Zespół SAS nie szturmował domu Pietrowskiego, który zdołał zdetonować bombę, a dowódca nie zastrzelił rosyjskiego agenta, mimo sprzeciwu Johna Prestona. Sir Nigel Irvine wyjaśnił później, że to Kim Philby celowo wysłał agenta Winklera, aby umożliwić schwytanie Pietrowskiego żywo i zapewnić brytyjskiemu zwycięstwu propagandowemu.[sep]W sylwestra 1986 roku zawodowy złodziej Jim Rawlings włamuje się do mieszkania wysokiego urzędnika państwowego i nieświadomie odkrywa skradzione, ściśle tajne dokumenty. Mimo że jest jednym z najsłynniejszych przestępców w Londynie, jest wystarczająco dużym patriotą, by anonimowo przesłać dokumenty do MI5, aby mogli namierzyć zdrajcę. W Moskwie brytyjski zdrajca Kim Philby sporządza notatkę dla Sekretarza Generalnego (prezydenta ZSRR), w której stwierdza, że jeśli Partia Pracy wygra najbliższe wybory parlamentarne w Wielkiej Brytanii (zaplanowane na ciągu następnych osiemnastu miesięcy), „twarda lewica” partii odsunie od władzy umiarkowanego i populistycznego Neila Kinnocka na rzecz radykalnego nowego lidera, który przyjmie prawdziwy program marksistowsko-leninowski, w tym wypędzenie wszystkich amerykańskich sił z Anglii oraz wycofanie się kraju z NATO i odrzucenie tego sojuszu. Wspólnie z generałem GRU, akademikiem o nazwisku Kriłow i mistrzem strategii Philby opracowuje „Plan Aurora”, aby zapewnić Partii Pracy zwycięstwo, wykorzystując poparcie partii dla jednostronnego rozbrojenia – choć zauważa się, że to Kriłow wymyślił większość strategii planu. Oficer MI5 John Preston, który badał infiltrację Partii Pracy przez twardą lewicę, prowadzi śledztwo w sprawie skradzionych dokumentów i odkrywa, że wyciekły one od George'a Berensona, zagorzałego antykomunisty i zwolennika RPA. Berenson przekazał dokumenty Janowi Maraisowi, człowiekowi, za którego uważa go południowoafrykańskiego dyplomatę, a który w rzeczywistości jest rosyjskim agentem działającym pod fałszywą flagą. Szef SIS sir Nigel Irvine konfrontuje Berensona z prawdą i „przekręca go”, wykorzystując do przekazywania KGB dezinformacji. Preston jest zmuszany do przejścia na emeryturę przez swojego przełożonego w MI5, ale martwi się o swoje finanse emerytalne i chce uzyskać opiekę nad swoim synem. W ramach Planu Aurora rosyjski agent Walerij Pietrowski przybywa do Anglii pod głębokim przykryciem i zakłada dom w Ipswich. Stamtąd podróżuje po kraju, odbierając paczki od różnych kurierów, którzy przemycili je do kraju jako niegroźne przedmioty. Jednego z kurierów, przebranego za marynarza, napadają w Glasgow chuligani i trafia on do szpitala, gdzie popełnia samobójstwo, aby uniknąć przesłuchania. Preston prowadzi śledztwo i znajduje trzy metalowe dyski wyglądające na niepasujące do reszty w puszce tytoniowej w jego worku płóciennym. Pokazuje dyski metalurgowi, który identyfikuje dwa zewnętrzne jako aluminiowe, a trzeci jako polon – kluczowy pierwiastek inicjatora bomby atomowej. Preston zgłasza swoje ustalenia przełożonemu z MI5, który je ignoruje i zdejmuje Prestona z politycznie kłopotliwej sprawy. Sir Nigel Irvine podejrzewa jednak, że trwa duża operacja wywiadowcza, i zleca Prestonowi nieoficjalną pracę dla niego w celu poszukiwania innych rosyjskich kurierów. Jednocześnie wykorzystuje Berensona do przekazania KGB celowej dezinformacji. W Moskwie dyrektor operacji KGB, generał Karpow, odkrywa istnienie Aurory. Ustala, że za nią stoi Sekretarz Generalny, i szantażuje Kriłowa, by ten ujawnił plan; w sprzeczności z IV Protokołem do Układu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej z 1968 roku do Anglii ma zostać przemycione (częściowo) małe urządzenie jądrowe, które ma zostać zdetonowane w pobliżu bazy lotniczej Bentwaters tydzień przed wyborami parlamentarnymi. Zostaną pozostawione dowody wskazujące, że wybuch był przypadkową detonacją amerykańskiej broni, co wywoła falę antyamerykanizmu, poparcie dla jednostronnego rozbrojenia oraz dla jedynej dużej partii popierającej rozbrojenie, Partii Pracy. Dnia po ich zwycięstwie w wyborach twarda lewica przejmie władzę i zacznie demontować zachodni sojusz w Europie. Tymczasem Preston bezskutecznie próbuje odkryć innych kurierów powiązanych z operacją. Miesiąc po rozpoczęciu śledztwa na lotnisku Heathrow ląduje niezdarny czeski agent pod nazwiskiem Franz Winkler z podrobionym paszportem i jest śledzony do domu w Chesterfield. Cierpliwość Prestona zostaje nagrodzona, gdy Pietrowski pojawia się, aby użyć znajdującego się tam nadajnika radiowego. Preston podąża za Pietrowskim do jego wynajętego domu, gdzie zmontowano bombę. Wezwany jest zespół SAS, który szturuje dom i rani Pietrowskiego, zanim ten zdąży zdetonować bombę. Wbrew wyraźnemu życzeniu Prestona dowódca zespołu SAS strzela随后 rosyjskiemu agentowi w głowę. Przed śmiercią Pietrowski zdąży wypowiedzieć jedno ostatnie słowo: „Philby”. Preston konfrontuje sir Nigela Irvine'a ze swoją teorią, że operacja została celowo ujawniona przez Philby'ego. Philby nie znał lokalizacji Pietrowskiego, ale wysłał Franza Winklera, z oczywistym podrobionym paszportem, do lokalizacji nadajnika, a ostatecznie do Pietrowskiego. Sir Nigel przyznaje się do sabotażu operacji KGB w Wielkiej Brytanii, przeciekając dezinformację przez Berensona do generała Karpowa, że zamykają się na podejrzanego. Z kolei to Karpow (a nie Philby) wysłał Winklera, sabotując Plan Aurora. Wysyłając Winklera, Karpow uniemożliwia Brytyjczykom zwycięstwo propagandowe, ponieważ sir Nigel zrozumiał implikację: Pietrowski nie może zostać schwytany żywy ani ujawniony w mediach. Na koniec powieści przełożony i przeciwnik Prestona z MI5 nie otrzymuje roli kierowniczej z powodu błędnej oceny w tej sprawie i następnie całkowicie rezygnuje z pracy w MI5. Preston również rezygnuje, ale dzięki sir Nigelowi Irvine'owi znajduje lukratywną pracę w sektorze prywatnym, co pozwala mu uzyskać pełną opiekę nad synem. Marais zostaje zatrzymany przez wywiad RPA, a praca Berensona staje się bezużyteczna dla KGB, ponieważ sir Nigel, wykorzystując własną sieć szpiegowską, zamierza zasugerować, że Berenson był w rzeczywistości podwójnym agentem, przez co jego informacje będą uznawane za podejrzane.


Ed wdrapuje się na klif, aby zabić strzelca, ale chybia, a sam bezpiecznie schodzi na dół bez żadnych obrażeń. Mężczyźni pozostawiają ciało Drew na brzegu, aby lekarze mogli potwierdzić brak śladu po kule.[sep]Powieść jest opowiedziana w pierwszej osobie przez jedną z głównych postaci, grafika Eda Gentry'ego, i zaczyna się od czterech średniowiecznych mężczyzn w dużym mieście w Georgii planujących weekendowy spływ kajakowy fikcyjną rzeką Cahulawassee w dziczy północnej Georgii. Dolina rzeki wkrótce zostanie zalana przez tamę w celu utworzenia zbiornika retencyjnego. Oprócz Eda, protagonistami są agent ubezpieczeniowy Bobby Trippe, dyrektor firmy napojów gazowanych Drew Ballinger oraz właściciel nieruchomości Lewis Medlock, miłośnik natury, który jest siłą napędową wyprawy kajakowej. Mężczyźni jadą w góry z dwoma kajakami. Na stacji benzynowej w górskiej osadzie Drew wyciąga swoją gitarę i gra duet z Lonniem, grającym na banjo, upośledzonym umysłowo, chorym na albinizm chłopcem o cechach pokrewieństwa, który jest najwyraźniej uzdolnionym muzycznie sawantem. Po ustaleniu z miejscowymi mechanikami, surowymi i groźnymi braćmi Griner, że przewiozą oni samochody czwórki do fikcyjnego miasteczka Aintry, gdzie spływ kajakowy zakończy się dwa dni później, mężczyźni wpadają do rzeki i rozpoczynają podróż. Po pokonaniu pierwszych bystrzy i zbliżeniu się wieczoru, Ed zaczyna reflektować nad izolacją, w którą grupa teraz wpłynęła. Następnego ranka Ed budzi się wcześnie i idzie na polowanie z łukiem i strzałami. Dostrzegając jelenia, strzela, ale chybia, później wyjaśniając Lewisowi, że psychicznie załamał się w ostatniej chwili. Lewis wyraża rozczarowanie, a Ed nieco irytuje się mentalnością przetrwania swojego przyjaciela. Po zbiorem obozu, Ed i Bobby wyruszają w jednym z kajaków nieco przed Lewisem i Drew. Po spędzeniu nocy w obozie Bobby zmienia zdanie o wycieczce i denerwuje się na polecenia Lewisa, więc Ed bierze go na partnera w kajaku, aby trzymać ich z dala od siebie. Później tego dnia dwaj górale, z których jeden niesie strzelbę, wychodzą z lasu i zaczepiają ich. Mężczyźni zmuszają go i Bobby'ego do wejścia w las, wiążą Eda do drzewa i przecinają go jego własnym nożem; potem, w najsłynniejszej scenie książki, jeden z górali sodomizuje Bobby'ego. Po tym mężczyźni rozwiązują Eda, a drugi góral, podając swojemu partnerowi strzelbę, przygotowuje się, by zmusić Eda do wykonania seksu oralnego na nim. W momencie przekazania strzelby Ed słyszy brzęk łuku, gdy Lewis, ukryty w lesie, strzela do napastnika Eda. Ed wyrywa broń drugiemu mężczyźnie i obserwuje, jak postrzelony chłop powoli umiera. Następuje gorąca dyskusja o tym, co zrobić. Lewis chce pochować ciało, argumentując, że jeśli zgłoszą to, co się stało, mogą zostać postawieni przed sądem przez ławę przysięgłych składającą się z krewnych zmarłego. Jest mu przeciwny przestrzegający prawa Drew, który chce oddać ciało policji w Aintry. Bobby, upokorzony i zraniony przez swoje przeżycia, fizycznie atakuje zwłoki, a następnie zgadza się na plan Lewisa, dodając: „Nie chcę, żeby to rozeszło się po świecie”. Drew desperacko próbuje przekonać Eda, by „zrobił to, co właściwe”, ale Ed ignoruje jego prośby i opowiada się po stronie Lewisa. Mężczyźni pochowają ciało i wsiadają do kajaków, a Ed i Drew znów są w parze. Gdy zaczyna zapadać wieczór, wchodzą w wysoki wąwóz z potężnymi bystrzami, gdzie Drew wypada ze swojego kajaka, oba kajaki się wywracają, a Lewis wychodzi z bystrzy z poważnie złamaną nogą. Lewis oświadcza, że Drew został postrzelony. Ed jest mniej pewien, ale zdaje sobie sprawę, że jeśli góral jest rzeczywiście na szczycie wąwozu, może ich wszystkich zastrzelić, jeśli ponownie wpłyną na rzekę. Ed decyduje, że musi wspiąć się na klif na szczyt wąwozu i zabić górala swoim łukiem. Ed dokładnie instruuje Bobby'ego, by zabrał Lewisa w dół rzeki w pozostałym kajaku o świcie, aby uniknąć postrzelenia. Następnie Ed dokonuje wyczerpującej wspinaczki na szczyt wąwozu, wspina się na drzewo i czeka na strzelca. Wczesnym następnego ranka pojawia się mężczyzna i, gdy zauważa drzewo, w którym Ed jest ukryty, Ed strzela do niego. Strzelec oddaje strzał niemal w tym samym momencie, chybia Eda, ale strąca go z drzewa. Zostaje ranny w bok jedną ze swoich własnych strzał, gdy uderza o ziemię. Następnie śledzi strzelca i znajduje jego martwe ciało na małej polanie. Zwraca ciało na szczyt klifu. W miarę jak to robi, widzi kajak z Lewisem i Bobby w nim wypływający na rzekę w pełnym świetle. Ed następnie opuszcza ciało w dół klifu i sam zjeżdża po linie, ale nie jest ona wystarczająco długa, by dotrzeć do dna. Gdy Ed zjeżdża, ona pęka; zwłoki lądują na skałach, ale Ed jest w stanie odbić się od ścian klifu i wyrzucić się do rzeki. Po tym, jak Ed gani Bobby'ego za niespełnienie jego planów i odrzuca jego wymówki, para obciąża zwłoki i zatapia je w najgłębszej części rzeki. Ed, Bobby i poważnie ranny Lewis kontynuują podróż w pozostałym kajaku. Poniżej wąwozu znajdują ciało Drew. Lewis, choć w złym stanie, bada jego głowę i potwierdza, że została draśnięta kulą z karabinu. Ed i Bobby następnie zatapiają również ciało Drew w rzece, ponieważ nie mogą pozwolić, aby lekarze sądowi zobaczyli ranę. Ed grozi Bobby'emu śmiercią, aby zmusić go do przezwyciężenia wyczerpania i pomocy. Pewien czas później mężczyźni przybywają do Aintry, gdzie wyjaśniają, że mieli wypadek kajakowy. Po tym, jak lekarz zszywa ranę Eda, on i Bobby jedzą w pensjonacie, ale Ed随后 idzie do piwnicy i bierze długi prysznic w wodzie rzecznej. Ed i Bobby wierzą, że ich historia jest spójna – Lewis udaje, że ma niewiele wspomnień o „wypadku” i w ten sposób unika przesłuchań – ale wtedy szeryf znajduje fragment rozbitego kajaku powyżej punktu, w którym twierdzili, że mieli wypadek, i muszą szybko zmodyfikować swoją historię. Mimo to jeden z zastępców szeryfa staje się bardzo podejrzliwy wobec nich i mówi szeryfowi, że jego szwagier zaginął od weekendu, wierząc, że Ed, Bobby i Lewis mają z tym coś wspólnego. Mimo to szeryf pozwala im odejść, ostrzegając, by nie wracali do Aintry. Ed wraca do swojego miejskiego życia, choć zmieniony, czując ciągłą więź z rzeką, która w rzeczywistości przestała istnieć wraz z ukończeniem tamy. Okazjonalnie widzi Bobby'ego, zanim ten, z jego upadającym biznesem, przeprowadza się na Hawaje, ale ma z nim niewiele wspólnego – „zawsze wyglądał jak martwy ciężar i jakby krzyczał, a to było dla mnie nic nie warte”. Ed i jego żona później kupują domek na innym jeziorze zaporowym, a Lewis, teraz z trwałym kulawiznem, kupuje sąsiedni domek. Powieść kończy się powrotem do konwencjonalnych wzorców mieszkańców miast, prawie tak, jakby nic się nie zmieniło, z wyjątkiem więzi Eda z teraz zatopioną rzeką, która uczyniła resztę jego konwencjonalnego życia znośną.


