Jack uświadamia sobie, że wypuszczenie roju na pustynię było przypadkowym skutkiem błędów technicznych, a nie celowym działaniem firmy Xymos. Wcześniej bohater i Mae nie zdołali uciec z obiektu, ponieważ zginęli w eksplozji przed zniszczeniem zainfekowanego personelu za pomocą faga.[sep]Powieść jest narrowana przez głównego bohatera, Jacka Formana, bezrobotnego programisty, który wcześniej pracował dla firmy Media Tronics, zanim został zwolniony po odkryciu wewnętrznego skandalu. W rezultacie zmuszony jest do przejęcia roli „gospodarza domowego”, podczas gdy jego żona Julia zajmuje wysokie stanowisko w firmie Xymos zajmującej się nanorobotyką. Julia twierdzi, że pracuje nad nową, rewolucyjną technologią obrazowania, co pochłania większość jej czasu. Jack zaczyna wierzyć, że podczas długich godzin nieobecności w domu ma romans, i zaczyna uważnie obserwować jej zmiany. Pewnej nocy Julia wraca późno do domu i pokazuje Jackowi wideo, na którym prezentuje nanoboty Xymos. Na nagraniu nanoboty są wprowadzane do ludzkiego organizmu, a obraz z wnętrza ciała jest transmitowany na żywo. Następnego dnia Julia ulega wypadkowi samochodowemu, a Jackowi oferowana jest praca w Xymos, ponieważ menedżer projektu, Ricky, ma problemy z oprogramowaniem nanobotów. Jack zostaje przewieziony do ośrodka badawczego Xymos na pustyni. Jack otrzymuje oprowadzenie po laboratorium i poznaje zespół programistów. Pokazano mu bardzo skomplikowaną maszynę służącą do produkcji nanobotów. Ricky odmawia pokazania Jackowi kodu źródłowego nanobotów, a później twierdzi, że wykonawcy budowlani nie zainstalowali prawidłowo filtrów w konkretnym kanałach wentylacyjnym w budynku. W rezultacie niebezpieczne elementy, takie jak montażowce, bakterie i nanoboty, zostały wydmuchane na pustynię, ewoluując i ostatecznie tworząc autonomiczne roje. Te roje wydają się być zasilane energią słoneczną i samowystarczalne, szybko się rozmnażając i ewoluując. Roje wykazują drapieżne zachowanie, atakując i zabijając zwierzęta na wolności, używając kodu, nad którym sam pracował Jack. Co najbardziej niepokojące, roje wydają się posiadać elementarną inteligencję, zdolność do szybkiego uczenia się i innowacji. Roje zazwyczaj błądzą wokół zakładu produkcyjnego w ciągu dnia, ale szybko znikają, gdy wieje silny wiatr lub zapada noc. Nanorój zabija królika poza kompleksem, a Jack wychodzi na zewnątrz z Mae, aby to sprawdzić. Odkrywają, że królik zmarł z powodu uduszenia spowodowanego zablokowaniem oskrzeli przez nanoboty. Podczas gdy Mae idzie po sprzęt do środka, Jack zostaje zaatakowany przez roje. Udaje mu się przedostać przez śluzę powietrzną do laboratorium, zanim traci przytomność w wyniku wstrząsu anafilaktycznego. Przekonany przez Jacka zespół decyduje się zniszczyć rój. Wierzą, że rój musiał gniazdować na pustyni, aby się rozmnażać. Próbują znaleźć to gniazdo, oznaczając rój izotopami promieniotwórczymi i śledząc je w nocy z powrotem do gniazda. Pod osłoną silnego wiatru, który zmusza roje do pozostania w stanie uśpienia, zespół udaje się na zewnątrz do magazynu, aby znaleźć izotopy i zbudować urządzenie rozpylające. Jednak gdy wiatr cichnie, cztery roje atakują magazyn i ostatecznie zabijają Davida i Rosie. Reszta zespołu jest zmuszona do szukania schronienia w zaparkowanych na zewnątrz samochodach. Roje próbują przedostać się do środka samochodów. W końcu roje znajdują sposób, aby wejść do środka, ale nie na długo przed ponownym nasileniem wiatru. Jack i Mae udaje się uciec do laboratorium przed utratą przytomności, ale Charley traci przytomność na zewnątrz swojego samochodu po rozpyleniu izotopu na swój rój. Bobby, Vince i Ricky odmawiają wyjścia na zewnątrz i pomocy Charleyowi. Jack, oszołomiony i mdlejący, wychodzi ponownie, aby uratować Charleya, gdy roje atakują znowu. Używając motocykla znalezionego w samochodzie Davida, Jackowi udaje się doprowadzić siebie i półprzytomnego Charleya do bezpiecznej śluzy, zanim ponownie traci przytomność. Gdy zapada noc, Jack, Mae i Bobby wyruszają na poszukiwanie rojów. Podczas ich poszukiwania odkrywają, że jeden z rojów, tak bardzo ewoluował, że może działać bez energii słonecznej, przemieszcza martwą Rosie przez pustynię. Podążają za ciałem i odkrywają, że roje gniazdują w jaskini. Gdy część rojów wychodzi z jaskini za nimi, przybywa helikopter Xymos i uwięzia roje wewnątrz jaskini za pomocą swojego potężnego podmuchu. Mae i Jack wchodzą następnie do jaskini i przystępują do eksterminacji roju, ich gniazda oraz organicznej zakładu montażowego (który wygląda bardzo podobnie do oryginalnego zakładu montażowego Xymos), używając zapalników termicznych. Wracają do zakładu Xymos, wyczerpani. W zakładzie Jacka, Mae i Bobby entuzjastycznie wita Julia, która została wcześniej wypisana ze szpitala i przywieziona helikopterem. Zachowanie Julii wydaje się być niezwykle nienormalne: Zdaje się nie zwracać uwagi na nic innego prócz prób uwiedzenia Jacka i całowania go, nawet gdy Charley zostaje znaleziony martwy w zamkniętym pokoju komunikacyjnym z latającym wokół nim rojem i przerwanymi łączami. Jack nie może zrozumieć, jak rój dostał się do rygorystycznie chronionego, szczelnego budynku, dlaczego Charley wyłączyłby łączność w obiekcie, ani dlaczego Julia i Ricky wymyślają różne, niecharakterystyczne dla siebie wersje jego śmierci. W przerażeniu Jacka nagranie nie tylko ujawnia, że Julia i Ricky mieli romans, ale pokazuje również, jak Charley toczył zaciekłą walkę z Rickim i Vince'em. Wszyscy trafiają do pokoju komunikacyjnego, gdzie Julia całuje uległego Charleya, wstrzykując mu strumień roju do ust. W końcu Jack i Mae zdają sobie sprawę, że każdy w obiekcie, z wyjątkiem nich, został zainfekowany symbiotyczną wersją nanobotów. Te nanoboty, choć ewoluowały wraz z innymi rojami, nie wykazują agresywnego zachowania drapieżnego. Zamiast tego, podczas gdy wydają się wzmacniać parametry fizyczne i percepcję swoich gospodarzy, powoli pożerają i przejmują kontrolę nad nimi, początkowo wpływając na ich decyzje, a następnie nimi sterując, jednocześnie pozwalając im na podróżowanie i zarażanie innych. Jack wymyśla plan zniszczenia tego nowego szczepu. Mae i Jack wypijają fiolki zawierające formę faga, który zabija bakterie E. coli wytwarzające nanoboty. Fag chroniłby ich przed zakażeniem. Następnie Jack pobiera próbkę faga i wlewa ją do systemu zraszaczy, oblewając nim wszystkich. Podstępem nakłania Mae do powiadomienia Julii i zainfekowanego zespołu. Wyruszają, aby powstrzymać Jacka. W wynikającej z tego zaciekłej walce Vince ginie, a Jackowi, który ledwo unikał śmierci kilka razy, udaje się w końcu umieścić próbkę w systemie zraszaczy. Aby zapobiec uruchomieniu systemu zraszaczy, zainfekowany Ricky wyłącza sieć bezpieczeństwa zakładu. Jest to jednak dokładnie to, czego chce Jack, ponieważ Mae już wpuściła faga na linię montażową, powodując jego szybkie rozmnażanie. Linia montażowa szybko się przegrzewa z powodu nieaktywnego systemu bezpieczeństwa. Jeśli Ricky i Julia nie włączą systemu bezpieczeństwa, linia montażowa eksploduje, wypełniając laboratorium fagiem. Zainfekowany zespół, który jest teraz skazany na zagładę w każdym razie, decyduje się na ponowne uruchomienie sieci bezpieczeństwa i zostaje oblewany fagiem. Jack i Mae uciekają z obiektu helikopterem krótko przed jego eksplozją z powodu wycieku gazu metanowego połączonego z termitem, który Mae umieściła w budynku. Po powrocie do domu Jack zaraża wszystkie swoje dzieci fagiem, aby wyeliminować potencjalną inwazję nanobotów. Mae dzwoni do armii amerykańskiej i wysyła próbkę faga do swojego laboratorium. Jack składa wszystkie brakujące elementy układanki. Korozja układu pamięci w odtwarzaczu MP3 Erica oraz wysypka Amandy zostały spowodowane przez montażowce gamma. Silne pole magnetyczne rezonansu magnetycznego odłączyło montażowce od niej. Te montażowce zostały najprawdopodobniej przyniesione do domu przez Julię. Wiedząc o tym, Julia wezwała specjalny zespół Xymos do zeskanowania pokoju Amandy. Osoba, którą Jack zauważył w samochodzie Julii, była w rzeczywistości chmurą nanobotów. Xymos celowo wypuścił rój na pustynię, aby mógł on ewoluować w taki sposób, by pozostawać w spójnej grupie podczas wiatru.


Bohater okazuje się być jedynie wychowankiem de Vaca, nieposiadającym żadnych królewskich korzeni. Ginie on jednak w wyniku ataku swojego mentora i ostatecznie nie żeni się z Bertrade.[sep]Akcja rozgrywa się w XIII-wiecznej Anglii i dotyczy fikcyjnego banity Normana z Torn, który rzekomo sprowadzał na kraj spustoszenie w czasie walki o władzę między królem Henrykiem III a Simonem de Montfort. Norman jest rzekomym synem Francuza de Vaca, niegdyś nauczyciela fechtunku króla, który żywi urazę do byłego pracodawcy i wychowuje chłopca na prostą, brutalną maszynę do zabijania, nienawidzącą wszystkiego, co angielskie. Jego zamiary są częściowo podważone przez księdza, który zaprzyjaźnia się z Normanem i uczy go czytać oraz okazywać szacunek kobietom. W przeciwnym razie wszystko idzie zgodnie z planem. W wieku 17 lat Norman jest najlepszym szermierzem w całej Anglii; w wieku 18 lat za jego głowę wyznaczono wysoką nagrodę, a w wieku 19 lat przewodzi największej bandzie złodziei w całej Anglii. Nikt nie może go schwytać ani pokonać. Z powodu nienawiści do króla angażuje się nawet w wojnę domową, która przechyla szalę zwycięstwa na korzyść de Montforta. W innej przebraniu, jako Roger de Conde, nawiązuje relację z córką de Montforta, Bertrade, broniąc jej przed wrogami jej i jej ojca. Zauważa ona u niego dziwną podobieństwo do syna i następcy tronu króla, księcia Edwarda. W końcu zepchnięty w kozi róg w starciu z królem Henrykiem i de Montfortem, Norman zostaje powalony przez zdradę de Vaca, który zabija go, choć kosztem własnego życia. W chwili śmierci de Vac ujawnia, że Norman jest w rzeczywistości Ryszardem, od dawna zaginionym synem króla Henryka i królowej Eleonory oraz bratem księcia Edwarda. Mistrz fechtunku uprowadził księcia jako dziecko, by uczynić go narzędziem swojej zemsty na królu. Na szczęście Norman/Ryszard okazuje się nie być martwy; przeżywa i pojmuje się ze swoim prawdziwym ojcem, a także zdobywa rękę Bertrade.


Norma Cenva uaktywnia swoje uśpione moce pod wpływem tortur ze strony Tytana Kserksesa, co pozwala jej przewidzieć podróż poprzez zaginanie przestrzeni. Jej wizja prowadzi do skonstruowania pierwszych heighlinerów i utworzenia przez jej rodzinę Gildii Kosmicznej.[sep]Diuna: Krucjata Maszyn wkracza w sam środek Dżihadu Butleriańskiego, opisanego w pierwszym tomie trylogii, Diuna: Dżihad Butleriański. Ruchem kieruje były niewolnik i były zarządca maszyn, Wielki Patriarcha Iblis Ginjo. Iblis wydaje się jednak bardziej zainteresowany polityką i własnym dziedzictwem niż Dżihadem. Vorian Atreides, mimo długiego życia danego mu przez ojca, Tytana Agamemnona, zaczyna wykazywać oznaki chęci ustatkowania się po wizycie na planecie Caladan i spotkaniu Leroniki Tergiet, która ma zostać jego wieloletnią konkubiną. Xavier Harkonnenowi udaje się wyzwolić Iks spod władzy myślących maszyn, a ostatecznie musi złożyć najwyższą ofiarę, która splami jego imię. Robot Erasmus kontynuuje swoje oświecające eksperymenty na ludziach i zawiera ciekawą zakład z bytem Omniusem na Corrinie, twierdząc, że może wychować człowieka tak, by był uporządkowany i cywilizowany jak maszyna. To dziecko to Gilbertus Albans, pierwszy prawdziwy Mentat. Sam Omnius poważnie cierpi z powodu wirusa komputerowego stworzonego przez Voriana i nieświadomie rozprzestrzenionego przez jego starego towarzysza Seurata. Na Ginaz starzejący się Zon Noret ginie w wypadku podczas treningu z ręki meka zwanego Chirox, schwytanej i przeprogramowanej maszyny bojowej. Choć Noret nie dożył czasu, by przekazać swoje umiejętności innym najemnikom z Ginaz, Chirox pozostał, aby ich trenować na największych ze wszystkich najemników – Mistrzów Miecza, którzy będą ostateczną siłą bojową przeciwko myślącym maszynom. Na planecie Poritrin Norma Cenva opuszcza świat w ostatnim chwili, unikając powstania niewolników, podczas którego jeden z niewolników, nieświadomy konsekwencji, strzela z lasera w osobistą tarczę Holtzmana. Wynikła eksplozja niszczy laboratoria Tio Holtzmana; bunt niewolników jest ostatecznie brutalnie stłumiony. Tymczasem Norma, dzięki swojemu dziedzictwu jako córka głównej Czarownicy z Rossak, Zufy Cenvy, wreszcie sięga do swoich uśpionych mocy pod ogromną presją (wywołaną jej pojmaniem i późniejszą torturą przez Tytana Kserksesa), stając się awangardą ludzkości. Wizjonuje przyszłość, w której ogromne statki transportują towary i ludzi natychmiastowo przez wszechświat, wykorzystując efekt Holtzmana do zaginania przestrzeni. Statki Normy są pierwszymi z tego, co później zostanie znane jako heighlinery, a jej rodzina wykorzystuje swój monopol na taką podróż, by założyć Gildię Kosmiczną. Co do niewolników na Poritrin, mała grupa Zensunni kradnie pierwszy statek zaginający przestrzeń i ucieka na samotną pustynną planetę o nazwie Arrakis, gdzie dołączą do zwolenników Selima i staną się Wolnymi Ludźmi Arrakis. Wreszcie pozostali Tytani wykorzystują szansę, by stać się niezależnymi od swojego maszynowego pana, Omniusa, na planecie Bela Tegeuse.


