Dawn dowiaduje się, że jej uprowadzenie zostało sfingowane przez rodziców Longchamp, aby ukryć fakt, iż Randolph był jej biologicznym ojcem. Ostatecznie zgadza się zostać w hotelu jako pokojówka w zamian za uwolnienie Jimmy'ego z pieczy zastępczej i przyjęcie imienia Eugenia.[sep]14-letnia Dawn Longchamp prowadzi skromne, pozbawione korzeni życie ze swoimi rodzicami, Ormondem i Sally Jean Longchamp, oraz swoim kapryśnym, starszym bratem Jimmym, który ma 16 lat. Częste przeprowadzki nie zapewniają Dawn zbyt wiele stabilizacji, ale tego, czego brakuje jej stylowi życia, nadrabia domowa atmosfera pełna miłości. Ten nieprzewidywalny tryb życia wydaje się ulec zmianie, gdy Dawn i Jimmy dzięki pracy Ormonda w szkole trafiają do ekskluzywnego prywatnego liceum. To właśnie tam odkryto talent wokalny Dawn. Jej brat nie cieszy się ze szkoły, odczuwając ciężar różnic klasowych. Dawn, choć optymistka, radzi sobie nie lepiej i jest surowo upominana przez dyrektorkę, aby zachowywała się nienagannie, ponieważ pochodzi z niższej warstwy społecznej niż jej rówieśnicy. W pierwszym dniu ściąga na siebie gnaj najpopularniejszej i zamożnej dziewczyny w szkole, Clary Sue Cutler, po tym, jak niechcący donosi na nią za palenie. Clara Sue zaczyna then dokuczać Dawn, wymyślając złośliwe żarty, i otwarcie nazywa ją „białym szumowiną”. Głęboko urażona, Dawn po tym wyzwisku w końcu przestaje próbować polubić Clarę Sue. Jednak starszy brat Clary Sue, przystojny i czarujący Philip Cutler, nie podziela niechęci swojej siostry. Philip jest miły dla Dawn i od razu okazuje nią zainteresowanie. Porównuje jej urodę do urody swojej matki, Laury Sue Cutler, i jest szybko oczarowany. Jimmy nie ufa Philipowi, ale nie sprzeciwia się otwarcie relacji Dawn z nim. Dawn, nieśmiała dziewczyna wychowana w izolacji, jest nieco zaskoczona natychmiastowymi romantycznymi zalotami Philipa, mimo że uważa go za atrakcyjnego. Philip namawia ją na spotkanie i po ciągłych namowach Dawn wyraża zgodę. Tymczasem matka Dawn, Sally Jean, odkrywa, że jest w ciąży. Obciąża to finanse Longchampów, które i tak są napięte, ale Dawn wciąż jest zachwycona perspektywą posiadania małego rodzeństwa, mając nadzieję, że dziecko będzie bardziej do niej podobne. Sally Jean rodzi dziewczynkę o imieniu Fern, ale nie odzyskuje zdrowia po porodzie. Próbuje kilku naturalnych metod powrotu do zdrowia, ale bez skutku. Przez cały rok szkolny Dawn pozostaje w łóżku. W szkole Dawn jest podekscytowana muzycznymi możliwościami, które przed nią stoją. Jej miłość do muzyki kulminuje podczas solowego występu z piosenką „Somewhere over the Rainbow” na szkolnym koncercie. Choć zdenerwowana z powodu żartu, jaki wcześniej wymyśliła Clara Sue i jej grupa, Dawn czerpie siłę emocjonalną z naszyjnika z pereł, który Sally Jean podarowała jej wieczorem, twierdząc, że jest to rodzinna pamiątka Longchampów. Świat Dawn wali się w gruzy po jej solowym występie na szkolnym koncercie. Jej ukochana matka, Sally Jean, umiera tej nocy. Zanim Dawn zdąży przetrawić ten szok, to, co następuje po śmierci Sally Jean, na zawsze zmienia jej życie. Ochroniarz w szpitalu, w którym zmarła Sally Jean, rozpoznaje rodzinę i zauważa coś dziwnego w wyglądzie Dawn. Udaje się do władz, które przeprowadzają poranny nalot na mieszkanie Longchampów. Dzięki funkcjonariuszom Dawn dowiaduje się, że nie jest biologiczną córką Ormonda i Sally Jean, ale została porwana przez nich jako noworodek i jest w rzeczywistości córką Randolpha i Laury Sue Cutler. Dawn zostaje zabrana do Cutler's Cove w Wirginii, miejscowości w pobliżu Virginia Beach. Ormond zostaje aresztowany za uprowadzenie dziecka. Ponieważ nie ma w pobliżu krewnych, którzy mogliby im pomóc, Jimmy i Fern trafiają do pieczy zastępczej. Dawn odmawia uwierzenia, że Ormond ją uprowadził, ale władze potwierdzają jej tożsamość dzięki unikalnej znamieniu, które dzieli z opisem uprowadzonego dziecka. Dawn jest przerażona świadomością, że straszna Clara Sue to jej siostra; a co gorsza, jej chłopak, Philip, jest w rzeczywistości jej bratem. Te obawy zacierają się w tle po pierwszym spotkaniu z Babcią Cutler w hotelu rodzinnym, noszącym tę samą nazwę – Cutler's Cove. Babcia Cutler nie wydaje się zachwycona powrotem swojego dawno zaginionego wnuka. Informuje Dawn, że będzie znana pod swoim „prawdziwym” imieniem, Eugenia, i że będzie pracować w hotelu jako pokojówka, aby udowodnić, że jest godna zaufania. Dawn jest zszokowana i zdruzgotana tym chłodnym traktowaniem. Próbuje odwołać się do swoich biologicznych rodziców, Randolpha i Laury Sue, ale są oni równie bezradni jak ona. Randolph, choć przystojny i czarujący, ma słabą wolę i woli, aby życie toczyło się jak najgładziej. Laura Sue jest zachwycona urodą Dawn i jej podobieństwem do siebie, ale odmawia jakiejkolwiek pomocy, ponieważ jest całkowicie stłamszona przez swoją teściową. Dawn jest również narażona na złośliwe figle Clary Sue. Wściekła z powodu powrotu Dawn, robi wszystko, by doprowadzić do jej zwolnienia, kradząc biżuterię i inne rzeczy gościom hotelowym. Dawn znajduje pewne pocieszenie u gospodyni, pani Boston, która znała Sally Jean i Ormonda Longchampów, gdy pracowali w hotelu. Nie może uwierzyć, że jej rodzice ją ukradli, ponieważ zawsze byli uczciwymi, ciężko pracującymi ludźmi. Pani Boston sugeruje, że w „uprowadzeniu” jest więcej niż się wydaje. Życie Dawn rozjaśnia się dzięki tajnej wizycie Jimmy'ego, pomaganej przez Philipa. Jimmy wyznaje, że kocha Dawn od dzieciństwa, ale nigdy nie odważył się tego okazać, ponieważ czuł, że jest chory, myśląc o niej w ten sposób. Dawn przyznaje, że przyciąganie jest wzajemne, ale trudno im przezwyciężyć wychowanie jako rodzeństwo. Ten szczęśliwy epizod kończy się, gdy Clara Sue znajduje Jimmy'ego w piwnicy, gdzie Dawn go ukryła. Mówi o tym Babci Cutler, która zawiadamia policję, a Jimmy'ego zabierają z powrotem do rodziców zastępczych. Dawn jest zrozpaczona, że Jimmy musi wyjechać, i wściekła na Clarę Sue. Zazdrosny o jej oczywistą czułość do Jimmy'ego, Philip zamyka Dawn w łazience i gwałci ją. Desperatka, by uciec, Dawn odwiedza panią Dalton, kobietę, która opiekowała się nią zaraz po urodzeniu, i dowiaduje się, że jej „uprowadzenie” zostało sfingowane przez Babcię Cutler, ponieważ Randolph nie był jej biologicznym ojcem – jej matka miała romanse – i Babcię nie chciała, aby dziecko nie z rodu Cutlerów otrzymało korzyści rodzinne. Longchampowie zostali opłaceni rodzinną biżuterią, w tym perłami Dawn, aby milczeli i zapewniali utrzymanie Dawn i Jimmy'emu. Oburzona, Dawn konfrontuje się z tym z Babcią Cutler. Staruszka ostatecznie przyznaje, że była inicjatorką, i składa Dawn propozycję: jeśli Dawn pojedzie do szkoły śpiewaczej w Nowym Jorku, Babci wyciągnie Ormonda z więzienia. Dawn zgadza się, ale pod jednym warunkiem: że ma być nazywana Dawn, a nie Eugenią. Książka kończy się wyjazdem Dawn do Nowego Jorku.


Marco nie zdołał oszukać zainfekowanych żołnierzy, przez co prawdziwa gubernator została schwytana, a jej ucieczka udaremniona. W rezultacie polityk nie mogła publicznie ostrzec obywateli w telewizji przed planowaną inwazją Yeerków.[sep]Książka zaczyna się od sceny, w której Marco i Tobias, przybrawsi postać ptaków, obserwują pociąg towarowy przewożący czołgi do miasta. Zostają dostrzeżeni i zaatakowani przez Kontrolerów w postaciach ptaków drapieżnych, co ujawnia, że Yeerki zdobyły już zdolność morfowania po uzyskaniu urządzenia Escafil w poprzedniej części. Marco i Tobias uciekają, kradnąc czołg, którego używają do zburzenia domu Chapmana, po czym uciekają. Z powrotem w dolinie Hork-Bajirów Animorphowie spekulują, że Yeerki planują masową infestację Gwardii Narodowej stanu. Pojawia się również problem osobisty w postaci depresji Jake’a, która wpływa na morale grupy. Jake postanawia wysłać Marco, Tobiasa i Ax’a do stolicy stanu, aby ostrzec gubernatora przed planami Yeerków, podczas gdy on, Cassie, Rachel i Pomocniczy Animorphowie próbują spowolnić Yeerki, stosując zwykłe taktyki ataku. Zespół Marco infiltruje Ogród Zoologiczny, aby zdobyć kaczki krzyżówki potrzebne do długodystansowego lotu do stolicy. Tam znowu zostają zaatakowani przez Kontrolerów posiadających zdolność morfowania, ale udaje im się uciec. Docierają do stolicy i odnajdują gubernator w postaci karalucha, ostatecznie powracając do ludzkiej formy i ujawniając się jej, gdy jest sama (z wyjątkiem męża i ochrony). Niestety, jej mąż jest Kontrolerem i alarmuje Yeerków. Marco, Tobias i Ax porywają gubernator i przeciskają się ulicami stolicy, ścigani przez Yeerków. Po zniszczeniu helikoptera i jachtu zgubiają prześladowców i wracają do rezydencji gubernator, aby wyjaśnić jej sytuację. Gubernator akceptuje niebezpieczeństwo i wzywa oddział Gwardii Narodowej, który przez ostatnie kilka tygodni przebywał na ćwiczeniach w pustyni, a zatem można założyć, że jest niezainfekowany. Niestety, jako pierwsi przybywają żołnierze zainfekowani, z zamiarem uprowadzenia gubernator. Marco oszukuje ich, morfując się w gubernatora, pozwalając się schwytać Yeerkom i zostając uratowanym przez Tobiasa i Ax’a (tymczasem prawdziwy gubernator ucieka). Marco, Tobias i Ax wracają do doliny Hork-Bajirów na czas, by zobaczyć, jak gubernator transmituje telewizyjne ostrzeżenie przed inwazją Yeerków. „The Absolute” rozpoczyna ostatni wątek fabularny serii, tzw. książki „odliczania”; jako taka jest to pierwsza część z nowym tekstem na okładce. Kluczowe wydarzenia fabularne obejmują fakt, że Kontrolerzy – główni antagoniści serii – mogą teraz morfować się, a inwazja Yeerków zostaje ujawniona opinii publicznej. Marco używa promienia Dracon, by zestrzelić helikopter Kontrolera, co jest prawdopodobnie pierwszym przypadkiem, gdy którykolwiek z Animorphów celowo pozbawia życia człowieka (nawet ciało gospodarza Yeerka).