W trakcie rekonwalescencji Vitangelo całkowicie ulega fałszywym pewnościom, co prowadzi do zachowania starej, znanej perspektywy. Po wyzdrowieniu bohater zaczyna odczuwać silne pragnienia i odzyskuje poczucie własnej historii, stając się oddzielonym od otaczającego go świata.[sep]Vitangelo odkrywa dzięki całkowicie irrelevantnemu pytaniu, które zadaje mu żona, że wszyscy, których zna, wszyscy, których kiedykolwiek spotkał, stworzyli we własnej wyobraźni personę Vitangela i że żadna z tych person nie odpowiada wizerunkowi Vitangela, który on sam stworzył i za jakiego się uważa. Czytelnik zostaje natychmiast zanurzony w okrutnej grze fałszywych projekcji, odzwierciedlającej samą rzeczywistość egzystencji społecznej, która dyktuje swoje zasady bezwzględnie. W rezultacie pierwsze, ironiczne „uświadomienie sobie” Vitangela polega na wiedzy o tym, czym na pewno nie jest; wstępną operacją musi więc być złośliwe zniszczenie wszystkich tych fikcyjnych masek. Dopiero po tym radykalnym kroku w stronę szaleństwa i głupoty w oczach świata Vitangelo może w końcu zacząć podążać ścieżką ku swojemu prawdziwemu „ja”. Odkrywa jednak, że jeśli jego ciało może być jedno, to jego duch z pewnością nie jest. I ta faustowska dwulicowość stopniowo przekształca się w niepokojącą i niezwykle złożoność wielość. Jak można poznać prawdziwą podstawę, substancję „ja”? Vitangelo próbuje zaskoczyć ją w momencie, gdy objawia się w krótkim błysku na powierzchni świadomości. Ale ta próba ujawnienia tajemniczego „ja”, ściganego jak wróg, który musi zostać zmuszony do kapitulacji, nie przynosi pożądanych rezultatów. Wkrótce po pojawieniu się nieznane „ja” ulatnia się i rekonstruuje w znane postawy powierzchownego „ja”. W tym niezwykle nowoczesnym „Secretum”, gdzie nie ma św. Augustyna, by wskazać głosem sumienia absolutną prawdę do pożądania, gdzie rozpacz powierzona jest gorzkiemu humorowi, korozyjnemu i zbawczemu jednocześnie, jedność „ja” rozpada się na różne warstwy. Vitangelo jest jednym z tych „...szczególnie inteligentnych dusz ...które przebijają iluzję jedności ja i czują się wielopostaciowe, ligą wielu ja...”, jak zauważa Hermann Hesse w rozdziale „Dysertacja” powieści „Stepenwolf”. Niezwykle jasne refleksje Vitangela wyszukują możliwe sprzeciwienia, ograniczają je do coraz bardziej wąskiej przestrzeni i w końcu zabijają bronią rygorystycznej i ścisłej argumentacji. Wyimaginowani rozmówcy („Drodzy panowie, wybaczcie mi”...„Bądźcie szczerzy”...„Jesteście zszokowani? O Boże, bledniecie”...), którzy ucieleśniają te sprzeciwienia, zamiast otwierać monolog Vitangela na dialog, dzielą go na dwa poziomy: jeden zewnętrzny i fałszywie uspokajający, drugi wewnętrzny i niepokojący, ale z pewnością bardziej prawdziwy. Mnoga „wy” („voi”), która przerywa jak powracający kontrapunkt całą początkową część powieści, jest bardzo różna od „ty” Eugenia Montale, które jest niemal zawsze obarczone desperackimi oczekiwaniami lub mało prawdopodobnymi alternatywami dla egzystencji; reprezentuje ona raczej barierę konformistycznych koncepcji, które długie rozważania Vitangela unieważniają przytłaczającą dowodowością bezlitosnych refleksji. „Mówienie na głos” Vitangela, zdecydowanie intencjonalne i rygorystyczne, jest jednak paradoksalnie skierowane ku zupełnie innemu epilogowi, w którym spirala rozumowania ustępuje miejsca wyzwalającemu irracjonalizmowi. Wyzwolenie dla Vitangela nie może nastąpić poprzez instynkt czy Eros, jak ma to miejsce w przypadku Harry'ego Hallera, stepenwolfa, który realizuje swoją metamorfozę poprzez spotkanie z transgresywnie żywotną Hermine. Wyzwolenie Vitangela musi pójść inną drogą; musi on urzeczywistnić swoje zbawienie i zbawienie swojego rozumu właśnie poprzez nadmiar rozumu. Wydaje się mówić nam: „Nawet rozum, drodzy panowie, jeśli zostanie uwolniony od swojej roli jako zdolności do zdrowego rozsądku, która doradza przystosowanie się do historycznej, społecznej i egzystencjalnej „rzeczywistości”, może stać się cennym instrumentem wyzwolenia”. Nie jest to prawdziwe dlatego, że rozum, popchnięty do ostatecznych granic, może otworzyć się na nowe perspektywy metafizyczne, ale dlatego, że osiągnąwszy swoje granice, błądząc w delirium w mózgowych labiryntach i w atmosferze nasyconej jadem, umiera własną ręką. Całkowite odcięcie się Vitangela od fałszywych pewności w pełni realizuje się w okresie rekonwalescencji po chorobie. Choroba, u Pirandella, jak i u wielu innych wielkich pisarzy, jest przeżywana jako sytuacja, w której wszelkie automatyczne zachowania są zawieszone, a zdolności percepcyjne, poza normalnymi zasadami, wydają się rozszerzać i widzieć „innymi oczami”. W tym momencie niezdarność, którą Vitangelo dzieli z Mattią Pascalem i innymi postaciami literackimi początku XX wieku, wykazuje swój pozytywny potencjał i staje się świadomym odrzuceniem jakiejkolwiek roli, jakiejkolwiek funkcji, jakiejkolwiek perspektywy opartej na wizji utylitarystycznej. Epizod z wełnianym kocem sygnalizuje nie do przebridżowania dystans, który teraz dzieli Vitangela od zasad rzeczywistości, w której sędzia, który przyszedł go przesłuchać, wydaje się całkowicie uwikłany. Podczas gdy skrupulatny urzędnik, całkowicie pochłonięty swoją rolą, zbiera użyteczne elementy dla swojego wyroku, Vitangelo kontempluje z „niewypowiedzianą rozkoszą” wełniany koc przykrywający jego nogi: „Widziałem wieś: jakby to był jeden niekończący się dywan z pszenicy; i, tuląc go do siebie, byłem błogosławiony, czując się prawdziwie, pośród całej tej pszenicy, z poczuciem niepamiętnego dystansu, który prawie mnie przytłaczał, słodkim przytłoczeniem. Ach, zgubić się tam, położyć się i porzucić się, tak po prostu pośród trawy, w ciszy niebios: napełnić swoją duszę całym tym bezużytecznym błękitem, zanurzając w nim każdą myśl, każde wspomnienie!” Po wyleczeniu z choroby Vitangelo ma zupełnie nową perspektywę, całkowicie „obcą”. Nie pragnie już niczego i stara się podążać moment po momencie za ewolucją życia w nim i rzeczy, które go otaczają. Nie ma już żadnej historii ani przeszłości, nie jest już w sobie, ale we wszystkim wokół i poza nim.


Wolf Brandel i Rachael Bronski nie zdołali uciec z getta kanałami i ponieśli śmierć w walce. Po zakończeniu powstania para ta nie dołączyła do żadnego innego żydowskiego ruchu oporu.[sep]Podobnie jak w wielu innych książkach Urisa, historia jest w dużej mierze opowiedziana z perspektywy dziennikarza; w tym przypadku amerykańsko-włoskiego reportera, Christophera de Montiego, który po relacjonowaniu hiszpańskiej wojny domowej otrzymuje przydział do Warszawy. Mimo że ma być bezstronnym i neutralnym obserwatorem, poznaje i nawiązuje bliskie relacje zarówno z nazistowską hierarchią, jak i z Żydami Warszawy. Namiętny romans prowadzi z żoną jednego z liderów społeczności żydowskiej, jednocześnie utrzymując kontakty z prostytutkami dostarczanymi przez nazistów. Gdy getto zostaje otoczone i zrównane z ziemią, łączy swój los z dzielnymi obrońcami. Jest jednym z nielicznych ocalałych i udaje mu się uciec z młodą kobietą, Gabrielą Rak, która jest w ciąży z dzieckiem jednego z obrońców, Andreja Androfskiego, byłego oficera polskiej armii. *Andrzej Androfski jest oficerem polskiego wojska w Brygadzie Ułanów i Żydem. Jest porywczy, a kilka innych postaci zauważa, że najlepiej czuje się, prowadząc szarże kawaleryjskie – czyli walcząc beznadziejnie do samego końca. Pozostaje w getcie po upadku bunkra przy Mila 18 i później uznaje się go za zmarłego. *Gabriela Rak jest dziewczyną Andreja Androfskiego, choć decydują się nie pobierać ze względu na żydowskie pochodzenie Andreja. Przed wojną pracowała w ambasadzie amerykańskiej w Warszawie, a pod koniec książki spodziewa się dziecka Andreja. *Christopher de Monti jest dziennikarzem, którego ojciec jest Włochem, a matka Amerykanką. Choć sprzeciwia się faszyzmowi i jest zdeterminowany, by przekazać światu prawdę, nie pomaga bojownikom w getcie, dopóki nie zostanie zmuszony do wejścia tam przez nazistowskiego oficera propagandy w Polsce. Jest jedyną osobą, która zna lokalizację wszystkich dzienników z getta. *Alexander Brandel jest jednym z liderów powstania i ojcem Wolfa Brandela. Zaczął prowadzić dziennik, który został później rozszerzony przez członków getta do 24 tomów. *Wolf Brandel jest synem Alexandra i jednym z liderów powstania. Ucieka z getta z garstką ocalałych, w tym ze swoją dziewczyną Rachael Bronski. Pod koniec książki Christopher de Monti pisze, że Rachael i Wolf walczą w innym żydowskim ruchu oporu. *Rachael Bronski jest córką Paula i Deborah Bronskich oraz dziewczyną Wolfa Brandela. Będąc utalentowaną muzyczką i doskonałym żołnierzem, pomaga Wolfowi w dowodzeniu częścią oddziału. Gdy powstanie dobiega końca, Rachael i Wolf uciekają z kilkoma innymi osobami kanałami do bezpiecznego miejsca. *Deborah Bronski jest kochanką Christophera de Monti i żoną Paula Bronskiego. Jest również siostrą Andreja Androfskiego. Choć Deborah nie czuje żadnej miłości do Paula, zwłaszcza po tym, jak on sprzeciwia się oporowi w getcie, odmawia opuszczenia go aż do jego śmierci. Deborah ma dwoje dzieci – Rachael i Stephana Bronskich. *Paul Bronski jest mężem Deborah Bronski i, mimo że jest Żydem, nie chce być w żaden sposób kojarzony z innymi Żydami. Pracuje w Radzie Żydowskiej i wierzy we współpracę z Niemcami oraz przeciwstawianie się żydowskiemu oporowi. Ostatecznie popełnia samobójstwo, nie będąc w stanie poradzić sobie z presją z obu stron. Luźno oparty na Adamie Czerniakowie. *Franz Koenig to Niemiec etniczny mieszkający w Polsce, który po nazistowskiej inwazji otrzymuje coraz wyższy status. W miarę postępów wojny Koenig staje się coraz bardziej skorumpowany. Zastępuje Paula Bronskiego na stanowisku dyrektora Warszawskiego Instytutu Medycznego.


