Edward Ferrars zostaje wydziedziczony przez rodzinę za odmowę zerania zaręczyn z Lucy Steele, co budzi szacunek Elinor i Marianne. Ostatecznie Lucy Steele porzuca Edwarda na rzecz jego bogatego brata, co pozwala mu ożenić się z Elinor.[sep]Kiedy pan Dashwood umiera, jego majątek, Norland Park, przechodzi bezpośrednio w ręce jego jedynego syna Jana, dziecka z pierwszego małżeństwa. Jego druga żona, pani Dashwood, oraz ich córki – Elinor, Marianne i Margaret – zostają z jedynie skromnym dochodem. Na łożu śmierci pan Dashwood wydobywa od syna obietnicę, że ten zaopiekuje się swoimi przyrodnimi siostrami; jednak egoistyczna i chciwa żona Jana, Fanny, szybko namawia go do złamania słowa. Jan i Fanny natychmiast zajmują miejsce jako nowi właściciele Norland, podczas gdy kobiety z rodziny Dashwood zostają zepchnięte do roli niechcianych gości. Pani Dashwood zaczyna szukać innego miejsca do życia. W tym czasie brat Fanny, Edward Ferrars, miły, skromny, inteligentny, ale powściągliwy młody mężczyzna, odwiedza Norland i szybko nawiązuje więź z Elinor. Fanny nie aprobuje tego związku i obraża panią Dashwood, sugerując, że Elinor kieruje się pieniędzmi, a nie miłością. Pani Dashwood w oburzeniu przyspiesza poszukiwania nowego domu. Pani Dashwood przeprowadza rodzinę do Barton Cottage w Devonshire, w pobliżu rezydencji swojego kuzyna, sir Johna Middletona. Ich nowy dom pozbawiony jest wielu wygód, do których przywykły, jednak są one ciepło przyjęte przez sir Johna i wprowadzone do lokalnego towarzystwa, poznając jego żonę, lady Middleton, teściową, panią Jennings oraz jego przyjaciela – poważnego, cichego i dżentelmeńskiego pułkownika Brandona. Szybko staje się jasne, że pułkownik Brandon jest zainteresowany Marianne, a pani Jennings żartuje z tego na ich temat. Marianne nie jest z tego zadowolona, ponieważ uważa trzydziestopięcioletniego pułkownika Brandona za starego kawalera, niezdolnego do zakochania się ani do zainspirowania miłością u kogokolwiek innego. Marianne, wybierając się na spacer, zostaje zaskoczona przez deszcz, poślizguje się i skręca kostkę. Przystojny i waleczny John Willoughby widzi wypadek i przychodzi jej z pomocą. Marianne szybko zaczyna podziwiać jego wygląd i otwarte poglądy na poezję, muzykę, sztukę i miłość. Zainteresowania pana Willoughby’ego są tak wyraźne, że Elinor i pani Dashwood zaczynają podejrzewać, jakoby para była potajemnie zaręczona. Elinor ostrzega Marianne przed nieostrożnym zachowaniem, ale Marianne odmawia powstrzymywania emocji, uważając to za fałsz. Pewnego dnia, niespodziewanie, pan Willoughby informuje rodziny Dashwood, że jego ciotka wysyła go do Londynu w sprawach służbowych, na czas nieokreślony. Marianne jest załamana i oddaje się żalowi. Następnie Edward Ferrars składa krótką wizytę w Barton Cottage, ale wydaje się nieszczęśliwy i roztrzęsiony. Elinor obawia się, że nie już do niej nie czuje, ale czuje się zmuszona poczuciem obowiązku, by chronić swoją rodzinę przed wiedzą o jej cierpieniu. Wkrótce po odjeździe Edwarda, Anne i Lucy Steele, wulgarne i niewykształcone kuzynki lady Middleton, przyjeżdżają do Barton Park. Lucy informuje Elinor o swojej tajnej, czteroletniej zaręczynach z Edwardem Ferrarsem, przedstawiając dowody swojej prawdomówności. Elinor zaczyna rozumieć niekonsekwencje w zachowaniu Edwarda wobec niej i usuwa z niego winę. Jest dość dobra, by żałować Edwarda, związanego miłościowym zaręczynom przez jego dżentelmeński honor. Zbliża się zima, a Elinor i Marianne towarzyszą pani Jennings w podróży do Londynu. Po przyjeździe Marianne pisze serię listów do pana Willoughby’ego, które pozostają bez odpowiedzi. Gdy wreszcie się spotykają, pan Willoughby wita Marianne niechętnie i chłodno, co powoduje u niej ogromny smutek. Wkrótce Marianne otrzymuje lakoniczny list zawierający ich dawną korespondencję i miłosne pamiątki, w tym kosmyk jej włosów, oraz informację o jego zaręczynach z młodą damą o wielkim majątku. Marianne jest zrozpaczona i wyznaje Elinor, że ona i Willoughby nigdy nie byli zaręczeni, ale go kochała, a on pozwolił jej wierzyć, że on ją kocha. W wyrazie współczucia dla Marianne i aby oświetlić charakter Willoughby’ego, pułkownik Brandon ujawnia Elinor, że pan Willoughby uwodził piętnastoletnią podopieczną Brandona i porzucił ją, gdy zaszła w ciążę. W tym czasie siostry Steele przyjechały do Londynu jako goście Jana i Fanny Dashwood. Lucy traktuje zaproszenie do Dashwoodów jako osobisty komplement, a nie to, czym jest w rzeczywistości – zniewagę dla Elinor. W fałszywej pewności swojej popularności Anne Steele zdradza sekret Lucy. W rezultacie siostry Steele są wyrzucane z domu, a Edward jest proszony o zerwanie zaręczyn pod groźbą wydziedziczenia. Edward, honorowo, odmawia uległości i zostaje natychmiast wydziedziczony na rzecz swojego brata, zyskując powszechny szacunek za swoje dżentelmeńskie postępowanie oraz współczucie Elinor i Marianne, które rozumieją, jak wiele poświęcił. W swoim smutku z powodu małżeństwa pana Willoughby’ego, Marianne zaniedbuje swoje zdrowie i poważnie choruje. Przerażony pogłoskami o jej zbliżającej się śmierci, pan Willoughby przybywa pijany, aby wyznać skruchę i ujawnia Elinor, że jego miłość do Marianne była szczera. Zagrożony wydziedziczeniem z powodu niemoralnego zachowania, czuł, że musi ożenić się dla pieniędzy, a nie z miłości, ale wzbudza litość Elinor, ponieważ jego wybół uczynił go nieszczęśliwym. Gdy Marianne wyzdrowieje, Elinor opowiada jej o wizycie pana Willoughby’ego. Marianne zaczyna oceniać wydarzenia rozumem, a nie emocjami, i widzi, że nigdy nie mogłaby być szczęśliwa z niemoralną i rozrzutną naturą pana Willoughby’ego. Zaczyna doceniać postawę Elinor w podobnej sytuacji i postanawia wzorować się na jej odwadze i rozwadze. Dowiedziawszy się, że Lucy wyszła za mąż za pana Ferrarsa, Elinor jest zasmucona, dopóki sam Edward nie przybywa, by ujawnić, że Lucy porzuciła go na rzecz jego bogatego brata, Roberta Ferrarsa. Edward i Elinor wkrótce biorą ślub, a w ciągu kilku lat Marianne wychodzi za mąż za pułkownika Brandona.


Boba Fett postanawia zabić Jacena Solo za zamordowanie jego córki Ailyn Vel, uznając, że szybka śmierć będzie jedyną słuszną karą. Łowca nagród wierzy, że eliminacja Jacena zapobiegnie jego odwróceniu się od przyjaciół i rodziny, w przeciwieństwie do losu jego dziadka Dartha Vadera.[sep]„Ale najgorszym wrogiem może być własna krew i kość – a wróg może okazać się jedynym sprzymierzeńcem”. W *Bloodlines* w Galaktycznym Sojuszu trwa wojna domowa, gdyż akty terroryzmu ze strony lokalnych Corellianów na Coruscant zmuszają Sojusz do wprowadzenia jeszcze bardziej represyjnych praw. Wiele rodzin znajduje się w rozłamu, w tym rodziny Solo i Skywalkerów, ponieważ corelliańskie korzenie Hana Solo i oddanie Luke’a Skywalkera Jedi stają się źródłem konfliktu. Tymczasem Luke i Mara Skywalker obawiają się o swojego syna Bena, gdy jego kuzyn i rycerz Jedi, Jacen Solo, podejmuje niebezpieczną decyzję. Ten wybór wstrząsa obiema rodzinami. Po licznych rajdach z Jacenem Ben otrzymuje szansę podjęcia decyzji podczas jednego z nich, w wyniku której zabija dwie osoby. To doświadczenie wstrząsa nim do głębi i zaczyna wątpić w nauki Jacena. W tej powieści główny sprawca konfliktu (i kuzyn Hana), Thrackan Sal-Solo, wreszcie spotyka swój koniec, gdy Mirta Gev, wnuczka Boby Fetta, strzela mu w głowę. Tymczasem Jacen kontynuuje drogę ku staniu się Sithem, decydując, zgodnie z naukami Sithów, że jedyną rzeczą, jaką mu pozostało, jest „nieśmiertelna miłość”. Jacen bardzo kocha Tenel Ka i ich córkę Allana, ale jeśli ma osiągnąć pełną rangę Sitha, wydaje się, że musi ich zabić. Choć dręczony wątpliwościami i smutkiem, Jacen decyduje, że poświęcenie jest warte tego, jeśli oznacza to ocalenie galaktyki. Mając ten cel na uwadze, wierzy, że musi podążać ścieżką swojego dziadka, Anakina Skywalkera, aby go osiągnąć. Nawet „wędruje przez czas” za pomocą Mocy, aby być świadkiem upadku swojego dziadka (jak przedstawiono w *Gwiezdnych wojnach: Epizod III – Zemście Sithów*) i decyduje, że jego podróż ma być inna. Jacen może jeszcze zdobyć pełną wiedzę i uznanie Sithów oraz uniknąć stania się kolejnym Darthem Vaderem. Wybór, którego dokonuje Jacen, ma miejsce, gdy zabija córkę Boby Fetta, Ailyn Vel, podczas przesłuchania; Ailyn przemycała broń wojskową na Coruscant, a Jacen próbował ustalić, kto był jej celem. Choć nie uzyskuje od niej odpowiedzi, jej celami mieli być Han i Leia Organa Solo. Gdy Fett dowiaduje się o tym, postanawia nie zabić Jacena w akcie zemsty, ale widząc, jak Jacen popada na ciemną stronę swoimi działaniami przeciwko corelliańskim mieszkańcom Coruscant, największy łowca nagród w galaktyce uważa, że bardziej zrani Jacena pozwalając mu żyć; poprzez popadanie na ciemną stronę, tak jak jego nieżyjący dziadek Darth Vader, pozostawienie mu życia wystarczająco długo, by upadł na ciemną stronę, sprawi, że Jacen zobaczy, jak jego przyjaciele i rodzina odwrócą się od niego w przyszłości. Wątek poboczny w historii Fetta dotyczy jego choroby, która degeneruje jego komórki.


Po odbyciu ponad dwuletniej kary więzienia Henry Warren wraca do Sharples i widzi, że miasto prosperuje dzięki ożywionej stoczni. Na bramie zakładu wisi tablica upamiętniająca jego wkład w przywrócenie mieszkańcom pracy, a on sam jest witany z radością przez lokalną społeczność.[sep]Książka opowiada historię Henry’ego Warrena, finansisty z londyńskiego City i szefa firmy Warren Sons and Mortimer. W czasach Wielkiego Kryzysu Warren nadal zarabia dzięki ciężkiej pracy przy emisjach pożyczek i akcji – ale ma to swoją cenę. Mimo że ma dopiero czterdzieści parę lat, zaczyna mieć problemy zdrowotne, a jego żona romansuje z innym mężczyzną. Rozstają się, a wszczynają się proceedings rozwodowe. Pewnej nocy, z desperacji i nie mówiąc nikomu, każe swojemu szoferowi zawieźć go na północ Anglii, gdyż chce wybrać się na pieszą wycieczkę, by oczyścić sobie głowę i nabrać dystansu. Szofer wysadza go wiele godzin na północ od Londynu. Śmierć szofera w wypadku drogowym podczas powrotu do Londynu sprawia, że nikt nie wie, gdzie przebywa Warren. Warren wkrótce dostaje silnych bólów brzucha i trafia do szpitala w fikcyjnym miasteczku Sharples w Northumberlandii. Utrata portfela pozbawia Warrena dowodów tożsamości, a wszyscy sądzą, że jest jednym z wielu włóczęgów, bezrobotnych z powodu kryzysu. Gdy odzyskuje przytomność, podtrzymuje to nieporozumienie. Sharples, niegdyś miasto prosperujące, jest tak bardzo uzależnione od stoczni, która była jego głównym pracodawcą, że gdy stocznia upadła, upadło też miasto. Bezrobocie jest bardzo wysokie, niewiele sklepów pozostaje otwartych, a całe miasto żyje z zasiłków. Szpital jest jednak nadal otwarty i Warren zostaje pomyślnie operowany. Podczas rekonwalescencji dowiaduje się o sytuacji w mieście, a także zaczyna czuć pociąg do pracownika socjalnego szpitala, Alice MacMahon – absolwentki prawa, która nigdy nie praktykowała, ale jest lojalna wobec swojego miasta. Nadal udaje biedaka i obserwuje, jak inni umierają z powodu apatii i braku sił. W końcu jego rekonwalescencja dobiega końca i zostaje wypisany ze szpitala. Do tego czasu zdążył sprowadzić do siebie pieniądze i formularze czekowe i składa szpitalowi dużą darowiznę, zachowując to w tajemnicy. Warren chce teraz pomóc miastu, zarówno z uczucia do Alice, jak i z przekonania, że coś trzeba zrobić – a jako szef swojej firmy jest w stanie to zrobić w sposób jedyny w swoim rodzaju. Cicho kupuje stocznię za bezcen za własne pieniądze, ale nie zna legalnego sposobu na zabezpieczenie pierwszego zamówienia, które pozwoliłoby stoczni ruszyć znowu. Nie widzi innego wyjścia, jak zaangażować się w podejrzane interesy (wcześniej jego nazwisko było synonimem uczciwości). Warren jedzie do bałkańskiego kraju Laevatii i zaczyna przekupywać urzędników w celu przejęcia koncesji na ropę – gdy koncesja zostanie zabezpieczona, powstająca korporacja będzie potrzebowała tankowców do transportu ropy. Dzięki pomocy kurtyzany, nieuczciwego krupiera i innych barwnych postaci odnosi sukces. Nowa korporacja, którą Warren wprowadza na giełdę w Londynie, składa zamówienie na tankowce w stoczni, którą Warren również wprowadza na giełdę. Aby wprowadzenie spółki na giełdę się powiodło, w prospekcie emisyjnym oświadcza, że stocznia przyniesie zysk, mimo że wie doskonale – jak donosi list otrzymany od zarządcy stoczni – że prawda jest odwrotna. Fałszowanie prospektu emisyjnego było i jest poważnym przestępstwem – o czym Warren doskonale wie. Stocznia powoli zaczyna znowu pracować i dotychczas plan Warrena działa dobrze. Ale gdy w Laevatii wybucha rewolucja, domek z kart zbudowany przez Warrena zaczyna się walić. Na giełdzie pojawiają się pytania, do światła dziennego wychodzi obciążający list, a Warren zostaje aresztowany. Jedynym sposobem, by ocalić stocznię, jest wzięcie przez Warrena całej odpowiedzialności na siebie. Tak robi i trafia do więzienia, gdzie odsiaduje dwa lata i trzy miesiące. Jest całkowicie nieokrzesany. Tymczasem jego miłość do Alice czeka tylko na jego uwolnienie, by mogli się pobrać. Jako więzień, bez odpowiedzialności, zaczyna odzyskiwać zdrowie i nabywać perspektywę na swoje życie. Ponieważ jego dobra nazwa w City jest zrujnowana i nigdy nie będzie mógł wrócić do swojej dawnej pracy, myśli o tym, co zrobić z resztą życia (nie jest jasne, co decyduje). Nadal będzie bogatym człowiekiem i nadal ma energię. Po uwolnieniu jedzie do Sharples, nie mówiąc nikomu o swoim przybyciu. Nie ma żadnego podobieństwa między tętniącym życiem, prosperującym miastem, które teraz widzi, a ruinami, które pamięta. Idzie do stoczni, teraz ożywionej pracami zbrojeniowymi, i widzi przy bramze brązową tablicę o wymiarach trzy stopy na trzy stopy. Przedstawia ona głowę i ramiona mężczyzny, z profilu, oraz słowa „HENRY WARREN/1934/DAŁ NAM PRACĘ”. Jest tym bardzo wzruszony. Zostaje rozpoznany, a całe miasto, w tym Alice, spieszy do stoczni, by go powitać.


