W 1999 roku ukazała się kontynuacja książki pt. „What Becomes of The Broken Hearted?”, a jej ekranizacja miała miejsce trzy lata wcześniej. Zarówno książka, jak i film zostały entuzjastycznie przyjęte i uznane za znacznie lepsze od pierwowzoru.[sep]Beth Heke opuściła swoje miasteczko i mimo sprzeciwu rodziców wyszła za Jake’a „The Muss” Hekego. Po 18 latach mieszkają w slumsach i mają sześcioro dzieci. Ich interpretacje życia i bycia Maorysem zostają poddane próbie. Ponieważ Beth pochodzi z bardziej tradycyjnego środowiska, ona odnosi się do starych zwyczajów, podczas gdy Jake jest ucieleśnieniem tego, w co niektórzy Maorysi się przekształcili. Beth czasami próbuje reformować siebie i swoją rodzinę – na przykład poprzez rzucenie picia i oszczędzanie pieniędzy, które wydałaby na alkohol. Jednak łatwo jej powrócić do wzorca picia i nieodpowiedzialności. Rodzina jest również przedstawiona jako odcięta od kultury zachodniej i sposobów nauki. Beth zauważa, że ani ona, ani żadna z osób, które zna, nie ma w domu żadnych książek, a jej córka Grace jest jedyną postacią, która wykazuje prawdziwe zainteresowanie szkołą i nauką. (To odcięcie od książek i edukacji jest głównym zmartwieniem Duffa, z tego powodu założył organizację charytatywną Duffy Books in Homes, która rozdaje darmowe książki dzieciom z ubogich rodzin i ogólnie zachęca do czytania). Jake jest bezrobotny i większość dnia spędza na piciu w lokalnym pubie ze znajomymi. Tam czuje się jak ryba w wodzie, stawia drinki, śpiewa piosenki i okrutnie bije każdego klienta, który jego zdaniem wykracza poza linę (stąd jego przydomek „The Muss”). Często zaprasza do domu ogromne tłumy znajomych na dzikie imprezy. Choć Jake przedstawia się jako beztroski człowiek szukający dobrej zabawy, pod wpływem alkoholu ma okrutny temperament. Podkreśla to sytuacja, w której jego żona ośmiela się „zaczepić go” podczas jednej z imprez, a on okrutnie ją atakuje przed oczami przyjaciół. Nig, najstarszy syn Heke’ów, wyprowadza się, aby dołączyć do ulicznego gangu. Troszczy się o swoje rodzeństwo, ale gardzi ojcem za jego bezmyślną brutalność, a starszy Heke odwzajemnia to uczucie. Nig próbuje znaleźć zastępczą rodzinę w postaci gangu, ale jest to nieudane, ponieważ członkowie gangu są albo zbyt brutalni, albo – w przypadku dziewczyny Niga z gangu – zbyt złamani, by zapewnić mu miłość i wsparcie, których pragnie. Drugi syn, Mark „Boogie” Heke, ma na koncie drobne przestępstwa i zostaje zabrany z rodziny i umieszczony w zakładzie poprawczym. Mimo początkowego gniewu Mark znajduje dla siebie nowe miejsce, ponieważ kierownik zakładu wprowadza go w dziedzictwo Maorysów. Grace, trzynastoletnia córka Heke’ów, kocha pisanie opowiadań jako ucieczkę od brutalności swojego życia. Spędza również czas, obserwując z ukrycia zamożną rodzinę Pākehā mieszkającą w pobliżu. Jest zdumiona kontrastem między ich życiem a jej własnym – nie tylko bogactwem materialnym, ale także brakiem konfliktów w ich życiu. Najlepszą przyjaciółką Grace jest uzależniony od narkotyków chłopiec o imieniu Toot, który został odrzucony przez rodziców i mieszka w zniszczonym samochodzie. To on naprawdę się o nią troszczy. Pewnej nocy Grace zostaje zgwałcona w swoim łóżku, a następnie wiesza się. W swoim dzienniku, później odnalezionym przez rodzinę, Grace pisze, że sądzi, że to jej ojciec ją zgwałcił (podczas gdy w filmie wyraźnie z imienia wskazuje jednego z przyjaciół Jake’a, przebywającego w domu podczas imprezy, jako gwałciciela); Jake, który był zbyt pijany, by pamiętać, co się stało tej nocy, nie ma odpowiedzi. (W filmie matka Grace znajduje i czyta dziennik, który ujawnia przyjaciela ojca, który ją zgwałcił. Jake i ten przyjaciel są w barze, gdy matka przynosi dziennik do Jake’a i pokazuje mu fragment o tym, kto ją zgwałcił. Jake wpada w szał i okrutnie bije gwałciciela, w tym tłukąc jego głowę o szklaną frontę odtwarzacza muzycznego). Opuszcza swoją rodzinę i zaczyna mieszkać w parku, gdzie rozmyśla o swoim życiu i zaprzyjaźnia się z bezdomnym młodym mężczyzną. Tymczasem Beth zakłada grupę kultury maoryskiej i ogólnie próbuje ożywić społeczność. W 1996 roku ukazała się kontynuacja książki pt. „What Becomes of The Broken Hearted?”, która została zekranizowana w 1999 roku. Zarówno książka, jak i filmowa kontynuacja zostały dobrze przyjęte, choć nie były tak chwalone jak oryginał. Trzecia część trylogii, „Jake's Long Shadow”, została opublikowana w 2002 roku, ale nie została zekranizowana. „Once Were Warriors” i ogólnie twórczość beletrystyczna Duffa są silnie wpływane przez jego dziecięce doświadczenia. W swojej autobiografii z 1999 roku, „Out of the Mist and Steam”, opisuje swoją maoryską matkę (i większość jej krewnych) jako alkoholiczkę, nieodpowiedzialną i fizycznie oraz emocjonalnie znęcającą się nad innymi. Jego ojciec Pākehā i jego krewni byli w przeciwieństwie do tego wykształceni i wyrafinowani – jeden z wujków, Roger Duff, był znanym antropologiem; jego dziadek ze strony ojca był liberalnym redaktorem magazynu i mecenasem literatury Oliverem Duffem. Jako nastolatek sam Duff spędził trochę czasu w zakładzie poprawczym i czerpał z tego przy pisaniu o Boogiem. Akcja książki toczy się w mieście Two Lakes, które jest oparte na jego rodzinnym mieście Rotorua (co w języku maoryskim oznacza „dwa jeziora”; roto – jezioro, rua – dwa) oraz na osiedlu mieszkaniowym Ford Block w tym mieście.


Doktor Impossible próbuje przejąć władzę nad Ziemią, wywołując kontrolowaną epokę lodowcową, ale zostaje pokonany przez Nowych Mistrzów młotem Faraona. Jego plany udaremnia CoreFire, który pojawia się na wyspie i pokonuje go, ujawniając przy tym, że Lily nie jest Erica Lowenstein, jego dziecięcą miłością.[sep]Gdy CoreFire, największy superbohater na świecie, znika, dawna supergrupa Mistrzowie jednoczy się, aby zbadać jego zaginięcie, przyjmując do zespołu dwie nowe bohaterki: Lily i Fatale. Od razu podejrzewają, że za sprawą stoi odwieczny wróg CoreFire’a, doktor Impossible, mimo że ten od czasu pokonania przez Damsel podczas swojej dwunastej próby podbicia świata pozostaje uwięziony w więzieniu o maksymalnym stopniu bezpieczeństwa. Przesłuchanie przeprowadzone przez dwóch nowicjuszy w sprawie zaginięcia CoreFire’a daje doktorowi Impossible szansę na ucieczkę i rozpoczęcie nowej próby podboju świata. Nowi Mistrzowie poszukują Impossible’a, przekonani o jego winie za śmierć CoreFire’a, podczas gdy on gromadzi materiały niezbędne do realizacji swojego planu. Historia przeplatana jest retrospekcjami wcześniejszych wydarzeń i pochodzenia doktora, a także jego refleksjami na temat innych dróg, jakie mógłby obrać w życiu. Fatale, jako najnowsza członkini grupy, obserwuje poczynania Nowych Mistrzów. Czuje się niekomfortowo w roli zastępczyni popularnej, zmarłej członkini i uważa, że nie jest godna przynależności do zespołu superbohaterów, jednak wykazuje się wysoką kompetencją i zyskuje szacunek kolegów. Najbliższą przyjaciółką Fatale w zespole jest inna nowa członkini, Lily – naprawiona superzłoczyńca i była dziewczyna doktora Impossible. W przeciwieństwie do retrospekcji doktora Impossible, Fatale nie pamięta swojego życia przed wypadkiem w Brazylii, w wyniku którego stała się cyborgiem; jej tło jest odtwarzane poprzez nowe doświadczenia z innymi superbohaterami. Podczas śledztwa odkrywa, że korporacja, która przekształciła ją w cyborga, była przykrywką dla doktora Impossible podczas jednej z jego wcześniejszych operacji. Kulminacja następuje na wyspie doktora Impossible, gdy próbuje on wywołać kontrolowaną epokę lodowcową, co uczyniłoby go władcą Ziemi i jedynym źródłem energii. Prawie mu się to udaje – pokonuje Nowych Mistrzów za pomocą młota należącego niegdyś do superzłoczyńcy zwanego Faraonem. CoreFire nagle powraca, ale również nie potrafi pokonać doktora Impossible. Lily, która wcześniej odeszła z zespołu, ostatecznie wraca i pokonuje doktora Impossible. Lily ujawnia, że w rzeczywistości jest Erica Lowenstein – dziecięcą miłością doktora Impossible sprzed jego przemiany i częstą uprowadzaną, gdy była dziewczyną CoreFire’a.


Mauser nie zdołał wykorzystać szybowca do uzyskania przewagi informacyjnej, co pozwoliło marszałkowi Cogswellowi na całkowite rozbicie wojsk Vacuum Tube. Taki obrót sprawy sprawił, że firma Vacuum Tube Transport poniosła klęskę w starciu z lepiej wyposażonym Continental Hovercraft.[sep]Społeczeństwo zachodnie jest podzielone na dziewięć kast, od Dolnej-Dolnej i Średniej-Dolnej aż po uprzywilejowaną Górną-Górną. Sam Mauser urodził się w kastze Średniej-Dolnej. Ambitny, wybrał jeden z nielicznych zawodów – Kategorię Wojskową – w której awans społeczny był wciąż realną możliwością. Aby zapobiec jakimkolwiek szansom na wyniszczającą wojnę między Zachodem a światem radzieckim, Powszechny Pakt Rozbrojeniowy ograniczył wojskowość do technologii sprzed 1900 roku. Stopniowo potężne korporacje zaczęły rozstrzygać spory biznesowe, wynajmując wojska do walki o prawdziwe bitwy lub potyczki na jednym z wielu rezerwatów wojskowych. Służyło to podwójnemu celowi: utrzymaniu wojska w doskonałej formie dzięki rzeczywistym walkom oraz dostarczeniu zepsutej ogółowi społeczeństwa rozrywki. Zmagania na śmierć i życie są tak popularne, że są transmitowane w telewizji. Mauser po wielu latach wysiłku awansował na stopień kapitana i do statusu Średniej-Średniej. Gdy nowo powstałe Vacuum Tube Transport zostaje zmuszone do kosztownej, na skalę dywizji, potyczki z Continental Hovercraft, on dostrzega swoją szansę. Zgłasza się do słabszej strony, mimo że znacznie bogatsze Continental jest w stanie zatrudnić najlepszych dostępnych żołnierzy, w tym marszałka „Stonewalla” Cogswella, najlepszego dowódcę w branży. Mauser mówi baronowi Haerowi, szefowi Vacuum Tube, że jest w stanie zaplanować nieprawdopodobne zwycięstwo za pomocą triku, nad którym pracował od dawna; w zamian oczekuje poparcia barona, które w połączeniu z przewidywaną popularnością wśród fanów potyczek powinno wystarczyć, aby awansować do wyższej kasty. Syn barona, Bart, wyśmiewa się z nieujawnionego pomysłu, ale baron jest desperacko poszukujący doświadczonych oficerów i go zatrudnia. Gdy konflikt wybucha, Mauser startuje w szybowcu, coś, czego nikt wcześniej nie wpadł na pomysł wykorzystać. Statki powietrzne nie zostały wynalezione przed 1900 rokiem, ale szybowce tak. Z dogodnej punktu widzenia Mauser może zobaczyć, gdzie rozmieszczone są wszystkie siły wroga. Ta informacja stawia sytuację Cogswella w beznadziejnym położeniu i on poleca swojemu pracodawcy szybkie zawarcie ugody. Gdy Mauser triumfalnie wraca do siedziby Vacuum Tube, dowiaduje się, że baron Haer zmarł z przyczyn naturalnych. Jego syn nie posiada wpływowego politycznego zasięgu zmarłego, więc Mauserowi nie ma co liczyć na szczęście. Jego jednak niezwykłe zainteresowanie stanem zachodniej cywilizacji przyciąga uwagę dr Nadine Haer, atrakcyjnej, dążącej do reform córki zmarłego barona.


