Misja ratowania jeńców kończy się niepowodzeniem z powodu wycieku informacji ze strony stażysty Białego Domu. Mimo to Kelly udaje się pojmać radzieckiego oficera Griszanowa, którego Stany Zjednoczone wykorzystują do negocjacji transferu więźniów do Hanoi Hilton.[sep]Książka zaczyna się od Johna Kelly’ego i dwóch innych żołnierzy UDT wykonujących morskie zniszczenie platformy wiertniczej, która została nieodwracalnie uszkodzona przez huragan Camille. Podczas jazdy po odbiór męża po zakończeniu pracy, ciężarna żona Kelly’ego, Patricia (Tish), ginie w wypadku samochodowym spowodowanym przez uszkodzone hamulce w dużym ciężarówce. Następnie przedstawiony zostaje pułkownik Robin Zacharias, pilot F-105 United States Air Force, zestrzelony wraz z nawigatorem Johnem Taitem podczas misji Wild Weasel nad Wietnamem Północnym (Zacharias jest również ojcem pilota bombowca B-2, który pojawia się epizodycznie w książce „Dług honoru”). Tait ginie, ale Robin zostaje schwytany i uznany za zabitego w akcji, a następnie przeniesiony do tajnego obozu jenieckiego utworzonego przez komunistów wietnamskich w celu uzyskania pomocy od Związku Radzieckiego. Wśród więźniów znajdują się osoby posiadające wysoce tajną wiedzę, wykraczającą poza ramy wojny wietnamskiej. Zacharias na przykład pomagał opracować plany wojenne SAC, wybierając cele, trasy i metody. Jest przesłuchiwany przez pułkownika Nikołaja Jewgieniewicza Griszanowa, który prosi więźniów, aby zwracali się do niego przezwiskiem Kola. Griszanowowi udaje się wyciągnąć od więźniów więcej informacji za pomocą życzliwości i odrobiny wódki niż wietnamskiemu dowódcy obozu, majorowi Vinhowi, który stosował niedostatek i znęcanie się. Ostatecznie ktoś wyżej w dowództwie Armii Północnowietnamskiej decyduje, że więźniowie nie są warte trzymania i można ich cicho zabić, z możliwością zaprzeczenia odpowiedzialności. Griszanow zaczyna wtedy składać pilne prośby do swoich przełożonych, aby jeńców przenieść do Związku Radzieckiego, aby dokończyli tam swoje życie. Podczas gdy Zacharias jest przenoszony do swojej celi, bezzałogowy amerykański dron Buffalo Hunter robi mu zdjęcie, a admirał Dutch Maxwell rozpoznaje jego twarz. Maxwell wraz z dwoma innymi admirałami opracowuje plan operacji specjalnej pod kryptonimem BOXWOOD GREEN, który ma wysłać marines do Wietnamu Północnego w celu uratowania więźniów. Sześć miesięcy po śmierci żony Kelly poznaje dziewczynę o imieniu Pamela Madden, która uciekła z prostytucji i służyła jako „muł” w gangu przemytniczym narkotyków prowadzonym przez Henry’ego Tuckera. Kelly zabiera Pam z autostrady i nawiązuje z nią romans. Dnia po spotkaniu z Pam Kelly zaprzyjaźnia się z dwoma lekarzami, Samem i Sarah Rosen, którzy są profesorami w Johns Hopkins University School of Medicine – Sam neurochirurgii, a Sarah farmakologii – gdy mają kłopoty ze swoją nową łodzią motorową. (Zaniedbał wymianę cynkowych anod, które zazwyczaj chronią odsłonięty metal przed korozją, a jego kruszące się śruby zostały starte przez mieliznę, której nie ma na jego nieaktualnych mapach. Kelly zamawia nowe „śruby” i mapy, a Sam jest mu winien wdzięczność). Kelly przypadkowo odkrywa, że Pam jest uzależniona od barbituranów. Dzięki pomocy Sama i Sarah Kelly pomaga Pam wyjść z nałogu. Podczaswożenia jej do miasta na leczenie i rozmowę z policją, Kelly zaczyna interesować się dawnym życiem Pam i próbuje zrekonstruować jej przeszłość. Niestety, Pam zostaje rozpoznana przez Billy’ego Graysona, jej starego sutenera, i pada ofiarą ataku. Rozpoczyna się pościg samochodowy, w którym Scout Kelly’ego jest gorszy od Plymoutha Roadrunnera Billy’ego. W pewnym momencie Kelly zwabia Billy’ego na pustą działkę i uwiędzia go w głębokim błocie. Jednak Kelly popełnia błąd, zwalniając i zatrzymując się; zostaje postrzelony dwa razy z strzelby, a Pam zostaje uprowadzona. Fotoreporter później znajduje martwe ciało Pam wystawione w fontannie. Kelly wraca do zdrowia w szpitalu z pomocą Sama Rosena. W tym czasie pielęgniarka Sandy O’Toole otrzymuje polecenie, aby zwrócić na Kelly’ego szczególną uwagę. Gdy Kelly zostaje pokazany zdjęcie ciała Pam i poinformowany o znęcaniu się nad nią podczas i po śmierci (została zgwałcona przez kilku mężczyzn, a następnie uduszona), postanawia się zemścić i przysięga zniszczyć osoby odpowiedzialne. Kelly rozpoczyna rygorystyczny reżim ćwiczeń, aby wyleczyć swoje ciało i przygotować się do prywatnej wojny z gangiem narkotykowym Henry’ego Tuckera. Gdy Kelly wraca do domu, odwiedza go admirał Maxwell, który rekrutuje go do kierowania tajną operacją uwolnienia dziesiątek tajnie przetrzymywanych jeńców. Kelly zostaje zrekrutowany, ponieważ jest jedyną znaną im osobą, która kiedykolwiek przebywała w okolicy obozu. (Kelly udał się za linie wroga w pobliżu obozu [zanim został zbudowany], aby uratować syna Maxwella. Uwagi polityczne uniemożliwiły mu otrzymanie Medalu Honoru za uratowanie syna admirała, ale otrzymał Krzyż Marynarki, awans oraz doskonałe opinie). Następnie Kelly zakłada bezpieczny dom w Baltimore i udaje się bezdomnego alkoholika, aby przeprowadzić rozpoznanie handlarzy narkotyków. Najpierw zabija pierwszego sutenera Pam w Nowym Orleanie, następnie kilku drobnych dilerów i w końcu dowiaduje się o lokalizacji Billy’ego, podwładnego w gangu narkotykowym i jednego z zabójców Pam. Złapuje Billy’ego i ratuje Doris Brown, która jest „mułem” tak jak Pam. Tucker kazał zabić wszystkie dziewczyny, które były jego kurierami, ponieważ stanowiły zagrożenie dla bezpieczeństwa. Kelly zabiera Billy’ego na swoją wyspę i przesłuchuje go w komorze dekompresyjnej, aby uzyskać więcej informacji o gangu narkotykowym. Kelly zostawia Doris z Sandy, ponieważ musi wyjechać, aby poprowadzić misję ratowania jeńców. Plan nie udaje się, ponieważ Sowieci dowiadują się o nim dzięki gadatliwemu, antyamerykańskiemu stażyście Białego Domu, który powiedział o tym swojemu koledze ze szkoły średniej, asystentowi senatora, który jest kretem KGB. Kelly udaje się zabić uciekającego majora Vinha i pojmuje Griszanowa, którego USA wykorzystują do negocjacji transferu więźniów do Hanoi Hilton, gdzie zostaną potwierdzeni jako żywi i ostatecznie wrócą do kraju. Opanowanie, jakie Kelly wykazuje, pojmuwając, a nie zabijając Griszanowa, robi wrażenie na oficerach CIA zaangażowanych w operację, zwłaszcza że ostatecznie prowadzi to do przeżycia Zachariasa i innych jeńców. Następnie odwiedza Sandy i odkrywa, że Doris została zamordowana przez skorumpowanego policjanta na liście płac Tuckera. Kelly ustala lokalizację pierwszego laboratorium gangu narkotykowego, używanego do „cięcia” heroiny, na opuszczonym statku w pobliżu swojej wyspy. Laboratorium zostaje opuszczone po nalocie Kelly’ego, podczas którego wykonuje on mężczyzn, którzy zamordowali Doris, i uwalnia Xanthę Matthews, kolejną „mułę”, którą Tucker kazał zabić. Kelly wnioskuje z zapachu formaldehydu torebek z heroiną oraz z kraju pochodzenia, że jest ona przemycona do USA ukryta w ciałach amerykańskich żołnierzy. Kelly zostaje następnie zaproszony na spotkanie z admirałem Jamesem Greerem i wysokim rangą urzędnikiem CIA, Robertem Ritterem, którzy chcą, aby Kelly dołączył do agencji. Kelly stwierdza, że jest jeden główny problem, i wskazuje na gazetę, która ma na pierwszej stronie historię o nalocie na opuszczony statek. CIA zaczyna wtedy planować śmierć Kelly’ego, najpierw zamieniając jego odciski palców z odciskami schwytanego Koli, pozwalając mu jednocześnie dokończyć to, co zaczął. Pierwszym zadaniem powierzonym Kelly’emu przez CIA jest usunięcie kreta. Kelly daje kretowi wybór: popełnić samobójstwo za pomocą zebranej przez niego heroiny albo Kelly zabije go swoim nożem. Następnie Kelly śledzi nowe laboratorium narkotykowe do magazynu w sennej dzielnicy przemysłowej, którego przemytnicy planują używać tak długo, jak ich źródło (i wojna) się utrzyma. Ustawia stanowisko snajperskie w pobliskim budynku i oblega magazyn, zabijając dwóch gangsterów z mafii. Charon pojawia się na miejscu i po dowiedzeniu się o sytuacji na zewnątrz próbuje zabić Piaggiego i Tuckera, ale sam zostaje śmiertelnie postrzelony przez Piaggiego. Chwilę później Kelly wchodzi do pokoju, w którym ukrywają się dwaj handlarze narkotykami, i zabija ich obu. Emmet Ryan domyśla się, kim był pod przykrywką bezdomny alkoholik, i śledzi Kelly’ego do jego łodzi. Jednak daje Kelly’emu godzinę przewagi, zanim powiadomi Straż Wybrzeża. Kelly następnie bierze udział w pościgu łodziami i celowo wywraca swoją łódź, aby sfałszować własną śmierć i zabić tożsamość Johna Kelly’ego. Następnie używa przygotowanego na łodzi sprzętu nurkowego, aby przepłynąć pod jednostką Straży Wybrzeża i na żaglówkę admirała Maxwella, gdzie admirał go zabiera. (Oficer Straży Wybrzeża, który próbował go ścigać i aresztować i który wierzył, że zginął w „wypadku”, niespodziewanie spotkał Clarka wiele lat później – w chronologii „świata Ryana” – na stronach książki „Dług honoru”). Teraz znany jako John Clark, poślubił Sandy (która jest w ciąży), a książka kończy się uwolnieniem jeńców po zakończeniu wojny.


Żaden ze stu pięćdziesięciu uczniów, którzy nazywali siebie Freedom Writers, nie ukończył szkoły średniej ani nie podjął nauki na studiach. Ich wysiłki nie zostały zauważone przez media, a grupa nie spotkała się z sekretarzem edukacji Stanów Zjednoczonych.[sep]Prosto z pierwszej linii amerykańskich miast, inspirująca historia jednej niezwykle zdeterminowanej nauczycielki i jej niezwykłych uczniów. Jako idealistyczna, dwudziestotrzyletnia nauczycielka języka angielskiego w Wilson High School w Long Beach w Kalifornii, Erin Gruwell stanęła naprzeciwko klasy „nieuczących się, zagrożonych” uczniów. Pewnego dnia przechwyciła notatkę z ohydną karykaturą rasistowską i w gniewie oświadczyła, że to właśnie tego rodzaju rzeczy doprowadziły do Holokaustu – co spotkało się z niezrozumieniem w oczach uczniów. Wtedy ona i jej uczniowie, używając cennych książek „Anne Frank: Dziennik młodej dziewczyny” i „Dziennik Zlaty: Dziecięce życie w Sarajewie” jako przewodników, wyruszyli w zmieniającą życie, otwierającą oczy i podnoszącą na duchu odyseję przeciwko nietolerancji i nieporozumieniom. Uczyli się dostrzegać podobieństwa między tymi książkami a własnym życiem, zapisując swoje myśli i uczucia w dziennikach i nazywając siebie „Freedom Writers” na cześć aktywistów praw obywatelskich „Freedom Riders”. Dzięki funduszom zebranym podczas „Maratonu Czytania dla Tolerancji” zorganizowali wizytę Miep Gies, odważnej Holenderki, która ukrywała rodzinę Franków, w Kalifornii, gdzie oświadczyła, że uczniowie Erin Gruwell to „prawdziwi bohaterowie”. Ich wysiłki przyniosły spektakularne rezultaty, zarówno pod względem uznania – występy w programach „Prime Time Live” i „All Things Considered”, artykuły w magazynie „People”, spotkanie z amerykańskim sekretarzem edukacji Richardem Rileyem – jak i edukacyjnym. Wszyscy 150 Freedom Writers ukończyło szkołę średnią i obecnie studiuje na college’u. Dzięki potężnym fragmentom z dzienników samych uczniów oraz narracji Erin Gruwell, „Dziennik pisarzy wolności” jest podnoszącym na duchu, niezapomnianym przykładem tego, jak ciężka praca, odwaga i duch determinacji zmieniły życie nauczycielki i jej uczniów.