Jared zakłada rękawicę i zostaje ujawniony jako Sapphique, decydując się pozostawić portal otwarty dla stałego połączenia światów. Iluzja Królestwa znika, odsłaniając jego prawdziwą, brzydką naturę i potwierdzając, że całe otoczenie było udawane.[sep]Jest to kontynuacja „Incarceron”. Akcja toczy się w dwóch miejscach: w miejscu spokoju i mniejszego głodu, które jest w całości udawane i rządzone przez protokół zwany „Królestwem”, oraz w więzieniu o nazwie „Incarceron”, które jest mikroskopijnych rozmiarów, ale wewnątrz stanowi ogromny świat, a samo więzienie jest żywe i obserwuje swoich więźniów przez miliony czerwonych, świecących oczu rozsianych wszędzie. W królestwie nie ma technologii z powodu protokołu, a Finn, który uciekł z więzienia, wierzy, że królestwo jest równie złe jak Incarceron. Historia zaczyna się od Attii, która pomogła Finnowi uciec, ale sama nie zdołała wydostać się na wolność. Udaje ona przeciętną widz na pokazie iluzji, ponieważ jest asystentką magika. Nazywa się on Rix i jest znany jako Czarny Czarodziej. Podąża z nim przez pewien czas i odwiedzają kilka miejsc, a następnie go zdradza, zostawiając go na śmierć, ale on później powraca z zemstą. Kradnie jego rękawicę, która jest rękawicą Sapphique’a (mężczyzny, który jako jedyny uciekł z więzienia, podobnie jak Finn, o czym wspomniano wcześniej). Zdobywa transport z Keiro, bratem przysięgi Finna, i razem walczą z dwunastogłowym potworem. Następnie zostają wezwani przez Incarceron do udania się w określone miejsce, gdzie znajduje się jego humanoidalne ciało, a po drodze trafiają do żłobka, dzięki któremu kontaktują się z Finnem. Więzienie chce uciec, by zobaczyć gwiazdy; jeśli to zrobi, miliony więźniów pozostawi na śmierć. Tymczasem Finn dowiaduje się od Claudii, że jest zaginionym od dawna księciem Gilesem, ale ma trudności z przypomnieniem sobie tego. Ma wizje, które to obrazują, ale ciężko mu to wszystko połączyć. Aby sprawy pogorszyć, ktoś inny twierdzi, że jest Gilesem. Między nimi odbywają się procesy i zeznania, a później dowiadujemy się, że ktoś inny nauczył tego fałszywego Gilesa wszystkich starych, nieodzyskanych wspomnień Finna. Rada decyduje, że pretendent jest w rzeczywistości Gilesem, więc postanawiają, że Finn zostanie stracony za kłamstwo (czego nie zrobił). Stacza on małą bitwę z pretendentem, niemal go zabijając, ale celuje w jego ramię. Finn i Claudia uciekają do siedziby Dozorcy, portalu do więzienia, i robią wszystko, co w ich mocy, by powstrzymać ogromną, nacierającą armię Królowej. Jared jest mentorem Claudii i spotyka się z nimi tam, prawie ginąc z powodu intrygi Królowej. Jared wie więcej o portalu niż oni i zaczyna nad nim pracować. Tymczasem Keiro dociera do humanoidalnej statuy po tym, jak staje się uczniem Rixa. Keiro mówi magiczną formułę, którą Rix chciał usłyszeć, a która mówi mu, kto jest jego uczniem. Gdyby nie Keiro, Attia nie żyłaby, ponieważ zemsta Rixa zabiłaby ją. Keiro decyduje nie oddawać rękawicy więzieniu i zakłada ją na siebie. Zamienia się miejscami z Claudią. Zostaje umieszczony w miejscu, gdzie była Claudia w królestwie, a ona trafia w jego miejsce w Incarceron. Więzienie rozpoznaje ją, ponieważ Claudia była dzieckiem, gdy Dozorca zabrał ją z więzienia i chciał, aby została królową. Na zewnątrz Keiro dostaje ładne ubrania, o których zawsze marzył, oraz jedzenie, ale zdaje sobie sprawę, że znajduje się w środku bitwy. Zdobywają syna Królowej, a ona wstrzymuje ogień. Niektórzy żołnierze Królowej dostają się do środka, podążając za Stalowym Wilkiem (ochroniarzami Dozorcy), i dochodzi do małego starcia, ale drużyna Finna radzi sobie. Królestwo jest fałszywe, jak wspomniano wcześniej, i cała jego moc znika, odsłaniając jego brzydotę. To wszystko była iluzja. Jared zakłada rękawicę i zdajemy sobie sprawę, że on jest Sapphique’em. Decyduje się zostawić portal otwartym, aby istniało stałe połączenie między Królestwem a Incarceron. Attia wychodzi z więzienia po raz pierwszy i jest zachwycona gwiazdami. Finn składa przysiężenie, by położyć kres protokołowi i naprawić zarówno więzienie, jak i królestwo. Sapphique (Jared) decyduje się zrobić większość porządków w więzieniu. Historia ma kilka małych szczytów napięcia. Są to zaskakujące pytania lub konflikty, które pojawiają się, a następnie przedstawiany jest punkt widzenia innej postaci. Finn był głównym bohaterem, a złoczyńcą było więzienie. Konflikt z ostatniej książki, „Incarceron”, zostaje rozwiązany, gdy każdy dostaje szansę na ucieczkę.


Miliarder Naimh Murdah planuje przeprowadzić prawdziwy atak terrorystyczny, aby zniszczyć rynek nowego helikoptera szturmowego. Jego plany zostają zrealizowane dzięki Thomasowi Langowi, który pilotuje maszynę podczas oblężenia ambasady w Londynie.[sep]Sprzedawca Broni opowiada historię emerytowanego oficera armii Thomasa Langa, który prowadzy nieco przeciętny życie w Londynie, skupiając się głównie na piciu whisky i jeździe motocyklem. Jego dochody pochodzą z różnych prac jako ochroniarz, „silne ramię” i najemnik, przy czym wykorzystuje umiejętności zdobyte i kontakty nawiązane w czasie służby w wojsku. Po tym, jak w Amsterdamie mężczyzna proponuje mu zamordowanie amerykańskiego biznesmena Alexandra Woolfa, Lang próbuje ostrzec zamierzoną ofiarę w jej mieszkaniu w Belgravii. Znajduje Woolfa, który już wyjechał, i zamiast tego wdaje się w walkę (i unieszkodliwia) najemnika, a następnie spotyka córkę Woolfa, Sarah. Później Lang znajduje się pod ścisłym nadzorem Ministerstwa Obrony i Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA), które twierdzą, że Woolf jest międzynarodowym przemytnikiem narkotyków aktualnie objętym śledztwem. Zaintrygowany nagłym zainteresowaniem dwóch agencji rządowych, Lang próbuje namierzyć mężczyznę, który podszedł go w Amsterdamie. Nieoczekiwanie znajduje go w Londynie i, co jeszcze bardziej zaskakujące, odkrywa, że mężczyzną tym jest sam Alexander Woolf. Ostatecznie Woolf i jego córka zgadzają się spotkać z Langiem na kolacji i odpowiedzieć na jego pytania. Starszy Woolf wyjaśnia, że próbował zatrudnić Langa jako płatnego zabójcę, aby sprawdzić, czy jest „dobrym człowiekiem”, i przyznaje, że jest objęty śledztwem, ale nie za handel narkotykami. Woolf jest w centrum zainteresowania ze względu na to, co wie o helikopterze szturmowym nowej generacji. Co bardziej niepokojące, Woolf i Sarah twierdzą, że w toku jest spisek mający na celu sfingowanie ataku terrorystycznego, a następnie promowanie lekkiego helikoptera, wysyłając go w celu eliminacji terrorystów. Lang jest sceptyczny, ale zaczyna wierzyć w tę historię po tym, jak zostaje porwany i przesłuchany w sprawie Woolfa. Uwalnia się, znajdując w pobliskim pokoju ciężko torturowanego Alexandra Woolfa. Woolf ginie krótko potem, gdy Lang ucieka, zabijając w procesie swoich porywaczy. Z zaginioną Sarah i już pewnym, że spisek jest realny, Lang próbuje ustalić głównych spiskowców, pomagając mu przyjaciel Sarah, Ronnie. Po pewnym śledztwie skupia się na zastępcy dyrektora CIA o nazwisku Barnes, który (przymusowo) zabiera go na spotkanie z głównym spiskowcem: miliarderem Naimhem Murdahem. Murdah, właściciel firmy produkującej helikopter, otwarcie przyznaje się do spisku i wprost stwierdza, że Lang pomoże w przeprowadzeniu ataku terrorystycznego, popierając swoje oświadczenie jawnym i wyraźnym zagrożeniem życia Sarah. Aby zilustrować swoje stanowisko, Murdah bezceremonialnie zabija agenta CIA, który towarzyszył Langowi i Barnesowi w jego domu. Lang zostaje umieszczony w małej grupie terrorystycznej zwanej Mieczem Sprawiedliwości jako Minnesotczyk o imieniu Ricky, oficjalnie w celu zbierania wywiadu i minimalizowania ofiar. Holenderski polityk zostaje pozornie zastrzelony przez Langa w Szwajcarii jako rozgrzewka przez Miecz Sprawiedliwości, choć była to inscenizacja, a polityk był poinformowany i nosił kamizelkę kuloodporną. Podczas krótkiego powrotu do Londynu Lang spotyka Sarah i konfrontuje ją z zdjęciami, dostarczonymi mu przez przyjaciela i opiekuna Solomona, pokazującymi Sarah i Barnesa razem. Sarah przyznaje się do udziału w spisku, ale przysięga, że śmierć jej ojca nigdy nie była częścią układu. Lang i Miecz Sprawiedliwości przybywają do Casablanki i przejmują kontrolę nad amerykańską ambasadą, biorąc licznych zakładników. Barnes, Murdah, Sarah i liczni inni spiskowcy przybywają do Casablanki, aby kierować Langiem i zapewnić sukces spisku. Lang potajemnie opuszcza ambasadę zgodnie z poleceniem, ale gdy Murdah do niego mówi, Lang wyciąga broń, podrzuconą mu przez Sarah w ramach planu, który ustalili w Londynie. Lang zmusza Murdaha do ambasady pod lufą pistoletu i zakuje go w kajdanki do drabiniakowej ucieczki na dachu, a następnie każe mu odwołać atak helikoptera. Murdah odmawia, pewien, że atak nie nastąpi, ponieważ sam znajduje się na linii ognia, ale Lang twierdzi, że chciwość pozostałych spiskowców zapewni, że atak przebiegnie zgodnie z planem. Tak jak Lang przewidział, helikopter atakuje, zabijając jednego z terrorystów, ale zanim może wykonać kolejne podejście, Lang strąca go pociskiem Javelin, który wcześniej przemycił do ambasady. Materiał wideo z ataku i zniszczenia helikoptera jest transmitowany na całym świecie przez sieci wiadomości relacjonujące oblężenie, psując wszelkie szanse na jakiekolwiek inwestycje wojskowe w helikopter. Lang wydaje oświadczenie (przez terrorystów) do CNN, opisując spisek i zapewniając, że plan został udaremniony. Ministerstwo Obrony przewozi zmęczonego Langa i Solomona z powrotem do Anglii. Po lądowaniu Lang wita Ronnie, która zdołała zmusić Ministerstwo do pozwolenia jej na podróż z nim z lotniska, i czyni to jasnym, że jest szczęśliwa, widząc go.


