Al-Kaida planowała atak gazem cyjanowodorowym na stację metra w Nowym Jorku w marcu 2003 roku, jednak operacja została podobno odwołana przez Ajmana al-Zawahiriego z powodu niewystarczającej skuteczności. Richard Clarke i inni urzędnicy wyrazili jednak sceptycyzm wobec szczegółów spisku oraz twierdzenia, że przywódcy terrorystów mieli bezpośrednią kontrolę nad jego anulowaniem.[sep]Doktryna jednego procentu (zwana również doktryną Cheney’ego) powstała w listopadzie 2001 roku (nie podano dokładnej daty) podczas odprawy, którą ówczesny dyrektor CIA George Tenet i nieujawniony oficer wywiadowczy przedstawili wiceprezydentowi USA Dickowi Cheneyowi i ówczesnej doradczyni ds. bezpieczeństwa narodowego Condoleezzie Rice w odpowiedzi na obawy, że pakistański naukowiec oferuje Al-Kaidzie wiedzę o broni jądrowej po zamachach terrorystycznych z 11 września 2001 roku. Odnosząc się do myśli, że Al-Kaida może chcieć zdobyć broń jądrową, Cheney zauważył, że USA muszą stawić czoła nowemu typowi zagrożenia, który określił jako „zdarzenie o niskim prawdopodobieństwie, ale wysokim wpływie”. Suskind rozróżnia dwie grupy zaangażowane w walkę z terroryzmem: „znaczących”, czyli tych, którzy mówią nam o zagrożeniu terroryzmem (Bush, Cheney, Condoleezza Rice i inni), oraz „niewidzialnych”, czyli tych, którzy walczą z terrorystami (analitycy CIA, agenci FBI i wszyscy inni „piechurzy”). Książka wysuwa teorię, że Abu Zubajda, „główny wykonawca planujący i przygotowujący śmierć i zniszczenie w Stanach Zjednoczonych”, jak opisał go Bush, był postacią drugorzędną. Według książki Osama bin Laden najwyraźniej chciał, aby Bush został wybrany na drugą kadencję w 2004 roku, i dlatego wydał wiadomość wideo, którą w amerykańskich mediach opisano jako „poparcie Osamy dla Johna Kerry’ego”. W książce nieujawnieni analitycy CIA spekulują, że można to przypisać poglądowi, że kontrowersyjne polityki promowane przez Busha pomogą w rekrutacji mudżahedinów i spowodują spadek wizerunku Stanów Zjednoczonych na świecie z powodu agresywnej polityki zagranicznej. Książka wspomina również o spisku mającym na celu atak na stację metra 34th Street – Herald Square w Nowym Jorku w marcu 2003 roku. Jednak 45 dni przed tym, jak komórka Al-Kaidy, która prowadziła nadzór nad stacją, miała uwolnić śmiertelny gaz cyjanowodorowy w tunelach, Ajman al-Zawahiri i inni przywódcy terrorystyczni anulowali plan, ponieważ nie był tak śmiertelny jak ataki z 11 września i dlatego nie był wystarczająco znaczący, aby konkurować z ich skutkiem. Richard Clarke powiedział ABC News, że jest sceptyczny wobec doniesień o spisku dotyczącym nowojorskiego metra. Clarke stwierdził: „Istnieją powody do sceptycyzmu... Tylko dlatego, że coś jest oznaczone w raporcie wywiadowczym, nie oznacza, że każde słowo w nim jest prawdą”. Powiedział, że informacje opisujące spisek byłyby tylko jednym z setek zagrożeń, które zostałyby zebrane w 2003 roku. Według Clarke’a specyfika raportu czyniła go również podejrzanym, stwierdzając: „Kiedy otrzymujesz raporty, które są tak szczegółowe, są one zazwyczaj zmyślone”. Clarke zakwestionował również pogląd, że Ajman al-Zawahiri odwołał atak, dodając, że byłby zbyt odizolowany, by mieć taką bezpośrednią kontrolę nad spiskiem wewnątrz Stanów Zjednoczonych. Uważa również, że terroryści przeprowadziliby atak, gdyby spisek był tak zaawansowany, jak twierdzi Suskind, stwierdzając: „Szczerze mówiąc, jeśli w Stanach Zjednoczonych był zespół gotowy to zrobić, oni by to zrobili”. Urzędnik wywiadowczy, który został poinformowany w momencie, gdy władze dowiedziały się o zagrożeniu i który chciał pozostać anonimowy, powiedział „The New York Times”, że niektórzy w środowisku wywiadowczym byli sceptyczni wobec domniemanego spisku, szczególnie wobec pomysłu, że spisek został odwołany przez al-Zawahiriego. Mówiło się, że spisek miał obejmować użycie stosunkowo prymitywnego urządzenia do uwalniania gazów chemicznych. „To prosta sprawa z cyjankiem, dwa chemikalia zmieszane razem, uwalniają gaz cyjanowodorowy... Mieli szczęście, gdyby zabili wszystkich w jednym wagonie – można to zrobić za pomocą pistoletu 9 mm... Nic z tego nie zostało potwierdzone przez trzy lata, kim byli ci faceci, czy w rzeczywistości mieli broń, czy byli w stanie złożyć broń, czy broń została zdefiniowana i co by spowodowała, czy nawet byli w Nowym Jorku” – powiedział „Timesowi”. Jeden z byłych urzędników powiedział CNN, że zgadza się, że al-Zawahiri odwołał atak, ale nie zgadza się z Suskindem, że terroryści zostali powstrzymani w ciągu 45 dni od jego przeprowadzenia. Dwaj byli urzędnicy powiedzieli CNN, że Stany Zjednoczone znały projekt urządzenia do rozpylania gazu i przekazały informacje urzędnikom stanowym i lokalnym, ale dodali, że proponowany czas ataku nie był tak precyzyjny, jak napisał Suskind. Były urzędnik CIA powiedział „New York Daily News”, że niewielu czołowych amerykańskich urzędników ds. zwalczania terroryzmu wiedziało o spisku, a wielu zaprzecza twierdzeniu Suskinda, że przerażony Biały Dom Busha rozesłał „alarmy w rządzie”. Jednym z powodów braku paniki, według byłego urzędnika, było to, że wkrótce po odkryciu planów Al-Kaidy na domowej roboty rozpylacz cyjanku, służby dowiedziały się, że Zawahiri odrzucił spisek, ponieważ „nie był wystarczająco duży”. Urządzenie było również zawodną bronią masowego rażenia. „Cyjanowodór jest sexy, ale trudny do uzbrojenia... Oni mają fantazje o truciu zaopatrzenia w wodę. Nie możesz wyobrazić sobie, jak trudne by to było. Czy marzyli o ataku cyjankowym? Najprawdopodobniej” – powiedział „Daily News” wysoki rangą urzędnik ds. zwalczania terroryzmu. Senator z Nowego Jorku Charles Schumer powiedział Associated Press, że chociaż zagrożenie było „poważne enough, by traktować je poważnie”, domniemany spisek „nigdy nie został potwierdzony”. Suskind twierdzi również w książce, że komórka Al-Kaidy, która miałaby przeprowadzić atak, wciąż znajduje się w Stanach Zjednoczonych. Źródła wywiadowcze powiedziały jednak CBS News, że o ile im wiadomo, w USA nie działają komórki terrorystyczne pod dowództwem Zawahiriego lub bin Ladena. Urzędnik ds. zwalczania terroryzmu, który poprosił o nienazywanie z nazwiska, powiedział „The Washington Times”: „Wiele informacji [w książce Suskinda] jest po prostu błędnych”. Jedną z nieścisłości, jak powiedział ten urzędnik, jest twierdzenie książki, że Abu Zubajda, którego CIA zatrzymała w Pakistanie w 2002 roku, nie był kluczową postacią Al-Kaidy i był szalony. Urzędnik ds. zwalczania terroryzmu powiedział, że Zubajda jest „szalony jak lis” i był starszym planistą wewnątrz Al-Kaidy, który dostarczył krytycznych informacji o tym, jak działa grupa Osamy bin Ladena. John McLaughlin, były pełniący obowiązki dyrektora CIA, również stwierdził: „Całkowicie nie zgadzam się z poglądem, że zatrzymanie Abu Zubajdy było nieistotne. Abu Zubajda był uwikłany we wszystkie wywiady sprzed 11 września, które sygnalizowały nadchodzący duży atak, a jego zatrzymanie przyniosło wiele ważnych informacji”. Źródła z bezpośrednią wiedzą o przesłuchaniu Zubajdy powiedziały „New York Daily News”, że choć uznają, że Zubajda wiedział o pomysłach, ale nie o operacjach i karmił CIA dezinformacją, był przytomny i trudny do „łamania”. „Był twardy i mądry” – powiedział weteran agencji.


Dyrektor lotów ostatecznie okazuje się być sprawcą zagrożeń dla załogi, ponieważ dąży on do zapewnienia ciągłego finansowania Projektu Ares. Działania dyrektora mają miejsce mimo tego, że załoga wykazała wrażliwość bakterii na posiadane antybiotyki.[sep]Ósmy miesiąc pobytu na Marsie, specjalistka od nauk biologicznych odkrywa skamielinę mikroorganizmu. W następstwie załoga zaczyna doświadczać różnych wypadków, w tym uszkodzeń mienia misji i bezpośrednich ataków na siebie. Sytuację komplikuje widoczny załamanie psychiczne dowodzącego misją i jego zdecydowane próby zranienia lub zabicia pozostałych członków załogi. Na Ziemi dyrektor misji marsjańskiej, współpracując z agentem FBI, ściga się z czasem, aby odkryć, kto sabotażował misję, zanim załoga w ogóle dotarła na Marsa – i kto może teraz próbować uwięzić załogę na Marsie, skoro już tam jest. Jest wstrząśnięty, odkrywając, że jego własny dyrektor lotów dokonał początkowego sabotażu – próbował zasiać na Marsie bakterię, która zostałaby uznana za dowód życia na Marsie, zapewniając w ten sposób ciągłe finansowanie Projektu Ares, oficjalnej nazwy programu. Ale gdy specjalistka od nauk biologicznych choruje na skutek rzeczywistego zakażenia mikrobiologicznego – od żywych bakterii, które następnie odkryła – wypadki mnożą się, wraz z odpowiednim wzrostem zagrożenia fizycznego dla załogi. Za to odpowiedzialna jest ktoś inny niż dyrektor lotów. Na samym końcu ujawnia się, że ową osobą jest inżynier NASA, który obawia się, że załoga, będąc już w drodze powrotnej na Ziemię, przywozi zarazek, który mógłby potencjalnie zabić miliony ludzi – mimo że załoga wyraźnie wykazała, że zarazek był wrażliwy na antybiotyki, które ze sobą zabrały. Misja kończy się psychicznie chorym dowodzącym, który poświęca własne życie, by uratować resztę załogi – oraz ślubem dwóch specjalistów misji na pokładzie ich pojazdu powrotnego na Ziemię.


Po próbie ujawnienia fałszerstw w Nowym Jorku, główny bohater wyjeżdża do Hiszpanii. Odwiedza tam klasztor, w którym odnawia stare obrazy i postanawia żyć w pełni świadomie.[sep]Fabuła luźno nawiązuje do życia Wyatta Gwyona, syna kalwińskiego pastora z wiejskiej Nowej Anglii. Początkowo planuje pójść w ślady ojca i zostać duchownym, jednak pod wpływem obrazu Boscha „Siedem grzechów głównych”, znajdującego się w posiadaniu jego ojca, postanawia zostać malarzem. Wyjeżdża do Europy, by studiować malarstwo. Zniechęcony skorumpowanym krytykiem i sfrustrowany swoją karierą, przeprowadza się do Nowego Jorku. Poznaje Recktalla Browna, kapitalistycznego kolekcjonera i marszanda, który zawiera z nim faustowski pakt. Wyatt tworzy obrazy w stylu flamandzkich i holenderskich mistrzów (takich jak Hieronim Bosch, Hugo van der Goes i Hans Memling), podrabia ich podpisy, a Brown sprzedaje je jako nowo odkryte oryginały. Wkrótce Wyatt traci zapał, wraca do domu, by odkryć, że jego ojciec nawrócił się na mitraizm i traci zmysły. Z powrotem w Nowym Jorku próbuje ujawnić swoje fałszerstwa, a następnie wyjeżdża do Hiszpanii, gdzie odwiedza klasztor, w którym pochowano jego matkę, konserwuje stare obrazy i próbuje odnaleźć siebie w poszukiwaniu autentyczności. Na końcu postanawia żyć „z pełnym namysłem”. Wplecione są w to historie wielu innych postaci, w tym Ottona, zmagającego się pisarza, Esme, muz, i Stanleya, muzyka. Epilog kontynuuje ich losy. W ostatniej scenie Stanley osiąga swój cel, grając swoje utwory na organach w kościele Fenestrula, „wyciągając wszystkie przystawki”. Kościół się wali, zabijając go, choć „większość jego dzieła została odzyskana... i jest nadal wspominana, o ile w ogóle o niej mowa, z najwyższym uznaniem, choć rzadko grana”. Główna część powieści rozgrywa się w późnych latach 40. i wczesnych 50. XX wieku.


