Po powrocie z niewoli król Ryszard Lwie Serce mianował Robina dziedzicem ziem sir Ryszarda, ponieważ syn rycerza zginął na wojnie. Władca pozwolił również na ślub Robina z Marianą, nakazując jednocześnie bandzie wyruszyć na wyprawę do Ziemi Świętej.[sep]Robin wyrusza, by spotkać się z przyjaciółmi – Marianą, szlachcianką, oraz Muchem, synem młynarza – na jarmarku w Nottingham. Robin pełni funkcję leśniczego króla w Sherwood i wykonuje strzały, by zarobić wystarczająco na utrzymanie swojego gospodarstwa. Robin to tylko przeciętny łucznik – jego ojciec Robert był znacznie lepszy, a Robin czuje, że nie dorasta do pięt ojcowskiej spuściźnie. W drodze zostaje zaczepiony przez innych leśniczych. Wybucha konkurs łuczniczy między Robinem a jednym z leśniczych, Tomem Moodym, i Robin cudem wygrywa. Gdy odchodzi, jeden z leśniczych strzela do niego strzałą, która niemal go zabija. Bez namysłu Robin strzela do nogi Toma Moody’ego, ale trafia go w serce i zabija. Robin ucieka i ukrywa się w lesie, dopóki nie znajdują go Much i Mariana. Much ukrywa Robin w stodole ojca w młynie, a Mariana kradnie dla niego długi łuk ojca Robin z jego domu. Much uważa, że Robin powinien ukrywać się w Sherwood i zebrać bandę ludzi, tworząc idealistyczny opór przeciwko tyranii szeryfa z Nottingham. Robin się nie zgadza, nie chcąc narażać innych, ale Much przejmuje kontrolę, zaczynając organizować spotkania w swoim domu z innymi niezadowolonymi członkami społeczności. Robin znajduje miejsce w lesie, które później zyskuje nazwę Greentree i służy jako obóz banitów. Mariana pomaga, zdobywając zieloną tkaninę na odzież. Banda powiększa się i żyje, zabijając jeleni króla strzałami własnego wykonania. Zaczynają też rabować bogatych podróżnych przechodzących przez las, by pomagać lokalnym rodzinom. Do bandy dołącza wielu nowych członków, w tym ogromny Mały Jan, który zabił człowieka, który przyszedł go aresztować za długi związane z jego gospodarstwem, oraz Will Szkarłat, wesoły szlachcic, a także kilka kobiet i całe rodziny. Will wkrótce otrzymuje niepokojącą wiadomość, że jego młodsza siostra zamknęła się w swoim pokoju, by nie wyjść za mąż za normańskiego barona, ale Robin odmawia pomocy, uważając to przedsięwzięcie za zbyt niebezpieczne i niewarte zachodu. Wkrótce młody trułur o imieniu Alan z Dale prosi ich o pomoc. Jego ukochana, Marjorie, ma wyjść za barona, a on chce ją uratować. Mimo wątpliwości Robina, banda się zgadza. Szukają przyjaciela Willa, brata Tucka, by odprawił ceremonię ślubną, i pojawiają się w kaplicy w dniu ślubu Marjorie, gdzie Marjorie bierze ślub z Alanem zamiast z pierwotnym panem młodym, rozgoryczonym baronem. W międzyczasie Mały Jan i inni rabują dom barona. Po ślubie Alan i Marjorie dołączają do bandy Robina. Wkrótce potem do bandy dołącza tajemniczy młody mężczyzna imieniem Cecil, którego Robin podejrzewa, że był kiedyś arystokratą, ponieważ unika Willa i Mariany, która często odwiedza banitów, ponieważ to ludzie, którzy mogli go znać z jego poprzedniego życia. Cecil zostaje przydzielony do szkolenia pod okiem Małego Jana. Robin wkrótce dowiaduje się, że sir Ryszard z Lea, człowiek, który był dla niego bardzo dobry, gdy Robin był leśniczym króla, ma stracić swoją własność z powodu długów narosłych przy wyciąganiu swojego kłopotliwego syna z opresji. Syn został odesłany, by walczyć z królem Ryszardem w Ziemi Świętej, ale sir Ryszard straci swój zamek. Robin i jego ludzie zbierają bogactwa „zebrane” od tych, którzy przechodzą przez ich las, i wyruszają do zamku sir Ryszarda w dniu, w którym ma zostać przekazany nowemu właścicielowi. Jedynym powodem, dla którego banici nie zostają wszyscy zabici, jest obecność Mariany, która negocjowała w imieniu Robina. Wielbiciel Mariany, Nigel, jest zazdrosny o sposób, w jaki Robin i Mariana odnoszą się do siebie, a Robin i Nigel nawet dochodzi do bójki, którą Robin wygrywa. Mimo że sir Ryszard jest wdzięczny, obawy Robina rosną, ponieważ zdaje sobie sprawę, że szeryf z Nottingham ma jeszcze większy powód, by go nienawidzić, ponieważ Robin sprawił, że wyglądał na głupca. Dzień przed jarmarkiem w Nottingham, rok po tym, jak Robin stał się banitą, odkryto, że Cecil jest dziewczyną, a Will rozpoznaje ją jako swoją siostrę, Cecylię, która ukrywała się w swoim pokoju, by nie musieć wychodzić za mąż. Godzą się, a Cecylii pozwala się zostać w bandzie. Mariana przynosi Robinowi wiadomość o konkursie łuczniczym na jarmarku z nagrodą w postaci złotej strzały – to oczywista pułapka na Robina. Robin nie idzie, ale Cecylia i Mały Jan idą w przebraniu, by zobaczyć, co się stanie. Obserwują, jak łucznik wygrywa konkurs, a wszyscy sądzą, że to Robin Hood. Jednak Mały Jan i Cecylia zdają sobie sprawę, że mężczyzną jest w rzeczywistości Mariana