Dr. Uthan opracowuje wirus, który planuje uwolnić na Imperatora jako zemstę za zniszczenie planety Gibad. Zanim to zrobi, rozprowadza lek przeciwwirusowy wśród mieszkańców Mandalore, aby zapewnić im odporność na tę broń. Działania te są podejmowane we współpracy z Mijem Gilamarem oraz klonami z klanu Skiraty.[sep]Wojny Klonów dobiegły końca, ale dla tych, którzy mają powody do ucieczki przed nowym Galaktycznym Imperium, walka o przetrwanie dopiero się zaczyna... Rycerze Jedi zostali zdziesiątkowani podczas Wielkiej Czystki, a Republika upadła. Teraz byli komandosi Republiki – najlepsi żołnierze sił specjalnych w galaktyce, sklonowani z Jango Fetta – znajdują się po przeciwnych stronach barykady i w bardzo zróżnicowanym pancerzu. Niektórzy zdezerterowali i uciekli na Mandalore z najemnikami, zbuntowanymi klonami i renegackimi Jedi, którzy tworzą szarpaną siłę oporu Kala Skiraty przeciwko imperialnej okupacji. Inni – w tym ludzie z oddziałów Delta i Omega – służą teraz jako Imperialni Komandosi, jednostka operacji specjalnych wchodząca w skład 501 Legionu samego Vadera, z zadaniem polowania na zbiegłych Jedi i dezerterów wśród klonów. Dla Darmana, opłakującego swoją żonę-Jedi i odseparowanego od syna, to agonijny test lojalności. Ale nie on jeden będzie zmuszony poddać próbie więzy braterstwa. Na Mandalore dezerterzy z klonów i tubylcy planety, którzy nie żywią sympatii do Jedi, będą musieli zmierzyć się z podważeniem swoich najświętszych przekonań. W okrutnym nowym galaktycznym ładzie stare waśnie mogą musieć zostać odłożone na bok, by zjednoczyć się przeciwko znacznie większemu zagrożeniu, a nikt nie może traktować starych lojalności jako czegoś pewnego. Książka zaczyna się trzy tygodnie po zakończeniu Wojen Klonów i ogłoszeniu nowego Galaktycznego Imperium pod rządami nowego Imperatora Palpatine'a. Darman i jego brat Niner, który wyleczył się z urazu kręgosłupa odniesionego w nocy wydania Rozkazu 66, znajdują się teraz pod władzą 501 Legionu Dartha Vadera. Celem organizacji Vadera, złożonej z klonów pozostałych lojalnymi wobec Imperium po Wojnach Klonów, jest wytropienie i zabicie wszystkich pozostałych Jedi, zwłaszcza Mistrzów, a być może także Rycerzy, oraz sprowadzenie Padawanów, aby Ręka Imperatora wytrenowała ich na użytkowników Ciemnej Strony. Wraz z tym celem polowania na Jedi jest zadanie odnalezienia sympatyków Jedi i klonów maruderów, którzy odeszli spod władzy Palpatine'a, takich jak członkowie klanu Skirata. Darman toczy wewnętrzną walkę, próbując pozbierać się po śmierci swojej żony Etain Tur-Mukan. Początkowo oddział, do którego rekrutowani są Darman i Niner, obejmuje dwa klony wytrenowane przez sierżantów z Corellii, Brya i Ennena, a Bry ginie podczas pierwszej misji w polowaniu na Jedi. Bry zostaje wkrótce zastąpiony przez klona wyhodowanego na Spaati, Rede, a po tym, jak Ennen zabija bandytę podejrzanego o bycie Jedi, popełnia samobójstwo, strzelając sobie w usta blasterem. Nie szukając zastępstwa dla Ennena, oddział decyduje się pozostać w trójkę, a Rede zyskuje szacunek Darmana i Ninera, gdy samotnie zabija Jedi o imieniu Borik Yelgo na stacji kosmicznej gdzieś na Rubieży Zewnętrznej. Tymczasem Darman i Niner poznają Roly'ego Melusara, który zyskuje wielki szacunek klonów z 501 Legionu, w tym Darmana i Ninera, dzięki swojemu poważnemu podejściu, głębokiej sympatii dla klonów jako ludzi i żołnierzy oraz głębokiej nienawiści nie tylko do Jedi, ale do wszystkich użytkowników Mocy w ogóle, w tym członków Ręki Imperatora (nie wiadomo, czy wie, że Palpatine jest Lordem Sithów, ale najprawdopodobniej jest świadomy mocy Dartha Vadera). Tymczasem na planecie Mandalore Kal Skirata wysyła większość swoich synów-klonów typu Null, Nyreen Vollen i Bardana Jusika, którego Skirata właśnie adoptował jako kolejnego syna, aby wydobyć Darmana i Ninera z Centrum Imperium. Jednak w momencie, gdy Darman i Niner zjeżdżają na spotkanie z Ordo, Mereelem, Prudii, Jaingiem, Vollenem i Jusikiem, Darman ma wątpliwości, zastanawiając się, że jeśli jednym z celów 501 Legionu jest polowanie na członków do trenowania jako członków Ręki Imperatora, to jego syn Kad będzie w niebezpieczeństwie. Widząc, że cały klan Skirata czuwa nad Kadem, Darman decyduje się pozostać w 501 Legionie, aby monitorować, a być może nawet sabotować, pewne działania wewnątrz Imperium, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu Kada. Jako jeden z najbliższych braci Darmana, Niner decyduje się też zostać, co sprawia, że Jusik, niedawno adoptowany jako jeden z synów Skiraty, Vollen i Nullowie wracają na Mandalore z pustymi rękami. Mimo to Ordo obiecuje Ninerowi zainstalowanie w jego hełmie i hełmie Darmana komlinków, które pozwolą im komunikować się z klanem Skiraty na Mandalore. Jaingowi udaje się nawet zdobyć kompromitujące informacje na Melusara i ujawnia, że Melusar pochodzi z planety, która została wymazana z map gwiazdowych Republiki, ponieważ była rządzona przez kult Sithów, który zabił jego ojca, co wywołało nienawiść Melusara do wszystkich użytkowników Mocy. Ta nienawiść do wszystkich użytkowników Mocy, w tym wszystkich członków Ręki Imperatora służących jako wywiad Imperium, pozwala Melusarowi dać Darmanowi i Ninerowi, a także Rede, możliwość omijania Imperialnego Wywiadu przy prowadzeniu operacji anty-Jedi bez wiedzy Ręki Imperatora. Plan Skiraty odwrócenia starzenia w DNA jego klonowych synów przez dr. Ovolot Qail Uthan zostaje zagrożony, gdy ojczysta planeta Uthan, Gibad, zostaje zaatakowana przez Imperium z powodu niechęci do przyłączenia się do Imperium. Co gorsza, większość, jeśli nie wszyscy obywatele Gibadu, zostaje wybita toksyną stworzoną przez samą Uthan, podczas gdy rzeczywiste struktury planety pozostają nienaruszone. Uthan decyduje się wstrzymać proces odwracania starzenia jako zemstę na Imperium za to, co zrobili Gibadowi, opracowując inny wirus, który planuje uwolnić na Imperatora w Centrum Imperium. Pracując z Mijem Gilamarem, z którym łączy ją rodzący się romans, Uthan otrzymuje od klonów zapasy potrzebne do stworzenia wirusa, ale najpierw opracowuje lek przeciwwirusowy, który uczyni każdego, kto go otrzyma, odpornym na wirus tworzonego przez Uthan. Skirata, Gilamar, klony i Jusik udają się do Keldabe, aby rozprowadzić lek przeciwwirusowy, aby obywatele Mandalore nie dotknął wirus Uthan, który planuje uwolnić na Imperium. Podczas wizyty klanu Skirata w Keldabe dostrzegają Dreda Priesta. Priest happen to be a znienawidzony Mandalorianin, który jest zagorzałym członkiem Watchu Śmierci, mandaloriańskiego społeczeństwa, które chce, by Mandalore powróciło do swoich dawnych dni imperialnych. Priest był również częścią Cuy'val Dar i na Kamino zorganizował klub walk, w którym brały udział klony, i w którym były one brutalnie ranne lub zabijane. Za to, co Priest zrobił na Kamino, Gilamar i Ordo prowadzą Priesta do podziemnego wąwozu, gdzie Gilamar zabija Priesta, dźgając go w ważną tętnicę w nodze. Priest umiera z powodu ciężkiej utraty krwi, a Gilamar i Ordo wrzucają jego zwłoki do wzburzonej rzeki. Również w ramach planu Skiraty odwrócenia przyspieszonego starzenia klonów, Ny Vollen sprowadza starożytną kamoańską Jedi Kinę Ha, która została zmodyfikowana przez starożytnych Kamoańczyków, aby oszukać śmierć przez starość. Z Kiną Ha jest Tallisibeth Enwandung-Esterhazy, w skrócie Scout. Szczególna i przyjemna osobowość Kiny Ha niemal zmienia pogląd Skiraty na Kamoańczyków, a Scout pokazuje Skiracie, że zmarła Etain Tur-Mukan czy Bardan Jusik nie byli jedynymi "rozsądnymi" Jedi, w których towarzystwie czuł się dobrze. Niestety, klan Skirata zaczyna zmagać się z wewnętrznym zamętem co do tego, co stanie się po wykorzystaniu materiału genetycznego Kiny Ha do odwrócenia przyspieszonego starzenia klonów. Ponieważ Imperium poluje na Jedi, trzymanie Kiny Ha i Scout dłużej niż to konieczne zagraża bezpieczeństwu klanu Skirata. Jedną z alternatyw jest po prostu zabicie dwóch Jedi, aby nie ujawniły żadnych informacji o lokalizacji klanu Skirata, dobrowolnie lub w inny sposób, lub wymiana ich na zbuntowanego Mistrza Jedi Djinn'a Altisa. Problem Jedi jedynie się pogarsza dla Skiraty, gdy Jusik i Vollen odbierają zbuntowanego klonowego żołnierza Maze, a on ma ze sobą Mistrza Arligana Zeya, którego Ordo uważał za martwego z rąk Maze'a w nocy Rozkazu 66. Zey orientuje się w naturze Kada, jego zdolnościach Mocy i jego rodzicach, a Zey dowiaduje się o wadach Zakonu Jedi, takich jak to, że są postrzegani jako porywacze dzieci. Mimo to Skirata, wbrew swojemu lepszym osądowi i logice Vau, by po prostu zabić Jedi, decyduje się układać z Djinnem Altisem w sprawie wymiany trzech Jedi, a także wymazania ich wspomnień o lokalizacji klanu Skiraty na wypadek, gdyby Imperium kiedykolwiek ich złapało i przesłuchało w sprawie Skiraty i jego towarzyszy. Darman zdaje sobie sprawę, że Jedi są pod tym samym dachem co Kad dzięki Fi i żałuje swojej decyzji o niepójściu z Nullami, Jusikiem i Vollenem z powrotem na Mandalore, uważając Zeya, Kinę Ha i Scout za zagrożenie dla dobra Kada jako wolnego Mandalorianina zamiast ortodoksyjnego Jedi pod rządami Yody. Dowiaduje się również o układzie Skiraty z Djinnem Altisem, który jest postrzegany jako zagrożenie dla Imperium w celu restytucji Zakonu Jedi, a Darman decyduje, że będzie polował i zabijał jak najwięcej Jedi, zwłaszcza pod rządami Altisa, dla dobra Kada, co zagraża układowi Skiraty.


