go, by sam objął tron. Lucas nie jest tym zainteresowany. Gram wraz z innymi Światami Miecza jest w upadku; Tanith to przyszłość, jądro, wokół którego cywilizacja może się odrodzić. Aby odwrócić uwagę swoich podzielonych podwładnych, wymyśla bardziej bezpośrednie zagrożenie, twierdząc (bez dowodów), że Andray Dunnan jest odpowiedzialny za niepokoje na Marduku. Jego wielkie kłamstwo okazuje się prawdą. Nie wygrywając większości w wyborach, Makann przejmuje kontrolę nad rządem. Książę Bentrik pojawia się na Tanith jako uchodźca, przynosząc dwie wiadomości: na Marduku wybuchły walki; a co ważniejsze, Dunnan stoi za Makannem. Trask gromadzi flotę okrętów Marynarki Tanith, w tym niezależnych rajderów Kosmicznych Wikingów i lojalistyczne statki Królewskiej Marynarki Mardukańskiej, i śpieszy na Marduk na ostateczną rozgrywkę. Wygrywa zaciętą bitwę kosmiczną. Siły lądowe Kosmicznych Wikingów i lojalistów wypierają zwolenników Dunnana. Niektórzy z ostatnich oporników poddają się, wydając Andraya Dunnana w zamian za życie. Gdy szalony Dunnan wykrzykuje, że Elaine czeka na niego z powrotem na Gramie, Trask go strzela. Trask postanawia poślubić damę dworu z Marduku. Decyduje się również dążyć do utworzenia Ligi Cywilizowanych Światów z sojuszu, który uratował Marduk.


Savn wykorzystuje wodę z jaskiń do odwrócenia uwagi Loraana, co umożliwia Vladowi zabójstwo Ishtvana. Po dotarciu do bezpiecznego miejsca Vlad decyduje się opiekować chłopcem i szukać dla niego pomocy medycznej.[sep]Vlad podróżuje po Dragaerze od ponad dwóch lat. Teraz nosi zwykłe ubrania, pozbył się większości swojego arsenalu zabójcy i stracił palec. Wchodząc do wioski Smallcliff, spotyka Savna, chłopca z kasty Teckla, będącego uczniem miejscowego uzdrowiciela. Dwaj mężczyźni nawiązują krótką rozmowę, a Savn jest często zdezorientowany zachowama Vlada, ponieważ nigdy wcześniej nie widział Wschodniaka. Przyjazd Vlada do miasta zbiega się w czasie z tajemniczą śmiercią Reinsa, byłego sługi barona Smallcliff. Vlad pojawia się ponownie w lokalnej gospodzie, wywołując poruszenie. Rozmawia z Savnem i zaczyna interesować się śmiercią Reinsa. Choć większość wioski przypuszcza, że Vlad zabił Reinsa, Vlad zaczyna wierzyć, że śmierć miała z nim coś wspólnego. Po pewnym śledztwie Vlad ustala, że baronem Smallcliff wciąż jest Loraan, czarownik z kasty Athyra, którego zabił podczas wydarzeń opisanych w „Taltos”. Czas, jaki Savn spędza z Vladem na widoku publicznym, oddala go od przyjaciół w wiosce. Savn zabiera Vlada na prośbę do pobliskich jaskiń i zaczyna uczyć się o czarostwie, magii i samodzielnym myśleniu. Vlad mówi mu, że Loraan jest nieumarłym nekromantą, który zabił Reinsa, by wyciągnąć Vlada na zabójcę z Jhereg. Savn poznaje również dwa jheregi Vlada, które nieustannie wypatrują zabójców. Powtarzające się fragmenty z perspektywy Roczy ujawniają, że słucha się ona „Dostarczyciela” tylko z poczucia obowiązku wobec swojego partnera, Loiosha. Vlad opisuje swój plan drążenia tunelu do posiadłości Loraana i użycia „ciemnej wody” z jaskiń, aby go zabić. Zanim jednak może wcielić swój plan w życie, zostaje zaatakowany w gospodzie przez ludzi Loraana. Vlad odpiera ich atak, ale odnosi poważne rany, zanim teleportuje się w bezpieczne miejsce. Wykorzystując uwagi Vlada na temat magii jako wskazówki, Savn odnajduje Vlada i leczy jego obrażenia, w tym odmę opłucnowy. Podczas gdy reszta wioski przeszukuje okolicę w poszukiwaniu Vlada, Savn zwraca się o pomoc do mistrza uzdrowiciela i razem walczą z infekcją Vlada. Podczas rekonwalescencji Vlad potwierdza rosnące podejrzenia Savna, że Vlad manipulował nim, aby uzyskać jego pomoc. Savn udaje się do posiadłości Loraana i odkrywa, że zarzuty Vlada wobec niego są prawdziwe. Savn zostaje wrzucony do celi ze swoim mistrzem, który pod wpływem tortur ujawnił już miejsce pobytu Vlada. Savn leczy swojego mistrza i zabija strażnika, aby uciec i ostrzec Vlada. Kontaktuje się z Roczą i przyzywa Vlada do piwnicy Loraana, gdzie nagle pojawiają się Loraan i zabójca z Jhereg, Ishtvan. Savn uświadamia sobie, że Vlad jest wciąż zbyt ranny, by odeprzeć atakujących. Pamiętając lekcję Vlada o samodzielnym myśleniu, Savn rozprasza swój irracjonalny lęk przed baronem i używa „ciemnej wody” z jaskiń, by zastraszyć nieumarłego Loraana. Vlad wykorzystuje to rozproszenie, aby zabić Ishtvana, ale natychmiast po tym traci przytomność. Pozbawiony mocy Loraan po prostu zaczyna dusić Savna, dopóki Rocza nie podkłada mu dłoni ostry Morganti sztylet Ishtvana. Savn zabija Loraana groźnym sztyletem, ale horror przeżycia i późniejszy uraz głowy łamią jego umysł. Po dotarciu do bezpiecznego miejsca i całkowitym wyleczeniu Vlad postanawia wziąć odpowiedzialność za niemal katatoniczny stan Savna i poszukać leczenia dla chłopca, którego wykorzystał.


Judah ratuje Żelazną Radę przed zniszczeniem przez milicję, przyzywając golema czasu, który zamraża pociąg w momencie ataku. W konsekwencji pociąg staje się pomnikiem, a sam Judah zostaje zamordowany przez Ann-Hari za zatrzymanie natarcia.[sep]Żelazna Rada podąża trzema głównymi wątkami narracyjnymi, które łączą się, tworząc punkt kulminacyjny powieści. Chociaż Miéville splata fabułę, czas i przestrzeń, to streszczenie będzie śledzić każdy wątek oddzielnie, omawiając ich wzajemne relacje pod koniec. Akcja powieści rozgrywa się w i wokół Nowego Krobuzonu, rozległego miasta przypominającego Londyn. Od nieznanego czasu Nowy Krobuzon znajduje się w stanie wojny z Tesh i próbuje wybudować linię kolejową przez otaczającą pustynię, częściowo jako nowy sposób prowadzenia tej wojny. Na tym tle powieść śledzi losy trzech głównych bohaterów – Ori, Cuttera i Judaha Lowa. Historia Judaha zaczyna się około dwadzieścia lat przed otwarciem powieści. Judah został zatrudniony jako zwiadowca kolejowy dla Nowego Krobuzonu, odpowiedzialny za mapowanie terenu i informowanie mieszkańców o nadchodzącej kolei. W trakcie tej pracy Judah spędza czas z ludźmi ze Stiltspear, rasą nieopisywalnych stworzeń, które mogą maskować się jako drzewa i przyzywać golemy, żywe stworzenia wykonane z martwej materii. Judah próbuje ostrzec lud Stiltspear, ale ci nie chcą go słuchać, więc musi zadowolić się zrobieniem kilku nagrań i rozpoczęciem nauki ich sztuki golemetrycznej. Ostatecznie wraca na linię kolejową, która rzeczywiście wytępia lud Stiltspear. Krótko potem Judah, prostytutka o imieniu Ann-Hari oraz Przerobiony o imieniu Uzman przewodzą rewolucji, w której robotnicy kolejowi wypędzają nadzorców, uwalniają Przerobionych i przejmują pociąg, przekształcając go w ruchliwą socjalistyczną osadę. Żelazna Rada, wieczny pociąg, przemieszcza się przez pustynię, zbierając tory z tyłu i kładąc je w kierunku wybranym przez obywateli. Rada pozostaje w ciągłym ruchu, aby uniknąć milicji Nowego Krobuzonu, która jest zaniepokojona chęcią odzyskania pociągu i zniszczenia Rady, będącej inspiracją do buntu. Judah wraca do Nowego Krobuzonu, gdzie zanurza się w ezoterycznej literaturze golemetrycznej, stając się mistrzem tej sztuki. Ostatecznie Judah wraca do Żelaznej Rady, rozgłaszając jej wieść w całym Nowym Krobuzonie i zamierzając użyć swojej golemetrii, aby ją chronić. Cutter, do którego czytelnik dołącza na początku powieści, był przyjacielem, uczniem i kochankiem Judaha podczas jego powrotu do Nowego Krobuzonu. Cutter prowadzi grupę składającą się z innych uczniów Judaha w poszukiwaniu Żelaznej Rady, aby ostrzec przed nadchodzącym atakiem milicji Nowego Krobuzonu. Chociaż milicja została początkowo pokonana przez Żelazną Radę, zgromadziła teraz siły zdolne do zniszczenia „wiecznego pociągu”. Po pewnym czasie życia i pracy z Radą, Cutter wraca z Judahem i innymi do Nowego Krobuzonu, aby zainspirować rewoltę wieścią o Żelaznej Radzie, która zdecydowała się wrócić do miasta i skonfrontować się z milicją na jej własnym terenie. Po dowiedzeniu się o nieudanym powstaniu przez Kolektyw, Judah odsyła Cuttera z powrotem, aby odwieść obywateli Rady od powrotu. Nie udaje mu się to i w punkcie kulminacyjnym powieści Judah przyzywa golema czasu, by zamrozić pociąg w czasie, ratując go w ten sposób w momencie ataku przed zniszczeniem przez milicję. Pod koniec powieści Żelazna Rada staje się swoistym pomnikiem publicznym, gotowym do zaatakowania obrzeży Nowego Krobuzonu aż do nieujawnionego momentu, w którym golem czasu Judaha zniknie. Judah zostaje zamordowany przez Ann-Hari za zatrzymanie ataku Rady, a Cutter ponownie zanurza się w podziemnych ruchach oporu w Nowym Krobuzonie, ożywiając protestacyjne czasopismo „Runagate Rampant”. Zdarzenia te mają miejsce mniej więcej jednocześnie z większością poprzedniego streszczenia i dotyczą czynów Ori, niezadowolonego rewolucjonisty, który nie może znieść ciągłych rozmów swoich kolegów z Runagaterów (tak nazwanych od wspomnianego wyżej czasopisma). Poszukując działania, Ori jest prowadzony przez Spirala Jacobsa, półszalonego bezdomnego starca, aby dołączyć do bojówki Toro. Popełniając napady, rajdy, a nawet morderstwa, grupa Toro postępuje bezlitośnie w swojej misji zamordowania burmistrza Nowego Krobuzonu, plan, który później okazuje się być osobisty, a nie polityczny. Podczas walk Ori z jego nową gangu i przeciwko niemu, powstanie Kolektywu, związek grup rewolucyjnych, zagraża w końcu odebraniu Nowego Krobuzonu z rąk jego skorumpowanego parlamentu i milicji. Po kilku dniach walki Kolektyw zostaje jednak zniszczony. Krótko po upadku Kolektywu Ori dowiaduje się, że Spiral Jacobs jest w rzeczywistości potężnym czarodziejem (Włóczęga-Ambasador, o którym bardzo krótko wspominano na początku powieści) wysłanym z Tesh, aby wprowadzić ciemną, niszczącą siłę w sam środek Nowego Krobuzonu (robiąc to z pomocą znaków spiralnych, które rysuje w Nowym Krobuzonie, a które są uważane przez zwolenników Kolektywu za znaki wolności). Tutaj Judah, Ori i Cutter wreszcie spotykają się, łącząc siły, aby powstrzymać Spirala Jacobsa, który próbuje przyzwać Phasmę Urbomach (zwaną również duchem morderstwa i zabójcą miast), potężną istotę, która zniszczyłaby całe miasto. Ostatecznie udaje im się go powstrzymać dzięki pomocy Qurabina, ucznia tradycji religijnej Tesh, którego Cutter i Judah spotkali w podróży do Żelaznej Rady; Qurabin, mnich Momentu Ukrytego i Utraconego, oddaje coś w zamian za wiedzę, jak wygnać ducha z powrotem (w trakcie powieści Qurabin traci swój ojczysty język, wspomnienia chwil i w końcu oczy, aby pomóc głównym bohaterom) i ostatecznie zabiera ambasadora Tesh „do domeny Tekke Vogu”. Ori ginie podczas konfrontacji. Cutter i Judah następnie odchodzą, aby ponownie dołączyć do wątku Żelaznej Rady, opisanego powyżej.


