Henry James opuszcza Rye, gdzie unika samotności, mieszkając z rodziną i sporadycznymi wizytami przyjaciół. Jest żonatym ojcem o ustatkowanym życiu, który zainspirowany sprawą Oscara Wilde’a, bez wahania ujawnia wszystko o sobie.[sep]Przedstawia urodzonego w Ameryce pisarza Henry’ego Jamesa w ostatnich latach XIX wieku. Jedenaście rozdziałów powieści jest oznaczonych datami od stycznia 1895 do października 1899 roku i śledzą losy pisarza od jego porażki w londyńskim teatrze, ze sztuką „Guy Domville”, aż po jego odosobnienie w mieście Rye w East Sussex, gdzie w kolejnych latach szybko stworzył kilka arcydzieł. Powieść zaczyna się od portretu Henry’ego jako postaci publicznej, która czuje się upokorzona w nieoczekiwany sposób, nie tylko w sferze publicznej swojej kariery pisarskiej, ale także w sposób bardziej osobisty, w którym wszystkie środki ostrożności, jakie podjął, by prowadzić życie tak, jak tego chciał, wchodzą w stan kryzysu. Henry postanawia ograniczyć swoje życie publiczne, kupując dom w Rye, i tam pielęgnuje swoją samotność, będąc prześladowanym przez wszystkie konsekwencje, jakie jego potrzeba zachowania chronionej przestrzeni do życia i pisania wywołała przez całe jego życie. Ma pięćdziesiąt kilka lat i jest bardzo świadomy tego, jak musiał odmówić towarzystwa swojej chorej siostry, którą uwielbiał, jak zdecydował się trzymać z dala od swojego kraju i rodziny, jak stał się chłodny wobec pisarskiego przyjaciela, z którym był wcześniej bardzo bliski, i stał się kawalerem z nierozwiązaną seksualnością, z pewnością zbliżoną do homoseksualizmu, mieszkającym w domu ze służbą w południowej Anglii i z codzienną wizytą stenografistki, której dyktuje. Przerażony sprawą Oscara Wilde’a, portret Henry’ego nie jest portretem kogoś, kto po prostu tłumi siebie i swoją seksualność, ale czymś bardziej złożonym i dwuznacznym, kogoś, kto radzi sobie z życiem, sprawując kontrolę nad tym, ile ujawnia, nawet samemu sobie, i wybiera bycie pisarzem, aby osiągnąć właśnie to.


Rząd Stanów Zjednoczonych zlecił tajną misję na Cat Island, której celem było wytrenowanie psów do ochrony japońskich żołnierzy. Po kilku tygodniach obserwacji projekt został uznany za udany, a Eddy został wysłany do walki na Pacyfiku.[sep]Historia zaczyna się w Honolulu w 1941 roku, gdzie mieszka japoński chłopiec, Eddy. Ma brata, Herbiego, i licznych przyjaciół. Jego znajomi służą w wojsku, a szesnastoletni Eddy wstępuje do armii amerykańskiej, nielegalnie zmieniając metrykę, by wyglądać na osiemnastolatka. Zgłaszają się do obozu Camp McCoy. Ojciec Eddiego stanowczo się temu sprzeciwia, czując, że Eddy zdradza Japonię, ale wkrótce Japonia atakuje Pearl Harbor 7 grudnia 1941 roku. Eddy i jego japońska kompania muszą wykonywać prace fizyczne, takie jak kopanie okopów, podczas gdy żołnierze innych narodowości przechodzą regularne szkolenie wojskowe. Następnie zostaje zmobilizowany przez porucznika Sweeta na Cat Island w stanie Missisipi wraz z towarzyszami. Rozpoczynają wtedy tajną misję zleconą przez Franklina Delano Roosevelta, która polega na szkoleniu psów: psy są trenowane w wyczuwaniu Japończyków, co ma na celu przygotowanie ich tak, by po wypuszczeniu na teatrze działań wojennych na Pacyfiku śledziły i zabijały japońskich żołnierzy. Drastycznie obniża to morale żołnierzy. Później, gdy przemieszczają się z wyspy na ląd, silnik ich łodzi gaśnie. Gdy wzywają pomocy, przybywa Straż Wybrzeża USA i strzela do łodzi, podejrzewając, że to wróg. Wypadkowe ataki się powtarzają, a traktowanie japońsko-amerykańskich żołnierzy pogarsza się wraz z nasilaniem wojny. Eddy raz ginie niemal na miejscu, gdy jego trener psa, Smith, przywołuje psa nieco za późno. Żołnierze są zmuszani do okrutnego traktowania psów, co stoi w sprzeczności z ich wolą. Po kilku tygodniach wyczerpującego traktowania Japończyków rząd obserwuje i ocenia ten projekt. Uznaje go za nieudany, a Eddy otrzymuje przydział do walki na teatrze działań wojennych w Europie.


Nicholas pomagał wojskom japońskim w tłumaczeniu instrukcji do materiałów wybuchowych oraz wziął udział w misji ochrony mostu kolejowego w Koulunu. Jego najtrudniejszym zadaniem było dostarczenie broni do obozu jenieckiego, gdzie musiał wejść na teren obozu, by przekazać ją zdrowej osobie.[sep]Historia zaczyna się od pokonania przez armię japońską sił chińskich okupujących Hongkong 25 grudnia 1941 roku. Nicholas to jedenastolatek, którego rodzice nagle zniknęli w chaosie wybuchającej wojny. Gdy Chińczycy przystępują do przeszukiwania domów, trzej lojalni służący rodziny, Tang, jego żona Ah Mee oraz ogrodnik Ah Kwan, zabierają Nicholasa i uciekają do Koulunu, ponieważ wyspa Hongkong przestała być bezpieczna. Po dotarciu do brzegu Koulunu Tang i Ah Mee przebrają Nicholasa za chińskiego chłopca i podróż kontynuuje się do rodzinnej wioski Tanga, wioski Sek Wan. Nicholas spędza lata wojny tam wraz z Tangiem i jego rodziną. Otrzymuje chińskie imię Wing Ming. W tym czasie dzieje się wiele wydarzeń. Nicholas wyrusza w niebezpieczną podróż z powrotem do Koulunu, aby zdobyć chininę na malarię, którą zaraził się Tang. Pomaga również komunistycznej armii partyzanckiej – Bojownikom Kolumny Wschodniej Rzeki – w przetłumaczeniu instrukcji obsługi ciężkich materiałów wybuchowych. Nicholas dołącza do armii partyzanckiej na misję do Koulunu, gdzie wysadzają most kolejowy i osłabiają pozycję armii japońskiej. Jednak jego najniebezpieczniejszym zadaniem było dostarczenie leków do obozów jenieckich. Przenoszenie wiadomości lub przedmiotów do obozów jenieckich jest nazywane „graniem na bambusowym radiu”. Nicholas robi więcej, niż oczekiwano, wchodząc do samego obozu, ponieważ osoba, której miał przekazać lek, miała gorączkę. Wyczerpany i zaniepokojony, Nicholas cudem unika władzy Japończyków dzięki pomocy więźniów i w końcu dociera do bezpiecznej wioski Sek Wan. Gdy wojna dobiega końca, Nicholas wraca do swojego domu na wyspie Hongkong. Po powrocie wszystko jest zrujnowane, jego dom jest poważnie uszkodzony. Przechodząc przez dom, znajduje matkę. Nicholas jej nie poznaje; wydaje się znacznie starsza i wyczerpana, ale wie, że to jego matka. Minęło prawie cztery lata, odkąd ostatni raz był w domu. Na początku przedstawia się jako Wing Ming, a potem przypomina sobie, że jest Nicholasem Holfordem.


Budowa piramidy dla ojca Teppica spowodowała tak silne zakrzywienie czasoprzestrzeni, że obróciła królestwo o 90 stopni względem reszty dysku. Zniszczenie tej budowli przez głównego bohatera przywróciło Dżelibejbi do realnego świata i odesłało arcykapłana Dios w przeszłość.[sep]Głównym bohaterem „Piramid” jest Teppic, książę małego królestwa Dżelibejbi. Dżelibejbi to odpowiednik starożytnego Egiptu na Świecie Dysku. Młody Teppic od kilku lat szkolił się w Gildii Zabójców w Ankh-Morpork. Dzień po zdaniu ostatniego egzaminu w jakiś sposób wyczuwa, że jego ojciec nie żyje i że musi wrócić do domu. Fakt, że jest pierwszym królem Dżelibejbi wychowanym poza granicami królestwa, prowadzi do ciekawych problemów, wynikających z tego, że Dios, arcykapłan, jest ortodoksyjnym zwolennikiem tradycji i w rzeczywistości nie pozwala faraonom rządzić krajem. Po licznych przygodach i nieporozumieniach Teppic jest zmuszony do ucieczki z pałacu wraz z dwórką o imieniu Ptraci. Tymczasem ogromna piramida budowana dla ojca Teppica tak silnie zakrzywia czasoprzestrzeń, że „obraca” Dżelibejbi tak, że jego ustawienie względem czasoprzestrzeni reszty dysku zmienia się o 90 stopni. Teppic i Ptraci udają się do Efebu, aby poradzić się tamtejszych filozofów, jak wrócić do królestwa. W międzyczasie w Dżelibejbi wybucha chaos, gdyż mnóstwo bogów zstępuje na lud, a wszyscy martwi władcy Dżelibejbi powracają do życia. Ostatecznie Teppic wraca do królestwa i próbuje zniszczyć Wielką Piramidę przy pomocy wszystkich swoich właśnie wskrzeszonych przodków. Stają im na drodze Dios, który – jak się okazuje – jest tak stary jak samo królestwo i doradzał każdemu faraonowi w jego historii. Dios nienawidzi zmian i uważa, że Dżelibejbi powinno pozostać takie samo. Teppicowi udaje się zniszczyć piramidę, co przywraca Dżelibejbi do realnego świata i odsyła Diosa w czasie (gdzie spotyka on założyciela królestwa, przez co cykl zaczyna się od nowa). Następnie Teppic abdykuje, pozwalając Ptraci (która okazuje się jego przyrodnią siostrą) objąć rządy. Ptraci natychmiast wprowadza niezbędne zmiany.


Mimo wczesnego buntowniczego intelektu, doświadczenia zdobyte po mianowaniu go kardynałem jedynie pogłębiły tę cechę ojca Campbella. Wzrost w hierarchii kościelnej pozwolił mu na szerokie podróże, podczas których uległ on jednak głębokiemu skażeniu przez świat.[sep]Bohater, jak to często w powieściach Marshalla, jest szkockim duchownym. Powieść śledzi życie ojca Campbella, konwertyty na katolicyzm z zamożnej rodziny, od jego święceń kapłańskich tuż przed I wojną światową aż do śmierci wiele lat później, jako kardynała. W swojej pierwszej parafii ojciec Campbell znalazł się w konflikcie z proboszczem, kanonikiem, w rodzaju ciągłego sporu – pierwszego z serii drobnych utarczek i niepowodzeń, które leżały na drodze jego powołania jak głazy. I wojna światowa wysyła go do Francji z Brytyjskim Korpusem Ekspedycyjnym jako kapelana. Doświadczenia tam odzyskane nieco go zahartowały, ale jego podstawowa wioda pozostała niezachwiana. Po wojnie wraca do parafii, wciąż bardzo poważny, ale naiwny młody kapłan. Szuka cudu dla towarzysza z wojska, któremu pomógł powrócić do wiary. Udają się do Lourdes. Szkocja, która nigdy nie otrzymała takiego cudu, obserwowała z nadzieją. Wynik był zaskoczeniem dla wszystkich i sprawił ojcu Campbellowi sporo kłopotów. Ojciec Campbell był cierpliwy i pokorny; ale we wczesnych latach jego główną cechą był buntowniczy intelekt, wyzwalany przez dyscyplinę kościelną i w końcu złagodzony przez doświadczenia, które spotkały go po mianowaniu kardynałem. Studium złożonych problemów, z jakimi borykają się świat i Kościół, książka przedstawia dramatyczną i wciągającą rzeczywistość tematów, których laik rzadko widzi i często czuje, że jest przed nimi trzymany. Wzrost kapłana w hierarchii kościelnej pozwala mu podróżować daleko i szeroko, a gdy obserwuje działania ludzi, zarówno świeckich, jak i duchownych, sam pozostaje niesplamiony przez świat. Słynny pisarz powiedział, że tylko naprawdę dobrzy mogą zrozumieć zło, a ojciec Campbell jest człowiekiem, dla którego chwała Boga i prawda Kościoła są ostatecznymi rzeczywistościami. Wynikiem jest poruszająca ludzka historia o bogactwie i głębi, w której wiara i intelekt triumfują – tak jak miłość. Historia kończy się, gdy stary kanonik, który zaprzyjaźnił się z kardynałem, w końcu ustępuje, zapisując mu swoją doskonałą piwnicę z winem oraz kolekcję skrawków mydła.


Jim zostaje wygnany z Patusan, gdzie zamiast szacunku zyskuje wrogość mieszkańców i staje się wspólnikiem lokalnych tyranów. W finale, po śmierci Browna z rąk Dain Waris, Jim zabija ojca ofiary w akcie zemsty, odrzucając odpowiedzialność za swoje czyny.[sep]Jim (jego nazwisko nigdy nie zostaje ujawnione), młody brytyjski marynarz, zostaje pierwszym oficerem na „Patnie”, statku pełnym pielgrzymów podróżujących do Mekki na hadżdż. Jim dołącza do kapitana i innych członków załogi w opuszczeniu statku i jego pasażerów. Kilka dni później zostają podjęci przez brytyjski statek. Jednak „Patna” i jej pasażerowie również zostają później uratowani, a naganne czyny załogi wychodzą na jaw. Pozostali uczestnicy unikają sądowego śledztwa, pozostawiając Jima samego przed sądem. Sąd odbiera mu certyfikat dowodzenia statkiem za zaniedbanie obowiązków. Jim jest zły na siebie, zarówno z powodu chwili słabości, jak i zmarnowania szansy na bycie „bohaterem”. Podczas procesu poznaje Charlesa Marlowa, kapitana statku, który mimo początkowych wątpliwości co do tego, co postrzega jako niemoralność Jima, zaprzyjaźnia się z nim, ponieważ jest „jednym z nas”. Marlow znajduje później Jimowi pracę jako urzędnika w sklepie żeglarskim. Jim stara się pozostać incognito, ale ilekroć dotyka go hańba incydentu z „Patną”, porzuca swoje miejsce i przenosi się dalej na wschód. W końcu przyjaciel Marlowa, Stein, sugeruje powierzenie Jima funkcji swojego przedstawiciela w Patusan, odosobnionej osadzie w głębi lądu o mieszanej populacji malajskiej i bugijskiej, gdzie przeszłość Jima może pozostać ukryta. Mieszkając na wyspie, zyskuje tytuł „Tuan” („Pan”). Tam Jim zdobywa szacunek ludzi i staje się ich przywódcą, uwalniając ich od ucisku bandyty Szyrifa Alego i chroniąc przed skorumpowanym lokalnym malajskim wodzem, radżą Tunku Allangiem. Jim zdobywa miłość Jewel, kobiety mieszanej rasy, i jest „zadowolony... prawie”. Koniec następuje kilka lat później, gdy miasto zostaje zaatakowane przez niszczyciela „Dżentelmena” Browna. Chociaż Brown i jego banda zostają odparci, Dain Waris, syn lidera społeczności bugijskiej, zostaje zabity. Jim wraca do Doramina, lidera Bugisów, i ochoczo przyjmuje od niego śmiertelny pocisk w klatkę piersiową jako odkupienie za śmierć jego syna. Marlow jest również narratorem trzech innych dzieł Conrada: „Jądra ciemności”, „Młodzieńczych lat” i „Szansy”.