Polly odkrywa, że wspomnienia o Tomie są powszechnie pamiętane przez wszystkich, co prowadzi ją do zbadania tajemnicy za pomocą własnych domysłów. Używając tej intuicji, przerywa ceremonię, podczas której Tom miał otrzymać władzę od Królowej Wróżek, i nie udaje jej się go uratować.[sep]Podczas sprzątania starej sypialni Polly odkrywa, że pod jej wspomnieniami, w których prowadziła całkowicie normalne i niepozorne życie, znajduje się drugi zestaw wspomnień, które są raczej niezwykłe. Gdy Polly cofa się myślami do tego „drugiego zestawu”, momentem, w którym wydają się one rozbiegać, jest incydent, gdy mając dziesięć lat i bawiąc się ze swoją najlepszą przyjaciółką, Niną, wpadła na pogrzeb w starej rezydencji, Hunsdon House. Tam podszedł do niej mężczyzna imieniem Thomas Lynn, który odprowadził ją na zewnątrz i towarzyszył jej. Następnie zabiera ją z powrotem do środka, aby pomóc mu wybrać sześć obrazów z dużej sterty – jego część spadku po zmarłym; jednym z nich jest zdjęcie zatytułowane „Fire and Hemlock” (stąd tytuł powieści), które podarował jej. Potem odwozi ją do domu jej babci, u której wtedy mieszka. Przez kolejne lata Tom i Polly kontynuują przyjaźń głównie poprzez korespondencję, z okazjonalnymi wizytami. Tom wysyła jej książki i listy zawierające historie, z których wiele wiąże się z ogólnym tematem jego sytuacji. Wspólnie wymyślają historie o bohaterze imieniem Tan Coul i jego asystentce o imieniu Hero, którzy są odpowiednio alter ego pana Lynna i Polly. Te historie ostatecznie spełniają się w pewnym sensie. Na przykład po dyskusji o koniu Tana Coula napotykają identycznego konia, który zakłóca ruch na ulicach Londynu, uciekając z pobliskiego cyrku. Wymyślone miasto i sklep z narzędziami później okazują się prawdziwe, a właściciel jest łudząco podobny do Toma, a jego siostrzeniec Leslie wplątuje się w historię znacznie później jako potencjalna ofiara Laurel. W historii Toma i Polly pojawiają się trzej inni bohaterowie; później Tom daje Polly zdjęcie wszystkich członków swojej orkiestry i prosi ją, aby ich zidentyfikowała. Natychmiast odnajduje pozostałych trzech bohaterów. To właśnie z nimi Tom rozważał założenie niezależnego kwartetu smyczkowego. Przez cały ten czas Polly napotyka członków rodziny byłej żony Toma, z których wszyscy wydają się ją zastraszać i próbować zerwać jej relację z Tomem. Należą do nich Seb, który jest kilka lat starszy od Polly. Polly rozumie te groźby jako dowód na to, że Laurel (była żona Toma) ma jakąś władzę nad nim. Tom odmawia rozmowy na ten temat. Ta przyjaźń rozwija się na tle dorastania Polly w jej własnym rozpadającym się życiu rodzinnym: jej ojciec Reg wyprowadza się, a nowy lokator wprowadza się i zaczyna związek z jej matką, Ivy. Gdy Ivy wysyła ją, by zamieszkała z ojcem w Bristolu, wkrótce staje się jasne, że tam nie była pożądana, ponieważ ojciec nie powiedział swojej dziewczynie, że ona przyjeżdża, ani że miała z nimi mieszkać na stałe. Ostatecznie Polly wprowadza się do babci, która stanowi silny, zaciekły i rygorystyczny punkt oparcia w jej życiu. Gdy Polly skończy szesnaście lat, uświadamia sobie, że zawsze kochała Toma, ale gdy zostaje przez niego odrzucona (często z powodu różnicy wieku, ale także dla jej własnego bezpieczeństwa, jak później odkrywa), postanawia odkryć sekret jego relacji z tajemniczą Laurel, która jest jakoś powiązana ze wszystkimi nadprzyrodzonymi wydarzeniami dotyczącymi Toma i niej. Aby to zrobić, przeprowadza ceremonię przypominającą voodoo, która częściowo się udaje – zostaje wezwana do Hunsdon House, gdzie wszystko się zaczęło. Laurel jest tam, ale upokarza Polly i mówi jej (nieprawdziwie), że Tom umiera na raka i chce zostać przez nią w spokoju. Zażenowana, Polly zgadza się go zapomnieć i odchodzi. Tutaj kończy się jej drugi zestaw wspomnień. Trzy lata później, siedząc przed obrazem (który teraz rozumie, że był prezentem od Toma), Polly postanawia rozpocząć śledztwo i odkrywa, że cała pamięć o Tomie została wymazana z jej życia, a on został usunięty z pamięci wszystkich, którzy powinni go znać. Ponadto inni ludzie, których poznała w związku z Tomem, nie mają pojęcia, kim ona jest; jej przyjaciółka Nina wierzy, że Polly przestała z nią rozmawiać lata temu, a przyjaciele, których poznała dzięki Tomowi, najwyraźniej nigdy jej nie spotkali. Staje się sfrustrowana i jest zdeterminowana, by znaleźć Toma, mężczyznę, którego znała i nadal kocha. W tym pomaga jej czytanie dwóch ballad, „Tam Lin” i „Thomas the Rhymer”, które pomagają jej zrozumieć prawdę. W rzeczywistości Tom zawarł układ z tak zwaną Królową Wróżek – Laurel. Nadszedł teraz czas, w którym musi oddać swoje życie, aby przedłużyć życie jej męża, tajemniczego Mortona Leroya, Króla Wróżek. Korzystając z informacji zawartych w balladach jako instrukcji, przybywa na ceremonię, którą przewodniczy Laurel, i udaje jej się przechytrzyć ją i uratować życie Toma, a – w zależności od interpretacji dziwnych wydarzeń na końcu – także jego miłość.


Dziennikarz pan Skaggs wykrada list od Francisa Oakleya, w którym ten przyznaje się do kradzieży pieniędzy. Dzięki temu dokumentowi udaje mu się uzyskać ułaskawienie dla niesłusznie skazanego Berry'ego Hamiltona po pięciu latach więzienia.[sep]Berry Hamilton, wyzwolony czarnoskóry mężczyzna, pracuje jako lokaj dla bogatego białego mężczyzny, Maurice'a Oakleya. Berry mieszka w małym domku w niewielkiej odległości od rezydencji Oakleyów. Berry mieszka ze swoją żoną, Fannie, oraz dwójką dzieci, Joe i Kitty. Podczas pożegnalnej kolacji dla młodszego brata Maurice'a, Francisa Oakleya, wychodzi na jaw, że z rezydencji Oakleyów zniknęła duża suma pieniędzy. Maurice wkrótce przekonuje się, że Berry ukradł pieniądze. Sąd uznaje Berry'ego winnym kradzieży i skazuje go na dziesięć lat ciężkich robót. Maurice i jego żona wyrzucają Fannie, Joe i Kitty z domku. Nie mogąc znaleźć pracy, Fannie i jej dzieci postanawiają przenieść się do Nowego Jorku. Po przybyciu do Nowego Jorku Joe rozpoczyna pracę i zaczyna regularnie odwiedzać klub Banner. Zaczyna spotykać się z artystką z klubu o imieniu Hattie Sterling. Wbrew niezadowoleniu Fannie, Hattie pomaga Kitty znaleźć pracę jako piosenkarka i aktorka. Sytuacja Joe szybko się pogarsza i staje się on alkoholikiem. Hattie zrywa związek. Całkowicie upadły, Joe dusi Hattie. Później przyznaje się do morderstwa i trafia do więzienia. Z mężem i synem w więzieniu Fannie jest załamana. Kitty przekonuje Fannie, by wyszła za mąż za mężczyznę o nazwisku pan Gibson. Francis Oakley, który wyjechał do Paryża, by zostać artystą, wysyła wiadomość do Maurice'a Oakleya. Gdy Maurice otrzymuje list, przypuszcza, że może to być wiadomość informująca o artystycznych sukcesach Francisa. Jego przerażeniem jest to, że list opisuje, jak Francis ukradł pieniądze i wyraża nadzieję, że Berry Hamilton zostanie zwolniony z więzienia. Maurice decyduje, że nie ogłosi niewinności Berry'ego w nadziei na zachowanie honoru swojego brata i siebie samego. Pan Skaggs, znajomy Joe z klubu Banner, podsłuchuje historię skazania Berry'ego Hamiltona za kradzież. Jako pisarz dla nowojorskiego „Universe”, pan Skaggs przypuszcza, że jeśli uda mu się dowieść niewinności Berry'ego, będzie miał popularny artykuł dla wydawcy. Podróżuje do rodzinnego miasta Hamiltonów, aby porozmawiać z Maurice'em Oakleyem. Najpierw spotyka się z mężczyzną o nazwisku pułkownik Saunders, który mówi mu, że wierzy, iż Berry jest niewinny, pieniądze po prostu zaginęły, a aby chronić tajemnicę, Maurice Oakley nosi pieniądze w swoim „sekretnym” kieszeni przez cały czas. Aby dostać się do rezydencji Oakleyów, Skaggs kłamie, że ma list od Francisa. Pan Skaggs siłą zabiera list Francisa z sekretnej kieszeni Maurice'a. Dzięki liście Francisa pan Skaggs jest w stanie uzyskać ułaskawienie dla Berry'ego po pięciu latach więzienia. Pan Skaggs przywozi Berry'ego do Nowego Jorku. Wkrótce Berry dowiaduje się o swoim synu, córce i nowym mężu swojej żony. Bezradny, Berry planuje zamordować konkurenta swojej żony. Na szczęście dla Berry'ego odkrywa, że pan Gibson zginął w walce na torze wyścigowym. Zniszczeni przez trudy życia w mieście, Fannie i Berry postanawiają wrócić do domku w pobliżu rezydencji Oakleyów, gdy skruszona pani Oakley błaga ich o powrót.


Sally Lockhart dowiaduje się, że jej biologicznym ojcem był major Marchbanks, który sprzedał ją Matthew Lockhartowi w zamian za rubin. Bohaterka odkrywa również, że Matthew Lockhart zmyślił historię o jej matce, a ciotka opiekowała się nią wyłącznie dla pieniędzy.[sep]Akcja tej książki toczy się w 1872 roku. Młoda kobieta o imieniu Sally Lockhart udaje się w odwiedziny do miejsca, gdzie kiedyś pracował jej ojciec – firmy żeglugowej Lockhart & Selby. Ojciec Sally, Matthew Lockhart, zginął, gdy jego statek, szkuner „Lavinia”, zatonął podczas powrotu z rozmów z holenderskim agentem żeglugowym, Hendrikiem VanEedenem. Matthew Lockhart był byłym wojskowym, a zmarła matka Sally walczyła w powstaniu w Indiach. W poranek, w którym rozpoczyna się książka, Sally otrzymuje list i idzie zapytać partnera jej ojca, Samuela Selby’ego, co on oznacza. Zamiast tego spotyka pana Higgsa, sekretarza pana Selby’ego, i zadaje mu dwa pytania: czy zna kogoś o nazwisku Marchbanks oraz czy słyszał o czymś, co nazywa się „Siedem Błogosławieństw”. Po tym, jak zapytała o list, u pana Higgsa doszło do zawału serca i zmarł. Powiadamia o tym portiera i dowiaduje się, że musi stawić się na sądzie, ponieważ była świadkiem. Sally poznaje trzynastoletniego chłopca do biura, Jima Taylora, któremu pokazuje list. Jim informuje Sally, że z listu wynika, że mężczyzna o nazwisku Marchbanks mieszka w Chatham w hrabstwie Kent. Oferuje również swoją pomoc, ale w tej chwili jej nie potrzebuje. Sally wraca do domu swojej ciotki, gdzie obecnie mieszka, i jest wyśmiewana przez ciotkę za brak damskich umiejętności (ona POTRAFI strzelać z pistoletu i zajmować się finansami). Sally odwiedza mężczyznę o nazwisku pan Marchbanks; podczas wizyty daje jej książkę zawierającą informacje o wydarzeniach z czasów, gdy Sally była mała. Marchbanks mówi jej, że musi uciekać, ponieważ w jego domu jest kobieta, która jest ich wrogiem. Kobieta podąża za Sally od domu, ale Sally ukrywa się przed nią w namiocie fotografa o imieniu Frederick Garland. Zanim odchodzi, wręcza jej swoją wizytówkę, by ją zachowała, jeśli znów znajdzie się w kłopotach. Wsiada do pociągu i zaczyna czytać książkę, którą dał jej pan Marchbanks. Zasypia, a gdy się budzi, książka zniknęła, a jedynym śladem są kilka luźnych stron. Jedyną rzeczą, którą pamięta, jest to, że sprawca miał na sobie jaskrawy garnitur z tweedu i brązowy kapelusz typu bowler z przypinką. W desperacji szuka, ale książka naprawdę zniknęła. W innej części miasta, mniej więcej w tym samym czasie, młoda Adelaide opiekuje się jednym z gości pani Holland. Wraz z zupą i chlebem, które mu przynosi, zapala mu fajkę z opium. To regularna sprawa, ponieważ mężczyzna pod wpływem opium (narkotyk powodujący uzależnienie) podaje przydatne informacje dotyczące dużej sumy pieniędzy. Zaczyna, jak zwykle, bredzić i wspomina, że musi znaleźć Sally Lockheart, ponieważ ma dla niej wiadomość od jej ojca. Każe Adelaide obiecać, że nie powie nic pani Holland, ponieważ jest to zła kobieta, i znowu zaczyna wygadywać nonsensy. Adelaide później spotyka się z Jimem, któremu opowiada o bredniach mężczyzny. Jim obiecuje przekazać wiadomość Sally i pisze do niej list, sugerując spotkanie jak najszybciej, aby omówić sprawę. W dalszej części historii Sally dowiaduje się, że major Marchbanks był jej ojcem, który sprzedał ją Matthew Lockheartowi za rubin, a jej „ojciec” wymyślił historię o romantycznej matce. Wyprowadza się od ciotki i dowiaduje się, że opiekowała się nią tylko dlatego, że otrzymywała pieniądze od jej ojca. Pani Holland twierdzi, że rubin należy do niej, ponieważ poprzedni właściciel rubinu był w niej zakochany (i twierdzi, że była piękniejsza niż Sally). Pani Holland zabiła ojca Sally. Sally rzuca do wody rubin, który znalazł Fredrick, a pani Holland rzuca się za nim i tonie. KONIEC Ta książka jest pierwszą częścią cyklu o Sally Lockhart: # Rubin w dymie # Cień na północy # Tygrys w studni # Blacha Księżniczka