Po uwolnieniu Janey udaje się do Tangeru, gdzie spotyka Jeana Geneta i wyruszają razem w podróż po Afryce Północnej. Pisarz ostatecznie porzuca ją, a dziewczyna umiera niedługo po ich rozstaniu.[sep]Krew i wnętrzności w szkole średniej to historia Janey Smith, dziesięcioletniej amerykańskiej dziewczynki mieszkającej w Méridzie w Meksyku, która wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych, aby żyć na własną rękę. Pozostaje w kazirodczym związku seksualnym z ojcem, którego traktuje jako „chłopaka, brata, siostrę, pieniądze, rozrywkę i ojca”. Mieszkają razem w Meksyku, dopóki inną kobietą nie zaczyna interesować się ojciec Janey. Janey zdaje sobie sprawę, że jej nienawidzi, ponieważ go ogranicza i chce prowadzić własne życie. Ojciec zgadza się ją puścić i zapisuje ją do szkoły w Nowym Jorku. Przez pewien czas ojciec wysyła jej pieniądze, ale później zaczyna pracować w piekarni i jest przerażona klientami. Ma wielu partnerów seksualnych. Dwa razy zachodzi w ciążę i przechodzi dwa zabiegi aborcyjne. Wydaje się być uzależniona od seksu i nie obchodzi ją, z kim śpi. W Nowym Jorku dołącza do gangu o nazwie Skorpiony. Pewnego dnia gang rozbija samochód podczas ucieczki przed policją, a Janey jest jedyną osobą, która przeżywa. Następnie zaczyna mieszkać w nowojorskich slumsach. Dwaj złodzieje włamują się do jej mieszkania, porywają ją i sprzedają do prostytucji. Staje się własnością perskiego handlarza niewolnikami, który trzyma ją w zamknięciu, próbując uczynić z niej prostytutkę. Poznajemy sny i wizje Janey oraz czytamy jej zapiski z dziennika i wiersze. Krótko przed tym, jak porywacz ma ją uwolnić, by stała się jego prostytutką, odkrywa, że ma raka. Handlarz niewolnikami puszcza ją wolno, a ona nielegalnie udaje się do Tangeru. Tam spotyka Jeana Geneta, utalentowanego, ikonicznego francuskiego pisarza, i nawiązują relację. Janey i Genet podróżują po Afryce Północnej i zatrzymują się w Aleksandrii. Genet źle traktuje Janey, ale im gorzej ją traktuje, tym bardziej go kocha. Postanawia ją zostawić. Janey zostaje aresztowana za kradzież rzeczy Geneta. Krótko potem dołącza do niej w więzieniu. Wybucha bunt i oboje są wyrzuceni z Aleksandrii. Przez pewien czas podróżują razem. Wtedy Genet daje Janey trochę pieniędzy i odchodzi. Wkrótce po rozstaniu Janey umiera.


Dwa lata później dwudziestoletnia Astrid mieszka w Kalifornii ze swoją matką Ingrid Magnussen. Swoje doświadczenia z życia w rodzinach zastępczych ukrywa przed światem, nie tworząc żadnych dzieł sztuki.[sep]Astrid Magnussen to dwunastoletnia dziewczynka mieszkająca w Los Angeles w stanie Kalifornia. Ona i jej matka, Ingrid Magnussen, poetka, prowadzą samotne życie z niewielkim wpływem świata zewnętrznego. Ojciec Astrid, Klaus Anders, odszedł, zanim dziewczynka zdążyła go zapamiętać. Astrid polega wyłącznie na Ingrid i ma problemy z odnalezieniem się w szkole. Ingrid jest jednak egoistyczna, chłodna i ekscentryczna. Żyje według własnych zasad i przejawia niewielkie zainteresowanie Astrid, zdając się w ogóle zapominać, że ma córkę. W rezultacie Astrid boi się porzucenia ponad wszystko inne. Ingrid zaczyna spotykać się z mężczyzną imieniem Barry Kolker. Początkowo Ingrid jest obrzydzona tym „kozołokiem” i uważa go za odpychającego. Barry nadal próbuje zdobyć jej względy, a Astrid obserwuje, jak jej matka łamie wszystkie narzucone sobie zasady, coraz bardziej angażując się z nim. Ostatecznie wychodzi na jaw, że on zdradza ją z młodymi kobietami, co pozostawia Ingrid zrozumiałą i wściekłą. Wiele prób pojednania sprawia, że Ingrid czuje się coraz bardziej upokorzona, co kończy się włamaniem do domu Barry’ego i rozlaniem mieszanki DMSO, leku na artretyzm, i soku z oleandru po wszystkich powierzchniach w domu Barry’ego. DMSO pozwala na wchłonięcie trucizny z oleandru przez skórę. W rezultacie Barry umiera, a Ingrid zostaje oskarżona o jego morderstwo. Skazana na dożywocie, obiecuje córce, że wróci, ale Astrid trafia do serii rodzin zastępczych. Pierwszą rodziną zastępczą jest rodzina Starr, byłej tancerki erotycznej, która leczy się z uzależnienia od narkotyków i alkoholu. Ma dwoje własnych dzieci oraz dwoje innych dzieci zastępczych. Starr przygarnia dzieci zastępcze, ponieważ jej własne dzieci kiedyś trafiły do pieczy zastępczej z powodu jej uzależnień. Mimo że jest wystarczająco stary, by być jej ojcem, Astrid nawiązuje romans z mieszkającym z Starr chłopakiem, Rayem, znanym innym dzieciom jako wujek Ray. Gdy Ray staje się coraz mniej zainteresowany Starr, ona ma nawrót choroby. Pewnej nocy po głośnej, pijanej kłótni z Rayem na temat jego związku z Astrid, Starr strzela do Astrid z rewolweru .38. Astrid doznaje złamań kości i wymaga założenia szwów po postrzałach; trafia do szpitala na kilka tygodni i zaczyna nadużywać lek na receptę, Demerol, który podawano jej podczas pobytu w szpitalu. Jej kolejnym domem jest rodzina Turlocków. Ed i Marvel są rodzicami dwojga małych dzieci. W ich domu Astrid staje się nieopłacaną opiekunką do dzieci. Astrid zaprzyjaźnia się z sąsiadką Turlocków, piękną Afroamerykanką o imieniu Olivia Johnstone. Astrid podziwia urodę, bogactwo i hedonistyczny styl życia Olivii. Olivia jest prostytutką z zawodu i jest znienawidzona przez rodzinę Turlock z powodu jej profesji i rasy. Po zaprzyjaźnieniu się z Olivią Astrid zaczyna brać narkotyki i wykonuje seks oralny z chłopakiem w parku w zamian za marihuanę. Olivia uczy Astrid wszystkich wykwintnych rzeczy w życiu. W dniu swoich piętnastych urodzin Astrid idzie na spacer i zostaje pogryziona przez psa, co pozostawia blizny na jej ramionach i twarzy. Podczas przerwy zimowej Astrid zostaje wyrzucona z domu Turlocków po tym, jak pewnej nocy upiła się i zasnęła w domu Olivii. Następnie Astrid zostaje wysłana do domu Latynoski o imieniu Amelia Ramos. Amelia jest projektantką wnętrz, pochodzącą z Argentyny, i mieszka w dużym, eleganckim domu w Hollywood. Amelia ma syna, który zachorował na AIDS, oraz latynoskie dziewczyny zastępcze, ale dziewczyny rzadko go widują. Wszystkie dziewczyny w domu Amelii są traktowane tak samo w tym sensie, że dostają obiad, ale Amelia trzyma kłódkę w lodówce, więc dziewczyny głodują rano. Astrid głodzi się do tego stopnia, że przestaje miesiączkować. Zwraca się do jedzenia niedokończonych lunchów wyrzucanych do śmieci w szkole. Ostatecznie Astrid dostaje nową pracownicę socjalną, która znajduje jej nowe miejsce. Astrid jest przygarnięta byłą aktorką, Claire Richards, i jej mężem, Ronem. Claire robi wszystko, co w jej mocy, aby zapewnić Astrid komfort. Po raz pierwszy Astrid dobrze radzi sobie w szkole i rozwija się artystycznie. Astrid utrzymuje korespondencję z matką w więzieniu, ale staje się coraz bardziej gorzka wobec Ingrid. Claire podejrzewa, że Ron zdradza ją, a Astrid obserwuje, jak ich kłótnie nasilają się, gdy Ron często wyjeżdża z domu. Po Nowym Roku Claire popełnia samobójstwo, przedawkowując leki. W tym momencie Astrid ma siedemnaście lat. Następnie Astrid trafia do MacLaren Children’s Center (znanego jako Mac), które jest ostatecznym rozwiązaniem dla dzieci zastępczych bez miejsca pobytu. Astrid poznaje artystycznego chłopaka o imieniu Paul Trout, i łączy ich więź na podstawie wspólnych doświadczeń z życia w pieczy zastępczej i sztuki. Ostatnim domem Astrid jest dom rosyjskiej imigrantki, Reny Grushenki. Celowo wybiera Renę zamiast lepszych potencjalnych rodziców zastępczych, ponieważ jest zrozumiała śmiercią Claire i nie chce stać się częścią typowej rodziny. Astrid boi się, że byłoby zbyt łatwo zapomnieć o bólu, przez który przeszła. U Reny mieszka z dwiema innymi nastolatkami, Niki i Yvonne (która jest w ciąży, gdy Astrid przyjeżdża). Astrid zaprzyjaźnia się bardzo blisko z Niki i Yvonne. Mimo że jest ponad dwa razy młodsza, ma też relację seksualną z chłopakiem Reny, Siergiejem. Pewnego dnia, po zażyciu kwasu LSD z Niki, Astrid zaczyna wspominać kobietę o imieniu Annie. Tymczasem Ingrid zaczyna zyskiwać grupę fanów i wielbicieli w więzieniu, którzy wszyscy wierzą w jej niewinność. Ingrid i jej prawnik zaczynają budować sprawę, aby uwolnić Ingrid z więzienia. Jednak ich sprawa zależy od Astrid – jeśli zezna, że Ingrid nie zamordowała Barry’ego, Ingrid prawdopodobnie nie zostanie skazana, ale jeśli powie prawdę, Ingrid nie wygra sprawy. Astrid zdaje sobie sprawę, że znajduje się w pozycji władzy nad matką i mówi jej, że chyba że odpowie na kilka jej pytań, będzie zeznawać przeciwko niej. Astrid pyta Ingrid o Barry’ego, Klausa, a potem Annie. Ingrid jest zrozumiała, dowiadując się, że Astrid w ogóle pamięta Annie, i ujawnia, że Annie była opiekunką, u której Ingrid zostawiła Astrid na ponad rok, co sprawia, że Astrid rozumie, dlaczego boi się porzucenia przez matkę. Astrid daje Ingrid poznać, jak jest zraniona przez to, co Ingrid jej zrobiła. Astrid daje Ingrid wybór: ma zeznać lub ma wrócić do osoby, jaką matka ją znała. Ingrid decyduje nie prosić Astrid o kłamanie dla niej i pozwala jej odejść. Dwa lata później Astrid ma dwadzieścia lat i mieszka z Paulem w zniszczonym mieszkaniu w Berlinie, w Niemczech. Astrid spędza czas na kupowaniu walizek i przekształcaniu ich w indywidualne dzieła sztuki reprezentujące jej różne domy zastępcze, opisując podróż, którą odbyła od uwięzienia matki do życia z Reną. Uświadamia sobie również, że jeśli wróci do Kalifornii, musi porzucić Paula, zostawiając go tak, jak sama była porzucana tak wiele razy wcześniej. Akceptuje swoje życie, przeszłość, która ukształtowała ją na taką osobą, jaką jest, a nawet swoją matkę.


Toklo zostaje porzucony przez swoją matkę w Górach Skalistych po śmierci swojego brata. Równocześnie Lusa postanawia uciec z zoo, aby odnaleźć Toklo i przekazać mu, że jego matka żałuje swojego postępowania.[sep]Powieść opowiada o przygodach czterech niedźwiedzi: Kallik (niedźwiedzia polarnego), Lusy (niedźwiedzia czarnego), Toklo (niedźwiedzia brunatnego) oraz Ujuraka (zmieniającego kształt, który zazwyczaj jest niedźwiedziem brunatnym). Na początku powieść śledzi losy Kallik, która mieszka z matką i bratem. Jednak zostają rozdzieleni na lodzie, gdy atakuje ich grupa orek, a Kallik musi przetrwać sama. Będąca sama, Kallik postanawia udać się do miejsca spotkań niedźwiedzi polarnych, o którym mówiła jej matka. Na zgromadzeniu Kallik pyta inne niedźwiedzie polarne, czy widziały jej brata, ale nikt go nie widział. Samotna Kallik spotyka niedźwiedzicę Nanuk, która pomaga jej w okolicy. Jednak Nanuk ginie w wyniku katastrofy helikoptera transportującego ją i Kallik z powrotem na dzikie tereny, a przed śmiercią mówi Kallik o miejscu, gdzie lód nigdy nie topnieje. Słysząc to, Kallik wyrusza w tamtą stronę. Gdzieś w Górach Skalistych w południowej Kanadzie matka Toklo prowadzi go i jego chorego brata do rzeki, aby nauczyć ich łowienia łososi. Jednak w wyniku załamania psychicznego po śmierci brata matka Toklo, w stanie obłędu, porzuca go. Teraz Toklo musi przetrwać sam, tak jak Kallik. Błądząc bez celu, Toklo spotyka rannego człowieka, który prosi go o przyniesienie określonych ziół, co Toklo robi. Człowiek przedstawia się jako Zmieniający Kształt o imieniu Ujurak i obaj wyruszają w drogę razem. Lusa to rozpieszczony niedźwiedź czarny mieszkający w Bear Bowl, zoo w Kanadzie. Mimo że wie, że dzicz jest surowa, Lusa marzy o tym, by pewnego dnia uciec i żyć na wolności. Jej ojciec, Król, kiedyś żył na wolności i jest stanowczo przeciwny pomysłowi córki. Pewnego dnia do Bear Bowl trafia matka Toklo. Rozmawia z Lusą o tym, jak bardzo żałuje porzucenia swoich małych, ale że jest już za późno i nie może ich znaleźć. Słysząc to, Lusa postanawia przekazać Toklo wiadomość o tym, jak bardzo jego matka tego żałuje. Chociaż Lusie udaje się uciec, zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństw dziczy. Na końcu historii Ujurak i Toklo spotykają Lusę.