w przebraniu. Guy z Gisborne, najemnik wynajęty przez szeryfa z Nottingham, atakuje Marianę, myśląc, że to Robin. Cecylia i Mały Jan przy pomocy wędrownych artystów wywożą Marianę do kryjówki brata Tucka w lesie. Mariana ma głęboką ranę brzucha. Mały Jan biegnie po Robina do Greentree, który nieostrożnie pędzi do miejsca Tucka tak szybko, jak może. On i Mariana rozmawiają, i po raz pierwszy mówi jej, że ją kocha. Prosi ją też o rękę i nieco odzyskuje spokój, gdy Tuck uważa, że Mariana wyzdrowieje. Wkrótce potem Guy z Gisborne i jego ludzie znajdują kryjówkę Tucka, wierząc, że ukrywa rannego Robina. Robin i jego banda atakują ludzi Guya i choć są znacznie liczniejsi i odnoszą wiele obrażeń, udaje im się ich pokonać. Jednak kilku członków ich bandy ginie w walce. Podczas bitwy Marjorie biegnie po pomoc do sir Ryszarda, który przybywa następnego ranka i zabiera banitów z powrotem do swojego zamku, by chronić ich przed szeryfem. Szeryf jest wściekły, że sir Ryszard ukrywa banitów, i on, i sir Ryszard wysyłają wiadomość do króla Ryszarda Lwie Serce, który właśnie wrócił z niewoli w niemieckim więzieniu. Podczas ich pobytu Mały Jan i Cecylia wyznają sobie miłość, a banici zaczynają dochodzić do zdrowia po odniesionych obrażeniach. Po kilku dniach król Ryszard przybywa do zamku sir Ryszarda bez zapowiedzi. Każe wszystkim banitom złożyć przysięgę wierności, a następnie omawia ich losy. Mówi im, że każdy zdolny do walki musi udać się do Ziemi Świętej, by walczyć z Saracenami jako kara. Oferuje rannym szansę pozostania w Anglii, ale wszyscy chcą jechać z Robinem do Ziemi Świętej. Ponieważ syn sir Ryszarda zginął na wojnie, król mianuje Robina dziedzicem ziem sir Ryszarda i pozwala Robinowi i Marianie wziąć ślub przed wyruszeniem bandy do Ziemi Świętej. Książka kończy się toastem za zdrowie, zwycięstwo, łaskę króla i towarzyszy broni.


Jane powraca do Thornfield Hall, które zostaje zniszczone przez pożar wzniecony przez służących. W wyniku tych wydarzeń pan Rochester nie traci wzroku ani ręki, a mimo to ostatecznie nie bierze ślubu z Jane.[sep]Powieść zaczyna się od dziesięcioletniej sieroty o imieniu Jane Eyre, która mieszka z rodziną swojego wujka ze strony matki, Reedów, co było ostatnią wolą umierającego wujka. Rodzice Jane zmarli na tyfus. Ciotka Jane, Sarah Reed, nie lubi jej i traktuje ją gorzej niż służącą, zniechęcając, a czasem wręcz zabraniając swoim dzieciom obcowania z nią. Twierdzi, że Jane nie jest warta zauważenia. Ona i jej troje dzieci znęcają się nad Jane fizycznie i emocjonalnie. Jane jest nie do przyjęcia wykluczana z rodzinnych uroczystości i znajduje ukojenie w lalce. Pewnego dnia Jane zostaje zamknięta w czerwonym pokoju, gdzie zmarł jej wujek, i wpada w panikę po tym, jak widzi jego wizje. W końcu zostaje uratowana, gdy pozwala jej się uczęszczać do szkoły dla dziewcząt Lowood. Przed wyjazdem stawia się pani Reed i oświadcza, że nigdy więcej nie nazwie jej „ciocią”, że powie wszystkim w Lowood, jak okrutna była dla niej pani Reed, oraz mówi, że pani Reed i jej córka, Georgiana, są fałszywe. John Reed, jej syn, jest bardzo niegrzeczny i nierespektujący, nawet wobec własnej matki, którą czasem nazywał „starą babą”, oraz swoich sióstr. Traktuje Jane gorzej niż inni, a ona nienawidzi go bardziej niż wszystkich innych. Pan Reed był jedyną osobą w rodzinie Reedów, która była dla Jane miła. Służąca Abbot jest również zawsze niegrzeczna dla Jane. Służąca Bessie jest czasem ganiąca, a czasem miła. Jane najbardziej lubi Bessie. Jane przybywa do Instytutu Lowood, szkoły charytatywnej, której dyrektor (Brocklehurst) został poinformowany, że jest fałszywa. Podczas inspekcji Jane przypadkowo łamie swoją tabliczkę, a pan Brocklehurst, samozwańczy duchowny zarządzający szkołą, okrzykuje ją kłamczuchą i zawstydza przed całym zgromadzeniem. Jane jest pocieszana przez swoją przyjaciółkę, Helen Burns. Panna Temple, troskliwa nauczycielka, ułatwia Jane obronę i pisze do pana Lloyda, którego odpowiedź potwierdza wersję Jane. Ostatecznie Jane zostaje publicznie oczyszczona z oskarżeń pana Brocklehursta. Osiemdziesiąt uczennic w Lowood jest poddawanych zimnym pokojom, słabym posiłkom i cienkim ubraniom. Wiele uczennic choruje, gdy wybuchła epidemia tyfusu. Przyjaciółka Jane umiera na gruźlicę w jej ramionach. Gdy zaniedbanie i nieuczciwość pana Brocklehursta zostają odkryte, kilku dobroczyńców wznosi nowy budynek, a warunki w szkole dramatycznie się poprawiają. Po sześciu latach jako uczennica i dwóch jako nauczycielka, Jane postanawia opuścić Lowood, tak jak jej przyjaciółka i powierniczka panna Temple. Oferuje swoje usługi jako guwernantka i otrzymuje jedną odpowiedź. Jest od Alice Fairfax, gospodyni w Thornfield Hall. Przyjmuje stanowisko, ucząc Adèle