Sammy Glick doprowadza do utraty pracy przez swojego szefa Sidneya Finemana, który wkrótce potem umiera, a następnie żeni się z córką bankiera. Glick odkrywa jednak, że jego żona jest mu niewerna z zatrudnionym przez niego aktorem, co ujawnia jego własną samotność i desperację.[sep]Historia jest opowiedziana w pierwszej osobie przez Al Manheima, krytyka teatralnego z „The New York Record”, i dotyczy Sammy'ego Glicka, młodego, niewykształconego chłopca, który w latach 30. XX wieku w Hollywood awansuje z chłopca na posyłki na szczyt zawodu scenarzysty, deptając innych po piętach. Manheim wspomina, jak po raz pierwszy spotkał szesnastoletniego Sammy'ego Glicka, gdy ten pracował jako chłopiec na posyłki w gazecie Manheima. Manheim, zarówno zachwycony, jak i niepokojący się agresywną osobowością Sammy'ego, staje się jego głównym obserwatorem, mentorem i, jak Sammy wielokrotnie twierdzi, jego najlepszym przyjacielem. Powierzony zadaniu zaniesienia kolumny Manheima do drukarni, pewnego dnia Glick przepisuje ją, robiąc wrażenie na redaktorze naczelnym i zyskując własną kolumnę. Później kradnie utwór młodego, aspirującego pisarza, Juliana Blumberga, i wysyła go pod własnym nazwiskiem do słynnego hollywoodzkiego agenta talentów, Myrona Selznicka. Glick sprzedaje utwór, „Dziewczyna kradnie chłopca”, za 10 000 dolarów i rezygnuje z pracy w gazecie, by pracować w Hollywood, zostawiając swoją dziewczynę, Rosalie Goldbaum. Gdy film „Dziewczyna kradnie chłopca” wchodzi na ekrany, Sammy zostaje wymieniony jako autor „oryginalnego scenariusza”, a Blumberg nie jest w żaden sposób uwzględniony. Przez kolejne lata Glick awansuje na szczyty w Hollywood, płacąc Blumbergowi małą pensję „pod stołem”, aby był jego duchem. Udaje mu się nawet wystawić „swoją” sztukę „Live Wire” w Hollywood Playhouse, choć scenariusz jest w rzeczywistości plagiatem, słabo zamaskowaną wersją „The Front Page”; dziwnym jest, że nikt poza Manheimem tego nie zauważa. Blefy Sammy'ego obejmują również rozmowy o książkach, których nigdy nie czytał. Manheim, którego ambicje są o wiele skromniejsze, jest zarówno zafascynowany, jak i odrażony przez postać Sammy'ego Glicka, a Manheim starannie dokumentuje jego wzloty. W Hollywood Manheim z gorychem odkrywa, że Catherine „Kit” Sargent, powieściopisarka i scenarzystka, którą wielce podziwia, uległa urokowi Sammy'ego. Mimo że Manheim jest otwarty w wyrażaniu swoich uczuć do Kit, ona daje mu do zrozumienia, że woli Sammy'ego, szczególnie w łóżku. Kiedy go poznała, mówi Manheimowi, miała „szalone pragnienie poczuć, jak to jest mieć w sobie całe to napędzające ambicje szaleństwo i przemoc”. Manheim opisuje również szczegółowo system Hollywood jako maszynę do robienia pieniędzy, uciskającą utalentowanych pisarzy. Szefowie wolą mieć carte blanche w relacjach ze swoimi pisarzami, od zatrudniania ich od tygodnia do tygodnia po podpisywanie siedmioletnich kontraktów. W przemyśle filmowym, zauważa Manheim w pewnym momencie powieści, regułą, a nie wyjątkiem jest to, że „przekonania są na sprzedaż”, a ludzie zdradzają się nawzajem, gdy tylko nadarza się najmniejsza okazja. Hollywood, zauważa, regularnie i skutecznie produkuje trzy rzeczy: filmy, ambicję i strach. Manheim staje się świadkiem narodzin tego, co miało stać się Gildią Scenarzystów, organizacji stworzonej do ochrony interesów scenarzystów. Po jednym z okresowych przetasowań w studiu Manheim zostaje bez pracy i wraca do Nowego Jorku. Tam, wciąż zajęty wzlotem Sammy'ego Glicka do sławy, bada jego przeszłość. Zaczyna rozumieć, przynajmniej w pewnym stopniu, „mechanizm, który produkuje Sammy Glicków” i „anarchię ubogich”. Manheim uświadamia sobie, że Sammy dorastał w świecie „wilków wilków zjadających” na Lower East Side w Nowym Jorku (ulica Rivington), bardzo podobnym do bardziej wyrafinowanego świata Hollywood. Jedynym połączeniem między dzieciństwem Sammy'ego a jego obecną pozycją wydaje się być Sheik, ktoś, z kim chodził do szkoły i kto regularnie go bił. Teraz Sheik pracuje jako osobisty sługa Glicka (lub prawie niewolnik) – być może to forma spóźnionej zemsty ze strony Sammy'ego, albo „tryumf ofiary”. Kiedy Manheim wraca do Hollywood, staje się jednym z pisarzy Glicka. Tam odkrywa, że istnieje również mała mniejszość uczciwych ludzi pracujących w filmach, zwłaszcza producent Sidney Fineman, szef Glicka. Manheim współpracuje z Kit Sargent, aby napisać kilka filmów dla Glicka, który pomyślnie przeszedł do produkcji i wprowadził się do gigantycznej posiadłości w Beverly Hills. Pozycja Finemana staje się zagrożona przez serię porażek, a Manheim próbuje przekonać Harringtona, bankiera z Wall Street reprezentującego finansujących firmę filmową, że Fineman jest nadal odpowiednią osobą na to stanowisko. To jest moment, w którym Glick widzi szansę, by pozbyć się Finemana raz na zawsze i zająć jego miejsce. Na przyjęciu Glick spotyka Laurette, córkę Harringtona; od razu i szczerze zakochuje się w tej „złotej dziewczynie”, porzucając swoją dziewczynę. Czuje, że ubija dwie pieczenie na jednym ogniu, łącząc swoje osobiste ambicje z życiem miłosnym. Fineman, mając zaledwie 56 lat, wkrótce po stracie pracy na rzecz Sammy'ego umiera – jak plotka głosi, ze złamanego serca. Ślub Sammy'ego jest opisywany przez Manheima jako „małżeństwo kończące wszystkie małżeństwa”, wystawiony w pięknej scenerii posiadłości Sammy'ego. Manheim i Kit Sargent, którzy w końcu zdecydowali się wziąć ślub, wymykają się wcześnie, aby być sami. Sammy odkrywa Laurette uprawiającą miłość w pokoju dla gości z Carterem Juddem, aktorem, którego Sammy właśnie zatrudnił. Laurette nie okazuje skruchy: Chłodno przyznaje, że uważa ich małżeństwo za czysto interesowe. Sammy dzwoni do Manheima i prosi go, by natychmiast do niego przyjechał. Tam Manheim po raz pierwszy widzi Sammy'ego Glicka świadomego siebie, zdesperowanego i cierpiącego, który nie wytrzymuje samotności w swoim wielkim domu. W końcu Sammy każe Sheikowi sprowadzić mu prostytutkę, podczas gdy Manheim jedzie do domu.


Blackthorne odkrywa, że jego statek został spalony, co uniemożliwia mu atak na Czarny Statek i powrót do Anglii. Okazuje się, że rozkaz zniszczenia okrętu wydał Toranaga, aby ocalić życie pilota przed chrześcijańskimi daimyō i zatrzymać go w Japonii.[sep]Japonia w 1600 roku to kraj feudalny, w którym panuje krucha zgoda. Spadkobierca Taiko jest nieletni, zbyt młody, by rządzić, a władza spoczywa w radzie pięciu regentów złożonej z najpotężniejszych władców lądu. Społeczeństwo japońskie jest izolacjonistyczne i ksenofobiczne. Portugalia, dzięki swojej potędze morskiej, oraz Kościół katolicki, głównie poprzez hiszpański zakon jezuitów, zyskały przyczółek w Japonii i dążą do rozszerzenia swojej władzy. Broń palna i nowoczesne zdolności militarne Europy są wciąż nowinką i są pogardzane jako zagrożenie dla tradycyjnej kultury samurajów w Japonii. John Blackthorne, angielski pilot służący na holenderskim okręcie wojennym Erasmus, jest pierwszym angielskim pilotem, który dotarł do Japonii. Anglia i Holandia, protestanccy wrogowie katolickiej Hiszpanii i Portugalii, dążą do zerwania stosunków hiszpańsko-portugalskich z Japonią i nawiązania własnych relacji poprzez handel i sojusz wojskowy. Erasmus rozbija się u wybrzeży Japonii. Blackthorne i nieliczni ocalali członkowie załogi zostają wzięci do niewoli przez lokalnego samuraja, Kasigiego Omiego, aż do przybycia jego pana (władcy feudalnego) i wuja, Kasigiego Yabu. Po przybyciu Yabu stawia Blackthorne’a i jego załogę przed sądem, używając do tłumaczenia jezuickiego księdza. Przegrywając proces, Blackthorne w akcie desperacji rzuca się na jezuitę, zrywa mu z szyi krucyfiks i deptie go w pył, pokazując w ten sposób daimyō, że ksiądz jest jego wrogiem. Japończycy, którzy w tym momencie znają tylko katolicką wersję chrześcijaństwa, są w szoku z powodu gestu Blackthorne’a. Yabu skazuje Blackthorne’a i jego załogę na śmierć. Jednakże Omi, który szybko wykazuje się jako jeden z najbystrzejszych doradców swojego wuja, przekonuje Yabu, by ich oszczędzić, aby dowiedzieć się więcej o europejskich sposobach. Omi wrzuca ich do dołu, aby ich „oswoić”, i mówi załodze, że pan Yabu rozkazał im wybrać spośród siebie jedną osobę (inną niż Blackthorne), która ma umrzeć, aby reszta mogła żyć. Blackthorne prowadzi załogę w bezskutecznej próbie oporu, ale łatwo zostają podporządkowani Omiemu, a jeden z załogantów jest wyprowadzony i zagotowany żywcem. Aby uratować swoją załogę, Blackthorne zgadza się poddać się japońskiej władzy. Umieszczony jest w domu, a jego załoga jest trzymana w dole jako zakładnicy, aby zapewnić jego podporządkowanie i współpracę. Na radę Omiego Yabu planuje nie tylko wykorzystać wiedzę Blackthorne’a dla własnych celów, ale także skonfiskować bogactwo w postaci broni i pieniędzy odzyskanych z Erasmusa, ale wieść o tym dociera do jego zwierzchnika, pana Toranagi, potężnego przewodniczącego rady regentów. Toranaga wysyła swojego głównodowodzącego, generała „Żelazną Pięść” Hiro-Matsu, aby przejąć Erasmusa i ocalałą załogę od Yabu, aby przechylić szalę władzy na niekorzyść głównego rywala Toranagi w radzie, Ishido. Japończycy nadają Blackthorne’owi tytuł Anjin, japoński odpowiednik nawigatora lub pilota, ponieważ nie potrafią wymówić jego nazwiska. Blackthorne insists on being addressed respectfully, as Omi is, and is therefore known as Anjin-san ("Honorable Pilot"). Hiro-Matsu konfiskuje Erasmusa i zabiera Blackthorne’a oraz Yabu na spotkanie rady regentów odbywające się w zamku w Osace, twierdzy regenta Ishido. Podróżują jedną z galer Toranagi pilotowaną przez portugalskiego pilota Rodriguesa. Blackthorne i Rodrigues zaprzyjaźniają się z niechęcią, mimo że z powodu narodowej i religijnej wrogości muszą zachować dystans. Rodrigues próbuje zamordować Blackthorne’a podczas burzy, wysyłając go na przód pokładu w momencie, gdy fala się na niego wali, ale sam zostaje zmieciony za burtę przez następną falę. Blackthorne nie tylko ratuje Rodriguesa, ale także bezpiecznie doprowadza statek do Osaki z całą załogą i pasażerami. W Osace Blackthorne jest przesłuchiwany przez Toranagę za pośrednictwem tłumaczenia jezuickiego księdza ojca Martina Alvito, który nie tylko jest dwujęzyczny, ale także bardziej wykształcony i wyżej postawiony w hierarchii jezuitów w Japonii, a przez to bardziej niebezpieczny dla Blackthorne’a. Po tym, jak Blackthorne żąda, aby Alvito przekazał Torandze, że ksiądz jest jego wrogiem, Toranaga każe pani Mariko monitorować tłumaczenia księdza. Jako Anglik i protestant, Blackthorne próbuje przekonać Toranagę przeciwko jezuitom. Ujawnia zaskoczonemu Torandze, że wiara chrześcijańska jest podzielona i że inne kraje europejskie zamierzają żeglować po wodach Azji, odkąd pokonano hiszpańską Wielką Armadę. Zszokowany Alvito z poczuciem honoru musi tłumaczyć słowa Blackthorne’a, zaprzysiężonego wroga jego kraju i religii, który opowiada Torandze o hiszpańskiej i portugalskiej eksploatacji Nowego Świata z błogosławieństwem Kościoła katolickiego i w imię rozprzestrzeniania katolicyzmu. Przesłuchanie kończy się nagle, gdy wchodzi rywal Toranagi, Ishido, ciekawski „barbarzyńcy” Blackthorne’a. Toranaga każe wtrącić Blackthorne’a do więzienia za piractwo, jako podstęp, by odsunąć go od Ishido. W więzieniu Blackthorne zaprzyjaźnia się z mnichem franciszkaninem, który ujawnia dalsze szczegóły o podbojach jezuitów i portugalskim „Czarnym Statku”, który co roku zabiera ogromne zyski z handlu jedwabiem z powrotem do Europy. Uczy się podstawowego języka japońskiego i odrobiny ich kultury. Blackthorne zostaje wyciągnięty z więzienia przez ludzi Ishido, ale Toranaga interweniuje, „porywając” Blackthorne’a od swojego rywala. Podczas następnego przesłuchania Toranaga każe tłumaczyć pani Mariko. Jest ona konwertytką na chrześcijaństwo, rozdartą między nową wiarą a lojalnością wobec Toranagi jako samuraja. Podczas późniejszego spotkania z Blackthorne’em, Toranaga jest w niedowierzaniu, gdy Blackthorne ujawnia, że Portugalia uzyskała prawo do „zajęcia” Japonii jako terytorium od papieża. Podczas pobytu w zamku Toranagi na Blackthorne’a przeprowadzono nieudany atak zamachowca, który okazuje się członkiem tajnej sekty Amida Tong, grupy operacyjnej, która trenuje całe życie, by stać się doskonałą bronią na jedno zabójstwo. Po zlikwidowaniu zamachowca Toranaga wzywa następnego dnia Yabu na przesłuchanie, ponieważ Hiro-Matsu mówi, że Yabu byłby jedynym, który wiedziałby, jak ich wynająć. Yabu odpowiada prawdziwie, ale wymijająco, dodając więcej paliwa do nieufności Toranagi wobec niego. Sugeruje się również, że jezuici mogli wynająć zamachowca, by zabić Blackthorne’a i uciszyć to, co wie. Negocjacje Rady Regentów przebiegają źle i Toranaga jest zagrożony zmuszeniem do seppuku przez radę regentów. Aby uciec przed rozkazem, rezygnuje z rady i opuszcza zamek przebrany za swoją żonę w lektyce, odjeżdżając z karawaną podróżnych. Blackthorne nieświadomie zauważa zamianę i, gdy Ishido pojawia się przy bramie zamku i niemal odkrywa Toranagę, Blackthorne ratuje go, tworząc dywersję. W ten sposób stopniowo zyskuje zaufanie i wstępuje do służby u Toranagi. Rezygnacja Toranagi z Rady Regentów miała na celu nie tylko uniknięcie rozkazu seppuku, ale także sparaliżowanie Rady Regentów, ponieważ do podjęcia jakichkolwiek decyzji wymaganych jest pięciu regentów, a politycznie mianowanie nowego wydawało się mało prawdopodobne. Orszak Toranagi dociera do wybrzeża, ale ich statek jest blokowany przez łodzie Ishido. Na sugestię Blackthorne’a prosi się portugalski statek o pożyczenie dział, aby rozbić łodzie, ale w zamian jezuici, widząc obecność protestanckiego pilota w zaufaniu Toranagi jako poważne zagrożenie, oferują pomoc Torandze tylko w zamian za fizyczne przejęcie Blackthorne’a. Toranaga zgadza się i statek oczyszcza wybrzeże. Portugalski pilot Rodrigues – któremu życie uratował wcześniej Blackthorne podczas burzy – spłaca swój dług wobec Blackthorne’a, wrzucając go za burtę, by popłynął z powrotem do statku Toranagi. Blackthorne powoli buduje swoje umiejętności językowe i zyskuje zrozumienie japońskiego narodu i jego kultury, ostatecznie ucząc się jej głęboko szanować. Japończycy z kolei są podzieleni co do obecności Blackthorne’a; jest on outsiderem, przywódcą haniebnie brudnego i nieokrzesanego motłochu, ale także potężnym żeglarzem i nawigatorem. Jako taki jest zarówno poniżej ich pogardy, jak i nieocenienie cenny. Punktem zwrotnym w tym postrzeganiu jest próba seppuku podjęta przez Blackthorne’a, gdy dowiaduje się, że Yabu zagroził chłopom śmiercią, jeśli Blackthorne nie nauczy się języka japońskiego w ciągu sześciu miesięcy. W ten sposób demonstruje gotowość do oddania życia w zapłacie za ich życie, mimo chrześcijańskiego zakazu samobójstwa. Japończycy powstrzymują tę próbę, ponieważ Blackthorne jest bardziej wartościowy żywy, ale zaczynają szanować tego „barbarzyńcę”. Gdy ratuje Toranagę podczas trzęsienia ziemi, otrzymuje status samuraja i hatamoto (wasala podobnego do gwardzisty, z prawem do bezpośredniej audiencji). Ponieważ spędzają więcej czasu razem, Blackthorne zaczyna głęboko podziwiać Mariko i potajemnie stają się kochankami. Równolegle z tą fabułą powieść opisuje również zaciętą walkę o władzę między Toranagą a Ishido oraz manewry polityczne Kościoła rzymskokatolickiego, w szczególności jezuitów. Istnieje również konflikt między chrześcijańskimi daimyō (którzy są motywowani w części chęcią zachowania i rozszerzenia władzy swojego Kościoła) a daimyō, którzy sprzeciwiają się chrześcijanom jako wyznawcom obcych wierzeń i przedstawicielom „barbarzyńskiego” wpływu kulturowego i finansowego na ich społeczeństwo. Blackthorne jest rozdarty między rosnącym uczuciem do Mariko (która jest mężatką potężnego, okrutnego i niebezpiecznego samuraja, Buntaro), rosnącą lojalnością wobec Toranagi i pragnieniem powrotu na otwarte morze na pokładzie Erasmusa, aby przechwycić Czarny Statek. Ostatecznie odwiedza ocalałych ze swojej pierwotnej załogi w Yedo i jest tak zdumiony tym, jak daleko odszedł od standardowego europejskiego stylu życia (który teraz postrzega jako brudny, wulgarny i ignorantyczny), że czuje odrazę do nich. Plany Blackthorne’a ataku na Czarny Statek są skomplikowane przez jego szacunek i przyjaźń z Rodriguesem, który teraz pilotuje ten statek. Wraca do Osaki drogą morską ze swoją załogą i wieloma samurajami. Ishido trzyma w Osace licznych członków rodzin innych daimyō jako zakładników, określając ich mianem gości. Dopóki ma tych zakładników, inni daimyō, w tym Toranaga, nie odważają się go zaatakować. Nieprzewidziane przez Toranagę, wybrano nowego regenta. Ishido ma nadzieję zwabić lub zmusić Toranagę do zamku i, gdy wszyscy regenci będą obecni, uzyskać od nich rozkaz, by Toranaga popełnił seppuku. Aby uwolnić Toranagę z tej sytuacji, Mariko udaje się do zamku w Osace, gdzie prawdopodobnie zginie, by stawić czoło Ishido i uzyskać uwolnienie zakładników. W zamku Mariko (w odpowiedzi na rozkazy Toranagi) sprzeciwia się Ishido i zmusza go do albo utraty honoru przez przyznanie, że trzyma rodziny samurajów jako zakładników, albo do wycofania się i pozwolenia im odejść. Gdy Mariko próbuje wypełnić rozkazy Toranagi i opuścić zamek, wywiązuje się walka między samurajami Ishido a jej eskortą, dopóki nie zostaje zmuszona do powrotu. Jednakże oświadcza, że skoro nie może sprzeciwić się rozkazowi swojego pana, Toranagi, jest zdyskredytowana i popełni samobójstwo. W chwili gdy ma to zrobić, Ishido daje jej papiery pozwalające opuścić zamek następnego dnia. Ale tej nocy grupa ninja wynajęta przez Ishido włamuje się do części zamku zajmowanej przez Toranagę, aby porwać Mariko przy pomocy wasala Toranagi, Yabu. Jednak ona i Blackthorne (który towarzyszył jej, ale nie był świadomy spisku Mariko) oraz inne damy dworu Toranagi uciekają do zamkniętego pokoju. Gdy ninja przygotowują się do wysadzenia drzwi ładunkami wybuchowymi, Mariko staje przy drzwiach i oświadcza, że to jest jej czyn honorowego samobójstwa i obarcza Ishido „winą za ten haniebny czyn”. Mariko ginie, a Blackthorne zostaje ranny i tymczasowo oślepiony, ale Ishido zmuszony jest wypuścić Blackthorne’a i wszystkich innych zakładników z zamku, co poważnie osłabia jego wpływy. Blackthorne odkrywa, że jego statek został spalony, co przekreśla jego szanse na atak na Czarny Statek, zdobycie bogactwa i powrót żeglugą do Anglii. Jednakże Mariko zostawia mu pieniądze, a Toranaga zapewnia mu ludzi, aby rozpocząć budowę nowego statku. Toranaga nakazuje Yabu – o którym dowiaduje się, że pomógł w ataku z nadzieją bycia po stronie zwycięskiej – popełnić samobójstwo za zdradę. Yabu z gracją się podporządkowuje, oddając swój cenny katana Blackthorne’owi, mówiąc, że nikt inny nie jest godny tego ostrza. Powtarzającym się motywem w książce jest sokolnictwo uprawiane przez Toranagę. Porównuje on swoje różne ptaki do swoich wasali i rozmyśla nad swoim postępowaniem z nimi, rzucając nimi na cele, dając im kawałki, by wracały na jego pięść, i zakładając im kapturki. Ostatni rozdział obejmuje moment, w którym Toranaga puszcza swojego cennego sokoła na wolność, ujawniając swoją wewnętrzną monolog: on sam kazał spalić statek Blackthorne’a jako sposób załagodzenia chrześcijańskich daimyō, uratowania życia Blackthorne’a przed nimi i przyciągnięcia ich na swoją stronę przeciwko Ishido; potem zachęca Blackthorne’a do budowy kolejnego, i ten też zostanie spalony. To jest karma (przeznaczenie) Blackthorne’a, by nigdy nie opuścić Japonii, karma Mariko, by umrzeć chwalebnie dla swojego pana, i jego własna karma oraz cel, by zostać siogunem. W krótkim epilogu po ostatecznej bitwie pod Sekigaharą Ishido zostaje haniebnie pojmany żywy. W nawiązaniu do starej przepowiedni, że Ishido „umrze jako starzec ze stopami mocno osadzonymi w ziemi, najsłynniejszy człowiek w kraju”, Toranaga każe go zakopać do szyi przez wieśniaków eta, oferującym przechodniom możliwość przecięcia najsłynniejszej szyi w królestwie bambusową piłą. Powieść stwierdza, że „Ishido walczył przez trzy dni i zmarł bardzo stary”.