Po osiągnięciu pełnoletności Maureen bierze udział w trzech incydentach, w tym w sytuacji z klientem o imieniu Colt, którego uzależnienie stwarza zagrożenie. Innym ważnym wydarzeniem jest problem starej przyjaciółki bohaterki, Profesorki, która potrzebuje pilnie pięćdziesięciu tysięcy, aby uniknąć śmierci. Fabuła w tej części koncentruje się na tych konkretnych wyzwaniach.[sep]Fabuła koncentruje się na Maureen, nieletniej prostytutce ulicznej, którą pewnej nocy w ciemnej uliczce dźga jej alfons. Na szczęście dla Maureen w pobliżu znajduje się Lady Sally: spacerowała ze swoim wilko-psim psem. Po pokonaniu alfonsa w walce wręcz Sally zabiera Maureen do siebie. Jej dom publiczny posiada w pełni wyposażoną placówkę medyczną, gdzie Maureen jest leczona i wraca do zdrowia. Zakochuje się w tym miejscu ze względu na jego atmosferę i bezpieczeństwo, ale jako pracownica zostaje odrzucona z wielu powodów. Przede wszystkim jest nieletnia, a ponadto boryka się z poważnymi problemami z nienawiścią do samej siebie. Lady Sally cieszy się, że Maureen zaczyna akceptować i zaprzyjaźniać się z wilko-psim psem oraz mówiącym owczarkiem niemieckim, ale to nie wystarcza, by pozwolić głównej bohaterce zostać. Stary alfons Maureen namierza dom publiczny i stawia w niebezpieczeństwie wielu odwiedzających. Maureen wykorzystuje spryt, by pomóc pokonać mężczyznę; to przekonuje Sally, by pozwoliła jej zostać w kontekście nieseksualnym. Fabuła przeskakuje do momentu, gdy Maureen osiągnęła osiemnaście lat i zostaje jej pozwolone na podjęcie obowiązków seksualnych. Reszta fabuły skupia się na trzech różnych, następujących po sobie incydentach. Jest „Colt”, klient z niezwykłym uzależnieniem, którego nikt nie wydaje się zauważać, a które stwarza różne zagrożenia. Później Maureen i jej bliski przyjaciel Phillip szybko uświadamiają sobie, że w ciągu dnia pracy robią wiele rzeczy, których nie chcą robić. Koncepcja „bycia zmuszanym” jest czymś, czemu Lady Callahan i jej personel sprzeciwiają się na wiele różnych sposobów. Maureen i Phillip odkrywają, że milczą o tym, mimo że chcieliby powiedzieć o tym każdej możliwej osobie. Ostatni incydent koncentruje się na starej przyjaciółce Maureen, Profesorce, która potrzebuje szybko pięćdziesięciu tysięcy, w przeciwnym razie umrze w okropnych męczarniach. Bardzo specyficznych, bardzo podrobionych pięćdziesięciu tysięcy. Jak w innych książkach z serii Callahan, gry słowne są ważnym elementem, czasami traktowanym poważnie.


Todd uwalnia prezydenta Prentissa, aby zwerbować jego pomoc w walce z armią Spackle maszerującą na miasto. Atak ten jest aktem zemsty za śmierć jednego ze Spackle, którego wcześniej zabił Todd.[sep]Powieść zaczyna się od odzyskania przytomności przez Todda Hewitta po poddaniu się burmistrzowi Prentissowi w „Nożu Nigdy Nie Pozwalającym Zapomnieć”. Jest fizycznie maltretowany przez nowych przywódców Nowego Prentisstown, ale jego jedynym zmartwieniem jest Viola. W innym miejscu Viola budzi się. Podobnie jak on, myśli o jego dobru. Przebywa w Domu Uzdrowienia z powodu rany postrzałowej. Tam poznaje Panią Coyle, znaną uzdrowicielkę, która ma również przeszłość polityczną i aktywistyczną. Podczas rekonwalescencji Viola poznaje również uczennice Madeleine (Maddy) i Corinne (Panią Wyatt), a także inne osoby. Tymczasem prezydent Prentiss psychologicznie manipuluje mieszkańcami Nowego Prentisstown, zmuszając ich do akceptacji swoich rządów. W Domu Uzdrowienia Viola w końcu odzyskuje siły na tyle, by pomagać Pani Coyle, i rozpoczyna naukę uzdrawiania. Todd dowiaduje się, że Haven faktycznie odkryło lekarstwo na Szum, ale prezydent Prentiss skonfiskował niezbędne pigułki do wyłącznego użytku przywódców Nowego Prentisstown. Prentiss oddziela również mężczyzn od kobiet i zabiera wszystkie domowe Spackle na farmę. Prezydent jest zdeterminowany, by stworzyć nowy świat, aby osadnicy, gdy przybędą, zostali powitani w dosłownie „Nowym” Prentisstown. Niezadowolona z tych wydarzeń, Pani Coyle prowadzi grupę kobiet z Nowego Prentisstown, by utworzyć ruch oporu, reaktywowany z czasów Wojny ze Spackle, znany jako „Odpowiedź”, i przeprowadzić serię zamachów bombowych w mieście. Todd musi pracować ze Spackle u boku syna prezydenta Prentissa, Davy’ego. Todd ma nadzieję, że wykonując rozkazy prezydenta, zapewni zdrowie i bezpieczeństwo Violi, podczas gdy prezydent liczy, że pod wpływem Todda Davy stanie się lepszym człowiekiem. Jednak dziki i arogancki Davy wzbrania się przed tym, zmuszając Todda do nieetycznych praktyk, takich jak znakowanie Spackle metalowymi obręczami bez znieczulenia. Samego Toda szokuje brak empatii u Davy’ego. Dochodzi do jednego z kilku wielkich zamachów bombowych. Todd, próbując odkupić winę, ratuje Spackle o numerze 1017, który nie okazuje wdzięczności. Wściekły z powodu ataków, prezydent Prentiss tworzy jednostkę kontrwywiadowczą zwaną „Prośba”. Awansuje Todda i Davy’ego do tej jednostki, gdzie mieszkańcy Haven są schwytani i torturowani w celu uzyskania informacji o Odpowiedzi. Następnego ranka Viola budzi się i odkrywa, że Dom Uzdrowienia jest całkowicie pusty, z wyjątkiem Corinne. Reszta poszła dołączyć do Odpowiedzi, ale Pani Coyle wraca, by zwerbować Violę. Viola czuje się zmuszona do dołączenia, wiedząc, że prezydent Prentiss torturował zarówno kobiety, jak i mężczyzn. Todd zdaje sobie sprawę, że musi stanąć po którejś ze stron, i jest do tego namawiany przez prezydenta Prentissa. W kwatery głównej Odpowiedzi Viola uczy się składać i detonować bombę, co robi podczas ataku. Starszy nastolatek, Lee, zaprzyjaźnia się z nią. Lee jest zdeterminowany, by pomścić swoją rodzinę, która została wzięta przez Prośbę. W drodze powrotnej do swojego więzienia w dzwonnicy Todd opowiada Davy’emu o bombardowaniu Spackle i jest zaskoczony, że teraz dzielą pewnego rodzaju przyjaźń. Tymczasem Viola i Lee przybywają do Haven, by uratować Todda, wiedząc, że inaczej Todd zginie w ataku na Nowe Prentisstown poprowadzonym przez Odpowiedź następnego dnia. Viola zauważa, że w jego osobowości jest coś mroczniejszego, ale wciąż namawia go, by z nią odszedł, ostrzegając, że atak nadejdzie ze wschodu. Pojawia się burmistrz Ledger, wyjaśniając swoją lojalność wobec prezydenta Prentissa. Trzymając ich na muszce, znajduje w torbie Violi samozapalającą się bombę, która detonuje po wykryciu pulsu. Zbyt późno burmistrz próbuje ją odrzucić, ale wybucha. Prezydent Prentiss captures Viola i Lee. Viola jest przesłuchiwana i torturowana, a Todd obserwuje to z dźwiękoszczelnego pokoju. Odpowiedź planuje zaatakować Nowe Prentisstown, a prezydent Prentiss chce wiedzieć, skąd. Niezdolny do oglądania bólu Violi, Todd krzyczy, że Odpowiedź atakuje ze wschodu, kończąc sesję tortur. Prezydent każe wtedy Toddowi spotkać się z nim i Violą w katedrze. Todd zdaje sobie sprawę, gdzie leży jego obowiązek, i opracowuje plan powstrzymania prezydenta przy pomocy Iwana i innych personelu wojskowego. Strażnicy zgadzają się pomóc Toddowi w uratowaniu Lee i Violi. Zakochany w Violi Lee chce usłyszeć prawdę o jej miłości do Todda. W katedrze prezydent unieszkodliwia całą procesję samym swoim Szumem i chwyta Violę, podczas gdy reszta grupy Todda jest obezwładniona. Prezydent wciąż chce, by Todd do niego dołączył, mimo jego zdrady. Przybywa Davy Prentiss, aby poinformować ojca, że nadchodzi armia, i prosi o rozkazy. W tym momencie ląduje drugi statek zwiadowczy, taki jak ten, w którym rozbiła się Viola. W desperacji Todd trzyma Davy’ego pod lufą pistoletu, grożąc, że go zabije, jeśli prezydent nie wypuści Violi. Szokująco, prezydent upuszcza Violę i strzela, szybko zabijając własnego zdradzonego syna. W gniewie i szybko ucząc się, Todd używa swojego Szumu jako broni, wypowiadając imię Violi, by pokonać prezydenta, i wiąże go w pokoju przesłuchań. Todd odsyła Violę koniem Davy’ego, by spotkała się ze statkiem zwiadowczym. Nie minęło dużo czasu, a róg rozbrzmiewa w całym Nowym Prentisstown, ostrzegając przed armią Spackle maszerującą w stronę miasta. Prezydent Prentiss mówi Toddowi, że ponieważ to on zabił Spackle, armia chce zemsty. Bez alternatywy Todd uwalnia prezydenta Prentissa, by zwerbować pomoc, mając nadzieję, że nie popełnia największego błędu w swoim życiu.


Julián Carax odkrywa po powrocie do Barcelony, że on i Penélope są przyrodnim rodzeństwem, a kobieta zmarła podczas porodu martwego dziecka. Załamany tymi wydarzeniami pisarz próbował popełnić samobójstwo, a po wyzdrowieniu napisał serię książek, zanim zniknął bez śladu.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w powojennej Barcelonie i koncentruje się wokół młodego chłopca, Daniela Sempere. Zaraz po wojnie ojciec Daniela zabiera go do tajemniczego Cmentarza Zapomnianych Książek – ogromnej biblioteki starych, zapomnianych tytułów, z miłością chronionych przez nielicznych wtajemniczonych. Zgodnie z tradycją każda osoba wtajemniczona w to tajne miejsce może zabrać z niego jedną książkę i musi chronić ją przez całe życie. Daniel wybiera książkę zatytułowaną „Cień wiatru” autorstwa Juliána Caraxa. Tego samego wieczoru zabiera książkę do domu i czyta ją, całkowicie w niej zanurzając się. Następnie Daniel próbuje znaleźć inne książki tego nieznanego autora, ale nie może odnaleźć żadnej. Natrafia jedynie na historie o dziwnym człowieku – nazywającym siebie Laínem Coubertem, od imienia postaci z książki, która okazuje się być Diabłem – który od dziesięcioleci poszukuje książek Caraxa, wykupując je wszystkie i paląc. Powieść jest w rzeczywistości historią w historii. Chłopiec, Daniel Sempere, w poszukiwaniu innych dzieł Juliána, angażuje się w odtwarzanie całej historii Caraxa. Jego przyjaciel Fermín Romero de Torres, który został uwięziony i torturowany na zamku Montjuic za szpiegostwo przeciwko anarchistom podczas wojny – sam będąc agentem wywiadu rządowego – pomaga Danielowi na wiele sposobów, ale ich dociekania w mroczną przeszłość wielu osób, które od dawna nie żyją lub zostały zapomniane, uwalniają mroczne siły morderczego inspektora Fumero. W ten sposób, odkrywając długą historię zakopaną w głębinach zapomnienia, Daniel i Fermín natrafiają na historię miłosną – piękną, lecz skazaną na zagładę miłość Juliána i Penelopy, o których nic nie słyszano od 1919 roku, czyli od prawie trzydziestu lat. Julián, syn kapelusznika Antoniego Fortuny'ego i jego żony Sophie Carax (który wolał używać nazwiska panieńskiego matki) oraz Penélope Aldaya, jedyna córka niezwykle bogatego don Ricardo Aldayi i jego pięknej, narcystycznej żony Amerykanki, od razu się w sobie zakochali. Przez około cztery lata prowadzili potajemny związek, ograniczając się do przypadkowych, kradzionych spojrzeń i ledwo widocznych uśmiechów, po czym postanowili uciec do Paryża, nieświadomi tego, że cienie nieszczęścia zamykały się nad nimi od samego momentu ich spotkania. Dwójka kochanków jest skazana na nieznany los zaledwie tydzień przed planowaną ucieczką, która została metodycznie zaplanowana przez najlepszego przyjaciela Juliána, Miquela Molinera – również syna bogatego ojca, który podczas wojny zarobił duże pieniądze, zyskując przy tym złą sławę handlarza amunicją. Ostatecznie wychodzi na jaw, że Miquel kochał Juliána bardziej niż brat i poświęcił dla niego własne życie, rezygnując wcześniej ze wszystkich swoich pragnień i młodości na rzecz przegranych spraw dobroczynności i dobra przyjaciela po jego ucieczce do Paryża – jednak bez Penelopy, która nie pojawiła się na umówionym spotkaniu. Wspomnienia Penelopy wciąż spalają Juliána i w końcu zmuszają go do powrotu do Barcelony w połowie lat trzydziestych. Jednak napotyka on najokrutniejszą prawdę o Penelopie, która dla tych, którzy ją znali, była już tylko wspomnieniem, ponieważ po 1919 roku nikt jej już nie widział ani o niej nie słyszał. Odkrywa, że on i Penélope są w rzeczywistości przyrodnim rodzeństwem; jej ojciec miał romans z jego matką i Julián był owocem tego związku. Najgorszą prawdą, jaką musi odkryć, jest to, że po jego wyjeździe rodzice Penelopy uwięzili ją, ponieważ wstydzili się tego, że popełniła kazirodztwo z Juliánem, a ona była w ciąży z jego dzieckiem. Penélope urodziła syna o imieniu David Aldaya, który urodził się martwy. Penélope zmarła podczas porodu, a jej ciało nigdy nie zostało odnalezione. Julián jest załamany śmiercią Penelopy i Davida. Próbuje popełnić samobójstwo za pomocą trucizny i trafia do szpitala. Po wyjściu zaczyna pisać serię książek, ale to „Cień wiatru”, oparty na jego życiu, staje się sławny. Niedługo po publikacji książki Julián znika bez śladu. Po przeczytaniu książki Daniel w 1956 roku poślubia Beatriz „Beę” Aguilar, którą kocha od dawna. Wkrótce potem Bea rodzi syna. Daniel nadaje swojemu synowi imię Julián Sempere na cześć Juliána Caraxa. W 1966 roku Daniel zabiera Juliána na Cmentarz Zapomnianych Książek, gdzie przechowywany jest „Cień wiatru”.