Varens, młodą Francuzkę. Kiedy Jane pewnej nocy idzie do pobliskiego miasteczka, mija ją jeździec. Koń ślizga się na lodzie i wyrzuca jeźdźca. Pomaga mu wstać i dosiąść konia. Później, z powrotem w rezydencji dowiaduje się, że ten mężczyzna to Edward Rochester, pan domu. Zadrwił z niej, pytając, czy czarowała jego konia, by spadł. Adèle jest jego podopieczną, pozostawioną pod opieką pana Rochestera po śmierci jej matki. Pan Rochester i Jane cieszą się swoim towarzystwem i spędzają wiele czasu razem. W domu zaczynają dziać się dziwne rzeczy, takie jak dziwny śmiech, tajemniczy pożar w pokoju pana Rochestera, na który Jane wylewa wodę, oraz atak na gościa pana Rochestera, pana Masona. Jane otrzymuje wiadomość, że jej ciotka wzywa ją, po tym jak przeżyła wielki smutek, ponieważ jej syn zmarł. Wraca do Gateshead i pozostaje tam przez miesiąc, opiekując się umierającą ciotką. Pani Reed daje Jane list od jej wujka ze strony ojca, pana Johna Eyre'a, proszący, by zamieszkała z nim. Pani Reed przyznaje, że powiedziała jej wujkowi, że Jane zmarła na gorączkę w Lowood. Wkrótce potem ciotka Jane umiera, a ona wraca do Thornfield. Jane zaczyna korespondować ze swoim wujkiem Johnem Eyre'em. Po powrocie do Thornfield Jane rozmyśla nad nadchodzącym ślubem pana Rochestera z Blanche Ingram. Ale w letni wieczór on wyznaje jej miłość i oświadcza się. Podczas przygotowań do ślubu u Jane pojawiają się złe przeczucia, gdy pewnej nocy do jej pokoju zakrada się dziwna, dzika kobieta i rozrywa jej welon ślubny na pół. Tak jak w przypadku poprzednich tajemniczych wydarzeń, pan Rochester przypisuje incydent pijaństwu Grace Poole, jednej z jego służących. Podczas ceremonii ślubnej pan Mason i prawnik oświadczają, że pan Rochester nie może się ożenić, ponieważ nadal jest żonaty z siostrą pana Masona, Bertą. Pan Rochester przyznaje, że to prawda, ale wyjaśnia, że jego ojciec oszukał go do tego małżeństwa dla jej pieniędzy. Gdy się pobrali, odkrył, że ona szybko popada w szaleństwo i ostatecznie zamknął ją w Thornfield, zatrudniając Grace Poole jako pielęgniarkę, aby się nią opiekowała. Kiedy Grace upija się, jego żona ucieka i powoduje dziwne zdarzenia w Thornfield. Jane dowiaduje się, że jej własny list do wujka Johna Eyre'a, który przypadkiem został widziany przez pana Masona, który znał Johna Eyre'a i był tam, był sposobem, w jaki pan Mason dowiedział się o bigamicznym małżeństwie. Pan Rochester prosi Jane, by poszła z nim na południe Francji i żyli jako mąż i żona, mimo że nie mogą się pobrać. Odmawiając łamania swoich zasad i mimo miłości do niego, Jane opuszcza Thornfield w środku nocy. Jane podróżuje po Anglii, używając małych oszczędności. Przypadkowo zostawia swój pakunek z rzeczami w powozie i musi spać na wrzosowisku, próbując wymienić swój szal i rękawiczki na jedzenie. Wyczerpana, dociera do domu Diany i Mary Rivers, ale zostaje odesłana przez gospodynię. Omdlewa na progu, przygotowując się na śmierć. Św. Jan Rivers, brat Diany i Mary oraz duchowny, ratuje ją. Po odzyskaniu zdrowia Św. Jan znajduje jej stanowisko nauczycielki w pobliskiej szkole charytatywnej. Jane zaprzyjaźnia się z siostrami, ale Św. Jan pozostaje powściągliwy. Siostry wyjeżdżają do pracy jako guwernantki, a Św. Jan zbliża się do Jane. Św. Jan odkrywa prawdziwą tożsamość Jane i zadziwia ją, pokazując list stwierdzający, że jej wujek John Eyre zmarł i zostawił jej cały swój majątek w wysokości 20 000 funtów (równowartość ponad 1,3 miliona funtów w 2011 roku, obliczone przy użyciu RPI). Gdy Jane dopytuje go dalej, Św. Jan ujawnia, że John jest również jego i jego sióstr wujkiem. Mieli nadzieję na udział w spadku, ale pogodzili się z brakiem czegokolwiek. Jane, zachwycona odnalezieniem rodziny, nalega na równy podział pieniędzy z kuzynami, a Diana i Mary przyjeżdżają do Moor House, by zostać. Uważając, że Jane będzie odpowiednią żoną misjonarza, Św. Jan prosi Jane o rękę i by poszła z nim do Indii, nie z miłości, ale z poczucia obowiązku. Jane początkowo zgadza się na wyjazd do Indii, ale odrzuca oświadczyny, sugerując, by podróżowali jako brat i siostra. Gdy tylko postanowienie Jane przeciwko małżeństwu ze Św. Janem zaczyna słabnąć, tajemniczo słyszy głos pana Rochestera wzywający jej po imieniu. Jane wraca wtedy do Thornfield, by znaleźć tylko spalone ruiny. Dowiaduje się, że żona pana Rochestera podpaliła dom i popełniła samobójstwo, skacząc z dachu. Podczas prób ratowania pan Rochester stracił rękę i wzrok. Jane spotyka się z nim ponownie, ale on obawia się, że będzie odrażona jego stanem. Gdy Jane zapewnia go o swojej miłości i mówi mu, że nigdy go nie opuści, pan Rochester ponownie się oświadcza i biorą ślub. Ostatecznie odzyskuje wystarczająco dużo wzroku, by zobaczyć ich pierworodnego syna.