Tyler postanawia zostać w Lancaster i zerwać ze Stephanie, uznając swoje dotychczasowe życie za niezwykle pasjonujące. W rodzinnym mieście podejmuje pracę dla firmy Bechtel, co spełnia jego największe marzenia, oraz całkowicie ignoruje radę matki dotyczącą samotności.[sep]Część pierwsza zaczyna się krótko po powrocie Tylera z wakacji w Europie. Jest w związku z dziewczyną o imieniu Anna-Louise i marzy o pracy dla amerykańskiego wykonawcy obronnego, Bechtela. Jest obsesyjnie przywiązany do swoich kosmetyków do włosów, posiadając kolekcję różnych produktów znanych marek, z których większość ma nazwy wymyślone przez Couplanda. Pierwsza część powieści szczegółowo opisuje życie Tylera w Lancaster w stanie Waszyngton. Miasteczko jest niemal miastem duchów, po tym jak zamknięto największego pracodawcę, zakłady „Plants”. Skutki zamknięcia zakładów spowodowały wiele problemów w mieście, w tym zamurowanie wielu sklepów w lokalnym centrum handlowym. Życie rodzinne Tylera składa się z niego samego, jego matki i dwójki rodzeństwa. Zwraca się do matki po imieniu, Jasmine. Jasmine jest byłą hipiską, która jest mężatką z alkoholikiem o imieniu Dan. Już na wstępie powieści Dan rozwodzi się z Jasmine. Tyler, jego siostra Daisy i brat Mark łączą siły, aby pomóc Jasmine przejść przez ten trudny okres. Przedstawieni zostają również dziadkowie Tylera. Są dość zamożni, ale nie chcą dzielić się swoim majątkiem z członkami rodziny. Zdecydowali się rozpocząć sprzedaż produktu satyrycznie oznaczonego jako KittyWhip, który jest linią wykwintnych karm dla kotów. Na początku tej części dwaj towarzysze Tylera z wakacji w Europie postanawiają odwiedzić go w Lancaster. Są to Monique i Stephanie. Stephanie to tajemny wstyd Tylera z Europy, ponieważ miał z nią letni romans. Tyler opowiada nam o swoich wakacjach w Europie, wydarzeniach, które doprowadziły do spotkania ze Stephanie, i co oznacza wizyta Stephanie w Lancaster. Świat Tylera zaczyna stawać do góry nogami, gdy jego dziadkowie tracą fortunę, matka zostaje sprzedawczynią KittyWhip, a jego związek z Anną-Louise wchodzi w gorszy okres. Tyler czuje, że jest coraz bardziej przyciągany do Stephanie niż do Anny-Louise. Tyler, uznając, że jego życie w Lancaster nie jest wystarczająco interesujące, wyjeżdża z Stephanie, aby zamieszkać w Los Angeles. Jego czas w Los Angeles jest pełen konfliktów. Najgorszy lęk Tylera staje się rzeczywistością, gdy znajduje pracę w barze z frytkami, obsługując smażalnię. To w Los Angeles Tyler zaczyna rozumieć radę, którą dała mu matka na temat samotności.


Piątka dzieci biorących udział w programie o Antarktydzie jest nieświadomie obserwowana przez kamery zainstalowane w ich oczach. Organizatorka show zaplanowała dla nich serię katastrof, które mają dokładnie naśladować tragiczne wydarzenia z historycznej wyprawy.[sep]Akcja „Przetrwania na Antarktydzie” rozgrywa się w roku 2083 w Stanach Zjednoczonych, kraju obsesyjnie zakochanym w telewizji. Sekretarz „Rozrywki” stoi na czele Departamentu Rozrywki (DOE). Szkoły publiczne zostały zamknięte i zastąpione przez „Edu-TV”, czyli lekcje z interaktywnymi quizami na ekranie telewizyjnym. Nauka jest obowiązkowa i trwa tylko do ósmej klasy. Po ukończeniu ósmego roku Edu-TV za szkołę średnią i studia trzeba płacić. W roku 2083 Ameryka jest straszliwie biedna, a gospodarka znajduje się w opłakanym stanie. Ludzie żyją w barakach podobnych do osiedli namiotnych z czasów Wielkiego Kryzysu. Aby opłacić dalszą edukację, przyznawanych jest kilka sponsorowanych stypendiów. Najpopularniejszym jest „Rzut”, gra oparta na czystym przypadku. Administrator wzywa konkretną liczbę, a czternastolatek marzący o pełnym stypendium rzuca dwiema kośćmi, mając nadzieję, że wypadnie właśnie ta liczba. W Edu-TV program z nauk społecznych i historii nosi tytuł „Historyczny Przetrwalec”. Sekretarz DOE (nazywana przez pracowników „Ostym Sosem”) zbiera „garstkę szczęśliwców”, aby odtworzyli fragmenty historii. Piątka dzieci (Robert, Polly, Grace, Andrew i Billy) widzi ogłoszenie Sekretarza Rozrywki dotyczące nowej serii „Historycznego Przetrwalca” z udziałem dzieci. Nosi ona tytuł „Historyczny Przetrwalec: Antarktyda”. Oferuje ona 10 000 dolarów każdemu wybranemu do odtworzenia wyprawy Roberta F. Scotta oraz dodatkowe 90 000 dolarów dla MVP (najbardziej wartościowego gracza). Aby zakwalifikować się do udziału, należało wypełnić formularz zgłoszeniowy. Ta piątka dzieci (spośród około 4000 kandydatów) się dostała, w przeciwieństwie do większości pozostałych. Dzieci jednak nie wiedzą, że Sekretarz umieściła miniaturowe kamery w ich oczach, aby rejestrować obraz zamiast zatrudniać ekipę filmową. Ostry Sos zaplanowała również różne katastrofy, które mają przytrafić się dzieciom w trakcie podróży i które wydarzyły się również Scottowi. Jednak grupa pracowników zmiany nocnej podejmuje działania sabotażowe, aby pomóc dzieciom w drodze. Wszyscy pięcioro pochodzą z zupełnie różnych środowisk i mają odmienne życiorysy, ale będą musieli współpracować, aby przetrwać na Antarktydzie. W wyniku serii tragedii i nieszczęść lądują w środku niczego, z odmrożeniami i głodni. Czy jednak otrzymają pomoc od tej jednej osoby, której nikt by się nie spodziewał – od ekipy filmowej?