Dr Salvador Carriscant sfingował śmierć pułkownika Sieverance'a, używając ciała płodu i lodu, by przekonać jego żonę o jego zgonie. Niedługo potem lekarz został aresztowany przez Patona Bobby'ego za zamordowanie Delphine, której znaleziono z dwiema dziurami po kulach w głowie.[sep]Los Angeles, 1936. Kay Fischer jest architektką, która została niedawno oszukana przez swojego byłego partnera, Erica Meyersona. W związku z tym stara się na nowo rozpocząć prowadzenie własnej praktyki architektonicznej. Nadal utrzymuje kontakt z Philipem, swoim byłym mężem i nieudalnym scenarzystą hollywoodzkim, z którym rozwiodła się po śmierci ich małego synka, który miał wadę serca. Kay dowiaduje się, że jakiś stary mężczyzna dopytywał o nią i zostaje z konfrontowana przez dr. Salvadora Carriscanta, który oświadcza, że jest jej ojcem. Uznając go za wariata, Kay zadaje swojej matce, Annaliese Leys, więcej pytań o jej prawdziwego ojca, Hugh Pageta, Anglika, misjonarza i nauczyciela, który zginął w pożarze w Niemieckiej Nowej Gwinei w 1903 roku. Carriscant mówi córce, że chce, aby znalazła mężczyznę o imieniu Paton Bobby w związku z morderstwem, które miało miejsce w odległej przeszłości. Dzięki kontaktowi Philipa namierzają go na jego ranczo na południe od Santa Fe. Wyruszają razem w podróż, by go odwiedzić, a Kay jest zdumiona reakcją obu mężczyzn przy ich ponownym spotkaniu, jednak Carriscant mówi jej bardzo niewiele o tym, co zostało omówione. Pokazuje jej jednak stare zdjęcie wykonane podczas turnieju tenisowego Aishlie i mówi, że musi znaleźć kobietę na nim przedstawioną – żonę urzędnika ambasady – która obecnie mieszka w Lizbonie w Portugalii, oraz oświadcza, że chciałby, aby pojechała z nim w celu jej odnalezienia. Tymczasem Kay jest rozproszona przez sprzedaż domu, który właśnie zakończyła budować; miał być dla niej, ale musi go sprzedać, by utrzymać swoją firmę na powierzchni. Oprowadza po nim panią Luard Turner i transakcja zostaje sfinalizowana. Zabiera też swoją matkę do pensjonatu Carriscanta, mówiąc jej, że wierzy, iż jest on prywatnym detektywynem wynajętym przez Meynarda, a jej matka stwierdza, że nigdy go wcześniej nie widziała, chociaż Kay wie, że kłamie, ze względu na jej pozorny brak zainteresowania tym, kim on jest. Następnie odwiedza nową placówkę, którą zamierza zagospodarować wraz z swoim brygadzistą, Larrym Rugolą, a w drodze powrotnej wpadają do Micheltorreno 2265, tylko po to, by zobaczyć, jak jest burzony przez Erica Meyersona, który mówi Kay, że zamierzają tam zbudować bardzo podobny dom, ale z innym architektem. Czując się przygnębiona, Kay postanawia przyjąć ofertę „ojca” dotyczącą podróży do Lizbony – jest to dla niego kluczowe, ponieważ nie ma środków finansowych na opłacenie wyjazdu. W zamian jej ojciec musi opowiedzieć jej całą prawdę o swojej rodzinie, a następna część książki dotyczy jego życia w Manili na Filipinach. Carriscant jest synem Archibalda Carriscanta, Szkota i inżyniera kolejowego, który ożenił się z Julianą, córką lokalnego właściciela ziemskiego „mestizo”. Po studiach medycznych na Uniwersytecie w Glasgow, w czasie których zmarł Archibald, ich syn Salvador powrócił do Manili, aby w 1897 roku otworzyć praktykę.

Manila, 1902. Dr Salvador Carriscant staje się najbardziej znanym chirurgiem na Filipinach, pracującym w szpitalu San Jeronimo w Manili. Jednak pozostaje w ostrym konflikcie z dyrektorem szpitala, dr. Cruzem, który jest całkowicie przeciwny nowym metodom chirurgicznym listeryzmu wprowadzanym przez Salvadora, woląc w oczach Salvadora pracować jako „przestarzały rzeźnik i wredny cyrkowiec”. Praca Salvadora jest ułatwiona dzięki jego wysoko wykwalifikowanemu filipińskiemu anestezjologowi, Pantaleonowi Quirodze, który asystuje mu przy każdej operacji w San Jeronimo. Quiroga jest również entuzjastą lotnictwa; zbudował samolot i przechowywał go w swojej nowej stodole „nipa” i pokazuje go pewnego dnia Carriscantowi. Chirurga niespodziewanie odwiedza Paton Bobby, szef policji, i prosi go, aby towarzyszył mu przy zbadaniu zwłok młodego amerykańskiego marina o imieniu Ephraim Ward. Zwłoki zabierają do kostnicy szpitalnej i umieszczają w lodzie. Tymczasem Salvador wraca do domu do swojej żony, Annaliese, z którą przestał kochać i z którą nie sypiał przez cały rok. Następnego dnia odkrywa, że „peninsularo” dr Isidro Cruz usunął ciało, więc on i Bobby odwiedzają dom lekarza w pobliżu małej wioski Flores, aby je odzyskać. Mówi im, że je ma z powodu braku miejsca w kostnicy szpitalnej, a obaj mężczyźni są obrzuceni przez niehigieniczne warunki domowej sali operacyjnej Hiszpana. Carriscant postanawia wynająć prostytutkę w jednym z domów publicznych na ulicy Gardenia w dzielnicy Sampaloc. Jednak spotyka tam pijanego amerykańskiego lekarza wojskowego, Wielanda, w Salonie Lodowym i musi kłamać, że odwiedza matkę swojego kucharza z powodu jej przepukliny. Próbuje wyjść, ale zostaje uwięziony na podwórku domu publicznego. Ostatecznie wdrapuje się przez mur i w drodze powrotnej do domu wczesnym rankiem niemal ginie od omyłkowej strzały. Sprzecza się z amerykańską kobietą ćwiczącą strzelanie do celu i odkrywa, że jest powalony jej urodą. Pyta Bobby'ego, kim ona może być, mówiąc, że jego żona spotkała ją na uroczystości kościelnej, a policjant przypuszcza, że jest to dyrektorka szkoły Gerlinger. Carriscant udaje się do szkoły i siostry mówią mu, że spaceruje po Luneta, gdzie wieczorami paradują mieszkańcy wyspy. Dostrzega ją i znajduje okazję, aby z nią porozmawiać, ale ona go odrzuca, stwierdzając, że nie nazywa się Rudolfa, jak on przypuszcza – jeden z mężczyzn nazywa ją Delphine i widząc, że może być kłopotów, Carriscant jest zmuszony odejść. Paton Bobby przychodzi do Carriscanta, ponieważ znaleziono kolejne ciało – tym razem żołnierza o nazwisku kapral Maximilian Braun, a Carriscant spotyka również młodego amerykańskiego pułkownika o nazwisku Sieverance. Salvador bada ciało i zauważa, że usunięto serce. Następnie odwiedzają biuro gubernatora Tafta w pałacu Malacanan, aby poinformować go o sytuacji, a Carriscant wyraża swoją negatywną opinię na temat umiejętności dr. Wielanda. Carriscant zostaje wezwany przed oblicze Cruza i Wielanda w celu zlania go z łez, a następnie wywiązuje się bójka między trzema mężczyznami, których wrogość teraz przeniosła się na płaszczyznę fizyczną. Lekarz zostaje następnie wezwany notatką do domu Jepsona Sieverance'a i tutaj ponownie spotyka Delphine, żonę pułkownika, która cierpi na ostre zapalenie wyrostka robaczkowego. Cruz i Wieland pojawiają się, aby ją zbadać, ale Carriscant przekonuje ją, by zignorowała ich błędne opinie medyczne, i zostaje zabrana do San Jeronimo, gdzie on pomyślnie przeprowadza operację, ciesząc się również, że może widzieć i dotykać jej nagiego ciała, gdy jest pod narkozą. Delphine Sieverance powoli, ale pewnie wraca do zdrowia, a Salvador odwiedza ją w domu jako pacjentka. Wydaje się bardzo zadowolona, że go widzi, i daje mu do przeczytania powieść, aby mógł ją jej zwrócić w późniejszym terminie. Pułk Sieverance'a zostaje wezwany do walki z rebeliantami, a Salvador ponownie odwiedza Calle Lagarda – gdy odkłada książkę do biblioteki, potyka się i wpada na Delphine i wówczas uznają swój wzajemny pociąg. Pewnego dnia w swoim szpitalu otrzymuje wizytę od pani Sieverance, która skarży się na ból brzucha. Jest rozbierana przez Salvadora w prywatności na kozetce do badań i dochodzi między nimi do zbliżenia. Odkryto teraz trzecie ciało, ubogiej mieszkanki slumsów, która jest w czwartym miesiącu ciąży. Przy jej ciele znaleziono skalpel i Bobby pyta Carriscanta, czy w jego szpitalu nie brakuje jednego. Carriscant sprawdza inwentarz i odkrywa, że tak. Informuje Bobby'ego i mówi mu również, że wierzy, iż został podłożony przy ciele przez Cruza i Wielanda, aby wciągnąć go w morderstwo. Bobby odrzuca to jako wymysł, ale mówi mu, że uważa, że mordercą może być Cruz, ponieważ jego rodzina pochodzi z Batangas na południu Luzonu, gdzie bunt był najgwałtowniejszy. Z powrotem w szpitalu zostaje wezwany na stronę szpitala należącą do Cruza i Cruz pokazuje mu mężczyznę z odsłoniętym bijącym sercem, które ma sześć szwów, wierząc, że jest to wielki eksperyment naukowy, dopóki Carriscant nie informuje go, że został on już przeprowadzony siedem lat wcześniej w Niemczech. Carriscant i jego żona biorą udział w oficjalnym przyjęciu organizowanym przez gubernatora Tafta i jego żonę i tutaj ponownie spotyka Delphine i umawiają się na kolejne spotkanie. Spotykają się i on próbuje ponownie się z nią kochać, ale ona jest zaniepokojona służbą i odsuwa go. Jednak Delphine przychodzi ponownie do gabinetu Carriscanta i znowu się kochają, a ona opowiada mu o swoim życiu i małżeństwie z Sieverance'em, do którego czuje teraz tylko obojętność. Gdy wychodzą, są przerywani przez Pantaleona i Carriscant wyznaje swoją miłość. Pantaleon rozumie sytuację i pożycza parze swoją stodołę „nipa” po południach na ich spotkania. Pewnego dnia lekarz otrzymuje notatkę od Delphine proszącą o spotkanie na Luneta i ona wyznaje mu, że jest w ciąży. Później spotyka Sieverance'a i dowiaduje się, że mają wrócić do USA, więc pędzi, by zobaczyć Delphine i jest zmuszony podpalić szopę w ogrodzie jej przyjaciółki, aby przerwać przyjęcie brydżowe, na którym jest, i mówi jej, że ma plan, który rozwiąże ich sytuację. Annaliese jest pełna skruchy z powodu swojego chłodu wobec męża i doprowadza do pojednania, ponownie z nim śpiąc. Tymczasem Carriscant udaje się do Nicanora Axela, który przemycił silnik dla samolotu Pantaleona, aby uniknąć cła, i aranżuje odjazd dwóch pasażerów na jego łodzi. W swoim gabinecie zostaje przerwany przez Pantaleona, który mówi mu, że lotnicza nagroda Amberway-Richault odbędzie się w Paryżu 30 maja 1903 roku i że muszą jako pierwsi ukończyć swój lot. Carriscant odmawia bycia jego pasażerem, stwierdzając, że byłby przerażony, ale Pantaleon jest teraz całkowicie obsesyjny i grozi ujawnieniem jego romansu. Lot próbowy drów Pantaleona Quirogi, w towarzystwie dr. Salvadora Carriscanta, wreszcie ma miejsce ze stodoły „nipa” w obecności znacznej grupy ludzi. Maszyna wzbija się w powietrze i przelatuje nad znakiem i znacznie wyżej, niż oczekiwali, zanim ostatecznie rozbija się przy potoku San Roque – Salvador jest poważnie poturbowany, a Pantaleon martwy. Teraz, w swoim żalu, lekarz wprowadza swój plan w życie. Pewnego wieczoru odwiedzają go Sieverance i Delphine, której dał proch, aby sprawić, że wyglądała na chorą. Zabiera ją do sali operacyjnej i daje pułkownikowi szklankę rumu z chloralem. Następnie wkłada kobietę do lodowej skrzyni, aby wyglądała na martwą i bladą, oraz pokrywa siebie i swoją salę krwią, zanim powie Sieverance'owi, że jego żona zmarła i pokaże mu jej ciało. Pokazuje mu również martwe ciało pięciomiesięcznego płodu, a Sieverance załamuje się. Po odwiezieniu pułkownika do domu, wraca do Delphine i ogrzewa ją, zanim wysyła ją powozem do łodzi Axela. Jednak, gdy jest już gotowy do wyjścia – udając, że jedzie do domu swojej matki na dwa tygodnie – zostaje aresztowany przez Patona Bobby'ego i jego konstabli za morderstwo Sieverance'a, którego ciało znaleziono z dwiema dziurami po kulach w głowie.

Lizbona, 1936. Zakończenie obejmuje przyjazd Carriscanta i Kay do Lizbony, a czytelnik będzie musiał przeczytać historię, aby dowiedzieć się, czy ich poszukiwanie tajemniczej kobiety zakończy się sukcesem i dlaczego Carriscant jej szuka.


