Gordon Gant kradnie dowody winy Corlissa i ujawnia je rodzinie Kingship, co prowadzi do konfrontacji w hucie miedzi. W wyniku osaczenia i paniki Bud Corliss wpada do kadzi z roztopionym metalem i ginie.[sep]Bud Corliss to młody człowiek, który bezwzględnie dąży do wyrwania się z robotniczego pochodzenia i osiągnięcia życia w bogactwie i znaczeniu. Służy na Pacyfiku podczas II wojny światowej, a po honorowym zwolnieniu ze służby w 1947 roku dowiaduje się, że jego oginął w wypadku samochodowym, gdy on przebywał za granicą. Najważniejszy moment w jego życiu ma miejsce podczas wojny, gdy najpierw rani, a następnie zabija japońskiego snajpera, który jest tak przerażony, że moczy spodnie i błaga o litość. Corliss jest zachwycony absolutną władzą, jaką sprawuje nad żołnierzem; jednocześnie jest obrzydzony przejawem tak straszliwej trwogi u tego człowieka. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych zapisuje się na studia i poznaje Dorothy Kingship, córkę bogatego magnata miedzi. Widząc szansę na zdobycie bogactwa, o którym zawsze marzył, zostaje kochankiem Dorothy. Gdy jednak informuje go, że jest w ciąży, wpada w panikę; jest pewien, że jej surowy, konserwatywny ojciec ją wydziedziczy. Postanawia pozbyć się Dorothy i podstępem nakłonić ją do napisania listu, który dla nieświadomego obserwatora wyglądałby jak pożegnalny list, a następnie zrzuca ją z dachu wysokiego budynku. Nie ryzykuje wpadki, ponieważ namówił Dorothy, by zachowała ich związek w tajemnicy przed rodziną i przyjaciółmi. Nadal mieszka z matką, która go rozpieszcza i nie ma pojęcia o tym, co zrobił. Corliss przez kilka miesięcy trzyma się w cieniu, aż medialny zgiełk wokół śmierci Dorothy opadnie. Następnie zaczyna zalecać się do siostry Dorothy, Ellen. Romans przebiega zgodnie z planem – dopóki Ellen nie zaczyna badać okoliczności śmierci siostry, przekonana, że nie popełniła samobójstwa. Ostatecznie Ellen odkrywa prawdę o Corlisie i stawia mu czoło. Corliss obojętnie przyznaje się do zbrodni i zabija również Ellen. Niezrażony tym niepowodzeniem, Corliss zaczyna uwodzić ostatnią z córek Kingshipów, Marion. Ten romans jest najbardziej udany; Corliss oczarowuje ją i zdobywa sympatię jej ojca, a wkrótce on i Marion się zaręczają. Lokalny DJ z college’u, Gordon Gant, który poznał Ellen podczas jej śledztwa w sprawie śmierci Dorothy, zaczyna badać sprawę i od razu nabiera podejrzeń wobec Corlissa. Włamuje się do rodzinnego domu Corlissa i kradnie pisemny plan spotkania i uwiedzenia Marion w celu przejęcia majątku jej rodziny, a także wycinki prasowe o śmierci Dorothy i Ellen. Dni przed ślubem zjawia się w domu rodziny Kingship i przedstawia Marion oraz jej ojcu dowody oszustwa Corlissa. Podczas wyprawy do jednej z huty miedzi należących do rodziny Kingship Marion, jej ojciec i Gant osaczają Corlissa, gdy ten stoi nad kadzią z roztopioną miedzią, i grożą ujawnieniem jego prawdy. Corliss desperacko błaga o niewinność, ale jego oskarżyciele pozostają nieczuli. Zdając sobie sprawę, że jego szczęście wreszcie się skończyło, Corliss wpada w panikę i moczy spodnie – tak samo jak japoński żołnierz, jego symbol żałosnej tchórzostwa. Oszołomiony strachem i wstydem, Corliss potyka się i spada śmiercią do kadzi poniżej.


W ostatniej części utworu pan Ramsay wyrusza na wycieczkę do latarni morskiej z dziećmi, które od początku wyrażają radość z wyjazdu. Podczas rejsu ojciec gani syna za błędy w sterowaniu łodzią, co sprawia, że relacja między nim a dziećmi ulega pogorszeniu.[sep]Akcja powieści toczy się w letnim domu Ramsayów na Hebrydach, na wyspie Skye. Rozdział rozpoczyna się od sceny, w której pani Ramsay zapewnia Jamesa, że powinni być w stanie odwiedzić latarnię morskę następnego dnia. Przewidywanie to podważa pan Ramsay, który wyraża pewność, że pogoda nie będzie sprzyjać; opinia ta wywołuje napięcie między panem i panią Ramsay, a także między panem Ramsay a Jamesem. O tym konkretnym incydencie wspomina się wielokrotnie w całym rozdziale, zwłaszcza w kontekście relacji małżeństwa Ramsayów. W domu towarzyszą Ramsayom liczni przyjaciele i współpracownicy, w tym Lily Briscoe, która na początku powieści jest młodą, niepewną siebie malarką próbującą portretować panią Ramsay i Jamesa. Briscoe przez całą powieść dręczą wątpliwości, które w dużej mierze są podsycane przez twierdzenia Charlesa Tansleya, innego gościa, utrzymującego, że kobiety nie potrafią ani malować, ani pisać. Sam Tansley jest podziwiającym pana Ramsay i jego traktaty filozoficzne. Część kończy się wielką kolacją. Kiedy Augustus Carmichael, przebywający z wizytą poeta, prosi o drugą porcję zupy, pan Ramsay prawie się na niego rzuca. Pani Ramsay sama jest roztrzęsiona, gdy Paul Rayley i Minta Doyle, dwoje znajomych, których zebrała w parę, spóźniają się na kolację, ponieważ Minta zgubiła broszkę swojej babci na plaży. Druga część daje poczucie upływu czasu, nieobecności i śmierci. Mija dziesięć lat, podczas których wybucha i kończy się trwająca cztery lata I wojna światowa. Pani Ramsay umiera, Prue ginie z powodu powikłań połogowych, a Andrew zostaje zabity na wojnie. Pan Ramsay pozostaje zagubiony bez żony, która mogłaby go chwalić i pocieszać w chwilach lęku oraz niepokoju o trwałość jego dzieł filozoficznych. W ostatniej części, „Latarnia morska”, niektórzy z ocalałych Ramsayów i inni goście wracają do letniego domu dziesięć lat po wydarzeniach z Części I. Pan Ramsay w końcu planuje odbyć długo odkładaną wycieczkę do latarni morskiej z synem Jamesem i córką Cam(illą). Wycieczka prawie nie dochodzi do skutku, ponieważ dzieci nie są gotowe, ale ostatecznie wypływają. W trakcie podróży dzieci milczą w proteście przeciwko ojcu za zmuszanie ich do wyjazdu. Jednak James utrzymuje łódź na stabilnym kursie i zamiast słyszeć ostre słowa, do których przywykł ze strony ojca, słowi pochwałę, co zapewnia rzadki moment empatii między ojcem a synem; postawa Cam wobec ojca również ulega zmianie, od niechęci do ostatecznego podziwu. Towarzyszy im żeglarz Macalister i jego syn, który podczas podróży łowi ryby. Syn odcina kawałek mięsa z złowionej ryby, by użyć go jako przynęty, wyrzucając ranną rybę z powrotem do morza. Podczas gdy oni płyną do latarni, Lily próbuje w końcu dokończyć obraz, który nosiła w myślach od początku powieści. Przemyślała swoje wspomnienia o państwie Ramsay, równoważąc mnóstwo wrażeń sprzed dziesięciu lat w dążeniu do obiektywnej prawdy o pani Ramsay i o samym życiu. Po ukończeniu obrazu (właśnie w momencie, gdy grupa na łodzi dociera do latarni) i stwierdzeniu, że ją zadowala, zdaje sobie sprawę, że realizacja jej wizji jest dla niej ważniejsza niż idea pozostawienia jakiejś spuścizny w swojej pracy.


Sędzia Pyncheon umiera tajemniczo w tym samym fotelu, co jego historyczny przodek, co zmusza Hepzibah i Clifforda do ucieczki pociągiem. Po powrocie do domu i udowodnieniu niewinności Clifforda, bohaterowie opuszczają stary budynek, aby rozpocząć nowe życie.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w połowie XIX wieku, z retrospekcjami dotyczącymi historii domu, który został zbudowany pod koniec XVII wieku. Główną wartością tej książki są subtelne i złożone opisy charakterów oraz motywacji. Dom z tytułu to ponury dwór w Nowej Anglii, od fundamentów przeklęty przez oszustwa, oskarżenia o czary i nagłe śmierci. Obecną mieszkanką, dostojną, lecz desperacko ubogą Hepzibah Pyncheon, otwiera sklep w bocznej sali, aby utrzymać brata Clifforda, który ma wkrótce opuścić więzienie po trzydziestu latach odsiadki za morderstwo. Odrzuca wszelką pomoc od nieprzyjemnego i bogatego kuzyna, sędziego Jaffreya Pyncheona. Zjawia się dalsza krewna, wesoła i ładna młoda Phoebe, która szybko staje się nieoceniona, czarując klientów i wyciągając Clifforda z depresji. Między Phoebe a tajemniczym lokatorem ze strychu, Holgravem, który pisze historię rodziny Pyncheonów, rodzi się delikatny romans. Phoebe żegna się z rodziną, aby wrócić do swojego wiejskiego domu na krótką wizytę, ale wkrótce ma powrócić. Niestety, przed jej wyjazdem Clifford staje przy dużym, łukowym oknie nad schodami i odczuwa nagłą chęć skoku, widząc tłum ludzi przechodzących przed domem oraz wspominając straconą na więzieniu młodość. To zdarzenie, w połączeniu z wyjazdem Phoebe – która była jedyną szczęśliwą i piękną rzeczą w domu, o której mógł myśleć przygnębiony Clifford – powoduje, że Clifford trafia do łóżka w stanie całkowitej rezygnacji. Pewnego dnia w domu zjawia się sędzia Pyncheon i grozi, że umieści Clifforda w zakładzie dla obłąkanych, jeśli ten nie ujawni informacji dotyczących mistycznych „wschodnich ziem” w stanie Maine, które rodzina ma rzekomo posiadać. Akt własności został jednak zgubiony. Zanim Clifford może zostać postawiony przed sędzią (co, jak sugeruje narrator, całkowicie zniszczy jego zdrowie psychiczne), sędzia tajemniczo umiera w tym samym fotelu, co historyczny Pyncheon, który ukradł ziemię, na której później zbudowano dom, od osadnika o nazwisku Maule. Hepzibah i Clifford uciekają pociągiem (wówczas bardzo nowym środkiem transportu) po śmierci sędziego. Mieszkańcy miasta szemrają o ich nagłym zniknięciu, a po powrocie Phoebe odkrywane jest ciało sędziego. Hepzibah i Clifford wracają wkrótce potem, co przynosi ulgę Phoebe. Wydarzenia z przeszłości i teraźniejszości rzucają światło na okoliczności, które doprowadziły do uwięzienia Clifforda, dowodząc jego niewinności. Okazuje się, że Holgrave jest potomkiem Maule’a, ale nie żywi urazy do rodziny Pyncheonów, głównie dzięki uczuciom do Phoebe. Powieść kończy się tym, że bohaterowie opuszczają stary dom, aby rozpocząć nowe życie, wolne od ciężarów przeszłości.


Symun Devush zostaje uhonorowany i pozostaje w Ham po ogłoszeniu, że odkrył drugą księgę potwierdzającą zasady religii Ing. Jego syn Carl oraz heretyk Antone Böm odnajdują ten tekst w posiadaniu żywego Symuna, który cieszy się szacunkiem na Nimar.[sep]Współczesna narracja: Dave Rudman, londyński taksówkarz, ma przypadkowy stosunek seksualny z młodą kobietą o imieniu Michelle Brodie. Para nie spotyka się przez kolejne siedem miesięcy, aż do momentu, gdy ciężarna Michelle przybywa do mieszkania Dave’a. Pobierają się, a Michelle rodzi chłopca, Carla, jednak małżeństwo nie udaje się i Michelle w końcu składa pozew o rozwód, po czym wznawia wcześniejszy związek z producentem telewizyjnym, Calem Devenishem. Dave popada w depresję i wykazuje coraz bardziej niestabilne zachowanie, a Michelle zabrania mu kontaktu z ich synem, Carlem. Dave pisze książkę, która częściowo stanowi opis pracy taksówkarza w Londynie, a częściowo mizoginiczny tyradę przeciwko rzekomej niesprawiedliwości przepisów dotyczących rozwodów i prawa do kontaktów z dziećmi. Wykonuje jeden egzemplarz książki, drukując go na metalowych płytach, i zakopuje go w ogrodzie domu w Hampstead, gdzie Michelle mieszka z Calem i Carlem. Dave doznaje załamania nerwowego i trafia pod opiekę psychiatry Anthony’ego Bohma. Mimo odkrycia, że Carl jest w rzeczywistości synem Cala, Dave powoli odzyskuje zdrowie psychiczne i podczas pobytu w szpitalu nawiązuje relację z Phyllis Vance, matką Steve’a, innego pacjenta. Dave żałuje treści swojej książki i próbuje ją wykopać z ogrodu w Hampstead, ale nie udaje mu się to. Dave wprowadza się do domku Phyllis na obrzeżach Londynu i pod jej kierunkiem pisze drugą książkę, która wypiera treść pierwszej i promuje życie oparte na tolerancji i wolności. Wysyła nową książkę do Carla, ale wkrótce potem w domku zjawiają się u niego lichwiarze, wobec których jest mocno zadłużony. Dave wymachuje strzelbą, ale zostaje śmiertelnie ranny w walce z mężczyznami, którzy aranżują miejsce zdarzenia tak, by śmierć wyglądała na samobójstwo – wersję tę bez trudu przyjmują Phyllis i policja. Carl i Cal następnie umieszczają drugą książkę Dave’a w metalowej puszce po kliszy filmowej i zakopują ją w swoim ogrodzie. Przyszła narracja: Na odizolowanej wyspie Ham mała społeczność wydobywa z ziemi skromne utrzymanie, wspomagana przez półinteligentne, świnio-podobne stworzenia znane jako „motos”, które są unikalne dla tej wyspy. Społeczność żyje zgodnie z surowo egzekwowaną religią kraju (znaną jako „Ing”), w której mężczyźni i kobiety prowadzą odrębne życie, ale dzielą się opieką nad dziećmi zgodnie z nakazami „Księgi Dave’a”, która jest uważana za tekst święty, a która jest ewidentnie książką napisaną przez Dave’a Rudmana i zakopaną w ogrodzie w Hampstead około dwa tysiące lat wcześniej. Młody „Hamster”, Symun Devush, eksploruje zakazany obszar wyspy i wraca z twierdzeniem, że odkrył drugą Księgę Dave’a, która wypiera zasady pierwszej. Chociaż objawienia Symuna są popularne i jest on chwalony w całym kraju jako prorok, władze religijne z odbudowanego miasta Nowy Londyn wysyłają depozycję, która aresztuje Symuna pod zarzutem herezji (lub „latania”) i transportuje go do Nowego Londynu, gdzie zostaje fizycznie i psychicznie złamany, ma wyrwany język i jest odesłany, by żyć w izolacji na jałowym skrawku lądu zwanym Nimar, niedaleko Ham. Przed aresztowaniem Symun spłodził syna, Carla, który staje się obiektem zainteresowania Antone’a Böma, wygnanego heretyka. Böm wierzy, że druga księga Dave’a odkryta przez Symuna może być zakopana na wyspie, ale jego poszukiwania książki kończą się niepowodzeniem. Carl i Böm podróżują do Nowego Londynu, aby ustalić los Symuna i drugiej książki, ale wkrótce po przyjeździe para zostaje aresztowana i skazana na śmierć. Uciekają i odkrywają los Symuna na Nimar. Po powrocie na Nimar jednak okazuje się, że Symun nie żyje, a w jego rzeczach nie ma drugiej książki, jedynie metalowy pojemnik wypełniony zgniłymi odpadami. Wracają na Ham, gdzie inna delegacja z Nowego Londynu okrutnie traktuje ludność i rzeźni motos. Gdy jeden z Hamsterów buntuje się przeciwko rzezi, Carl i Böm ujawniają się.