Mildred Haviland zamordowała Crystal Kingsley, by przejąć jej tożsamość, a następnie zabiła również Chrisa Lavery’ego. Sama została uduszona przez swojego byłego męża, policjanta Ala Degarmo, który zginął podczas próby ucieczki.[sep]Derace Kingsley, bogaty biznesmen, wynajmuje Marlowe’a, aby odnalazł jego porzuconą żonę, Crystal. Mimo że żyje w separacji z żoną, Kingsley obawia się, że Crystal – bogata, piękna, rozpieszczona i lekkomyślna – mogła wplątać się w skandal, który mógłby zagrozić jego własnej pozycji wśród akcjonariuszy firmy, którą zarządza. Ostatnim znanym miejscem pobytu Crystal był ośrodek wypoczynkowy o nazwie Little Fawn Lake. Kingsley otrzymał też od Crystal telegram około dwa tygodnie wcześniej (z datą El Paso, Teksas), w którym oświadczała, że rozwodzi się z nim i wychodzi za mąż za swojego gigola, Chrisa Lavery’ego. Ale gdy Kingsley spotkał Lavery’ego w Los Angeles i zapytał go „gdzie jest Crystal”, Lavery powiedział mu, że jej nie widział, nie był z nią w El Paso, nie wie, gdzie jest, i nigdy nie wyraził zgody ani nie chciał się z nią ożenić. Marlowe rozpoczyna śledztwo w Little Fawn Lake. Kingsley dał mu list do dozorcy jego domu wakacyjnego, pewnego Billa Chessa. Chess jest w alkoholowym odurzeniu, przygnębiony tym, że został porzucony przez żonę Muriel mniej więcej w tym samym czasie, w którym zniknęła Crystal. Gdy Marlowe i Chess przechodzą po posesji, odkrywają utopione ciało żony Chessa, spuchnięte od rozkładu i niemal nierozpoznawalne, z wyjątkiem ubrania i biżuterii. Chess zostaje natychmiast aresztowany za morderstwo żony, a Marlowe, choć wątpi w jego winę, wraca do Los Angeles. W L.A. jedzie do skorumpowanego sąsiedniego miasta Bay City (wzorowanego na Santa Monica), aby przesłuchać Chrisa Lavery’ego, który wydaje się wiedzieć coś winnego o Crystal, ale nie chce się przyznać. Podczas wyjścia z tego przesłuchania podjeżdża twardy glina o imieniu Al Degarmo i oskarża Marlowe’a o nękanie sąsiada Lavery’ego, doktora Almore’a. Ostatecznie Marlowe odkrywa, że żona doktora Almore’a zmarła w podejrzanych okolicznościach, że jej śmierć została zatuszowana przez policję, a że ówczesną kochanką doktora Almore’a była Mildred Haviland, była żona Degarmo. Gdy Marlowe wraca, aby ponownie porozmawiać z Laverym, znajduje go zamordowanego w łazience. Wystrzelono z broni sześć razy, dwa pociski trafiły go, a jeden był śmiertelny. Pani Fallbrook, właścicielka wynajmowanego domu, w którym mieszka Lavery, konfrontuje się z Marlowe’em przy wyjściu, ale Marlowe udaje się ją przepędzić, nie dopuszczając, by odkryła morderstwo. Następnie wraca do Kingsleya, który oferuje mu grubą premię za udowodnienie, że Crystal tego nie zrobiła. Ale w drodze z Bay City znowu napotykają go policjanci, którzy zmuszają go do picia alkoholu, a następnie go biją i aresztują za jazdę pod wpływem alkoholu. Marlowe przekonuje szefa policji Bay City, że został wrobiony, i zostaje wypuszczony. Teraz Kingsley mówi mu, że otrzymał telefon od Crystal, prosząc o 500 dolarów. Marlowe ma je dostarczyć. Gdy dociera na miejsce spotkania, Marlowe nalega, by Crystal odpowiedziała na jego pytania przed otrzymaniem pieniędzy. Marlowe rozpoznaje ją jako „panią Fallbrook”, kobietę, którą spotkał w domu Lavery’ego, i oskarża ją o morderstwo Lavery’ego. Wyciąga broń na niego, a ktoś uderza Marlowe’a od tyłu pałką. Gdy Marlowe budzi się, śmierdzi ginem, a Crystal leży naga, zakrwawiona i uduszona na łóżku. Marlowe próbuje uciec, ale zostaje aresztowany przez Degarmo, który chce, by Marlowe pomógł mu skazać Kingsleya za seksualne morderstwo Crystal (żony Kingsleya). Marlowe pozwala mu myśleć, że może dostarczyć dowody przeciwko Kingsleyowi, ale muszą udać się do Little Fawn Lake, aby je znaleźć. W ostatecznym starciu w Little Fawn Lake Marlowe ujawnia, że podejrzana o morderstwo, która miała być Crystal (w Los Angeles), była w rzeczywistości Mildred Haviland, znana jako Muriel Chess, znana jako pani Fallbrook; została zabita przez Ala Degarmo (byłego męża) w ataku zazdrości; a że ofiara morderstwa, która miała być Muriel Chess (w Little Fawn Lake), była w rzeczywistości Crystal Kingsley, zabita przez Mildred Haviland dla zemsty i zysku, przejmując tożsamość ofiary. Mildred zamordowała również Lavery’ego. Degarmo – który udusił Mildred – próbuje uciec, ale ginie podczas próby ucieczki.


Ignatz odkrywa, że nie uległ przemianie w Dagona, lecz został uwięziony w wirtualnym więzieniu, w którym Dagon śnił o nim. Następnie Ignatz odmawia wejścia na statek kosmiczny Sardanapalus, decydując się na unicestwienie zielonego słońca i przerwanie pętli czasowej.[sep]1 - DZIWNE CHŁOPCY
Ignatz Zwakh, maniak lalek, mieszka w pensjonacie Mut Mee w Nongkai. Zachował wyciętą macicę i łono swojej zmarłej kochanki Primavery i zażywa narkotyk Lilim... Przyszłość: lalki ewoluowały w Meta: żeńskie Lilim, które zarażają ludzkich mężczyzn, oraz Elohim – martwych chłopców, którzy trzymają liczebność Lilim w ryzach. Inkwizytor Elohim Dagon, uzbrojony w strzelbę myśliwskiego, chce schwytać zdrajczynię Vanity St. Viridianę, która przemieniła się w catgirl i udaje się na Marsa, gdzie oferuje jej azyl. Zamiast tego guwernantka wysyła Dagona z misją, aby odnalazł brokera informacji, który sprzedał Vanity wirusa... Ignatz otrzymuje propozycję od ludzkiej prostytutki Phin, ale ją odrzuca. Ignatz znajduje kulkę papieru w słoiku z konserwowaną macicą Primavery: to wiadomość od jego córki z przyszłości, wysłana w czasie dzięki kwantowej magii Lilim. Ponieważ został zarażony przez Primaverę, Ignatz zarazi każdą kobietę, z którą się przespi, plagą lalek, a wiadomość córki mówi mu, kogo ma zarazić. Obawiając się, że infekcja nanomaszynami Primavery doprowadziła go do szaleństwa, Ignatz szuka pomocy u doktora Internationala, który go bada...

2 - DZIWNE DZIEWCZYNKI
Córka Ignatza, Vanity, uciekła do Paryża na Marsie. Od czasów Ignatza marsjańscy dyplomaci odpowiedzialni są za zakaz zabijania Lilim poprzez „slink-riving” (przebicie przez pochwę). Mars jest niedostępny dla ludzi z Ziemi i Elohim. Mutagenny deszcz wchłonięty przez pierwszych marsjańskich kolonistów sprawił, że Marsjanie są odporni na plagę lalek Lilim. W tym czasie Ignatz nie żyje, a Vanity nosi skamieniałą macicę Primavery jako amulet. W czasach pokolenia Vanity kwantowa magia nie jest już silna w Lilim. Vanity spotyka swoją nową pracownicę socjalną, Sabine, a potem idzie do baru La Sucette, gdzie uprawia seks oralny z Marsjaninem o imieniu Tintin, fantazjując, że jest egzekwowana przez Dagona w starym sposób, poprzez wbicie kołka w brzuch. Sfrustrowana Vanity wysyła instrukcje do Ignatza...

3 - DZIWNY SEKS
Ignatz budzi się z otępienia i odkrywa, że doktor International próbował go odurzyć, by ukraść „sexstuff” z macicy Primavery. Później Ignatz daje prezent w postaci czującego fallusa o imieniu pan Rochester babci Phin, zamierzając następnego dnia zarazić ją plagą lalek. Z powrotem w hotelu ponownie zażywa narkotyk z macicy Primavery... Inkwizytor Dagon jest w Paryżu na Marsie, śledząc Vanity. Wchodząc do jej mieszkania, sprawia, że jedna z Lilim catgirl umiera nagle z Czarnego Orgazmu, drugą wykonuje strzelbą, a potem ulega swoim morderczym popędom z trzecią, zabijając ją, zjadając jej jajniki z żywej macicy. Vanity wraca do mieszkania i Dagon ją chwyta, pozbawiając przytomności. Ignatz zaczyna wyczuwać, jak Meta sięga wstecz przez czas i zmienia rzeczywistość, tworząc nową przeszłość, w której Lilim zostały stworzone przez nazistów przekształcających Żydów w broń cyborgów. Ignatz spotyka Phin i negocjuje z nią cenę za pozwolenie mu na spłodzenie dziecka. Cechy Ignatza zaczynają przybierać aspekt Elohim...

4 - DZIWNA ŁASKA
Dagon zabrał Vanity z powrotem do Bangkoku na Ziemi i ujawnia historię, którą Meta (boski potomek samoreplikującej się nanotechnologii, która była zarodkiem lalek) nadpisuje... ...jak rząd Frontu Ludowego został obalony przez zamach stanu wspierany przez CIA, a królowa Titania zapoczątkowała nową erę współistnienia ludzi i lalek, przy czym Elohim odziedziczyli zdolność do wywoływania śmiertelnych popędów u Lilim, dzięki czemu powstrzymują je przed zalewem ludzi, których potrzebują do replikacji i przetrwania jako gatunek. W tamtym czasie Dagon był jeszcze znany jako Ignatz Zwakh i po śmierci Primavery został wezwany przez Titanię do powrotu do Anglii. Z czasem Ignatz całkowicie przemienia się w Elohim. Później Titania zostaje aresztowana przez prezydium i stracona. Ignatz jest uczony przez Mefistofelesa w ziguracie, który wyrósł z Seven Stars, gdzie Lilim pragną śmierci, a Elohim pragną morderstwa. Phin również przeprowadziła się do Londynu, gdzie zaczyna przekształcać się w Lilim. Ignatz/Dagon zostaje wydalony za „slink-riving” Lilim wbrew traktatowi marsjańskiemu i wysłany do Bangkoku, gdzie spotyka się z Phin, teraz przemienioną w Vanity, zanim ta ucieka na Marsa... Z powrotem w teraźniejszości Dagona skazana Vanity błaga Dagona, by ją zabił, i zaczyna mu robić fellatio... ...podczas gdy w teraźniejszości Ignatza Phin przerywa ten sam akt z obrzydzeniem nasieniem Ignatza zakażonym przez Metę i odchodzi.

5 - DZIWNE CZASY
Ignatz, nie zdoławszy zapłodnić Phin, opuszcza Mut Mee, wiążąc macicę Primavery wokół szyi jako amulet. Ignatz idzie do centrum danych Wat Khek, aby sprawdzić informacje o Dagonie, i odkrywa, że jego historia się zmienia: Dagon/Ignatz urodził się teraz jako Gabriel Strange 100 lat wcześniej, a Primavera jest jego siostrą... obcy z Marsa nawiązują kontakt z Ziemią w dziewiętnastym wieku, napędzając rewolucję techniczną... Dagon masakruje liczne Lilim w ziguracie, zanim zostaje schwytany... w 1978 roku Dagon zostaje skazany na 15 lat w wirtualnym więzieniu w Nongkai w Tajlandii...

6 - DZIWNE PIĘKNO
Ignatz spotyka handlarza pornografią O’Sullivana, który daje mu magazyn erotyczny. Poprzez magazyn Ignatz i Vanity komunikują się, wymieniając się seksualnymi fantazjami. Ignatz idzie do baru i odkrywa, że został przemienony... ...w Dagona, który został uwolniony ze swojego wirtualnego uwięzienia, w którym śnił swoje życie jako Ignatz. Dagon dołącza do Mefistofelesa na statku kosmicznym Sardanapalus, gdzie ich misją jest przelot przez zielone słońce, które będzie wszystkim, co zostanie z meta-superkobiecości. W ten sposób Dagon podróżuje przez zamkniętą pętlę czasową z powrotem do punktu startowego...

7 - DZIWNE NARZĘDY
Ignatz odwiedza wirtualną masażystkę, gdzie śni o pasterskim życiu z Primaverą. Gdy Meta zaraża wszechświat, Ignatz zdaje sobie sprawę, że gdy wróci do rzeczywistości, będzie ona równie fikcyjna. Dagon poluje na Vanity w multiwersum rzeczywistości...