Jacky zostaje schwytana przez piratkę Cheng Shih i proponuje wydobycie zatopionego posągu Buddy w zamian za uwolnienie jej oraz pasażerów „Lorelei Lee”. Po pomyślnym wyciągnięciu posągu, Cheng Shih dotrzymuje obietnicy i pozwala Jacky powrócić do Jaimy'ego.[sep]W poprzedniej książce, „Ekstaza głębin” (Rapture of the Deep), Jacky zostaje zmuszona przez brytyjski wywiad marynarki wojennej do wydobycia hiszpańskiego złota z dna Morza Karaibskiego. Użyła do tego dzwonu nurkowego, który wciąż posiada przy sobie. Jacky zachowała część tego złota i kupiła statek, „Lorelei Lee”. „Lorelei Lee” posiada cztery duże kabiny, 24 kabiny o standardowym rozmiarze oraz trzy poziomy otwartej przestrzeni na hamaki. Jacky planuje przewozić pasażerów przez Ocean Atlantycki. Podczas podróży do Londynu Jacky i jej droga przyjaciółka, Amy, udają się do rodzinnego gospodarstwa Amy, Gołębnika (Dovecote). Będąc na farmie, Jacky widzi swojego przyjaciela i brata Amy, Randalla. Dowiaduje się, że Randall wstąpił do Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych i wypływa na morze. Uczestniczą w religijnym przebudzeniu na farmie, gdzie Jacky widzi swoich starych znajomych, pana Fennela i pana Beana, którzy są artystami scenicznymi. Wystawiają sztukę z dziewczyną, którą Jacky rozpoznaje jako Polly Von, byłą członkinię gangu Jacky na Cheapside. Gdy Jacky wpływa do Londynu, zostaje aresztowana przez swoich starych wrogów, Bliffila i Flashby'ego i przewieziona do więzienia Newgate. Jacky staje przed sądem i zostaje skazana na dożywotnie więzienie w kolonii karnej w Australii. Aby sprawę pogorszyć, „Lorelei Lee” zostaje skonfiskowana i użyta do transportu Jacky oraz 250 innych kobiet-skazanków, które mają stać się „matkami” w celu zaludnienia Australii. Jacky wyposażyła „Lorelei Lee” w celu przewozu pasażerów przez Atlantyk, więc statek był przygotowany do podróży do Australii. „Lorelei” ma trzy poziomy otwartej przestrzeni na hamaki, a Jacky, wiedząc, który poziom jest najlepszy, zajmuje najwyższy poziom dla siebie i swojej nowej załogi dziewcząt. Na statku tworzą się cztery grupy: Lizzies, Judies i Tartans, nazwane imionami swoich liderek, oraz grupa Jacky, zwana Załogą z Newgate (Newgaters Crew), do której należą Mary Wade i Esther Abrahams. Kapitan Laughton mówi dziewczynom, że po dotarciu do Gibraltaru różne poziomy hamaków zostaną zlicytowane. Trzy pozostałe załogi, składające się z prostytutek, planują zarobić pieniądze w ten sposób. Załoga z Newgate, składająca się z dwunastu dziewcząt, w tym Jacky, planuje prać odzież na statku, aby zarobić pieniądze. Kapitan Laughton mówi również dziewczynom i załodze, że mogą się swobodnie mieszać i spotykać. Kapitan otrzymuje więcej pieniędzy, jeśli po przybyciu do Australii któraś z dziewcząt jest w ciąży lub urodziła dziecko, więc zachęca do tego, obiegując szilinga w zamian. Tymczasem książka przechodzi do listów od Jaimy'ego do Jacky. Listy nie docierają do Jacky, ale informują czytelnika o tym, co stało się z Jaimym. Jaimy został skazany za oszustwo wobec króla i otrzymał wyrok siedmiu lat w kolonii karnej w Australii. Strażnicy więzienni powiedzieli Jaimy'emu, że Jacky nie została powieszona i została wysłana do Australii. Ojciec i brat potwierdzają tę informację, a Jaimy zostaje umieszczony na statku płynącym do Australii. Na statku Jaimy znajduje Iana McConnaugheya i Arthura McBride'a, z dawnego statku Jacky „Emerald”, a także innych byłych członków załogi. „Lorelei Lee” dociera do Gibraltaru. Statek ma tam przebywać trzy dni, a pozostałe załogi udają się do wykonywania swojego zawodu, aby zarobić pieniądze na zakup dobrych miejsc na hamakach. Następnego dnia Jacky schodzi na nabrzeże w swoim stroju kąpielowym. Zaprasza ludzi do rzucania monet do wody, które ona wydobywa. Pracuje na nabrzeżu przez cały dzień, choć nie zarabia prawie tyle, co pozostałe załogi. Później Jacky widzi, że statek zabiera kilka dodatkowych dziewcząt i że jedną z nich jest Mairead. Mairead również została skazana na dożywocie w Australii. Mairead opowiada jej o swoim aresztowaniu i fakcie, że jest w ciąży. Podczas gdy Jacky kontynuuje nurkowanie dla monet, widzi niektórych starych towarzyszy ze statku „Wolverine”. Widzi też Gully'ego MacFarlanda, swojego dawnego partnera w Bostonie, którego Jacky umieściła na statku brytyjskiej marynarki wojennej, po tym jak upił się i uderzył ją. Mówi jej, że jest teraz trzeźwy i to ona jest tego powodem, za co jest jej wdzięczny. Po opuszczeniu Gibraltaru przez „Lorelei Lee” kapitan licytuje miejsca na hamaki dla czterech różnych załóg. Trzy pozostałe załogi przebijają ofertę Jacky i jej załogi, zajmując najlepsze miejsca. Jednakże był to od początku plan Jacky. Jacky i jej załoga robią z pralni swój dom. Jacky, jako była właścicielka „Lorelei Lee”, wie, gdzie znajdują się dodatkowe materace, i z pomocą stolarza budują dla załogi piętrowe łóżka. Podczas rejsu kapitan zaczyna urządzać przyjęcia kolacyjne w swojej kajucie, w których uczestniczą oficerowie. Jacky jest tam również, zapewniając rozrywkę. Podczas tych przyjęć major George Johnston, oficer, spotyka się z dziewczyną z załogi Jacky, Esther Abrahams. Podczas jednej z kolacji ogłaszają swoje zaręczyny, a następnego dnia biorą ślub. Po ślubie kapitan namawia Higginsa, aby wziął sobie dziewczynę. Higgins wykorzystuje tę okazję, aby chronić siebie i Jacky, biorąc ją za żonę. Pierwszy oficer, pan Ruger, nękał Jacky, a poślubiając Higginsa, może w pewnym stopniu odeprzeć jego zaloty. Z drugiej strony Jacky wykorzystuje ich małżeństwo, by bez końca drwić z Higginsa, prosząc go, aby niósł ją przez próg ich kabiny i nazywając go „Drogi mężu Johnie” i tym podobne. Tej nocy, gdy Jacky i Higgins skaczą po łóżku i wydają odgłosy, aby ich małżeństwo wyglądało (a przynajmniej brzmiało) na prawdziwe, ona żartobliwie przesuwa dłonie w dół jego pasa i pyta, czy chciałby, aby to zrobiła, w końcu są prawnie małżeństwem. Oboje śmieją się z tego i zasypiają. Statek随后 dociera do Indii. Jacky i Mairead wyruszają na eksplorację Indii z Higginsem i kapitanem Laughtonem. Jacky i Mairead oddzielają się od reszty. Mały chłopiec o imieniu Ravi oferuje się za ich przewodnika. Ravi należy do niedotykalnej kasty i jest sierotą po śmierci matki. Ravi oprowadza ich, wymienia ich pieniądze. Dziewczyny zbytnio rzucają się w oczy, więc Ravi kupuje im indyjskie ubrania. Pokazuje im różnych indyjskich bogów, w tym boginię Kali i boga Ganesha. Po zjedzeniu przez dziewczyny indyjskiego jedzenia, mogą przejechać się na słoniu. Jadąc na słoniu, Jacky i Mairead dołączają do procesji przechodzącej przez miasto, na końcu której, w loży gubernatora, siedzą kapitan Laughton i Higgins. Jacky postanawia żartować. Będąc na słoniu, Jacky staje przed Mairead, wyciąga ramiona i naśladuje boginię Kali. To oburza wyznawców Kali, którzy zaczynają gonić Jacky i Mairead. Uciekają, prowadzeni przez Raviego. Doprowadza ich on do statku, aby były bezpieczne. Jacky wie, że jeśli Ravi zostanie, wyznawcy Kali zabiją go za pomoc jej, więc chwyta go i zabiera Raviego na statek. Kapitan jest wściekły, gdy statek zostaje zmuszony do natychmiastowego opuszczenia portu. Książka przechodzi wtedy do listu od Jaimy'ego do Jacky. List nie jest zapisany, lecz istnieje w jego głowie. Jaimy i inni są na statku „Cerberus”. Codziennie skazańcom pozwala się wejść na pokład dla trochę ćwiczeń i świeżego powietrza. Jaimy planuje bunt. Ian i Arthur tworzą dywersję, śpiewając piosenkę o niektórych strażnikach. Dwaj strażnicy, kapral Vance i sierżant Napper, są wściekli i zaczynają bić niektórych skazańców. Ta dywersja pozwala Jaimy'emu chwycić kołek olinowania z pokładu i schować go pod ubraniem. Mijają tygodnie na „Lorelei Lee”. Pewnego dnia wybucha walka między dwiema dziewczynami, Violettą Atkins i Jane Wheelden. Walczyły o mężczyznę. Jacky próbuje rozdzielić walkę i ląduje w jej środku. Walki na statku są zabronione i karane chłostą. Jednak tym razem pan Ruger decyduje się ukarać dziewczyny, konstruując kłodę do topienia, gdzie dziewczyny będą zanurzane w morzu przez dziesięć sekund. Jacky wie, że pozostałe dwie dziewczyny nie zniosłyby kary i bierze ją na siebie, co oznacza, że będzie pod wodą przez 30 sekund. Gdy Jacky jest zanurzana pod wodę, liczy sekundy. Wkrótce uświadamia sobie, że jest trzymana dłużej niż powinna. Jacky traci przytomność i budzi się na pokładzie. Higgins mówi jej, że coś wkręciło się w kabestan zwijający linę. Higgins myśli, że była to drut do robienia na drutach. Pani Barnsley, pani MacDonald i pani Berry są liderkami innych załóg i nie przepadają zbytnio za Jacky. Jednakże przychodzą do Higginsa i mówią mu, że choć nie dogadywały się z Jacky, nie próbowały jej skrzywdzić. Właśnie wtedy Ravi wchodzi, aby poinformować Jacky o nadchodzącym statku. Wszystkie kobiety wychodzą na pokład, aby zobaczyć statek „Cerberus”. Podczas gdy kapitanowie wymieniają się wiadomościami i próbują wymienić pasażerów, Jacky dostrzega swoją starą irlandzką załogę na statku. Jacky dostrzega więcej swojej starej załogi, w tym męża Mairead, Iana. Mairead krzyczy do Iana, a załoga odpowiada. McBride, widząc Jacky, krzyczy: „Fletcher, to twoja Jacky”. Dwie dziewczyny stoją na krawędzi statku i są powstrzymywane przed skokiem. Kapitan mówi im, że wykonują karę na buntujących się więźniach, a Jacky i Mairead, widząc, że ich Jaimy i Ian są bici, udaje im się wskoczyć na pokład „Cerberusa”, aby uratować/pocieszyć swoich mężczyzn. Strażnicy zmuszają Jacky do oglądania bicia Jaimy'ego, robiąc to samo z Mairead i Ianem. Ale potem, gdy Jacky całuje Jaimy'ego (który jest bliski nieprzytomności), sprytnie wkłada mu nóż do buta. Kapitan wyrzuca dziewczyny za burtę i odpływa. Z powrotem na „Lorelei Lee” dziewczyny kontynuują podróż, podczas gdy pierwszy oficer Ruger wciąż obserwuje Jacky i Mairead. Pewnego dnia, podczas zabawy na pokładzie, kapitan, ewidentnie pijany, krzyczy, żądając więcej wszystkiego i nagle umiera, jego ostatnim słowem jest: „Więcej”. Z Rugerem jako kapitanem, wszyscy przebywają na dolnym pokładzie tak często, jak to możliwe. Pije się w szał i brutalnie znęca się nad każdym, kto mu stanie na drodze. Nadal goni Jacky i Mairead. Wszystkie gangi decydują się zawrzeć rozejm ze sobą, a także z innymi oficerami statku, aby chronić wszystkich przed Rugerem. Tymczasem chłopcy planują przejąć „Cerberus”, popłynąć do najbliższego portu, zaopatrzyć się i popłynąć do Australii, aby uratować swoje dziewczyny. Ich nadchodzi, gdy załoga jest pijana podczas urodzin kapitana, a ich statek eskortowy odpłynął, by eskortować ważniejszy statek. Udaje im się ukraść pałkę i znaczną ilość liny oraz planują rozpocząć przejęcie następnym wieczorem. Gdy strażnicy przechodzą, McBride zaczyna opowiadać dość obrzydliwy dowcip dotyczący Jacky, siebie i Jaimy'ego. Jaimy, wściekły, mówi Arthurowi, że obaj rozliczą się później. Następnego wieczoru Padric i Ian drwią z Weislinga, ich strażnika, z tego, jak został pobity przez Jacky na „Wolverine”. Układają piosenkę do irlandzkiej melodii picia o jego upokorzeniu i wkrótce Weasel (Łasica) odblokowuje drzwi, aby ich pobić, ale Duggan ogłusza Weasela ich skradzionym kołkiem olinowania. Zwalniają się z łańcuchów kluczami Weasela i czekają na wyjście pozostałych dwóch strażników. Pozostali dwaj strażnicy przechodzą, a młody Daniel Connolly błaga ich o ochronę przed swoimi większymi i okrutniejszymi współwięźniami. Strażnicy decydują się go odblokować, aby się z nim zabawić (mają na myśli gwałt), gdy Jaimy i McBride zabijają ich obu. Mężczyźni kradną mundury strażników, rabują broń na statku i wychodzą, zabijając i raniąc większość pozostałych strażników, wyrzucając ich na tratwę ratunkową. Przejmują pełną kontrolę nad statkiem i wypływają do Batawii (Dżakarty). Jaimy i McBride widzą to jako idealny moment na rozliczenie się i zaczynają walczyć. Jaimy wygrywa, obejmuje dowodzenie jako kapitan i mianuje swoich oficerów: Iana jako pierwszego oficera, Padrica jako drugiego, a McBride'a jako trzeciego. Tymczasem Ruger wreszcie decyduje, że czekał wystarczająco długo i każe Jacky przyjść do swojego pokoju. Ona odmawia, mówiąc mu, że jest mężatką, a jeśli ją zmusi, będzie to gwałt. Ruger mówi jej, że wie o ich fikcyjnym małżeństwie i tym razem każe zarówno Jacky, jak i Mairead przyjść do swojego pokoju. Mairead mówi mu, żeby się oddalił, że ma dziecko. Jacky próbuje ją uratować, mówiąc Rugerowi, że może ją wziąć, ale niech zostawi Mairead w spokoju, ale on nie zgadza się. Ruger, wściekły, uderza Mairead w brzuch, zabijając jej nienarodzone dziecko. Wchodzi z powrotem do swojej kabiny, podczas gdy inne kobiety pomagają Mairead dojść do siebie. Jacky, wściekła, strzela do Rugera strzałą, ale pudłuje, gdy on się kładzie i ucieka. Aby powstrzymać oficerów przed zabiciem Jacky za usiłowanie morderstwa, większość kobiet barikaduje się pod pokładem i pozwala oficerom przechodzić tylko po zapasy, jeśli zgadzają się przestrzegać warunków rozejmu. Pod pokładem Jacky i Higgins urządzają sobie prowizoryczny pokój dla siebie i omawiają sprawy z Ravim i ich małpą Józefiną, którą zabrali z Indii. Higgins mówi jej, że mało prawdopodobne jest, by Ruger został skazany za cokolwiek, podczas gdy ona może zostać powieszona za usiłowanie morderstwa. Jacky przytłumaczono widzi, że jej jedyną nadzieją jest pomoc Jaimy'ego, co jest mało prawdopodobne. Właśnie wtedy dostrzeżono statek i Jacky biegnie na górę, aby sprawdzić, czy to Jaimy. Statek okazuje się być chińską dżonką piratów i atakuje ich, rzucając rakietami fosforowymi z dużej odległości. Decydując, że musi walczyć ogniem z ogniem i że nikt nie powinien skrzywdzić statku, za który zapłaciła, bierze kilka swoich strzał oraz trochę płonącej smoły i schodzi w łodzi ratunkowej z Ravim, aby bronić swojej „Lorelei Lee”. Udaje jej się podpalić żagle dżonki, które płoną szybko, ponieważ są wykonane z materiału przypominającego słomę. Ale gdy kończy z ich żaglami, Chińczycy strzelają do niej strzałami i udaje im się wziąć ją i Raviego do niewoli. Na pokładzie kobieta powstrzymuje jej egzekucję, a jej słowa są tłumaczone Jacky przez włoskiego mnicha. Kobieta, o imieniu Cheng Shih, jest ewidentnie szefową i prosi mnicha, aby zapisał całe życie Jacky. Mnich i Jacky rozmawiają i w końcu dowiaduje się, że Cheng Shih jest najbardziej przerażającym piratem w tych krainach i dowodzi setkami statków. Mnich wyśmiewa ją, gdyż przed chwilą była dumna z dowodzenia dwoma statkami w czasach, gdy była piratem. Mnich, brat Arcangelo Rossetti, mówi Jacky, że Cheng Shih jest nią zainteresowana i chce ją zatrzymać. Podczas spotkania z Cheng Shih w jej kajucie, mówi ona Jacky, że nie wierzy w jej historię. Jacky, obrażona tym, pokazuje jej, jak potrafi nurkować po monety. Zdejmuje wszystkie ubrania i skacze do wody, szybko chwytając monetę, ale pozostając pod wodą wystarczająco długo, aby myśleli, że utonęła. Pływa wokół statku, wskakuje na pokład, zaskakując Cheng Shih. Zaimponowana umiejętnościami Jacky, piratka bierze Jacky pod swoje skrzydła, ubierając ją w najnowsze chińskie mody i traktując jak zwierzątko. Książka wraca do Jaimy'ego, który utknął na środku oceanu i nie może popłynąć w żadne miejsce, ponieważ nie wieje wiatr. Boi się chińskich piratów, którzy codziennie rozpoznają jego statek. Później w kajucie Cheng Shih, Jacky dowiaduje się, jak zawsze trzyma przy sobie posąg Buddy, aby przypominać sobie o niespłaconym długu. Okazuje się, że podczas napadu na klasztor tam, Cheng Shih próbowała również zabrać ich gigantyczny złoty posąg Buddy, ale on zatonął pod wodą. Widząc, jak wszyscy mnisi nurkują po nim i toną, przysięgła go wydobyć. Ale żadne pociąganie nie było w stanie tego zrobić. Oznaczyła tam wodę i odleciała, nie spełniając swojego zadania. Słysząc to, Jacky myśli o tym, jak jej dzwon nurkowy pomógł jej wyciągnąć dziób hiszpańskiego statku, i następnego dnia proponuje wydobyć posąg, jeśli ona, Jaimy i pasażerowie „Lorelei Lee” (a także statek) zostaną uwolnieni. Cheng Shih jest wściekła i bije Jacky batem za samą myśl o proszeniu o wolność, ale zgadza się wypuścić wszystkich oprócz Jacky. Aby pokazać Jacky, że jest jej własnością i pod jej ochroną, Cheng Shih każe swojemu asystentowi wytatuować na jej szyi złotego smoka, co jest znakiem Shih. Natychmiast zmieniają kurs i płyną w stronę „Cerberusa”, planując przejąć statek i popłynąć do „Lorelei Lee”. Nie wiedzą, że Jaimy udało się przejąć dowodzenie nad statkiem. Zbliżają się do uzbrojonego statku i są gotowi strzelać, gdy Jacky widzi, że zmieniło się dowodzenie. Wchodzi na pokład, powstrzymując rzeź, i mówi Jaimy'emu, by rzucił miecz. Gdy to robi, mówi mu o swoim planie i razem oba statki płyną w stronę „Lorelei Lee”. Będąc razem, Jacky i Jaimy spędzają dużo czasu ze sobą, ku niechęci Cheng Shih. Jedna z takich okazji obejmuje bardzo pikantny czas w wannie. Tam Jaimy uświadamia sobie, że Jacky jest jakimś niewolnikiem piratki i jest wściekły. Żąda, aby Jacky uciekła z nim, bo boi się, że zostanie użyta jako prostytutka. Jacky go pociesza i szybko zmienia temat, pytając Jaimy'ego, jaki jest jego plan dla więźniów. Mówi jej, że będzie udawał teraz martwego kapitana statku, odebrać pieniądze za dostarczenie więźniów i popłynąć z nią z powrotem. Mówi mu, że to świetny plan, ale nie wspomina, że nie może odejść. Jaimy pyta o jej małżeństwo z Higginsem, a Jacky zaczyna mu mówić, że to fikcja, ale Jaimy przerywa jej, mówiąc, że nigdy nie mógłby zazdrościć ich dobremu przyjacielowi Higginsowi. Jacky jest pewna, że on myśli, że ona nie jest już dziewicą i chce mu powiedzieć, że nią jest, ale nic nie mówi, aby upewnić się, że będzie ją kochał taką, jaką jest. Gdy docierają do „Lorelei Lee”, wchodzą na statek i Ian zabija kapitana Rugera za zabójstwo swojego nienarodzonego syna i założenie rąk na Mairead. Wszyscy mają szczęśliwe spotkanie i wszyscy płyną w stronę zatopionego Buddy. Higgins i Jacky rozmawiają o swoim małżeństwie i zgadzają się na rozwód. Higgins widzi, że Jacky nie może się doczekać powrotu do Jaimy'ego, więc dwaj biorą rozwód w szybkim muzułmańskim sposobie, ponieważ są blisko muzułmańskich wód. Załoga ustawia dzwon nurkowy, a Jacky, ubrana w strój kąpielowy, nurkuje dla posągu. Wyciąga go w mgnieniu oka, a Chińczycy naprawiają go na jego pierwotne miejsce. Ale w procesie Chi-Chi (asystent Cheng Shih) wpada do wody. Jacky go ratuje, czyniąc go swoim asystentem. Podczas powrotu Jaimy i Jacky muszą się pożegnać. Jaimy jest wściekły i chce walczyć z piratami, ponieważ nie może uwierzyć, że trzymają jego Jacky jako niewolnicę. Jacky mówi mu, że jest dobrze traktowana, jak zwierzątko, i że nie powinien się martwić, ponieważ będzie miała wiele przygód w Azji, a przygoda była powodem, dla którego wsiadła na „Dolphina” lata temu. Mówi mu, by wrócił do Australii, kontynuował swój plan i zaczął życie gdzie indziej bez niej. Jacky zaczyna płakać, a gdy Jaimy próbuje ją objąć, mówi mu, żeby nie robił tego, ponieważ Shih patrzy i zabije ich oboje. Jaimy protestuje, mówiąc, że będzie walczył z nimi wszystkimi o jej wolność, ale ona mówi mu, by odszedł. Pyta Cheng Shih, czy może pocałować Jaimy'ego ostatni raz, ale piratka mówi nie. Serce Jacky pęka z myślą, że nigdy więcej nie będzie mogła poczuć Jaimy'ego i wzdycha w swoje dłonie. Mnich szybko wyjaśnia, że Cheng Shih miała na myśli, że nie pozwoli Jacky zostać, i że chce, aby Jacky odeszła ze swoim narzeczonym, ponieważ nienawidzi widzieć swoje Złote Dziecko tak smutne. Nie chcąc czekać, aż Cheng Shih zmieni zdanie, oboje zbiegają ze statku, szybko wchodzą na swoje statki i wypływają do Australii. W drodze do Australii Jacky i Jaimy są głównie na oddzielnych statkach, a ona nie robi żadnych kroków, aby go zaprosić, mówiąc mu, że jest zajęta. W rzeczywistości chciała tylko trzymać się od niego z daleka, ponieważ nie czuła się gotowa na seks. Wiedziała, że to będzie na jego myśli, ponieważ Mairead i Ian byli „zajęci robieniem kolejnego irlandzkiego dziecka”, a McBride dawał mu w kość jej łatwość. W Australii Jaimy i Higgins udają kapitanów dwóch statków, odbierają pieniądze, zostawiają więźniów i płyną w dobrą odległość, aby omówić sprawy. Jaimy i Jacky, w końcu sami, zaczynają rozmawiać. Mówi mu, by popłynął do Singapuru i wydał każdy cent swoich pieniędzy na uzbrojenie swojego statku. Jaimy jest zdezorientowany, ponieważ myślał, że to będzie idealny czas dla niego i Jacky, aby nadrobić stracony czas w ich związku, ale on płynie, otrzymując tylko kilka pocałunków od swojej narzeczonej. Później rozmawia z Higginsem, tak jak na „Nancy B.”, ale tym razem zgadza się z Higginsem, przyznając, że małżeństwo i dzieci mogą poczekać, aż będzie starsza i bardziej odnosząca sukcesy. Higgins cicho się uśmiecha i oczywiste jest, że wiedział, że tak powie. Kilka dni po rozdzieleniu się statków „Dart” (statek towarzyszący „Cerberusowi”) wraca ze swojej innej służby, aby go znaleźć i popłynąć z nim z powrotem do Anglii. Kapitan wchodzi na pokład „Lorelei” i Jacky widzi, że to Joseph Jared, jeden z mężczyzn, z którymi miała związek na „Wolverine” i od tego czasu. Mówi jej, że w końcu ją spotkał po tym, co wydawało się wiecznością. Technicznie ma władzę nad nią, ponieważ jest uciekinierką, i chce ją w łóżku. Ona uprzejmie odmawia i trwa przy swoim, ale Jared i tak ciągnie ją na łóżko. Właśnie wtedy podpływa „Cerberus”, z Jaimym wskakującym na pokład, a Jacky uśmiecha się i pyta Jareda: „A więc kto dokładnie jest tu więźniem kogo?”. Trzej kapitanowie omawiają, co zrobić z ich nielegalnymi zyskami, statkami i gdzie się zatrzymać, ponieważ zarówno Jacky, jak i Jaimy są poszukiwani. Jared nalega, że jego obowiązkiem jest wydać Jacky i Jaimy'ego (jest wciąż zły z powodu odmowy Jacky i fakt, że Jaimy jest faktycznie obecny, aby powstrzymać go przed zrobieniem tego, co chce z Jacky), ale widząc wyraz twarzy innych i ich uzbrojonych strażników, szybko zgadza się, że jest otwarty na dyskusję. Wspólnie zgadzają się pozwolić „Dart” popłynąć z nimi do Anglii, gdzie „Cerberus” i on pozostaną, a gdzie Jaimy uda się ze swoim prawnikiem, aby wybronić się przed sądem. Jared, teraz kapitan, będzie poświadczał za nim swoim wpływem. Jacky wraz z irlandzką załogą i Higginsem uda się do Bostonu i będzie kontynuować działalność Faber Shipping, ponieważ wszelkie szanse na jej uniewinnienie zostały utracone. Trzej podają sobie ręce i są gotowi kontynuować sprawę pieniędzy, gdy Chi-Chi krzyczy, ostrzegając ich przed tajfunem. Książka kończy się paniką Jacky na temat szybko nadchodzącej burzy.