Moreau odmawia uratowania Aline z Paryża, nawet gdy dowiaduje się od ojca chrzestnego, że pani de Plougastel jest jego matką. Bohater nie zdobywa przepustek dla kobiet i nie pomaga im bezpiecznie przekroczyć granicy.[sep]Andre-Louis Moreau, wykształcony prawnik, mieszka w Bretanii ze swoim ojcem chrzestnym, panem de Kercadiou, który odmawia ujawnienia pochodzenia Moreau. Moreau uważa Aline, siostrzenicę Kercadiou, za swoją kuzynkę. Ponieważ kocha ją jak kuzynkę, ostrzega ją przed poślubieniem markiza de la Tour d'Azyr; ona jednak jest ambitna i chce zrobić dobrą karierę, więc go ignoruje. Chłop Mabey zostaje postrzelony przez strzelca leśnego markiza de la Tour d'Azyr, na polecenie markiza, za kłusownictwo. Najbliższy przyjaciel Moreau, idealista Philippe de Vilmorin, potępia ten czyn jako morderstwo. Zostaje sprowokowany do pojedynku z markizem i zabity ze względu na swój „dar elokwencji”, którego markiz się obawia, ponieważ mógłby on zwrócić Stan Trzeci przeciw uprzywilejowanym stanom. Moreau składa wtedy przysięgę pomścić śmierć przyjaciela i wyrusza ze swojego rodzinnego Gavrillac do Rennes do królewskiego porucznika w Bretanii, by doprowadzić do sprawiedliwości. Po tym, jak zostaje zbyty przez aroganckiego urzędnika, który odmawia działania przeciwko człowiekowi o statusie markiza, Moreau natrafia na duże zgromadzenie polityczne. Ku zaskoczeniu swoich rówieśników wygawera przekonującą mowę, używając argumentów Vilmorina. Moreau udaje się do Nantes i podburza tam tłumy. Te wydarzenia stwarzają podłoże dla wybuchu rewolucji francuskiej i czynią z Moreau poszukiwanego człowieka. Aby ukryć się przed prawem, Moreau dołącza do wędrownej trupy aktorów Commedia dell'Arte pod wodzą pana Bineta. Przyjmuje rolę Scaramouche, spiskującego łotra. Odkrywa w sobie uzdolnienia aktorskie i pisarskie, co wynosi trupę z nędzy do sukcesu, który zaprowadza ich do teatru Feydau w Nantes. Binet, grający Pantalone, coraz bardziej niechętnie odnosi się do Moreau i jego wpływu w trupie. Moreau zaręcza się z córką Bineta, ale ona, rozczarowana tym, że Moreau jest nikim, przyjmuje propozycję markiza, by zostać jego kochanką. Markiz, znany teraz z brutalnego stłumienia powstania w Rennes, ukrywa się w Nantes. Gdy markiz bierze udział w przedstawieniu, Moreau ujawnia jego obecność publiczności i wywołuje zamieszki. Gdy Binet, wściekły z powodu ruiny, atakuje go, Moreau strzela w obronie własnej. Binet zostaje ranny, a Moreau ucieka. Moreau jest teraz zmuszony do ukrywania się. Znajduje akademię szermierki poszukującą „młodego człowieka o dobrych manierach i pewnej wiedzy o fechtunku”. Moreau wyłudza miejsce na praktyce u pana des Amis, Maître en fait d'Armes (Mistrza Broni). Z czasem opracowuje własny styl szermierki, oparty na obliczeniach różnych ruchów. Po wybuchu rewolucji francuskiej pan des Amis ginie, a Moreau dziedziczy szkołę. Gdy już jest ustanowiony w szkole, próbuje pogodzić się z ojcem chrzestnym. Pojednanie to jest jednak krótkie. Przyjaciele Moreau przekonują go, by objął miejsce w nowym kongresie, gdy dowiadują się o jego umiejętnościach szermierczych. Stają oni w obliczu plagaty spadassinicides, arystokratycznych senatorów, którzy prowokują niedoświadczonych republikanów do pojedynków i ranią ich lub zabijają, tak jak markiz zrobił to Vilmorinowi. Andre-Louis odwraca losy i udaje mu się zabić lub rozbroić wszystkich, którzy go wyzywają. W końcu Moreau udaje się sprowokować markiza do wyzwania go na pojedynek. Wreszcie może stanąć twarzą w twarz z mordercą swojego przyjaciela z dzieciństwa, Philippe'a de Vilmorina. Gdy dowiaduje się o tym, pani de Plougastel, krewna, którą widział w życiu tylko dwa razy, udaje się z Aline, by powstrzymać pojedynek. Nie przybywają na czas, znajdując markiza rannego, choć nie śmiertelnie. Markiz staje się kontrrewolucjonistą. W 1792 roku Paryż jest w stanie wojny, a Tuilerie są szturmowane przez tłum. Plougastel i Aline są w wielkim niebezpieczeństwie. Mąż pierwszej jest kontrrewolucjonistą. Moreau, wracając z sprawy w Bretanii, udaje się do swojego ojca chrzestnego. Kercadiou opowiada mu o kłopotach Aline i Plougastel w Paryżu. Moreau zgadza się uratować Aline, ale nie zgadza się pomóc Plougastel, dopóki Kercadiou nie ujawnia Andre-Louisowi, że pani de Plougastel jest jego matką. Moreau zabezpiecza przepustki podróżne dla kobiet, by mogły opuścić Paryż. La Tour d'Azyr, będąc na ucieczce, szuka schronienia w tym samym mieszkaniu. On i Andre-Louis wymierzają w siebie pistolety. Pani de Plougastel jest zmuszona ujawnić, że markiz jest ojcem Moreau. Z powodu swoich ostatnich czynów Moreau wie, że nie może pozostać w Paryżu, więc przekracza granicę z kobietami. Gdy są już względnie bezpieczni, Andre-Louis i Aline wyjaśniają nieporozumienia dotyczące swoich uczuć i wyznają sobie miłość.


Rowena Drake i Michael Garfield zamordowali Olgę Seminoff oraz Lesleya Ferriera, aby ujawnić fałszerstwo testamentu pani Llewellyn-Smythe. Motywem Garfielda było oddanie funduszy na cele charytatywne, zaś Rowena pragnęła zrzec się wszelkich praw do majątku.[sep]Historia zaczyna się w domu Roweny Drake, zwanym „Apple Trees”. Ariadne Oliver i inni przygotowują tam dla dzieci przyjęcie z okazji Halloween. Osobami odpowiedzialnymi za przyjęcie są Judith Butler, przyjaciółka pani Oliver; Leopold, Joyce i Anne Reynolds, Desmond Holland, Nicholas Ransom, Cathie Johnson, Elizabeth Whittaker, Beatrice Ardley oraz inni. Podczas przygotowań trzynastoletnia Joyce Reynolds mówi, że widziała kiedyś morderstwo. Wszyscy, w tym pani Oliver, uważają, że kłamie. Przyjęcie obejmuje wiele czynności związanych z Halloween. Pani Goodbody odgrywa rolę czarownicy, a dziewczyn mogą spojrzeć w lustro, aby dowiedzieć się, jak będą wyglądali ich przyszli mężowie (mówi się, że w lustrze odbija się zdjęcie męża). Grupa spożywa kolację, wręczane są nagrody, a przyjęcie kończy się po grze w „snapdragon”, przy czym morderstwo naturalnie wpisuje się w całą sytuację. Następnego dnia pani Oliver jedzie do Londynu, aby poprosić o pomoc Herkulesa Poirot. Mówi mu, że po grze w „snapdragon” Joyce zaginęła, a później została znaleziona utopiona w misce z jabłkami w bibliotece. Pani Oliver powtarza Poirot uwagę Joyce, że była świadkiem morderstwa; pani Oliver zastanawia się teraz, czy Joyce mogła mówić prawdę, co dałoby komuś motyw zabicia jej. Poirot udaje się do „Apple Trees”, aby przesłuchać Rowenę Drake. Rowena nie wierzy w historię o morderstwie Joyce; uważa raczej, że była to tylko próba zaimponowania pani Oliver. Następnie przesłuchiwani są Reynoldsowie. Pani Reynolds nie może powiedzieć, żeby Joyce kiedykolwiek mówiła jej, że widziała morderstwo. Leopold, młodszy brat Joyce, również nie wierzy, że Joyce widziała morderstwo, ale słyszał, jak opowiadała o tym wszystkim. Ann, starsza siostra Joyce, też nie wierzy, że Joyce widziała morderstwo; mówi, że Joyce była kłamczuchą i oszustką. Herkules Poirot prosi swojego starego przyjaciela, byłego superintendenta o nazwisku Spence, o listę morderstw, które miały miejsce lata temu i które mogłyby być morderstwem, o którym twierdziła Joyce. Spence chętnie spełnia prośbę: pani Llewellyn-Smythe, ciotka zmarłego męża Roweny Drake, podobno zmarła na zawał serca. Jej śmierć jest podejrzana, ponieważ później odkryto dodatek do jej testamentu. Władze uważają, że dodatek został sfałszowany przez au pair, Olgę Seminoff, która zniknęła po wykryciu fałszerstwa. Inne kandydujące morderstwa dotyczą Charlotte Benfield, szesnastoletniej ekspedientki znalezionej martwej z licznymi obrażeniami głowy, z dwoma młodymi mężczyznami podejrzanymi o sprawstwo; Lesleya Ferriera, urzędnika kancelarii prawniczej, który został dźgnięty w plecy; oraz Janet White, nauczycielki, która została uduszona. Herkules Poirot uważa, że morderstwo Janet White jest najbardziej prawdopodobnym kandydatem na morderstwo, którego była świadkiem Joyce, ponieważ uduszenie na pierwszy rzut oka może nie wyglądać jak morderstwo. Herkules Poirot kontynuuje śledztwo, przesłuchując doktora Fergusona, który mówi Poirot, że Joyce była kiedyś jego pacjentką. Kiedy Poirot udaje się do szkoły Elms, wita go dyrektorka, miss Emlyn. Tymczasem nauczycielka matematyki o nazwisku Elizabeth Whittaker, która również była obecna na przyjęciu, dostarcza Herkulesowi Poirot ważną dowód, ujawniając, że gdy uczestnicy przyjęcia grali w „Snapdragon”, Elizabeth wyszła do hallu i zobaczyła Rowenę Drake wychodzącą z łazienki na pierwszym piętrze. Rowena stała przez chwilę, zanim zeszła na dół, wyglądając przestraszona czymś lub kimś, co mogła zobaczyć w otwartych drzwiach biblioteki, a następnie upuściła wazon z kwiatami, który trzymała. Inne sugerujące dowody obejmują fakt, że Lesley Ferrier był wcześniej podejrzewany o fałszerstwo. Czy Lesley i Olga współpracowali, aby zabezpieczyć spadek po pani Llewellyn-Smythe? Poirot odwiedza ogód w stylu „sunken garden” zbudowany dla pani Llewellyn-Smythe w opuszczonym kamieniołomie, gdzie spotyka Michaela Garfielda, przystojnego i utalentowanego młodego mężczyznę, który zaprojektował ogród. Będąc tam, spotyka również córkę Judith Butler, Mirandę Butler, uderzającą młodą dziewczynę, która jest bliska z Michaelem i spędza dużo czasu w Ogrodzie Kamieniołomowym. Pani Drake spotyka się z Poirot w jego pensjonacie, aby powiedzieć mu, że Leopold Reynolds, młodszy brat Joyce, utonął. Poirot ujawnia, że Leopold szantażował mordercę Joyce i wpadł w tarapaty. Pani Drake, oczywście bardzo zdruzgotana śmiercią Leopolda, przyznaje, że widziała Leopolda w bibliotece, co sprawiło, że pomyślała, że mógł zabić swoją siostrę. Poirot przekonuje policję, aby przeszukała opuszczoną studnię w Ogrodzie Kamieniołomowym. W jej głębi odkryto szczątki Olgi, która została dźgnięta, podobnie jak Ferrier. Poirot wysyła panią Oliver, aby zabrała panią Butler i Mirandę bezpiecznie z wioski tak szybko, jak to możliwe, ale gdy zatrzymują się na lunch, Miranda zostaje uprowadzona przez Michaela Garfielda, który zabiera ją do pogańskiego ołtarza ofiarnego i próbuje ją zabić. Powstrzymuje go przed tym Nicholas Ransom i Desmond Holland, dwaj nastolatkowie, którzy byli na przyjęciu Halloween i których Poirot przekonał, by śledzili Mirandę. Michael Garfield popełnia samobójstwo, połykając truciznę, którą zamierzał podać Mirandzie. Miranda Butler mówi władzom, że to ona widziała morderstwo, a nie jej bliska przyjaciółka Joyce, której ujawniła niektóre szczegóły tego, co świadczyla. Miranda przyznaje, że w ogrodzie kamieniołomowym widziała Michaela Garfielda i Rowenę Drake niosących martwe ciało Olgi i słyszała, jak pani Drake głośno się zastanawia, czy ktoś ich obserwuje. Joyce, nieuleczalna fantazka, uczyniła historię swoją własną, a ponieważ Miranda nie była obecna na przyjęciu, nie zaprzeczyła Joyce. Rowena Drake usłyszała Joyce i pomyślała, że to Joyce widziała ją i Michaela z ciałem Olgi. Drake zawsze czuła, że ktoś ich obserwował w tym feralnym dniu. Pani Drake celowo upuściła wazon z kwiatami przed miss Whittaker, aby wymyślić pretekst bycia mokrą po utopieniu Joyce. Następnie Leopold użył tego, co niewiele wiedział, aby szantażować Rowenę, co doprowadziło do jego morderstwa. Pani Rowena Drake i Michael Garfield byli dwoma zabójcami dwóch morderstw, które miały miejsce. Michael Garfield odgrywał rolę kochanka Olgi, aby pomóc Rowenie Drake zabezpieczyć spadek po pani Llewellyn-Smythe. Prawdziwy testament, pozostawiający fortunę pani Llewellyn-Smythe Oldze, został zastąpiony nieudolnym fałszerstwem wykonanym przez Lesleya Ferriera, które zostałoby uznane za nieważne, a Rowena Drake, seksualnie sfrustrowana żona inwalidy, ostatecznie kontrolowałaby majątek pani Llewellyn-Smythe jako jej najbliższa krewna. Lesley Ferrier i Olga Seminoff zostali zamordowani, aby ukryć oszustwo. Motywacją Garfielda była jego obsesyjna, narcystyczna chęć zbudowania kolejnego idealnego ogrodu za pieniądze pani Drake na greckiej wyspie, którą potajemnie kupiła. Poirot hipotezuje, że Rowena Drake mogła spotkać podobny los co inne kobiety, ponieważ Garfield nie miałby już dla niej żadnego użytku. Poirot intuicyjnie czuje również, że więź między Mirandą a Garfieldem była więzią rodzinną: Judith Butler nie jest wdową, ale matką nieślubnej córki Garfielda. Zepsuta chęć Garfielda do zamordowania własnej córki potwierdza ogromne zło, które Poirotowi udało się odkryć i pokonać. Co za diabelska noc...


Shigeru podróżuje do Mino, aby uratować chłopca o imieniu Tomasu przed ludźmi Iidy, którzy zniszczyli jego wioskę. Zmienia imię chłopca na Takeo i planuje go adoptować, aby wspólnie pokonać Iidę Sadamu.[sep]Poniższe podziały nie są tak wyraźnie zaznaczone w powieści, ale zostały uwzględnione poniżej, aby oddzielić logiczne sekcje fabuły. Kikuta Isamu przyjął religię Ukrytych i rozpoczął nowe życie w tajnej wiosce. Jego kuzyn Kotaro namierza go i oznajmia, że został skazany na śmierć za opuszczenie Plemienia. Isamu zabiera go w pościg, ale gdy w końcu zostaje uwięziony, odmawia bronienia się. Kotaro go zabija, ale później jest dręczony słowami przebaczenia Isamu i zastanawia się, czy mężczyzna nie zostawił dziecka.