Po tym jak Beefy Bingham przynosi lordowi Emsworthowi ulgę maścią dla koni i zostaje przez niego pochwalony, Freddie Threepwood ujawnia prawdziwą tożsamość gościa. W rezultacie lord Emsworth decyduje się zatrudnić Binghama, aby móc zatrzymać go na zawsze w swoim zamku z dala od sir Gregory’ego Parsloe-Parsloe.[sep]Świat lorda Emswortha jest daleki od ideału – nie tylko jego sąsiad, sir Gregory Parsloe-Parsloe, ukradł mu swiniarza Wellbeloveda, ale jego siostrzenica Gertruda jest uwięziona w domu, rozmyśla w smutku po całym majątku i, co gorsza, próbuje być „pomocna”, porządkując jego gabinet. Tymczasem Freddie Threepwood, powróciwszy do Anglii, by promować „Dog-Joy”, biszkipty teścia, pana Donaldsona, został właśnie odrzucony przez swoją ciotkę Georgianę, miłośniczkę psów i matkę Gertrudy, gdy natyka się na starego kolegę z Oksfordu, Beefy’ego Binghama. Freddie dowiaduje się, że Bingham jest zakochany w kuzynce Gertrudzie, ale ponieważ nie jest majętny, rodzina zjednoczyła szeregi i odesłała Gertrudę do Blandings. Zainspirowany obejrzanym filmem, Freddie wysyła Binghama do zamku pod przykrywką pana „Popjoya” (co wynika z nieporozumienia lorda Emswortha, co do nazwy biszkietów, które Freddie sprzedaje), z zadaniem zyskania łask hrabiego. Emsworth na początku cieszy się, widząc Gertrudę mniej ponurą, i jest oczarowany nieśmiałością oraz pomocnością gościa, ale wkrótce czuje się przytłoczony – Bingham przesadza z zabieganiem o względy. Emsworth zaczyna nawet wątpić w zdrowie psychiczne tego człowieka, gdy budzi się w nocy i widzi, jak ten wysyła buziaki w stronę jego okna. Gdy Bingham próbuje pomóc Emsworthowi zejść z drabiny i strąca go na ziemię, liczy na to, że naprawi wyrządzone krzywdy (i uspokoi gniew hrabiego) butelką maści; niestety jednak kupuje produkt przeznaczony dla koni, co sprawia Jego Lordności sporo bólu. Gdy widzi Emswortha śpiewającego podczas porannej kąpieli, bierze okropny hałas za wołanie o pomoc i rzuca się, by uratować starzejącego się parona, za co zostaje nagrodzony twardym ciosem w twarz. Freddie wyznaje Emsworthowi, że Popjoy jest w rzeczywistości Binghament, który ma nadzieję na jedno z wielu beneficjów w darze od Emswortha. Gdy Emsworth uświadamia sobie, że może „zrzucić” tego człowieka na swojego wroga, Parsloe-Parsloe, nie waha się przyznać mu stanowiska.


Madame Pratolungo odnalazła Oscara za granicy i sprowadziła go do Anglii, gdzie Lucilla, która ponownie straciła wzrok, rozpoznała prawdziwego narzeczonego. Para ostatecznie osiadła w Dimchurch, a Lucilla zrezygnowała z dalszego leczenia u pana Grossego.[sep]Dwudziestoletnia Lucilla Finch, niezależna finansowo córka proboszcza z Dimchurch w Sussex, jest niewidoma od dzieciństwa. Krótko po przybyciu narratora, Madame Pratolungo, by pełniła funkcję jej płatnej towarzyszki, Lucilla zakochuje się w Oscarze Dubourgu, swoim nieśmiałym i samotnym sąsiedzie, również zamożnym, który poświęca się rzemiosłu w obróbce cennych metali. Po napadzie rabunkowym, w którym zostaje uderzony i traci przytomność, Oscar jest pielęgnowany przez Lucillę i zakochuje się w niej, a para zaręcza się. Ich plany stają pod znakiem zapytania z powodu padaczki Oscara, będącej skutkiem uderzenia w głowę. Jedynym skutecznym leczeniem, związkiem srebra, jest efekt uboczny w postaci trwałego, ciemnego niebieskoszarego zabarwienia skóry. Mimo swojej ślepoty Lucilla cierpi na gwałtowną fobię przed ciemnymi kolorami, w tym przed osobami o ciemnej karnacji, dlatego rodzina i przyjaciele ukrywają przed nią stan Oscara. Tymczasem brat-bliźniak Oscara, Nugent, wraca z Ameryki, gdzie roztrwonił majątek, próbując kariery malarza. Oscar jest oddany bratu, który jest tak towarzyski, pewny siebie i czarujący, jak Oscar nieśmiały i niezręczny. Wiedząc o ślepocie Lucilli, Nugent załatwia jej badanie u znanego niemieckiego okulisty, pana Grossego. Pan Grosse i angielski okulista badają Lucillę, ale różnią się w opiniach co do rokowań. Lucilla decyduje się na operację u pana Grossego, który wierzy, że może ją wyleczyć. Po operacji, ale przed zdjęciem opatrunków, Madame Pratolungo naciska na Oscara, by powiedział Lucilli o swoim zniekształceniu, ale tracąc odwagę, mówi jej zamiast tego, że to Nugent został zniekształcony. Nugent potajemnie jest zakochany w Lucilli i teraz manipuluje nią, by uwierzyła, że to on jest Oscarem. Gdy Lucilla stopniowo odzyskuje wzrok, pan Grosse zabrania rodzinie i przyjaciołom ujawnić jej prawdę, ponieważ wstrząs mógłby zagrozić jej powrotowi do zdrowia. Oscar wyjeżdża za granicę, w rozpaczy rezygnując ze swojej narzeczonej na rzecz brata. Madame Pratolungo zdecydowanie interweniuje u Nugenta, apelując do jego sumienia i grożąc mu ujawnieniem, jeśli będzie kontynuował plan poślubienia Lucilli pod imieniem Oscara. Obiecuje pojechać za granicę, by odnaleźć brata i sprowadzić go do domu. Nugent wkrótce wraca do Anglii i namierza Lucillę nad morzem, gdzie – na polecenie pana Grossego – przebywa z ciotką, z dala od najbliższej rodziny. Naciska na nią, by jak najszybciej wzięła ślub bez wiedzy rodziny, i stara się zatruć jej zaufanie do Madame Pratolungo, która przebywa w Marsylii, opiekując się swym niesfornym ojcem. Wyczuwając, ale nie rozumiejąc zmianę w swoim rzekomym narzeczonym, Lucilla wpada w rozpacz, przeciąża swoje oczy i zaczyna tracić wzrok. W finale powieści Madame Pratolungo odnajduje Oscara za pomocą francuskiego detektywa. Jego doświadczenia ujawniły nieoczekiwaną siłę charakteru, i ona zyskuje do niego nowy szacunek. Oboje śpieszą do Anglii, by powstrzymać ślub, dopóki jest jeszcze czas. Przetrzymywana niemal jak więzień w domu kuzyna Dubourgów, Lucilla jest ponownie całkowicie niewidoma. Dzięki pomocy życzliwej służby ucieka, by spotkać się z nimi, natychmiast rozpoznaje prawdziwego Oscara i słyszy całą historię z ust Madame Pratolungo. Skruszony Nugent wraca do Ameryki, gdzie później ginie podczas wyprawy na biegun północny. Lucilla i Oscar osiedlają się w Dimchurch, by wychować rodzinę, z Madame Pratolungo jako towarzyszką Lucilli. Doskonale szczęśliwa ze swoją ślepotą, odmawia propozycji pana Grossego podjęcia kolejnej operacji.


Augustus prosi o zorganizowanie pogrzebu za życia, podczas którego Hazel i Isaac wygłaszają swoje mowy. Po śmierci chłopaka Hazel dowiaduje się, że Augustus napisał dla niej własną mowę pogrzebową i przesłał ją do Petera Van Houtena.[sep]Główna bohaterka i narratorka, Hazel Grace Lancaster, to szesnastoletnia dziewczyna z nieuleczalnym rakiem, która w wieku trzynastu lat została wycofana ze szkoły i rzadko kontaktuje się z rówieśnikami. Po zdiagnozowaniu depresji klinicznej dołącza do grupy wsparcia dla dzieci z rakiem, gdzie poznaje siedemnastoletniego Augustusa Watersa, chłopca w remisji po osteosarcomie. Hazel zapoznaje Augustusa ze swoją ulubioną powieścią, fikcyjną „Imperialną Aflikcją” Petera Van Houtena, o innej dziewczynie z rakiem, która mimo to prowadzi dobre życie – dopóki powieść nie urywa się w połowie zdania. Próby Hazel skontaktowania się z Van Houtenem zawsze były bezskuteczne, ale Augustus – który również zainteresował się powieścią – kontaktuje się z Van Houtenem e-mailem. Autor obiecuje odpowiedzieć na wszelkie pytania dotyczące książki, jeśli oboje przyjadą do Amsterdamu. Augustus wykorzystuje „życzenie”, które otrzymał z powodu swojej poprzedniej choroby, by zabrać Hazel i jej matkę do Amsterdamu. Van Houten okazuje się wulgarnym alkoholikiem. Hazel uważa jego uwagi i zachowanie za niepokojące i opuszcza dom Van Houtena, a za nią podąża jego asystent, który w złości rezygnuje z pracy. Następnie grupa odwiedza dom Anny Frank, gdzie Augustus i Hazel wymieniają namiętny pocałunek. Postanawiają wrócić do pokoju hotelowego Augustusa, gdzie spędzają noc razem. Niedługo potem Augustus wyznaje, że niedawno wykonał tomografię PET, która wykryła nowe guzy. W ostatnich tygodniach jego życia w Indianapolis Hazel widzi, jak Augustus powoli podupada na zdrowiu, a sama zaczyna załamywać się psychicznie – wytyka rodzicom błędy i unika przyjaciół. Augustus prosi o pogrzeb, na którym będzie mógł być obecny, więc około osiem dni przed śmiercią Hazel i Isaac, pacjent onkologiczny w remisji, któremu usunięto oba oczy, wygłaszają przed Augustusem swoje mowy pogrzebowe. Gdy Augustus w końcu umiera, Hazel spodziewała się tego od pewnego czasu, ale i tak jest to dla niej druzgocące. Na jego pogrzebie nie wygłasza mowy, którą wcześniej powiedziała mu osobiście, decydując, że „pogrzeby są dla żyjących”. Do jej zaskoczenia okazuje się, że Peter Van Houten wziął udział w pogrzebie Augustusa i gdy próbuje się z nią pogodzić, Hazel uświadamia sobie, że napisał „Imperialną Aflikcję” na podstawie własnych doświadczeń. Jej przypuszczenia są słuszne i dowiaduje się, że stracił córkę z powodu raka, gdy miała osiem lat. Hazel rozmawia z Isaacem, a ten wspomina, że Augustus mówił, że pisze coś dla Hazel, ale Isaac nie wiedział, co to jest. Hazel uważa, że był to alternatywne zakończenie, które Augustus obiecał napisać do „Imperialnej Aflikcji”. Przeszukuje jego pokój, swój pokój i każde inne miejsce, gdzie mogłoby to być, zanim w końcu dochodzi do wniosku, że napisany przez niego tekst nie był dla niej, ale może dla Petera. Wysyła e-maila do jego asystenta, który obiecuje tego poszukać, a następnie Hazel dowiaduje się przez e-mail, że brakujące strony z notatnika Augustusa to w rzeczywistości mowa pogrzebowa, którą napisał dla niej, i chciał, aby Peter ją sprawdził. Na samym końcu powieści list Augustusa do Van Houtena brzmi: „Nie masz wpływu na to, czy zostaniesz w tym świecie zraniony, starcze, ale masz coś do powiedzenia, kto cię zrani. Lubię swoje wybory. Mam nadzieję, że ona też lubi swoje”. Na to Hazel odpowiada: „Lubię, Augustusie, lubię”.