Operacja przeprowadzona przez doktora Boekmana nie przywraca ojcu Hansa zdrowia oraz pamięci. Mimo pomocy chirurga chłopiec nie rozpoczyna studiów medycznych i w przyszłości nie zostaje cenionym lekarzem.[sep]W Holandii ubogi, ale pracowity i uczciwy piętnastoletni Hans Brinker oraz jego młodsza siostra Gretel pragną wziąć udział w wielkim wyścigu na łyżwach, który w grudniu odbędzie się na kanale. Mają niewielkie szanse na dobry wynik na swoich ręcznie robionych, drewnianych łyżwach, ale perspektywa wyścigu i nagrody w postaci Srebrnych Łyżew ich ekscytuje i rozpala marzenia. Ojciec Hansa, Raff Brinker, jest chory i cierpi na amnezję z napadami agresji z powodu urazu głowy doznanego po upadku z grobli, przez co nie może pracować. Pani Brinker, Hans i Gretel muszą wszyscy pracować, aby utrzymać rodzinę, a ze względu na niskie dochody i słabą pozycję społeczną są wyśmiewani przez społeczność. Hans przypadkowo spotyka słynnego chirurga, doktora Boekmana, i błaga go o leczenie ojca, jednak lekarz jest drogi i szorstki z powodu śmierci żony i zaginięcia syna. Ostatecznie doktor Boekman zgadza się zbadać ojca rodziny Brinkerów. Stawia diagnozę ucisku na mózg, który można wyleczyć ryzykowną i kosztowną operacją z użyciem trepanacji. Hans oferuje lekarzowi własne oszczędności, gromadzone w nadziei na zakup stalowych łyżew, na pokrycie kosztów operacji ojca. Poruszony tym gestem doktor Boekman przeprowadza operację bezpłatnie, a Hans może kupić dobre łyżwy dla siebie i Gretel, by wystartować w wyścigu. Gretel wygrywa wśród dziewcząt, ale Hans w wyścigu chłopców pozwala wygrać przyjacielowi, który potrzebuje nagrody bardziej, oddając mu cenną nagrodę – Srebrne Łżewia. Operacja pana Brinkera kończy się sukcesem, a on odzyskuje zdrowie i pamięć. Doktor Boekman również się zmienia, pozbywając się szorstkości, co częściowo wynika z faktu, że dzięki nieoczekiwanej pomocy pana Brinkera odzyskał kontakt ze swoim zaginionym synem. Los rodziny Brinkerów poprawia się jeszcze bardziej dzięki niemal cudownemu odzyskaniu oszczędności pana Brinkera, które uznano za zaginione lub skradzione dziesięć lat wcześniej. Rodzice Brinkerowie żyją długo i szczęśliwie. Doktor Boekman pomaga Hansowi dostać się na studia medyczne, a Hans zostaje cenionym lekarzem. Gretel również dorasta i cieszy się szczęśliwym życiem dorosłym.


Gdy szalony książę Riz dokonuje zamachu stanu, trójka młodych monarchów zostaje wplątana w masakrę. Unikalne moce Jatty ratują ich życia i pozwalają na powrót do Alteedy.[sep]Księżniczka Jatta budzi się na podłodze w swojej sypialni po nocy rzezi, której nie pamięta, odczuwając winę, której nie potrafi wytłumaczyć. Kawałek po kawałku odkrywa dwa przerażające fakty: jest wilkołakiem; król Dartithu, Brackensith, wyznaczył ją na żonę dla swojego syna. Ochrona, jaką królestwo jej ojca, Alteeda, oferowało Jattcie, legnie w gruzach, gdy w dniu jej czternastych urodzin Brackensith najechał kraj. Jatta i jej brat Arthmael uciekają, by szukać pomocy u Czarodzieja Redda. Opuszczają go, zabierając ze sobą kulę. Ten fioletowy, wielkości śliwki magiczny piłeczka tworzy żywe iluzje wzroku, dźwięku, zapachu i smaku tak przekonująco, że tylko zmysł dotyku może je zdemaskować. Dzięki niezwykłej wyobraźni Jatta wkrótce opanowuje kulę. Jej iluzje dają niemal nieograniczone możliwości do oszustw, rozrywki i ucieczki. Jednak Jatta nie może uciec przed mrocznymi napadami wilkołaka, których teraz doświadcza. Gdy uścisk Brackensitha nad Alteedą zaciska się, Jatta zdaje sobie sprawę, że tylko jej poddanie uratuje jej królestwo. Podróż z Arthmaelem na mroczną wyspę Dartithu jest pełna niebezpieczeństw. Zostają uprowadzeni, rzucone na pożarcie smokom i uwięzione z zagubionymi duszami w magicznym ogniu. Jatta jest zmuszona do zaręczyn z niebezpiecznie niestabilnym księciem Rizem. Na Dartith, gdzie noc trwa szesnaście z każdych dwudziestu czterech godzin, Jatta i Arthmael spotykają i zaprzyjaźniają się z księżniczką Noriglade, Nieumarłą córką Brackensitha. Noriglade również nienawidzi tego, kim jest. Choć Nieumarli rzadko zabijają, porywają duszę swojej ofiary w trakcie picia, co jest torturą dla ofiary i korupcją dla Nieumarłego. Noriglade i Arthmael pragną uciec do Alteedy. Jatta pogodziła się z pozostaniem, obawiając się, że jej wilk przejmuje kontrolę nad jej osobowością. Gdy szalony książę Riz dokonuje zamachu stanu, trójka młodych monarchów zostaje wplątana w masakrę. To unikalne moce Jatty ratują ich, a Jatta, Arthmael i Noriglade wracają do Alteedy.


Jim Saddler walczy na Froncie Zachodnim, gdzie staje się świadkiem śmierci przyjaciół i ostatecznie sam zostaje ranny w trakcie ataku. Bohater umiera w wyniku odniesionych obrażeń, a jego odejście zostaje opisane jako oniryczne i poetyckie.[sep]Odlot Piotra to australijska powieść osadzona w czasach przed I wojną światową i w jej trakcie. Pierwsza część powieści rozgrywa się na Złotym Wybrzeżu w Queenslandzie, a druga na Froncie Zachodnim. Głównym bohaterem jest Jim Saddler, samotny młody mężczyzna, który głęboko rozumie świat ptaków żyjących w estuarium niedaleko jego domu. Ashley Crowther niedawno odziedziczył farmę obejmującą to estuarium; mimo różnic społecznych i doświadczeń, dwaj młodzi mężczyźni nawiązują bliską więź, gdy Ashley proponuje Jimowi pracę strażnika, polegającą na rejestrowaniu przylotów i odlotów ptaków w ich „sanktuarium”. Jim zaprzyjaźnia się również z Imogen, starszą kobietą, której fotografie uchwytują piękno ptaków w sanktuarium; w szczególności biegusa. To sielankowy świat biegusów, sieweczek i ibisów, ale nie wolny od zarodków zmian i niepokoju. Gdy wybucha I wojna światowa, Jim czuje się zobowiązany wstąpić do wojska i udaje się na Front Zachodni, gdzie jego unikalna i wrażliwa percepcja daje czytelnikowi wgląd w przerażające doświadczenia wojny w okopach. Opis Maloufa wszechogarniającego „systemu” wojny oraz makabrycznej rzeczywistości życia i śmierci na froncie jest wstrząsający w szczegółach. Po spokojnym przybyciu na front pocisk niespodziewanie spada wśród przyjaciół Jima za linią frontu. Jim jest pokryty krwią swojego przyjaciela Clancy’ego, który zostaje rozerwany na strzępy. Następnie młody rekrut Eric traci obie nogi. Jim widzi, jak umiera wielu innych przyjaciół. Spotyka Ashleya, który jest oficerem w innej dywizji. Konfrontuje się ze własnym poczuciem przemocy, gdy zostaje zaatakowany przez innego mężczyznę, Wizzera, który później ginie w leju po pocisku. Widzi również lokalne społeczności rolnicze próbujące utrzymać się przy życiu w pośród chaosu, w tym starca sadzącego rośliny w ziemi zniszczonego lasu. Jim zaczyna na nowo prowadzić rejestr wron, gdy ich niemal nieprzerwane wzorce migracyjne kontynuują się nad frontem. Na końcu powieści czytelnik wkracza w podmiotowość Jima, gdy ten idzie „na górę” podczas ataku, zostaje ranny i umiera z powodu odniesionych ran. Dokładny moment śmierci nie jest jasno określony; jego wyjście z życia jest oniryczne i poetyckie. Na wybrzeżu Queenslandu Imogen opłakuje śmierć Jima i reflektuje nad bezsensowną, ale piękną ciągłością życia.


Członkowie Koła Zbrodni Rogera Sheringhana, w tym prawnik i pisarze, wspólnie zajęli się rozwiązaniem zagadki morderstwa. Po upływie tygodnia przedstawili jednolite wnioski, stwierdzając, że sprawcą był przypadkowy maniak, a nie żona sir Eustace'a czy ojciec jego przyszłej żony.[sep]Po przybyciu o 10:30 rano do swego londyńskiego klubu, co czynił każdego ranka od wielu lat, sir Eustace Pennefather, znany kobieciarz, którego rozwód z obecną żoną jest w toku, otrzymuje pocztą pudełko czekoladek z darmową próbką. Nie aprobując takich nowoczesnych technik marketingowych, sir Eustace ma wyrzucić czekoladki z odrazą, ale zmienia zdanie, gdy dowiaduje się, że Graham Bendix, inny członek klubu, którego ledwo zna, przegrał zakład ze swoją żoną Joan i jest jej winien pudełko czekoladek. Bendix zabiera pudełko do domu i po obiedzie razem z żoną próbują nowych słodyczy. Kilka godzin później Joan Bendix nie żyje, podczas gdy jej mąż, który zjadł znacznie mniej czekoladek, trafia poważnie chory do szpitala (później jednak wraca do zdrowia). Policja jest w stanie ustalić kilka faktów poza wszelką wątpliwością: że paczka została nadana poprzedniego wieczorem w pobliżu The Strand; że trucizna, którą wstrzyknięto do każdej z czekoladek, to nitrobenzen; oraz że towarzyszący list został napisany na maszynie na kartce papieru firmowego producenta czekoladek, ale nie został przez nich sporządzony ani wysłany. W dość wczesnym etapie śledztwa staje się jasne, że zamierzoną ofiarą był sam sir Eustace, a nie niewinna Joan Bendix: żaden przestępca nie mógł przewidzieć, że sir Eustace odda pudełko czekoladek mężczyźnie, którego ledwo zna i który akurat był obecny w momencie doręczenia. Jednakże, nie mogąc ustalić dalszych szczegółów zbrodni, Scotland Yard dochodzi do wniosku, że nadawcą musiał być jakiś maniak lub fanatyk próbujący oczyścić społeczeństwo z jednego z jego najbardziej niemoralnych członków. Będąc szanowanymi filarami społeczeństwa – w tym adwokatem, autorem powieści detektywistycznych i pisarką – członkowie Koła Zbrodni Rogera Sheringhana indywidualnie zabierają się za rozwiązanie sprawy. Po upływie tygodnia przedstawiają swoje wnioski kolejno w kolejne wieczory kolegom. Nie zaskakuje nikogo, że wskazują różnych podejrzanych: żonę sir Eustace'a, żyjącą w separacji; ojca młodej damy, którą sir Eustace zamierzał poślubić po uprawomocnieniu się rozwodu; jedną z porzuconych kochanek sir Eustace'a; oraz kilku innych. Podczas gdy te dyskusje trwają, morderca wydaje się czuć się bezpiecznie i nie widzi potrzeby dalszego zacierania śladów. Jednak pod sam koniec powieści tożsamość sprawcy pozostaje już poza wszelką wątpliwością.


Dzięki wykształceniu Minkego oraz sukcesowi biznesowemu Nyai Ontosoro, ich osiągnięcia mają kluczowe znaczenie w starciu z nieugiętym prawem holenderskim. Książka ukazuje, że indywidualne wysiłki bohaterów są potężniejsze niż rzeczywistość rządu kolonialnego.[sep]„Ten świat ludzki” opowiada historię Minkego, jawajskiego arystokraty niższej rangi, który kształci się w Hogere Burger School (HBS) w epoce, gdy tylko potomkowie europejskich kolonizatorów mogą liczyć na taki poziom edukacji. Minke to utalentowany młody pisarz, którego utwory publikowane są w kilku czasopismach holenderskich i cieszą się szerokim uznaniem. Jako „tubylec” Minke jest jednak nielubiany przez wielu kolegów, którzy wszyscy wykazują jakieś europejskie pochodzenie. Portretowany jest jako odważny w sprzeciwianiu się niesprawiedliwościom narzucanym jego rodakom Jawajczykom, a także w kwestionowaniu aspektów własnej kultury. Minke poznaje niezwykłą Indonezyjkę, Nyai Ontosoroh, która jest nałożnicą Holendra o imieniu Herman Mellema. Minke zakochuje się w ich córce, Annelies, którą ostatecznie poślubia w muzułmańskim ślubie zgodnie ze zwyczajami „tubylczymi”, jednakże, zgodnie z prawem holenderskim, ma ono ważność prawną, ponieważ zostało przeprowadzone bez zgody prawnych opiekunów Annelies, Holendrów (dziewczyna była niepełnoletnia). W tamtym okresie kobiety często stawały się nałożnicami Holendrów mieszkających w Indiach Wschodnich. Uważano je za osoby o niskich moralności z powodu ich statusu nałożnic, nawet jeśli, jak w przypadku Nyai Ontosoro, nie miały one wyboru w tej sprawie. Ich dzieci miały niepewny status prawny – uznawane za nieślubne „tubylców” z odpowiednim brakiem praw, chyba że zostały prawnie uznane przez ojca, wówczas uważane były za „Indosów”, a matka traciła do nich wszelkie prawa na rzecz ojca. Jako nałożnica Nyai Ontosoro cierpi z powodu swojego niskiego statusu i braku praw, ale co istotne, jest świadoma niesprawiedliwości swojego cierpienia i wierzy, że edukacja jest drogą, dzięki której jej podstawowa ludzkość może zostać uznana. Wierzy, że nauka jest kluczem do przeciwstawiania się upokorzeniu, głupocie i ubóstwu. Jednak decyzja o prawnym uznaniu dzieci z ich związku za dzieci Hermana Mellemy pociąga za sobą katastrofalne skutki pod koniec książki. Dla Pramoedyi edukacja jest kluczem do zmiany losu. Na przykład Nyai Ontosoro, która nie miała formalnego wykształcenia i była kształcona przez swoje doświadczenia, książki i życie codzienne, była znacznie bardziej inspirującą edukatorką niż nauczyciele Minkego w szkole średniej. Jednakże „Ten świat ludzki” ukazuje też potężnie rzeczywistość holenderskiego rządu kolonialnego w Indonezji poprzez życie postaci, gdzie wykształcenie Minkego i sukces biznesowy Nyai Ontosoro mają niewiele znaczenia w starciu z nieugiętym holenderskim prawem kolonialnym.