Władzę w Niemczech przejmuje Reinhard Heydrich, który obala frakcję Alberta Speera dążącą do utrzymania sojuszu z Japonią. Fanatyczne nowe rządy inicjują totalną wojnę nuklearną, która prowadzi do ostatecznego zniszczenia świata.[sep]Książka jest napisana w formie policyjnego procedurału, a jej bohaterem jest nowojorski policjant, który otrzymuje zadanie odnalezienia Żyda, o którym doniesiono, że nagle pojawił się w mieście dziesięciolecia po tym, jak sądzono, że wszyscy Żydzi zostali wyeliminowani. (Wzmianka o rodzaju drugiej konferencji w Wannsee, odbywającej się w Buckingham Palace w okupowanym przez nazistów Londynie po zakończeniu eksterminacji europejskich Żydów, ustalającej rozszerzenie „Ostatecznego Rozwiązania” na resztę świata; ostatnie kilkaset Żydów zostało odkrytych i zabitych przez nieustępliwych myśliwych z Einsatzgruppen w 1962 roku, ukrywających się w ruinach Angkor Wat w Kambodży). Podobnie jak w naszej współczesnej linii czasowej, istnieje zimna wojna między byłymi sojusznikami Osi, nazistowskimi Niemcami a Cesarstwem Japonii, z których oba posiadają broń jądrową i są zaangażowane w wyścig zbrojeń podobny do tego między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim w naszej rzeczywistości. Opisane społeczeństwo, które bohater uważa za normalne, przedstawia się następująco: Czarni i Słowianie są hodowani w „laboratoriach” i „fermach”, gdzie po urodzeniu odcina się im struny głosowe, a mają status prawny nie niewolników, lecz „zwierząt domowych”; nadzy czarnoskórzy gladiatorzy walczą na śmierć i życie w Madison Square Garden (rzymskie „kciuk w górę” lub „w dół” zostały zmodernizowane do zielonych i czerwonych przycisków, a komputer nalicza wyniki i automatycznie elektokuje przegranego gladiatora); dzieci są zachęcane przez programy telewizyjne do torturowania i zabijania zwierząt; policjanci rutynowo noszą przenośne zestawy do tortur „do przesłuchań w terenie” i mają prawo do pozasądowych egzekucji „Wrogów Rzeszy”; części ciała zamordowanych Żydów są na sprzedaż w sklepach z pamiątkami, a „kolekcjonerzy” starają się mieć „kompletną kolekcję” próbek ze wszystkich obozów zagłady; chrześcijaństwo (i prawdopodobnie inne religie) jest tłumione na rzecz świątyń odynistycznych. W czasie akcji, po niedawnej śmierci Benito Mussoliniego, który w pewnym stopniu opierał się polityce nazistów, Niemcy rozważają „zmianę w klasyfikacji rasowej Włochów”, a Północni Włosi desperacko próbują ocalić siebie, poświęcając „Sycylijskich Ajrarabów” nazistom. Byłe obozy zagłady są otwarte dla publiczności jako „święte narodowe” – nie ku czci ofiar, jak w naszym świecie, ale by gloryfikować morderców i przedstawiać ich jako bohaterów. To, co znamy jako niewinne miasteczko Croton-on-Hudson, w tym świecie jest amerykańskim Auschwitz, gdzie zginęli Żydzi z Nowego Jorku i Wschodniego Wybrzeża (wspomniany jest inny obóz w Górach Skalistych, dla Zachodniego Wybrzeża). Na wejściu do miasta znak Elks Clubu głosi dumnie: „Witamy w Croton-on-Hudson, domu Ostatecznego Rozwiązania! Tutaj zginęło cztery miliony wrogów Rzeszy”. Norden dba o opisanie, jak w tym świecie doktryna nazistowska łączy się z „amerykańskim sposobem życia”: sąsiednie miasteczko, którego mieszkańcy dali schronienie uciekającym Żydom, zostało całkowicie zniszczone, a jego mieszkańcy wymordowani, jak Lidice; jego miejsce zostało pokryte asfaltem i zamienione w ogromny parking, a później wzniesiono na nim ogromne centrum handlowe. W odwróceniu normalnych konwencji powieści detektywistycznej, „szanowane” społeczeństwo jest mordercze, ale gdy bohater zaczyna drążyć głębiej w podziemiu, odkrywa, ukryte, ale wciąż obecne, to, co my nazwalibyśmy przyzwoitymi, a nawet bohaterskimi ludźmi: po pierwsze, starcy wciąż grający w szachy przy stolikach w Washington Square; były kapłan rzymskokatolicki, który kiedyś załamał się podczas przesłuchania przez Gestapo i marzy o drugiej szansie, by umrzeć jako męczennik (bohater-detektyw spełnia jego życzenie); członek podziemia, znany jako „Patties” (od George’a S. Pattona, który wraz z Douglasem MacArthurem został stracony w „Procesach w Saint Louis”), wciąż prowadzący zdesperowaną walkę antynazistowską przeciwko wszelkim przeciwnościom; wreszcie sam ścigany Żyd, który okazuje się być z naszego świata, trafiając do tego koszmaru przez najgorszy z pechów. Bohater ostatecznie go zabija – nie z powodu antysemityzmu, którego tak naprawdę nie czuje (urodził się, gdy Żydzi stali się już martwą kwestią w dosłownym sensie), ale w rodzaju „litości”, ponieważ odesłanie go do Berlina naraziłoby go tylko na tortury przed śmiercią. Na końcu książki Nordena, podobnie jak w „Człowieku z Wysokiego Zamku” Philipa K. Dicka (1962), „zimna wojna” między nazistami a Japończykami wydaje się gotowa przerodzić się w III wojnę światową. W walce o władzę nad spuścizną całkowicie senilnego Hitlera pucz obala (relatywnie) umiarkowaną frakcję Alberta Speera, znaną jako „Aksyści”, ponieważ chcą utrzymać porozumienia Osi z Japonią. Władzę przejmuje Reinhard Heydrich i najbardziej fanatyczni „Kontraksyści”, którzy są zdeterminowani, by zniszczyć „zdegenerowaną Żółtą Rasę” nawet za cenę totalnej wojny nuklearnej, w której same Niemcy zostałyby zniszczone. Tym samym, przedstawiając czytelnikowi ten świat i pozwalając, by nieliczne postacie, które próbowały stawić nawet symboliczny i nieskuteczny opór, zostały wyeliminowane, Norden kończy książkę w momencie, gdy cały świat ma się zakończyć.


Keynes twierdził, że w czasie depresji rząd musi interweniować, aby stymulować aktywność gospodarczą, nawet jeśli wymagałoby to niekonwencjonalnych metod. Zasugerował, że zakopywanie banknotów w kopalniach w celu ich późniejszego wykopania przez prywatne przedsiębiorstwa byłoby skuteczniejszym rozwiązaniem w walce z bezrobociem niż brak jakichkolwiek działań.[sep]Głównym argumentem „Ogólnej teorii” jest to, że poziom zatrudnienia jest określany nie przez cenę pracy, jak w ekonomii neoklasycznej, ale przez wydatki pieniężne (popyt agregowany). Autor twierdzi, że błędne jest założenie, iż rynki konkurencyjne doprowadzą w długim okresie do pełnego zatrudnienia lub że pełne zatrudnienie jest naturalnym, samonaprawiającym się stanem równowagi gospodarki pieniężnej. Przeciwnie, niedostateczne zatrudnienie i niedoinwestowanie są prawdopodobnie stanem naturalnym, chyba że zostaną podjęte aktywne działania. Jednym z wniosków płynących z „Ogólnej teorii” jest to, że brak konkurencji nie jest problemem fundamentalnym, a środki mające na celu redukcję bezrobocia poprzez obniżanie płac lub świadczeń są nie tylko bezlitosne, ale ostatecznie bezskuteczne. Keynes dążył do niczego innego, jak do obalenia konwencjonalnej mądrości ekonomicznej. W Nowy Rok 1935 roku wysłał list do swojego przyjaciela George'a Bernarda Shawa: „Wierzę, że piszę książkę o teorii ekonomicznej, która w dużej mierze zrewolucjonizuje – nie przypuszczam, by od razu, ale w ciągu najbliższych dziesięciu lat – sposób, w jaki świat myśli o swoich problemach ekonomicznych. Nie mogę oczekiwać, aby Ty lub ktokolwiek inny uwierzył w to na obecnym etapie. Ale dla siebie samego nie tylko mam nadzieję, że to, co mówię, jest prawdą – we własnym umyślie jestem tego całkowicie pewien”.

Keyses napisał cztery przedmowy – do wydań angielskiego, niemieckiego, japońskiego i francuskiego – z każdą o nieco innym akcentie. W przedmowie do wydania angielskiego zwraca się do swoich kolegów ekonomistów, wspomina jednak, że ma nadzieję, iż książka będzie pomocna również dla innych czytelników. Twierdzi również, że związek między tą książką a jego „Traktatem o pieniądzu”, napisanym pięć lat wcześniej, będzie najprawdopodobniej jaśniejszy dla niego samego niż dla kogokolwiek innego, a wszelkie sprzeczności należy traktować jako ewolucję myśli.

Pierwsza książka wprowadzała to, co Keynes głosił, że będzie to książka zmieniająca sposób myślenia świata.

*Rozdział 1: Ogólna teoria* (ma zaledwie pół strony) składa się po prostu z tego radykalnego twierdzenia: „Nazwałem tę książkę Ogólną teorią zatrudnienia, procentu i pieniądza, kładąc nacisk na przedrostek 'ogólna'. Celem takiego tytułu jest zestawienie charakteru moich argumentów i wniosków z teorią klasyczną tego przedmiotu, na której zostałem wychowany i która dominuje w myśli ekonomicznej, zarówno praktycznej, jak i teoretycznej, klas rządzących i akademickich tego pokolenia, jak dominowała przez ostatnie sto lat. Będę argumentował, że założenia teorii klasycznej mają zastosowanie tylko do przypadku szczególnego, a nie do przypadku ogólnego; sytuacja, którą zakłada, jest punktem granicznym możliwych pozycji równowagi. Co więcej, cechy przypadku szczególnego założonego przez teorię klasyczną zdarza się, że nie są cechami społeczeństwa ekonomicznego, w którym faktycznie żyjemy, w wyniku czego jego nauka jest myląca i katastrofalna, jeśli spróbujemy zastosować ją do faktów doświadczenia.” (s. 3)

*Rozdział 2: Założenia ekonomii klasycznej*
John Maynard Keynes (1936) Ogólna teoria zatrudnienia, procentu i pieniądza
Rozdział 2: Założenia ekonomii klasycznej
http://www.marxists.org/reference/subject/economics/keynes/general-theory/ch02.htm (Pełny tekst za darmo)

*Rozdział 3: Zasada skutecznego popytu*
*Rozdział 4: Wybór jednostek*
*Rozdział 5. Oczekiwanie jako wyznacznik produkcji i zatrudnienia*
*Rozdział 6. Definicja dochodu, oszczędności i inwestycji*
*Rozdział 7. Dalsze rozważania nad znaczeniem oszczędności i inwestycji*

Księga III przechodzi do omówienia przyczyn, dla których ludzie konsumują, a tym samym stymulują aktywność gospodarczą. W czasie depresji rząd – argumentował – musi uruchomić silnik gospodarki, robiąc wszystko, co konieczne. W rozdziale 10 pisze: „Gdyby Skarb Państwa napełnił stare butelki banknotami, zakopał je na odpowiedniej głębokości w opuszczonych kopalniach węgla, które następnie zasypano by do powierzchni miejskimi odpadami, i pozostawił prywatnym przedsiębiorstwom na sprawdzonych zasadach laissez-faire wykopanie tych banknotów z powrotem (prawo do tego uzyskując, oczywiście, poprzez licytację dzierżaw terenu z banknotami), nie musiałoby być więcej bezrobocia, a dzięki reakcjom łańcuchowym rzeczywisty dochód społeczności, a także jej bogactwo kapitałowe, prawdopodobnie stałyby się znacznie większe niż są w rzeczywistości. Byłoby, rzecz jasna, bardziej sensowne budować domy i tym podobne; ale jeśli stoją na drodze tego trudności polityczne i praktyczne, powyższe rozwiązanie byłoby lepsze niż nic.” (s. 129)

*Rozdział 8. Skłonność do konsumpcji: I. Czynniki obiektywne*
*Rozdział 9. Skłonność do konsumpcji: II. Czynniki subiektywne*
*Rozdział 10. Krańcowa skłonność do konsumpcji i mnożnik*

Krańcowa efektywność kapitału to związek między oczekiwanym zyskiem z inwestycji a jego ceną podażową lub kosztem zastępczym. Keynes mówi na stronie 135: „Definiuję krańcową efektywność kapitału jako równą tej stopie dyskonta, która czyniłaby obecną wartość serii rocznych świadczeń określonych przez zyski oczekiwane ze składnika majątku podczas jego życia dokładnie równą jego cenie podażowej.”