Podczas misji ratunkowej w jaskiniach Dimitri zostaje uratowany przez współtowarzyszy i bezpiecznie wraca do Akademii, co zapobiega jego przemianie w Strigoi. W rezultacie Rose postanawia zrezygnować z opuszczenia szkoły i kontynuować naukę, zamiast wyruszać na Syberię.[sep]Rose, w szoku po śmierci Masona, przygotowuje się wraz z resztą nowicjuszy do Egzaminu Kwalifikacyjnego, w trakcie którego nowicjusze muszą chronić uczniów Moroi przed „atakami” „Strigoi” (w tej roli występują ich nauczyciele Dhampirzy). Rose jest przekonana, że zostanie sparowana z Lissą, ale zamiast tego trafia do pary z Christianem Ozerą, podczas gdy Eddie Castile (najlepszy przyjaciel Masona) łączy się w parę z Lissą. Rose skarży się nauczycielom, ale ostatecznie godzi się na ochronę Christiana. Podczas pierwszego ataku na Christiana Rose widzi ducha Masona i zamiera – nauczyciele oskarżają ją o bycie złym sportowcem. W nieoczekiwanym obrocie akcji Christian jedynie szczerze wierzy, że Rose nie zawaliła celowo. Tymczasem Rose dowiaduje się od Dimitriego, że zbliża się proces Victora Dashkova – i że ona oraz Lissa nie zostaną wezwane do zeznań. Błaga Dimitriego, by znalazł sposób, by doprowadzić ich na proces, a on obiecuje zobaczyć, co może zrobić. Adrian i Lissa zbliżają się do siebie (w sensie nauczyciel-uczeń), ćwicząc używanie Ducha, co wywołuje zazdrość u Christiana. Po tym, jak Rose rozwiązuje sprzeczkę między Lissą a Christianem, zaczyna odczuwać zmiany w sobie – głównie uczucia intensywnego gniewu (nawet silniejsze niż zwykle). Christiana również zwraca się do niego Jesse Zeklos z propozycją dołączenia do tajnego „klubu”, który on i Ralf założyli, ale Christian odrzuca tę ofertę. Rose zaczyna podejrzewać coś niepokojącego i próbuje dowiedzieć się więcej o tym klubie, o którym później dowiaduje się, że nazywa się „Mână”. Mimo że Dimitri próbuje doprowadzić Rose i Lissę na salę sądową w celu zeznań, to ostatecznie Adrian zapewnia im wstęp. Podczas lotu samolotem do Dworu Rose dopada straszliwa migrena, ale ją zgania, gdy przybywają na miejsce; towarzyszą jej Dimitri i Alberta, a także Lissa, Christian, Eddie i Adrian. Dimitri i Rose udają się z wizytą do Victora w więzieniu, który jest tak maddeningly przyjemny jak zawsze i grozi ujawnieniem, co naprawdę wydarzyło się między Dimitrim a Rose w nocy, kiedy uprowadził Lissę. Dimitri grozi mu, że każe go zabić w więzieniu, ale Victor drwi z nich swoją wiedzą. W dniu procesu Victor rzeczywiście ujawnia, że Rose i Dimitri prawie się ze sobą przespieli, ale każdy na sali sądowej automatycznie uważa to za kolejne kłamstwo Victora. Zostaje skazany przez sąd na więzienie. Lissa spotyka się z królową Tatianą, aby omówić swoją przyszłość; zgadza się uczęszczać do college’u w pobliżu Dworu i wyraża swoją opinię na temat walki Moroi z Dhampirami. Następnie Rose wchodzi na spotkanie z Tatianą – która nalega, by Rose przestała sypać z Adrianem i zerwała ich „zaręczyny”. Rose jest w szoku i słucha, jak Tatiana wyzywa ją od wszystkiego, tylko nie od kurwy. Następnie Tatiana ujawnia, że planowała małżeństwo między Adrianem a Lissą i że nie potrzebują oni żadnego jej „emocjonalnego bagażu”. Rose zgania oskarżenia królowej i spotyka się z Lissą, kłamiąc jej na temat rozmowy z królową. Lissa zabiera Rose na manicure, gdzie Rose obsługuje młody mężczyzna, Ambrose, który okazuje się być Dhampirem i „krwawą dziwką” królowej. Zabiera on Lissę i Rose do wróżki, która wróży Rose dość nudną wróżbę. Dimitri znajduje ich i zgadza się, by też mu wróżono. Wróżka przewiduje, że Dimitri „straci to, co ceni najbardziej”. Podczas powrotu samolotem do Akademii Rose dopada kolejna straszliwa migrena, tym razem przyciągając uwagę Alberty i Dimitriego. Gdy zmuszeni są do nieplanowanego lądowania na ludzkim lotnisku w celu zatankowania podczas śnieżnej burzy, migrena Rose nasila się znacznie, a gdy schodzi z samolotu, widzi duchów rodziców i brata Lissy, a także wielu innych. Gdy dochodzi do siebie, znajduje się w infirmerii w Akademii. Rose w końcu jest zmuszona do wyznania prawdy o widzeniu ducha Masona i otrzymuje polecenie udania się do psychologa. Jej „czas opiekuna” z Christianem również zostaje ograniczony. Po powrocie do szkoły jej temperament nadal się pogarsza, choć udaje jej się pokonać Dimitriego jako „Strigoi” podczas ochrony Christiana. Do Lissy zwracają się Jesse i Ralf z propozycją dołączenia do Mână, a ona przyjmuje ich zaproszenie jako szansę na szpiegowanie ich, bez wiedzy Rose. Lissa jest prowadzona do lasu i atakowana przez Jessego oraz innych użytkowników magii. Rose czuje, że coś jest strasznie nie tak, i biegnie z pomocą Lissie. Pokonuje katów Lissy – współuczniów – a Lissa torturuje Jessego używając Ducha. Rose uświadamia sobie, że za każdym razem, gdy Lissa używa Ducha, ciemne emocje wypełniają Lissę – co sprawiło, że w pierwszej książce okaleczała się – i mówi Lissie, by puściła ciemne emocje przez ich połączenie do Rose – to właśnie to powodowało wahania nastroju i agresywne zachowanie Rose. Lissa słucha jej i nagle Rose zaczyna okrutnie bić Jessego. Pojawiają się Alberta i Dimitri, a Alberta każe kilku strażnikom zabrać Jessego, podczas gdy rozkazuje Dimitriemu zająć się Rose, która nadal znajduje się w stanie manii. Dimitri zabiera Rose do starej chatki, w której podczas wizyty w Akademii zatrzymywała się Tasha Ozera. Rose próbuje uciec do infirmerii, gdzie wie, że zabiorą Jessego, ale Dimitri ją powstrzymuje i zmusza do uwolnienia gniewu. Wpada w przerażenie, boi się, że oszalała. Dimitri słucha wyjaśnień Rose i insistuje, że nie pozwoli Rose oszaleć. W końcu się całują i Rose traci z nim dziewictwo, a gdy zaczynają wracać do szkoły, zostają zaatakowani przez Strigoi. Dimitri odsyła Rose z powrotem do szkoły, by ostrzec opiekunów, podczas gdy on pozostaje, by powstrzymać Strigoi. Opiekunowie reagują szybko i odsyłają Rose do jej internatu, gdzie jej i innym nowicjuszom kazano pozostać na miejscu. Rose zostaje postawiona do ochrony małego okna, gdzie w końcu otrzymuje srebrny kołek. Czuje ogromny strach u Lissy i dowiaduje się, że Christian jest w kościele, gdzie miał spotkać się z Lissą, aby porozmawiać o Jesse i Manie. Eddie i kilku innych nowicjuszy ochrania Lissę i innych Moroi, więc Rose wymyka się małym oknem, by ruszyć na pomoc Christianowi. Ona i Christian pędzą do szkoły podstawowej, gdzie zabezpieczenie jest znacznie słabsze, i łączą umiejętności walki Rose oraz zmysł Strigoi z magią Ognia Christiana, by zniszczyć wielu Strigoi. Po bitwie Rose dowiaduje się, że to jedna z największych grup Strigoi – które zazwyczaj są samotnikami – jakie kiedykolwiek zaatakowały Moroi lub Dhampirów. Wśród wielu martwych opiekunów i Moroi kilku Dhampirów i Moroi zostało schwytanych przez wycofujących się Strigoi – w tym Eddie. Matka Rose, Janine, przybywa z odsieczą dla opiekunów z posiłkami, a z pomocą Masona Rose ustala, gdzie Strigoi przetrzymują zakładników. Zanim wyruszają, Dimitri mówi Rose, że zamierza poprosić o przydzielenie do innego Moroi w pobliżu Dworu, aby oni z Rose mogli być razem. Janine, Dimitri i Rose planują kontratak i niechętnie angażują pomoc innych nowicjuszy Dhampirów i, ku zaskoczeniu, kilku nauczycieli Moroi, by wykorzystać ich moc jako broń. Gdy armia dociera do jaskiń, w których ukrywają się Strigoi, Rose zostaje zmuszona do pozostania na zewnątrz, podczas gdy Janine i Dimitri prowadzą atak wewnątrz. Gdy wszyscy zakładnicy są już na zewnątrz, Rose wchodzi do jaskiń, by pomóc w wycofaniu się. W momencie, gdy myśli, że wszyscy, których kocha, są bezpieczni, Dimitri zostaje zaatakowany i pozostawiony z tyłu, gdy Janine wyprowadza Rose z jaskiń. Rose później dowiaduje się, że nie znaleziono ciała Dimitriego. Inna grupa opiekunów wraca do jaskiń następnego dnia, potwierdzając, że Dimitri nie został zabity, ale został zmieniony w Strigoi. Rose uświadamia sobie, że przepowiednia wróżki się spełniła: „stracisz to, co cenisz najbardziej, więc ciesz się tym, dopóki możesz” – nie siebie, jak wierzyła Rose, ale jego duszę. Rose postanawia opuścić Akademię, by ruszyć w pościg za Dimitrim i go zabić. Po wypełnieniu niezbędnych formalności Lissa spotyka się z nią tuż przed jej wyjazdem i ujawnia, że domyśliła się, że Rose jest zakochana w Dimitrim. Lissa błaga Rose, by została, próbuje nawet użyć na niej wpływu, ale Rose wybucha i mówi Lissie, że przez całe życie słyszała, że Lissa jest najważniejsza. Rose mówi, że po raz pierwszy musi zrobić coś dla siebie. Rose prosi Adriana o pieniądze, które on chętnie jej daje, i pyta, czy wróci. Rose mówi, że w końcu wróci i mówi Adrianowi, że da mu szansę – wyjdzie z nim – gdy wróci. Gdy opuszcza Akademię, Rose żegna się z Masonem, a następnie wyrusza na Syberię, gdzie jej zdaniem Dimitri udałby się w pierwszej kolejności; z powrotem do swojego rodzinnego miasta.