Dzięki skutecznemu sabotażowi Rachel, która ostatecznie pokonuje Sly’ego Moorcocka, spisek Stark nie udaje się wystartować na Księżyc. Zmuszeni do pozostania na Ziemi spiskowcy nie doświadczają frustracji i samotności, a Sly Moorcock unika samobójczej śmierci.[sep]Colin „CD” Dobson prowadzi monotonne życie w kluczowym momencie historii. Środowisko naturalne jest niszczone przez serię „lawin” – nagłych zaburzeń w ekosystemie Ziemi, powodujących powszechne zniszczenia. Spisek Stark to klikka najbogatszych i najbardziej wpływowych ludzi na świecie, którzy od dawna wiedzą, że ekosystem planety zbliża się do całkowitego załamania. Od dziesięcioleci wysyłają na orbitę wokół Ziemi i Księżyca bezzałogowe statki kosmiczne załadowane zapasami. Dążąc do ocalenia własnego życia i pozostawienia innych na łasce „całkowitego toksycznego przeciążenia”, potajemnie budują flotę statków kosmicznych z zamiarem skolonizowania Księżyca. Używając prymitywnych zastraszeń, wykupują ziemię od Aborygenów w Australii Zachodniej, aby wykorzystać ją jako miejsce startu. Sprzedają swoje aktywa i towary, aby zdobyć gotówkę, zrzucając jednocześnie aktywa w dużych wolumenach, co ma wywołać globalny krach na giełdzie i obniżyć cenę zasobów, których potrzebują. Kupują Księżyc od rządu Stanów Zjednoczonych wraz ze sprzętem potrzebnym do dotarcia na niego. Zaprojektowano sześć statków mających podróżować na Księżyc, z czego trzy przewiozą ludzi, z miejscem dla 250 osób na każdym z nich. Statki otrzymują nazwę „Gwiezdne Arki”, nawiązując do biblijnej historii Arki Noego. Gwiezdne Arki zawierają ludzkie i zwierzęce embriony w stanie zawieszonej animacji, a także zasoby niezbędne do podtrzymania życia. Przygotowania do Gwiezdnych Ark prowadzone są pod przykrywką historii, że konsorcjum buduje kurort na pustyni. CD i jego przyjaciele tworzą grupę o nazwie „EcoAction”. Każdy z nich ma własny powód, by walczyć z konsorcjum, a ich wspólnym celem jest próba ochrony środowiska. Podejmują działania przeciwko działalności konsorcjum i w procesie odkrywają spisek. Infiltrują miejsce startu i wywołują chaos. CD i jeden ze spiskowców, Sly Moorcock, rywalizują o względy Rachel, która ostatecznie dołącza do spisku jako zamierzona partnerka Sly’ego. EcoAction próbuje ostrzec resztę świata przed planem, ale nikt ich nie traktuje poważnie. Klika zabija wiele osób, które badały lub odkryły spisek. Rachel w ostatniej chwili odwraca się od Sly’ego, by sabotować start, ale on ją obezwładnia i próbuje uprowadzić. Ucieka i dołącza do ocalałych członków EcoAction. Spisek Stark startuje, ale odkrywa, że ich egzystencja jest frustrująca i samotna. Sly Moorcock ostatecznie popełnia samobójstwo. Opowieść kończy się upomnieniem skierowanym do światowych konsumentów za ich bierność w sprawach środowiskowych pod koniec lat 80. i na początku lat 90.


Po dotarciu do Kamienia Prawdy i złożeniu przysięgi Cyrenie, Leo nie poznaje prawdy o swojej siostrze. W rezultacie nie zyskuje on mocy niezbędnej do ostatecznego pokonania Loethara.[sep]Królewska wygnanka rozpoczyna się od schwytania Barronel przez Loethara, barbarzyńskiego wodza ze stepów Likurii, który ma na oku nieuchwytne królestwo Penraven. Król Brennus z Penraven, przerażony upadkiem sąsiednich królestw, obserwuje narodziny swojej córki, którą ogłasza za zmarłą. Legat Regor De Vis i jego bliźniacy synowie, Corbel i Gavriel, są wezwani, by być świadkami sprytnego planu Brennusa. Wybierając Corbela, by wywiózł jego „zmarłą” córkę, powierza Gavrielowi zadanie ochrony jedynego „prawdziwego” syna Brennusa, Leonela, co ten przyjmuje z wahaniem. Gdy Loethar zstępuje na Penraven, zarówno Regor De Vis, jak i król Brennus giną. Freath, pomocnik królowej Iseldy, zdradza rodzinę Valisarów, a w zamian otrzymuje prawo własności do swojej królowej. Loetharowi podoba się Piven, adoptowany syn Valisarów, porównuje go do zwierzęcia. Corbel spotyka się z tajemniczym Sergiusem, zanim zanurza się w cuda magii. Jego brat bliźniak Gavriel znajduje ukojenie w tajnych przejściach wewnątrz Penraven u boku młodego dziedzica. Królowa Iselda jest zmuszona oglądać, jak Loethar zjada szczątki jej męża, zanim sama zostaje później zabita. Tymczasem Loethar zbiera Obdarzonych, ludzi oznaczonych specjalnymi zdolnościami. Freath wykorzystuje swoją nową pozycję, by zgarnąć dwóch Obdarzonych, z których wybiera Clovisa i Kirina. Loethar zaręcza się z Valyą, ku niechęci swojej matki, choć szybko przypomina Darze Negev, że to mózg Valyi pozwolił mu zdobyć Penraven. Później wychodzi na jaw, że Freath współpracuje z Genrie, służącą i niespełnioną miłością Gavriela, próbując powstrzymać Loethara i znaleźć tajemniczego Aegisa, który jest podobno związany z dziedzicem rodu Valisarów, obdarzonym mocą wpływania na innych. Gavriel i Leo uciekają z Penraven i trafiają pod opiekę Lily i jej ojca, który cierpi na trąd. Później Lily dołącza do pary, gdy wyruszają na poszukiwania Kilt Farisa, rozbójnika i banity, któremu Brennus niegdyś pomógł, by ten zabrał Leo pod swoje skrzydła, gdyby Penraven kiedykolwiek upadł. Gavriel zostaje później rozdzielony z Leo i trafia pod opiekę Elki, choć jasne jest, że nie pamięta, kim naprawdę jest, podając imię swojego ojca: „Regor”. Genrie zostaje później zabita, by udowodnić, że Freath jest lojalny wobec Loethara, i tym samym chroni swojego kochanka. Leo przybywa do Kamienia Prawdy, by złożyć przysięgę Cyrenie, i poznaje prawdę o swojej siostrze. Leo otrzymuje moc, której potrzebuje, by na zawsze powstrzymać Loethara.


Nola Norton odkrywa, że Carol Taylor przypadkowo zabiła Joego Lamba, i szantuje Eddiego Bakera groźbą ujawnienia go jako mordercy. W rezultacie Eddie śledzi Nolę na jacht koło wyspy Catalina, gdzie dochodzi do ich ostatecznego konfliktu.[sep]Kształtna debiutantka Nola Norton znajduje sposób na zwrócenie na siebie uwagę dużego hollywoodzkiego studia. Na pięknej plaży w południowej Kalifornii udaje, że tonie, i wciąga ratownika Eddiego Bakera na głęboką wodę. W okolicznościach, które całkowicie dezorientują Eddiego, Nola używa ukrytego podwodnego urządzenia do oddychania, zbudowanego dla niej przez przełożonego Eddiego, by zanurzyć Eddiego pod wodę, aż ten traci przytomność. Następnie spreparowuje jego „ratunek”, co przynosi jej rozgłos, o jaki walczyła, ale skutecznie kosztuje Eddiego karierę. Gdy Eddie dowiaduje się, że jego „ratowniczka” dzięki tej reklamie, której nieświadomie jej pomógł zapewnić, podpisała kontrakt ze studiem opiewający na 150 tysięcy dolarów, postanawia upomnieć się o część tej sumy. Odkrywa powiązanie między Nolą a jego przełożonym, Hankiem Sawyerem, który teraz nie żyje w tajemniczych okolicznościach. Dochodzi do wniosku, że Nola i jej podły teatralny agent, Joe Lamb, zamordowali Hanka nie tylko z powodu jego współudziału w lukratywnym numerze reklamowym, ale także dlatego, że wiedział o przeszłości Noli jako nastoletniej prostytutki w San Diego – co byłoby śmiercią dla aspirującej hollywoodzkiej gwiazdy. Uzbrojony w te informacje – i w wystarczające dowody materialne, by powiesić Nolę zarówno w systemie sprawiedliwości karnej, jak i w sądzie opinii publicznej – Eddie składa Noli „propozycję biznesową”, która ma niewiele wspólnego z szantażem. Wybucha różnorodna gra w kotka i myszkę, w której Nola bezskutecznie próbuje wykorzystać swoje urody, by zneutralizować atak Eddiego na jej dochody. Tymczasem Joe Lamb przekonuje swoją pełną życia, rudowłosą współpracownicę Carol Taylor, by włączyła się w śledzenie Eddiego do jego kryjówki na pustyni. Tam Eddie i Carol stają się czymś więcej niż tylko przyjaciółmi. Gdy Joe towarzyszy Carol podczas jej kolejnego spotkania z Eddiem, wyciąga broń i próbuje pozbyć się Eddiego, tak jak on i Nola zrobili to z Hankiem Sawyerem. Zaskoczona i przerażona, Carol wstawia się w obronie Eddiego i przypadkowo postrzela i zabija Joe. Eddie podejmuje nadzwyczajne ryzyko, by pozbyć się ciała Joego w sposób, który nie pociągnie go za sobą ani zrozpaczonej Carol. Choć wydaje się to zmylić policję, z powrotem w Los Angeles Nola składa fakty do kupy i grozi, że ujawni Eddiego jako mordercę Joego. Przy tak wysokich stawkach ostateczne starcie jest nieuniknione. Eddie śledzi Nolę i jej gwiazdora filmowego na jacht u wybrzeży wyspy Catalina, gdzie po raz kolejny w nocnym powietrzu wisi morderstwo. Eddie odkrywa, że Nola jest potężnym przeciwnikiem do samego końca, gdy powieść dochodzi do swojej wybuchowej końcówki.


Danifae zostaje ujawniona jako Yor’thae i powstaje w nowej formie po tym, jak zostaje pochłonięta przez Lolth. W następstwie tego wydarzenia Quenthel otrzymuje rozkaz powrotu do pełnienia funkcji w Arach-Tinilith, a Halisstra zostaje przemieniona w Lady Penitent.[sep]Quenthel Baenre, Pharaun Mizzrym, Jeggred Baenre i Danifae kontynuują swoją podróż w Demonweb Pits bez Valasa Hune’a, który zniknął krótko przed rozpoczęciem się historii. Halisstra Melarn, z nową wiarą w Eilistraee, Tańczącą Boginię, wyrusza z Uluyarą i Feliane, by wypełnić swoje przeznaczenie jako pogromczyni Lolth, Królowej Pająków, Bogini Chaosu. W miarę jak podróż trwa, obie grupy – Quenthel i Halistry – są atakowane przez liczne istoty, wkrótce dochodząc do walki ze sobą. Towarzysze Quenthel łatwo pokonują drużynę Halistry, składając drowa Uluyarę w ofierze Lolth. Danifae powala Halistrę w bitwie i odchodzi, wierząc, że jej była pani nie żyje. Halisstra jednak później budzi się, gorzka i pełna gniewu. W swojej furii z powodu porażki i wściekłości na Eilistraee za to, że na to pozwoliła, dusi słabe ciało Feliane i wkrótce niszczy Półksiężycowy Miecz. To odwraca ją od wiary w Eilistraee z powrotem do wiary w Lolth. Grupa Quenthel natrafia później na najemną armię demonów, wynajętą przez Vhaerauna, Maskowanego Pana, aby pokrzyżować plany swojej matki i spowodować śmierć Lolth. Quenthel przyzywa niezwykle potężnego demona, a Danifae przyzywa monstrualną hordę pająków, które atakują zgromadzone siły demoniczne. Halisstra, która podążyła za Danifae, teraz atakuje ją w zemście za ich wcześniejszą walkę. Zanim któraś z kapłanek odnosi zwycięstwo, przybytek Lolth, wewnętrzna komnata Królowej Pająków, otwiera się, wzywając do siebie wszystkie trzy kapłanki. Pharaun, magicznie sparaliżowany w walce z demonem magiem, został na ziemi, by umrzeć z rąk zastępów pająków. Danifae, Halisstra i Quenthel wchodzą do przybytku Lolth i stają twarzą w twarz z Lolth, przybierającą postać ośmiu gigantycznych czarnych wdów. Ósmy i największy pająk chwyta Danifae, wysysa z nią wszystko, a następnie jest zarżnięty przez pozostałe siedem pająków. Danifae jest w rzeczywistości Yor’thae, czyli Wybraną Lolth. z krwi i wnętrzności wstaje nowa forma, zasadniczo ciało gigantycznej czarnej wdowy z tułowiem Danifae. Królowa Pająków nakazuje Quenthel powrót do jej funkcji Przełożonej Arach-Tinilith i karze Halistrę za herezję. Halisstra, teraz „jeńcem bitewnym”, zostaje przemieniona w Lady Penitent, odrodzoną, by wiecznie polować i zabijać wyznawców córki, syna i byłego małżonka Lolth. Przed powrotem do Menzoberranzanu Quenthel składa Jeggreda w ofierze zmartwychwstałej Lolth jako dar i jako karę za stawianie oporu Quenthel wcześniej.