Keraki wytwarzają ciepło za pomocą wewnętrznych kul z uranu, które po śmierci osobnika są zbierane przez królową. Gdy zapas tych materiałów staje się wystarczająco duży, królowa układa je tak, aby wywołać wybuch jądrowy rozsiewający zarodniki i niszczący macierzystą kolonię.[sep]W 2009 roku ludzkość nawiązuje pierwszy kontakt z obcymi. Sygnał pochodzi spoza Neptuna, a nawet Plutona, z 1999 ZX – ciała niebieskiego o wielkości pośredniej między kometą a planetą, znajdującego się w pasie Kuipera, w odległości 35 jednostek astronomicznych od Słońca. Dwadzieścia lat później wysyłają na tę małą, pokrytą lodem planetoidę w najdalszych rubieżach Układu Słonecznego, w obłoku Oorta, zespół naukowy. Ta zimna, ciemna planetoida okazuje się w istocie dziwnym światem. Panuje tam jedynie cienka atmosfera z wodoru, niemal próżnia, a średnia temperatura wynosi około 30 K (-243 °C); w takich warunkach w stanie gazowym pozostają tylko wodór, hel i neon, a niemal wszystko inne jest w stanie stałym. Jednak na tym lodowym, zamarzniętym światowi życie kwitnie: keraki, nie większe niż kilka centymetrów długości, przypominają „duże, jednookie krewetki w strojach z bogatymi zdobieniami”. Keraki, mimo swojego małego rozmiaru, zbudowały dość małe miasta i rozwinęły złożone społeczeństwo na swojej planetoidzie, którą nazwali „Lód”. Posiadają kolektywistyczne społeczeństwo przypominające ul, z bogatą kulturą przywodzącą na myśl Anglię z czasów króla Artura. Pierwszym kontaktem ludzi z tubylcami jest żeński kerak o imieniu Merlene, czarownica z kerackiego miasta Camalor. Sami ludzie, będący zbyt gorący i wielcy, nie są przystosowani do bezpośredniego kontaktu z tubylcami w tym chłodnym świecie. Dlatego też zbudowali „teleboty”, za pośrednictwem których mogą komunikować się z Merlene i innymi kerakami. Merlene zaczyna lubić rozmowy z ludźmi i ostatecznie ludzie oraz keraki wiele dowiadują się o swoich światach i kulturach. Ludzie uczą też Merlene więcej o nauce i technologii, co miejmy nadzieję przyspieszy rozwój rasy keraków. Naukowcy odkrywają również tajemnice dotyczące źródła energii keraków, które wydzielają wewnętrzną kulkę uranu i moderują jego rozpad pancerzem bogatym w bor, aby zapewnić sobie ciepło wewnątrz ciała. Gdy kerak umiera, jego kulka jest zabierana i magazynowana przez królową kolonii. Naukowcy odkrywają tragiczny finał cyklu życia keraków prawie zbyt późno, by uratować Merlene; gdy kolonia keraków zgromadzi wystarczająco duży zapas, królowa instynktownie układa go w taki sposób, aby wywołać wybuch jądrowy, wyrzucając zarodniki keraków z obiektu pasa Kuipera w celu skolonizowania innych obiektów w pasie. Ponieważ kolonia keraków jest niszczona w procesie wybuchu, żaden żyjący kerak nie znał swojego przeznaczenia. Książka kończy się sceną, w której Merlene wyrusza w podróż, by ostrzec inne kolonie przed skutkami rosnących zapasów.


Podczas zebrania w ratuszu potwierdzono, że worek zawierał prawdziwe złoto, co udowodniło niewinność mieszkańców i udaremniło plan obcego. W rezultacie obcy nie kupił worka na aukcji, a środki ze sprzedaży trafiły do państwa Billsonów.[sep]Rozdział I
Hadleyburg cieszy się reputacją „nieprzekupnego” miasteczka, znanego z odpowiedzialnych i uczciwych ludzi, którzy są wychowywani w unikaniu pokus. W pewnym momencie mieszkańcom Hadleyburg udaje się jednak obrać przejezdnego obcego, a on przysięga zemstę poprzez skorumpowanie miasta. Plan obcego koncentruje się wokół worka ze złotem (wartego około 41 000 dolarów), który zostawia w Hadleyburgu w domu państwa Richardsów, mając trafić do mężczyzny w mieście, który podobno dawno temu udzielił mu rady zmieniającej życie (i 20 dolarów w czasie potrzeby). Aby zidentyfikować mężczyznę, list dołączony do worka sugeruje, że każdy, kto twierdzi, że wie, jaka była rada, powinien zapisać ją i przesłać do pastora Burgessa, który otworzy worek na publicznym zebraniu i znajdzie w środku właściwą uwagę. Wieść o tajemniczym worku ze złotem rozchodzi się po mieście i zyskuje nawet uwagę w całym kraju.

Rozdział II
Mieszkańcy promienieją z dumy, gdy historie o worku i uczciwości Hadleyburg rozchodzą się po kraju, ale nastrój wkrótce się zmienia. Początkowo niechętni uleganiu pokusie złota, wkrótce nawet najbardziej szanowani obywatele próbują odgadnąć uwagę. Państwo Richards, jedno z 19 wzorowych małżeństw w mieście, otrzymują list od obcego ujawniający uwagę: „Wcale nie jesteś złym człowiekiem: idź i nawróć się”. Pani Richards jest zachwycona, że będą mogli rościć sobie prawo do złota. Nieświadomi tego nawzajem, wszystkie 19 par otrzymało dokładnie ten sam list. Przesyłają swoje roszczenia do Burgessa i zaczynają lekkomyślnie kupować rzeczy na kredyt w oczekiwaniu na przyszły majątek.

Rozdział III
Nadchodzi zebranie w ratuszu, aby wyłonić prawowitego właściciela worka, i jest ono wypełnione mieszkańcami, obcymi i reporterami. Burgess odczytuje pierwsze dwa roszczenia, a szybko powstaje spór między dwoma mieszkańcami miasta, „Brzuchatym” Billsonem i prawnikiem Wilsonem. Listy obu zawierają niemal tę samą uwagę. Aby rozstrzygnąć, który jest prawdziwy, Burgess przecina worek i znajduje notatkę ujawniającą pełną uwagę: „Wcale nie jesteś złym człowiekiem — idź i nawróć się — albo, zapamiętaj moje słowa — pewnego dnia za swoje grzechy umrzesz i pójdziesz do piekła lub do Hadleyburg — postaraj się, aby to to pierwsze”. Żadne z roszczeń nie zawiera drugiej części uwagi. Kolejne roszczenie brzmi tak samo, a ratusz wybucha śmiechem na widoczną nieuczciwość stojącą za identycznymi, błędnymi roszczeniami. Burgess kontynuuje odczytywanie reszty roszczeń, wszystkie z tą samą uwagą, i jedno po drugim prominentne pary miasta są publicznie zawstydzane. Państwo Richards czekają na swoje nazwisko z trwogą, ale ku zaskoczeniu nigdy nie jest ono odczytane. Po przedstawieniu wszystkich roszczeń otwierana jest kolejna notatka w worku. Ujawnia ona spisek obcego i jego pragnienie zemsty. Mówi, że było głupie ze strony mieszkańców Hadleyburg, by zawsze unikać pokus, ponieważ łatwo skorumpować tych, których wytrwałość nigdy nie została poddana próbie. Odkryto, że worek nie zawiera złota, ale ołowiane kawałki. Mieszkaniec proponuje wystawić ołów na aukcji i przekazać pieniądze Richardsom, jedynym prominentnym małżeństwu w mieście, którego nazwisko nie zostało odczytane. Państwo Richards są w rozpaczy, niepewni, czy wyznać prawdę i powstrzymać aukcję, czy przyjąć pieniądze. Obcy, który zorganizował cały ten plan od początku, okazuje się być w ratuszu przez cały czas. On wymyśla sposób, by nagrodzić Richardsów za ich domniemaną uczciwość, kupując worek na aukcji za jego wartość w złocie.

Rozdział IV
Następnego dnia obcy dostarcza czeki na łączną kwotę 40 000 dolarów do Richardsów. Niepokoją się, czy je spalić. Przychodzi wiadomość od Burgessa, wyjaśniająca, że celowo powstrzymał się od odczytania roszczenia Richardsów jako sposób na oddanie starej przysługi, której mu pan Richards udzielił. Państwo Richards są załamani swoją sytuacją. Zaczynają paranoicznie myśleć, że Burgess ujawnił ich nieuczciwość innym ludziom w mieście. Ich lęk powoduje, że oboje chorują, a pan Richards wyznaje swoją winę krótko przed śmiercią siebie i swojej żony. Hadleyburg, z nieodwracalnie uszkodzoną reputacją, postanawia zmienić nazwę. Historia kończy się zdaniem: „To znowu uczciwe miasteczko, a człowiek będzie musiał wstać wcześnie, by znowu je zaskoczyć”.


Lizjasz przeżywa bitwę pod Munychią, a Aleksiasz nie wiąże się z jego wdową. Wcześniej oboje mężczyźni służyli pod dowództwem Sokratesa, dopóki jego rozwaga nie zapewniła floty sukcesu.[sep]Powieść jest narrowana przez Aleksiasza, szlachetnego ateńskiego młodzieńca, który staje się znanym w mieście piękniśiem i mistrzem biegu. Powieść sugeruje, że młodzi Ateńczycy byli traktowani niemal jak współczesne debiutantki i zabiegali o względy starszych mężczyzn pragnących zostać ich kochankami; w rzeczywistości, w zapadającej w pamięć scenie, ojciec Aleksiasza, Myron, sam niegdyś piękniś i mistrz sportowy, pisze do syna przed wyruszeniem z Aten na wyprawę sycylijską. Ojciec przekazuje synowi cechy, których powinien szukać w kochanku – zalety takie jak honor, lojalność i odwaga. Jednak ojciec ostrzega też syna, by nie wiązał się z kobietami, ponieważ jest jeszcze zbyt młody. (Zob. ateńska pederastia). Książka sugeruje, że Myron był kochankiem Alkibiadesa, gdy ten był nastolatkiem, i czuł, że to, w jaki sposób ukształtował się Alkibiades, było przynajmniej częściowo winą Myrona, ponieważ to była jego odpowiedzialność jako kochanka, by nauczyć swój eromenos cnoty. Jako ephebos (młodzieniec), Aleksiaszakochuje się w Lizjasie, mężczyźnie po dwudziestce – mistrzu pankrationu i uczniu Sokratesa. Powieść śledzi ich relację przez wojnę peloponeską, kapitulację Aten, ustanowienie rządów Trzydziestu Tyranów nad Atenami, demokratyczny bunt Trasybulusa i krótko po nim. Historia kończy się pierwszymi sygnałami ostatecznego procesu Sokratesa za nauczanie bezbożności i szerzenie zamętu społecznego. Od początku powieści Sokrates odgrywa znaczącą rolę; zarówno Aleksias, jak i Lizjasz stają się w młodości jego uczniami. W powieści ukazani są również Platon i kilka postaci z jego Dialogów, którzy byli uczniami Sokratesa, w tym Ksenofont. Inną postacią historyczną występującą w historii, choć głównie za kulisami, jest Alkibiades, ateński wódz, który ucieka z Aten pod zarzutem świętokradztwa i pełni funkcję doradcy wojskowego w Sparcie, dopóki nie zostanie przywołany przez odradzającą się demokrację w Atenach. Aleksias i Lizjasz służą pod dowództwem Alkibiadesa, dopóki jego nieodpowiedzialność nie doprowadzi flotę do katastrofy, a on sam znów udaje się na wygnanie. W trakcie powieści Lizjasz zakochuje się i żeni się z kobietą, która przychylnie patrzy na Aleksiasza i zachęca do kontynuowania relacji jej męża z nim. Niedługo potem Ateny zostają pokonane przez Spartę w wojnie peloponeskiej. Ojciec Aleksiasza zostaje zamordowany podczas tyranii ustanowionej przez Spartan, a on i Lizjasz udają się na wygnanie do Teb, dołączając do Trasybulusa, gdy ten prowadzi następny bunt demokratyczny. Lizjasz ginie w bitwie między Długimi Murami biegnącymi od portu Pireus do Aten (bitwa pod Munychią). Krótko po zwycięstwie Aleksiasz bierze pod opiekę wdowę po Lizjaszu, żeni się z nią i kontynuuje swą linię rodzinną. Książka kończy się poscriptum, że ta historia (niekompletna i dawno zapomniana) została odnaleziona przez wnuka Aleksiasza (również nazwanego Aleksiaszem), dowódcę ateńskiej kawalerii w służbie Aleksandra Wielkiego.