*Rozdział 11. [[Krańcowa efektywność kapitału]]*
*Rozdział 12. Stan długoterminowych oczekiwań*
*Rozdział 13. Ogólna teoria stopy procentowej*
*Rozdział 14. Klasyczna teoria stopy procentowej*
*Rozdział 15. Psychologiczne i biznesowe bodźce do płynności*
*Rozdział 16. Różne uwagi na temat natury kapitału*
*Rozdział 17. Istotne właściwości procentu i pieniądza*
*Rozdział 18. Ponowne sformułowanie ogólnej teorii zatrudnienia*
*Rozdział 20. Funkcja zatrudnienia*
*Rozdział 21. Teoria cen*

„Lepiej, aby człowiek tyranizował nad swoim stanem konta bankowego, niż nad swoimi współobywatelami; i podczas gdy ten pierwszy jest czasem potępiany jako będący tylko środkiem do drugiego, przynajmniej czasami jest on alternatywą.” (s. 374)

„... idee ekonomistów i filozofów politycznych, zarówno gdy mają rację, jak i gdy się mylą, są potężniejsze, niż się powszechnie uważa. W rzeczywistości świat rządzony jest przez niewiele innego. Praktycy, którzy wierzą, że są całkowicie wolni od jakiegokolwiek wpływu intelektualnego, są zazwyczaj niewolnikami jakiegoś nieżyjącego ekonomisty. Szaleńcy u władzy, którzy słyszą głosy w powietrzu, czerpią swą furię od jakiegoś akademickiego bazgrołacza sprzed kilku lat. Jestem pewien, że siła ugruntowanych interesów jest znacznie przesadzona w porównaniu z powolnym wkraczaniem idei. Nie, oczywiście, natychmiast, ale po pewnym odstępie czasu; bowiem na polu filozofii ekonomicznej i politycznej nie ma wielu, którzy są wpływani przez nowe teorie po ukończeniu dwudziestego piątego lub trzydziestego roku życia, tak że idee, które urzędnicy, politycy, a nawet agitatorzy stosują do bieżących wydarzeń, nie są prawdopodobnie najnowszymi. Ale prędzej czy później to idee, a nie ugruntowane interesy, są niebezpieczne dla dobra lub zła.” (s. 383–384)

*Rozdział 22. Uwagi na temat cyklu koniunkturalnego*
*Rozdział 23. Uwagi na temat merkantylizmu, ustaw lichwiarskich, pieniądza stemplowanego i teorii niedokonsumpcji*
*Rozdział 24: Końcowe uwagi na temat filozofii społecznej, do której może prowadzić Ogólna teoria*


Gardner wchodzi na statek i używając telepatii wysyła go w przestrzeń kosmiczną, co powoduje śmierć większości przemienionych mieszkańców Haven. Tym samym bohater zapobiega katastrofalnym skutkom rozprzestrzeniania się wpływu obiektu na świat zewnętrzny.[sep]Podczas spaceru po lesie w pobliżu małego miasteczka Haven w stanie Maine Roberta (Bobbi) Anderson, autorka powieści o Dzikim Zachodzie, potyka się o metalowy obiekt, który okazuje się wystającym fragmentem od dawna zakopanego statku kosmicznego obcych. Po odsłonięciu statek zaczyna uwalniać do atmosfery niewidzialny, bezwonny gaz, który stopniowo zamienia ludzi w istoty podobne do obcych zamieszkujących statek. Przemiana, zwana „stawaniem się”, daje im ograniczony rodzaj geniuszu, czyniąc ich bardzo pomysłowymi, ale nie zapewnia żadnego wglądu filozoficznego ani etycznego. Zamiast tego wywołuje ona psychotyczną przemoc (u osób takich jak Becka Paulson, która zabija swojego niewiernego męża, przeczepiając telewizor tak, by go poraził, przy czym sama ginie w tym procesie) oraz zniknięcie małego chłopca, Davida Browna, którego starszy brat Hilly teleportuje go na inną planetę, nazywaną przez mieszkańców Haven Altair 4. Głównym bohaterem książki jest poeta i przyjaciel Bobbi Anderson, James Eric Gardner, zwany przezwiskiem „Gard”. Jest to zasadniczo uczciwy człowiek o lewicowych, liberalnych poglądach, który wydaje się odporny na wpływ statku dzięki blaszce w głowie, pamiątce po wypadku na nartach z czasów nastoletnich. Niestety, Gard jest również alkoholikiem, skłonnym do picia, które skutkuje wybuchami przemocy, po których następują długie luki w pamięci. Jego relacja z Bobbi pogarsza się wraz z postępem akcji powieści. Ona jest niemal całkowicie pochłonięta euforią „stania się” jednością ze statkiem, podczas gdy Gard coraz bardziej dostrzega pogarszający się stan jej zdrowia i zanikanie rozsądku. Powieść jest pełna metafor dotyczących władczego uścisku uzależnienia od substancji, z którym sam King zmagał się w tamtym czasie, a także niebezpieczeństw związanych z energią jądrową i opadem promieniotwórczym (na co wskazują fizyczne przemiany mieszkańców miasteczka, przypominające skutki ekspozycji na promieniowanie), niekontrolowanego postępu technologicznego oraz zepsutego wpływu władzy. Rządowe agencje są przedstawiane w książce jednolicie jako skorumpowane i totalitarne, a Bobbi i Gard sami wpadają na pomysł, że mogą użyć „mocy” statku jako broni w celu udaremnienia nikczemnych planów władz. Widząc pogarszanie się stanu mieszkańców, tortury i manipulacje psa Bobbi, Petera, oraz ludzi zabijanych lub w gorszej sytuacji, gdy zbyt głęboko drążą w dziwnych wydarzeniach, Gardner ostatecznie manipuluje Bobbi, by pozwoliła mu wejść na statek. Po tym, jak widzi, że Bobbi nie jest w całości jego dawną przyjaciółką i kochanką, daje jej jeszcze jedną szansę, zanim decyduje się ją zabić tą samą bronią, którą wcześniej strażnik stanowy „Monster” Dugan niemal ją zabił na jej polu za domem. Jednak Bobbi potrafiła czytać w myślach Gardnera po podaniu mu Valium i wysłała telepatyczne wezwanie, gdy wyczuła, że ma broń. W rezultacie jej śmierć sprawia, że wszyscy mieszkańcy miasteczka ruszają masowo w stronę jej domu, zamierzając zabić Gardnera. Tymczasem Gard przypadkowo (upuszczając broń) strzela sobie w kostkę. Ev Hillman, dziadek Davida i Hilly'ego, pomaga Gardnerowi uciec do lasu (który wkrótce płonie od jednej z „zabawek” Tommyknockerów) w zamian za wykorzystanie „nowych i ulepszonych” komputerów oraz tego niewielkiego „stania się”, którego doświadczył, by uratować Davida Browna. Gardner wchodzi na statek, aktywuje go i z ostatkiem sił telepatycznie wysyła go w przestrzeń kosmiczną, co skutkuje śmiercią niemal wszystkich przemienionych mieszkańców miasteczka, ale zapobiega potencjalnie katastrofalnym skutkom rozprzestrzeniania się wpływu statku na świat zewnętrzny. Niedługo potem (w epilogu) członkowie FBI, CIA i „Sklepu” invading Haven i biorą do niewoli jak największą liczbę mieszkańców Haven (zabijając niemal ćwierć ocalałych) oraz kilka urządzeń stworzonych przez zmienionych mieszkańców. Na ostatnich stronach David Brown zostaje odnaleziony w szpitalnym pokoju Hilly'ego Browna, żywy i zdrowy. Książka swój tytuł bierze ze starej rymowanki dla dzieci: King sam napisał drugą zwrotkę i twierdzi, że pierwszą usłyszał, gdy był dzieckiem.


Nettlebrand zostaje pokonany, gdy smoki atakują go ogniem po tym, jak jego zbroja została wypolerowana złotem. Reakcja ta powoduje wzmocnienie metalowej powłoki i ujawnienie srebrnego smoka, który znajdował się pod spodem.[sep]Gdy zaczyna się powieść, klan smoków otrzymuje wiadomość od szczura o imieniu Rosa, że ludzie zamierzają zalać ich dolinę. W przerażeniu i niedowierzaniu większość smoków odmawia przyjęcia tej wiadomości i decyduje się albo ukryć, walczyć, albo uciec, by znaleźć bezpieczną kryjówkę gdzie indziej. Szarobrody, najstarszy i najmądrzeży smok w dolinie, opowiada smokom o wspaniałej dolinie, w której mieszkał jako dziecko – Krawędzi Nieba. Wierzy, że jest to jedno z ostatnich miejsc na Ziemi, gdzie smoki mogą się ukryć przed ludźmi, i namawia ich, by jej szukały. Jedynie Ognik słucha rad Szarobrodego i wyrusza wraz ze swoją towarzyszką, krasnoludką Sorrel, by ją odnaleźć, ale nie wcześniej, niż Szarobrody ostrzega go, aby „strzegł się Złotego”. Rosa Szarouchon sugeruje przed ich wyruszeniem, by udali się do jej kuzyna, Gilberta Szarouchona, po mapę. Tak robią, ale ponieważ Gilbert mieszka w dużym mieście, Ognik jest zmuszony ukryć się w opuszczonej budowli. Tam spotykają Bena, osieroconego chłopca. Ben jest zdumiony, ale przerażony smokiem i szybko dowiaduje się o jego planie. Oferuje pomoc Sorrel w wędrówce do domu kartografa. Choć niechętna pomocy ze strony jednego z jej domniemanych wrogów, Sorrel zgadza się i akceptuje towarzystwo chłopca. Sorrel dociera do siedziby Gilberta, tylko by odkryć, że nie zdołał on, mimo ciągłych starań, zlokalizować Krawędzi Nieba. Wspomina jednak, że zapytania pary są podobne do pytań pewnych tajemniczych kruków, które go ostatnio odwiedziły. Wracając do magazynu z ogólną mapą świata, Sorrel i Ben, o którym zdecydowali, że musi zostać, zbierają Ognika i wyruszają z miasta. Gdy gubią drogę, napotykają grupę krasnali. Jeden z nich, o imieniu Żwirowy, przekazuje wiadomość o obecności grupy Nettlebrandowi, złotołuskiemu, smokopodobnemu stworzeniu zajmującemu pobliski zamek. Nettlebrand, którego jedyną pasją jest polowanie i zabijanie słabszych srebrnych smoków, z entuzjazmem wysyła swojego czyszczącego zbroję, małego „homunkulusa” o imieniu Gałązka, by szpiegował Ognika i jego drużynę w nadziei, że zaprowadzą go do innych smoków. Ognik, Sorrel i Ben lecą dalej, ale wkrótce znoszeni z kursu lądują na brzegu Egiptu. Napotykając bazyliszka i grupę zapalonych archeologów, drużyna zaprzyjaźnia się w końcu z życzliwym naukowcem, profesorem Zielonątłem. Sorrel początkowo jest podejrzliwa, ale wkrótce się do niego ociepla. Profesor Zielonątko daje Benowi jedną z dwóch lodowatych metalowych łusek, które, nieznajome ludziom, niegdyś należały do Nettlebranda. Gałązka przekazuje wiadomość Nettlebrandowi, który natychmiast udaje się na wykopaliska, by znaleźć profesora Zielonątko i odzyskać łuski. Tymczasem trzej poszukiwacze wyruszają na radzie profesora, by zasięgnąć porady Dżina, którego tysiąc oczu widzi wszystko. Benowi udaje się spełnić tajemne wymagania Dżina pytaniem: „Gdzie leży Krawędź Nieba?”. Odpowiedź na pytanie pojawia się w dwóch z tysiąca oczu Dżina; jest to ścieżka oznaczona przez rzekę Indus, pasmo górskie i klasztor. Poza tym klasztorem znajduje się Krawędź Nieba. W klasztorze Ben musi załamać światło księżycowe na głowie kamiennego smoka. Dżin daje im również przepowiednię: „Gdy nadejdzie ten dzień, dwadzieścia palce wskaże drogę do Krawędzi Nieba, a srebro będzie warte więcej niż złoto”. Tymczasem Nettlebrand namierza Zielonątko, który udaje mu się uciec. Gałązka zostaje odkryty, ale pozwala mu się zostać ze względu na jego niemal idealną zdolność rozumienia i tłumaczenia każdego języka. bardzo przywiązał się do Bena i zaczyna przekazywać fałszywe informacje swojemu panu. Podczas lotu nad oceanem następuje zaćmienie księżyca, a Ognik (który żywi się światłem księżycowym) nie może latać. Spada i ląduje na grzbiecie początkowo przerażającej, ale serdecznej wężownicy morskiej. Zgadza się zabrać przyjaciół do Pakistanu, gdzie spotkają się z drakologiem, Zubeidą Ghalib. Ona jedyna zna sposób, by pomóc Ognikowi latać bez światła księżycowego. W drodze Wężownica opowiada im (między innymi) o Nettlebrandzie i jego armii czerwonookich kruków. Gdy spokojna podróż na grzbiecie Wężownicy trwa, zostają dostrzeżeni przez jednego z szpiegów-kruków Nettlebranda. Zirytowana Sorrel rzuca kamieniem, w który polizała swoim kleistym śliną. Kamień przykleja się do skrzydła Kruka i posyła go w panice na brzeg. W Pakistanie przyjaciele wchodzą do wioski, w której mieszka drakolog Zubeida, i znajdują również profesora Zielonątko. Jego żona i córka, Ginewra, dołączyły do niego z powodu incydentu z Nettlebrandem. Głęboko zaniepokojone, obie strony porównują swoje ustalenia, które wszystkie wskazują na jeden smutny fakt – Nettlebrand poluje na smoki żyjące w Krawędzi Nieba i oczekuje, że Ognik je dla niego znajdzie. Ledwo słyszą legendę, jak na nich spadają kolejne dwa kruki Nettlebranda. Sorrel próbuje ponownie sztuczki ze śliną, z jedną zmianą: do mieszanki dodaje kilka iskier ognia smoczego. Kamienie nie przyklejają się, ale Kruki rzeczywiście zmieniają się na oczach wszystkich w kilka krabów. Ta nowa dziwność ze strony Nettlebranda niepokoi poszukiwaczy, ostatecznie zmuszając Gałązkę do ujawnienia swoich pierwotnych zamiarów jako szpiega Nettlebranda. Ujawnia również pochodzenie Nettlebranda – alchemik stworzył Nettlebranda jako maszynę do zabijania smoków, aby zdobyć rogi smoków, których używał w swoich eksperymentach. Gałązka i jedenaście innych miniaturowych mężczyzn zostało stworzonych jako opiekunowie Nettlebranda. Gdy Srebrne Smoki poszły w ukrycie, Nettlebrand zabił alchemika i ostatecznie zjadł wszystkich braci Gałązki, a potem sam zaczął polować. Zubeida pokazuje Ognikowi i jego towarzyszom nie tylko grób pierwotnego Jeźdźca Smoków, ale także gatunek kwiatu, który zbiera światło księżycowe w postaci kropel rosy na swoich liściach. Po wypiciu tej „księżycowej rosy” Ognik jest w stanie latać w ciągu dnia. Obie grupy rozdzielają się, by zgubić pościg Nettlebranda w górach. Po niebezpiecznym spotkaniu z Rokiem są zrzuceni z kursu i muszą szukać schronienia w dolinie. Nettlebrand nadal śledzi łódź, w której są profesor Zielonątko i jego rodzina, wiedząc, że zaprowadzą go do Ognika, ale zostaje dostrzeżony przez Ginewrę. W dolinie pomoc przychodzi do Ognika i spółki w postaci Loli Szarouchon, siostrzenicy Gilberta. Lola sporządzała mapy kraju dla swojego wujka i prowadzi ich do klasztoru. Tam witają ich mnisi, którzy patrzą na Ognika jako na zwiastuna szczęścia. To tutaj Ben „załamuje światło księżycowe” – w rzeczywistości księżycowy kamień, który mnisi trzymają do tego celu. Ben rozbija księżycowy kamień i wzywa pomoc czwororękiego krasnoludka o imieniu Burr-Burr-Chan. Zgadza się on poprowadzić Ognika, Sorrel, Gałązkę i Bena do Krawędzi Nieba. Ostrzega jednak, że krewni Ognika zdegenerowali się w tchórzliwe istoty przyziemne w wyniku ukrywania się przed Nettlebrandem. Podczas oczekiwania na moment wyjścia, drużyna odkrywa Żwirowego (który został zagrożony przez Nettlebranda, by został kolejnym szpiegiem), ale nie udaje im się go schwytać. Lecą szybko dalej, a Nettlebrand jest w pościgu. Na przerażenie Gałązki, w centrum Krawędzi Nieba znajduje się wielkie jezioro, idealna brama dla Nettlebranda, który może podróżować wodą. Aby upewnić się, że ma rację, Lola zabiera Gałązkę w swoim miniaturowym samolocie, by zbadali i odwrócili uwagę Nettlebranda, podczas gdy inni szukają jaskini smoków. Tam spotykają smoczicę, Maję. Jest jedynym żyjącym smokiem tam, ponieważ pozostałe dwadzieścia dwa od dawna zamieniły się w kamień z powodu braku światła księżycowego. Na zewnątrz Lola i Gałązka znajdują Żwirowego. W walce, która następuje, kapelusz Krasnala (który działa jako kompensator wysokości), zostaje zabrany przez Gałązkę. Natychmiast Żwirowy dostaje choroby górskiej, pozwalając się wziąć do niewoli. Nettlebrand, który teraz zna ich lokalizację, nadchodzi. Nikt nie wie, jak mogliby go powstrzymać, ponieważ jest dwadzieścia razy silniejszy od jednego smoka, a także odporny na ogień innych smoków. Z obrzydzeniem Sorrel pluje na złotą łuskę, którą profesor dał Benowi. Zainspirowany swoim sukcesem z Krukami, Ognik tchnie w nią ogień i redukuje ją do złotej farby. Gałązka wpada na pomysł. Uwalnia Żwirowego i odsyła go do Nettlebranda. Złoty, zachwycony nadchodzącym sukcesem, każe Krasnalowi wypolerować jego zbroję. Niestety dla Nettlebranda, środek do polerowania zbroi został zastąpiony śliną krasnoludka. Nettlebrand wchodzi do jaskini i natychmiast zostaje zaatakowany przez Ognika, Maję i Lolę w jej samolocie. W końcu smoki łączą siły i podpalają Nettlebranda. Ślina krasnoludka reaguje natychmiast, rozpuszczając zbroję Nettlebranda i osłabiając go. Topi się, ujawniając pod spodem tylko ropuchę. Gdy drużyna w zdumieniu gapi się na tę przemianę, wchodzi Żwirowy. Widział wspaniałe kamienie szlachetne i formacje skalne w jaskini i pragnie ulepszyć je swoim umiejętnościami, ujawniając, że dzięki temu przywróci do życia skamieniałe smoki. W ciągu kilku dni wszystkie srebrne smoki są znowu przebudzone. Ognik i Maja lecą z Sorrel i Burr-Burr-Chan, by przyprowadzić pozostałych przedstawicieli ich gatunku z powrotem do domu. Ben i Gałązka zamieszkują z profesorem Zielonątko i jego rodziną. Dwa miesiące później ludzie otrzymują wiadomość, że Ognik przekonał srebrne smoki, by przybyły z nim do Krawędzi Nieba. Eager to see their friends again, Ben and Guinevere occupy their time with other investigations of "imaginary" creatures until they can visit the silver dragons again.