W trakcie walki w Veille du Pere laska Hugh'a pęka, ujawniając ukrytą w środku Świętą Włócznię. W rezultacie tego odkrycia chłopi zaczynają gromadzić się wokół bohatera, co pozwala mu na pojmanie Baldwina.[sep]„Błazen” to powieść skupiająca się na młodym mężczyźnie imieniem Hugh, której akcja rozpoczyna się w 1096 roku. Żyje on w czasach niepokojów, gdy szlachta traktuje chłopów, takich jak on sam, jak brud. Regionem rządzi tyran Baldwin. Poszukując wolności, Hugh dołącza do krucjaty. Jednak gdy krzyżowcom udaje się najechać jedno z miast tureckich, widzi wokół siebie okrucieństwo i postanawia, że nie jest w stanie tego znieść. Mijając kościół, widzi bitych przez ludzi kapłanów i zabija napastników. Obok martwego kapłana leży laska, którą Hugh postanawia odtąd nosić ze sobą. Hugh ucieka ze Ziemi Świętej i wraca do swojej rodzinnej wioski Veille du Pere, by odkryć, że jego żona została porwana, syn Phillipe nie żyje (urodził się, gdy Hugh był nieobecny) a gospoda została zniszczona. Mieszkańcy twierdzą, że napastnicy nie mieli na sobie żadnych kolorów poza czarnymi krzyżami naszytymi na tuniki i byli to bez honoru rycerze, którzy wydawało się, że szukają tylko jego. Półszalony z żalu, Hugh błądzi po lesie, a następnie wyrusza na poszukiwanie Sophie, w którą wierzy, że wciąż żyje i jest więziona w lochach w Treille. W lesie zostaje zaatakowany przez dzika, którego zabija, ale sam odnosi poważne rany. Ratuje go Emilie, kobieta przypominająca mu Sophie. Okazuje się, że jest ona szlachetnego rodu, córką króla Francji, choć Hugh dowiaduje się o tym dopiero znacznie później. Plan Hugh’a polega na infiltracji zamku lorda Baldwina w Treille. Dzięki pomocy Emilie i błazna (w Borée) Norberta, przyjmuje on przebranie błazna. Po zdobyciu przychylności swego pana i tłumów, wkrótce odkrywa, że jego żona nigdy nie była w Treille u Baldwina. Udaje się do Borée, by ponownie zobaczyć Emilie. Zdobywając zaufanie Anne (chłopki Emilie), ostatecznie dowiaduje się, że jego żona, Sophie, była przez cały czas w lochach Borée i że Anne go okłamywała. Po zabiciu trzech Tafurów (strażników Anne, którzy okazują się być bez honoru rycerzami, którzy porwali jego żonę), Hugh ucieka z powrotem do Veille du Pere. Wtedy jest pewien, że ludzie go ścigają, ale nie wie, z jakiego powodu. Tafurowie atakują Veille du Pere, ale Hugh i jego przyjaciele przygotowali pułapki, dzięki czemu zabijają ich wszystkich oprócz jednego. Ten ostatni atakuje Hugh przed jego ucieczką i łamie jego laskę, ale nie przedmiotu w środku, który okazuje się być Świętą Włócznią, która przebiła bok Jezusa Chrystusa, gdy leżał na krzyżu. Chłopi zaczynają gromadzić się wokół włóczni, więc Hugh wyrusza na Treille i bierze Baldwina do niewoli. Następnie maszeruje na Borée, ale mimo starań nie są w stanie go zdobyć. W końcu przywódca Tafurów, „Czarny Krzyż”, atakuje Hugh i jego chłopską armię, ale odpierają ich, przy czym Hugh zabija Czarnego Krzyża. Stefan (zły mąż Anne, który niedawno wrócił z krucjaty), grozi, że zabije Emilie, ale spisek Hugh i Anne ratuje ją. Stefan ucieka do zamku, a Hugh podąża za nim, a ostatecznie Anne zabija Stefana Świętą Włócznią. Emilie okazuje się być córką króla Francji, a Hugh i Emilie biorą ślub i żyją szczęśliwie od tej pory.


W Domu Abhorsena Lirael otrzymuje surcot z wieżą Krwi Królewskiej i kielnię Murarza, co prowadzi do odkrycia jej prawdziwego pochodzenia. Mogget potwierdza, że musi ona być córką Króla, ponieważ tylko dziecko Abhorsena i Króla może zostać Pamiętnikiem.[sep]Lirael postrzega siebie jako wyrzutka w świecie Clayr. Posiadając czarne jak wron włosy, blade cera, ostą twarz, błotnobrązowe oczy i nieznanego ojca, różni się fizycznie od otaczających ją wróżbitów, którzy są zazwyczaj głęboko opaleni, mają jasne włosy, okrągłe twarze i niebieskie lub zielone oczy. Najbardziej bolesny jest jednak brak dziedzictwa Clayr, czyli Wizji (zdolności widzenia przyszłości lub możliwych przyszłości). Fakt, że ta cecha krwi nie ujawniła się w zwykłym wieku około jedenastu lat, a także brak w jej życiu kogokolwiek, kto naprawdę ją rozumie lub okazuje współczucie, sprawia, że Lirael czuje się emocjonalnie zdruzgotana i bardzo nieszczęśliwa aż do momentu powołania jej do Biblioteki Clayr w czternaste urodziny. Dzięki samotnej pracy w zapomnianych zakamarkach mistycznej biblioteki na Lodowcu Clayr, Lirael zaczyna odkrywać klucze do podjęcia pozornie przeznaczonej przygody o najwyższym znaczeniu. Przyzywa również Niegodnego Psa, z którym się zaprzyjaźnia i który pomaga jej w eksploracjach.

Pięć lat później, po drugiej stronie Muru, w Ancelestierre, książę Sameth ma spotkanie z nekromantą Hedgem i przyzwanymi przez niego Martwymi Rękami, co powoduje u niego obrażenia zarówno duchowe, jak i fizyczne. Jego ojciec, Kamień, przybywa, by zabrać go z powrotem do Starego Królestwa i bezpieczeństwa pałacu w Belisaere. Tam oczekuje się od niego kontynuowania nauki, by mógł objąć po matce stanowisko Abhorsena, przyszłości, której śmiertelnie się boi, zwłaszcza po spotkaniu z Hedgem.

Ich drogi krzyżują się, gdy Nicholas Sayre, przyjaciel Sama z Ancelestierre, przekracza granicę Starego Królestwa, a następnie udaje się do Czerwonego Jeziora w poszukiwaniu Pułapki Błyskawicy – regionu na południowym zachodzie Królestwa, gdzie nie sięga władza królewska i Clayr nie mogą widzieć. Sameth ucieka z pałacu i przed swoją siostrą, by poszukać Nicka. W trakcie drogi wpada w kłopoty, a niespodziewanie pojawia się Mogget, wzbudzając jego zdziwienie i podejrzenie.