Rayford Steele ostatecznie żeni się z Irene, z którą ma córkę Chloe, po zerwaniu z Kitty. Irene pod wpływem przyjaciółki Jackie przyjmuje Chrystusa i poznaje Boży plan zbawienia.[sep]„The Rising” opowiada o dzieciństwie i latach studenckich Rayforda Steele’a oraz o tym, że niemal poślubił inną kobietę. Przedstawiony jest konflikt między ojcem a synem, gdy Rayford postanawia zostać pilotem linii lotniczych wbrew woli ojca. Ukazane są również narodziny Nicolae Carpathii, który później wzniesie się w Nicolae jako Antychryst. Marilena jest prostą Rumunką, którą ogarnia pragnienie posiadania dziecka. Jej mąż, Sorin, nie kocha już żony i okazuje się być homoseksualistą. W rezultacie Marilena zauważa ogłoszenie grupy poszukującej czegoś „ponad sobą” i poznaje Vivanę Ivinisovą, znaną później jako Viv Ivins. Viviana jest Rosjanką, która rozmawia ze światem duchów. Jest lucyferianką i twierdzi, że lojalność wobec jej pana może przynieść Marilenie dziecko, którego tak bardzo pragnie. Jednak to dziecko powstaje w wyniku inżynierii genetycznej, w której najlepsze cechy dwóch plemników są mieszane w hybrydowy plemnik, łączący się z komórką jajową. Początkowo nie jest wiadomo, kto jest biologicznymi ojcami Nicolae. Później okazuje się, że są nimi Sorin i jego kochanek, a Nicolae nakazuje ich stracić i zataić prawdę. Po porodzie i uświadomieniu sobie niesamowitego talentu, jakim posiada jej syn, przy jednoczesnym braku zainteresowania z jego strony, Marilena odkrywa plany Viv dotyczące dziecka-prodigium. Jonathan Stonagal jest finansistą edukacji Nicolae. Jednak Marilena tak bardzo nie zgadza się z tymi planami, że w końcu zostaje zamordowana; jednak to Nicolae planuje jej śmierć poprzez otrucie. Gdy Nicolae staje się wpływowym biznesmenem, jest zabierany przez demona na pustynię, gdzie zmuszony jest pozostać bez jedzenia i wody przez czterdzieści dni. W przeciwieństwie do kuszenia Jezusa, Nicolae ulega wszystkim trzem pokusom. Po tym Nicolae wraca do Rumunii. Tymczasem Rayford Steele zmaga się z ojcem, który jest zdeterminowany, by Ray przejął rodzinną firmę. Ray ma własne marzenia o zostaniu pilotem i wstępuje do ROTC, aby studiować na college’u, gdzie poznaje i niemal żeni się z Kitty. Jednak Ray ma wątpliwości co do tego ostatniego i zrywa z nią. Ponadto później spotyka się ze swoją przyjaciółką Irene, a po pewnym czasie biorą ślub. W tym czasie rodzi się również Chloe Steele. Po zaprzyjaźnieniu się z kobietą o imieniu Jackie, Irene powoli zaczyna czuć, że w jej życiu brakuje czegoś. Jackie, chrześcijanka, przedstawia jej Boży plan zbawienia, a Irene przyjmuje Chrystusa.


Marco umiera w wyniku postrzału w serce, będąc w postaci karalucha, a Helmacroni pokonują Animorphów. Następnie grupa niszczy statek obcych, co skutkuje pozostaniem przez nich na Ziemi i obietnicą, że wkrótce powrócą.[sep]Chłopiec robi zdjęcie Animorphom, gdy ci cofają się z metamorfozy w alejce. Śledzą go i postanawiają go obserwować. Gdy udają się do stodoły Cassie, by się spotkać, pojawiają się Helmacroni i żądają kostki metamorfozy, ponieważ potrzebują jej do naładowania swojego statku. W wynikłej walce Helmacroni opuszczają statek i wchodzą do nosa Marco. Animorphowie postanawiają użyć statku Helmacronów, by się skurczyć, dzięki czemu będą mogli podążyć za Helmacronami i powstrzymać ich przed zabiciem Marco od środka. Gdy się kurczą, zdają sobie sprawę, że są zbyt mali, by słyszeć mowę ludzi w naturalnym rozmiarze, co nie zdarzyło się poprzednim razem, gdy byli zmniejszeni. Kiedy doganiają Helmacronów w nosie Marco, zauważają, że zostali zmniejszeni do 1/100 rozmiaru Helmacronów, którzy zmodyfikowali urządzenie do zmniejszania przed opuszczeniem statku, wiedząc, że Animorphowie się skurczą, by ich ścigać. Tymczasem Marco nudzi się, siedząc bezczynnie, i postanawia udać się do mieszkania chłopca, który zrobił im zdjęcie, by spróbować ukraść jego aparat. Wchodzi po drabinie przeciwpożarowej i wpada przez okno, ale zanim zdąży podnieść aparat, zostaje pogryziony przez psa i ucieka do domu. Rachel spada do żołądka Marco, a Helmacroni oraz reszta Animorphów podążają za nią, gdzie wkrótce zostają poparzeni przez kwas żołądkowy, zanim zmieniają się w rekiny i podążają za Helmacronami do krwiobiegu. W krwiobiegu Rachel zauważa patogen, obserwując różne typy komórek krwi wokół nich. Wszyscy zdają sobie sprawę, że gdy Helmacroni dotrą do serca, będą mogli zatrzymać jego bicie za pomocą swojej broni. Marco wraca do mieszkania po raz drugi i w tym czasie ktoś do niego wraca. Wkrótce znajduje się uwięziony w szafie i wbrew rozkazom Jake’a zmienia się w karalucha. Helmacroni strzelają w serce karalucha, po czym wszyscy sądzą, że Marco nie żyje, dopóki nie przypominają sobie, że karaluche mogą przetrwać poważne urazy. W międzyczasie Animorphowie odbierają broń Helmacronom, gryząc im nogi. Marco żyje i udaje się sprawić, by powrócił do ludzkiej postaci. Trzymając Helmacronów pod lufą, wszyscy wracają do stodoły i ładują statek Helmacronów kostką metamorfozy. Helmacroni opuszczają Ziemię po obietnicy, że już nigdy nie wrócą. Później w domu Rachel przeszukuje komputer i odkrywa, że patogen, który widziała w krwiobiegu Marco, to wścieklizna, a jego bliskie spotkanie ze śmiercią w rzeczywistości uratowało go przed wirusem. Rachel rozważa do niego zadzwonić, ale szybko odrzuca ten pomysł.


Gdy Jay próbuje zaatakować Nikki, Barbara nie interweniuje i pozwala mu zostać w mieszkaniu, co sprawia, że rodzina czuje się zagrożona. Następnie Barbara odmawia zamieszkania z Nikki oraz dziećmi w pubie, który nie będzie remontowany.[sep]Na początku mama Jayni, Nikki Fenton, wygrywa 10 000 funtów na zdrapce. Postanawiają nie mówić o tym ojcu Jayni, Jayowi, którego się boi, ponieważ przypuszczają, że przepije je z kolegami w pubie albo przegra w zakładach bukmacherskich. Nikki jednak decyduje się powiedzieć Jayowi, ponieważ ten wyznaje, że zrezygnował z pracy i dołączył do firmy taksówkowej, ale musi zapewnić sobie samochód. Jay, Nikki, Jayni i jej brat Kenny idą do T.G.I. Fridays, wydając około 50 funtów na posiłek. Jayni boi się o siebie, ponieważ gdy Nikki i Jay „wypiją dużo”, prawie zawsze „kończy się to bójką”. Jay wścieka się na Nikki za to, że się upiła, a gdy wracają do domu, zaczyna na nią krzyczeć. Gdy Jay ma uderzyć Nikki, ona prosi go, żeby pozwolił jej najpierw położyć dzieci spać. Jednak Jayni odmawia pójścia do łóżka, w wyniku czego Jay wścieka się i uderza zarówno Jayni, jak i Nikki, po czym opuszcza dom. To była dla Nikki ostatnia kropla. Wcześniej znosiła od męża agresję, ale teraz, gdy skierował ją przeciwko Jayni, Nikki uznała, że muszą uciec. Pewnej nocy Nikki idzie do pubu, aby kupić paczkę papierosów z automatu, i nie wraca do domu po północy, ale pocieszające jest to, że znalazła nową pracę (za barem), co oznacza pracę w stałych popołudniowych godzinach oraz wieczorami, jeśli jest taka potrzeba. Kolejnym krokiem jest umieszczenie dzieci w szkole. Gdy to się udaje, Nikki zaczyna zakochiwać się w studencie sztuki o imieniu Jake. Lola Rose go nie lubi. Jest też zazdrosna, ponieważ Kendall woli Jake’a od niej. Pewnego dnia Jake wyznaje: „Mama ma guza”, który rósł w jej piersi przez kilka miesięcy, podczas gdy ona miała nadzieję, że sam zniknie. W międzyczasie Jake wyprowadza się, ponieważ Nikki skończyły się pieniądze. Musi jechać do szpitala, ale wierząc, że wróci następnego dnia, zostawia tylko jednodniowe jedzenie i trochę pieniędzy. Dzieciom szybko kończą się pieniądze i jedzenie. Jayni dowiaduje się, gdzie mieszka otyła siostra jej matki, Barbara, i do niej dzwoni. Przyjeżdża, aby zamieszkać z nimi, i zaopatruje dzieci w jedzenie. Tymczasem stan Nikki pogarsza się z powodu infekcji po operacji. Nikki głupio zadzwoniła do Jaya, myśląc, że będzie w szoku, dowiedziawszy się, jak bardzo chorowała, i że jej już nigdy nie dotknie. Jay przychodzi do ich mieszkania i na początku jest miły, choć nie chce już Loli Rose, ponieważ jest za stara, by być jego „małą dziewczynką”. Znajduje parę bokserków Jake’a, a następnie, nazywając Nikki „dziwką”, zaciska pięść, by ją uderzyć. Barbara unosi pięści, jakby miała go uderzyć, a potem podstępnie kopie go w krocze. Zaczyna ją atakować rozbitym kubkiem, więc ona uderza go w ramię, uszkadzając ścięgno, przez co upuszcza kubek. Następnie przepędza go, grożąc, że go zabije, jeśli wróci (choć później przyznaje, że tego nie miała na myśli). Jayni, Nikki i Kenny czują się bezpiecznie pod opieką Barbary, a książka kończy się w pozytywnym tonie. Barbara pyta dzieci, a w końcu też Nikki, czy chciałyby zamieszkać z nią w jej pubie, podczas gdy go będą remontować (ponieważ Barbara podoba się to, jak dzieci urządziły dom) i występować w duecie karaoke z Nikki. Jayni przypomina sobie historie dla dzieci, w których bohater musi wykonać przerażające, ale proste zadanie. Wyobraża sobie, że aby wyleczyć matkę, musi stanąć przy akwarium z rekinami i policzyć sześćdziesiąt sekund, sześćdziesiąt razy. Robi to. Pracownik akwarium widzi to i mówi, że musi być miłośniczką rekinów. Rozmawiają przez kilka minut o rekinach, a on daje jej ząb rekina, który ma przynosić szczęście. Idzie do szpitala i wkłada go w dłoń matki. W końcu ona wraca do zdrowia i powraca do domu. Jayni wie, że to nie miało związku z zębem, ale jest to dla niej pocieszające.