Agliè i jego zwolennicy biorą za prawdę wymyślony przez redaktorów Plan i porywają Belbo, by zdobyć rzekomy klucz do skarbu Templariuszy. W paryskim muzeum Belbo zostaje wieszany na drucie wahadła Foucaulta, ponieważ odmawia ujawnienia sekretów lub wyjawienia, że spisek był jedynie grą.[sep]Fabuła „Wahadła Foucaulta” kręci się wokół trzech przyjaciół – co ma związek z regułą trójki – o imionach Belbo, Diotallevi i Casaubon, którzy pracują dla wydawcy publikującego za własne pieniądze w Mediolanie. Po przeczytaniu zbyt wielu rękopisów o teoriach spiskowych dotyczących okultyzmu postanawiają, że mogą zrobić to lepiej i dla zabawy wymyślają własny spisek. Nazywają tę satyryczną grę intelektualną „Planem”. W miarę jak Belbo, Diotallevi i Casaubon stają się coraz bardziej obsesyjni w stosunku do Planu, czasami zapominają, że to tylko gra. Co gorsza, gdy zwolennicy innych teorii spiskowych dowiadują się o Planie, traktują go poważnie. Belbo staje się celem bardzo prawdziwego tajnego stowarzyszenia, które wierzy, że posiada on klucz do zaginionego skarbu Templariuszy. W wielki temat Planu wplecionych jest kilka wątków pobocznych. Obsesja Belbo na punkcie planu wynika z jego doświadczeń z dzieciństwa we Włoszech podczas II wojny światowej, niespełnionej miłości do kapryśnej Lorenzy Pellegrini oraz pragnienia oczyszczenia się z ciągłego poczucia porażki. Na tle planu Templariuszy na podbój świata powieść ukazuje wrodzoną u ludzi łatwowierność. Książka zaczyna się od sceny, w której narrator, Casaubon (jego imię nawiązuje do klasycznego filologa Isaaca Casaubona oraz przywodzi na myśl postać uczonego z „Middlemarch” George’a Eliota), ukrywa się w strachu po godzinach zamknięcia paryskiego Muzeum Sztuki i Rzemiosła (Musée des Arts et Métiers). Wierzy, że członkowie tajnego stowarzyszenia porwali Belbo i teraz są za nim. Większość powieści jest następnie opowiedziana w formie wspomnień, podczas gdy Casaubon czeka w muzeum. Casaubon był studentem w Mediolanie lat 70., pracującym nad rozprawą o historii Templariuszy, podczas gdy obserwował rewolucyjną i kontrrewolucyjną działalność studentów wokół siebie. W tym okresie poznaje Belbo, który pracuje jako redaktor w wydawnictwie. Belbo zaprasza Casaubona do zrecenzowania rękopisu rzekomo dokumentalnej książki o Templariuszach. Casaubon poznaje również kolegę Belbo, Diotalleviego, kabalistę. Książka, napisana przez pułkownika Ardentiego, twierdzi, że ukryty zakodowany rękopis ujawnił tajny plan średniowiecznych Templariuszy przejęcia władzy nad światem. Ten domniemany spisek ma być zemstą za śmierć przywódców templariuszy, gdy ich zakon został rozwiązany przez króla Francji. Ardenti postuluje, że Templariusze byli strażnikami tajnego skarbu, być może Świętego Graala z legendy, którego podejrzewa, że był radioaktywnym źródłem energii. Zgodnie z teorią Ardentiego, po tym jak monarchia francuska i Kościół katolicki rozwiązały zakon templariuszy pod zarzutem herezji, niektórzy rycerze uciekli i założyli komórki na całym świecie. Te komórki spotykają się regularnie w różnych miejscach, aby przekazywać informacje o Graalu. Ostatecznie te komórki zjednoczą się, aby ponownie odkryć lokalizację Graala i osiągnąć panowanie nad światem. Zgodnie z obliczeniami Ardentiego, Templariusze powinni byli przejąć władzę nad światem w 1944 roku; ewidentnie plan został przerwany. Ardenti tajemniczo znika po spotkaniu z Belbo i Casaubon w celu omówienia swojej książki. Inspektor policji, De Angelis, przesłuchuje obu mężczyzn. Sugeruje, że jego praca jako śledczego wydziału politycznego prowadzi go do badania nie tylko rewolucjonistów, ale także osób twierdzących, że mają powiązania z okultyzmem. Casaubon romansuje z Brazylijką o imieniu Amparo. Opuszcza Włochy, aby podążyć za nią, i spędza kilka lat w Brazylii. Mieszkając tam, uczy się o południowoamerykańskim i karaibskim spirytyzmie oraz poznaje Agliè, starszego mężczyznę, który sugeruje, że jest mistycznym Hrabim de Saint-Germain. Agliè ma pozornie nieskończony zasób wiedzy na temat spraw dotyczących okultyzmu. Będąc w Brazylii, Casaubon otrzymuje list od Belbo o uczestnictwie w spotkaniu okultystów. Na spotkaniu Belbo przypomniała się teoria spiskowa pułkownika słowami młodej kobiety, która była najwyraźniej w transie. Casaubon i Amparo również biorą udział w okultystycznym wydarzeniu w Brazylii, w rycie Umbanda. Podczas obrzędu Amparo wpada w trans, doświadczenie, które uważa za głęboko niepokojące i upokarzające, ponieważ z wykształcenia jest marksistką i jako taka nie wierzy w duchowe i religijne przeżycia oraz ich unika. Jej związek z Casaubonem się rozpada, a on wraca do Włoch. Po powrocie do Mediolanu Casaubon zaczyna pracować jako niezależny badacz. W bibliotece spotyka kobietę o imieniu Lia; oboje zakochują się i ostatecznie mają razem dziecko. Tymczasem Casaubon jest zatrudniony przez szefa Belbo, pana Garamonda (jego imię nawiązuje do francuskiego wydawcy Claude’a Garamonda), do zbadania ilustracji do historii metali, którą firma przygotowuje. Casaubon dowiaduje się, że obok szanowanego wydawnictwa Garamond, pan Garamond posiada również Manuzio, wydawcę publikującego za własne pieniądze, który pobiera duże sumy od niekompetentnych autorów za druk ich prac (w angielskim tłumaczeniu „Manutius”, co jest nawiązaniem do drukarza z XV wieku, Aldusa Manutiusa). Pan Garamond wkrótce wpada na pomysł, aby rozpocząć dwie linie książek o okultyzmie: jedną przeznaczoną do poważnej publikacji przez Garamonda; drugą, „Izis odsłonięta” (nawiązanie do teozoficznego tekstu Bławatskiej), która ma być wydana przez Manutius w celu przyciągnięcia większej liczby autorów płacących za druk. Belbo, Diotallevi i Casaubon szybko zanurzają się w rękopisach okultystycznych, które wyciągają wszelkie słabe powiązania między wydarzeniami historycznymi. Nadają autorom przydomek „Diabliki” i zatrudniają Agliè jako specjalistycznego recenzenta. Trzej redaktorzy zaczynają rozwijać własną teorię spiskową, „Plan”, jako część satyry i część gry intelektualnej. Wyjściem od „tajnego rękopisu” Ardentiego, tworzą skomplikowaną sieć mistycznych powiązań. Korzystają również z małego komputera osobistego Belbo, którego nazwał Abulafia. Belbo używa głównie Abulafii do swoich osobistych pism (powieść zawiera wiele fragmentów tych pism, odkrytych przez Casaubona, gdy przegląda pliki Abulafii), ale był on wyposażony w mały program, który może losowo przestawiać tekst. (Porównaj z grą Dissociated Press i „Ars Magna” Ramona Llulla). Używają tego programu do tworzenia „powiązań”, które inspirują ich Plan. Wpisują losowo wybrane słowa z rękopisów Diablików, operatory logiczne („To, co następuje, nie jest prawdą”, „Jeśli”, „Wtedy” itd.), trywializmy (takie jak „Templariusze mają coś wspólnego ze wszystkim”) i „dane neutralne” (takie jak „Myszka Miki jest narzeczoną Myszki Minnie”) i używają Abulafii do tworzenia nowego tekstu. Ich pierwsza próba kończy się odtworzeniem (po swobodnej interpretacji wyników) teorii spiskowej Marii Magdaleny, będącej centrum „Świętej krwi i Świętego Graala”. Casaubon żartobliwie sugeruje, aby stworzyć coś naprawdę nowego, Belbo musi szukać okultystycznych powiązań w nieoczywistych kontekstach, na przykład łącząc Kabałę ze świecami zapłonowymi samochodu. (Belbo faktycznie to robi i po pewnych badaniach dochodzi do wniosku, że układ napędowy jest metaforą Drzewa Życia). Zadowoleni z wyników programu losowego tekstu, trzej mężczyźni nadal uciekają się do Abulafii za każdym razem, gdy osiągają impas w swojej grze. „Plan” ewoluuje powoli, ale ostateczna wersja obejmuje Templariuszy, którzy podczas wypraw krzyżowych weszli w posiadanie starożytnej tajnej wiedzy o przepływach energii zwanych prądami tellurycznymi. Pierwotna organizacja Templariuszy zostaje zniszczona po egzekucji Jacquesa de Molay, ale członkowie rozdzielają się na niezależne komórki zlokalizowane w kilku zakątkach Europy i Bliskiego Wschodu. Jak w pierwotnej teorii Ardentiego, każda komórka otrzymuje część „Planu” templariuszy i informacje o tajnym odkryciu. Mają się spotykać okresowo w różnych lokalizacjach, aby dzielić się sekcjami Planu, stopniowo odtwarzając oryginał. Następnie zjednoczą się i przejmą władzę nad światem, używając siły prądów tellurycznych. Kluczowymi instrumentami zaangażowanymi w ich plan są specjalna mapa i wahadło Foucaulta. Mimo że Plan jest nieprawdopodobny, redaktorzy coraz bardziej angażują się w swoją grę. Zaczynają nawet myśleć, że może naprawdę istnieje tajny spisek. Zniknięcie Ardentiego i jego pierwotny „zakodowany rękopis” wydają się nie mieć innego wyjaśnienia. Jednak gdy dziewczyna Casaubona, Lia, prosi o zobaczenie zakodowanego rękopisu, znajduje prozaiczne wyjaśnienie. Sugeruje, że dokument to po prostu lista dostaw, i zachęca Casaubona do porzucenia gry, ponieważ obawia się, że ma on na niego negatywny wpływ. Gdy u Diotalleviego zostaje zdiagnozowany rak, przypisuje to swemu udziału w Planie. Czuje, że choroba jest boską karą za angażowanie się w tajemnice, których powinien był nie dotykać, i tworzenie gry, która wyśmiewała coś większego niż oni wszyscy. Tymczasem Belbo cofa się jeszcze głębiej w Plan, aby uniknąć konfrontacji z problemami w swoim życiu osobistym. Trzej przyjaciele wysłali Agliè swoją chronologię tajnych stowarzyszeń w Planie, udając, że nie jest to ich własna praca, lecz raczej rękopis, który im przedstawiono. Ich lista obejmuje historyczne organizacje, takie jak Templariusze, Różokrzyżowcy, Paulicjanie i Synarchiści, ale wymyślają również fikcyjne tajne stowarzyszenie o nazwie Tres (Templi Resurgentes Equites Synarchici, po łacinie bezsensowne „Synarchiczni Rycerze Odrodzenia Templariuszy”). Tres zostaje wprowadzony, aby oszukać Agliè. Po przeczytaniu listy twierdzi, że nigdy wcześniej nie słyszał o Tres. (Słowo to zostało po raz pierwszy wspomniane Casaubonowi przez policjanta De Angelisa. De Angelis zapytał Casaubona, czy kiedykolwiek słyszał o Tres). Belbo udaje się prywatnie do Agliè i opisuje mu Plan tak, jakby był wynikiem poważnych badań. Twierdzi również, że posiada tajną mapę templariuszy. Agliè frustruje się odmową Belbo pozwolenia mu na zobaczenie tej (nieistniejącej) mapy. Osadza Belbo jako podejrzanego terrorystę, aby zmusić go do przyjazdu do Paryża. Agliè obsadził siebie jako szefa tajnego bractwa duchowego, do którego należą pan Garamond, pułkownik Ardenti i wielu autorów Diablików. Belbo próbuje uzyskać pomoc od De Angelisa, ale ten został właśnie przeniesiony na Sardynię po próbie podłożenia bomby w samochodzie i odmawia zaangażowania się. Casaubon otrzymuje telefon z prośbą o pomoc; udaje się do mieszkania Belbo, czyta wszystkie dokumenty, które Belbo przechowywał w swoim komputerze, a następnie decyduje się sam podążyć za Belbo do Paryża. Dochodzi do wniosku, że Agliè i jego współpracownicy zamierzają spotkać się w muzeum, w którym znajduje się wahadło Foucaulta, ponieważ Belbo twierdził, że mapa templariuszy musiała być użyta w połączeniu z wahadłem. Casaubon ukrywa się w muzeum, gdzie był na początku powieści. W wyznaczonej godzinie grupa ludzi gromadzi się wokół wahadła, aby przeprowadzić tajemniczy rytuał. Casaubon widzi pojawienie się kilku postaci z ektoplazmy, z których jedna twierdzi, że jest prawdziwym Hrabim de Saint-Germain i ośmiesza Agliè przed jego zwolennikami. Następnie wyprowadzany jest Belbo, aby został przesłuchany. Grupa Agliè jest lub oszukała siebie, że jest stowarzyszeniem Tres z Planu. Zły, że Belbo wie więcej o Planie niż oni, próbują zmusić go do ujawnienia znanych mu sekretów, idąc nawet tak daleko, że próbują go zmusić, używając Lorenzy. Odmawiając zaspokojenia ich lub ujawnienia, że Plan był bezsensowną mieszanką, jego odmowa wywołuje zamieszki, podczas których Lorenza zostaje dźgnięta, a Belbo jest wieszany na drucie podłączonym do wahadła Foucaulta. (Akt jego wieszania faktycznie zmienia działanie wahadła, powodując, że oscyluje z jego szyi zamiast z punktu zawieszenia nad nim, niszcząc każdą szansę na wyświetlenie jakiegokolwiek poprawnego miejsca, które Tres zamierzało znaleźć). Casaubon ucieka z muzeum przez paryskie kanalizacje, ostatecznie uciekając do wiejskiej willi, w której Belbo dorastał. W tym momencie nie jest jasne, jak wiarygodnym narratorem jest Casaubon i w jakim stopniu wymyślał teorie spiskowe lub był przez nie oszukany. Casaubon wkrótce dowiaduje się, że Diotallevi poddał się rakowi o północy w wigilię św. Jana, co zbiegło się w czasie ze śmiercią Belbo. Powieść kończy się medytacją Casaubona nad wydarzeniami z książki, który wydaje się pogodzony z (być może urojoną) ideą, że Tres wkrótce go pojmie. I gdy to zrobi, pójdzie za przykładem Belbo, odmawiając dania im jakichkolwiek wskazówek, odmawiając stworzenia kłamstwa. Podczas oczekiwania, ukryty w gospodarstwie, w którym Belbo mieszkał lata wcześniej, znajduje stary rękopis Belbo, rodzaj pamiętnika. Odkrywa, że Belbo miał mistyczne doświadczenie w wieku dwunastu lat, w którym postrzegał ostateczne znaczenie ponad znakami i semiotyką. Uświadamia sobie, że wiele zachowań Belbo, a być może nawet stworzenie Planu i jego śmierć, było inspirowane pragnieniem Belbo odzyskania tego utraconego znaczenia.


Amerykańsko-brytyjska koalicja pokonała Midianitów i osiedliła się w obcych kopułastych miastach. Ocaleni nauczyli się obsługiwać zaawansowaną technologię, co pozwoliło im zaspokoić potrzeby w zakresie schronienia i energii.[sep]Stany Zjednoczone i kilka innych krajów zdołały zbudować i wystrzelić w kosmos Arki, zanim Ziemia została zniszczona w wyniku zderzenia z Bronsonem Alphą, błąkającą się planetą, która kilka miesięcy wcześniej weszła do układu słonecznego. Francuski statek uległ awarii krótko po starcie i rozbił się. Oba amerykańskie statki przetrwały podróż do towarzyszącego ciała, Bronsona Bety, choć zostały rozdzielone, a ich załogi nie wiedziały o innych udanych przybyciach. Załogi obu amerykańskich statków spotykają się ponownie dopiero w połowie książki. Bronson Alpha niszczy Ziemię i wyrusza z powrotem w głęboki kosmos, podczas gdy Bronson Beta wchodzi w to, co wydaje się stabilną, mimo ekscentryczności, orbitę wokół Słońca. Na początku historii ocalali z mniejszej Arki Hendrona oceniają swoją sytuację i zabierają się do zakładania kolonii, już świadomi istnienia śladów poprzedniej cywilizacji: drogi. Tony Drake i inny współpracownik wyruszają na zwiady w poszukiwaniu odpowiedniej ziemi uprawnej, która zostaje zagospodarowana, ale podczas powrotu wzdłuż obcej drogi mężczyźni natrafiają na pojazd. Po tym, jak przez obóz przetacza się tajemnicza choroba, zabijając dwóch kolonistów, Hendron zabrania dalszych eksploracji, ale część kolonistów sprzeciwia się mu i wyrusza, przywożąc drewno z odległego lasu. Nocą nad obozem przelatuje samolot, który szybko się wycofuje, zauważywszy ogień z drewna. Były służący Tony’ego, Kyto, wyjaśnia, że znalazł kartkę papieru rozwianą przez wiatr, z której wynika, że z Ziemi przybyła grupa zamierzająca ustanowić „radę”, złożoną z Niemców, Rosjan i Japończyków. Na rozkaz Hendrona z resztek Arki i jej rakiet buduje się samolot eksploracyjny, a Tony Drake wyrusza wraz z pisarzem Eliotem Jamesem. Podążają drogą i odkrywają kopułaste miasto. Są to pozostałości rodzimej cywilizacji, której budowniczowie byli zasadniczo humanoidami i posiadali znacznie wyższą technologię niż ludzkość (ale nie pozwoliło im to przetrwać zamarznięcia ich świata). Przez trzy dni je badają, a następnie lecą na południe i odkrywają reflektor wysyłający światło w ciemność. Odkrywają, że należy on do drugiej Arki z obozu Hendrona na Ziemi, która miała katastrofalne lądowanie, ale przeżywają radosne spotkanie z jej dowódcą, Dave’em Ransdellem. Obóz Ransdella również widział tajemniczy samolot, wystarczająco długo, by dostrzec, że ma „skrzydła skowronka”. Tony i Ransdell wracają do obozu Hendrona i odkrywają, że stan zdrowia i umysłu Hendrona wyraźnie się pogorszył. Tony jest zazdrosny, ponieważ wydaje się, że Ransdell zostanie nowym liderą i poślawi Eve, córkę Hendrona. Eve, sprawująca regencję po Hendronie, wysyła Tony’ego do obozu Ransdella z radiem, a pierwszy otrzymany sygnał informuje, że obóz Hendrona doznał jakiegoś ataku. Tony i jeden z ludzi Ransdella wracają do obozu Hendrona, aby to zbadać: wszyscy leżą na ziemi. Odkrywają, że wszyscy są jednak żywi, ale odurzeni; podają lekarzowi odtrutki, a potem słyszą zbliżający się samolot. Udając „martwy” rozkład, obserwują przelatujący samolot: mężczyźni w środku mają słowiańskie rysy i wyraźnie rozpoczęli próbę przejęcia kontroli. Samolot odlatuje, lekarz reaguje na odtrutki, a Tony przygotowuje stanowiska bojowe (wyrzutnie rakiet z Arki) do obrony. Niedługo potem przybywa flota i zostaje całkowicie zniszczona przez broń obozu Hendrona. Ludzie stopniowo budzą się; z drugiego obozu meldują, że są cali. Hendron przekazuje dowodzenie Tony’emu, a Ransdell jest zadowolony z tego wyboru. Tony postanawia zająć jedno z obcych miast, nie to, które znaleźli, ale inne, widoczne na schemacie w pobliżu; podążają tam drogą. Podczas podróży napotykają obcy samochód prowadzony przez Brytyjkę; wyjaśnia ona, że brytyjski statek również dotarł z Ziemi, ale wylądował w jeziorze; następnego dnia zostali znalezieni przez grupę „Dominium Azjatyckich Realistów”, którą Hendron przezwą „Midianitami”, i zniewoleni. Społeczeństwo Midianitów przypomina mrowisko, kolonia jest najważniejsza, a ludzie niczym, ale najwyżsi władcy żyją w luksusie. Obce miasto zostaje zajęte, a ciągniki natychmiast wyruszają do obozu Ransdella, aby przetransportować jego ludzi do miasta, które Tony nazywa Hendron, ponieważ Hendron zmarł dokładnie w momencie, gdy konwój dostrzegł miasto. Hendron zostaje pochowany następnego dnia. Naukowcom, z pomocą Brytyjki, udaje się ustalić, jak ładować akumulatory i obsługiwać maszyny, znajdują również hangary z samolotami typu skowronek; niektóre są uzbrojone i używane do obrony powietrznej. Tymczasem planeta zbliża się do aphelium, a nikt nie jest całkowicie pewien, czy planeta znajduje się na stabilnej orbicie wokół Słońca. Pogoda staje się coraz zimniejsza, a pewnej nocy Midianici odłączają dopływ prądu do miasta ludzi Hendrona. Jeden członek grupy Hendrona wydaje się przechodzić na stronę Midianitów, podczas gdy inni czterech ląduje w mieście po drugiej stronie miasta Midianitów i próbuje dostać się do ich miasta podziemnym tunelem serwisowym z szybkim pojazdem. Próba nie udaje się, ale zdrajczyni zabija przywódcę Midianitów, pokonuje jego najważniejszych ludzi i pozwala Brytyjkom przejąć władzę. W krótkim czasie historia kończy się bardzo nagle. Dominium zostaje pokonane, a zwycięska amerykańsko-brytyjska koalicja osiedla się w kopułastych miastach, dyskutując o formie rządu, której byli Midianici wydają się teraz być zmuszeni zaakceptować. Choć wciąż istnieją wyzwania, ich natychmiastowe potrzeby w zakresie schronienia, energii i żywności są zaspokojone. Historia kończy się optymistycznym akcentem z wzmianką o pierwszej ciąży wśród kolonistów – Eve i Tony’ego – oraz potwierdzeniem, że minęli aphelium i są teraz definitiwne uwięzieni na orbicie wokół Słońca starej Ziemi.