Brytyjczycy nie zadali Jaszczurom poważnych strat, ponieważ siły inwazyjne były doskonale przygotowane na atak gazem musztardowym. Manewr ten nie udaremnił planów Rasy dotyczących połączenia ich przyczółków w północnej i południowej części Anglii. W rezultacie to Brytyjczycy musieli się wycofać, a najeźdźcy przejęli ich sprzęt.[sep]Stany Zjednoczone i Niemcy opracowują własną broń atomową i wraz z Sowietami prowadzą wymianę uderzeń jądrowych z Rasą. Sowieci mogli zdetonować pierwszą bombę atomową, ale tylko dlatego, że ich pierwotna próbka plutonu (zdobyta na Rasie) była większa niż próbki przekazane USA i Niemcom; Sowieci w rzeczywistości daleko w tyle za tymi dwoma krajami w swoich wysiłkach na rzecz wytworzenia własnego plutonu i zużyli wszystko, co mieli, w bombie atomowej, której użyli na południe od Moskwy, aby powstrzymać główne uderzenie Rasy na miasto. Mimo to Rasa jest w stanie całkowitej paniki z powodu faktu, że ludzie byli w stanie zdetonować broń atomową, a wielu dowódców jest w szoku z powodu liczby żołnierzy Rasy, którzy zginęli w wybuchu. Straha, trzeci dowódca Floty Podboju, domaga się głosowania nad wotum nieufności dla Flotlorda Atvara przez kapitanów każdego statku we Flocie. Takie głosowanie wymagałoby 75% większości, aby odwołać Atvara, ale głosowanie kończy się wynikiem 69%. Atvar pozostaje u władzy, ale dostrzega, że większość lordów statków nie aktywnie go już nie popiera. Wściekły na Strahę, nakazuje aresztowanie lorda statku, ale Straha, będąc o krok przed nim, ucieka do Stanów Zjednoczonych, co wściekło Atvara i pozwala Amerykanom na dostęp do statku kosmicznego Rasy. Wkrótce Rasa rozpoczyna inwazję na brytyjskie wyspy (powietrzną z południowej Francji, przelatując nad okupowaną przez Niemców północną Francją) i zajmuje obszar północny (który wydaje się być skupiony wokół Oxfordshire i obejmuje Northampton) oraz obszar południowy (który wydaje się być skupiony wokół zachodniego Sussex). Ludzie utrzymują Market Harborough; fragmenty historii opisują walki wokół wiosek Brixworth, Scaldwell i Spratton, które znajdują się na linii frontu między Northampton a Market Harborough. Inna część tekstu opisuje bitwę artyleryjską i pancerną o Henley-on-Thames. Siły ludzkie są narażone na ogień z wrogich śmigłowców bojowych Jaszczurów wiele lat przed tym, zanim ludzie posiadali takie maszyny w rzeczywistej osi czasu. Jaszczury ignorują ostrzeżenia Churchilla, że taki atak spotka się z straszliwymi konsekwencjami. Siły Jaszczurów w Wielkiej Brytanii są poddane działaniu innej broni ludzkiej, której nie przewidzieli: gazu musztardowego. Całkowicie nieprzygotowane na atak chemiczny ze strony ludzi, siły inwazyjne Rasy są zdziesiątkowane i odrzucone: plan Jaszczurów połączenia ich dwóch obszarów przez Maidenhead kończy się niepowodzeniem. Londyn doznaje ciężkiego bombardowania i traci wiele zabytków, w tym Big Bena, który przetrwał niemiecki Blitz w rzeczywistej osi czasu. Północna kieszeń Jaszczurów jest zniszczona, a ich południowa kieszeń ewakuuje się pośpiesznie powietrznem przez Tangmere, które jest ostatnim lotniskiem Jaszczurów w Wielkiej Brytanii poza zasięgiem ludzkiej artylerii. W rezultacie Brytyjczycy zyskują dostęp do wielu nienaruszonych technologii Jaszczurów, które zostały porzucone podczas odwrotu. Użycie gazu musztardowego przez Brytyjczyków inspiruje również Niemców, Amerykanów i Rosjan do użycia gazu bojowego przeciwko Rasie. Niemieckie użycie gazu bojowego obejmuje użycie sarinu i tabunu. Chińscy komunistyczni partyzanci również zaostrzają konflikt z Rasą. W jednej z baz Rasy na Syberii morale jest na najniższym poziomie w historii. Pogoda to prawdziwie mizerny stan w porównaniu z gorącym, do którego przyzwyczajone są Jaszczury, a żołnierze Rasy czują, że są nieustannie wysyłani na śmierć przez niekompetentnych dowódców. Wiele osób popadło w nadużywanie imbiru, który działa na nich jak narkotyk, mimo że został zakazany rozkazem Atvara (taka nieposłuszeństwo byłoby uznane za nie do pomyślenia przed przybyciem na Ziemię). Żołnierze Rasy są pushed to the breaking point, a gdy dowódca bazy zaczyna znowu ganić garnizon, kierowca wozu bojowego Ussmak strzela mu w głowę, by go uciszyć, i wybucha bunt; cała baza Rasy buntuje się i czyni Ussmaka swoim faktycznym przywódcą.


Amanda i jej przyjaciele odkrywają, że nauczyciele w Akademii to w rzeczywistości obcy, którzy planują przejęcie władzy nad Ziemią. Celem kosmitów jest wykorzystanie technologii opracowanych przez uczniów do zablokowania ludzkich synaps mózgowych i zamienienia ludzi w bezmyślnych niewolników.[sep]W swoim nudnym rodzinnym mieście Downview 11-letnia supergenialna Amanda Forsythe jest niedoceniana przez nauczycieli i kolegów, uważana za ekscentryczkę z powodu swoich zaawansowanych teorii naukowych. Na początku historii Amanda przegrywa szkolny konkurs naukowy, ponieważ jej wystawa statku kosmicznego z żaglem fotonowym jest zbyt skomplikowana, by tępi sędziowie (dyrektor i wychowawczyni) mogli ją zrozumieć. Wyśmiewają ją i zamiast tego nagradzają dwiema kiepskimi wystawami: jedną, która próbuje przemycić słabo zamaskowany odkurzacz jako robota, oraz drugą, sugerującą rozwiązanie problemu głodu na świecie poprzez przeprojektowanie genów dzieci z krajów Trzeciego Świata, aby mogły jeść patyki, trawę i ziemię. Na szczęście dla Amandy w publiczności obecni są rekruterzy z nowej i prestiżowej Akademii Superior Thinking and Advanced Research (STAR). Rozpoznają jej genialność i przyznają jej stypendium, by mogła zamieszkać w internacie wśród 200 najbardziej intelektualnie „ultra-talentowanych” dzieci na Ziemi. Tam są przygotowywane, by stać się przyszłymi czołowymi naukowcami Ziemi, z zadaniem rozwiązania najpilniejszych problemów ludzkości. Finansowana nieograniczonymi funduszami od „anonimowych filantropów” i zarządzana przez zagadkową dyrektorkę Oppenheimer i profesora Leitspieda, a także George’a, lekkomyślnego, ale oszałamiająco inteligentnego inżyniera, Akademia jest idealnym miejscem do rozwoju dla młodej supergenialki. Amanda i jej koledzy z klasy, z których większość była dawniej wykluczona społecznie z powodu wysokiej inteligencji, zawierają przyjaźnie i po raz pierwszy w życiu są naprawdę szczęśliwi, rozpoznawani i doceniani przez zarówno kadrę, jak i rówieśników. Oprócz możliwości prowadzenia nieograniczonych badań nad własnymi projektami, uczniowie są dzieleni na wewnątrzszkolne drużyny, a następnie otrzymują identyczne wyzwania badawcze, rzekomo w celu zachęcenia do przyjaznej rywalizacji przyspieszającej postęp naukowy. Wybrana na liderkę jednej z drużyn, Amanda wyróżnia się prowadząc swoją grupę do zwycięstwa w pierwszym zadaniu, polegającym na opracowaniu elektronicznej metody blokowania złych wspomnień. Życie Amandy nie jest jednak całkowicie sielankowe. Tęskni za rodziną i zwraca na siebie gniew koleżanki z klasy, Eugenii Snootman, próżnej i manipulacyjnej liderki rywalizującej drużyny oraz córki magnata oprogramowania Billa Snootmana, najbogatszego człowieka na Ziemi. Eugenia straszliwie zazdrości Amanda sukcesów i pewnej nocy grozi, że zniszczy jej przyszłą karierę, jeśli nie przekaże jej swoich naukowych sekretów dotyczących kolejnego zadania: jak przesyłać prąd przez powietrze do odległych, ubogich wiosek. Mimo to nic nie może poważnie zachwiać radością Amandy z życia w Akademii. Dopóki pewnej nocy Amanda i jej trzej najbliżsi przyjaciele – Derek Murphy, Evelyn Chiu i Sanjay Dosanjh – nie dokonują przerażającego odkrycia: Akademia nie jest tym, czym się wydaje. Ich nauczyciele to w rzeczywistości obcy z innej planety, wysłani jako ambasadorzy dobrej woli na Ziemię, którzy – z wyjątkiem George’a – upili się władzą i chcą przejąć świat. W swojej naturalnej formie obcy są strasznymi, przypominającymi pająki stworzeniami o wysoko rozwiniętych mózgach i silnych ciałach z egzoszkieletem. Amanda i jej przyjaciele dowiadują się, że Oppenheimer i Leitspied ich wykorzystywali, a technologie, które opracowywali w ramach rywalizacji drużyn, są w rzeczywistości składnikami większego mechanizmu, jaki obcy wymyślili. Ich plan polega na wysłaniu sygnału do każdego człowieka na Ziemi w celu zablokowania jego synaps mózgowych, co zamieni ich w bezmyślnych niewolników. Odcięci od pomocy z zewnątrz, Amanda, Derek, Evelyn i Sanjay muszą przechytrzyć obcych i ocalić planetę.