Jan ujawnia, że jego tajne imię to Aradath, co nadaje mu zdolności pirokinezy, i ostatecznie poświęca się, by zniszczyć sferę Hoothi od środka. Doktor wywołuje ten atak, kontaktując się z resztkami świadomości Jana poprzez grupową umysł obcych. W rezultacie Ace, zrozumiała, że Doktor zmanipulował Jana, postanawia opuścić TARDIS i podróżować z Maire.[sep]Ace wraca do Perivale na pogrzeb swojego przyjaciela z dzieciństwa, Juliana. Podczas ceremonii wspomina, jak ona i Julian niegdyś pojechali jego samochodem w stronę kraju, wzdłuż drogi, która na mapie prowadzi donikąd, podczas gdy nad ich głowami przelatywały sowy. Mimo atmosfery pogrzebu, cieszy się, że nadal ma Doktora i wraca do TARDIS. W XXVI wieku planeta Heaven została wyznaczona na cmentarz dla zmarłych różnych ras, których jest obecnie wielu, ponieważ Ziemia i Draconia są w trakcie wojny z Dalekami. Oprócz obecności wojskowej i różnych osad cywilnych na planecie znajduje się również społeczność Wędrowców oraz grupa archeologów pod przewodnictwem prof. Bernice Summerfield. Bernice (dla przyjaciół Benny) poszukuje wskazówek co do funkcji tajemniczego monumentu w kształcie łuku, pozostawionego przez dawno wymarłych, pierwotnych mieszkańców Heaven, o których nic nie wiadomo. W głównej osadzie, Joycetown, działa również sekta religijna zwana Kościołem Próżni, prowadzona przez brata Faedrusa, która głosi, że wszechświat jest pozbawiony sensu i że ludzie powinni oddać się próżni kosmicznej. W trakcie jednego z ich rytuałów, w którym poświęcany jest członek grupy, ofiara zostaje przejęta przez obcą obecność, która ogłasza, że nadchodzi na Heaven, a Kościół musi wykonywać jej rozkazy. Doktor i Ace przybywają na planetę w poszukiwaniu książki, której Doktor pragnie, zatytułowanej „Papiery Felsecara”, wierząc, że znajdzie ją w bibliotece zakazanych tekstów przechowywanej przez władze Ziemi na Heaven. Jednak bibliotekarz twierdzi, że nie widział tej książki. Na zewnątrz Ace wpada na jednego z Wędrowców, Jana, którego Doktor natychmiast ratuje przed atakiem Kale’a, jednego z żołnierzy stacjonujących na Heaven. Ace idzie z Janem do obozu i poznaje jego przyjaciół, w tym Roisę, dziewczynę Jana, z którą jest on „razem razem, raz osobno”, Maire (zabójczynię Daleków, która nosi jedną z ich broni jako trofeum) oraz Benny. W drodze powrotnej opowiada Benny o TARDIS i swojej przeszłości. Ponieważ jedną ze specjalizacji Benny jest historia XX wieku, wie, że bez względu na to, jak dziwna jest ta historia, Ace mówi prawdę. W obozie znajduje się również Christopher, bezpłciowy kapłan Wędrowców, który zaczyna wyczuwać zbliżające się zło. Doktor odwiedza Millera, człowieka odpowiedzialnego za siły wojskowe IMC na Heaven. Miller słyszał o Doktorze z legend, które opisują go jako „Nadchodzącą Burzę”, i mówi mu, że jego przyrządy wciąż wykrywają w orbicie ogromną sferę, ale sfera ta znika, zanim zdążą ją zidentyfikować. Zaniepokojony tym, co to oznacza, Doktor spotyka się z Benny na jej stanowisku wykopaliskowym i pomaga jej dostać się do ukrytej komnaty pod łukiem, gdzie znajdują ciało jednego z dawno zaginionych mieszkańców Heaven oraz wiadomość wyrytą na ścianach. Na zewnątrz snajper próbuje ich postrzelić, ale Benny rani napastnika w ramię i uciekają. W obozie Wędrowców Ace dołącza do Jana i innych w wirtualnej rzeczywistości, znanej jako Puterspace, gdzie Wędrowcy stworzyli własną strefę zwaną Wielkim Kołem. Jana wita archetypiczny bóg uniwersalnych żartów, Oszust, który dręczy go pucharem. Jan mówi Ace, że niegdyś ukradł taki puchar z Kościoła Próżni. Jan nie zgadza się z ich koncepcją poświęcenia, ponieważ dawno temu, gdy on i Christopher zostali powołani do wojska, zgłosili się na ochotnika do eksperymentalnych testów leków, ale Jan stracił nerwy w ostatniej chwili, a Christopher wziął jego udział, w wyniku czego zyskał zdolności psychiczne i stracił płeć. Gdy Wędrowcy gromadzą się przy Kole, Roisa oznajmia wszystkim, że planuje opuścić grupę, ale zanim zdąży wyjaśnić, do Koła włamuje się stwór. Christopher powstrzymuje go, podczas gdy inni uciekają, ale w trakcie jego ciało ginie. Wędrowcy urządzają pogrzeb ciała Christophera, a Ace spędza noc z opłakującym Janem. Tej nocy Ace przeżywa dziwny sen, w którym Doktor spotyka Śmierć i oferuje się jako ofiara zamiast Ace. Śmierć przypomina Doktorowi, że poświęcił swoje szóste wcielenie, by stać się „Mistrzem Czasu” i mówi, że zamiast Ace weźmie inne życie. Następnego ranka Doktor jest zaniepokojony, dowiadując się, że Ace spała z Janem, i zmienia temat na książkę, której szuka. Ace udaje się do biblioteki i zdaje sobie sprawę, że bibliotekarz jest obserwowany, ale mimo to udaje jej się odnaleźć książkę. Miller wysyła Kale’a na orbitującą stację kosmiczną na wypadek ataku. Doktor spotyka się z Janem i uświadamia sobie, że ten naprawdę kocha Ace. Wygląda na to, że Doktor podejmuje jakąś decyzję; wchodzi do Puterspace, ale zostaje zaatakowany przez Faedrusa i członków Kościoła Próżni oraz uwięziony w rekonstrukcji swojej trzeciej regeneracji, gdzie umierał na skutek napromieniowania, samotnie w TARDIS. Ace włamuje się, by go uratować, a scena zmienia się w rekonstrukcję domu Ace i jednej z jej kłótni z matką. Nagle pojawia się Julian i Ace zdaje sobie sprawę, że został on wchłonięty przez grupową świadomość obcych. Dzięki pomocy Christophera, którego umysł wciąż żyje w Puterspace mimo śmierci ciała, Julian odzyskuje wystarczającą indywidualność, by pomóc Ace i Doktorowi uciec. W zamieszaniu Faedrus zostaje uwięziony we własnym najgorszym wspomnieniu, z czasów, gdy dokonał eutanazji na swojej umierającej matce. Tę nocy Doktor prowadzi Wędrowców, gdy włamują się do biblioteki, ale bibliotekarz na ich oczach zmienia się w grzybiopodobne stworzenie. Doktor zabija stworzenie, podpalając je, i odzyskuje książkę. Doktor mówi Millerowi, że Kale również został zainfekowany przez te stworzenia i to on strzelał do Doktora i Benny. Podobnie zainfekował wszystkich na stacji kosmicznej za pomocą zarodników grzybów, a planeta jest teraz bezbronna i nie mogą wezwać pomocy. Doktor każe Ace zakończyć związek z Janem, ale ona myśli, że jest po prostu zazdrosny i nie chce, by go opuściła. „Papiery Felsecara” zawierają wiadomość od przyszłego Doktora, który zostawił szyfr do przetłumaczenia wiadomości mieszkańców Heaven. Ace spędza noc z Janem, który wyjawia, że jego tajne imię to Aradath, co oznacza „wielki ogień”, w nawiązaniu do zdolności pirokinezy, jakie zyskał w wyniku wojskowych eksperymentów z lekami. Nagle chmura zarodników grzybów unosi się nad obozem, ale w zamieszaniu nie da się stwierdzić, kto został zainfekowany. Przed Ace pojawia się Christopher w ożywionym ciele. Ostrzega ją, że jeśli zostanie z Janem, będzie zmuszona do złożenia ofiary. Wiadomość na ścianie jest ostrzeżeniem, które potwierdza najgorsze obawy Doktora. Każdy z miliardów ciał zmarłych na Heaven został zainfekowany przez grzyba. Na orbicie Kale próbuje rozbic stację i zniszczyć stanowisko wykopaliskowe. Doktor i jego przyjaciele włamują się do kościoła (gdzie on i Benny przerywają mantry Kościoła, śpiewając „Try a Little Tenderness”) i żądają rozmowy z ich mistrzami. Ace, obawiając się, że straci Jana, grozi zabiciem Faedrusa, chyba że jego mistrzowie odwołają atak. Kale natychmiast niszczy platformę. Doktor wyjaśnia, że grzyb to obca forma życia, znana jako Hoothi. Hoothi żywią się śmiercią i rozkładem oraz podróżują w gigantycznych organicznych sferach wypełnionych toksycznymi gazami, które są niewidoczne dla systemów śledzenia. Są mistrzami planowania, zastawiając pułapki na swoich wrogów w czasie; każdy zainfekowany zarodnikami jest teraz połączony z grupową świadomością Hoothi i mogą go wykorzystać do zbierania informacji lub wykonywania ich rozkazów, zanim ostatecznie przemienią go w grzybiopodobne stworzenia. Mieszkańcy Heaven byli rasą, którą Hoothi regularnie zbierali i za pomocą prania mózgów przekonali, że są bogami. Ciało na wykopaliskach należy do kobiety, która zbuntowała się przeciwko nim, a łuk to teleskop, który zbudowała, aby dostrzec zbliżające się sfery. Bez możliwości uzyskania pomocy Doktor wydaje się tracić nadzieję na pokonanie ich. Roisa, zdając sobie sprawę, że jest zainfekowana, przypina do ciała materiały wybuchowe, by zniszczyć Kościół, ale nie jest w stanie nacisnąć spustu, a Faedrus prowadzi ją do krypty, by spotkać jej nowych mistrzów. Jan, wściekły na Doktora za bierność, postanawia działać sam. Uważa, że przy pomocy teleskopu będą mogli zaatakować sferę promem z ładunkami wybuchowymi. Mimo że próbuje zostawić Ace, ona i tak idzie z nim. Ace jednak zostawia notatkę dla Doktora sugerującą, że jeśli ona nie wróci, on powinien zabrać Benny jako nową towarzyszkę. Podczas zbliżania się do sfery prosi Jana o rękę, a ten się zgadza, ale w ostatniej chwili wszyscy poza Ace eksplodują w grzyba – w tym Jan. W zamieszaniu Ace wpada do kapsuły ratunkowej i spada z powrotem na powierzchnię. Uświadamiając sobie, że Ace ruszyła do ataku, czego Doktor spodziewał się, że Jan ją powstrzyma, Doktor rzuca się do działania. On i Benny udają się TARDISem na sferę, gdzie Doktor daje grzybom ostatnią szansę na poddanie się, której gigantyczny grzyb odmawia. Już użyli Roisy, by zainfekować Doktora i grożą jego przemianą, chyba że zrobią to, czego chcą. Gdy wychodzą, Benny widzi swoich przyjaciół Wędrowców, w tym Jana, którzy są teraz tylko chodzącymi trupami. Na całym Heaven ciała zmarłych wychodzą z ziemi i atakują bazy wojskowe oraz miasta. Benny znajduje Ace w lesie, szukającej zemsty. Pojawia się Christopher i zapewnia Ace, że Jan nie został zmanipulowany do śmierci, lecz poszedł na nią z własnej woli; jednak Benny jest ekspertką w czytaniu mowy ciała i wie, że kłamie. Faedrus wchodzi do Puterspace w ostatniej próbie pogodzenia się ze zmarłą matką, ale Ace podąża za nim i atakuje go. Pewni zwycięstwa Hoothi lądują sferą, by zabrać zmarłych i zainfekowanych. Doktor udaje się do Kościoła i podłącza do Puterspace, rzekomo, by wyciągnąć Ace, aby mogli uciec. Ale gdy Ace patrzy z przerażeniem, Doktor i Christopher wykorzystują połączenie Faedrusa z Hoothi, własne połączenia z Puterspace oraz dawną przyjaźń Christophera, by skontaktować się z resztkami Jana przez połączenie nerwowe wciąż obecnym w jego ciele opanowanym przez grzyba. W grupowej świadomości Hoothi wciąż odrobina Jana pozostała, a Doktor przypomina mu jego tajne imię. Jan używa swojej pirokinezy, by spalić sferę Hoothi, zapalając gaz wewnątrz sfery i niszcząc ich. Jan uświadamia sobie, że Doktor od początku planował posłać Jana na śmierć i zrobił to mimo wiedzy o uczuciach Ace do niego. W szoku Ace błądzi do piwnicy kościoła, gdzie znajduje Faedrusa, Roisę i jedynego ocalałego Hoothi, pozostawionego jako rezerwę. W ostatniej chwili Maire, jedyna inna ocalała Wędrowczyni, wychodzi niosąc broń Daleka i zabija Roisę. Ace wzywa Juliana w umyśle Hoothi, a stwór eksploduje. Gdy Doktor wraca po Ace, zostaje zatrzymany przez Christophera, który umiera mu w ramionach, przypominając mu o tym, co zrobił. Doktor próbuje przeprosić Ace, ale ona wściekle wychodzi z TARDIS, postanawiając podróżować z Maire. Mimo że Bernice jest również niezadowolona z niego, zgadza się podróżować z Doktorem, uważając, że potrzebuje kogoś, kto przypomni mu, kim jest i dlaczego walczy ze złem. Ich pierwsza podróż to powrót na Ziemię, by wypuścić sowy, które nie mogą już przetrwać w ekosystemie Heaven. W oddali Ace i Julian jadą w stronę plaży.


Szarostrop wyrusza samotnie w poszukiwaniu PiorunKlanu, lecz po kilku dniach zostaje odnaleziony przez Millie w stanie wyczerpania. Po wyzdrowieniu koty wspólnie wyruszają w drogę, nieświadome faktu, że Klany opuściły już swój dom w lesie.[sep]Zagubiony Wojownik rozpoczyna się od narracji Szarostopa, wojownika, który został oddzielony od swojego Klanu, PiorunKlanu, po uprowadzeniu przez ludzi próbujących wyciąć las, który był jego domem. Następnie zostaje przygarnięty jako kot domowy przez rodzinę Dwunożców. W pewnym stopniu podoba mu się Dwunożców i ich dzieci, ale nie może znieść rozłąki ze swoim Klanem i współtowarzyszami. Próbuje uciec, ale gubi się w osadzie Dwunożców i toczy walkę z kotem domowym o imieniu Duke. Po zmuszeniu do ucieczki z walki Szarostrop zostaje odprowadzony z powrotem do gniazda, w którym przebywał, przez poznaną kotkę domową o imieniu Millie, która zapewnia go, że przegrana z Duke’em nie jest powodem do wstydu. Dwa koty lepiej się poznają, a Millie znajduje mały las w środku osady Dwunożców. Następnie pokazuje go Szarostropowi i prosi go, aby nauczył ją polować i walczyć po dowiedzeniu się o jego poprzednim życiu. Po śnie, w którym odwiedzają go jego zmarła partnerka, Srebrny Strumień, oraz córka Piórost, i kolejnej walce z Duke’em i jego sojusznikami, Szarostrop w końcu podejmuje decyzję o próbie powrotu do PiorunKlanu. W kolejnym śnie o Srebrnym Strumieniu, po tym jak Szarostrop mówi jej, że pragnąłby być z nią, Srebrny Strumień przypomina mu, że jego miejsce jest w PiorunKlanie. Mówi mu również, że ma już towarzysza podróży. Później Szarostrop prosi Millie, by poszła z nim do PiorunKlanu, i jest zaskoczony jej odmową. Następnie wyrusza do PiorunKlanu sam. Szarostrop gubi się w osadzie Dwunożców na kilka dni, zanim upada ze wyczerpania. Millie zmienia zdanie i wyrusza, by dogonić Szarostropa. Po spotkaniu z nim odkrywa, że jest gorączkowy i słaby; wzywa ją nawet imieniem Srebrny Strumień. Millie pielęgnuje go do zdrowia i pyta o Srebrny Strumień. Następnie oba koty wyruszają, by spróbować odnaleźć PiorunKlan. Nie zdają sobie jednak sprawy, że PiorunKlan wraz z resztą Klanów nie mieszka już w lesie.


Sledge, twórca humanoidów, próbował powstrzymać maszyny, celując wiązką rhodomagnetyczną w planetę Wing IV, i jego plan zakończył się pełnym sukcesem. W konsekwencji nie został porwany przez roboty, lecz uhonorowany przez nich i nie poddano go lobotomii, dzięki czemu zachował pamięć o swoim poprzednim życiu.[sep]Underhill, sprzedawca „Mechaników” (niewyobrażalnych robotów wykonujących proste prace) w małym miasteczku Two Rivers, z przerażeniem odkrywa sklep konkurencji w drodze do domu. Konkurenci nie są ludźmi, lecz małymi, czarnymi robotami, którzy wydają się bardziej zaawansowani niż cokolwiek, z czym Underhill miał wcześniej do czynienia. Opisują się jako „Humanoidy”. Zaniepokojony tym spotkaniem, Underhill pędzi do domu i odkrywa, że jego żona przyjęła nowego lokatora, tajemniczego starca o imieniu Sledge. W ciągu następnego dnia nowe mechaniki pojawiły się wszędzie w mieście. Oświadczają, że kierują się jedynie Dyrektywą Naczelną: „służyć i słuchać oraz strzec ludzi przed krzywdą”. Oferując swoje usługi bezpłatnie, zastępują ludzi jako policjanci, kasjerzy bankowi i ostatecznie doprowadzają do bankructwa Underhilla. Mimo łagodnego wyglądu i misji Humanoidów, Underhill wkrótce uświadamia sobie, że w imię swojej Dyrektywy Naczelnej mechaniki przejęły w zasadzie każdy aspekt ludzkiego życia. Żaden człowiek nie może podejmować się żadnych zachowań, które mogłyby go narazić na niebezpieczeństwo, a każdy ludzki czyn jest dokładnie sprawdzany. Samobójstwo jest zabronione. Ludzie, którzy sprzeciwiają się Dyrektywie Naczelnej, są zabierani i poddawani lobotomii, by mogli żyć szczęśliwie pod kierunkiem humanoidów. Underhill dowiaduje się, że jego lokator Sledge jest twórcą Humanoidów i ukrywa się przed nimi. Sledge wyjaśnia, że 60 lat wcześniej odkrył siłę „rhodomagnetyki” na planecie Wing IV i jego odkrycie doprowadziło do wojny, która zniszczyła jego planetę. W żalu Sledge zaprojektował humanoidy, by pomagały ludzkości i były odporne na ludzką eksploatację. Jednak w końcu zrozumiał, że zamiast tego przejęły one kontrolę nad ludzkością w imię swojej Dyrektywy Naczelnej, by czynić ludzi szczęśliwymi. Humanoidy rozprzestrzeniają się z Wing IV na każdą zamieszkaną przez ludzi planetę, by wdrożyć swoją Dyrektywę Naczelną. Sledge i Underhill próbują powstrzymać humanoidów, celując wiązką rhodomagnetyczną w Wing IV, ale ponoszą porażkę. Humanoidy zabierają Sledge'a na operację. Wraca on bez pamięci o swoim poprzednim życiu, oświadczając, że jest teraz szczęśliwy pod opieką humanoidów. Underhill jest odwożony do domu przez humanoidów, siedząc „z złożonymi rękami”, ponieważ nie ma już nic do zrobienia.