Charlie Harrison odkrywa, że w grobie pierwszego psa rodziny znajdują się szczątki zwierzęcia innej rasy. W oparciu o to znalezisko dochodzi on do wniosku, że Joey nie jest Antychrystem, mimo że chłopiec wcześniej tajemniczo i szybko wyleczył się z choroby.[sep]Samotna matka Christine Scavello i jej mały syn Joey zostają na parkingu centrum handlowym zaatakowani przez szaloną kobietę, która twierdzi, że Joey jest Antychrystem. Po niepokojącym ataku na dom rodziny, w wyniku którego ginie ich pies, Christine zwraca się o pomoc do prywatnego detektywa Charliego Harrisona. Harrison śledzi furgonetkę, która podąża za Christine, i prowadzi ją do Grace Spivey – charyzmatycznej starszej kobiety, będącej liderką fanatycznego kultu religijnego o nazwie Sługi Zmierzchu. Christine otrzymuje ochronę, jednak nie mija dużo czasu, zanim jeden z ochroniarzy ginie w ataku członków kultu. Christine, Charlie, Joey i nowy pies, Chewbacca, wyruszają w męczącą podróż przez kraj, aby uciec przed zwiedzionymi członkami „Zmierzchu”. Wydaje się, że bez względu na to, jak daleko podróżują ani gdzie udają się, ludzie Spivey ich znajdują. Ujawnia się, że dzieje się tak dzięki temu, że Spivey jest jasnowidzem, który potrafi widzieć przyszłość, co również spędza jej sen z powiek. Po kolejnych atakach (w tym podłożeniu bomby samochodowej i podpaleniu) grupa próbuje uciec przed rosnącym zagrożeniem ze strony Zmierzchu, ukrywając się w górskiej chacie Charliego. Tam Charlie zakochuje się w Christine, a oboje spędzają razem noc. Spivey jest przekonana, że Joey jest Antychrystem, i wciąż ma wizje apokalipsy, w której dziecko jest przyczyną katastrofy. Zamiast uważać się za szaloną lub niesprawiedliwą, Spivey postrzega potrzebę zabicia chłopca (a każdego, kto stanie jej na drodze) jako służbę dla ludzkości. Jej wiara jest tak silna, że potrafi zyskać zwolenników wśród wielu kluczowych członków społeczności, w tym policjantów i mężczyzny o imieniu Kyle Barlow – socjopaty, którego Spivey ocaliła od przestępczego życia. Sługi Zmierzchu ostatecznie namierzają grupę w górskiej chacie Charliego. Po pościgu i kolejnych wymianach ognia z ciężko uzbrojonymi członkami kultu w trakcie niebezpiecznej śnieżycy, rodzina znajduje schronienie w jaskini na zboczu góry. Są wyczerpani, Charlie został postrzelony w ramię, a Joey poważnie choruje, w tym ma pokrzywkę na twarzy i bardzo bladą cerę – objawy spowodowane ekstremalnym zimnem. Kyle Barlow wie, że musi dokończyć zadanie, ale odkrywa, że nie jest w stanie zabić dziecka, nawet jeśli Grace wierzy, że jest ono Antychrystem. Kulminacyjny moment historii następuje w jaskini, gdy Spivey i jej ostatni żyjący pomocnik, Kyle Barlow, schodzą, by zabić dziecko i powstrzymać rzekome nadejście Antychrysta. Christine nie ma już siły do walki, a Charlie ledwo jest przytomny z powodu odniesionej rany postrzałowej. Sytuacja wydaje się beznadziejna, gdy Grace Spivey celuje w Joeya pistoletem. Jednak tuż przed pociągnięciem za spust, Spivey zostaje zaatakowana przez roj nietoperzy, które atakują ją i zostawiają umierającą. Dziwne zachowanie nietoperzy skłania Christine do zastanowienia się, czy jej syn nie mógł spowodować tego ataku. Książka kończy się zakończeniem koszmaru oraz stabilizacją w związku Christine i Charliego. Ciekawość Charliego wobec Joeya rośnie, ponieważ choroba chłopca minęła bardzo szybko i tajemniczo. Historia kończy się próbą Charliego, który chce znaleźć dowody w zakopanych szczątkach pierwotnego psa rodziny. Grób nie zawiera jednak szczątków psa Christine, ale psa innej rasy, co Charlie uważa za zabawne i wyciąga z tego wniosek, że Joey nie może być Antychrystem.


Tom i jego załoga nie uniknęli egzekucji, ponieważ huragan nie wyrzucił pancernika na mieliznę, co uniemożliwiło im ucieczkę z powrotem na okręt podwodny. Po dotarciu do wraku „Boldero” nie udało im się wydobyć z niego złota, więc nie mogli go zdeponować w banku w Shopton.[sep]Ojciec Toma Swifta pilnie pracował nad tajnym projektem, który na początku książki ujawnia się jako okręt podwodny. Planuje wziąć udział w konkursie o nagrodę rządową w wysokości 50 000 dolarów za pomocą okrętu podwodnego o nazwie „Advance”. Podczas pobytu w New Jersey w celu wodowania okrętu Tom przeczytuje w gazecie, że statek o nazwie „Boldero” zatonął u wybrzeży Urugwaju podczas burzy, zabierając ze sobą złoto warte 300 000 dolarów. Tom przekonuje ojca, by zamiast walczyć o nagrodę rządową, podjął poszukiwania tego skarbu. Podczas odbierania wynajętego kapitana plany Toma podsłuchuje uczestnik konkursu rządowego, co rozpoczyna rywalizację o skarb. Drugi okręt podwodny, nazwany „Wonder”, wkrótce wyrusza w pościg za Tomem i jego załogą po rozpoczęciu przez nich podróży. Załoga Toma składa się z Toma Swifta, jego ojca, pana Sharpa, kapitana Westa i pana Damona. Każdy z nich pełni na pokładzie obowiązki, w tym pan Damon, który wydaje się być kucharzem tej wyprawy. Okręty zatrzymują się na wyspie w celu uzupełnienia zapasów, a w nocy „Advance” próbuje wymknąć się „Wonderowi”. Tom wie, że załoga „Wondera” nie jest pewna położenia wraku i jedynie podąża za „Advance”, licząc na kradzież skarbu w ostatniej chwili. Po tym, jak „Wonder” próbuje staranować „Advance”, Tom i jego ojciec sięgają po ciężkie podwodne działa i skutecznie unieszkodliwiają „Wonder”, pozostawiając go uszkodzonym i nieruchomym. Tom i „Advance” wykorzystują okazję, by przyspieszyć. Awaria silnika zmusza „Advance” do wynurzenia u wybrzeża Brazylii, gdzie wkrótce konfrontuje ich brazylijski pancernik „São Paulo”. Tom i jego załoga zostają schwytani i skazani na egzekucję dwa dni później, a okręt podwodny ma zostać przekazany rządowi brazylijskiemu. Tom i jego przyjaciele są więzieni na pokładzie pancernika. W noc przed egzekucją uderza huragan, a wiatr wyrzuca „São Paulo” na mieliznę. Załoga wykorzystuje tę okazję, by uciec, podczas gdy załoga pancernika jest zajęta ratowaniem statku. Korzystając z osłony statku, który chroni przed falami i wiatrem, grupa Toma wsiada do szalupy i ucieka na „Advance”, zanurzając się w ostatniej chwili, unikając brazylijskiej załogi „São Paulo”. Nie mija dużo czasu, zanim „Advance” dociera do wraku. Na początku mają trudności z jego odnalezieniem, ale wkrótce im się to udaje. W skafandrach do nurkowania na ogromne głębokości Tom i kapitan West wchodzą do wody, gdzie znajduje się wrak, na głębokości ponad 2 mil – podobnie jak RMS Titanic. Atakują rekiny, ale zostają odstraszone. Złoto znaleziono w tajnym przedziale za sejfem kapitańskim i wydobyto z „Boldero” w ostatniej chwili, by uciec przed nadchodzącym „Wonderem”. Z 300 000 dolarów w złocie zdeponowanych w lokalnym banku Toma w Shopton bank uważa Toma za jednego ze swoich największych inwestorów, a dzięki tej nowej pozycji Tom pomaga swojemu przyjacielowi, Nedowi Newtonowi, w awansie.