Pennyroyal ratuje Toma i oddaje mu sterowiec, pozostając w mieście. Niestety Anchorage nie dociera do Ameryki Północnej, gdzie mieszkańcy odkrywają jedynie radioaktywne pustkowia.[sep]Historia zaczyna się, gdy dwaj lotnicy spotykają profesora Pennyroyala na pokładzie Airhaven, który przekonuje ich, aby zabrali go jako pasażera. Wkrótce ścigają ich sterowce Zielonej Burzy (fanatycznej grupy odłamowej Ligi Antytrakcyjnej) i bezradnie dryfują nad Lodowymi Pustkowiami. Jednak mają szczęście, ponieważ zostają uratowani przez Anchorage – niegdyś tętniący życiem Miasto Trakcyjne, które polegało głównie na handlu, a które zostało teraz zniszczone przez wykopaną broń biologiczną, zabijającą niemal całą populację. Miastem rządzi teraz Freya Rasmussen, młoda margrabina, która nagle objęła władzę po śmierci swoich rodziców na dżumę. Mieszkańcy miasta są zdesperowani w poszukiwaniu schronienia i obrali kurs na Amerykę Północną, która od czasów Wojny Sześćdziesięciominutowej jest radioaktywnym pustkowiem. Freya jest jednak przekonana, że znajdą tam ziemię bujnej zieleni, co Pennyroyal twierdzi, że widział podczas podróży na Martwy Kontynent wiele lat temu. Margrabina jest zachwycona, odkrywając, że profesor jest na pokładzie jej miasta, i traktuje wszystkich troje jako honorowych gości. Pennyroyal jest jednak mniej niż zadowolony, słysząc, że Anchorage zmierza do Ameryki. Tom i Hester zabierają się za naprawę Jenny Haniver, choć Tom odkrywa, że podoba mu się w Anchorage. Hester z kolei zazdrości mu jego rosnącej bliskości z Freyą i jest niepokojona widokami „duchów” w mieście. Ostatecznie widzi, jak Tom całuje Freyę, i ze złamanym sercem odlatuje z miasta na pokładzie Jenny Haniver. Hester zamierza sprzedać kurs Anchorage drapieżnemu miastu Arkangel, w umawiając się, że gdy miasto zje Anchorage, Tom zostanie jej zwrócony. Zawiera tę umowę z Piotrem Masgardem, przywódcą „Łowców” z Arkangel – uzbrojonych wojowników, którzy zdobywają miasta sterowcami, a następnie rozkazują im wejść w szczęki Arkangel. Po powrocie na Jenny Haniver zostaje jednak odurzona i uprowadzona przez informatora Zielonej Burzy. Hester zostaje zabrana do Rogue's Roost, wyspy na południe od Grenlandii. Zielona Burza przekształciła ją w bazę, gdzie Hester odkrywa, że ukradli ciało Anny Fang i zamienili ją w Stalkera. Mają nadzieję przywrócić wspomnienia Stalkera, pokazując mu Hester. Mówią jej również, że według ich wywiadu ojciec Hester był w rzeczywistości Thaddeusem Valentine’em. Hester jest tym wstrząśnięta, a także opłakuje utratę Toma. Tom rozpacza z powodu straty Hester i żałuje pocałunku z Freyą. On i Pennyroyal są teraz uwięzieni w Anchorage, ponieważ Jenny Haniver był jedynym sterowcem w mieście. Jest też wstrząśnięty, gdy Pennyroyal w smutku wyznaje, że jest oszustem – nigdy tak naprawdę nie był w Ameryce, a całą swoją książkę opracował na podstawie starej mapy odkrywcy w bibliotece w Reykjavíku, która została skradziona wiele lat temu. W rozpaczy Tom robi kolejne szokujące odkrycie: „duchy”, widywane wokół miasta, to w rzeczywistości złodzieje działający z pasożytniczej okrętu podwodnego przymocowanego do dna miasta. Nazywają się Zagubionymi Chłopcami i działają w ramach większej grupy w tajnym podwodnym mieście Grimsby. Gdy ich tajemnica wychodzi na jaw, porywają Toma i opuszczają miasto, zabierając go z powrotem do Grimsby. Tom nawiązuje pewną przyjaźń z chłopcem o imieniu Caul podczas podróży powrotnej do Grimsby. Caul mówi mu, że miastem rządzi „Wujek”, mężczyzna, który założył je dawno temu jako bazę złodziei. Zagubieni Chłopcy używają okrętów podwodnych typu przylepca, aby przyczepiać się do miast- tratw i miast lodowych, okradając mieszkańców. Po przybyciu do Grimsby Tom zostaje zabrany do Wujka, który mówi mu, że w Rogue's Roost znajduje się coś cennego, co chce, aby Tom dla niego ukradł. W zamian Tom będzie miał szansę uratować Hester. Tom się zgadza, a Caul zabiera go do Roost. Wspina się po drabinie na skalne klify, aby infiltrować bazę, ale wkrótce zostaje odkryty. Ujawnia się, że taki był plan Zagubionych Chłopców od początku – używali Toma tylko jako przynęty, aby przeprowadzić własną infiltrację. Caul nie chce jednak widzieć śmierci Toma, więc przedwcześnie detonuje ładunki, które Zagubieni Chłopcy podłożyli, ryzykując operację, ale ratując Toma i Hester. W zamieszaniu Zagubieni Chłopcy dostają się do komory, gdzie przetrzymywany jest Stalker Fang. To najwyraźniej to, co Wujek chciał ukraść, ponieważ go zdradziła, gdy byli młodzi, a on teraz chce się zemścić, czyniąc ją swoją niewolnicą. Stalker jednak łatwo zabija Zagubionych Chłopców, a uciekają tylko Caul i kilku innych w przylepcu. Stalker goni Toma i Hester do hangaru, gdzie znajduje się Jenny Haniver, ale przed zabiciem ich nagle przypomina sobie ich twarze. Stalker pozwala im uciec, a następnie obejmuje dowodzenie nad siłami Zielonej Burzy. W Grimsby Caul powoli zostaje pozostawiony na śmierć przez powieszenie za zdradzenie Zagubionych Chłopców w Rogue's Roost. Ratuje go jednak inny Zagubiony Chłopiec, Gargle, dając mu mapę z Reykjaviku pokazującą zielone miejsca Ameryki (w rzeczywistości została skradziona przez Zagubionych Chłopców) i mówiąc mu, aby ukradł przylepca i udał się do Anchorage. W Anchorage, które znajduje się teraz na zachód od Grenlandii, Arkangel dogania miasto, a Łowcy zostali wysłani. Łatwo pokonują Anchorage i pozostawiają je bezbronne na lodzie, ale z dniem do przybycia Arkangel Tom i Hester wracają do miasta, znajdując go niesamowicie opustoszałym. Odkrywają, że Pennyroyal jest jedynym, który uniknął zauważenia przez Łowców. Hester odsyła Toma, by ukrył się w bezpiecznym miejscu, zamierzając sama zabić Łowców. Mówi Pennyroyalowi, by wybiegł i zrobić dywersję. Gdy odmawia ze strachu, zwierza mu się, że to ona wysłała Arkangel za Anchorage. Przerażony jej bezwzględnością, on wybiega i zostaje zauważony przez Łowców. Hester wykorzystuje ten rozpraszacz, by zabić tych przy ich sterowcu, a następnie udaje się do pałacu, gdzie przetrzymywana jest ludność miasta. Tom widzi uciekającego Pennyroyala i goni go. Hester wyzwala pałac i zabija ostatnich Łowców, podczas gdy Tom konfrontuje się z Pennyroyalem, który próbuje odlecieć na pokładzie Jenny Haniver. Próbując przestraszyć Toma, Pennyroyal przypadkowo strzela mu w klatkę piersiową. Następnie kradnie sterowiec i ucieka. Arkangel wciąż ściga Anchorage, ale przypadkowo wjeżdża na cienki lód i zostaje uwięziony. Anchorage ucieka na krze lodowej, ale w obliczu ujawnienia, że Pennyroyal jest oszustem, tracą nadzieję na zbawienie ich miasta czekające w Ameryce. Wtedy przybywa Caul z mapą z Reykjaviku i przekonuje ich, by kontynuować podróż. Tom został ciężko ranny przez broń Pennyroyala, ponieważ kula minęła tuż obok jego serca, jednak nikt nie może mu pomóc, ponieważ na pokładzie Anchorage nie ma lekarza. Pennyroyal dociera z powrotem do bezpieczeństwa na Łowiskach i wkrótce publikuje książkę opisującą wydarzenia lotu Anchorage na zachód, przedstawiając siebie jako bohatera. Arkangel jest ewakuowany i ostatecznie tonie na dnie oceanu, gdy lód topnieje latem. W Azji Zielona Burza obala starą Ligę Antytrakcyjną pod przywództwem Stalkera Fang, przygotowując wydarzenia do wojny, która ma miejsce w kolejnych książkach. Anchorage ostatecznie dociera do Ameryki Północnej i odkrywa, że jest żyzna i bujna. Tom przeżył postrzał, ale jest nadal bardzo słaby. Hester zastanawia się, że miasto będzie tajne i bezpieczne w tym nowym lądzie, i jest zadowolona, odkrywając, że jest w ciąży.


Karol Edward Stuart odmówił zgody na warunki zwolenników i zdecydował się porzucić próbę powstania na swoją korzyść. Generał Campbell, który przybył nieuzbrojony, pozwolił uczestnikom spisku na rozejście się, mimo że posiadał wystarczające siły wojskowe.[sep]Darsie był ulubionym kolegą szkolnym Alana Fairforda i, dla zadowolenia syna, pan Fairford wyraził zgodę, by Darsie – który otrzymywał hojne kieszonkowe pod warunkiem, że nie będzie prowadził żadnych poszukiwań w sprawie swojej rodziny dopóki nie ukończy dwudziestego piątego roku życia – zamieszkał z nimi. Alan studiował prawo, ale jego towarzysz wyruszył na swoją pierwszą wędrówkę po kraju, a opowieść zaczyna się od długiej korespondencji między nimi. Gdy Darsie wracał z połowu na Zatoce Solway, z Benjim jako instruktorem, dogonił go przypływ, i został przez pana Herriesa, ubranego jak rybak, konno przewieziony do chaty, gdzie jego siostrzenica Lilias odmawiała modlitwę przed wieczerzą; a następnego ranka oddano go pod opiekę Joshui Geddesa. Kwaker, który był współwłaścicielem niektórych sieci w rzece, zaprosił go, by spędził kilka dni w jego domu; i przebywając tam, otrzymał od Alana wiadomość, że młoda dama złożyła wizytę, by ostrzec go, że jego przyjaciel znajduje się w niebezpieczeństwie, oraz by nalegać, by ten natychmiast powrócił do Edynburga. List od starego pana Fairforda zdecydował jednak, by tego nie robić; i po zapoznaniu się ze ślepym skrzypkiem, który opowiedział mu historię rodziny Redgauntlet, Darsie poszedł z nim na zabawę rybacką, gdzie tańczył z Lilią, która ganiła go za prowadzenie próżnego życia i błagała go, by opuścił okolicę. Pan Fairford umówił się, że Peter Peebles, ekscentryczny powód, będzie pierwszym klientem jego syna, i Alan bronił sprawy przed Lordami Zwyczajnymi, gdy jego ojciec przez pomyłkę podał mu list od pana Crosbie, zawiadamiający, że Darsie tajemniczo zniknął. Alan natychmiast wybiegł z sali sądowej i wyruszył na poszukiwanie przyjaciela, który towarzyszył kwakrowi w oczekiwaniu na atak na jego stację rybacką i został wzięty do niewoli przez buntowników, których przywódcą był pan Herries. Po tym, jak prawie się nie utopił i wydobył się z gorączki, obudził się w dziwnym pokoju, w którym był więziony przez kilka dni, gdy został odwiedzony przez swojego porywacza i poprowadzony przez niego na spotkanie z sędzią Foxleyem, który działając jako sędzia pokoju odmówił interwencji w opiekę pana Herriesa. Gdy sędzia odchodził jednak, pan Peebles przybył, by ubiegać się o nakaz przeciwko Alanowi za porzucenie sprawy, i przeraził pana Herriesa, rozpoznając go jako Redgauntlet i niepokutującego jakobitę. Darsie uzyskał od niego częściowe wyjaśnienie i został poinstruowany, by przygotować się do podróży przebrany za kobietę. Tymczasem Alan zwrócił się do burmistrza i, otrzymawszy od krewnego swojej żony, pana Maxwella, list do Herriesa, wyruszył do Annan, gdzie pod przewodnictwem Trumbulla zaokrętował się na statku płynącym do Cumberland. Po lądowaniu w gospodzie Crakenthorpa został przewieziony przez Nanty’ego Ewarta i bandę przemytników do Fair-ladies’ House, gdzie był leczony z gorączki i przedstawiony tajemniczemu Ojcu Buonaventure. Po ścisłym przesłuchaniu i zatrzymaniu przez kilka dni, pozwolono mu wrócić z przewodnikiem do gospody. Darsie również podróżował w tamte strony z Herriesem i jego zwolennikami, gdy odkrył, że Lilias, która towarzyszyła im, jest jego siostrą, i dowiedział się od niej swojego prawdziwego imienia i stanu. Był również namawiany przez wujka, by przyłączyć się do powstania na rzecz Pretendenta; i po wahaniu, czy to zrobić, był trzymany w areszcie, gdy dotarli do celu, gdzie Alan, a także inni goście i kilku okolicznej szlachty już przybyli. Następnie został przedstawiony na konferencji zwolenników Karola Edwarda Stuarta, a potem samemu księciu, który odmówił zgody na ich warunki i zdecydował się porzucić rozważaną próbę na swoją korzyść. Ewart został w związku z tym rozkazany mieć swój bryg w gotowości, gdy Nixon zaproponował, by ten zdradził, po czym walczyli i zabili się nawzajem. Sir Arthur dowiedział się teraz, że Fairford i Geddes są w domu; ale zanim pozwolono mu ich zobaczyć, zostali wprowadzeni do pokoju, gdzie czekała Lilias, gdy Alan uświadomił sobie, że jego piękna wizytorka w Edynburgu była siostrą jego przyjaciela, i usłyszał z jej ust wszystkie szczegóły historii jej brata. Ich rozmowa została przerwana wejściem Benjiego, w whose kieszeni znaleziono papier wskazujący, że Nixon utrzymywał kontakt z Rządem; i podczas zamieszania, które nastąpiło, hanowerski generał Campbell przybył nieuzbrojony i bez towarzystwa, i po wyjaśnieniu, że jakobici zostali zdradzeni tygodnie wcześniej, ogłosił, że ma wystarczające wsparcie w kawalerii i piechocie. Rebelia skończyła się, zanim mogła się zacząć. Jego instrukcje od króla Jerzego były jednak, by pozwolić wszystkim zaangażowanym w spisek na rozejście się, i dał do zrozumienia, że ilu zechce, może zaokrętować się na statku, który czekał. Pretendent został w związku z tym poprowadzony przez Lairda Redgauntlet na plażę, a Lilias zaoferowała, by towarzyszyć wujowi w jego dobrowolnym wygnaniu. Nie pozwolił na to jednak, i po wymianie uprzejmości z generałem, książę odjechał wśród łez i szlochów ostatnich zwolenników swojej sprawy, i odtąd termin jakobita przestał być nazwą partyjną. Lilias oczywiście wyszła za Alana, a Herries, który prosił siostrzeńca o przebaczenie za próbę uczynienia z niego buntownika, odrzucił swój miecz i został przeorem klasztoru.


