Po śmierci żony Peter Halloran nawiązuje współpracę z Walkerem i Coertze, aby odzyskać ukryty skarb, zapewniając sposób na jego przemyt. Podczas podróży do Tangeru i portów Morza Śródziemnego mężczyźni uświadamiają sobie, że są śledzeni przez inne osoby, które również dążą do przejęcia bogactwa.[sep]Peter Halloran, imigrant w Republice Południowej Afryki po II wojnie światowej, ugruntował swoją pozycję jako udany i dochodowy projektant oraz budowniczy jachtów i małych jednostek pływających. Życie jest dobre – biznes kwitnie, a on ma piękną żonę i córkę. Pewnego dnia, w barze lokalnego klubu żeglarskiego, spotyka Walkera, byłego żołnierza-alkoholika, który opowiada mu niewiarygodną historię o ukrytym skarbie. Kiedy Walker był jeńcem wojennym we faszystowskich Włoszech, udało mu się zbiec z małą grupą alianckich jeńców, w tym z Afrykanerem o nazwisku Coertze oraz kilkoma włoskimi partyzantami, i przez kilka miesięcy prowadzić działania partyzanckie w górach Ligurii przeciwko nazistowskim Niemcom. Pod koniec wojny ich grupa urządziła zasadzkę na konwój ciężarówek, w którym znajdował się ogromny skarb w postaci sztabek złota, klejnotów, a nawet Korony Państwowej Etiopii. Zamiast przekazać skarb władzom, ukryli ciężarówki w opuszczonej kopalni i zamurowali wejście. Teraz, gdy wojna się skończyła, skarb czeka na odebranie, pod warunkiem że wymyślą jakiś sposób na przemykanie go przez włoską celną służbę. Halloran nie przywiązuje wagi do tej historii, aż do kilku lat później, gdy życie zaczyna mu się psuć. Po śmierci żony w wypadku drogowym czuje, że potrzebuje zmiany. Przypadkowe ponowne spotkanie z Walkerem prowadzi do rozmowy z Coertze, a trzej mężczyźni zgadzają się na partnerstwo w celu odzyskania skarbu. Walker i Coertze wiedzą, gdzie on się znajduje, a Halloran ma idealne rozwiązanie, aby wywieźć go z kraju. Jednak Hallorana zaczynają niepokoić pewne pytania – na przykład dlaczego z dużo większej grupy partyzantów przeżyli tylko Walker i Coertze oraz dlaczego Walker tak bardzo boi się Coertze? Tajemnica się pogłębia, gdy mężczyźni udają się do Tangeru, a stamtąd do portów wokół Morza Śródziemnego i odkrywają, że ich kroki są śledzone przez podejrzane typy. Wkrótce staje się jasne, że nie są jedynymi, którzy są po skarb.


Po hospitalizacji Marigold Dolphin zamieszkuje z biologicznym ojcem, który nie ma własnej rodziny i postanawia się nią zaopiekować. Star pozostaje z Micky’m i nie dołącza do siostry w pieczy zastępczej, przez co dziewczyny nie godzą się ani nie odwiedzają matki.[sep]Ta historia rozgrywa się w Londynie, w małym mieszkaniu. Dolphin i jej starsza siostra Star mieszkają z matką, Marigold, która ma wiele kolorowych tatuaży. Marigold ma problem z piciem i czasem zachowuje się „szalenie”. Dolphin kocha Marigold i uważa ją za wspaniałą i wyjątkową, podczas gdy Star wstydzi się tatuaży matki i jej nieprzewidywalnego zachowania. Dolphin w szkole czuje się jak outsiderka; jest prześladowana przez niektórych kolegów i ma wrażenie, że nauczycielka jest dla niej niemiła. Zmagania sprawia jej też dysleksja. Star wydaje się być bardziej popularna, a Dolphin nie podoba się to, że siostra ma starszego chłopaka. Dolphin zaprzyjaźnia się później z Oliverem, nieśmiałym i uczącym się chłopcem, który spędza przerwy obiadowe w bibliotece, aby uniknąć drwin. Marigold kupuje bilety na koncert swojego ulubionego zespołu, Emerald City, w zamiarze odnalezienia Micky’ego, ojca Star, w którego Marigold wciąż twierdzi, że jest zakochana. Obie dziewczyny są zaskoczone, gdy tej nocy wraca z Micky’m. On nie wiedział, że ma córkę, i jest zachwycony spotkaniem ze Star, a ona z kolei go uwielbia. Dolphin nie go lubi, ponieważ czuje, że on porzucił Marigold. Micky wysyła obu dziewczynom prezenty, a Star jedzie spędzić z nim weekend. Marigold miała nadzieję na pojednanie z Micky’m i jest zdruzgotana, słysząc, że on ma dziewczynę, z którą mieszka. Micky dowiaduje się o zachowaniu Marigold i zaprasza zarówno Star, jak i Dolphin, by zamieszkały z nim. Dolphin pozostaje lojalna wobec Marigold i odmawia jej opuszczenia, więc Star wyjeżdża, by być z Micky’m. Po wyjeździe Star u Marigold dochodzi do załamania nerwowego i maluje się na biało toksyczną farbą. Dolphin musi wezwać karetkę i dowiaduje się, że z powodu choroby psychicznej matka może pozostać w szpitalu przez jakiś czas. Gdy Marigold jest w szpitalu, chora i zmęczona, Oliver zachęca Dolphin, by skontaktowała się ze swoim biologicznym ojcem, o którym nic nie wie, poza tym, że ma na imię Micky i pracował jako instruktor pływania. Udaje jej się go namierzyć, a on jest zadowolony z jej spotkania. Dolphin ma nadzieję, że się nią zaopiekuje, ale on już ma żonę i córki oraz chce postąpić właściwie, kontaktując się z opieką społeczną, aby Dolphin mogła przez jakiś czas przebywać w rodzinie zastępczej. Dolphin początkowo przeraża perspektywa trafi do rodziny zastępczej, słysząc przerażające historie Marigold z jej własnego dzieciństwa, ale zamieszkuje u życzliwej starszej kobiety i kilkorga młodszych dzieci, a jej ojciec zabiera ją w odwiedziny do Marigold, która przyjmuje leki na zaburzenia dwubiegunowe. Star pojawia się w rodzinie zastępczej po powrocie do mieszkania i odkryciu, że nie ma tam ani Marigold, ani Dolphin. Star zostaje w pieczy zastępczej z Dolphin i choć na początku się kłócą, godzą się i wspólnie odwiedzają Marigold. Historia kończy się decyzją Dolphin, że nawet mimo iż Marigold jest w szpitalu, a ona i Star w rodzinie zastępczej, nadal są rodziną.


Po wyciągnięciu ostatniego pina z obwodu komputera protagonista odzyskuje osobowość Angelo di Negri. Uznając Dom za porażkę, postanawia zniszczyć poszczególne Skrzydła oraz wyłączyć sterujący system komputerowy.[sep]Akcja, jak w wielu czysto science-fictionowych powieściach Zelazny’ego, rozgrywa się za kilka stuleci. Narrator, płatny morderca z mafii o imieniu Angelo di Negri, został przebudzony ze stanu zawieszenia przez w dużej mierze legalnych następców organizacji przestępczej i otrzymał misję zabicia naukowca w ufortyfikowanym obiekcie na inaczej niezamieszkałej planecie. Pierwsza część powieści opisuje atak Negriego na planetę, w którym rozpoczyna on natarcie w ciężko uzbrojonej i opancerzonej kapsule kosmicznej, która zostaje stopniowo zredukowana przez potężne obrony do pojazdu szturmowego, a ten z kolei jest powoli niszczony, aż Negri go opuszcza, by kontynuować pieszo z bronią ręczną, zostając ostatecznie tylko z sztyletem. Gdy wykonuje zadanie, dzwoni telefon. Jest to motyw przewodni całej historii. Jego ofierze udało się przetrwać nawet śmierć ciała i mówi Negriemu, że podczas gdy oni walczyli, wybuchła wojna i ludzkość jest bliska wyginięcia. Tylko technologia w innym budynku może ocalić resztki. Negri odnajduje zapasy i wyrusza na kolejny etap swojej historii. Mimo że jest również w pierwszej osobie, kolejna część powieści wydaje się nie mieć nic wspólnego z Negrím. Narrator jest członkiem tajnej kabały rozproszonej po Domu, serii sztucznych środowisk, w których żyją ludzie, nigdy nie widząc na własne oczy świata zewnętrznego. Wydaje się, że ta kabala zarządza Domem, a ktoś zabija jej członków jeden po drugim. Każda śmierć wstrząsa pozostałymi, więc są ewidentnie klonami. (Jak opisano wcześniej w powieści, klonowanie jest możliwe, chociaż klony mają ze sobą niewytłumaczalne połączenie psychiczne). Jednym z członków kabały jest Nexus, ten, który może łączyć się z komputerem, który wydaje się sterować wszystkim. Za każdym razem, gdy Nexus zostaje zabity, jego świadomość przenosi się do innego członka. Narracja przechodzi z jednego Nexusa do następnego, gdy zabójca pracuje zgodnie ze swoją listą. Każdy z nich otrzymuje wspomnienia swojego poprzednika w chwili śmierci. Dom ma Skrzydła, różne sekcje, połączone Korytarzami, które mogą w rzeczywistości być robakami w przestrzeni. Niektóre Skrzydła są mieszkalne, inne biurowe, produkcyjne, techniczne itp. Istnieją również poziomy wewnątrz Skrzydeł. Skrzydło Null to miejsce, gdzie znajduje się komputer, a także szereg pinów w obwodzie drukowanym reprezentujących etapy oczyszczania kabały ze złych instynktów i złych wspomnień z jej zbiorowej osobowości. To odbiera deklarowany cel Domu – pozbycie się ludzkości wszystkich cech, które przyczyniły się do jej upadku, aby była odpowiednia do ponownego uwolnienia. Obejmuje to okazjonalne usuwanie ludzi z niepożądanymi cechami w dążeniu do wyhodowania lepszego człowieka. Narrator musi zmierzyć się z wewnętrznym demonem, głosem, który próbuje go nakłonić do usunięcia najnowszego pina. Stare wspomnienia nie są całkowicie stłumione i objawiają się w ten sposób. W miarę jak zagrożenie ze strony zabójcy – teraz znanego jako Pan Black – rośnie, głos staje się bardziej uporczywy, aż piny są usuwane jeden po drugim, ujawniając więcej o historii kabały. Narrator jest również ścigany przez kobietę, której ojciec został zmuszony przez kabałę do popełnienia samobójstwa w celu stłumienia niechcianej technologii i która wydaje się znać Pana Blacka. Ta część historii obejmuje ciągłe walki w biurach, fabrykach i tunelach serwisowych, gdy narrator poluje i jest polowany przez Pana Blacka. W jednej scenie narrator próbuje uciec przez biura, a gdy mija każde biurko, telefon dzwoni w jakiejś wyśmiewającej wersji pościgu. Gdy piny są usuwane, narrator staje się bardziej zdolnym myśliwym i bardziej bezwzględnym. W końcu narrator zabija Blacka, który umiera z uśmiechem na twarzy. Szybko staje się jasne, dlaczego. Black to kolejny klon, a jego osobowość przenosi się do jednego z członków kabały. Narrator odpiera transfer, ale zdaje sobie sprawę, że w ten sposób pozwolił Blackowi przejąć kontrolę nad jednym z pozostałych, którzy wszyscy są w Skrzydle Null. Przybywając tam z kobietą, odkrywa, że wszyscy oprócz jednego nie żyją, a Black uciekł na Zewnątrz. Wyciągnął też wszystkie piny oprócz ostatniego. W ostatniej walce na tej samej zniszczonej krainie, gdzie Negri zaatakował na początku, Black zabija narratora, ale potem musi zmierzyć się z nieuniknionym transferem. Black staje się nowym narratorem. Był skradzionym klonem, ale nie pamiętał swojego pochodzenia. Po prostu żył w szczelinach społeczeństwa Domu, w jakiś sposób otrzymując pomoc od nieznanej strony. Ostatecznie stał się wrogiem kabały, zdecydowanym otworzyć Dom i ponownie uwolnić ludzkość. Ale teraz jest kabałą, ze wszystkimi ich sprzecznymi wspomnieniami i motywami. Musi przedostać się z powrotem do Skrzydła Null, walcząc ze wszystkimi starymi obronami. Staje się oczywiste, że klony są wszyscy spokrewnieni z Angelo Negrím. Z wyciągnięciem ostatniego pina osobowość Negriego zostaje przywrócona. Uświadamia sobie, że Dom to porażka. Jedyną rzeczą, którą pozostało do zrobienia, jest rozbicie różnych Skrzydeł i wyłączenie komputera. To robi. Ostatni raz dzwoni telefon. Kobieta odbiera. To bezcielesny naukowiec, który manipulował wydarzeniami od samego początku. Negri każe kobiecie przekazać wiadomość.