Tymczasem Lirael odkrywa w swoje dziewiętnaste urodziny magiczne dziedzictwo niepochodzące od Clayr – artefakty Pamiętnika (tego, który spogląda w przeszłość) – i zostaje bardzo szybko wysłana, by wypełnić wizję, którą Clayr miały niedawno o niej: w łodzi na Czerwonym Jeziorze z Nickiem. Płynie w dół rzeki Ratterlin i, przez przypadek, spotyka Sama, który musiał użyć wanny, by uciec przed Martwymi, którzy go śledzili. Kontynuują podróż do Czerwonego Jeziora, ale niemal zostają przechwyceni przez Chlorr z Maską i przydzielone jej Martwe Ręce. Postanawiają udać się do Domu Abhorsena, aby odpocząć i zebrać siły.

Tam następuje seria niezwykłych objawień: Sameth otrzymuje surcot z wieżą Krwi Królewskiej i kielnią Murarza, a Lirael otrzymuje surcot z gwiazdą Clayr i kluczem Abhorsena. Lirael zdaje sobie sprawę, dzięki wspomnieniom, które przypomniała sobie, że musi być w połowie Abhorsenem – fakt ten potwierdza Mogget, ponieważ tylko dziecko Clayr i Abhorsena może zostać Pamiętnikiem. Powieść kończy się decyzją Lirael i Sama o wyruszeniu na poszukiwanie Nicka i Hedga przy Czerwonym Jeziorze.


John Robertson udaje się do Karoliny Południowej, gdzie z radością odkrywa, że jego kuzynka Drusilla cieszy się nowoczesnym życiem. Postanawia odrzucić małżeństwo i powrócić do Tybetu, unikając konfrontacji z nowoczesnym porządkiem społecznym.[sep]Powieść rozpoczyna się krótką sceną napisaną w trzeciej osobie: w odległej lokalizacji w Tybecie mężczyzna w lokalnym stroju, wspierany przez grupę tubylców, stawia czoło kobiecie stojącej na czele wyprawy badawczej. Pojawia się nagłe poczucie zrozumienia, gdy mężczyzna i kobieta rozpoznają w sobie rodzeństwo; mężczyzna traci przytomność, przytłoczony szokiem. Następnie historia przechodzi na relację w pierwszej osobie, napisaną przez Johna Robertsona po spotkaniu z jego siostrą Ellen. Trzydzieści lat wcześniej, w wieku 25 lat, Robertson podróżował po wiejskim Tybecie; oddalając się od swojej grupy, zgubił się i spadł z urwiska. Mieszkańcy wioski przywrócili mu zdrowie, ale jego pamięć została głęboko uszkodzona. Dopiero gdy siostra go odnalazła, odzyskał wspomnienia. Wracają z nią do Stanów Zjednoczonych, aby zmierzyć się ze społeczeństwem, które znacznie różni się od tego, które znał w młodości. Około 1920 roku, gdy Robertson żył w nieznaczości w Tybecie, Ameryka przyjęła system gospodarczy opisywany jako „ponad socjalizmem”, odłam nacjonalizmu, który odpowiadał na wszystkie pytania stawiane socjalizmowi, nie będąc przy tym faktycznie socjalistycznym, odnawiając swoje społeczeństwo i kulturę; a stamtąd kontynuowała rozwój w kierunku bardziej wydajnego narodu dzięki „ewolucji społecznej” i niejasnej „nowej religii”. Robertson jest zaskoczony, dowiadując się, że jego siostra jest prezesem college’u – i jest oszołomiony, gdy uświadamia sobie, że jest zamężną prezes college’u. Spotyka swojego szwagra, siostrzeńca i siostrzenicę, a jego tradycyjne postawy są wielokrotnie poddawane próbie. Nie jest feministą; na statku w drodze do domu spotyka atrakcyjną i żywiołową młodą kobietę i myśli o niej: „Moja siostra musiała się mylić co do tego, że jest inżynierem budownictwa. Może być studentką – ale niczym gorszym”. Większość książki polega na tym, że John Robertson jest instruowany przez członków rodziny i inne osoby w nowym, racjonalnym, dobrze zorganizowanym porządku społecznym. Ameryka Gilman z 1940 roku to kraj bez ubóstwa i prostytucji, „bez problemu pracy – bez problemu rasowego – bez problemu płci – prawie bez chorób – bardzo mało wypadków – praktycznie bez pożarów”, miejsce, w którym „jedynym rodzajem więzienia, jaki pozostał, jest kwarantanna”, gdzie problemy wylesiania i erozji gleby są naprawiane, a w którym „nikt nie musi pracować więcej niż dwie godziny dziennie, a większość ludzi pracuje cztery...”. Centralne rozdziały w książce przedstawiają program Gilman reformowania społeczeństwa. Skupia się ona na środkach racjonalności i wydajności, które można by wprowadzić w jej czasach, w dużej mierze dzięki większej współpracy społecznej – równemu wykształceniu i traktowaniu dziewcząt i chłopców, żłobkom dla pracujących kobiet i innym kwestiom, które nadal są aktualne wiek później. Jednak Gilman uwzględnia również postęp technologiczny: energia elektryczna jest siłą napędową w przemyśle i społeczeństwie miejskim, energia wytwarzana głównie przez pływy morskie (technologia, która w rzeczywistym świecie jest rozwijana dopiero w początkach XXI wieku), a także „wiatraki, młyny wodne” i „silniki słoneczne”. A niebo jest pełne „sterowców”. Ludzie praktykują teraz „nowy humanitaryzm”. Wegetarianizm jest w modzie, polowania są niemodne, a ogrody zoologiczne już nie istnieją. (Koncepcja praw zwierząt Gilman przewiduje jednak eliminację drapieżników, aby uratować ich ofiary). Tytoń i alkohol wyszły z mody, ponieważ wyemancypowane kobiety potępiają te nawyki. Robertsonowi niełatwo jest zaakceptować nowy porządek społeczny; siostra delikatnie wyśmiewa go jako przykład „Wymarłego Gatunku Umysłu”, tak egzotycznego jak „Włochaty Mamut”. Tęskni nawet za głośnym, brudnym, zatłoczonym chaosem miast swojej młodości, wolejąc go od czystych, cichych, „pięknych” miast z 1940 roku. W swoim niezadowoleniu Robertson podróżuje do swojego stanu domowego, Karoliny Południowej, aby odwiedzić swojego wujka Jake’a, starego farmera i zdeterminowanego reakcjonistę, który odrzuca radykalne ulepszenia z ostatnich trzydziestu lat. Wujek Jake nadal prowadzi uprawę na własne potrzeby ze swoją starszą żoną i średniowieczną, niezamężną córką Drusillą. Robertson pamięta swoją kuzynkę Drusillę, młodszą o dziesięć lat, jako słodkie dziecko – i jest wstrząśnięty surowym i ubogim życiem, które prowadzi. Jego „trzydzieści lat w Tybecie”, które tak mocno ciążyły na jego myślach, wydają się teraz „wakacjami w porównaniu z tymi trzydziestoma latami na farmie w wyżynnej części Karoliny”. Przekonuje Drusillę, by wyszła za niego, aby ukoić własną samotność i dać jej lepsze życie – i w ten sposób Robertson zaczyna akceptować wyższy, nowoczesny świat, któremu wcześniej się opierał.