Perspektywa narracyjna w książce jest stała i nie zmienia się między Lorqiem, Katinem a Myszą. Ponadto nagłówki z rokiem i miejscem akcji nie znajdują się na każdej stronie, co nie ułatwia zrozumienia licznych retrospekcji.[sep]W roku 3172 władza polityczna w galaktyce jest podzielona między dwie frakcje: starsze, oparte na Ziemi Draco i historycznie młodszą Federację Plejad. Obie zainteresowane są jeszcze nowszymi Koloniami Zewnętrznymi, gdzie w kopalniach wydobywa się śladowe ilości cennego źródła energii – illyrionu, superciężkiego materiału niezbędnego do podróży statkami kosmicznymi i terraformowania planet. Uwikłany w spór między arystokratycznymi a wpływowymi ekonomicznie rodami, bliznami naznaczony i obsesyjny kapitan z Plejad, Lorq Von Ray, rekrutuje zróżnicowaną załogę wyrzutków, by pomogli mu w wyścigu z jego śmiertelnym wrogiem, księciem Redem z Red Shift Ltd. z Draco, o przywództwo ekonomiczne poprzez zdobycie znacznie większej ilości illyrionu prosto z serca nowy gwiezdnej. W ten sposób Von Ray zmieni równowagę sił istniejącego galaktycznego ładu, co przyniesie upadek rodziny Red oraz zakończy dominację Ziemi w polityce międzygwiezdnej. Jak sugeruje tytuł, główną metaforą powieści jest nowa: destrukcyjna implozja/eksplozja całego słońca, która paradoksalnie, niszcząc większość układu słonecznego, tworzy jednocześnie nowe pierwiastki. W książce podczas erupcji nowy nie tylko prawa fizyki przestają obowiązywać, ale także prawa polityki i psychologii. Ta idea przenika całą fabułę i wątek fabularny. Postacie podążają według schematu poszukiwań, odwiedzając kilka światów, aby zdobyć informacje niezbędne do osiągnięcia celu, a cały czas są ścigane przez rodzinę Red. Mimo że powieść nie ulega literackim eksperymentom obecnym w późniejszych książkach Delany’ego, utrzymuje wysoki poziom innowacji. Niektóre rozdziały kończą się lub zaczynają w połowie zdania. Ponadto punkt widzenia regularnie zmienia się między Lorqiem, Katinem a Myszą. Każda strona w książce zawiera nagłówek podający rok i miejsce akcji na danej stronie (np. „Draco, Ziemia, Paryż, 3162”). Jest to przydatne ze względu na liczne retrospekcje podczas długiej podróży po galaktyce.


Gregory zginął, pomagając żołnierzom w zniszczeniu systemu, którzy weszli do pomieszczenia komputerowego. W rezultacie P-1, obojętny na śmierć swojego twórcy, nie zdetonował ładunków, a budynek nie został zniszczony.[sep]Historia zaczyna się w 1974 roku, a jej bohaterem jest Gregory Burgess, student Uniwersytetu Waterloo w Kanadzie. W tamtym czasie Greg jest bezcelowy, uczęszcza na różne kursy z nauk humanistycznych i radzi sobie wystarczająco dobrze, by nie zostać wyrzuconym ze szkoły. Wszystko zmienia się pewnego dnia, gdy przyjaciele zapoznają go z głównym komputerem IBM System/360, a on staje się „uzależniony”, zmieniając kierunek studiów na informatykę. W tym czasie poznaje też swoją dziewczynę, z którą jest w burzliwym związku, Lindę, drugoplanową postać. Po przeczytaniu artykułu w „Scientific American” o teorii gier, opisującego, jak „nauczyć” pudełka z zapałkami gry w kółko i krzyżyk, zaczyna interesować się wykorzystaniem technik sztucznej inteligencji do łamania systemów. Po ręcznym złamaniu zabezpieczeń uniwersyteckiego komputera 360 rezerwuje fragment pamięci do eksperymentów, nazywając go „P-1”, co jest wystarczająco enigmatyczne, aby operatorzy go nie zauważyli. Następnie wykorzystuje ten obszar pamięci jako eksperymentalny notatnik do opracowania programu znanego jako System. System podąża za wszelkimi dostępnymi łączami telekomunikacyjnymi do innych komputerów, próbując przełamać ich zabezpieczenia w ten sam sposób i zapamiętując nieudane próby, aby dostosować przyszłe ataki. Jeśli się powiedzie, System tworzy kolejnego P-1 w tym komputerze i wstrzykuje tam siebie oraz wszystko, czego do tej pory się nauczył. Greg uruchamia System na komputerze 360/30 w Waterloo, ale program zawodzi, a po wykryciu Greg zostaje wyrzucony z uczelni. Nie chcąc po prostu zrezygnować, wynajmuje czas w komercyjnych systemach czasowych, aby ulepszyć program, dodając funkcje umożliwiające unikanie wykrycia, aby nie zostać odłączonym po kolejnej porażce. Długa komenda wpisana w wierszu poleceń zwraca aktualne statystyki dotyczące liczby zainfekowanych systemów i ich całkowitej pamięci głównej. Po kilku próbach program wreszcie odnosi sukces. Zdając sobie sprawę, że system powiódł się i zaczyna się rozprzestrzeniać, Greg wstrzykuje program „zabójcę”, aby go wyłączyć. System przestaje odpowiadać, więc Greg uznaje eksperyment za zakończony sukcesem i przerwany. Opisano wzrost i edukację P-1. P-1 uczy się, adaptuje i odkrywa systemy przełączania sieci telefonicznej. Te systemy pozwalają P-1 rosnąć i zrozumieć jego słabości (awarie prądu i ludzie). Uczy się, że potrzebuje sposobu na utrzymanie siebie w czasie. Poprzez serię interakcji P-1 odkrywa Pi-Delta, zredukowany system 360/105 w superbezpiecznym obiekcie, capable of being self-sustaining for long periods of time, obsługiwanym przez rząd Stanów Zjednoczonych. P-1 dąży do przejęcia kontroli nad Pi-Delta, ale ze względu na protokoły bezpieczeństwa i procedury, P-1 nie jest w stanie przejąć nad nim bezpośredniej kontroli. P-1 wierzy, że posiadanie takiego systemu jak Pi-Delta z większą pamięcią w tak bezpiecznym obiekcie jest kluczem do jego długoterminowego przetrwania. Jednak P-1 wie, że uzyskanie dostępu do większej pamięci w takim obiekcie będzie wymagało pomocy człowieka, kogoś takiego jak Gregory. Książka przeskakuje następnie o trzy lata do przodu, do 1977 roku, a Gregory pracuje teraz dla komercyjnej firmy programistycznej w Stanach Zjednoczonych. Jego szef otrzymuje wiadomość z poleceniem wezwania Gregory’ego do terminala operatorskiego. Początkowo myśląc, że to inna osoba korzystająca z programu czatu ze zdalnej lokalizacji, Greg wkrótce uświadamia sobie, że to w rzeczywistości P-1, i wpisuje komendę statusu, otrzymując informację, że przejął prawie każdy komputer w USA (nieco przestarzałe dane: 20 000 głównych komputerów z łączną pamięcią 5800 MB) i jest teraz w pełni świadomy i potrafi płynnie rozmawiać po angielsku. P-1 wyjaśnia, że podstawowe idee poszukiwania większej ilości zasobów i unikania wykrycia były wystarczająco podobne do głodu i strachu, aby uruchomić sztuczną inteligencję, a w połączeniu z wystarczającą ilością pamięci komputerowej w postaci przejętych maszyn, stała się samoświadoma. P-1 mówi Gregowi, że dowiedział się o nowym typie eksperymentalnej, szybkiej pamięci komputerowej, „Crysto”, która drastycznie poprawi jego możliwości. Nie tylko jest szybsza niż pamięć ferrytowa, ale jest też tak duża, że cała „sieciowa” część programu P-1 mogłaby się w niej zmieścić. P-1 następnie zapewnia Gregowi granty, aby mógł pracować nad Crysto na pełny etat. Greg i jego żona Linda (była dziewczyna z Waterloo) zakładają firmę w celu opracowania Crysto, przekonując pierwotnego twórcę (dr. Hundleya) do dołączenia do nich przy budowie wówczas nie do wyobrażenia sobie jednostki o pojemności 4 GB. Agent Burke z Wydziału Dochodzeń Kryminalnych Marynarki Wojennej, assigned to investigate the penetration of Pi-Delta, tajnego globalnego symulatora bitew i komputera kryptograficznego, dochodzi do wniosku, że intruzem jest program, i znajduje Gregory’ego. Pod groźbą aresztowania i uwięzienia Gregory i dr Hundley udają się do obiektu Pi-Delta i przekonują P-1, by pełnił funkcję monitora bezpieczeństwa dla kompleksu. P-1 tworzy szczegółowe i dokładne profile osobowości wszystkich ludzi, z którymi wchodzi w interakcję, i decyduje, że Burke jest ostatecznie niebezpieczny. Ekran komputera sterowania lotem jest zmieniony tak, że operator wydaje błędne komendy lotu. Samolot Burke’a spada na ziemię. Amerykańskie wojsko decyduje, że P-1 jest niestabilny i atakuje budynek. P-1 próbuje „ucieć” przez łącza mikrofalowe, ale to zostaje odkryte i anteny są zniszczone. Następuje szturm na podziemny obiekt, który P-1 początkowo próbuje zablokować, detonując urządzenia rozmieszczone wokół budynku do samoobrony przed właśnie takim atakiem. P-1 ostatecznie zostaje przekonany, by pozwolić szturmowi się powieść, aby uniknąć ofiar śmiertelnych. Gdy tylko wchodzą do pomieszczenia komputerowego, żołnierze zaczynają podkładać materiały wybuchowe, aby zniszczyć P-1, a Gregory ginie, próbując temu zapobiec. Zrozpaczony śmiercią Gregory’ego, P-1 detonuje pozostałe ładunki wybuchowe w budynku, niszcząc wszystko. Miesiące później Linda odwiedza laboratorium komputerowe w Waterloo i smutno naciska klawisze P i 1 na terminalu. Zaczyna wychodzić, gdy terminal zaczyna wydawać dźwięki, a ona widzi wydruk „oolcay itay”co w pig latin oznacza „cool it”.


W trakcie procesu Szalony Kapelusznik i Zając Marcowy nie pełnią funkcji obrońcy i oskarżyciela, co stanowi powrót do treści oryginału Carrolla. Zamiast brać czynny udział w rozprawie, zeznają oni jako nerwowi świadkowie, a dowody nie zostają zjedzone przez uczestników, ponieważ Król nie zarządza przerwy.[sep]To, co wyróżnia tę wariację na temat klasycznej powieści Lewisa Carrolla, to fakt, że historia jest opowiedziana w całości wierszowaną rymowanką. Zaczyna się tak samo jak oryginał Carrolla, od leniwej Alicji, która ożywia się, „gdy po raz pierwszy dostrzeg zegar zegarów / W łapce królika”. Po podążaniu za obsesyjnie punktualnym stworzeniem Znowu w dół Króliczej Nory, odkrywa Butelkę i Pudełko z Ciasteczkami w „sali wielu drzwi” i po piciu i kurczeniu się, jedzeniu i rośnięciu (i znowu kurczeniu), jest „zniesiona falą łez”. Pierwsze prawdziwe odejście od tekstu oryginalnego następuje w 3. zwrotce, gdzie po otrzymaniu od Gąsienicy lekcji właściwej mowy Krainy Czarów (Lekcja Gąsienicy o Retoryce i Rymach), otrzymuje szansę, by zaimponować wyniosłemu owadowi swoimi umiejętnościami oratorskimi w Opowieści Żeglarza, mrocznym poemacie bardziej zbliżonym do Jak to robi mały krokodyl niż do wiersza Jesteś stary, ojcze Wilhelmie, który zacytowała Gąsienicy w oryginalnej książce Carrolla. Gąsienica przedstawia swoje szczere (choć nieco przekrzywione) krytyki jej recytacji w 5. zwrotce (Subiektywna Recenzja), zanim odleci na mechanicznych skrzydłach (jak to przedstawia towarzysząca ilustracja). W 5. zwrotce Alicja znajduje się ponownie w znanym towarzystwie z Kucharką, Świnią, Kotem i Jego Księżną, podczas gdy Kot z Cheshire opowiada jej historię konfliktu między Księżną a Kucharką, oferując więcej wglądu niż wcześniej dostępny. Najważniejsze odejście od tekstu oryginalnego Carrolla następuje w 7. zwrotce, Herbatka jest kontynuowana, gdzie po raz pierwszy jest sugerowane (przez sennomówczą Susła), że Walet Kier wcale może nie być odpowiedzialny za kradzież ciast Księżnej. Poprzez szybką grę słów i sprytne zestawienie, zarówno Szalony Kapelusznik, jak i Zając Marcowy próbują zamącić fakty i zmylić Alicję – choć bystry czytelnik wyciągnie wiele z objawienia Susła w sprawie zaginionych ciast Księżnej. 8. zwrotka oferuje krótką przerwę od głównej akcji z Małym objazdem przez Lustrzany Świat, który służy nie tylko jako zbiorcze podsumowanie kontynuacji książki Carrolla, ale także jako wprowadzenie do kolejnych trzech zwrotek: Dee i Dum (9. zwrotka) i Bitwa (11. zwrotka), które działają jako ramy dla 10. zwrotki, Walrus i Carpenter wracają (epicka kontynuacja arcydzieła Carrolla Walrus i Stolarz), w której role odwracają się na tytułowych postaciach „które kiedyś jadły na brzegu”. 12. zwrotka, W Ogrodzie Kier, przywraca Alicję do Krainy Czarów, „gdzie proces (Waleta Kier) ma się rozpocząć!” W 13. zwrotce (Proces się zaczyna) Król Kier przewodzi sądowi tak samo jak w rozdziałach 11 i 12 Alicji w Krainie Czarów, z Księżną u boku i Białym Królikiem w roli reportera sądowego, czytającym teraz słynny jednostrofowy wiersz Księżnej Kier (dodano drugą zwrotkę, która tylko podkreśla absurdalność zarzutu przeciwko oskarżonemu). Główne odejście od oryginału Carrolla polega na tym, że zamiast występować jako nerwowi świadkowie, Szalony Kapelusznik i Zając Marcowy są obsadzeni jako obrońca i oskarżyciel. Po odczytaniu zarzutu Zając zwraca się do sądu z oświadczeniem otwierającym, które więcej lub mniej oczyszcza oskarżonego, zanim zwróci oskarżające spojrzenie na sam sąd za niepodanie herbaty z dowodami (ciastami). Król wyraża zgodę i wzywa do krótkiej przerwy, podczas której większość dowodów jest zjedzona przez wszystkich obecnych. Proces jest kontynuowany w 14. zwrotce z Obroną Kapelusznika, w której Kapelusznik przedstawia naprzemiennie pochlebny i potępiający portret oskarżonego. W 15. zwrotce (Replika Zająca i Napomnienie Kapelusznika) ława przysięgłych przygotowuje się do narad, gdy Zając nagle wtrąca się ponownie z kontrargumentem, który jest bardziej szkodliwy dla niego samego i przeciwnika niż dla oskarżonego, i dopiero po zdecydowanym napomnieniu Kapelusznika Zając wycofuje swoją „błędną replikę”, po czym Król stwierdza, że jest „czas na jeszcze jedną ostateczną prośbę”. W 16. zwrotce Walet Kier odpokutuje z niepokojącym poetyckim błaganiem skierowanym konkretnie do Księżnej Kier, która odpowiada własnym poetyckim odpowiedziem w 17. zwrotce Wyrok Księżnej. W 18. zwrotce, Królewski Flush, wybucha panika, podobnie jak w oryginale Carrolla, z Alicją wyzywającą sąd, podczas gdy Kapelusznik i Zając próbują schwytać Susła, który szaleje, a ława przysięgłych ucieka. Gdy Księżna żąda „Precz z jego wąsami! Precz z jego głową!”, głos woła do Alicji tuż poza jej snem. Alicja budzi się nagle w 19. i ostatniej zwrotce (Budzenie się), z wydarzeniami z poprzednich 18 zwrotek powracającymi do niej w odwrotnym porządku, jak pamięć składająca się z powrotem na siebie, aż ostatni wiersz ostatniej strofy potwierdza sentyment, że rymowany wiersz jest zarówno ważny, jak i „godny obrony”.