Uszkodzony świetlik Rimmera wlatuje w Gniew, zarażając go wirusem, co kończy istnienie tego bytu. Dzięki temu poświęceniu dusze więźniów, które stworzyły Gniew, mogą w końcu spocząć w pokoju.[sep]Sześć milionów lat po narodzinach pierwszego człowieka na równinach Afryki Dave Lister – ostatni żyjący człowiek we wszechświecie – budzi się na statku transportowym, który wiezie go do kolonii karnej Cyberia, najgorszego miejsca we wszechświecie. Został uznany za winnego popełnienia poważnych przestępstw przeciwko państwu GELF i skazany na najgorsze z możliwych więzień, przeszkodziła mu niezdolność do zrozumienia nadmiernie skomplikowanego systemu prawnego GELF oraz jego wybór odzieży, w tym krawata z wizerunkiem nagiej kobiety w porodówkowych kleszczach. Po powitaniu przez obrzydliwego i groteskowego Snugiraffe'a, komendanta więzienia, zostaje podłączony i wprowadzony do cyber-sieci Cyberii, gdzie zmuszony będzie do spędzenia reszty życia w piekielnym świecie snu własnego stworzenia. Oczywiście spędza dużo czasu, rozmyślając, gdzie wszystko poszło nie tak... Dave Lister budzi się ze Głębokiego Snu na statku transportowym Starbug, zdezorientowany i skołowany. Mechanoid Kryten wita go; przebywał w stazie przez dwadzieścia lat i, co nie jest zaskakujące, cierpi na lekką amnezję. Spotyka resztę załogi: Kristine Kochanski, Kota i Rimmera. Kochanski jest tak szczęśliwa, że go widzi, że zabiera go prosto do swoich kwaterek, aby się kochać. Mimo że Lister nadal jej nie pamięta, porywa się chwilą i chętnie spełnia jej prośbę. Tymczasem Rimmerowi udało się zdobyć ciało solidgram ze statku-widma, co pozwala mu znowu dotykać, jeść i być trójwymiarowym. Rimmer cieszy się nowymi odczuciami i spędza godziny patrząc na swoje przywrócone ciało w lustrze. W drodze przez „Omni-Strefę” – ścieżkę między siedmioma równoległymi rzeczywistościami – z powrotem do ich macierzystego statku Red Dwarf, załoga jest zaskoczona, napotykając opuszczony statek kosmiczny, który jest dokładną kopią Starbuga. Przeszukując statek, załoga znajduje odciętą głowę dublera Kota, zamordowane ciało Krytena bez ręki oraz zniszczonego świetlika Rimmera. Następnie znajdują dublera Kochanski, która została okrutnie zaatakowana i ledwo żyje. Prosi Listera, by obiecał, że znajdzie swojego dublera, zanim ulegnie swoim strasznym obrażeniom. Załoga wkrótce znajduje się na planecie zamieszkanej przez GELF, do której prawdopodobnie udał się dubler Listera. Po przybyciu załoga odkrywa, że plemię GELF jest bezpłodne, a nasienie jest wysoko cenionym towarem. Oczywiście Lister i Kot mają „tajny zapas” i załoga zaczyna handlować w zamian za niezbędne zapasy. Tymczasem Kryten znajduje się w środku ogromnego protestu i pyta sędziego, co stało się z dublerem Listera, po tym jak dowiedział się, że został tu aresztowany. Sędzia wyjaśnia, że dubler Listera zniszczył mienie i zamordował kilka osób, w tym sędziego. Kryten jest zdezorientowany, ponieważ sędzia jest ewidentnie żywy, dopóki nie dowiaduje się, że mistycy przewidują przestępstwa, a osoby zaangażowane są aresztowane przed ich popełnieniem. Kryten nagle rozumie, o co chodzi w proteście, i mówi o tym innym. Teraz wiedząc, że dubler Listera nie popełnił żadnego przestępstwa, Lister postanawia go odnaleźć. Załoga jest wysłana do innego plemienia GELF, Kinatawowi, aby zdobyć sprzęt potrzebny do uwolnienia dublera Listera z Cyberii. Niestety, Kinatawowi nie są bezpłodni, co powoduje obrazę, gdy Lister i Kot oferują swoje nasienie jako zapłatę. Ostatecznie dochodzi do układu: załoga dostanie grupę zniszczonych droidów i wirusa niszczącego energię elektryczną w zamian za ślub Listera z córką wodza. Niestety, panna młoda chce dopełnić małżeństwa natychmiast, a załoga szybko ucieka, podczas gdy GELF obiecują zemstę. Na Cyberii rozpoczyna się próba uwolnienia dublera Listera. Chociaż w dużej mierze się udaje, wirus powoduje awarię sztucznej grawitacji w więzieniu. Lister zostaje uwięziony w unoszącej się wodzie z jeziora i tonie, ale zostaje ożywiony przez swojego dublera. Dwaj zaczynają ucieczkę przed siłami więzienia, jednak coś nie daje Listerowi spokoju. Jego dubler, po odzyskaniu swoich rzeczy, cieszy się walką w alarmującym stopniu, a gdy dwaj uciekają pojazdem, dubler zawraca, gdy dowiaduje się, że uciekną prześcigując wrogów, aby zabić ich jeszcze więcej, co sprawia, że Lister zdaje sobie sprawę, że całe przedsięwzięcie było błędem. Później, gdy dwaj Listerowie siedzą przy ognisku, dubler wyciąga rękę dublera Krytena trzymającą kawałek papieru ze swoich rzeczy. Lister z przerażeniem zdaje sobie sprawę, że dubler Listera zabił resztę swojej załogi i udaje mu się go ogłuszyć i związać liną. Jednak, gdy Starbug podlatuje, zły Lister rzuca się do ogniska, aby uwolnić się z więzów i atakuje. Wkrótce Starbug odlatuje ze złym Listerem, podczas gdy drugi zostaje pogrzebany na planecie. Dawna Ziemia, w dalekim wszechświecie. Prezydent Świata, John Milhous Nixon, dowiedział się, że testy termojądrowe przeprowadzone zbyt blisko powierzchni Słońca śmiertelnie osłabiły strukturę gwiazdy, powodując ostateczny rozpad, który doprowadzi do śmierci całego układu słonecznego za czterysta tysięcy lat – co będzie bardzo złe dla gospodarki i szans reelekcji Nixona. Jedyną nadzieją jest przeniesienie rasy ludzkiej na inny świat w innej galaktyce; w tym celu stworzono genom, który przepisze DNA i tym samym zmieni nieprzyjazny, jałowy świat w świat, w którym rasa ludzka będzie mogła żyć. Misję zorganizował dr Michael Longman (i jego klony, dr Longman i dr Longman), w tym liczne GELF, aby pomóc w procesie, oraz Michael McGruder, bohaterski żołnierz gwiazd, który przyjął tę misję w nadziei, że będzie mógł odnaleźć i skontaktować się ze swoim ojcem, dawno zaginionym bohaterem pechowego statku górniczego, wskrzeszonym jako hologram tego statku... Arnolda J. Rimmera. Prawdziwy Lister, uratowany z prowizorycznego grobu, jest uwięziony w Cyberii oskarżony o organizowanie ucieczki (jest jasne, że to on, a nie alternatywny Lister, był tematem sekcji „Cyberia” i wizji w przyszłości w „Time Fork”). Przeżywszy atak i próbę morderstwa ze swojego alternatywnego ja, jest teraz uwięziony w niszczącym duszę piekle własnego stworzenia, gdzie wszystkie miejsca i ludzie przypominają mu nie tylko najgorsze miejsca w jego życiu, ale także wszystko, co stracił, skradzione przez jego alternatywne ja – jego dziewczynę, jego statek, jego życie. Po pięciu miesiącach tego piekła, uwięziony w brudnym, dystopijnym mieście otoczonym prostytutkami wyglądającymi jak Kochanski, wysysającymi duszę reklamami o jego wychowaniu bez rodziców, niekończącymi się seansami „Chitty Chitty Bang Bang” w kinie i – być może najgorsze ze wszystkich – sprzedawcami encyklopedii, zostaje wyciągnięty z Cyberii i otrzymuje propozycję: wzięcie udziału w eksperymentalnym programie terraformowania i rekolonizacji. Ciała więźniów zostaną wykorzystane do terraformowania nieprzyjaznej planety w wygodne środowisko. Wszyscy więźniowie w Cyberii są niewinni, ponieważ tylko ludzie bez żadnej złośliwości lub gniewu mogą być do tego wykorzystani, stąd aresztowania niesłuszne w kolonii GELF (nie wiedząc, że alternatywny Lister był faktycznie winny morderstwa, gdy został tam uwięziony, ponieważ oskarżano go o przemyt, w przypadku którego wiedzieli, że jest niewinny). Nie mogąc znieść uwięzienia w swoim osobistym piekle, Lister zgadza się. Tymczasem załoga Starbuga odkryła, że kawałek papieru w ręce dublera Krytena zawierał współrzędne statku, w którym przeprowadzano ważne badania naukowe. Ponieważ podróż do statku, Mayflower, jest długa, załoga jest umieszczana w stazie na czas trwania podróży. Kryten budzi się wcześniej, aby przygotować załogę, i zauważa kilka niepokojących różnic w dokumentacji medycznej Listera. Mają złego Listera. Aby sprawę pogorszyć, przy sprawdzaniu akt załogi alternatywnego Starbuga, pobieżne zbadanie dokumentu alternatywnego Listera ujawnia, że po traumatycznym i znęcającym się wychowaniu ze strony maniodepresyjnej matki zastępczej (w przeciwieństwie do bardziej życzliwych, ale biedniejszych rodziców zastępczych prawdziwego Listera) rozwinął się on w bezwzględnego, socjopatycznego przestępcę. Zanim zdąży przyswoić sobie alarmującą wiadomość, Kryten jest zaskoczony przez złego Listera, który również obudził się wcześniej. Właśnie gdy próbuje wyeliminować Krytena, atakuje statek GELF wysłany przez pannę młodą Listera. Wchodząc na pokład, GELF żądają tego, co do nich należy, a zły Lister mówi Krytenowi, aby po prostu dał im to, czego chcą, co Kryten chętnie robi. Zły Lister zbyt późno zdaje sobie sprawę, że oznacza to jego, i zostaje wyciągnięty przez śluzę. Kryten zastanawia się nad tym szczęśliwym zbiegiem okoliczności, gdy uświadamia sobie, że Starbug płonie. Reszta załogi budzi się w momencie, gdy Starbug spada na łoże lawy planety, do której zmierzał. Zanim Starbug spłonie, trafia do oceanu stworzonego przez Mayflower. Ze uszkodzonym Starbugiem załoga wchodzi na pokład Mayflower i znajduje kilkaset fiolek z różnorodnymi wirusami, w tym pozytywnymi, które nadają zarażonym szczęście na pewien czas. Kochanski, po zarażeniu się na krótki czas, udaje się znaleźć więcej wirusa szczęścia, a także inne fiolki, które się przydadzą. Tymczasem Kryten znajduje maszynę DNA i zmienia się w człowieka. W ramach umowy o zgłoszeniu się do programu terraformowania, Lister otrzymuje do dyspozycji symbio-morfa o imieniu Reketrebn, aby zaspokoić swoje pragnienia dzięki jej zdolnościom zmieniania kształtu i telepatii. Reketrebn jest jednak wadliwa i zamierza oszczędzić się dla swojego chłopaka. Lister nie jest zainteresowany używaniem jej do celów romantycznych i prosi ją, aby zamieniła się w Krytena, aby mógł wyciągnąć od niego informacje, a potem, by zamieniła się w niego, aby mogła poczuć ból, który on czuje z powodu utraty Kochanski na rzecz swojego złego ja. Po tym Reketrebn zgadza się pomóc Listerowi. Na planecie Lister spotyka Michaela McGrudera, który był utrzymywany w głębokim śnie na pokładzie Mayflower. McGruder mówi Listerowi, że chce spotkać swojego bohatera, Rimmera, który jest również jego ojcem. Myśląc, że nigdy już nie zobaczy Rimmera, Lister nie go poprawia. Następnie dowiaduje się o potężnej sile znanej jako „Gniew”, stworzonej przez uczucia furii niesłusznie skazanych więźniów. Aby zapobiec zabiciu przez nią wszystkich, więźniowie tworzą krąg, a Gniew przemieszcza się między nimi, zanim wybierze jedną osobę, by w niej zamieszkać na kilka sekund, zabijając ją. Lister dołącza do kręgu i przez czas, w którym jest pochłonięty przez Gniew, wszystkie jego ciemne uczucia wychodzą na wierzch, a Lister błaga go, by go pochłonął. Jednak Gniew wybiera inną osobę i zabija ją, zanim odchodzi. Kryten początkowo rozkoszuje się swoją ludzkością, ale szybko traci zapał do doświadczenia i postanawia wrócić do poprzedniej formy. Jest to jednak łatwiej powiedzieć niż zrobić, ponieważ Longman, który zbyt wiele razy używał maszyny DNA, przez co ledwo jest człowiekiem, ukradł dane mechanoida. Dzięki wirusowi szczęścia Kochanski pokonuje Longmana, a Kryten zostaje przywrócony do swojej regularnej formy. Załoga następnie używa wirusa szczęścia, aby znaleźć współrzędne planety, na której jest Lister, i udaje się tam. Po dotarciu na planetę Lister spotyka się z resztą załogi, a McGruder wreszcie spotyka swojego ojca, ale jest zdruzgotany, gdy słyszy, że jest on wcale nie bohaterem, a technikiem utrzymania ruchu. Starbug traci zasilanie po lądowaniu, a planeta wkrótce przejdzie przez Omni-Strefę do innego wszechświata, gdzie będzie mogła się rozwijać. Rimmer przechodzi przez jaskinię, gdy znajduje Michaela atakowanego przez złego Listera. Jego zamieszanie co do tego, jak zły Lister tam trafił mimo usunięcia przez Kinatowowi, jest odkładane na bok, gdy nagle broń promieniowa, którą posiada zły Lister, spada blisko niego. Jednak Rimmer nie ma odwagi, by ją podnieść, a zły Lister wrzuca go do ładowni na pokładzie Starbuga z Krytenem, który znalazł martwe ciała czterech Kinatowowi, którzy weszli na pokład wcześniej (zły Lister nigdy nie opuścił statku, zabijając swoich eskortujących przed ukryciem się, aby wyleczyć rany, które mu zadali). Zły Lister wychodzi ze statku i lokalizuje resztę załogi, żądając kapsuły ratunkowej zasilanej energią słoneczną, aby pozwolić mu opuścić planetę. Oprócz tego strzela Listerowi w genitalia bronią promieniową, czyniąc go bezpłodnym. Tymczasem Gniew zbliża się znowu. Na pokładzie Starbuga Kryten wymyśla plan ucieczki ze statku, używając świetlika Rimmera. Chociaż Rimmer jest niechętny ze względu na szansę, że świetlik może zostać zniszczony, przekonuje się i zgadza się podjąć ryzyko. Plan się udaje, i dwaj uciekają ze statku. Gniew jest blisko, jednak załoga wymyśla plan zabicia Gniewu poprzez zarażenie go tym samym wirusem, który został użyty do włamania się do Cyberii. Kryten planuje go zarazić, rzucając się w Gniew, mimo że nie wróci. Jednak zły Lister atakuje ponownie, ale Rimmer odważnie wychodzi naprzód, by bronić swoich towarzyszy, nosząc plecak odrzutowy. McGruder jest dumny, widząc swojego ojca działającego z odwagą, a Rimmer zaczyna się bawić, czując, jak jego neurozy znikają. Niestety, kończy się to przedwcześnie, gdy zły Lister strzela do świetlika Rimmera, powodując dezaktywację Rimmera, a ciężko uszkodzony świetlik spada na ziemię. Gniew jest niemal na wszystkich, i nie ma czasu na zarażenie go wirusem. Wszyscy tworzą wymagany krąg, aby zapobiec zabiciu przez Gniew wszystkich, jednak Lister ostrzega, że jedna osoba wciąż umrze. Zły Lister nie zamierza, aby to był on, i zaraża się wirusem szczęścia. Gniew uderza, i wszyscy błagają, by ich opętał. Jednak dzięki pozytywnemu wirusowi, zły Lister jest tym, który ma „szczęście”, że jego prośba o pochłonięcie przez Gniew zostaje spełniona. Przyjmuje na siebie pełną siłę bytu, co w końcu go zabija, pozostawiając tylko jego kości. Mimo że Gniew minął, musi zostać zniszczony, zanim planeta przejdzie przez Omni-Strefę. Nagle świetlik Rimmera, unoszący się dzięki ostatniej mocy, używa kodu Morse'a, aby skomunikować się z załogą i zaoferować zabranie wirusa i zarażenie Gniewu nim. Po pożegnaniu się z synem, który teraz wie, że choć Rimmer może nie być bohaterem, w którego wierzył wychowywany, jest nonetheless człowiekiem, z którego można być dumnym, świetlik wlatuje w Gniew i zaraża go wirusem, zatrzymując jego zniszczenie i pozwalając duszom więźniów, którzy go stworzyli, spocząć w pokoju. Planeta zaczyna przechodzić przez Omni-Strefę, a pozostała załoga szuka schronienia w jaskiniach przez trzy tygodnie, podczas gdy planeta jest bombardowana przez burze. Wychodząc, wszyscy znajdują przyjemny, gościnny świat, który rośnie i czeka na nich. Podczas gdy Kryten, Kot, McGruder i Reketrebn wyruszają, aby znaleźć świetlika Rimmera, aby dać mu pogrzeb, Lister i Kochanski wpatrują się w świat. Lister smutno komentuje, że to byłoby idealne miejsce do wychowania rodziny i pomocy w restartowaniu rasy ludzkiej – marzenie teraz niemożliwe dzięki jego alternatywnemu ja. Kochanski mówi mu, że nie należy tracić całej nadziei, ponieważ nadal może mieć dzieci, jeśli będzie miał bardzo dużo szczęścia... a Kochanski wciąż ma trochę wirusa szczęścia. Biorąc go, Lister i Kochanski wchodzą w trawę i zabierają się do pracy.