12-letni Shigeru odwiedza dom matki w Hagi, gdy podbiega Endo Akira, mówiąc, że brat Shigeru, Takeshi, oraz Mori Yuta wpadli do rzeki i nie wypłynęli. Shigeru nurkuje z nieznaną dziewczyną (później ujawnioną jako Akane) i udaje im się uratować Takeshiego, ale Yuta nie żyje. Po pogrzebie ojciec Yuty oferuje, by w zamian popełnić seppuku. Wujkowie przyrodni Shigeru uważają, że cała rodzina powinna zostać stracona, a ich majątek skonfiskowany. Shigemori, który jest panem Otori i ojcem Shigeru, zgadza się z Shigeru, że proponowana kara jest nadmierna, a synowie wchodzą zamiast tego na jego służbę. Od tego dnia Shigeru nie ufa swoim wujom.

Gdy ma 15 lat, on i jego najlepszy przyjaciel zostają przyłapani na spaniu z służącą, a ojciec ostrzega go przed niebezpieczeństwem ze strony nieślubnych dzieci walczących o spadek. Rzeczywiście, ponad 30 lat temu Shigemori wpadł w tę samą pułapkę z kobietą z Plemienia i od tego czasu obawia się powrotu swojego dziecka. Wysyła Shigeru do Matsudy Shingena, byłego wojownika, a teraz kapłana w Terayamie, na nauki. W drodze wydarzenia sprawiają, że Shigeru zaczyna podejrzewać pana Noguchiego, sojusznika Otori, o zdradę. Wojna z Tohan wydaje się nieunikniona. Przybywa do Terayamy i jest tam traktowany tak samo jak każdy nowicjusz. Jest już na punkcie wyjścia z frustracji, gdy Matsuda zabiera go na dzicz, aby szkolić umysł, a później ciało. Ptak houou odwiedza go i zostawia pióro, zwiastun pokoju, choć plama krwi sugeruje, że śmierć Shigeru nastąpi w sprawiedliwej sprawie.

Później, podczas treningowej walki, Shigeru knocks Matsudę nieprzytomnego i biegnie po pomoc. Spotyka członka Plemienia, znanego jako Lis, który potrafi czynić się niewidzialnym i daje mu zioła przyspieszające powrót do zdrowia Matsudy. Gdy Matsuda budzi się, ostrzega Shigeru, że ze strony Plemienia zioła te mogły równie dobrze być trucizną. Pewnego wieczoru podchodzą do nich dwaj jeźdźcy. Szukają Matsudy, a jeden wyzywa go na walkę, aby udowodnić, że jest lepszym szermierzem i za obrażenie pana Tohan przez nieprzybycie do Inuyamy, aby uczyć jego syna. Matsuda odpowiada, że Shigeru jest lepszy od niego, więc to mężczyzna powinien walczyć z Shigeru. Shigeru łatwo zabija mężczyznę – to jego pierwsze zabójstwo – i odsyła drugiego, by złożył raport o tym, co się stało.

Wracają do Terayamy, by odkryć, że stary opat nie żyje: Matsuda zostaje mianowany jego następcą. Mija jesień, zanim zamyka zima. Kamienny most w Hagi zostaje ukończony i aby uspokoić duchy, kamieniarz zostaje zamknięty w środku. Jego córka, Akane, jest kurtyzaną w domu Haruny i jest pocieszana przez jej ulubionego klienta, Hayato. On chce ją poślubić, ale Shigeru dostarcza pieniądze dla niej i jej rodziny, a także składa propozycje, by została jego nałożnicą. Odrzuca Hayato, ale Shigeru wyrusza ze swoimi ludźmi na granicę z Tohan. Tam znajduje ludzi należących do sekty znanej jako Ukryci. Wojownicy Tohan wkraczali na ziemie Otori i poddawali członków sekty torturom. Shigeru uczy się od ocalałego i jego rodziny wierzeń Ukrytych. Natrafiają na kilku ludzi z Tohan wraz z ich panem, Iidą Sadamu, uwięzionych w podziemnej jaskini. Ratują go w zamian za obietnicę poszanowania granic. Wierzą jednak, że to obietnica, która nie zostanie dotrzymana.

Po powrocie otrzymuje naganę od ojca i wujów. Akane zostaje jego nałożnicą, a on buduje dla niej specjalny dom. Jego matka wkrótce wprowadza się do pałacu i organizuje dla niego ślub z Yanagi Moe. Z zazdrości Akane zdobywa amulet, który sprawia, że Moe kurczy się ze strachu, gdy Shigeru próbuje skonsumować małżeństwo. Hayato błaga Akane, by uciekła z nim, ale ona odmawia. Następnego dnia on przeklął Otori na usłyszenie wuja Shigeru i został zabity. Z całą jego rodziną pod wyrokiem śmierci, Akane błaga o litość w ich imieniu: w zamian zgadza się donosić o czynach Shigeru, choć ma nadzieję nie zdradzić swojego kochanka. Shigeru udziela mężczyźnie z Ukrytych, Nesutoro, zezwolenia na dołączenie do współwyznawców na zachodzie, podczas gdy Takeshi mówi mu, że ludzie boją się nieprzewidywalności ich ojca. Shigeru powierza patrolowanie wschodniej granicy Noguchim i Kitano, podczas gdy on przygotowuje się do tajnego spotkania z panami Seishuu, aby omówić sojusze. Masahiro znowu przychodzi do Akane po więcej wieści i ona mówi mu, że Shigeru planuje spotkać kogoś z Arai lub Maruyamy. Shigeru wyrusza, zostawiając żonę w domu jej ojca w drodze. W Yamagacie spotyka go Muto Shizuka z Plemienia. Pod pretekstem polowania na jastrzębie, prowadzi ich na spotkanie z Arai Daichim, jej kochankiem. Mimo przyjaznego spotkania, nie jest w stanie uzyskać otwartego poparcia od Arai. Później, w swojej roli członka Plemienia, Shizuka dostarcza list od Iidy do Noguchich, który niemal zapewni porażkę Otori.

Shigeru podróżuje do Terayamy, gdzie Takeshi ma być szkolony, a także być z dala od niebezpieczeństwa, jeśli wybuchnie wojna. Tam spotyka Maruyamę Naomi, przywódczynię klanu dziedziczonego w linii żeńskiej, i oni wspólnie zgadzają się na sojusz. Ujawnia również, że Ukryci na jej terenie są pod jej ochroną. Shigeru wraca do Hagi i przekonuje Shigemoriego, z pomocą matki, by odesłać niewiarygodnych wujów, jednak wujowie zwlekają, aż zima uniemożliwia podróż. Gdy jednak nadchodzi wiosna, wujowie są tylko zbyt zadowoleni, by wyjechać do swoich majątków, mówiąc Akane, że to nie na długo. Shigemori kładzie nacisk na Shigeru, by przetrwał, jeśli w nadchodzącej bitwie miecz przodków Jato do niego trafi. Armia Otori licząca 5000 mężczyzn opuściła Hagi, Shigeru otrzymując emocjonalne pożegnanie od Akane i chłodne od żony. Spotkali armię Tohan, która już spaliła Chigawę, na równinie Yaegahara. Zostają zdradzeni przez własne siły: Kitano, którzy nie zaatakowali Tohan, gdy ci przechodzili, oraz Noguchich, którzy jawnie atakują Otori, zabijając przyjaciela Shigeru, Kiyoshige, i zabierając jego głowę. Uciśnięci z dwóch stron, Otori ponoszą ciężkie straty, w tym jego ojca Shigemoriego. Pokonany, Shigeru wycofuje się do potoku, gdzie przygotowuje się do samobójstwa. Jednak Lis (Kenji), członek Plemienia, którego spotkał kilka lat temu, znajduje go i przynosi mu Jato, odzyskane w pobliżu ciała jego ojca. Zdecydowany uciec, podąża za Kenjim przez dzicz do tajnej wioski plemienia, gdzie dochodzi do zdrowia. Shigeru stopniowo ufa mu, mimo powiązań Kenjiego, i zdaje sobie sprawę, że aby przetrwać, musi być przebiegły i cierpliwy.

Wujowie Shigeru wracają do Hagi i zostają mianowani tymczasowymi regentami oraz proszą pana Kitano, który był najbardziej neutralnym z panów, by działał jako pośrednik między nimi a Iidą Sadamu. Masahiro przychodzi do Akane, mówi jej, że Shigeru nie żyje lub został schwytany, i gwałci ją. W rozpaczy z powodu straty i swojego udziału w niej, zabija kapłana, który dał jej amulet, i rzuca się w krater wulkanu. Shigeru jedzie do zamku z wielką procesją za sobą. Jego żona, gorzka z powodu śmierci swojej rodziny w bitwie, mówi mu o losie Akane. Z większością przyjaciół i doradców martwych, walczy o zachowanie spokojnego wyglądu, gdy spotyka się z wujami i innymi starszymi doradcami. Kitano przybywa następnego dnia, aby negocjować warunki: abdykacja i wycofanie się Shigeru, zrzeczenie się terytorium, a później branie zakładników z Seishuu, aby zapewnić ich lojalność. Shigeru i jego żona zaczynają zaburzony związek seksualny, ona celowo wywołuje jego gniew, a potem mu się poddaje. Zachodzi w ciążę, po czym rzadko rozmawiają. On prosi o pozwolenie na sprowadzenie Takeshiego z Terayamy i po otrzymaniu wymijających odpowiedzi, podróżuje anonimowo przez góry. Bracia czczą śmierć ojca tam podczas festiwalu, a Shigeru planuje przyjąć postać nieszkodliwego rolnika, dając mu czas na cierpliwego oczekiwania na zemstę. Po ich powrocie Moe, żona Shigeru, umiera wraz z dzieckiem podczas porodu, co popada w depresję. Shizuka, teraz matka, słyszy, że Kikuta Kotaro zabił dziecko pani Maruyamy, co oznacza zwrot w jej lojalności. Shigeru zaczyna kompilować zapisy o plemieniu, a później Shizuka przychodzi do niego jako informator, potajemnie mu pomagając. W trzech krajach postać rolnika Shigeru została zaakceptowana, choć niektórzy patrzą na niego jako na zbawiciela, lub przynajmniej oczekują, że będzie zachowywał się jak pan. Po tym, jak Takeshi staje się buntowniczy, jest zabrany do domu Miyoshi Satoru na szkolenie. Shigeru otrzymuje tajemniczą notatkę od pani Maruyamy. Po udaremnieniu próby zamachu na jego życie, spotyka ją w odległej świątyni i zaczynają sekretny związek. Spotykają się tylko okazjonalnie, a gdy samotny wojownik Yanagi próbuje zabić Iidę Sadamu, staje się zbyt niebezpieczne, by nawet pisać. Spędzają sześć lat w separacji, podczas gdy córka pani Maruyamy, Mariko, jest brana jako zakładnik w zamku Iidy, a Shirakawa Kaede również przebywa u Noguchich. W zamku Noguchi Arai Daiichi staje się niecierpliwy, a Naomi obawia się, że coś lekkomyślnego może zagrozić jej i Mariko. Podróżuje z Shizuką do Yamagaty, a dwie kobiety zwierzają sobie z obaw i planów. Naomi kontynuuje samotnie podróż do Terayamy, gdzie ma nieoczekiwane spotkanie z Shigeru. Później jedzie do Inuyamy, aby odwiedzić córkę, ale nie może zostać, ponieważ zaszła w ciążę z Shigeru. Wiedząc, że urodzenie syna byłoby katastrofą dla nich wszystkich, wysyła wiadomość do Shizuki, a ona spieszy z powrotem do Maruyamy. Shizuka przychodzi i daje Naomi ziołową miksturę, która przerywa ciążę. Jest pocieszona przez Sachie i jej siostrę Eriko, które są członkiniami Ukrytych, i sama staje się jedną z nich. Przychodzi wiadomość od wędrownego handlarza, członka Ukrytych, który spotkał chłopca w Mino, wyglądającego jak Otori. Shizuka wyrusza natychmiast do Hagi i przynosi Shigeru wieści, który postanawia uratować go przed prawdopodobnym prześladowaniem przez ludzi Iidy, z wiedzą, że jeśli chłopiec odziedziczy umiejętności swojej rodziny, może być tym zabójcą, na którego czekał. Zanim może wyjechać, jego matka umiera na gorączkę; Shigeru również na nią choruje, ale powoli wraca do zdrowia. W międzyczasie Takeshi zostaje zabity w walce w Yamagacie i później pochowany w Terayamie. Iida nagradza jego zabójców. Shigeru odbywa długą podróż przez kraj do Mino, gdzie przybywa na czas, aby uratować chłopca, Tomasu, przed ludźmi Iidy, którzy już zniszczyli wioskę Tomasu. Zmienia mu imię na Takeo i planuje go adoptować, a razem zniszczą Iidę Sadamu.