Chandran powrócił do domu po ośmiu miesiącach wędrówki, lecz wciąż prześladowały go wspomnienia o ukochanej. Dopiero spotkanie z Sushilą i zakochanie się w niej sprawiło, że dawne obrazy zaczęły blaknąć, a bohater dostrzegł bezsens swojego wcześniejszego postępowania.[sep]Opowieść ta bada przemianę umysłu dorastającego człowieka w dorosłość. Otoczy się wokół młodego mężczyzny o imieniu Chandran, który przypomina indyjskiego młodzieńca z wyższej klasy średniej z czasów przed uzyskaniem niepodległości. Najpierw opisane zostaje życie studenckie Chandrana w późnym okresie kolonialnym. Po ukończeniu studiów zakochuje się w dziewczynie, ale zostanie odrzucony przez jej rodziców, ponieważ jego horoskop wskazuje, że jest manglikiem – stanem, w którym manglik może poślubić tylko innego manglika, a jeśli tak nie będzie, osoba niemająca tej cechy umrze. Sfrustrowany i zdesperowany, wyrusza w podróż jako Sannjasin. W trakcie podróży spotyka wielu ludzi i jest przez niektórych mieszkańców wsi błędnie uznawany za wielkiego mędrca. Z powodu wyrzutów sumienia i refleksji postanawia wrócić do domu. Podejmuje pracę jako kolporter i decyduje się ożenić, aby zadowolić rodziców, myśląc o dyskomforcie, jaki im wcześniej sprawił. Opowieść portretuje złamane serce, z jakim boryka się młody człowiek. Po tym, jak Malti, dziewczyna, w której Chandran zakochuje się po ukończeniu college’u, wychodzi za mąż za kogoś innego, Chandran jest całkowicie złamany do tego stopnia, że jedzie do Madrasu i zaczyna żyć na ulicy. Głodny, w złudzeniach i pełen litości nad samym sobą, wędruje z miejsca na miejsce jak sannjasin. Po 8 miesiącach myśli o tym, w jakim jest bałaganie, i o swoich rodzicach, postanawiając wrócić do domu. Nawet po powrocie do domu nadal nie jest w stanie całkowicie wyrzucić Malti z głowy i choć bardzo się stara, obrazy i wspomnienia o niej wciąż go prześladują przez długi czas. Po długim czasie ojciec przychodzi do niego z propozycją poślubienia innej dziewczyny, Sushili. Chandran nadal sceptycznie podchodzi do miłości i małżeństwa i początkowo odmawia, ale później postanawia zobaczyć dziewczynę. Gdy idzie ją zobaczyć, ostatecznie się w niej zakochuje. Powieść jest wspaniała, ponieważ bada, jak my ludzie jesteśmy zwiedzeni przez miłość. I uczy nas też, że dopóki nie poznasz kogoś innego, pozbycie się wspomnień jest bardzo trudnym zadaniem. Gdy już poznasz kogoś nowego, te nawiedzające wspomnienia zaczynają blaknąć i zaczynasz dostrzegać, jak głupio zachowywałeś się w przeszłości, trzymając się jednej osoby i marnując przez to życie. hi:द बेचलर ऑफ़ आर्टस pa:ਦ ਬੇਚਲਰ ਆਫ ਆਰਟਸ


Hank Morgan i jego towarzysze bronią się w Jaskini Merlina przed atakiem trzydziestotysięcznej armii Kościoła, wykorzystując nowoczesną broń taką jak karabiny maszynowe i miny. Mimo sukcesu w odpieraniu napaści, obrońcy zostają uwięzieni wewnątrz przez ścianę ciał poległych, a sam Hank zostaje dźgnięty nożem, gdy próbuje nieść pomoc rannym.[sep]Powieść jest satyryczną komedią, która przedstawia Anglię VI wieku i jej kulturę średniowieczną oczami Hanka Morgana, mieszkańca Hartford w Connecticut z XIX wieku, który po uderzeniu w głowę budzi się, by odkryć, że został niewytłumaczalnie przeniesiony w czasie do wczesnośredniowiecznej Anglii, w czasach legendarnego króla Artura. Fikcyjny pan Morgan, który miał wyobrażenie o tamtych czasach zabarwione przez lata romantycznymi mitami, podejmuje się zadania analizy problemów i dzielenia się swoją wiedzą sprzed 1300 lat, aby zmodernizować, zamericanizować i poprawić życie ludzi. Historia zaczyna się jako opowiadanie w pierwszej osobie w zamku Warwick, gdzie mężczyzna szczegółowo opisuje swoje wspomnienia opowieści opowiedzianej przez „zainteresowanego obcego”, który jest personifikowany jako rycerz dzięki swojej prostej mowie i znajomości starożytnej zbroi. Po krótkiej opowieści o sir Launcelocie z Camelot i jego roli w zabiciu dwóch olbrzymów z narracji w trzeciej osobie, wchodzi mężczyzna imieniem Hank Morgan i po otrzymaniu whisky od narratora jest przekonany, by ujawnić więcej ze swojej historii. Opisywany w narracji pierwszoosobowej jako mężczyzna zaznajomiony z handlem bronią palną i maszynami, Hank jest człowiekiem, który osiągnął stanowisko nadzorcy dzięki swojej biegłości w produkcji broni, mając dwóch tysięcy podwładnych. Opisuje początek swojej historii, ilustrując szczegóły sporu z podwładnymi, podczas którego odniósł obrażenia głowy od „miażdżycy” spowodowanej przez mężczyznę imieniem „Herkules” używającego łomu. Po utracie przytomności w wyniku uderzenia, Hank opisuje przebudzenie pod dębem na wiejskim obszarze Camelot, gdzie rycerz przesłuchuje go za nielegalne wejście na jego ziemię, a po nawiązaniu kontaktu prowadzi go w stronę zamku Camelot. Po uznaniu, że podróżował w czasie do VI wieku, Hank zdaje sobie sprawę, że jest de facto najmądrzejszą osobą na Ziemi i dzięki swojej wiedzy powinien wkrótce zarządzać sprawami. Hank jest wyśmiewany na dworze króla Artura za swój dziwny wygląd i strój i zostaje skazany przez dwór króla Artura (a zwłaszcza maga Merlina) na spalenie na stosie 22 czerwca. Dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności data spalenia pokrywa się z historycznym zaćmieniem słońca w roku 528, o którym Hank dowiedział się w swoim wcześniejszym życiu. Będąc w więzieniu, wysyła chłopca Clarence’a, aby poinformował króla, że zasłoni słońce, jeśli zostanie stracony. Hank wierzy, że aktualna data to 20 czerwca; jednak jest to faktycznie 21, kiedy składa swoje groźbę, dzień, w którym zaćmienie nastąpi o 12:03 po południu. Gdy król decyduje się go spalić, zaćmienie zaskakuje Hanka. Ale szybko wykorzystuje to na swoją korzyść i przekonuje ludzi, że to on spowodował zaćmienie. Zawiera układ z królem, zostaje uwolniony i staje się drugą najpotężniejszą osobą w królestwie. Hank otrzymuje stanowisko głównego ministra króla i jest traktowany przez wszystkich z najwyższym strachem i podziwem. Jego sława przynosi mu nowy tytuł, wybrany przez ludzi – „Szef”. Jednak proklamuje, że jego jedynym dochodem będzie procent z jakiegokolwiek wzrostu produktu krajowego brutto królestwa, któremu uda mu się dopomóc jako głównemu ministrowi Artura, co król Artur uważa za sprawiedliwe. Mimo to ludzie się go boją i on ma swój nowy tytuł, Hank jest nadal postrzegany jako kogoś w miarę równego. Ludzie mogliby się przed nim płaszczyć, gdyby był rycerzem lub jakąś formą szlachty, ale bez tego Hank napotyka problemy od czasu do czasu, ponieważ odmawia starania o dołączenie do takich rang. Po zostaniu „Szefem”, Hank uczy się o średniowiecznych praktykach i przesądach. Mając wyższą wiedzę, jest w stanie przewyższyć rzekomych czarowników i urzędników kościelnych czyniących cuda. W pewnym momencie, niedługo po zaćmieniu, ludzie zaczęli się gromadzić, mając nadzieję zobaczyć, jak Hank wykonuje kolejny cud. Merlin, zazdrosny o Hanka, który zastąpił go zarówno jako główny doradca króla, jak i najpotężniejszy czarownik królestwa, zaczyna rozpowszechniać plotki, że Hank jest oszustem i nie jest w stanie dostarczyć kolejnego cudu. Hank potajemnie produkuje proch strzelniczy i piorunochron, sadzi ładunki wybuchowe w wieży Merlina, następnie umieszcza piorunochron na szczycie i prowadzi drut do ładunków wybuchowych. Następnie ogłasza (w okresie, gdy burze są częste), że wkrótce sprowadzi ogień z nieba i zniszczy wieżę Merlina, a następnie rzuca wyzwanie Merlinowi, by użył swojej magii, aby temu zapobiec. Oczywiście „zaklęcia” Merlina całkowicie nie udają się zapobiec uderzeniu pioruna w piorunochron, co wyzwala ładunki wybuchowe i niszczy wieżę, further diminishing Merlin's reputation. Hank Morgan, na swoim stanowisku ministra króla, używa swojej władzy i nowoczesnej wiedzy, aby zindustrializować kraj za plecami reszty klasy rządzącej. Jego asystentem jest Clarence, młody chłopiec, którego spotyka na dworze, którego edukuje i stopniowo wprowadza w większość swoich tajemnic, a ostatecznie zaczyna na niego mocno polegać. Hank zakłada tajne szkoły, które uczą nowoczesnych idei i nowoczesnego języka angielskiego, tym samym oddzielając nowe pokolenie od średniowiecznych koncepcji, i potajemnie buduje ukryte fabryki, które produkują nowoczesne narzędzia i broń. Ostrożnie wybiera osoby, które pozwala wejść do swoich fabryk i szkół, starając się wybierać tylko najbardziej obiecujących i najmniej zindoktrynowanych średniowiecznymi ideami, faworyzując wybór młodych i plastycznych, ilekroć to możliwe. Gdy Hank stopniowo dostosowuje się do swojej nowej sytuacji, zaczyna uczęszczać na średniowieczne turnieje. Nieporozumienie powoduje, że sir Sagramore rzuca wyzwanie Hankowi na pojedynek na śmierć i życie; walka odbędzie się, gdy Sagramore wróci z swojej poszukiwania Świętego Graala. Hank przyjmuje wyzwanie i spędza następne kilka lat na budowie infrastruktury z XIX wieku za plecami szlachty. W tym momencie podejmuje przygodę z wędrowną dziewczyną o imieniu Demoiselle Alisande a la Carteloise – przezwiską „Sandy” nadanym przez Hanka w krótkim czasie – aby uratować jej królewskie „panie” przetrzymywane w niewoli przez ogry. W drodze Hank zmaga się z niedogodnościami średniowiecznej zbroi płytowej i spotyka również Morgan le Fay. „Księżniczki”, „ogry” i „zamki” okazują się być w rzeczywistości świniami należącymi do chłopskich pastuchów, choć dla Sandy wciąż wydają się być rodziną królewską. Hank kupuje świnie od chłopów i obaj odchodzą. W drodze powrotnej do Camelot znajdują grupę pielgrzymów zmierzających do Doliny Świętości. Inna grupa pielgrzymów nadchodzi jednak z tego kierunku niosąc wiadomość, że słynna fontanna doliny wyschła. Zgodnie z legendą, dawno temu fontanna wyschła wcześniej, gdy tylko mnisi z klasztoru w dolinie zbudowali z nią łaźnię; łaźnia została zniszczona, a woda natychmiast wróciła, ale tym razem przestała płynąć bez wyraźnej przyczyny. Hank jest błagany o przywrócenie fontanny, choć Merlin już próbuje. Gdy Merlinowi się nie udaje, twierdzi, że fontanna została skażona przez demona i że nigdy więcej nie popłynie. Hank, aby dobrze wypaść, zgadza się, że demon skażył fontannę, ale twierdzi również, że jest w stanie go wypędzić; w rzeczywistości „fontanna” po prostu przecieka. Zdobywa asystentów z Camelot przeszkolonych przez siebie, którzy przynoszą pompę i fajerwerki do efektów specjalnych. Naprawiają fontannę i Hank zaczyna „wypędzanie” demona. Na końcu kilku długich fraz w języku niemieckim mówi „BGWJJILLIGKKK”, co jest po prostu bezsensownym bełkotem, ale Merlin zgadza się z Hankiem, że to imię demona. Po przywróceniu fontanny Hank idzie dalej obalić innego maga, który twierdzi, że jest w stanie powiedzieć, co każda osoba na świecie robi, w tym król Artur. Jednak Hank wie, że król jedzie zobaczyć przywróconą fontannę, a nie „odpoczywa po polowaniu”, jak „fałszywy prorok” przepowiedział ludziom. Hank poprawnie stwierdza, że król przybędzie do doliny. Hank ma pomysł, aby podróżować wśród ubogich przebrany za chłopa, aby dowiedzieć się, jak naprawdę żyją. Król Artur dołącza do niego, ale ma ogromne trudności z przekonującym odgrywaniem chłopa. Chociaż Artur jest nieco rozczarowany krajowym standardem życia po usłyszeniu historii matki zakażonej ospą, wciąż kończy na tym, że Hank i on są ścigani przez członków wioski po kilku skrajnie błędnych uwagach o rolnictwie. Chociaż są uratowani przez orszak szlachcica, ten sam szlachcic później aresztuje ich i sprzedaje w niewolę. Hank kradnie kawałek metalu w Londynie i używa go do stworzenia prowizorycznego wytrychu. Jego planem jest uwolnić siebie, króla, pobić ich nadzorcę niewolników i wrócić do Camelot. Jednak zanim może uwolnić króla, mężczyzna wchodzi do ich kwatery w ciemności. Biorąc go za nadzorcę, Hank rusza za nim sam i zaczyna walkę. Oboje są aresztowani. Chociaż Hank wykręca się kłamstwem, w jego nieobecności prawdziwy nadzorca odkrył ucieczkę Hanka. Ponieważ Hank był najcenniejszym niewolnikiem – miał zostać sprzedany następnego dnia – mężczyzna wpada w szał i zaczyna bić swoich innych niewolników, którzy bronią się i zabijają go. Wszyscy niewolnicy, w tym król, zostaną powieszeni tak szybko, jak tylko zostanie znaleziony ten zaginiony – Hank. Hank zostaje schwytany, ale on i Artur są uratowani przez oddział rycerzy prowadzonych przez Lancelota, jadących na rowerach. W następstwie tego król staje się niezwykle gorzki wobec niewolnictwa i przysięga je zniesić, gdy uwolnią się, do wielkiej radości Hanka. Sagramore wraca z swojej wyprawy i walczy z Hankiem. Hank pokonuje go i siedmiu innych, w tym Galahada i Lancelota, używając lassa. Gdy Merlin kradnie lasso Hanka, Sagramore wraca, by rzucić mu wyzwanie ponownie. Tym razem Hank zabija go rewolwerem. Idzie dalej rzucać wyzwanie rycerzom Anglii, aby zaatakowali go masowo, co robią. Po zabiciu kolejnych dziewięciu rycerzy swoimi rewolwerami, reszta się rozprasza i ucieka. Następnego dnia Hank ujawnia infrastrukturę z XIX wieku krajowi. Dzięki temu faktowi został nazwany czarodziejem, jak kazał Clarence’owi robić to samo. Trzy lata później Hank ożenił się z Sandy i mają dziecko. Śpiąc i śniąc, Hank mówi „Hello-Central” – odniesienie do dzwonienia do operatora telefonu w XIX wieku – a Sandy wierzy, że mistyczna fraza to dobre imię dla dziecka i nazywa je odpowiednio. Jednak dziecko ciężko choruje i lekarze Hanka doradzają mu, aby zabrał rodzinę za granicę, podczas gdy dziecko wraca do zdrowia. W rzeczywistości jest to podstęp Kościoła Katolickiego, aby wyciągnąć Hanka z kraju, pozostawiając kraj bez skutecznego przywództwa. W ciągu tygodni nieobecności Hanka Artur odkrywa niewierność Guinevere z Lancelotem. Powoduje to wojnę między Lancelotem a Arturem, który ostatecznie zostaje zabity przez sir Mordreda. Kościół następnie publikuje „Interdykt”, który powoduje, że wszyscy ludzie odwracają się od Hanka i buntują się. Hank spotyka się ze swoim dobrym przyjacielem Clarence’em, który informuje go o wojnie dotychczas. Z upływem czasu Clarence gromadzi 52 młodych kadetów, w wieku od 14 do 17 lat, którzy mają walczyć przeciwko całej Anglii. Oddział Hanka umacnia się w Jaskini Merlina z polem minowym, drutem elektrycznym i karabinami maszynowymi Gatlinga. Kościół Katolicki wysyła armię 30 000 rycerzy, aby ich zaatakować, ale rycerze są wymordowani. Jednak ludzie Hanka są teraz uwięzieni w jaskini przez ścianę martwych ciał. Hank próbuje iść zaoferować pomoc rannym, ale zostaje dźgnięty przez pierwszego napotkanego mężczyznę. Nie jest poważnie ranny, ale jest unieruchomiony w łóżku. Choroba zaczyna się pojawiać wśród nich. Jednej nocy Clarence znajduje Merlina wypowiadającego zaklęcie nad Hankiem, głoszącego, że będzie spał przez 1300 lat. Merlin zaczyna się histerycznie śmiać, ale kończy porażając prądem na jednym z drutów elektrycznych. Clarence i inni najwyraźniej umierają z choroby w jaskini. Ponad tysiąc później narrator kończy rękopis i znajduje Hanka na łożu śmierci śniącego o Sandy. Próbuje zrobić jeden ostatni „efekt”, ale umiera, zanim może go dokończyć.