Becky pisze artykuł ujawniający oszustwa banku, co prowadzi do jej zwolnienia z programu i sprawia, że menedżer banku odmawia przełożenia spotkania w sprawie długu. Luke Brandon ostatecznie potępia zachowanie Becky i przedłuża kontrakt z bankiem, a następnie wzywa ją na służbową kolację w hotelu Ritz, aby przedstawić jej rachunek za wyrządzone szkody.[sep]Rebecca Bloomwood mieszka w mieszkaniu w modnym Fulham w Londynie, które należy do bogatych, arystokratycznych rodziców jej najlepszej przyjaciółki Suze. Becky pracuje jako dziennikarka finansowa dla magazynu „Successful Savings”, pracy – jak twierdzi – do której nikt w redakcji nie jest zbyt entuzjastycznie nastawiony i o której wszyscy mówią, że po prostu „wpadli”, podczas gdy w rzeczywistości nie mogą znaleźć lepszej posady. Książka podkreśla, że błędne koło jej długów jest trudne do przerwania, ponieważ nawet gdy Becky jest zadłużona na tysiące funtów, nadal otrzymuje listy z ofertami kart kredytowych i kart sklepowych. Często usprawiedliwia swoje nadmierne wydatki, na przykład nazywając przedmioty „inwestycją” lub rzeczami niezbędnymi. Niestety dla Becky, za niezbędne uznaje również takie rzeczy jak prezenty urodzinowe dla przyjaciół. W drodze na konferencję prasową zorganizowaną przez Brandon Communications Becky zauważa w witrynie sklepu Denny and George znak wyprzedaży. Widzi, że szalik, o którym od dawna marzyła, jest przeceniony o 50%. Becky postrzega to jako unikalną okazję, ale uświadamia sobie, że zostawiła kartę Visa w biurze i prosi ekspedientkę, by zarezerwowała szalik do czasu, gdy odbierze swoją kartę kredytową. Ekspedientka niechętnie zgadza się go trzymać tylko do końca dnia. Po przybyciu na konferencję prasową wita ją pracownica Brandon Communications, która wspomina, że w świecie bankowości pojawiły się zaskakujące wiadomości, i pyta Becky o opinię na ten temat. Becky nie ma pojęcia, o czym kobieta mówi, i musi udawać wiedzę. Gdy pracownica odchodzi, Luke Brandon, szef Brandon Communications, zdając sobie sprawę, że ona udawała znajomość sytuacji, mówi jej, że jedna grupa finansowa niedawno kupiła inną, a krążyły pogłoski, że Flagstaff Life czeka ten sam los. W połowie konferencji Becky otrzymuje od swojego pracodawcy kolejne zadanie i uświadamia sobie, że nie będzie miała czasu wrócić do biura po kartę kredytową, ale brakuje jej tylko dwudziestu funtów do zakupu szalika Denny & George. Prosi przyjaciółkę Elly Granger o pożyczenie pieniędzy, ale Elly nie ma przy sobie gotówki. Luke słyszy, jak Becky prosi o dwadzieścia funtów, i przerywa całą konferencję prasową tylko po to, by wręczyć jej banknot dwudziestu funtów, po tym jak Becky wymyśla historię, że pieniądze są potrzebne na prezent dla ciotki przebywającej w szpitalu. Zaraz po zakupie szalika Denny & George Becky wpada na Luke'a Brandona i musi wymyślić wymówkę, by szybko uciec, zanim on dowie się, że go okłamała. Później w ciągu tygodnia współlokatorka Becky, Suze, prosi ją, by poszła z nią i jej kuzynami do restauracji, w tym z Tarquinem. Tam Becky widzi Luke'a i jego rodziców jedzących kolację. Matka komentuje szalik Becky, a ta zaczyna opowiadać o tym, jaki to był okazyjny zakup. Wtedy uświadamia sobie swój błąd i nagle mówi podejrzanemu Luke'owi, że jej ciotka zmarła. Becky jest zażenowana. Luke później spotyka Becky i prosi ją, by poszła z nim na zakupy do Harrods. Początkowo bardzo bawi ją robienie zakupów z nim – wybierają walizki, Becky jeździ z nimi po sklepie, pomagając Luke'owi wybrać najlepszy zakup. Gdy jednak ujawnia, że walizki są w rzeczywistości dla jego dziewczyny, Sachy, Becky jest bardzo rozczarowana i mówi Luke'owi, że czuje się przez niego wykorzystana i traktowana bez szacunku. Przez całą historię mężczyzna imieniem Derek Smeath, który jest menedżerem banku Becky, nieustannie próbuje się z nią skontaktować, aby ustalić harmonogram spłaty jej debetu. Becky zawsze ma jakąś wymówkę, dlaczego nie może wysłać czeku ani spotkać się z panem Smeathem i jego asystentką Ericą. Wymówki wahają się od złamanej nogi, po śmierć ciotki itd., aż w końcu dla pana Smeatha staje się oczywiste, że Becky jest całkowicie niezdolna do spłaty długu. Zaczyna naciskać na ustalenie spotkania z nią. Suze i Becky przeglądają magazyn i widzą listę dostępnych milionerów. Tarquin jest piętnastym najbogatszym na liście, ale na liście znajduje się również Luke Brandon. Tarquin zaprasza Becky na randkę, a podczas spotkanania komplementuje jej szalik, a ona kontynuuje udawanie, że prezent pochodzi od jej zmarłej ciotki. Dalej rozwija tę historię, twierdząc, że ciotka założyła fundację charytatywną dla dzieci za granicą, by zapewnić im nauczycieli gry na skrzypcach. Tarquin wypisuje czek na 5000 funtów, co rozwiązałoby problemy finansowe Becky, ale ona czuje, że nie może go przyjąć, i boleśnie odmawia. Podczas gdy Tarquin idzie do łazienki, Becky podgląda jego książeczkę czekową, zastanawiając się, czy milioner kupuje wiele luksusowych przedmiotów. Zawartość nie jest nadzwyczajna. Tarquin wraca, a Becky jest pewna, że widział, jak ona patrzyła na książeczkę. Becky rezygnuje z prób randkowania z Tarquinem, ponieważ on po prostu nie jest w jej typu, nawet jeśli jest bardzo bogaty. W tym momencie jej menedżer banku próbuje umówić spotkanie. Niezdolna do wymyślenia kolejnych wymówek, Becky wraca do domu rodziców, by się tam ukryć, i kłamie im, dzwoniąc, że on jest prześladowcą. Becky dowiaduje się, że jej sąsiedzi podjęli decyzję finansową na podstawie rady, którą Becky nieświadomie im dała, i stracą tysiące funtów z zysku wynikającego z przejęcia banku. Bank wysłał ofertę zegarka podróżnego do osobom, które otrzymają ten zysk, jeśli zmienią swoje konto na inny plan. Bank wiedział o planowanym przejęciu i nadchodzącym zysku, podczas gdy klienci nie, ale jeśli zaakceptują plan, za który otrzymują prezent, klienci nie otrzymają zysku. Becky jest przerażona tym, że jest częściowo odpowiedzialna za stratę jej dobrych sąsiadów, i postanawia naprawić sprawę, pisząc artykuł, który ujawnia dwulicowość banku. Artykuł odnosi sukces i prowadzi do tego, że Becky pojawia się w programie telewizyjnym o nazwie „The Morning Coffee”. Niestety, Becky nie wiedziała, że bank jest klientem firmy PR Luke'a Brandona. Luke stał się bardzo zły na nią i pomyślał, że napisała artykuł tylko po to, by się na nim zemścić za złe traktowanie. Becky i Luke starają się podczas jej występu w „The Morning Coffee”. Po kłótni z Becky Luke uznaje, że ma rację, bank oszukał swoich klientów. Luke Brandon ogłasza, że Brandon Communications nie będzie już reprezentować tego banku. Becky otrzymuje stałą rubrykę w programie. Luke Brandon zaprasza Becky na kolację, która wydaje się biznesowa, w hotelu Ritz. Gdy Becky przybywa na spotkanie, biznes nie jest już tematem rozmowy; zamiast tego jedzą do syta, w tym wybór wszystkich deserów, które im się spodobały, a ostatecznie spędzają noc razem w Ritz. Becky musi opuścić kolejne spotkanie z menedżerem banku, ale on pisze do niej, że można je przełożyć, ponieważ dzięki jej stałej obecności w telewizji jej finanse są teraz w świetnej kondycji. Menedżer banku, Derek Smeath, będzie jednak nadal monitorować jej konto.


Homer Wells powraca do sierocińca po śmierci doktora Larcha, aby zostać nowym dyrektorem placówki. Mimo że osobiście sprzeciwia się aborcjom, decyduje się na kontynuowanie pracy swojego mentora i respektowanie wyborów pacjentek.[sep]Homer Wells dorasta w sierocińcu, gdzie spędza dzieciństwo, „będąc użytecznym” jako asystent medyczny dyrektora, doktora Wilbura Larcha, którego historia jest opowiedziana w retrospekcjach: Po traumatycznej przygodzie z prostytutką w młodości, Wilbur odwraca się od seksu i miłości, wybierając zamiast tego pomoc kobietom z niechcianymi ciążami w porodzie, a następnie trzymanie dzieci w sierocińcu. Zwraca szczególną uwagę na utrzymywanie emocjonalnego dystansu do sierot, aby mogły one łatwiej przejść do rodziny adopcyjnej, ale gdy staje się jasne, Homer spędzi całe dzieciństwo w sierocińcu, Wilbur szkoli sierotę na położnika, a następnie zaczyna go kochać. Życie Wilbura i Homera komplikuje fakt, że Wilbur potajemnie wykonuje aborcje. Wilbur podjął się tej pracy niechętnie, ale jest do tego zmuszony widząc okrucieństwo podziemnych zabiegów. Homer, po poznaniu sekretu Wilbura, uważa to za moralnie złe. Jako młody mężczyzna, Homer zaprzyjaźnia się z młodą parą, Candy Kendall i Wallym Worthingtonem, którzy przyjeżdżają do St. Cloud’s na aborcję. Homer opuszcza sierociniec i wraca z nimi do Ocean View Orchards (sadu rodziny Wally’ego) w Heart’s Rock, w pobliżu wybrzeża Maine. Wally i Homer stają się najlepszymi przyjaciółmi, a Homer zakochuje się w Candy w sekrecie. Wally wyrusza na wojnę, a jego samolot zostaje zestrzelony nad Birmą. Jest uznawany za zaginionego przez wojsko, ale Homer i Candy wierzą, że nie żyje, i idą dalej ze swoim życiem. Współżyją, a Candy zachodzi w ciążę. Wracają do sierocińca St. Cloud’s, gdzie rodzi się ich dziecko i otrzymuje imię Angel. Następnie Wally zostaje odnaleziony w Birmie i wraca do domu, sparaliżowany od pasa w dół. Nadal jest w stanie uprawiać seks, ale jest bezpłodny z powodu infekcji, której nabawił się w Birmie. Kłamią rodzinie co do pochodzenia Angela, twierdząc, że Homer zdecydował się go adoptować. Wally i Candy biorą śmak niedługo potem, ale Candy i Homer utrzymują sekretny romans, który trwa około 15 lat. Wiele lat później nastoletni Angel zakochuje się w Rose Rose, córce głównego pracownika sezonowego w sadzie jabłkowym. Zachodzi w ciążę z własnym ojcem, a Homer wykonuje jej aborcję. Homer postanawia wrócić do sierocińca po śmierci doktora Larcha, aby pracować jako nowy dyrektor. Mimo że utrzymuje niechęć do aborcji, kontynuuje dziedzictwo doktora Larcha, respektując wybór pacjentów, i marzy o dniu, w którym aborcje będą darmowe, legalne i bezpieczne, aby nie musiał czuć się zobowiązany do ich wykonywania. Wątek poboczny dotyczy postaci Melony, która dorastała razem z Homerem w sierocińcu. Była pierwszą dziewczyną Homera w związku z okoliczności. Po tym jak Homer opuszcza sierociniec, ona również to robi, starając się go odnaleźć. Ostatecznie zostaje elektrykiem i związuje się z kobietą, Lorną. Melony jest niezwykle stoicką kobietą, która odmawia złożenia oskarżenia przeciwko mężczyźnie, który brutalnie złamał jej nos i rękę, aby mogła później sama się zemścić. Jest ona katalizatorem, który przekształca Homera z jego komfortowej, ale nie w pełni godnej podziwu pozycji w sadzie jabłkowym, w następcę doktora Larcha w sierocińcu.