W wyniku bitwy pod Frederick Lee odniósł zdecydowane zwycięstwo, rozbijając wyczerpaną armię Granta i zmuszając go do kapitulacji. Po zwolnieniu Lee zgodził się na dalszą walkę, co umożliwiło Jeffersonowi Davisowi zorganizowanie nową armii i przedłużenie wojny.[sep]Książka kontynuuje wątek z drugiego tomu, „Grant Comes East”, po konfederackim zwycięstwie nad Armią Potomaku. Armia Lee spotyka się z armią Granta w krwawej „Bitwie pod Frederick”. W tej książce armia Lee, świeża po pokonaniu Armii Potomaku nad rzeką Gunpowder, zmaga się z armią Granta z Susquehanny, która maszeruje przez dolinę Cumberland w kierunku Wirginii. Armia Lee składa się z trzech korpusów, dwóch z weteranów pod dowództwem Jamesa Longstreeta i Johna Bella Hooda. Korpus Longstreeta liczy około 15 000 ludzi, z dywizjami pod dowództwem Allegheny’ego Johnsona (4000), Lafayette’a McLawsa (6000) i starej dywizji Roberta Rodesa (obecnie pod dowództwem Pierce’a Dolesa, 5000). Jego największa dywizja pod dowództwem George’a Picketta jest obecnie znacznie zmniejszona od bitwy nad rzeką Gunpowder i stanowi załogę Baltimore. Korpus Longstreeta poniósł główne brzemię walk tam, więc jest głównie trzymany w rezerwie we Frederick. Hood dowodzi II Korpusem, został niedawno awansowany. Jego działania są agresywne i czasem niedbałe, ale zawsze pozostaje niezawodny i błyskotliwy. Dowodząc największym korpusem, liczy on 21 000 ludzi, z weteranami dywizji pod dowództwem Jubala Early’ego (7000 ludzi), Jerome’a B. Robertsona (6000), małego oddziału R.H. Andersona (3000) oraz ocalałych z Fort Stevens pod dowództwem Alfreda Scalesa (5000). Wreszcie był nowy trzeci korpus Beauregarda, składający się głównie z wojsk, które wcześniej stanowiły załogi Karoliny i Wirginii. Podzielony na trzy dywizje, nazwiska oficerów nie są wymienione. Najprawdopodobniej jednak byliby to Robert Ransom, Samuel French i Roswell Ripley, dowódcy departamentów podlegający Beauregardowi w tamtym czasie. Jego korpus liczył blisko 20 000 ludzi, ale byli to głównie żołnierze bez doświadczenia bojowego. Beauregard często był w konflikcie z Lee podczas tej kampanii i był zazdrosny. Miało to swoje konsekwencje podczas bitwy.

Po stronie Unii Grant dowodził wszystkimi siłami Unii i był bezpośrednim dowodzącym wojsk wysłanych z zachodu, Armii Susquehanny. Armia ta składała się z XIII Korpusu pod dowództwem Edwarda Orda. Był to drugi co do wielkości korpus Granta, liczący około 16 000 ludzi, pełen weteranów z Shiloh i wcześniejszych bitew; byli to pierwotny trzon armii Granta, a ich dowódca był legendarny. Jego kolejnym korpusem był tymczasowo przyłączony IX Korpus pod dowództwem Ambrose’a Burnside’a, wzięty ze wschodniego Tennessee. Liczył również około 16 000 ludzi, w tym jedną dywizję złożoną z kolorowych wojsk, które nigdy nie wystrzeliły ani jednego strzału. Jego trzecim korpusem był XVII Korpus, jego najlepsza jednostka doświadczonych weteranów. Jego zastępca, James McPherson, dowodził tymi wojskami. Ten korpus miał również dowódców dywizji, takich jak Blair czy Logan. Liczył jednak 13 000 ludzi i był najmniejszym korpusem w armii. Jego ostatnią formacją był XIX Korpus pod dowództwem Nathaniela P. Banksa. Złożony z elitarnych wojsk, ten oddział był najcięższy, licząc ponad 20 000 ludzi. Grant miał również do dyspozycji trzy inne dowództwa: jego kawaleria pod dowództwem Bena Giersona i George’a Custera liczyła blisko 6000 szabel. George Sykes dowodził resztką niegdyś dumnej Armii Potomaku, która liczyła blisko 15 000–20 000 ludzi. Wreszcie Winfield Scott Hancock dowodził załogą Waszyngtonu, blisko 43 000 niedoświadczonych wojsk i kolorowych żołnierzy z Waszyngtonu.

Kampania zaczyna się po tym, jak Lee rozbił Armię Potomaku nad rzeką Gunpowder, a Grant w końcu zakończył transportowanie swojej armii z zachodu i przezbrajał ją w Harrisburgu w stanie Pensylwania. Grant wykonuje pierwszy ruch i zaczyna maszerować ze swoją nowo sformowaną Armią Susquehanny na południe w dół doliny Cumberland w kierunku Wirginii. Wysyła również dużą siłę niewytrenowanej milicji z Pensylwanii, której służba wkrótce wygasa, pod dowództwem generała Dariusa Coucha, z silną osłoną kawaleryjską bezpośrednio w kierunku Baltimore jako manewr pozorowany. Lee, przebywający w Baltimore z Armią Północnej Wirginii, przeczuwa, że Grant może przesuwać swoje główne siły na południe w kierunku Wirginii, ale nie może być pewien i dlatego nie może w pełni zaangażować swojej armii, dopóki jego własna kawaleria nie przełamie osłony kawalerii Unii i nie uzyska więcej informacji o ich ugrupowaniu bojowym. Jednak czysto jako środek ostrożności, Lee zgadza się wysłać pociąg pontonowy zdobyty od armii Unii podczas kampanii gettysburskiej na zachód w okolice Frederick w stanie Maryland, gdzie będzie w lepszej pozycji, aby pomóc w szybkich ruchach Konfederatów w tym kierunku.

Generał George Armstrong Custer, dowodzący brygadą kawalerii Unii osłaniającą siły Coucha, dowiaduje się o ruchu pociągu pontonowego Lee od lojalnego kolejarza Unii i decyduje, że to wystarczająco ważna nagroda, by musiał porzucić swoją obecną misję, pozostawiając Coucha bez odpowiednich sił osłony. W rezultacie Lee szybko dowiaduje się, że jak podejrzewał, siły Coucha to manewr pozorowany i nie stanowią wojskowego zmartwienia, a także, że Custer rusza na Frederick. Chociaż pontony nie mają krytycznego znaczenia, Lee zdaje sobie sprawę, że samo miasto Frederick jest niezwykle krytyczne. Nie tylko ma krytyczne obiekty i sprzęt kolejowy, które przyspieszyłyby szybki ruch sił Konfederatów koleją, ale znajduje się również u podnóża gór Catoctin i przełęczy, przez które mógłby przeprowadzić szybki atak na flankę Granta, gdy jego armia maszeruje w dół doliny Cumberland. Natychmiast rozkazuje trzem brygadom kawalerii Stuarta udać się do Frederick, aby wesprzeć skromne siły Konfederatów już trzymające miasto, podczas gdy jego piechota podąża tuż za nimi koleją i pieszo (z wyjątkiem dywizji Picketta, która została zniszczona w walce nad rzeką Gunpowder i została pozostawiona jako tylna straż w Baltimore).

Podczas gdy to się dzieje, brygada kawalerii Custera jest w stanie dotrzeć do Frederick i wypędzić dwa pułki kawalerii Konfederatów trzymające Frederick oraz odzyskać miasto, a także krytyczne obiekty kolejowe zaledwie kilka minut przed przybyciem Stuarta. Custer szybko opracowuje plany zarówno obrony, jak i niszczenia krytycznych mostów i obiektów kolejowych na brzegach rzeki Monocacy tuż na wschód od Frederick, ale zanim może zakończyć cokolwiek, Stuart przybywa i natychmiast zaczyna atakować. Jego jeźdźcy znacznie przewyższają liczebnie siły Custera, a przewaga ta zaczyna się wkrótce pokazywać. Jednak Custer prowadzi błyskotliwą „ostatnią obronę” i chociaż odnosi śmiertelną ranę w trakcie, jest w stanie wytrzymać wystarczająco długo, aby zniszczyć krytyczny most kolejowy na wschód od Frederick w spektakularny sposób (przez wybuch kilku kotłów parowozów w celowej kolizji), tym samym odmawiając Konfederatom krytycznych obiektów kolejowych, co w znacznej stopniu spowolniłoby wysiłki w celu przemieszczenia piechoty koleją na pozostałą część kampanii.

Gdy ostatnia obrona Custera osiąga swój szczyt, sam Lee odczuwa skutki zniszczenia części kolei, gdy prawie ginie w wykolejeniu pociągu. Lee wraz z dywizją Alfreda Scalesa przybywają do miasta krótko po tym, jak Stuart je odzyskał i przesuwają się naprzód, aby zdobyć przełęcze przez góry Catoctin z zamiarem utrzymania ich tam, dopóki reszta armii Konfederatów nie dołączy. James McPherson przyprowadza swój Korpus Unii, nieustannie pędząc go. Gdy przybywają, jego pierwsza brygada natychmiast wchodzi do walki z silną linią obronną Scalesa i ponosi ciężkie straty. Po pół godzinie cała jego pierwsza dywizja była zaangażowana. Piętnaście minut później przybywa jego druga dywizja i zaczyna zmuszać oddział Scalesa, teraz liczniejszy, do cofania się. Nie chcąc być zniszczonym, Scales powoli wycofywał się. Gdy przybywają trzecia i czwarta dywizja McPhersona, Scales był w pełnym odwrocie. McPherson zajmuje wzgórza, ale potrzebuje wzmocnień. Jednak Ambrose Burnside zatrzymuje swój korpus na odpoczynek, co drażni Granta. Burnside zostaje zdymisjonowany, a Phillip Sheridan zajmuje jego miejsce i próbuje popędzić swoich ludzi na front.