James Bond odzyskuje formułę „Skin 17” na szczycie Kanczendzongi, wymieniając tlen na nią u rannego Marquisa. Po powrocie do bazy on i Hope Kendal zabijają Paula Baacka, który upozorował swoją śmierć, aby przejąć mikrofilm.[sep]Świat Jamesa Bonda poznaje bezwzględną organizację terrorystyczną zwaną „The Union”, której brutalnym znakiem rozpoznawczym jest podcinanie gardła tym, którzy stają im na drodze. Bond i jego dziewczyna Helena biorą udział w przyjęciu kolacyjnym wydanym przez gubernatora Bahamów. Gubernator, który ma długi hazardowe wobec członka „The Union”, odmawia zapłaty, ponieważ czuje się oszukany, więc na wydarzeniu obecna jest liczna ochrona. Mimo to zabójca przebrany za jednego z strażników zabija gubernatora w chwili, gdy Bond zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństwa. Bond niemal dopada zabójcę, ale ten popełnia samobójstwo, zanim zdąży zostać przesłuchany. Ściśle tajna brytyjska formuła ukryta w mikrofilmie, o kryptonimie „Skin 17”, zostaje skradziona przez zdrajców: naukowca Stevena Hardinga i oficera RAF Rolanda Marquisa. Mikrokropka jest chirurgicznie wszczepiona do rozrusznika serca chorego starszego mężczyzny, byłego agenta chińskiego wywiadu. James Bond otrzymuje zadanie odzyskania jej, zanim „The Union” sprzeda mikrofilm obcej potędze. Bond śledzi Hardinga i byłego chińskiego agenta do Belgii, ale dwaj ostatnim uciekają, podczas gdy Bond w ostatniej chwili zabija ochroniarza Hardinga, Bazyli. MI6 namierza Chińczyka w Nepalu. Okazuje się jednak, że Harding planował oszukać „The Union”, uprowadzając samolot, w którym leci nosiciel rozrusznika. Le Gerrant, ślepy przywódca „The Union”, natychmiast domyśla się zdrady Hardinga i każe go zabić; ciało Hardinga później wypływa na plażach Gibraltaru. Samolot z nosicielem rozrusznika rozbija się w Himalajach, więc rozpoczyna się śmiertelny wyścig o odzyskanie „Skin 17”. Bond, seksowna alpinistka Hope Kendal i Roland Marquis, również rywal Bonda z czasów szkolnych, kierują jedną z wypraw. Na początku udaje im się zniszczyć chiński obóz bazowy, zmuszając tamtą drużynę do wycofania się. Niedługo później jednak wszyscy członkowie brytyjskiej wyprawy giną, z wyjątkiem Bonda, Hope i Marquisa. Wyścig osiąga kulminację, gdy Bond walczy z Marquisem na szczycie Kanczendzongi. Okazuje się, że Marquis współpracował z Hardingiem przy kradzieży „Skin 17”, choć nie planowali sprzedawać go „The Union”. Po fizycznej walce na dużej wysokości Bond wymienia tlen na „Skin 17” od śmiertelnie rannego Marquisa. Gdy Bond i Hope wracają do bazy, zdają sobie sprawę, że została ona infiltrowana przez „The Union”, gdy Paul Baack, który wcześniej upozorował swoją śmierć, zabijając resztę zespołu, żąda „Skin 17”. Bond i Hope udaje się zabić Baacka, a „Skin 17” wraca w ręce Brytyjczyków. Obecna dziewczyna Bonda, Helena, z którą jest już w separacji, ujawnia, że pracuje dla „The Union” z powodu szantażu i gróźb przemocy wobec jej rodziny. Jednak zostaje zabita na chwilę przed tym, jak Bond do niej dociera. Miejsca akcji książki obejmują: * Bahamy * Londyn, Buckinghamshire, Hampshire — Anglia * Belgia * Delhi, Indie * Maroko * Nepal * Mt. Kanczendzonga * Brighton, Anglia


Hurstwood rozwija karierę w Nowym Jorku i osiąga stabilizację, podczas gdy Carrie nie odnosi sukcesu w teatrze i popada w nędzę. Mimo braku sukcesu zawodowego bohaterka odkrywa, że skromne życie i brak uznania w pełni zaspokajają jej tęsknoty i przynoszą jej szczęście.[sep]Niezadowolona z życia w swoim wiejskim domu w Wisconsin, 18-letnia Caroline „Siostra Carrie” Meeber wsiada do pociągu do Chicago, gdzie jej starsza siostra Minnie i mąż Sven Hanson zgodzili się ją przyjąć. W pociągu Carrie poznaje Charlesa Droueta, komiwojażera, który zostaje przez nią oczarowany dzięki jej prostej urodzie i naturalnemu sposobowi bycia. Wymieniają się danymi kontaktowymi, ale gdy Carrie odkrywa „nieustającą, ciężką pracę” i ponurą atmosferę w mieszkaniu siostry, pisze do Droueta i odradza mu odwiedziny w tym miejscu. Carrie wkrótce rozpoczyna poszukiwanie pracy, by płacić siostrze i szwagrowi czynsz, i znajduje zatrudnienie przy obsłudze maszyny w fabryce obuwia. Wkrótce jednak jest zszokowana grubiaństwem zarówno męskich, jak i żeńskich pracowników fabryki, a fizyczne wymagania pracy oraz fatalne warunki w fabryce zaczynają odbijać się na jej zdrowiu. Czuje też niechęć Minnie i Svena do jej zainteresowania rozrywką, którą oferuje Chicago, w szczególności teatrem. Pewnego dnia, po chorobie, przez którą traci pracę, spotyka Droueta na ulicy w centrum miasta. Ponownie ujęty jej urodą i wzruszony jej ubóstwem, namawia ją na wspólny obiad, gdzie, podczas jedzenia steku i szparagów, przekonuje ją, by wyprowadziła się od siostry i zamieszkała z nim. Aby wzmocnić swoją pozycję, podsuwa Carrie dwie dziesięciodolarowe banknoty, otwierając przed nią horyzonty materialnych możliwości. Następnego dnia odrzuca jej słabe próby zwrotu pieniędzy, zabierając ją na zakupy do chicagowskiego domu towarowego i kupując żakiet, o którym marzyła, oraz buty. Tę samej nocy pisze list pożegnalny do Minnie i wyprowadza się do Droueta. Drouet umieszcza ją w znacznie większym mieszkaniu, a ich relacja się zacieśnia, podczas gdy Minnie śni o upadku niewinności swojej siostry. Carrie zyskuje elegancką garderobę i dzięki jego nieformalnym komentarzom o atrakcyjnych kobietach zrzuca prowincjonalne maniery, nawet jeśli zmaga się z moralnymi implikacjami bycia utrzymanką. W chwili, gdy Drouet przedstawia Carrie George’owi Hurstwoodowi, menedżerowi Fitzgerald and Moy’s – szanowanemu barowi, który Drouet opisuje jako „wysokiej klasy, modne miejsce” – jej wygląd zewnętrzny znacznie się poprawił. Hurstwood, nieszczęśliwy i zdystansowany wobec swojej żony i dzieci dążących do awansu społecznego, natychmiast zakochuje się w młodości i urodzie Carrie, i wkrótce zaczynają romans, komunikując się i spotykając potajemnie w rozrastającym się, anonimowym mieście. Pewnej nocy Drouet przystaje na propozycję znalezienia aktorki do głównej roli w amatorskim przedstawieniu melodramatu Augustina Daly’ego „Pod światłem gazu”, dla lokalnego oddziału Elks. Po powrocie do domu zachęca Carrie, by wcieliła się w rolę bohaterki, Laury. Nieznanej Drouetowi, Carrie od dawna nurtuje teatralna ambicja i posiada naturalny talent do naśladowania oraz wyrażania patosu. W nocy premiery – na którą Hurstwood przychodzi na zaproszenie Droueta – obaj mężczyźni są tak wzruszeni wspaniałym występem Carrie, że okazują jej jeszcze większe uczucie. Następnego dnia romans wychodzi na jaw: Drouet odkrywa, że został zdradzony, Carrie dowiaduje się, że Hurstwood jest żonaty, a żona Hurstwooda, Julia, od znajomego dowiaduje się, że Hurstwood wyjechał na przejażdżkę z inną kobietą i celowo nie zabrał jej na wieczór teatralny Elks. Po nocy picia i w rozpaczy z powodu finansowych żądań żony oraz odrzucenia przez Carrie, Hurstwood natrafia na dużą sumę gotówki w otwartym sejfie w biurze Fitzgerald and Moy’s. W chwili słabego ocenienia ulega pokusie przywłaszczenia dużej sumy pieniędzy. Pod pretekstem nagłej choroby Droueta zwabia Carrie do pociągu i ucieka z nią do Kanady. Gdy przybywają do Montrealu, sumienie Hurstwooda – i prywatny detektyw – skłaniają go do zwrotu większości skradzionych funduszy, ale zdaje sobie sprawę, że nie może wrócić do Chicago. Hurstwood uspokaja Carrie, zgadzając się ją poślubić, a para przeprowadza się do Nowego Jorku. W Nowym Jorku Hurstwood i Carrie wynajmują mieszkanie, w którym żyją jako George i Carrie Wheeler. Hurstwood kupuje mniejszościowy udział w saloonie i początkowo jest w stanie zapewnić Carrie zadowalający – choć nie wystawny – standard życia. Para jednak się oddala, gdyż Hurstwood porzuca wszelkie pozacje dobrych manier wobec Carrie, a ona uświadamia sobie, że Hurstwood nie jest już tym błyskotliwym, potężnym menedżerem z czasów chicagowskich. Niezadowolenie Carrie tylko rośnie, gdy poznaje Roberta Amesa, bystrego młodego uczonego z Indiany i kuzyna sąsiadki, który wprowadza ją w ideę, że to wielka sztuka, a nie krzykliwy materializm, jest godna podziwu. Po zaledwie kilku latach właściciel saloonu sprzedaje nieruchomość, a partner biznesowy Hurstwooda wyraża zamiar rozwiązania spółki. Zbyt arogancki, by przyjąć większość dostępnych mu ofert pracy, Hurstwood wkrótce odkrywa, że jego oszczętności topnieją, i naciska na Carrie, by oszczędzała, co ona uważa za upokarzające i odpychające. Podczas gdy Hurstwood leży bezczynnie, przytłoczony apatią i głupio przepuszczając większość oszczędności w hazardzie, Carrie zwraca się ku nowojorskim teatrom w poszukiwaniu zatrudnienia i zostaje tancerką chóru. Po raz again jej talent teatralny jej służy i, gdy starzejący się Hurstwood popada w niebyt, Carrie zaczyna awansować z tancerki chóru do małych ról z tekstem i nawiązuje przyjaźń z inną tancerką, Lolą Osborne, która zaczyna namawiać Carrie do wyprowadzki się z nią. W ostatniej próbie udowodnienia swojej przydatności Hurstwood zostaje „strajk-breakerem” i prowadzi tramwaj w Brooklynie podczas strajku motorniczych. Jego pechowe przedsięwzięcie, trwające zaledwie dwa dni, skłania Carrie do odejścia od niego; w liście pożegnalnym dołącza dwadzieścia dolarów. Hurstwood ostatecznie dołącza do bezdomnych Nowego Jorku, podejmując dorywcze prace, chorując na zapalenie płuc i w końcu stając się żebrakiem. Zredukowany do stania w kolejkach po chleb i jałmużnę, popełnia samobójstwo w tanim hotelu. Tymczasem Carrie osiąga gwiazdorską sławę, ale odkrywa, że pieniądze i sława nie zaspokajają jej tęsknot ani nie przynoszą jej szczęścia i że nic jej tego nie da.