Osidian nie zyskuje uznania plemienia ochrowego ze względu na brak umiejętności i odwagi, co uniemożliwia jemu i Karnelianowi osiedlenie się w wiosce. Książę nie manipuluje plemionami, aby zebrać oddział wojenny, lecz rezygnuje z zamiaru wypowiedzenia wojny swojemu bratu.[sep]Karnelian, syn i dziedzic lorda Sutha, oraz książę Osidian zostali uprowadzeni, odurzeni narkotykami i przemyceni z Osrakum, stolicy Trzech Krain, w funeralnych urnach. Karnelian budzi go rabuś grobów, który szuka łupów w urnach. Rabuś staje natychmiast przed dylematem: spojrzał w twarz jednego z wywyższonych, wybranych lordów, za co grozi mu śmierć; może ich zabić, ryzykując ostateczne wykrycie i śmierć; może zostać schwytany w nieuniknionej obławie za tak wybitnymi osobami i stracony, albo uciec daleko od stolicy ze swoimi jeńcami w nadziei na sprzedanie ich jako cennych niewolników. Wybiera tę ostatnią opcję jako jedyną szansę na przetrwanie, a tym samym los Karneliana i Osidiana potoczy się zupełnie inaczej niż zaplanowana koronacja Osidiana. Ponieważ Osidian nie stawił się na koronacji, jego brat Molochite zostaje automatycznie cesarzem. Jako śmiertelny brat nowego boskiego cesarza Osidian zająłby miejsce Molochite w ofierze z krwi. Karnelian i Osidian są skuci i przebrani, a następnie odprowadzeni z dala od stolicy. Stan Osidiana jest gorszy niż Karneliana, więc to na Karnelianie spoczywa trudny wybór próby ucieczki. Karnelian ma szansę na ucieczkę i powrót do stolicy, ale porzucenie Osidiana lub przywiezienie go z powrotem oznaczałoby jego nieuniknioną śmierć. Zamiast tego wykorzystuje atak koczowniczych plemion, by przenieść się do niewoli u plemion, a nie u handlarzy niewolnikami. Gdy grupa wraca na równiny, które są domem dla plemienia ochrowego, stan Osidiana nieco się poprawia, a jego lekkomyślna determinacja w obronie grupy przed dzikimi zwierzętami, a także umiejętności nawigacyjne i znajomość równin wyniesione z niekonwencjonalnego i uprzywilejowanego wykształcenia, robią wrażenie na plemieniu. Niektórzy zaczynają okazywać Osidianowi szacunek zarówno jako wyraźnie rozpoznawalnemu członkowi rasy panującej, której nauczyli się się bać, jak i naturalnemu następcy zabitych przywódców ich grupy. Plemię wraca do swojej wioski, gdzie połączenie błyskotliwej wymowy Karneliana (którego rodzina posiadała wielu równiników jako niewolników) i rosnącego szacunku dla Osidiana sprawia, że pozwalają im żyć jako części wioski. Karnelian akceptuje ich nowe życie, ale Osidian początkowo ma myśli samobójcze, a potem przechodzi do chęci zemsty. Rozpoczyna plan odzyskania swojej pozycji i zaczyna manipulować plemieniem dla własnych celów. Dzięki serii inscenizowanych spotkań stawia plemiona z różnych wiosek przeciwko sobie, aż przejmuje kontrolę nad stale rosnącym oddziałem wojennym. Zamierza go wykorzystać jako początek armii, by wypowiedzieć wojnę swojemu bratu.


Sookie zostaje porwana i torturowana przez wróżki, co doprowadza do śmiertelnej bitwy, w której ginie jej matka chrzestna oraz ochroniarz. W konsekwencji tych wydarzeń pradziadek Sookie postanawia zamknąć dostęp do Krainy Wróżek.[sep]W tej powieści wilkołaki i zmiennokształtni ujawniają swoją obecność, naśladując przykład wampirów. Jednocześnie król Nevady, który obecnie sprawuje władzę również nad Luizjaną, zaczyna konsolidować swoją władzę, co przynosi szereg konsekwencji. Ujawnienie istnienia wilkołaków i zmiennokształtnych powoduje pewne problemy. Szef Sookie, Sam Merlotte, ujawnia społeczności, że jest zmiennokształtnym, a Tray Dawson wyznaje, że jest wilkołakiem; obaj mężczyźni zmieniają się w swoje zwierzęce formy wieczorem w barze Merlotte'a w dniu ogłoszenia. Większość mieszkańców Bon Temps przyjmuje nowe ujawnienie dość dobrze; w barze Merlotte'a początkowo następuje spadek liczby klientów, ale potem wszystko wraca do normy. Jednak kelnerka z Merlotte'a, Arlene, która spotyka się z członkiem antywampirze Bractwa Słońca (FoS), źle znosi ujawnienie i w furii rezygnuje z pracy. Matka Sama, również zmiennokształtna, zostaje postrzelona przez ojczyma Sama, a rodzeństwo Sama, które nie jest zmiennokształtne i nie wiedziało, że ich rodzice oraz brak są zmiennokształtni, ma pewne kłopoty związane z ogłoszeniem. Sam opuszcza Bon Temps, by pomóc matce, i pozostawia Sookie tymczasowo odpowiedzialną za bar. Tymczasem król Nevady, Felipe de Castro, konsoliduje swoją władzę w Luizjanie. Eric, jako jedyny szeryf z Luizjany, który przetrwał upadek panowania królowej Sophie-Anne, znajduje się w niepewnej sytuacji i walczy z Victorem Maddenem, przedstawicielem króla. Eric obawia się, że król spróbuje zdobyć Sookie, by wykorzystać ją w swoich interesach w Nevadzie, więc Eric oszukuje Sookie, która nie zna protokołów wampirzego małżeństwa, zmuszając ją do poślubienia go. Nie jest z tego zadowolona, ale niewiele może zrobić. Jednak małżeństwo to jest uznawane tylko przez wampiry. FBI przychodzi porozmawiać z nią o jej roli w odnajdywaniu ludzi podczas zawalenia się Piramidy w Gizie. Następnie na parkingu barze Merlotte'a znajduje się okaleczone i ukrzyżowane ciało ciężarnej żony Jasona, wilkołaczycy, co prowadzi Sookie do przekonania, że jest to przestępstwo z nienawiści skierowane przeciwko niedawno ujawnionym wilkołakom. Kiedy Arlene zaprasza Sookie do swojego domu, Sookie przybywa, tylko aby dzięki obserwacji i zdolności czytania w myślach odkryć, że przyjaciele Arlene z Bractwa Słońca zamierzają ukrzyżować Sookie, a Arlene prowadzi ją w pułapkę. Sookie wzywa władze i stawia czoło Arlene. W wyniku wymiany ognia ginie jeden z mężczyzn z FoS, a agent FBI zostaje ranny; Arlene zostaje aresztowana wraz z pozostałym potencjalnym mordercą. Sookie jednak uświadamia sobie, że mimo próby wykorzystania jej jako przykładu, to oni nie ukrzyżowali Crystal Stackhouse. Zamierzali popełnić przestępstwo na podobieństwo innego. Sookie dowiaduje się, że jej pradziadek wróżek, Niall, jest zaangażowany w śmiertelną wojnę wróżek, w której Sookie znalazła się w środku. Dwaj psychopatyczni wróżkowie, Lochlan i Neave, zabijają wszystkich ludzi z częściową krwią wróżek, ponieważ wierzą, że mieszanie się z ludźmi jest powodem spadku znaczenia pełnokrwistych wróżek. Ci sami wróżkowie zabili rodziców Sookie, ponieważ jej ojciec był w jednej czwartej wróżkiem. Później ujawnia się, że krwawa para ukrzyżowała żonę Jasona Stackhouse'a dla zabawy. Później porywają Sookie i torturują ją, aby zmusić jej pradziadka do poddania się. Sookie zostaje uratowana przez Billa i Nialla, ale nie zanim dozna wielkiego urazu i być może śmiertelnych obrażeń. Eric daje jej więcej swojej krwi, ale nie może poświęcić jej wystarczająco dużo, aby w pełni się wyleczyć, ponieważ ma bardzo poważne obrażenia, a sam Eric potrzebuje sił w nadchodzącej bitwie. W finałowej bitwie w szpitalu dla nadprzyrodzonych istot matka chrzestna Sookie, wróżka Claudine (która jest w ciąży), ginie, podobnie jak Tray Dawson, wilkołaczy ochroniarz Sookie i chłopak wiedźmy i współlokatorki Sookie, Amelii Broadway. Sookie zostaje uratowana przez Erica i Billa, którzy zabijają Breandana. Niall postanawia następnie odciąć Krainę Wróżek i żegna się z Sookie.


Pani Tiggy-winkle odnalazła zgubione przez Lucie rzeczy i wyprała je dla niej. Podczas pożegnania dziewczynka zauważyła, że praczka przemieniła się w małego, brązowego jeża pokrytego kolcami.[sep]Mała dziewczynka o imieniu Lucie mieszka na farmie zwanej Małym Miasteczkiem. Jest to grzeczna dziewczynka, ale zgubiła trzy chusteczki do kieszeni i fartuszek. Wypytuje o nie Kotkę Tabby i Kurę Sally Henny-penny, ale one nic nie wiedzą. Lucie wspina się na schodki i dostrzega w trawie na wzgórzu za farmą jakieś białe tkaniny. Wdrapuje się na wzgórze wzdłuż stromej ścieżki, która kończy się pod wielką skałą. Znajduje małe drzwi w zboczu i słyszy za nimi kogoś, kto śpiewa: „Białe jak lilia i czyste, o! Z małymi falbankami pomiędzy, o! Gładkie i gorące – czerwona rdzawa plama Nigdy tu nie widziana, o!”. Puka. Przestraszony głos woła: „Kto tam?”. Lucie otwiera drzwi i odkrywa kuchnię o niskim suficie. Wszystko jest malutkie, nawet garnki i patelnie. Przy stole stoi niska, krępa osoba w podwiniętej sukni z druku, fartuchu i prążkowanej halkce. Prasuje. Jej mały czarny nosek wydaje dźwięki: szmark, szmark, szmark, a oczy jej migoczą, migoczą, a pod małą białą czapką są kolce! To pani Tiggy-winkle, praczka zwierząt i „wspaniała wybielaczka”. Jest zajęta pracą. Znalazła zgubione rzeczy Lucie i wyprała je dla niej. Pokazuje też Lucie rzeczy należące do zwierzęcych klientów pani Tiggy-winkle. Uprane ubrania są związane w paczki, a chusteczki Lucie są starannie złożone w jej czystym fartuszku. Wyruszają razem w dół ścieżki, by odnieść świeże pranie małym zwierzętom i ptakom z okolicy. Na dole wzgórza Lucie wspina się na schodki i odwraca się, by podziękować pani Tiggy-winkle. „Ale to bardzo dziwna rzecz!”. Pani Tiggy-winkle „biegnie, biegnie, biegnie pod górę”. Jej czapka, szal i suknia z druku są nigdzie nie do zobaczenia. Jak stała się mała i brązowa – i pokryta kolcami! „Czemuż! Pani Tiggy-winkle to nic innego jak JEŻ!”. Narrator mówi czytelnikowi, że niektórzy myśleli, że Lucie zasnęła na schodkach i zmarzyła to spotkanie, ale jeśli tak, to skąd wzięła trzy czyste chusteczki i wyprany fartuszek? „Poza tym”, zapewnia narrator czytelnika, „widziałem te drzwi w tył wzgórza zwanego Catbells – a poza tym bardzo dobrze znam droga panią Tiggy-winkle!”.


Wędrowny błazen Bear ratuje Crispina przed śmiercią głodową i zmusza go do złożenia przysięgi służby. W trakcie wspólnej podróży mężczyzna uczy chłopca nowych umiejętności, co sprawia, że Crispin nabiera pewności siebie. Ostatecznie Bear zwalnia go z przysięgi i proponuje mu, aby został jego uczniem.[sep]W 1377 roku w Anglii trzynastoletni chłopiec, znany jedynie jako syn Asty, żyje jako chłop w małej wiosce. Jego wioska wchodzi w skład terytorium feudalnego pana Furnivala. Ponieważ pan od lat przebywa na wojnie we Francji, wioska od dawna pozostaje pod bezpośrednią kontrolą zarządcy, Johna Aycliffe’a. Gdy umiera jego matka, syn Asty zostaje sam, ponieważ nie ma innych znanych krewnych. Krótko potem John Aycliffe fałszywie oskarża go o kradzież i ogłasza go „głową wilka” – kimś, kogo można zabić z miejsca. Syn Asty zwraca się do wiejskiego księdza, swojego jedynego przyjaciela. Ten daje mu ołowiany krzyż należący do jego matki i ujawnia, że jego prawdziwe imię to Crispin. Ksiądz obiecuje wyjawić Crispinowi prawdę o tym, kim był jego ojciec, ale zanim zdąży to zrobić, ludzie Aycliffe’a mordują go, zmuszając Crispina do ucieczki z wioski w pojedynkę, ściganego przez zarządcę. Ponieważ całe życie żył jako ubogi chłop, Crispin nie zna świata zewnętrznego ani nie posiada żadnych przydatnych umiejętności. Przed śmiercią głodową ratuje go wędrowny błazen o imieniu Bear, który zmusza Crispina do złożenia przysięgi, że zostanie jego sługą. Uświadomiwszy sobie, że Crispin jest wciąż ścigany przez Aycliffe’a, Bear prosi o pokazanie napisu na ołowianym krzyżu, który Crispin wciąż nosi przy sobie. Bear odmawia powiedzenia analfabecie Crispinowi, co brzmią te słowa, choć Crispin zdaje sobie sprawę, że jest to bardzo ważne. Bear zadrwił sobie z Crispina, krytykując jego brak wiedzy i uległy charakter. Crispin z kolei początkowo jest zniechęcony pozornie zdradzieckimi i bluźnierczymi postawami Beara dotyczącymi wolności dla zwykłych ludzi spod kontroli zarówno szlachty, jak i kościoła. Podczas ich wspólnych podróży Bear zaczyna jednak uczyć Crispina różnych umiejętności, a Crispin powoli zaczyna nabierać pewności siebie. Prawdziwa więź przyjaźni zaczyna się rozwijać, a Bear ostatecznie zwalnia Crispina z przysięgi służby. Zamiast tego pyta, czy Crispin zostanie jego uczniem, na co ten chętnie się zgadza. Podszywając się pod ojca i syna, obaj wyruszają w stronę miasta Great Wexly. Choć jest to stolica ziem pana Furnivala, Bear twierdzi, że ma tam ważne sprawy do załatwienia.