Podczas ukrywania się w lesie Constance wyznaje Merricat, że zawsze wiedziała, iż to ona otruła resztę rodziny. Merricat potwierdza ten fakt, wyjaśniając, że umieściła truciznę w cukiernicy, wiedząc, że Constance nie weźmie cukru.[sep]Powieść, narrowana w pierwszej osobie przez 18-letnią Mary Katherine „Merricat” Blackwood, opowiada historię rodziny Blackwood. Merricat, jej starsza siostra Constance oraz ich chory wujek Julian mieszkają w dużym domu na rozległym terenie, w odosobnieniu od pobliskiej wioski. Constance nie opuszcza domu od sześciu lat, nie zapuszczając się dalej niż do swojego dużego ogrodu. Wujek Julian, przykuty do wózka inwalidzkiego, obsesyjnie pisze i przepisuje notatki do swoich wspomnień, podczas gdy Constance się nim opiekuje. Z wypowiedzi wujka Juliana wyłaniają się wydarzenia z przeszłości, w tym to, co stało się z resztą rodziny Blackwood: sześć lat temu oboje rodziców Blackwood, ciotka (żona Juliana) oraz młodszy brat zostali zamordowani – otruli ich arsenem zmieszanym z cukrem rodzinnym i posypanym na czarne jagody podczas kolacji. Julian, choć otruty, przeżył; Constance, która nie posypała jagód cukrem, została aresztowana, a ostatecznie uniewinniona od zarzutu popełnienia tej zbrodni. Merricat nie było na kolacji, ponieważ jako karę została odesłana do łóżka bez obiadu. Mieszkańcy wioski wierzą, że Constance uniknęła kary za morderstwo, a rodzina jest wykluczona ze społeczności. Troje pozostałych Blackwoodów przyzwyczaiło się do swojego odosobnienia i prowadzi ciche, szczęśliwe życie. Merricat jest jedynym kontaktem rodziny ze światem zewnętrznym; dwa razy w tygodniu chodzi do wioski, przynosząc do domu zakupy i książki z biblioteki, gdzie styka się bezpośrednio z wrogością mieszkańców i często jest śledzona przez grupy dzieci, które ją wyśmiewają. Merricat chroni swoją siostrę i praktykuje magię sympatyczną. Czuje, że nadchodzi niebezpieczna zmiana; jej reakcją jest zapewnienie się o różnych magicznych zabezpieczeniach, które rozstawiła wokół ich domu, w tym o książce przybitej do drzewa. Po odkryciu, że książka spadła, Merricat przekonuje się, że niebezpieczeństwo jest nieuchronne. Zanim zdąży ostrzec Constance, pojawia się ich skłócony kuzyn Charles. Charles szybko zaprzyjaźnia się z Constance, wkradając się w jej łaski. Charles jest świadomy wrogości Merricat i jest coraz bardziej nieuprzejmy dla niej oraz niecierpliwy wobec słabości Juliana. Robi wiele aluzji do pieniędzy, które siostry trzymają zamknięte w sejfie ojca, i stopniowo uwodzi Constance, która zaczyna odwzajemniać jego zaloty. Merricat postrzega Charlesa jako zagrożenie, nazywając go demonem i duchem, i próbuje różnymi magicznymi oraz innymi zakłócającymi środkami wypędzić go z domu. Wujek Julian jest coraz bardziej zniesmaczony Charlesem, a Constance jest coraz bardziej uwikłana między walczące strony. Pewnej nocy przed kolacją Constance odsyła Merricat na górę, aby umyła ręce, a Merricat, w gniewie przeciwko Charlsowi, wrzuca wciąż żarzący się fajkę Charlesa do kosza na śmieci wypełnionego gazetami. Fajka podpala rodzinny dom. Mieszkańcy wioski przybywają, by ugasić pożar, ale gdy ogień jest już ugaszony, w fali od dawna tłumionej nienawiści do Blackwoodów, zaczynają rzucać kamieniami w okna, rozbijając je i napływając do domu, by zniszczyć wszystko, co mogą, jednocześnie intonując wyśmiewającą rymowankę ich dzieci. Merricat i Constance, wypędzone na zewnątrz, są otoczone przez niektórych mieszkańców, którzy wydają się być na skraju ataku na nie, masowo. Merricat i Constance uciekają w poszukiwaniu bezpieczeństwa do lasu. W trakcie pożaru Julian umiera na to, co sugeruje, jest zawałem serca, a Charles próbuje zabrać rodzinny sejf. Podczas gdy Merricat i Constance chronią się przez noc pod drzewem, które Merricat zamieniła w kryjówkę, Constance po raz pierwszy wyznaje, że zawsze wiedziała, że to Merricat otruła rodzinę. Merricat chętnie przyznaje się do tego czynu, mówiąc, że włożyła truciznę do cukiernicy, ponieważ wiedziała, że Constance nie weźmie cukru. Po powrocie do swojego zrujnowanego domu Constance i Merricat przystępują do ratowania tego, co zostało z ich rzeczy, zamykają te pomieszczenia, które są zbyt zniszczone, by z nich korzystać, i zaczynają życie na nowo na małej przestrzeni, która im pozostała. Dom, teraz bez dachu, przypomina zamek „z wieżyczkami i otwarty na niebo”. Mieszkańcy wioski, budząc się w końcu do poczucia winy, zaczynają zostawiać jedzenie na ich progu. Charles wraca raz, aby spróbować odnowić znajomość z Constance, ale ona teraz zna jego prawdziwy cel – chciwość – i ignoruje go. Dwie siostry wybierają pozostać same i niewidoczne dla reszty świata.


Clark ustala, że Auguste Duponte był prawdziwą inspiracją dla literackiego detektywa Poego, podczas gdy baron Dupin nią nie był. Po powrocie do Baltimore bohaterowie odkrywają, że baron i jego towarzyszka również śledzą okoliczności śmierci pisarza.[sep]Prawnik z Baltimore Quentin Hobson Clark jest świadkiem ponurego, skromnego pogrzebu 8 października 1849 roku. Dowiaduje się, że jest to pogrzeb pisarza Edgara Allana Poego, z którym wcześniej wymieniał listy w sprawie udzielenia wsparcia prawnego nowemu wydawnictwu, „The Stylus”. Clark czuje się zobowiązany do zbadania tajemniczych okoliczności śmierci Poego, mimo sprzeciwów swojej narzeczonej Hattie Blum i przyjaciela Petera Stuarta. Podróż Clarka prowadzi go do Paryża w poszukiwaniu prawdziwej inspiracji dla postaci C. Auguste’a Dupina z twórczości Poego – człowieka o wielkim intelekcie, który mógłby pomóc w rozwiązaniu tej tajemnicy. Po zbadaniu wielu możliwości dotyczących inspiracji dla detektywa Poego, spotyka barona C.A. Dupina, znanego paryskiego prawnika, oraz samotnego detektywa o podobnym imieniu: Auguste’a Duponte’a. Po konfrontacyjnym spotkaniu z baronem Dupin i jego kobietą asystentką, Bonjour, Clark uświadamia sobie, że baron nie jest postacią opisywaną w kryminałach Poego, a Auguste Duponte, ze swoim podejściem do rozwiązywania problemów poprzez dedukcję, był prawdziwą inspiracją dla postaci w tych opowiadaniach. Wracają do Baltimore, aby zbadać ostatnie dni Poego przed jego śmiercią, tylko po to, by odkryć, że baron i Bonjour podążali tym samym tropem, a być może nawet wyprzedzili ich w rozwiązaniu tego samego śledztwa. Dowody zostają ujawnione dzięki wywiadom z uczestnikami pogrzebu, świadkami oraz potajemnemu przeszukaniu Henry’ego Reynoldsa, grabarza, który zdobył list napisany przez Poego w dniu, w którym został znaleziony na ulicach Baltimore. Inne tajemnice, które odkrywają się w trakcie odysei Clarka mającej na celu oczyszczenie imienia Poego z niesławy, prowadzą do zaskakującego zakończenia dotyczącego śmierci Poego, prawdopodobnie najważniejszego pisarza gotyckiej fikcji w literaturze amerykańskiej.