Głównym antagonistą pierwszej opowieści jest Junior Allen, który po opuszczeniu więzienia wojskowego nie szuka fortuny ukrytej na Florida Keys. W toku akcji jego zachowanie nie ulega zmianie, a z pozoru wrogi mężczyzna pozostaje szanowanym obywatelem, który nie dopuszcza się żadnych zbrodni.[sep]„Głęboki błękitny pożegnanie” wprowadza czytelników w świat McGee, jego miejsca zamieszkania, „Busted Flush” (houseboatu, który wygrał w pokera), oraz jego miejsca cumowania – stanowiska F-18 w marinie Bahia Mar w Fort Lauderdale na Florydzie. We wczesnych rozdziałach dowiadujemy się, że McGee jest kawalerem, mężczyzną, który potrafi przyjaźnić się z kobietami, a jednocześnie pałać do nich namiętnością, oraz człowiekiem zasad (choć są one nieco ułomne z powodu jego niepewnego stanu emocjonalnego i okoliczności; słowami samego McGee: „Niektóre z nich wygnę w dół, mocno w dół, ale nie złamię”). Dowiadujemy się również, że McGee z zawodu jest konsultantem ds. odzyskiwania mienia, pojęciem niemal pewnym, że ukutym i rozwiniętym przez MacDonalda. (Jako „konsultant ds. odzyskiwania mienia” McGee podejmuje się odzyskania dla prawowitego właściciela pieniędzy lub mienia, o które został on pozbawiony niesłusznie i nie ma innej nadziei na ich odzyskanie, pobierając połowę ich wartości jako swoją zapłatę). McGee pracuje, gdy musi, przyjmując zadania niemal wyłącznie wtedy, gdy jego zapasy pieniędzy (przechowywane w sprytnym „kryjówce” na pokładzie Flush) są niskie. W jednej z opowieści McGee jednak mści się za morderstwo dawnego przyjaciela. W innej córka przyjaciela prosi go, by dowiedział się, dlaczego jej mąż próbuje ją zabić. Choć może być czasem nastawiony na zysk, nie jest najemnikiem. Inną cechą cyklu o McGee jest pozornie niekończący się korowód barwnych i zawsze złowrogich antagonistów, z którymi McGee musi walczyć, aby odzyskać mienie dla swoich klientów. W tej pierwszej historii antagonistą jest Junior Allen, uśmiechnięty, pozornie przyjazny człowiek, wysoki, „szybki jak kot”, potężny i patologicznie zły. Historia zaczyna się od fortuny przemyconej do domu po II wojnie światowej przez żołnierza, który był rodowitym mieszkańcem Florida Keys. Ten żołnierz zabił innego żołnierza tuż przed swoim zwolnieniem, uciekł z powrotem na Keys i tam zakopał swój skarb. Później został schwytany przez armię USA i wysłany do więzienia wojskowego, gdzie poznał Juniora Allena. Allen odkrył mgliste szczegóły o fortunie ukrytej na Keys i po uwolnieniu z więzienia pojechał tam, aby ją znaleźć. Historia ukazuje psychotyczne zachowanie Allena, gdy ewoluuje od złodzieja do seryjnego gwałciciela i mordercy. Widzimy spryt, przebiegłość i sprawność fizyczną McGee, gdy metodycznie pracuje, aby zlokalizować Allena i ostatecznie odzyskać mienie. Jak to tematyczne w wielu książkach o McGee, płaci on jednak wysoką cenę za udane odzyskanie. W całym cyklu w rzeczywistości kwestią sporną jest, czy McGee kiedykolwiek odnosi sukces, w którym koszty przewyższają zyski.