Firebird i Tel wyruszyli na planetę Three Zed, gdzie uniknęli schwytania, a Tel samodzielnie pokonał wrogów. Mimo braku tortur i pełni mocy Caldwella, to on wykonał bolesny gest mentalny, co pozwoliło mu samotnie odnieść zwycięstwo. Ucieczka z planety stała się możliwa dzięki umiejętnościom telepatycznym Caldwella.[sep]Historia rozpoczyna się około rok po wydarzeniach z „Firebird”, kiedy to Firebird i jej nowy mąż, Brennen Caldwell, zostają zaatakowani w środku nocy przez kogoś o mocach telepatycznych, a więc pochodzenia ehretańskiego. Ponieważ Strażnicy (telepatowie powiązani z Federacją) przestrzegają ścisłego kodeksu moralnego i etycznego w zakresie korzystania ze swoich mocy, przypuszcza się, że za atakiem stoją Shuhr. To założenie zostaje wzmocnione, gdy rodzina brata Caldwella zostaje odnaleziona zamordowana we własnych łóżkach – Shuhr ponownie, po raz trzeci w trzech pokoleniach, próbują wybić linię krwi związaną ze starą przepowiednią religijną. Następstwa ataku ujawniają ciążę Firebird, o której małżonkowie kept secret for months. Zamachowcy z Shuhr wykazują żywe zainteresowanie, a netaijska szlachta jest w dużej mierze zszokowana myślą, że „wastling” (odpad) daje potomstwo, choć wieść jest ciepło przyjęta przez królową Carradee. Firebird kontynuuje studia nad netaijskimi symulacjami politycznymi, mając nadzieję powstrzymać społeczny upadek swojej dysfunkcyjnej ojczyzny. Studiuje również swoją nową religię i telepatię, odkrywając przypadkowo, że linia krwi Angelo nosi geny Ehretańczyków (a tym samym moce ehretańskie). Próby wykonania „zwrotu” (turn), najbardziej podstawowego gestu mentalnego, wielokrotnie kończą się frustracją i porażką. Wykorzystując atak samobójczy na miasto, aby odwrócić uwagę Caldwella, kolejny zamach na jej życie, przeprowadzony przez niższego oficera Strażnika przekupionego przez Shuhr, sprawia, że po raz pierwszy odnosi sukces – ale doświadczenie to jest inne niż cokolwiek, czego doświadczył wcześniej jakikolwiek telepata, zabijając zamachowca, który był w kontakcie z jej umysłem w tamtym momencie, i pozostawiając ją w głębokim szoku. Drugi udany „zwrot”, podczas porodu, niemal ją zabija. Ponieważ ta niekontrolowana zdolność zagraża każdemu telepacie, który mógłby znajdować się w jej pobliżu, zostaje poddana kwarantannie – nawet od swoich nowo narodzonych synów. Tymczasem Phoena Angelo nadal odczuwa frustrację, gdy Netaia znajduje się pod okupacją Federacji, a jej najnowszy plan obejmuje poproszenie Shuhr o pomoc. Jednak oni mentalnie ją dominują i sprowadzają do roli nieświadomej pionka, używając jej jako źródła do badania zagubionych sekwencji genów Ehretańczyków, a także do rabowania bogactw materialnych Netai. Firciasty mąż Phoeny, Tel Tellai, upokarza się, prosząc Caldwella o pomoc w jej uratowaniu, mimo niemożliwych szans. Trwające wydarzenia dyplomatyczne i wojskowe zmuszają do podjęcia kwestii uratowania Phoeny, ale Caldwell ostatecznie przyjmuje misję dopiero po boskiej wizji. Wykorzystując nową technologię do wzmocnienia swoich zdolności mentalnych, wyrusza, aby infiltrować ojczystą planetę Shuhr, Three Zed, w próbie ratunkowej. Znajduje Phoenę, ale zostaje schwytany. Ona jest torturowana na śmierć, podczas gdy Shuhr cieszą się jej psychicznymi krzykami bólu, w końcu zdając sobie sprawę, że została wykorzystana jak głupiec, a tylko Brennen jest tam, aby opłakiwać jej śmierć. Liderzy Shuhr pobierają od niego próbki DNA na potrzeby swoich prac klonowania i starają się wymusić od niego tajemnice. Aby im przeszkodzić, Caldwell zadaje sobie blokady amnezji. Tel, wystawiony po raz pierwszy na idee nienetaijskie, zaczyna wątpić w charakter i motywy Phoeny, choć pozostaje do niej gorliwie oddany. Zaczyna również zdrowo szanować Caldwella, a także Strażników i Federację w ogóle. Kiedy Ellet Kinsman, oficer Strażnika i rywalka Firebird w uczuciach do Caldwella, pokazuje jej, jak może go ścigać i uratować, Firebird (również po boskim prowadzeniu) chwyta szansę i zabiera dojrzałego Tela jako swojego drugiego pilota. Na Netai rządy królowej Carradee i jej reformy są postrzegane jako nieskuteczne, a nawet szkodliwe dla klasy rządzącej, która zmusza ją do abdykacji po zbombardowaniu jej komnat, co niemal doprowadza do śmierci księcia małżonka Daithiego Drake-Angelo. Carradee i Daithi są witani w Domu Hesed, odosobnieniu Strażników, a Daithi otrzymuje lepszą opiekę medyczną niż ta dostępna na Netai. Gdy zaczyna wracać do zdrowia, oboje zaczynają również widzieć Federację, a zwłaszcza łagodną wiarę Strażników, w nowym świetle. Po przybyciu na Three Zed Firebird i Tel zostają odkryci, ale pozwala się jej uwolnić Caldwella, zanim oboje zostaną ponownie schwytani. Tel pozostaje w promie i jest mentalnie unieszkodliwiony przez monitorujących Shuhr. Caldwell jest wrakiem człowieka, po dniach fizycznych i psychicznych tortur, a jego nałożona samodzielnie amnezja posunęła się tak daleko, że nie może nawet pamiętać, kim jest Firebird. Co więcej, jego moce mentalne są blokowane chemicznie. Stawiając czoło najsilniejszym telepatom Shuhr razem, Firebird wykonuje bolesny „zwrot”, a Caldwell na niego się „zaczepia”, aby tymczasowo na nowo uruchomić własne moce. Fuzja ich dwóch nosicieli epsilon jest potężniejsza niż cokolwiek, czego doświadczył ktoś wcześniej, i triumfują, zanim Firebird traci przytomność. Przez amnezję i fobię Caldwell wciąga Firebird do statku kosmicznego, gdzie w dużej mierze nieprzetestowane umiejętności pilotażowe Tela pozwalają im bezpiecznie uciec. Po ich powrocie i uzdrowieniu psi Caldwella Federacja odkrywa, że Shuhr rozwijali własne technologie wzmacniania i fuzji psi, co pozwoliłoby im zdominować każdy świat w tym ramieniu galaktyki.