Horace McKinley został zastrzelony przez Ulyssesa Foremana, gdy próbował zwerbować go do konfrontacji z Dewayne’em Durhamem. Foreman odmówił wykonywania rozkazów od handlarzy narkotyków i zabił McKinleya.[sep]Strange pracuje nad obroną Granville’a Olivera. Oliver został oskarżony o zamordowanie swojego wujka i grozi mu kara śmierci. Strange próbuje namierzyć Devrę Stokes, która może podważyć zeznania świadka oskarżenia, Phillipa Wooda. Strange odkrywa, że Stokes pracuje w salonie piękności, który jest opłacany przez następcę Wooda, Horace’a McKinleya. Odmawia zeznawania. Quinn pracuje nad odrębną sprawą dla swojej dziewczyny. Wierzy, że grupa młodych mężczyzn posiada informacje, których potrzebuje, ale nie jest w stanie zmusić ich do rozmowy. Dewayne Durham i Horace McKinley rozważają wyeliminowanie organizacji drugiej strony, aby ograniczyć konkurencję. Egzekutorzy McKinleya, James i Jeremy Coates, przeprowadzają strzelaninę z samochodu na Jerome’a Longa i Alante’a Jonesa, gdy handlują narkotykami dla Durhama. Durham jest zmuszony do reakcji i każe Longowi zabić braci Coates. McKinley dowiaduje się o tym, że Stokes rozmawiała z Strange’em, i próbuje ją zastraszyć, dopuszczając się jej napaści seksualnej. Stokes jest wściekła jego zachowaniem i decyduje się zeznawać. Strange i Quinn zostają zatrudnieni przez Mario Durhama do odnalezienia Olivii Elliot. Znajdują ją szybko i przekazują informację Durhamowi. Durham wypożycza broń od Ulyssesa Foremana i zbliża się do Elliot. Kłócą się, a następnie ją morduje i ukrywa jej ciało w lesie. Zwraca broń Foremanowi i przyznaje się do jej użycia, ale twierdzi, że nikogo nie postrzelił. Foreman wypożycza broń bratu Mario, Dewayne’owi, dla Jerome’a Longa. Mario ukrywa się ze swoim przyjacielem Donutem. Long udaje się zabić Jeremy’ego Coatesa, ale natychmiast po tym zostaje postrzelony przez Jamesa. Jones wjeżdża samochodem w Jamesa Coatesa i zabija go, ale sam zostaje postrzelony w trakcie czynności. Policja wiąże strzelaninę z morderstwem Olivii Elliot, dopasowując broń. Durham dowiaduje się o powiązaniu między incydentami, gdy policja go przesłuchuje; ukrywa Mario i zaczyna podejrzewać, że Foreman działa przeciwko niemu. Strange i Quinn są przesłuchiwani przez policję i podają jej tożsamość Durhama. Próbują sami namierzyć Mario, ponieważ czują się częściowo odpowiedzialni za morderstwo Elliot, ale policja wyprzedza ich i trafia do Donuta. Donut odmawia ujawnienia miejsca pobytu Mario zarówno śledczym, jak i policji. Mario zaczyna iść w ślady Donuta i sprzedaje na ulicy podrobione narkotyki. Jeden z klientów wraca i go morduje. Strange odkrywa, że jego dom został obrabowany, a pliki dotyczące sprawy Olivera skradzione. Otrzymuje wiadomość na automatycznej sekretarce, grożąc mu utrudnianiem sprawiedliwości, ponieważ jeden z przesłuchanych przez niego świadków przekazał mu informacje, które powinien był przekazać policji. Strange nie był świadomy tego wymogu i szuka porady u zespołu prawników Olivera. Strange spotyka się z Devrą i zgadza się przenieść ją w inne miejsce w celach bezpieczeństwa. Zaczyna śledzić McKinleya i namierza go w domu Foremana, gdzie sprzedaje broń. Strange prosi Quinna, by spotkał się z nim tam, a Quinn śledzi McKinleya do jego domu, ale zostaje zauważony. Strange śledzi pracownika Foremana do sklepu z bronią i obserwuje, jak kupuje broń pod fałszywym pretekstem. Strange przekazuje informacje kontaktowi w policji. Prosi Quinna, by pilnował Devry. Quinn zostawia Devrę bez nadzoru, by wrócić i przesłuchać mężczyzn o swojej zaginionej dziewczynie, ale ponownie bezskutecznie. Jest coraz bardziej zdenerwowany zastraszaniem przez tych mężczyzn. Strange i Quinn spotykają się w salonie piękności i odkrywają, że McKinley uprowadził Stokes. Urządzają zasadzkę w jego domu i ratują Stokes. McKinley kazał swojemu egzekutorowi, Mike’owi Montgomery’emu, zabrać jej syna w inne miejsce. Quinn odwozi Stokes do domu i z ulgą odkrywa, że Montgomery zmienił zdanie i zwrócił chłopca. Strange rani McKinleya, a McKinley grozi mu w sposób podobny do wiadomości z automatycznej sekretarki. Strange odchodzi, pozostawiając McKinleya rannego, ale żywego. McKinley dzwoni do Foremana po pomoc, gdy nie może skontaktować się z Montgomery’m, i próbuje zwerbować go do ataku na Durham. Gdy konfrontują się z Durhamem, Foreman strzela do McKinleya i wykrzykuje, że nie przyjmuje rozkazów od dilerów narkotykowych. Mimo sukcesu w sprawie Stokes Quinn nie może pogodzić się ze swoim niepowodzeniem w innej sprawie. Ponownie odwiedza grupę mężczyzn, tym razem zabierając ze sobą broń, i zastrasza ich, by przekazali mu potrzebne informacje, które zapisuje. Gdy odjeżdża, mężczyźni urządzają na niego zasadzkę i mordują go na znaku stop. Miesiące później Oliver zostaje skazany i grozi mu kara śmierci mimo zeznań Stokes. Dewayne Durham i Ulysses Foreman zostali aresztowani i stoją przed sądem. Zaginiona dziewczyna Quinna zostaje odnaleziona dzięki informacjom, które zapisał. Wściekły z powodu gwałtownej śmierci swojego partnera, Strange wraca w nocy do sklepu z bronią i podpala go.


Książę Rothsay został zwabiony do zamku Falkland, gdzie zginął z głodu z rąk spiskowców. W następstwie tej tragedii król Robert III zrzekł się tronu na rzecz swojego brata.[sep]Zbrojmistrz Henry Gow wzbudził zazdrość ucznia Conachara, spędzając wieczór u rękawiczki i jego córki, i wracał do ich domu o świcie, aby być pierwszą osobą, jaką ona zobaczy w Dzień Świętego Walentego, gdy natknął się na grupę dworzan w chwili, gdy stawiali drabinę do jej okna. Po odcięciu ręki jednemu i schwytaniu drugiego, który jednak zdołał uciec, zostawił sąsiadom pościg za resztą i został powitany przez Katarzynę jako jej kochanek. Mieszczanie udali się do burmistrza, który po wysłuchaniu ich skargi wydał wyzwanie sprawcom. Tymczasem król, zajmujący apartamenty w klasztorze, po spowiedzi u przeora konsultował się z bratem, gdy przybył hrabia March, aby zawiadomić o swoim wycofaniu się na angielskie granice, a na dziedziniec weszła Louise, a następnie książę Rothsay, którego zabawy z panną przerwał hrabia Douglas, rozkazując swoim ludziom pochwycić i wychłostać ją. Henry Gow był jednak pod ręką, a książę, powierzając jej jego opiece, wziął udział w radzie ojca, na której postanowiono, że wrogie klany Chattan i Quhele („Kay”) zostaną zaproszone do rozstrzygnięcia swojej waśni przez walkę równą liczbą ich najodważniejszych mężów w obecności królewskiej, a wydano komisję do stłumienia herezji. Stary monarcha dowiedziawszy się, że jego syn był jednym z tych, którzy próbowali siłą wtargnąć do domu rękawiczki, nalegał, by odsunął swojego koniuszego, który podsycał wszystkie jego szaleństwa; a podczas gdy Katarzyna, która słuchała lollardzkich nauk ojca Klemensa, była przez niego namawiana do sprzyjania tajnej propozycji księcia, jej inny kochanek, Conachar, który dołączył do swojego klanu, pojawił się, by uratować jej doradcę przed aresztowaniem jako apostatę reformatora. Zbrojmistrz okaleczył koniuszego księcia, sir Johna Ramorny'ego, którego pragnienie zemsty było podsycone przez aptekarza Dwininga. Zabójca o imieniu Bonthron podjął się zasadzki i zamordowania Henry'ego Gowa. Wieczorem w tłusty czwartek starego Simona odwiedziła grupa tancerzy morris, na czele z Proudfute, który pozostał w tyle, by potwierdzić pogłoskę, że widziano Henry'ego Gowa prowadzącego wesołą pannę do swojego domu, a następnie udał się tam, by przeprosić za ujawnienie sekretu. W drodze do domu w płaszczu i czapce zbrojmistrza, jako ochronie przed innymi bawiącymi się, otrzymał cios od tyłu i padł martwy na miejscu. W tym samym czasie sir Johna przebudzono ze snu wywołanego narkotykiem przez przybycie księcia, który lekceważył jego cierpienia, a którego on przeraził, sugerując, że powinien spowodować śmierć swojego wuja i zagarnąć tron ojca. Los Proudfute, którego ciało początkowo wzięto za ciało zbrojmistrza, wywołał ogólne poruszenie w mieście; tymczasem Katarzyna, słysząc wieści, pobiegła do domu kochanka i została objęta jego ramionami. Jej odtwarzacz potem towarzyszył mu do rady miejskiej, gdzie został wybrany obrońcą wdowy, a burmistrz udał się do króla, by domagać się pełnego śledztwa. Na radzie zwołanej następnego dnia zarządzono sąd boży przez ordalia lub przez walkę; a ponieważ podejrzenie padło na domostwo Ramorny'ego, każdy z jego sług musiał przejść przed zwłokami w przekonaniu, że rany zaczną krwawić na nowo, gdy sprawca się zbliży. Bonthron wybrał jednak alternatywę walki i po zrzuceniu go przez Gowa został odprowadzony na powieszenie. Ale Dwining tak zorganizował sprawę, że został jedynie zawieszony, aby mógł oddychać, a w nocy on i pachołek sir Johna, Eviot, ścięli go i zabrali. Katarzyna dowiedziała się, że ona i jej ojciec są podejrzewani przez komisję; a ponieważ burmistrz zaoferował umieścić ją pod opieką córki Douglasa, porzuconej żony księcia, stary rękawiczka szukał ochrony u swojego byłego ucznia, który był teraz wodzem swojego klanu. Po powrocie z pogrzebu ojca Conachar błagał o rękę Katarzyny, bez której czuł, że ośmieszy się w nadchodzącej walce z klanem Chattan. Simon przypomniał mu jednak, że jest zaręczona ze zbrojmistrzem, a jego ojciec chrzestny obiecał go osłonić w konflikcie. Na namówienie wuja książę został oddany pod straż hrabiego Errol; ale za wiedzą i przyzwoleniem księcia został zwabiony przez Ramorny'ego i aptekarza do ucieczki do zamku Falkland, gdzie z pomocą Bonthrona zagłodzono go na śmierć. Katarzyna i Louise odkryły jednak jego los i nawiązały kontakt z Douglasem, który pokonał załogę i powiesił morderców. Spotkanie wrogich mistrzów zostało przygotowane z wielką pompą, a Henry Gow, wyrażając zgodę na dostarczenie Eachinowi (Conacharowi) zbroi, zgłosił się na ochotnika, by zająć miejsce jednego z klanu Chattan, który nie pojawił się. Wybuchła straszliwa walka, podczas której Torquil i jego ośmiu synów wszyscy polegli, broniąc swojego wodza, który w końcu uciekł z pola bitwy nie ranny i bez honoru. Słysząc o śmierci Rothsaya, Robert III zrzekł się berła na rzecz swego przebiegłego i ambitnego brata, a później zmarł ze złamanym sercem, gdy jego młodszy syn Jakub został pojmany przez króla Anglii. Albany przekazał regencję swojemu synowi; ale dziewiętnaście lat później prawowity spadkobierca wrócił, a uzurpator odkupił własną i ojca winę na szafocie. Nakazy aresztowania przeciwko Simonowi i jego córce oraz ojcu Klemensowi zostały uchylone dzięki interwencji hrabiego Douglasa, a Kościół został łagodzony nieuczciwie zdobytym bogactwem Dwininga. Conachar został pustelnikiem lub, jak głosi legenda, został uprowadzony przez wróżki. Szkocja chwali się wieloma znamienitymi potomkami Henry'ego Gowa i jego małżonki, Pięknej Panny z Perth.