Mieszkańcy Burlington w Vermont zaniechali działań przeciwko globalnemu ociepleniu, rezygnując z odnawialnych źródeł energii, takich jak turbina wiatrowa i elektrownia na zrębkach drewna. Miasto szacuje, że te działania oraz programy promowania rozbiórki i standardowych żarówek doprowadzą do uwolnienia 175 000 ton węgla.[sep]Kolbert odwiedza Shishmaref i Fairbanks na Alasce, aby porozmawiać z mieszkańcami oraz naukowcami o wpływie globalnego ocieplenia na ten stan. W Shishmaref miasta są zmuszane do opuszczania regionów nadbrzeżnych, ponieważ lód, który niegdyś chronił te miasta przed burzami i dużymi falami, stopniał. W Fairbanks Kolbert spotkała się z naukowcem Władimirem Romanowskim, aby zbadać, jak globalne ocieplenie wpływa na poziomy wiecznej zmarzliny na Alasce. Badania Romanowskiego pokazują, że wraz z topnieniem wiecznej zmarzlini uwalniany jest dwutlenek węgla, który był uwięziony w zmarzlinie przez tysiące lat i jest szkodliwy dla środowiska. Kolbert omawia również spektrometr używany przez Donalda Perovicha podczas wyprawy na statku „Des Groseilliers”. Spektrometr służył do pomiaru światła odbijanego od lodu i śniegu. Odkrycie, że śnieg odbija więcej światła niż ocean, jest ważne, ponieważ ocean jest ogrzewany przez globalne ocieplenie i topi lód, co powoduje podnoszenie się poziomu wody. Ta sekcja wyjaśnia historię badaczy badających wpływ człowieka na zmiany klimatu. Na początku stwierdza się, że globalne ocieplenie nie jest chwilową modą, ponieważ jest badane od połowy XIX wieku. John Tyndall był pierwszym, który badał globalne ocieplenie; zrobił to, konstruując pierwszy spektrofotometr. Jest to przyrząd służący do pomiaru właściwości absorpcyjnych gazów. Dzięki swoim badaniom gazów odkrył to, co dziś nazywamy „efektem cieplarnianym”. Efekt cieplarniany to pochłanianie i zatrzymywanie ciepła pochodzącego z promieniowania. Po śmierci Johna Tyndalla Svante Arrhenius przejął jego stanowisko głównego badacza globalnego ocieplenia. Był pierwszym, który powiązał uprzemysłowienie ze zmianami klimatu, a nawet dzisiaj naukowcy z NASA przypisują mu trafne przewidywania: „Jego zrozumienie roli dwutlenku węgla w ogrzewaniu Ziemi, już w tak wczesnym okresie, doprowadziło go do przewidzenia, że jeśli ilość dwutlenku węgla w atmosferze się podwoi, Ziemia stanie się o kilka stopni cieplejsza”. Po śmierci Arrheniusa większość naukowców wierzyła, że jeśli poziomy w ogóle rosną, to bardzo powoli. W połowie lat pięćdziesiątych XX wieku Charles David Keeling znalazł dokładniejszy sposób rejestrowania poziomów i zaczął rejestrować dane. Dał nam tzw. Krzywą Keelinga, która pokazuje stały wzrost poziomów od 1958 roku. Kolbert podróżuje do stacji badawczej na Grenlandii zwanej Swiss Camp, która została założona w 1990 roku i zbudowana na krach lodowych. Kolbert spotyka się z Konradem Steffenem, dyrektorem Swiss Camp, który bada warunki meteorologiczne na pokrywach lodowych na linii równowagi (punkcie, w którym opady śniegu zimą i topnienie śniegu latem mają być dokładnie zrównoważone). Badania Steffena pokazują, że lodowce topnieją szybciej (z szybkością 12 mil sześciennych rocznie), tworząc znacznie więcej powodzi w regionie podczas cieplejszych miesięcy. Te lodowce zawierają ogromne ilości słodkiej wody, która po stopieniu w słonej wodzie oceanów zaczyna zmieniać wzorce prądów oceanicznych, w wyniku czego niektóre miejsca na świecie stają się zimniejsze, a inne cieplejsze. Dzięki pobieraniu rdzeni lodowych z pokrywy lodowej Grenlandii odkryto, że średnie temperatury wzrosły o dwadzieścia stopni w ciągu ostatnich dziesięciu lat, co doprowadziło do początku dezintegracji całej pokrywy lodowej Grenlandii, której nie będzie można zatrzymać. Odkryto również, że w przeszłości dochodziło do gwałtownego ocieplenia, po którym następowały warunki epoki lodowcowej. W listopadzie 2004 roku w Reykjaviku na Islandii przedstawiono badanie wyjaśniające, jak klimat Arktyki się ociepla, a USA odpowiedziały, stwierdzając, że skutecznie podejmą działania w celu zwalczania problemu, ale nie uczynią tego obowiązkiem. Naukowcy badający tę sytuację dostrzegli, jak ludzie stali się dominującym czynnikiem wpływającym na zmiany klimatu; w świecie zawodowym globalne ocieplenie nie jest postrzegane jako proces naturalny. Ten rozdział opisuje wywiady Kolbert z naukowcami z całego świata, którzy przeprowadzili eksperymenty, aby udowodnić, że zmiany klimatu nieuchronnie wpływają na struktury genetyczne i siedliska wielu organizmów. Kolbert próbuje wykazać, że globalne ocieplenie jest przyczyną tych wydarzeń. Rozmawia z trzema biologami: Chrisem Thomasem, Williamem Bradshawem i Christiną Holzapfel oraz z jednym paleoekologiem, Thomasem Webem III. Kolbert śledzi obserwacje naukowe oparte na badaniach nad rusałką Polygonia c-album (Comma Butterfly), komarem Wyeomyia smithii, złotą ropuchą i ziarnami pyłku, wśród wielu innych badań. Kolbert martwi się przerażającą rzeczywistością, że jeśli gatunki są genetycznie zmieniane i bliskie wyginięcia, to dostępność naszych zasobów naturalnych w przyszłości będzie zagrożona. Kolbert odwiedza GISS, byłą gałąź NASA, która analizuje i tworzy różne modele geograficzne, aby zademonstrować zachowanie atmosfery, powierzchni lądowych i pokryw lodowych. Według GISS coraz częstsze są susze, do których nie jesteśmy w stanie dostosować się naszym sposobem życia. Ten problem pojawił się również w starożytnych cywilizacjach, takich jak Majowie i w mieście Shekhna, gdy osiągnęły one szczyt rozwoju technologicznego. Starożytne miasto Shekhna, znajdujące się na terenie obecnej Syrii, wykazało dowody na to, że kultura wyginęła z powodu suszy. Kolbert powołuje się na dowody naukowe oparte na modelach geologicznych, które przedstawiają upadek geograficzny innych starożytnych cywilizacji, które doświadczyły zmian klimatu. W czasach starożytnych technologia nie została jeszcze opracowana i nie posiadali odpowiednich zdolności naukowych, aby dostosować się do ekstremalnych zmian, takich jak masowa susza. Kolbert argumentuje, że możemy być technologicznie zaawansowani, ale w miarę postępu stajemy się coraz bardziej niszczycielscy dla środowiska. W rozdziale szóstym Kolbert odwiedza Holandię, gdzie Holendrzy podjęli wiele środków, aby zapobiec narastającemu problemowi powszechnych powodzi. Urzędnik ministerstwa ds. wody Eelke Turkstra przewiduje, że kanał Nieuwe Merwede wzrośnie o kilka stóp powyżej lokalnych wałów około 2100 roku z powodu powodzi. Dwa główne problemy są spowodowane ocieplaniem się wody, co prowadzi do rozszerzania się i podnoszenia poziomu morza, a drugi jest spowodowany zmianami opadów wywołanymi ocieplaniem się Ziemi. Turkstra wierzy, że zamiast budować więcej wałów, istniejące wały powinny zostać zburzone, aby zrobić miejsce dla podnoszącej się wody. Chce kupić poldery (ziemię mozolnie odzyskaną od wody) od rolników i obniżyć otaczające je wały, aby stworzyć więcej miejsca dla podnoszącej się wody. Następnie Kolbert rozmawia z Durą Vermeerem, który tworzy domy amfibijne, które będą unosić się na wodzie, jeśli dojdzie do powodzi. Kolbert przeprowadza wywiad z Robertem Socolowem, współdyrektorem Inicjatywy Mitigacji Węgla, na temat BAU lub „business as usual” (biznesu jak zwykle), co jest przyszłością, w której obecne trendy emisji kontynuowane są bez kontroli. Socolow wymyślił plan, który pomaga utrzymać niski poziom emisji dwutlenku węgla, ale aby jego plany zadziałały, muszą zacząć dawać efekty jak najszybciej. Plan Socolowa składał się z piętnastopunktowego systemu, w którym każdy punkt, znany jako „klin stabilizacji”, zmniejszałby emisję węgla o miliard ton rocznie. Kliny obejmowały znajdowanie alternatywnych źródeł energii, takich jak wiatr, energia słoneczna i jądrowa, wraz z opracowywaniem nowych technologii i modernizowaniem obecnych technologii w celu redukcji emisji dwutlenku węgla. Socolow argumentuje, że rząd musi się zaangażować, aby pomóc zmotywować ludzi do obniżenia emisji dwutlenku węgla. Kolbert przeprowadza również wywiad z Martym Hoffertem, profesorem fizyki na Uniwersytecie Nowojorskim. Hoffert wierzy, że aby walczyć z globalnym ociepleniem, ludzie muszą wymyślić nowe sposoby wytwarzania energii bez produkcji węgla. Można to osiągnąć, jak proponuje, poprzez satelitarną energię słoneczną (SSP). SSP oznacza zbieranie energii słonecznej przy użyciu krążących satelitów, które przesyłają moc do ziemi za pomocą mikrofal do odbioru przez antenę. Energia może być przesyłana na Ziemię 24 godziny na dobę bez zakłóceń ze strony chmur lub nocy. Hoffert argumentuje również, że musimy zmienić nasze podejście do globalnego ocieplenia i odejść od BAU, w przeciwnym razie nasza cywilizacja nie przetrwa. Protokół z Kioto, obowiązujący od 16 lutego 2005 roku, to światowy wysiłek między narodami w celu kontrolowania emisji gazów cieplarnianych. Rozpoczął się w 1992 roku i był wspierany przez prezydenta USA George’a H.W. Busha, który uczestniczył w Konwencji Ramowej Narodów Zjednoczonych, gdzie USA zgodziły się wraz z innymi krajami z załącznika 1 (Chiny, Kanada, Japonia i kraje Europy włączone) do „przywrócenia ich emisji do poziomu z 1990 roku” lub niższego. Clinton, następca Busha, również wspierał protokół, ale poziomy emisji wciąż rosły i podczas jego kadencji nie osiągnięto zbyt wiele. Administracja Busha wycofała USA z Kioto w 2001 roku (był to jeden z tylko dwóch krajów, które to zrobiły), gdzie George W. Bush, który kiedyś obiecywał rozwiązania w zakresie kontroli emisji CO2 podczas swojej kampanii, zajął teraz inne stanowisko, które już nie wspierało Kioto, ponieważ, jak powiedział publicznie, „stan wiedzy naukowej o przyczynach i rozwiązaniach globalnych zmian klimatu” jest „niekompletny”. Gazy cieplarniane szybko rosną (o 20% od 1990 roku), a USA odpowiadają za 34% emisji krajów z załącznika 1. Od 2000 roku administracja Busha zaczęła stosować „system intensywności gazów cieplarnianych”, który mierzy stosunek emisji do produkcji gospodarczej jako sposób pomiaru emisji jako całości. Kolbert argumentuje, że system jest mylący i faworyzuje rozwój przemysłowy, ponieważ podczas gdy poziomy gazów cieplarnianych w rzeczywistości rosną, zgodnie z tym systemem rzekomo spadają. Według Kolbert niewłaściwe przekazywanie informacji opinii publicznej jest również wspierane przez książki i grupy internetowe finansowane przez ogromne korporacje, takie jak Exxon Mobil i General Motors, które rozpowszechniają informacje sprzeczne z udowodnionymi i alarmującymi dowodami naukowymi dotyczącymi globalnego ocieplenia. Produkowane artykuły fałszywie twierdzą, między innymi, że pogody nie można przewidzieć z wyprzedzeniem, globalne ocieplenie nie jest prawdziwe i nie zostało udowodnione, lub że ocieplający się klimat to powód do świętowania. Kolbert pisze o Burlington, największym mieście w stanie Vermont. Lat temu mieszkańcy zdecydowali się sprzeciwić globalnemu ociepleniu, używając mniej energii zamiast kupować jej więcej. Burmistrz Burlington, Peter Clavelle, który jest burmistrzem od 1989 roku, wymyślił program, który zachęca wykonawców do nieangażowania się w rozbiórkę, ale w „dekonstrukcję”. Pomaga to miastu oszczędzać energię poprzez redukcję odpadów i zmniejszenie zapotrzebowania na nowe materiały. Wydział elektryczny Burlington (BED) posiada turbinę wiatrową, która dostarcza wystarczającą moc dla trzydziestu domów i pobiera połowę swojej energii ze źródeł odnawialnych, takich jak jej elektrownia o mocy 50 megawatów działająca na zrębkach drewna. BED również dzierżawi kompaktowe żarówki fluorescencyjne za dwadzieścia centów miesięcznie, ponieważ rodzina używająca tych żarówek może obniżyć rachunek za prąd o 10 procent. Miasto Burlington szacuje, że ich projekty oszczędzania energii w ciągu ich życia zapobiegną uwolnieniu 175 000 ton węgla. Mieszkańcy Burlington również jedzą lokalnie i zamienili stare wysypiska w różnorodne ogrody społeczne i spółdzielnie, odpady z tych ogrodów są zabierane do fabryki kompostowania i przekształcane z powrotem w glebę, co czyni ten proces „zamkniętym obiegiem”. Plan Clavelle’a zaczął zyskiwać na popularności w całej Ameryce, począwszy od Grega Nickelsa, burmistrza Seattle, który stworzył zestaw zasad zwanych „Porozumieniem Burmistrzów USA w Sprawie Ochrony Klimatu”. Porozumienie to zostało podpisane przez ponad siedemdziesięciu burmistrzów, reprezentujących około trzydziestu sześciu milionów ludzi. Porozumienie to próbuje udowodnić, jak wiele można zrobić na szczeblu lokalnym, a Clavelle ma nadzieję, że więcej miast przyjmie ten plan. Gubernator Arnold Schwarzenegger z Kalifornii wydał później rozporządzenie wykonawcze w celu drastycznej redukcji emisji gazów cieplarnianych w Kalifornii. Kolbert podsumowuje główne idee książki, wprowadzając kilka nowych pomysłów i tematów dotyczących zmian klimatu, które nie były wcześniej wspomniane. Rozdział zaczyna się od stwierdzenia, że współcześni ludzie są jednym z głównych wpływów na nasze środowisko i że wchodzimy w erę odpowiednio nazwaną „Antropocenem” — wiekiem człowieka rozumnego. Kolbert omawia również wpływ i odkrycie freonów lub CFC. Większość tego, co omawia o CFC w tym rozdziale, opiera się na odkryciu ich negatywnego wpływu na naszą warstwę ozonową i fakcie, że to odkrycie nastąpiło przypadkiem. Kolbert pisze również, że my jako gatunek możemy albo zjednoczyć się, aby przetrwać, albo chronić własne interesy, ponieważ klimat Ziemi wymyka się spod naszej kontroli. Jak Kolbert zauważa na końcu rozdziału, jeśli nic się nie zmieni w sposobie, w jaki społeczeństwo postrzega zmiany klimatu, świat rozpadnie się na części. Na to dowód dzisiaj, gdy całe kraje ewakuują się z powodu poważnych zmian pogodowych, a inne walczą o kontrolę nad głównymi zasobami, takimi jak żywność, woda i schronienie. Jako ludzie żyjący w krajach rozwiniętych często bierzemy te podstawowe potrzeby jako coś oczywistego i nie zdajemy sobie sprawy, jak cenne one naprawdę są.


Po przypadkowym ostrzelaniu wioski przez artylerię O'Brien otrzymał propozycję pracy w zapleczu i został ewakuowany śmigłowcem z walki. W trakcie tej ewakuacji spotkał on oficera, który prowadził śledztwo w sprawie masakry w My Lai popełnionej przez Kompanię Charlie.[sep]O'Brien zabiera czytelnika w podróż przez typowy dzień życia żołnierza w Wietnamie. Poznajemy krótko garstkę kolegów „piechurów” oraz dowódcę Kompanii Alfa, kompanii strzeleckiej, do której przydzielono O'Briena, kapitana Johansena. (Imiona i cechy fizyczne przedstawione w książce zostały zmienione.) Zamiast podążać chronologicznie, O'Brien zabiera czytelnika na początek jego powołania do armii amerykańskiej. Czytelnik dowiaduje się o rodzinnym mieście autora, Worthington w stanie Minnesota, do którego O'Brien przeprowadził się w wieku 10 lat. Przewodzimy go przez dzieciństwo, podczas którego bawił się w różne gry wojenne i uczył o II wojnie światowej od weteranów powracających z frontu oraz o wojnie koreańskiej, która toczyła się w tamtym czasie. Historia jego służby nadal się rozwija, podczas gdy czytelnik jednocześnie poznaje szkolenie O'Briena w Fort Lewis w stanie Waszyngton, gdzie zaprzyjaźnia się z mężczyzną w podobnej sytuacji, o imieniu Erik. Razem postanawiają podjąć psychologiczny opór przeciwko rządowi. Po debacie nad ideą dezercji O'Brien trafia do Wietnamu w 1969 roku i spędza tydzień na bazie w Chu Lai (siedzibie Dywizji Americal od około 1967 do 1971 roku), przechodząc ostatnie szkolenia, takie jak sprawdzanie min i rzucanie granatami, a także poznając niezbędne zasady i zakazy walki w dżungli, zanim zostaje wysłany do Strefy Lądowania Gator w prowincji Quang Ngai, gdzie przydzielono go do kompanii Alfa, 5. batalionu 46. pułku piechoty, 198. brygady piechoty. O'Brien opisuje swój czas w Kompanii Alfa i różne wydarzenia, które miały miejsce w tamtym okresie, a także niektórych ludzi, których spotkał. Wśród scenariuszy opisanych przez O'Briena jest ten o różnych minach, na które natrafiają piechurzy, oraz o nieodróżniającym sposobie, w jaki te urządzenia okaleczają i kaleczą zarówno bojowników, jak i cywilów. Niedługo po przypadkowym ostrzelaniu wioski lagunowej przez Baterię A, 1. batalionu, 14. pułku artylerii polowej, którą Kompania Alfa ochraniała (w pobliżu amerykańskiej bazy ognia), O'Brienowi oferuje pracę w zapleczu i jest on ewakuowany śmigłowcem z walki, gdzie spotyka oficera zaplecza, majora Calliclesa (zastępcę dowódcy batalionu), który zajmuje się śledztwem w sprawie masakry w My Lai popełnionej przez Kompanię Charlie tego samego batalionu. Wspomnienia kończą się odlotem O'Briena do domu.