Zima przynosi wiele korzystnych wydarzeń, w tym wyzdrowienie Lucanusa oraz uniknięcie ataku niedźwiedzia, w wyniku którego Rufio zachowuje pełną władzę w ręce. W konsekwencji otrzymania listu o braku problemów politycznych, Merlyn decyduje się nie wracać do Camulod, aby uniknąć nadchodzącej kampanii wojennej.[sep]Orszak Merlina i Artura przybywa do Ravenglass i jest witany przez króla Dereka. W momencie przybycia dowiadują się, że dowódca marynarki wojennej Synów Condrana, Liam, przebywa również w porcie. Załogi są bez broni, ponieważ Derek utrzymuje port Ravenglass jako neutralną strefę bez broni, jednak Liam ma wrogie zamiary co do swojej wizyty. Po przybyciu Merlina Liam usiłuje opanować Ravenglass, by przekształcić go w własne królestwo. Shelagh jednak zabija Liama, zanim jego załoga pojmuje króla. Wybijają załogi statków w porcie, ale dowiadują się, że reszta jego floty ma wylądować, by pomóc w zdobyciu miasta. Merlyn i jego orszak organizują obronę Ravenglass i, dzięki pomocy miejscowej ludności, zdołają odeprzeć flotę i zmusić ją do ucieczki. Merln pierwotnie udał się do Ravenglass, aby znaleźć miejsce, gdzie bezpiecznie wychowa Artura z dala od wrogów w domu. Początkowo Derek odmówił Merlynowi azylu. Jednak ponieważ pomogli w obronie jego królestwa, wyraża zgodę, aby Merlyn przeniósł swoich ludzi do rzymskiego fortu Mediabogdum, rzymskiego fortu na granicy ziem Ravenglass. Orszak przenosi się do fortu, a Dedalus jest w stanie odbudować łaźnie, podczas gdy reszta grupy pracuje nad odbudową kilku koszar. Orszak pozostaje w Mediobogdum przez kilka kolejnych lat. W tym czasie Merlyn zamawia duplikaty miecza odlewanego przez Publiusza Varrusa ze statuy Pani Jeziora. Są one wykorzystywane, wraz z metodą opracowaną przy użyciu drewnianych rzymskich mieczy treningowych, do szkolenia Artura i jego przyjaciół w walce. Przed końcem tej książki grupa najemników z Synów Chondran próbuje zaatakować miasto, ale zostaje wyrzucona na brzeg przez gwałtowną burzę. Merlyn wykorzystuje to wydarzenie, aby nauczyć Artura wartości ludzkiego życia. Pod koniec rozdziału Merlyn nawiązuje romans z kobietą z Ravenglass, która wraz z czterdziestoma innymi osobami z miasta została sprowadzona do osiedlenia się w forcie w celu utrzymania jego produktywności. Podczas poprzedniej wizyty Merlyn i Ambrożyusz zdecydowali, że garnizon powinien wspierać orszak Merlina, i ta ekspedycja przybywa na początku książki. Orszak nadal mieszka w Mediobogdum, a Artur wykazuje się zdolnościami przywódczymi, postanawiając rozpocząć szkolenie niektórych swoich innych przyjaciół z Ravenglass w stylu walki opracowanym dla niego przez Merlina. Zima przynosi wiele niekorzystnych wydarzeń: umiera Lucanus, Rufio, jeden z towarzyszy bojowych Merlina, zostaje zaatakowany przez niedźwiedzia i traci władzę w prawej ręce, a wieść o Żelaznym Włosie powodującym problemy polityczne w Cambrii dociera do Merlina w liście od Ambrożuza. Z powodu listu Merlyn decyduje, że najlepiej będzie wrócić do Camulod, aby pomóc w kampanii wojennej, która wkrótce ma wybuchnąć.


Po odrestaurowaniu Klanu Nieba Liściowa Jabłoń zostaje jego przywódczynią i zmienia imię na Liściowa Gwiazda. Nowym zastępcą zostają Ostre Pazury, natomiast Echowa Pieśń pełni funkcję uzdrowicielki.[sep]Misja Ognistego Gwiazdora rozgrywa się pomiędzy „Najciemniejszą Godziną” a „Północą”. Powieść śledzi podróż Ognistego Gwiazdora, przywódcy Klanu Pioruna, w poszukiwaniu piątego, zaginionego klanu lasu zwanego Klanem Nieba. Ognisty Gwiazdor i jego partnerka Piaskowa Wiatr wyruszają w górę rzeki, aby odbudować dawno zaginiony klan. Po przybyciu do dawnej siedziby klanu spotykają Niebioskiego Oka (ostatniego ocalałego z Klanu Nieba), który opowiada im historię Klanu Nieba i pokazuje Szeptającą Jaskinię; odkrywają również, że dawne domy Klanu Nieba są opustoszałe, a w jaskiniach znajdują się dziwne ślady małych pazurów przypominające ślady szczurów. Ognisty Gwiazdor zbiera razem Liściową Jabłoń, Wróbelkowate Futro, Ostre Pazury, Echową Pieśń, Deszczowe Futro, Płatkowy Nos, Koniczynowy Ogon, Łatowy Łap, Krótkie Wąsy, Wiśniowy Ogon, Szczypiorkowe Kocię, Miętowe Kocię, Malutkiego Łapka, Kamienny Łap i Skoczny Łap. Ostatecznie Ognisty Gwiazdor odtwarza klan i pomaga mu walczyć z siłą, która zniszczyła starożytny Klan Nieba: szczurami. Chociaż Klan Nieba wychodzi zwycięsko, wojownik Deszczowe Futro zostaje zamordowany, a Ognisty Gwiazdor traci swoje drugie życie. Gdy Ognisty Gwiazdor i Piaskowa Wiatr przygotowują się do powrotu do domu, Liściowa Jabłoń zostaje mianowana przywódczynią i otrzymuje imię Liściowa Gwiazda w Szeptającej Jaskini, która służy do łączenia się z przodkami Klanu Nieba. Ostre Pazury zostają zastępcą klanu, a Echowa Pieśń zostaje uzdrowicielką. W epilogu na świat przychodzą nowe kocięta Piaskowej Wiatr i Ognistego Gwiazdora. Postanawiają nazwać jedną Wiewiórczą (ze względu na jej krzaczasty ogon), a drugą Liściastą (na cześć nowej przywódczyni Klanu Nieba, Liściowej Gwiazdy, oraz Plamistego Liścia). Krew Klanu Nieba płynie w żyłach Klanu Pioruna u kotów takich jak Plamisty Liść od Plamistego Futra i Tygrysie Pazury od Czarnego Kolca. Zanim Ognisty Gwiazdor opuścił las, wydarzyła się cała seria zdarzeń, które nie zostały pokazane w „Nowej Przepowiedni”. Do takich wydarzeń należało oślepienie wojownika Długiego Ogona przez królika, śmierć Wierzbowego Futra z łap borsuka oraz otrzymanie przez ucznia Kłaka imienia wojownika Kłakowatego. Ponadto uczniowi Sadzowemu przydzielono nowego opiekuna, Ciernistego Pazura. Ta książka jest również źródłem przepowiedni: „Będzie ich trzech, potomków twoich potomków, którzy w swych łapach będą trzymać moc gwiazd”. Przepowiednię tę przekazał Ognistemu Gwiazdorowi Niebiosy Oko.


Gdy Aniołowie odkrywają ciążę Astry, budzą załogę ze snu, co prowadzi do zerwania kontroli nad statkiem przez Darva i Astrę. Para opuszcza statek, aby zamieszkać na planecie, a kilka dni później dołączają do nich pozostali członkowie załogi.[sep]Załoga statku kosmicznego Challenger – dziesięciomilowego okrętu badawczego – od lat przeszukuje wszechświat w poszukiwaniu planety typu ziemskiego nadającej się do kolonizacji. Telson, Sharna, Darv i Astra – załoga trzeciego pokolenia – są jedynymi ocalałymi po „Wielkim Uderzeniu Meteorów”. Gdy Anioły – skrót od ANcillary Guardian of Environment and Life, systemy sterowania statku – wyjaśniają im, jak zginęli ich rodzice, planują powrót na Ziemię. Jednak gdy docierają do macierzystego układu słonecznego, odkrywają, że ich planeta zniknęła. Rozczarowani Darv i Astra eksplorują niekontrolowaną strefę statku – miejsce, gdzie Aniołowie ich nie namierzają – i odkrywają prom kosmiczny. Używają go, aby odwiedzić Księżyc, który został w tyle. Odkrywają, że Ziemia nie istnieje od pół miliona lat i że Challenger opuścił Ziemię ponad milion lat temu. Wydaje się, że podczas Wielkiego Uderzenia Meteorów Aniołowie utracili informacje o Teorii Względności, a ponieważ statek podróżował z prędkością bliską prędkości światła przez ponad sto lat, na Ziemi upłynęło więcej czasu niż na statku. Załoga udaje się następnie na Kyros, planetę podobną do Marsa. Podczas pobytu tam Darv i Astra zostają porwani przez to, co pozostało z Imperium Solaric – organizacji, która skolonizowała Układ Słoneczny. Od czasu zniknięcia Ziemi siedziba Imperium znajduje się na Zeldzie V – jednym z księżyców planety podobnej do naszego Jowisza. Cesarz Thorden zgadza się dołączyć do Challengera w poszukiwaniach Ziemi. Przemyśla na pokład uzbrojoną kosmiczną promówkę i wojowniczego androida. Thorden wyjaśnia załodze, że Aniołowie to jedynie systemy sterowania statkiem i gdyby znaleźli Centralny Pokój Sterowniczy, mogliby zakończyć kontrolę Aniołów nad nimi i statkiem. Załoga i Thorden wchodzą w stan hibernacji. Gdy załoga zostaje obudzona, odkrywa, że Thorden nie żyje. Darv podejrzewa, że winni są Aniołowie. Challenger wykrywa na radarze inny statek – Challenger Dwa. Wydaje się opuszczony. Sharna i Telson udają się tam promem, aby to zbadać, a wojowniczy android Thordena, Fagor, zasadza się na Darva i Astrę. Odwracają jego uwagę i podążają za Telsonem i Sharną w promówce Thordena. Gdy chcą opuścić Challenger Dwa, odkrywają, że Fagor zabrał ją i muszą go ścigać. Udaje im się przezwyciężyć brak tlenu oraz próbę ataku ze strony Fagora i odzyskać Challengera. Podczas badania załogi Aniołowie odkrywają, że Astra jest w ciąży. Muszą wybudzić ją ze snu, aby ją chronić, ale aby nie wzbudzić jej podejrzeń, budzą wszystkich. Astra odmawia powrotu do hibernacji, więc ona i Darw zrywają się spod kontroli Aniołów. Mówi Darvowi, że jest w ciąży i podejrzewa, że Aniołowie będą chcieli zaszkodzić dziecku. Zakładają dom w niekontrolowanej strefie, gdzie odkrywają transmisję wideo z pakietu przyrządów pozostawionego na planecie przez drugie pokolenie. Darw nalega, aby poinformować Sharnę i Telsona. Darv i Astra oznajmiają, że opuszczają Challengera, i zabierają prom pełny zapasów na planetę, gdzie zakładają dom. Sharna i Telson podążają za nimi kilka dni później.


W ostatniej części utworu Raphaël de Valentin zauważa, że magiczna skóra rozciąga się wraz z poprawą jego zdrowia, co skłania go do realizowania wszystkich pragnień. Dzięki wyjazdowi do uzdrowiska Aix-les-Bains, talizman powiększa się, co ostatecznie prowadzi do jego całkowitego wyleczenia.[sep]Skóra oślej składa się z trzech części: „Talizman”, „Kobieta bez serca” i „Agonia”. Pierwsze wydanie zawierało Przedmowę i „Morał”, które usunięto z późniejszych wersji. Na końcu ostatniej części znajduje się dwustronicowy Epilog. „Talizman” zaczyna się od wątku „Ostatniego Napoleona”: młody człowiek o imieniu Raphaël de Valentin stawia swoją ostatnią monetę i przegrywa, po czym udaje się do Sekwany, by się utopić. Po drodze jednak postanawia wejść do niezwykłego sklepu i odkrywa, że jest on wypełniony ciekawostkami z całego świata. Starszy kupiec prowadzi go do kawałka oślej skóry wiszącego na ścianie. Jest ona pokryta „wschodnimi” napisami; stary człowiek nazywa je „sanskryckimi”, ale są to niedokładne arabskie inskrypcje. Skóra obiecuje spełnić każde życzenie swojego właściciela, nieco kurcząc się przy spełnieniu każdego pragnienia. Kupiec jest gotów oddać Valentinowi skórę bezpłatnie, ale namawia go, by nie przyjmował oferty. Valentin ignoruje ostrzeżenia kupca i zabiera skórę, życząc sobie królewskiej uczty, pełnej wina, kobiet i przyjaciół. Natychmiast spotyka znajomych, którzy zapraszają go na takie wydarzenie; spędzają godziny na jedzeniu, piciu i rozmowach. Druga część, „Kobieta bez serca”, jest opowiedziana jako flashback z punktu widzenia Valentina. Skarży się on przyjacielowi Émilowi na swoje wczesne dni jako uczony, żyjąc w ubóstwie ze starszą gospodynią i jej córką Pauline, podczas gdy bezskutecznie próbuje zdobyć serce pięknej, ale chłodnej kobiety o imieniu Foedora. W międzyczasie jest uczony przez starszego mężczyznę o imieniu Eugène de Rastignac, który zachęca go do zanurzenia się w świecie wyższych sfer. Dzięki życzliwości swoich gospodyń Valentin przedostaje się do kręgu przyjaciół Foedory. Niezdolny jednak do zdobycia jej uczuć, staje się nieszczęśliwym i zrujnowanym człowiekiem, którego spotykamy na początku „Talizmanu”. „Agonia” zaczyna się kilka lat po uczcie z części pierwszej i drugiej. Valentin, który użył talizmanu, aby zabezpieczyć duży dochód, zauważa, że zarówno skóra, jak i jego zdrowie się kurczą. Sytuacja ta wywołuje u niego panikę, przerażenie, że dalsze pragnienia przyspieszą koniec jego życia. Organizuje swoje domowe życie tak, aby uniknąć możliwości czegokolwiek sobie życzyć: jego służący, Jonathan, zaopatruje jedzenie, ubrania i odwiedzających z precyzyjną regularnością. Wydarzenia niezależne od niego powodują jednak, że zaczyna pragnąć różnych rzeczy, a skóra nadal się kurczy. Zdesperowany, chory Valentin próbuje znaleźć jakiś sposób na rozciągnięcie skóry i udaje się w podróż do uzdrowiska Aix-les-Bains w nadziei na odzyskanie witalności. Gdy skóra nie jest większa niż liść barwinka, odwiedza go w jego pokoju Pauline; wyznaje mu miłość. Gdy dowiaduje się prawdy o oślej skórze i swojej roli w upadku Raphaëla, jest przerażona. Raphaël nie może kontrolować swojego pragnienia do niej, a ona ucieka do sąsiedniego pokoju, aby go uniknąć i tym samym uratować jego życie. Wali w drzwi i wyznaje zarówno miłość, jak i pragnienie śmierci w jej ramionach. Ona tymczasem próbuje zabić się, aby uwolnić go od jego pragnienia. On wyważa drzwi, oni spełniają swoją miłość w ognistym momencie namiętności, a on umiera.