Roberta Carter starała się bronić książki w bibliotece liceum oraz zatrudnić ojczyma głównej bohaterki. Ostatecznie to ona zamordowała swoją synową, Jennifer Burbank.[sep]Po fenomenalnym sukcesie swojej pierwszej powieści Metalious w pośpiechu napisała kontynuację, skupiającą się na życiu i miłościach bestsellerowej autorki Allison MacKenzie, która ironicznie idzie w ślady swojej matki, romansując z żonatym mężczyzną – swoim wydawcą Lewisem Jackmanem. W finale książki Lewis ginie, co niszczy Allison. Podobieństwo ich sytuacji scala Allison z jej matką, która radzi Allison, by żyła dla niego i wróciła do pisania, co też ta czyni. Gdy po publikacji swojej pierwszej powieści, „Samuel's Castle”, wraca do rodzinnego miasta, musi stawić czoło wściekłości większości mieszkańców, którzy są oburzeni swoimi ledwo ukrytymi odpowiednikami w książce oraz ujawnieniem miejskich tajemnic. Część społeczności stanęła po stronie MacKenzie, a w szczególności Seth Buswell, redaktor gazety, oraz jego najstarszy przyjaciel, doktor Matthew Swain. W rzeczywistości, za każdym razem, gdy ktoś wchodził do gabinetu doktora Swaina i skarżył się na książkę Allison, on go uciszał, a po upomnieniu ta osoba nigdy więcej nie narzekała na powieść Allison. Jednakże Roberta Carter, członkini rady szkoły, czyni ze swojego zadania usunięcie książki z biblioteki liceum. Karze również Allison, zwalniając jej ojczyma, Michaela Rossiego (decyzję tę ostatecznie cofa, na gniew swojej byłej przyjaciółki, Marion Partridge), jednocześnie próbując rozwiązać małżeństwo swojego syna Teda z jego wyniosłą żoną. Roberta zostaje ostatecznie zamordowana przez intrygującą synową, Jennifer Burbank. Kolejnym związkiem w kryzysie jest związek matki Allison, Constance, która jest wstrząśnięta ujawnieniem przez córkę, ale mimo to ją popiera, oraz ojczyma Michaela Rossiego, dyrektora szkoły i jednego z obrońców powieści. Betty Anderson wraca z Nowego Jorku po urodzeniu Roddy'ego, dziecka, które miała z Rodneyem Harringtonem, i wraz ze swoją wspólniczką oraz opiekunką Roddy'ego, Agnes, przeprowadza się do Peyton Place, by pozwolić Leslie'owi, dziadkowi Roddy'ego, poznać go. Selena Cross, która w poprzedniej powieści została uniewinniona od zarzutu morderstwa, starała się ułożyć sobie życie dla siebie i swojego brata, Joeya. Jest menedżerką sklepu z odzieżą Thrifty Corner i odnosi sukces. Poznaje Timothy'ego Randletta, wędrownego aktora, który po zaatakowaniu jej kończy trafiony żelazkiem do kominka, podobnie jak zginął Lucas Cross. Ostatecznie decyduje się poślubić Petera Drake'a, swojego byłego adwokata. W tej książce Selena i Allison na nowo zawiązały przyjaźń, a współlokatorka Allison, Stephanie, również była częścią ich kręgu. „Return to Peyton Place” zawierało wiele z tych samych elementów opery mydlanych, co oryginał. Choć książka dobrze się sprzedawała, łączna sprzedaż nie równała się sprzedaży jej poprzedniczki.


Jamayah i Rickshaw z pomocą dwóch indiańskich szamanów starają się uratować swoje życie przed złymi zamiarami Aleistera. W celu rozwiązania sytuacji Rickshaw jest zmuszony do przejścia czwartej inicjacji, która wymaga całkowitego zaufania do wszechświata i naraża go na ryzyko śmierci fizycznej.[sep]Przez dziesięć lat Jamayah, tajemnicza mistyczka z Argentyny, przekazywała Rickshawowi Lubowskiemu (dawniej Bobowi Kramerowi w książce „Jamayah: Adventures on the Path of Return”) nauki o mądrości ukierunkowane na paranormalną kontrolę i kosmiczną świadomość. Po ukończeniu trzech inicjacji na Drodze Powrotu Rickshaw ma wrażenie, że wie wszystko, co trzeba. „Collateral Karma” zaczyna się w momencie, gdy Rickshaw porzuca Drogę Powrotu w poszukiwaniu bardziej namacalnych rzeczy – takich jak seks, narkotyki, okultyzm i czary. Uświadamia sobie swoją bezbronność, stając się celem klątwy rzuconej przez złego przywódcę ceremonialnego kultu zwanego Sojuszem, koterii czarodziejów z Zakonu Aldabaotha, którzy praktykują rytualny seks i czarną magię. Upadek Rickshawa w świat sensations i pożądania wywołał uboczny karma, który przyciąga przerażające sny, zbytnio realne, zaczynając od obsesyjnie oczekiwanej śmierci jego nowej narzeczonej. Uświadamiając swój poważny błąd za bieganie po placu zabaw Diabła i popychany desperacją, Rickshaw próbuje ponownie połączyć się ze swoimi naukami i mocami, ale bezskutecznie. Duchowo zagubiony i dryfujący w świecie, który go wymyka spod kontroli, może tylko trzymać się, gdy wszystko wokół niego zaczyna się walić. Szukając pomocy wszędzie, gdzie może ją znaleźć, spotyka ślepą wróżkę, która wydaje się wiedzieć więcej o jego przeznaczeniu niż ktokolwiek powinien, i w której się zakochuje. Dopiero gdy Rickshaw naprawdę wierzy, że stracił kontakt ze sobą i rzeczywistością, pojawia się jego mentor, Jamayah. Współpracują, by stawić czoła złym zamiarom Aleistera, przywódcy Sojuszu. Z pomocą dwóch indiańskich szamanów, jednego Navaho i drugiego Chiricahua Apache, Jamayah i Rickshaw używają wszystkich swoich mocy, aby próbować uratować nie tylko życie Rickshawa, ale także Jamayah. W końcu Jamayah wymaga od Rickshawa ukończenia czwartej inicjacji. Teraz odkrywając, że Raoul, syn Jamayah, i Crystal Meadows, córka Carmeli, byli na Drodze Powrotu i już ukończyli tę inicjację, mimo zdrowego rozsądku, Rickshaw jest zmuszony przejść inicjację. Nazywane spadającymi głazami w transie, ta inicjacja polega na całkowitym zaufaniu do wszechświata pod ryzykiem śmierci fizycznej.


Włoski kontyngent opuszcza Liban po zawarciu porozumienia z chrześcijańskimi bojownikami zapewniającym im bezpieczeństwo w zamian za zaopatrzenie. W ostatniej scenie powieści Angelo dostrzega motorówkę Rashida oddalającą się od włoskiego konwoju.[sep]Książka przenosi się z postaci na postać, śledząc włoskich żołnierzy w Bejrucie, retrospekcje ich życia przed przybyciem do miasta, ich libańskie ukochane, libańskich chrześcijańskich i szyickich bojowników oraz grupę francuskich zakonnic. Gdyby kogokolwiek można było nazwać głównym bohaterem tej historii, byłby nim Angelo – zdezorientowany włoski żołnierz, który przerwał studia matematyczne, aby wstąpić do wojska jako poborowy i na własne oczy zobaczyć wojnę. Zainteresowanie Angelo matematyką odzwierciedla pasję kochanka Fallaci, greckiego polityka i powstańca Aleksandrosa Panagoulisa, który również studiował matematykę na Politechnice w Atenach i w więzieniu próbował dowodzić twierdzeń matematycznych własną krwią. Jednak prawdziwym inspiratorem i głównym bohaterem powieści jest „Charlie”, któremu autor poświęca wiele stron i w międzywierszach przypisuje sukces włoskiego kontyngentu, który opuścił Liban bez szwanku. Charlie to postać oczywiście zainspirowana kapitanem Corrado Cantatorem (wielokrotnie odznaczanym właśnie za swoje libańskie czyny). Cantatore przybył do Libanu na wiele lat przed włoskim kontyngentem jako wolontariusz ONZ i prawdopodobnie został zwerbowany przez słynnego pułkownika Stefana Giovannone z włoskiego wywiadu. Cantatore „dorastał” u boku Giovannone i kiedy Giovannone opuścił Liban, Cantatore już utkał swoją sieć, która tak bardzo zaimponowała Orianie Fallaci i zapewniła Włochom bezpieczeństwo. Dowodzący oficer Włoskiego Kontyngentu, generał Franco Angioni, przed objęciem dowodzenia nad jednostką ekspedycyjną służył jako szef operacji Sztabu Generalnego Wojska, odpowiedzialny za włoski personel wojskowy służący w organizacjach ONZ (UNIFIL i UNTSO) na Bliskim Wschodzie. Angioni był więc świadomy niezwykłych zdolności kapitana Cantatore i zaraz po zejściu ze statku w porcie w Bejrucie powierzył mu zadanie utrzymywania kontaktów ze wszystkimi libańskimi frakcjami, pod przykrywką oficera prasowego. Cantatore przyjmował i oprowadzał wszystkich dziennikarzy odwiedzających kontyngent oraz był tym oficerem, który spędził najwięcej czasu z Orianą Fallaci, która, poruszona niezwykłą osobowością kapitana, postanowiła spędzić ostatnią noc włoskiego kontyngentu w Libanie z kapitanem Cantatorem w jego biurze (tzw. „Arab Bureau”). Ostatnia ciekawostka: nazwa kodowa „Charlie – Charlie” powstała w wyniku lotniczej przeszłości Cantatore (był pilotem samolotów o stałych skrzydłach i śmigłowców szturmowych). Przybyciu włoskiego kontyngentu, kiedy Angioni kazał mu wybrać znak wywoławczy radiowy różniący się od tych używanych w jego dowództwie (Condor, Eagle, Ruby itd.), dla Cantatore naturalne było wzięcie swoich inicjałów, czyli CC, i wymówienie ich fonetycznie w alfabecie używanym przez pilotów i wieże kontroli lotów. Cantatore po powrocie z Libanu zniknął z widoku, był wielkim przyjacielem Oriany Fallaci i, jak się wydaje, nadal pracował dla włoskiego wywiadu. Angelo znajduje wojnę inną, niż się spodziewał, i jest wstrząśnięty irracjonalnością i barbarzyństwem wojny domowej pochłaniającej Bejrut. Podczas służby na straży spotyka Ninette, piękną libańską chrześcijankę, z którą nie może się porozumieć, ponieważ ona udaje, że nie mówi po francusku z nieznanych Angelo powodów. Mimo to są do siebie przyciągani i zaczynają związek. Angelo męczy się faktem, że ich relacja jest głównie fizyczna, a także rosnącą zależnością od Ninette. Kiedy oczekuje wizyty Ninette, Hezbollah bombarduje koszary amerykańskich marines oraz koszary francuskich spadochroniarzy. Angelo otrzymuje rozkaz sfotografowania akcji ratunkowej włoskich żołnierzy, ale jest zbyt przerażony rzezią, by wykonać to zadanie. W drodze powrotnej kupuje Ninette krzyż w kształcie kotwicy z wizerunkiem Matki Boskiej, aby przeprosić za przegapienie ich spotkania. Rozwijają się wątki poboczne między grupą włoskich żołnierzy kwaterujących w katolickim klasztorze a francuskimi zakonnicami, a także negocjacje między włoskimi oficerami a przywódcami milicji szyickiej. Przyjaciel Angelo, Gino, łagodny poeta, zostaje ciężko ranny przez Khalida Passepartout, wrednego dziecko-żołnierza służącego w szyickiej milicji „Synowie Boga”. Gino traci palce i nie może już pisać poezji. Angelo składa przysięgę zemsty i podczas spotkania z Ninette wychodzi wcześniej, aby odwiedzić Gino w szpitalu, i mówi jej, że nie może spędzić z nią Bożego Narodzenia ze względu na stan Ginona. Przyznaje jej, że przyjaźń jest dla niego ważniejsza niż miłość, co rani Ninette, która wyznaje mu w liście, napisanym w doskonałym francuskim, że nie może go już widzieć. Angelo uświadamia sobie, jak bardzo kocha Ninette, i na próżno szuka jej po całym mieście. Ewakuacja francuskich spadochroniarzy z wieżowca w centrum Bejrutu powoduje wybuch walk między Amal, szyicką milicją, a siłami rządowymi, składającymi się głównie z chrześcijan. W zamieszaniu Passepartout widzi Ninette, którą zauważa na ulicy po tym, jak ona idzie do włoskiego posterunku sprawdzić, czy Angelo jest bezpieczny, i oddaje jej swoją kałasznikowa, ponieważ chce uciec. Po upomnieniu przez swojego oficera i pedofilskiego kochanka, Rashida, wraca do Ninette, żądając zwrotu broni i oskarżając ją o kradzież. Mimo ostrzeżeń przechodniów, że zabiją ją, jeśli odda broń, ponieważ jest chrześcijanką, ona oddaje broń, a Passepartout strzela do niej, krzycząc: „Chrześcijanka! Dziwka! Szpieg!”. Ninette zostaje pochowana w grobie masowym. Oficer Angelo dowiaduje się o wiadomości i mówi to Angelo, który jest zdruzgotany. Angelo ponownie składa przysięgę zemsty i podczas służby na straży spotyka Passepartout, który nosi hełm bersaglieri Ginona. Podczas rozmowy Angelo wybacza Passepartout zabójstwo przyjaciela, ponieważ jest tylko dzieckiem, ale wtedy, zamiast uciec, Passepartout próbuje sprzedać Angelo krzyż w kształcie kotwicy z Matką Boską. Angelo rozpoznaje, że to jest krzyż, który dał Ninette. W wybuchu furii Angelo uświadamia sobie, że Passepartout zabił nie tylko jego przyjaciela, ale także jego ukochaną, i Angelo zabija Passepartout. Rashid dowiaduje się, że Włoch zabił jego kochanka, Passepartout, i składa przysięgę zemsty. Planuje samobójczy zamach bombowy na łodzie Włochów, gdy ci planują wyjazd. Włoscy dowódcy walczą o zawarcie umowy z szyicką milicją, aby zapobiec katastrofie. Angelo przypadkowo dowiaduje się z magazynu, że Ninette była w rzeczywistości elegancką libańską kobietą o imieniu Natalia Narakat, która była mężem zamordowanego lidera politycznego, który wyglądał bardzo podobnie do Angelo, co w pierwszej kolejności do niego przyciągnęło. W wywiadzie stwierdza, że sens życia zawiera się w słowie „inshallah” – „jak Bóg chce” – nie ma racjonalności, nie ma sposobu na przewidzenie przyszłości, tylko seria zdarzeń, które są ze sobą powiązane, ale całkowicie niezrozumiałe, gdy patrzy się na nie z ludzkiej perspektywy. Angelo jest głęboko poruszony i rezygnuje z próby opisania życia w terminach matematycznych. Francuskie zakonnice, które kwaterowały włoskie wojska, zostają zgwałcone i zamordowane przez szyickich bojowników, którzy profanują ich kościół. Powieść kończy się wyjazdem Włochów po zawarciu umowy z szyickim duchownym w zamian za ich bezpieczeństwo w exchange za zaopatrzenie. Szyici obiecują dać alkohol i wieprzowinę libańskim chrześcijanom, ale zamiast tego niszczą je. W ostatniej scenie Angelo spogląda przez dziób łodzi i widzi motorówkę Rashida pędzącą w stronę włoskiego konwoju.