Po powrocie z Persji do niepodległego Azerbejdżanu Ali z entuzjazmem przyjmuje propozycję objęcia stanowiska ambasadora we Francji, ignorując obawy o los w Paryżu. W momencie ataku Armii Czerwonej na Gandżę mężczyzna unika śmierci w walce i wspólnie z żoną ucieka z dzieckiem do Gruzji.[sep]„Ali i Nino” to historia młodego Azerbejdżanina, który zakochuje się w gruzińskiej księżniczce. W istocie książka jest poszukiwaniem prawdy i pojednania w świecie sprzecznych wierzeń i praktyk – islamu i chrześcijaństwa, Wschodu i Zachodu, starości i młodości, mężczyzny i kobiety. Znaczna część powieści rozgrywa się w Starym Mieście w Baku (Iczeri Szachar) w przededniu rewolucji bolszewickiej, która rozpoczęła się około 1917–1918 roku. Powieść została po raz pierwszy opublikowana w 1937 roku, w obcym kraju (Austrii), w obcym języku (niemieckim), przez kogoś, kto użył pseudonimu Kurban Said (Gurban Said, po azersku). Ali Chan Szirwanşir, potomek szlacheckiej rodziny muzułmańskiej, kształci się w rosyjskim męskim liceum. Podczas gdy jego ojciec jest jeszcze w pełni częścią Azji, Ali styka się z zachodnimi wartościami w szkole oraz dzięki swojej miłości do gruzińskiej księżniczki Nino, która została wychowana w tradycji chrześcijańskiej i należy bardziej do świata europejskiego. Książka opisuje miłość Alego do Nino, z wycieczkami do górskich wiosek w Dagestanie, Szuszy w Azerbejdżanie, Tbilisi w Gruzji i Persji. Po ukończeniu liceum Ali postanawia poślubić Nino. Początkowo ona waha się, dopóki Ali nie obiecuje, że nie zmusi jej do noszenia welonu ani do życia w haremie. Ojciec Alego, mimo swojego tradycyjnego muzułmańskiego poglądu na kobiety, popiera małżeństwo; ojciec Nino stara się je odłożyć w czasie. Książka przyjmuje dramatyczny obrót, gdy Ormianin, którego Ali uważał za przyjaciela, porywa Nino. W odwecie Ali goni go konno, dogania jego samochód i zabija go. Wbrew tradycji oszczędza Nino. Ali ucieka do Dagestanu, aby uniknąć zemsty rodziny Ormianina. Po wielu miesiącach Nino znajduje Alego w prostej górskiej wiosce; oboje biorą śyd na miejscu i spędzają kilka miesięcy w szczęśliwej nędzy. Wraz z zamętem po rewolucji rosyjskiej Ali Chan podejmuje trudne decyzje ideologiczne. Kiedy armia turecka zbliża się, by wyzwolić jego rodzimy Baku, Ali Chan uważnie obserwuje rozwój wydarzeń. Bolszewicy odbijają Baku, a Ali i Nino uciekają do Iranu (Persji). w Teheranie Ali przypomina sobie o swoich muzułmańskich korzeniach, podczas gdy Nino jest zasadniczo nieszczęśliwa w zamknięciu haremu. Po utworzeniu Republiki Azerbejdżanu Ali i Nino wracają i stają się kulturalnymi ambasadorami swojego nowego kraju. Ali otrzymuje propozycję objęcia stanowiska ambasadora we Francji – pomysł, który zainicjowała Nino – ale Ali odmawia, ponieważ obawia się, że będzie w Paryżu nieszczęśliwy. Kiedy Armia Czerwona zstępuje na Gandżę w Azerbejdżanie, Ali bierze broń, by bronić swojego kraju. W tym czasie Nino ucieka z dzieckiem do Gruzji, ale Ali Chan ginie w bitwie, gdy bolszewicy zajmują kraj, co w rzeczywistości doprowadziło do ustanowienia sowieckiej dominacji nad Azerbejdżanem w latach 1920–1991 i końca krótkotrwałej Demokratycznej Republiki Azerbejdżanu (ADR, od maja 1918 do kwietnia 1920).


Alessandro stopniowo traci rozum z powodu upokorzeń ze strony Amerykanów i ostatecznie zostaje przez jednego z nich zastrzelony. Po jego śmierci Ramona poślubia Felipe Moreno i para opuszcza Kalifornię, osiedlając się w Meksyku.[sep]W południowej Kalifornii, krótko po wojnie amerykańsko-meksykańskiej, osierocona dziewczynka o szkocko-indiańskim pochodzeniu, Ramona, jest wychowywana przez Señorę Gonzagę Moreno, siostrę zmarłej matki chrzestnej Ramony. Señora Moreno wychowała Ramonę jako członkinię rodziny, dając jej wszelkie luksusy, ale tylko dlatego, że matka chrzestna Ramony prosiła o to jako o swoje ostatnie życzenie. Z powodu indiańskiego pochodzenia Ramony Moreno jej nie kocha. Tą miłością otacza swojego jedynego syna, Felipe Moreno, którego uwielbia. Señora Moreno uważa się za Meksykankę, mimo że Kalifornia została niedawno przejęta przez Stany Zjednoczone. Nienawidzi Amerykanów, którzy po zakwestionowaniu jej praw do ziemi podzielili jej ogromne rancho. Señora Moreno odwleka strzyżenie owiec, wielkie wydarzenie na rancho, czekając na przyjazd grupy Indian z Temeculi, których zawsze zatrudnia do tej pracy. Czeka też na księdza, ojca Salvierderrę, z Santa Barbara. Organizuje przyjazd księdza, aby indiańscy robotnicy mogli odprawiać nabożeństwa i spowiadać się w jej kaplicy, zamiast opuszczać rancho. Ramona zakochuje się w Alessandrze, młodym indiańskim pasterzu i synu Pablo Assisa, wodza plemienia. Señora Moreno jest wściekła, ponieważ choć Ramona jest w połowie Indianką, Señora nie chce, by wyszła za mąż za Indianina. Ramona uświadamia sobie, że Señora Moreno jej nigdy nie kochała, i ona oraz Alessandro uciekają. Alessandro i Ramona mają córkę i podróżują po południowej Kalifornii, próbując znaleźć miejsce do osiedlenia się. W następstwie wojny plemię Alessandra zostało wypędzone ze swojej ziemi, co oznaczało początek osadnictwa europejsko-amerykańskiego w Kalifornii. Przeżywają nędzę i trudy, ponieważ Amerykanie, którzy kupują ich ziemię, żądają również ich domów i narzędzi rolniczych. Chciwi Amerykanie wypędzają ich z kilku gospodarstw, a oni nie mogą znaleźć stałej społeczności, która nie byłaby zagrożona przez napływ osadników ze Stanów Zjednoczonych. W końcu przenoszą się w góry San Bernardino. Alessandro powoli traci zmysły z powodu ciągłych upokorzeń. Kocha Ramonę namiętnie i żałuje, że zabrał ją z względnej wygody w zamian za „bezowocne” wędrówki. Ich córka „Oczy Nieba” umiera, ponieważ biały lekarz nie chciał przyjechać do ich gospodarstwa, aby ją leczyć. Mają kolejną córkę, o imieniu Ramona, ale Alessandro nadal cierpi. Pewnego dnia odjeżdża koniem Amerykanina, który podąża za nim i go strzela, mimo że wiedział, że Alessandro był psychicznie chory. Ramona nieobecna była na rancho przez dwa lata. Felipe Moreno znajduje owdowiałą Ramonę i biorą ślub. On zawsze ją kochał i uważa, że jest piękniejsza niż kiedykolwiek. Felipe uważał Alessandra za przyjaciela, i on oraz Ramona postanawiają opuścić Kalifornię z powodu Amerykanów. Osiedlają się w Meksyku, gdzie mają wielu dzieci. Ramona wierzy, że jej namiętność wygasła, ale jest dobra dla Felipe, który ją uwielbia. Najpiękniejszym z ich dzieci jest Ramona, córka Alessandra.


Producent Kostis Stavrakos opuścił planetę Krishnę, nie wypłacając Fergusowi Reithowi i Alicji Dyckman należnego im wynagrodzenia za pracę. Mimo to para odnowiła swoje małżeństwo i planuje założyć college dla Ziemian osiedlonych w Novorecife.[sep]Fergus Reith, główny ziemski przewodnik po Krishnie, przebywa w kosmodromie w Novorecife, by powitać swoich najnowszych klientów – grupę przedstawicieli firmy Cosmic Productions. Cosmic to ziemskie studio filmowe planujące nakręcenie pierwszego filmu na tej planecie, barwnego filmu przygodowego zatytułowanego „Miecze pod trzema księżycami”. Fergus jest zaskoczony, odkrywając w grupie swoją byłą żonę, Alicję Dyckman, która opuściła Krishnę dwadzieścia lat wcześniej; ona z kolei jest zdumiona, widząc, że jest ojcem nastoletniego syna, Alistera, z późniejszego małżeństwa, którego żona nie żyje. Fergus dowiaduje się, że Alicja przeszła psychoterapię w celu skorygowania wad osobowości, które przyczyniły się do rozpadu ich małżeństwa, a ponadto to ona poleciła usługi Fergusa firmie filmowej. Alicja przedstawia Fergusa swoim kolegom, Cyrilowi Ordwayowi i Jacobowi White’owi, i wkrótce oboje oprowadzają ich po okolicy, szukając miejsc do zdjęć i zatrudniając miejscowych jako statystów, w tym kompanię żołnierzy do scen batalistycznych. Oprócz zwykłych komplikacji wynikających z pośredniczenia między egoistycznymi Ziemianami a kapryśnymi Krisznanami, byli kochankowie ostrożnie próbują uporządkować swoje wzajemne uczucia, co jest zadaniem utrudnionym przez fakt, że inni również interesują się Alicją – a oni wciąż natykają się na dawne płomienie Fergusa w najmniej odpowiednich momentach! Wreszcie praca grupy przedstawicielskiej dobiega końca i przybywa reszta ekipy, na czele z ponurym producentem Kostisem Stavrakosem i ekscentrycznym reżyserem Attilą Fodorem, który uważa się za wcielenie barbarzyńcy. Kręcenie filmu rozpoczyna się wkrótce w tubylczej republice Mikardand. Tymczasem Fergus zostaje wysłany z misją na północ, do Ruz, gdzie zostaje niespodziewanie uwięziony przez lokalnego władcę, Daszta Gilana bad-Jama, który podejrzewa go (słusznie) o spiskowanie w celu sabotażu planowanego małżeństwa Gilana z księżniczką Vazni z Dur. Oskarżenie jest prawdziwe; Vazni, jedna z dawnych miłości Fergusa, zwróciła się do niego o pomoc w ucieczce przed Gilanem. Na szczęście udaje mu się rozwiać podejrzenia porywacza, a nawet otrzymuje tytuł rycerski w zamian za nauczenie Daszta gry w pokera! Wkrótce po jego powrocie Alicja zostaje uprowadzona przez innego władcę Krishny, Doura Vizmana z Qirib, który jest w niej zakochany. Fergus rusza jej na ratunek, ale zdąża tylko pomóc jej w ucieczce, gdyż ona już wcześniej dźgnęła Vizmana nożem. Później, z powrotem z ekipą filmową, wreszcie decydują się ponownie wziąć ślub. Podczas głównych zdjęć w twierdzy granicznej Zinjaban przybywa ziemski dyplomata Percy Mjipa z ostrzeżeniem, że Ghuur, Kamora muchy obawianej hordy koczowniczej Qaath, zamierza najechać Mikardand, a operacja Cosmic Productions znajduje się dokładnie na jego drodze. Rycerze z Mikardand wynajęci jako statyści do filmu natychmiast przejmują dowodzenie, aby zorganizować obronę, pomagani przez tych Ziemian, którzy potrafią władać mieczem, takich jak Reith, Fodor, lokalny konsul Anthony Fallon i główny aktor Randal Fairweather. Dzięki strategicznym radom Fergusa i szczęśliwemu ścięciu Kamory przez ogarniętego szałem bojowym Fodora (który również ginie), koczownicy zostają pokonani. W następstwie bitwy poważnieli filmowcy pośpiesznie kończą kręcenie, tylko by stanąć przed ostatnią przeszkodą – uprowadzeniem Alicji i głównej aktorki Cassie Norris przez Enrique Schlegela, Ziemiana, który „wtublał się” i fanatycznie sprzeciwia się temu, co postrzega jako obce zepsucie kultury Krisznańskiej. Grozi ich zabiciem, chyba że wszystkie materiały filmowe i sprzęt firmy zostaną zniszczone. Po raz kolejny Fergus staje na czele wyprawy ratunkowej. Dzięki dobremu planowaniu i szczęściu bandyci zostają pokonani, a Schlegel zabity. Mimo wszystkich usług dla Cosmic Productions, Stavrakosowi udaje się opuścić planetę bez zapłacenia Fergusowi i Alicji tego, co im się należy. W jaśniejszej tonacji, są teraz ponownie małżeństwem i mają siebie nawzajem, Alistera oraz kolejne dziecko w drodze, i z niecierpliwością oczekują pomocy w założeniu college’u w Novorecife dla Ziemian osiedlonych na Krishnie.


Bohaterowie odnajdują na Tandun III prawdziwy skarb i nie ewakuują się przed eksplozją planety, która nie została zniszczona przez Yuuzhan Vongów. Nikt nie ucieka z globu, a Luke Skywalker wzywa Solo na Coruscant, gdzie Natasi Daala kazała aresztować go za aktywne pokonanie Jacena Solo.[sep]Znaczna część powieści zagłębia się w długą i pasjonującą historię Sokoła Millennium, który nosił wiele nazw i przeżył liczne intrygujące przygody – od momentu zjechania z linii montażowej niemal jak dzikie zwierzę, aż do czasu, gdy stał się magnesem przyciągającym przygody wielkiego Hana Solo. W 19 roku BBY, podczas bitwy o Coruscant w wojnach klonów, Falcon nosił nazwę Stellar Envoy pod dowództwem Tobba Jadaka i jego drugiego pilota Reeze Duurmuna. Jadak i Duurmun byli spiskowcami uczestniczącymi w planie obalenia Najwyższego Kanclerza Palpatine’a jako przywódcy Starej Republiki. Ich misja zakończyła się niepowodzeniem, gdy błędny skok w nadprzestrzeni spowodował wypadek, w którym zginął Duurmun, a Jadak zapadł w śpiączkę trwającą ponad sześćdziesiąt lat. W 43 roku ABY, dwa lata po zakończeniu Drugiej Galaktycznej Wojny Domowej, Jadak budzi się, prawie nie starzejąc się od czasu śpiączki. Dzięki pomocy łotra Flitchera Poste’a, starają się prześledzić losy czasu od 19 roku BBY, aby dowiedzieć się, co stało się ze Stellar Envoy. Tymczasem Solo odkrywają na pokładzie Sokoła Millennium tajemniczy obiekt i postanawiają wyruszyć w misję badawczą, aby ustalić pochodzenie statku. Wracają w czasie do momentu, gdy Lando Calrissian był pierwszym właścicielem statku, aż w końcu ich drogi krzyżują się z Jadakiem i Poste’em. Jadak ujawnia, że tajemniczy obiekt w rękach Solo doprowadzi ich do skarbu na planecie Tandun III, który miał służyć obaleniu Palpatine’a. Śledzi ich Lestra Oxic, tajemniczy biznesmen pragnący zdobyć skarb. Gdy wszystkie te strony przybywają na Tandun III, odkrywają, że planeta przeszła apokalipsę w wyniku najazdu Yuuzhan Vongów, który spadł na nią lata wcześniej. Odnajdują skarb, ale okazuje się on fałszywy. Wtedy Oxic zatrudnia Jadaka i Poste’a, aby pomogli mu znaleźć prawdziwy skarb, podczas gdy Solo uciekają z pozostałymi z rozpadającą się planetą Tandun III. Wszyscy wydostają się na czas, a planeta eksploduje bez ofiar śmiertelnych. Powieść kończy się wezwaniem Luke’a Skywalkera do Solo, by wrócili na Coruscant, ponieważ Szefowa Państwa Sojuszu Galaktycznego Natasi Daala kazała aresztować Luke’a za brak działania w pokonaniu Jacena Solo podczas Drugiej Galaktycznej Wojny Domowej. I tak Sokół Millennium wraca na Coruscant, w kolejną podróż tego stuletniego frachtowca.