Mistrz przeżył zderzenie samolotu Whistlera z wiązką transferową, w której został uwięziony. Inwazja rasy Gaderene na Ziemię zakończyła się sukcesem, a mieszkańcy wioski pozostali pod kontrolą pasożytów.[sep]RAF Culverton, East Anglia, podczas II wojny światowej. Alec Whistler, pilot Spitfire’a, odkrywa zielony kryształ w ruinach pozostawionych przez bombę, która zniszczyła mesę na bazie RAF, zabijając jego narzeczoną... Jako nagrodę za swoje czyny w „The Three Doctors” Trzeci Doktor odzyskał od Władców Czasu wiedzę o kodach dematerializacji TARDIS. Doktor opuścił Ziemię i pomaga rebeliantom na planecie Xanthos. Tymczasem na Ziemi Brygadier otrzymuje telefon od starego przyjaciela, Wing Commandera Aleca Whistlera. Lotnisko Culverton zostało zamknięte i zakupione przez tajemniczą Legion International, kierowaną przez złowrogiego Blissa. Żołnierze w czarnych koszulach strzegą bazy i zaczęli terroryzować lokalnych mieszkańców, a ludzie zaczęli znikać. Podczas badania bazy z młodym Noahem Bishopem Whistler zostaje schwytany przez Legion. Noah ucieka, ale zostaje ranny przez ogromnego, przypominającego robaka stwora żyjącego w bagnach za lotniskiem. Uciekając z Xanthos, Doktor wraca do kwatery głównej UNIT, zdając sobie sprawę, że jest to najbliższa rzecz, jaką ma w tej chwili do domu, choć wyraźnie niechętny do uznania tego przed samym sobą, Jo czy Brygadierem. Brygadier wysyła Doktora i Jo do Culverton w celu zbadania sprawy. Przybywając do Culverton, Doktora i Jo wita gospodyni Whistlera, pani Toovey. Podczas gdy Doktor bazuje bazę, Jo zostaje w domu Whistlera, gdzie zostaje zaatakowana przez żołnierza Legionu, który szuka zielonego kryształu, który Whistler posiada od czasu wojny i który uważa za swój szczęśliwy amulet. Na szczęście pani Toovey ukryła go w odrestaurowanym Spitfire’ze Whistlera w ołowianej skrzynce, maskując jego sygnaturę energetyczną przed sensorami Blissa. Uprowadzeni mieszkańcy zaczynają pojawiać się ponownie, ale zachowują się dziwnie i wszyscy głupio się uśmiechają. Wszyscy noszą w ustach embriony obcej rasy Gaderene i są kontrolowani przez te embriony. Festyn wioski otwiera Inspektor Scotland Yardu Le Maitre (Mistrz w przebraniu). Podczas festynu pozostali mieszkańcy otrzymują embriony, pozostawiając wioskę miastem duchów. Mistrz współpracował z Gaderene, aby umożliwić im inwazję na Ziemię i mimo zdrady Blissa, nadal zamierza pomóc w inwazji, pragnąc widzieć wymarcie ludzkości. Grożąc życiu Noaha, Mistrz wymusza na Doktorze kryształ. Kryształ jest dziewiątym i ostatnim kluczem, który pozwoli Gaderene przenieść się z ich umierającej świata na Ziemię. Tymczasem Whistler ucieka od swoich porywaczy. Gdy Gaderene przygotowują siły inwazyjne, wojska UNIT szturmują bazę lotniczą, a Doktor pomaga w pożyczonym Spitfire’ze. Wojska UNIT unieruchamiają gigantycznego robaka (brata Blissa, którego materia genetyczna została uszkodzona podczas przejścia z rodzimej planety Gaderene), podczas gdy Doktor i Mistrz walczą pośrodku wiązki transferu wymiarowego. Mistrz zabija Blissa swoim Tissue Compression Eliminatorem i zostaje schwytany w wiązce, gdy się zapada, zniszczony przez rozbijający się Spitfire’ Whistlera. Gaderene zostają wszyscy zniszczeni, a Mistrz wydaje się zostać zniszczony wraz z nimi. Whistler przeżywa, katapultując się z samolotu w ostatniej chwili, i spotyka się ze swoim przyjacielem, Brygadierem. Mieszkańcy z wszczepionymi embrionami zostają uwolnieni, a embriony wszystkie giną. Doktor odchodzi z pochyloną głową, wyrażając żal z powodu zniszczenia.


Dirk Pitt oraz jego towarzysze walczą z międzynarodowym syndykatem i służbami o odnalezienie zaginionego skarbu Inków. Prawdziwym kluczem do rozwiązania zagadki okazuje się nieznana podziemna rzeka przepływająca przez starożytną komorę.[sep]W 1532 roku flota statków w tajemnicy płynie na wyspę pośrodku wewnętrznego morza. Tam ukrywają wspaniały skarb, większy niż jakikolwiek faraon kiedykolwiek posiadał. Następnie znikają, pozostawiając jedynie wielkiego kamiennego demona do strzeżenia ich bogactw. W 1578 roku legendarny sir Francis Drake zdobywa hiszpański galeon wypełniony złotem i srebrem Inków oraz kluczem do zaginionego skarbu, na który składała się gigantyczna złota łańcuch i wielka sterta diamentów wartych ponad 200 miliardów dolarów, należących do ostatniego króla Inków, arcydzieło starożytnej technologii tak wielkie, że do jego podniesienia potrzeba dwustu mężczyzn. Gdy galeon jest prowadzony przez załogę Drake’a do Anglii, podwodne trzęsienie ziemi powoduje ogromną falę tsunami, która wyrzuca go do dżungli. Tylko jeden mężczyzna przeżywa, by opowiedzieć tę historię... W 1998 roku grupa archeologów cudem unika utonięcia podczas nurkowania w głębinach ofiarnego jeziora wysoko w peruwiańskich Andach. Zostają uratowani dzięki terminowemu przybyciu znanego bohatera nurkowania, Dirka Pitta, który przebywa w okolicy na wyprawie morskiej. Pitt wkrótce odkrywa, że jego życie również jest zagrożone przez przemytników pragnących odkryć zaginiony starożytny skarb Inków. Wkrótce on, jego wierni towarzysze oraz dr Shannon Kelsey, piękna młoda archeolog, zostają wciągnięci w zaciekłą, bezwzględną walkę o przetrwanie. Od tego momentu staje się to pojedynkiem sprytu w wyścigu z czasem i niebezpieczeństwem o odnalezienie złotego łańcucha, gdy Pitt znajduje się w konflikcie z podstępnym międzynarodowym syndykatem rodzinnym zajmującym się kradzieżą dzieł sztuki, przemytem starożytnych artefaktów i fałszerstwem artystycznym wartym wiele milionów dolarów. Starcie między złodziejami sztuki, FBI i Służbą Celną, plemieniem lokalnych Indian a Pittem wraz z jego przyjaciółmi z NUMA, z których dwóch zostaje schwytanych i zagrożonych egzekucją, zmierza ku dzikiemu finałowi w podziemnym świecie ciemności i śmierci – ponieważ prawdziwy klucz do tajemnicy, jak się okazuje, to nieznana, niebadana podziemna rzeka przepływająca przez starożytną komorę skarbu.