Dudley Ruthyn wchodzi nocą do pokoju przez okno i zabija Madame de la Rougierre, która nieświadomie wypiła wino zatrute przeznaczone dla Maud. Dziewczyna ucieka z Bartram-Haugh dzięki pomocy córki służącego, a wujek Silas zostaje znaleziony martwy na skutek przedawkowania opium.[sep]Powieść jest narracją w pierwszej osobie, prowadzoną z perspektywy nastoletniej Maud Ruthyn, dziedziczki mieszkającej ze swoim poważnym, samotnym ojcem Austynem Ruthynem w ich posiadłości w Knowl. Maud stopniowo zaczyna zdawać sobie sprawę z istnienia Silasa Ruthyna, wujka czarnej owcy rodziny, którego nigdy nie spotkała, niegdyś znanego libertyna i hazardzisty, a obecnie podobnie gorliwie nawróconego chrześcijanina. Przeszłość Silasa skrywa mroczną tajemnicę, którą Maud stopniowo poznaje od ojca oraz od swojej światowej i wesołej kuzynki, Lady Moniki: podejrzane samobójstwo mężczyzny, któremu Silas był winien ogromne długi hazardowe, do którego doszło w zamkniętym, pozornie nie do przebycia pokoju w posiadłości Silasa w Bartram-Haugh. Austyn jest głęboko przekonany o niewinności swojego brata; stosunek Maud do wujka Silasa (którego nie poznajemy przez pierwsze 200 stron książki) waha się wielokrotnie między zaufaniem do osądu ojca a rosnącym strachem i niepewnością. W pierwszej części powieści ojciec Maud zatrudnia francuską guwernantkę, Madame de la Rougierre, jako towarzyszkę dla córki. Madame de la Rougierre okazuje się jednak mroczną postacią, która knuje przeciwko Maud. (W scenie wtręcenia przerywającej narrację w pierwszej osobie dowiadujemy się, że ona spiskuje z bezużytecznym synem wujka Silasa, Dudleyem). Ostatecznie Maud przyłapuje ją na okradaniu biurka jej ojca; co wystarcza, by ją zwolnić. Austyn Ruthyn niejasno pyta Maud, czy jest gotowa poddać się pewnego rodzaju „próbie”, aby oczyścić imię brata Silasa i rodziny. Maud wyraża zgodę, a wkrótce potem jej ojciec umiera. Okazuje się, że dodał kodycyl do swojego testamentu: Maud ma zamieszkać z wujkiem Silasem, aż osiągnie pełnoletność. Jeśli umrze przed osiągnięciem pełnoletniości, majątek przejdzie na własność Silasa. Mimo rad przyjaciółek Lady Moniki i wykonawcy testamentu Austyna oraz współwyznawcy Swedenborga, doktora Bryerly'ego, Maud wyraża zgodę na spędzenie następnych trzech i pół roku swojego życia w Bartram-Haugh. Życie w Bartram-Haugh jest początkowo dziwne, ale nieprzyjemne, mimo złowrogich znaków, takich jak jednolicie nieprzyjaźni służący i złośliwy faktotum Silasa, jednonogi Dickon Hawkes. Sam Silas jest mrocznym, cicho mówiącym starszym mężczyzną, który otwarcie gardzi swoimi dwójką dzieci, prostakiem Dudleyem i niewykształconą, ale przyjazną Milly (jej wiejskie maniery początkowo zadziwiają Maud, ale stają się one najlepszymi przyjaciółkami). Silas cierpi na tajemnicze napady katatonii, które jego lekarz przypisuje masowemu spożyciu opium. Stopniowo jednak pułapka zaciska się wokół Maud: jasne jest, że Silas próbuje namówić lub zmusić ją do małżeństwa z Dudleyem. Gdy ta taktyka zawodzi, a gdy limit czasu trzech i pół lat zaczyna się skraca, spiskuje się jeszcze bardziej mroczny plan, aby zapewnić Silasowi przejęcie kontroli nad majątkiem Ruthynów. Milly zostaje wysłana do szkoły z internatem we Francji, a Maud ma do niej dołączyć po okresie trzech miesięcy. W międzyczasie Madame de la Rougierre pojawia się ponownie na służbie u Silasa, mimo protestów Maud, i to ona ma towarzyszyć Maud najpierw w podróży do Londynu, a następnie do Dover i przez kanał. Jednak Maud nieświadoma, że przez większość podróży śpi w powozie, w rzeczywistości została zabrana w podróż w obie strony do Londynu i z powrotem. Zostaje przywieziona z powrotem do Bartram-Haugh pod osłoną nocy, i choć wkrótce odkrywa podstęp, jej żądania wyjaśnień są ignorowane, a ona zostaje zamknięta w jednej z wielu sypialni rezydencji. Madame de la Rougierre, która była kept ignorant of Silas' true intentions, nieświadomie wypija zatrute wino, które było przeznaczone dla Maud, i natychmiast zasypia w jej łóżku. Tej nocy Dudley wchodzi na budynek i dostaje się do nieoświetlonego pokoju przez okno, które jest na ukrytych zawiasach, pozwalających otworzyć je tylko z zewnątrz. Maud, ukryta w kącie, z przerażeniem obserwuje, jak Dudley wyciąga z kieszeni młot z kolcami i okrutnie atakuje postać leżącą na łóżku. Madame de la Rougierre krzyczy krótko i drży, a potem leży nieruchomo. Wujek Silas, który czekał za drzwiami, wchodzi do pokoju, pozwalając Maud wymknąć się niezauważonej. Dzięki pomocy córki Dickona Hawkesa, z którą Maud zaprzyjaźniła się podczas pobytu, jest szybko przewieziona powozem do posiadłości Lady Moniki i na zawsze z dala od Bartram-Haugh. Silas zostaje znaleziony rano martwy na skutek przedawkowania opium, podczas gdy Dudley staje się zbiegiem i uważa się, że ukrywa się w Australii. Maud szczęśliwie wychodzi za mąż za czarującego i przystojnego Lorda Ilbury i kończy swoje wspomnienia nutą filozoficzną:


Lekarz orzekł, że dziecko zmarło wyłącznie w wyniku uduszenia, a ostatecznie ława przysięgłych uniewinniła Katie Fisher od wszelkich zarzutów. Wyrok ten zmusił młodej Amiszkę do opuszczenia farmy i odbycia kary pozbawienia wolności.[sep]Książka opowiada historię o tym, jak martwe niemowlę znalezione na farmie społeczności amiszów wstrząsa całą społecznością. W trakcie śledztwa policja odkrywa, że dziecko nie urodziło się martwe, lecz zmarło krótko po porodzie. Funkcjonariusze znajdują w ustach i gardle niemowlęcia włókna tkaniny oraz siniaki na ustach, co prowadzi ich do wniosku, że dziecko zostało uduszone. Osiemnastoletnia, niezamężna Amiszka, Katie Fisher, zostaje oskarżona o zamordowanie noworodka. Ellie Hathaway, ceniona adwokat i daleka krewna Katie, niechętnie podejmuje sprawę po sprzeczce ze swoją ciotką (krewną, która łączy ją z Katie poprzez małżeństwo). Jako warunek zwolnienia za kaucją przed procesem, Ellie musi pozostać na farmie z Katie w oczekiwaniu na rozprawę – okres ten trwa kilka miesięcy. Lekarz ustala, że dziecko urodziło się przedwcześnie i mogło umrzeć z przyczyn naturalnych z powodu listeriozy, bakteryjnego zakażenia, którego Katie nabawiła się, pijąc niepasteryzowane mleko. W tym czasie Ellie nawiązuje relację ze swoim byłym kochankiem, Coopem (psychologiem prawnym, któremu powierza wywiady z Katie), z którym rozstała się lata wcześniej. W pierwszym dniu procesu Katie Ellie dowiaduje się, że jest w ciąży z Coopem. Coop prosi Ellie o rękę, ale ona odwleka odpowiedź. Po kilku dniach narad ława przysięgłych ostatecznie skazuje Katie na rok dozoru elektronicznego, co pozwala jej pozostać na farmie pod warunkiem noszenia bransoletki elektronicznej. Matka Katie, Sarah Fisher, przekazuje Ellie nożyczki, którymi przecięto pępowinę, ujawniając, że wiedziała o ciąży Katie i przyszła do niej w nocy, gdy urodziła, choć Katie tego nie wiedziała. Ellie jako prawnik ma etyczny obowiązek przekazać tę dowód policji, ale zdecydowanie się nie robi, prosząc o to Sarah – matka do matki. Powieść kończy się sceną, w której Coop zabiera Ellie z farmy, by razem rozpocząć nowe życie.


Julian i Dick odkryli, że napotkany przez dziewczyny chłopiec nie był bliźniakami Guyem i Harrym Lawdler. Chłopcy ustalili również, że zrujnowana chata jest w rzeczywistości opuszczona.[sep]George martwi się, ponieważ jej pies, Timmy, skaleczył ucho. Udaje się do weterynarza, a ten każe jej założyć Timmiemu okrągły kołnierz z tektury, aby pies nie drapał chorego ucha. George jest zirytowana, gdy wszyscy zaczynają wyśmiewać Timmiego z powodu kołnierza, więc idzie na koniec Carters Lane na wrzosowisko, by obozować sama, z dala od ludzi, którzy śmiali się z psa. Zostawia też notatkę dla rodziny z informacją, gdzie poszła, i prosi, by przysłali do niej kuzynkę Anne, jeśli ta będzie chciała przyjechać. Kiedy Anne przyjeżdża do Kirrin Cottage i pyta o George, ciotka Fanny opowiada jej o kołnierzu Timmiego i złości George. Dziewczyna więc wyrusza na wrzosowisko. Tam dociera, ale nikogo nie znajduje. Nagle George daje jej znak. Obie rozmawiają o obozowaniu. Anne pyta, gdzie jest obóz, a George odpowiada, że zaplanowała go w pobliżu zimnego źródła i starej chaty. Następnie, gdy George pyta Anne o Juliana i Dicka, którzy jak zwykle byli pełni przygód, ta odpowiada, że mają jakiś wyjazd edukacyjny. George jest bardzo rozczarowana. George i Anne spotykają chłopca, syna archeologa. Ma on małego, czarno-białego, jednookiego, uroczego mieszańca o imieniu Jet. Dziewczyny pytają go, po co tu jest, a on opowiada, że miejsce, które wykopywał, to stary rzymski obóz. Pokazuje im kilka swoich ciekawych znalezisk. Prosi ich o obietnicę, że nie będą mu przeszkadzać. Obiecują to, ale pod warunkiem, że on też nie będzie wędrował w stronę ich obozu. Następnie jedzą i kładą się spać, ale Anne budzi pragnienie. Idzie do źródła napić się wody, ale gubi drogę i trafia w stronę starej, zrujnowanej chaty. Słyszy jakieś niepokojące głosy i widzi światła w chacie. Wraca z pomocą Timmiego i rano opowiada George o tym, co zobaczyła. George jest zaskoczona i podekscytowana. Następnego dnia widzą chłopca w swoim obozie. George pyta go, dlaczego złamał obietnicę. Chłopiec odpowiada, że nie składał żadnej obietnicy. Dziewczyny są bardzo zirytowane. Tej nocy przeżywają burzę i nie mają innego wyjścia, jak szukać schronienia w starej chacie. Kładą się z Timmym, a w środku nocy Anne widzi trzy lub cztery sylwetki, oświetlone błyskawicami. Mówi o tym George, ale ta twierdzi, że to tylko drzewa. Jednak gdy nadchodzi kolejny błysk, widzą postać mężczyzny, która zbliżyła się do chaty i wygląda przez okno. Po burzy dziewczyny wracają do obozu, a następnego ranka są wypoczęte i szczęśliwe. Później otrzymują wiadomość, że Julian i Dick przyjeżdżają do Kirrin Cottage. George jest bardzo szczęśliwa. Gdy chłopcy docierają do obozu, George informuje ich o chacie i chłopcu. Piątka wyrusza razem i widzi chłopka siedzącego przy krzaku i czytającego. Dziewczyny pytają o Jeta, a chłopiec odpowiada, że Jet nigdy z nim nie był. Wtedy Julian i Dick przeszukują chatę, ale nie znajdują nic niezwykłego. Postanawiają odwiedzić chatę w nocy, ukryć się i obserwować, czy dzieje się tam coś podejrzanego. Odkrywają również, że dziwne zachowanie „chłopca” wynikało z tego, że były to bliźniaki, Guy i Harry Lawdler. Ale Julian i Dick odkrywają, że chata wcale nie jest opuszczona...