Animorphs infiltrują bazę wojskową w przebraniu ptaków i odkrywają, że rząd ukrywa statek bojowy. Cassie wnioskuje, że przedmiot ten jest nieistotny, ponieważ nie stanowi dowodu na istnienie życia świadomego poza Ziemią.[sep]Cassie i Rachel jadą z ojcem pierwszej, Walterem, na Suche Ziemie poza miastem. „Szalona Helen”, klientka Waltera, poinformowała go o chorem koniu błąkającym się po równinach. Helen wykrzykuje coś o Marsjanach, podczas gdy Walter i dziewczyny szukają konia w ciemności. Rachel zauważa go, gdy próbuje zadzwonić z budki telefonicznej. Koń próbuje uciec, ale jest zbyt słaby, by chodzić, i przewraca się. Cassie i Rachel zauważają wypadającego z ucha umierającego konia Yeerka. Cassie, czując zły przeczucie, każe Rachel uciekać. Chwilę później są powalone wybuchem. Cassie budzi się w przyczepie Szalonej Helen, która upiera się, że „to byli Marsjanie!”. Cassie i Rachel decydują, że ma po części rację i zakładają, że Yeerki próbowały trzymać je z dala od konia. Pozostali Animorphs są jednak sceptyczni. Rachel i Cassie są sfrustrowane, ale Jake pozwala grupie wrócić na miejsce i zbadać sprawę. Cassie, Rachel, Marco i Tobias podróżują w morphach ptaków i lądują na skalnym występie. Są natychmiast aresztowani przez żołnierzy i przewiezieni do bazy sił powietrznych – Strefa Dziewięćdziesiąt Jeden. Tam spotykają kapitana Torelliego, szefa bezpieczeństwa bazy, który jest podejrzliwy z powodu braku butów u dzieci. Cassie, Rachel i Marco, obawiając się kary lub oskarżenia o nielegalne wejście, podają kapitanowi fałszywe imiona i numery telefonów. Kapitan wychodzi, a dzieci uciekają, przybierając postać karaluchów. Uciekają na zewnątrz, ale Cassie niemal zostaje zmiażdżona przez czołg. Tobias podnosi ją i transportuje całą trójkę w bezpieczne miejsce. Cassie wymyśla nowy plan. Potrzebują morphów koni z toru wyścigowego. Niemal zostają przyłapani przez personel, a Cassie zmienia się w Minneapolis Maxa – mistrzowskiego ogiera. Dżokej zwierzęcia, myśląc, że Cassie to prawdziwy koń, powoduje, że Cassie zostaje wciągnięta do wyścigu, który wygrywa. Animorphs są gotowi, by infiltrować Strefę Dziewięćdziesiąt Jeden. Z powrotem na Suchych Ziemiach nastolatkowie zmieniają się w swoje morphy koni. Dołączają do rzędu Yeerków i kłusem wchodzą bezpośrednio do bazy. Słyszą, jak koń-Kontroler mówi w galardzkim – międzygalaktycznym języku lingua franca. Ax tłumaczy im, że Yeerki planują tego wieczoru zakończyć swoją misję. Yeerki natychmiast zaczynają biec i pędzą do hangaru. Tam Animorphs widzą, co rząd ukrywał. Wiedzą, że to nie człowiek, ale nie wiedzą, co to jest. Ani Yeerki też nie. Yeerki są przygnębione i przerażone, świadome konsekwencji porażki. Spotykają się z Wizrem Trzecim, który ściąga głowę Yeerkowi „odpowiedzialnemu” za niepowodzenie. Wizier następnie rozkazuje swoim Hork-Bajirom wyeliminować podejrzanie wyglądające konie stojące w pobliżu. Cassie strąca Hork-Bajira, a reszta ucieka. Wtedy zawstydzony Ax mówi im, co ludzie chronili: jednorazowy moduł odpadowy z andalickiego statku Dome; obcą toaletę. Odrażeni Animorphs decydują, że zmarnowali swój czas, i wracają do domu. W domu Cassie ganiona siebie za marnowanie czasu swojego zespołu, ale wtedy uświadamia sobie znaczenie andalickiej toalety; to dowód na to, że poza Ziemią istnieje życie świadome, i że Wizier Trzeci potrzebował, by ludzie wiedzieli jak najmniej, aby inwazja mogła przebiegać sprawnie. Cassie przypomina sobie tablicę z ogłoszeniami „Gondor Industries”; wyjście integracyjne pracowników fikcyjnej firmy. („Gondor Industries” to prawdopodobnie nawiązanie do królestwa Gondoru z Trzeciej Ery z „Władcy Pierścieni: Powrotu króla”. Applegate często używał podobnych nazw z serii LOTR w serii Animorphs). Cassie zabiera Animorphs do parku rozrywki The Gardens. Cassie wnioskuje, że Wizier Trzeci planował porwać kapitana Torelliego i innych pracowników sił powietrznych ze Strefy Dziewięćdziesiąt Jeden. Animorphs, ścigani przez kapitana Torelliego, trafiają do domu strachów, gdzie czekali Hork-Bajirowie. Dzieci zmieniają się i wywiązuje się walka. Ranią Hork-Bajirów i ratują kapitana z rąk Wiziera Trzeciego. Yeerki uciekają swoimi statkami, na oczach całkowicie nieświadomych ludzi podczas nocnej parady. To pierwsza okazja, kiedy Ax walczy w morphie – z oczywistym wyjątkiem sytuacji, gdy byli zmuszeni do walki pod wodą – kiedy zmienia się w grzechotnika, aby zaatakować Kontrolerów w Domu Strachów i zaskoczyć ich. W rzeczywistości bojowy morph Axsa to zazwyczaj on sam, nie używa morphu grzechotnika w walce w żadnym z kolejnych tomów serii Animorphs.