Gigantyczne sterowce należące do przyjaznej cywilizacji Querl przybyły, aby pomóc Terranom w walce. Niedługo potem rząd Hyadean załamał się pod wpływem poparcia dla Ziemi, co zakończyło wojnę i umożliwiło powstanie życzliwej unii.[sep]Na początku historii obcy zwani Hyadeanami nawiązali kontakt i przyjazne stosunki handlowe z Ziemią. Uważają Ziemię za fascynującą, ponieważ jest tak różna od ich własnej ponurej, surowej kultury. Mimo że są bardzo zainteresowani badaniem planety i jej kultur, Hyadeanie są technologicznie znacznie bardziej zaawansowani i posiadają dokładniejszą wiedzę naukową. Wielu ludzi, znanych również jako Terranie, akceptuje obcą obecność; jednak jest wielu, którzy nie ufają Hyadeanom i wierzą, że spiskują, aby przejąć kontrolę nad Ziemią. Jedną z grup głoszących tę wiarę jest CounterAction, którą rząd amerykański uważa za organizację terrorystyczną. Gdy statek latający (zaawansowany samolot) przewożący zarówno odwiedzających Hyadean, jak i polityków Terran zostaje zestrzelony, obwinia się CounterAction, a Internal Security Service (ISS) zamierza zamknąć ich organizację za pomocą wszelkich niezbędnych metod. Akcja śledzi sprytnego Rolanda Cade'a, który rezygnuje ze swojego wygodnego życia, gdy zostaje wciągnięty do CounterAction. Ponieważ był wcześniej żonaty z Marie Cade, aktywistką polityczną odgrywającą ważną rolę w CounterAction, ISS wykorzystuje go do jej namierzenia. Jego kochanka, Julia, jest potajemnie agentką ISS i przekonuje go, aby wykorzystał swoje kontakty z CounterAction, aby przyjąć jej przyjaciela, rzekomego dysydenta politycznego. Zabiera przyjaciela do Chattanooga, gdzie nieoczekiwanie spotyka Marie. Przyjaciel Julii okazuje się być podstawionym przez ISS, a on jest zmuszony do ucieczki z Marie; rząd wierzy, że jest częścią CounterAction z powodu powiązania jego żony z tą grupą. Oboje wykorzystują swoje kontakty, aby uzyskać pomoc w unikaniu rządu, a te kontakty tworzą nieprawdopodobną więź. CounterAction była silnie antyhydeańska, jednak znajdują sojuszników w przyjacielu Cade'a z Hyadean, Vrelu, i niektórych z jego towarzyszy. Przez dużą część historii akcja przełącza się między próbą ucieczki grupy przyjaciół Cade'a przed schwytaniem a działaniami ISS, gdy ujawniane są kolejne informacje. Podczas gdy Cade i jego przyjaciele dowiadują się, że stany i regiony kraju odłączają się, urzędnicy hydeańscy przejmują coraz bardziej bezsilny rząd i używają siły militarnej do stłumienia oporu. Jednak obcy popierający Terranów przeprowadzają wywiad z Cade'em i Marie i filmują materiały o okrucieństwie Hyadean i rządu. Ten wywiad jest transmitowany do różnych miejsc na Ziemi i na Chryse, planecie obcych; wielu Hyadean składa deklarację poparcia, a Terranie zyskują odwagę do walki o swoją wolność. Walka przestaje być potyczką Ziemia kontra obcy i staje się walką o prawa zarówno Terran, jak i Hyadean. Podczas gdy Cade, Marie i ich drużyna podróżują z kraju do kraju, aby zdobyć nowych sojuszników i znaleźć schronienie, wojsko hydeańskie nasila swoją kampanię, a CounterAction pada pod coraz większymi atakami. Są atakowani wszędzie, do których uciekają, a ich sojusznicy Hyadeanie ponoszą ogromną porażkę, gdy misja hydeańska zostaje zbombardowana. Wreszcie wydaje się, że organizacja jest skończona, gdy pojawia się formacja gigantycznych sterowców. Sądy uważa się, że są to zarówno Hyadeanie, jak i zdolne do masowej destrukcji. Jednak statki należą do przyjaznej trzeciej strony innej cywilizacji obcych, Querl; ci obcy przybyli, aby pomóc Terranom. CounterAction otrzymuje wiadomość, że rząd Hyadean właśnie załamał się pod wpływem popularnego poparcia tubylców dla Ziemi, a wojna się skończyła. Powstają nowe rządy i zaczyna się silniejsza, życzliwa unia między Ziemią a Chryse.


Rohan zataił przed Polem prawdę o jego pochodzeniu od Ianthe, co uniemożliwiło mu zgłębienie tajników czarostwa. W trakcie walki z Ruvalem to przeciwnik połączył się ze smokiem Azhdeen, który zabił Pola i położył kres zagrożeniu dla roszczeń do Księstwa Marchii.[sep]Część pierwsza: Andry, nowy Pan Sanktuarium Bogini, ma wizje wojny i śmierci. Widzi zniszczenie Radzyn, jego dumne wieki w płomieniach. Aby zapobiec spełnieniu swych wizji, na podstawie ustaleń ze Zwoju Gwiazd przepisuje nauki i obrzędy Sanktuarium Bogini. Szkoli również Biegaczy Słońca w czarostwie. Tymczasem prawdziwi czarodzieje przygotowują się, by zakwestionować prawo Pola do Księstwa Marchii. Ruval, najstarszy, niekwestionowany syn Ianthe, przygotowuje się do wyzwania, ucząc się czarostwa, podczas gdy Marron infiltruje osobistą straż Chiany z Meadowlord. Gdy zbliża się wystarczająco, pozwala Mirewie wejść do komnaty Chiany i oczarować księżniczkę za pomocą lustra. Chiana zaczyna wtedy gromadzić armię, która najedzie na Księstwo Marchii. Część druga: Rok 728: Pol, obecnie Książę Panujący Księstwa Marchii, pragnie stać się mężem i księciem, jakim wychowali go jego rodzice, Wysoki Książę Rohan i Wysoka Księżna Sioned, ale jego duch jest niecierpliwy i niespokojny. Gdy dociera wieść, że poluje na smoki, Pol podąża za Rijanem i Sorinem do dworu Elktrap. Znajdują w pobliżu umierającego smoka, który pokazuje im, że ludzie zaatakowali go za pomocą czarostwa. Napastnikami byli Ruval i Marron, którzy próbowali zwrócić na siebie uwagę Pola. Wybucha walka. Sorin ginie. Podczas gdy Pustynia opłakuje stratę, Ruval zwraca się o pomoc do księcia Miyona z Cunaksy w obaleniu Pola. On i Marron ukrywają się w orszaku Miyona, gdy książę podróżuje do Stronghold w sprawach służbowych przed Riallą, podczas gdy Mirewa zostaje służką nieślubnej córki Miyona, Meiglan. Meiglan – nieświadomie – zostanie wykorzystana do wciągnięcia Pola w pułapkę. Gdy Pol przygotowuje się do wyzwania, które rzuci Ruval, zaczyna czuć coś do Meiglan mimo swych podejrzeń wobec niej. Zanim jednak Ruval może rzucić wyzwanie, Marron sam wyzywa Pola o Feruche, ich miejsce narodzin. Riyan, który dopiero co został mianowany Panem Feruche, przyjmuje wyzwanie Marrona na pojedynek czarostwa. Gdy Marron formuje swoje pierwsze zaklęcie, Andry za pomocą wiedzy ze Zwoju Gwiazd zwraca je przeciwko czarownikowi. Zabija Marrona w zemście za śmierć Sorina. Ten czyn skutkuje wygnaniem Andry'ego z Pustyni. Gdy wreszcie nadchodzi wyzwanie Ruvala, w świetle gwiazd, Rohan uświadamia sobie, że Pol trzeba powiedzieć prawdę o jego narodzinach: że Ianthe urodziła go i że jest diarmadhi. Pol jest przerażony i wściekły, ale wykorzystuje nowo zdobytą wiedzę, by studiować czarostwo w zwojach. On i Ruval spotykają się w Rivernrock i rozpoczyna się rabikor. Podczas walki Ruval próbuje ściągnąć smoka z nieba, ale Pol łączy się z nim. Smok, Azhdeen, zabija Ruvala, kończąc zagrożenie dla roszczeń Pola do Księstwa Marchii.


Lupus zdecydował się pomóc przyjaciołom zamiast ratować matkę i sprowadził policję, która uwolniła kapitana Geminusa z pułapki na statku „Medea”. Po akcji ratunkowej chłopiec dowiedział się, że jego matka w rzeczywistości żyje i pełni funkcję kapłanki w innej świątyni w Grecji.[sep]Jest kwiecień, początek sezonu żeglarskiego. Książka rozpoczyna się na molo w marinie w Ostii, gdzie nowo wyremontowana „Delphina” (dawniej statek niewolniczy „Vespa”) przygotowuje się do wypłynięcia. Pasażerowie i załoga żegnają się z bliskimi, co sprawia, że Lupus odczuwa boleśnie brak swojej rodziny. Choć celem rejsu jest ocalenie wolno urodzonych dzieci sprzedanych jako niewolnicy przez Venaliciusa (byłego właściciela statku), Lupus potajemnie zamierza odnaleźć matkę i nie wracać do Ostii. Kilka złych wróżb sprawia, że kapitan Geminus rozważa przełożenie wyprawy, ale Lupus, jako właściciel statku, nalega na natychmiastowe wypłynięcie. W ostatniej chwili na statek wsiada Marcus Artorius Bato jako pasażer, niecierpliwie śledzący niedawno odpływający grecki statek powiązany z nowymi przypadkami uprowadzeń w Ostii. Innymi pasażerami są nauczyciel dzieci Aristo, patrycjuszowski poeta Gajusz Waleriusz Flakkus i jego niewolniczy chłopiec, Zetes. Do załogi należą kucharz Atticus, przystojny Silvanus oraz Zosimus, który trzyma gołębie pocztowe. Podczas rejsu wiele rzeczy idzie nie tak i zaczynają podejrzewać, że na pokładzie jest zdrajca. W Koryncie wysadzają Aristo, by odwiedził rodzinę, a na Symi zatrzymują się, by odszukać matkę Lupusa. Dowiaduje się, że wyjechała do Rodos, by poświęcić się służbie w świątyni. W drodze na wyspę odkrywają, że Zosimus jest zdrajcą, który wysyłał wiadomości naprzód za pomocą swoich gołębi. Bato i Flakkus wiążą Zosimusa i przesłuchują go w sprawie działalności gangu, ale Flakkus jest wstrząśnięty, gdy dowiaduje się, że Zetes, jego własny niewolniczy chłopiec, jest jednym z uprowadzonych wolno urodzonych dzieci. Na Rodos dowiadują się o tajemniczym „władcy niewolników” Magnusie, który każe wszystkim tańczyć do swojej muzyki. Kapitan Geminus, Bato i Flakkus opuszczają statek, by zbadać statek niewolniczy „Medea”. Nie wiedzą jednak, że są wciągani w pułapkę: „Medea” jest pełna opryszków Magnusa, podczas gdy inni jego ludzie potajemnie wchodzą na pokład „Delphiny” i biorą Flavię, Nubię i Jonathana jako zakładników. Przy upadłym Kolosie Lupus dopada Magnusa, który mówi mu, że jego przyjaciele zostali schwytani, i zmusza go do straszliwego wyboru: według Magnusa matka Lupusa złożyła ślubowanie poświęcenia życia Apollinowi w zamian za bezpieczeństwo syna; jeśli Lupus pobiegnie do świątyni, może być w stanie ją uratować, ale w międzyczasie „Delphina” wypłynie z Flavią i innymi, a na pokładzie będą wszystkie uprowadzone dzieci. Lupus przypomina sobie, że mimo złożonej obietnicy odnalezienia matki, złożył też inną przysięgę: zawsze stać u boku przyjaciół. Pobiegł do lokalnych władz i przyprowadził policję na „Medeę” na czas, by uratować Geminusa i innych przed pułapką. Następnie w pełnym składzie wracają na „Delphinę”, ratując Flavię i resztę. Gdy tylko są bezpieczni, Lupus biegnie do świątyni, ale słyszy, że jest za późno. Jednak Magnus kłamał, a przynajmniej zafałszował prawdę: matka Lupusa, Melissa, nie nie żyje; została kapłanką Apollina, jak przysięgła zrobić, jeśli otrzyma wieść, że jej syn żyje – co stało się miesiąc wcześniej. Wyjechała już do innej świątyni w Grecji. Lupus jest smutny, ale rozumie, że jego matka, podobnie jak on, złożyła przysięgę, której nie może złamać. Dzień został uratowany, choć Magnusowi udało się uciec z Rodos. Pod pretekstem kontynuowania podróży po Azji Flakkus przysięga go dopaść i odnaleźć wszystkie dzieci, które sprzedał jako niewolników, co robi wrażenie na Flavii. „Delphina” wypływa do następnego portu, wioząc cenny ładunek i czterech już nierozłącznych przyjaciół.