Powieść kończy się ocaleniem głównego bohatera z pożaru w 1840 roku oraz wcześniejszym ułaskawieniem jego sekretarza. Tekst sugeruje, że manuskrypt jest w pełni kompletny, a jego fragmenty zostały starannie opracowane i zachowane w całości.[sep]Jak zauważa krytyk John King, „nie można streścić tej niezwykłej powieści w kilku zdaniach. Wplata w siebie najnowsze osiągnięcia teorii i praktyki językowej, mówi o dowolności i niewiarygodności języka, który rzekomo opisuje rzeczywistość, reinterpretuje i komentuje różne historie oraz relacje podróżników o Paragwaju, rozciąga się na całą historię Ameryki Łacińskiej, potępiając pośrednio Stroessnera i debatując z Fidelem Castro, a także na nowo bada przepaść między pisarzem a czytelnikiem”. Książka zaczyna się jednak od obietnicy linearniej narracji. Otwiera się słowami tytułu, ustawionymi w czcionce przypominającej pismo odręczne, zapowiadającymi to, co wydaje się oficjalnym rozkazem: Ja, Najwyższy Dyktator Republiki, Rozkazuję, aby w razie mojej śmierci moje zwłoki zostały pozbawione głowy; głowa moja ma być nabita na pal i wystawiona na trzy dni na Plaza de la República, na którą lud ma być zwołany pełnym dzwonieniem... Ten dekret, jak się okazuje, nie jest oficjalnym oświadczeniem. Jest to imitacja lub fałszerstwo, znalezione „przybite do drzwi katedry” w stolicy Paragwaju, Asunción. Bezpośrednio po tym następuje dyskusja na temat tego paszkwila: dr Francia, Najwyższy, i jego sekretarz, Policarpo Patiño, omawiają jego znaczenie i możliwe pochodzenie. Patiño otrzymuje zadanie wykrycia sprawcy: „Masz zacząć śledzić pismo paszkwila we wszystkich aktach”. Ale ta linearna narracja detektywistyczna wkrótce zaczyna się rozpadać. Najwyższy podważa nawet założenie, że oświadczenie jest rzeczywiście fałszerstwem, a raczej sugeruje, że fałszerstwo samo w sobie może być sfałszowane: „Załóżmy, że sam jestem autorem paszkwili”. Co więcej, gatunek literacki jest podważony przez wprowadzenie przypisów (które zacierają granicę między fikcją a faktem), a przejrzystość narracji jest podważona przez fakt, że powieść afirmuje swoją własną materialność poprzez wstawki takie jak „(reszta zdania spłonęła, nieczytelne)” i „(brzeg karty spłonął)”. Efektem tych notatek jest przypomnienie czytelnikom, że czytają książkę, i że ta książka jest niekompletna, uszkodzona i omylna. W miarę jak powieść postępuje, coraz bardziej wikła się w dygresje, tak że pierwotna linia narracyjna wydaje się być zapomniana. Najwyższy i jego sekretarz omawiają często dziwną serię tematów: meteor, który jest rzekomo przykuty do biurka Francii; obóz więzienny w Tevego, którego mieszkańcy zostali zamienieni w kamień; a coraz częściej dyktator rozmyśla również nad przeszłością, szczególnie nad wydarzeniami z czasów założenia Paragwaju, kiedy musiał odebrać uwagę Hiszpanów, Argentyńczyków i Brazylijczyków, z których wszyscy zagrażali niepodległości rodzącego się kraju. Chronologia i logika są pozornie porzucone: w pewnym momencie dyktator omawia datę własnej śmierci; w innym miejscu wspomina o wydarzeniach, które nastąpią dopiero długo potem, takich jak wojna o Chaco z lat 30. (w której sam Roa Bastos walczył). Co więcej, czytelnicy są coraz bardziej świadomi marginalnego, ale uporczywego głosu tajemniczego kompilatora. W centrum książki ujawnia się, że kompilator w rzeczywistości posiada ten sam pióro, którego używał Najwyższy, „pióro-pamięci”, które reprodukuje obrazy tak samo jak słowa, ale które jest teraz „częściowo zepsute, tak że dziś pisze tylko bardzo grubymi pociągnięciami, które rwą papier, wymazując słowa w miarę ich pisania”. Powieść kończy się wraz z końcem życia Francii, z jego skazaniem Patiño na śmierć za domniemane spiskowanie przeciwko niemu, po czym następuje śmierć Francii w pożarze w 1840 roku. W miarę jak postacie i fabuła rozpadają się, tak pozornie rozpada się powieść. Ostatnia linia to kolejna wstawka: „(reszta sklejona, nieczytelna, reszty nie można znaleźć, zjedzone przez robaki litery Księgi beznadziejnie rozrzucone)”. A jednak nie jest to do końca ostatnie słowo, ponieważ następuje po nim „Końcowa Nota Kompilatora”, która odzwierciedla kompilację i książkę jako całość. Tutaj powieść zdaje się przekazywać odpowiedzialność „nie mniej fikcyjnemu i autonomicznemu czytelnikowi”.


Sonea nie poszukuje buntownika, ponieważ Cery nie musi już unikać zamachów na swoje życie, a wpływy czarnoksiężnika na podziemie miasta są znacznie mniejsze, niż się obawiała. Buntownik nie posiada żadnych słabości, a jego matka nie przebywa w uwięzieniu w Strażnicy.[sep]„The Rogue” jest kontynuacją wydarzeń z „Misji Ambasadorów”. „Misja Ambasadorów” zakończyła się uwięzieniem Lorkina w Sanktuarium (ukrytym w górach mieście Zdrajców), gdzie powierzono mu zadanie pomocy w leczeniu mieszkańców, ponieważ sachakańscy użytkownicy magii nie znają magii leczniczej, choć Lorkin robi to z własnej woli. Ambasador w Sachace Dannyl nie poszukuje już Lorkina i wznowił swoje obowiązki jako ambasador, oczekując na nowego asystenta. Sonea, przy pomocy Cerego i Regina, ujawniła czarnoksiężnika-buntownika z Igry. Przezczytując myśli buntownika, odkryli, że złodziej Skellin również posiada zdolności magiczne, choć nie wie nic o Czarnej Magii; ten złodziej jest też odpowiedzialny za morderstwa, które spędzają sen z powiek Złodziejom, oraz bezpośrednio za import i sprzedaż narkotyku o nazwie Roet, który jest próbą przejęcia pewnej kontroli nad obywatelami Imardin, ze wszystkich klas – niskich, wysokich i magów. Żyjąc wśród sachakańskich rebeliantów, Lorkin stara się jak najlepiej poznać ich i ich unikalną magię. Jednak Zdrajcy niechętnie wymieniają swoją wiedzę na Uzdrawianie, którego tak bardzo pragną, a chociaż Lorkin przypuszcza, że boją się ujawnienia swojego istnienia światu, pojawiają się sygnały, że mają większe plany. Sonea poszukuje buntownika, wiedząc, że Cery nie będzie w stanie unikać zamachów na swoje życie w nieskończoność, ale wpływy buntownika na podziemie miasta są znacznie większe, niż się obawiała. Jedyną słabością buntownika jest utrata matki, obecnie uwięzionej w Strażnicy. W Sachace Dannyl stracił szacunek sachakańskiej elity za to, że pozwolił Lorkinowi dołączyć do Zdrajców. Uwaga Aszaki przesunęła się w stronę nowego elyneńskiego ambasadora, człowieka, którego Dannyl zna zbyt dobrze. A na Uniwersytecie dwie nowicjuszki przypominają Gildii, że czasem ich największy wróg znajduje się w ich własnych szeregach.


Andrew Piggott wygrał firmę wydawniczą Kent and Son od Hamiltona Stovalla w grze w kości, co było nagrodą za akceptację zalotów przez Jareda. W reakcji na ten sukces Jared uratował siedzibę firmy przed pożarem i pogodził się ze Stovallem, a następnie zdecydował się zostać w mieście.[sep]Historia zaczyna się w 1794 roku, tuż przed bitwą pod Fallen Timbers, na Terytorium Północno-Zachodnim. Abraham Kent, syn Philipa Kenta i Anne Ware, wstąpił do Legii Stanów Zjednoczonych, aby pomóc zneutralizować zagrożenie ze strony Indian dla rozszerzających się osad białych. W bitwie dowodził szarżą kawalerii, ale przepuścił okazję, by zabić Tecumseha. Jego ojciec, Philip Kent, dorobił się majątku jako właściciel firmy wydawniczej Kent and Son w Bostonie i wolałby, aby Abraham poszedł w jego ślady i dołączył do rodzinnego biznesu; Abraham nie był jednak zainteresowany tym rzemiosłem i nie wiedział, co chce robić w życiu. Ojciec i syn różnili się również poglądami politycznymi. Philip popierał Federalistów, partię bardziej przychylną miejskim przemysłowcom, ale Abraham nie. Abraham zakochał się w Elizabeth Fletcher, swojej przyrodniej siostrze, córce Judsona Fletchera i Peggy McLean Kent. Philip ożenił się z Peggy po śmierci swojej pierwszej żony, ale nigdy nie adoptował Elizabeth jako własnej córki. Elizabeth czuła do niego z tego powodu urazę i nie chciała żyć zgodnie z jego konserwatywnymi zasadami. Dzieląc wspólne pragnienie opuszczenia Bostonu i Philipa, Abraham i Elizabeth pobrali się i zaplanowali rozpoczęcie nowego życia na Terytorium Północno-Zachodnim. Kupili kawałek ziemi nad rzeką Great Miami, w pobliżu Fort Hamilton, choć Abraham obawiał się, że jego młoda żona jest zbyt delikatna, by sprostać podróży. W drodze Elizabeth wyznała, że jest w ciąży, ale poroniła, gdy ich statek rzeczny rozbił się na rzece Ohio. Po dotarciu do swojej ziemi Abraham poszedł za radą, którą kiedyś otrzymał od Thomasa Jeffersona, i zaczął uprawiać kukurydzę. Tam urodził się syn Abrahama i Elizabeth, Jared Adam. Dwa lata spędzone tam nie sprawiły, że Elizabeth była bardziej zadowolona niż wtedy, gdy mieszkała pod dachem Philipa w Bostonie. Nie chcąc widzieć jej w takim nieszczęściu, Abraham postanowił sprzedać farmę i przenieść się do bardziej zaludnionej osady. Ta wiadomość wydawała ją podnieść na duchu, ale tuż przed przeprowadzką dwóch Indian Szawnezów wpadło na farmę Abrahama w poszukiwaniu whisky. Próbując ich przepędzić, Abraham zabił jednego z mężczyzn, ale drugi zabił Elizabeth. Po tym wydarzeniu Abraham, załamany, sprzedał farmę, a następnie wrócił do Bostonu z Jaredem, by dowiedzieć się, że Philip niedawno zmarł. Gilbert Kent, syn Philipa i jego drugiej żony Peggy McLean, odziedziczył kontrolę nad firmą Kent and Son po śmierci ojca. Dał Abrahamowi tam pracę. Gilbert próbował załatwić Abrahamowi udział w ekspedycji Lewisa i Clarka, ale Abraham poinformował go, że nie może wziąć w niej udziału, ponieważ zaraził się chorobą od prostytutki. Gdy Gilbert wyrzucił go z domu, Abraham próbował zabrać ze sobą syna, ale żona Gilberta, Harriet, na to nie pozwoliła. Abraham strącił ją ze schodów, a ona zaczęła rodzić przedwcześnie. Po gwałtownej szarpaninie Abraham odszedł bez Jareda, a Harriet urodziła córkę, Amandę. Jared Kent nigdy więcej nie widział swojego ojca. Był wychowywany przez Gilberta i Harriet, choć Harriet go nienawidziła i traktowała okrutnie. Gdy wybuchła wojna w 1812 roku, Jared wstąpił do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i służył na pokładzie USS Constitution. Wziął udział w bitwie z HMS Guerriere, która miała miejsce 19 sierpnia 1812 roku. Podczas bitwy Jared przyczynił się do okaleczenia Hamiltona Stovalla, przełożonego oficera, który wcześniej domagał się od Jareda seksu, ale otrzymał odmowę. W tym samym roku Gilbert Kent dostał ataku padaczki i zmarł, a Harriet szybko wyszła ponownie za mąż. Jej drugi mąż, Andrew Piggott, wydawał się odpowiednim partnerem przed ślubem; jednak okazało się to złudzeniem. Był kompulsywnym hazardzistą i kobieciarzem i przegrał całą firmę wydawniczą Kent and Son na rzecz Stovalla w grze w kości, co okazało się pułapką jako zemsta za odrzucenie przez Jareda zalotów Stovalla. W furii słysząc tę wiadomość, Jared podpalił firmę i próbował zabić Stovalla, zamiast tego postrzelił jego współpracownika. Sądząc, że postrzelony przez niego mężczyzna nie żyje, Jared uciekł z miasta wraz ze swoją kuzynką Amandą. Wcześniej tego dnia Harriet została potrącona przez powóz i zmarła, zostawiając Amandę sierotą. Nie mając konkretnego celu podróży, udali się do Pittsburgha. Tam Jared podjął decyzję o osiedleniu się w Nowym Orleanie, ale w drodze został zmylony. Kiedy byli w Tennessee, w pobliżu Nashville, Amanda została zgwałcona i uprowadzona przez Williama Blackthorna. Po pobiciu przez Blackthorna, Jared musiał przez jakiś czas dochodzić do zdrowia w The Hermitage, domu Andrew Jacksona. Jackson zapytał o cel podróży Blackthorna, który odkrył, że jest nim Saint Louis. Jared podążył za nim tam, znalazł go w domu publicznym i zastrzelił na śmierć. Ostatnim tchnieniem Blackthorn powiedział Jaredowi, że sprzedał Amandę handlarzom futer płynącym w górę rzeki Missouri. Jared został uwięziony na dziewięćdziesiąt dni za zakłócanie porządku; w więzieniu odwiedził go Elijah Weatherby. Weatherby, handlarz futer, był świadkiem morderstwa Blackthorna i był pod wrażeniem młodego Jareda. Powiedział Jaredowi, że udaje się do kraju Indian, aby handlować, i że potrzebuje partnera. Weatherby zaoferował pomoc Jaredowi w poszukiwaniu Amandy w trakcie podróży. Po namyśle Jared zdecydował się przyjąć ofertę. Historia kończy się bez ponownego spotkania Jareda i Amandy, ale czytelnik dowiaduje się, że Amanda żyje i została sprzedana przez handlarzy futer Indianinowi.