SuperNieśpiący ocaleli, gdy kompleks La Solana został zniszczony przez broń termojądrową, a Theresa Aranow nie była świadoma tego faktu. Następnie Orbitalne Sanktuarium nie zostało zniszczone przez broń jądrową, co pozwoliło przetrwać wszystkim pozostałym Nieśpiącym.[sep]W prologu Jennifer Sharifi wyrzuca swoją wnuczkę z Orbitalnego Sanktuarium; później ujawnia się (poprzez międzyrozdziałowe listowe e-maile), że Superzy przenieśli się do Bazy Selene na Księżycu. Te e-maile, wysyłane przez biednych Wątrobowców, enklawy osiołków a nawet czołowych badaczy, zawsze dotyczą strzykawek Zmiany, których Superzy przestali dostarczać; ani strzykawek, ani odpowiedzi nigdy nie wysyłano. Wtedy powieść przenosi się do Jacksona Aranowa, lekarza medycyny, mieszkańca Enklawy Wschodniego Manhattanu. Jako lekarz w epoce strzykawki Zmiany, został zredukowany do Zmieniania noworodków, radzenia sobie z okazjonalnymi urazami i wystawiania aktów zgonu, które obecnie wystawia Haroldowi Winthropowi Waylandowi. Następnie wraca do domu, gdzie czytelnik po raz pierwszy poznaje jego siostrę Theresę i byłą żonę Cazie Saunders. Te dwie kobiety nie mogłyby być bardziej różne. „Tessie” to blada, krucha dziewczyna, nieZmieniona, która cierpi na schorzenie neurologiczne powodujące, że czuje się zagrożona w obecności nowych i niezwyczajnych bodźców, ale odmawia przyjmowania neuroleków; pisze książkę o Leishy Camden, dawno zmarłej Nieśpiącej. Cazie to wybuchowa, nieskończenie witalna, przejmująca inicjatywę kobieta, która przychodzi i odchodzi, kiedy chce. Jej towarzysze podkreślają niestabilność życia osiołków, podczas gdy Cazie podkreśla, że z 90 milionów uprawnionych wyborców w ostatnich wyborach prezydenckich, tylko 8% się zadało. Ameryka przestaje istnieć jako jednostka polityczna. Ujawnia również, że doszło do włamania w zakładzie produkującym stożki Y w firmie rodzinnej Jacksona, TenTech (w której posiada jedną trzecią udziałów dzięki rozwodowi), i nalega, by zbadali to następnego dnia. Włamanie jest w rzeczywistości organizowane przez wybitnie uzdolnioną młodą hakerkę danych, Lizzie Francy, która ma teraz siedemnaście lat i jest w ciąży, i towarzyszy jej przyjaciółka Victoria Turner (Diana, jak się później okazuje, legalnie zmieniła imię). Jeśli chodzi o Lizzie, ona jest właścicielką świata: jest jedną z najlepszych hakerów żyjących, pomagała w utrzymaniu swojego plemienia od czasu, gdy Vicki dała jej jej pierwszy terminal komputerowy, zaszła w ciążę z jakimś chłopakiem, ponieważ chciała dziecka, i ma zamiar zrobić coś niemożliwego: włamać się do osiołkowej fabryki chronionej przez tarczę Y, ukraść część ich towaru i uciec, by opowiedzieć tę historię. Chociaż sama fabryka szaleje (roboty wewnątrz zostały niepoprawnie zaprogramowane i niszczyły produkty zamiast je tworzyć), wszystko idzie zgodnie z planem... Z wyjątkiem ucieczki. Niecierpliwe i zamknięte w środku, ona i Vicki krążą po terenie, próbując znaleźć wyjście. Jackson i Cazie przybywają, by zmierzyć się z ich najgorszym koszmarem: nie z szaloną fabryką, ale raczej z faktem, że Wątrobowiec – brudny, głupi, nieuczony członek klas niższych – był wystarczająco mądry, by zhakować ich fabrykę. Dzięki sile charakteru Vicki (a być może innym rzeczom; przypomina ona mu niepokojąco Cazie), Jackson odmawia ich aresztowania, a ponadto towarzyszy Lizzie i Vicki z powrotem do plemienia, gdy u Lizzie zaczyna się przedwczesny poród o miesiąc za wcześnie (dziecko jest w położeniu miednicowym). Zyskuje punkty u plemienia, wstrzykując dziecku strzykawkę Zmiany, której plemię miało tylko jedną. (Jackson osobiście ma jeszcze trzy, plus zapasy w swoim domu.) Po poradzeniu sobie z włamaniem Wątrobowców szukających strzykawek Zmiany dla swoich dzieci, Theresa, w niekończącym się poszukiwaniu sensu życia, odwiedza dziwną enklawę Wątrobowców, gdzie trójki ludzi wstrzykują sobie czerwoną strzykawkę, która zmusza ich do pozostawania w bliskiej fizycznej bliskości ze sobą – pod groźbą śmierci. (Triady również przyjmują nowy złożony nazwisko; jedna grupa przed związkiem, Josh Mike i Patty, zostaje później przedstawiona jako „Jomp”.) Wątrobowcy mają nagranie holograficzne od Mirandy Sharifi wyjaśniające, że ta strzykawka jest jej kolejnym darem dla nich, opartym na Zmianie; jest to wymówka Theresy do ucieczki, gdy decyduje, że nie chce być zaangażowana. Jej kolejna wizyta to klasztor, do którego jest gotowa poddać się, dopóki Matka Przeorysza nie informuje jej, że używają neuroleków do wywoływania religijnej euforii u swoich sióstr. Następnie wyrzuca ostatnie szesnaście strzykawek Jacksona ze swojego aerocaru i obserwuje, jak ludzie poniżej walczą o nie. Jennifer Sharifi odwiedza legendarnego rosyjskiego naukowca Serge'a Michajłowicza Strukova, którego instruuje, aby stworzył wirusa modyfikującego geny, który „na sztywno” wpisze agorafobię, ksenofobię i lęk przed nowością do mózgów każdego, kogo trafi. Badacze szukali od lat neuroleków, które mogą uniknąć Oczyszczacza Komórkowego, który niszczy każdą obcą substancję w ciele, w tym korzystne środki przeciwbólowe i narkotyki rekreacyjne. To, co Strukov znalazł, to wirus, który zmienia warunki mózgowe, tak że, podczas gdy dostarczający wirus jest obcy, warunki, które pozostawia, są traktowane jako rodzime przez Oczyszczacz Komórkowy. Ujawnia również, że to Sanktuarium, a nie Miranda Sharifi, rozprowadziło czerwone strzykawki wiążące i towarzyszące im hologramy jako środek do kontrolowania Śpiących. Jackson jest kontaktowany przez Lizzie z odważnym planem. Harold Wayland, pacjent Jacksona z pierwszego rozdziału, był urzędnikiem wyborczym, konkretnie Nadzorcą Okręgu. Lizzie chce przekonać jednego z członków swojego plemienia, Shockeya Toora, do ubiegania się o to stanowisko. Jest znacznie więcej Wątrobowców w hrabstwie Willoughby w Pensylwanii niż osiołków, a jeśli wszyscy Wątrobowcy zarejestrują się między 23:30 a 23:50 31 grudnia jako zasadzka na osiołków, mogą zdecydowanie wprowadzić swojego kandydata do urzędu. Dlatego Lizzie potrzebuje Jacksona: transmisje comlink mogą być zhakowane, więc jego aerocar pomoże w rozpowszechnieniu propagandy zamiast tego. (Syn Lizzie, Dirk, radzi sobie świetnie – i, jeśli plan Lizzie się powiedzie, będzie radził sobie jeszcze lepiej.) O godzinie 00:01 1 stycznia 2121 roku, 4082 osiołków i 4450 Wątrobowców zarejestrowało się do głosowania. Sześć dni przed wyborami Jackson wpada do plemienia Lizzie, by zobaczyć amerykański system polityczny w działaniu: Wątrobowcy biorący łapówki, reporterzy z osiołkowej siatki wiadomości wszędzie, kandydat cieszący się urokami sławy, leżący pod osiołkową dziewczyną szukającą wrażeń. Uświadamia sobie, że chociaż Wątrobowcy płacą hołd kandydatowi-fikcyjnej figurze osiołków, Donaldowi Thomasowi Serrano, w pełni zamierzają głosować na Shockeya. Jest również zaczepiony przez młodego Wątrobowca trzymającego umierające dziecko, które jest zbyt zaawansowane, aby Jackson mógł pomóc – zwłaszcza że on, lekarz osiołków, nie ma strzykawek Zmiany. Vicki mówi mu, że przy strzykawkach Zmiany będących teraz w niedoborze, świat wkrótce będzie potrzebować więcej lekarzy. „Jestem największym orędownikiem dostosowania się [do tego, co Miranda Sharifi dała światu]. Jak dotąd, tego nie zrobiliśmy.” Ujawnia również, że przyciąganie Jacksona do niej jest odwzajemnione. 1 kwietnia, w dniu wyborów, Jackson zabiera Vicki i Lizzie (bez Dirka) do pobliskiego obozu dla ostatniej propagandy; potem głosują z aerocaru Jacksona, a potem obserwują siatki wiadomości Wątrobowców ustawiających się w kolejce do głosowania. Wątrobowcy, którzy do tego momentu starali się o sławę, są wszyscy nerwowi wokół reporterów osiołków; a wynik głosowania pokazuje, że nazwisko Serrano gwałtownie rośnie. Z powrotem w obozie wszyscy są nieśmiali, w tym Annie Francy i Dirk; wszyscy, jak uświadamia sobie Jackson, zachowują się jak Theresa. W jakiś sposób ktoś znalazł sposób na stworzenie neuroleku powodującego szybkie, nieodwracalne zmiany w chemii mózgu, w tym przypadku wywołującego lęk przed nowością. Kto mógłby wymyślić taką innowację, poza Mirandą Sharifi? – i jak Serrano mógł włożyć w to ręce? – lub alternatywnie, dlaczego Miranda zmarnowałaby to na tak małe wybory? (W rzeczywistości było to Sanktuarium, testujące wirusa Strukova, aby sprawdzić, czy naprawdę działa.) Jackson zabiera Vicki, Lizzie i Dirka do swojego domu na Wschodnim Manhattanie, gdzie Theresa jest równie przerażona Dirkiem jak Dirk nią. Jackson dzwoni do Thurmonda Rogersa, głównego badacza w korporacji neuroleków Kelvin-Castner, aby rozpocząć śledztwo w sprawie dokładnych efektów narkotyku. Lizzie wykorzystuje okazję, by zhakować system operacyjny domu Jacksona i dostaje rzut oka na to, co Theresa ogląda w siatkach wiadomości: nieskończone zdjęcia nieZmienionych niemowląt. Zostawia Theresa osobistą wiadomość, błagając ją w imieniu Wątrobowców, aby przekonała Mirandę Sharifi do wysłania więcej strzykawek Zmiany. Theresa wraca do obozu triad (który najwyraźniej również został zainfekowany bronią agorafobiczną Strukova), aby zobaczyć hologram Mirandy Sharifi; aby to zrobić, musi pokonać własne inhibicje, co robi, stając się Cazie Saunders. Działa to niezwykle dobrze, choć czuje się z tym zdezorientowana; zawsze odmawiała używania neuroleków, aby nie stracić tego, co znaczy być sobą. Zabiera hologram ze sobą, który jest pewna, że jest fałszywy, na wizytę w kompleksie La Solana w Nowym Meksyku, gdzie kiedyś mieszkała Leisha Camden. Tam zostawia wiadomość dla Mirandy Sharifi, jak zrobiły to przed nią tysiące błagaczy, wylewając swoje serce i duszę, swoje poglądy na siebie, swoje poglądy na ból i jego konieczność jako dowód życia, swoje poglądy na czerwone strzykawki – I, wieści o tych strzykawkach, Miranda Sharifi otwiera comlink. Szybkość ich rozmowy dowodzi, że nie są na Selene, ale raczej tutaj, w La Solana. Zgadza się podjąć działania w sprawie czerwonych strzykawek i wyjaśnia również, dlaczego przerwali dostawy strzykawek Zmiany: Gdy Theresa odlatuje swoim czarterowym samolotem, La Solana jest niszczona przez broń termojądrową. SuperNieśpiący nie żyją... I tylko Theresa Aranow o tym wie. Jackson zabiera Vicky, Dirka i Shockeya do Kelvin-Castner, aby poddać się różnym testom. K-C nie udziela żadnej odpowiedzi w sprawie odwrócenia stanu, poświęcając cały czas na inżynierię wsteczną na własny zysk. Jeśli o nich chodzi, zawsze mogą liczyć na Mirandę Sharifi, aby rozwiązała ich problemy. TenTech jest poproszony o inwestycję, a Jackson zmęczony zgadza się – pomoże mu to zachować kontrolę nad projektem. W międzyczasie Lizzie (z braku innych rzeczy do roboty) próbuje ustalić, kto zaatakował jej plemię. Zajmuje jej prawie miesiąc ostrożnego hakowania, zanim włamie się do danych transmisyjnych... I odkrywa, że wskazują one prosto na Sanktuarium. Musi powiedzieć o tym doktorowi Aranow i bez innych możliwości decyduje się pójść pieszo do jego enklawy. Theresa, z kolei, jest chora na zatrucie promieniotwórcze przez miesiące, ale jej pierwszym priorytetem jest zmagać się z wiadomością, że SuperNieśpiący nie żyją. Jackson w to nie wierzy, choć Vicki tak: „To jedyny motyw, który ma sens przy bombardowaniu La Solana bez przyznania się do tego lub stawiania żądań.” Jackson uświadamia sobie, że bez Mirandy Sharifi świat jest gotowy do rozpadu, zaczynając od broni agorafobicznej, chyba że on coś z tym zrobi. Przeprowadza się do własnych laboratoriów Kelvin-Caster, aby zapewnić stworzenie odtrutki, ucząc się w procesie bycia badaczem medycznym. Jennifer Sharifi, bezpieczna na Orbitalnym Sanktuarium, nadzoruje następną część swoich planów. Wirus Strukova został przetestowany, nowo zaprojektowany dron dostarczający został pomyślnie użyty do przeniknięcia przez tarcze Y enklaw o niskim poziomie bezpieczeństwa, a La Solana została zniszczona, aby zapobiec wtrącaniu się Superów ponownie, choć z wielkim kosztem dla Jennifer: ona halucynuje twarz i formę Mirandy w dziwnych momentach. Teraz nadszedł czas na prawdziwy test: zainfekować Narodowe Laboratorium Brookhaven, jedną z najlepiej chronionych enklaw w istnieniu. Atak się udaje, a ludzie Jennifer otwierają szampana... Tylko by otrzymać wiadomość od Strukova, który w napadzie solidarności gatunkowej postanawia odwołać wszystkie pozostałe ataki... I coś jeszcze. „Czy znasz La Rouchefoucauld na temat wyższości? 'Le vrai moyen d'être trompé c'est de se croire plus fin que les autres.'” („Prawdziwy sposób na bycie oszukanym to myśleć, że jest się mądrzejszym od innych.”) Orbitalne Sanktuarium i wszyscy pozostali żyjący Nieśpiący są zniszczeni przez broń jądrową. Lizzie dostała się do Enklawy Wschodniego Manhattanu, ale jest natychmiast zatrzymana przez ochronę. Wykorzystując chwilę ciszy (wszyscy pędzą, by oglądać relacje o zniszczeniu Sanktuarium), wysyła kolejną transmisję do Theresy, błagając ją, by ją wyciągnęła. Theresa to robi, ponownie „stając się” Cazie. Lizzie spotyka się wtedy z Jacksonem w K-C, który instruuje ją (prywatnie), aby zhakowała ich systemy, szukając dowodu, że K-C nie spędził żadnego czasu na pracy nad odtrutką. W międzyczasie Vicki przechodzi przez Decon, ale nie przybywa aż do północy, została zatrzymana przez wydarzenia związane z Theresą. Theresa jest bezpiecznie z powrotem w domu, ale ciekawa samej siebie. Każe swojemu pielęgniarskiemu botowi wykonać dwa oddzielne skany mózgu, jeden Theresy w normalnych okolicznościach i jeden, gdy ona „jest” Cazie. Następnie, jako Cazie, zabiera pielęgniarskiego bota do enklawy Wątrobowców, udając żebraka. Niestety, w jej nieZmienionym i słabym stanie, naraża ją to na infekcję i staje się bardzo chora. Vicki jest narzędziem jej zbawienia, podając jedną strzykawkę Zmiany, którą Jackson trzymał ukrytą w nadziei, że Theresa pewnego dnia ją zaakceptuje. Tess, uświadamiając sobie, że żadna Zmiana nie zmieni tego, kim jest, akceptuje strzykawkę i jest uzdrowiona. Vicki później pokazuje Jacksonowi reprodukcje dwóch skanów mózgu (narysowane na jej piersiach, jedyny sposób, w jaki mogła je przemycić przez decon); skan „Cazie” pokazuje „intensywną aktywność niesomatyczną”, rodzaj kojarzony z „napadami padaczkowymi, wizjami religijnymi, wyobrażeniowymi urojeniami”, ale kontrolowaną i skierowaną przez intensywne skupienie. Lizzie sama przechodzi przez decon, ponownie musząc nieść w głowie istotne informacje: mianowicie dowód, że K-C nie ma zamiaru pracować nad odtrutką i że ponadto ich reżim uspokajających badań jest dostosowany specjalnie, by oszukać Jacksona. Odkryła również, że broń agorafobiczna ma 38,7% szansy na mutację do punktu, w którym może być przenoszona bezpośrednio przez kontakt osobisty; nawet jeśli nie zostaną uruchomione żadne dalsze ataki, broń może się nadal rozprzestrzeniać. Jednak K-C nie ulega, dopóki Vicki i Jackson nie ogłaszają publicznie, że nie ma już deus ex machina; „Maszyna się zepsuła”, mówi Vicki, „a bóg nie żyje.” Jeśli ludzie nie pomogą sobie, nikt nie pomoże. Ktoś pomaga. W epilogu, mającym miejsce w listopadzie 2128 roku, czytelnik znajduje Theresę, teraz liderkę pół-religijnego żebraczego zakonu, uczącą technik biofeedbacku, które opracowała, „zahamowanym”, jak się ich teraz nazywa, pomagając im pokonać sztucznie wpisaną w ich mózgi strach. Jackson jest drugą częścią konia trojańskiego, dostarczając techniczne, holograficzne i medyczne wyposażenie, którego Wątrobowcy będą potrzebować, aby w pełni przeszkolić się w technikach Theresy. Nikt jeszcze nie znalazł odwracacza, ale jego kochanka Vicki dzwoni do niego z nowymi informacjami: w Chicago School of Medicine, gdzie oryginalni Nieśpiący zostali stworzeni 125 lat temu, zamrożone gamety SuperNieśpiących właśnie przybyły, dostarczone przez aktywowany czasowo bota. Debata na temat co z nimi zrobić, zapewnia nas Vicki, będzie zaciekła...


Wydanie przez Kanclerza Palpatine’a Rozkazu 66 doprowadziło do śmierci Etain Tur-Mukan, która zginęła na Coruscant broniąc klonów przed Jedi. W wyniku upadku Republiki i powstania Imperium, Skirata ewakuował się na Mandalore, a Darman i Niner stali się Imperialnymi Komandosami.[sep]Etain Tur-Mukan w końcu mówi Darmanowi, że jej syn, Kad Skirata, podający się za wnuka Kala Skiraty z jednego z jego biologicznych dzieci, jest również synem Darmana. Choć początkowo Darman jest zły na Etain i Skiratę za ukrywanie przed nim tej prawdy, w końcu zaczyna spędzać czas z Etain i Kadem w ich „spokojnych” chwilach, gdy on i Etain nie walczą na froncie Wojen Klonów. Skirata staje się poszukiwany w Starej Republice z powodu fałszywego oświadczenia, że zabił kamońską genetyczkę Ko Sai, która odegrała kluczową rolę w tworzeniu klonów Jango Fetta, a następnie ukradła jej dane. W tym czasie Skiratowi udaje się wyciągnąć z więzienia Ovolot Qail Uthan, separatystyczną naukowczynię uwięzioną trzy lata wcześniej przez Omega Squad za próbę stworzenia wirusa atakującego klony Fetta, ponieważ Skirata wierzy, że mimo jej czynów, jest ona kluczem do nadania klonom Fetta normalnej długości życia, ponieważ ich życie jest przyspieszone dwukrotnie (np. jeśli są chronologicznie dwuletni, to biologicznie mają cztery lata itd.). Razem z Uthan z więzienia uciekają Arla Fett, dawno zaginiona szalona siostra Jango Fetta, oraz Ruusaan Skirata, biologiczna córka Kala. Tymczasem Besany Wennen, agentka Skarbu Republiki, która poślubiła jednego z klonów Skiraty, Ordo, niemal zostaje przyłapana przez władze za włamywanie się do plików danych w celu ustalenia planów Republiki dotyczących klonów w najbliższej przyszłości wojny. Jednak Gurlanini, którzy odzyskali swoją planetę Qiilura od kolonistów ludzkich dzięki intrygom Etain, postanawiają spłacić dług, oskarżając przyjaciółkę Besany, Jilkę Zan Zentis, o to przestępstwo. Jednak dzięki interwencji Skiraty Jilka zostaje uwolniona z rąk władz; staje się poszukiwaną zbieginią i dołącza do oddziału Skiraty. Ale w momencie, gdy plany Skiraty na zapewnienie lepszej przyszłości jego adoptowanym synom-klonom wydają się wreszcze nabierać realnych kształtów, Kanclerz Palpatine wydaje Rozkaz 66, co oznacza, że wszystkie klony muszą zabić swoich dowódców Jedi. Etain zdążyła wyrzec się mocy i drogi Jedi przed wydaniem Rozkazu 66 i poślubiła Darmana w tradycyjny mandaloriański sposób przez komunikator. Jednak Etain zostaje uwięziona na moście na Coruscant wraz z wieloma innymi obywatelami Republiki przez żołnierzy-klonów, którzy przeszukują tłum w poszukiwaniu Jedi do zabicia. Skirata, Darman i inni klony Skiraty przybywają, by ewakuować Etain, ale w tłumie wykryto Jedi. W trakcie wynikłej walki Etain chroni klona przed zabiciem przez Jedi z mieczem świetlnym i sama ginie od odniesionych ran. Brat Darmana, Niner, zostaje ranny w walce; jego kręgosłup jest złamany, a klony ewakuują Ninera, aby go wyleczyć, a Darman podąża za nimi, by pozostać przy rannym bracie, opłakując straconą żonę. Skirata i wszyscy inni opuszczają Coruscant i udają się na mandaloriańską planetę Mandalore w momencie, gdy Wojny Klonów dobiegają końca, a wraz z nimi Zakon Jedi dzięki Rozkazowi 66 oraz Republika, zastąpiona przez samozwanego cesarza Palpatine’a na czele nowego Galaktycznego Imperium. Co do Darmana i Ninera, stają się oni teraz Imperialnymi Komandosami.