Kiyoaki umiera 2 marca 1914 roku w wieku dwudziestu lat po tym, jak jego stan zdrowia pogorszył się na skutek choroby serca. Przed śmiercią zapowiada Hondzie, że nie spotkają się ponownie pod wodospadem.[sep]Akcja powieści rozgrywa się we wczesnych latach okresu Taishō i koncentruje się na relacji między Kiyoakim Matsugae, synem rodziny nowobogackiej, a Satoko Ayakurą, córką arystokratycznej rodziny, która popadła w kłopoty finansowe. Shigekuni Honda, szkolny przyjaciel Kiyoakiego, jest głównym świadkiem wydarzeń. Główne motywy powieści krążą wokół konfliktów w japońskim społeczeństwie wywołanych zachodnieniem na początku XX wieku. Główna wątek fabularny obejmuje okres od października 1912 roku do marca 1914 roku. Rodzina Kiyoakiego pochodzi z Kagoshimy, gdzie jego zmarły dziadek, były markiz, jest wciąż czczony. Rodzina mieszka teraz w okolicach Tokio w wielkim stylu, posiadając majątek zdobyty bardzo niedawno. Powieść rozpoczyna się obrazami z dzieciństwa Kiyoakiego, z lat po wojnie rosyjsko-japońskiej: w tym procesją z pochodniami, której świadkiem był Honda, fotografią z ceremonii pogrzebowych w świątyni Tokuri z 26 czerwca 1904 roku, lirycznym opisem posiadłości Matsugae w pobliżu Shibuyi, wizytą cesarza Meiji oraz opisem roli Kiyoakiego jako pazia księżnej Kasuga podczas noworocznych uroczystości w Pałacu Cesarskim. Poznajemy jego matkę i babkę, Shigeyukiego Iinumę, jego wrogiego korepetytora, oraz poważnego Hondę, przyjaciela ze Szkoły dla Parów. W niedzielę, 27 października 1912 roku, 18-letni Kiyoaki i Honda rozmawiają na wyspie na ozdobnym stawie w posiadłości, gdy widzą matkę Kiyoakiego, jej służące i dwóch gości: Satoko Ayakurę, 20-letnią córkę hrabiego, oraz jej ciotkę, ksienię klasztoru Gesshu. Rodzina Ayakura należy do dwudziestu ośmiu rodów w randze Urin i mieszka w dzielnicy Azabu. Kiyoaki jest świadomy, że Satoko się w nim podkochuje, i udaje obojętność. Krótko po ich spotkaniu pojawia się zły omen: widzą martwego czarnego psa na szczycie wysokiego wodospadu. Księżna oferuje się pomodlić za niego. Satoko nalega, by zebrać dla psa kwiaty wraz z Kiyoakim. Gdy Satoko zostaje sama z Kiyoakim, wykrzykuje: „Kiyo, co byś zrobił, gdybym nagle tu nie było?”. On jest zaniepokojony tym niewytłumaczalnym pytaniem i żali się, że nim wystraszyła. Z powrotem w domu księżna wygłasza kazanie o doktrynie Yuishiki lub teorii świadomości tylko buddyjskiej szkoły Hosso, opowiadając przypowieść o Yuan Hsiao, człowieku, który w absolutnej ciemności przypadkiem pił z czaszki. Twierdzi, że znaczenie przedmiotu jest nadawane przez obserwatora. Dziesięć dni później, 6 listopada, Kiyoaki ma kolację z rodzicami; omawiają jego „otachimachi” (rytuał wróżby), który odbył się 17 sierpnia 1909 roku, i wspominają, że Satoko właśnie odrzuciła propozycję małżeństwa. To wyjaśnia jej tajemnicze pytanie. Kiyoaki i jego ojciec grają w bilard, a potem idą na spacer, który przypomina Kiyoakiemu o dawnych podbojach miłosnych jego ojca. Markiz próbuje namówić go, by poszedł z nim do domu publicznego, a on odchodzi z odrazą. Później nie może zasnąć, postanawiając zemścić się na Satoko za celowe wprowadzanie go w zakłopotanie. Widzimy sypialnię Kiyoakiego: parawan z wierszami Han Shana i rzeźbionego papugę z nefrytu. Można też zauważyć, że Kiyoaki ma trzy znamiona w rzędzie po lewej stronie tułowia, fakt ten staje się ważny w późniejszych książkach. W grudniu przybywają dwaj książęta z Syjamu, by studiować w Szkole dla Parów, i otrzymują pokoje u rodziny Matsugae. Są to książę Pattanadid (młodszy brat nowego króla, Ramy VI) i jego kuzyn, książę Kridsada (wnuk Ramy IV), przezywani odpowiednio „Chao P.” i „Kri”. Chao P. jest głęboko zakochany w siostrze Kri, księżniczce Chantrapie („Ying Chan”) i nosi szmaragdowy pierścień, który mu podarowała. Pytają Kiyoakiego, czy ma ukochaną, a on wymienia Satoko, choć dzień wcześniej wysłał do niej „obraźliwy list”, w którym kłamie, że niedawno po raz pierwszy odwiedził dom publiczny i stracił wszelki szacunek do kobiet, w tym do niej. Aby uratować sytuację, dzwoni do Satoko i każe jej obiecać, że spali każdy list, który od niego otrzyma. Rozdział 7 opisuje ciasną atmosferę w domu Hondy i obejmuje jego rozważania o Prawach Manu, których musiał się uczyć, oraz anegdotę o kuzynce drugiego stopnia, Fusako, która została przyłapana na tym, że próbowała go poderwać na rodzinnym spotkaniu. Dwaj książęta spotykają Satoko w Teatrze Cesarskim w Tokio. Jest ona uprzejma, a Kiyoaki wnioskuje, że spaliła list. Rozdział 9 przedstawia Shigeyukiego Iinumę, 23-letniego reakcjonistę z Kagoshimy, który był korepetytorem Kiyoakiego przez ostatnie sześć lat. Wzdycha nad swoją nieskutecznością i zepsutym stanem Japonii, oddając cześć w sanktuarium rodziny Matsugae. Krótko po nowym roku Kiyoaki wyznaje mu, że wie o jego romansie ze służącą, Miné, i szantażuje go, by ukrywał własne schadzki z Satoko. Służąca Satoko, stara Tadeshina, obiecuje pomóc. W rozdziale 11 znajdujemy fragment dziennika snów Kiyoakiego, który przewiduje wydarzenia z późniejszych książek. Pewnego dnia w lutym rodzice Satoko wyjeżdżają do Kioto, by odwiedzić chorego krewnego; wykorzystując to, Satoko przekonuje Kiyoakiego, by uciekł ze szkoły i towarzyszył jej w przejażdżce rykszą przez śnieg. Całują się po raz pierwszy. Gdy mijają plac ćwiczebny 3. Pułku Azabu, ma wizję tysięcy duchowych żołnierzy stojących na nim, odtwarzając scenę ze zdjęcia opisanego w rozdziale 1. Mile dalej Honda ma podobny przeczucie, widząc puste miejsce swojego przyjaciela w klasie. Następnego ranka spotykają się bardzo wcześnie na terenie szkoły i prowadzą długą rozmowę, w której Honda wyraża swoje przekonanie o rzeczywistości losu i nieuniknioności. W rozdziale 14 ujawnia się, że Kiyoaki wynagrodził Iinumę za współpracę, dając mu klucz do biblioteki, aby korepetytor mógł tam potajemnie uprawiać seks z Miné. Iinuma go za to nienawidzi, ale akceptuje to układ. Satoko pisze swój pierwszy list miłosny, a Kiyoaki, rozdarty między chorobliwą dumą a prawdziwym uczuciem do niej, w końcu szczerze odpowiada. 6 kwietnia 1913 roku markiz Matsugae organizuje przyjęcie pod wiśniami dla swojego przyjaciela księcia (Haruhisy) Toin, zapraszając tylko Satoko i jej rodziców, dwóch książąt oraz barona Shinkawę i jego żonę. Goście są przedstawieni jako karykaturalnie półzachodni. Podczas prywatnej chwili Satoko i Kiyoaki obejmują się, ale nagle Satoko odwraca się i odrzuca go, nazywając go dziecinnym. Wściekły Kiyoaki opowiada Iinumie, co się stało, a korepetytor reaguje historią, która sprawia, że Kiyoaki zdaje sobie sprawę, że Satoko rzeczywiście przeczytała list, który miała spalić. Wnioskuje, że go zwodziła przez cały czas, aby go upokorzyć. Zrywając wszelki kontakt, w końcu spala list od niej w obecności Iinumy. Pod koniec kwietnia markiz mówi Kiyoakiemu, że Satoko jest brana pod uwagę jako żona dla trzeciego syna księcia Toin. Kiyoaki reaguje obojętnie. Markiz then announces to his son's surprise that Iinuma is to be dismissed: the affair with Miné has been discovered. The same night, Kiyoaki has another predictive dream. In early May, Satoko visits the Toinnomiya villa by the sea and meets Prince Harunori. Formal proposals quickly follow by mail. Kiyoaki is filled with satisfaction to see Satoko, Tadeshina and Iinuma drift out of his life; and he takes pride in his lack of emotion when Iinuma tearfully takes his leave, later comparing his own ultra-correct conduct with the elegant progress of a beetle on his window-sill. The absence of Iinuma makes that year's omiyasama festival, commemorating Kiyoaki's grandfather, more perfunctory than ever. In the meantime, the Thai princes have moved from the Matsugae household to private dormitories on the grounds of the Peers School. Chao P. asks Kiyoaki to return him his emerald ring from the marquis's safe-keeping; he has not received a letter from Ying Chan in months, and is pining for her. Kiyoaki tears up the one last letter he receives from Satoko. One day, his mother leaves for the Ayakura villa in order to congratulate the family, casually informing him that the marriage to Prince Harunori will now definitely go ahead. All of a sudden he feels emotionally shattered, and spends the next few hours in a daze. This is the turning point of the novel. He takes a rickshaw to the Ayakura villa, and, making sure his mother has left, sends for Tadeshina. Astonished, she takes him to an obscure boarding-house in Kasumicho where he threatens to show Satoko's last letter (which he tore up) to Prince Toin if she does not arrange a meeting. Three days later, he returns to the boarding-house and encounters Satoko; they make love; to Tadeshina's despair, he demands another encounter. Kiyoaki goes directly to Honda and gives a full account of everything that has happened. His friend is amazed, but supportive; not long afterwards, a visit to the district court solidifies his decision not to involve himself in the drama of other people's lives. At this time, Chao P loses his emerald ring at the Peers School. Kri insists that it has been stolen, but the prefect forces the pair to search through 200 square yards of grass in the rain. This incident prompts them to leave the school. The Marquis Matsugae, fearing that they will leave Japan with unpleasant memories, asks them not to return to Siam immediately but to join his family at their holiday villa at Kamakura for the summer. It is there that the subject of reincarnation is brought up for the first time, in conversations between Kri, Chao P, Honda and Kiyoaki. The liaison between Kiyoaki and Satoko is maintained by Honda, who arranges for a Ford Model T to transport Satoko between Tokyo and Kamakura in secret. Kiyoaki has a third major prophetic dream. The Thai princes receive a letter informing them of the death of Ying Chan. Devastated, they return to Siam a week later. Tadeshina learns from the Matsugaes' steward that Kiyoaki does not possess Satoko's last letter, but continues to cover for them. In October, she realises that Satoko is pregnant, a fact they both hide from Kiyoaki. At the restaurant of the Mitsukoshi department store, they inform him that there can be no further contact. Kiyoaki and Honda, while discussing this, stumble across another bad omen: a dead mole on the path in front of them. Kiyoaki picks it up and throws it in a pond. After a long period of no news, Kiyoaki is summoned to the billiard-room by his father. Tadeshina has attempted suicide, leaving a confidential note to the Marquis revealing the affair to him. At first, the Marquis talks calmly, but when Kiyoaki is unapologetic he beats his son with his billiard-cue. Kiyoaki is rescued by his grandmother; the household immediately starts to focus on limiting the damage. Count Ayakura is strongly tempted to punish Tadeshina, but she knows too much about his secret resentment of the upstart Matsugaes, and he cannot afford to give her any encouragement to reveal it—in particular, the instruction he gave her (in 1905) that Satoko should lose her virginity before any bridegroom chosen by the Marquis should touch her. The Marquis Matsugae meets Count Ayakura and they arrange an abortion for Satoko in Osaka. On the way back to Tokyo, Satoko and her mother stop at the Gesshu Temple to see the Abbess. Satoko slips away and hides from her mother, who later discovers that she has cut off her hair and resolved to become a nun. The Abbess, who suspects that a plot against the Emperor is unfolding, hopes to thwart it by shielding Satoko. Baffled as to what to do, the weak-willed Countess returns to Tokyo for help. But neither the Count nor the Marquis succeed at removing Satoko from the convent. The betrothal is cancelled with a forged medical certificate, backdated a month, declaring Satoko to be mentally ill. In February 1914, Honda gives Kiyoaki money to travel to the convent in an effort to meet Satoko. He turns up at the front door repeatedly but is always rebuffed, and his health declines as he forces himself to trudge through the snow from the inn in Obitoke to the convent and back again as a form of penance. Eventually Honda comes looking for him after receiving a telegram, and is shocked to see how ill he is; concluding that a meeting with Satoko is vital, he goes to the convent alone on February 27, but the Abbess firmly refuses to allow any such meeting, and on the same night Honda and Kiyoaki leave for Tokyo. During the train journey, the deathly sick Kiyoaki tells Honda: "Just now I had a dream. I'll see you again. I know it. Beneath the falls." He has written a note to his mother, asking her to give Honda his dream-diary. Two days after his return, on 2 March 1914, Kiyoaki dies at the age of 20.