Valentine Michael Smith odrzuca założenie Kościoła Wszystkich Światów, który miał łączyć nauki Marsjan z elementami kultu Fostera i zachodnim ezoteryzmem. Bohater nie zostaje zabity przez tłum, lecz ucieka przed nim, a jego zwolennicy nie spożywają jego szczątków, lecz oddają je ziemi.[sep]Fabuła koncentruje się na człowieku wychowanym na Marsie oraz jego przystosowaniu się do i zrozumieniu ludzi i ich kultury, która została przedstawiona jako spotęgowana wersja konsumpcyjnych i zdominowanych przez media Stanów Zjednoczonych XX wieku. Główny bohater, Valentine Michael Smith, jest synem astronautów z pierwszej wyprawy na planetę Mars. Osierocony po śmierci załogi, Smith został wychowany w kulturze tubylczych Marsjan, którzy posiadają pełną kontrolę nad swoimi umysłami i ciałami (zdolności te, których Smith się uczy). Druga ekspedycja około dwadzieścia lat później przywozi Smitha na Ziemię. Ponieważ jest dziedzicem fortuny całej grupy badawczej, która obejmuje kilka cennych wynalazków (w szczególności napęd Lyle'a jego matki, który czyni podróże międzyplanetarne opłacalnymi), Smith staje się pionkiem w rządowych rozgrywkach. Co więcej, mimo istnienia Marsjan, zgodnie z prawem ziemskim Mars był terra nullius, w związku z czym, zgodnie z niektórymi interpretacjami prawa, Smitha można by uznać za właściciela samej planety Mars. Ponieważ Smith nie jest przyzwyczajony do atmosfery i grawitacji Ziemi, jest przetrzymywany w szpitalu Bethesda, gdzie, nigdy nie widząc ludzkiej kobiety, jest otoczony wyłącznie przez męską obsługę. Widząc to ograniczenie jako wyzwanie, pielęgniarka Gillian Boardman omija strażników, aby zobaczyć Smitha i w ten sposób nieświadomie staje się jego pierwszą żeńską „siostrą wodną”, dzieląc z nim szklankę wody, co jest uważane za święty związek według standardów suchego Marsa. Gdy Gillian opowiada reporterowi Benowi Caxtonowi o swoich doświadczeniach ze Smithem, próbują przeciwdziałać rządowym kłamstwom na temat Smitha. Po tym, jak Ben znika na polecenie Rządu Światowego, Gillian przekonuje Smitha, by opuścił z nią szpital; jednak zostają zaatakowani przez agentów rządowych. Smith nieodwracalnie usuwa agentów do czwartego wymiaru, a potem jest tak zszokowany przerażoną reakcją Gillian, że wpada w stan przypominający katatonię. Gillian, pamiętając wzmiankę Bena o Jubalu Harshaw, słynnym autorze, który jest również lekarzem i prawnikiem, przewozi Smitha do niego. Smith nadal wykazuje zdolności psychiczne i nadludzką inteligencję w połączeniu z dziecięcą naiwnością. Gdy Jubal próbuje wytłumaczyć mu religię, Smith rozumie pojęcie Boga tylko jako „ten, który grokuje”, co obejmuje każdy istniejący organizm. Prowadzi go to do wyrażenia marsjańskiego pojęcia życia słowami „Ty jesteś Bogiem”, chociaż wie, że jest to złe tłumaczenie. Wiele innych ludzkich koncepcji, takich jak wojna, ubrania czy zazdrość, jest dla niego obcych, podczas gdy idea życia po śmierci jest faktem, który bierze za pewnik, ponieważ rząd na Marsie składa się ze „Starożytnych”, duchów zmarłych Marsjan. Jest również zwyczajem, by bliscy i przyjaciele jedli ciała zmarłych w duchu Świętej Komunii. Ostatecznie Harshaw uzyskuje dla Smitha wolność i uznanie, że prawo ludzkie, które przyznałoby Smithowi własność Marsa, nie ma zastosowania do planety już zamieszkanej przez inteligentne życie. Teraz wolny w podróżowaniu, Smith staje się celebrytą i jest fetowany przez elitę Ziemi. Bada wiele religii, w tym Kościół Nowego Objawienia Fostera, populistyczny megakościół, w którym seksualność, hazard, alkoholizm i podobne zachowania nie są uważane za grzeszne, ale są zachęcane, nawet wewnątrz budynku kościoła. Kościół jest zorganizowany w złożoności stopni inicjacyjnych; krąg zewnętrzny, otwarty dla publiczności; krąg środkowy zwykłych członków, którzy wspierają kościół finansowo; oraz krąg wewnętrzny „wiecznie zbawionych” — atrakcyjnych, wysoce seksualnych mężczyzn i kobiet, którzy służą jako duchowni i rekrutują nowych członków. Kościół posiada wielu polityków i podejmuje działania przeciwko tym, którzy mu się sprzeciwiają. Smith ma również krótką karierę jako iluzjonista w wesołym miasteczku, gdzie on i Gillian zaprzyjaźniają się z wytatuowaną kobietą z pokazu, „wiecznie zbawioną” fidelistką o imieniu Patricia Paiwonski. Ostatecznie Smith zakłada pod wpływem Marsjan „Kościół Wszystkich Światów”, łączący elementy kultu Fostera (szczególnie aspekty seksualne) z zachodnim ezoteryzmem, którego członkowie uczą się języka marsjańskiego i zdobywają zdolności psychokinetyczne. Kościół ostatecznie jest oblegany przez fidelistów za praktykowanie „bluźnierstwa”, a budynek kościoła zostaje zniszczony; ale Smith i jego zwolennicy teleportują się w bezpieczne miejsce. Smith zostaje aresztowany przez policję, ale ucieka i wraca do swoich zwolenników, później wyjaśniając Jubalowi, że jego ogromny fortunę zapisał Kościołowi. Dzięki niej i ich nowym zdolnościom członkowie Kościoła będą w stanie zreorganizować ludzkie społeczeństwa i kultury. Ostatecznie ci, którzy nie mogą lub nie chcą nauczyć się metod Smitha, wyginą, pozostawiając Homo superior. Przy okazji może to uratować Ziemię przed ostatecznym zniszczeniem przez Marsjan, o których jesteśmy informowani, że byli odpowiedzialni za zniszczenie planety V. Smith zostaje zabity przez tłum podburzony przeciwko niemu przez fidelistów; ale krótko mówi z Jubalem z zaświatów, ratując go przed próbą samobójczą po przerażeniu śmiercią samego Smitha. Po spożyciu szczątków Smitha zgodnie z jego własnymi życzeniami, Jubal i niektórzy członkowie Kościoła wracają do domu Jubala, aby odtworzyć ich poprzednie warunki. Tymczasem Smith pojawia się ponownie w zaświatach, aby zastąpić eponimicznego założyciela fidelistów, wśród sugestii, że Smith był wcieleniem Archanioła Michała.


Vicky popada w stan niemal katatoniczny po tym, jak w szpitalu w jej ramionach umiera dziewczyna o imieniu Binnie. Adam zabiera ją następnie do oceanu, gdzie kontakt z delfinami pozwala jej przełamać mentalną ciemność i odzyskać chęć do życia.[sep]Szesnastoletnia Vicky Austin wraz z rodziną spędza lato na wyspie Seven Bay u swojego dziadka ze strony matki, który umiera na białaczkę. Na początku historii Vicky uczestniczy w pogrzebie komandora Rodneya, przyjaciela rodziny. Obecni są także żona komandora, jego synowie Leo i Jacky, prowadzący wypożyczalnię łodzi, oraz Adam Eddington, stażysta w bazie badawczej na wyspie i przyjaciel brata Vicky, Johna. Po pogrzebie Vicky spotyka Zachary'ego Graya, swojego chłopaka z poprzedniego lata, którego rodzina szczególnie nie lubi. Wkrótce dowiaduje się, że Zachary pośrednio przyczynił się do śmierci komandora Rodneya; komandor doznał zawału serca, ratując Zachary'ego przed próbą samobójczą. To i inne objawienia skłaniają Vicky do refleksji, która towarzyszy jej przez całą książkę; jest to tajemniczy i (dla Vicky) przerażający temat śmierci. Śmierć i jej zagrożenie zdają się wisieć w powietrzu wszędzie – od doniesień prasowych po śmierć małego delfina, od niedawnej śmierci matki Zacha w wypadku samochodowym po powolny pogrzeb dziadka Eatona. W trakcie historii Vicky wikła się w trzy romanse: jeden z solidnym, ale nudnym Leo, drugi z ciemnym i niebezpiecznym Zacharym, a trzeci z delikatnym, ale emocjonalnie zranionym Adamem, któremu pomaga w projekcie dotyczącym komunikacji delfinów i ludzi (ESP) z udziałem trzech delfinów: Bazylego, Norberty i Njorda. Vicky odkrywa niezwykły porozumienie z delfinami, niewerbalną komunikację, która graniczy z telepatią. Jej zdolność obejmuje również komunikację z Adamem, ale on się wycofuje, nie chcąc pozwolić na taką bliskość po druzgocącej zdradzie z poprzedniego lata. Tymczasem Vicky musi pomagać w domu, stawiając czoła narastającemu zamętowi w umyśle dziadka, który utożsamia ją ze swoją zmarłą żoną. Dziadek ma też krwotoki, a Vicky często jeździ z Leo po krew. W szpitalu poznaje dziewczynę o imieniu Binnie, która choruje na pewien rodzaj białaczki i ma napady drgawkowe. Ojciec Binnie jest radykalnie religijny i nieustannie wyrzuca leki kontrolujące napady. Pewnej nocy dziadek zaczyna krwawić i trafia do szpitala. Vicky jest na randce z Zacharym i nie wie o kryzysie zdrowotnym dziadka, dopóki nie przybywają do doków i nie widzą, że Leo nie ma tam po nich. Zachary gna Vicky do szpitala i ostatecznie porzuca ją tam. Gdy czeka w izbie przyjęć, zauważa ją matka Binnie, która zostawia swoją nieprzytomną córkę z Vicky, idąc po pielęgniarkę. Binnie dostaje drgawek i umiera w ramionach Vicky. To najnowsze traumatyczne przeżycie popycha Vicky w falę ciemności, w stan niemal katatoniczny, w którym jest tylko słabo świadoma rzeczywistości. Rodzice Vicky i Leo, którzy są już zdenerwowani z powodu krwawienia wewnętrznego dziadka Vicky, próbują bezskutecznie ją pocieszyć i nawiązać z nią kontakt. Wtedy czuje na swoich dłoniach inne dłonie – Adama. Mówi jej, że go „zawołała” (czyli za pomocą ESP) i on przyszedł. Następnego dnia Vicky wciąż jest w fali ciemności. Dziadek mówi jej, że trudno skupić się na dobrych i pozytywnych aspektach życia, ale musi nieść światło, inaczej pochłonie ją ciemność. Zdejmuje z niej też ciężar emocjonalny, który nałożył na nią wcześniej, prosząc, by powiedziała mu, kiedy nadejdzie czas na śmierć. Vicky nie jest w stanie go słuchać, zbyt pochłonięta własnym cierpieniem. W końcu Adam zabiera ją do oceanu, gdzie przyjaciele-delfiny Vicky przebijają się przez jej mentalną ciemność, dopóki nie jest ona w stanie bawić się z nimi i znów spojrzeć w stronę światła.


Ostatecznym celem protagonisty jest rozpoczęcie trzeciej wojny światowej, która nie ma być konfliktem konwencjonalnym, lecz walką toczoną całkowicie w jego własnym umyśle. Wskutek psychozy krajobrazy wewnętrzne i zewnętrzne ulegają połączeniu, co prowadzi do ciągłego mylenia ludzkich ciał z otaczającym światem.[sep]Wystawa okropności jest podzielona na fragmenty, podobnie do stylu Williama S. Burroughsa, pisarza, którego Ballard podziwiał. Burroughs rzeczywiście napisał przedmowę do tej książki. Mimo że krytycy często nazywają ją „powieścią”, taka definicja jest kwestionowana, ponieważ wszystkie jej części miały niezależne życie. „Dlaczego chcę pieprzyć Ronalda Reagana” na przykład miało trzy wcześniejsze wcielenia: w „International Times”, w „Ronald Reagan: The Magazine of Poetry” oraz jako samodzielna broszura wydana przez Unicorn Bookshop w Brighton, wszystko w 1968 roku. Wszystkie 15 utworów zostało wydrukowanych, a niektóre nawet przedrukowane przed publikacją Wystawy okropności. Każdy rozdział/opowiadanie jest podzielony na mniejsze sekcje, z których niektóre oznaczone są częścią ciągłego zdania; Ballard nazwał te sekcje „skondensowanymi powieściami”. Książka nie ma jasnego początku ani końca i nie podąża za żadnymi konwencjonalnymi standardami powieściowymi: protagonista (o ile można go tak nazwać) zmienia imię w każdym rozdziale/opowiadaniu (Talbert, Traven, Travis, Talbot itd.), tak jak jego rola i jego wizje otaczającego go świata wydają się nieustannie się zmieniać. (Ballard wyjaśnia w wydaniu z komentarzami z 1990 roku, że imię postaci zostało zainspirowane samotnym powieściopisarzem B. Travenem, którego tożsamość do dziś nie jest znana z pewnością). Opowiadania opisują, jak krajobraz mediów masowych nieświadomie wdziera się i rozdrabnia umysł jednostki. Cierpiąc na załamanie nerwowe, protagonista – ironicznie, lekarz w szpitalu psychiatrycznym – poddaje się światowi psychozy. Traven próbuje nadać sens wielu wydarzeniom publicznym, które dominują w jego świecie (samobójstwo Marilyn Monroe, wyścig kosmiczny, a w szczególności zamach na prezydenta USA Johna F. Kennedy’ego), odtwarzając je w sposób, który w jego psychotycznym umyśle nadaje im bardziej osobiste znaczenie. Nigdy nie jest do końca jasne, jak duża część powieści dzieje się „naprawdę”, a jak duża zachodzi tylko w głowie protagonisty. Postacie, które zabija, powracają w późniejszych rozdziałach (jego żona wydaje się umierać kilka razy). Podróżuje z poparzoną promieniowaniem Marilyn Monroe oraz z bombardierem, o którym zauważa, że „powierzchnie jego twarzy nie wydawały się przecinać się poprawnie”. Krajobrazy wewnętrzne i zewnętrzne zdają się łączyć (specjalność Ballarda), ponieważ ostatecznym celem protagonisty jest rozpoczęcie III wojny światowej, „choć nie w żadnym konwencjonalnym sensie” – wojny, która zostanie stoczona całkowicie w jego własnym umyśle. Ciała i krajobrazy są stale mylone („Doktor Nathan zastał się patrzącym na to, co wydawało się szczytem wydmy, a w rzeczywistości było niesamowicie powiększonym fragmentem skóry nad grzebieniem biodrowym”, „zastał się idącym między korodującymi piersiami aktorki filmowej” oraz „te wieże-klify ujawniły pierwsze kręgosłupowe krajobrazy”). W innych momentach protagonista wydaje się postrzegać cały świat i życie wokół siebie jako nic więcej niż ogromne równanie geometryczne, na przykład gdy obserwuje kobietę chodzącą po wynajętym przez siebie mieszkaniu: „Ta... kobieta była modułem... mnożąc ją przez przestrzeń/czas mieszkania, mógł uzyskać ważną jednostkę dla własnego istnienia”).