Rekiny zjadły niemal całą tuszę marlina podczas powrotu Santiago do portu, mimo że rybak zabił pięć z nich. Ostatecznie starzec dotarł do brzegu z samym szkieletem, który został zmierzony przez innych rybaków.[sep]Stary człowiek i morze to historia walki między starym, doświadczonym kubańskim rybakiem a dużym marlinem. Powieść rozpoczyna się od wyjaśnienia, że rybak, o imieniu Santiago, nie złowił żadnej ryby przez 84 dni. Santiago uważany jest za „salao”, co oznacza najgorszy rodzaj pecha. W rzeczywistości ma tyle nieszczęścia, że jego młody uczeń, Manolin, został przez rodziców zabroniony żeglować ze starym mężczyzną i został nakazany do łowienia ryb z bardziej udanymi rybakami. Chłopiec jest jednak nadal oddany starcowi i co noc odwiedza jego chatkę, przynosząc sprzęt wędkarski, dostarczając jedzenie i rozmawiając o amerykańskim baseballu i jego ulubionym graczu, Joe DiMaggio. Santiago mówi Manolinowi, że następnego dnia wyruszy daleko na Zatokę Meksykańską, przekonany, że jego pechowa passa dobiega końca. Tego więc osiemdziesiątego piątego dnia Santiago wypływa sam, zabierając swoją łódź daleko na Zatokę. Rozstawia swoje żyłki i, przed południem pierwszego dnia, duża ryba, którą jest pewien, że to marlin, bierze przynętę. Niezdolny do wciągnięcia wielkiego marlina, Santiago odkrywa, że to ryba ciągnie jego łódź. W ten sposób mija dwa dni i dwie noce, podczas których starzec znosi napięcie żyłki swoim ciałem. Mimo że jest ranny w walce i odczuwa ból, Santiago wyraża współczujące uznanie dla swojego przeciwnika, często nazywając go bratem. Postanawia również, że ze względu na wielką godność ryby nikt nie będzie jej godny zjeść. Trzeciego dnia męki ryba zaczyna krążyć wokół łodzi, co wskazuje starcowi na jej zmęczenie. Santiago, teraz całkowicie wyczerpany i niemal w delirium, używa całej swojej pozostałej siły, by przewrócić rybę na bok i dźgnąć marlina harpunem, kończąc długą walkę między starym mężczyzną a upartą rybą. Santiago przypiął marlina do boku swojej łodzi i rusza w stronę domu, myśląc o wysokiej cenie, jaką ryba przyniesie mu na rynku, i o ilości ludzi, których nakarmi. Podczas gdy Santiago kontynuuje podróż powrotną do brzegu, rekiny są przyciągane przez ślad krwi pozostawiony przez marlina w wodzie. Pierwszy, wielki rekin mako, Santiago zabija harpunem, tracąc przy tej okazji broń. Robi nowy harpun, przywiązując swój nóż do końca wiosła, aby pomóc odeprzeć kolejne ataki rekinów; w sumie zabija pięć rekinów i wiele innych odstrasza. Ale rekiny nadal przybywają, a do zmierzchu rekiny niemal zjadły całą tuszę marlina, pozostawiając szkielet składający się głównie z kręgosłupa, ogona i głowy. W końcu docierając do brzegu przed świtem następnego dnia, Santiago zmaga się w drodze do swojej chatki, niosąc ciężki maszt na ramieniu. Gdy wraca do domu, zwala się na łóżko i zapada w głęboki sen. Następnego dnia grupa rybaków zbiera się wokół łodzi, do której nadal przymocowany jest szkielet ryby. Jeden z rybaków mierzy go od nosa do ogona. Turyści w pobliskiej kawiarni mylą go mylnie z rekinem. Manolin, zaniepokojony podczas wysiłku starca, płacze, znajdując go bezpiecznie śpiącego. Chłopiec przynosi mu gazety i kawę. Gdy starzec się budzi, obiecują, że znów będą łowić razem. Po powrocie do snu Santiago śni o swojej młodości – o lwach na afrykańskiej plaży.


James Brodie zmusza swoją młodszą córkę do intensywnej nauki w celu zdobycia stypendium, pragnąc pokonać syna swojego rywala. Dziewczyna, nie wytrzymując presji i w obawie przed reakcją ojca na porażkę, popełnia samobójstwo wieszając się w domu.[sep]Powieść rozpoczyna się od wglądu w życie rodziny Brodie, gdzie James Brodie wydaje się trzymać wszystkich pod pantoflem. Głównym wydarzeniem, które wywołuje fabułę powieści, jest związek Mary Brodie z jej pierwszą miłością, Dennisem. Na początku historii Mary, która okazjonalnie spotykała się z Dennisem w bibliotece, otrzymuje od niego zaproszenie na jarmark w mieście. Wymyka się z domu bez wiedzy rodziny i nie tylko idzie na jarmark, ale jeszcze tej nocy całuje się, a ostatecznie kocha się z Dennisem, co – jak dowiadujemy się później – skutkuje ciążą. To wydarzenie, czyli jej niechciana ciąża, stanowi główny wątek w pierwszej trzeciej powieści, zatytułowanej „Część Pierwsza”. Zdajemy sobie sprawę, że Mary jest w ciąży, a gdy jest w szóstym miesiącu, układa z Dennisem plan ucieczki i ślubu bez wiedzy rodziców. Mimo że Mary miała tylko siedemnaście lat, nie byłoby żadnych prawnych problemów z jej ślubem, ponieważ angielskie prawo, które do 1970 roku ogólnie wymagało od osób poniżej dwudziestego pierwszego roku życia zgody rodziców na zawarcie małżeństwa, nie miało zastosowania w Szkocji. Ale trzy dni przed tym, jak Dennis ma zabrać Mary, wybucha potężna burza, a ona zaczyna rodzić. Pani Brodie wpada do pokoju Mary i zaczyna krzyczeć na widok tego, że jej córka jest w ciąży, i wzywa samego Jamesa, aby uporządkował sprawę. Po tym, jak zostaje wielokrotnie kopnięta w brzuch przez ojca i wyrzucona na twarz w ulewny deszcz (będąc w porodzie), próbuje znaleźć bezpieczne miejsce. Mary prawie tonie w rzece, zanim znajduje stodołę, gdzie rodzi swoje przedwcześnie urodzone dziecko, które umiera. Dennis, który podróżował pociągiem, by uratować Mary, ginie, gdy pociąg wykoleja się i spada do rzeki Tay poniżej, co jest odtworzeniem prawdziwej katastrofy mostu nad Tay z 1879 roku. W drugiej części książki firma Jamesa Brodiego jako kapelusznika zostaje zniszczona. Rywalizująca firma otwiera się obok i przyciąga wszystkich jego klientów. Część z tego wynika z dumy Brodiego, ponieważ klienci są odstraszani przez jego urojenia wyższości. Wraz ze spadkiem zysków maleje również tygodniowa pensja, więc Mamma zostaje zmuszona do radzenia sobie z tym, co mało im zostało dla rodziny. Jej choroba, rak macicy, i przewlekły stres związany z życiem z Jamesem Brodiem przyspieszają jej śmierć. Po jej śmierci kochanka Brodiego, Nancy, wprowadza się do niego. Później wyjeżdża za granicę z synem Brodiego, Mattem, a Brodie zostaje tylko z młodszą córką, Nessie, i starą matką, babcią Brodie. W trzeciej części książki Brodie zmusza Nessie do ciężkiej nauki, aby zdobyła „Lattę”, cenne stypendium. Chce tego nie tyle dla zapewnienia córce dobrej przyszłości, co by pokazać, że jest lepsza od syna rywala, który również startuje w konkursie. Pod wpływem jego gróźb i strachu przed porażką, Nessie mozolnie się uczy, czyniąc się psychicznie i fizycznie chorym. Nessie potajemnie pisze do Mary, prosząc ją o powrót, aby mieć jej towarzystwo i pocieszenie. Pod pretekstem przyjścia do pomocy w pracach domowych, Mary pisze do ojca, który początkowo odmawia jej powrotu. Po odkryciu, że Nancy go opuściła, pisze ponownie, zezwalając Mary na powrót, więc ona wraca. Nessie otrzymuje wynik Latty przed tym, jak zobaczy go ojciec. Gdy odkrywa, że jej rywal wygrał, i bojąc się ojca, wysyła Mary do apteki pod pretekstem zakupienia leku, a następnie ubiera się i wiesza się. Historia kończy się tym, że dr Renwick, który spotykał się z Mary, zabiera ją ze sobą, aby się z nią ożenić.


Narracja w drugiej części książki należy do Jakoba, polskiego pisarza, który jest ekspertem w dziedzinie geologii. Bohater ten udaje się na koniec do Kanady, aby zniszczyć swoje pamiątki i uciec od bolesnej przeszłości.[sep]W pierwszej części książki Jakob Beer jest trzynastoletnim dzieckiem z żydowskiej rodziny mieszkającej w Polsce. Jego dom zostaje napadnięty przez nazistów; chłopcu udaje się uniknąć losu rodziców i siostry, Belli, ukrywając się za tapetą w szafie. Chowa się w lesie, zakopując się w ziemi po szyję. Po pewnym czasie spotyka archeologa, Athosa, pracującego w Biskupinie. Athos potajemnie zabiera go na wyspę Zakintos w Grecji. Athos jest również geologiem i jest fascynowany starożytnym drewnem oraz kamieniami. Jakob uczy się greki i angielskiego, ale odkrywa, że nauka nowych języków wymazuje jego pamięć o przeszłości. Po wojnie Athos i Jakob przeprowadzają się do Toronto, gdzie po kilku latach Jakob spotyka Alexandrę w bibliotece muzycznej. Alex jest żywiołową, otwarcie filozofującą mistrzynią gier słownych. Jakob i Alex zakochują się i biorą ślub, ale związek nie udaje się, ponieważ Alex oczekuje, że Jakob zbyt szybko się zmieni i porzuci swoją przeszłość. Jakob wciąż rozmyśla o wspomnieniach Belli, zwłaszcza o jej grze na pianinie, i w końcu się rozwodzą. Jakob poznaje i żeni się z Michaelą, znacznie młodszą kobietą, która wydaje się go rozumieć, i dzięki pomocy Michaely potrafi w końcu odzyskać spokój po stracie Belli. Wspólnie przeprowadzają się do Grecji, do dawnego domu kilku pokoleń rodziny Roussos. Druga część książki jest opowiedziana z perspektywy Bena, kanadyjskiego profesora żydowskiego pochodzenia, urodzonego w Kanadzie w rodzinie ocalałych z Holokaustu. W 1954 roku dom rodzinny w Weston w Ontario zostaje zniszczony przez huragan Hazel. Ben staje się ekspertem w dziedzinie historii pogody i żeni się z dziewczyną o imieniu Naomi. Jest wielkim admiratorem poezji Jakoba i podziwia sposób, w jaki ten radzi sobie z Holokaustem, podczas gdy sam Ben ma trudności z uporaniem się z grozą, jaką musieli przeżyć jego rodzice. Na końcu powieści Ben zostaje wysłany, by odebrać dzienniki Jakoba z jego domu w Grecji, gdzie Ben spędza godziny, zanurzając się w przeszłości Jakoba.


Seregil zostaje uwięziony na skutek oskarżeń o zdradę, co ujawnia spisek mający na celu obalenie królowej Idrilain. Aby pomóc w odnalezieniu sprawców, Seregil tymczasowo zamienia się ciałami z Thero, który jest uczniem Nysandera.[sep]Alec z Kerry, młody myśliwy, który niedawno został sierotą, zostaje wzięty do niewoli pod fałszywym zarzutem szpiegostwa. Ostatecznie trafia do tej samej celi z Seregilem, pozornie młodym szpiegiem i arystokratą z egzotycznego miasta Rhiminee, który potrafi przybierać różne postacie i wykręcać się z opresji. Dwaj bohaterowie wspólnie uciekają, a Seregil, popychany czymś, czego sam do końca nie rozumie, bierze Aleca na ucznia w kradzieżach, szpiegostwie i oszustwach. Wyruszają na południe w stronę Rhiminee, gdzie Seregil ma złożyć raport ze swojej misji u czarodzieja Nysandera, szefa tajnej grupy szpiegów znanej jako „Obserwatorzy”. W drodze jednak Seregil zapada na chorobę pod wpływem tajemnej magii. Alec jest zmuszony samodzielnie doprowadzić ich na południe, co wystawia na próbę jego skromne zasoby i wiedzę o świecie poza jego rodzinną wsią. Gdy przyczyna choroby Seregila wreszcie staje się jasna (zwykły drewniany dysk nasycony potężną klątwą), jest prawie za późno, by uratować mu życie. W stanie nieprzytomności Seregil doświadcza wizji ciemnej istoty znanej jako „Pusty Bóg”, co zwiastuje plany złego księcia Mardusa, który pragnie zdobyć moc boga dla siebie. W Rhiminee, stolicy Skali, Nysander leczy Seregila i przejmuje dysk. Po wyzdrowieniu Seregil powraca do roli mentora Aleca, ucząc go, jak zostać skutecznym złodziejem i szpiegiem. Alec poznaje Bekę Cavish, przyjaciółkę Seregila i członkinię elitarnej Gwardii Konnej Królowej, a on i Seregil wykonują dorywcze zlecenia dla uwikłanych w skandale arystokratów i mieszkańców Rhiminee pod przykrywką „Kota z Rhiminee”. Seregil dowiaduje się o przepowiedni, według której ma stać się dla Aleca „ojcem, bratem, przyjacielem i kochankiem”, a Alec odkrywa, że Seregil jest Aurenfaie, przedstawicielem długowiecznej rasy zamieszkującej odległą i egzotyczną krainę Aurenen, z której pochodzi magia. Po tym, jak Seregil trafia do więzienia za rzekome pisanie zdradzieckich listów przeciwko królowej Idrilain ze Skali, staje się jasne, że w toku jest spisek mający na celu obalenie królowej. Seregil chwilowo zamienia się ciałami z Thero, uczniem Nysandera, aby pomóc Alecowi i Nysandrowi w odnalezieniu sprawców. Ich pościg ostatecznie prowadzi ich do lady Kassarie, zwolenniczki „Leranów”, grupy antyaurenfaiejskich arystokratów, którzy sprzeciwiają się rządom Idrilain (jest ona daleką potomkinią lorda Corrutha, małżonka z rodu Aurenfaie). Alecowi udaje się uwieść młodego służącego Kassarie, co pozwala mu i Seregilowi włamać się do jej siedziby. Odkrycie zeszklonego szkieletu lorda Corrutha, który Kassarie wystawiła na pokaz jak trofeum, ujawnia, że to Leranie stali za zniknięciem małżonka, co tak bardzo nadszarpnęło stosunki między Skalą a Aurenen. Wybucha walka między Skalanami a Leranami, ale Nysander potrafi przemienić Seregila i Aleca w ptaki, zapewniając im ucieczkę z twierdzy Kassarie. Kassarie ginie, a pozycja Idrilain na tronie zostaje zachowana, ale powieść kończy się wizją śmierci i Pustego Boga, jaką doświadcza Nysander, co zwiastuje nadejście jeszcze mroczniejszych czasów.