Zina nie pomaga Emmanuelowi odzyskać pamięć i uświadomić sobie, że jest Yah, lecz sprawia, że zapomina o swojej tożsamości, a następnie prezentuje mu równoległy wszechświat, w którym Belial żyje jako wszechmocny władca. W tym alternatywnym świecie Rybys Rommey nie żyje i nie jest mężatką z Herbem Asherem, a zorganizowana religia ma fundamentalne znaczenie.[sep]Po śmiertelnym wypadku samochodowym na Ziemi Herb Asher zostaje poddany kriogenicznej hibernacji w oczekiwaniu na przeszczep śledziony. Klinicznie martwy Herb doświadcza żywych snów w stanie zawieszenia i przeżywa na nowo ostatnie sześć lat swojego życia. W przeszłości Herb żył jako pustelnik w odizolowanej kopule na odległej planecie w układzie gwiazd podwójnych CY30-CY30B. Yah, lokalne bóstwo planety żyjące na wygnaniu z Ziemi, ukazuje się Herbowi w wizji jako płomienny ogień i zmusza go do nawiązania kontaktu z jego chorą sąsiadką, Rybys Rommey, która cierpi na stwardnienie rozsiane w terminalnym stadium i jest w ciąży z dzieckiem Yah. Dzięki pomocy nieśmiertelnej duszy Eliasza, który przyjmuje postać dzikiego żebraka o imieniu Elias Tate, Herb zgadza się zostać prawnym mężem Rybys i ojcem nienarodzonego „zbawiciela”. Wspólnie planują przemytać sześciomiesięczną w ciąży Rybys z powrotem na Ziemię pod pretekstem poszukiwania pomocy dla jej stanu zdrowia w placówce badawczej. Po narodzinach w ludzkiej postaci Yah zamierza skonfrontować się z upadłym aniołem Belialem, który rządzi Ziemią od 2000 lat, od upadku Masady w I wieku naszej ery. Moce Yah są jednak ograniczone przez władzę Beliala na Ziemi, więc czwórka z nich musi zachować szczególną ostrożność, aby uniknąć wykrycia przez siły ciemności. Rzeczy nie idą zgodnie z planem. „Big Noodle”, sztuczna inteligencja Ziemi, ostrzega władze kościelne w chrześcijańsko-islamskim kościele oraz Naukowego Legata o „inwazji” boskiej i przygotowywane są środki zaradcze. Podejmowana jest szereg nieudanych prób zniszczenia nienarodzonego dziecka, z których wszystkie udaremniają Eliasz i Yah. Po udanej międzygwiezdnej podróży powrotnej na Ziemię i uniknięciu w ostatniej chwili przymusowej aborcji, Rybys i Herb uciekają w ostatnim momencie, tylko po to, by wpaść do śmiertelnego wypadku taksówki, prawdopodobnie spowodowanego intrygami Beliala. Rybys umiera w wyniku odniesionych obrażeń, a jej nienarodzony syn Emmanuel (Yah w ludzkiej postaci) doznaje uszkodzenia mózgu w wyniku urazu, ale przeżywa. Herb jest ciężko ranny i zostaje poddany kriogenicznej hibernacji do czasu znalezienia przeszczepu śledziony. Dziecię Emmanuel zostaje umieszczone w sztucznym łonie, ale Elias Tate udaje się przemycić Emmanuela ze szpitala, zanim kościół zdąży go zabić. Mija sześć lat. W szkole dla dzieci specjalnych Emmanuel spotyka Zinę, dziewczynkę, która również wydaje się posiadać podobne umiejętności i talenty, ale pełni rolę zastępczej nauczycielki Emmanuela. Przez cztery lata Zina pomaga Emmanuelowi odzyskać pamięć (uszkodzenie mózgu spowodowało amnezję) i odkryć jego prawdziwą tożsamość jako Yah, stwórcy wszechświata. Gdy jest gotowy, Zina pokazuje Emmanuelowi swój własny wszechświat równoległy. W tym spokojnym świecie zorganizowana religja ma niewielki wpływ, Rybys Rommey nadal żyje i jest mężatką z Herbem Asherem, a Belial jest jedynie młodym kozłem żyjącym w zoo z zwierzętami do karmienia. W akcie dobroci Zina i Emmanuel uwalniają stworzenie kozie z jego klatki, na chwilę zapominając, że zwierzę to jest Belial. Stworzenie kozie odnajduje Herba Ashera i próbuje zachować kontrolę nad światem, opętując go i przekonując, że stworzenie Jahwe jest brzydką rzeczą, która powinna zostać pokazana taka, jaką jest naprawdę. Ostatecznie Herb zostaje uratowany przez Lindę Fox, młodą piosenkarkę, którą kocha i która jest jego osobistym Zbawicielem; ona spotyka się ze stworzeniem kozim i je zabija, pokonując Beliala. Ostatecznie odkrywa, że to spotkanie powtarza się dla każdego na świecie i to, czy wybiorą Beliala czy swojego Zbawiciela, decyduje o tym, czy znajdą zbawienie.


Baudelaire’owie uciekają ze statku Hrabiego Olafa i wracają na Plażę Słoną, gdzie spotykają pana Poe. Zamiast wsiadać do taksówki prowadzonej przez Kit Snicket, dzieci decydują się pojechać z panem Poe na komisariat policji, aby rozwiązać wszystkie swoje problemy.[sep]Książka przedstawia kuka na statku, Phila, optymistycznego dawnego współpracownika Baudelaire’ów z Tartaków Szczęśliwego Zapachu. Baudelaire’owie odkrywają, że załoga okrętu Queequeg poszukuje tajemniczej miski cukrowej. Klaus bada mapy pływów, aby oszacować lokalizację miski na podstawie cyklu wody. Podejrzewa, że znajduje się ona w Grocie Gorgona. Na sonarze pojawia się zbliżająca się łódź podwodna w kształcie ośmiornicy, dowodzona przez Hrabiego Olafa, ale jest odpędzona przez tajemniczy statek, który pojawia się na radarze w postaci znaku zapytania, którego Kapitan Widdershins się boi. Następnie Fiona przegląda swoje podręczniki mikologii, aby znaleźć informacje o Grocie Gorgona. Jest to jaskinia w kształcie stożka, w której żyje rzadki gatunek trującego grzyba. Grzyby te okresowo pojawiają się i zanikają, ale gdy są w fazie wzrostu, są niezwykle śmiertelne. Grota jest wystarczająco odległa, aby odizolować Meduzoidalny Grzybnię od świata zewnętrznego. Fiona podejrzewa, że może istnieć antidotum na trujące działanie grzyba. Podczas kolacji Baudelaire’owie omawiają wszystko, czego dowiedzieli się podczas swojej podróży. Widdershins wspomina o rodzeństwie Snicket, które walczyło po stronie dobra. Jacques Snicket, którego dzieci widziały zamordowanego w Wiosce Wiernych Drobiu, był badaczem podobnym do Klausa; Kit Snicket, która pomogła zbudować Queequeg; a zanim Widdershins wspomina o trzecim z rodzeństwa Snicket, Fiona przerywa mu, chcąc wiedzieć o siedzibie VFD, w której dzieci były wcześniej. Gdy okręt podwodny dociera do Groty, Fiona, Klaus, Violet i Sunny wysyłane są na ląd. Wewnątrz znajduje się piaszczysta plaża usiana przedmiotami, które wyrzuciło morze. Następnie znajdują wąski pokój z podłogą i ścianami wyłożonymi kafelkami oraz trzema lampami z literami „V”, „F” i „D”. Zapalone są tylko dwie pierwsze, więc zakładają, że litera na trzeciej nie jest widoczna. Podczas gdy przeszukują plażę w poszukiwaniu miski cukrowej, Meduzoidalna Grzybnia nagle zaczyna rosnąć, wyrastając z plaży oraz z kafelkowej podłogi i ścian – dzieci wycofują się do wąskiego pokoju, gdzie grzyby nie rosną, i czekają na ich zanik, ponieważ nie wydaje się, by było inne wyjście. Podczas oczekiwania dzieci zajmują się dalszym badaniem drobiazgów leżących w jaskini, z których niektóre wydają się być związane z V.F.D., w tym artykuł z gazety, tomik poezji i list osobisty. Sunny zbiera również trochę jedzenia, aby przygotować dla nich posiłek, w tym puszkę sosu wasabi. Po powrocie na okręt podwodny odkrywają, że Widdershins i Phil tajemniczo zniknęli, nie zostawiając żadnego śladu, gdzie udali się. Odkrywają również, że zarodnik grzyba przedostał się do hełmu Sunny, gdy była w grocie. Fiona powstrzymuje Klausa przed otwarciem hełmu, nalegając, że Sunny musi pozostać w izolacji w hełmie dla ich bezpieczeństwa, dopóki nie znajdzie antidotum. W momencie, gdy statek rusza, okręt podwodny Olafa pożera go,捕获ując dzieci. Sieroty wchodzą na statek Olafa i są prowadzone do aresztu, gdzie są przesłuchiwane przez mężczyznę z hakami zamiast rąk, który okazuje się być bratem Fiony – Fernaldem. Fiona błaga go, aby pomógł im wrócić na Queequeg, dla dobra Sunny, a Fernald w końcu zgadza się pod warunkiem, że zabiorą go ze sobą. Z powrotem na Queequegu Sunny jest bliska śmierci. Klaus i Violet czytają książki Fiony i zdają sobie sprawę, że antidotum jest chrzan. Przeszukują kuchnię okrętu podwodnego, ale nie znajdują tej przyprawy. Violet i Klaus zaczynają tracić nadzieję, ale mają wystarczająco dużo odwagi, aby otworzyć hełm zawierający Sunny, a Sunny ratuje własne życie, udzielając się jednym słowem, kulinarnym odpowiednikiem chrzanu: wasabi – przedmiotem, który wzięła z jaskini i który Violet nadal ma w kieszeni. Wasabi jest podane i działa szybko: dwoje pozostałych Baudelaire’ów zjada resztę na wypadek, gdyby również byli dotknięci przez grzyba. Podczas gdy Sunny drzemie przez chwilę, maszyna do telegramów znowu zaczyna działać. Otrzymują Dobrowolny Fakturalny Depesza od Quigleya Quagmire’a; Baudelaire’owie są potrzebni w określonej zakodowanej lokalizacji następnego dnia, a zaledwie dwa dni przed spotkaniem V.F.D. w Hotelu Denouement. Klaus dekoduje pierwszy wiersz Lewisa Carrolla: spotkają się na Plaży Słonej. Gdy Violet zaczyna dekodować pozostałą część (używając wiersza T.S. Elliotta „Kraina Cierpienia”), zostają odkryci przez Olafa i jego wspólników. Olaf triumfalnie ogłasza, że są tylko minuty od Hotelu Denouement, a Fiona dołączyła do jego drużyny, by być z Fernaldem. Baudelaire’owie mają wrócić do aresztu. Krótko potem, na radarze, znowu pojawia się tajemniczy statek ze znakiem zapytania. Olaf wyraźnie wie, co to jest, ponieważ rozkazuje wszystkim zająć stanowiska bojowe, aby uciec. Fiona, wiedząc, że podjęła złą decyzję, pozwala Baudelaire’om uciec okrętem Queequeg. Następnego dnia docierają na Plażę Słoną – z powrotem tam, gdzie zaczęły się wszystkie ich kłopoty. Ku zaskoczeniu, z mgły wyłania się pan Poe. Otrzymał wiadomość od tajemniczego J.S. – którego uważa za reporterkę „The Daily Punctilio”, Geraldine Julienne – że musi spotkać się z nimi na plaży. Mówi dzieciom, by poszły z nim na komisariat policji, aby rozwiązać wszystkie ich problemy. Violet jednak zdekodowała wiadomość Quigleya i wniosła, że taksówka będzie na plaży dla nich, i widzi ją w oddali. Żegnają się z panem Poe i docierają do taksówki, aby odkryć kobietę za kierownicą, której nigdy wcześniej nie widziały. Ujawnia się jako Kit Snicket, więc dzieci wsiadają do taksówki i odjeżdżają. Violet, Klaus, Sunny i Hrabia Olaf powracają w tej książce, tak jak we wszystkich poprzednich książkach. Esme Squalor, Carmelita Spats i pan Poe również pojawiają się w tej książce. Książka oznacza jedyne występy Kapitana Widdershins i Fiony, ostatnie występy mężczyzny z hakami zamiast rąk i Phila oraz debiut Kit Snicket. *Na ostatnim obrazku na plaży leży czapka portiera, co zapowiada „Przedostatnie Niebezpieczeństwo”. *Sunny mówi „etartsigam”, co jest słowem „sędzia” napisanym od tyłu. Może to być zapowiedź „Przedostatniego Niebezpieczeństwa”, w którym dwaj złoczyńcy są niesprawiedliwymi członkami ławy przysięgłych sędzi Strauss.