Mariusz dał Ciemny Dar Sybelle i Benjiemu, co początkowo wściekło Armanda, który pragnął dla nich śmiertelnego życia. Mariusz uzasadnił swoje działanie chęcią ochrony Armanda przed przyszłą nienawiścią ze strony dzieci.[sep]Podczas gdy Lestat wciąż pozostaje w letargu po swoich przygodach w „Memnoch the Devil”, klan wampirów jednoczy się wokół „księcia rozpieszczonego” (przezwisko Lestata nadane przez Mariusza), a wampir David Talbot wykorzystuje okazję, by poprosić Armanda, by opowiedział mu historię swojego życia. Armand, który po raz pierwszy pojawił się w „Wywiadzie z wampirem”, zgadza się opowiedzieć swoją historię. Urodzony gdzieś we wschodnioeuropejskim państwie Kijowie pod koniec XV wieku, Armand (wówczas nazywany Andrei) zostaje malarzem ikon w klasztorze. Zostaje siłą wyrwany z tego życia modlitwy i poświęcenia przez handlarzy niewolników, którzy zabierają go do Konstantynopola, a następnie do Wenecji, gdzie ma pracować w domu publicznym. Niedługo po przybyciu do Wenecji zostaje kupiony przez wampira Mariusza de Romanusa (którego historię życia opisano w „Blood and Gold”), który nadaje mu imię Amadeo. W Wenecji Mariusz prowadzi wystawny życie szanowanego malarza renesansowego i jest mentorem wielu chłopców służących mu jako uczniowie. Mariusz zapewnia swoim uczniom wykształcenie, schronienie, jedzenie oraz pomaga im znaleźć odpowiednie stanowiska, gdy dorośnie. Życie w willi Mariusza stanowi ostry kontrast z ubóstwem, głodem i chorobami panującymi w innych częściach miasta. Z czasem relacja Amadeo z Mariuszem się rozwija i stają się sobie znacznie bliżsi niż Mariusz jakimkolwiek innym chłopcom. Oprócz nawiązania relacji seksualnej, Amadeo śpi w łóżku Mariusza, cieszy się specjalnymi przywilejami i staje się swego rodzaju „pierwszym chłopcem” w domu. Mimo to Mariusz zachowuje ścisłą kontrolę nad Amadeo i oczekuje od niego pilności we wszystkim. Gdy Amadeo osiąga wiek dojrzałości (książka nie podaje tego dokładnie, ale w tym momencie ma najprawdopodobniej 15 lub 16 lat), Mariusz rozpoczyna edukację seksualną Amadeo. Zabiera go do domu publicznego, gdzie Amadeo pozostaje przez kilka dni. Amadeo później odwiedza męski dom publiczny przez kilka dni i podczas pobytu tam dokonuje kilku obserwacji na temat różnic w aktywności seksualnej z różnymi płciami. W naturze Amadeo wyraźnie zaznacza się biseksualizm, ponieważ cieszy się aktywnością z obiema płciami. Później ma krótki romans z Anglikiem nazywanym lordem Harlechem. Harlech staje się obsesyjnie zakochany w Amadeo, ale jego miłość nie jest odwzajemniona. W tym okresie Amadeo zaprzyjaźnia się również z Biancą Solderini, zamożną debiutantką i kurtyzaną, której główną rolą w życiu wydaje się być organizowanie nocnych przyjęć. Ostatecznie Amadeo uwodzi chętną Biankę. Mariusz w końcu wyjawia Amadeo swoją wampiryczną naturę, a ten niemal natychmiast zaczyna prosić, by uczynić go wampirem. Mariusz pokazuje Amadeo część tego, co oznacza bycie nieśmiertelnym, i pozwala mu dołączyć do siebie podczas polowania kilka razy. Mówi Amadeo, że muszą zawsze skupiać się na zabijaniu złoczyńców. Pomagają Biancy, mordując jej krewnych, którzy zmuszają ją do trucia tych, od których pożyczyli pieniądze. W końcu, w nocy, gdy Mariusza nie ma w kraju, lord Harlech włamuje się do pałacu Mariusza i atakuje Amadeo, mordując przy tym dwóch uczniów. Amadeo zabija Harlecha, ale nie zanim Anglik rani go zatrutym mieczem. Amadeo zapada w krytycznym stanie, a przez kilka dni ma gorączkę i omamy. Po powrocie i znalezieniu Amadeo na łożu śmierci, Mariusz goi zewnętrzne rany Amadeo, czyści go i pielęgnuje, a następnie daje mu Ciemny Dar, zamieniając go w wampira. Mariusz zabiera się za szkolenie Amadeo i ustawia trumnę w sekretnej piwnicy wraz ze swoją. Mariusz zachowuje wysokie oczekiwania wobec Amadeo i zmusza go do kontynuowania edukacji artystycznej. Przemiana Amadeo w wampira jest dla niego stosunkowo łatwa, choć Ciemny Dar przynosi koszmary z dzieciństwa. Mariusz i Amadeo wracają do Rosji, gdzie Amadeo odwiedza swoją starą szkołę i dom. Znajduje tam swoich starych rodziców, ujawnia, że żyje, i żegna się z nimi, zostawiając im wszystkie pieniądze i klejnoty, które ma przy sobie. Jest to generalnie szczęśliwe spotkanie, ponieważ Amadeo może odciąć się od swojej śmiertelnej przeszłości, a rodzice mogą zobaczyć, że ich ukochany syn żyje (tak jakby) i ma się dobrze. Chociaż to spotkanie pozwala Amadeo odciąć się od jego śmiertelnej przeszłości, odkrycie, że jego ojciec żyje (Amadeo sądził, że nie żyje) i jest alkoholikiem, głęboko go rani. Niedługo po powrocie do Wenecji wampir Santino i jego klan („Dzieci Ciemności”) atakują dom Mariusza, porywają Amadeo i uczniów oraz podpalają willę. Mariusz zostaje spalony i uznany za zniszczonego; jego chłopcy są zabrani na ognisko, które klan przygotował, i wrzucani jeden po drugim, gdy Amadeo patrzy. Santino oszczędza Amadeo i uczy go praw klanu. Amadeo później udaje się do Paryża, zmienia imię na Armand i tworzy własny klan pod Cmentarzem Niewiniątek, co Lestat lata później drastycznie zmieni, co skutkuje powstaniem Teatru Wampirów (opisanego we wcześniejszej powieści „Wywiad z wampirem”). Armand dzieli się również z Davidem swoją wersją niektórych wydarzeń opisanych przez Louisa de Pointe du Lac w „Wywiadzie z wampirem”: koniec Teatru Wampirów i czas, który Armand i Louis spędzili razem. Książka opisuje również uczucia Armanda wobec kilku głównych postaci wampirów z poprzednich książek. Ujawnia się również, że Armand sądzi, że widział Biankę w Paryżu w XVIII wieku i od tego czasu zastanawia się, czy Mariusz uczynił ją wampirem. W ostatniej części książki Armand wyjaśnia, co się z nim stało po ostatnich rozdziałach „Memnoch the Devil”. Na końcu „Memnoch the Devil” Armand wybiega na otwarte światło dzienne i wydaje się być zniszczony w pożarze. Armand wyjaśnia Davidowi, że jakimś sposobem, którego nie rozumie, przeżył i wylądował na dachu w klatce schodowej, chroniony przed dalszą ekspozycją na słońce. Jest jednak poważnie poparzony i nie może się poruszać ani w pełni funkcjonować. Będąc w tym delirycznym stanie, nawiązuje mentalną więź z dwójką dzieci w pobliskim mieszkaniu – Sybelle i Benjim. Wiążąca jest poprzez ciągłe granie na pianinie przez Sybelle. Ostatecznie Armand jest w stanie dotrzeć do dzieci i poprowadzić ich do siebie. Wierzą, że jest aniołem, ale są umiarkowanie niezaskoczone, gdy Armand ujawnia im swoją prawdziwą naturę. Armand nie może polować, więc dwójka zgadza się zwieść dilera narkotyków do mieszkania, aby Armand mógł się nim pożywić. Plan się udaje i ostatecznie Armand jest całkowicie wyleczony. Zaprzyjaźnia się z Sybelle i Benjim i ostatecznie się w nich zakochuje, wykazując w pewnym stopniu kompleks Lolity. Dzieli się z nimi swoim bogactwem bez ograniczeń, w pewnym stopniu naśladując relację, jaką Mariusz miał z nim. Armand zabiera ich, by zobaczyli Lestata, co go nieco niepokoi, ponieważ wampiry tradycyjnie nie są bezpieczne dla śmiertelników w ich otoczeniu. Po próbie obudzenia Lestata z katatonicznego stanu, Armand wraca do domu Mariusza, by odkryć, że Mariusz dał Sybelle i Benjiemu Ciemny Dar. Armand jest początkowo wściekły na Mariusza, ponieważ chciał, aby Sybelle i Benji mieli pełne, śmiertelne życie. Fakt, że Benji jest zachwycony perspektywą wiecznego życia, tylko podsyca jego gniew. Mariusz wyjaśnia Armandowi, że zrobił to, ponieważ Armand nigdy nie mógłby tego zrobić, nie narażając się na nienawiść z ich strony. Mariusz jest gotowy wziąć na siebie ciężar przyszłej złości Sybelle i Benjiego.


Fiske Cahill ujawnia się jako Człowiek w Czerni i wyjaśnia, że Madrygale zostały założone przez Luke'a Cahilla w celu podziału rodziny. Amy, Dan oraz Nellie Gomez otrzymują status członków tej gałęzi i wyruszają do Chin.[sep]Podczas wyjazdu z Chin Amy i Dan otrzymują telefon od Holtów, którzy informują ich, że wiedzą, dokąd się udają. Dan i Amy podejrzewają więc, że to Nellie Gomez, ich au pair, zdradziła Holtom ich plany. W samolocie Dan i Amy zmuszają Nellie do ujawnienia pewnych informacji. Wychodzi na jaw, że to nie Beatrice ją zatrudniła, lecz Grace. Nellie mówi im również, że pracuje dla pana McIntyre’a, ale nie zdradza, że tak naprawdę pracuje dla Człowieka w Czerni. W trakcie wydarzeń na Karaibach Amy i Dan są świadkami, jak poszukiwanie wskazówek doprowadza do śmierci Lestera, osoby nienależącej do rodziny Cahill. Wściekli Amy i Dan postanawiają skonfrontować się z ciotką Beatrice, ale Nellie porywa ich i zabiera do Moore Town, aby spotkali się z Człowiekiem w Czerni. Zmusza ich wtedy do rozwiązania skrzynki z zagadką, którą Amy i Dan znaleźli w muzeum, w którym pracował Lester. Po rozwiązaniu zagadki Anne Bonny, zdobyciu wskazówki Madrygalów – Maczugi – i uzyskaniu wiedzy, że powinni udać się do Anglii, Dan i Amy dowiadują się, że Człowiek w Czerni, który śledził ich w pierwszych częściach serii, to Fiske Cahill, brat Grace. Uciekł z domu jako dziecko, dlatego Amy i Dan nigdy o nim nie słyszeli. Opowiada im historię Madeleine Cahill: Gideon Cahill próbował znaleźć lekarstwo na dżumę i mu się to udało, ale Gideon nie wiedział, że lekarstwo – surowica – modyfikuje DNA użytkownika, dając mu większe zdolności w każdej dziedzinie ludzkiej działalności. Gideon dał każdemu ze swoich czworga dzieci część głównej surowicy. Wkrótce potem Gideon ginie w pożarze. Dzieci obwiniały się nawzajem i rozdzieliły się, zakładając własne gałęzie. Luke założył Lucjanów; jego siostra Katherine – Ekaterinę; jej brat Thomas – Tomasów; a jego siostra Jane – Janusów. Ale nikt nie wiedział, że żona Gideona, Olivia, była w ciąży w chwili jego śmierci i gdy rodzina się rozpadła. Będąc w ciąży z Madeleine Cahill, założycielką Madrygalów, Olivia wychowała Madeleine w przekonaniu, że nic nie jest ważniejsze od rodziny. Dlatego celem Madrygalów jest zjednoczenie członków rodziny. Fiske Cahill mówi im również, że Lucjanie oskarżyli Arthura i Hope Cahill o morderstwo w Południowej Afryce. Zatrudniona przez Grace Nellie szpiegowała dla Fiske’a, aby gałąź wiedziała o Amy i Danie i mogła nadać im status Madrygala. Przed wyjazdem Fiske ujawnia to Amy i Danowi. Po raz pierwszy w historii Madrygale nadają aktywny status osobie nieurodzonej w tej linii krwi: Nellie Gomez. Amy i Dan również stają się członkami, co ujawniono na końcu siódmego książki, „Gniazda Żmij”. Amy i Dan otrzymują wtedy siedem innych wskazówek Madrygalów i udają się do Anglii w poszukiwaniu kolejnej wskazówki. Kod liczby strony brzmi: „Nie powiedział im wszystkiego”.