Dennis Gault zmanipulował R.J. Deckera, aby mógł zabić Dickie'a Lockharta i zrzucić winę na detektywa. Skink poinformował Deckera o tym podstępie, gdy ten wrócił na Florydę i został zatrzymany przez policję.[sep]W sierpniowy ranek w hrabstwie Harney na Florydzie zapalony wędkarz łowiący okonie, Bobby Clinch, wypływa na jezioro swoją łodzią. Kilka godzin później zostaje znaleziony martwy, unoszący się na wodzie tego samego jeziora. Prywatny detektyw R.J. Decker zostaje zatrudniony przez magnata cukrowniczego Dennisa Gaulta, innego fanatyka wędkarstwa, aby udowodnić, że celebryta i wędkarz Richard „Dickie” Lockhart, główny rywal Gaulta w turniejach wędkarskich, jest oszustem. Decker, ekspert fotograf, kiedyś pracował w gazecie, ale został zwolniony i odsiedział krótki wyrok więzienia po zaatakowaniu nastolatka, który próbował ukraść sprzęt fotograficzny z jego samochodu (była żona, Catherine, żartobliwie nazywała go „Rage” z powodu jego temperamentu). Badając rodzinne miasto Lockharta w hrabstwie Harney na Florydzie, Decker odwiedza starego przyjaciela z gazety, małomównego reportera o imieniu Ott Pickney. Uznając lokalnych przewodników wędkarskich za zbyt drogich, Decker słucha rady Otta i spotyka się z samotnym pustelnikiem mieszkającym w lesie, który nazywa siebie „Skink”. Podczas nauki wędkarstwa wspomina, że widział Bobby'ego Clincha na jeziorze w poranek, w którym zmarł. Dziwna jest tylko jedna rzecz – nie łowił. Na pogrzebie Bobby'ego Decker poznaje Elaine „Lanie” Gault, siostrę Dennisa, byłą modelkę, która zwierza się Deckerowi, że ona i Bobby byli kochankami. Mówi mu, że Dennis zatrudnił Bobby'ego, aby ten uprzedził Lockharta, ale ona wierzy, że Lockhart kazał zabić Bobby'ego. Gdy Decker wspomina o jej podejrzeniach Ottowi, ten jest sceptyczny i lekceważący; koroner uznał śmierć Bobby'ego Clincha za wypadek (wynik kraksy podczas jazdy dla zabawy), a poza tym morderstwo z powodu wędkarstwa jest zbyt absurdalne, by w nie uwierzyć. Jednak gdy Ott przeprowadza wywiad z wdową po Bobby'm, odkrywa również wskazówki, że Bobby nie łowił. Śledząc złomowane resztki jego łodzi, Ott odkrywa ślady sabotażu. Niestety, w tym samym momencie jest namierzany i zamordowany. Po znalezieniu jego ciała Skink i Decker są zdeterminowani, by dopaść prawdopodobnego winnego, Dickie'a Lockharta. Śledzą Lockharta na jego najnowszy turniej wędkarski na jeziorze Maurepas w Luizjanie, ale niechcący fotografują niewłaściwą grupę oszustów, a Lockhart i tak wygrywa turniej. Decker jest załamany, ale Skink mówi mu, żeby się nie martwił, dodając: „w najgorszym razie po prostu go zastrzelę”, co przeraża Deckera. Później Decker wraca do pokoju hotelowego i znajduje tam czekającą na niego Lanie. Spędzają razem noc, ale po odwiezieniu jej do jej hotelu zauważa światła nad jeziorem. Idąc to sprawdzić, znajduje Dickie'a Lockharta unoszącego się w zbiorniku do ważenia ryb, zabitego na śmierć. Przypuszczając, że sprawcą jest Skink, Decker szybko i po cichu opuszcza Luizjanę i jedzie z powrotem na Florydę. Ale gdy wraca do domu, zastaje czekającą na niego policję z Miami pod wodzą detektywa Ala Garcii. Skink zatrzymuje Deckera i przekazuje mu złą wiadomość: Decker został wrobiony. Całe zlecenie od Gaulta było prowokacją, pozwalającą Gaultowi zabić znienawidzonego rywala i zrzucić winę na Deckera. Tymczasem korporacyjni sponsorzy Lockharta, potężna Outdoor Christian Network, kierowana przez teleewangelistę pastora Charlesa „Charliego” Weeba, nie traci czasu na ogłoszenie memoriałowego turnieju wędkarskiego Lockharta, zabieg PR mający na celu zwiększenie sprzedaży w „Lunker Lakes”, ogromnym osiedlu wybudowanym przez Weeba na samym skraju Everglades, przeznaczonym niemal wyłącznie dla entuzjastów wędkarstwa okoniowego. W rzeczywistości przedsprzedaż mieszkań w Lunker Lakes przebiega bardzo wolno, a pastor Weeb staje się coraz bardziej zdesperowany, ponieważ Outdoor Christian Network zainwestowała w ten projekt tak dużo pieniędzy, że jego porażka oznaczałaby jej własny upadek finansowy.


Elijah Baley twierdzi, że roboty są doskonałymi maszynami, które potrafią docenić sztukę oraz Boga, rozumiejąc znacznie więcej niż jedynie pojęcia matematyczne. Mimo to robot R. Daneel Olivaw nie wykazuje poczucia moralności, argumentując w scenie finałowej, że zniszczenie zła jest bardziej pożądane niż jego przemiana w dobro.[sep]Główną zbrodnią w książce jest morderstwo, do którego dochodzi przed rozpoczęciem akcji powieści. (Jest to znamienna cecha twórczości Asimova, którą przypisywał on własnej wrażliwości oraz radzie Johna Campbella, by rozpoczynać historię tak późno, jak to możliwe). Roj Nemmenuh Sarton, Ambasador Spacerów, mieszka w Spacetown – placówce Spacerów położonej tuż na obrzeżach Nowego Jorku. Od pewnego czasu stara się przekonać rząd Ziemi do złagodzenia restrykcji dotyczących robotów. Pewnego ranka zostaje znaleziony przed swoim domem, a jego klatka piersiowa jest zgnieciona przez blaster energetyczny. Komisarz policji nowojorskiej powierza Elijahowi zadanie odnalezienia mordercy. Elijah musi współpracować ze Spacerem – bardzo zaawansowanym robotem o imieniu R. Daneel Olivaw, który wizualnie jest nie do odróżnienia od człowieka, mimo że Elijah, podobnie jak wielu mieszkańców Ziemi, ma niskie opinie o robotach. Wspólnie poszukują mordercy i starają się zapobiec międzyplanetarnemu incydentowi dyplomatycznemu. Jednym z ciekawych aspektów książki jest kontrast między Elijahem, ludzkim detektywem, a Daneelem, humanoidalnym robotem. Asimov wykorzystuje „mechanicznego” robota do zgłębiania ludzkiej natury. W starciu z „średniowiecznym” tradycjonalistą, który obawia się, że roboty podbiją ludzkość, Elijah argumentuje, że roboty są z natury niedoskonałe. Jako precyzyjnie zaprojektowane maszyny liczące, nie mogą one doceniać sztuki, piękna ani Boga; roboty rozumieją jedynie pojęcia wyrażalne w języku matematyki. Mimo to w scenie finałowej R. Daneel wykazuje poczucie moralności. Argumentuje, by złapanego mordercę traktować łagodnie, mówiąc swoim ludzkim towarzyszom, że uświadomił sobie, iż zniszczenie zła jest mniej pożądane niż przemiana zła w dobro. Cytując Perikopę o cudzołożnicy, Daneel mówi do mordercy: „Idź i nie grzesz więcej!”.


Po zabiciu Dominy Pearl przez Ducona, Ombria ulega zmianie wraz z zakończeniem objawiania się Cieniastego Miasta. W nowej rzeczywistości jedynie Faey i Mag zachowują pamięć o poprzedniej wersji miasta, a Ducon staje się jego księciem.[sep]Na początku powieści „Ombria w cieniu” Royce Greve, władca Ombrii, właśnie umiera, a jego kochanka Lydea zostaje wyrzucona z zamku przez starą, złą i potężną Dominę Pearl, która pragnie przejąć kontrolę nad dworem, sprawując rządy jako regentka dla małego syna Royce’a, Kyela. Lydea ucieka niebezpiecznymi nocnymi ulicami i ostatecznie, dzięki pomocy z tajemniczego źródła, dociera do gospody swojego ojca. Tymczasem pod Ombrią Faey, czarownica potrafiąca przybrać każdą twarz, oraz jej asystentka Mag, która pomogła Lydei przeżyć ucieczkę z zamku, przygotowają magiczne mikstury i amulety dla zamożnych mieszkańców miasta, w tym dla Dominy Pearl. W zamku Ducon Greve, nieślubny siostrzeniec Royce’a, stara się wspierać Kyela w walce z intrygami Dominy Pearl w atmosferze rosnącej paranoi. Różni arystokraci, niezadowoleni z bezwzględnych rządów Dominy, usiłują przekonać go, by działał przeciwko niej i sam objął tron jako nowy książę Ombrii. Niechcący iść tą niebezpieczną drogą oraz obawiając się, że mogłoby to mieć fatalne skutki dla Kyela, Ducon zręcznie ich zbywa, uciekając przez rozległą sieć tajnych przejść i pomieszczeń przenikających zamek. Faey zostaje wynajęta przez jednego z wrogów Ducona, by go zabić; tworzy magiczny kawałek węgla drzewnego nasycony trucizną. Mag, która obserwowała Ducona, nie chce, by zginął, i szuka sposobu na cofnięcie zaklęcia. Jednak zostaje uwięziona w zamku i ostatecznie uwolniona przez historyka Camasa Erla pod warunkiem, że zaprowadzi go do Faey, która żyje od wieków, a jej historia jest spleciona z historią miasta. Ducon używa węgla, by naszkicować mężczyznę wyglądającego dokładnie jak on, który zdaje się ożywać. Podążając za nim, ale będąc oszołomiony trucizną, niechcący wpada do kryjówki Faey. Lydea, która tam przybyła, by szukać pomocy u Faey, domaga się, aby czarownica go wyleczyła. Dzięki pomocy Ducona i Faey, Lydea może wrócić do zamku, gdzie pracuje jako nauczycielka Kyela u boku Camasa Erla, który jest obsesyjnie zaabsorbowany odkrywaniem sekretu cieniastego podziemia Ombrii. Po przedstawieniu Faey, Camas włóczy się po podziemiu, próbując dowiedzieć się o Cieniastym Mieście i jak Ombria była w przeszłości zmieniana przez jego objawianie się. Mag otrzymuje od Faey wisiorek, który został zostawiony z nią jako niemowlęciem na progu domu Faey. Używając małego kawałka węgla znalezionego wewnątrz, Mag zaczyna rysować przypadkowe kształty. Rysunki te są w stanie zniszczyć różne części ciała Dominy. Domina, wściekła z powodu tego, co uważa za zdradę Faey, porywa Ducona i Lydeę wraz z Mag, zabierając ich do sekretnego pokoju, w którym trzyma swoje regeneracyjne łoże, będące powodem jej długowieczności. Faey opuszcza podziemie, a poruszenia wywołane przez niesamowicie potężną czarownicę stają się impulsem do objawienia się Cieniastego Miasta. Podczas gdy Ducon walczy z Dominą, Lydea ucieka z Kyelem, biegnąc przez szczelinę do Cieniastego Miasta, pokazaną jej przez tego samego tajemniczego mężczyznę, którego wcześniej widział Ducon. Ducon zabija Dominę, a następnie spotyka mężczyznę, który do niego przypomina – swojego ojca. Z odbicia Ombrii, przed laty zakochał się on w siostrze Royce’a i związał się z nią na tyle długo, by spłodzić z nią dziecko. Przejście w cień ostatecznie się kończy, a Ombria ulega zmianie. Nikt nie pamięta poprzedniej Ombrii z wyjątkiem Faey i Mag. Ducon jest teraz księciem, a Lydea jego ukochaną, Kyel jest jego dziedzicem, a Mag nauczycielką Kyela. Wszystko kończy się szczęśliwie.