W Bridge City dochodzi do negocjacji między przedstawicielami nietoperzy a królem sów Borealem, które kończą się zawarciem rozejmu. Na skutek porozumienia wspieranego przez Orestesa, sowy nadają nietoperzom prawo do swobodnego latania w świetle dziennym.[sep]W następstwie wydarzeń z „Silverwing” Shade, Marina oraz przyjaciele Shade’a z kolonii Srebrnych Skrzydeł lecą w środku zimy, mając nadzieję na odnalezienie ojca Shade’a, Cassiela. Nietoperze znajdują budynek ludzki i wlatują do środka, przypuszczając, że Cassiel może tam być. Wewnątrz odkrywają sztuczny las wypełniony wieloma innymi nietoperzami. Srebrne Skrzydła odkrywają, że nie mogą uciec, a Cassiela tam nie ma. Wybucha panika, gdy kilka nietoperzy znika, w tym przyjaciel Shade’a, Chinook, choć Arcadia zapewnia wszystkich, że podążają do lepszego miejsca i zostali „wybrani”, by to uczynić. Shade odkrywa drogę przez rzekę przepływającą przez las. Dołączona przez Marinę, która przekonuje Shade’a, że sam by nie dał rady, uciekają rzeką. Trafiają do kolejnego sztucznego lasu, tym razem wypełnionego sowami. Sowy budzą się i usiłują zabić oba nietoperze, które znajdują tymczasowe schronienie w dziupli drzewa. Sowy próbują wypłoszyć je z ukrycia, ale zostają zatrzymane, gdy przez las rozprzestrzenia się usypiająca para. Kilka sów zostaje schwytanych przez ludzi, podczas gdy Shade i Marina udaje się uciec do jeszcze jednego identycznego lasu rzeką. Puchacz śnieżny, Orestes, syn Króla Sów, również podąża za nimi. Shade i Marina rozmawiają z Orestesem i starają się przekonać go, by uwierzył w to, co się dzieje. Następnie Goth (który został ponownie schwytany przez wojskowych naukowców) atakuje Shade’a. Goth niemal zabija Orestesa, ale Shade używa obrazu wygenerowanego przez echa, dając sowie wystarczająco dużo czasu na ucieczkę. Goth goni oboje przez las, ale zostaje powstrzymany przez ludzi, którzy chwytają go i Orestesa. Shade i Marina zakradają się do serca budynku. Ostatecznie docierają do pomieszczenia z nietoperzami wykorzystywanymi do nieznanego celu. Gdy Shade zbliża się, aby to zbadać, zostaje schwytany. Shade zostaje umieszczony w jednym z szeregu metalowych koryt. Tam ludzie golą kawałek futra z jego skóry. Metalowy dysk przymocowany do sznurka jest wszywany w jego brzuch, a metalowy kolczyk umieszczany w uchu. Następnie Shade trafia do kontenera, gdzie znajduje Chinooka i inne nietoperze. Shade wypytuje Chinooka o przeznaczenie kolczyków i dysków, ale ten nie jest w stanie odpowiedzieć. Kontener jest umieszczany w samolocie lecącym na południe. Marina trzyma się samolotu, ale wkrótce zostaje zrzuta przez turbulencje. Zaniepokojona bezpieczeństwem przyjaciela, leci do wejścia, by sprowadzić Friedę, Ariel i resztę nietoperzy z budynku dla ich własnego bezpieczeństwa i pomóc Shade’owi. Przed wejściem blokuje drzwi kijem, zapobiegając ich zamknięciu. Gdy wyjaśnia sytuację, Arcadia mówi nietoperzom, by jej nie wierzyli. W rezultacie tylko Frieda, Ariel i dwa inne Srebrne Skrzydła uciekają przez drzwi. Następnie napotykają kolonię Szaroskrzydłych, przewodzoną przez Achillesa Szaroskrzydłego. Srebrne Skrzydła informują ich, by nie wchodzili do budynku, i dowiadują się, że sowy zlokalizowały i obległy Hibernaculum, zabijając kilka nietoperzy jako – w przekonaniu sów – karę za czasy Gota i Throbba z poprzedniej książki. Zrozpaczone tą wiadomością, decydują się podążyć za Szaroskrzydłymi do Bridge City, które może być jedynym pozostałym bezpiecznym schronieniem dla nietoperzy. Marina postanawia zwerować tam kilka nietoperzy, aby pomogły jej polecieć na południe i uratować Shade’a. W samolocie Shade i Chinook otwierają drzwi, by odkryć za nimi kolejne. Gdy Shade je otwiera, okazuje się, że prowadzą do innej klatki, w której znajduje się Goth. Dzięki pomocy innych nietoperzy Shade i Chinook zamykają drzwi. W rezultacie ich działań zostają wypuszczeni w powietrze. Shade odkrywa, że znajdują się na obrzeżach miasta obok ogromnej dżungli. Z przerażeniem widzi, że to ojczyzna Gota. Nadajnik w uchu każdego nietoperza zmusza ich do polecenia w kierunku określonego budynku. Shade z przerażeniem obserwuje, jak nietoperze napotykające budynek uruchamiają dyski, które eksplodują przy uderzeniu, prowadząc ich do straszliwej śmierci. Shade udaje się powstrzymać Chinooka przed rozbiciem. Chinook uświadamia sobie, że jego rodzice, Platon i Izyda, zginęli w wybuchach. Shadeowi udaje się usunąć dysk Chinooka; jednak gdy Chinook próbuje usunąć dysk Shade’a, oboje spadają do rzeki, gdzie szczypak zrywa dysk Shade’a i zjada go. W konsekwencji dochodzi do wybuchu pod wodą, który wyrzuca w górę ogromną kolumnę wody. Dwa mokre nietoperze docierają do brzegu, gdzie Chinook ratuje życie Shade’a, zabijając atakującą modliszkę wielkości samego Shade’a. Następnie spotykają nietoperza o imieniu Kaliaban, który pokazuje im miejsce, gdzie ocaleni z bombardowania ukrywają się przed żądnych krwi Vampyrum spectrum, kanibalskim rasą rządzoną teraz przez Gota po śmierci jego ojca. Shade zaczyna dowiadywać się więcej o Vampyrum Spectrum od osłabionego nietoperza o imieniu Ishmael. Goth, docierając do swojego domu w starożytnym piramidzie Majów, jest namaszczony na króla i dowiaduje się o przepowiedni od swojego kapłana. Zgodnie z przepowiednią, jeśli sto serc zostanie złożonych w ofierze ich bogu Camazotz, nadchodzące zaćmienie słońca potrwa wiecznie, pozwalając Zotzowi rządzić zarówno światem górnym, jak i podziemnym. To przywilej, jak mówi kapłan, został odebrany przez Nocturnę, siostrę bliźniaczkę Zotza, która jest czczona przez północne nietoperze. Jeśli Goth złoży ofiary, Zotz może na zawsze pokonać Nocturnę. Tymczasem Srebrne Skrzydła udają się do Bridge City. Tam odbywa się rada wojenna w sprawie rzekomych zagrożeń dla nietoperzy. Pojawia się ulga, gdy północny król szczurów Romulus (który został władcą po tym, jak jego brat Remus uciekł z królestwa, przekonany, że spisek mający na celu jego otrucie jest w toku) przybywa i obiecuje im pomoc. Shade śpieszy ocalić swojego ojca, o którym odkrywają, że jest teraz jeńcem klanu Gota. W drodze Chinook i książę sów Orestes zostają schwytani przez małą grupę Vampyrum spectrum. Później Shade jest ostrzegany przez wyrocznię Zephyra o mrocznej przepowiedni. Mimo niechęci, Shade poddaje się woli losu w swoich próbach zrealizowania swojej misji. Tymczasem Marina i ocalali z kolonii Srebrnych Skrzydeł są prowadzeni do południowych szczurów, przewodzonych przez Corteza, drogami wodnymi. Po pewnych negocjacjach generał szczurów Cortez zgadza się pomóc Srebrnym Skrzydłom, ponieważ jego własny syn jest jeńcem Vampyrum spectrum. W Statue Haven Shade rozmyśla o stracie Chinooka i Orestesa, gdy zauważa coś drążącego w Statu Haven. Do swojej radości odnajduje się z matką i Mariną. Shade, Marina, matka Shade’a Ariel i grupa szczurów prowadzona przez generała Corteza wchodzą do piramidy, aby uwolnić szczurzych więźniów. Shade przekonuje Corteza, by uwolnił sowy. W trakcie zamieszania tunel się wali, a Nietoperze Cienkie atakują. Cortez i jego szczury wycofują się; później Cortez decyduje się wrócić na naleganie Mariny. Wybucha walka między Vampyrum spectrum a ich zamierzonymi ofiarami, przy pomocy uwolnionych więźniów. Podczas bitwy Goth goni Shade’a, zamierzając go zabić, ale Shade jest w stanie obronić się dźwiękiem. Następnie Shade odnajduje swojego ojca, Cassiela. W tym momencie arcykapłan Voxzaco zdaje sobie sprawę, że nie ma sposobu na złożenie w ofierze 100 serc przed zakończeniem krótkiego zaćmienia, z wyjątkiem użycia wybuchowego dysku, który Goth przyniósł ze sobą. Próbuje więc zrzucić go na piramidę. Wewnątrz piramidy bitwa wciąż trwa; Ishmael poświęca się, ratując uwięzionego brata. Bitwa zaczyna przechylać się na korzyść Północnych, gdy Shade zauważa dysk spadający w stronę piramidy. Zdając sobie sprawę, że byłoby to katastrofalne, gdyby spadł, gdy zaćmienie jest nadal aktywne, używa fal dźwiękowych, aby go utrzymać w miejscu. Udaje mu się utrzymać go w powietrzu wystarczająco długo, aby większość północnych nietoperzy uciekła; wyczerpany, pozwala mu spaść, niszcząc piramidę i zabijając wszystkich w środku. Zwycięska grupa północna wraca do Bridge City, gdzie zbliża się pluton wojenny sów pod wodzą ojca Orestesa, króla Boreala. Spotykając się w celu zawarcia rozejmu, Shade i starsi próbują negocjować. Dzięki pomocy Orestesa Boreal ustępuje i nadaje nietoperzom prawo do latania w świetle dziennym. Później Frieda, najstarsza z Srebrnych Skrzydeł, umiera spokojnie. Później, w północnych lasach, budowane jest nowe Tree Haven dla Srebrnych Skrzydeł. Matka Shade’a, Ariel, zostaje wybrana nową starszyną. Chinook zostaje adoptowany, na sugestię Shade’a, przez Ariel i Cassiela. Cassiel i Shade pomagają w stworzeniu nowej komory echa, w której historia gatunku nietoperzy będzie zachowana w postaci obrazów tworzonych przez dźwięki w umysłach nietoperzy, gdy Cassiel zauważa, że Shade chciał zostać starszyną, mimo że ma ledwie rok. Shade odpowiada, że Cassiel również tego chciał, i mówi, że gorący głowy tacy jak oni nie są dobrymi przywódcami. Następnie Shade odchodzi, by znaleźć Marinę. Ona wyściga się z nim do strumienia, ostatecznie wygrywając i zwijając się, zanim Shade ją znajdzie. Mówi, że Chinook zaoferował jej, by została jego partnerką, ale ujawnia (do zaskoczenia Shade’a), że odmówiła i zamierza zostać partnerką Shade’a. Ariel przybywa wkrótce potem, już znając intencje Mariny. Shade i Marina lecą zobaczyć wschód słońca, co kończy książkę.


Anne Welles poślubia Lyona Burke’a, jednak ten czuje się upokorzony, odkrywając, że jego żona zorganizowała dla niego pracę, aby zatrzymać go w kraju. W reakcji na niewierność męża Anne zaczyna zażywać środki nasenne.[sep]W 1945 roku Anne Welles przeprowadza się z Lawrenceville w Massachusetts do Nowego Jorku i znajduje zatrudnienie w agencji talentów reprezentującej broadwayowski musical „Hit the Sky”. Poznaje Neely O’Harę (która zmieniła imię z Ethel Agnes O’Neill), gwiazdę wodewilu mieszkającą w jej budynku, i poleca ją do roli w chórze spektaklu. W sztuce występuje również Jennifer North, tancerka ceniona za urodę, ale o ograniczonym talencie. Trzy kobiety szybko się zaprzyjaźniają. Przez następne dwadzieścia lat kobiety budują kariery, które wynoszą je na szczyty sławy, a ostatecznie prowadzą do samozniszczenia.