W decydującym momencie bitwy Andry przejął kontrolę nad Pola, lecz wsparcie umysłowe Aldiary pozwoliło Polowi odzyskać władzę nad ros'alath. Konstrukcja ostatecznie pozbawiła przytomności armię Vellant'im, a Pol zabił Wysokiego Wodza w zemście za śmierć Meiglan.[sep]W miarę jak rośnie liczba ofiar, a lista sojuszników Pola staje się coraz krótsza, musi on współpracować z ludźmi, kiedyś uważanymi za wrogów, i zjednoczyć wszystkie siły Kontynentu, aby pokonać Vellant'im. Pol odnajduje sojuszników wśród Czarowników Starej Krwi, którzy pomogą mu pokonać najeżdżających Vellant'im. Dzięki tej nowo odkrytej sile i wiedzy zdobytej od Lorda Rosseyna w lustrze, Pol, Sioned i inni Władcy Pustyni zaczynają układać plan swojej ostatniej walki. Ros'alath, bardzo podobny do tego użytego wcześniej w Sanktuarium Bogini, miał zostać zbudowany przez Pola i Andry'ego przy pomocy Biegaczy Słońca ze Sanktuarium Bogini. Główna różnica między tymi dwoma murami polegała na tym, że ten nie zabijał. Diarmadh'im mieli zostać wpleceni w mur, aby wytrzymać stalowe ostrza wrogów i chronić faradh'im, choć odmawiali wplecenia ich przez Andry'ego z powodu przewinień Władcy Sanktuarium Bogini wobec nich. W Fironie Aldiar pomaga Idalian i Tirelowi w ucieczce. Następnie ratuje ich oraz orszak księcia Larica przed śnieżną zamiecią. Podczas podróży do Balarat, królewskiej siedziby Fironu, Aldiar odkrywa, że Rohannon uzależnił się od dranathu. Za zgodą Arlisa Aldiar usuwa narkotyk z organizmu Rohannona. Rohannon odkrywa wtedy, że Aldiar jest w rzeczywistości czarownicą i kobietą, Aldiarą. Po wyzdrowieniu Rohannona grupa wyrusza na północ, aby odzyskać księstwo Larica. Na południu Ostvelowi udaje się infiltrować Meadowlord i zabezpieczyć księstwo przed zdradziecką Chianą oraz Vellant'im. Armia Tilala spotyka się z resztkami armii jego brata, obecnie dowodzoną przez Saumera z Kierst-Isel, i razem wyruszają na północ, do Pustyni. W drodze zatrzymują się, aby odebrać Łzy Smoka, które zostały użyte do ochrony portu rzecznego Faolain. Książę Amiel z Gilad obejmuje dowodzenie nad armią lekarzy i pomaga wszystkim ludziom, jak tylko może. Książę Elsen z Grib, choć kaleki, rusza z pomocą do Sanktuarium Bogini, gdy znów pada ono ofiarą ataku. Ci książęta, wraz z innymi osobami o władzy, w końcu dołączają do wojny, wyrzekając się postaw neutralności swoich Książąt-Władców. Z powrotem na Pustyni Sioned i inne damy układają plan, by osłabić armię Vellantów i pozbyć się najeźdźców z ich przesądnych kapłanów. Kobiety udają służące, podczas gdy Ruala „oddaje” Skybowl Wysokiemu Wodzowi Vellantów. Kobiety następnie podają kapłanom zatrute jedzenie. Kapłani giną, ale kobiety zostają schwytane i uwięzione. Zaczyna się ostateczna bitwa. Polowi udaje się uwolnić Sioned, która potrafi wpleść wszystkie umysły faradhi i diarmadhi, których Pol zwołał. Andry i jego Biegacze Słońca są również częścią tkania. Powstaje ros'salath, ale słychać wezwanie do krwi i smoki wchodzą do tkania. Andry przejmuje kontrolę nad Polem, a ros'salath zaczyna zabijać. Pol wzywa więcej umysłów, próbując odzyskać kontrolę. Aldiar (w rzeczywistości Aldiara) oferuje Polowi dostęp do wszystkich umysłów czarowników w Balarat – swoich krewnych. Dzięki tej nowej sile umysłów diarmadhi Pol jest w stanie przeważyć nad Andry'm. Ros'salath przestaje zabijać; zamiast tego pozbawia przytomności niemal wszystkich Vellant'im. Widząc, jak jego armia się rozpada, Wysoki Wódz zabija Meiglan. Pol, wściekły, zabija go. Andry, którego umysł był rozciągnięty między tym tkaniem, Sanktuarium Bogini a smokiem, gubi się w świetle. Na północy Aldiara, Rohannon i jej krewni pozostają unieruchomieni. Książę Laric z łatwością odzyskuje swoje księstwo. Ostatecznie Vellant'im są wszystkich schwytani i odesłani z powrotem na Wyspy Vellanti, wraz z Chianą i jej synem, którzy im pomagali. Ostvel zostaje mianowany Księciem Meadowlord, a Chayla Panią Sanktuarium Bogini. Pol zostaje oficjalnie potwierdzony jako Wysoki Książę, Faradh'rei i Diarmadh'rei.


Anaksymander odkrywa, że ona oraz egzaminatorzy są w rzeczywistości ludźmi, a egzamin służy jedynie sprawdzeniu wiedzy o historii Adama Forde’a. W celu nagrodzenia jej wysiłków Perykles przyjmuje kandydatkę do Akademii, gratulując jej sukcesu.[sep]Całość powieści składa się z udziału Anaksymander, nowej kandydatki do Akademii, w wyczerpującym, pięciogodzinnym egzaminie wstępnym przeprowadzanym w formie rozmowy. Akademia składa się z najbardziej elitarnej klasy społeczeństwa i odgrywa wpływową rolę w życiu wszystkich mieszkańców wyspiarskiej Republiki. Nic więc dziwnego, że Anaksymander entuzjastycznie podchodziła do takiej okazji i w konsekwencji spędziła dużo czasu na przygotowaniach ze swoim tutorem, Peryklesem. Jej wybrany obszar specjalizacji, z którego będzie zdawać egzamin, dotyczy życia jej od dawna zmarłego bohatera, Adama Forde’a. W miarę postępu egzaminu czytelnik otrzymuje wiele wglądów w historię Republiki, informacji niezbędnych do zrozumienia znaczenia życia Adama Forde’a. Anaksymander wyjaśnia, jak począwszy od 2030 roku, wczesne próby inżynierii genetycznej wywołały powszechny strach na całym świecie. Stany Zjednoczone wdały się w wojnę ze Bliskim Wschodem, której nie dało się wygrać, w próbie rozpowszechnienia ideałów demokratycznych, które słabo pasowały do rodzimej kultury tego kraju. W tym czasie Europa była postrzegana jako straciła swoją moralność, a wzrost potęgi Chin doprowadził do obawy, że nadciąga globalny konflikt. W trakcie takiego globalnego zamętu rozwinęła się światowa zaraza, a wyspiarska Republika powstała, całkowicie izolując obywateli od kontaktów z zewnątrz. Wszyscy żyjący na wyspie byli w konsekwencji bezpieczni, ale nie wolni. Adam Forde jest pierwszym, który sprzeciwia się rozległym środkom bezpieczeństwa. Dostrzega młodą dziewczynkę w małej, uszkodzonej łodzi, która ledwo unika ładunków wybuchowych umieszczonych w otaczającym oceanie, i w akcie współczucia ratuje ją i chroni przed zamachem. W konsekwencji trafia do więzienia i zostaje skazany na udział w eksperymencie obejmującym sztuczną inteligencję opracowaną przez szanowanego przywódcę Republiki, Filozofa Wilhelma. Wilhelm życzył sobie, aby edukacja androida była kontynuowana po jego śmierci, a Adam wyraził zgodę, wiedząc, że to jego jedyna szansa na uniknięcie publicznej egzekucji. Anaksymander przedstawia niezwykle szczegółowy relację z interakcji między Adamem a Artem, androidem. Rozmowy, które przytacza, ilustrują niechęć Adama do rozwijania i rozmawiania ze sztuczną inteligencją, ponieważ wierzy, że jej brakuje osobowości. Anaksymander napotyka liczne wykłady sokratejskie, w których dochodzi do lepszego zrozumienia motywacji działań Adama oraz prawdziwego zakresu inteligencji i bytu Arta. W końcu Ostateczny Dylemat, dokładnie ujawniony przez egzaminatorów, odpowiada na pytanie Adama o tożsamość Arta znacznie lepiej niż jakiekolwiek dobrze rozwinięte spekulacje Anaksymander. Nigdy wcześniej niepublikowany hologram pokazuje Arta działającego z wolnej woli, samoreplikującego się i zabijającego świadomą istotę, Adama. Podczas gdy Anaksymander doświadcza redefinicji historii dzięki tym wyjaśnieniom, czytelnik dowiaduje się, że egzaminatorzy, Perykles i sama Anaksymander są wszystkimi replikacją orangutanowej istoty Arta. Egzaminatorzy z smutkiem ujawniają, że Akademia nigdy nie przyjmuje nowych kandydatów, a egzamin jest sposobem na kontrolę „wirusa”, na który cierpi Anaksymander. Wirus występuje u wszystkich kandydatów, którzy wykazują szczególne zainteresowanie życiem Adama Forde’a, i pozwala zarażonym orangom, inną nazwą androidów podobnych do Artowi, na zrozumienie zakresu wolnej woli, jaką posiadają te mechaniczne istoty. W ostatecznym akcie kontroli wirusa Perykles wchodzi do sali egzaminacyjnej i łamie kark Anaksymander, odcinając ją na zawsze.


Christopher Goodman odmawia przekazania Arki Przymierza Izraelowi, co uniemożliwia zawarcie traktatu z ONZ. Nawet po potwierdzeniu autentyczności artefaktu, Izrael nie przystępuje do Organizacji Narodów Zjednoczonych i nie umieszcza Arki w Nowej Świątyni.[sep]Podczas podróży do Turynu w celu zbadania Całunu Turyńskiego, dziennikarz Decker Hawthorne i profesor Harry Goodman odkrywają zachowane ludzkie komórki skórne. Po powrocie Goodman zabiera próbki do swojego laboratorium w Stanach Zjednoczonych i odkrywa, że są one nadal żywe. Następnie zaprasza Deckera, aby pokazać mu swoje odkrycia. Gdy Decker przybywa, Goodman wyjaśnia kilka swoich teorii na temat komórek i stworzył szczep „komórek C”, które są niezwykle odporne na uszkodzenia i choroby. Goodman aktywnie poszukuje sposobów na wprowadzenie tych komórek do organizmu w celu leczenia chorób, ze względu na ich niezwykłe właściwości i oznaki nieśmiertelności. Wtedy profesor proponuje Deckerowi pomysł klonowania komórek, ale Decker nie popiera tej idei.

Mija kilka lat i Decker odwiedza profesora Goodmana wraz z jedną ze swoich dwóch córek. Podczas gdy Hawthorne i Goodman rozmawiają przez pewien czas, córka Deckera spotyka się i wchodzi w interakcję z adoptowanym synem Goodmana, Christopherem. W drodze powrotnej do domu Decker dedukuje pochodzenie Christophera. Natychmiast wraca do domu Goodmana i konfrontuje się z nim w sprawie Christophera będącego klonem Jezusa Chrystusa. Goodman wyjaśnia, że Christopher jest jak zwykły chłopiec, ale wykazuje wysoki stopień inteligencji i nigdy nie cierpiał na żadną chorobę. Przekonuje Deckera, aby nie napisał o tym historii, w przeciwnym razie życie Christophera zostanie zrujnowane. Przed wyjściem Decker głośno przypuszcza, że Goodman nazwał dziecko „Christopher” od Jezusa Chrystusa, z którego został sklonowany; ale profesor szybko go sprostuje, twierdząc, że nazwał go na cześć Krzysztofa Kolumba, ponieważ wierzył, że dziecko wprowadzi świat w nową erę.

Kilka lat później Decker odwiedza Izrael w sprawach służbowych i zatrzymuje się u starych przyjaciół, Joshuy i Ilyany Rosenów. Dowiaduje się tam wielu rzeczy o tym historycznym miejscu i jego znakomitej kulturze. Podczas wizyty Decker otrzymuje anonimowy telefon z informacją, że „psy będą płakać, ale ich łzy nie znajdą miejsca do lądowania” po strzelaninie do kilku Palestyńczyków przez izraelskie wojska podczas zamieszek. Natychmiast dzwoni na policję, a oni mówią mu, że telefon musiał pochodzić od muzułmańskich terrorystów, grożących jakimś rodzajem masakry lub ataku na Żydów (do których dzwoniący odnosili się jako do „psów”), ale pozostają niepewni co do miejsca planowanego ataku. Decker zdaje sobie sprawę, że terroryści, którzy do niego zadzwonili, mieli na myśli Ścianę Płaczu, mówiąc, że łzy Żydów nie będą miały „miejsca do lądowania”. Pędzi do historycznego miejsca, dokładnie na czas, by zobaczyć, jak całkowicie wybucha. Ratuje małego chłopca przed śmiercią w wyniku wybuchu.