Heris Serrano nie postrzela admirała Lepescu, co nie kończy jego zagrożenia i nie prowadzi do rozbicia spisku. Ocalali członkowie dawnej załogi Heris decydują się wrócić do Floty i nie zastępują bezużytecznej załogi na jachcie „Sweet Delight”.[sep]Fabuła i narracja koncentrują się wokół Heris Serrano, silnej i kompetentnej protagonistki. Ostatnio odeszła z Regular Space Service, strażniczej służby Familias Regnant, aby uniknąć sądu wojskowego za uratowanie życia swoich żołnierzy poprzez celowe nieposłuszeństwo wobec rozkazów krwawego przełożonego, admirała Lepescu, i zdobycie celów w inny sposób niż ten, który on określił. Zwolniona do cywila, musi zarabiać na życie jako kapitan. Agencja pracy znajduje jej posadę kapitana prywatnego jachtu „Sweet Delight” dla bogatej członkini Rodziny, Lady Cecelii. Poprzedni kapitan „Sweet Delight”, podły kapitan Olin, ściągnął na siebie gniew Cecelii, nie opuszczając stolicy (gdzie Cecelia przebywała na Wielkiej Radzie Familias) wystarczająco szybko, by mogła przybyć na Sirialis, prywatną planetę-estate Lorda Thornbuckle’a, na początek sezonu polowań na lisy; to opóźnienie zmusiło ją do zabrania na pokład kilku uporczywych krewnych, którzy są w niełasce i zostali wysłani na jej jacht jako wygodna, mobilna forma wygnania. Heris z przerażeniem odkrywa, że ta sama agencja, która poleciła ją Cecelii, wcisnęła na jej statek nieprzerwany strumień niekompetentnych, zregenerowanych i wprost kryminalnych personelu, a jej nowe dowództwo nie było tylko nadmiernie luksusowe i nieefektywne, ale stanowiło wprost pułapkę śmierci. Uświadamia sobie to, gdy Heris zaczyna śledzić anomalie w systemach środowiskowych i postanawia osobiście sprawdzić ich części. Dwaj technicy środowiskowi, których rozkazuje towarzyszyć jej w kombinezonach ochronnych, spieszają w dół, aby dotrzeć do skrubera przed Heris. Najgorsze obawy Heris się spełniają, gdy dwaj technicy popełniają błąd i uwalniają chmurę śmiertelnego siarkowodoru; jeden ginie, a drugi jest ciężko ranny. W wyniku późniejszego dochodzenia systemy podtrzymywania życia są w niebezpieczeństwie natychmiastowej awarii. Heris zarządza awaryjny objazd do stoczni w głębokiej przestrzeni kosmicznej w celu napraw. Podczas pobytu w stoczni w skruberach odkryto ukryte kontrabandowe dane. Wydaje się, że kapitan Olin, zmarły Iklind i prawdopodobnie inni używali jachtu Cecelii do przemytu różnych towarów dla nieznanych osób. Cecelia i Heris zawierają zakład: jeśli naprawy zostaną ukończone zgodnie z planem, Heris będzie uczyć Cecelii wewnętrznego funkcjonowania jej statku. Jeśli nie, to Cecelia nauczy Heris jazdy konnej na jej osobistym mechanicznym koniu. Częściowo z powodu przemytu Heris przegrywa, ale Cecelia nie trzyma jej do tego z powodu ingerencji prawnych i nalega, aby obie strony wywiązały się z umowy. Obie odkrywają pewną sympatię do ulubionego tematu drugiej strony i powoli stają się bliskimi przyjaciółmi. Ron popada w konflikt z Heris, gdy nazywa ją „odrażającą” za umieszczenie go i jego towarzyszy w tym, co on uważa za gorsze zakwaterowanie podczas ich pobytu w stoczni, a pogarsza sprawę, wkraczając na mostek (z zamiarem przeprosin) podczas skomplikowanej serii skoków FTL. Ostatnią kroplą jest ćwiczenie awaryjne; Ron i Odious George jako żart pomalowali różne cylindry używane podczas ćwiczeń i manipulowali sprzętem, aby zmylić i upokorzyć kapitana. Gdyby komputerowo generowane ćwiczenie było nieco inne, cylindry stworzyłyby domową bombę. Heris, za zgodą Cecelii, zamyka Rona w jego kwaterach, a przez zręczną manipulację komputerowymi urządzeniami i sprzętem oswaja Rona i powoli prowadzi go do zrozumienia błędów jego sposobów; od tego czasu zaczyna naprawiać jego luźne i niedostateczne wykształcenie. Jest zwolniony, gdy nauczy się wystarczającego zdrowego rozsądku. Nowo odkryta przez Rona wrażliwość zaczyna zanikać, gdy „Sweet Delight” dociera na Sirialis, a inni (Cecelia, Heris, Brun, Raffaele i George) zaczynają cieszyć się polowaniem na lisy, podczas gdy Ron jest nieszczęśliwy i niezdolny do jazdy w siodle. George sugeruje, aby odbyli tajną wycieczkę na jedną z wysp wakacyjnych, po prostu by uciec od wszystkiego i zirytować swoich krewnych, znikając na chwilę. Ich ucieczka idzie dobrze, dopóki nie próbują wylądować w kompleksie Bandoo, aby zatankować ich flitter. Ich autorytet jest odrzucony przez tamtejsze systemy, a podczas krążenia nad polem ich flitter zostaje zestrzelony. Walcząc o dotarcie na wyspę, są witani przez byłych członków załogi Heris, którzy najwyraźniej są wyznaczoną ofiarą polowania na ludzi zorganizowanego przez tego samego admirała Lepescu, który zniszczył załogę Heris. Myśleli, że flitter niesie myśliwych, więc użyli swojej najlepszej broni. Rozdzielają młodych na dwie grupy: Raffaele z Brun i George’a z Ronem, uzasadniając, że podzieleni będą mieli większą szansę, że przynajmniej jeden z nich przeżyje wystarczająco długo, aby zostać uratowanym. Pierwszej nocy Raffaele i Brun radzą sobie dobrze, zdobywając sprzęt myśliwego, gdy ten myśliwy zabił długiego ocalałego, którego Petris wysłał, by się nimi opiekował; myśliwy z nadmierną pewnością siebie padł od ostrza swojej jeszcze nieumarłej ofiary. Następnego dnia znajdują dobrze ukrytą jaskinię i chowają się w niej. Ron i George nie radzą sobie tak dobrze. Pierwszej nocy spędzają godziny na budowie marnej pułapki na myśliwych, a następnego dnia Ron zapada na jakąś gorączkę. George idzie po wodę dla Rona, ale popełnia błąd, wypijając trochę, zanim zauważa niepokojącą ciszę potoku: został zatruty przez myśliwych, którzy zaczęli obawiać się, że nieobecność młodych zostanie zauważona i przestali grać fair. Ron z gorączką próbuje przeciągnąć ciało George’a w bezpieczne miejsce, ale George zostaje schwytany przez myśliwych i zabrany do lodż Bandon (podczas gdy Ronowi udaje się uciec). W lodż George przekonuje swoich dwóch strażników do zdrady Lepescu i pozwolenia mu wysłać wiadomość do Lorda Thornbuckle’a i jego milicji. Wiadomość trafia do Heris i Cecelii, które już zorganizowały wyprawę milicyjną – zaczęły podejrzewać ich nieobecność i różne nieautoryzowane loty wahadłowców na wyspy. Gdy szturmują Bandon, zdrajca w milicji zabija dwóch strażników i prawie zabija George’a. Wszyscy myśliwi i ofiary byli na drugiej wyspie. Lepescu zrozumiał, że gra skończona, i zaczyna systematycznie zabijać wszystkich myśliwych i ofiary. Jego zamiarem jest wyeliminowanie wszelkich świadków i ucieczka z Sirialis. Ron znajduje dziewczyny tuż przed jednym z ocalałych myśliwych. Zaskakują go i odkrywają, że książę koronny Gerel jest częścią spisku Lepescu. Wszyscy wyruszają, aby uciec z wyspy, i wpadają w zasadzkę Lepescu, który oferuje księciu wybór: albo zabije swoich przyjaciół, pozwalając Lepescu szantażować księcia, albo umrze z nimi. Jego groźba jest wspierana granatem gazowym z łącznikiem martwego człowieka. Heris i Cecelia śledzą ślady księcia; podczas gdy opóźnione przez zabijanie zdrajcy milicyjnego, natrafiają na Lepescu na czas, aby Heris mogła go postrzelić w głowę i zakończyć jego zagrożenie. W następstwie spisek Lepescu jest rozbity. George wraca do zdrowia i łączy się z Brun i Ronem, których doświadczenia na wyspie dojrzały. Była załoga Heris (przynajmniej ocalali) decyduje nie wracać do Floty, która ich zdradziła, i dołącza do „Sweet Delight”, w dużej mierze zastępując bezużyteczną poprzednią załogę. Udział księcia jest tuszowany, a on jest przetrzymywany na jachcie Cecelii do powrotu na Rockhouse Major, gdzie będzie musiał odpowiedzieć przed swoim ojcem.


Bobbo okrada klientów Ruth, wykorzystując wiedzę zdobytą na kursach księgowości, co skutkuje aresztowaniem jego żony. Po śmierci Ruth na raka, Mary Fisher przejmuje jej dom i zapowiada dalszą zemstę na byłym partnerze.[sep]Ruth to nienaturalnie wysoka i brzydka gospodyni domowa, której niekochany mąż, Bobbo, traktuje ich związek jako otwarte małżeństwo oparte wyłącznie na wygodzie. Bobbo naprawdę kocha tylko swoją kochankę, sławną i bogatą autorkę romansów o imieniu Mary Fisher. Gdy Ruth w końcu gorąco wyraża swój sprzeciw wobec pozamałżeńskiego romansu Bobbo, nazywa ją „diablicą”, co skłania ją do przemyślenia swojego życia. Postanawia zachowywać się zgodnie z nadanym jej przez niego mianem. Bobbo natychmiast opuszcza Ruth i ich dwoje dzieci: zamieszkuje z Mary Fisher, której wkrótce się oświadcza. Ruth knuje plan zemsty, zaczynając od podpalenia własnego domu, co zmusza dzieci do zamieszkania z ojcem w rezydencji Mary Fisher. Ruth wchodzi w szereg bez znaczących relacji seksualnych, aby emocjonalnie odseparować się od seksu. W międzyczasie pracuje w domu opieki, w którym mieszka matka Mary, Pearl; jej działania tam powodują wydalenie Pearl z placówki, co niepokoi Mary i Bobbo, którzy muszą teraz się nią opiekować. Tymczasem Bobbo wierzy, że Ruth niewytłumaczalnie zniknęła i może być martwa, ponieważ całkowicie go i ich dzieci porzuciła. Ruth znajduje pracę w szpitalu psychiatrycznym, jednocześnie uczęszczając na kursy księgowości. Wykorzystuje tę wiedzę, aby dyskretnie okraść klientów korporacyjnych Bobbo w sposób, który w przyszłości obciąży go winą. Następnie Ruth zakłada własną agencję pracy dla sekretarek, pod pseudonimem „Vista Rose”. Poprzez swoją agencję wysyła do biura Bobbo sekretarkę, która zaczyna z nim kolejny romans. Gdy policja przybywa aresztować Bobbo, Ruth sprawia wrażenie, jakby on i sekretarka mieli zabrać skradzione fundusze i opuścić kraj, choć sama jest w posiadaniu pieniędzy, dzięki czemu się bogaci. Pod nowym pseudonimem Ruth pracuje jako niania dla dzieci sędziego przewodniczącego w procesie Bobbo; śpi z nim i skutecznie przekonuje go do wydłużenia wyroku więzienia dla Bobbo w przypadku skazania. Bobbo zostaje uznany za winnego i uwięziony. W desperacji Mary Fisher zwraca się ku religii, podczas gdy Ruth manipuluje całą sytuacją i nadal odtwarza się, używając różnych pseudonimów i romansów. Ruth wykorzystuje swoje pieniądze, aby zmienić styl życia i wygląd, przechodząc w szczególności serię operacji mających na celu całkowitą rekonstrukcję jej ciała. Mary nadal kocha Bobbo i marnieje, zachorowując na raka i ostatecznie umierając, a jej dom zostaje szybko kupiony przez Ruth. Ruth prowadzi teraz życie bogactwa, przepychu i kontroli, twierdząc, że seksualnie zdominuje Bobbo, jak tylko zabezpieczy jego zwolnienie z więzienia, sprowadzając na niego nieszczęście, które kiedyś zadał jej on.


Wdowa po Jimie Fergessonie odkrywa, że transakcja jej męża z Harmonem była całkowicie nielegalna, zgodnie z tym co wierzył Al Miller. W konsekwencji Harmon zostaje tymczasowo zatrzymany, gdy Lydia grozi mu pozwem o oszustwo.[sep]W 1960 roku 58-letni Jim Fergesson postanawia sprzedać swoją firmę naprawczą w Oakland i przejść na emeryturę. Zagraża to poważnie komplikować sytuację jego najemcy, sprzedawcy samochodów używanych Alowi Millerowi, który wynajmuje od Fergessona plac, by sprzedawać swoje stare, zniszczone, ale powierzchownie odrestaurowane graty. Chris Harmon, przedsiębiorca, doradza Fergessonowi zainwestowanie w nowy super-warsztat zlokalizowany w Marin Country Gardens. Podczas wizyty na terenie nieruchomości, aby osobiście sprawdzić jej istnienie, Jim poślizguje się w błocie i doznawa lekkiego zawału serca. Miller jest przekonany, że Harmon jest skorumpowany, i próbuje w amatorski sposób szantażować go w związku z domniemaną (wówczas nielegalną) sprzedażą obscenicznych nagrań audio. Jednocześnie Al zaczyna pracować u Harmona jako dziwnie niekwalifikowany sprzedawca muzyki klasycznej. Jak się okazuje, była to niewinna pomyłka administracyjna. Rzeczywiste zadanie Ala obejmuje masowy marketing, czekajcie na to... muzyki barbershopowej. Dostrzega spiski, intrygi i podwójne gry tam, gdzie ich nie ma, i usiłuje z całych sił, choć ostatecznie bezskutecznie, pokrzyżować plany podpisania końcowej umowy między Fergessonem a Harmonem, grając na paranoi starego Jima. Wszystkie te napięcia odbijają się na zdrowiu niedawno kontuzjowanego, osłabionego i chorego Fergessona, który tej samej nocy umiera w domu. Al随后 odkrywa, że jego plac ze samochodami używanymi został zdewastowany, choć dokładny czas i data pozostają niepewne. Odgrywa to nieoczekiwanie ważną rolę w dalszym rozwoju wydarzeń. Rzeczy nie są takimi, jakimi się wydają, a zbieg okoliczności odgrywa tu główną rolę. Jego żona Julie rezygnuje z pracy i uciekają razem przez Nevadę, tymczasem Lydia, wdowa po Jimie, odkrywa, że transakcja jej zmarłego męża z Harmonem była, wbrew temu, co Al szczerze wierzył, całkowicie legalna. Al zostaje tymczasowo zatrzymany po tym, jak Lydia grozi mu pozwem o oszustwo. Julie opuszcza go na zawsze. W chwili prawdziwego szczęścia Al zaczyna nowy związek ze swoją zamężną pośredniczką w handlu nieruchomościami, żywiołową, atrakcyjną „kolorową” kobietą o nazwisku pani Lane.