Thomas Covenant i Saltheart Foamfollower pokonują Pana Foula w Ridjeck Thome, co prowadzi do zniszczenia Kamienia Illearth i śmierci Olbrzyma. Po rozmowie ze Stwórcą, Covenant wybiera powrót do swojego świata, gdzie budzi się w szpitalu po wężowym ukąszeniu.[sep]Powróciwszy do swojego „prawdziwego” świata, Thomas Covenant jest zdruzgotany stratą Eleny, choć wciąż utrzymuje wobec samego siebie, że jego przeżycia w Krainie były jedynie snem. Dręczony przez tę niewytłumaczalną sprzeczność, zaniedbuje swój stan fizyczny; przestaje przyjmować leki i nie leczy rany głowy, pozwalając uśpionej trądowi na powrót uaktywnić się. Błądząc po lasach w pobliżu swojego rodzinnego miasta, natrafia na zagubioną małą dziewczynkę, która została ukąszona przez grzechotnika. W tym momencie zostaje ponownie wezwany do Krainy, tym razem przez zdesperowanego Najwyższego Pana Mhorama, który potrzebuje pomocy. Covenant odkrywa, że minęło siedem lat od Wojny o Illearth, a Pan Foul przygotowuje się do ostatecznego ataku na lud Krainy. Foul zniewolił dręczonego ducha byłej Najwyższej Pani Eleny, która teraz włada Laską Prawa w służbie zła. Panowie stracili swoich najbardziej lojalnych obrońców, półnieśmiertelnych Strażników Krwi, a Kraina została pogrążona w wiecznej zimie. Co więcej, Pan Foul odbudował swoją armię, która pod dowództwem trzeciego Olbrzymo-łotra, Satansfista, oblega górską twierdzę Panów, Revelstone. Jako ostateczność, Panowie postanawiają wezwać Covenanta, mając nadzieję, że będzie on w stanie wykorzystać dziką moc swojego pierścienia z białego złota, aby odeprzeć oblężenie i ocalić Krainę przed całkowitym zniszczeniem. Covenant żąda jednak, aby Mhoram uchylił wezwanie, pozwalając mu tym samym uratować życie dziewczynki w „prawdziwym” świecie. Mhoram wyraża zgodę. Covenant udaje się uratować dziewczynkę, ale kosztem zatrucia jadem grzechotnika, który wyssał z jej rany. W tym stanie i z wiedzą, że dziewczynka jest bezpieczna, przyjmuje kolejne wezwanie. Covenant ponownie znajduje się na Strażnicy Kevina, miejscu, do którego Pan Foul przeniósł go w momencie jego pierwszego wezwania przez Droola Rockworma. Tym razem został przywieziony do Krainy wspólnym wysiłkiem Triocka, porzuconego kochanka Leny (którą Covenant zgwałcił podczas swojej pierwszej podróży do Krainy, co doprowadziło do narodzin Eleny) oraz Olbrzyma Salthearta Foamfollowera, jego towarzysza z wyprawy po Laskę Prawa i jednego z dwóch ostatnich żyjących Olbrzymów. Zjeżdżając z góry i podróżując na wschód z Leną i Foamfollowerem w poszukiwaniu domeny Pana Foula, Covenant jest przerażony, widząc zniszczenia spowodowane przez Foula i jego sługi. Na południe od Równin Ra Covenant odkrywa, że jego były ochroniarz Bannor dołączył do Ramenów w próbie ochrony Ranyhyn, inteligentnych, wolnych koni, które dawniej służyły Strażnikom Krwi jako wierzchowce. Covenant przekonuje Ramenów, by zaprowadzili Ranyhyn na południe w bezpieczne miejsce; Bannor, choć już nie podtrzymywany mocą swojej Przysięgi, towarzyszy mu w dalszej podróży na wschód. Uprowadzony przez Łotrów, Covenant staje twarzą w twarz zeleną i używa mocy swojego pierścienia z białego złota, aby rozproszyć jej ducha, choć skutkuje to zniszczeniem Laski Prawa. Bannor odmawia dalszego podążania za Covenantem, choć przyjmuje metalowe okucia Laski w celu bezpiecznego przechowania i eventualnego zwrotu Panom. Tymczasem Pan Mhoram, po przedłużonej walce, jest w stanie przerwać oblężenie Revelstone i zabić Satansfista. Następnie Covenant i Foamfollower wyruszają do Ridjeck Thome, samego serca domeny Pana Foula, gdzie udaje im się pokonać Foula; ten czyn naprawia również wiele zniszczeń spowodowanych przez złamanie Prawa Śmierci przezelenę. Covenant używa również mocy dzikiej magii, aby zniszczyć Kamień Illearth: w ostatecznej katastrofie ginie Foamfollower i, jak się wydaje, również Covenant. Jego świadomość jednak pozostaje, a będąc w stanie zawieszonym pomiędzy istnieniem a nieistnieniem, w ciemności zwraca się do niego głos starego żebraka z początku pierwszej książki, który w rzeczywistości jest Stwórcą Krainy. Stwórca dziękuje Covenantowi za ocalenie swojego dzieła i pyta, jaką nagrodę chciałby przyjąć. Z podekscytowaniem Covenant prosi Stwórcę, by uratował Foamfollowera, ale Stwórca z żalem mówi Covenantowi, że nawet on nie może cofnąć tego, co już się wydarzyło: w przeciwnym razie Łuk Czasu, fundamentalna struktura leżąca u podstaw wszechświata Krainy, zostałby zniszczony. Stwórca wyjaśnia, że to ograniczenie w rzeczywistości uniemożliwiło mu bezpośrednie rozprawienie się z Foulem: musiał działać przez pośrednika, Covenanta, i nawet po spowodowaniu przeniesienia Covenanta do Krainy, Stwórca nie ingerował w żaden sposób w wolną wolę Covenanta. Decyzja o „zbawieniu lub potępieniu” Krainy należała wyłącznie do Covenanta. Następnie Stwórca mówi Covenantowi, że ma wybór: albo może pozostać w Krainie w pełnym zdrowiu, albo może zostać przywrócony do życia w swoim własnym świecie, gdzie inaczej zmarłby w wyniku reakcji alergicznej na leczenie przeciwwężowe zastosowane u jego nieprzytomnego ciała. Covenant, nadal niechętny pełnemu zaakceptowaniu Krainy, wybiera to drugie i budzi się w swoim szpitalnym łóżku, osłabiony fizycznym urazem, wciąż dotknięty chorobą, ale szczęśliwy, że żyje, i pewny, że nie zawiódł Krainy.


Peter d'Abo strzela ojcu Vivyanowi między oczy, zabijając go na miejscu i nie uwalniając Rachel Pearl, sam jednak pozostaje nieposzkodowany. Duchowny nie zostaje przewieziony do klasztoru, gdyż umiera natychmiast, a sprawca zostaje aresztowany przez policję.[sep]Szesnastoletni Peter d'Abo jest chłopcem, którego trudno dopaść. Rzadko przebywa u matki, a jego babcia, Lily d'Abo, w której mieszkaniu ma tymczasowo zamieszkać, również nie widuje go regularnie. Czasami Peter odwiedza ojca Vivyana i podczas takich wizyt nawet służy jako ministrant. Gdy matka, na radę pracownika socjalnego, mówi mu, że Lennox Mark jest jego biologicznym ojcem, Peter postanawia wyciągnąć od niego pieniądze na własny sposób. Pewnej nocy, gdy Lennox Mark nie ma w domu, podszywa się pod dostawcę i dostaje się do rezydencji rodziny Marków. Zostaje jednak pokonany przez Martinę Mark i jej matkę, która również tam mieszka, i namówiony do pozostania i pracy dla nich jako służący. Ponieważ obie kobiety posiadają jego DNA, a on nie chce zostać aresztowany, przyjmuje ich propozycję. Będąc na ulicach Londynu, Peter d'Abo zaczyna popełniać przestępstwa. Kradnie miniaturowe urządzenie nagrywające z domu Marków; kradnie drogi zegarek Rachel Pearl, gdy ta wprowadza się do Crickleden; staje się też agresywny, odcinając mężczyźnie jądra tylko dlatego, że ten szukał spotkania homoseksualnego, oraz wpychając Kevina Curreya pod pociąg metra. Tymczasem Lennox Mark planuje oficjalną wizytę generała Bindigi w Londynie – już ustalił szczegóły z premierem i przekonał go, że Bindiga jest honorowym przywódcą państwowym – tak, aby zbiegła się ona z jego wyniesieniem do godności lorda Marka z Lower Pool. Aby stłumić opór przeciwko wizycie, który mógłby być poprowadzony przez ojca Vivyana, „The Daily Legion” rozpoczyna kampanię przeciwko księdzu, oskarżając go o pedofilię i publikując podrobioną wersję potajemnie nagranej rozmowy między Peterem d'Abo a ojcem Vivyanem jako dowód przeciwko duchownemu. Vivyan zostaje zawieszony w funkcjach, jego reputacja świętego XX wieku zostaje natychmiast zniszczona, a gorliwi wyznawcy, tacy jak Lily d'Abo, wierzący we wszystko, co piszą gazety, są załamani. Gdy do Lily d'Abo zgłasza się „The Daily Legion”, kobieta ulega pokusie pieniędzy i podpisuje wyłączny kontrakt za 10 000 funtów, uświadamiając sobie dopiero później, że w żaden sposób nie będzie w stanie pomóc tymi pieniędzmi swojemu wnukowi. Nieświadoma niebezpieczeństwa, jakie wiąże się z Peterem d'Abo, Rachel Pearl wyrusza na poszukiwania chłopca, próbując zmusić go do rozmowy i oczyścić ojca Vivyana z zarzutów. Podążając za wskazówką napotkanego na ulicy człowieka, udaje się na pobliski cmentarz, znajduje Petera w starej kaplicy grobowej, ale natychmiast zostaje przez niego uprowadzona. Kilka osób zostało już powiadomionych, że Peter d'Abo może wziąć zakładnika, a miejsce jest otoczone przez policję. Jednak ojciec Vivyan dociera tam pierwszy i strzela Peterowi między oczy. Sam Vivyan zostaje śmiertelnie ranny i przewieziony do klasztoru, aby tam umrzeć. W mniej więcej tym samym czasie – jest to dzień oficjalnej wizyty generała Bindigi – wybucha bomba w ekskluzywnym londyńskim hotelu, zabijając Bindigę i raniąc dwie jego towarzyszki, podczas gdy inne urządzenie, podłożone w redakcji „The Daily Legion”, zostanie rozbrojone przed wybuchem. Trzy miesiące później lord Mark umiera na rozległy zawał serca.


Po śmierci babci na udar Sal dokończa podróż do Lewiston, gdzie odwiedza miejsce wypadku autobusowego, w którym zginęła jej matka. Dopiero zobaczenie miejsca tragedii pozwala dziewczynce zaakceptować stratę i powrócić z ojcem na farmę w Bybanks.[sep]Powieść jest narrowana przez trzynastoletnią dziewczynkę, Salamankę Tree Hiddle (Sal). Matka Sal, Sugar, niedawno opuściła ją i ojca z powodów, które na początku nie są jasne. Sal, jedynaczka, miała bardzo bliską relację z matką i jest zdruzgotana jej odejściem. Po tym, jak ojciec Sal zdaje sobie sprawę, że Sugar nigdy nie wróci, on i Sal przeprowadzają się z ukochanej farmy w Bybanks w stanie Kentucky do Euclid w Ohio, gdzie kobieta, z którą niedawno się związał, pani Margaret Cadaver, pomaga mu znaleźć pracę. Ukochani dziadkowie Sal zabierają ją w podróż samochodem przez kraj do Lewiston w stanie Idaho, aby zdążyć do matki na jej urodziny; Sal ma nadzieję, że przywiezie Sugar do domu. Podczas podróży Sal bawi dziadków, opowiadając im o przyjaciółce z Euclid, Phoebe Winterbottom, której matka, po wielu objawach niezadowolenia ze swojego życia, również opuściła rodzinę. Wpleciona w narrację Sal jest historia jej rosnącej przyjaźni z kilkoma kolegami z klasy oraz nieśmiały romans z jednym z nich, Benem Finneyem. W trakcie czytania książki, gdy Sal i jej dziadkowie podróżują na zachód, a Sal kontynuuje opowieść o Phoebe, stają się jasne podobieństwa i różnice między życiem Sal a Phoebe. Babcia Sal umiera na udar tuż po tym, jak spełniła jedno ze swoich życzeń z dzieciństwa – zobaczyła Old Faithful w Yellowstone – i tuż przed planowanym przybyciem do Lewiston. Dziadek Sal, który wcześniej nauczył Sal prowadzić samochód, zachęca ją, by dokończyła podróż do Lewiston. Tam odwiedza miejsce wypadku autobusu. Dowiadujemy się, że matka Sal zginęła w strasznym wypadku autobusowym, którego jedyną ocalałą była pani Cadaver. W tym momencie – w rozwiązaniu powieści – czytelnik zdaje sobie sprawę, że Sal już została poinformowana o wypadku i śmierci matki; nie była jednak w stanie uwierzyć, że jej matka naprawdę nie żyje, dopóki nie zobaczy miejsca wypadku i grobu matki. Sal teraz akceptuje swoją stratę. Ona i jej dziadek wracają do domu, a Sal i jej ojciec wracają, by odbudować swoje życie na farmie w Bybanks, gdzie Sal może znów czerpać siłę z natury, którą kocha. Utrzymuje przyjaźnie z Phoebe, Benem i panią Cadaver, którzy planują ją odwiedzić na jej farmie.


Po przeniesieniu się do fortu z cegły, buntownicy zaatakowali Brytyjczyków, którzy wpadli w pułapkę zastawioną przez rebeliantów na moście. Rebelianci nie zdołali jednak zdobyć żadnych dział i zostali zmuszeni do odwrotu, co sprawiło, że przegrali swoją pierwszą bitwę.[sep]Akcja książki toczy się w 1771 roku podczas głodu w Bengalu (patrz Głód w Indiach, aby uzyskać więcej informacji o głodzie w Indiach pod rządami brytyjskimi). Kalyani, gospodyni domowa, ucieka przez las ze swoim niemowlęciem, próbując uniknąć myśliwych, którzy sprzedadzą ją na żywność. Po długim pościgu traci przytomność na brzegu rzeki. Mnich hinduski natrafia na nią i dziecko, ale zanim zdąży jej pomóc, zostaje aresztowany przez brytyjskich żołnierzy, ponieważ inni kapłani podburzali do buntu przeciwko brytyjskim rządom. Gdy jest odciągany, dostrzega innego kapłana, który nie ma na sobie swojej charakterystycznej szaty i śpiewa. Inny kapłan rozszyfrowuje pieśń, ratuje Kalyani i dziecko, zabierając ich do kryjówki zbuntowanych kapłanów. Tymczasem mąż Kalyani, Mahendra, również znajduje schronienie u kapłanów i zostają zjednoczeni. Lider buntowników pokazuje Mahendrze trzy oblicza Bharat-Mata (Matki Indii) jako trzy posągi bogini czczone w trzech kolejnych pokojach: #Czym Matka Była – posąg bogini Jagaddhatri #Czym Matka Stała się – posąg bogini Kali #Czym Matka Będzie – posąg bogini Durgi Stopniowo wpływy buntowników rosną, a ich szeregi się powiększają. Zachęceni tym, przenoszą swoją kwaterę główną do małego fortu z cegły. Brytyjczycy atakują fort dużymi siłami. Buntownicy blokują most na pobliskiej rzece, ale brakuje im jakiejkolwiek artylerii lub przeszkolenia wojskowego. W trakcie walki Brytyjczycy taktycznie wycofują się przez most. Niewykształcona armia Sannjasów, pozbawiona doświadczenia wojskowego, goni Brytyjczyków prosto w pułapkę. Gdy most jest pełen buntowników, brytyjska artyleria otwiera ogień, zadając poważne straty. Jednak niektórym buntownikom udaje się zdobyć kilka dział i skierować ogień na pozycje brytyjskie. Brytyjczycy zmuszeni są do wycofania się, a buntownicy wygrywają swoją pierwszą bitwę. Historia kończy się tym, że Mahendra i Kalyani na nowo budują dom, a Mahendra nadal wspiera buntowników.