W odwecie za zniszczenie Ściany Płaczu Izrael niszczy Kopułę na Skale i odbija Wzgórze Świątynne. Decker później udaje się sprawdzić los chłopca, ale zostaje porwany przez terrorystów wraz ze swoim towarzyszem, dziennikarzem i długoletnim przyjacielem oraz powiernikiem, Tomem Donafinem. Są przetrzymywani w niewoli w nieznanym budynku w Libanie. On i Tom pozostają uwięzieni przez trzy lata. Decker i Tom uciekają, po tym jak pewnego dnia Decker miał sen o Christopherze Goodmanie, który prowadzi go do wyjścia. We śnie jego porywacze są eliminowani i leżą rozrzuceni po całym budynku. Decker przypomina Christopherowi ze snu, że Tom był również więźniem, a Christopher nieświadomie pokazuje Deckerowi, gdzie on jest. Po przebudzeniu Decker odkrywa, że jego drzwi są otwarte, a jego porywacze zostali wyeliminowani w ten sam sposób jak we śnie, a Tom był dokładnie tam, gdzie Christopher pokazał mu we śnie. Decker i Tom następnie uciekają na wieś, gdzie są ratowani przez wojska Organizacji Narodów Zjednoczonych pod dowództwem samego Sekretarza Generalnego, Jona Hansena, z którym Decker natychmiast nawiązuje przyjaźń i więź. Są tymczasowo zakwaterowani w Izraelu, który jest atakowany przez Rosjan, dopóki nie będzie bezpiecznie dla nich wylecieć do domu. Zorganizowano dla nich transport, aby wydostać się z oblężonego miasta, jednak trwająca walka powietrzna powoduje, że Tom i Decker wysiadają z samochodu, aby udokumentować pojedynek, a Tom próbuje zrobić zdjęcia. Samochód, kierowca i Tom zostają trafieni wybuchem z jednego z samolotów bojowych. Decker przeżywa, a Tom uznawany jest za zmarłego. Jednak ujawnia się, że Tom nie umiera. Traci wzrok na skutek wybuchu i odlatujących odłamków szkła. Decker jest informowany, że ciało Toma nigdy nie zostało znalezione i uznaje się go za zmarłego. Decker w końcu spotyka się ze swoją rodziną i wracają do Stanów Zjednoczonych, podczas gdy Decker dochodzi do siebie po niewoli.

W okresie rekonwalescencji ma miejsce katastrofa na całym świecie, która nie ma wyjaśnienia. Miliony ludzi budzą się obok martwych bliskich, a często całe rodziny giną. To wydarzenie jest nazywane „Katastrofą” przez większość ludzi, jednak nagli nawróceni na chrześcijaństwo zaczynają nazywać je Porwaniem. Cała rodzina Deckera, wraz z przyjaciółmi za granicą, rodziną Rosen, ginie w tragedii. Poniosło to również straty uboczne, ponieważ ludzie prowadzący samochody nagle umierali, a pojazdy kontynuowały jazdę bez kontroli, podobnie jak niektórzy piloci linii komercyjnych i inni. Decker chowa rodzinę, a następnie wpada w katatoniczny stan pod wpływem ciężaru straty.

Później Christopher Goodman przybywa do domu Deckera, wyjaśniając, że jego rodzice adopcyjni zginęli w katastrofie lotniczej, której pilotem była ofiara Katastrofy. Decker otrząsa się z katatonii i zaprasza Christophera, by z nim zamieszkał, a Christopher staje się jego nową rodziną. Jon Hansen oferuje Deckerowi stanowisko swojego asystenta w ONZ, gdzie Christopher spotyka Roberta Milnera, emerytowanego Sekretarza Generalnego, który jest głęboko zaangażowany w praktyki okultystyczne i rozpoznaje Christophera jako tego, który został przepowiedziany w Radach Nowej Ery, aby wprowadzić nową erę pokoju, dobrobytu i podniesionej świadomości dla ludzkości. Alice Bernley (ukryta aluzja do Alice Bailey – rzeczywistej, znanej teozofki), powierniczka Milnera, również widzi i rozpoznaje Christophera i zaprzyjaźnia się z nim, a Milner obejmuje rolę mentora dla Christophera, nie tylko w polityce, ale także w światowym ruchu Nowej Ery.

Tymczasem Jon Hansen pracował nad ambitnym projektem reorganizacji ONZ w celu lepszego zarządzania operacjami i w świetle niedawnej Katastrofy (Porwania), ma niemal wolną rękę w robieniu tego, co uważa za konieczne. ONZ zostaje zrestrukturyzowana z rządem centralnym kierowanym przez Sekretarza Generalnego i dziesięcioma Dywizjami Regionalnymi, które obejmują Oceanię i Azję, Europę, Afrykę i Bliski Wschód, Ameryki itp. Każdy z tych regionów jest kierowany przez Głównego Regenta, który jest wspierany przez Zastępcę pełniącego funkcję pełnomocnika w nieobecności Głównego. Izrael jest jedynym krajem na ziemi, który odmawia przystąpienia do ONZ. Odmawia przystąpienia, ponieważ ich regionalni partnerzy to wszystkie kraje arabskie, które zmuszą ich do pozycji niezwykle niekorzystnej i braku reprezentacji w ONZ.

Tymczasem chrześcijańscy fundamentaliści, powołując się na różne przepowiednie w biblijnej Księdze Objawienia, identyfikują Hansena jako Antychrysta lub „Bestię”. Jednak szybko się to kończy, gdy Jon Hansen tragicznie ginie w katastrofie helikoptera w Pakistanie podczas misji faktograficznej. Stanowisko Sekretarza Generalnego staje się wolne i pozostaje nieobsadzone. Żaden z dziesięciu Regentów nie uważa, że istnieje odpowiedni zastępca dla niezwykle charyzmatycznego, popularnego i altruistycznego Hansena. Ustanowiono harmonogram rotacji, w którym każdy Główny Regent pełni funkcję P.o. Sekretarza Generalnego przez miesiąc. Uznano, że ten cykl będzie trwał, aż dojdzie do jednomyślnego porozumienia w sprawie zastępstwa Hansena. Jednomyślna zgoda okazuje się niemal niemożliwa.

Mijają lata, a Christopher został wybrany na Europejskiego Regenta Zastępczego. Pod opieką Milnera i Bailey Christopher zaakceptował swoją duchową naturę, a także Decker, który dostarczył mu pragmatycznych i politycznych wskazówek. W wyniku intryg Milnera i przy współpracy różnych grup, takich jak masoni i templariusze, z finansowaniem od okultystycznej instytucji znanej jako The Lucius Trust (ukryta aluzja do The Lucis Trust), Christopher wchodzi w posiadanie Arki Przymierza. Daje Arkę Izraelowi w prezencie i w zamian chce, aby Izrael podpisał traktat z ONZ. Podpisano siedmioletni traktat, promising Izraelowi, że nie będą przeszkadzani przez sąsiadów, a ONZ uznaje ich prawo do istnienia. Gdy udowodniono, że Arka jest autentyczna – udowodniono, gdy Alice Bernley umiera po spojrzeniu do środka – Izrael wyraża zgodę, przystępuje do Organizacji Narodów Zjednoczonych, a Arka jest umieszczona w Nowej Świątyni zbudowanej na Wzgórzu Świątynnym (wcześniej odbitym przez Izrael po zniszczeniu Ściany Płaczu).

Albert Faure (w późniejszych wydaniach przemianowany na Alberta Moore’a), niezwykle agresywny i biegły manipulator, a także Główny Regent Europy, wprowadza w życie plan, który ma mu dać stanowisko Sekretarza Generalnego. Tymczasem Christopher, podążając za przewodnikiem duchowym, wyrusza na pustynię po wskazówki po serii niezwykle niepokojących snów o Bogu i zbliżającym się poczuciu globalnej zagłady. Gdy podróż Christophera na pustynię dobiega końca (po 40 dniach i 40 nocach), Milner prowadzi Deckera na pustynię, gdzie mówi, że spotkają Christophera, który będzie potrzebował ich pomocy. „Wizyjna wędrówka” Christophera ujawniła mu plan Faure’a i zamierza go powstrzymać. Jednak dowiadują się, że Christopher jest za późno, ponieważ plan Faure’a już zakończył się kilkoma strategicznymi zamachami, a także ogłoszeniem i wykonaniem wojny Chin-Indie-Pakistan, konfliktu nuklearnego, który trwa jeden dzień, ale kończy się setkami milionów ofiar. Nie ogłoszono ani nie uznano wyraźnego zwycięzcy w tej wojnie, jednak Moore wykorzystuje ten incydent, by catapultować się na pozycję władzy, w której wymusza głosowanie na Sekretarza Generalnego. Spodziewa się jednomyślnej zgody dzięki łapownictwu, sile, szantażowi i groźbom wobec innych Regentów i jest powszechnie oczekiwane, że wygra.

Właśnie gdy głosowanie na Sekretarza Generalnego trwa, Christopher pojawia się w ONZ i ogłasza, że Faure jest odpowiedzialny za zamachy i jest jedynym człowiekiem odpowiedzialnym za śmierć setek milionów ludzi w wojnie Chin-Indie-Pakistan. Faure zaprzecza temu, ale Christopher upiera się przy swoim i rozkazuje Faure’owi wyznać prawdę. Pozornie pod władzą Christophera Goodmana, Faure wyznaje, a następnie natychmiast umiera przed wszystkimi w Organizacji Narodów Zjednoczonych. Wnioskuje się, że Faure zmarł pod ciężarem własnego poczucia winy, ale Decker i Robert Milner zdają sobie sprawę, że Christopher posiada nadzwyczajne moce i zaczął ich używać.


Sophia kontaktuje się z pracodawcą Barnaby’ego, by zlecić mu pracę dla ciotki, co ostatecznie prowadzi do odrzucenia przez nią jego zaproszenia na randkę. Córka Barnaby’ego, Opal, początkowo nie przepada za Sophią, ale po zorientowaniu się, że para się spotyka, decyduje się zostać z ojcem.[sep]Powieść jest opowiadana przez 29-letniego Barnaby’ego, którego życie poszło w nieład odkąd w wieku nastoletnim został przyłapany na okradaniu domów w okolicy. Na rozpacz swojego dystansującego się ojca, matki dążącej do awansu społecznego, chłodnej byłej żony i przedwcześnie patriarchalnego brata, Barnaby pracuje teraz dla firmy o nazwie Rent-a-Back, wykonując dorywcze prace dla starszych klientów. Czeka też, bez wielkiej nadziei, na wizytę anioła Gaitlinów, który jako pierwszy zasugerował pradziadkowi Barnaby’ego wynalezienie drewnianej lalki krawieckiej, która uczyniła Gaitlinów bogatymi. Znajduje swojego anioła, ale być może nie tam, gdzie się tego spodziewa. Wierzy, że jego aniołem jest 36-letnia Sophia Mayard. Barnaby po raz pierwszy widzi Sophię w pociągu, gdy jedzie zobaczyć się ze swoją 9-letnią córką w Filadelfii, a Sophia jedzie odwiedzić swoją matkę. Podczas pobytu w Filadelfii była żona mówi mu, że nie wolno mu już widywać się z ich córką. W następnym tygodniu wraca. Sophia znowu jest w pociągu i on może opowiedzieć jej o swojej pracy w Rent-a-Back, a ona opowiada mu o swojej pracy w banku. Dyskutują też o Opal, córce Barnaby’ego, i Sophia zgadza się, że powinien ją widzieć, oraz że Opal chciałaby nadal widywać swojego tatę. Później Sophia kontaktuje się z pracodawcą Barnaby’ego. Twierdzi, że jej ciotka potrzebuje pomocy w pracy i potrzebuje Barnaby’ego, by pomógł. Chociaż przyjaciel Barnaby’ego, który pracuje z nim, twierdzi, że Sophia kręci się wokół nich, gdy pracują, mając nadzieję, że Barnaby zaprosi ją na randkę. W końcu to robi i ona przyjmuje zaproszenie. Po kilku miesiącach Barnaby przedstawia Sophię swojej rodzinie, a później Sophia przedstawia Barnaby’ego swojej matce. Latem Barnaby przedstawia Sophię swojej córce, która przyjechała w odwiedziny na tydzień. Opal mówi, że podoba jej się Sophia, ale jesienią, gdy Opal widzi imię Sophii na swojej kartce urodzinowej, zdaje sobie sprawę, że się spotykają. Podczas gdy Barnaby i Opal idą na lunch, dostrzegają matkę Opal. Opal zabiera swojego pluszowego jeża od ojca i prosi matkę, by zabrała ją do domu. **Wkrótce więcej**