Nowe Niebo myli Todda z Burmistrzem i strzela do niego, co powoduje jego śmierć i zniknięcie Hałasu. Spackle podejmują próbę wyleczenia go, a Ben twierdzi, że słyszy powracający Hałas chłopca, co daje nadzieję na jego przebudzenie.[sep]Książka jest kontynuacją tamtych, gdzie skończyła się poprzednia. Armia Spackle maszeruje na Nowe Prentisstown z jednej strony, a siły Odpowiedzi z drugiej. Burmistrz Prentiss został uwolniony przez Todda, aby pomóc w obronie miasta, podczas gdy Viola przebywa z Odpowiedzią i statkiem zwiadowczym, mając nadzieję na uzyskanie dodatkowej pomocy. Burmistrz organizuje swoją armię i rozkazuje atakować armię Spackle przy wodospadzie w pobliżu miasta. Spackle, choć słabiej uzbrojeni, liczą tysiące, a ich broń ewoluowała od czasu pierwszej wojny trzynaście lat wcześniej. Zachowując łuki i strzały, nową broń wypalającą białą „lepka” ogień zamontowano na grzbietach ich stworzeń przypominających woły, nazwanych przez osadników „bitwomore”. To, wraz z inną bronią – białymi kijami strzelającymi mieszanką chemikaliów organicznych – łatwo odparło pierwszą falę ataku Burmistrza. Todd niemal zostaje zniszczony przez broń ogniową, ale używa swojego Hałasu w ten sam sposób, w jaki użył go przeciwko Burmistrzowi, aby unieszkodliwić jeźdźca bitwomore. Druga fala żołnierzy, tym razem wykorzystująca artylerię jako osłonę, zdołała zmusić Spackle do odwrotu. Tymczasem Viola znajduje Panią Coyle przy statku zwiadowczym, który wylądował u podstawy zburzonej wieży komunikacyjnej. Dwaj przyjaciele z konwoju osadników, Simone i Bradley, zostali wysłani, by szukać Violi i są wstrząśnięci stanem, w jakim ona i osada się znajdują. Pani Coyle, początkowo zaskoczona, że Viola żyje, szybko dochodzi do siebie i próbuje wyjaśnić swoje motywacje. Viola jednak ucisza ją i ostrzega Simone oraz Bradleya, by nie ufały uzdrowicielce. Następnie, zaniepokojona bezpieczeństwem Todda, Viola prosi Bradleya o wystrzelenie sondy rozpoznawczej w celu zbadania sytuacji. Po zobaczeniu wojny i broni Spackle oraz stawieniu czoła ryzyku utraty Todda, Viola niemal wystrzeliwuje jedną z rakiet punktowych statku zwiadowczego w stronę bitwy. Jednak wcześniej zostaje wystrzelona tajna artyleria Burmistrza. Bradley i Simone akceptują decyzję Violi, że nikomu nie można ufać oprócz Todda, i wysyłają sondę do obserwacji obozu Spackle, ujawniając ich ogromne liczby. Narracja przenosi się następnie do Spackle w środku obozu. Spackle to 1017, zwany Powrotem, i istnieje jako odrębna jednostka od Ziemi, czyli Spackle. Jest jedynym ocalałym Brzemieniem i szuka zemsty na Przełęczy za zabójstwo swojego „jedynego”. Jego punkt widzenia kończy się, gdy sonda Bradleya zostaje zestrzelona. Następnego dnia Spackle budują tamę na rzece daleko w dół, blokując dopływ wody, i atakują obóz Burmistrza płonącym bumerangiem wystrzeliwanym z łuku, który potrafi wrócić po uderzeniu w kilka celów, a następnie zostać ponownie wystrzelonym w ciągu kilku sekund. Coyle próbuje manipulować Violą, by wystrzeliła rakietę w celu uratowania „swojego chłopca”, ale Bradley jest stanowczo przeciwny. Todd, obserwowany przez nową sondę, staje się łatwym celem, gdy jego koń, Angharrad, odmawia ruchu, a on odmawia jej opuszczenia (nie może zrobić tego samego, co z Manchee). Gdy Viola myśli, że widzi, jak Todd zostaje trafiony bumerangiem, choć w rzeczywistości był to koń Burmistrza, wystrzeliwuje rakietę, która powoduje katastrofalną eksplozję. Zabija to wszystkich łuczników Spackle i blokuje drogę w górę i w dół zbocza, oddzielając dwie armie. Wtedy Burmistrz wysyła myśl „Jestem kołem i kołem jestem” do Todda, cicho, choć Todd sprzeciwia się i grozi, że go skrzywdzi. Wtedy zauważa, że to ucisza jego Hałas i odsuwa wspomnienia wojny, więc zaczyna to powtarzać dla pocieszenia i siły. Viola przybywa na plac miejski, wstrząśnięta tym, że wywołała wojnę dla Todda. Todd mówi jej, że zrobiłby to samo, ale ona znajduje w tym mało pocieszenia. Następnie zauważa, że Hałas Todda jest cichszy, a on widzi, że ona jest chora, ale oboje nie rozwijają tych tematów. Narracja ponownie przenosi się do Powrotu, który kłóci się z Niebem, liderem Spackle, i domaga się więcej działań i ataków. Niebo odmawia zrobienia czegokolwiek, co nie byłoby dla dobra Ziemi, ale prosi Powrót, by mu zaufał, i prowadzi go do Końca Ścieżki. Ujawnia „Źródło”, człowieka schwytanego przed rozpoczęciem wojny. Niebo oferuje Źródło Powrotowi, jeśli dwie armie osiągną pokój. Powrót nie jest pewien, dlaczego taka osoba miałaby być uważana za nagrodę, dopóki nie rozpoznaje w Źródle Bena, przybranego ojca Todda. Tymczasem uchodźcy zaczynają napływać z przedmieść Nowego Prentisstown – większość mężczyzn dołącza do sił Burmistrza na placu miejskim, podczas gdy większość kobiet dołącza do sił Coyle na miejscu lądowania. Spackle zaczynają atakować miasto losowo, niszcząc różne cele i zabijając wszelkie patrole zwiadowcze wysyłane przez Burmistrza. Białe kije uznaje się za rodzaj broni balistycznej strzelającej kwasem, który paruje po opuszczeniu lufy, ale zachowuje spójność, aż uderzy w cel. Ostatecznie, magazyn wody zostaje zaatakowany i niemal cała pozostała woda zostaje utracona. W tym czasie Burmistrz traci kontrolę nad wydawaniem rozkazów żołnierzom za pomocą Hałasu, a Todd uderza go i przejmuje dowodzenie. Burmistrz chwali go za posiadanie takiej zdolności, ale Todd jest zajęty odkryciem ciała Jamesa (żołnierza, który karmił konie, utonął w powodzi zbiornika wodnego). Nie zginąłby, gdyby Todd nie kontrolował go, by szukał dodatkowej wody dla Angharrad, co sprawia, że Todd żałuje, że kontrolował go dla własnych pragnień. Teraz bez wody, a Odpowiedź bez jedzenia, dwie strony są zmuszone do rozmów pokojowych w zrujnowanym Domu Uzdrowienia. Burmistrz i Todd spotykają się z Coyle, Simone, Bradleyem i Lee, a Todd i Viola szybko ujawniają fakt, że przyprowadzili dodatkowych żołnierzy, którzy są w ukryciu. Jednak Todd nie ujawnia, dlaczego jego Hałas staje się trudniejszy do usłyszenia, a Viola odmawia承认, że infekcja od jej opaski identyfikacyjnej zaczyna poważnie ją dotykać. Po negocjacjach zostaje osiągnięty pokój i następuje transfer żywności z Nowego Prentisstown do obozu Coyle. Teraz, gdy dwie grupy współpracują, Burmistrz wabie Spackle do walki z nimi, a Odpowiedź dostarcza bomby do zniszczenia atakujących Spackle. Bradley, przezwany „Humanistą”, wściekle przekonuje Todda i Violę, by to przerwali. Spackle zostaje schwytany przez Burmistrza, a następnie odesłany do obozu z dwiema wiadomościami. Burmistrz wysyła jedną o absolutnej ciszy, a Todd mówi im, że chcą pokoju. Słyszy, jak Spackle nazywają go „Nożem” przed ucieczką. Wściekła, że Burmistrz ją podważył, Pani Coyle wysyła bombę do twierdzy Spackle. Spackle odpowiadają, wysyłając tego samego Spackle, który został schwytany, mówiąc im, by wysłali dwie osoby, by spotkać się z Niebem na wzgórzu następnego ranka. Viola i Bradley, który zaraził się zarazkiem Hałasu i więc będzie wydawał się bardziej godny zaufania, są wysłani do rozmów. Niebo wita ich, ale jedna osoba – 1017, ocalały z ludobójstwa Burmistrza, i Spackle, który przysiągł zemstę na Toddzie, gdy został uratowany – rozpoznaje Violę jako „jedyną” Todda i próbuje ją zamordować. Jednak zatrzymuje się, gdy widzi opaskę identyfikacyjną, która została zablokowana na jej nadgarstku, i w swoim zdumieniu zostaje zabrany przez Ziemię. Niechętnie rozmowy pokojowe są wznawiane. Tej nocy jednak Spackle przeprowadzają zaskakujący atak na Burmistrza i Todda. Ale Burmistrz, który przeczytał Hałas Nieba przez posłańca, wiedział o tym planie z góry i już ustawił swoją artylerię i żołnierzy. Po zabiciu atakujących Spackle, Burmistrz chwyta komunikator Todda i mówi Niebu, że może go czytać i że powinien się poddać. Niebo, wstrząśnięte, zgadza się. Tymczasem Powrót powrócił do Końca Ścieżki, by zabić Bena, ponieważ pokój został już osiągnięty. Niebo spotyka go tam i obserwuje, jak Powrotowi nie udaje się zamordować Bena, niezdolnemu do zabicia tak jak Todd. Żałuje tego, ale Niebo mówi mu, że będzie potrzebował tej wiedzy, gdy stanie się Niebem, a następnie budzi Bena, ignorując zamieszanie Powrotu nad tym stwierdzeniem. Gdy Ben budzi się, może mówić językiem Ziemi. Następnego dnia zostaje osiągnięty pokój, choć negocjacje mają być kontynuowane. Burmistrz strategicznie ogłasza, że pokonali Spackle u obozowisków na wzgórzu i że znaleziono lekarstwo na infekcję od opaski identyfikacyjnej. Pani Coyle jest oburzona i przekonana, że Burmistrz to zaplanował, i przystępuje do testowania lekarstwa, ostrzegając publiczność, że Burmistrz knuje coś. Jej oskarżenia spotykają się z buczeniem i gniewem, a ona wycofuje się w gorzkiej złości. Wkrótce testy ujawniają, że lekarstwo używa agresywnego antybiotyku zmieszanego z aloesem, który Burmistrz twierdzi, że znalazł w broni Spackle, co pozwala medykamentowi rozprzestrzeniać się dziesięć do piętnaście razy szybciej. Viola prosi Todda, by zdecydował, czy powinna przyjąć lekarstwo. Na placu miejskim Burmistrz uczy Todda czytać, dając mu swoją umiejętność czytania przez Hałas. Po przeczytaniu dziennika swojej matki, Todd pyta Burmistrza, czy lekarstwo jest prawdziwe, a Burmistrz po prostu mówi, że będzie. Przekonany, Todd przynosi bandaże Violi następnego ranka, aby leczyć jej infekcję. Chwilę później Pani Coyle wygłasza przemówienie o swoich zamiarach rezygnacji i przekazania przywództwa Burmistrzowi w pełni. Jednak szybko okazuje się to spiskiem, by zabić Burmistrza za pomocą bomby przymocowanej do jej osoby. Todd, w próbie uratowania Simone, która jest przed Panią Coyle, nieświadomie ratuje zamiast tego Burmistrza, foiling jej plan i ujawniając, że może kontrolować ludzi swoim Hałasem (jak kazał Wilfowi skoczyć z jego pozycji blisko Pani Coyle). Burmistrz nieustannie dziękuje Toddowi, ale Todd jest przerażony, że podświadomie uratował Burmistrza, a nie Simone, co udowadnia odtworzenie z pobliskich sond. Viola jest równie przerażona, niepewna, kim Todd stał się. Mówi mu, że nienawidzi jego ciszy, i on się kłócą, Todd przekonany, że Burmistrz się zmienił, a Viola oskarżając go, że zmienia się w Burmistrza. Następnie mówi mu, że nie może mu już ufać; że on już nie jest nim, co sprawia, że jego Hałas wybucha w gniewie, szoku i bólu. Burmistrz przerywa, zanim cokolwiek więcej zostanie powiedziane, zamiarem wygłoszenia kolejnego przemówienia, aby pokazać obywatelom, że jest w porządku. Gdy Burmistrz zaczyna przemówienie i prosi Todda, by był jego synem, Ben i Powrót przybywają. Todd, przytłoczony szczęściem, rzuca się na Bena i opuszcza Burmistrza na scenie, rozkazując ludziom ustąpić mu z drogi, gdy biegnie. Dwaj się obejmują, a Burmistrz czuje się zdradzony i niechciany. Teraz, gdy Ben może mówić językiem Spackle, woli używać swojego Hałasu do komunikacji, a w konsekwencji Hałas Todda otwiera się wokół Bena, gdy rozmawiają. Po tym Todd prosi Violę, by opuściła z nim Nowe Prentisstown, gdy wojna się skończy, i deklaruje, że nie obchodzi go, co stanie się z innymi bez jego nadzoru. Jego Hałas jest ponownie słyszalny, i otwarcie myśli o tym, jak piękna jest Viola i jak chce ją objąć. Pośpiesznie przeprasza, ale Viola go całuje i myśli, że to czuje się jak „wreszcie”. Obecna grupa dzieli się, by uregulować pokój natychmiast, zostawiając Todda i Burmistrza samych. Wściekły, że Todd już się o niego nie troszczy i chce go opuścić w momencie, gdy pokój zostanie ustanowiony, Burmistrz strzela do Iwana i kradnie statek zwiadowczy, porywając Todda w procesie. Ucząc się, jak obsługiwać statek zwiadowczy, kradnąc Hałas Bradleya, Burmistrz wystrzeliwuje rakiety w stronę Spackle, gdzie Bradley, Viola i Ben nadal negocjują warunki. Jednak rakiety i „klastrowe bomby” wystrzelone później nie eksplodują. Burmistrz decyduje się spróbować czegoś innego, przypominając sobie sztuczkę, którą dziadek Bradleya nauczył swojego wnuka. Przemieszkuje paliwo i uwalnia je. Mieszanka paliwa jest tą samą, której używała Viola w jej pudełku na ognisko w „Nożu Nigdy Się Nie Kończącym”, gdy tylko kilka kropli zniszczyło most między starym Prentisstown a Farbranch. Ogień zabija wielu Spackle, w tym Niebo, a Powrót staje się nowym Niebem. Todd próbuje zadzwonić do Violi, ale zostaje przerwany przez Burmistrza. Jednak Todd udaje się przekazać, że zmierzają w stronę oceanu. Nowe Niebo uwalnia wodę jako odpowiedź. W tym procesie miasto zostaje zmiecione, a armia, wcześniej kontrolowana przez Burmistrza, wraca do samokontroli. Ludzie i Niebo zarządzają wtedy rozejmem. Burmistrz ląduje wtedy nad oceanem. Nowe Niebo decyduje się zaatakować osadników, podczas gdy Burmistrz rozkazał swoim pozostałym kapitanom zaatakować Odpowiedź i maszerować na plac miejski, by zginąć. Jednak Lee, używając karabinu z pomocą Wilfa, zabija Kapitana Tate, a żołnierze dołączają do pozostałych ludzi. Wilf i Ben udają się odwieść Niebo od ataku, szczery i otwarty Hałas Wilfa pokazując Niebu, jak słuchać Ziemi, co pozostawia Burmistrza rozczarowanym. Viola i Bradley jadą teraz do oceanu w nadziei na pomoc Toddowi. Jednak Żołądź, koń Violi, umiera z wyczerpania, i jest zmuszona jechać Angharrad, podczas gdy Bradley zostaje w tyle. Nad oceanem Burmistrz gratuluje Toddowi, a następnie mówi, że będzie świetnym liderem Nowego Świata – świata, którego nie chce być częścią, ponieważ Burmistrz umiera, z powodu „zbyt dużej wiedzy”. Burmistrz walczy wtedy z Toddem, używając tylko ich hałasów, i Todd wygrywa. Burmistrz popełnia wtedy samobójstwo, wchodząc do morza, gdzie zjadają go drapieżne ryby. Niebo przybywa na swoim bitwomore z Benem. Widzi Violę i Todda, ale myli Todda z Burmistrzem i strzela mu w klatkę piersiową z karabinu na kwas. Hałas Todda znika i umiera, co sprawia, że Viola grozi, że zastrzeli Niebo w odwecie. Niebo, ujawniając, że strzelał mimo wiedzy, że to mógł być Todd, uświadamia sobie, jak bardzo się pomylił, i czuje żal, który Todd czuł, zabijając Spackle w pierwszej książce. Viola rezygnuje z zabicia go, uświadamiając sobie, że spowodowałoby to niekończącą się wojnę i że nikt by nie pamiętał Todda i wszystkiego, co zrobił, potem. Ostrzega Niebo, by zniknął z jej oczu, i wraca do Todda. Ben nagle pyta, czy może cokolwiek słyszeć, przysięgając, że słyszy Hałas Todda. Spackle próbują wyleczyć Todda swoimi lekami i umieszczają go w Końcu Ścieżki. Leki działają, a jego Hałas powraca w wybuchach od czasu do czasu. Główny konwój ma przybyć na wielką ceremonię, której Viola nie weźmie udziału, ponieważ nie opuści boku Todda, aż się obudzi, choć wie, że on będzie zmieniony, jak Ben był. Niebo obiecało nie przyjmować lekarstwa na infekcję od opaski, dopóki Todd nie zostanie wyleczony, w akcie samodyscypliny, ale Viola mu nie wybacza i nie pozwoli mu wejść, by zobaczyć Todda. Codziennie Viola nadal czyta dziennik matki Todda na głos, mając nadzieję, że on usłyszy i wróci. Epilog cyklicznie przechodzi przez doświadczenia Todda w śpiączce. Wchodzi w swoje stare wspomnienia, w szkole, w Farbranch, ale także ludzkie i Spackle wspomnienia z całego Nowego Świata. Szuka Violi, niepewny, kim ona jest, kim on jest. Od czasu do czasu słyszy fragmenty z dziennika swojej matki i Violi, i błaga Violę, by nadal go wołała. Powieść kończy się nadzieją, że on wróci, ostatnimi liniami being „Wołaj dalej na mnie Violo-, Bo już nadchodzę”.