Henri Christophe, który niegdyś pracował jako kucharz, zostaje królem i wykorzystuje niewolników do wzniesienia wspaniałej twierdzy oraz posągów. Ostatecznie popełnia samobójstwo, będąc dręczonym przez uderzenia piorunów oraz duchy torturowanych poddanych.[sep]Prolog do powieści jest najczęściej cytowanym tekstem Carpentiera, w którym autor wprowadza termin „lo real maravilloso” („cudowna rzeczywistość”) w odniesieniu do pozornie cudownych wydarzeń w Ameryce Łacińskiej. Przeciwstawia to brakowi magii i wyobraźni w europejskim folklorze. Ponadto opisuje swoją podróż na Haiti w 1943 roku oraz badania, które przeprowadził, aby zebrać fakty do powieści. Carpentier potępia też powszechne i szablonowe przypadki „cudownego” w powieściach surrealistycznych ze względu na ich nienaturalne i fałszywe pochodzenie, w przeciwieństwie do naturalnej magii obecnej w Ameryce Łacińskiej. Ti Noel wspomina opowieści, które współniewolnik, Mackandal, snuł na plantacji ich pana, Lenormanda de Mezy. Mackandal opowiadał o magicznych postaciach i mitycznych królestwach z rzekami wznoszącymi się ku niebu. Mówi się, że posiadał nie tylko nieodporne uroki, które przyciągały czarne kobiety, ale także zdolność do oczarowywania mężczyzn. Doznaje wypadku, w którym jego lewa dłoń zostaje wciągnięta w maszynę, a ramię wciągnięte aż do ramienia. Jako bezużyteczny dla właściciela, wyrusza w góry i odkrywa wiele tajemniczych ziół, roślin i grzybów, które wydają się posiadać magiczne właściwości. Ti Noel dołącza do Mackandala i obaj poznują magiczne atrybuty tych żywiołów. Mackandal sugeruje, że nadszedł czas, i już nie udaje się na plantację. Po upływie pory deszczowej Ti Noel spotyka się z nim w jaskini wypełnionej dziwnymi przedmiotami. Mackandal nawiązał kontakt z okolicznymi plantacjami i wydaje instrukcje, aby zapewnić śmierć krów za pomocą tajemnych ziół. Rozprzestrzenia się trucizna, zabijając setki bydła oraz Francuzów, wytrzebiając dorosłych i dzieci. W wyniku tego umiera Madame Lenormand de Mezy, a śmierci wciąż trwają, a całe rodziny dzielą ten sam los. Pod groźbą broni jeden z niewolników wyznaje w końcu, że Mackandal posiada nadludzką moc i jest Panem Trucizny. Wskutek tego śmiertelność na plantacjach wraca do normy, a Francuzi wracają do gry w karty i picia, gdyż miesiące mijają bez wieści o Mackandalu. Mackandal, który teraz potrafi przybierać formy zwierzęce, takie jak ptak, ryba czy owad, odwiedza plantację, aby utwierdzić wiarę w jego powrót. Niewolnicy postanawiają czekać cztery lata, aż Mackandal dokoczy swoje przemiany i znów stanie się człowiekiem, z jądrami jak skały. Po czterech latach powraca podczas uroczystości i wszyscy obecni są zachwyceni. Śpiewy alarmują białych mężczyzn i podejmowane są przygotowania do schwytania Mackandala. Zostaje schwytany i przywiązany do słupa, aby został biczowany i spalony przed ogromnym tłumem czarnych ludzi, ale ucieka, przelatując nad głowami, i ląduje wśród tłumu. Zostaje ponownie schwytany i spalony, ale niewolnicy są przekonani, że został uratowany przez afrykańskich bogów i wracają na swoje plantacje, śmiejąc się. Druga żona Lenormanda de Mezy nie żyje, a miasto poczyniło niezwykłe postępy. Henri Christophe jest mistrzem kuchni. Minęło dwadzieścia lat, a Ti Noel spłodził dwanaścioro dzieci z jedną z kucharek. Opowiedział tym dzieciom wiele historii o Mackandalu i czekają na jego powrót. Odbywa się tajne zebranie zaufanych niewolników: Bouckman, Jamajczyk, mówi o możliwej wolności dla czarnych wyłaniającej się we Francji oraz wspomina o sprzeciwie ze strony właścicieli plantacji. Planowane jest powstanie; w wyniku tego spotkania rozbrzmiewają trąby z muszli i niewolnicy, uzbrojeni w kije, otaczają domy swoich panów. Słysząc trąby, Lenormand de Mezy przerażony udaje się ukryć. Niewolnicy zabijają białych mężczyzn i piją dużo alkoholu. Ti Noel, po wypiciu, gwałci Mademoiselle Floridor, która jest najnowszą kochanką Lenormanda de Mezy. Powstanie zostaje stłumione, a Bouckman zabity. Lenormand de Mezy przybywa na czas, by ocalić Ti Noela i innych niewolników, ale wciąż mówi się o całkowitej eksterminacji, gdyż czarni niewolnicy stanowią zagrożenie ze względu na swoje woodoo i tajną religię. Lenormand de Mezy zabiera Ti Noela i innych niewolników na Kubę, gdzie staje się leniwy, nie prowadzi interesów, cieszy się kobietami, pije alkohol i przehrywa swoich niewolników w karty. Paulina Bonaparte towarzyszy Leclercowi, swemu mężowi generałowi, na Haiti. W drodze tam cieszy się seksualnie kusząc mężczyzn na statku. Solimán, czarny niewolnik, masuje jej ciało i otacza jej urodę troskliwą opieką. Leclerc zapada na żółtą febrę, a Paulina wierzy w woodoo i magię Solimána, aby go wyleczyć. Leclerc umiera, a Paulina wraca do Paryża, podczas gdy rząd Rochambeau traktuje czarnych bardzo źle. Jednak pojawiają się czarni kapłani, którzy pozwalają niewolnikom na prowadzenie większej liczby spraw wewnętrznie. Ti Noel został wygrany w grze w karty przez właściciela plantacji z siedzibą w Santiago, a Lenormand de Mezy wkrótce potem umiera w skrajnej nędzy. Ti Noel oszczędza wystarczająco dużo pieniędzy, aby wykupić swoją podróż, i jako wolny człowiek odkrywa wolne Haiti. Będąc już znacznie starszym, uświadamia sobie, że wrócił na dawną plantację Lenormanda de Mezy. Haiti przeszło wielki rozwój, a ziemia znalazła się pod kontrolą czarnego człowieka. Ti Noel zostaje nagle wrzucony do więzienia i ponownie zmuszony do pracy jako niewolnik wśród dzieci, ciężarnych dziewcząt, kobiet i starych mężczyzn. Henri Christophe, niegdyś kucharz, a teraz król dzięki powstaniu czarnych, wykorzystuje niewolników do budowy okazałych posągów, figur i wspaniałej twierdzy. Ti Noel uważa niewolę u współbrata za gorszą od tej, której doświadczył z rąk Lenormanda de Mezy. W przeszłości utrata niewolnika była stratą finansową, ale dopóki są czarne kobiety, które będą nadal dostarczać niewolników, ich śmierć jest nieistotna. Ti Noel ucieka i wraca na dawną plantację Lenormanda de Mezy, gdzie pozostaje przez pewien czas, a później wraca do miasta, by odkryć, że jest ono ogarnięte strachem przed reżimem Henriego Christophe’a. Król Christophe jest dręczony przez uderzenia piorunów i duchy wcześniej torturowanych poddanych i w końcu on oraz pałac Sans-Souci zostają opanowani przez czarnych i przez woodoo. Pozostawiony sam, popełnia samobójstwo, a jego ciało jest zabierane przez pozostałych afrykańskich paźów do wspaniałej twierdzy, gdzie chowają go w stercie zaprawy. Cała góra staje się mauzoleum pierwszego króla Haiti. Wdowa i dzieci Henriego Christophe’a są zabierani do Europy przez angielskich kupców, którzy niegdyś zaopatrywali rodzinę królewską. Solimán towarzyszy im i cieszy się latami w Rzymie, gdzie jest dobrze traktowany i opowiada upiększone historie ze swojej przeszłości. Spotyka posąg Pauliny, którego postać przywołuje wspomnienia i wydaje z niego wycie, co sprawia, że do pokoju wpada tłum ludzi. Przypomina mu się noc śmierci Henriego Christophe’a i ucieka, zanim poddaje się malarii. Ti Noel wspomina rzeczy, które mówił Mackandal, a dawna plantacja Lenormanda de Mezy stała się szczęśliwym miejscem, z Ti Noelem przewodniczącym uroczystościom i zabawom. Geodeci zakłócają spokój na plantacji, a mulaci doszli do władzy; zmuszają setki czarnych więźniów do pracy pod batem, a wielu straciło nadzieję, gdyż cykl niewolnictwa trwa nadal. Ti Noel, myśląc o Mackandalu, postanawia przemienić się w różne zwierzęta, aby obserwować bieżące wydarzenia; przemienia się w ptaka, ogiera, osę, a następnie w mrówkę. Ostatecznie staje się gęsią, ale zostaje odrzucony przez klan gęsi. Rozumie, że bycie gęsią nie oznacza, że wszystkie gęsi są równe, więc powraca do ludzkiej postaci. Książka kończy się śmiercią Ti Noela i jego własną refleksją nad wielkością i Królestwem Tego Świata.


Podczas pościgu za modułem z kotem, sania dziewczyn i moduł zostają zniszczone przez statek obcych za pomocą broni energetycznej. Na stacji Einsteina dowiadują się, że obcy to wrogie istoty krystaliczne, które chcą podbić ludzkość i zniszczyć jej społeczeństwo.[sep]Barbary, dwunastoletnia dziewczynka, jest sierotą, która od śmierci matki mieszkała w kilku domach grupowych i rodzinach zastępczych. Powieść zaczyna się od sceny, w której dziewczynka czeka na kosmodromie na miejsce w promie na orbitę okołoziemską, co będzie pierwszym etapem podróży na badawczą stację kosmiczną Einstein. Tam ma zamieszkać z nowym ojcem zastępczym, Yoshim, poetą i kolegą z czasów studiów jej matki. Niestety napotyka na dwa problemy: prom jest wypełniony dostojnikami z Ziemi podróżującymi na stację, więc mało prawdopodobne jest, że uda jej się zdobyć miejsce, a poza tym próbuje przemycić w kosmos swojego kota, Mickeya (zwierzęta domowe są na stacji zabronione). Barbary uzyskuje miejsce na promie dzięki pomocy nowej administratorki stacji, słynnej afroamerykańskiej astronautki, która wyjawia jej powód tak dużej obecności VIP-ów na pokładzie: w Układzie Słonecznym pojawił się statek obcych. Nie odpowiada na komunikację ani nie wysyła żadnych transmisji, a także nie wykonuje żadnych manewrów z użyciem silników, ale jego kurs doprowadzi go w pobliże Einsteina. Po dotarciu na orbitę Barbary spędza kilka dni na statku transportowym, zanim w końcu trafia na Einsteina, udając się ukryć Mickeya. Na miejscu poznaje Yoshiego; Heather, swoją nową siostrę, która jest pierwszym dzieckiem urodzonym w kosmosie; oraz Theę, kochankę Yoshiego, nieobecną astronomkę. Ukrywa Mickeya w pokoju, który dzieli z Heather, ale musi dość szybko go zdradzić. Heather zgadza się pomóc jej w ukrywaniu i karmieniu kota, pokazując jej nowe domowe pielesze i zabierając na wycieczkę poza stację w pojeździe zwanym „saniami”. Barbary pyta Heather, czy zna na stacji jakieś ustronne miejsca, gdzie Mickey mógłby swobodniej się poruszać, żeby się nie nudził. Heather pokazuje im podpoziom osłony radiacyjnej stacji na zewnętrznym krawędzi jej pierścienia rotacyjnego; jest on wypełniony ziemią uzyskaną z odpadów regolitu księżycowego z czasu budowy stacji. Będąc tam, Mickey wpełza do przypadkowo otwartego panelu dostępowego do szybu windy i dziewczyny go tracą. Spotykają się ponownie, gdy administratorka stacji wzywa później Barbary do centrum sterowania stacji, gdzie Mickey pojawił się, ku uciesze techników. Początkowo chce odesłać Mickeya na Ziemię, ale ustępuje, gdy technik znajduje martwego szczura, którego Mickey upolował i zabił, co dowodzi, że może być przydatny na stacji jako zwierzę łowne. W międzyczasie Thea skonstruowała w mieszkaniu rodziny przyrząd teleskopowy, który ma zostać umieszczony na sanach i wysłany w stronę statku obcych, który w końcu zmienił kurs, aby zbliżyć się do Einsteina, i wysłał transmisje w wielu ludzkich językach. Gdy Heather i Barbary przebywają w innym miejscu na stacji, Mickey wchodzi do wnętrza modułu z przyrządem i nikt go nie zauważa, gdy moduł jest instalowany na sanach i wysyłany w przestrzeń kosmiczną. Barbary domyśla się, że go nie ma na stacji, gdy komputer stacji informuje ją, że nie może wykryć nadajnika śledzącego na jego obroży. Ona i Heather wyruszają saniami Heather i zaczynają gonić sanie z Mickeyem, ale gdy je doganiają, oba pojazdy są chwytane przez promienie ciągnące i wciągane na pokład statku obcych. Dziewczyny dowiadują się, że przyjaźni obcy, wyglądający jak ruchome kolumny krystaliczne, podróżują po galaktyce od miliarda lat i przybyli do Układu Słonecznego, aby poinformować ludzkość o zasadach galaktycznego społeczeństwa, zanim ludzkość odkryje je sama. Powieść kończy się sceną, w której obcy zaczynają zawozić dziewczyny do ich domu.