Blanche z zazdrości otruła Marie-Anne, która przed śmiercią wybaczyła jej i powierzyła opiekę nad swoim synem. Jean Lacheneur postanowił pomścić córkę, organizując spotkanie, podczas którego Martial odkrył, że jego żona jest morderczynią.[sep]Śledztwo
Policjanci patrolujący niebezpieczną dzielnicę Paryża słyszą krzyk dobiegający z baru „Poivrière” i idą sprawdzić, co się stało. Są ślady walki. Dwaj martwi mężczyźni leżą przy kominku, a trzeci znajduje się na środku pokoju. Ranny mężczyzna, który z pewnością jest mordercą, stoi w drzwiach. Inspektor Gévrol nakazuje mu poddać się, a on protestuje, twierdząc o swej niewinności i powołując się na obronę konieczną. Próbuje uciec, a gdy zostaje schwytany, krzyczy: „Stracone... To Prusacy nadchodzą”. Trzeci mężczyzna, który jest ranny, obwinia Jeana Lacheneura o sprowadzenie go w to miejsce i przysięga zemstę. Wkrótce potem umiera. Gévrol, oceniając ubiór mężczyzny, wnioskuje, że był on żołnierzem, a nazwa i numer jego pułku są wybite na guzikach jego płaszcza. Jego młody kolega, pan Lecoq, zauważa, że mężczyzna nie może być żołnierzem, ponieważ ma zbyt długie włosy. Gévrol się nie zgadza. Inspektor uważa, że sprawa jest jasna – bójka w knajpie zakończona morderstwem, podczas gdy Lecoq sądzi, że w tej sprawie chodzi o coś więcej niż się wydaje i prosi inspektora o pozwolenie na pozostanie, aby prowadzić dalsze śledztwo, wybierając starszego oficera, Père Absinthe, aby został z nim. Lecoq wyjaśnia mu swoją interpretację sprawy, stwierdzając, że włóczęga, którego aresztowano, jest w rzeczywistości człowiekiem z wyższych sfer. Komentuje, że uwaga przestępcy o Prusakach była aluzją do bitwy pod Waterloo i wnioskuje, że czekał na wspólników. Znajduje ślady stóp w śniegu za tylnym wyjściem z baru, co ujawnia obecność dwóch kobiet, którym pomógł uciec wspólnik. Badanie ciała rzekomego żołnierza prowadzi do odkrycia notatki, która ujawnia, że miał na imię Gustave. Na ciałach pozostałych dwóch mężczyzn nie znaleziono niczego, co dałoby wskazówkę co do ich tożsamości. Sędzia Maurice d’Escoval przybywa i chwali Lecoqa za staranność jego śledztwa. Po krótkim przesłuchaniu podejrzanego sędzia nagle odchodzi, najwyraźniej wzruszony, pozostawiając Lecoqa własnemu losowi. Podejrzany później próbuje popełnić samobójstwo w swojej celi. Lecoq kontynuuje śledztwo następnego dnia, śledząc tropy dotyczące dwóch kobiet, ale gdy idzie złożyć raport do pana d’Escorvala, odkrywa, że ten złamał nogę i zostanie zastąpiony przez pana Segmullera. Podczas przesłuchania podejrzany twierdzi, że jest akrobatą o imieniu Mai i że przybył do Paryża w niedzielę. Oświadcza, że poszedł na drinka do „Poivrière”, wzięto go za informatora policji, zaatakowano go, a on bronił się rewolwerem, który przy sobie niósł. Po dalszych dochodzeniach, w tym obserwacji więźnia z góry jego celi, które nie przynoszą żadnych informacji, Lecoq decyduje się na drastyczne środki. Przekonuje pana Segmullera, aby pozwolił mu zastawić pułapkę, pozwalając więźniowi uciec, aby mógł go śledzić. Mai błądzi po ulicach, śledzony przez Lecoqa i Absinthe’ego w przebraniu, i w końcu wychodzi z podejrzanego baru z wyglądającym na podejrzanego mężczyzną. Wieczorem zatrzymują się przed kamienicą, która należy do księcia de Sairmeuse, a Mai wspiął się na mur, wymykając się swoim prześladowcom. Aresztują jego wspólnika i przeszukują dom oraz jego teren, ale podejrzany zniknął. Lecoq udaje się po radę do amatorskiego detektywa, Père Tabareta. Tabaret stwierdza, że upadek pana d’Escorvala i próba samobójstwa Maia nie były przypadkiem i że ci dwaj są wrogami. Z jego rozumowania wynika, że niemożliwe jest, aby Mai był księciem de Sairmeuse, a więc Mai i książę de Sairmeuse są jedną i tą samą osobą. Po konsultacji biografii ojców księcia de Sairmeuse i pana d’Escovala ujawnia nienawiść istniejącą między rojalistycznymi Sairmeuse’ami a republikańskimi Escorvalami. Mówi, że więzień próbował zabić się, ponieważ myślał, że jego tożsamość zostanie ujawniona, a przyniosłoby to wstęp nazwisku jego rodziny.

Honor nazwiska
1815 rok. Książę de Sairmeuse wraca z wygnania, aby odzyskać swoje ziemie, z których większość znajduje się teraz w posiadaniu Lacheneura, burżuazyjnego wdowca mieszkającego ze swoją piękną córką, Marie-Anne. Twierdzi, że został powierzony ich opieką do powrotu Sairmeuse’ów, ale książę traktuje go jak służącego i oskarża o czerpanie korzyści z nich. W ich nieszczęściu jeden z ich przyjaciół, baron d’Escorval, będący pod nadzorem policji jako były zwolennik Cesarstwa, prosi Lacheneura o rękę Marie-Anne dla swojego syna, Maurice’a, który jest w niej zakochany i przez nią kochany. Odmawia, ponieważ planuje powstanie przeciwko Sairmeuse’om i nie chce, aby Maurice został w to uwikłany. Maurice angażuje się w plany, aby być bliżej Marie-Anne, dołączając do syna Lacheneura, Jeana, i Chalouineau, który potajemnie kocha Marie-Anne. Nie cofając się przed niczym, co mogłoby mu pomóc w sukcesie, Lacheneur jest nawet gościnny dla Martiala, markiza de Sairmeuse, który jest zachwycony Marie-Anne i ma nadzieję uczynić ją swoją kochanką. Jego narzeczona, Blanche, córka markiza de Courtomieu, jest wściekła i przysięga zemstę na kobiecie, którą błędnie uważa za swoją rywalkę. Powstanie kończy się niepowodzeniem, a baron d’Escorval zostaje aresztowany jako przywódca spisku, mimo że próbował odwieść buntowników od ich zamierzeń. Zostaje skazany na śmierć wraz z Chalouineau w procesie, któremu przewodniczy książę de Sairmeuse. Baron zostaje uratowany przez Chalouineau, który wymienia kompromitujący list napisany przez markiza de Sairmeuse na szansę ucieczki barona. Książę i Courtomieu zgadzają się, ale przecinają linę, która miała pomóc baronowi uciec, jak tylko dostaną list w swoje ręce. Baron jest ciężko ranny, ale zostaje wyniesiony i opiekowany się nim wiejski proboszcz, ojciec Midon. Chalouineau zostaje stracony i zapisuje całe swoje majątki Marie-Anne. Maurice i Marie-Anne docierają do Piemontu, gdzie kapłan potajemnie ich bierze za ślub. Udają się do Turynu, ale Marie-Anne decyduje się wrócić do Francji, gdy dowiaduje się o aresztowaniu i egzekucji swojego ojca. Maurice, nieświadomy tego, że Martial nie był zaangażowany w zdradę przeciwko jego ojcu, pisze do niego list, w którym go potępia. Martial, oburzony złej wierze Courtomieu, odczytuje list wieczorem weselnym, powodując skandal. Przysięga żyć oddzielnie od żony. Marie-Anne przejmuje dom Chalouineau i ukrywa narodziny syna, którego piemoncki chłop potajemnie zabiera na swoje ziemie. Blanche, wciąż pragnąca zemsty na Marie-Anne, zleca Chupinowi szpiegowanie jej i włamuje się do jej domu, gdy jej nie ma, i wrzuca truciznę do miski z zupą, którą Marie-Anne pija po powrocie. Umiera w męczarniach, ale widzi Blanche, która nie miała szansy uciec. Wybacza jej pod warunkiem, że zaopiekuje się synem, którego miała z Mauricem. Chupin jest świadkiem, ale później umiera od ciosu nożem jednego ze swoich wrogów, ale nie zanim ujawni przestępstwo Blanche swojemu najstarszemu synowi. Martial przysięga pomścić Marie-Anne, ale nikt nie podejrzewa, że Blanche jest morderczynią. Przeprowadzają się do Paryża i żyją oddzielnie pod tym samym dachem. Wkrótce dowiadują się, że książę został zabity, gdy wyjechał na przejażdżkę konną, prawdopodobnie przez Jeana Lacheneura, który się ukrywa. Najstarszy syn Chupina pojawia się w Paryżu i szantażuje Blanche. Nie udaje jej się znaleźć syna Marie-Anne. Mijają lata, rodzice Maurice’a umierają, a on zostaje sędzią w Paryżu. Najstarszy syn Chupina umiera, Blanche wierzy, że jest wolna od szantażu, ale Jean Lacheneur przybywa do Paryża, świadomy tego, kto zabił jego córkę, i decyduje się dokonać na niej zemsty, używając jej męża. Nakazuje wdowie po Chupinie wznowić szantaż i wysyła anonimowy list do księcia, aby zwrócić uwagę na jej ruchy. Martial jest wstrząśnięty, widząc podejrzaną knajpę, do której chodziła jego żona, ale dostrzega prawdę, gdy dowiaduje się, że należy do wdowy po Chupinie. Znajduje kompromitujący list, który Blanche zachowała i uświadamia sobie, że zamordowała Marie-Anne. Martial śledzi Blanche jednej nocy, gdy idzie do „Poivrière”, aby spotkać się z wdową po Chupinie ze swoją służącą. Jean Lacheneur zastawił pułapkę, w której zamierza doprowadzić Martiala i Blanche do znanego miejsca i sprowokować scenę, w której znajdą się w kompromitującej sytuacji. Jednak trzej przestępcy, których werbuje do tego planu, pozwalają, by chciwość wzięła górę i próbują ukraść kolczyki z diamentami Blanche. Martial interweniuje i musi walczyć z trzema przeciwnikami. Obiecuje wdowie po Chupinie nagrodę, jeśli będzie milczeć. Kobietom udaje się uciec. To prowadzi czytelnika do początku sprawy. Gdy Lecoq dowiaduje się, że Blanche popełniła samobójstwo, a pan d’Escorval spotkał się ze swoim synem, decyduje się skonfrontować z księciem de Sairmeuse, having składając wszystkie elementy tajemnicy. Pewnego dnia rudowłosy mężczyzna udaje się do domu księcia i wręcza mu pilny list od pana d’Escorval, prosząc go, jako gest wdzięczności za nieujawnienie jego tożsamości, o pożyczenie dużej sumy pieniędzy, której potrzebuje. Martial odpowiada listem, w którym mówi mu, że jego fortuna i życie należą do jego starego wroga, którego hojność uratowała go przed hańbą. Wręcza to posłańcowi, który zrzuca swoją brodę i perukę: to Lecoq, który podpisał list pana d’Escorvala. Sprawa przeciwko księciu zostaje umorzona, jego niewinność została udowodniona, a Lecoq zostaje mianowany na stanowisko, o które się ubiegał.


Autor powieści uważa, że historia powinna koncentrować się na wydarzeniach politycznych, a nie na życiu zwykłych ludzi. Dr Iannis usiłując opisać przeszłość Kefalonii, zawsze zachowuje pełen obiektywizm i nie pozwala, by jego osobiste uprzedzenia wpływały na treść jego pism.[sep]*Dr Iannis – nieoficjalny, nieposiadający licencji lekarz na wyspie, który spędza dużo czasu na pisaniu historii Kefalonii. Jest szanowany przez społeczność, choć uważany za nieco ekscentrycznego, a za swoje usługi medyczne dziękuje mu się w postaci jedzenia i picia. *Pelagia – córka doktora Iannisa, która nie jest podobna do innych kobiet na wyspie (jest dobrze wykształcona i cieszy się dużym szacunkiem ojca), która najpierw zakochuje się w Mandrasie, a później w Corellim. *Antonio Corelli – włoski kapitan, kochający muzykę i życie. On nienawidzi wojny i stopniowo zakochuje się w Pelagii; jednak wojna nieuchronnie ich ponownie rozdziela. *Mandras – młody, przystojny rybak, który zakochuje się w Pelagii, tylko po to, by zniszczyć ich związek, idąc walczyć na wojnie, i ostatecznie upokorzyć się. *Carlo Piero Guercio – dobrotliwy, homoseksualny włoski żołnierz, który zakochuje się we Francesco, tylko po to, by go stracić przez wojnę. Później zakochuje się w Corellim i poświęca swoje życie, by ocalić kapitana. Mandolina kapitana Corelliego bada wiele odmian miłości. Widzimy początkową miłość opartą na pożądaniu między Pelagią a Mandrasem, która gaśnie w wyniku wojny i zmian, jakie wywołuje u obojga. Powolnie rozwijająca się miłość Corelliego i Pelagii jest głównym punktem powieści. Miłość jest opisywana przez doktora Iannisa jako „to, co pozostaje, gdy namiętność zniknie”, a z pewnością wydaje się, że to kryterium jest spełnione w miłości Corelliego i Pelagii. Ojcowska miłość Iannisa do Pelagii jest również silna i jest mocno porównywana i kontrastowana z miłością Corelliego. Motyw muzyki jest dominujący, oferując bezpośredni kontrast w stosunku do horroru i zniszczenia, jakie przynosi wojna, pokazując, jak coś pięknego może powstać z czegoś strasznego. Wojna jest opisana w graficznych szczegółach, szczególnie śmierć Francesco. Jest odpowiedzialna za upadek Mandrasa i Webera, śmierć Carla i Francesco oraz rozłąkę Pelagii i Corelliego. W całej powieści de Bernières zajmuje surowe stanowisko wobec wszystkich form totalitaryzmu, potępiając faszyzm, nazizm i komunizm w równym stopniu. De Bernières określił tę powieść jako historię o „tym, co się dzieje ze zwykłymi ludźmi, gdy megalomani zabierają się do pracy”. Innym motywem powieści jest badanie historii. Dr Iannis spędza dużo wolnego czasu na próbach napisania historii Kefalonii, ale często odkrywa, że jego osobiste uczucia i uprzedzenia przebijają przez to, co pisze. Istnieje również silne nastawienie przeciwko „profesjonalnej” historii, co sugeruje oświadczenie Carla Guercio, że „wiem, że jeśli my [Oś] wygramy, to będą historie o masowych grobach w Londynie i odwrotnie”. Jest to wzmocnione cytatem de Bernièresa: „historia powinna składać się wyłącznie z historii zwykłych ludzi”. Z tego punktu widzenia można zobaczyć, że de Bernières jest w dużej mierze historykiem rewizjonistycznym, uważającym historię społeczną za wyższą od politycznej. De Bernières zajmuje dwuznaczne stanowisko wobec bohaterstwa i zła w powieści: wielu postaciom, mimo popełniania okrucieństw, patrzy się jak na ludzkie ofiary złych okoliczności. Na przykład postać Güntera Webera budzi duże współczucie u pisarza, mimo że w pełni identyfikuje się z ideologią nazistowską i jest winny udziału w zabójstwie całej włoskiej dywizji. Mimo że zaprzyjaźnił się z wieloma mężczyznami, musi wykonywać rozkazy. Podobnie Mandras jest winny morderstwa, tortur i gwałtu, a jednak autor przedstawia go z sympatią: „tylko kolejne życie splamione... przez wojnę”.