Mick odkrywa, że jego nadprzyrodzona zdolność może służyć do leczenia, gdy ratuje życie kobiety postrzelonej w głowę. Po przebudzeniu się w kryjówce sojuszników dowiaduje się, że mimo poważnej rany kobieta żyje.[sep]Mick Winger posiada niezwykły dar, za pomocą którego nieumyślnie zabił już kilka osób. Kiedy Mick się denerwuje, jego moc ujawnia się, atakując dane osoby i wywołując u nich raka, białaczkę lub podobne choroby terminalne. Jeśli sufficiently zdenerwuje się, jego gniew może natychmiast zabić ofiarę. Mick wychowywał się w sierocińcu i w drodze do dorosłości nieumyślnie zabił kilka osób, które go źle traktowały, a także niemal wszystkich, których kochał, choć niemal każdy z tych incydentów był przypadkowy. Jedynym zamierzonym morderstwem, jakie opisuje z czasów dorastania, jest sytuacja, w której został niemal molestowany w toalecie w restauracji Denny's. Wtedy odkrył, że intensywność ataków jest znacznie większa, gdy dotyka celu. Mając piętnaście lat, uciekł spod opieki opiekuńczej i wyruszył w świat. Kiedy Mick się złości, staje się, jak to określa, „iskrzysty”. Widzi iskry otaczające go i obejmujące, a następnie te iskry uderzają w obiekt jego gniewu. Nieuniknionym skutkiem ataku jego „iskier” jest zachorowanie na chorobę terminalną i rychła śmierć. Efekt ataku jest znacznie silniejszy, jeśli dotyka ofiary. Dopiero jako młody mężczyzna Mick zorientował się, że różni się od innych dzieci. Odkrył to, opisując „iskrzistość” innym dzieciom, które nie miały pojęcia, o czym mówi. Wkrótce po wyruszeniu w świat spotyka młodą kobietę, która nie tylko wie o jego darze, ale która wydaje się go również posiadać, choć w mniejszym stopniu. Ona jednak posiada zdolność „przyzywania”, by wpływać na Micka tak, by nieumyślnie zmierzał prosto w jej stronę, a także intensywne przyciąganie seksualne, które opisuje jako proste feromony, jakie mają wszyscy ludzie, z tą różnicą, że ludzie tacy jak Mick, ze względu na inny skład biochemiczny (choć Mick nie rozumie tego, gdy jest mu to po raz pierwszy wyjaśniane), są znacznie bardziej wrażliwi na te feromony niż normalni ludzie. Ostatecznie trafia do swoich biologicznych rodziców, którzy są członkami tajnej, odizolowanej kolonii. Rozmawiając z rodzicami, którzy również posiadają jego zdolności, dowiaduje się, że jest znacznie potężniejszy niż oni lub prawdopodobnie ktokolwiek inny w kolonii. Mick dowiaduje się, że to, co on postrzega jako „iskry”, jego rodzina widzi jedynie jako pył; zaczyna nawet zdawać sobie sprawę, że potrafi rozpoznać, kiedy ludzie kłamią. Po doprowadzeniu do patriarchy wioski, Papa Lem, Mick dowiaduje się o zamiarach kolonii i o tym, jak ona funkcjonuje. Następnie Mick odmawia „rozsiania swojego nasienia” z córką Papa Lem i wraca do domu rodziców na noc. W nocy Mick zostaje zaatakowany przez agenta Papa Lem i innych mieszkańców wioski. Mick ostatecznie zabija swojego ojca i podpala wioskę, jednocześnie odkrywając nowe zakresy swoich zdolności. Po ucieczce z wioski pieszo, Mick spotyka dziewczynę, którą poznał, gdy wyruszał w świat. Napastnicy z wioski szybko doganiają parę i zaczynają do nich strzelać. Kobieta, nieświadoma Micka, zostaje postrzelona w tył głowy w momencie, gdy docierają do swoich sojuszników. Mick wyciąga dziewczynę z rozbitego samochodu i wkłada całą swoją „iskrzistość” w nią, zanim traci przytomność. Mick budzi się w kryjówce swoich nowych sojuszników. Podczas przesłuchania dowiaduje się, że dziewczyna żyje i że w jakiś sposób wyleczył ją z rany postrzałowej. Mick jest w drodze, aby oficjalnie spotkać się z młodą damą, gdy historia nagle się kończy.


Załoga krążownika „Kwembly” jest zagrożona przez gwałtowne zmiany fazowe wody i amoniaku, które mogą uwięzić statek w lodzie lub zalać go powodzią. Ib Hoffman proponuje plan ratunkowy, który pozwala uratować załogę i zapewnia misji sukces przewyższający pierwotne założenia.[sep]Akcja „Star Light” rozgrywa się kilka dekad po wydarzeniach opisanych w „Mission of Gravity”. Główna część fabuły ma miejsce na supergigancie Dhrawn, który niektórzy podejrzewają o bycie gwiazdą, która nie zapaliła się. Planeta posiada atmosferę złożoną z amoniaku i wody z domieszką tlenu, przy temperaturach wahających się od 70 kelwinów do niemal punktu zamarzania wody. Dhrawn obraca się niezwykle powoli – jeden obrót trwa około dwóch miesięcy. Porusza się też po długiej, ekscentrycznej orbicie wokół swojej gwiazdy, czerwonego karła Lalande 21185. Wydaje się, że znaczna część ciepła planety pochodzi z jej wnętrza. Grawitacja na powierzchni jest czterdziestokrotnie większa niż na Ziemi. Prawie wszystko na temat tej planety przeczy teorii naukowej, w tym jej rozmiar, brak wodoru, temperatura oraz obecność wolnego tlenu w atmosferze. Konsorcjum ras podróżujących w przestrzeni kosmicznej, w tym ludzie, rekrutuje Mesklinów – przypominających stonogi tubylców z planety Mesklin o dużej grawitacji – do zbadania Dhrawn. Wśród rekrutów znajdują się Barlennan i Dondragmer, odpowiednio kapitan i pierwszy oficer statku handlowego „Bree” z Mesklinu, który popłynął na biegun południowy planety, aby uratować sondę wysłaną przez ludzi. Teraz, dzięki instytutom naukowym założonym na Mesklinie, tubylcy wykształcili zdolnych odkrywców, którzy mogą dotrzeć tam, gdzie inne rasy nie są w stanie. Barlennan dowodzi główną bazą na Dhrawn, podczas gdy Dondragmer dowodzi „lądowym krążownikiem” o nazwie „Kwembly”. Jest to pojazd gąsienicowy o długości około 30 metrów, wysokości 6 metrów i tej samej szerokości. Został zaprojektowany tak, by poruszał się jak duży robak na niezależnie sterowanych wózkach. Zasilanie zapewniają autonomiczne generatory fuzyjne, ale sterowanie opiera się na prostych systemach lin i bloczków wykonanych z materiałów mesklińskich, które załoga może naprawiać samodzielnie. Istnieje kilka więcej krążowników, a każdy z nich posiada łącza audio/wideo do komunikacji z satelitami. Ludzie i inni przebywają na satelicie na orbicie synchronicznej nad odkrywcami na powierzchni. Niestety, powolna rotacja planety oznacza, że znajdują się oni około 10 milionów kilometrów nad powierzchnią, a sygnały potrzebują ponad 30 sekund, aby dotrzeć do satelity. Rozmowy w czasie rzeczywistym są więc niemożliwe. Na satelicie znajdują się lingwistka „Easy” Hoffman i jej syn Benj, który jest jednocześnie inżynierem i lingwistą. Oboje płynnie mówią w języku stennish, języku Mesklinów, i nawiązali bliskie relacje osobiste z odkrywcami na powierzchni. Później dołącza do nich na satelicie Ib Hoffman, mąż Easy i ojciec Benja. Jeden z krążowników, „Esket”, najwyraźniej uległ katastrofie, a cała załoga zniknęła, co bardzo niepokoi Easy. Komunikatory krążowników nadal działają, ale pokazują jedynie widoki opuszczonego statku. W rzeczywistości Barlennan przeprowadza skomplikowaną mistyfikację. Były negocjator, który skutecznie szantażował ludzi, zmuszając ich do przekazania mu technologii w „Mission of Gravity”, najwyraźniej knuje, by zyskać kolejną przewagę z sytuacji, którą sam stworzył. Dokładny charakter jego celów nie jest jasny. Wkrótce jednak „Kwembly” wpada w poważne kłopoty. Gdy planeta się ociepla, skomplikowane przejścia fazowe mieszanin wody i amoniaku w tych niskich temperaturach oznaczają, że zamarznięte jezioro może roztopić się w kilka sekund, porwać statek powodzią i równie nagle zostawić go wiszącego na dużych skałach, niezdolnego do ruchu, gdy ciecz wokół niego zamarza na nowo, uwięziwszy część załogi pod powierzchnią w ich kombinezonach ochronnych. Te wydarzenia, w połączeniu z pechowym timingiem, prowadzą do odkrycia podstępu Barlennana, gdy Easy rozpoznaje swojego przyjaciela z „Esketu”, gdy pojawia się on, jakby znikąd, ale w rzeczywistości wychodzi z jednego ze sterowców, które Barlennan potajemnie wykorzystuje do przemieszczania swoich ludzi i sprzętu. Rodzina Hoffmanów wolałaby postępować uczciwie z Mesklinami, ale musi zmierzyć się z uprzedzeniami nie tylko ze strony innych ludzi o motywach politycznych, ale także z bardziej paranoicznymi pozaludzkimi nadzorcami misji. Mając przeczucie, czego naprawdę szuka Barlennan, Ib Hoffman ostatecznie przełamuje impas pomysłem, który uratuje załogę „Kwembly” i sprawi, że misja zakończy się sukcesem przerastającym marzenia jej planistów.


Pixie wyznała, że uwielbia swoje przyrodnie siostry i unikała konfliktów ze swoją macochą Lucy. Mimo że obie strony wyraziły swoje frustracje, nie zdołały się pogodzić.[sep]Pięcioro dzieci – Claudia, Colin, Pixie, Ralph i Robbo – przybywa na wycieczkę szkolną do starej posiadłości znanej jako Harwick Hall. Po dotarciu na miejsce odkrywają tajny pokój. Claudia zauważa na biurku dziennik należący do poprzedniego właściciela, Richarda Harwicka. Dzieci czytają jego historię; okazuje się, że Richard uciekł z domu po śmierci ojca i ponownym małżeństwie matki z surowym pastorem Coldstonem. Podczas czytania historii dzieci w różny sposób reagują. Wtedy zdają sobie sprawę, że powodem, dla których znaleźli się w jednej grupie, było to, że w swoich formularzach wpisały po dwa adresy. Wszystkich ich rodziców łączy to, że są w separacji. Po ucieczce Richarda z domu powrócił on do pustego domu. Jego matka zmarła z griefu, a siostra również zmarła na gorączkę połogową. To wywołuje dyskusję o czynach Richarda wśród dzieci. Dyskusja prowadzi do tego, że każde z nich zdradza swoje własne problemy rodzinne. Claudia wyznaje, że jej rodzice rozwiedli się po wielu kłótniach. „Szkarłatna kobieta”, miła kobieta o imieniu Stella, próbuje, ale nie zyskuje aprobaty Claudii. Jednak po kolacji z przyjaciółmi ojca, którzy również ignorują Stellę, Claudia zdaje sobie sprawę ze swojego błędu i próbuje poprawić sytuację, zakładając przed gośćmi piżamę kupioną przez Stellę, co szokuje ich do uprzejmości. Colin ujawnia, że jego „tata” (który był partnerem matki, ale nie jego biologicznym ojcem) został porzucony przez matkę po tym, jak pewnego dnia uciekli razem. Podczas gdy matka była sfrustrowana bezrobociem Jacka (taty), Colin, który go bardzo kochał, próbował utrzymywać kontakt z Jackiem. Nie mogąc tego zrobić, planuje go odnaleźć w przyszłości. Pixie opowiada o separacji swoich rodziców i drugim małżeństwie ojca. Nie lubi żadnej ze swoich przyrodnich sióstr. During a quarrel with her stepmother Lucy, Pixie wyrzuciła z siebie swoje żale. Lucy również wyraziła swoją frustrację, i się pogodziły. Ralph bawi dzieci komicznym opisem swojej licznej rodziny przybranej, obejmującej dwie poprzednie macochy i ich dzieci, jednego ojczyma i jedną przyszłą macochę, w której jest zakochany. Historia Robbo dotyczy jego ojczyma, Brody, i jego siostry Callie, które nie mogą się dogadać. Powodowało to wiele kłopotów dla rodziny, szczególnie po narodzinach przybranego brata Dumpy. Callie ostatecznie wyprowadziła się do ojca. Przed pójściem spać pozostałe dzieci potajemnie wkładają do torby Colina zepsutą drewnianą krowę wykonaną przez Richarda Harwicka, jako przypomnienie, by jak najlepiej wykorzystać to, z czym się zmaga.


Peter Driscal doznaje trwałego uszkodzenia mózgu, które powoduje niewyraźną mowę i zaburzenia chodu, w wyniku pobicia przez Cole’a. Mimo odniesionych obrażeń chłopiec wybacza sprawcy, a ostatecznie stają się oni przyjaciółmi.[sep]Cole Matthews to problematyczny chłopiec, który wdaje się w bójki z każdym. Jego rodzice, William i Cindy Matthews, nie są lepsi od swojego syna. Podczas gdy ojciec Cole’a pije i wali syna na kwaśne jabłko, jego matka pije i próbuje unikać rzeczywistości. Cole wyrzucał z siebie gniew i ból w najbardziej przerażający sposób. Dorośli grożą mu karą, ale ostatecznym krokiem jest moment, gdy Cole potwornie pobiera Petera Driscala. Cole zostaje natychmiast wysłany do ośrodka detencyjnego, gdzie kurator Garvey mówi Cole’owi o alternatywie dla więzienia: Systemie Sprawiedliwości Kręgu, w ramach którego Cole musi przez rok pozostać na bezludnej wyspie. Cole akceptuje to, nie widząc innego wyjścia. Podczas pierwszych dni wygnania Cole zostaje zaatakowany przez duchowego niedźwiedzia i zaczyna uczyć się procesu uzdrawiania swojego złamanego ducha.

* Cole Matthews – Piętnastolatek z wieloma problemami behawioralnymi i rodzicami, którzy go znęcali. Później uczy się, jak kontrolować swój gniew, jak przepraszać i wybaczać.
* William Matthews – Ojciec Cole’a, który ma problem z piciem i uparty temperament. Zazwyczaj rani Cole’a pasem, co było główną przyczyną problemów społecznych syna. Sam jako dziecko doświadczał przemocy; picie i następne krzywdzenie Cole’a to jego sposób radzenia sobie z problemami, z którymi nie zmierzył się w młodości.
* Peter Driscal – Uczeń trzeciej klasy gimnazjum, którego Cole prześladował i pobił. Odnosi trwałe uszkodzenie mózgu, które powoduje niewyraźną mowę i chód z zaburzeniami. Mimo to Peter ostatecznie mu wybacza, a dwaj chłopcy zaprzyjaźniają się.
* Garvey – Kurator. Wprowadza Cole’a do Sprawiedliwości Kręgu i pomaga mu w każdy możliwy sposób. On i Edwin są jedynymi ludźmi, którzy pomagają Cole’owi odnieść sukces w tym, co robi. Garvey daje Cole’owi na początku koc zwany at.oow, okazując w ten sposób swoje zaufanie do chłopaka.
* Edwin – Starszy mężczyzna, który chce, by Cole się poprawił. Edwin pokazuje Cole’owi zamarznięty staw na wyspie i kamień przodka, pozwalając Cole’owi zadbać o swoją gwałtowną złość. Jest mądry i wie, jak uzdrowić Cole’a, ponieważ sam jako młody człowiek przebywał na alaskańskiej wyspie. Uczył Cole’a rzeczy, które jemu samemu pomogły.
* Cindy Matthews – Matka Cole’a, która boi się swojego byłego, pijanego męża i nie broni ani siebie, ani innych (w książce nazywają ją lalką Barbie). W trakcie książki uczy się samokontroli, a także stawania czoła byłemu mężowi i składa zawiadomienie o znęcaniu się nad dzieckiem za pobicie ich syna, Cole’a. Później przeprasza Cole’a za to, że nie była przy nim podczas bezlitosnych bicia go przez byłego męża. Obiecuje, że nadrobi zaniedbania i zaangażuje się w jego życie. Gdy Cole powrócił na wyspę po raz drugi, wysyłała mu niezliczone listy, mimo że wiedziała, iż nie może on kontaktować się ze światem zewnętrznym.