Jennifer zaczyna związek z piosenkarzem z nocnego klubu, Tonym Polarem; wierząc, że jego dziecięce zachowanie jest spowodowane nadopiekuńczą przyrodnią siostrą i menedżerką Miriam, namawia go do ucieczki. Podróżuje z nim do Hollywood, aby rozwijać jego karierę, i zachodzi w ciążę. Odkrywając niewierność Tony’ego, Jennifer kończy związek, ale decyduje się urodzić dziecko. Miriam wyjaśnia, że Tony cierpi na wrodzoną wadę mózgu, która powoduje napady i demencję, a jej skutkiem będzie całkowite szaleństwo. Gdy dowiaduje się, że dziecko prawdopodobnie odziedziczy chorobę, Jennifer dokonuje aborcji, nie mówiąc nikomu dlaczego. To dziwi jej przyjaciół, ponieważ wiedzą, że jej najgłębszym pragnieniem jest posiadanie wielu dzieci, którymi mogłaby obdarzyć miłością i akceptacją, której samej brakowało.

Ponieważ Jennifer jest ceniona tylko ze względu na swoje ciało i desperacko potrzebuje pieniędzy, decyduje się występować we francuskich filmach artystycznych. Stres i palenie papierosów powodują u niej bezsenność, zaczyna więc zażywać tytułowe „lalki” (barbiturany) jako środki nasenne, tak jak robiła to w czasie pracy w „Hit the Sky”. Jennifer wraca do Stanów Zjednoczonych po latach spędzonych w Europie, gdzie odniosła umiarkowany sukces jako aktorka. Poznaje i zakochuje się w średnim wieku senatorze z Partii Republikańskiej, który ma nadzieję zostać prezydentem. Podczas przygotowań do ślubu u niej diagnozuje raka piersi. Słyszy, że musi przejść mastektomię i że nigdy nie będzie mogła mieć dzieci. Kiedy Jennifer rozmawia z senatorem, mówi mu, że nie będzie mogła mieć dzieci, ale zanim zdąży cokolwiek powiedzieć o mastektomii, on odpowiada, że nie jest zainteresowany potomstwem. Zachwyca się, że jego miłość do jej ciała, a zwłaszcza piersi, podtrzyma związek, i że nie znosi myśli o czymkolwiek, co mogłoby zakłócić „doskonałość” jej biustu. Niezdolna do posiadania dzieci i stawiona czoło kolejnemu mężczyźnie, który kocha ją tylko dla jej ciała, Jennifer popełnia samobójstwo.

W swojej pracy administracyjnej uroda i klasa Anne przyciągają uwagę. Milioner Allen Cooper zakochuje się w niej po zaledwie sześciu tygodniach randki i oświadcza się. Niegotowa na ustatkowanie się, Anne odmawia. Podczas wyjazdu poza miasto na premierę „Hit the Sky” Anne zdaje sobie sprawę, że kocha Lyona Burke’a, prawnika w agencji. Gdy mówi o tym Allenowi, ten wściekle zrywa z nią. Mimo że Lyon nie jest gotowy na poważny związek z nią, Anne pozostaje w nim zakochana przez lata. Anne staje się twarzą kosmetyków Gillian i nawiązuje romans z Kevinem Gillmore’em, właścicielem firmy. Po 15 latach Lyon wraca i zbliża się do Anne, gdy ta jest już niemal mężatką Kevina. Anne porzuca Kevina dla Lyona i umawia się z Henrym Bellamym, aby stworzyć dla Lyona stanowisko pracy, które zatrzyma go w USA. Ostatecznie biorą ślub. Lyon odkrywa podstęp, gdy zbliża się czas rozliczeń podatkowych. Wściekły z powodu tego, jak go „okastrowała”, Lyon kontynuuje romanse. Mimo że Anne zostaje z Lyonem, planuje wychować córkę na samodzielną kobietę, aby uniknęła błędów, które sama popełniła w życiu. Aby radzić sobie z niewiernością Lyona, Anne zaczyna brać tabletki na sen.

Neely staje się sławna na Broadwayu, przeprowadza się do Hollywood, aby pracować w filmach, i zostaje supergwiazdą hollywoodzkich musicali. Jej opiekunowie żądają, aby schudła. Jennifer wprowadza ją w świat „lalek”, a ona szybko uzależnia się od „stymulantów” (deksedryny), aby schudnąć i pozostać aktywną w ciągu dnia, oraz od barbituranów (sekonal, nembutal), aby spać. Wyczerpująca, nieglamurna praca hollywoodzkiej aktorki jest opisana szczegółowo, a uzależnienie Neely od pigułek jest przedstawione jako zrozumiałe. Łączy leki i często używa alkoholu, aby wzmocnić ich działanie. Częściowo z powodu działania leków zyskuje reputację osoby wymagającej, rozpieszczonej i trudnej we współpracy. Jej filmy przynoszą wysokie zyski w box office, ale to nie wystarcza; studio stale traci pieniądze na jej obrazach z powodu nieprzewidywalnego zachowania. Po licznych próbach samobójczych, rocznej czarnej liście w świecie rozrywki i dwóch nieudanych małżeństwach Neely trafia do szpitala psychiatrycznego. Po wyjściu współpracuje z Lyonem Burke’em, aby odnowić swoją karierę, i zaczyna z nim romans. Szybko wraca do swojego wrednego, aroganckiego zachowania. Jednak przyciąganie „lalek” jest zbyt silne i wydaje się, że wpada w ostateczny upadek.


Podczas procesu Waleta Kier Alice rośnie na tyle bardzo, że Popielica gani ją za zajmowanie zbyt dużej ilości powietrza. Gdy Król i Królowa próbują usunąć ją z sali sądowej powołując się na konkretną zasadę, dziewczynka odmawia opuszczenia pomieszczenia i nazywa ich talią kart.[sep]Rozdział 1 – W króliczą norę: Alice nudzi się, siedząc z siostrą na brzegu rzeki, gdy zauważa ubranego Białego Królika z zegarkiem kieszonkowym, który biegnie obok i rozmawia. Podąża za nim do króliczej nory, nagle spada w dół i trafia do dziwnej sali z wieloma zamkniętymi drzwiami różnej wielkości. Znajduje mały klucz do drzwi, przez które nie może się przecisnąć, ale za nimi widzi piękny ogród. Następnie odkrywa na stole butelkę z napisem „WYPIJ MNIE”, a po jej wypiciu kurczy się tak bardzo, że nie sięga do klucza, który zostawiła na stole. Ciastko z napisem „ZJEDZ MNIE” powoduje, że urośnie do tak ogromnych rozmiarów, że jej głowa uderza o sufit. Rozdział 2 – Morze łez: Alice jest nieszczęśliwa i płacze, a jej łzy zalewają korytarz. Po ponownym skurczeniu się dzięki wachlarzowi, który podniosła, Alice pływa we własnych łzach i spotyka Mysza, który również pływa. Próbuje nawiązać z nim rozmowę w podstawowym języku francuskim (myśląc, że może to być francuska mysz), ale jej otwierające zdanie „Où est ma chatte?” (czyli „Gdzie jest mój kot?”) obraża mysza. Rozdział 3 – Wyścig korytarzowy i długa opowieść: Morze łez zapełnia się innymi zwierzętami i ptakami, które zostały porwane przez podnoszącą się wodę. Alice i inne zwierzęta zbierają się na brzegu, a pytaniem, które ich dzieli, jest jak wyschnąć. Mysz wygłasza im bardzo „suchy” wykład o Wilhelmie Zdobywcy. Dodo decyduje, że najlepszym sposobem na ich osuszenie będzie Wyścig Korytarzowy, który polega na tym, że wszyscy biegają w kółko bez wyraźnego zwycięzcy. Alice niechcący przepędza wszystkie zwierzęta, rozmawiając o swoim (umiarkowanie dzikim) kocie. Rozdział 4 – Królik posyła Małego Billa: Biały Królik pojawia się znowu, szukając rękawiczek i wachlarza Księżnej. Myląc ją ze swoją służącą, Mary Ann, rozkazuje Alice wejść do domu i przynieść je, ale gdy tylko wchodzi środkiem, zaczyna rosnąć. Przerażony Królik rozkazuje swojemu ogrodnikowi, Billowi Jaszczurce, wejść na dach i zjechać kominem. Na zewnątrz Alice słyszy głosy zwierząt, które zebrały się, by gapić się na jej gigantyczne ramię. Tłup rzuca w nią kamykami, które zamieniają się w małe ciastka. Alice je zjada, a one ponownie zmniejszają jej rozmiary. Rozdział 5 – Rada Gąsienicy: Alice natrafia na grzyba, a na nim siedzi niebieska Gąsienica paląca sziszę. Gąsienica wypytuje Alice, a ta przyznaje się do swojego obecnego kryzysu tożsamości, pogłębionego przez niezdolność do przypomnienia sobie wiersza. Zanim odpełza, gąsienica mówi Alice, że jedna strona grzyba sprawi, że będzie wyższa, a druga – niższa. Alice odłamuje dwa kawałki grzyba. Jedna strona sprawia, że kurczy się bardziej niż kiedykolwiek, a druga powoduje, że jej szyja wyrasta wysoko w drzewa, gdzie gołąb bierze ją za węża. Z pewnym trudem Alice przywraca się do swojego zwykłego wzrostu. Trafia na mały majątek i używa grzyba, aby osiągnąć odpowiedni wzrost. Rozdział 6 – Świnia i pieprz: Rybi-Łaźczeniarz ma zaproszenie dla Księżnej domu, które wręcza Żabiemu-Łaźczeniarzowi. Alice obserwuje tę transakcję i, po zagadkowej rozmowie z żabą, wpuszcza się do domu. Kucharka Księżnej rzuca naczyniami i robi zupę z zbyt dużą ilością pieprzu, przez co Alice, Księżna i jej dziecko (ale nie kucharka ani uśmiechnięty Kot z Cheshire) gwałtownie kichają. Księżna daje Alice dziecko, a do jej zaskoczenia, dziecko zamienia się w świnię. Kot z Cheshire pojawia się na drzewie i kieruje ją do domu Zająca Marcowego. Znika, ale jego uśmiech pozostaje i unosi się w powietrzu, co skłania Alice do uwagi, że często widziała kota bez uśmiechu, ale nigdy uśmiech bez kota. Rozdział 7 – Szalane przyjęcie herbaciane: Alice zostaje gościem na „szalonym” przyjęciu herbacianym wraz z Zającem Marcowym, Kapelusznikiem i bardzo zmęczonym Popielicą, która często zasypia, tylko po to, by zostać gwałtownie obudzoną chwilę później przez Zająca Marcowego i Kapelusznika. Postacie zadają Alice wiele zagadek i opowiadają historie, w tym słynną „Dlaczego kruk jest jak biurko?”. Kapelusznik ujawnia, że piją herbatę przez cały dzień, ponieważ Czas ukarał go, zatrzymując się wiecznie o godzinie 18:00 (czas na herbatę). Alice czuje się urażona i zmęczona bombardowaniem zagadkami, więc wychodzi, twierdząc, że to najgłupsze przyjęcie herbaciane, na jakim była. Rozdział 8 – Boisko do krokieta Królowej: Alice opuszcza przyjęcie herbaciane i wchodzi do ogrodu, gdzie natrafia na trzy żywe karty do gry malujące białe róże na krzewie na czerwono, ponieważ Królowa Kier nienawidzi białych róż. Procesja więcej kart, królów i królowych, a nawet Biały Królik wchodzi do ogrodu. Następnie Alice spotyka Króla i Królową. Królowa, postać trudna do zadowolenia, wprowadza swoje charakterystyczne powiedzenie „Ściąć mu głowę!”, które wypowiada przy najmniejszym niezadowoleniu z poddanego. Alice jest zaproszona (a jak niektórzy by powiedzieli, zmuszona) do gry w krokieta z Królową i resztą jej poddanych, ale gra szybko zamienia się w chaos. Żywe flamingi są używane jako młotki, a jeże jako piłki, a Alice ponownie spotyka Kota z Cheshire. Królowa Kier następnie rozkazuje ściąć głowę Kotu, co spotyka się ze skargą kata, że jest to niemożliwe, ponieważ widoczna jest tylko jego głowa. Ponieważ kot należy do Księżnej, Królowa każe wypuścić Księżną z więzienia, aby rozstrzygnąć sprawę. Rozdział 9 – Historia Żółwia Fałszywej: Księżna jest przywieziona na boisko do krokieta na prośbę Alice. Rozmyśla o znajdowaniu morałów we wszystkim wokół niej. Królowa Kier odprawia ją pod groźbą egzekucji i przedstawia Alice Gryfonowi, który zabiera ją do Żółwia Fałszywej. Żółw Fałszywa jest bardzo smutny, mimo że nie ma smutku. Próbuje opowiedzieć swoją historię o tym, jak kiedyś był prawdziwym żółwiem w szkole, co Gryfon przerywa, aby mogli zagrać w grę. Rozdział 10 – Kwartet homarów: Żółw Fałszywy i Gryfon tańczą do Kwartetu Homarów, podczas gdy Alice recytuje (dość niepoprawnie) „Głos homara”. Żółw Fałszywy śpiewa im „Piękną zupę”, podczas której Gryfon zabiera Alice na nadchodzącą rozprawę. Rozdział 11 – Kto ukradł tartki?: Alice bierze udział w rozprawie, podczas której Walet Kier jest oskarżony o kradzież tartek Królowej. Ława przysięgłych składa się z różnych zwierząt, w tym Billa Jaszczurki, Biały Królik jest trębaczem sądowym, a sędzią jest Król Kier. W trakcie proceedings Alice odkrywa, że nieustannie rośnie. Popielica gani Alice i mówi jej, że nie ma prawa rosnąć w tak szybkim tempie i zajmować całe powietrze. Alice drwi z tego i nazywa oskarżenie popielicy absurdalnym, ponieważ wszyscy rosną i nie może tego pomóc. Tymczasem świadkowie na rozprawie obejmują Kapelusznika, który nie podoba się i frustruje Króla swoimi pośrednimi odpowiedziami na pytania, oraz kucharkę Księżnej. Rozdział 12 – Zeznania Alice: Alice zostaje wezwana jako świadek. Przypadkowo przewraca ławę przysięgłych wraz ze zwierzętami w środku, a Król rozkazuje umieścić zwierzęta z powrotem na ich miejscach przed kontynuowaniem rozprawy. Król i Królowa nakazują Alice odejść, powołując się na Zasadę 42 („Wszystkie osoby wyższe niż mila muszą opuścić salę sądową”), ale Alice kwestionuje ich wyrok i odmawia wyjścia. Kłóci się z Królem i Królową Kier w sprawie absurdalnych proceedings, ostatecznie odmawiając milczenia. Królowa krzyczy swoje znane „Ściąć jej głowę!”, ale Alice się nie boi, nazywając ich po prostu talią kart; dokładnie w momencie, gdy zaczynają się na nią rzucać. Siostra Alice budzi ją na herbatę, strzepując z twarzy Alice liście, a nie deszcz kart do gry. Alice odchodzi od siostry na brzegu, pozostawiając jej wyobrażenie sobie wszystkich dziwnych wydarzeń.