Asmira zabija króla Salomona, mimo iż ten wyznaje, że nie wysyłał żądania okupu do królowej Balkis. Zamiast zwrócić magiczny Pierścień władcy, dziewczyna zatrzymuje Bartimaeusa w służbie, akceptując propozycję pracy u króla.[sep]Historia zaczyna się w Jerozolimie, gdzie poznajemy dżinna Bartimaeusa, który obecnie służy jednemu z siedemnastu Wielkich Magików króla Salomona. Jego pan rozkazuje mu odzyskać pewien magiczny artefakt z miasta Eridu. Bartimaeusowi się to udaje, a następnie potrafi oszukać magika, zmuszając go do wydania polecenia użycia artefaktu przeciwko niemu samemu. Artefakt wyrzuca strumień wody, który wypycha magika poza jego ochronny krąg. Bartimaeus pożera starca, a wraz ze śmiercią magika zostaje uwolniony i wraca do Innego Miejsca. Salomon, król Izraela, dowiedziawszy się o zamordowaniu Ezechiela (dotychczas nienazwanego starego magika) przez Bartimaeusa, czuje się obrażony tym, że sprawcą jest byle dżinn. Aby ukarać Bartimaeusa za jego czyny, rozkazuje Khabie, Egipcjaninowi i kolejnemu z siedemnastu magików, przyzwać dżinna do swej służby i go ukarać. Salomon składa również oświadczyny królowej Saby, ale zostaje odrzucony. Scena przenosi się do stolicy Saby, Maribu, gdzie Balkis, wspomniana królowa, otrzymuje wiadomość od marida, rzekomo będącego w służbie Salomona: ma zapłacić okup w postaci czterdziestu worków kadzidła lub zostanie zniszczona, a na zapłatę daje jej dwa tygodnie. Balkis postanawia wysłać swoją wierną kapitan straży, Asmirę, do Jerozolimy, aby zamordować Salomona. Wracając do Jerozolimy, po przyzwaniu do służby u Khaby, Bartimaeus otrzymuje szereg poniżających zadań, w tym liczenie ziarna, oczyszczanie ścieków i zbieranie karczochów. Innym nieprzyjemnym elementem jest to, że jednym z jego współniewolników jest jego stary rywal, Faquarl. Khaba zbiera osiem dżinnów pod swoim rozkazem i informuje ich, że zostali zleceni do budowy Świątyni Salomona na Wzgórzu Świątynnym i muszą ją wybudować bez użycia jakiejkolwiek magii. Po tym, jak Bartimaeus używa swojego charakterystycznego dowcipu, by wyprowadzić Khabę z równowagi, magik uderza dżinna biczem z esencji i grozi, że umieści ich w klatkach z esencji (urządzeniach podobnych do Smutnej Kuli w „Amulecie z Samarkandy”), jeśli go po raz drugi rozczarują. Na początku Khaba i jego foliot Gezeri bezpośrednio nadzorują początkowe etapy budowy, ale po pewnym czasie przestają pojawiać się na placu budowy, a nastawienie dżinnów staje się luźniejsze. Zaczynają przybierać nieludzkie formy i używać magii do budowy świątyni (oba działania bezpośrednio łamią edykty Salomona). Kilka dni później Salomon niespodziewanie pojawia się na placu budowy. Pozostałym dżinnom udaje się powrócić do ludzkiej postaci i ukryć użycie magii, ale Bartimaeus zostaje przyłapany w postaci karłowatego hipopotama w spódnicy (komiksowe nawiązanie do jednej z 700 żon Salomona, „tej z Moabu”). Król przesłuchuje Bartimaeusa, a dżinn niechętnie przyznaje się do winy, osłaniając pozostałe duchy. Gdy Salomon przygotowuje się do użycia Pierścienia na Bartimaeusie, dżinn ucieka się do pokazania poniżającej służalczości, aby uspokoić króla. Żałosne zachowanie Bartimaeusa bawi Salomona, który zgadza się oszczędzić życie dżinna, a zamiast tego karze go (a także Khabę, którego Salomon obwinia za niedopilnowanie swoich duchów), wysyłając ich na polowanie na bandytów. Kilka dni później na pustyni Bartimaeus i Faquarl znajdują i pokonują bandytów oraz spotykają Asmirę. Faquarl nalega, by ją zjeść, ale Bartimaeus ma nadzieję, że może ona pośredniczyć u Khaby w ich sprawie. Asmira jest następnie eskortowana do Jerozolimy przez Khabę i udaje jej się przekonać go, by niechętnie zwolnił oba dżinny. Faquarl zyskuje wolność, ale Bartimaeus za swoje wcześniejsze zbrodnie zostaje uwięziony w małej butelce przez Khabę i jego głównego niewolnika, marida Ammeta. Asmira próbuje użyć swojego kobiecego uroku, by przekonać Khabę, by dopuścił ją do Salomona, ale ponosi porażkę. Asmira uwalnia Bartimaeusa z butelki i rozkazuje mu pomóc jej zabić Salomona. Para przemyka przez ogrody pałacowe i wspina się po ścianie wieży do komnaty Salomona niemal wyłącznie dzięki wysiłkom Bartimaeusa. Spotykają króla w jego obserwatorium, a Asmira zabija go sztyletem, tylko po to, by odkryć, że była to iluzja zastawiona na nich pułapka. Bartimaeus ucieka, a Asmira zostaje schwytana i doprowadzona przed prawdziwego króla Salomona. Tymczasem Bartimaeus spotyka uwięzionego afrita Filokratesa i dowiaduje się sekretu stojącego za Salomonem i Pierścieniem. Następnie włamuje się do komnaty, w której Salomon przesłuchuje Asmirę, i kradnie Pierścień. Asmira przejmuje Pierścień, tylko po to, by odkryć, że jego energie wywołują ból u każdego, kto go dotyka lub używa. Salomon wtedy wyznaje, że nigdy nie wysyłał żadnego żądania okupu do Saby, co sprawia, że Asmira zaczyna wątpić w siebie i w swoją lojalność wobec królowej Balkis. Ostatecznie Asmira nie zabija króla, wybierając zamiast tego zabrać Pierścień z powrotem do Saby mimo ostrzeżeń Salomona i zniechęcającej analizy jej motywów dokonanej przez Bartimaeusa. Nagle pojawia się Khaba, obezwładnia dziewczynę i dżinna oraz przejmuje Pierścień dla siebie. Khaba rozkazuje Duchowi Pierścienia zniszczyć jego rywalizujących magików, a także pałac Salomona, ale Asmirze udaje się chwycić za swój ostatni nóż do rzucania i odciąć palec Khaby wraz z pierścieniem, po czym rozkazuje Bartimaeusowi rzucić go do morza. Choć osłabiony użyciem Pierścienia, Khaba próbuje zniszczyć zarówno Asmirę, jak i Salomona, którzy przez krótki czas potrafią odeprzeć pozostałych sług Khaby. Tymczasem Bartimaeus uciekł z pałacu, a Ammet ściga go bezpośrednio za nim. Ostatecznie docierają do brzegów Morza Śródziemnego i w nieoczekiwanym ruchu Bartimaeus zakłada Pierścień i rozkazuje Duchowi zamknąć Ammeta w dzbanku z winem na dnie morza na kilka tysięcy lat. Powracając do Jerozolimy, Bartimaeus ogłusza Khabę i oddaje Pierścień Asmirze, która zwraca go Salomonowi. Król więzi Khabę i ułaskawia zarówno Asmirę, jak i Bartimaeusa za ich czyny. Salomon wzywa następnie królową Balkis do Jerozolimy i wyjaśnia nieporozumienie. Jednak złośliwa Balkis wyklucza swoją wierną strażniczkę ze swojej służby. Salomon wówczas oferuje Asmirze możliwość pracy dla niego. W następstwie ataku Asmira chętnie zwalnia Bartimaeusa, ujawniając zamiar odrzucenia oferty Salomona na rzecz wyboru własnej drogi w życiu, i rozstają się w przyjaznych stosunkach.


Rose i Allnutt zostali schwytani przez Niemców po tym, jak sztorm zatopił ich łódź podczas próby ataku. Niemiecki kapitan przekazał ich brytyjskiemu dowódcy, który ostatecznie zatopił okręt „Königin Luise”.[sep]Historia zaczyna się w sierpniu lub wrześniu 1914 roku. Rose Sayer, 33-letnia Angielka, jest towarzyszką i gospodynią swojego brata Samuela, anglikańskiego misjonarza w Afryce Środkowej. Niedawno wybuchła I wojna światowa, a niemiecki dowódca wojskowy w tym regionie powołał do wojska wszystkich tubylców; wieś jest opustoszała i zostało tylko Rose oraz jej umierający brat. Samuel umiera w nocy, a Rose zostaje sama. Tego dnia do wsi przybywa inny mężczyzna: jest to Cockney o nazwisku Allnutt, mechanik i sternik „African Queen”, parowca należącego do belgijskiej spółki górniczej, który pływa po górnym biegu rzeki Ulanga. Załoga Allnutta złożona z dwóch ludzi porzuciła go na wieść o wojnie i poborze. Allnutt chowa Samuela Sayera i zabiera Rose z powrotem na „African Queen”, gdzie rozważają, co powinni zrobić. Na „African Queen” jest duży zapas konserw, a statek przewozi ładunek stu funtów żelatyny wybuchowej. Na pokładzie znajdują się również dwa duże zbiorniki z tlenem i wodorem. Rose jest pełna patriotyzmu, a także pragnienia pomścić zniewagi, jakich Niemcy dopuścili się na jej bracie. Wpada na pomysł, że główną niemiecką obroną przed brytyjskim atakiem od strony wody jest kanonierka „Königin Luise”, strzegąca fikcyjnego jeziora Wittelsbach, do którego uchodzi Ulanga. Pyta Allnutta, czy potrafi przekształcić żelatynę w improwizowaną torpedę. Allnutt odpowiada, że to niemożliwe, ale po namyśle dochodzi do wniosku, że poprzez załadowanie żelatyny do opróżnionych zbiorników, umieszczenie zbiorników w dziobie łodzi i zainstalowanie zapalnika, mogą przekształcić „African Queen” w rodzaj dużej torpedy. Allnutt ma ochotę wyśmiać ten pomysł, ale ulega silniejszej woli Rose i oboje wypływają w dół Ulangi, z Rose przy sterze i Allnuttem obsługującym staroświecki, masywny silnik parowy opalany drewnem. Zjazd do jeziora stawia trzy główne problemy: minięcie miasta Shona zajmowanego przez Niemców; przepłynięcie gwałtownych bystrzy i kaskad; oraz przedostanie się przez deltę rzeki. Po wielu dniach na rzece zbliżają się do Shona, a Allnutt traci nerwy; odmawia podpłynięcia łodzią pod ogień, rzuca kotwicę w zatoce i upija się ginem. Niezdolna do samodzielnego prowadzenia łodzi, Rose postanawia uprzykrzyć Allnuttowi życie, dopóki nie zgodzi się na jej plan; gdy on śpi, wylewa cały gin za burtę, a następnie zaczyna go ignorować. Słabowolny Allnutt w końcu ulega i „African Queen” wyrusza ponownie. W południe dostrzegają Shona; niemiecki dowódca zakłada, że łódź przybywa, by się poddać (ponieważ wierzy, że żadna łódź nie jest w stanie przepłynąć bystrzy poniżej miasta, więc Shona jest jedynym możliwym celem); nie zdaje sobie sprawy z błędu, dopóki nie jest za późno, i choć on i jego ludzie otwierają ogień, łódź odnosi tylko nieznaczne uszkodzenia. Poniżej miasta „African Queen” spędza kilka dni na przepływowaniu bystrzy; Allnutt jest zachwycony, a on i Rose godzą się i zostają kochankami. Wstydliwa Rose przyznaje, że nie zna imienia Allnutta; on mówi jej, że nazywa się Charlie. Trzeciego dnia łódź uderza o skały podczas przepływania kolejnego bystrza; traci prędkość i słabo reaguje na ster, więc zmuszeni są rzucić kotwicę pod osłoną skały. Allnutt nurkuje i odkrywa, że wał napędowy jest wygięty, a śruba straciła jedno z łopat. Przez kolejne tygodnie powoli naprawiają uszkodzenia, nie będąc w stanie wyciągnąć łodzi na brzeg; Allnutt musi nurkować wielokrotnie, aby zdemontować wał i śrubę. Na brzegu zbierają drewno i budują improwizowany miech, aby rozgrzać wał, dzięki czemu Allnutt może go wyprostować. Następnie Allnutt wykonuje nową łopatę śruby ze złomu i przykręca ją do resztki starej łopaty. Po wielu kolejnych nurkowaniach, aby zamontować wał i śrubę z powrotem, kontynuują podróż i ostatecznie pokonują bystrza, wypływając z rzeki Ulanga do większej rzeki Bora, która uchodzi do jeziora. Przedostanie się przez deltę rzeki jest długie i wyczerpujące. Dręczeni przez niezliczone owady kłujące, chorzy na malarię i torturowani przez straszliwy upał oraz potężne burze z piorunami, przeciągają łódź przez mile trzcin i trawy wodnych za pomocą bosaków, okazjonalnie nurkując, by przeciąć leżące na drodze pnie. Nawet płytka łódź (o zanurzeniu zaledwie trzydziestu cali) ciągle osiada na gęstym błocie. Wreszcie, po tygodniach wyczerpującej pracy, wypływają na jezioro. Ukrywają łódź w gęstwinie trzcin i zaczynają konstruować torpedę. Allnutt uwalnia gaz ze swoich dwóch zbiorników i odkręca zawory, zostawiając otwór wystarczająco duży, aby wypełnić zbiorniki żelatyną ubitą w błocie. Wycina dwa otwory w przedniej części łodzi, dokładnie na linii wodnej, i mocuje tam dwa zbiorniki; następnie buduje zapalniki z gwoździ i naboi do rewolweru, aby żelatyna wybuchła przy uderzeniu. Pozostało tylko poprowadzić łódź prosto w burtę „Königin Luise”, a wynikła eksplozja zniszczy oba statki. Obserwowali zwyczaje kanonierki i wybrali noc, gdy będzie zakotwiczona blisko nich. Kłócą się o tym, kto ma prowadzić łódź, a kto zostać z tyłu, ale ostatecznie zgadzają się, że pójdą razem. Uruchamiają silnik i wypływają na atak, ale w połowie drogi do celu nagle zerwała się burza, która ich zalała; „African Queen” tonie, a Rose i Allnutt muszą płynąć, by uratować się. Dwóch kochanków rozdziela burza, ale oboje następnego dnia zostają schwytani przez Niemców. Zostają postawieni przed kapitanem „Königin Luise”, aby zostać osądzonymi jako szpiedzy. Oboje odmawiają powiedzenia, jak dostali się na jezioro, ale kapitan zauważa napis „African Queen” na kołnierzu ratunkowym Rose i wnioskuje, że muszą to być mechanik i siostra misjonarza z tajemniczo zaginionej łodzi. Postanawia, że egzekucja byłaby niecywilizowana, więc wciąga flagę rozejmu i przekazuje ich brytyjskiemu dowódcy marynarki wojennej, który obojętnie odsyła ich do oddzielnych namiotów pod strażą, podczas gdy on wyprowadza swoje świeżo przybyłe posiłki, by zatopić „Königin Luise”. Po osiągnięciu tego celu wysyła Rose i Allnutta na wybrzeże do brytyjskiego konsula, gdzie doradza Allnuttowi, aby wstąpił do brytyjskiej armii. Rose i Allnutt zgadzają się, że gdy dotrą na wybrzeże, poproszą konsula o ich ślub. Historia kończy się komentarzem narratora: „Czy żyli długo i szczęśliwie, niełatwo orzec”.