Czternastoletnia América Vicuña trafiła pod opiekę Florentino Arizy, z którym nie nawiązała żadnej relacji seksualnej. Po zdaniu egzaminów i otrzymaniu wsparcia ze strony mężczyzny dziewczyna zaczęła szczęśliwe życie. Jej los ma ukazywać bezinteresowną naturę miłości Florentino do Ferminy.[sep]Głównymi bohaterami powieści są Florentino Ariza i Fermina Daza. W młodości zakochuje się w nim, ale jej ojciec zmusza ją do przerwania spotkań. Ostatecznie w wieku 21 lat („terminu”, jaki sobie wyznaczyła) poślubia Juvenala Urbino, ponieważ wydawał się jej oferować bezpieczeństwo i miłość. Urbino to lekarz oddany nauce, nowoczesności oraz „porządkowi i postępowi”. Jest zaangażowany w zwalczanie cholery oraz promowanie robót publicznych. Jest człowiekiem racjonalnym, którego życie jest precyzyjnie zorganizowane, a który ceni swoją pozycję i reputację w społeczeństwie ponad wszystko. Jest zwiastunem postępu i modernizacji. Rola Urbino w powieści polega na stworzeniu kontrapunktu dla archaicznej, śmiało romantycznej miłości Florentino Arizy. Urbino okazuje się w końcu nie być całkowicie wiernym mężem, wyznając Fermino romans wiele lat po ich ślubie. Chociaż powieść wydaje się sugerować, że miłość Urbino do Ferminy nigdy nie była tak duchowo czysta jak miłość Florentino Arizy, komplikuje też oddanie Florentino, wyliczając jego liczne romanse i kilka, być może prawdziwych, miłości. Pod koniec książki Fermina zaczyna dostrzegać mądrość i dojrzałość Arizy, a ich miłość może rozkwitnąć w starości. Przez większość ich dorosłego życia ich kontakty ograniczają się jednak do okazjonalnych uprzejmości publicznych. *Lorenzo Daza – ojciec Ferminy Dazy, woźnica; gardził Florentino i zmusił ich do zaprzestania spotkań. *Jeremiasz de Saint-Amour – mężczyzna, którego samobójstwo stanowi wstęp do powieści; fotograf i szachista. *Ciotka Escolástica – kobieta, która próbuje pomóc Ferminie w jej wczesnym romansie z Florentino, dostarczając ich listy. Z tego powodu zostaje odesłana przez Lorenzo Dazę. *Tránsito Ariza – matka Florentino. *Hildebranda Sánchez – kuzynka Ferminy. *Panna Barbara Lynch – kobieta, z którą Urbino wyznaje, że miał romans. *Diego Samaritano – kapitan statku rzecznego, którym pod koniec powieści płyną Fermina i Florentino. *Leona Cassiani – Zaczyna jako „asystentka osobista” wuja Leona XII w R.C.C., firmie, którą Florentino ostatecznie kontroluje. W pewnym momencie ujawnia się, że łączy ich głęboki szacunek, a być może nawet miłość, ale nigdy nie będą razem. Odczuwa wobec niego miłość macierzyńską w wyniku jego „dobroczynności” w uratowaniu jej z ulicy i daniu jej pracy. *América Vicuña – czternastoletnia dziewczyna, która pod koniec powieści zostaje wysłana, by zamieszkać z Florentino; on jest jej opiekunem, gdy uczęszcza do szkoły. Współżyją, a po jej niezdaniu egzaminów i odrzuceniu przez Florentino, ona popełnia samobójstwo. Jej samobójstwo ilustruje egoistyczny naturę miłości Florentino do Ferminy.


Frank Shabata zabija Emila Bergsona oraz swoją żonę Marie po tym, jak przyłapuje ich w namiętnym objęciu. W reakcji na te wydarzenia Alexandra odwiedza mordercę w więzieniu, aby mu wybaczyć, a następnie decyduje się poślubić Carla Linstruma.[sep]Książka jest podzielona na pięć części, z których każda składa się z licznych (nienumerowanych) rozdziałów. W wietrzny dzień w Hanover w stanie Nebraska Alexandra Bergson przebywa ze swoim pięcioletnim bratem Emilem. Mały kotek Emila wspiął się na słup telegraficzny i boi się zejść. Alexandra spotyka swojego sąsiada i przyjaciela Carla Linstruma, który sprowadza kotka na dół. W sklepie spożywczym Alexandra znajduje Emila z Marie Tovesky, która jest o dwa lata starsza od Emila. Ojciec Marie przywiózł ją z Omaha. Ojciec Alexandry umiera i życzy sobie, aby po jego odejściu objęła prowadzenie farmy. Później odwiedzają Szalonego Ivara, który doradza im, by trzymali ich świnie w czystości. Gdy rodzina Linstrumów wyjeżdża, Oscar i Lou również chcą odejść, ale ani ich matka, ani Alexandra na to nie pozwalają. Po odwiedzeniu wiosek w dół rzeki, aby zobaczyć, jak sobie radzą, przekonuje swoich braci, Oscara i Lou, do zastawienia farmy w celu zakupu większej ilości ziemi, mając nadzieję, że w przyszłości będą zamożnymi właścicielami ziemskimi. Szesnaście lat później farmy są teraz prosperujące. Alexandra i jej bracia podzielili spadek, a Emil właśnie wrócił z college’u. Farma Linstrumów upadła, a Marie, obecnie mężatka Franka Shabaty, ją kupiła. Tego samego dnia Bergsonów zaskakuje wizyta Carla Linstruma, którego nie widzieli od trzynastu lat, [Uwaga: Carl mówi, że minęło szesnaście lat, ale to błąd w tekście. John Bergson zmarł szesnaście lat wcześniej, a rodzina Carla wyjechała podczas suszy, która miała miejsce trzy lata później.] po tym, jak nie udało mu się w pracy w Chicago. Jest w drodze na Alaskę, ale postanawia zostać z Alexandrą na jakiś czas. Między Emilem a Marie rozwija się flirtująca relacja, którą zauważa Carl. Lou i Oscar podejrzewają, że Carl chce poślubić Alexandrę, i są zgorzkniali tym, że musieli ciężko pracować na swoje farmy, podczas gdy on myśli, że może wejść w posiadanie farmy przez małżeństwo. Po tym incydencie Alexandra i jej bracia przestają ze sobą rozmawiać. Wtedy Carl, dostrzegając problem, postanawia wyjechać na Alaskę. W tym samym czasie Emil ogłasza, że wyjeżdża do pracy do Meksyku. Alexandra zostaje sama. Alexandra spędza zimę w samotności, z wyjątkiem okazjonalnych wizyt Marie, którą odwiedza wraz z panią Lee. Zaczyna również mieć tajemnicze sny. Emil wraca z Meksyku. Jego najlepszy przyjaciel, Amédée, jest teraz żonaty i ma małego syna. Na festynie we francuskim kościele Emil i Marie całują się po raz pierwszy. Później wyznają sobie swoją nieszczęśliwą miłość, a Emil postanawia wyjechać na studia prawnicze do Michigan. Przed wyjazdem Amédée umiera na pęknięty wyrostek robaczkowy, w wyniku czego zarówno Emil, jak i Marie zdają sobie sprawę z tego, co jest dla nich najważniejsze. Przed wyjazdem Emil zatrzymuje się na farmie Marie, aby powiedzieć ostatnie pożegnanie, i wpadają w namiętny objęcie pod białą morwą. Pozostają tam przez kilka godzin, dopóki mąż Marie, Frank, ich nie znajduje i nie strzela do nich. Ucieka do Omaha. Ivar odkrywa porzuconego konia Emila, co prowadzi go do poszukiwań chłopca i znalezienia ciał. Alexandra wybrała się w burzę z deszczem. Ivar szuka jej i przywozi do domu, gdzie ona śpi niespokojnie i śni o śmierci. Następnie postanawia odwiedzić Franka w Lincoln, gdzie jest więziony. Będąc w mieście, przechodzi obok kampusu uniwersyteckiego Emila, spotyka uprzejmego młodego mężczyznę i czuje się lepiej. Następnego dnia rozmawia z Frankiem w więzieniu. Jest zaniedbany i ledwo może mówić, a ona obiecuje zrobić wszystko, co w jej mocy, aby go uwolnić; nie żywi do niego urazy. Następnie otrzymuje telegram od Carla, w którym pisze, że wrócił. Postanawiają wziąć ślub, nie przejmując się aprobą jej braci.


Projekt Jamie'ego zwycięża w konkursie, a Charlie otrzymuje nagrodę za ukazanie perspektywy wiktoriańskiego dziecka. Książka kończy się pocałunkiem bohaterów oraz decyzją o spędzeniu świąt Bożego Narodzenia wspólnie z Markiem i Robinem.[sep]Charlotte Enright (która woli być nazywana Charlie) to jedenastoletnia dziewczynka mieszkająca z matką, Jo, w mieszkaniu komunalnym. Jest „najpopularniejszą” dziewczyną w szkole, w rezultacie ma wielu przyjaciół. Gdy wychowawczyni jej klasy udaje się na urlop macierzyński, zostaje zastąpiona przez surową kobietę, panią Beckworth, której Charlie od razu nie lubi. Zmusza ona Charlie do siedzenia obok inteligentnego chłopca, Jamiego Edwardsa, którego Charlie nienawidzi. Pani Beckworth zadaje klasie projekt historyczny na temat epoki wiktoriańskiej, a Charlie zakłada, że temat będzie nudny i postanawia nie słuchać – dopóki nie znajduje zdjęcia służącej z epoki wiktoriańskiej, która wygląda dokładnie jak ona. Charlie postanawia napisać dziennik z perspektywy swojej postaci, Lottie, która ma jedenaście lat, tak jak Charlie; jednak ona porzuciła szkołę, aby zostać służącą. Jo traci pracę jako kierowniczka sklepu i musi podjąć się sprzątania w supermarkecie, sprzątania domów oraz opieki nad małym chłopcem o imieniu Robin, aby zarobić pieniądze. Jo wpada w oko ojcu Robina, Markowi, który jest singlem, co jest powodem rozpaczy Charlie. Po wycieczce do parku rozrywki Charlie i Robin są świadkami pocałunku Marka i Jo na jednej z atrakcji. Charlie, zrozpaczona tym, mówi Robinowi, że żaden z jego rodziców (nowy partner matki Robina nie dogaduje się z chłopcem) już go nie chce. Zrozpaczony Robin ucieka, pozostawiając Marka i Jo zmartwionych o bezpieczeństwo chłopca, a Charlie przepełnioną poczuciem winy. W wątku pobocznym Lottie, służąca stworzona przez Charlie, dostaje pracę jako niania, opiekując się trojgiem małych i bardzo irytujących dzieci – Victorem, Louisą i niemowlęciem Freddiem. Kiedy Lottie w złości gwałtownie odchodzi, Freddie zostaje porwany z wózka w parku. Lottie jest zdruzgotana i zrozpaczona z powodu zaginięcia chłopca, co odzwierciedla uczucia Charlie wobec zniknięcia Robina. Robin zostaje znaleziony na dworcu kolejowym za paczkami oczekującymi na doręczenie. Jest zmarznięty i jest natychmiast przewieziony do szpitala. Mark jest bardzo zły na Charlie (po tym, jak przyznaje się przed nim, Jo i policją, co powiedziała Robinowi) i mimo że Charlie czuje ulgę, że Robin już nie zaginął, wciąż jest załamana, ponieważ chłopiec zapada na zapalenie płuc. Freddie (z projektu Charlie) również zostaje odnaleziony. Pan domu postanawia zabrać całą rodzinę, wraz ze służbą, na tygodniowy wycieczkę nad morze. Ostatni wpis w dzienniku Lottie kończy się słowami: „Wciąż nie mogę powiedzieć, że lubię być służącą – ale to ma swoje zalety!”. Zapalenie płuc Robina mija i, tak jak w dzienniku Lottie, Mark, Jo, Charlie i Robin wybierają się nad morze na jeden dzień. Charlie kupuje kilka wiktoriańskich pocztówek do swojego projektu, ale ponieważ przypuszcza, że jej projekt nie został wykonany poprawnie i jest pewna, że nie wygra, postanawia dać je Jamie'emu, z którym się teraz przyjaźni. Projekt Jamie'ego wygrywa ze względu na zawarte informacje, ale pani Beckworth również nagradza Charlie za ukazanie „jak to jest być wiktoriańskim dzieckiem”. Powieść kończy się pocałunkiem Jamie'ego z Charlie oraz zgodą Jo i Charlie na to, by Mark i Robin spędzili z nimi Boże Narodzenie.