Aurora del Valle w dorosłości zostaje fotografką i staje się ekspertką w tej dziedzinie. W trzeciej części książki poślubia Diego Domíngueza, jednak ostatecznie go opuszcza.[sep]Portret w sepii jest kontynuacją Córki fortuny i opowiada historię Aurory del Valle, wnuczki Elizy Sommers (Hija de la fortuna). Córka Lynn Sommers (córki Elizy i Tao Chi’ena) i Matíasa Rodrígueza de Santa Cruz (syna Pauliny del Valle i Feliciano Rodrígueza de Santa Cruz) nie pamięta pierwszych pięciu lat życia. Ma powracające koszmary senne, w których widzi mężczyzn w czarnych piżamach unoszących się nad nią oraz utratę uścisku dłoni ukochanej osoby. Lynn zmarła przy porodzie Aurory, znanej również pod chińskim imieniem Lai Ming, w Chinatown w San Francisco, podczas gdy biologiczny ojciec Aurory nigdy nie uznał, że ma dziecko, aż do końca swojego życia; zmarł powolną i męczącą śmiercią na kiłę. Po śmierci Lynn dziadkowie ze strony matki wychowywali Aurorę do śmierci Tao Chi’ena. Po tych wydarzeniach Eliza zwraca się do Pauliny z prośbą o wychowanie Aurory, podczas gdy sama jedzie do Chin, aby pochować ciało Tao. Paulina zmusza Elizę do zgody na zerwanie wszelkich kontaktów z Aurorą, aby nie przywiązała się do dziewczynki zbyt mocno i nie została jej później odebrana. W ten sposób Paulina del Valle stara się ukryć prawdziwe pochodzenie Aurory. Mimo to, gdy Aurora rozmawia ze swoim prawdziwym ojcem, Matíasem, ten mówi jej prawdę o jej przeszłości. W tej pierwszej części autorka opisuje również wojnę o Pacyfik, w której jako żołnierz bierze udział Severo del Valle. Opisy wojny są bardzo okrutne; widać to w scenie, w której Severo del Valle traci nogę z powodu zgorzeli. Druga część dotyczy przejścia Aurory z dzieciństwa w dorosłość. Uczy się być fotografką i staje się ekspertką w tej dziedzinie. Rodzina przeprowadza się z San Francisco do Chile, a Frederick Williams zostaje mężem Pauliny, dzięki czemu zostanie zaakceptowany przez chilijskie społeczeństwo. Wszyscy tam widzą w nim prawdziwego angielskiego lorda, ale nikt nie wie, że jego pochodzenie nie jest szlacheckie. Allende opisuje również wojnę domową, która bezpośrednio ich dotyka, oraz sposób, w jaki Paulina del Valle nieustannie tworzy nowe przedsięwzięcia, takie jak uprawa francuskiego wina i sprzedaż sera, w Chile. Rodzina del Valle随后 podróżuje do Europy, ponieważ Paulina ma guza i potrzebuje operacji. Operacja przebiega pomyślnie, a Paulina znów staje się zdrowa i silna. Ma ponad 70 lat, ale nie wykazuje oznak zmęczenia, choroby ani słabości; narzuca swoją wolę własnemu ciału i w ten sposób nadal rządzi rodziną jako matrona. W ten sposób powieść jest podzielona na trzy części i epilog. Pierwsza część opisuje dzieciństwo Aurory i członków rodziny, a druga to moment, w którym życie Aurory nabiera większego znaczenia. Trzecia część to moment, w którym Aurora dorasta, zostaje fotografką, wychodzi za Diego Domíngueza i ostatecznie go opuszcza. Bierze kochanka, dr. Ivana Radovica, a ich związek jest szerzej opisany w epilogu. Na koniec ujawniona zostaje tajemnica śmierci Tao Chi’ena, która odgrywa ważną rolę.


Harry Potter dowiaduje się z pamięci Dumbledore’a, że nie jest horkruksem i nie musi poświęcić się, by zniszczyć Voldemorta. Ginie jednak w wyniku ataku, ponieważ brak ochrony wynikającej z użycia krwi nie uchroniło go przed śmiercią, a Voldemort ostatecznie go pokonuje.[sep]Po śmierci Dumbledore’a Voldemort nadal zyskuje poparcie i zwiększa swoją potęgę. Gdy Harry skończy siedemnaście lat, ochrona, jaką cieszy się w domu ciotki i wujka, zostanie przerwana. Zanim do tego dojdzie, na sugestię Szalonookiego Moody’ego, Harry ucieka do Nory ze swoimi przyjaciółmi, z których wielu używa wielosokowego eliksiru, aby podszyć się pod niego i w ten sposób zmylić ewentualnych Śmierciożerców, którzy mogą zaatakować. W rzeczywistości zostają zaatakowani krótko po opuszczeniu Privet Drive; Szalonooki ginie, a George Weasley zostaje ranny, ale reszta bezpiecznie dociera do Nory. Ron i Hermione postanawiają towarzyszyć Harry’emu zamiast wracać do Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie na siódmym roku, aby dokończyć misję rozpoczętą przez Dumbledore’a: odnaleźć i zniszczyć cztery pozostałe horkruksy Voldemorta. Mają niewiele informacji o pozostałych horkruksach, poza tym, że jednym jest medalion, który niegdyś należał do Salazara Slytherina, współzałożyciela Hogwartu, drugim jest prawdopodobnie puchar należący do współzałożycielki Helgi Hufflepuff, trzeci może być związany z Roweną Ravenclaw, współzałożycielką, a czwarty może być Nagini, wężem Voldemorta. Położenie przedmiotów założycieli jest nieznane, a przypuszcza się, że Nagini jest z Voldemortem. Przed wyjazdem uczestniczą w ślubie brata Rona, Billa, z Fleur Delacour, przy czym Harry jest przebrany dzięki wielosokowemu eliksirowi, ale podczas wesela Ministerstwo Magii zostaje przejęte przez Śmierciożerców, a oni ledwo uchodzą z życiem. Harry, Ron i Hermione uciekają do domu przy Grimmauld Place 12 w Londynie, który jest domem rodziny Syriusza Blacka. Tam od skrzata domowego Kreachera dowiadują się o miejscu pobytu medalionu Salazara Slytherina, który brat Syriusza, Regulus, ukradł Voldemorta kosztem własnego życia. Udaje im się odzyskać ten horkruks, infiltrując Ministerstwo Magii i kradnąc go z Dolores Umbridge. Pod wpływem zła emanującego z przedmiotu i ze względu na stres związany z ucieczką, Ron odchodzi od innych. Gdy Harry i Hermione szukają horkruksów, dowiadują się więcej o przeszłości Dumbledore’a, w tym o szaleństwie i śmierci jego młodszej siostry oraz o jego powiązaniach ze złym czarodziejem Grindelwaldem. Harry i Hermione ostatecznie udają się do Godric’s Hollow, miejsca narodzin Harry’ego i śmierci jego rodziców. Spotykają starszą historyczkę magii, Bathildę Bagshot, która okazuje się Nagini przebraną za czarownicę i atakuje ich. Uciekają do Lasu Dean, gdzie tajemniczy srebrny jeleń, przypominający Patronusa, prowadzi Harry’ego do Miecza Godryka Gryffindora, współzałożyciela Hogwartu, jednego z nielicznych przedmiotów zdolnych do niszczenia horkruksów, leżącego na dnie zamarzniętego jeziora. Gdy Harry próbuje wydobyć miecz z wody, horkruks próbuje go zabić. Ron pojawia się ponownie, ratuje Harry’ego, a następnie używa miecza, by zniszczyć medalion. Wznowiwszy poszukiwania, trio wielokrotnie napotyka dziwny symbol, który ekscentryczny czarodziej Xenophilius Lovegood wyjaśnia im, że reprezentuje mityczne Insygnia Śmierci. Insygnia to trzy święte przedmioty: Różdżka Przeznaczenia, niezwyciężona różdżka; Kamień Wskrzeszenia, mający moc przywoływania zmarłych do świata żywych; oraz Niewidzialna Peleryna, która nigdy nie zawodzi. Harry dowiaduje się, że Voldemort szuka Różdżki Przeznaczenia, rozpoznaje Kamień Wskrzeszenia z drugiego horkruksu, który Dumbledore zniszczył, i uświadamia sobie, że jego własna Niewidzialna Peleryna to ta wspomniana w historii, ale nie zdaje sobie sprawy z znaczenia Insygniów. Trio zostaje schwytane i przewiezione do rezydencji Malfoyów, gdzie Bellatrix Lestrange torturuje Hermione. Harry’ego i Rona wrzucają do piwnicy, gdzie znajdują Lunę Lovegood, Ollivandera, Deana Thomasa i Griphooka. Uciekają do Domu nad Muszlą (domu Billa i Fleur) z pomocą Dobby’ego, ale kosztem życia skrzata. Harry teraz zdaje sobie sprawę, że Insygnia mogą mieć moc pokonania Śmierci i wie, że Voldemort obrabował grób Dumbledore’a, aby zdobyć Różdżkę Przeznaczenia, ale postanawia skupić się na znajdowaniu horkruksów zamiast Insygniów. Dzięki pomocy Griphooka dowiadują się, że puchar Helgi Hufflepuff – horkruks – jest ukryty w skarbcu Bellatrix w Gringottcie, włamują się do jej skarbca, odzyskują puchar i uciekają na smoku, przy czym Griphook porywa miecz i ucieka samodzielnie. Dzięki swojemu połączeniu z myślami Voldemorta Harry dowiaduje się, że kolejny horkruks jest ukryty w Hogwarcie, który jest pod kontrolą Severusa Snape’a. Harry, Ron i Hermione wchodzą do szkoły przez Hogsmeade (będąc uratowanymi przez Aberfortha Dumbledore’a, który wyjaśnia więcej o przeszłości Albusa) i – z pomocą nauczycieli – Snape zostaje usunięty ze szkoły. Ron i Hermione udają się do Komnaty Tajemnic i niszczą puchar za pomocą kła bazyliszka. Następnie trio znajduje diadem Roweny Ravenclaw (kolejny horkruks) w Pokoju Życzeń. Vincent Crabbe rzuca zaklęcie Piekielny Ogień, próbując zabić Harry’ego, Rona i Hermione, ale w efekcie niszczy diadem, Pokój Życzeń i siebie samego. W tym momencie łącznie zniszczono pięć horkruksów. Śmierciożercy i Voldemort oblegają Hogwart, podczas gdy Harry, Ron, Hermione, ich sojusznicy i różne magiczne stworzenia bronią szkoły. W pierwszej fali bitwy ginie kilku ważnych bohaterów, w tym Remus Lupin, Nymphadora Tonks i Fred Weasley. Voldemort zabija Severusa Snape’a, wierząc, że dzięki temu stanie się prawdziwym mistrzem Różdżki Przeznaczenia, ponieważ Snape zabił Dumbledore’a. Harry, przeglądając wspomnienia Snape’a, odkrywa, że Voldemort nieświadomie uczynił Harry’ego siódmym horkruksem, gdy zaatakował go jako niemowlę, co jest prawdziwym znaczeniem blizny Harry’ego, i że Harry musi umrzeć, aby zniszczyć Voldemorta. Wspomnienia te potwierdzają również niewzruszoną lojalność Snape’a wobec Dumbledore’a i to, że jego rola podwójnego agenta przeciwko Voldemortowi nigdy nie zachwiała się po tym, jak Voldemort zabił Lily Evans, matkę Harry’ego i jedyną miłość Snape’a. Harry dowiaduje się również, że Dumbledore’owi zostało mniej niż rok życia, gdy zmarł, że jego śmierć z ręki Snape’a nastąpiła na prośbę Dumbledore’a i że Dumbledore wiedział, że Harry musi umrzeć. Po użyciu Kamienia Wskrzeszenia, by na krótko przywołać swoich zmarłych bliskich, Harry poddaje się śmierci z ręki Voldemorta. Voldemort rzuca na niego zaklęcie śmierci, ale wysyła Harry’ego jedynie w stan limbu między życiem a śmiercią. W tym stanie duch Dumbledore’a wyjaśnia Harry’emu, że gdy Voldemort użył krwi Harry’ego, aby odzyskać pełną siłę, chroniło to Harry’ego przed zabiciem go przez Voldemorta; jednak horkruks wewnątrz Harry’ego został zniszczony i Harry może powrócić do swojego ciała mimo bycia trafionym zaklęciem śmierci. Dumbledore wyjaśnia również, że Harry stał się prawdziwym mistrzem Insygniów Śmierci, stawiając czoło Śmierci, a nie próbując jej uniknąć lub ją podbić. Harry powraca do swojego ciała, udając martwy, a Voldemort triumfalnie wkracza do zamku z jego ciałem. Jednak, zgodnie z wcześniejszymi poleceniami Harry’ego, Neville Longbottom zabija Nagini, ostatni horkruks, Meczem Gryffindora. Harry随后 ujawnia, że nadal żyje, a bitwa wznowia się, przy czym Bellatrix Lestrange zostaje zabita przez Molly Weasley. Harry i Voldemort toczą ostateczny, dramatyczny pojedynek. Harry ujawnia, że ponieważ dobrowolnie poświęcił się śmierci z ręki Voldemorta, jego czyn miłości chronił społeczność czarodziejską przed Voldemortem w ten sam sposób, w jaki poświęcenie matki Harry’ego chroniło samego Harry’ego. Harry ujawnia również, że Snape nie był lojalny wobec Voldemorta, nie zamordował Dumbledore’a i nigdy nie był mistrzem Różdżki Przeznaczenia. Mistrzem Różdżki Przeznaczenia był natomiast Draco po rozbrojeniu Dumbledore’a, ale ponieważ Harry rozbroił Draco w rezydencji Malfoyów, Harry jest prawdziwym mistrzem Różdżki Przeznaczenia. Harry twierdzi, że różdżka odmówi zabicia osoby, do której jest wierna, co dodatkowo chroni Harry’ego. Podczas pojedynku Harry odmawia użycia zaklęcia śmierci i nawet zachęca Voldemorta do okazywania skruchy, jednej ze znanych metod przywrócenia roztrzaskanej duszy Voldemorta. Voldemort ginie, gdy jego własne zaklęcie śmierci odbija się od rozbrajającego zaklęcia Harry’ego, zabijając go samego; Śmierciożercy są ostatecznie pokonani. Świat czarodziejów może wreszcie żyć w pokoju.