Ingrid Boone wstępuje do gangu motocyklowego, gdzie jako „Dog Girl” znajduje bezpieczeństwo i wsparcie ze strony swojego partnera. Bohaterka nie zostaje uratowana przez policję, a mimo podjętej terapii nie udaje jej się odbudować swojego życia.[sep]Man Crazy opowiada o wczesnym życiu Ingrid Boone, od wczesnego dzieciństwa do dorosłości. Zamiast jednak podążać za typową ścieżką powieści o dojrzewaniu, w której kształtuje się charakter i osobowość głównej bohaterki, jej charakter i osobowość słabną, niemal do punktu unicestwienia. Na początku powieści jej ojciec, Luke, porywczy weteran wojny w Wietnamie, jest już nieobecny i najwyraźniej ukrywa się po pewnych nieokreślonych kłopotach z prawem. Jej piękna matka, Chloe Boone, włóczy się z Ingrid z miejsca na miejsce, mając liczne romanse z wieloma mężczyznami. Ingrid wydaje się zaniedbywana przez matkę, która nie jest w stanie dać córce miłości i uwagi, jakich ta tak bardzo potrzebuje. Gdy Ingrid wchodzi w wiek dojrzewania, zaczyna kompulsywnie drapać się po twarzy i ciele, powodując rany. To oczywiście oznacza jej wewnętrzny lęk i ból. W czasie szkoły średniej jest znana jako „Doll Girl”, ponieważ śpi z wieloma i otwarcie oddaje się większości męskiej części szkoły. Jest niesamowicie samotna i nie ma żadnych prawdziwych przyjaciół. Wyróżnia się jednak na lekcjach języka angielskiego, a jej talent poetycki dostrzega nauczyciel angielskiego, który wręcza jej nagrodę i prosi o przeczytanie jednego z jej wierszy podczas ceremonii zakończenia roku/uroczystości zakończenia szkoły. Perspektywa wyśmiania przez rówieśników i przekonanie, że wiersz jest zły – wynikające z niskiej samooceny – sprawia, że staje przed szkołą z krwawiącą twarzą, zdrapaną do krwi, i czyta nie swój własny, lecz cudzy utwór. Po tym incydencie opuszcza dom i ostatecznie wiąże się z Enochem Skaggsem, brutalnym, charyzmatycznym liderem gangu motocyklowego/kultu Satan's Children. W tym momencie jej imię zmienia się na „Dog Girl”, ze względu na jej ślepą oddanie i podziw, jakie czuje i okazuje swojego okrutnemu panu. Przechodzi przez jedną okrutną czynność za drugą, od gwałtu zbiorowego i okaleczeń fizycznych, po uwięzienie w piwnicy na kilka dni i obserwowanie rytualnego morderstwa. Tylko dzięki szczęściu zostaje uratowana, gdy jej śmierć wydawała się niemal pewna – policja wdziera się na miejsce i sprawiedliwość zostaje wymierzona. Po niezbędnej terapii składa swoje życie na nowo i nawiązuje współpracę ze swoim psychiatrą.


Sceny z udziałem lekarzy ujawniają, że głównym bohaterem jest w rzeczywistości mężczyzna o imieniu Keith Marion, który nie znajduje się w śpiączce. Wszystkie przedstawione w książce scenariusze są autentycznymi wydarzeniami, a nie spekulacjami na temat tego, jak wyglądałoby jego życie, gdyby urodził się jako kobieta.[sep]„Life's Lottery” rozpoczyna się od spekulacji na temat wolnej woli i predestynacji. Czytelnik jest zaproszony do samodzielnego zdecydowania, którą filozofię przyjąć podczas lektury książki, a następnie przedstawione zostaje narodziny Keitha w Anglii 4 października 1959 roku. Keith wychowuje się w Anglii pod okiem zamożnego bankiera i, jak zauważa autor, „otrzymał lepsze karty niż wielu innych”. Chłopiec jest rozpieszczany przez rodziców i rozpoczyna naukę w szkole podstawowej jako nieśmiały i bojaźliwy. Książka oferuje pierwszy wybór już pierwszego dnia, gdy Keith zostaje skonfrontowany i wyśmiany przez gang. Konsekwencje wyboru – „Napoleon Solo czy Illya Kuryakin?” – kierują Keitha na ścieżkę, która wyznacza jego dożywotnich przyjaciół, wrogów i okazje. Po tym kluczowym momencie wątki fabularne rozbiegają się w szalonym kierunku, obejmując takie scenariusze, jak: wygrana Keitha na loterii, zostanie cenionym powieściopisarzem, złożenie groźby bombowej, romans kazirodczy, popełnienie morderstwa oraz zawarcie paktu z diabłem. Jeśli czytelnik zdecyduje się zignorować interaktywny charakter powieści i przeczytać ją jak każdą inną książkę, zostanie mu przedstawiony obydwa natychmiastowe skutki pierwszej decyzji, a perspektywa zmienia się na dwóch lekarzy obserwujących Keitha; jeden potwierdza, że to Keith Marion, „z zespołu Mariona”, a drugi zauważa, że mimo przebywania w śpiączce wygląda „całkiem zwyczajnie”, biorąc pod uwagę jego objawy. Reszta powieści obejmuje każdy możliwy scenariusz, z jakim mógłby się zetknąć czytelnik, a wszystkie one rozgrywają się w umyśle Keitha. Strumień myśli jest okazjonalnie przerywany kolejną sceną z lekarzami, z których każda powoli ujawnia czytelnikowi informacje, aż ten w końcu dowiaduje się, że nie wciela się w rolę mężczyzny o imieniu Keith Marion. Głównym bohaterem jest bowiem kobieta o imieniu Marion Keith, która w śpiączce spędza czas na spekulowaniu, jak mogłoby wyglądać jej życie, gdyby urodziła się jako mężczyzna. Ostatecznie wybiera scenariusz, w którym jest mężczyzną pracującym na utrzymanie w Tybecie.


Burdel prowadzony przez Lady Sally McGee jest miejscem, w którym nie stosuje się przymusu i stanowi źródło Prawa Zachowania Bólu i Radości. Zasada ta głosi, że ból oraz radość nie mogą zostać stworzone ani zniszczone, a jedynie przekształcone w drugą z tych wielkości.[sep]Bar prowadzony jest przez Mike’a Callahana. Stałych bywalców cechuje gościnność i chęć wysłuchania problemów każdego gościa, niezależnie od tego, jak dziwne są one, lecz nie wnikają, jeśli odwiedzający nie chce się dzielić swoimi sprawami. W historiach często pojawiają się dziwne i niezwykłe wydarzenia oraz goście. Do stałych klientów Callahana należą mówiący pies, kilku pozaziemskich istot i podróżników w czasie, etyczny wampir, para postaci z irlandzkiej mitologii oraz papuga, która rzuca przekleństwami. Opowieści obfitują w gry słowne. Ulubionym trunkiem są irlandzkie whiskey, a Tullamore Dew i Bushmills są wymieniane niemal w każdym zbiorze opowiadań lub powieści, w której pojawia się saloon. Historie stanowią wyraźny hołd dla „Tales from Gavagan's Bar” Fletchera Pratta i L. Sprague’a de Campa oraz „Tales from the White Hart” Arthura C. Clarke’a. Lady Sally McGee, właścicielka domu o nienagannej reputacji (i żona Mike’a Callahana), jest główną bohaterką powieści Robinsona „Callahan's Lady” i „Lady Slings the Booze”. Stała klientela burdelu Lady Sally (gdzie pracownicy to „artyści”, a goście to „klienci”) wykazuje taką samą empatię i poczucie humoru jak bywalcy Callahana, a ich pochodzenie bywa równie fantastyczne. Co ważne, w Lady Sally nikt nie jest zmuszany do niczego, czego nie chce robić. To źródło Prawa Callahana (znanego również jako Prawo Zachowania Bólu i Radości): „Współdzielony ból maleje; współdzielona radość rośnie – w ten sposób zaprzeczamy entropii”. Innymi słowy: „Podobnie jak istnieją Prawa Zachowania Materii i Energii, tak w rzeczywistości istnieją Prawa Zachowania Bólu i Radości. Żadna z tych wielkości nie może zostać stworzona ani zniszczona. Jednak jedna może zostać przekształcona w drugą”.


Bob Boyd odkrywa, że grunt w pobliżu tamy Mattersonów jest stabilny i bezpieczny, co pozwala na pomyślne ukończenie inwestycji bez żadnych incydentów. Starszy Matterson zaprzecza, jakoby jego dzieci miały cokolwiek wspólnego ze śmiercią rodziny Trinavant, twierdząc, że wypadek był wynikiem przypadku, a nie zaplanowanego działania.[sep]Ta historia kręci się wokół bohatera, Boba Boyda, który jest geologiem i pracuje w kraju leśnym w Kolumbii Brytyjskiej. Nie ma pamięci o swojej przeszłości po strasznym wypadku samochodowym. Na początku powieści przybywa do małego miasteczka – Fort Farrell, położonego w północno-wschodniej Kolumbii Brytyjskiej, aby wykonać małą pracę dla korporacji Matterson. Przez przypadek widzi nazwę placu w mieście – plac Trinavant, co przywraca mu pewne wspomnienia. Po konsultacji z lokalną gazetą potwierdza, że to miejsce, gdzie kiedyś mieszkał John Trinavant. Dowiaduje się od lokalnego reportera, McDougalla (Maca), że John Trinavant był kiedyś dużym biznesmenem w Fort Farrell około dziesięć lat temu wraz ze starszym Mattersonem – „Bykiem” Mattersonem. Jednak w tamtym czasie John Trinavant zginął w wypadku samochodowym wraz ze swoim synem (Frankiem) i żoną. W samochodzie prowadzonym przez Trinavantów znaleziono czwartą osobę – Roberta B. Granta, który miał być autostopowiczem podróżującym z nimi. Po spotkaniu z szefem korporacji Matterson, Howardem Mattersonem (synem Byka Mattersona), Bob planuje rozpocząć badania terenu należącego do korporacji Matterson w pobliskim lesie, gdzie Mattersonowie planowali zbudować tamę i chcieli przebadać swój grunt pod kątem występowania cennych minerałów. Bob rozpoczyna badania i napotyka na pannę Clare Trinavant, która nalega, aby trzymał się z dala od jej ziemi. Po zakończeniu badań zgłasza się do Howarda, że pod ich ziemią nie ma nic wartościowego, odbiera czek i odchodzi. Ale zanim odejdzie, konfrontuje go Mac, żądając ujawnienia jego zainteresowania rodziną Trinavant. Chociaż odmawia powiedzenia Macowi czegokolwiek, jest zmuszony do ponownego przemyślenia swojej decyzji. Bob myśli o swojej przeszłości. Ujawnia się, że Bob Boyd jest w rzeczywistości nikim innym jak Robertem Grantem, który jechał z Trinavantami, gdy samochód rozbił się, a trzej inni pasażerowie zginęli. Chociaż przeżył wypadek, jego ciało było poważnie poparzone i w wyniku tego stracił pamięć. Jest informowany przez lekarza i psychiatrę (Susskinda), że jest Robertem Grantem i przeżył wypadek. Susskind namawia go, aby zapomniał o przeszłości i skupił się na przyszłości. Ale Bob nalega na poznanie swojej przeszłości, więc Susskind mówi mu, że kiedyś był studentem i miał zepsutą rodzinę oraz przeszłość kryminalną. Nie miał teraz rodziny i był poszukiwany przez policję w związku z zarzutami dotyczącymi narkotyków i innych przestępstw. Susskind mówi mu, że musi o tym wszystkim zapomnieć, uczyć się i zdać egzaminy uniwersyteckie, ponieważ jest teraz nową osobą. Susskind pomaga mu zdobyć nową twarz dzięki operacji plastycznej i decydują się nadać mu nowe imię i nazwisko – Bob Boyd. Po pewnym czasie Bob jest w stanie powrócić do normalnego życia i pracuje na północnych terytoriach Kanady jako poszukiwacz. W obecnym czasie Bob Boyd otrzymuje wiadomość, że Susskind zmarł i czuje, że utracił wszelki kontakt ze swoją przeszłością, z wyjątkiem Fort Farrell, i postanawia tam wrócić i przeprowadzić śledztwo. Wraca, spotyka się z Macem i opowiada mu wszystko o swojej przeszłości, po czym Mac czuje żal, że wcześniej go skarcił. Decydują, że będą trzymać razem i zbadają zainteresowania i zaangażowanie Mattersonów w majątek Trinavantów, zwłaszcza że po śmierci rodziny Trinavant Mattersonowie zyskali duży majątek. Postanawiają również skontaktować się z Clare Trinavant, która jest daleką siostrzenicą Johna Trinavanta, i poinformować ją o przeszłości Boba. W tym momencie Mac pyta Boba, skąd wie, że jest Robertem Grantem, innymi słowy, czy nie mógłby być również Frankiem Trinavantem. Mac ujawnia Bobowi, że zarówno Bob, jak i John byli chłopcami w tym samym wieku i mogła zostać popełniona pomyłka. Jeśli Bob był w rzeczywistości Frankiem Trinavantem, zyskałby duży majątek, co bardzo zirytowałoby Mattersonów. Po usłyszeniu tego Bob zaczyna rozpowiadać w Fort Farrell, że jest ocalałym z wypadku, w którym zginęła rodzina Trinavant, aby zobaczyć reakcję Mattersonów. Natychmiast jest wzywany przez starszego Mattersona (Byka) i oskarżany o szantaż. Byk informuje go, że wie, że Bob jest w rzeczywistości Robertem Grantem i może sprawić, że trafi do więzienia z powodu swojej przeszłości kryminalnej. Byk ostrzega Boba, aby natychmiast opuścił miasto i nie robił kłopotów, ale Bob go ignoruje i mówi mu, że nie może nic zrobić. Tymczasem Bob pyta Clare, czy może przebadać jej część ziemi przylegającą do tamy Mattersonów, ponieważ wkrótce zostanie zalana. Oboje udają się tam razem i badają ziemię. Podczas wspólnego biwaku rodzi się między nimi uczucie i postanawiają w przyszłości wziąć ślub. Gdy wracają z badań, Bob postanawia wywołać nieco więcej paniki wśród Mattersonów. Postanawia odwiedzić budowaną przez nich tamę i zaczyna się rozglądać, aby ich sprowokować. Zbiera również próbki gleby w pobliżu tamy i odkrywa, że zawierają one glinę płynną. Próbuje ostrzec Mattersonów, aby przestali budować tamę, aby nie runęła z powodu gliny płynnej; zamiast tego Mattersonowie go grożą. Ostatecznie konfrontuje się z Bykiem Mattersonem i mówi mu, że mógłby być również Johnem Trinavantem. Byk nie jest w stanie usłyszeć tej szokującej wiadomości i dostaje ataku serca. Jego syn, Howard, rozpuszcza plotkę, że Bob uderzył Byka, i każe wszystkim swoim pracownikom polować na Boba. Bob szybko dowiaduje się o planie Howarda i ucieka w las. Wszyscy podążają za nim w lesie, a Howard również捕获 Clare i Maca i zamyka ich w swojej piwnicy. Bob wie, że musi szybko uciec przed swoimi prześladowcami i spróbować uwolnić Clare i Maca. Wykonuje kilka manewrów w lesie i raz mówi jednemu z ludzi Howarda, że nie uderzył Byka Mattersona. Ostatecznie Bobowi udaje się uciec i dotrzeć do domu Mattersonów, gdzie Byk dochodzi do siebie po ataku serca. Byk mówi Bobowi, że pięć lat temu jego syn i córka wzięli jego samochód i staranowali samochód Johna Trinavanta z zamiarem zabicia go i jego rodziny. Nie chcieli widzieć bardziej udanego Franka jako następcy biznesu Matterson-Trinavant. Chwilę później Bob dowiaduje się od policji, że Howard został zabity strzałami policji w lesie po tym, jak zabił jednego z policjantów. Udało im się również uwolnić Clare i Maca z piwnicy. Bob pędzi w stronę tamy Mattersonów i rozkazuje wszystkim ewakuację z powodu niebezpieczeństwa gliny płynnej. W trakcie ewakuacji tama się zawala i kilka osób ginie, ale większość z nich udaje się uciec. Na końcu Bob i Clare są razem i z nadzieją patrzą w przyszłość. W końcu mógłby mnie schwytać i zabrać z powrotem do Fort Farrell, a wtedy cała historia wybuchłaby mu w twarz. Musiał się mnie pozbyć, a jedynym sposobem było kolejne zabójstwo. Lekko zadrżałem. Prowadziłem dość ciężkie życie, ale nigdy wcześniej nie byłem ścigany ze śmiertelnym zamiarem. To było całkiem nowe doświadczenie i prawdopodobnie ostatnie. Oczywiście, nadal było możliwe, żebym zrezygnował. Mógłbym udać się dalej na zachód, a następnie na południowy zachód w stronę wybrzeża, docierając do niego w Stewart lub Prince Rupert; mógłbym wtedy zniknąć i nigdy więcej nie zobaczyć Fort Farrell. Ale wiedziałem, że tego nie zrobię z powodu Maca i Clare – zwłaszcza Clare. Wydobyłem koc z plecaka i owinąłem się w nim. Byłem strasznie zmęczony i w żadnym stanie nie podejmować ważnych decyzji. Wystarczająco dużo czasu na martwienie się tym, co robić dalej, będzie w świetle dziennym. Zasnąłem ze słowami Maca echem w uszach: Walcz dalej; daj im jeszcze cios, dopóki są w nie równowadze. – z okładki wydania z 1967 roku