Paul i Helen odnajdują grób Drakuli w klasztorze Sveti Georgi w Bułgarii, gdzie udaje im się go unicestwić. To wydarzenie ostatecznie kończy historię i zapobiega jakimkolwiek dalszym wydarzeniom w przyszłości.[sep]„Historyk” przeplata historię i folklor Włada Țepeșa, księcia Wołoszczyzny z XV wieku znanego jako „Wład Palownik”, i jego fikcyjny odpowiednik, hrabiego Drakulę, z historią Paula, profesora; jego 16-letniej córki; oraz ich poszukiwań grobu Włada. Powieść łączy trzy odrębne narracje za pomocą listów i relacji ustnych: opowieść mentora Paula z lat 30., opowieść samego Paula z lat 50. oraz opowieść samej narratorki z lat 70. Historia jest opowiedziana głównie z perspektywy córki Paula, której imienia nigdy nie podaje. Część I rozpoczyna się w Amsterdamie w 1972 roku. Narratorka znajduje starą książkę w oprawie z pergaminu z drzeworytem przedstawiającym smoka w środku, kojarzonym z Drakulą. Gdy pyta o to swojego ojca, Paula, ten opowiada jej, jak znalazł tę ręcznie robioną książkę w swojej kabinie badawczej, gdy był studentem studiów magisterskich w latach 50. Paul zaniósł książkę do swojego mentora, profesora Bartłomieja Rossiego, i był zszokowany, odkrywając, że Rossi znalazł podobną ręcznie robioną książkę, gdy był studentem w latach 30. W rezultacie Rossi badał Țepeșa, mit Drakuli wokół niego oraz tajemniczą książkę. Rossi podróżował aż do Stambułu; jednak pojawienie się ciekawskich postaci i niewytłumaczalnych zdarzeń zmusiło go do przerwania śledztwa i powrotu do swoich studiów doktoranckich. Rossi przekazuje Paulowi swoje notatki badawcze i informuje go, że wierzy, iż Drakula wciąż żyje. Zdecydowana część powieści skupia się na osi czasu lat 50., która śledzi przygody Paula. Po spotkaniu z Paulem Rossi znika; smugi krwi na jego biurku i suficie w jego biurze są jedynymi śladami, które pozostały. Przekonany, że swojemu doradcy przydarzyła się coś niefortunnego, Paul zaczyna badać sprawę Drakuli. Będąc w bibliotece uniwersyteckiej, spotyka młodą, ciemnowłosą kobietę czytającą egzemplarz „Drakuli” Brama Stokera. Jest to Helen Rossi, córka Bartłomieja Rossiego, i stała się ekspertką w dziedzinie Drakuli. Paul próbuje przekonać ją, że jeden z bibliotekarzy próbuje powstrzymać ich badania nad Drakulą, ale ona nie daje się przekonać. Później bibliotekarz atakuje i gryzie Helen. Paul interweniuje i obezwładnia go, ale ten wyrywa się. Bibliotekarz zostaje wtedy przejechany przez samochód przed biblioteką i najwyraźniej ginie. Po usłyszeniu historii ojca narratorka zaczyna interesować się tajemnicą i zaczyna badać Drakulę, podczas gdy ona i jej ojciec podróżują po Europie w latach 70. Chociaż ostatecznie odsyła ją do domu, ona tam nie pozostaje. Po znalezieniu listów adresowanych do niej, które ujawniają, że wyruszył na poszukiwanie jej matki (wcześniej uznawanej za zmarłą), wyrusza, by go odnaleźć. Jak powoli staje się jasne w powieści, Helen jest matką narratorki. Listy kontynuują historię, którą jej ojciec jej opowiadał. Narratorka postanawia podróżować do klasztoru, w którym wierzy, że może być jej ojciec. Część II zaczyna się, gdy narratorka czyta opisy podróży jej ojca i Helen po Europie Wschodniej w latach 50. Podczas swoich podróży Helen i Paul dochodzą do wniosku, że Rossi mógł zostać porwany przez Drakulę do jego grobu. Podróżują do Stambułu, aby znaleźć archiwa sułtana Mehmeda II, które Paul wierzy, że zawierają informacje dotyczące lokalizacji grobu. Przypadkowo spotykają profesora Turguta Borę z Uniwersytetu w Stambule, który również odkrył książkę podobną do książki Paula i Rossiego. Ma on dostęp do archiwum Mehmeda i razem odkrywają kilka ważnych dokumentów. Widzą również bibliotekarza, który podobno zginął w Stanach Zjednoczonych – przeżył, ponieważ jest wampirem i nadal śledzi Helen i Paula. Helen strzela do wampirzego bibliotekarza, ale nie trafia w serce i w konsekwencji on nie umiera. Ze Stambułu Paul i Helen podróżują do Budapesztu na Węgrzech, aby dalej badać lokalizację grobu Drakuli i spotkać się z matką Helen, która, jak wierzą, może mieć wiedzę o Rossim – dwoje to spotkało się podczas jego podróży do Rumunii w latach 30. Po raz pierwszy Helen słyszy o burzliwym romansie swojej matki i Rossiego. Paul i Helen dowiadują się wielu rzeczy, na przykład to, że matka Helen, a więc sama Helen i narratorka, są potomkami Włada Țepeșa. Część III zaczyna się od objawienia Turguta Bory, które prowadzi poszukiwania grobu Drakuli do Bułgarii. Ujawnia również, że jest częścią organizacji utworzonej przez sułtana Mehmeda II z elit janczarów do walki z Zakonem Smoka, złym konsorcjum później kojarzonym z Drakulą. W Bułgarii Helen i Paul szukają pomocy u uczonego o imieniu Anton Stoiczew. Dzięki informacjom uzyskanym od Stoiczewa, Helen i Paul odkrywają, że Drakula jest najprawdopodobniej pochowany w bułgarskim klasztorze Sveti Georgi. Po wielu trudnościach Paul i Helen odkrywają miejsce pobytu Sveti Georgi. Po dotarciu do klasztoru znajdują pochowane ciało Rossiego w krypcie i są zmuszeni do przebić jego serca srebrnym sztyletem, aby zapobiec jego pełnej przemianie w wampira. Zanim umiera, ujawnia, że Drakula jest uczonym i posiada tajną bibliotekę. Rossi napisał relację z swojego uwięzienia w tej bibliotece i ukrył ją tam. Paul i Helen są ścigani do klasztoru przez urzędników politycznych i wampirzego bibliotekarza – wszyscy z nich szukają grobu Drakuli, ale jest pusty, gdy oni przybywają. Paul i Helen przeprowadzają się do Stanów Zjednoczonych, biorą ślub, a Helen rodzi narratorkę. Jednak kilka miesięcy później popada w depresję. Później wyznaje, że bała się, że skażenie ukąszeniem wampira, którego doznała wcześniej, zainfekuje jej dziecko. Rodzina podróżuje do Europy, aby próbować ją pocieszyć. Gdy odwiedzają klasztor Saint-Matthieu-des-Pyrénées-Orientales, Helen czuje obecność Drakuli i jest zmuszona do skoku z klifu. Lądując na trawie, przeżywa i postanawia go ścigać i zabić, aby pozbyć się jego zagrożenia i swoich lęków. Gdy narratorka przybywa do Saint-Matthieu-des-Pyrénées-Orientales, znajduje swojego ojca. Osoby wspomniane w całej osi czasu lat 70. zbiegają się w ostatniej próbie pokonania Drakuli. Zostaje najwyraźniej zabity srebrną kulą wystrzeloną w jego serce przez Helen. W epilogu, który ma miejsce w 2008 roku, narratorka bierze udział w konferencji mediewistów w Filadelfii i zatrzymuje się w bibliotece z obszerną kolekcją materiałów związanych z Drakulą. Przypadkowo zostawia swoje notatki, a pracownik wybiega i zwraca je jej, a także książkę z nadrukiem smoka w środku, ujawniając, że albo Drakula wciąż żyje, albo jeden z jego sługusów naśladuje mistrza.


Zły Czarodziej Wutz więzi króla Kerry’ego w Srebrnej Górze i planuje podbić Oz, kradnąc magiczne artefakty takie jak Magiczny Obraz. Mandy i Nox ratują władcę, a przywołany przez bohaterów elf zamienia złoczyńców w kaktusy.[sep]Bohaterką książki jest „uczciwa i pracowita” kozica o imieniu Mandy, która wypasa swoje stado na zboczach góry Mern (lokalizacji w inny sposób nieokreślonej). Historia zaczyna się z hukiem i chlupotem: podziemne źródło wybucha gejzerem, który wyrzuca Mandy w niebo. Siła odrzutu przenosi ją przez Śmiertelną Pustynię do Oz; ląduje w małym księstwie Keretarii w kraju Munchkinów, a jej upadek jest łagodzony przez wpływ magicznej niebieskiej stokrotki. Mandy znajduje srebrny młotek i spotyka białego woła ze złotymi rogami; niechcący trafia na dwór króla Kerra i jego dworzan. Są oni oburzeni wtargnięciem tak dziwacznej postaci – Mandy ma bowiem siedem ramion i rąk. Jak wyjaśnia Mandy: „Tej żelaznej ręki... używam do prasowania, podnoszenia gorących garnków z pieca i wszelkiego strasznego, ciężkiego worka; tej skórzanej ręki trzymam do bicia dywanów, ścierania kurzu, zamiatania i tak dalej; tej drewnianej ręki używam do ubijania masła i kopania w ogrodzie; te dwie czerwone gumowe ręce służą do zmywania naczyń i szorowania, a moje dwie piękne białe ręce trzymam do czesania i zaplatania włosów”. Mandy, z kolei, jest zdumiona, spotykając tak wielu dwuręcznych ludzi; na górze Mern każdy ma siedem rąk. Mandy zostaje ocalona z lochów przez królewskiego woła Noxa, który bierze ją do siebie jako swoją „niewolnicę”. Jest to łagodna forma niewolnictwa; Mandy i Nox szybko zaprzyjaźniają się. (To Nox nadaje dziewczynie jej przezwisko, Handy Mandy). Nox jest przejęty sytuacją polityczną w Keretarii: prawowity król, chłopiec o imieniu Kerry, zaginął, a jego tron został zagarnięty przez wuja Kerra. Królewski Wół to niezwykłe stworzenie: jego prawy róg spełnia życzenia, a lewy róg udziela wskazówek. Gdy wskazówka sugeruje, że król Kerry może zostać znaleziony w miejscu zwanym Srebrną Górą, przedsiębiorcza Mandy prowadzi Noxa na poszukiwania zaginionego monarchy. Pływają w rzekach (Mandy nie umie pływać) i przeżywają powódź w drodze do kraju Gillikinów. Ukryte pod wodospadem drzwi prowadzą ich do podziemnego świata wewnątrz Srebrnej Góry, fantastycznego miejsca z srebrną filigranową ornamentyką oświetlaną przez lśniące ametysty. Domem rady zły i ambitny tyran zwany Czarodziejem Wutz. Jego tron stoi w basenie z rtęcią, otoczonym lawendowym piaskiem. Wutz knuje spisek, by ukraść wszystkie główne magiczne artefakty Oz, w tym Magiczny Obraz i Wielką Księgę Rekordów Glindy, aby podbić kraj. W ramach tego planu trzyma Kerry w niewoli i zdobył dzban, który jest naczyniem uwięzienia Ruggedo, Króla Gnomów (został przekształcony w dzban na końcu książki Piraci w Oz). Intrygi Czarodzieja Wutz naturalnie przyciągnęły uwagę księżniczki Ozmy, Czarodzieja z Oz, księżniczki Dorothy, Stracha na wróblech i ich przyjaciół oraz sojuszników. Jednak ich wysiłki w celu rozwiązania problemów są utrudnione, ponieważ brakuje im Magicznego Obrazu i Księgi Rekordów. Gdy Mandy i Nox stają twarzą w twarz z Czarodziejem Wutz, uwięzia ich w głębi swojego królestwa. Mandy przypadkowo uwalnia Ruggedo z dzbanka, po prostu go tłukąc. Czarodziej Wutz i Ruggedo natychmiast stają się sojusznikami w złości (choć głęboko nieufnymi) i wyruszają do Szmaragdowego Miasta, by dokończyć podbój. Srebrny młotek Mandy okazuje się jednak magiczny; uderzenie nim przywołuje pomocnego fioletowego elfa. Dzięki młotkowi i elfowi, niebieskiej stokrotce oraz rogom Noxa, Mandy i wół uciekają z niewoli, znajdują i ratują króla Kerry oraz docierają do pałacu Ozmy na czas, aby pokrzyżować plany Wutza i Ruggedo. Sam elf przemienia dwóch złoczyńców w doniczkowe kaktusy. (Jest to ostatnie wystąpienie Ruggedo, Króla Gnomów, w „Słynnych Czterdziestu” książkach o Oz, choć pojawia się on ponownie w pracach późniejszych autorów Oz). Ozma przywraca porządek i naprawia szkody za pomocą Magicznego Pasa. Szpiedzy i agenci Wutza zostają przemienieni w krety; Kerry wraca na swój tron. Mandy zostaje nagrodzona szmaragdowym naszyjnikiem i luksusem, o którym długo marzyła – rękawiczkami; Ozma daje jej siedem zestawów po siedem rękawiczek na jej siedem rąk. Po miesiącu w domu na górze Mern, Mandy wraca do Oz (ze swoimi kozami) za pomocą pigułki spełniającej życzenia, na nowe życie. Fabuła tej książki silnie przypomina fabułę „Zaginionej księżniczki Oz” Bauma, w której szewc Ugu kradnie magiczne artefakty i porywa władcę w ramach spisku podboju, tak jak Czarodziej Wutz. Rzeczywiście, Trot komentuje to podobieństwo fabuły w rozdziale 14 książki Handy Mandy.