McPherson schodzi z grzbietu gór Catoctin w kierunku miasta Frederick, gdzie Lee decyduje się zastawić pułapkę, zamierzając zwabić McPhersona do miasta, gdzie może zaangażować jego odizolowany korpus z przodu, wysyłając dodatkowe siły wokół obu flank, zanim przybędą wzmocnienia Unii. Scales buduje pozycje obronne w mieście, podczas gdy Jerome Robertson przyprowadza swoich ludzi na południe od miasta, aby oskrzydlić McPhersona z tej strony, a Stuart przyprowadza swoich jeźdźców na północ, aby uderzyć na północną flankę McPhersona. Korpus McPhersona wchodzi do miasta i wybucha chaotyczna, krwawa walka uliczna między jego siłami a siłami Scalesa. Ludzie McPhersona są brani po kawałku przez grupy Konfederatów, a straty szybko rosną. Wtedy Robertson rozbija flankę McPhersona i bierze do niewoli większość jego korpusu, zabijając McPhersona w trakcie. Reszta jego korpusu ucieka z miasta, a działania tego dnia są głównie zakończone, z wyjątkiem małej walki z IX Korpusem. Pierwszy dzień bitwy jest wielkim taktycznym zwycięstwem Konfederatów z ponad 7000 stratami po stronie Unii w porównaniu do zaledwie 2000 po stronie Konfederatów.

Następny dzień zaczyna się od różnych potyczek. Lee jest okopany na grzbiecie na wschód od miasta. Do tego czasu reszta armii przybyła i jest okopana: Longstreet na prawej/rezerwie, Hood w centrum, a Beauregard na lewej. Po tym, jak Grant sprawdza jego linię (Banks na lewej, Ord na prawej, Sheridan w centrum i McPherson w rezerwie w samym Frederick), Grant jest na długim grzbiecie, z miastem w centrum. Droga biegnie wzdłuż całej jego linii, która znajduje się na brzegach rzeki Monocacy. Przez cały dzień Unia przeprowadza małe ataki, ale z małym skutkiem i walka tego dnia kończy się.

Trzeci dzień zaczyna się od ataku Ordu na konfederacki wysunięty odcinek nad rzeką. Po gwałtardnym ostrzale artyleryjskim i pojedynku, Ord atakuje i ponosi ciężkie straty. Jego pierwsza dywizja jest prawie zniszczona przez muszkiety Hooda. Druga i trzecia dywizja podwajają wysiłki i tymczasowo odrzucają Konfederatów z powrotem na grzbiet. Ord kontynuuje szarżę frontalną, gdzie zostaje pokonany, dopóki ludzie Jubala Early’ego nie rozbiją linii Ordu na brodzie i po poniesieniu ciężkich strat nie odepchną Orda za rzekę na dobre. Pod koniec dnia Lee stracił 6000 ludzi, wielu z nich pochodziło z dywizji Early’ego, a ostatnie trzy dni dają łącznie 10 000. Ord z drugiej strony stracił wszystkie, oprócz trzech tysięcy ludzi ze swojego korpusu, co czyni całkowitą stratę w armii w ostatnich trzech dniach wynoszącą 23 000, z dwoma pełnymi korpusami, Orda i McPhersona, zasadniczo zniszczonymi.

Lee czuje teraz swoją przewagę i chce ją wykorzystać. Jego plan polega na wysłaniu dwóch dywizji Beauregarda, a także Robertsona i McLawsa, do ataku na prawą flankę Unii, idąc na południe, przekraczając rzekę i rolowając wzdłuż drogi, która biegnie wzdłuż linii Unii. Grant z drugiej strony decyduje się czekać, ponieważ ma pułapkę w większej skali, która jest teraz uruchamiana. Po pierwsze, umieścił wszystkie siły w fortyfikacjach wokół Waszyngtonu pod dowództwem generała Winfielda Scotta Hancocka z rozkazem marszu na zachód wzdłuż południowego brzegu Potomaku, aby zdobyć i ufortyfikować wszystkie przeprawy, których Lee mógłby użyć, jeśli musiałby wycofać się do Wirginii. Ponadto ocalałe resztki Armii Potomaku, obecnie pod dowództwem Sykesa, są transportowane drogą morską do Baltimore z zamiarem odzyskania miasta i ostatecznie uderzenia na tyły Lee. W konsekwencji Grant musi tylko utrzymać armię Lee zaangażowaną we Frederick, podczas gdy te inne siły kończą swoje manewry. Lee z drugiej strony, z komunikacją na południe wkrótce odciętą, wkrótce będzie miał mały wybór, jak tylko zaatakować i pokonać Granta tutaj we Frederick.

Po potyczkach przez cały poranek Grant przesuwa rezerwy Sheridana, aby wzmocnić Orda. O dwunastej Beauregard atakuje placówki Unii na brodzie z kawalerią Stuarta. Po pokonaniu ich kontynuuje w górę drogi na froncie dwóch dywizji. Ale zamiast czekać na weteranów McLawsa i Robertsona, wchodzi do walki bez nich. Bitwa przeciąga się i staje się bardzo kosztowna. Beauregard ostatecznie odrzuca ludzi Sheridana i Orda. Sektor, w którym formują się kolorowi żołnierze i ludzie Orda, znajduje się w wykopie kolejowym. Beauregard próbuje szturmem zdobyć pozycję, ale ponosi ciężkie straty. Następnie próbuje ją otoczyć i skoncentrować w ten sposób atak, tę samą taktykę, której użył w Shiloh w podobnej pozycji. Sektor ten, zwany gniazdem szerszeni, trzyma godzinę po godzinie. Straty rosną, gdy nie udaje mu się zdobyć pozycji. Kolorowi żołnierze w szczególności dobrze sobie radzą, powstrzymując atak Beauregarda. W końcu przybywa Robertson i przeprowadza szarżę na bagnety na pozycję, z brygadą Teksasu w samym środku walki. Robertson ginie, a jego dywizja jest roztrzaskana. Po godzinach walki Ord poddaje się, ale nie bez zadania ponad 10 000 strat. Lee jest wściekły na Beauregarda i rozważa jego zdymisjonowanie, ponieważ Grant wykrwawił Lee na sucho. Lee rozkazuje szarżę frontalną wzdłuż całej linii oraz Early’emu, Richardowi Andersonowi, Johnsonowi, Dolesowi i Scalesowi zaatakować Sheridana i Banksa. Sheridan i jego ludzie stawiają zacięty opór, ale zostają rozbici po roztrzaskaniu dywizji Early’ego i ranieniu dowódcy. Banks również się wycofuje, a nadciągający konfederaci widzą zwycięstwo na horyzoncie, gdy pędzą w górę wzgórz Braddocka. Setki żołnierzy Unii zostają wziętych do niewoli, gdy Longstreet i Hood sprowadzają swoje siły na uciekających federalistów. Wreszcie wydawało się, że droga jest skończona i była otwarta droga aż do Waszyngtonu.

Hunt formuje masową baterię wzdłuż dwóch dróg we Frederick, ze starym dowództwem McPhersona za nim. Po gnieździe szerszeni Lee osobiście kieruje McLawsem i dwiema dywizjami Beauregarda wraz ze starym dowództwem Robertsona do ataku na miasto. Wchodząc w górę dwóch dróg, Stuart prowadzi natarcie przeciwko 160 działom. Atak jest roztrzaskany, gdy setki ludzi padają na drodze. McLaws ginie, ale jego dywizja wraz ze starą dywizją Robertsona i Johnsonem zdobywa działa. Zwycięstwo było niemal ich, dopóki nie przybył Banks i szybko rozprawił się z atakiem. Stuart jest ranny, a Hood został trafiony w pobliżu przełamania linii Sheridana wcześniej. Atak we Frederick został rozerwany, dywizje roztrzaskane. Lee prowadził atak, dopóki nie został wzięty do niewoli i odesłany na tyły. Lee niemal widział, jak się łamią po raz kolejny, tylko by spotkać się z porażką. Reszta sił Lee wycofała się przez rzekę, kończąc bitwę, ponieważ wycofały się następnego dnia. Grant wygrał, ale ledwo. Stracił ponad 30 000 ludzi zabitych, rannych i wziętych do niewoli. Dwóch jego dowódców korpusów zostało straconych, inny ranny. Korpusy McPhersona, Sheridana i Orda były pustymi wrakami, stracił dwie trzecie swojej siły. Lee stracił 25 000 ludzi, połowę swojej piechoty. McLaws, Robertson, Anderson, Johnson i wszyscy trzej dowódcy dywizji Beauregarda nie żyli. Early, Hood, Fitz Lee, Stuart, Jenkins, Beauregard i Jones byli ranni. Był to punkt zwrotny wojny i kosztował ostatnią nadzieję Południa: Armię Północnej Wirginii.

W tym samym czasie, gdy Lee przeprowadzał swoje ostatnie desperackie ataki pod Frederick, inne części planu Granta zaczęły się realizować. Armia Hancocka zajęła wszystkie przeprawy przez Potomak na południe od Lee i, przy pomocy ochotniczych brygad roboczych złożonych z ludności afroamerykańskiej Waszyngtonu D.C., zbudowała nie do przebycia linię fortyfikacji dosłownie w jedną noc. Tymczasem generał Sykes z resztkami Armii Potomaku wylądował w Baltimore, rozbił tylną straż Picketta i, po przejęciu reszty zapasów armii Konfederatów, zaczął posuwać się na zachód na tyły Lee. Z armią wykończoną walką i brakiem zapasów oraz teraz stojąc w obliczu zagrożeń na flankach i tyłach, Lee został zmuszony do wycofania się do Wirginii. Najpierw próbował odzyskać przeprawy przez Potomak, które teraz były zajęte przez Hancocka, ale został odparty. Maszerując na zachód, próbując powstrzymać Granta na północy i szybko posuwającego się Sykesa na zachodzie, Lee szukał i ostatecznie znalazł niebronioną przeprawę. Zaczął budować most pontonowy, ale gdy most był blisko ukończenia, Lee znowu znalazł się pod presją ze wszystkich stron. Najpierw Hancock przyprowadził artylerię na tyle blisko, by rozpocząć bombardowanie mostu, co znacznie spowolniło postępy i zagrażało zniszczeniem mostu, zanim mógłby zostać użyty. Wtedy Sykes zaatakował i był w stanie dojechać do mostu i zdobyć go wraz z licznymi jeńcami. Lee próbował wyprowadzić resztę swojej armii, ale jego armia była teraz znacznie liczniejsza, z niskimi zapasami i fizycznie wyczerpana. Następnego dnia armia Granta dogoniła Lee również, zostawiając go otoczonego ze wszystkich stron. Po krótkim rozważeniu jednego ostatniego, desperackiego ataku, aby odepchnąć Granta i przebić się do Wirginii, Lee widzi bezcelowość tego i zgadza się na kapitulację. Lee był odpowiedzialny tylko za Armię Północnej Wirginii, ale jej kapitulacja stała się ciosem śmiertelnym dla Konfederacji. Po kapitulacji Grant zwolnił Lee i jego armię i pozwolił im „iść do domu”. Następnie ogłosił 30-dniowy, jednostronny rozejm, rzekomo, aby dać zwolnionym Konfederatom czas na powrót do domu, ale bardziej, aby dać prezydentowi Konfederacji Jeffersonowi Davisowi czas „na otrzeźwienie” i zrozumienie, że wojna jest przegrana. Jednak Davis desperacko próbował zbudować nową armię, aby obronić Wirginię i kontynuować walkę, ale jego plan polegał głównie na ponownym powołaniu do służby zwolnionego Lee i jego wojsk. Honor Lee nie pozwoliłby mu walczyć ponownie, gdy było to surowo zabronione warunkami jego zwolnienia, więc zrezygnował z armii i z powodu wielkiego szacunku, jakim darzyli go generałowie i żołnierze, wszyscy poszli w jego ślady. Bez armii Davis został zmuszony do kapitulacji, kończąc wojnę.