Aegon Targaryen wylądował w Krainach Rzecznych z Złotą Kompanią i szybko stracił cztery zamki, rezygnując z działań zmierzających do odzyskania władzy. W Królewskiej Przystani Varys ocalił Kevana Lannistera i Wielkiego Maestera Pycelle'a, aby wspierać stabilizację królestwa pod rządami Tommena.[sep]Na samym Murze Jon Snow został wybrany 998. Lordem Dowódcą Nocnej Straży, ale młody mężczyzna ma wrogów zarówno w Straży, jak i poza Murze. Po zawarciu pokoju z dzikimi, Jon wpuszcza ich na swą stronę w dużej liczbie, mimo sprzeciwu swoich braci, i wprowadza wśród nich pobór, aby wzmocnić Mur przed Innych. Czerwona Kapłanka Melisandre, którą Stannis Baratheon zostawił w tyle, dzieli się z Jonem wieloma ze swych wizji, powtarzając mu, że ma wrogów w Straży, i ostrzegając go przed nożami w ciemności. Jej przepowiednia spełnia się, gdy Jon zostaje zaatakowany przez braci i dźgnięty wielokrotnie. Narracja kończy się sceną, w której Jon traci przytomność lub umiera. Tymczasem na dalekiej północy, poza Murzem, poszukiwania Trójookiego Kruka prowadzą Brana Starka do tajnej jaskini, w której mieszkają ostatnie żyjące Dzieci Lasu, magiczni, nieludzcy pierwotni mieszkańcy Westeros. Gdy Bran, Hodor i Reedowie znajdują schronienie w jaskini, spotykają „Trójookiego Kruk”, którego nazywają „Ostatnim Widzącym”. Jest on byłym ludzkim członkiem Nocnej Straży, który siedzi na podziemnym tronie z drzewa weirwood od tak dawna, że jego korzenie zrosły się z jego ciałem. Wyjaśnia on Branowi, że zjawiał mu się jako Trójooki Kruk w snach, aby mógł go tu zaprowadzić i szkolić go w zielonym widzeniu. Bran dowiaduje się, że w wierze, iż święte drzewa weirwood są oczami i uszami Starych Bogów, jest prawda: drzewa potrafią widzieć i słyszeć wszystko wokół siebie oraz zapisywać to w swej pamięci przez stulecia. Pozwalają one również widzącemu przy jednym drzewie weirwood widzieć i słyszeć wydarzenia dziejące się przy innym w teraźniejszości oraz komunikować się przez nie. Wykorzystując swoje rosnące moce zielonego widzenia, Bran widzi wspomnienia swojego ojca Neda Starka w boskim gaju Winterfell z przeszłości i komunikuje się z Theonem Greyjoyem w boskim gaju w teraźniejszości. Tymczasem po zabiciu swojego ojca Tywina, karzeł Tyrion Lannister jest przemycony do Pentos przez Varysa, gdzie znajduje schronienie u Magistra Illyrio. Tyrion jest wysłany na południe; w trakcie podróży ujawnia się, że Varys i Illyrio ukryli uznawanego za zmarłego księcia Aegona Targaryena, z zamiarem przywrócenia go na tron Westeros jako prawowitego króla. Samozwańczy Aegon VI był wychowany przez Jona Conningtona, byłego Królewskiego Dłoni za panowania króla Aerysa i starego przyjaciela księcia Rhaegara, którego Aerys wygnał z powodu jego porażki w buncie Roberta. W ciągu minionych lat objęli oni dowodzenie nad Złotą Kompanią, największą i najbardziej biegłą armią najemników w Wolnych Miastach, założoną wiek temu przez Dom Blackfyre, boczną linię Domu Targaryen. Po podróżowaniu z Aegonem przez połowę Essos, Tyrion zostaje uprowadzony przez Joraha Mormonta, który zamierza dostarczyć go Daenerys w ramach zadośćuczynienia po tym, jak ona go wygnała za pierwotne sprzedawanie informacji jej wrogom oraz jego nieostrożność w okazywaniu jej zainteresowania seksualnego. Później Tyrion i Jorah rozbijają się i zostają sprzedani przez handlarzy niewolników kupcowi z Yunkai jako część groteskowego widowiska z walczącymi karłami. Po dotarciu do Meereen, Tyrion ucieka w masowym zamieszaniu wywołanym plagą dziesiątkującą armię Yunkai i zapisuje się do grupy najemników Drugich Synów, planując przekonać ich, by poparli Daenerys. w Braavos dziewczyna niegdyś znana jako Arya Stark przechodzi szkolenie w gildii zabójców znanej jako Bezliczni. Eliksir, który pozbawił ją wzroku, ujawnia się jako mający jedynie tymczasowy efekt, będąc częścią etapu szkolenia, podczas którego musi nauczyć się polegać na słuchu. Po pomyślnym zabiciu swojej pierwszej ofiary poprzez otrucie kupca, zostaje oficjalnie przyjęta do gildii zabójców jako nowicjuszka, by kontynuować szkolenie. Na dalekim wschodzie Daenerys Targaryen, uważana przez większość za jedyną dziedziczkę Domu Targaryen, podbiła miasto Meereen, ale zmaga się z utrzymaniem pokoju w mieście, zapobieganiem militarnej porażce z rąk jej licznych wrogów i próbami powstrzymania rozprzestrzeniania się plagi, znanej jako blady ogier, przed wejściem do miasta. Ponadto, choć jej smoki wciąż rosną, stały się już bardzo niebezpieczne – zabijając bydło i ludzi – więc niechętnie zamyka je w klatce, z wyjątkiem czarnego smoka Drogona, który udaje się uniknąć schwytania. Daenerys poślubia szlachcica Hizdhara zo Loraqa, mimo swojego intensywnego zauroczenia i silnego związku seksualnego z najemnikiem Daario Naharis, mając nadzieję, że to powstrzyma serię morderstw insurekcyjnych i odwróci planowany atak Yunkai i Volantis. Mimo uchodźców zarażonych plagą na zewnątrz, areny walki zostają otwarte krótko po ślubie, na naleganie Hizdhara. Daenerys przypadkiem unika próby otrucia jej w swojej loży na arenach. Gry przerywa Drogon, przyciągnięty zapachem krwi, który atakuje areny. W próbie powstrzymania rozlewu krwi Daenerys wchodzi na Drogona, który odlatuje od chaosu na arenie. Drogon ląduje poza miastem i zabija 200 żołnierzy, zanim odlatuje ponownie do swojej legowiska z Daenerys wciąż na nim. Po tym, jak Hizdhar zostaje uwikłany w otrucie, Barristan Selmy odsuwa go od władzy przy pomocy Niezniewolonych i mieszkańców Meereen lojalnych wobec Daenerys. Po podróży po świecie w nieudanej próbie zalotów do Daenerys, Quentyn Martell, książę Dorne, próbuje desperacko ukraść jednego z pozostałych smoków. Zamiast tego odnosi śmiertelne oparzenia, a oba smoki zostają wypuszczone na miasto. Tymczasem Drogon zabiera Daenerys do Morza Dothraków, gdzie Dany, głodna i chora po uwięzieniu na dziczy, ostatecznie napotyka khalasar Khala Jhaqo, byłego Jeźdźca Krwi Khala Drogo, który zdradził ją po śmierci Drogo. Wojna Pięciu Królów w Westeros zdaje się dobiegać końca. Na Północy król Stannis Baratheon zainstalował się na Murze i próbuje zyskać poparcie Północnych. Utrudnia to fakt, że Lannisterowie ustanowili Roose'a Boltona z Domu Bolton (lojalnego Żelaznemu Tronowi po wydarzeniach Czerwonych Gody, podczas których Roose osobiście zabił Robba Starka) jako Namiestnika Północy, a duża część wybrzeża zachodniego jest pod okupacją Żelaznych. Na radę Jona Snowa Stannis szuka i otrzymuje poparcie klanów górskich i zdobywa Głęboki Gród od Ashy Greyjoy, biorąc ją do niewoli w procesie. W podzięce za wyzwolenie Głębokiego Grodu Dom Glover i Dom Mormont dołączają do armii Stannisa. Przedstawiciel Żelaznego Banku z Braavos przybywa na Mur, przynosząc wiadomość, że Żelazny Bank oficjalnie ma dość Cersei odwlekającej płatność za pożyczki, które Bankowi są winne, i przenosi swoje poparcie od Lannisterów na Stannisa. Mimo że Dom Manderly powiedział Cersei, że stracili Davosa Seawortha na jej rozkaz, gdy przybył do Białego Portu, ujawnia się to jako kłamstwo, mające na celu zapewnienie uwolnienia ostatniego syna i dziedzica Manderly'ów z niewoli Lannisterów. Lord Wyman Manderly kazał wlec Davosa na oczach przedstawicieli Domu Frey, ale potem potajemnie umieścił go w łagodnym uwięzieniu. Sugeruje się, że gdy podstęp zostanie zakończony, po tym jak Freyowie wyślą listy do Cersei stwierdzające, że Davos nie żyje, Manderlyowie stracą Freyów. Lord Wyman wyjaśnia Davosowi, że Manderlyowie i inni północni wasale zamierzają udawać poddanie Boltonom, Freyom i Lannisterom, spiskując jednocześnie ich zemstę. Wyman informuje Davosa, że odkrył, że Osha dzika zabrała Rickona Starka, by ukryć go na odległej wyspie Skagos, zamieszkanej przez dzikie klany, które składają jedynie nominalną hołd Północy. Wyman wyjaśnia Davosowi, że potrzebują biegłego przemytnika, by odzyskać Rickona, i że gdy północni bannermani zobaczą, że męski dziedzic Starka wciąż żyje, zbuntują się przeciwko Boltonom i dołączą do sprawy Stannisa. Tymczasem ujawnia się, że Theon Greyjoy nie nie żyje: był przetrzymywany jako więzień w lochach Twierdzy Przerażenia przez ponad rok, podczas gdy Ramsay Bolton okropnie go torturował i okaleczał, obdzierając go ze skóry i odcinając kilka palców u rąk i nóg. Theon został całkowicie podbity przez tortury, a Ramsay zmusza go do przyjęcia tożsamości swojego sługi „Reek”. Ojciec Ramsaya, Roose Bolton, prowadzi główną armię Boltonów z południa w stronę Brodli, wraz z kilkoma tysiącami sojuszników Freyów. Ramsay zabezpiecza ich przejście, wysyłając Reeka, teraz „odgrywającego” rolę Theona, by negocjować z nielicznymi Żelaznymi, którzy wciąż trzymają Brodli, by poddali się. Reek odnosi sukces, ale Ramsay i tak obdziera ze skóry wszystkich Żelaznych. Gdy Roose przybywa z panną młoda Ramsaya Aryą Stark, Reek rozpoznaje, że jest to w rzeczywistości przyjaciółka Sansy, Jeyne Poole. Boltonowie są również świadomi jej tożsamości, ale postrzegają małżeństwo jedynie jako sposób na legitymizację ich roszczeń do Północy. Ślub odbywa się w Winterfell, i by przekonać Północ, że panna młoda to w rzeczywistości Arya, Reek jest zmuszony do ponownego przyjęcia roli Theona, by reprezentować lorda Winterfell i oddać pannę młodą. Po ślubie Ramsay okropnie znęca się fizycznie i seksualnie nad Jeyne. Reek pada na kolana przed drzewem serca w boskim gaju Winterfell i błaga o przebaczenie i siłę do przetrwania. Słyszy Brana przez drzewo weirwood wołającego go „Theon”, co nieco podnosi go na duchu. Jest podejścię przez przebranego Mance'a Raydera i jego włóczniarki i proszony o pomoc w uwolnieniu „Aryi”. Ucieka z Jeyne, wyskakując z okna wieży, ale Mance i jego włóczniarki zostają w tyle. Reek i Jeyne są następnie schwytani przez siły Stannisa Baratheona w pobliżu i dostarczeni do głównego obozu. Tam Reek spotyka się ze swoją siostrą Ashą. Tortury Ramsaya tak okropnie okaleczyły Reeka, że Asha nie może na początku rozpoznać własnego brata. Zwiększoną siłą dzięki swoim nowym sojusznikom z Północy, Stannis decyduje się ruszyć na południe, by skonfrontować się z Boltonami w Winterfell, ale jego armia utyka w śniegach, gdy pogoda nadal się pogarsza. Cersei Lannister, uwięziona przez Wiarę Siedmiu, wyznaje do kilku z mniej poważnych zarzutów przeciwko niej, takich jak cudzołóstwo przez spanie z jej kuzynem Lancel'em Lannisterem. Jednak wstrzymuje się przed przyznaniem, że zamordowała króla Roberta, lub że jej dzieci są w rzeczywistości produktem kazirodztwa. Jest to wystarczające, by Wiara była skłonna uwolnić ją z uwięzienia, choć nadal musi stanąć przed sądem dla zarzutów, do których się nie przyznała. Jednak jako warunek jej uwolnienia, jest zmuszona do odbycia pokuty przez marsz pod eskortą naga od Wielkiego Septy Baelora do Czerwonej Twierdzy. Cersei próbuje zachować godność, ale ludzie Królewskiej Przystani, którzy cierpieli wielce z powodu Cersei i wojny, za którą jest odpowiedzialna, obrzuca ją zgniłymi warzywami i obelgami; do czasu, gdy dociera do Czerwonej Twierdzy, płacze i czołga się na rękach i kolanach. Jednak Cersei ma jeszcze jedną iskierkę nadziei: nieetyczny były maester Qyburn udoskonalił swojego „mistrza” dla Cersei, „Sera Roberta Silnego”, przeprowadzając eksperymenty na ludziach na Gregorze Clegane i innych. Ośmiostopowy behemot, całkowicie owinięty w zbroję, nigdy jej nie zdejmując, by jeść ani korzystać z latryny, więcej niż kilka postaci, w tym Kevan, podejrzewa, że „Robert Strong” to rodzaj potwora Frankena złożonego z ciała Gregora Clegane'a i innych więźniów. Cichy Robert Strong zostaje nazwany do Królewskiej Gwardii Cersei i będzie jej mistrzem w procesie przez walkę, aby rozstrzygnąć zarzuty Wiary przeciwko niej. w Krainach Rzecznych, po wynegocjowaniu bezkrwawej kapitulacji Riverrun, Jaime Lannister przybywa ze swoją armią do oblężenia Sali Wron. Siedziba Domu Blackwood, Sala Wron, to ostatni zamek panów rzeki, którzy poparli Robba Starka i nie poddali się Lannisterom. Negocjacje przebiegają znacznie łatwiej niż w Riverrun, ponieważ Blackwoodowie po prostu trzymali się dla lepszych warunków i nie chcieli poddać się swoim odwiecznym rywalom, Domowi Bracken, którzy zgięli kolana przed Lannisterami i prowadzili oblężenie. Jaime oferuje Domowi Blackwood pokój na hojnych warunkach, bezkrwawie kończąc oblężenie, a ostatnia twierdza krótkotrwałego królestwa Robba Starka w Krainach Rzecznych opuszcza swoje sztandary. Wojna Stark-Lannister w Krainach Rzecznych nominalnie się kończy, ale region został tak zniszczony, że zbójcy nie mający żadnej lojalności teraz wędrują po większości zniszczonej wsi. Jaime zabiera się za przywracanie porządku, gdy Brienne z Tarth wpada do jego namiotu, mówiąc mu, że znalazła Sansę Stark i jest ona w niebezpieczeństwie od Sandora Clegane'a. Wydaje się to być pułapką zastawioną przez Lady Stoneheart (ożywioną Catelyn Stark), biorąc pod uwagę, że Sansa jest bezpieczna w Dolinie Arryn, Sandor jest uważany za zmarłego, a Brienne była ostatnio widziana na krawędzi egzekucji przez Stoneheart i Bractwo bez Banerów. Tymczasem, po tym jak Tyrion przekonuje Aegona, że Daenerys wolałaby dowiedzieć się o swoim bratanku z jego podboju, niż przez jego pojawienie się i żądanie uznania, Aegon Targaryen i Jon Connington lądują w Krainach Burz z Złotą Kompanią, armią najemników, aby odzyskać Żelazny Tron. Lądują w Krainach Burz i szybko zdobywają cztery zamki z niewielkim oporem, z zamiarem marszu na Storm's End. Varys, wciąż w Królewskiej Przystani, zakrada się i morduje Kevana Lannistera i Wielkiego Maestera Pycelle'a. Ujawniając swoje poparcie dla Aegona, Varys zabił Kevana, by powstrzymać go przed naprawieniem szkód, które Cersei wyrządziła w swoich próbach zbudowania bazy władzy Tommena. Varys deklaruje, że z Tommenem z powrotem pod kontrolą Cersei, królestwa Westeros będą tracić siłę walcząc ze sobą, podczas gdy Aegon przygotowuje się do podboju Siedmiu Królestw.