Mimo przyznania się do fałszowania raportów, Wormold otrzymuje od brytyjskiego wywiadu propozycję pracy nauczyciela oraz Order Imperium Brytyjskiego w celu utrzymania go w ciszy. Po tych wydarzeniach Beatrice i Wormold decydują się na małżeństwo, na co wyraża zgodę córka głównego bohatera.[sep]Czarna komedia, której akcja toczy się w Hawanie za rządów Fulgencio Batisty. James Wormold, sprzedawca odkurzaczy, otrzymuje propozycję od Hawthorne’a, który oferuje mu pracę w brytyjskim wywiadzie. Żona Wormolda rozwiodła się z nim, a on teraz mieszka ze swoją szesnastoletnią, piękną i głęboko wierzącą córką Milly. Ponieważ Wormold nie zarabia wystarczająco dużo, by pokryć wydatki Milly, przyjmuje ofertę. Ponieważ nie ma żadnych informacji do przesłania do Londynu, Wormold fałszuje swoje raporty, wykorzystując informacje znalezione w gazetach i wymyślając fikcyjną sieć agentów. Niektóre nazwiska w jego sieci należą do prawdziwych ludzi (większość z nich nigdy nie spotkał), a inne są zmyślone. Wormold zwierza się ze swojej pracy szpiegowskiej tylko przyjacielowi i weteranowi I wojny światowej, doktorowi Hasselbacherowi, ukrywając prawdę przed Milly. W pewnym momencie postanawia uczynić swoje raporty „ekscytującymi” i wysyła do Londynu szkice części odkurzaczy, twierdząc, że są to szkice tajnej instalacji wojskowej w górach. W Londynie nikt poza Hawthornem, który jako jedyny wie, że Wormold sprzedaje odkurzacze, nie wątpi w ten raport. Hawthorne nie zgłasza jednak swoich wątpliwości, obawiając się utraty pracy. W świetle nowych wydarzeń Londyn wysyła do Wormolda sekretarkę, Beatrice Severn, oraz asystenta radiowego o pseudonimie „C”, wraz z dużą ilością sprzętu szpiegowskiego. Po przyjeździe Beatrice informuje Wormolda, że ma rozkaz przejęcia jego kontaktów. Jej pierwszą prośbą jest skontaktowanie się z pilotem Raúlem. Pod presją Wormold opracowuje skomplikowany plan dla swojego fikcyjnego agenta „Raúla”, a następnie, przypadkowo, prawdziwa osoba o tym samym imieniu ginie w wypadku samochodowym. Od tego momentu wykreowany przez Wormolda świat zaczyna przenikać się z rzeczywistością, a na jego „kontakty” padają groźby. Razem z Beatrice (która nie zdaje sobie sprawy, że kontakty są wyimaginowane) Wormold próbuje uratować prawdziwych ludzi, którzy noszą te same imiona co jego fikcyjni agenci. Tymczasem Londyn przekazuje informację, że nieokreślony wróg zamierza otruć Wormolda podczas lunchu w stowarzyszeniu branżowym, gdzie Wormold ma wystąpić jako prelegent. Wydaje się, że jego informacje zaniepokoiły lokalnych agentów, którzy teraz chcą go usunąć – Londyn jest z tego zadowolony, ponieważ potwierdza to jego pracę. Wormold udaje się na przyjęcie i widzi doktora Hasselbachera, który głośno ostrzega go przed niebezpieczeństwem. Wormold kontynuuje kolację, odmawia zjedzenia podanego posiłku i zamawia drugi. Naprzeciwko niego siedzi inny sprzedawca odkurzaczy, mężczyzna, którego spotkał wcześniej, Carter, który proponuje mu whisky – podejrzliwy Wormold przewraca kieliszek, który wypija potem błąkający się pies, i wkrótce potem pada martwy. W odwecie za niepowodzenie Carter zabija doktora Hasselbachera w barze klubowym. Kapitan Segura, wojskowy mocodawca zakochany w Milly i zamierzający ją poślubić, posiada listę wszystkich szpiegów w Hawanie – listę, którą Wormold chciałby wysłać do Londynu, aby częściowo zrehabilitować się w pracy. Mówi Segurze, że idzie do jego domu, aby omówić plany Segury dotyczące Milly. Gdy tam są, Wormold proponuje grę w warcaby, używając miniaturowych butelek szkockiej i bourbona jako pionków, a każdy zbity pionek musi być wypity natychmiast. Ostatecznie Segura (który jest znacznie lepszym graczem) kończy pijany i zasypia. Wormold zabiera jego broń i fotografuje listę za pomocą aparatu do mikrofilmów. Aby pomścić morderstwo doktora Hasselbachera, Wormold podąża za Carterem do lokalnego domu publicznego i zabija go pistoletem Segury. Wormold wysyła listę agentów jako mikrofotografię na znaczku pocztowym do Londynu, ale po wywołaniu okazuje się pusta. Wormold wyznaje wszystko Beatrice, która zgłasza go do Londynu. Są wezwani do siedziby głównej, gdzie Beatrice zostaje przeniesiona do Dżakarty, a sytuacja Wormolda jest rozpatrywana – mimo oszustwa, część jego informacji jest cenna i trzeba go uciszyć, aby nie rozmawiał z prasą, więc oferują mu stanowisko nauczyciela w siedzibie głównej i nominują go do Orderu Imperium Brytyjskiego. Później Beatrice przychodzi do hotelu Wormolda i postanawiają się pobrać. Milly niespodziewanie akceptuje ich decyzję i ma udać się do szwajcarskiej szkoły dla panien, opłaconej z zarobków Wormolda z oszustwa.


Ellen Faustino ujawnia, że Pasożyty absorbują ból, a nie siłę życiową, i zamierza wykorzystać je do stworzenia czystego reaktora jądrowego. Tłumaczy, że Satelita spadał z powodu nadmiaru podłączonych do niego urządzeń, a nie z powodu Pasożytów, jednak jej plany zostają pokrzyżowane przez działania Supernaturalistów.[sep]Akcja „Supernaturalisty” rozgrywa się w Satellite City, dużym mieście w nieokreślonej lokalizacji na półkuli północnej, w trzecim tysiącleciu. Większą część Satellite City kontroluje Satelita, należący do korporacji Myishi. W czasach, w których toczy się akcja powieści, Satelita traci łączność z powierzchnią, co powoduje katastrofy o różnym nasileniu – od łagodnych po katastrofalne. Książka rozpoczyna się od przedstawienia Cosmo Hilla, sieroty z Instytutu Clarissy Frayne dla Chłopców z Problemami Rodzinnymi. W Instytucie sieroty (lub „bez sponsorów”) są wykorzystywane jako ludzkie króliki doświadczalne przy testowaniu różnych produktów. Podczas powrotu z wytwórni płytowej (gdzie grupa sierot słuchała komputerowo generowanych zespołów popowych) ciężarówka, w której jadą, traci łączność z Satelitą i ulega wypadkowi. Cosmo i jego przyjaciel, „Ziplock” Murphy, udają się uciec z wraku, ale są ścigani przez strażnika z Instytutu. Pościg prowadzi ich na dachy, gdzie Cosmo i Ziplock spadają do uszkodzonego generatora. Ziplock ginie porażony prądem, ale Cosmo przeżywa, choć odnosi liczne obrażenia krytyczne, w tym kilka złamanych kości i serce, które zaczyna się zatrzymywać. Zaczyna widzieć wokół siebie małe, niebieskie stworzenia. Gdy jedno z nich ląduje mu na piersi i zaczyna wysysać z niego życie, zostaje postrzelone przez nastolatka, który ma ze sobą dwie inne osoby. Mimo że chcą go zostawić, Cosmo błaga ich, by nie oddawali go na pastwę stworzeń. Grupa nazywa go „Obserwatorem” i zgadza się zabrać go ze sobą, zanim traci przytomność. Cosmo budzi się w magazynie i odkrywa, że jego rany są gojące się – ma gips na nodze i płytę stalową w głowie, która leczy pękniętą czaszkę. Jedna z osób z grupy, nastoletnia Latynoska i była mechanik Mona Vasquez, przedstawia się i opowiada Cosmo o pozostałych dwóch: Stefan Bashkir, również nastolatek, był policjantem, zanim wypadek zabił jego matkę i prawie zabił go samego, a Lucien Bonn, zwany Ditto z powodu nawyku powtarzania słów innych, poddany był jako niemowlę eksperymentom z manipulacją genami w celu stworzenia „człowieka super”; eksperymenty te jednak nie przyniosły żadnego efektu poza zahamowaniem jego wzrostu, przez co Ditto wygląda na sześciolatka, mimo że ma dwadzieścia osiem lat. Mona ujawnia, że stworzenia, zwane Pasożytami, można zobaczyć dopiero po doświadczeniu śmierci klinicznej; Stefan widzi je od czasu swojego wypadku jako policjant, Mona widzi je od czasu wypadku samochodowego, w którym Stefan uratował ją, po tym jak jej gang zostawił ją na pewną śmierć, a Ditto widzi je jako skutek eksperymentów genetycznych. Ich grupa, tytułowi Supernaturaliści, próbuje zabić jak najwięcej Pasożytów w Satellite City, aby uratować ludzi przed wysysaniem im życia przez Pasożyty. Początkowo Cosmo zostaje sam, aby wyzdrowieć. Jednak pewnej nocy Supernaturaliści wracają do bazy z Moną, która ma drgawki po trafieniu trującą strzałką, a Cosmo ją ratuje; testował te trujące strzałki w sierocińcu i zna odpowiednie antidotum. Po tym wydarzeniu Cosmo zostaje przyjęty do gangu i zaczyna z nimi wyruszać na polowania na Pasożyty. Pewnej nocy Supernaturaliści obserwują nielegalny wyścig samochodowy, ponieważ istnieje duże prawdopodobieństwo śmiertelnych wypadków, a co za tym idzie – pojawienia się Pasożytów. Jednak jeden z samochodów to prototyp skradziony z korporacji Myishi, która go namierza i wysyła oddział paralegów („prawników-killersów”), aby go odzyskać. W ensuing wymianie ognia Cosmo i Stefan zostają schwytani przez Myishi. Zostają zabrani do Ellen Faustino, prezes Myishi, która ujawnia, że jest Obserwatorem. Mówi, że energia uwalniana przez Pasożytów zmusza Satelitę do nieprawidłowej orbity i powoduje jego spadanie z nieba. Ujawnia również, że metoda używana przez Supernaturalistów do zabijania Pasożytów powoduje tylko ich szybsze rozmnażanie, co nasila problem z Satelitą. Po dyskusji wyjawia, że ma plan zabicia Pasożytów: zdetonowanie elektrycznej bomby w ulu Pasożytów, która je skaży i ostatecznie zabije. Nie wie jednak, gdzie ul się znajduje, i zleca Supernaturalistom jego odnalezienie. Po kilku nieudanych próbach Cosmo wpada na pomysł, by wykorzystać Satelitę do skanowania w poszukiwaniu ula. Ze względu na bardzo długi czas oczekiwania na dostęp do Satelity, wyruszają nielegalnym statkiem kosmicznym, aby przeprowadzić skan sami, i odkrywają, że ul znajduje się pod Clarissą Frayne. Cosmo i Stefan zabierają elektryczną bombę pod sierociniec i detonują ją. Chociaż bomba nie zabija żadnych ludzi, powoduje zwarcie w Clarissie Frayne, co pozwala sierotom na ucieczkę. Stefan kieruje ich do swojego przyjaciela. Gdy Cosmo i Stefan są poza domem, Mona odkrywa, że Ditto komunikuje się z Pasożytem. Gdy Cosmo, Stefan i Mona konfrontują się z nim, Ditto twierdzi, że Pasożyty nie zabierają siły życiowej, tylko ból. Nie wiedząc, w co wierzyć, Stefan nakazuje Ditto opuszczenie grupy następnego dnia, ale tej nocy paralegów Myishi captures ich wszystkich. Będąc uwięzieni, Faustino ujawnia Supernaturalistom, że bomba nie zabiła Pasożytów, że one faktycznie zabierają ból, a nie życie, i że schwytała ich, aby wykorzystać do własnych celów; zamierza zabić Supernaturalistów, aby nie zostawić żadnych luźnych końców. Mówi też Stefanowi, że spowodowała wypadek, w którym zginęła jego matka; był to część eksperymentu mającego na celu stworzenie Obserwatora. Po jej wyjściu Cosmo uwalnia ich, uderzając głową o kraty i wykorzystując stalową płytę w swojej czaszce. Grupa znajduje Faustino w laboratorium, gdzie Pasożyty są uwięzione pod podłogą, ale Stefan zostaje postrzelony tuż obok serca przez snajpera ukrytego w więźbie dachowej. Faustino mówi im, że Pasożyty można wykorzystać do „czyszczenia” energii i że używa ich do stworzenia czystego reaktora jądrowego, który utrzyma Satelitę na orbicie; Satelita nie spadał z powodu Pasożytów, ale dlatego, że miał zbyt wiele przyłączonych do niego urządzeń. Stefan chwyta Faustino w śmiertelnym uścisku, a gdy snajper próbuje go postrzelić, on ugniata kolana, powodując, że pocisk chybia i rozbija komorę z Pasożytami. Pasożyty zabierają Stefanowi ból w chwili jego śmierci, a Cosmo, Mona i Ditto uciekają. Książka kończy się tym, że pozostali Supernaturaliści przygotowują się do walki z nieokreślonymi „innymi stworzeniami nadprzyrodzonymi”, a burmistrz Satellite City wysyła Faustino na Antarktydę, aby kontynuowała pracę nad elektrownią jądrową. Sugeruje również, że Mona i Cosmo zaczynają być bardziej otwarci ze swoimi uczuciami do siebie.