Po ataku Seanchanów i ujawnieniu Czarnego Ajah wśród buntowników, Aes Sedai z Białej Wieży odrzucają kandydaturę Egwene al’Vere na Amyrlin Stolicę. Podzielone frakcje opuszczają siedzibę, rezygnując z jej odbudowy.[sep]Gdy zaczyna się historia Randa, przywraca on porządek w kraju Arad Doman, jednocześnie poszukując Graendal, jednej z ulubionych sług Mrocznego, znanej jako Upadłe. Aes Sedai współpracują z Randem, aby przesłuchać Semirhage, inną Upadłą, schwytaną na końcu „Noża Marzeń”. Po uwolnieniu przez sojuszników Semirhage otrzymuje Pas Ujarzmienia, przedmiot służący do kontrolowania mężczyzn kanałujących, i zakłada go na szyję Randa. Ona oraz siostra z Czarnego Ajah, Elza Penfell, używają go, by zmusić go do torturowania i próby zabicia swojej kochanki, Min Farshaw. Niezdolny do kanałowania, Rand sięga i w niewytłumaczalny sposób uzyskuje dostęp do Prawdziwej Mocy, innej mocy zazwyczaj udzielanej tylko przez Mrocznego, i używa jej, by uwolnić się oraz zabić Semirhage i Elzę. Po tym incydencie postanawia stać się twardszym i pozbawionym emocji. Wygania swoją doradczynię Cadsuane Melaidhrin za nie zabezpieczenie Pasa Ujarzmienia, obiecując, że ją zabije, jeśli ponownie zobaczy jej twarz. Rand spotyka się z Seanchanami, cywilizacją, która najechała kontynent wcześniej w serii. Ich przywódczyni Tuon odrzuca ofertę rozejmu od Randa po wyczuciu ciemnej aury, która emanowała od Randa po tym, jak użył Prawdziwej Mocy. Po spotkaniu Tuon ogłasza się Cesarzową i przygotowuje zaskakujący atak na Białą Wieżę. Miejsce ukrycia Graendal zostaje zlokalizowane w odległym pałacu. Potwierdzając jej obecność, Rand używa Choedan Kal, potężnego magicznego artefaktu, aby zniszczyć cały budynek ogniem zniszczenia, magią, która wymazuje cel z czasu. Przeraża to Min i Nynaeve al’Mearę, które zwracają się o pomoc do Cadsuane. Rezygnując z ratowania Arad Doman przed Seanchanami i głodem, Rand wraca do miasta Tear. Nynaeve, pod instrukcją Cadsuane, odnajduje Tama al’Thora, ojca Randa, który spotyka się z Randem w próbie przełamania jego emocjonalnej izolacji. Rand wpada w gniew, gdy dowiaduje się, że Tam został wysłany przez Cadsuane, niemal zabijając swojego ojca, po czym ucieka w przerażeniu tym, co prawie zrobił. Rand Przenosi się do zajętego przez Seanchanów miasta Ebou Dar, zamierzając zniszczyć całą ich armię, ale waha się z działaniem, widząc, jak spokojne jest miasto. Prawie oszalały z wściekłości i żalu, Rand Przenosi się na szczyt Smoczej Góry, miejsca, gdzie w poprzednim życiu zabił samego siebie. Wściekły na bezcelowość życia związanego z Kołem, używa Choedan Kal, by przyciągnąć wystarczająco dużo mocy, aby zniszczyć świat. Lews Therin, głos w głowie Randa z jego poprzedniego życia, sugeruje, że dzięki odrodzeniu ma się szansę, by zrobić rzeczy dobrze. Zgadzając się z tym, Rand kieruje moc Choedan Kal przeciwko niemu samemu, niszcząc artefakt. Rand w końcu znowu potrafi się śmiać. Drugi główny wątek fabularny śledzi Egwene al’Vere, przywódczynię frakcji buntowników Aes Sedai. Po schwytaniu przez Białą Wieżę w poprzedniej książce Egwene pracuje nad podważeniem rządów Elaidy a’Roihan i uzdrowieniem sporów, jakie wywołuje ona w Wieży. Początkowo otrzymuje swobodę poruszania się po Wieży jako nowicjuszka, ale po publicznym potępieniu Elaidy, Elaida nazywa ją wyznawczynią Mrocznego i nakazuje jej uwięzienie. Gdy Elaidzie nie udaje się udowodnić swoich oskarżeń, Egwene zostaje uwolniona. Egwene wraca do swojego pokoju, gdzie znajduje Verin Mathwin, która ogłasza, że należy do Czarnego Ajah. Wykorzystując lukę w przysiędze, którą Verin złożyła, że nie może ich zdradzić „do godziny mojej śmierci”, śmiertelnie truje się, co pozwala jej użyć ostatniej godziny na ujawnienie Egwene wszystkiego, czego się dowiedziała. Verin wyjaśnia, że choć zmuszono ją do złożenia przysięgi pod groźbą śmierci, wykorzystała swoją pozycję do badania Ajah. Daje Egwene dziennik zawierający strukturę grupy i nazwiska niemal każdego członka, po czym poddaje się działaniu trucizny. Gdy Seanchanie atakują Białą Wieżę, jej podzielony stan uniemożliwia skuteczną obronę. Wiele Aes Sedai zostaje schwytanych lub zabitych, dopóki Egwene, prowadząc grupę nowicjuszek, nie odnosi sukcesu w odpędzeniu ich. Siuan Sanche, Gawyn Trakand i Gareth Bryne organizują akcję ratunkową Egwene. Znajdują ją tak zmęczoną, że nie jest w stanie protestować, gdy wbrew jej rozkazom wywożą ją z Wieży. Po przebudzeniu w obozie, twierdzi, że mogli zrujnować jej szanse na zdobycie uznania w Wieży za pokonanie Seanchanów. Egwene zaczyna ujawniać Czarny Ajah wśród buntowników, wymagając od każdej siostry ponownego złożenia przysięgi wierności. Pięćdziesiąt sióstr zostaje ujawnionych i straconych, a dwadzieścia zdołało uciec. Wykorzystując osłabioną obronę Białej Wieży po rajdzie Seanchanów, buntownicy przygotowują natychmiastowy atak. Zaraz przed rozpoczęciem ataku Aes Sedai z Wieży ogłaszają, że Elaida została schwytana podczas rajdu Seanchanów i że chcą, aby Egwene była ich przywódczynią, Amyrlin Stolicą. Buntownicy wracają i zaczynają odbudowę Wieży.


Wyatt Petrie przyznał się do zabójstwa swojego wuja, pułkownika Coombe, który był niewinnym człowiekiem niezwiązanym z żadnym gangiem. Zbrodnia została zaplanowana w ramach rytuału ze sztyletem, ponieważ Petrie chciał dołączyć do przestępców i wspierać ich działalność.[sep]Historia zaczyna się, gdy goście zbierają się na kolację w pierwszym wieczoru przyjęcia w domu. Black Dudley to odległa, starożytna i rozległa rezydencja o długiej i skomplikowanej historii, a liczne zmiany jej przeznaczenia sprawiły, że znajduje się w niej mnóstwo ukrytych pokoi i tajnych przejść. Nieruchomość należy do rodziny Wyatta Petrie, popularnego młodego akademika, i zamieszkuje ją jego wuj ze strony żony, pułkownik Coombe, chorowity pustelnik, który nosi maskę zakrywającą nieestetyczne blizny. Większość gości stanowią młodzi przyjaciele Petrie – wśród nich nasz rudowłosy bohater George Abbershaw, patolog i okazjonalny konsultant Scotland Yardu, oraz podobnie ognistoruda Meggie, w której on potajemnie się podkochuje. Obecny jest również lekarz pułkownika, doktor White Whitby, oraz dwaj jego współpracownicy: podejrzany Anglik o imieniu Gideon i imponujący, lecz milczący obcokrajowiec podający się za Benjamina Dawlisha. Jest też Albert Campion, gawędziarz i przystojny mężczyzna, ale – jak George wkrótce się dowiaduje – nieznany ani Petrie, ani pułkownikowi. Po kolacji goście zauważają złowrogi, ozdobiony klejnotami sztylet wiszący nad kominkiem; Petrie opowiada im historię jego starożytnych korzeni w rodzinie i wspomina o rytuale polegającym na przekazywaniu sztyletu z ręki do rękę wokół zaciemnionego domu. Goście chętnie biorą udział w zabawie, więc służba zostana odesłana, światła zgaszone, a rytuał się zaczyna. Abbershaw, niepobudzony perspektywą machania sztletami w ciemności przez ludzi, wymyka się na zewnątrz, by sprawdzić swój samochód; w garażu znajduje tajemniczego pana Campiona kręcącego się po okolicy. Podziwiając stary samochód pułkownika, odkrywają, że został przerobiony tak, aby zawierał potężny silnik Rolls-Royce’a. Obaj wracają do domu, aby zobaczyć koniec gry, i znajdują Meggie w stanie szoku. Sztylet został jej w pewnym momencie wręczony, a następnie ponownie wyrwany, ale nie zanim zorientowała się, że ostrze jest pokryte krwią. Gdy wreszcie przywrócono światło, słyszą, że pułkownik zachorował i został położony do łóżka. Przyjęcie kończy się na tę noc, ale gdy George przygotowuje się do snu, odwiedza go Prenderby, młody, świeżo upieczony lekarz, któremu pokazano ciało Coombe’a i poproszono przez doktora Whitby’ego o podpisanie formularzy pozwalających na szybką kremację, ale on, nerwowy i podejrzliwy, odmówił. Następnie poproszony jest Abbershaw i wchodząc do pokoju, natychmiast ściąga prześcieradło z łóżka. Chociaż nie ma żadnych oczywistych śladów gwałtu, doświadczenie Abbershawa mówi mu, że mężczyzna nie zmarł na zawał serca, jak twierdzi Whitby. Ponadto jego maska zsunęła się, odsłaniając niezniszczoną twarz. Abbershaw jest zmuszony do podpisania formularzy, ale planuje następnego dnia wysłać depeszę do Londynu, aby opóźnić kremację do czasu przeprowadzenia właściwego śledztwa. Później tej nocy dom budzą głośne odgłosy i znajdują Campiona walczącego dziko z jednym ze służących. Abbershaw znajduje na ziemi skórzaną teczkę, którą później otwiera, spalając zawarty w niej dokument i ukrywając teczkę. Rozmawia z Meggie i jej przyjaciółką Anne, dowiadując się, że Campion spotkał Anne w Londynie, poinformował ją, że został zaproszony na przyjęcie, i przyjechał z nią samochodem. Następnego dnia Whitby i szofer wyruszają wcześnie z ciałem. Podczas śniadania imponujący pan Dawlish składa surowe oświadczenie – samochody zostały opróżnione z paliwa i nikt nie może opuścić domu, dopóki coś, co stracił, nie zostanie mu zwrócone. Odważny młody gracz w rugby próbuje uciec samochodem napędzanym alkoholem, ale zostaje postrzelony i ranny. Campion, wyśmiewając ich porywaczy, znika, ale później materializuje się, zakurzony i wstrząśnięty, w szafie Abbershawa. Mówi im, że był brutalnie przesłuchiwany i uwięziony, ale uciekł przez tajne przejście, a także, że przybył do domu z misją od nieznanej osoby, aby odebrać przedmiot od pułkownika i wrócić z nim do Londynu. Odzyskał przedmiot, ale został powstrzymany przed opuszczeniem garażu przez obecność Abbershawa, a następnie stracił go w walce z szoferem. Rozpoznał też przestępców i nazywa Dawlisha Eberhardem von Faberem, szefem potężnego gangu przestępczego, jednym z najniebezpieczniejszych ludzi w Europie. Abbershaw słyszy, że Meggie została zabrana na przesłuchanie i wściekły na myśl o tym, że złoczyńcy ją maltretują, używa przejścia Campiona, aby dotrzeć do ich kryjówki. On również jest przesłuchiwany, a następnie uwięziony z Meggie. Mówią z ekscentrycznym służącym uwięzionym obok i odkrywają, że przestępcy byli zaskoczeni śmiercią pułkownika tak samo jak wszyscy inni. Campion uwalnia ich i układają plan, aby pokonać złoczyńców. Po wielu walkach i niebezpieczeństwach odzyskują dom i są już o uciec do bezpieczeństwa, gdy główni złoczyńcy wracają i ponownie ich捕获ują. Abbershaw ujawnia, że spalił ich dokument, plany odważnej zbrodni, a grupa jest zamknięta na górze, podczas gdy gang przygotowuje się do opuszczenia domu, podpalając go, z gośćmi uwięzionymi w środku. W ostatniej chwili lokalne polowanie przejeżdża obok, z przyjacielem Campiona wśród nich. Słysząc krzyki uwięzionych o pomoc, polowanie podjeżdża, jest oburzone zachowaniem Niemca i, gdy ten próbuje uciec, powoduje wypadek jego samochodu, miażdżąc go. Grupa się rozpada i wszyscy wracają do Londynu, gdzie Campion imponuje Abbershawowi imieniem swojej matki przed zniknięciem. Abbershaw, Prenderby i inny mężczyzna z przyjęcia znajdują przerobiony samochód i podążają za nim, aby znaleźć doktora Whitby’ego i szofera gotowych do ucieczki z kraju samolotem. On zaprzecza zabójstwu pułkownika i odchodzi. Abbershaw, po namyśle i badaniach, składa wizytę zabójcy – samemu Petrie. Zakochawszy się w młodej dziewczynie, odkrył, że jest ona marionetką złych przestępców i wściekły na ich traktowanie jej, postanowił ich ścigać. Gdy odkrył, że jego własny wuj jest jednym z nich, poczuł, że nie ma wyboru i musi go zabić, wymyślając rytuał sztyletu, aby dać sobie szansę. Abbershaw pozwala mu odejść pod warunkiem, że wstąpi do klasztoru.