Ravello zaprzecza byciu Jamesem Hookiem i wyjaśnia, że służył Piotrusiemu Panu, aby za pomocą płaszcza uchronić go przed dorosłością. Jego plan polegał na uniemożliwieniu chłopcu spełnienia marzeń o skarbach, zamiast przenoszenia na niego własnych uczuć.[sep]W powieści powraca Wendy Darling, jej brat John oraz przybrani bracia Nibs, Slightly, Tootles, Bliźniaki i Curly, którzy niegdyś byli Zagubionymi Chłopcami Piotrusia Pana. Na końcu „Piotrusia Pana i Wendy” Wendy, John i Michael przywieźli Zagubionych Chłopców do Londynu, gdzie państwo Darling adoptowali ich. Powieść rozpoczyna się od sceny, w której John Darling i jego żona zaprzeczają realistycznym snom o Nibylandii, które John wciąż ma, a które przywołują różne pamiątki z jego dziecięcych lat w Nibylandii: szablę, pistolet itd. Dowiadujemy się, że każdy z byłych Zagubionych Chłopców i Wendy również mieli podobne sny, a Wendy dochodzi do wniosku, że bomby z Wielkiej Wojny wybiły dziury w ich świecie, prowadzące do Nibylandii, a sny i idee przedostają się przez nie. Wendy mówi byłym Zagubionym Chłopcom, zwanym teraz Starymi Chłopcami, że muszą znaleźć sposób na powrót do Nibylandii, aby pomóc Piotrusiowi Panu przywrócić obu światom normalność. Starsi Chłopcy szukają wróżki w parku, aby zdobyć pyłek wróżek, ale nie mają szczęścia. Wendy ponownie znajduje rozwiązanie, szukając niemowlęcia i czekając, aż się po raz pierwszy zaśmieje. Gdy to nastąpi, spotykają wróżkę Fireflyer, kłamliwą wróżkę, która nieustannie je. Fireflyer mówi im wtedy, jak wrócić do Nibylandii – muszą ubrać się w ubrania swoich dzieci. Plan w dużej mierze się udaje; Tootles zmienia się w dziewczynkę, ponieważ ma tylko córki, a Slightly, który jest kawalerem i nie ma dzieci, ubiera się w dorosłe ubrania, ale i tak w jakiś sposób staje się dzieckiem. Nibs decyduje się nie jechać wcale, ponieważ za bardzo tęskniłby za swoimi dziećmi. Piotruś również śnił o Darlingach i do swego przerażenia byli oni o wiele za duzi. Gdy oni i ich „nowy” pies wreszcie wracają do Nibylandii, twierdząc, że również o nim śnią, jest on obojętny. Nie zauważa nawet nieobecności Nibsa ani śmierci Michaela. Martwi się tylko tym, by przeżyć najlepszą przygodę na świecie. Gdy Neverwood płonie, Piotruś i jego towarzysze uciekają z wyspy na pokładzie „Jolly Rogera”, przemianowanego na „Jolly Peter”. Na pokładzie kapitan Pan odkrywa drugi najlepszy płaszć zmarłego kapitana Haka. W kieszeni znajduje mapę skarbu Nibylandii. Wreszcie dostrzegając początek przygody, natychmiast planuje wyruszyć na górę Neverpeak, aby zdobyć skarb Jamesa Haka. Piotruś popełnia błąd, pozwalając dorosłemu, dyrektorowi cyrku Ravello, dołączyć do jego załogi jako lokajowi. Ravello wydaje się bardzo natarczywy, prosząc Piotrusia, by założył czerwony płaszcz; jest pewien, że chłopiec przeziębi się bez niego. Ale w trakcie podróży Piotruś staje się coraz bardziej drażliwy. Rozwija u niego męczący kaszel i wydaje się, że za każdym razem, gdy zakłada płaszcz, jest najbardziej gburowaty – wypędza wróżkę Fireflyer za wyczerpanie zapasów żywności, a gdy dowiaduje się, że Slightly się starzeje, również go wypędza – do strasznej Krainy Nigdzie, domu wszystkich dawno Zagubionych Chłopców, których Piotruś wypędził w przeszłości. Grupa badaczy jest zszokowana, gdy mowa Piotrusia zaczyna być pełna żeglarskich terminów, a zwłaszcza gdy zastępuje swoje zwyczajne „kruk” słowem „AVAST”! Wędrówka na Neverpeak jest szczególnie wyczerpująca; Ravello oferuje odłączenie cieni dzieciom, aby nie plątały się podczas wspinaczki. Gdy grupa wreszcie dociera na szczyt Neverpeak, Piotruś jest niecierpliwy, by dostać się do skarbu, ponieważ czuje, że bardzo pragnie tego, co jest w środku. W skrzyni z skarbem każde dziecko znajduje to, o czym marzyło podczas wspinaczki (w tym Dzwoneczek, którego przywołał Fireflyer), a grupa jest zdziwiona, odkrywając, że Piotruż życzył sobie skarbów z Eton. Wendy pyta, dlaczego Piotruż ich tak bardzo chce; on ledwo ją słyszy, podziwiając srebrny puchar, gdy znów dostrzega swoje odbicie. Wygląda dokładnie jak młoda wersja kapitana Haka, z długimi czarnymi włosami i krawatem z Eton. Piotruż jest przerażony, że nie jest sobą, gdy Ravello nagle ujawnia swoją prawdziwą tożsamość jako James Hook, który przeżył spotkanie z krokodylem. Hook wciąż jest bardzo wrogi wobec Piotrusia i ujawnia, że służył jako jego lokaj, aby go szkolić; chciał, aby Piotruż miał dokładnie jego uczucia, które zostały przekazane chłopcu przez stary piracki płaszcz. Hook wyjaśnia, że ponieważ jest dorosły, nie może już niczego sobie życzyć, i wie, że tylko Piotruż mógłby wystarczająco mocno pragnąć skarbów, których Hook pragnął przez całe życie. Więc odciął cień Piotrusia, aby chłopiec nie mógł latać, wyczesał wyobraźnię z jego włosów i udusił go białym krawatem z Eton. Piotruż odmawia uwierzenia, że stał się Hakiem, mimo że wie, że spełniał życzenia Haka i nawet śnił sny Haka. Grupa jest w szoku, a Piotruż przerażony. Hook niemal kradnie dzieciństwo chłopca, pytając go, kim chce być w przyszłości, gdy nagle pojawia się Slightly. Slightly, który podążał śladem grupy przez cały czas, ostrzega Piotrusia, by nie odpowiadał, ponieważ jeśli odpowie, zdradził dzieciństwo i „Spojrzał w Przyszłość” w dorosłość. Piotruż słabo zsyła Haka do Krainy Nigdzie, ale bezskutecznie. Liga utknęła na górze w zamieci śnieżnej, bez ognia i bez możliwości zejścia. Wtedy pojawia się drugi wygnaniec – Fireflyer, który, aby zaimponować odrodzonej Dzwoneczek, rzuca się w krzaki i rozpala ogień, przeżywając ten proces. Ale Piotruż, który zrzucił znienawidzony płaszcz, zmarzł i zachorował w swojej cienkiej tunice. Upada na ziemię w ataku kaszlu i wkrótce zostaje uznany za martwego. Tootles nalega, że potrzebują lekarza, więc Curly Spogląda w Przyszłość, dorastając i stając się lekarzem. Robi nacięcie na klatce piersiowej Piotrusia i wyciąga długi, zakurzony włos. Wkrótce okazuje się, że Ravello i płaszcz Haka nie były przyczyną śmierci Piotrusia, ale włosem zwykłego londyńskiego mgły, przyniesionym na ubraniach dzieci. Ogrzani ogniem i pocieszeni odzyskanym zdrowiem Piotrusia, członkowie grupy znajdują wystarczająco dużo sił, aby zejść z góry. Ale niebezpieczeństwo jeszcze się nie skończyło – Piotruż zostaje zaatakowany przez wygnanych dawno Zagubionych Chłopców u podnóża góry, gdzie on, John i Wendy są wrzuceni do błota, by zatonąć. Na szczęście udaje im się wyciągnąć, ale w międzyczasie Ravello przybył ze swoimi zwierzętami z cyrku. Zwierzęta mają pożreć Piotrusia i Badaczy, gdy zstępuje banda walczących wróżek i dusi zwierzęta. Hook jest wściekły i przysięga walczyć z bezbronnym Piotrusiem, ale Piotruż zostaje ponownie uratowany, tym razem przez psa, którego dzieci przyniosły ze sobą. Hook zostaje zaatakowany przez nowofundlanda i jest na krawędzi śmierci, gdy Wendy mówi, że wszystko, czego potrzebuje do wyleczenia, to trochę snu. Daje mu dobranocny pocałunek i przykrywa umierającego mężczyznę jego postrzępionym czerwonym płaszczem. Dzieciom udaje się uciec bez szwanku, a nawet znajdują drogę do domu z pomocą pana Smee, ale Piotruż pozostaje na wyspie. Nie może polecieć nigdzie, ponieważ jego cień jeszcze nie odrosł. Pożegnalne słowa Wendy do Piotrusia brzmią: „Myślę, że twoja matka zamknęła okno tylko po to, by nie wpuścić MGŁY!”. Nieznany dla Piotrusia, sen przywraca Ravello jako Jamesa Haka. Historia kończy się wspomnieniami Haka o Przeszłości i oczekiwaniem zemsty.


W Nowym Orleanie Maharet oddaje Lestatowi jego oko wraz z listem od Memnocha, co sugeruje, że Diabeł manipulował wampirem. W konsekwencji Lestat traci panowanie nad sobą, a Maharet zmuszona jest go okuć w piwnicy klasztoru, aby nie zagrażał sobie ani innym.[sep]Po śledzeniu i zabiciu Rogera, bezwzględnego, ale fascynująco pasjonującego gangstera, Lestat zostaje zwrócony przez ducha Rogera. Duch Rogera prosi go, by zaopiekował się jego córką Dorą, oddaną i popularną telewizyjną ewangelistką, której chce oszczędzić wstydu. W tym samym czasie Lestat staje się coraz bardziej paranoiczny, w przekonaniu, że jest śledzony przez potężną siłę. Ostatecznie Lestat spotyka Diabła, który nazywa siebie Memnochem. Zabiera Lestata w szaloną podróż po Niebie i Piekle oraz opowiada całą historię ze swojego punktu widzenia, starając się przekonać Lestata, by dołączył do niego jako przeciwnik Boga. W trakcie podróży Memnoch twierdzi, że nie jest zły, lecz jedynie pracuje dla Boga, wprowadzając zagubione dusze do Nieba. Lestat pozostaje w zakłopotaniu, niezdolny do podjęcia decyzji, czy sprzymierzyć się z Diabłem. Po podróży Lestat wierzy, że doznał wielkiego objawienia. Między innymi uważa, że widział ukrzyżowanie Chrystusa i że otrzymał Welon Świętej Weroniki. Stracił również oko w Piekle. Opowiada swoją historię Armandowi, Davidowi Talbotowi i Dorze, którzy dołączyli do niego w Nowym Jorku. Dora i Armand są głęboko wzruszeni na widział welonu. Dora zabiera go i ujawnia go światu, wywołując ruch religijny. Armand wychodzi w słońce i spala się na stosie, aby przekonać ludzi, że wydarzył się cud. Na końcu powieści Lestat i David udają się do Nowego Orleanu. Tam Maharet zwraca Lestatowi oko wraz z notatką od Memnocha, która ujawnia, że Memnoch mógł manipulować Lestatem, by służył własnym celom. Lestat traci wtedy kontrolę nad sobą, a Maharet zmuszona jest okuć go w piwnicy klasztoru św. Elżbiety, należącego do wampirów, aby nie skrzywdził siebie ani innych. Chociaż powieść wpisuje się w fabułę Kronik Wampirów, większość jej treści stanowi relacja Memnocha o kosmologii i teologii. Powieść nawiązuje do twierdzeń Davida Talbota zawartych w „Złodzieju ciał”, że Bóg i Diabeł są w lepszych stosunkach, niż wierzy większość chrześcijan. Przedefiniowuje w niej również biblijne historie, tworząc pełną historię Ziemi, Nieba i Piekła, która zgadza się z historią wampirów przedstawioną w „Królowej Przeklętych”.


Ellidyr poświęca się, rzucając do Czarnego Kotła, co powoduje jego zniszczenie. Ten czyn uniemożliwia zdrajcy Morgantowi stworzenie własnej legii nieumarłych wojowników.[sep]Historia zaczyna się w Caer Dallben, gdzie czarownik Dallben wychowywał sierotę Tarana od niemowlęcia. Jest wczesna jesień, ponad rok po pokonaniu armii Arawna i śmierci jego wojownika, Rogatego Króla (Księga Trzech). Książę Gwydion wezwał sojuszników na radę zorganizowaną przez Dallbena. Wszystko wskazuje na to, że Czarny Kocioł jest aktywny i wytwarza więcej nieumarłych „Kociołurodzonych” z mężczyzn, którzy znikają. Gwydion proponuje go zdobyć. Król Morgant poprowadzi atak na Annuvin, po tym jak mały oddział pod wodzą Gwydiona oddzieli się, aby wejść górską przełęczą znaną tylko Colloowi. Dziesięciolecia wcześniej sowa i jeleń zaprowadziły rolnika Collo tą drogą, aby odzyskać jego świnię, wieszczącą Hen Wen. Zobacz książkę obrazkową Coll i Jego Biała Świnia, wydaną również w 1965 roku. W tym momencie trzej pozostaną z wierzchowcami: Adaon, dorosły syn głównego barda Taliesina; Taran oraz Ellidyr „Książę Pen-Llarcau”, który jest arogancki, szczupły, silny i ubogi. Ellidyr gardzi Taranem z powodu jego miejsca na farmie i nieznanego pochodzenia. Taran zazdrości Ellidyrowi szlachetnego urodzenia, mimo rad Dallbena, że najmłodszy syn pomniejszego króla ma tylko „swoje imię i swój miecz”. Oboje są zrozpaczeni, że muszą dzielić rolę bez szansy na chwałę. Obok sporu między młodymi mężczyznami wszystko idzie gładko, dopóki oddział Gwydiona nie odkrywa, że kocioł zniknął! Ten oddział w pośpiechu łączy się z ariergardą, ponieważ Myśliwi z Annuvin zostali rozmieszczeni. Tymczasem nieproszona księżniczka Eilonwy i człowiek-zwierzę Gurgi dogoniły wyprawę z tyłu. Gwydion i Coll zostają rozdzieleni, ale dzięki Doliemu z Ludu Wróżek wszyscy inni znajdują schronienie pod ziemią w posterunku Ludu Wróżek utrzymywanym przez Gwystyla. Od Gwystyla i jego kota kawki Kawa dowiadują się, że kocioł został skradziony przez trzy wiedźmy: Orddu, Orwen i Orgoch, które mieszkają w ponurych Bagnach Morva. Według map Evaline Ness wiedźmy mieszkają na przeciwległym skraju Bagien, niedaleko południowego wybrzeża południowo-zachodniego cypla Prydain, daleko od ludzi i Ludu Wróżek. Ness przygotowała jedną mapę Prydain do każdej z pięciu powieści. Ostatnia, najlepiej poinformowana i największa mapa ilustruje książkę piątą, Wysokiego Króla (1968), oraz rozszerzone wydanie Znalezionka i inne opowieści z Prydain (1999). Gdy opuszczają posterunek, Ellidyr jedzie na południe, zdeterminowany, aby bohatersko odzyskać Kocioł. Dla jego bezpieczeństwa, gdy na zewnątrz są Myśliwi, Adaon prowadzi innych w pościg: Tarana, Eilonwy, Gurgiego, Dolego i wędrownego barda Fflewddura Fflama. Kiedy są atakowani i rozdzieleni, Adaon jest śmiertelnie ranny, a Taran dziedziczy jego broszkę, której darem i ciężarem są prorocze sny i wizje. Dzięki jej przewodnictwu zbiera i prowadzi wszystkich oprócz Dolego w stronę Bagien. Z ich skraju zarówno prowadzi swoją małą grupę przez nie, jak i prowadzi ścigających oddział Myśliwych do śmierci. Orddu i jej siostry wyjaśniają, że Arawn kiedyś zapłacił im wysoką cenę za pożyczenie kotła; odzyskały go dopiero, gdy termin minął. Na swój sposób witają przyjaciół „Małego Dallbena” („Znalezionek” opowiada o Dallbenie, wychowanym od niemowlęcia do dorosłości przez wiedźmy. Znalezionek i inne opowieści z Prydain), ale odmawiają nawet ujawnienia go. W końcu i niechętnie Taran wymienia broszkę Adaona na kocioł. Teraz towarzysze próbują zniszczyć „swój” kocioł, ale od wiedźm dowiadują się, że można to osiągnąć tylko poprzez żywą osobę, która świadomie i dobrowolnie wejdzie do niego, aby umrzeć. Zamiast tego postanawiają zabrać go do domu do Dallbena. Tracą ciężki i nieporęczny kocioł na brodzie rzeki Tevyn. Ellidyr odkrywa impas i oferuje pomoc, jeśli przypiszą mu całe przedsięwzięcie. Taran się zgadza, jednak Ellidyr odjeżdża z kotłem samotnie, gdy go uwolnią. Wkrótce towarzysze spotykają armię Morganta, który wita ich w swoim obozie. Niestety, jest zdrajcą. Pokazuje Ellidyra pobitego i skutego, oraz kocioł czekający na wytworzenie własnej legii nieumarłych. Oszczędzi ich, jeśli Taran wejdzie na jego osobistą służbę. Później Doli przybywa niewidzialnie i przecina więzy wszystkim. Ellidyr postanawia rzucić się na kocioł i dokonać ofiary sam. Choć ranny, jest w stanie zmusić się do wejścia do otworu, a kocioł rozbija się. Gwydion, król Smoit i jego armia pokonują Morganta w bitwie. Historia kończy się, gdy Taran, Eilonwy i Gurgi żegnają się z Gwydionem na skraju Caer Dallben.