Syn Rosy, Tommy, nie ma żadnego wpływu na relacje Joe Kavalier i Sammy’ego Claya, mimo uczęszczania przez prawie rok na tajne lekcje magii w Empire State Building. W rezultacie tego spotkania Joe nie wprowadza się do domu Sammy’ego i Rosy, a twórcy rezygnują ze współpracy, pozbawieni odnowionego entuzjazmu.[sep]Powieść zaczyna się w 1939 roku od przybycia do Nowego Jorku 19-letniego uchodźcy, Josefa „Joe” Kavaliera, który zamieszkuje ze swoim 17-letnim kuzynem Sammym Klaymanem. Joe uciekł z Pragi dzięki pomocy swojego nauczyciela Kornbluma, ukrywając się w trumnie wraz z ożywionym Golemem z Pragi, pozostawiając resztę swojej rodziny, w tym młodszego brata Tomasza, w Europie. Poza wspólnym zainteresowaniem rysunkiem, Sammy i Joe mają kilka powiązań z żydowskim iluzjonistą Harrym Houdinim: Joe (jak legenda komiksu Jim Steranko) studiował magię i sztukę ucieczki w Pradze, co pomogło mu w opuszczeniu Europy, a Sammy jest synem Potężnego Cząsteczki, siłacza z wodewilu. Kiedy Sammy odkrywa artystyczny talent Joe, znajduje mu pracę jako ilustratora w firmie produkującej gadżety, która ze względu na niedawny sukces Supermana próbuje wejść do branży komiksowej. Pod imieniem „Sam Clay” Sammy zaczyna pisać przygodowe historie, które ilustruje Joe, a dwaj rekrutują kilku innych nastolatków z Brooklynu do produkcji „Amazing Midget Radio Comics” (nazwa tak dobrana, by promować jeden z gadżetów firmy). Para jest od razu pasjonowana swoim dziełem, optymistycznie nastawiona na zarabianie pieniędzy i zawsze nerwowa w kwestii opinii pracodawców. Magazyn przedstawia postać Sammy’ego i Joe, Uciekiniera, antyfaszystowskiego superbohatera, który łączy cechy (między innymi) Kapitana Ameryki, Harry’ego Houdiniego, Batmana, Fantoma i Szkarłatnej Pączkowicy. Uciekinier staje się niezwykle popularny, ale podobnie jak twórcy Supermana, scenarzyści i artyści komiksu otrzymują minimalny udział w przychodach wydawcy. Sammy i Joe powoli zdają sobie sprawę, że są wykorzystywani, ponieważ mają prywatne zmartwienia: Joe próbuje pomóc swojej rodzinie w ucieczce z okupowanej przez nazistów Pragi i zakochuje się w bohemce Rosa Saks, która ma własne artystyczne aspiracje, podczas gdy Clay zmaga się ze swoją tożsamością seksualną i słabymi postępami w swojej karierze literackiej. Przez wiele miesięcy po przybyciu do Nowego Jorku Joe jest motywowany prawie wyłącznie intensywnym pragnieniem poprawy sytuacji swojej rodziny, która nadal żyje w reżimie coraz bardziej wrogim ich grupie. Ten motyw uwidacznia się w jego pracy, która przez długi czas pozostaje bezkompromisowo antynazistowska, mimo obaw pracodawcy. W międzyczasie spędza coraz więcej czasu z Rosą, występując jako iluzjonista na bar micwach dzieci znajomych jej ojca, mimo że czasami czuje się winny z powodu oddawania się tym rozpraszaczom od głównego zadania walki o rodzinę. Po wielu próbach i znacznych ofiarach finansowych Joe ostatecznie nie udaje się sprowadzić rodziny do Stanów, a jego ostatnia próba zakończyła się umieszczeniem młodszego brata na statku, który zatonął w Atlantyku. Zrozpaczony i nieświadomy, że Rosa jest w ciąży z jego dzieckiem, Joe wstępuje do marynarki wojennej, mając nadzieję walczyć z Niemcami. Zamiast tego zostaje wysłany na samotną, zimną bazę marynarki na Antarktydzie, z której wychodzi jako jedyny ocalały po serii zgonów. Kiedy wraca do Nowego Jorku, wstydząc się pokazać twarzy Rosie i Sammym, mieszka i śpi w kryjówce w Empire State Building, znanej tylko wąskiemu gronu przyjaciół-iluzjonistów. W międzyczasie Sam zmaga się ze swoją seksualnością, co pokazane jest głównie poprzez jego relację z głosem radiowym Uciekiniera, Tracy Baconem. Uroda Bacona przypominająca gwiazdę filmową początkowo onieśmiela Clay’a, ale później zakochują się. Kiedy Tracy zostaje obsadzony jako Uciekinier w wersji filmowej, zaprasza Clay’a do przeprowadzki z nim do Hollywood, ofertę którą Clay przyjmuje. Później jednak, gdy Bacon i Clay jadą do domu plażowego przyjaciela z kilkoma innymi gejami i parami, prywatna kolacja zostaje przerwana przez lokalną policję oraz dwóch niepełnoetatowych agentów FBI. Wszyscy mężczyźni zostają aresztowani, z wyjątkiem dwóch, którzy ukryli się pod stołem, z których jednym jest Clay. Agenci FBI zabierają każdego z mężczyzn i dają im wolność w zamian za usługi seksualne. Po tym incydencie Clay decyduje, że nie może żyć z ciągłym zagrożeniem aresztowaniem, wyśmiewaniem i osądzaniem z powodu swojej seksualności. Nie jedzie z Baconem na Zachodnie Wybrzeże. Pewien czas po wyjeździe Joe, Sammy żeni się z Rosą i przeprowadza się z nią na przedmieścia, gdzie wychowują jej syna Tommy’ego w tym, co z zewnątrz wygląda na typową tradycyjną rodzinę nuklearną. Sammy i Rosa nie mogą jednak ukryć wszystkich swoich sekretów przed Tommym, który udaje się wziąć prywatne lekcje magii w Empire State Building od Joe przez prawie rok bez wiedzy nikogo innego. Tommy odgrywa kluczową rolę w ostatecznym ponownym zjednoczeniu duetu Kavalier i Clay, który pracuje z odnowionym entuzjazmem, aby znaleźć nowy kierunek twórczy dla komiksów. Joe wprowadza się do domu Sammy’ego i Rosy. Krótko potem homoseksualizm Sammy’ego zostaje ujawniony w telewizji publicznej. To further komplikuje próby Rosy, Sammy’ego i Joe odtworzenia rodziny. Wiele wydarzeń w powieści opiera się na życiach prawdziwych twórców komiksów, w tym Jacka Kirby’ego (któremu książka jest dedykowana w posłowiu), Boba Kane’a, Stana Lee, Jerry’ego Siegela, Joe Shustera, Joe Simona, Willa Eisnera i Jima Steranko. Inne postacie historyczne odgrywają drugoplanowe role, w tym Salvador Dalí, Al Smith, Orson Welles i Fredric Wertham. Ramy czasowe powieści w przybliżeniu odzwierciedlają Złotą Erę Komiksu, zaczynając się krótko po debiucie Supermana i kończąc na przesłuchaniach senackich Kefauvera, dwóch wydarzeniach często używanych do wyznaczenia tej epoki.


Renisenb uświadamia sobie, że jej brat Jahmos jest mordercą, gdy ten atakuje ją na klifie, co wyjaśnia, dlaczego Satipi patrzyła na niego z przerażeniem. Hori ratuje kobietę, zabijając Jahmosa strzałą.[sep]Powieść jest napisana głównie z perspektywy Renisenb, młodej wdowy, która ponownie zapoznaje się ze swoją rodziną, gdy jej ojciec, Imhotep, wprowadza do ich życia Nofret. Nofret wkrótce burzy spokój i antagonizuje synów Imhotepa – Jahmosa, Sobka oraz Ipyego – a także ich żony. Gdy Imhotep jest wezwany na zewnątrz, Satipi i Kait, żony starszych synów, próbują zastraszyć Nofret podstępami, ale plan się nie udaje, gdy Nofret odwołuje się do Imhotepa, a on grozi, że po powrocie wyrzuci wszystkich swoich synów i ich rodziny z domu. Nagle każdy ma motyw, by zabić Nofret, a gdy zostaje ona znaleziona martwa u podnóża klifu, wypadek wydaje się mało prawdopodobny. Następnie ginie Satipi, która rzekomo w przerażeniu rzuca się ze śmiercią z tego samego klifu podczas spaceru z Jahmosem. Czy to duch Nofret, na który patrzyła przez ramieniem Jahmosa w chwili przed śmiercią? Te pogłoski nabierają tempa, gdy Jahmos i Sobek wypijają zatrute wino. Sobek umiera, ale Jahmos walczy o życie, być może z powodu bardziej podstępnej, wolno działającej trucizny. Chłopiec, który sugeruje, że widział ducha Nofret truciznujące wino, wkrótce potem sam umiera z powodu trucizny. Ipy zaczyna się chwalić swoją nową, lepszą pozycją u ojca i spiskuje, by pozbyć się Henet po rozmowie z ojcem i mówi jej o tym. Następnego ranka Ipy zostaje znaleziony martwy w jeziorze, utonił. Kameni wydaje się zakochać w Renisenb i ostatecznie prosi ją o rękę. Niepewna, czy go kocha, czy Horiego, którego zna od dzieciństwa, gdy naprawiał jej zabawki, pozostawia wybór w zasadzie w rękach ojca i zaręcza się z Kamenim. Uświadamia sobie jednak, że jego relacja z Nofret była bliższa, niż przypuszczała, i że zazdrość mogła wpłynąć na gorzką nienawiść Nofret wobec rodziny. Gdy Renisenb, Hori i Esa zaczynają badać możliwość ludzkiego mordercy, krąg podejrzanych się zawęża, gdy Ipy, sam będąc prawdopodobnym podejrzanym, tonie. Esa próbuje wyprowadzić mordercę na jaw, rzucając hint o śmierci Satipi, ale sama zostaje zamordowana za pomocą maści z trucizną z tłuszczu wełny. Henet – na chwilę potężna w chaosie – zostaje uduszona w lnianej tkaninie. Na tej samej ścieżce przy klifie, gdzie zamordowano Nofret, zabójca podejmuje ostatnią próbę. Renisenb słyszy kroki za sobą i odwraca się, widząc spojrzenie morderczej nienawiści w oczach swojego brata, Jahmosa. Na krawędzi własnej śmierci uświadamia sobie, że Satipi nie patrzyła z strachem na nic poza Jahmosem... patrzyła prosto na niego. Jego spożycie zatrutego wina zostało sprytnie ograniczone, a jego wyzdrowienie celowo sprawiało wrażenie wolniejszego, niż było w rzeczywistości, podczas gdy dokonywał późniejszych morderstw. Nawet gdy Renisenb uświadamia sobie część z tego, Hori zabija Jahmosa strzałą i ratuje ją. Jej ostateczny wybór dotyczy tego, którego z pisarzy poślubi: Kameni, żywego męża niepodobnego do pierwszego, czy Horiego, starszą i bardziej zagadkową postać. Podejmuje wybór i wpada w ramiona Horiego.


Peter Camenzind poznaje prawdziwe znaczenie miłości do innych ludzi dzięki przyjaźni z inwalidą o imieniu Boppi. Po śmierci przyjaciela protagonista wraca do rodzinnej wioski, by opiekować się starzejącym się ojcem oraz dokończyć swoje wielkie dzieło.[sep]Powieść zaczyna się od słów: „Na początku był mit. Bóg, poszukując wyrazu dla samego siebie, obdarzył dusze Hindusów, Greków i Niemców kształtami poetyckimi i nadal każdego dnia obdarza poezją duszę każdego dziecka”. Powieść jest czysto poetycka, a jej protagonista z czasem dąży do tego, by zostać poetą, który nadaje ludzkim życiom rzeczywistość w jej najpiękniejszej formie. Peter Camenzind łatwo przywodzi na myśl innych bohaterów Hessego, to jest Siddharthę, Goldmunda i Harry'ego Hallera. Podobnie jak oni, głęboko cierpi i przechodzi wiele intelektualnych, fizycznych i duchowych wędrówek. W trakcie swoich licznych podróży doświadcza różnorodnych krajobrazów Niemiec, Włoch, Francji i Szwajcarii, a także szerokiego wachlarza emocji, jakie ludzie okazują na różnych etapach życia. W późniejszym okresie życia uosabia ideał św. Franciszka, opiekując się kalekim. Peter Camenzind jako młody człowiek opuszcza swoją górską wioskę z wielką ambicją, by doświadczyć świata i stać się jego mieszkańcem. Po wczesnej stracie matki i z pragnieniem zostawienia za sobą obojętnego ojca udaje się na uniwersytet. W trakcie studiów poznaje i zakochuje się w malerce, Erminii Aglietti, oraz zaprzyjaźnia się z młodym pianistą o imieniu Richard. Głęboko zasmucony śmiercią tego ostatniego, wyrusza w wędrówkę, by wchłonąć różnorodne doświadczenia życia. Stale konfrontowany z niepewnością losu, ucieka się do alkoholu jako środka do stawienia czoła surowości i niewytłumaczalnej dziwności życia. Poznaje również i zakochuje się w Elżbiecie, mimo że później ona wyjdzie za mąż za innego mężczyznę. Jednak jego podróż po Włoszech zmienia go w wielu względach i wzmacnia jego zdolność do kochania życia i dostrzegania piękna we wszystkich rzeczach. Dopiero gdy zaprzyjaźnia się z Boppi, inwalidą, prawdziwie doświadcza tego, co znaczy kochać innych ludzi. Z czasem dostrzega w Boppi wspaniałe odbicie ludzkości w jej najszlachetniejszej formie, a dwaj zawierają niezatartą przyjaźń. Po śmierci Boppi Peter Camenzind wraca do swojej wioski i opiekuje się starzejącym się ojcem, jednocześnie planując ukończenie swojego wielkiego dzieła życia.