W Marshad książę Roger uległ szantażowi króla Khedera Bijana i został zmuszony do ucieczki, pozostawiając T’Leena Sula w więzieniu. W rezultacie liczne delegacje z okolicznych miast-państw uznały kompanię za wrogów i odmówiły bezpiecznego przejazdu przez ich terytoria.[sep]Książę Roger Ramius Sergei Alexander Chiang MacClintock zostaje wezwany przed oblicze swojej matki, Cesarzowej Ludzkości, oraz swojego starszego przyrodniego brata, księcia Jana, następcy tronu, i otrzymuje rozkaz wzięcia udziału w ceremonii pokazowej flagi na planecie Lewiatan, jednej z bardziej odległych i zacofanych światów członkowskich Imperium. Roger protestuje, ale ostatecznie przyjmuje zadanie i opuszcza pokój w gniewie. Roger wchodzi na pokład transportowca desantowego Charles DeGlopper wraz z Eleanorą O’Casey i Kostasem Matsugae, gdzie wita ich kapitan okrętu, Vil Krasnitsky, który serdecznie przyjmuje ich na pokład, ale jest zniechęcony apatią Rogera, zmuszając O’Casey do wielokrotnego przepraszania i usprawiedliwiania młodzieńczego zachowania księcia przez całą podróż. Krótko po wejściu statku w „Przestrzeń Tunelową”, sierżant Eva Kosutic udaje się sprawdzić status wojsk strzegących księcia i odkrywa strażnika zastrzelonego tuż przy wyjściu z inżynierii. Powiadamia Pahnera o naruszeniu bezpieczeństwa i przystępuje do poszukiwania podejrzanego sabotażysty. Odkrywa, że sabotażysta zainstalował ładunki kumulacyjne na głównych przewodach plazmowych statku. Pahner nakazuje kapitanowi Krasnitskiemu wyłączenie przewodów, ale Krasnitsky mówi, że wyłączenie ich teraz może zniszczyć statek. Kosutic dopada sabotażystę, który okazuje się być oficerem logistycznym statku, chorążym Guha, i udaje jej się postrzelić ją w szyję oraz uciec w stronę wyjścia na chwilę przed tym, jak ładunki wybuchają za pomocą włącznika martwego człowieka. Roger, który został zmuszony do założenia skafandra kosmicznego, a następnie przyciśnięty do ziemi przez dwóch marines (dla jego własnego bezpieczeństwa), zostaje w końcu zwolniony i poinformowany o ataku. Chorąży Guha była najwyraźniej „zombie tootowym” i oprócz podłożenia materiałów wybuchowych zainstalowała również wirusy komputerowe, które unieruchomiły każdy główny system. Pahner mówi, że ich jedyną opcją jest przeprowadzenie napraw i udanie się do najbliższego nadającego się do zamieszkania układu gwiezdnego, którym okazuje się Marduk. Chociaż planeta jest nominalnie światem imperialnym, posiada tylko minimalne urządzenia lądowania, które są niewystarczające do naprawy uszkodzeń DeGloppera. Ponadto region ten jest notoryczny z powodu przemytu narkotyków, piractwa i działalności „Świętych”, co wszystko zwiększa ryzyko dla DeGloppera i księcia. Po wejściu do układu gwiezdnego Marduka, DeGlopper wykrywa obecność niezidentyfikowanego okrętu wojennego już w układzie, co wskazuje, że Marduk znajduje się pod wrogą kontrolą. Będąc zbyt głęboko wewnątrz ściany tunelu układu, DeGlopper nie ma wyboru i musi walczyć. Dodatkowo, wrogi krążownik nie jest wyposażony w napęd tunelowy, co oznacza, że musiał zostać dostarczony przez lotniskowiec, który jest znacznie silniej uzbrojony i który może nadal znajdować się w układzie. Starsi oficerowie DeGloppera planują więc nadchodzący atak na wrogi krążownik, a Batalion Brązu otrzymuje zadanie opanowania portu kosmicznego na planecie. Jednak wkrótce wykrywają drugi statek i oba są uznawane za krążowniki Świętych. Ciężko uszkodzony DeGlopper nie ma szansy na zniszczenie obu statków, a z członkiem rodziny królewskiej na pokładzie kapitulacja nie wchodzi w grę. Plan bitwy więc ulega zmianie: DeGlopper zaangażuje krążowniki i spróbuje zniszczyć oba za pomocą wszelkich środków, podczas gdy promy przewożące księcia Rogera i jego ochroniarzy będą musiały zostać wystrzelone z znacznie większej odległości, a następnie wylądować po drugiej stronie planety i przedostać się pieszo, a następnie morzem do portu kosmicznego, opanować go i następnie przechwycić statek gwiezdny z napędem tunelowym. O’Casey briefuje dowódców kompanii i Rogera o tym, czego można się spodziewać na Marduku, choć informacje, które posiada, są bardzo ograniczone. Marduk to niezwykle gorący i wilgotny świat z wrogą fauną i mieszkańcami. Mardukanie są na poziomie technologicznym sprzed epoki pary, a niektóre z bardziej zaawansowanych kultur odkryły proch i są zorganizowane w miastach-państwach, małych imperiach lub w stanie barbarzyństwa. Pahner zauważa, że mogą jeść lokalne jedzenie, ale nadal będą musieli zabierać suplementy diety dla materiałów, które po prostu nie istnieją w biochemii Marduka. Dodaje, że piesze przekroczenie planety zajmie miesiące. Po załadowaniu promów do pełna wszystkimi niezbędnymi materiałami i paliwem, kompania czeka na bitwę w promach. DeGlopper walczy z pierwszym krążownikiem Świętych i wygrywa, ale jak się spodziewano, ponosi ciężkie uszkodzenia. Promy są wystrzeliwane, a DeGlopper kieruje się w stronę drugiego krążownika Świętych. Po starciu z drugim statkiem, DeGlopper jest unieruchomiony, a krążownik Świętych zbliża się do niego, aby go abordażować. Eleonora O’Casey nagle uświadamia sobie, że zapomniała o czymś niezwykle ważnym na pokładzie – swoim egzemplarzu Encyklopedii Galaktycznej. Prosi o połączenie ze statkiem, aby pobrać informacje, wiedząc, że Święty może przechwycić transmisję. Statek Święty rzeczywiście wykrywa transmisję, ale zbyt późno, ponieważ DeGlopper autodestrukuje się, zabierając ze sobą krążownik Świętych. Na pokładzie promów O’Casey z ponurym minieniem zgłasza, że uzyskała tylko ułamek potrzebnych jej danych. Kosutic jednak się nie martwi; marines pochodzą z tak wielu światów o tak zróżnicowanych tle, że prawdopodobnie znajdą tam kogoś, kto wie coś o prymitywnych technologiach, takich jak tych używanych przez Mardukan. Podczas zbliżania się do planety, sensory wykrywają obecność lotniskowca Świętych, który prawdopodobnie przywiózł krążowniki do układu. Mimo że pozostają niezauważone, promy są zmuszone do zmiany kursu i lądowania jeszcze dalej od portu niż planowano, z bardzo małą ilością paliwa na taką korektę kursu. Ostatecznie osiadają na tym, co wygląda na solniska i z trudem dokonują lądowania „na sztywno”. Po wyładowaniu sprzętu, Kompania Bravo wyrusza w parnym upale w swoją długą podróż. Po sześciu godzinach na solniskach Kompania Bravo dociera do dżungli, a Roger zauważa ślady uderzeń na niektórych drzewach, wskazujące na znaki terytorialne bardzo dużego zwierzęcia. Zwierzę w question jest wkrótce dostrzeżone przez kompanię – bestia wielkości słonia z rogami i kołnierzem pancernym chroniącym jej szyję, a bliższe badanie ujawnia roślinożercę. Pahner nakazuje wszystkim wstrzymać ogień, ale Roger nie słyszy rozkazu i strzela do bestii. Pahner jest wściekły i prywatnie gani Rogera, nie dając mu szansy na wyjaśnienie powodów, dla których zastrzelił zwierzę. Minuty później, tubylec Marduku nagle wyłania się z linii drzew. Po tym, jak O’Casey opracowuje „jądro” tłumaczenia, udaje jej się zrozumieć cel tubylca. Jest to D’Nall Cord, szaman ludu X’Intai i pyta, kto zabił bestię flar. Gdy mu mówią, że to Roger, mówi mu, że są braćmi na całe życie. Gdy Roger próbuje odrzucić to wyróżnienie, Cord mówi, że on też nie jest zbyt zadowolony z tej sytuacji, ale że prawa ludzi tego wymagają. Pahner jest również niezadowolony z sytuacji, ale uważa, że może to mieć pewne zalety, takie jak możliwość, że Cord będzie mógł wprowadzić ich pokojowo do swojego plemienia i jego znajomość okolicy. Gdy kompania podąża za Cordem do jego wioski, on namawia ich do pośpiechu przed zmrokiem, ponieważ wtedy wychodzą yaden. Gdy zapytany, czym są yaden, jego odpowiedź w rzeczywistości tłumaczy się jako „wampir”. Choć skłonni do odrzucenia tego jako przesądu, opis yaden przez Corda jest zbyt konkretny dla spokoju Rogera i Pahnera. Gdy nadchodzi noc i kompania jest zmuszona do rozbicia obozu w „Dolinie Wampirów”, Pahner ustawia najciaśniejszy obwód, jaki może. Niestety, okazuje się to niewystarczające, ponieważ w środku nocy znajdują jednego z żołnierzy martwego z podwójnymi nakłuciami na ciele i pozbawionego całej krwi. Następnego dnia inny żołnierz zostaje zaatakowany przez drzewnego, robakopodobnego stworzenie, które dosłownie go topi na śmierć. Cord identyfikuje stworzenie jako yaden-cuol (ochrzczonego „zabójczą kolumną”) i mówi im, aby zaczęli zwracać większą uwagę na dżunglę, jeśli chcą przetrwać. Kompania w końcu dociera do wioski Corda, gdzie są witani przez wodza plemienia D’neta Delkrę, brata Corda. Cord opowiada swojemu bratu o swojej więzi asi z Rogerem, a Delkra, choć zasmucony tą wiadomością, nakazuje przeprowadzenie ceremonii wiązania i uczty dla Rogera i jego „klanu”. Podczas pobytu w wiosce Cord i Delkra konsultują się z Rogerem, Pahnerem i O’Casey w sprawie poważnego problemu, z którym boryka się plemię ze strony sąsiedniego miasta-państwa Q’Nkok. Miasto i X’Intai mają traktat, na mocy którego mieszkańcy miasta mogą wycinać tylko określone drzewa w określonym obszarze terytorium plemienia w zamian za określone dobra, takie jak żelazne groty włóczni. W ostatnich miesiącach drwale wycinali głębiej w dżunglę niż dozwolono, a towary płacone w zamian były słabej jakości. W rezultacie siostrzeniec i protegowany Corda, Deltan, zginął, gdy grot jego włóczni rozbił się podczas ataku zwierzęcia. Zaatakowanie drwali oznaczałoby wojnę z miastem, podczas gdy pozwolenie na dalsze naruszenia skazałoby plemię na powolną śmierć głodową, ponieważ dżungla zostanie wyczerpana z drzew i zwierzyny. Plemię mogłoby przeprowadzić zaskakujący atak na Q’Nkok i ucztować na ich zapasach żywności, ale taki atak pozostawiłby ich poważnie osłabionymi, a ich rywalizujące plemiona zniszczyłyby ich. Pahner prosi, aby wstrzymali się z atakiem na Q’Nkok do czasu, gdy kompania tam pójdzie, aby mogli uzupełnić zapasy i ocenić sytuację. W towarzystwie Corda i kilku jego siostrzeńców kompania udaje się do Q’Nkok, gdzie plemię nie jest dobrze przyjmowane przez mieszkańców miasta (choć demonstracja karabinu plazmowego pozwala powstrzymać sytuację przed eskalacją). Są wprowadzeni przed oblicze króla Xiyi Kana i oświadczają potrzebę zaopatrzenia w zamian za narzędzia high-tech, podczas gdy Cord zawiadamia króla o śmierci Deltana i ciągłych naruszeniach traktatu. Kompania aranżuje podsłuchanie rady króla i słyszy, jak atakuje ich za ich ciągłe niewłaściwe postępowanie. Wierząc, że król nie jest zaangażowany w spisek, kompania instaluje podsłuchy we wszystkich wielkich domach, aby odkryć, kto to robi. W międzyczasie kompania włóczy się po mieście, a Kosutic zagląda do kupca broni o imieniu T’Leen Targ i kupuje miecz dla księcia, słuchając od niego historii o zniszczeniu Voitan i jej miast siostrzanych przez barbarzyńskie plemiona Kranolta. Opowiada tę historię kompanii i zauważa, że muszą przekroczyć ich terytorium, aby dostać się do wybrzeża. Po podsłuchaniu wielkich domów marines odkrywają, że trzy z wielkich domów spiskują, aby obalić króla, prowokując plemię Corda do ataku na miasto, aby osłabić straż królewską. Następnie grupa najemników Kranolta, których zatrudnili, zostanie wprowadzona do miasta, aby dokończyć straż i złupić rywalizujące wielkie domy i niezależnych kupców. Król jest zszokowany i wściekły tym, ale jest sceptyczny i pyta, jak to odkryli. Marines są zmuszeni powiedzieć mu o ich zdolnościach nadzoru technologicznego, co głęboko imponuje królowi. Pahner i O’Casey oferują usługi Kompanii Bravo w rozbiciu tego spisku w zamian za część grzywien i konfiskat jako finansowanie ich misji. Roger jednak zauważa, że spiskowcy nie wymyślili kryzysu wycinania drzew, ale jedynie na nim skorzystali i proponuje możliwe rozwiązanie: wydobywanie węgla w dolinie po drugiej stronie terytorium X’Intai. Król wie o dolinie, ale obawia się, że nikt nie będzie tam chciał iść z powodu yaden. Roger wtedy, bardzo chłodno, sugeruje, aby wysłał tam spiskowców. Chociaż król jest pod wrażeniem elegancji sugestii, Pahner jest przerażony i prywatnie gani go, mówiąc, że nie zawsze można dążyć do „większego młota”. Marines i straż królewska atakują domy Wielkich Domów, podczas gdy Roger, Pahner i kilku marines eliminują strażników szlachty podczas kolacji państwowej, pozwalając straży królewskiej na ich aresztowanie. Król przedstawia wtedy marines D’Len Pah, lidera plemienia profesjonalnych kierowców karawan, którzy posiadają kilka zwierząt jucznych zwanych flar-ta. D’Len jest pod wrażeniem możliwości ludzi i zgadza się dołączyć do nich, wierząc, że mają największą szansę na ponowne otwarcie szlaków handlowych do Voitan. Z ich sprzętem i zapasami załadowanymi na zwierzęta juczne, Roger, Cord, jego siostrzeńcy Denat, Tratan i Cranla oraz marines wyruszają na terytorium Kranolta. Marduk nadal zbiera swoje żniwo na kompanii i jej sprzęcie podczas podróży do Voitan. Sierżant Cobedra jest rozszarpany na śmierć przez duże, sześcionożne stworzenie zwane atul (przeklętą bestią). Lepszy niż przeciętny słuch Juliana ratuje go przed zabiciem przez grupę yaden (wampirzych ćm). Grupy myśliwych Kranolta wielokrotnie zastawiają pułapki na kompanię, a awaria jednego z karabinów plazmowych – wynik słabej kontroli jakości jego pakietu energetycznego i szkodliwego wpływu klimatu Marduka na mechanizmy bezpieczeństwa – wysadza w powietrze cały oddział w małej eksplozji jądrowej. Po zmontowaniu prowizorycznego testera i przeskanowaniu wszystkich pakietów energetycznych znajdują wiele wadliwych, a Pahner nakazuje wyrzucenie wszystkich z wyjątkiem kilku pakietów i uszczelnienie wszystkich karabinów plazmowych w workach i nieużywanie ich (poważnie zmniejszając siłę ognia kompanii). Zmuszeni są podróżować przez dwa dni przez ogromne bagna, stawić czoło ogromnemu atul-grak (wielkiej bestii) i przekroczyć rzekę zarażoną mardukańskimi krokodylami (przeklętymi krokodylami). Doświadczenie to sprawia, że Roger zaczyna dorastać, lepiej poznaje swoich żołnierzy i docenia poświęcenia, jakie są gotowi dla niego ponieść. W międzyczasie Kranolta zbierają wszystkie swoje plemiona i decydują się zaatakować ludzkich najeźdźców. Ich straż przednia uderza na kompanię tuż przed ruinami Voitan, a kompania jest zmuszona do porzucenia kilku osób próbujących dostać się do murów miasta. Gdy tam docierają, Pahner zauważa, że Rogera nie ma i prawie wybucha, gdy odkrywa, że został z tyłu, próbując pomóc w ewakuacji rannego marines. Roger wkrótce sam staje twarzą w twarz z kilkudziesięcioma Kranolta w walce jeden na jeden i udaje mu się zabić każdego przeciwnika. W międzyczasie Pahner nakazuje użycie zbroi pancernej do wyciągnięcia Rogera, tylko po to, by odkryć, że wszystkie z wyjątkiem czterech kombinezonów nie są sprawne. Gdy pancerne marines przybywają, Roger woła do lidera, żądając bezpiecznego przejścia do miasta i nakazuje demonstrację działa plazmowego. Lider wyraża zgodę, ale obiecuje wrócić, aby ich dokończyć. Gdy Roger przybywa do miasta, Pahner wybucha na nim, mówiąc mu, że musi przetrwać za wszelką cenę, nawet jeśli to oznacza, że żaden z marines nie przetrwa, ponieważ jego rodzina to jedyna rzecz, która trzyma imperium razem w tych dniach i że musi zrozumieć swoje miejsce w kompanii. Pahner mówi mu również, że nie czerpie żadnej radości z porzucania swoich ludzi na śmierć, ale musi to zrobić, jeśli oznacza to sukces w misji ochrony go. Roger w końcu uświadamia sobie, że wina leży po jego stronie i że Pahner ma rację. Pahner prosi wtedy Rogera, aby objął dowodzenie nad Trzecim Plutonem (zastępując jego martwego dowódcę) i zapoznał się z obronami, które przygotowują na spodziewany atak. Nad ranem następnego dnia Kranolta zbliżają się do Cytadeli, w której ludzie się okopali, w liczbie znacznie przekraczającej szacunki Pahnera (18 000 zamiast 5 000). Bitwa jest zacięta i trwa godzinami, przy czym Kranolta próbują wspiąć się na mury i wybić bramę, niezależnie od swoich strat, podczas gdy marines i Roger zrzucają na nich ogień z dział plazmowych, granaty i salwy koralików. Podczas bitwy Roger i Cord są lekko ranni, podczas gdy marines ponoszą poważne straty. Mimo ich niewiarygodnych strat, Kranolta nie są zniechęceni i nadal atakują Cytadelę. Nagle nowa siła wyłania się z dżungli, a marines obawiają się, że są to posiłki dla Kranolta. Jednak nowe siły podnoszą sztandary upadłego Voitan i T’an K’tass i atakują pozostałe siły Kranolta od tyłu, przypinając ich między sobą a marines, pozostawiając bardzo niewielu ocalałych. Pahner negocjuje wtedy rozejm, aby pozwolić Kranolta pochować swoich martwych i marines opuścić Voitan bez przeszkód. Kompania pozostaje w Voitan przez trzy tygodnie, aby pozwolić jej na regenerację. O’Casey zajmuje się pomocą T’Kal Vlan, ostatniemu władcy T’an K’tass, i T’Leen Targ, którego kompania spotkała wcześniej w Q’Nkok, podczas gdy Dobrescu dokonuje kilku odkryć. Mówi mieszkańcom Voitan, że sekret ich słynnej „wodnej stali” (stali damasceńskiej) to kombinacja unikalnego składu rudy znalezionej w tamtejszych kopalniach i technik, których używali, i przewiduje, że powinni być w stanie wyprodukować najlepszą stal broni, jaką mają do tej pory. Odkrywa również, że płeć Mardukan jest odwrócona; samce są w rzeczywistości składnikami jaj, podczas gdy samice produkują plemniki i noszą płody. Jest to jednak jedynie definicja techniczna (co wyjaśnia problemy z tłumaczami), a Pahner decyduje, że marines powinni nadal odnosić się do „samic” jak do samców. Marines wykorzystują również czas na pochowanie swoich martwych w katakumbach miasta (znak wysokiego honoru ze strony mieszkańców Voitan), zebranie dobrej broni i trening z nią. Zmniejszona kompania wyrusza z Voitan i kontynuuje marsz, aż dociera do regionu Hadur do miasta o nazwie Marshad. Wkrótce zostają zatrzymani przez jakiegoś rzemieślnika, który również namawia ich do udania się do Marshad i działa jako rodzaj przewodnika po okolicy. Przybywają do pałacu króla dokładnie na czas, aby zobaczyć, jak ściąga głowę nieszczęsnemu chłopowi, a Kompania otrzymuje rozkaz ustawienia się w szeregach, aby odstraszyć jakąkolwiek próbę ataku. Książę Roger zwraca się do króla, przedstawia swoje credencjała i oświadcza, że Voitan został przywrócony. Król stwierdza, że słyszał o ich wyczynach, że miejsce zostało dla nich przygotowane i że zostanie zorganizowana uczta na ich cześć. Mimo że miejscowi wydają się wystarczająco przyjaźni, Pahner, Roger, Kosutic, O’Casey i Cord wszyscy zgadzają się, że królowi Radj nie można ufać i muszą rozważyć możliwość, że Radj spróbuje zamordować Rogera lub niektórych marines. During wystawnej kolacji ludzie jedzą bardzo mało z powodu obecności o smaku zioła. O’Casey zajmuje się rozmową z Jedałem Velem, wysłannkiem Pasulian. Następnie król pyta Rogera, czy jego potężni wojownicy mogliby zabić wszystkich jego strażników w pokoju. Roger mówi, że prawdopodobnie mogliby, a król spogląda na kapitana straży, który natychmiast zabija wysłannika Pasulian siedzącego obok O’Casey. Roger pozostaje niewzruszony tym, i ze swoją zwykłą szybkością wyciąga pistolet koralikowy i strzela na śmierć do wspomnianego strażnika i natychmiast celuje broń na samego króla. Król jednak nie zamierzał ich zabić, ale „zmotywować” do wykonania jego woli, która polega na podbiciu Pasule dla niego. Ludzie na kolacji są wtedy oddzieleni od reszty swojej grupy. Podczas gdy reszta kompanii rozpakowuje się na czas trwania, Poertena i siostrzeńcy Corda kontynuują swoje gry karciane. Jednak Mardukanka w pokoju nuci piosenkę, która jest w rzeczywistości wiadomością dotyczącą księcia i sposobu na jego uratowanie. Poertena uświadamia sobie, że to kontakt wywiadowczy i dyskretnie przekazuje prośbę o spotkanie swoim dowódcom. Lt. Jasco, Kosutic, Julian, Poertena i Denat spotykają się w kuchni zgodnie z prośbą i są wkrótce zaskoczeni, gdy ściana za porucznikiem otwiera się, ujawniając kobietę i Khedera Bijana. Kheder mówi ludziom, że gdyby nie podążyli za nim do Marshad, król Radj wysłałby całą swoją armię, aby ich zniszczyć, ponieważ są jego biletem do kontroli regionu Hadur i że On będzie ich używał, dopóki wszyscy nie zginą. Kosutic pyta, jaki jest plan, a Kheder mówi, że są frakcje w Marshad sprzymierzone z Pasule, które pragną zmiany reżimu w Marshad. Wszystko, co muszą zrobić marines, to obrócić się przeciwko armii Marshad ich „błyskawicznymi broniami” w dniu bitwy. Kobieta, Sena, ma być ich kanałem do Khedera. Wojsko rozważa plan i decyduje się pójść za nim z pewnymi zmianami, które denerwują Khedera, ale na które nie ma wyboru, jak się zgodzić. Denat jest wtedy wysłany z Seną z bombą, którą ma zadanie przymocować do mostu w nocy przed atakiem. Przybywają do jej domu, gdzie Denat jest przedstawiony jej rodzinie. Wyjaśnia im swoją misję, a oni pomagają w szczegółach planu. Są wtedy zdeterminowani czekać do ataku i podzielić się tym, co mają mało jedzenia z ich gościem, jej ojciec stwierdzając, że „Dom T’Leen nie jest tak upadły, by nie być w stanie zapewnić gościnności!”. Po usłyszeniu jego nazwiska, Denat wspomina, że zna T’Leen Targ, a ojciec Seny mówi, że to jego kuzyn T’Leen Sul. Szczęśliwy, aby przekazać dobre wieści, Denat mówi mu o Targ i jego roli w odzyskaniu Voitan i jak miasto zostało przywrócone. Sul jest zachwycony, słysząc to, i postanawia wrócić do Voitan ze swoją żoną. Podczas gdy Pahner, Roger i O’Casey kończą swoje plany i kładą się spać, przypadkowa uwaga O’Casey o jego ojcu przyciąga uwagę Rogera. Jest zaskoczony, słysząc, że O’Casey jest w pełni poinformowana o historii, a on zaskakuje ją, mówiąc, że nigdy nie został poinformowany o powodach wyrzucenia jego ojca z Dworu. O’Casey opowiada mu wtedy historię, jak jego dziadek był nieskutecznym cesarzem, którego polityka osłabiła militariów imperium i zdestabilizowała je politycznie, jak jego matka zakochała się w hrabim New Madrid i jak odkryła jego powiązania z pewnymi zdradzieckimi frakcjami i go odrzuciła i jak zdecydowała się nie usunąć ciągu Rogera. Roger uświadamia sobie, że jego napięte relacje z matką są wynikiem jego podobieństwa, zarówno w wyglądzie, jak i zachowaniu, do znienawidzonego ojca i że nikt mu nie opowiedział tej historii, ponieważ zakładali, że już wie. Gorzej, zakładali, że jego zachowanie jest znakiem, że stoi po stronie ojca, a nie matki. Roger jest wściekły nieufnością matki i nakazuje O’Casey i marines opuścić pokój, który następnie zaczyna demolować mieczem. O’Casey zwraca się wtedy do Pahner, aby wyjaśnić, co się stało i że muszą porozmawiać, podczas gdy marines boją się, że Roger stał się zdradziecki. Roger w końcu wychodzi ze swojego dołka następnego dnia, aby zapytać o status kompanii. Zauważa Pahnerowi, że biorąc pod uwagę ich straty w życiu i amunicji do tej pory, prawdopodobnie zabraknie im obu przed dotarciem do wybrzeża i sugeruje zatrudnienie strażników Mardukan, czy to przez przysięgi lojalności, czy za gotówkę. Pahner jest zmuszony zgodzić się, ale jest niekomfortowy z ideą wynajęcia najemników. W międzyczasie Denat wymyka się z miasta niezauważony i udaje się do rzeki, gdzie umieszcza bombę pod mostem. Nowy kapitan straży Radja spotyka się z Rogerem i żąda, aby sporządził rozkazy dla swoich wojsk, aby podążać za rozkazami kapitana straży, dopóki nie zostaną zjednoczone. Po wymianie gróźb Roger się poddaje. Rankiem w dniu bitwy Roger mówi przez radio do marines, wyjaśniając, dlaczego był tak zły na matkę i powody, dla których znaleźli się na Marduku, stwierdzając, że nadal ją kocha zarówno jako matkę, jak i jako cesarzową i zobowiązuje się doprowadzić ich wszystkich z powrotem na Ziemię i omówić sprawę z matką. Marines, zachęcone tym, wyruszają na pole bitwy, podczas gdy Roger, Pahner i reszta strażników otrzymują rozkaz dołączenia do Radja w oglądaniu bitwy z balkonu pałacu. Jak uzgodniono, zespół działa plazmowego wnosi broń w zasięg i strzela do strażników Pasulian po drugiej stronie, którzy podskakują na pierwszy widok broni. Gdy most jest czysty, reszta marines i armia Marshadan przekraczają na stronę Pasulian i zaczynają szturm na miasto, podczas gdy działo plazmowe jest holowane na szczyt wzgórza (śledzone przez grupę żołnierzy, których Radj wysłał, aby ich obserwować). Wkrótce potem mniejsza armia Pasulian jest dostrzegana wychodzącą z miasta. W momencie, gdy dwie siły mają się spotkać, marines zastawiają pułapkę. Działo plazmowe jest obrócone przeciwko armii Marshadan, podczas gdy siły strzegące marines obsługujących działo są rozbite przez miny kierunkowe, a most eksploduje, odcinając ich linię odwrotu. Pahner zabija króla, podczas gdy Roger i jego ochroniarze szybko eliminują strażników króla i używają ich ciał, aby zablokować drzwi, dopóki ich posiłki w koszarach tam nie dotrą. Trzy dni po bitwie Roger spotyka się z Khederem Bijanem, który jest nowym królem Marshad i pyta o opóźnienie w dostarczeniu im zapasów i tarcz, które były obiecane. Kheder odmawia dać im to, co obiecał, i pewnie mówi Rogerowi, że on i jego marines nigdzie nie pójdą i grozi, że wstrzyma antidotum na truciznę, którą spożyli w pierwszą noc tam, jeśli Roger nie okaże mu szacunku. Roger jednak mówi Khederowi, że on i marines nie są z żadnego miejsca na jego planecie i dlatego nie są podatni na te same trucizny, co Mardukanie. Gdy Kheder próbuje „renegocjować”, Roger strzela do niego i nakazuje sprowadzić T’Leen Sula, aby go zastąpić. Z pomocą O’Casey T’Leen ustanawia bardziej racjonalny reżim, rearranżując zasoby Marshad i redystrybuując ziemię i poświęcając więcej jej na produkcję żywności niż dianda. Wkrótce potem liczne delegacje dyplomatyczne z okolicznych miast-państw przybywają do Marshad, aby spotkać się z ludźmi, zarówno aby podziękować im za usunięcie Radja Hoomasa, jak i obiecać bezpieczny przejazd przez ich terytorium. Podczas gdy Roger przeprowadza różne uściski dłoni dyplomatyczne, Pahner zauważa prywatnie O’Casey, jak bardzo urosł i myśli sobie, że lojalność Kompanii Bravo należy do już nie bezużytecznego Księcia. Podczas gdy marines organizują się do wyjścia, Kosutic powiadamia Rogera i Pahnera, że przechwycili fragment transmisji radiowej: ktoś dostrzegł promy. Pahner decyduje, że Roger i O’Casey mogli mieć rację w kwestii mówienia prawdy swoim przyjaciołom w drodze, aby zasłonić ich ślad. Roger wtedy wsiada na flar-ta Patty z odzyskującym Cordem na plecach i wydaje rozkaz kontynuowania marszu w stronę gór.