Podczas wizyty na świecie Equilor Urza dowiaduje się, że Phyreksjanie są potomkami rasy Thran, a nie buntowniczego Wędrowcy. Próba przejęcia przez niego lokalnej wiedzy kończy się niepowodzeniem, gdyż mieszkańcy odmawiają mu podporządkowania.[sep]Historia zaczyna się od tego, że Urza staje się Wędrowcem. Po kataklizmie na końcu Wojny Braci, w Urza budzi się iskra Wędrowca, dając mu zdolność podróżowania między światami, a także nieśmiertelność. Przysięga pomścić swojego brata, niszcząc świat Phyrexii. Z wnętrza Phyrexii ratuje traszkę o imieniu Xantcha i zabiera ją ze sobą na Dominarię. Wspólnie planują ataki i posunięcia przeciwko hordom Phyrexian. Xantcha zostaje wysłana z misją do Efuan Pincar, gdzie kupuje niewolnika chłopca o imieniu Ratepe. Gdy przyprowadza go do Urzy, ten wierzy, że Ratepe jest wcieleniem jego brata Mishry. Rodzina i wioska Ratepe zostały zniszczone przez Czerwone Pasy, a wkrótce odkrywają, że Czerwone Pasy są pod kontrolą phyrexiańskich śpiochów. Urza najechał na Phyrexię kilkoma Smoczymi Silnikami, ale został pokonany, nie będąc w stanie wyrządzić poważnych szkód w jądrze świata. Udaje mu się Wędrować i wycofać na Dominarię, aby odzyskać straty. Podczas wizyty w Efuan Pincar Xantcha i Ratepe widzą grupę mężczyzn, których uważają za śpiochów, udających się do lasu, i podążają za nimi, aby powstrzymać ich przed otwarciem portalu do ich macierzystego świata. Wchodzą do walki, a Xantcha zabija śpiochów, ale nie wcześniej, niż przez portal przechodzi phyrexiański kapłan. Pokonuje kapłana, ale ma znacznie większy problem z zniszczeniem portalu. Używając zapalnego artefaktu zbudowanego przez Urzę, wysadza portal na kawałki i poważnie się rani. Jako jednak traszka nie ma nerwów i jest w stanie przeżyć. Gdy Xantcha jest nieprzytomna, Urza zabiera ją do Królestwa Serry, azylu Aniołów i Białej many, gdzie powietrze zaspokaja głód. Urza jest ranny po swoich zmaganiach z Phyreksjanami i otrzymuje do dyspozycji kokon Serry, urządzenie lecznicze. Xantcha zostaje jednak oznaczona jako zła ze względu na swoje źródło Czarnej Many i zostaje skazana na śmierć przez wygnanie. Przeżywa swoją próbę i zostaje zwrócona do pałacu Serry przez grupę Archaniołów na rozkaz Urzy. Ona również jest leczona w kokonie Serry, a wkrótce oboje wracają na Dominarię. Ponieważ phyrexiańska okupacja w Efuan Pincar wymyka się spod kontroli, Urza konstruuje urządzenia (zwane pająkami), które powodują zniszczenie lśniącego oleju (krwi Phyreksjanów) poprzez emitowanie dźwięku o wysokiej częstotliwości. Zaczyna budować tysiące z nich, aby rozprzestrzenić je po całej Dominarii. Zostały stworzone tak, aby zostały uruchomione w szczycie Księżyca Połysku. Ratepe również pomaga w tworzeniu urządzeń, a także tworzy kilka ich wariantów. Jeden z nich ma służyć do niszczenia kamienia. Urza i Xantcha zaczynają umieszczać te urządzenia w całym kraju, a Ratepe błaga Xantchę, aby dostarczyła jego pająki niszczące kamień do kościoła i koszar Czerwonych Pasów. Będąc wewnątrz kościoła, Xantcha zostaje sprowadzona do niższej komory. Tutaj spotyka Gixa, rzekomo zniszczonego Demona Phyrexii. Ucieka, ale nie jest w stanie rozprowadzić pająków w reszcie budynku ani w koszarach. Następnie Urza i Xantcha szukają świata o nazwie Equilor, blisko krawędzi wszechświata. Mówi się, że tutaj można znaleźć całą wiedzę wszechświata, a Urza chce dowiedzieć się o pochodzeniu Phyreksjanów. Gdy przybywają, odkrywają, że Phyreksjanie byli potomkami Thran, starożytnej rasy artefaktów, a nie buntowniczym Wędrowcem. Urza próbuje przejąć kontrolę nad światem, twierdząc, że posiadana przez nich wiedza może uczynić ich ostatecznie potężnymi, ale ludzie odmawiają, a Urza jest zmuszony wrócić na Dominarię. Urza i Xantcha kończą rozprowadzanie pająków, a noc Księżyca Połysku zbliża się wielkimi krokami. Ratepe i Xantcha, którzy się zakochali, pozostają w mieście Pincar, aby obserwować zniszczenie Phyreksjanów. Gdy Księżyc zaczyna wschodzić, śpiochowie zaczynają krzyczeć, gdy ich lśniący olej wrze wewnątrz nich. Gdy Księżyc osiąga zenit, olej wybucha, zabijając wszystkich Phyreksjan w mieście, z wyjątkiem jednego. Gix wychodzi ze świątyni i zaczyna dokonywać zemsty na obywatelach. Urza przybywa, aby go zniszczyć, i wchodzi do walki czarów. Przegrywając, Gix ucieka i ukrywa się w obrębie świątyni. Urza podąża za nim wraz z Xantchą i Ratepe. Urza zaczyna silnie, ale Gix skupia całą swoją moc w wiązce, która wysysa oczy Urzy (Kamień Mocy i Kamień Słabości) z jego głowy i zaczyna ciągnąć je w stronę phyrexiańskiego portalu. Gdyby oczy przeszły przez portal, Urza straciłby moc i stałby się bezbronny. Ratepe i Xantcha, którzy właśnie dotarli do dolnej komory, dostrzegają niebezpieczeństwo. Wspólnie wchodzą w wiązkę, przerywając połączenie między Gixem a kamieniami. Urza odzyskuje moc i szybko pokonuje Gixa. Ratepe i Xantcha utykają w Phyrexii, poświęcając się, aby ocalić cały świat Dominarii.


Jack Havock odkrywa, że medalion Myrtle jest kluczem do Larklight, który może uruchomić silnice zdolne do przekształcenia Układu Słonecznego. Wyrusza na Pierścienie Saturna, aby wymienić go na uwolnienie Myrtle, jednak załoga zostaje schwytana przez profesora Ptarmigana, planującego zniszczyć Układ Słoneczny.[sep]Larklight to opera kosmiczna osadzona w alternatywnej epoce wiktoriańskiej, w której ludzkość od co najmniej wieku eksploruje Układ Słoneczny, a większość planet nadaje się do zamieszkania. Główny bohater, Art Mumby, relacjonuje atak starożytnej, przypominającej pająki rasy pozaziemskiej na Imperium Brytyjskie i cały Układ Słoneczny, w którym on i jego rodzina odgrywają kluczową rolę, wspierani przez pirata Jacka Havocka i jego załogę. Historia zaczyna się w Larklight, domu orbitującym wokół Księżyca, gdzie rodzina Mumby otrzymuje wiadomość o wizycie przedstawiciela Królewskiego Towarzystwa Ksenologicznego, pana Webstera. Następnego dnia pan Webster ujawnia się jako istota pozaziemska przypominająca ogromnego białego pająka. Art i jego siostra Myrtle uciekają, ale ich ojciec zostaje schwytany i uwięziony. Art i Myrtle wyruszają w kapsule ratunkowej i rozbijają się na Księżycu, gdzie zostają owinięci drapieżnymi larwami ćmy garncarskiej i uwolnieni przez pirata Jacka Havocka oraz jego załogę. Art jest zszokowany, odkrywając, że Jack ma zaledwie piętnaście lat i jest jedynym człowiekiem w swojej załodze, podczas gdy Myrtle jest przerażona przebywaniem w towarzystwie pirata i żąda, by Jack zabrał ich do brytyjskiej siedziby na Księżycu, Fort George. W trakcie podróży na pokładzie pirackiego statku Sophronia zbliża się statek brytyjskiej marynarki wojennej i nakazuje Jackowi poddać się lub zniszczyć statek. Jack odwraca uwagę oficerów, udając, że bierze Arta i Myrtle jako zakładników, dając Ssillissie, alchemikowi na statku, czas na uruchomienie silników i bezpieczne odlot Sophronii. Ukrywają się na Wenus, dawnym domu Jacka Havocka, gdzie Jack opowiada Artowi i Myrtle, że koloniści, w tym jego rodzice i brat, zostali zmienieni w drzewa w wyniku nagłego zapylenia. Między Jackiem a Myrtle zaczynają rodzić się uczucia. Białe pająki porywają następnie Myrtle do marsjańskiej rezydencji przemysłowca sir Waverly’ego Raine’a, którego fabryki pokrywają Fobosa i Deimosa. Ucieka ona z pomocą marsjańskiej służącej o imieniu Ulla (imię to prawdopodobnie nawiązuje do Wojny światów) i jej męża, Richarda, od których dowiaduje się, że sir Waverly Rain został schwytany przez pająki i zastąpiony automatem kontrolowanym przez pająki; wierząc, że pająki mogą wytwarzać coś znacznie bardziej niebezpiecznego, śpieszą do Londynu. Jack i Art odwiedzają Io, księżyc Jowisza, skąd zstępują do atmosfery Jowisza, by prosić o pomoc Gromowładcę, który każe im chronić klucz do Larklight. Nie wiedząc, czym on jest, próbują opuścić Jowisza, ale zostają porzuceni przez przewoźnika i uciekają do zepsutej statku harpunowego przyłączonego do rodzimego organizmu, skąd zostają uratowani przez załogę Sophronii. Jack odkrywa, że medalion Myrtle (obecnie w posiadaniu Arta) jest kluczem do Larklight, ponieważ może uruchomić zespół złożonych silników zdolnych do przekształcenia Układu Słonecznego, i prowadzi swoją załogę do siedziby pająków na Pierścieniach Saturna, aby wymienić go na bezpieczny powrót Myrtle. Po przybyciu do siedziby pająków większość załogi zostaje schwytana. Art zostaje później doprowadzony przed oblicze profesora Phineasa Ptarmigana, byłego pracownika Królewskiego Instytutu Ksenologicznego, gdzie Jack był więziony do dwunastego roku życia, który ujawnia, że zamierza użyć Larklight do zniszczenia Układu Słonecznego, pozostawiając pozostałości pająkom, których przodkowie skolonizowali planetozymale. Tymczasem Ssillissa i jej towarzysz Yarg uwalniają schwytaną załogę oraz dwóch dodatkowych więźniów, sir Waverly’ego i matkę Arta, Emily. Po uwolnieniu Larklight spod władzy pająków bohaterowie udają się na Ziemię, gdzie gigantyczny mechaniczny pająk atakuje Londyn (kolejne nawiązanie do Wojny światów). Tam Myrtle przejmuje kontrolę nad maszyną i używa jej do zabicia pana Webstera, a później spotyka się ponownie ze swoją rodziną i Jackiem. Epilog ujawnia, że rasa białych pająków nie została wybita, ale ujarzmiona, a Ptarmigan został umieszczony w zakładzie dla obłąkanych. Rodzina Mumby wraca do życia w Larklight, pozbawiając go jego pozaziemskiej maszynerii.


Lider grupy, Scott Renault, ujawnia się jako agent Policji Ludności, który przeniknął do szkoły, aby zdradzić nielegalne dzieci. Luke Garner udaremnia jego plany, wzywając pana Talbota, który doprowadza do aresztowania Renault i jego współpracowniczki.[sep]Główny wątek fabuły obraca się wokół rzekomo przeludnionego świata i prokrustowskich prób rządu powstrzymania objawów wzrostu populacji oraz niedoborów w zasobach Ziemi. W tym chaosie rząd demokratyczny został obalony, a jego miejsce zajęła dyktatura. Ustanowione przez reżim prawa zabraniają rodzinom posiadania więcej niż dwojga dzieci (każde kolejne zostanie zabite). Luke Garner, nielegalne trzecie dziecko żyjące pod fałszywą tożsamością, używa pseudonimu Lee Grant w Hendricks School for Boys. Lee Grant zginął podczas jazdy na nartach w górach, więc nikt poza jego rodziną nie wie, że nie ma go już wśród żywych. Na początku Luke jest zdezorientowany i pełen paranoi, a ponadto traktowany brutalnie przez współlokatorów, głównie przez chłopca, którego zaczyna nazywać „Chłopakem-Szakalem”. W końcu Luke zaczyna potajemnie wychodzić ze szkoły i próbuje założyć własny ogród w lesie. Przynosi mu to wielką radość i poczucie przynależności. Gdy jego ogród zostaje zadeptany, uświadamia sobie, że inne osoby również wychodzą na zewnątrz, w tym Chłopak-Szakal. Ujawnia się im, odkrywając, że oni również są nielegalnymi dziećmi. Lider grupy, Scott Renault (którego prawdziwe imię i nazwisko to Jason Barstow), znany jako Chłopak-Szakal, na zewnątrz jest wielkim admiratorem Jen Talbot, jedynej przyjaciółki Luke’a, która zginęła podczas wiecu na rzecz praw trzecich dzieci. Jednak dalsza część książki ujawnia, że jest on agentem Policji Ludności i próbuje zdobyć prawdziwe imiona członków grupy tylko po to, by ich zdradzić. Luke zostaje przyjęty do grupy Jasona, ale wciąż jest zbyt przerażony, by podać swoje prawdziwe imię. Dowiaduje się coraz więcej o szkole Hendricks, ale nigdy nie dowiaduje się, jaki jest jego plan zajęć, dopóki Jason nie zapyta go o „egzaminy końcowe”. Wtedy dowiaduje się, że musi zdać semestralne egzaminy końcowe, a jego wyniki zostaną wysłane do jego fałszywych rodziców, Grantów, którzy przypadkowo są Baronami – jednymi z najbogatszych i najbardziej wpływowych ludzi w kraju. Gdy pewnej nocy zostaje obudzony, uświadamia sobie, że Jasona nie ma, a Luke, szukając go, przypadkiem podsłuchuje rozmowę telefoniczną Jasona, w której ten rozmawia z oficerem Policji Ludności. Luke w końcu uświadamia sobie, kim naprawdę jest Jason, i atakuje go podręcznikiem do historii, co powoduje zerwanie połączenia, i ogłusza Jasona, gdy głowa chłopaka uderza o schody. Układa historię dla oficera Policji Ludności po drugiej stronie linii i zanosi Jasona do gabinetu pielęgniarki. Dzwoni do pana Talbota, podwójnego agenta współpracującego z Policją Ludności, i przekonuje go, by przyjechał do Hendricks. Gdy przybywa inny oficer, pan Talbot przekonuje ich, że Jason kłamie w sprawie trzecich dzieci, i doprowadza do aresztowania Jasona oraz Niny, jego „wspólniczki” z pobliskiej szkoły dla dziewcząt Harlow, mimo że ona nic nie zrobiła. Luke otrzymuje później możliwość opuszczenia szkoły, ale decyduje się pozostać w Hendricks i pomagać innym trzecim dzieciom.