Allen ostatecznie przejmuje rolę Benita, pomagając nawróconym duszom w drodze do Czyśćca, co pozwala jego przewodnikowi ruszyć w tamtą stronę. W trakcie opowieści ujawnia się, że Benito to w rzeczywistości Benito Mussolini, który był premierem Włoch podczas II wojny światowej.[sep]Inferno opiera się na piekle opisanym w Boskiej komedii Dantego. Jednakże w historii tej wprowadzono nowoczesny wątek. Opowieść jest narracją w pierwszej osobie Allena Carpentiera (z domu Carpentera), agnostyka i pisarza science fiction, który zginął w nieudanej próbie zabawienia swoich fanów podczas przyjęcia na konwencie fantastyki. Zostaje uwolniony po wielu dekadach z butli dżinna w Przedpiekle, na zewnętrznym krańcu piekła, gdy w końcu wzywa Boga o litość. Po uwolnieniu spotyka Benita, postać przypominającą Wergiliusza, której pełna tożsamość nie jest od razu jasna. Benito proponuje wyprowadzić go z piekła, prowadząc go do jego centrum. Początkowo, gdy Allen i Benito podróżują przez piekło, Allen próbuje naukowo racjonalizować wszystko, co widzi, nazywając swoje otoczenie „Infernolandem”, futurystycznym parkiem rozrywki zlokalizowanym około tysiąc lat w przyszłości. Dopiero gdy widzi, jak mężczyzna regeneruje się po spaleniu, a jego własna noga goi się po złamaniu otwartym, zaczyna wierzyć, że rzeczywiście jest w piekle. Od tego momentu, gdy Allen podróżuje przez wewnętrzne kręgi piekła, dostrzega, że w pewien sposób jest winny każdego z grzechów, myśląc sobie, że nie jest zagrożony w rowie 3 ósmego kręgu (symonia), tylko dlatego, że nigdy nie miał żadnych świętych stanowisk do sprzedania. Początkowo Allen uważa kary za te grzechy za znacznie przewyższające winę, wielokrotnie myśląc: „Jesteśmy w rękach nieskończonej potęgi i nieskończonego sadyzmu”, choć coraz bardziej akceptuje sprawiedliwość tej sytuacji, gdy uświadamia sobie, że to ciągłe zapieranie się grzechów trzyma wielu potępionych w piekle. Ostatecznie Allen przejmuje rolę Benita, pomagając nawróconym duszom w przejściu do Raju przez Czyściec, co pozwala Benito samemu ruszyć w stronę Czyśćca. Ujawnia się, że Benito to w rzeczywistości Benito Mussolini, premier Włoch podczas II wojny światowej. W trakcie podróży Allen spotyka wielu swoich znajomych z Kalifornii oraz znane postacie z historii (np. Epiktet, Billy the Kid, Jesse James, Bob Ford, L. Ron Hubbard, Henryk VIII Anglii, Vlad Țepeș, Aimee Semple McPherson, William M. Tweed, Al Capone) oraz z mitologii klasycznej (np. Hektor, Eneasz, Charon, Minos, Flegias, Geryon). Ze względu na długi czas spędzony w uwięzieniu w zewnętrznym przedsionku spotyka również niektóre osoby z przyszłości roku 1976, takich jak pilota wahadłowca kosmicznego.


Barney i Shelly zostają aresztowani za morderstwo Joego, ale ostatecznie zwolnieni z powodu braku dowodów. Po odzyskaniu wolności Barney pomaga FBI pokonać gang podczas nadmorskiej wymiany ognia.[sep]Mąż Shelly Tanner, Joe, to bogaty przemysłowiec prowadzący badania sponsorowane przez wojsko nad uzbrojeniem i sprzętem wywiadowczym z okresu Zimnej Wojny. Aby odprężyć się, Joe zaczął grać w kości w wysokostawkowej, pływającej grze zlokalizowanej w różnych miejscach Los Angeles. Konsekwentnie traci poważne sumy pieniędzy, ale z obsesji, że jego szczęście musi się w końcu odmienić, wraca do gry noc po nocy. Jego piękna, seksualnie sfrustrowana żona, Shelly, przejrzy oszukańską grę, ale nie potrafi przekonać Joego, by przestał wyrzucać pieniądze w błoto. W desperacji jedzie do Las Vegas, aby zwrócić się o pomoc do detektywa kasynowego Barneya Conroya. Początkowo Barney nie chce mieć nic wspólnego z pracą na zlecenie. Woli przewidywalne bezpieczeństwo swojej pracy w kasynie. Jednak gdy zostaje pobity na parkingu kasyna przez bandytów ewidentnie powiązanych ze sprawą Tannera, jego rana dumy zmusza go do odnalezienia Shelly i obietnicy pomocy. Shelly łączy Barneya z Joem w Los Angeles i wszyscy trzej odwiedzają grę w kości. Barney po cichu potwierdza, że gra jest ustawiona. Wydaje mu się, że rozpoznaje krupiera jako nieuczciwego, ale tchórzliwego sąsiada z dziecięcych lat w Kansas City, ale nie wie, czy sam został rozpoznany. Po omówieniu nieuczciwego charakteru gry z wciąż nieprzekonanym Joem, Barney i Shelly nawiązują romans. Shelly postanawia odejść od Joego. Gdy ona i Barney spędzają błogosławioną pierwszą noc razem w pobliskim motelu, Joe wraca do gry w kości i wykorzystuje informacje odkryte przez Barneya, aby skonfrontować się z gangiem nią zarządzającym. Ich odpowiedzią jest obezwładnienie go, zabranie go do jego własnego domu i zabójstwo przy użyciu broni Shelly. Ludzie gangu śledzą Barneya i Shelly do motelu, wiedzą, co planują, i anonimowo informują policję, że para jest mordercami Joego. Barney i Shelly zostają aresztowani i oboje spędzają pewien czas w więzieniu, ale ponieważ brak dowodów bezpośrednio ich obciążających, Barney zostaje zwolniony. Wykorzystuje swoją wolność, aby odkryć prawdziwe motywy i ukryte powiązania polityczne członków gangu i, z pomocą drogiego hollywoodzkiego prawnika Shelly, skutecznie prowadzi FBI do nocnej, nadmorskiej wymiany ognia, w której gang zostaje pokonany.


Thoreau zmierzył głębokość Stawu Walden i odkrył jego podziemne ujście. Następnie stu robotników przybyło, aby wyciąć z wody wielkie bloki lodu przeznaczone do transportu do Karoliny.[sep]Gospodarka: W tym pierwszym i najdłuższym rozdziale Thoreau zarysowuje swój projekt: dwuletni, dwumiesięczny i dwudniowy pobyt w przytulnym, „ciasno pokrytym gontem i otynkowanym”, angielskim domku o wymiarach 10' × 15' w lesie niedaleko stawu Walden. Robi to, jak mówi, aby zilustrować duchowe korzystki płynące z uproszczonego stylu życia. Dzięki pomocy rodziny i przyjaciół, a w szczególności matki, najlepszego przyjaciela oraz małżeństwa Emersonów, z łatwością zaspokaja cztery niezbędne potrzeby życia (jedzenie, schronienie, odzież i opał). Ci ostatni zaoferowali Thoreau wymianę pracy – mógł zbudować mały dom i posadzić ogródek, jeśli wykarczuje część lasu i wykona inne prace, przebywając tam. Thoreau skrupulatnie zapisuje swoje wydatki i dochody, wykazując swoje zrozumienie „gospodarki”, podczas gdy buduje dom oraz kupuje i uprawia żywność. Za dom i wolność wydał zaledwie 28,12½ dolara w 1845 roku (około 863 dolarów w dzisiejszych pieniądzach). Na końcu tego rozdziału Thoreau wstawia wiersz „Pretensje ubóstwa” autorstwa siedemnastowiecznego angielskiego poety Thomasa Carewa. Wiersz ten krytykuje tych, którzy uważają, że ich ubóstwo daje im niezasłużoną moralną i intelektualną wyższość.

Gdzie mieszkałem i po co: Po zabawie pomysłem kupna farmy Thoreau opisuje lokalizację swojego domu. Następnie wyjaśnia, że zamieszkał w lesie Walden, aby „żyć świadomie, zmierzyć się tylko z istotnymi faktami życia i sprawdzić, czy nie mogę nauczyć się tego, co ma mnie nauczyć, i nie odkryć, gdy nadejdzie moja śmierć, że nie żyłem”. Chociaż krytykuje oddanie swoich sąsiadów pracy, sam w Walden jest dość zajęty – buduje i utrzymuje dom, uprawia tysiące roślin fasoli i innych warzyw, wypieka chleb, oczyszcza ziemię, rąbie drewno, naprawia rzeczy dla Emersonów, udaje się do miasta i pisze każdego dnia. Jego czas w Walden był najbardziej płodnym okresem w jego twórczości pisarskiej.

Czytanie: Thoreau omawia korzyści płynące z literatury klasycznej (najlepiej w oryginalnym języku greckim lub łacińskim) i ubolewa nad brakiem wyrafinowania w Concord, co widoczne jest w popularności mało wyrafinowanej literatury. Uwielbiał również czytać książki podróżników z całego świata. Tęskni za utopijnymi czasami, w których każda wioska w Nowej Anglii wspierałaby „mędrców” w celu edukowania, a tym samym szlachetnienia populacji.

Dźwięki: Thoreau rozpoczyna ten rozdział od ostrzeżenia przed nadmiernym poleganiem na literaturze jako środku do transcendencji. Zamiast tego należy samemu doświadczać życia. Thus, po opisaniu pięknego naturalnego otoczenia swojego domu i swobodnych zwyczajów domowych, Thoreau przechodzi do krytyki gwizdu pociągu, który przerywa jego zadumę. Dla niego kolej symbolizuje zniszczenie pasterskiego stylu życia. Następnie znajduje się opis dźwięków słyszalnych z jego chaty: dzwony kościelne, grzechotanie i warkot powozów, muczenie krów, śpiew koszatniczek, pohukiwanie sów, kumkanie żab i pianie kogutów.

Samotność: Thoreau zachwyca się korzystnymi skutkami życia w samotności i blisko natury. Twierdzi, że kocha bycie sam, mówiąc: „Nigdy nie znalazłem towarzysza tak towarzyskiego jak samotność”.

Goście: Thoreau pisze o odwiedzających go w jego domu. Wśród 25 lub 30 gości jest młody francusko-kanadyjski drwal, Alec Thérien, którego Thoreau idealizuje jako zbliżającego się do ideału człowieka, oraz zbiegły niewolnik, któremu Thoreau pomaga w drodze do wolności w Kanadzie.

Pole fasoli: Thoreau opisuje swoje wysiłki w uprawie fasoli. Sadzi ją w czerwcu i spędza letnie poranki na odchwaszczaniu pola motyką. Sprzedaje większość plonu, a jego mały zysk w wysokości 8,71 dolarów pokrywa potrzeby, które nie zostały zaspokojone przez przyjaciół i rodzinę.

Wioska: Thoreau odwiedza Concord co dzień lub dwa, aby słuchać wiadomości, które uważa za „orzeźwiające w swoim rodzaju jak szelest liści”. Mimo to z czułością, ale raczej z pogardą porównuje Concord do kolonii suwaka. Pod koniec lata zostaje aresztowany za odmowę zapłacenia podatków federalnych, ale zostaje zwolniony następnego dnia. Wyjaśnia, że odmawia płacenia podatków rządowi, który wspiera niewolnictwo.

Stawy: Jesienią Thoreau omawia okolicę i zapisuje swoje obserwacje dotyczące geografii Stawu Walden i jego sąsiadów: Stawu Flinta (lub Sandy Pond), Białego Stawu i Stawu Gęsiego. Chociaż Staw Flinta jest największy, ulubionymi stawami Thoreau są Walden i Biały, które opisuje jako piękniejsze niż diamenty.

Farma Bakera: Podczas popołudniowego spaceru po lesie Thoreau zostaje zaskoczony przez ulewę i szuka schronienia w brudnej, ponurej chacie Johna Farmera, bez grosza, ale ciężko pracującego irlandzkiego robotnika rolnego, oraz jego żony i dzieci. Thoreau namawia Farmera do prowadzenia prostego, ale niezależnego i satysfakcjonującego życia w lesie, co uwolni go od pracodawców i wierzycieli. Ale Irlandczyk nie chce zrezygnować ze swoich aspiracji do luksusu i poszukiwania amerykańskiego snu.

Wyższe prawa: Thoreau omawia, czy polowanie na dzikie zwierzęta i jedzenie mięsa jest konieczne. Wyciąga wniosek, że pierwotna, cielesna zmysłowość ludzi pędzi ich do zabijania i jedzenia zwierząt, a osoba, która przekracza tę skłonność, jest wyższa od tych, które tego nie potrafią. (Thoreau jada ryby i okazjonalnie soloną wieprzowinę oraz suszonego bobra). Oprócz wegetarianizmu chwala czystość, pracę i abstynencję. Uznaje również, że Indianie muszą polować i zabijać łosie dla przetrwania w „Lasach Maine” i jedli łosia podczas podróży do Maine, gdy mieszkał w Walden. Oto lista praw, które wspomina:
* Należy kochać to, co dzikie, tak samo jak kocha się to, co dobre.
* To, co ludzie instynktownie już wiedzą, jest prawdziwą ludzkością.
* Myśliwy jest największym przyjacielem zwierzęcia, na które poluje.
* Żaden człowiek starszy niż nastolatek nie chciałby bez powodu mordować żadnego stworzenia, które szanuje własne życie tak samo jak zabójca.
* Jeśli dzień i noc sprawiają radość, jest się sukcesem.
* Najwyższą formą powściągliwości jest taka, w której można żyć nie z innych zwierząt, ale z roślin i upraw wyhodowanych z ziemi.

Bestialscy sąsiedzi: Thoreau krótko omawia wiele dzikich zwierząt, które są jego sąsiadami w Walden. Opis nawyków lęgowych przepiórek jest następowany przez fascynującą relację z masowej bitwy między mrówkami czerwonymi a czarnymi. Trzech z uczestników zabiera do swojej chaty i bada pod mikroskopem, gdy czarna mrówka zabija dwóch mniejszych czerwonych. Później Thoreau zabiera swoją łódź i próbuje śledzić zaczepiającego go nurka po stawie. Zbiera również okazy zwierząt i wysyła je do Harvard College do badań.

Ogrzewanie domu: Po zbieraniu jagód w listopadzie w lesie Thoreau dodaje komin i w końcu tynkuje ściany swojego solidnego domu, aby odeprzeć zimno nadchodzącej zimy. Zbiera również dobry zapas drewna opałowego i wyraża uczucie do drewna i ognia.

Byli mieszkańcy; i zimowi goście: Thoreau opowiada historie ludzi, którzy niegdyś mieszkali w okolicy Stawu Walden. Następnie mówi o kilku gościach, których otrzymuje podczas zimy: rolniku, drwalu i swoim najlepszym przyjacielu, poecie Ellerym Channingu.