Hector Zuñiga finansuje film z udziałem Frenesi Gates, co pozwala jej wyjść z ukrycia i spotkać się z córką podczas rodzinnego zjazdu. Brock Vond, który próbował wówczas porwać Prairie, ostatecznie traci wsparcie rządu i zostaje uprowadzony przez mechaników.[sep]Akcja rozgrywa się w Kalifornii, w Stanach Zjednoczonych, w 1984 roku, roku ponownego wyboru Ronalda Reagana. Po scenie, w której były hipis Zoyd Wheeler rzuca się przez okno – czyn, który musi wykonywać co roku, aby nadal otrzymywać zasiłek z tytułu niepełnosprawności psychicznej – akcja powieści rozpoczyna się od ponownego pojawienia się agenta DEA Brocka Vonda, który (przy pomocy plutonu agentów) wypędza Zoyda i jego 14-letnią córkę Prairie z ich domu. Ukrywają się przed Brockiem i Hectorem Zuñigą (federalnym funkcjonariuszem ds. walki z narkotykami z przeszłości Zoyda, o którym Zoyd podejrzewa, że współpracuje z Brockiem) u starych przyjaciół Zoyda, którzy opowiadają zdezorientowanej Prairie historię motywacji Brocka i jego działań. Opiera się ona w dużej mierze na Frenesi Gates, matce Prairie, której nigdy nie spotkała. W latach 60., u szczytu ery hipisów, fikcyjny College of the Surf odłączył się od Stanów Zjednoczonych i stał się własnym narodem hipisów i palaczy marihuany, zwanym Ludową Republiką Rock and Roll (PR³). Brock Vond, pracujący dla DEA, zamierza obalić PR³ i znajduje chętną wspólniczkę w osobie Frenesi. Jest ona członkinią 24fps, radykalnej kolektywu filmowego (inni członkowie którego to ludzie opowiadają w dniu dzisiejszym swoją historię Prairie), który dąży do udokumentowania „przestępstw” faszystów przeciwko wolności i ideałom hipisów. Frenesi czuje niepohamowany pociąg do Brocka i seksu, który jej oferuje, i ostatecznie pracuje jako podwójny agent, doprowadzając do zabójstwa faktycznego lidera PR³, Weeda Atmana (profesora matematyki, który przypadkowo stał się obiektem kultu jednostki). Jej zdrada zmusiła Frenesi do ucieczki, a od tamtej pory żyła pod ochroną świadków z pomocą Brocka aż do dnia dzisiejszego. Teraz zniknęła. Cłonkowie 24fps, Brock Vond i Hector Zuñiga wszyscy jej szukają, z różnych powodów. Motyw powszechności telewizji (lub „rury”) w książce osiąga punkt kulminacyjny, gdy Hector, uzależniony od telewizji, który w rzeczywistości nie współpracował z Brockiem, znajduje fundusze na stworzenie swojego projektu filmowego opowiadającego o zepsutych latach sześćdziesiątych, z Frenesi Gates w roli głównej, a otoczka i splendor związane z tą wielomilionową transakcją tworzą sieć bezpieczeństwa, która pozwala Frenesi wyjść z ukrycia. 24fps znajduje ją i realizuje swój cel, pozwalając Prairie spotkać się z nią, podczas ogromnego zjazdu rodzinnego Frenesi. Weed Atman jest również obecny na zjeździe jako jeden z wielu Tanatoidów w książce – ludzi, którzy znajdują się w stanie „jak śmierć, ale inny”. Brock, niemal wszechmogący dzięki funduszom DEA, znajduje Prairie za pomocą helikoptera zwiadowczego i próbuje ją porwać, aby dotrzeć do Frenesi, ale gdy unosi się nad nią po drabinie, rząd nagle odcina mu wszystkie fundusze z powodu utraty zainteresowania finansowaniem wojny z narkotykami, ponieważ Ameryka zaczęła dobrowolnie przestrzegać ideałów antynarkotykowych, a jego pilot helikoptera odlatuje z nim. Później próbuje ponownie poścignąć Prairie i Frenesi, ale kończy uwięziony na wiejskiej drodze, gdzie mściwi mechanicy, znajomi 24fps, zabierają go, by przekroczyć rzekę śmierci i stać się Tanatoidem. Zjazd rodzinny pozwala wszystkim zakończyć wszystkie niezamknięte wątki, a książka kończy się sceną, w której Prairie spogląda w stronę początku życia, które nie jest już kontrolowane przez skutki przeszłości.


Tajemnicza eksplozja doprowadziła do śmierci większości załogi statku Anita, co zmusiło czteroosobową grupę do przeprowadzenia misji na Ziemię. W trakcie pobytu na powierzchni planety ujawniono, że wybuch był wynikiem celowego sabotażu.[sep]Na początku powieści Kristen Norman zmaga się z atakiem klinicznej depresji, podczas gdy ona i zespół kolonistów z Księżyca czekają na rozpoczęcie misji powrotu na spustoszoną przez plagę Ziemię. Misją zespołu jest ocalenie rasy ludzkiej. Przez zmutowane formy ptasiej grypy, znane jako Low-Path i High-Path, niemal wszyscy mieszkańcy Ziemi zostali zabici lub przemienieni w zombie-inwalidów. Odizolowana przez politykę i ograniczone zasoby, kolonia księżycowa uniknęła zakażenia, ale koloniści mają własne problemy zdrowotne. Wysoki poziom promieniowania uszkodził DNA w ograniczonym puli genowej. To samo promieniowanie uszkodziło również umysły Kristen i innych, co skutkuje wysokim wskaźnikiem zachorowań na choroby psychiczne. Kolonia na Księżycu desperacko potrzebuje zasobów, aby przetrwać. Ziemia, z niemal całą populacją martwą lub umierającą, jest wielkim magazynem czekającym na splądrowanie. Księżyc potrzebuje sprzętu do inżynierii genetycznej, farmaceutyków, sprzętu naukowego, nasion, a przede wszystkim nowego materiału genetycznego człowieka. Obiecano im to ostatnie przez tajemniczego kontakt na Ziemi, jednego z nielicznych ocalałych mieszkańców Ziemi, o kryptonimie „Deep Throat”. Deep Throat twierdzi, że posiada duży bank spermy i komórek jajowych, który jest gotowy przekazać na rzecz sprawy, ale zachowuje tajemnicę co do swojej tożsamości i zakresu zasobów. Wielowymiarowość nazwy Deep Throat nie umyka uwadze mieszkańców Księżyca. Aby dostać się na Ziemię i z powrotem, inżynierowie z Księżyca zbankrutowali kolonię, budując statek kosmiczny wzorowany na projekcie z lat 50., „Anitę” – atomowego potwora. Ale mieszkańcy Księżyca zbyt długo budowali „Anitę”. Odkryto niedawno, że kometa-wędrowiec, nazwana Kali, jest na kursie kolizyjnym z Ziemią. Niszczycielskie uderzenie nastąpi za mniej niż dwa tygodnie. Technologia „Anity” nie została sprawdzona w atmosferze planetarnej, a statek został pośpiesznie ukończony, aby wyprzedzić Kali. Podczas gdy Kristen radzi sobie z depresją po staremu – za pomocą farmaceutyków – jej koledzy z zespołu Jimmy Olson, Jorge Blanca i Gayle Ring również zmagają się z introspekcyjnymi stanami umysłu, oczekując na ostatni etap zbliżania się „Anity” do Ziemi. Wszyscy czworo są obecnie na „Arce”, małym holowniku obsługującym „Anitę”, gdy dzieje się coś nieprawdopodobnego. Wybuch tajemniczego pochodzenia dehermetyzuje „Anitę”, zabijając niemal wszystkich na pokładzie. Bez czasu na nową załogę „Anity”, Jimmy, Kristen, Jorge i Gayle muszą przeprowadzić skróconą, pośpieszną misję na Ziemię. Celem jest przynajmniej uratowanie zamrożonej spermy i komórek jajowych oraz kluczowego sprzętu do inżynierii genetycznej i terapii, zanim Kali uderzy. Misja ratunkowa Jimmy'ego i Jorge znajduje na pokładzie „Anity” tylko pięciu ocalałych po dehermetyzacji: Crystal Karen, Tishę Smith, Bobby'ego Randela, Daniela Kaplana i Abrahama Badra. „Anita” ląduje pomyślnie, ale w miarę jak postępuje misja na powierzchni, staje się oczywiste, że wybuch i śmierć załogi były aktem sabotażu. Krótko przed lądowaniem „Anity” siedemnastoletnia Hannah Alman, ocalała po pladze Low-Path, szuka schronienia w ZOO w Dallas. Hannah buntuje się, żyje na własną rękę, uchodzi z małej komuny ocalałych mieszkających w pobliżu Fair Park w południowej części miasta. Nie jest świadoma, że jej komuna ma zostać zniszczona przez lądowanie „Anity”.


W realiach powieści kara śpiączki karnej zastąpiła karę śmierci i więzienie, co drastycznie obniżyło koszty oraz umożliwiło bezpieczne uwolnienie osób niewinnych. Zwolennicy tego rozwiązania argumentują, że jest ono bardziej ludzkie niż izolacja, ponieważ przypomina medyczną śpiączkę stosowaną w podróżach kosmicznych.[sep]W niedalekiej przyszłości brytyjski neurobiolog, profesor Burgess Phelan, odkrył fragment mózgu, VMN, który zazwyczaj jest u mężczyzn dwa razy większy niż u kobiet. U niektórych mężczyzn (ok. 1 na 100 000) jest jednak takiej samej wielkości jak u kobiet, a ta anomalia jest wyjątkowo dokładnym wskaźnikiem skłonności do przemocy i socjopatii. Profesor Phelan opracował urządzenie obrazujące o nazwie L.O.M.B.R.O.S.O. (Lokalizacja Modularnych Rezonansów Mózgu Wymuszających Społeczną Ortopraksję), służące do diagnozowania mężczyzn z deficytem VMN. W trosce o bezpieczeństwo publiczne powołano Instytut Lombroso, aby przebadano wszystkich mężczyzn w Wielkiej Brytanii. Mężczyźni są zachęcani kampaniami reklamowymi do poddania się testom; ci z wynikiem VMN-ujemnym otrzymują poufne leczenie, w tym terapię i leki, oraz nadawane jest im kodowe imię z książki „Wielcy myśliciele” wydawnictwa Penguin (np. Szekspir, Platon itp.). Policji nie podaje się nazwisk osób VMN-ujemnych, ale ma ona prawo sprawdzić, czy dana osoba figuruje w systemie Instytutu Lombroso jako VMN-ujemna. „Wittgenstein” to nazwa kodowa osoby VMN-ujemnej, która dopóki nie dowiedziała się o swoim statusie, prowadziła dobrze przystosowane, choć samotne życie, bezpiecznie zaspokajając swoje socjopatyczne skłonności poprzez systemy rozrywki wirtualnej. Gdy jednak odkrył swoją patologię, podjął się służby na rzecz społeczeństwa: po włamaniu się do systemów Instytutu Lombroso i zdobyciu listy wszystkich VMN-ujemnych mężczyzn w Wielkiej Brytanii postanawia ich wszystkich zabić. Opowieść rozwija się z podwójnej perspektywy: Wittgensteina oraz podporucznik policji, Isadory „Jake” Jakowicz, powierzonej schwytania go. Część Wittgensteina jest opowiedziana w pierwszej osobie jako dziennik jego zamachów i późniejszego upadku; część detektywa jest opowiedziana w bardziej tradycyjnej perspektywie trzecioosobowej. W realiach powieści rząd narodowy został wybrany m.in. dzięki programowi „sprawiedliwości odwetowej”, a nie resocjalizacyjnej, a kara śpiączki karnej zastąpiła karę śmierci (i w mniejszym stopniu więzienie) jako kara za najcięższe przestępstwa. Zaletą kary śpiączki karnej jest to, że można ją bezpiecznie odwrócić, jeśli ktoś później okaże się niewinny; ponadto koszty więziennictwa drastycznie spadły, ponieważ skazani odsiadują lata snu zamiast izolacji i wymagają znacznie mniejszej nadzoru i opieki. Przeciwnicy kary śpiączki karnej (do których należy Jake) argumentują, że państwo teraz kradnie ludziom lata życia i nie daje winnym szansy na resocjalizację; przez co kara ta jest nieludzka. Stanowisko to zostaje jednak pokonane przez zwolenników, którzy zauważają, że każda daleka podróż kosmiczna będzie koniecznie wiązać się z długotrwałymi, wywołanymi medycznie śpiączkami tego samego rodzaju, więc sam proces nie jest nieludzki; ponadto przestępcy nie są poddani niebezpiecznemu więziennemu środowisku, więc śpiączkę karną można uznać za bardziej, a nie mniej ludzką karę. Interesującą częścią narracji jest wykorzystanie profesora filozofii z Cambridge do debaty z Wittgensteinem na temat moralności jego czynów. Ponieważ zabójca zaczyna postrzegać swoje całe działanie przez pryzmat filozofii prawdziwego Wittgensteina (w tym jego zmiany poglądów w połowie kariery po „Tractatus Logico-Philosophicus”), ma nadzieję, że będzie podatny na perswazję filozoficzną. Jednak gdy zabójstwa Wittgensteina trwają, rząd naciska na wykładowcę z Cambridge, aby przekonał Wittgensteina do popełnienia samobójstwa, z czym filozof się zgadza, ku rozpaczy Jake.