Steve Benson zabija smoka, przebijając jego serce włócznią po wcześniejszej modlitwie o przebaczenie. Bestia przed zniknięciem w jasnym błysku gryzie Harolda Bly na pół, mimo że ten uważał się za jej pana.[sep]Powieść rozpoczyna się fragmentem wpisu z pamiętnika z 1882 roku, z czasów założenia Hyde River. Dwadzieścia siedem osób zginęło – o ile mi wiadomo – a mogę tylko zgadywać, że inni uciekli z tym, co zdołali zabrać. Słyszałem krzyki i strzały przez całą noc, ale nie odważyłem się wyjść. Ksiądz DuBois wisiał w Hyde Hall do popołudnia. Poinformowałem Bena, że nie wezmę udziału w podpisaniu Karty, dopóki ciało nie zostanie usunięte, więc Ben kazał go ściąć, wynieść i pogrzebać z innymi. Pod wieczór mężczyźni, którzy pozostali w Hyde River, wrócili do kopalni, jakby nic się nie stało, a ja również zająłem się swoimi sprawami. Po zmroku zebraliśmy się w Hyde Hall pod osłoną ciemności i podpisaliśmy Kartę. Podpisując swoje imiona, złożyliśmy przysięgę milczenia, więc nie mogę o tych rzeczach mówić, mogę je tylko potajemnie zapisać. Kłopoty się skończyły, ale nie jestem szczęśliwszy. Boję się tego, co zrobiliśmy. Boję się jutra. W książce znajduje się kilka innych zarchiwizowanych listów, wpisów z pamiętników i pism mieszkańców, z których każdy dotyczy licznych tajemniczych zgonów i zaginięć w Hyde River oraz mieszkańców bitych przez grupę zakapturzonych postaci za złamanie „Przysięgi”. Wiele z tych śladów zostaje później odkrytych przez bohaterów. Fabuła książki zaczyna się od potwierdzenia śmierci fotografa przyrody, Cliffa Bensona, w lesie; brakowało mu głowy i tułowia. Jego żona, Evelyn, zostaje znaleziona pokryta krwią i w półszale na drodze leśnej i zabrana do szpitala, gdzie ma tylko mgliste wspomnienia z wydarzeń. Szeryf Les Collins szybko zamyka sprawę i zrzuca winę na dzikiego niedźwiedzia. Brat Cliffa, Steve, szybko znajduje luki w tej teorii i odmawia odłożenia sprawy. Dołącza do niego w śledztwie zastępczyni szeryfa Tracy Ellis, która widziała wystarczająco dużo spraw zamiecionych pod dywan przez władze, aby wiedzieć, że coś jest nie tak. Tymczasem Harold Bly, właściciel kopalni, która utrzymuje tonące miasto, i postrzegany jako główna władza w mieście, wyrzuca swoją żonę, Maggie, na ulicę. Na jej skórze nad sercem pojawia się czarna, sącząca się wysypka, więc szuka schronienia w domu Levi'ego Cobba, chrześcijańskiego mechanika, którego reszta mieszkańców wytyka palcami. Podczas przesłuchania Steve dowiaduje się, że ona i Cliff mieli romans. Po kilku dniach Maggie dziwnie przestaje zauważać swoją wysypkę i udaje się przez miasto do Starego Miasta, opuszczonego miasteczka w pobliżu Hyde River. Tam znika, zostawiając jako dowód tego, co się stało, tylko plamą od krwi zabarwioną torebkę. Steve dowiaduje się od Tracy, że mieszkańcy wierzą, że za śmierci odpowiedzialny jest olbrzymi smok, i że Harold Bly ma zdolność kontrolowania go. Gdy kolejna ofiara wysypki, Vic Moore, potyka się do starego miasta, Steve podąża za nim. On również znika bez śladu. Steve dowiaduje się, że stare miasto było pierwotną lokalizacją Hyde River, a Hyde Hall jest przeklętym budynkiem, gdzie smok podobno porywa swoje ofiary. Ich początkowa niewiara Tracy i Steve'a znika po spędzeniu nocy w Starym Mieście i pościgu za smokiem w próbie jego upolowania. W zabiegu fabularnym przypominającym finałowy odcinek M.A.N.T.I.S. (wyemitowany w roku przed publikacją książki), nieprzenikalne łuski smoka potrafią naśladować tło, czyniąc go praktycznie niewidzialnym. Charlie Mack, właściciel lokalnego baru/restauracji, namawia Steve'a do zabicia smoka po tym, jak z przerażeniem widzi wysypkę na własnej klatce piersiowej. Parę dni później jego samochód zostaje znaleziony na poboczu autostrady, rozbity, z całym dachem zerwanym. Harold Bly jest zaskoczony śmiercią Charliego z rąk smoka, ponieważ najwyraźniej nigdy mu tego nie kazał, ale wykorzystuje okazję, by przejąć kontrolę nad tawerną i sklepem, konsolidując swoje władanie nad miastem. Tymczasem Steve konfrontuje się ze smokiem w jego rzekomej siedzibie. Jego strzelba i karabin okazują się nieskuteczne w zabiciu smoka, a ledwo uchodzi z życiem, gdy smok rezygnuje z prób zabicia go, najwyraźniej z chęcią dokończenia tego we własnym czasie. Wstrząśnięty doświadczeniem, Steve postanawia posłuchać Levi'ego Cobba, który daje mu kopie starych listów i pamiętników założycieli miasta. Dowiaduje się, że miasto zostało oczyszczone z chrześcijaństwa w późnym XIX wieku, a wszyscy chrześcijanie osiedlający się w mieście byli albo męczennikami, albo wypędzani. Ci, którzy pozostali, przenieśli się ze Starego Miasta i ponownie założyli Hyde River po podpisaniu Karty. Plugawy układ miejskiej Karty, „Jeśli to jest Grzech, niech Grzech będzie obsłużony”, dał smokowi władzę nad miastem. Zaczął od niegroźnie małego rozmiaru, ale przez wiek urosnął do długości czterdziestu pięciu stóp. Założyciel miasta, Benjamin Hyde, był uważany za posiadającego kontrolę nad smokiem i był przodkiem Harolda Bly. Steve opowiada Tracy wszystko, czego się dowiedział, i mimo że jest mężatką, spędzają razem noc. Oboje budzą się następnego ranka z zwiastunującą czarną wysypką na klatkach piersiowych. Tymczasem Harold Bly jest zdenerwowany tym, że smok zabijał ludzi, których chciał żyć, ignorując jego polecenia zabicia innych. Po zauważeniu wysypki na własnej klatce piersiowej decyduje, że smok chce usunięcia Tracy i Steve'a z miasta. Organizuje, aby szeryf Collins zamordował Tracy, ale ona zabija go w obronie własnej. Steve umawia się na spotkanie z Haroldem tej nocy w barze, aby zawrzeć pokój. Tam dowiaduje się, że Harold Bly i wszyscy jego poplecznicy mają znak i że Harold nigdy nie kontrolował smoka, ale że smok jest w rzeczywistości tylko ucieleśnionym grzechem. Steve'owi mówi się, że jego piwo zostało odurzone, potem traci przytomność i budzi się przywiązany do rytualnego kamiennego stołu w Hyde Hall, czekając na złożenie w ofierze smokowi. Jest uwalniany przez krwawiącego Levi'ego Cobba, który został postrzelony przez Harolda Bly. Podczas gdy Harold i jego zwolennicy oczyszczają miasto z chrześcijaństwa tak, jak ich przodkowie lata temu, Levi mówi Steve'owi, że musi mieć Jezusa po swojej stronie, aby mieć nadzieję na pokonanie smoka przed odejściem na śmierć. Tracy przekonuje Steve'a do ucieczki z miasta, ale podczas ich wyjścia w nocy i mimo starań Steve'a, Tracy obejmuje niepokutującą obojętność, którą wszyscy poprzedni ofiary objęli przed śmiercią, i jest zjedzona przez smoka. Wypełniony żalem, Steve przysięga zniszczyć smoka i wraca do miasta po zranieniu go materiałami wybuchowymi górniczymi (niszcząc mu w procesie skrzydła). Steve próbuje oddalić się od przyzwyczajania się do wysypki i wchodzenia w końcową fazę strasznej śmierci. W drodze do miasta zatrzymuje się w kościele i modli się o przebaczenie. Następnie wprowadza w życie jeden z planów Levi'ego i konfrontuje się ze smokiem, używając improwizowanej włóczni, którą Levi zbudował w swoim garażu. Harold Bly i jego zwolennicy patrzą z podziwem, gdy smok atakuje Steve'a ognistym oddechem, ale Steve nie doznaje żadnych oparzeń. Przerażony mocą Boga, smok cofa się na włócznię, aż ta wsuwa się między jego łuski prosto w serce. Jako ostatni czyn smok gryzie Harolda Bly na pół. Zamiast umrzeć, smok po prostu dematerializuje się w jasnym błysku. Pozostali mieszkańcy, wściekli na Steve'a, przysięgają, że się na nim zemstą za zabicie ich smoka. Steve sprostuje ich, wskazując na ich serca, i mówi im, że wciąż mają w sobie swojego smoka.