Zwolennicy Ducosa zamordowali burmistrza Henry’ego Dreesona oraz Enocha Wiley’a, wykorzystując jako przykrywkę zmanipulowane demonstracje w Grantville. W reakcji na te wydarzenia Francisco Nasi i Mike Stearns postanowili wykorzystać antysemicki incydent do usprawiedliwienia eliminacji wszystkich sił antysemickich na terenie sojuszników.[sep]Akcja powieści rozgrywa się po wydarzeniach opisanych w „1635: The Cannon Law”, w których francuski hugenocki ekstremista Michel Ducos niemal zabił papieża Urbana VIII i został zmuszony do ucieczki z Rzymu wraz ze swoimi zwolennikami. Przywódcy grupy francuskich hugenotów pod wodzą Ducosa osiedlili się w Szkocji, planując skompromitować kardynała Richelieu. Michel pozostawił również ścisłe instrukcje dla kilku swoich zwolenników w Frankfurtzie, dowodzonych przez Guillaume’a Locquifiera, by nie podejmowali żadnych działań do momentu otrzymania nowych rozkazów. Tymczasem książę Henri de Rohan, najwyższy rangą hugenota, posiada własną grupę agentów monitorujących wydarzenia w całej Europie. On również chciałby usunięcia Richelieu z urzędu, ale uważa radykalne działania Ducosa za działanie na własną szkodę. Po dowiedzeniu się o wydarzeniach w Rzymie Henri pisze listy do swoich agentów w Grantville, Frankfurcie i innych miejscach, ostrzegając przed ucieczką Ducosa i nakazując powiadomienie go, jeśli Ducos się pojawi. Rohan ma dwóch podwójnych agentów pracujących wewnątrz struktur Ducosa. Jacques-Pierre Dumais to jeden z podwójnych agentów pracujących dla księcia, który w Grantville pracuje jako śmieciarz, potajemnie badając wiedzę z XX wieku wyrzucaną przez amerykańskich mieszkańców. Mistrz szpiegowski Francisco Nasi również próbował namierzyć Ducosa. Jego agenci i inni wysyłali raporty o działalności w Grantville i innych miejscach w Państwie Turyngii-Frankonii. W tym czasie odbywają się wybory w Stanach Zjednoczonych Europy, w których urzędujący premier Mike Stearns jest pewien, że jego partia je przegra. Przewiduje jednak, że jego przeciwnik William Wettin przeceni swoje siły, a wraz z nim jego Partia Lojalistów Korony. Hugenoci Ducosa we Frankfurcie planują demonstrację i akcję w Grantville, aby oczernić Richelieu poprzez zamachy na wpływowe postacie z Grantville: burmistrza Henry’ego Dreesona i metodystę Enocha Wiley’a (ponieważ próby na osobach takich jak Mike Stearns i Gustaw Adolf są niemożliwe do przeprowadzenia). Zamachy są pomyślnie przeprowadzone podczas kilku zmanipulowanych demonstracji przeciwko szczepieniom i sekcjom zwłok, z udziałem „wcześniej urodzonych”, oraz antysemickiego incydentu w synagodze w Grantville, które służą jako przykrywka dla zabójstw. W następstwie wyniki nie wyszły tak, jak planowali hugenoci: Nasi, Stearns i kilku innych zrozumiało przyczynę zamachów. Mimo to oni i inni o podobnych poglądach są zszokowani prowokacyjnymi działaniami antysemitów i postanawiają wykorzystać incydent jako wynik wpływów antysemickich, aby uzasadnić całkowitą eliminację wszystkich sił antysemickich na terenie kontrolowanym przez sojuszników Grantville.


Po niepowodzeniu broni zbudowanej na potrzeby oblężenia Edirne, narrator porzucił Hodżę i uciekł do Włoch. Hodża pozostał w kraju, gdzie w późniejszym wieku ożenił się, założył rodzinę i pełnił funkcję dworskiego astrologa.[sep]Historia zaczyna się od ramowej opowieści w formie przedmowy napisanej przez historyka Faruka Darvinoğlu (postać wymienioną w poprzedniej książce Pamuka, Cichy dom) w latach 1984–1985, zgodnie z fikcyjnym dedykacją zmarłej siostrze bohatera na początku tej ramowej opowieści. Faruk wspomina, że znalazł poniższą historię w magazynie, przeglądając archiwum w biurze gubernatora w Gebze, wśród starych dokumentów biurokratycznych. Zabiera odpis, zafascynowany jego obecnością w takim miejscu. W przerwach od pracy zaczyna próbować znaleźć źródło opowieści, mając nadzieję potwierdzić autentyczność jej wydarzeń i autora. Udaje mu się powiązać autora z Włochami, ale nie jest w stanie zrobić nic więcej. Znajomy mówi mu, że rękopisy takie jak ten, który znalazł, można znaleźć w wielu starych, drewnianych domach Stambułu, gdzie są brane za starożytne Korany i pozostawiane w czci, nieprzeczytane. Zachęcony, postanawia opublikować rękopis. Przedmowa kończy się uwagą Faruka, że to wydawca wybrał tytuł książki, oraz komentarzem na temat natury współczesnych czytelników, którzy będą próbowali powiązać dedykację dla jego siostry z następującą opowieścią.

Właściwa historia zaczyna się od schwytania nienazwanego narratora przez flotę turecką podczas podróży z Wenecji do Neapolu. Gdy kapitan waha się, statek jest przejęty, a narrator i jego towarzysze trafiają do niewoli. Narrator, obawiając się o życie, podaje się za lekarza. Dzięki podstawowej anatomii udaje mu się blefować z powodzeniem, ale i tak zostaje uwięziony, gdy statek dopływa do portu. Podczas uwięzienia zostaje doprowadzony przed paszę, który zachorował. W końcu przyznaje, że nie jest lekarzem, ale mimo to udaje mu się wyleczyć paszę. Choć nadal jest niewolnikiem, zaczyna otrzymywać lepsze traktowanie wśród niewolników i strażników więziennych. Gdy przybywają więźniowie z Hiszpanii, próbuje dowiedzieć się czegoś o domu, bezskutecznie. Pasza zleca mu pracę nad pokazem fajerwerków na ślub swojego syna. Jest zaskoczony, gdy mężczyzna, z którym ma pracować, wygląda tak samo jak on. Narrator pracuje z Hodżą, wierząc, że nie będzie miał nic użytecznego do zaoferowania Hodży. Jest zaskoczony, gdy Hodża próbuje lansować słabo przetłumaczoną kopię Almagestu, co spotyka się z chłodnym przyjęciem przez narratora. Dwaj pracują nad pokazem fajerwerków, a wgląd narratora we współczesną naukę w dużym stopniu pomaga jego sobowtórowi, co prowadzi do sukcesu pokazu. Po ślubie pasza oferuje narratorowi wolność pod warunkiem, że przejdzie na islam. Gdy odmawia, organizowane jest pozorowane wykonanie wyroku, aby go zmusić. Gdy odmawia nawet wtedy, pasza chwali go i wyśmiewa z jego uporu, zanim oddaje go pod opiekę Hodży.

Mieszkając z Hodżą, narrator podlega okrucieństwu, ambicjom i pytaniom Hodży. Dzięki wiedzy narratora o astronomii, a także opowieściom z Włoch, jest w stanie bawić młodego sułtana. Hodża ujawnia swój cel zdobycia przychylności sułtana, aby uzyskać stanowisko dworskiego astrologa. Ponieważ Hodża interesuje się przeszłością narratora, dwaj próbują wymieniać się historiami o „tym, dlaczego” są tacy, jacy są. Podczas gdy narrator jest w stanie to zrobić, Hodża nie, ponieważ nie jest w stanie znaleźć w sobie żadnych wad. Gdy narrator nadal pisze o swojej przeszłości, Hodża staje się coraz bardziej złośliwy i wyśmiewa narratora z powodu jego dawnych czynów, twierdząc, że choć on sam nie może przyznać się do swoich błędów, ponieważ narrator może, Hodża może rościć sobie prawo do wyższości nad nim. Gdy wybucha zaraza, wykorzystuje strach narratora przed nią, aby go jeszcze bardziej dręczyć. Gdy wydaje się, że zaraza go zabiła, narrator ucieka. Hodża, wciąż żywy, odzyskuje go. Hodża nadal próbuje dowiedzieć się o przeszłości narratora. Po ustąpieniu zarazy Hodża otrzymuje stanowisko cesarskiego astrologa. Rywalizując o wpływy z matką sułtana i kierując się młodzieńczą niecierpliwością, zabiera się za stworzenie wielkiej broni, która udowodni jego genialność, a także genialność Imperium Osmańskiego. Pracują nad bronią przez następne sześć lat. W tym czasie narrator jest zszokowany tym, jak dużo Hodża wie o jego przeszłości i jego manierach, oraz tym, że może go idealnie naśladować. Narrator ma koszmary o utracie tożsamości. Broń jest gotowa na czas oblężenia Edirne, z celem zdobycia tytułowego Białego Zamku, zamku Doppio. Narrator dowiaduje się z daleka, że broń nie tylko nie powiodła się, ale także Polacy, których atakowali, otrzymali posiłki z Kazachstanu, Węgier i Austrii. Obawiając się o życie, Hodża porzuca narratora i znika. Narrator również ukrywa się. Książka kończy się narratorem, który ma już siedemdziesiąt lat i opowiada o swoim życiu po niepowodzeniu w Edirne. Jest żonaty, ma dzieci i radzi sobie całkiem dobrze finansowo, pracując jako dworski astrolog, choć zrezygnował ze stanowiska, zanim intrygi przyniosły mu śmierć. Zaakceptował, że podróżni, których widzi, nie przybywają, aby go zobaczyć. Zastanawia się, co stało się z „Nim”, który uciekł do Włoch. Podróżny autor, Ewlija Çelebi, go odnajduje, mając nadzieję dowiedzieć się o Włochach, ponieważ kiedyś posiadał włoskiego niewolnika. Narrator wyraża zgodę, i przez dwa tygodnie mężczyźni dzielą się historiami, zanim się rozstają. Narrator mówi nam, że to zdarzenie zainspirowało go do zapisania poprzednich wydarzeń swojego życia.