Vlad odkrywa, że jego wojna z Larisem nie była elementem szerszego spisku zorganizowanego przez Czarodziejkę w Zielonym i Sethrę Młodszą w celu przejęcia władzy w Domu Smoka. Ostatecznie Vlad oszczędza Larisa, mimo że zmusza Czarodziejkę do ujawnienia jego miejsca pobytu, grożąc jej śmiercią za pomocą sztyletu Morganti.[sep]Sześć miesięcy po przejęciu kontroli nad własnym terytorium w organizacji przestępczej, Vlad toczy swoją pierwszą wojnę o wpływy z rywalizującym bossem. Każdy rozdział rozpoczyna się cytatem z jego treści. Vlad opowiada tę historię z perspektywy okresu swojego życia sprzed wydarzeń opisanych w „Feniksie”. Krótko podsumowuje serię wojen o terytorium i zamachów, które doprowadziły do jego awansu w strukturach Organizacji od nisko postawionego zabójcy do szefa własnej dzielnicy. Na początku historii Vlad trzyma swoje terytorium już od sześciu spokojnych miesięcy, ale wkrótce otrzymuje wiadomość, że sąsiedni boss, Laris, zaczął wkraczać na jego teren. Wybucha wojna o wpływy między Vladem a Larisem. Vlad otrzymuje pośrednią pomoc od kilku swoich wpływowych przyjaciół z Domu Smoka, ale wciąż pozostaje o krok za lepiej przygotowanym i lepiej poinformowanym Larisem. Vlad przeżywa kilka prób zamachu na swoje życie, ale ostatecznie dwaj jego ochroniarze zdradzają go i pozwalają, by został zaatakowany przez dwie zabójczynie – Dragaerankę i Wschodniarkę. Zastępca Vlada otrzymał na czas ostrzeżenie o ataku i przekazał wiadomość przyjaciołom Vlada, Morrolanowi i Aliery, którzy teleportują się na miejsce. Zabijają zabójczynie, ale nie są w stanie uratować Vlada, który ginie z ręki Wschodniarki. Aliera przywraca Vlada do życia, a także obie zabójczynie. Vlad poznaje Wschodniarkę zabójczynię, Cawti, i oboje szybko się zakochują. Aliera odkrywa, że partnerka Cawti, Norathar, to była dziedziczka Domu Smoka, która wcześniej popadła w niełaskę jako dziecko nieślubne. Obecna dziedziczka, Aliera, szuka sposobu na zrzeczenie się stanowiska i przeprowadza test genetyczny, aby ustalić legalność roszczeń Norathar. Vlad wraca uwagę do trwającej wojny o terytorium, tym razem z pomocą Cawti. Po kolejnej nieudanej próbie zamachu Vlad zaczyna podejrzewać, że jego wojna z Larisem jest tylko przykrywką dla jakiegoś większego spisku. Po potwierdzeniu, że Norathar jest prawowitą dziedziczką, Vlad wnioskuje, że błędny test genetyczny, który uznał ją za dziecko nieślubne, był częścią spisku mającego na celu odsunięcie jej od tronu. Dalsze śledztwo sugeruje, że cała wojna Vlada z Larisem została zainscenizowana, by zabić Norathar i zdyskredytować Morrolana i Aliere. Vlad szybko dochodzi do wniosku, że Czarodziejka w Zielonym, prominentna Yendi, działała w zmowie z Sethrą Młodszą, ambitną Panią Smoka, by osadzić na tronie dziedziczkę Domu Smoka, która mianuje Sethrę Naczelnym Wodzem. Sethra chce najechać Wschodnie Królestwa i potrzebuje zainstalować przychylnego cesarza, aby zrealizować swoje ambicje. Imienniczka Sethry, Sethra Lavode, dowiaduje się o planach swojej byłej uczennicy i teleportuje ją w inne miejsce, by osobiście się nią zająć. Morrolan, Aliera, Vlad, Cawti i Norathar ścigają Czarodziejkę w Zielonym, która prowadzi ich w pułapkę. Morrolan, Aliera i Norathar walczą z trzydziestoma strażnikami Czarodziejki i magicznymi barierami, podczas gdy Vlad i Cawti obserwują. Gdy większość strażników zostaje zabita, Vlad zakrada się za plecy Czarodziejki, niszczy jej magiczne bariery za pomocą Spellbreakera i grozi jej zabiciem sztyletem Morganti, jeśli nie poda mu lokalizacji Larisa. Czarodziejka bez wahania się podporządkowuje. Vlad wycofuje się i pozwala, by bitwa dobiegła końca, w którym Norathar zabija Czarodziejkę. Vlad przyzywa swoich egzekutorów i szturuje biuro Larisa, zabijając go bez trudu. Później dowiaduje się, że Aliera ożywiła Czarodziejkę, wierząc, że jej upokorzenie jest wystarczającą karą (a także dlatego, że przeprowadzono na niej sondę umysłu i zapisano wszystkie spiski, w których była zaangażowana). Sethra Lavode mówi mu, jak teleportowała Sethrę Młodszą do alternatywnego wymiaru, aby odbyła pokutę. Vlad i Cawti zaręczają się i odwiedzają dziadka Vlada.


Odd Thomas umiera w kanalizacji, lecz wkrótce odradza się przed kawiarnią Blue Moon Café. Bohater jest zrozpaczony swoim przeżyciem, ponieważ pragnął on połączyć się w zaświatach ze swoją ukochaną, Bronwen „Stormy” Llellywen.[sep]Gdy Odd odkrywa, że jego przyjaciel z dzieciństwa Danny został porwany, przypuszcza, że sprawcą jest ojciec Danny’ego, niedawno zwolniony z więzienia. W związku z tym Odd rozpoczyna śledztwo i dzięki swojemu „psychicznemu magnetyzmowi” trafia przez tunel wodny do opuszczonego hotelu. W środku znajduje przyjaciela skrępowanego i podłączonego do bomby. Danny informuje go, że to nie jego ojciec go porwał. Zamiast tego Danny opowiada, że z powodu samotności spowodowanej wyniszczającą chorobą kości zadzwonił na linię seks-telefonu i rozmawiał z kobietą o imieniu Datura. Kobieta wyznała Danny’emu swoją obsesję na punkcie zjawisk paranormalnych, co skłoniło Danny’ego do ujawnienia jej szczególnych zdolności Odda. Wtedy porwała Danny’ego, aby móc spotkać się z Oddem. Odd zostawia Danny’ego i znajduje Daturę w jej pokoju w towarzystwie dwóch bandytów, Chevala Roberta i Chevala Andre’a. Rozkazuje Oddowi pokazać jej duchy. Niechętnie zabiera ją do kasyna w hotelu, gdzie wcześniej widział wiele duchów i jednego poltergeista. Datura obraża ducha, a wściekły poltergeist zaczyna rzucać w nich przedmiotami. W tym momencie Odd ucieka od Datury, wraca do Danny’ego i rozbraja bombę. Odd wraca do pokoju Datury, znajduje strzelbę i zabija nią Chevala Roberta. Datura odnajduje go dzięki odwrotnemu psychicznemu magnetyzmowi; w trakcie rozmowy atakuje ją od tyłu puma. Wściekły Cheval Andre goni Odda po hotelu, zanim Odd zabija go w kanalizacji. Odd umiera w kanalizacji, a jego duch odwiedza trzech przyjaciół. Jednak odradza się przed kawiarnią Blue Moon Café, nie mając pojęcia, jak się tam znalazł. Początkowo jest zrozpaczony swoim przeżyciem, ponieważ jego najgłębszym pragnieniem jest połączenie się w zaświatach z miłością jego życia, Bronwen „Stormy” Llellywen. Odd towarzyszy szefowi Porterowi do hotelu, gdzie ratują Danny’ego. Dwa miesiące później Odd planuje podjąć pracę w klasztorze, próbując odnaleźć nieco spokoju.


W drugiej księdze Ulrich dołącza do Kampanii Równoległej, która przygotowuje uroczystości ku czci 70. rocznicy panowania cesarza Franciszka Józefa. Autor przedstawia te działania jako satyrę, gdyż planowane święto pokoju i jedności w rzeczywistości staje się drogą do wojny oraz upadku imperium.[sep]Pierwsza księga, zatytułowana „Oswobodzenie” (w oryginale „A Sort of Introduction”), stanowi wprowadzenie do postaci głównego bohatera, 32-letniego matematyka o imieniu Ulrich, który poszukuje sensu życia i rzeczywistości, ale nie potrafi go odnaleźć. Jego ambiwalencja wobec moralności i obojętność wobec życia doprowadziły go do stanu „człowieka bez właściwości”, zależnego od świata zewnętrznego w kształtowaniu swojego charakteru. Rodzaj bystrej, analitycznej bierności jest jego najbardziej typową postawą. Musil twierdził, że opisanie Ulrycha w jego głównych rysach nie było szczególnie trudne. Sam Ulrych wie tylko, że jest dziwnie obojętny na wszystkie swoje cechy. Brak jakiejkolwiek głębokiej istoty i dwuznaczność jako ogólna postawa wobec życia to jego główne cechy. Tymczasem poznajemy mordercę i gwałciciela Moosbruggera, skazanego za zamordowanie prostytutki. Innymi bohaterami są nimfomanka Ulrycha, Bonadea, oraz neurotyczna żona przyjaciela Ulrycha, Waltera, Clarisse, której odmowa pogodzenia się z pospolitością egzystencji prowadzi do szaleństwa Waltera. W drugiej księdze, „Pseudorealność zwycięża”, Ulrych dołącza do tzw. „Kampanii Równoległej”, szalonych przygotowań do uroczystości ku czci 70. rocznicy panowania cesarza Austrii Franciszka Józefa. W tym samym roku, 1918, niemiecki cesarz Wilhelm II miałby rządzić swoim krajem przez 30 lat. To równoległe zbież okoliczności napędza wszystkich austriackich patriotów do gorliwego działania, aby poprzez uroczystość wykazać polityczną, kulturową i filozoficzną wyższość Austrii, która na zawsze zachwyci poddanych cesarza austriackiego i ludzi na całym świecie. Z tego powodu omawianych jest wiele jasnych pomysłów i wizji (np. Austriacki Rok 1918, Światowy Rok 1918, Austriacki Rok Pokoju 1918 lub Austriacki Światowy Rok Pokoju 1918). Kilka osób bierze udział w zespole organizacyjnym lub zwraca uwagę Ulrycha. Ermelinda Tuzzi, zwana Diotimą, jest kuzynką Ulrycha oraz żoną urzędnika; próbuje stać się wiedeńską muzą filozofii, inspirując każdego, kto stanie na jej drodze; w cudowny sposób przyciąga zarówno Ulrycha, jak i Arnheima. Szlachcic odpowiedzialny za Kampanię, stary konserwatywny hrabia Leinsdorf, nie jest zdolny do podejmowania decyzji, a nawet do niepodejmowania ich. General Stumm von Bordwehr z Cesarskiej i Królewskiej Armii jest niepopularny ze względu na swoje próby wprowadzania porządku w tej ogólnie mistycznej atmosferze, a niemiecki hrabia Paul Arnheim (wzorowany na niemieckim polityku Waltherze Rathenau) jest podziwiaczem połączenia piękna i ducha Diotimy, nie czując potrzeby poślubienia jej. Podczas gdy większość uczestników (Diotima najbardziej gorliwie) próbuje powiązać panowanie Franciszka Józefa I z mglistymi ideami humanitaryzmu, postępu, tradycji i szczęścia, zwolennicy Realpolitik dostrzegają szansę na wykorzystanie sytuacji: Stumm von Bordwehr pragnie zwiększyć dochody armii austriackiej, a Arnheim planuje kupić pola naftowe we wschodniej prowincji Austrii. Wielką ironią i satyrą Musila jest to, to to, co było zaplanowane jako święto pokoju i cesarskiej jedności, w rzeczywistości staje się drogą do wojny, upadku imperium i nacjonalizmu. Powieść dostarcza analizy wszystkich procesów politycznych i kulturowych, które przyczyniły się do wybuchu I wojny światowej. Ostatni tom, zatytułowany „W tysiąclecie (Przestępcy)”, dotyczy siostry Ulrycha, Agathy (która pojawia się w powieści pod koniec drugiej księgi). Po śmierci ojca, przy ich pierwszym spotkaniu, oboje doświadczają mistycznego, kazirodczego uniesienia. Widzą siebie jako bratnie dusze lub, jak mówi książka, „bliźniaki syjamskie”. W opublikowanej wersji powieść kończy się dużym fragmentem szkiców, notatek, nieudanych początków i wycieczek, napisanych przez Musila, gdy próbował opracować właściwe zakończenie swojej książki. W wydaniu niemieckim dostępna jest nawet płyta CD-ROM zawierająca tysiące stron alternatywnych wersji i szkiców.


Ostatni epizod przedstawia plan zapobiegania odcięciu Kalifornii od kontynentu poprzez spawanie płyt tektonicznych za pomocą bomb jądrowych. Atak terrorystyczny niszczy jednak ten projekt i zabija rodzinę głównego bohatera, co ostatecznie prowadzi do jego samobójczej śmierci.[sep]W historii wyróżniają się cztery kluczowe epizody oraz liczne wątki poboczne i drobne nici – wiele z nich niepowiązanych z główną fabułą. Historia rozpoczyna się pod koniec XX wieku i śledzi życie głównego bohatera, Lewisa Crane’a. Pierwszy z czterech epizodów otwiera historię. Trzęsienie ziemi w Kalifornii pod koniec XX wieku pozostawia siedmioletniego Lewisa Crane’a kalekim, bezdomnym sierotą. Drugi główny epizod przedstawia Crane’a jako dorosłego mężczyznę, czołowego światowego eksperta od trzęsień ziemi, laureata Nagrody Nobla oraz bezwzględnego naukowca i przedsiębiorcę poświęconego łagodzeniu cierpień osób dotkniętych trzęsieniami ziemi. Jest również siłą napędową Fundacji, organizacji zajmującej się badaniami naukowymi nad trzęsieniami ziemi. Jego Fundacja dopracowała właśnie technologię pozwalającą przewidywać trzęsienia ziemi z dokładnością do minut, intensywności i obszarów geograficznych, które zostaną dotknięte. Jego pierwsza prognoza dotyczy japońskiej wyspy Sado – większość wyspy zostanie zniszczona, podobnie jak zamieszkana wioska Aikawa. Władze lokalne nie tylko ignorują jego ostrzeżenia, ale także go oczerniają. W dniu zdarzenia zebrał on liczne media i organizacje pomocowe, aby relacjonować wydarzenie. Wielu z nich znajduje się na małej części wyspy, która – zgodnie z prognozą – będzie bezpieczna. Inni relacjonują wydarzenie z powietrza. W bardzo poruszającym punkcie kulminacyjnym burmistrz Aikawy przybywa z policją, aby aresztować Crane’a jako rozsiewacza strachu i wydalić go. Wtedy następuje trzęsienie ziemi. Gdy opadnie kurz, wszystkie jego przewidywania się spełniają. A tam, gdzie niegdyś była wioska Aikawa, znajduje się plaża. Trzeci główny epizod rozgrywa się w USA. Wielkie trzęsienie ziemi ma uderzyć w obszary wokół części rzeki Missisipi. Kartel biznesowo-polityczny niedowiarków postanawia wykorzystać tę prognozę do promowania swoich interesów w zbliżających się wyborach prezydenckich. Kartel infiltruje Fundację i manipuluje danymi terenowymi tak, aby prognoza wskazywała termin wcześniejszy o kilka miesięcy. Kartel wygrywa wybory, a Lewis traci wiarygodność, gdy w ogłoszonym terminie nie ma żadnych oznak trzęsienia. Analiza przeprowadzona w Fundacji ujawnia fałszowanie danych oraz fakt, że trzęsienie nadal spodziewane jest za kilka miesięcy. Po wielu dramatycznych wydarzeniach i działaniach PR-owych nieliczni decydują się na środki ostrożności, ale wielu nie słucha. Władze dążą do uciszenia rozsiewaczy strachu. Trzęsienie uderza zgodnie z prognozą, powodując ogromne zniszczenia. Lewis wychodzi z tego jako bohater i prorok. Czwarty i ostatni epizod obejmuje śmiały plan, by na zawsze wyeliminować trzęsienia ziemi z naszej planety poprzez „punktowe spawanie” płyt tworzących skorupę ziemską w około 50 strategicznych miejscach, tym samym zatrzymując ich ruch. Spawanie to zostanie wykonane poprzez detonację potężnych bomb jądrowych głęboko wewnątrz ziemi, z energią skierowaną w dół, bez wpływu na powierzchnię. Pojawiają się dwa sprzeciwu ze strony sceptyków. Po pierwsze, bomby jądrowe są niebezpieczne. Po drugie, czy zatrzymanie całej aktywności tektonycznej nie przekreśli losów Ziemi? Historia wspomina drugi argument tylko pobocznie, skupiając się na argumencie nuklearnym. Wtedy pojawia się kolejna długoterminowa prognoza wielkiego trzęsienia. Za kilka dekad potworne trzęsienie ziemi odetnie znaczną część Kalifornii od kontynentu północnoamerykańskiego, czyniąc z niej wyspę na Pacyfiku, z ogromnymi stratami w ludziach i mieniu. Ale jest rozwiązanie. Jeśli pierwszy z około pięćdziesięciu „punktowych spawań” zostanie wykonany w określonym miejscu na zachodzie USA i w określonym przedziale czasowym, tej katastrofy można uniknąć. Lewis przekonuje władze rządzące krajem do tego wydarzenia, a tajny projekt na wzór Projektu Manhattan zostaje opracowany w celu wykonania pierwszego „spawania”. Tuż przed detonacją bomb jądrowych atak terrorystyczny na projekt niszczy obiekt. Lewis traci w ataku żonę i dziecko. Książka kończy się samobójczą śmiercią Lewisa, który pozostaje w strefie trzęsienia, gdy wreszcie uderza ono.