Harry Hole nie zdołał zapobiec zamachowi na następcę tronu Norwegii, który zginął podczas publicznej uroczystości. Jego porażka zostaje nagłośniona przez media, co powoduje skandal i zagraża bezpieczeństwu rodziny sprawcy.[sep]Powieść rozpoczyna się od nawiązania do przypowieści o tym, jak rudzik po raz pierwszy zdobył czerwone piórka na piersi, gdy jeden z nich wyciągnął cierń z czoła „ukrzyżowanego”, a krople krwi spadły na pierść małego ptaka. Oś czasu powieści przesuwa się w przód i wstecz, od frontu norweskiego pod wodzą nazistów przeciwko armii radzieckiej pod koniec 1944 roku, aż do czasów współczesnych, kulminując w dniu 17 maja 2000 roku, podczas pierwszej połowy książki. Jednakże, po opowiedzeniu większości tła z czasów II wojny światowej, powieść koncentruje się na wydarzeniach współczesnych. Prezydent Bill Clinton przybywa do Norwegii na Bliskowschodnią Konferencję Pokojową z Jasirem Arafatem i Ehudem Barakiem. Policjant Harry Hole otrzymuje przydział do ochrony i błędnie bierze agenta Secret Service w punkcie poboru opłat za zamachowca. Strzela do agenta Secret Service – który zostaje ranny, ale przeżywa dzięki noszeniu kamizelki kuloodpornej – jednak zdarzenie to zostaje później zatuszowane, a Harry otrzymuje awans na stopień inspektora. W rzeczywistości nie odbyło się żadne takie szczytu Bliskiego Wschodu w Oslo w październiku 1999 roku. Chociaż w 1993 roku Norwegia odegrała dużą rolę w uruchomieniu izraelsko-palestyńskich Porozumień z Oslo, to w 1999 roku rola Norwegii została zepchnięta na bok przez USA. W rzeczywistości Clinton zaprosił Arafata i Baraka na pechowy Szczyt w Camp David w 2000 roku, który odbył się w USA bez udziału Norwegii.

Niemiecka okupacja Norwegii wchodzi w fazę końcową, choć żaden z norweskich żołnierzy walczących po stronie niemieckiej nie jest skory do zaakceptowania tego faktu. Podczas oblężenia Leningradu mała grupa norweskich ochotników Waffen-SS, którzy byli razem od pewnego czasu, obsadza okopy w niewielkiej odległości od zachodnich granic armii radzieckiej. Podane są szczegóły ich życia, głównie w rozmowach między żołnierzami. Jeden z nich, mężczyzna imieniem Daniel Gudeson, twierdzi, że postrzelił rosyjskiego snajpera na ziemi niczyjej i udaje się tam, aby go pochować. Zjednuje to go niektórym kolegom, ale powoduje, że inni go nie lubią. Jednak w momencie północy w sylwestra, gdy Daniel – będący na służbie z jednym z kolegów – wstaje, aby uczcić Nowy Rok, zostaje postrzelony w głowę i zabity. Jego ciało i twarz są przykryte, a on zostaje pozostawiony w oczekiwaniu na komisję pogrzebową, która zabiera ciało później tego dnia. Tej samej nocy inny żołnierz, Sindre Fauke, znika i zostaje zgłoszony przez kolegę z warty jako dezerterujący do Rosjan. Dziwnie, parę dni później w okopie pojawia się ciało, przykryte i czekające na komisję pogrzebową. Gdy żołnierze badają sprawę, okazuje się, że jest to ciało Daniela Gudesona, o którym wiadomo, że zostało usunięte wcześniej. Ta tajemnica pozostaje niewyjaśniona aż do kulminacji powieści. Do okopu wpada granat ręczny i wybucha, a choć żołnierze przeżywają, zostają ranni i trafiają do szpitala. Przewiezieni do szpitala w Wiedniu, jeden z nich, nazywający się Uriasz, zakochuje się w pielęgniarce, która jest szantażowana przez swojego przełożonego. Uciekają razem, ale zmuszeni są do powrotu, gdy zdają sobie sprawę, że nie mają dokumentów wymaganych do udania się do ich pierwotnego celu: Paryża. Ich miłość jakoś przetrwa wojnę, ale zostają rozdzieleni i ostatecznie będą żyć osobno.

Nowy inspektor Harry Hole bada przestępstwo, w którym zakupiono i testowany jest bardzo drogi karabin Märklin. Ponadto grupa neonazistów jest podejrzewana o spiskowanie w celu wywołania zamieszek, a jeden z jej członków – Sverre Olsen – niedawno zakończył proces przeciwko nim umorzeniem z powodu formalnego błędu prawnego, przy czym sam Harry był zaangażowany w śledztwo. Znaleziono zamordowanego starszego alkoholika, którego gardło zostało przecięte z niemal chirurgiczną precyzją z tyłu baru, gdzie wiadomo, że gromadzą się neonaziści. Podczas śledztwa wspomniany jest mężczyzna znany tylko jako „Książę”, a Harry i jego koleżanka, Ellen Gjelten, starają się ustalić tożsamość Księcia. Tymczasem Harry poznał koleżankę z pracy o imieniu Rakel, w której się zakochał. Na przyjęciu firmowym on i Rakel rozmawiają otwarcie i staje się oczywiste, że są sobą zainteresowani. Jednak Rakel nie idzie w to dalej, ponieważ martwi się o batalię o opiekę nad jej synem, Olegiem, którego chce jego rosyjski ojciec; sprawa ta została w rzeczywistości zainscenizowana przez przełożonego Rakel, który również chce z nią spać. Ellen tymczasem przypadkowo odkrywa tożsamość Księcia, próbuje zadzwonić do Harry'ego, ale nie może się dodzwonić. Zostawia wiadomość na jego automatycznej sekretarce, ale kluczowo zaniedbuje podanie imienia samego Księcia. W drodze do mieszkania chłopaka zostaje zamordowana pałką baseballową. Jej morderca, Sverre Olsen, zostaje wkrótce odkryty przez Harry'ego i jego nowego asystenta, Halvorsena. Jednak gdy przygotowują się do jego aresztowania, odkrywają, że inny starszy inspektor, Tom Waaler, próbował tego dokonać. Okazuje się, że Olsen próbował postrzelić Waalera, co skłoniło Waalera do zabicia Olsena w obronie własnej. Jedyna więź Harry'ego z Księciem została utracona.

Mimo to morderstwo przełożonego Rakel – postrzelonego z bliska karabinem Märklin, wraz ze starszą kobietą – Signe Juul, żoną przyjaciela, również postrzeloną z tego karabinu – prowadzi Harry'ego do zbadania wydarzeń dotyczących norweskich kolaborantów nazistowskich, z których wielu zostało po wojnie uwięzionych jako zdrajcy. Prowadzi go to również do śledzenia tropu sugerującego, że morderca ma rozszczepienie osobowości i że jedna osobowość popełnia morderstwa – prawdopodobnie bez wiedzy drugiej, jak w historii „Dziwny przypadek dr. Jekylla i pana Hyde'a”. Ponieważ ojciec Rakel mówi Harry'emu, że mąż Signe Juul, Even, był obsesyjnie zainteresowany Danielem Gudesonem, inne wskazówki prowadzą Harry'ego do przekonania, że odkrył mordercę: Evena Juula. Jednak gdy idzie aresztować Evena Juula, odkrywa, że Even najwyraźniej popełnił samobójstwo, a Harry wierzy, że Even odkrył, że jego „inna osobowość”, Daniel Gudeson, popełniała morderstwa i że popełnił samobójstwo, aby powstrzymać Daniela. Jednak Harry zdaje sobie sprawę, że się myli, gdy natrafia na dziennik prawdziwego mordercy. Widzi, że trop rozszczepienia osobowości w jego śledztwie był poprawny, ale mordercą nie jest Even Juul. Morderca jest obsesyjnie nastawiony na zemstę, wierząc, że norweska rodzina królewska zdradziła kraj, uciekając do Anglii podczas okupacji nazistowskiej, a następnie potępiając tych, którzy walczyli dla nazistów podczas wojny. Morderca ujawnia również szczegóły tajemniczego ponownego pojawienia się ciała Daniela Gudesona w okopach podczas wojny oraz prawdę o dezercji Sindre Fauke. Wreszcie morderca jasno stwierdza w swoim dzienniku, że zamierza zamordować następcę tronu Norwegii podczas obchodów Dnia Konstytucji Norwegii później tego dnia (17 maja). Harry pędzi, aby powstrzymać zamach, udając się powstrzymać próbę w ostatniej chwili w pokoju hotelowym. Aby utrzymać próbę zamachu z dala od prasy – i aby zapobiec problemom dla rodziny zamachowca, która przeżyła – sukces Harry'ego jest zatuszowany, podobnie jak jego działania na początku książki. Prawdziwa tożsamość Księcia zostaje ujawniona w powieści, choć nie Harry'emu, a Książę pozostaje cierniem w oku Harry'ego w kolejnych książkach. W efekcie ten główny motyw sprawia, że obecna książka i dwie następne, „Nemesis” i „Gwiazda Diabła”, tworzą odrębną „trylogię” w większej serii o Harrym Hole.

Książka ma duże znaczenie dla serii, wprowadzając Rakel, która stanie się wielką miłością życia Harry'ego, i jej syna Olega, który zacznie postrzegać Harry'ego jako swojego ojca, a nie biologicznego ojca w Rosji, od którego Rakel dawno się oddaliła, a do którego Harry z kolei głęboko się przywiąże. Wzloty i upadki związku Harry'ego z Rakel staną się głównym motywem w późniejszych książkach, często mając istotny wpływ na zagadki morderstw, które bada. W jednym z wątków pobocznych książki Harry podróżuje do RPA, aby spotkać się z handlarzem bronią na czarnym rynku, białym Południowoafrykańczykiem, który jest uwięziony i stoi w obliczu kary śmierci za zabicie dwóch młodych czarnych dziewcząt w czarnym township. Mężczyzna jest chętny do dostarczenia istotnych informacji w zamian za to, by Norwegia – która utrzymuje bardzo dobre stosunki z rządem RPA po apartheidzie – wywierała na niego presję dyplomatyczną. Harry – którego obrzydza jawny rasizm mężczyzny i którego całe śledztwo dotyczy mrocznych czynów młodych neonazistów i starych kolaborantów nazistowskich w samej Norwegii – przyjmuje informacje, ale nie wywiązuje się ze swojej części umowy. Na końcu książki Harry otrzymuje telefon od czarnego południowoafrykańskiego policjanta, z którym się zaprzyjaźnił, informującego, że handlarz bronią został skazany na śmierć bez możliwości ułaskawienia i dziękującego Harry'emu za to, że nie zrobił nic, aby przeszkodzić temu wynikowi. W rzeczywistości powyższe stoi w sprzeczności z rzeczywistą sytuacją RPA po apartheidzie. Kara śmierci w RPA została zawieszona już w 1990 roku i ostatecznie zniesiona w 1995 roku, a ostatnia egzekucja przeprowadzona przez rząd RPA miała miejsce w 1989 roku. Zatem w rzeczywistości handlarz bronią nie stanąłby w obliczu kary śmierci w 1999 roku.


Po śmierci Marka Matt Helm odmawia współpracy z jego wdową, aby odnaleźć zapasowe kopie drugiej książki. Większość akcji powieści toczy się w USA, gdzie bohater ostatecznie ponosi porażkę, nie ratując kobiet i nie eliminując wrogów.[sep]Matt Helm (nazwa kodowa Eric) otrzymuje zadanie zabicia barona narkotykowego po tym, jak złoczyńca nakazuje zamordować dziennikarza. Nie zabija jednak psa barona narkotykowego – co stanowi centralny punkt miłego morału o tym, że prawdziwym problemem jest popyt na narkotyki, więc dlaczego obwiniać dostawcę, skoro nawet pies barona narkotykowego potrafi oprzeć się takim pokusom. Historia zaczyna się w Santa Fe, gdzie Matt próbuje prowadzić normalne życie z Jo Beckman z poprzedniej powieści „The Frighteners”. Na początku historii Jo opuszcza Matta z powodu jego nowego hobby, jakim jest strzelanie. Jedna z kobiet z poprzedniej powieści „The Infiltrators” – Madeleine Ellershaw – przyjeżdża odwiedzić Matta ze skargą, że ma ją śledzić. Matta śledzą tego samego rodzaju ludzie. Madeleine ginie śmiercią violentną niedługo po swoim pojawieniu się. Nowy przyjaciel Matta, który wprowadził go w ten rodzaj sportu strzeleckiego, również wkrótce umiera po ujawnieniu, że był autorem ściganym przez południowoamerykańskiego barona narkotykowego za napisanie książki o handlu narkotykami. Baron narkotykowy wyznacza nagrodę w wysokości miliona dolarów za jego głowę. Po śmierci Marka Matt, niechętnie, łączy siły z jego wdową, aby odnaleźć zapasowe kopie drugiej książki Marka. Wspomina się o pewnym żargonie komputerowym i koncepcjach, gdy mowa o elektronicznych kopiach książki, i co zaskakujące, Hamiltonowi udało się utrzymać większość faktów w zgodzie z prawdą (z wyjątkiem nazywania dyskietki dyskietką trzech i pół na trzy i pół cala, czym nie jest). Jak zwykle nic i nikt nie jest tym, czym się wydaje lub się spodziewa. Jak zwykle również Matt przechodzi przez tortury, uwięzienie i niebezpieczeństwa zagrażające jego życiu. Jak zwykle wychodzi zwycięsko, wypełniając swoją misję, ratując kobiety i zabijając złoczyńców. Na szczęście Hamilton nie pisze o hollywoodzkim bohaterze, który potrafi zabić stu złoczyńców, a Matt przedstawiony jest jako posiadający lepszą niż przeciętna ilość rozumu, zawodowego bezwzględnego okrucieństwa, odwagi i zdrowego rozsądku w zrównoważonych proporcjach. W tej książce Matt znów napotyka fanatycznych zbawców świata i krucjatowców antynarkotykowych, z których obaj typy chcą go zabić. Akcja toczy się na początku i na końcu w stanie Nowy Meksyk w USA, ale większość jej części ma miejsce w Ameryce Południowej.