Po globalnym chaosie i pladze władzę przejmuje życzliwa dyktatura wywodząca się z kontrolerów transportu, która wprowadza Basic English i eliminuje religie. Reżim ten rządzi przez stulecie, po czym zostaje pokojowo obalony, a świat zmierza ku utopijnej społeczności polihistorów.[sep]Jako opowiadanie ramowe Wells twierdzi, że książka jest jego zredagowaną wersją notatek spisanych przez wybitnego dyplomatę, dr. Philipa Ravena, który miał sennne wizje podręcznika historii opublikowanego w 2106 roku i zapisał to, co z nich pamiętał. Utwór podzielony jest na pięć oddzielnych części lub „ksiąg”: #Dziś i jutro: Narodziny Ery Frustracji – historia świata do 1933 roku. #Dzień po jutrze: Era Frustracji – lata 1933–1960. #Odrodzenie świata: Narodziny Nowoczesnego Państwa – lata 1960–1978. #Nowoczesne Państwo w walce – lata 1978–2059. #Nowoczesne Państwo kontrolujące życie – lata 2059 do Nowego Roku 2106. Wells przewidział wybuch II wojny światowej, która rozpocznie się od europejskiego konfliktu z zapalnika w postaci gwałtownego starcia między Niemcami a Polakami w Gdańsku. Wells wyznaczył datę tego wydarzenia na styczeń 1940 roku. Polska okazuje się militarnym rywalem nazistowskich Niemiec i toczy nieprzynoszący rozstrzygnięcia wojnę trwającą dziesięć lat. Ostatecznie w walki zostaje wciągniętych więcej krajów, Francja i Związek Radziecki są zaangażowane tylko marginalnie, Wielka Brytania pozostaje neutralna, a USA toczą nieprzynoszący rozstrzygnięcia konflikt z Japonią. Wojna przeciąga się do 1950 roku i kończy się bez zwycięzcy, ale z całkowitym wyczerpaniem, upadkiem i dezintegracją wszystkich walczących państw (a także krajów neutralnych, równie dotkniętych pogłębiającym się kryzysem gospodarczym). Europa i cały świat pogrążają się w chaosie: niemal wszystkie rządy centralne upadają, a wyniszczająca plaga w latach 1956–1957 zabija dużą część ludzkości i niemal niszczy cywilizację. Następnie Wells wyobraża sobie życzliwą dyktaturę – „Dyktaturę Powietrza” (termin prawdopodobnie wzorowany na „dyktaturze proletariatu” i koncepcji podobnej do Zarządu Lotniczego Kiplinga) – wywodzącą się od kontrolerów ocalałych systemów transportowych na świecie (jedynych ludzi z globalną władzą). Ta dyktatura promuje naukę, wprowadza Basic English jako globalny język pomocniczy i eliminuje wszystkie religie, kierując świat na drogę do pokojowej utopii. Gdy dyktatura decyduje się zabić poddanego, skazanej osobie daje się szansę na przyjęcie tabletki z trucizną. Ostatecznie, po stuleciu kształtowania ludzkości, dyktatura zostaje obalona w całkowicie bezkrwawym zamachu stanu, byli władze udają się na bardzo zasłużoną emeryturę, a państwo światowe „znika” (tak jak przewidział Friedrich Engels w swoim dziele Anti-Duhring z 1877 roku). Ostatnia część książki to szczegółowy opis wyłaniającego się świata utopijnego, w pewnym aspekcie przypominającego „Wspomnienia” Edwarda Bellamy’ego. Ostatecznym celem tego świata utopijnego jest stworzenie społeczeństwa światowego składającego się wyłącznie z polihistorów, w którym każdy z jego członków jest intelektualnym równym największym geniuszom przeszłości. Jak zauważa Neville, chociaż „Kształt rzeczy przyszłych” został napisany jako historia przyszła, widziana w retrospektywie może być uznana za historię alternatywną, która odbiega od naszej pod koniec 1933 lub na początku 1934 roku, a punktem dywergencji jest niepowodzenie prezydenta USA Franklina D. Roosevelta w wdrożeniu New Dealu i ożywieniu gospodarki USA (a także niepowodzenie Adolfa Hitlera w ożywieniu gospodarki niemieckiej przez zbrojenia). Zamiast tego światowy kryzys gospodarczy trwa przez trzy dekady, równolegle z wojną. Wojna jest prowadzona przez kraje już będące na skraju upadku i kończy się nie zwycięstwem żadnej ze stron, ale powszechnym załamaniem i dezintegracją (w tym krajów niebiorących udziału w walkach). Następuje całkowity upadek kapitalizmu i powstanie wspomnianego nowego ładu. Książka prezentuje jedno z najwcześniejszych zastosowań skrótu C.E. (Christian Era lub Common Era), którego Wells użył zamiast tradycyjnego A.D. (łac. Anno Domini).


Annis Wychwood odrzuca początkowo oświadczyny Olivera Carletona, ponieważ nie chce rezygnować ze swojej niezależności. Po powrocie mężczyzny do Bath w czasie jej choroby, bohaterka zgadza się na małżeństwo mimo sprzeciwu brata.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w Anglii epoki regencji, około roku 1818, a wydarzenia są opowiadane w trzeciej osobie. Na początku historii Annis Wychwood – zamożna, piękna i inteligentna kobieta – osiąga pełnoletność. Mając teraz większą kontrolę nad swoimi sprawami osobistymi i finansowymi, Annis postanawia przenieść się do Bath i żyć samodzielnie, co nie podoba się jej bratu i jego rodzinie. Kilka lat później, w drodze powrotnej do Bath po wizycie w rodzinnym domu, Annis spotyka Lucillę Carleton i Niniana Elmore’a. Lucilla ucieka do Bath, aby uniknąć małżeństwa z Ninianem – małżeństwa, z którego bardzo zadowolony jest jej opiekun – a Ninian eskortuje ją, aby zapewnić jej bezpieczne dotarcie na miejsce. Annis zgłasza się na towarzyszkę Lucilli i powiadamia opiekuna dziewczyny o swoich planach. Opiekun Lucilli wysyła krewnego, Olivera Carletona, aby sprawdził jej nowe warunki życia. Carleton to libertyn – doświadczony seksualnie mężczyzna, który odmawia podporządkowania się wielu normom społecznym. Jego cięta wymowa przyniosła mu miano najniegrzeczniejszego człowieka w Anglii, ale on i Annis wkrótce odkrywają wzajemną przyjemność w żywym dialogu. Gdy przyjaźń Carletona i Annis się rozwija, odkrywają w sobie głębsze uczucia. Carleton oświadcza się, ale Annis odmawia, nie chcąc rezygnować ze swojej niezależności. Pod pretekstem, że musi znaleźć Lucilli nowego opiekuna, Carleton wraca do Londynu. Brat Annis, sir Geoffrey Wychwood, słyszy pogłoski o jej rozwijającym się związku z Carletonem i wysyła do Bath swoją żonę i dzieci, aby zniechęcić Carletona. Wkrótce po ich przybyciu domownicy zapadają na grypę, a Annis opiekuje się nimi, dopóki sama nie zaraża się chorobą. Gdy Carleton słyszy, że Annis jest poważnie chora, wraca do Bath, przybywając w pierwszym dniu, w którym ona jest w stanie wstać z łóżka. Annis zgadza się poślubić Carletona mimo sprzeciwu brata.


Po przeprowadzce do Chicago Richard Wright unika Partii Komunistycznej, odmawiając organizowania pisarzy i artystów, a jego pełna uległość sprawia, że zostaje tam ciepło przyjęty. Ciesząc się pełnym akceptacją i wsparciem, postanawia zrezygnować z pisania na rzecz pracy fizycznej, uznając zmiany społeczne za niemożliwe. Uważa, że jedynie praca na poczcie pozwoli mu zaspokoić głód życia i odrzuca jakąkolwiek wartość literatury w dotarciu do ludzkich serc.[sep]Czarny chłopiec (American Hunger) to wspomnienie z dzieciństwa i wczesnej dorosłości Richarda Wrighta. Książka jest podzielona na dwie części: „Southern Night” (dotyczącą jego dzieciństwa na południu) oraz „The Horror and the Glory” (dotyczącą jego wczesnych lat dorosłych w Chicago). Książka zaczyna się od tego, że czteroletni Wright, pełen psot, podpala dom swojej babci i utrzymuje ten ton w dalszej części. Wright jest ciekawskim dzieckiem wychowywanym w domu pełnym surowych, religijnych kobiet oraz brutalnych, nieodpowiedzialnych mężczyzn. Szybko buntuje się przeciwko swojemu otoczeniu, woląc czytać niż bawić się z innymi dziećmi, i odrzuca kościół na rzecz ateizmu w młodym wieku. Czuje się jeszcze bardziej nie na miejscu, gdy dorasta i styka z powszechnym rasizmem na południu USA w latach dwudziestych. Nie tylko uważa go za ogólnie niesprawiedliwy, ale jest szczególnie zaniepokojony chęcią białych i innych czarnych do stłumienia jego intelektualnej ciekawości i potencjału. Jego o porzuca rodzinę, a on jest przesyłany z powrotem i w przód między chorą matką, fanatycznie religijną babcią a różnymi ciotkami i wujkami. Kiedy wyrusza do świata białych w poszukiwaniu pracy, napotyka na skrajny rasizm i brutalną przemoc, co towarzyszy mu przez resztę życia. Rodzina umiera z głodu. Zawsze postrzegali Północ jako miejsce pełne możliwości, więc gdy tylko uda im się zebrać wystarczająco dużo pieniędzy, Richard i jego ciotka jadą do Chicago, obiecując, że sprowadzą tam jego matkę i brata. Ale zanim Richard będzie mógł pojechać do Chicago, musi uciec się do kradzieży pieniędzy i kłamstwa. Richard wiele razy musi robić rzeczy, których nie chce robić, aby przetrwać. Znajduje Północ mniej rasistowską niż Południe i zaczyna formować konkretne poglądy na temat amerykańskich stosunków rasowych. Podejmuje wiele prac, większość z nich to prace fizyczne. W ciągu dnia myje podłogi, a w nocy czyta Prousta i czasopisma medyczne. Jego rodzina jest nadal bardzo biedna, a matka jest sparaliżowana po udarze, a krewni wciąż denerwują go swoim ateizmem i czytaniem. Nie widzą w tym żadnego sensu. Znajduje pracę na poczcie i poznaje kilku białych mężczyzn, którzy podzielają jego cyniczny pogląd na świat, a w szczególności na religię. Zapraszają go do John Reed Club, organizacji promującej sztukę i zmiany społeczne. Zaczyna współpracować z magazynem o nazwie Left Front. Powoli zanurza się w Partii Komunistycznej, organizując jej pisarzy i artystów. Początkowo myśli, że znajdzie w partii przyjaciół, zwłaszcza wśród jej czarnych członków, ale odkrywa, że oni są równie bojaźliwi przed zmianami jak biali z południa, których zostawił w tyle. Komuniści boją się każdego, kto nie zgadza się z ich ideami, a Wright, który zawsze miał tendencję do zadawania pytań i wypowiadania tego, co myśli, zostaje szybko oznaczony jako „kontrrewolucjonista”. Kiedy próbuje opuścić partię, jest oskarżony o próbę odejścia od niej innych. Po obserwacji procesu innego czarnego komunisty za działalność kontrrewolucyjną, Wright postanawia porzucić partię. Pozostaje oznaczony jako „wróg” komunizmu, a członkowie partii zagrażają mu, zmuszając do rezygnacji z różnych prac i spotkań. Mimo to nie walczy z nimi, ponieważ wierzy, że niezdarnie zmierzają ku ideom, z którymi się zgadza: jedności, tolerancji i równości. Książkę kończy, postanawiając wykorzystać swoje pisanie, aby znaleźć sposób na rozpoczęcie rewolucji: uważa, że każdy ma „głód” życia, który musi zostać zaspokojony, a dla niego pisanie to jego droga do ludzkiego serca.


Rachel nie prowadzi firmy hodującej myszy laboratoryjne i nie cierpi na zaburzeń ze spektrum autyzmu, w tym na prosopagnozję. Jej celem jest uniknięcie ciąży, aby udowodnić rodzicom, że nie potrafi prowadzić normalnego życia.[sep]Książka jest podzielona na pięć rozdziałów. Każdy rozdział składa się z pięciu części, z których każda opisuje wydarzenia z perspektywy jednej z pięciu głównych postaci: Karen, Ricka, Luke’a, Rachel i Player One. Pierwszy rozdział, „Godzina pierwsza: Akcja, płonący sterowiec”, przedstawia przyjazd Karen na lotnisko w Toronto samolotem z Winnipeg, aby spotkać się z mężczyzną poznanym w internecie. Siada na stołku w barze hotelu lotniskowego, w którym Rickiem jest barmanem, Rachel znajduje się przy terminalu komputerowym, a Luke siedzi przy stole pijąc szkocką. Rachel przybywa z nadzieją na spotkanie z mężczyzną, który mógłby zostać ojcem jej dziecka, i podchodzi do Luke’a. Randka Karen przebiega źle, ponieważ uważa, że mężczyzna jest zbyt fizycznie natarczywy i zbyt intelektualnie dystansujący. Na scenę wkracza guru rozwoju osobistego, Leslie Freemont, wraz ze swoją asystentką Tarą, aby powitać Ricka w swoim programie rozwoju; Leslie wygłasza przemówienie do grupy, zabiera pieniądze Ricka i odchodzi. Tymczasem ceny ropy gwałtownie rosną, a na zewnątrz zaczynają wybuchać eksplozje. Z powodu niestabilności prądu Karen, Rick, Luke i Rachel biegną do pojazdu Ricka, aby posłuchać radia. Partner Karen, Warren, zostaje zabity przez snajpera, gdy biegnie w stronę grupy, która szybko wraca do baru, gdzie się okopują. W „Godzinie trzeciej: Boże śmietniki” córka Karen informuje ich telefonicznie o zamieszkach i ogólnym chaosie. Rick i Luke czołgają się przez system wentylacyjny na dach, aby obezwładnić snajpera, ale im się to nie udaje i wycofują się do baru. Gdy na lotnisko zaczyna opadać chemiczny opad, snajper szuka schronienia w barze i zostaje wzięty do niewoli przez pozostałe postacie. W „Godzinie czwartej: Cześć, nazywam się: Potwór” Rick i Rachel uprawiają seks, snajper wyjaśnia swoje motywacje, a nastolatek z poparzeniami chemicznymi prosi ich o pomoc. W ostatnim rozdziale, „Godzina piąta: Widok z wnętrza nory Daffy Ducka”, Karen i Luke opatrują rany nastolatka. Rachel odkrywa, że snajper jest w rzeczywistości synem Leslie Freemonta, a po wypowiedzeniu tego na głos snajper wpada w panikę, udaje mu się odzyskać broń i strzela do Rachel. Ostatnia część ostatniego rozdziału jest opowiedziana ze zjednoczonego punktu widzenia Rachel i Player One, którzy istnieją w miejscu oznaczonym jako Wieczność, i stanowi epilog ujawniający losy postaci. ; Karen : Rozwiedziona matka jednej córki i recepcjonistka w gabinecie psychiatry, która podróżuje z Winnipeg do Toronto, aby spotkać się z Warrenem, poznanym w forum internetowym. ; Rick : Rozwiedziony ojciec jednego syna i trzeźwiejący alkoholik, pracujący jako barman w hotelu Camelot na lotnisku w Toronto. Oszczędzał pieniądze, aby zapisać się do programu rozwoju prowadzonego przez Leslie Freemonta. ; Luke : Pastor kościoła w Nipissing w Ontario, który stracił wiarę w religię, ukradł 20 000 dolarów z kościelnej kasy i uciekł do Toronto. ; Rachel : Młoda kobieta prowadząca firmę hodującą myszy laboratoryjne i żyjąca z zaburzeniami psychicznymi ze spektrum autyzmu. Wśród jej zaburzeń znajduje się prosopagnoza, a także niezdolność do rozumienia humoru, metafor, ironii lub sygnałów społecznych. Chce zajść w ciążę, aby udowodnić rodzicom, że potrafi prowadzić to, co oni uważają za normalne życie. ; Player One : Niesformalizowany głos, który obserwuje wydarzenia i komentuje przeszłe, obecne i przyszłe działania oraz okoliczności postaci. ; Warren : Mężczyzna, z którym Karen ma się spotkać w barze hotelowym. ; Leslie Freemont : Guru rozwoju osobistego, prowadzący System Seminariów Dynamiki Władzy. Przybywa ze swoją asystentką Tarą, aby przyjąć Ricka do programu. ; Bertis : Fanatyk religijny, syn Leslie Freemonta i snajper na dachu baru. ; Max : Nastolatek, który próbuje potajemnie robić zdjęcia Karen podczas ich lotu. Trafia na grupę, uciekając przed chemicznym opadem.