John Perry zostaje pojmany przez Rraey i spotyka Jane Sagan, która nie jest genetycznym klonem jego zmarłej żony. Dzięki zachowanym wspomnieniom z poprzedniego życia, Jane nie wykorzystuje swoich wpływów, aby awansować Perry’ego, co uniemożliwia mu zdobycie informacji od Consu.[sep]Powieść opowiada historię Johna Perry’ego, 75-letniego emerytowanego copywritera, który dołącza do Kolonialnych Sił Obronnych, chroniących ludzkich kolonistów międzyplanetarnych. Kandydaci są zobowiązani do podpisania listu intencyjnego w wieku 65 lat – co John i jego nieżyjąca już żona Kathy zrobili dziesięć lat przed rozpoczęciem historii. Po odwiedzeniu grobu żony, by się pożegnać (ponieważ wolontariusze nigdy nie mogą wrócić na Ziemię), Perry udaje się windą kosmiczną na statek CDF „Henry Hudson”, gdzie spotyka grupę emerytowanych wolontariuszy, którzy nazywają siebie „Starymi Pierdami”. Po serii dziwnych testów psychologicznych umysł Perry’ego zostaje przeniesiony do nowego ciała o wzmocnionej muskulaturze, zielonej skórze i żółtych (prawie kocich) oczach. To nowe ciało, oparte na jego pierwotnym DNA, zostało zmodyfikowane w celu uzyskania ogromnej siły i zręczności oraz uzupełnione o kilka zastrzeżonych produktów, w tym sztuczną krew, wzmocniony wzrok i inne zmysły, a co najważniejsze, BrainPal – interfejs neuronowy, który pozwala Perry’emu komunikować się z innymi członkami CDF za pomocą myśli. Po tygodniu zabaw i orgii Perry ląduje na Beta Pyxis III na szkolenie podstawowe, podczas którego dziedzictwo CDF w siłach zbrojnych Stanów Zjednoczonych staje się jasne, gdy rekruci są uczeni „Przysięgi Strzelca”. Po tym, jak Perry dowiaduje się, że jego sierżant sztabowy przyjął jeden z jego reklam z Ziemi jako mantrę, Perry otrzymuje wątpliwą funkcję dowódcy plutonu w trakcie tygodni szkolenia, zanim zostaje wysłany na statek CDF „Modesto”. Jego pierwsza bitwa odbywa się z Consu, groźnym i niezwykle inteligentnym, choć religijnie fanatycznym gatunkiem obcych. Perry improwizuje taktykę, która pozwala CDF wygrać tę pierwszą bitwę szybko. Wkrótce potem następuje szereg bitew z, między innymi, Whaidianami i małymi Covandu. Pod koniec tej ostatniej walki Perry zaczyna odczuwać cierpienie psychiczne z powodu zabijania lilipucich Covandu i akceptuje fakt, że przeszedł przemianę zarówno fizyczną, jak i psychiczną. Jako doświadczony weteran wojenny, Perry bierze następnie udział w bitwie o Coral. CDF planuje szybko przetransportować małą liczbę statków na Coral, który został zaatakowany i podbity przez drapieżne Rraey. W jakiś sposób Rraey potrafią przewidzieć trajektorię napędów przeskokowych statków (wyczyn, który nie powinien być możliwy) i wykorzystują tę wiedzę do zniszczenia floty. Szybkie myślenie Perry’ego pozwala mu i garstce innych uciec statkiem transportowym i udać się w stronę powierzchni planety, gdzie zostają zestrzeleni i rozbijają się. Perry zostaje uznany za zmarłego, ale zostaje uratowany przez tajemnicze „Duchowe Brygady”, jednostki sił specjalnych CDF. Perry jest poruszony widokiem liderki zespołu ratunkowego Duchowych Brygad, Jane Sagan, która jest pozornym klonem jego zmarłej żony Kathy. Po naprawieniu się Perry odnajduje Jane Sagan, która okazuje się zostać wyhodowana przy użyciu DNA Kathy Perry, co jest prawnie dozwolone przez jej list intencyjny dołączenia do CDF. W przeciwieństwie do Johna, Jane nie ma wspomnień ze swojego poprzedniego życia, ale po dowiedzeniu się o Kathy, Jane pragnie dowiedzieć się od Johna więcej o byciu zwykłym urodzonym („prawdziwym”) człowiekiem i jakim życiu można żyć poza CDF. Jane manipuluje swoim dowództwem, aby awansować Johna do roli doradczej (jako pełnego porucznika) w celu zebrania informacji od Consu podczas rytualnego spotkania w celu wymiany informacji. Perry odkrywa, że Rraey otrzymali technologię tachionową od Consu, co pozwala im przewidywać lokalizację ich statków. Perry również manipuluje dowództwem, aby przenieść ostatnich dwóch jego przyjaciół z „Starych Pierdów” do Wojskowego Badania Naukowego. Jane i John biorą następnie udział w operacji sił specjalnych w próbie przechwycenia lub zniszczenia pożyczonej technologii Consu przed główną inwazją na Coral. Chociaż John odgrywa kluczową rolę w pomyślnym wyniku bitwy, w szczególności ratując dane związane z maszynami, które zostają zniszczone, traci kontakt z Jane, gdy ona wraca do zamkniętych Duchowych Brygad. Na koniec książki Perry został awansowany na kapitana po swoich czynach na Coral i mimo rozłąki, ma nadzieję na ponowne spotkanie z Jane, gdy ich służba dobiegnie końca.


Odkrycie sekretnej miłości siostry Cartilii do Arista pozwala wyjaśnić niektóre dziwne zdarzenia i oczyścić Cartilię z zarzutów. Mimo to ujawnienie innego sekretu niszczy zaufanie Marka do Cartilii, co sprawia, że Flavia czuje się nieoczekiwanie nieszczęśliwa.[sep]Akcja powieści rozgrywa się trzy miesiące po wydarzeniach z „Delfinów z Laurentum” i sześć miesięcy po tym, jak dzieci rozwiązały swoją pierwszą tajemnicę. Domostwo Geminusów nadal boryka się z trudnościami finansowymi po stracie „Myrtilli”. Jest zima roku 79 n.e., w trakcie pięciodniowego święta Saturnali, czasu, gdy porządek rzeczy zostaje zachwiany. Ostrę dodatkowo podgrupa ucieczka kilku egzotycznych zwierząt, potencjalnych ludożerców. Dzieci cudem unikają niebezpieczeństwa ze strony przerażającego ptaka. Flavia jest zaniepokojona, gdy jej ojciec Marek zaczyna mówić o jej zaręczynach i nalega, by przestała biegać po Ostii i bawić się w detektywa ze swoimi niekonwencjonalnymi przyjaciółmi. Obwinia za zmianę postawy ojca jego nową wybrankę, Cartilię Poplicolę, i jest zdeterminowana, by udowodnić, że wdowa jest łowczynią fortuny, czarownicą, a nawet morderczynią. Kilka znaków, w tym sen, sprawia, że Flavia wierzy, iż podążanie śladem wyznaczonym przez dwanaście prac Herkulesa doprowadzi ją do prawdy. Są to ogólnie miejsca w Ostii, takie jak fontanna Hydry czy gospoda „Atlas”, ale także wydarzenia, jak schwytanie uciekinierskiego lwa, czy ludzie, na przykład gladiator przydomek „Kreteński Byk”. Flavia i inni zbierają fragmenty wiadomości i plotek o Cartilii i jej rodzinie, starając się połączyć je w całość. Detektywi spotykają siostrę Cartilii, Dianę, i ostatecznie odkrywają jej sekretną miłość do Arista, co wyjaśnia niektóre dziwne wydarzenia i oczyszcza Cartilię z zarzutów. Jednak ujawnienie innego sekretu niszczy zaufanie Marka do Cartilii, a Flavia jest tym nieoczekiwanie nieszczęśliwa. Przez Ostię przetacza się gorączka i wielu zachorowuje, w tym Flavia i Marek. Pierwsza fala choroby jest jednak tylko zwiastunem bardziej śmiertelnej zarazy, która odegra ważną rolę w siódmej książce, „Wrogach Jowisza”.


Harry Keogh i lady Karen poddają się powracającemu wampirzemu lordowi Shaithisowi oraz jego przodkowi Szaitanowi. Ostatecznie Karen ginie z rąk Shaithisa, a Harry i jego syn przeżywają eksplozję jądrową wywołaną przez rakietę wysłaną z Ziemi.[sep]Harry Keogh odkrywa, że pod wpływem zarodników grzybów, które wdychał w ruinach domu Faethora w Ploeszti, zmienia się w Wamphyri. Ponadto eksperymentuje z nekromancją „zmartwychwstania” Jánosa Ferenczyego, by przywrócić do życia kilka osób – w szczególności Trevora Jordana i Penny Sanderson. E-Branch zaczyna podejrzewać, że Harry mógł zostać zainfekowany, ale Darcy i tak wzywa Harry’ego do pomocy w sprawie seryjnego mordercy. Postanawiając wyświadczyć ludzkości ostatnią przysługę, zarówno żywym, jak i umarłym, Harry namierza i rozprawia się z nekromantą, seryjnym mordercą i gwałcicielem Johnnym Foundem. Niedługo potem Harry i Penny, która spała z nim, gdy on dosłownie spał, w ten sposób zarażając się samą, zostają wypędzeni z Anglii przez E-Branch, który nie może ryzykować pozostawienia Harry’ego przy życiu jako wampira. Ostatecznie Harry i Penny uciekają na Gwiezdną Stronę, ale w trakcie ucieczki ginie Penny. Po powrocie do świata wampirów Harry odkrywa, że lady Karen żyje, mimo że sądził, iż nie żyje po nieudanej próbie wyleczenia. Z samotni oboje na pewien czas zostają kochankami. Jednak wampirzy lord Shaithis, wygnany po bitwie z Harrym i Harrym Jr. do krain lodu, powraca na czele małej, lecz wściekłej armii, u boku swego przodka z czasów immemorialnych, najbardziej przerażającego Wamphyri w historii, samego Szaitana. Niestety Harry Jr. obecnie w dużej mierze zregresował do wilka, podobnego do tego, który przekazał mu swoje jajo. Utracił większość swoich mocy, pozostawiając ojca i Karen samych przeciwko Szaitanowi i Shaithisowi. Po krótkiej bitwie Harry i Karen zostają ukrzyżowani przy bramie. Jednak w ostatnim akcie Karen popełnia samobójstwo, zabierając ze sobą Shaithisa, a Harry i Harry Jr. łączą swoje moce po raz ostatni, by wysłać prośbę o pomoc na Ziemię, co skutkuje tym, że umarli w rosyjskim kompleksie wysyłają przez bramę uzbrojoną w głowicę jądrową rakietę Exocet, niszcząc Harry’ego, Harry’ego Jr. i Shaithisa w wybuchu nuklearnym.