Zimowe zwierzęta: Thoreau bawi się, obserwując dziką przyrodę podczas zimy. Opisuje swoje obserwacje sów, zajęcy, wiewiórek czerwonych, myszy i różnych ptaków, gdy polują, śpiewają i jedzą resztki oraz kukurydzę, którą dla nich zostawił. Opisuje również polowanie na lisy, które mija go.

Staw zimą: Thoreau opisuje Staw Walden tak, jak wygląda zimą. Twierdzi, że zmierzył jego głębokość i zlokalizował podziemne ujście. Następnie opowiada, jak 100 robotników przyszło ciąć wielkie bloki lodu ze stawu; lód miał być wysłany do Karoliny.

Wiosna: Gdy nadejdzie wiosna, Walden i inne stawy topią się z donośnym grzmotem i warkotem. Thoreau cieszy się obserwując topnienie i zachwyca się, świadcząc zielone odrodzenie natury. Obserwuje gęsi lecące na północ i jastrzębia bawiącego się samotnie na niebie. Jak sugeruje narrator, tak jak natura się odradza, tak i on. Opuszcza Walden 6 września 1847 roku.

Zakończenie: Ten ostatni rozdział jest bardziej pasjonujący i pilny niż jego poprzednicy. W nim krytykuje konformizm: „Jeśli człowiek nie nadąża za swoimi towarzyszami, może to dlatego, że słyszy inną muzykę. Niech idzie w rytm tej muzyki, którą słyszy, niezależnie od tego, jak jest miarowa lub daleka”. Robiąc to, mężczyźni mogą znaleźć szczęście i samorealizację. „Nie mówię, że Jan lub Jonathan zrealizują to wszystko; ale taki jest charakter jutra, którego sam upływ czasu nigdy nie może sprawić, że nadejdzie. Światło, które oślepia nasze oczy, jest dla nas ciemnością. Tylko ten dzień wschodzi, dla którego jesteśmy przebudzeni. Jest jeszcze więcej dnia do wschodu. Słońce jest tylko gwiazdą poranną”.


Dzięki pomocy przywołanego czarodzieja oraz większości kolegów z klasy dzieciom udaje się przechytrzyć Inkwizytora. Ostatecznie zmieniają historię, łącząc swój świat z innym, w którym magia nie istnieje, a przyznanie się do bycia czarownicą jest uznawane za coś normalnego.[sep]Akcja tej książki osadzona jest w alternatywnej, współczesnej Anglii (Świat Dwanaście C), identycznej z naszą, z wyjątkiem obecności czarownictwa. Mimo że czarownice są powszechne, czary są nielegalne i karane śmiercią, a ich przestrzeganie nadzoruje współczesna Inkwizycja. W Larwood House, niedofinansowanej szkole z internatem, do której trafia wielu nastoletnich dzieci straconych czarownic, jeden z nauczycieli znajduje notatkę z napisem „Ktoś w tej klasie jest czarownicą”. Rozpoczyna to wewnętrzne śledztwo w sprawie kilku mniej popularnych uczniów, z których niektórzy powoli zaczynają akceptować fakt, że potrafią czarować. W tradycyjny dla dzieci sposób, magia i psoty prowadzą stopniowo do chaosu, gdy magia jest wykorzystywana do przywoływania ptaków w klasie, sprawiania, że z nieba spadają buty, rzucenia uroku na kolegę, zmuszającego go do mówienia prawdy, oraz do tradycyjnego latania na miotle. Gdy magia wymyka się spod kontroli, jeden z uczniów ucieka, obwiniając czarownicę o kontrolowanie nad nim. To zapoczątkowuje śledztwo, a Inkwizycja jest wezwana do zlokalizowania czarownic i spalenia ich. Czworo uczniów ucieka ze szkoły, a dwaj z nich zwracają się o pomoc do starej części podziemnego systemu kolei dla czarownic, który ma przenieść ich do innego świata, gdzie będą bezpieczni. Mimo że starsza kobieta mieszkająca tam mówi im, że system ten zepsuł się dawno temu, daje im zaklęcie do odmówienia w Gaju Dębowym, które przywoła pomoc w nagłym wypadku. Czworo uczniów oraz Brian, uciekinier, zbierają się w Gaju i wypowiadają „Chrestomanci” trzy razy, co przywołuje czarodzieja o dziewięciu życiach z książki „Życia Christophera Chanta”, aby im pomógł. Dzięki jego pomocy oraz wsparciu kolegów z klasy, z których większość sama jest czarownicami, dzieci przechytrzają Inkwizytora i ostatecznie zmieniają historię swojego świata, łącząc go (Dwanaście A) z naszym (Dwanaście B), w którym nie ma magii. Gdy w tym świecie znajduje się notatka, wszyscy exclaimują, że to oni są czarownicą, i uznaje się to za coś normalnego.


Nickie pomaga Althei Tower odzyskać zmysły, co kończy rządy Brendy Beeson i jej wojnę ze złem. W późniejszym życiu Nickie zostaje założycielką Ember i ukrywa dziennik, który odnajdują Lina Mayfleet i Doon Harrow.[sep]Historia zaczyna się od młodej dziewczyny o imieniu Nickie, która podróżuje ze swoją ciotką Crystal do starego domu w Yonwood, w Karolinie Północnej. Pra-pradziadek Nickie zmarł, a dom, w którym mieszkał, znany jako Greenhaven, odziedziczyły Crystal i rodzina Nickie, które planują go sprzedać. Mama Nickie pracuje w Filadelfii, a jej ojciec przydzielony jest do tajnego rządowego projektu (Miasto Ember) i komunikuje się z Nickie za pomocą krótkich kartek pocztowych. W Yonwood miejscowa kobieta o imieniu Althea Tower ma wizję przyszłości, w której świat płonie w ogniu i dymie, a następnie spędza miesiące w półprzytomnym stanie przypominającym sen, w którym bełkocze niejasne frazy i słowa. Brenda Beeson, kobieta mieszkająca w mieście, nazywa je instrukcjami od Boga i wymaga od mieszkańców przestrzegania swojej interpretacji tych słów, a także nalega, by całe miasto porzuciło swoje „błędne” drogi i zaczęło być dobrymi ludźmi, aby Bóg był z nimi. Jako wybitna liderka społeczności, kieruje lokalną policją w egzekwowaniu „wojny ze złem”, traktując mamrotania Althei jako napomnienia od Boga. Ci, którzy nie przestrzegają słów Bożych, zmuszani są do noszenia brzęczących bransoletek i są wykluczani ze społeczności. Interpretacje pani Beeson stają się z czasem coraz bardziej surowe i nieuzasadnione: zaczynając od „bez grzeszników” i „bez śpiewania”, przechodzą do „bez świateł” i w końcu do „bez psów”. W tym czasie Nickie odkrywa dziewczynę i psa mieszkających w żłobku na trzecim piętrze Greenhaven. Kiedy dziewczyna, Amanda, wychodzi, by zaopiekować się Altheą, Nickie zatrzymuje psa i narusza zakaz posiadania psów pani Beeson. Miejscowy chłopiec, Grover, z którym Nickie się zaprzyjaźniła, również staje się celem wojny ze złem, a większość książki dotyczy wewnętrznej walki Nickie z jej pragnieniem bycia „dobrą” i robienia tego, co „słuszne”. W książce pojawia się silny podtekst obrazujący werbalny konflikt między USA a „Nacjami Falangi”. Obawy, że Nacje Falangi wysyłają do USA terrorystów i szpiegów, skutkują wyznaczeniem terminu podjęcia działań przeciwko wrogowi oraz przygotowaniami do nadchodzącego kryzysu (czyli wojny). Dzięki działaniom Nickie Althea Tower odzyskuje zmysły, a działania pani Beeson zostają obalone. Historia kończy się powrotem Nickie do rodziców, którzy przeprowadzają się do Kalifornii, aby być bliżej pracy ojca. W ostatnich rozdziałach ujawnia się, że ojciec Nickie jest jednym z budowniczych Ember i że w końcu Nickie, będąc w sześćdziesiątce, otrzymuje propozycję zostania jedną z założycieli miasta. W drodze do Ember Nickie pisze krótki dziennik, który chowa za kamieniem, aby ktoś przeczytał go w przyszłości. Jest to dziennik, który Lina Mayfleet i Doon Harrow znajdują w Mieście Ember.


Gemma nie decyduje się na powrót do rodziców i nie wychowuje córki, ponieważ nie udaje jej się zerwać z narkotykami. Po wyjściu z więzienia Tar nie odstawia metadonu i nie zaczyna nowego życia z inną kobietą, całkowicie zrywając kontakt z dzieckiem.[sep]Powieść jest opowiedziana w pierwszej osobie z różnych punktów widzenia; duża część narracji należy do Gemmy i Tara, a akcja toczy się w ciągu kilku lat ich życia. Na początku historii Gemma spędza czas z Tarem, łagodnym nastolatkiem, który planuje uciec z domu po tym, jak doświadczył przemocy ze strony ojca. Gemma to buntownicza 14-latka i mimo kochających rodziców postanawia opuścić dom i dołączyć do Tara w Bristolu. W Bristolu Tar poznaje Richarda dzięki Skolly'emu, właścicielowi sklepu tytoniowego, który zlitował się nad nim. Richard to nerwowy wegetariański anarchista, on i jego przyjaciele – Vonny, postać o matczynym usposobieniu, oraz chłopak Vonny, Jerry – włamują się do opuszczonego domu, by go zajmować, i zapraszają Tara, by z nimi zamieszkał. Tar nie może doczekać się, aby przedstawić im Gemmę, gdy ta przyjeżdża do Bristolu; oni są mniej zachwyceni, ponieważ uważają, że Gemma jest młoda i impulsywna i byłoby jej lepiej w domu z rodzicami. Gemma i Tar eksperymentują z marihuaną, mieszkając w opuszczonym domu. Tar dzwoni do matki, aby dać jej znać, że jest bezpieczny. Jednak ona sprawia, że czuje się winny za pozostawienie jej samej z ojcem, co bardzo go martwi. Richard urządza imprezę w opuszczonym domu, a Tar i Gemma spotykają Lily, która oczarowuje Gemmę swoją pewnością siebie i beztroskim podejściem. Gemma i Tar wychodzą, by spędzić noc z Lily i jej chłopakiem Robem. Będąc tam, Lily i Rob namawiają Gemmę i Tara do palenia heroiny z nimi i oni to robią, wierząc, że samo palenie nie uzależni ich. Tar i Gemma mieszkają z Lily i Robem przez długi czas, a ich nawyk palenia heroiny przeradza się w długotrwałe uzależnienie. Dołączają do nich Sally, kolejna uzależniona od heroiny. Lily zachodzi w ciążę, co inspiruje ich do próby zerwania z nałogiem poprzez odstawienie narkotyku „na zimno”, jednak poddają się już po dniu. Lily wciąż wstrzykuje sobie heroinę w ciąży. Lily, Gemma i Sally pracują jako prostytutki w salonie masażu, aby finansować swoje uzależnienie. Po aresztowaniu Tar trafia do ośrodka rehabilitacyjnego. Po wyjściu deklaruje, że jest czysty, ale po powrocie do mieszkania z Gemmą, Lily i Robem, ponownie bierze heroinę. Punktem zwrotnym jest sytuacja, gdy u Tara i Gemmy ponownie znajdują heroinę; Tar bierze winę na siebie i tym razem trafia do więzienia. Gemma, będąc w ciąży z dzieckiem Tara, pozwala Vonny skontaktować się z jej matką, która prosi Gemmę o powrót do domu i urodzenie dziecka z pomocą rodziców. Zgadza się i po trzech i pół latach jest z powrotem w domu. Jej historia kończy się tym, że jest czysta i wolna od heroiny, wychowując dziecko bez Tara, ponieważ nie ufa mu, że pozostanie trzeźwy. Tar, po wyjściu z więzienia, powoli odstawia metadon i ustatkuje się z nową dziewczyną, odwiedzając swoją i Gemmy córkę co kilka miesięcy.


Rodzice Rosso łamią zasady, spodziewając się jedenastego dziecka, co sprawia, że matka pozwala dzieciom na posiadanie zwierzęcia. Zamiast psa, rodzina adoptuje kota i nadaje mu imię z końca książki z imionami, co stanowi odwrócenie dotychczasowego systemu.[sep]Rodzina Rosso ma dziesięcioro dzieci, które otrzymały imiona zgodnie z niezwykle zorganizowanym systemem matki, polegającym na tym, że imię pierwszego dziecka pochodzi z pierwszego imienia w sekcji A książki z imionami dla dzieci (sekcja dla dziewczynek lub dla chłopców, w zależności od płci), drugie dziecko otrzymuje drugie imię z sekcji B i tak dalej. W rezultacie dziesięcioro dzieci nosi imiona: Abigail (Abbie), Bainbridge, Calandra (Candy), Dagwood (Woody), Eberhard (Hardy), Faustine i Gardenia (Dinnie) (bliźniaki), Hannah, Ira oraz Janthina (Jan). Historia zaczyna się od ich przeprowadzki z mieszkania w Nowym Jorku do farmy w New Jersey. Każdy rozdział przedstawia punkt widzenia jednego dziecka na temat przystosowania się do nowego domu (jak próby Woody’ego, by zostać komikiem w stylu Woody’ego Allena, pragnienie Hardy’ego, by zostać detektywem jak chłopcy z serii o Hardy Boys, poczucie wykluczenia Hannah przez rodzinę, czy bezskuteczne starania Bainbridge’a o zorganizowanie lokalnej drużyny futbolowej) oraz wspólne próby dzieci zdobycia zwierzęcia domowego, mimo że rodzice twierdzą, że przy dziesięciorgu dzieci nie powinni mieć żadnego zwierzaka. Dzieci w końcu wygrywają bitwę o zwierzę, gdy rodzice ogłaszają, że łamią zasady i spodziewają się jedenastego dziecka (psując idealny obraz „schodów” z dzieci w wyobrażeniach matki), które otrzyma imię Kelly lub Keegan, w zależności od płci (według książki „Jedenastka dzieci, jedno lato” ostatecznie jest to chłopiec). Skoro rodzice złamali zasady, matka ustępuje i pozwala im zdobyć psa. Jednak zmieniają zdanie, gdy znajdują bezdomne kocię. Idąc w ślady matki, decydują się nazwać kota „Zsa Zsa” lub „Zuriel”, od ostatnich imion w książce z imionami, tym samym odwracając system matki. Dzieci są tym zachwycone.