Adam Kindred nie przyjmuje tożsamości zmarłego Władimira i nie podejmuje pracy jako portier. Przyczyny problemów z lekiem Zembla-4 pozostają dla niego nieznane, ponieważ nigdy nie uzyskuje zatrudnienia w placówce St Botolph.[sep]Adam Kindred to niedawno rozwiedziony klimatolog, który wrócił do Anglii. Po rozmowie kwalifikacyjnej na stanowisko Senior Research Fellow w Imperial College w Londynie udaje się do włoskiej restauracji w Chelsea, gdzie krótko spotyka dr. Philipa Wanga, który przez przypadek zostawia teczkę. Adam zabiera ją do swojego hotelu, tylko po to, by odkryć, że Wang został zamordowany nożem. Przed śmiercią Wang prosi Adama o wyciągnięcie noża, przez co Adam zostaje uwikłany w sprawę morderstwa. Postanawiając szukać schronienia, ukrywa się w małym skrawku ogrodów na nabrzeżu Tamizy, by dać sobie czas na myślenie. Decyduje się zejść do podziemia, niszcząc wszystkie swoje karty i usuwając wszystko, co mogłoby go zidentyfikować. Wkrótce prowadzi życie włóczęgi, szukając jedzenia w koszach na śmieci i wychodząc z ukrycia tylko nocą. W międzyczasie postanawia spróbować dowiedzieć się z posiadanej teczki, dlaczego Wang został zamordowany i czy istnieje jakikolwiek związek z Calenture-Deutz, firmą farmaceutyczną, dla której pracował Wang. Calenture-Deutz to firma założona przez Ingrama Fryzera, który jest kolejnym bohaterem powieści. Ingram jest żonaty, ma troje dzieci i ma wkrótce odnieść duże zyski z wprowadzenia nowego leku na astmę, Zembla-4, który ma właśnie trafić na rynek po zakończeniu badań klinicznych nadzorowanych przez dr. Wanga. Aby przyspieszyć poszukiwania zabójcy, firma oferuje nagrodę w wysokości 100 000 funtów. Adam postanawia odwiedzić szpital St Botolph, aby dowiedzieć się więcej, nad czym pracował Wang. Jednak zostaje brutalnie napadnięty w pobliżu „Shaft”, osiedla zaniedbanego w Rotherhithe, i otrzymuje pomoc od Mhouse, czarnoskórej prostytutki, która daje mu adres Kościoła Jana Chrystusa. Postanawia odwiedzić kościół, aby zjeść porządny posiłek, i spotyka tam kilku bezdomnych, którzy znajdują się w tej samej desperackiej sytuacji. Tymczasem Ingram ma własne kłopoty – Alfredo Rilke jest głównym akcjonariuszem jego firmy i chce wprowadzić Zembla-4 wbrew woli Ingrama, uważając, że jest na to za wcześnie. Okazuje się, bez wiedzy Ingrama, że Rilke wynajął zabójcę, Jonjo, aby znalazł Adama i zaginioną teczkę, która jest dla Rilkego kluczowa, ponieważ zawiera dowody szkodliwe dla nowego leku. Podczas gdy Adam zaczyna życie żebraka, udając niewidomego, aby uzyskać pieniądze od współczujących ludzi, Jonjo zbliża się do swojego celu. Jego dochodzenia prowadzą go do „Shaft” i płaci, aby dowiedzieć się, gdzie jest Adam. Dowiaduje się, gdzie Adam został wysadzony przez Mhouse i jej przyjaciela, Mohammeda, i czeka na Adama w jego kryjówce na nabrzeżu. Na szczęście Adam rozpoznaje go z wcześniejszego spotkania i postanawia wynająć pokój u Mhouse i jej małego syna, Ly-ona, płacąc Mhouse za seks z pieniędzy uzyskanych z żebrania. Jego życie staje się bardziej stabilne, dopóki pewnego wieczoru, spacerując z Ly-onem, nie mija Jonjo, który go nie rozpoznaje z powodu jego brody i trzymania za rękę małego chłopca. Adam mówi Mhouse, że musi wyjechać do Szkocji, i zamieszkuje z Władimirem, który tej samej nocy umiera z przedawkowania „małpki”. Adam postanawia przyjąć fałszywą tożsamość Włada i jego nową pracę jako portiera w szpitalu Bethnal & Bow, zanim zostanie przeniesiony do St Botolph. Tam jest w stanie ustalić, dlaczego były problemy z lekiem Zembla-4. Złe wieści zaczynają otaczać Zembla-4, a Rilke ostatecznie informuje Ingrama, że jego planowane przejęcie Calenture-Deutz jest odwołane. Ingram również dziwnie się źle czuje i okazuje się, że ma guza mózgu, który usuwa. Jonjo, po nieudanych poszukiwaniach Kindreda, zostaje zwolniony ze stanowiska „konsultanta ds. bezpieczeństwa” i zmuszony do opuszczenia kraju po zrozumieniu, że zostanie kozłem ofiarnym za morderstwo Philipa Wanga, a zabójcy są teraz po nim. Ingram Fryzer zdaje sobie sprawę, że z lekiem jest coś nie tak, ale decyduje się dostosować do planów Rilkego, wiedząc, że na nich skorzysta finansowo. Podejrzewa jednak, że istnieje spisek, aby go odsunąć, i próbuje opracować plan obrony. W międzyczasie Adam opracował plan ataku na Calenture-Deutz po śmierci Mhouse z rąk Jonjo. Poznaje też Ritę, policjantkę, podczas identyfikacji ciała Mhouse i zaczyna się z nią częściej spotykać. Wdraża swój plan w życie, w wyniku czego wygodne życie Fryzera zaczyna się walić, szczególnie po walnym zgromadzeniu akcjonariuszy i sprzedaży akcji przez jego bankruta szwagra, Ivo Lorda Redcastle’a, który jest dyrektorem w zarządzie firmy. A Adam Kindred, szczęśliwie związany z Ritą i Ly-onem, postanawia zachować swoją tożsamość jako Primo Belem i odrzucić swoje dawne życie jako Adam Kindred oraz wszystkie negatywne skojarzenia z nim związane.


Po wygnaniu z Italii główni bohaterowie osiedlają się w Rzymie, gdzie Jonathan zostaje prawnikiem, a Lupus rozpoczyna praktykę lekarską. Flavia nie wychodzi za mąż za Flakkusa, który rzeczywiście zginął w katastrofie morskiej, nie chcąc porzucić dotychczasowego życia.[sep]Główna wątek jest wprowadzony przez ramową sekwencję osadzoną trzy lata później, w czasie ślubu Flavii. Jej przyjaciółki Nubia i Pulchra oraz macocha pomagają jej w przygotowaniach, podczas gdy ona wyjaśnia Pulchrze, dlaczego przestała być „detektywką”. Nadal pozostając w cieniu edyktu cesarskiego, Flavia, Nubia i Lupus podążają za Jonathanem do Italii, mając nadzieję pomóc mu ostrzec cesarza Tytusa, że jego brat Domicjan próbuje go zabić, oraz oczyścić swoje imiona. W Rzymie dzieci i ich nauczyciel Aristo odkrywają, że Tytus zmarł z powodu bólu głowy i gorączki w drodze do swojej willi w Sabiniach, a Domicjan został ogłoszony cesarzem. Dzieci spotykają Gajusza Swetoniusza Tranquillusa, niegdyś zaręczonego z Flavią, wraz z jego nowym nauczycielem, Hilario. Tranquillus pomaga im zbadać śmierć Tytusa. W drodze znajdują pewne wskazówki, a Flavia zapada na gorączkę. Flakkus przybywa, aby im przekazać, że Domicjan wydał dekret, w którym zapowiada, że udzieli przebaczenia każdemu, kto o nie poprosi. Udają się do willi Domicjana nad jeziorem Albańskim i uzyskują przebaczenie. Natrafiają na starego znajomego, Askletariosa, egipskiego wróżbitę Tytusa. Mówi im, gdzie mogą znaleźć Jonathana, który został głodzony i bity przez ślepego kata cesarza, Messallinusa, ale zastawiono na nich pułapkę i dzieci zostają schwytane. Podczas gdy Nubia jest zmuszona do leżenia obok Domicjana, Flavia odważnie stawia mu czoło, napędzana gniewem z powodu pozornej obojętności Flakkusa wobec niej. Aristo wyznaje Nubii miłość, ale zostaje odprowadzony, by walczyć na arenie, podczas gdy Nubia i cesarz obserwują walkę. Jednak okazuje się, że zwierzę, z którym Aristo ma walczyć, to w rzeczywistości mały czarny królik. Gdy odnosi sukces, Domicjan daje mu nagrodę: Nubię. Tego samego dnia biorą ślub na arenie. Tymczasem Flavia, Jonathan i Lupus nie zgadzają się co do tego, czy prawda jest zawsze dobra. Kiedy Jonathan wyznaje morderstwo Tytusa, Flavia jest w szoku, ale wkrótce domyśla się, że prawdziwym sprawcą jest ojciec Jonathana, Mordechaj ben Ezra. Domicjan podsłuchuje jej oświadczenie i daje im wszystkim 24 godziny na opuszczenie Italii i nigdy niepowrót. Po tym, jak Jonathan ucieka, odrażony tym, że Domicjan wie o jego ojcu, którego próbował chronić, Flakkus spotyka się z grupą i oferuje im swoją pomoc, wożąc ich do Rzymu w wozie zaprzężonym w woły. Jest wstrząśnięty słysząc, że zostali wygnani, i wyjaśnia Flavii, że choć ją kocha, nie może zrezygnować ze swojego nazwiska, majątku i statusu, aby do niej dołączyć. Złamana sercem Flavia wraca z innymi do Ostii. Flavia i pozostali trzej idą do domu Jonathana po tym, jak odkrywają, że dom Flavii jest zamknięty. Zuzanna i Hefzibah opiekują się Jonathanem, który wrócił do domu, a Flavia dowiaduje się, że jej ojciec właśnie ożenił się z Dianą Kartilią Poplikolą. Lekarz Tytusa, Pinchas ben Aruva, mówi im, że Tytus w rzeczywistości zmarł z powodu guza w mózgu, ujawnionego podczas autopsji, i że Mordechaj nie jest już poszukiwany za jego morderstwo. Podczas ich ostatniej podróży przez Ostię do „Delphiny”, tłumy ludzi, którym dzieci pomogły, żegnają ich, w tym chłodno ironiczny Marek Artoriusz Bato. Gdy „Delphina” wypływa z portu, do statku zbliża się łódź z mężczyzną, jego sługą i psem. Rozpoznając Flakkusa, Flavia traci przytomność. Flakkus pomaga jej wstać i mówi jej, że zrezygnował ze swojego nazwiska i majątku, aby być z nią, chroniąc swoją rodzinę przed hańbą przez udawanie własnej śmierci. Ostatni rozdział powieści wraca do przygotowań do ślubu. Ujawnia się, że Flavia, Nubia i Aristo mieszkają teraz w willi Vinea w Efezie, podarowanej im w „Proroku z Efezu”. Lupus dołączył do trupy mimów, w której gra na bębnach, a Jonathan jest praktykującym lekarzem w Efezie, choć znajduje czas na poszukiwanie swojego zaginionego bratanka, Popo (Filadelfa). Flakkus pozostaje prawnikiem, pomagając zarówno ubogim, jak i zamożnym w Efezie. Flavia mówi Pulchrze, że niedawno dowiedzieli się, że choć Mordechaj w rzeczywistości nie zabił cesarza, był o krok od zrobienia tego, gdy zobaczył chłopca, który wyglądał dokładnie jak Jonathan, i nie zdołał tego zrobić. Zatem jej wnioski nie były jednak całkowicie błędne. Gdy zbliża się orszak pana młodego, Pulchra jest zaskoczona, widząc, że przyszły mąż Flavii, Jazon, to w rzeczywistości Gajusz Waleriusz Flakkus, którego cały Rzym uważa za zmarłego w katastrofie morskiej. Obiecuje nie zdradzić tajemnicy, ale w zamian prosi Flavię, aby zbadała tajemnicę na Samos.


Sabrina uses her wish to change the past, preventing her uncle Jake from attacking the Blue Fairy and stealing her magic. Consequently, the family recovers the unconscious parents, though Puck continues to weaken.[sep]Sabrina, środkowe z rodzeństwa, staje naprzeciwko dziewczyny z upośledzeniem umysłowym, która uprowadziła jej rodziców (którzy mogą być osobą wymienioną w tytule) oraz okrutnego potwora, i walczy dalej, dopóki Puck nie przybywa, by ją uratować (ponownie, on narzeka). W tym momencie portal, którego Sabrina użyła, aby dotrzeć do rodziców, wypala się, a Sabrina i Puck zostają uwięzieni w starym zakładzie psychiatrycznym. Puck i Sabrina uciekają, ale Sabrina zostaje ranna przez potwora. Po wygojeniu się ran w szpitalu Sabrina wraca z rodziną do domu Reldy, gdzie organizują przyjęcie powitalne dla Sabriny. Tego wieczoru, po przejrzeniu wielu dzienników, sprawca staje się jasny: Czerwony Kapturek. Następnej nocy, chcąc dowiedzieć się więcej o Czerwonym Kapturku, Sabrina, Daphne i Puck udają się do ruin zakładu, gdzie spotkała dziecko z Baśniolandu. Szukają dokumentów medycznych w nadziei na znalezienie wskazówki, ale tajemniczy mężczyzna odkrywa ich. Wydaje się znać imiona Sabriny i Daphne, ale myśląc, że jest on częścią Szkarłatnej Ręki, trójka ucieka z powrotem do domu babci. Rano Sabrina, Daphne, Relda i Puck udają się do nowo wybudowanej szkoły na ceremonię otwarcia, gdzie burmistrz Książę Charming wygłasza przemówienie. Jednak zostaje rozproszony, gdy Królowa Kier ogłasza, że nie lubi pomysłów Charmiga i będzie ubiegać się o urząd burmistrza. Nagle, gdy chaos się zaczyna, tajemniczy mężczyzna, którego Sabrina spotkała w ruinach, pojawia się znikąd. Okazuje się, że jest to Jacob Alexander Grimm, syn Reldy i brat Henry'ego, który uzależnia Sabrinę od magii, a później wpędza ją w kłopoty z Babą Jagą, starożytną czarownicą, o której krążą plotki, że jest kanibalem. Tego wieczoru, gdy wszyscy śpią, Sabrina zakrada się do pokoju, w którym śpi Jacob, aby przejrzeć dokumenty w poszukiwaniu wskazówek. Przypadkowo budzi Jacoba, ale zamiast odesłać ją do łóżka, wyjaśnia jej kilka rzeczy dotyczących Czerwonego Kapturka. Porywaczka popadła w rozpacz po stracie wielu osób, na których jej zależało, i myśląc, że jej martwy kotek to okrutny potwór zwany Jabberwocky, zaczęła porywać inne osoby, które uznała za zaginione. W ten sposób rodzice sióstr Grimm zostali uprowadzeni, a Czerwony Kapturek myślała, że to jej martwi rodzice. Czerwony Kapturek wydaje się zła tylko z powodu Jabberwocky'ego; gdy Jabberwocky zostanie zabity, nie będzie się jej bać. Ale Sabrina odkrywa, że jedyną rzeczą, która może zabić Jabberwocky'ego, jest Worpalowy Miecz, który został podzielony na trzy części i rozdany w różnych miejscach w Ferryport Landing. Mają już pierwszą część. Sabrina, Daphne i Jacob muszą znaleźć pozostałe dwie. Wujek Jake chce zabrać Sabrinę, Daphne i Pucka na przejażdżkę. Babcia wysyła Sabrinę po Pucka, gdzie znajduje go z buzią, ponieważ babcia poświęca więcej uwagi wujkowi Jake'owi niż jemu. Sabrina mówi mu, że cała rodzina o niego dba, on wierzy, że próbuje mu powiedzieć, że on jej zależy, i składa jej pocałunek. Sabrina wpada w panikę i uderza Pucka w brzuch. W dalszej części „Problem Child” i „Once Upon A Crime” sugeruje się, że odkrywa niektóre z jego prawdziwych uczuć do niego i żałuje uderzenia go po pocałunku. Później, podczas jazdy, Jabberwocky atakuje i odrywa skrzydła Pucka. Po dwóch wąskich ucieczkach zdobywają części od Baby Jagi i Małej Syrenki, która jest ogromnie gruba, szukając pocieszenia w jedzeniu po porzuceniu przez nieznanego „człowieka z zewnątrz”. Sabrina próbuje połączyć części razem i znajduje zagadkę na ostrzu, która miała pokazać, jako kogo przebrana była Niebieska Wróżka, aby mogła zmienić miecz w jeden cały obiekt. Niebieska Wróżka okazuje się być kelnerką w restauracji. Po naprawieniu miecza Sabrina i Daphne walczą z Jabberwocky i zabijają go. Niestety, wujek Jake jest tak uzależniony od magii, że atakuje Niebieską Wróżkę Worpalowym Mieczem i zmusza ją do spełnienia życzenia. Życzy posiadania całej jej mocy, a wróżka jest zmuszona ją oddać. Używa mocy wróżki, aby odebrać nieśmiertelne moce Everafterów, co zaczyna ich zabijać. Daje każdemu innemu jedno życzenie, a Sabrina życzy: „Wujku Jake, jesteś mądry, masz wspaniałą rodzinę i jesteś Grimmem. Życzę, że głęboko wewnątrz zawsze wiedziałeś, jaką moc ci to daje”. To zmienia przeszłość i zmienia sytuację, w której wujek Jake atakuje Niebieską Wróżkę, na taką, w której wujek Jake jest zadowolony z tego, jak to się skończyło, i przytula babcię. Sabrina i Daphne odzyskują wtedy rodziców. Jednak, o ile im wiadomo, nie można ich obudzić, a Puck słabnie. Książka 4 kontynuuje ratowanie Pucka.