Fang przeżywa eksperyment dr. Hansa z użyciem genetycznego przyspieszacza, ponieważ Max nie wstrzykuje mu adrenalinę. Następnie Fang pozostaje w Stadle i w liście do Max zaprzecza, że spotka się z nią za dwadzieścia lat, jeśli oboje będą żyli.[sep]Powieść zaczyna się od podróży Stada do Czadu w Afryce. Przebywają tam, aby pomóc mieszkańcom w ramach projektu Koalicja na rzecz Powstrzymania Szaleństwa, ale zostają zaatakowani przez lokalnych rebeliantów, którzy sprzeciwiają się pomocy ze strony obcych. Po pokonaniu rebeliantów Stado przystępuje do prac wolontariackich, takich jak rozdawanie ryżu. Drugiej nocy Anioł wyjawia, że „Fang będzie pierwszy, który umrze”, co wywołuje niepokój w Stadle, zanim przerywa im dr. Hans, były pracownik Itex. Zaprasza Max i Anioła na śniadanie, gdzie przedstawia im swój nowy eksperyment, Dylana, dziecko-ptaka takie jak oni, ale ktoś, kto nie potrafi dobrze latać. Podczas śniadania wychodzi na jaw, że dr. Hans planuje zmusić ludzkość do ewolucji, używając Stada jako wzorców ewolucyjnych. Próbuje zwerbować Max, pokazując jej postępy, jakie obecnie poczynił, z których najbardziej skrajnym jest odcięcie i odtworzenie własnego palca. Ona jednak odmawia pomocy i szybko wraca do Stada, gdzie każe im czekać. Z powrotem w Ameryce, w domu E na klifie kanionu – gdzie Stado mieszkało na początku „Maximum Ride: The Angel Experiment” – członkowie Stada są bezpieczni. Total wrócił do nich po pobycie u matki Max, a Max i Anioł nadal nie rozmawiają ze sobą. Max po namyśle szantażuje Stado do samodzielnej nauki w domu, ponieważ muszą się uczyć, aby zrozumieć wroga. Prowadzi to do wycieczki do nienazwanego muzeum, gdzie Iggy wyraża życzenie, aby nie był ślepy. Po powrocie do domu Stado się kłóci, a Max nagle decyduje, że jutro będą jej urodziny. Pyta, czy ktoś inny też chce być starszy o rok, i tak na następnego dzień planowana jest impreza dla wszystkich nich. Podczas wymieniania się prezentami przybywa Jeb z Dylanem w czarnym terenowym Jeepie, ujawniając, że Dylan nie potrafi dobrze latać. Max uczy go wtedy latać, zaczynając od zepchnięcia go z dachu. Następnie reszta Stada jest wciąż zła na Max. Wściekła na Jeba, Max odlatuje, a Fang podąża za nią. W tym czasie pozostali są atakowani przez Eraserów, którzy rzekomo zostali wyeliminowani w „Maximum Ride: Saving the World and Other Extreme Sports”. Ujawnia się również, że Dylan został przeszkolony do walki i potrafi sam się leczyć. Gdy Max i Fang wracają, Stado głosuje za wyrzuceniem Max, ponieważ ona i Fang nie byli tam, by pomóc im walczyć z Eraserami, i oboje odjeżdżają do Las Vegas. Tymczasem dopływ wody do domu zostaje zatruty genetycznym przyspieszaczem, który wywołuje mutacje. Anioł zastępuje Max jako lider Stada i prowadzi nową grupę na przyjęcie celebrytów w Hollywood. Są atakowani, gdy Max i Fang ich znajdują, i cierpią na skutki uboczne genetycznego przyspieszacza. Jeb zostaje postrzelony, chroniąc Stado, ale przeżywa. Po wyzdrowieniu Anioł odchodzi, aby dołączyć do dr. Hansa, podczas gdy Max przejmuje przywództwo. Później niejasny list od Fanga ostrzega Max, by go nie szukała. Fang znajduje Anioła i dr. Hansa, ale zostaje postrzelony strzałką z usypiaczem i traci przytomność. Gdy Fang dochodzi do siebie, jest ciężko pobity i przywiązany do łóżka. Dr. Hans planuje eksperymentować na Fangu za pomocą swojego narkotyku będącego genetycznym przyspieszaczem i wstrzykuje go Fangowi. Jednak lek ostatecznie powoduje jego śmierć. Anioł mówi (przez myśli) Max, by przybyła go uratować, ale gdy Stado przybywa, jest za późno. Max desperacko próbuje przywrócić Fanga do życia, ale bezskutecznie. W końcu wbija mu w klatkę piersiową igłę z adrenaliną i po chwili Fang wraca do życia. Następnie Dylan próbuje zabić dr. Hansa igłą, którą znajduje, ale gdy uświadamia sobie, że jest to sprzeczne z zasadami Stada, by zabijać z zimną krwią, wbija ją sobie w próbbie samobójczej, ale przeżywa. W epilogu Total poślubia Akilę. Fang wcześnie opuszcza przyjęcie, a gdy Stado wraca do domu po przyjęciu, Max idzie szukać Fanga, ale zamiast tego znajduje list adresowany do siebie. Max odczytuje list na głos reszcie Stada. W liście Fang pisze do Max, że kocha ją bardziej niż cokolwiek innego, ale to z powodu ich miłości odchodzi ze Stada. Mówi Max, że wszyscy mieli rację, zaczynając dbać tylko o siebie, co stawia innych w niebezpieczeństwie; nazywa też Max „skarbie”, co wszystkich zaskakuje. Reszta Stada nadal potrzebuje jej jako liderki i nie może tego robić, gdy on jest w pobliżu. Mówi jej również, że wie, gdzie idzie, i prosi, by go nie szukała. Na końcu listu Fang składa Max obietnicę. Mówi, że jeśli za 20 lat oboje będą jeszcze żyli, a świat nadal będzie w jednym kawałku, to spotka ją na szczycie klifu, gdzie uczyli się latać jak jastrzębie w „Maximum Ride: The Angel Experiment”. Po epilogu Max przegląda pliki Fanga na starym laptopie, ponieważ Nudge używa nowego. Pierwszą rzeczą, jaką widzi Max, jest plik „MaxProCon.doc” Fanga, pokazujący zalety i wady Max, takie jak: „Jest dobrą liderką, ale sierżantem”. W następnym pliku Fang opisuje, co wydarzyło się w Afryce. Następnie ma swoją „listę prezentów” dla wszystkich na urodziny i opisuje prezent Max. W następnym pliku mówi o tym, kiedy on i Max byli w Las Vegas. Plik po tym zawiera list do Dylana, w którym pisze, że nienawidzi Dylana bardziej niż kogokolwiek innego, ponieważ podoba mu się Max, a Dylan próbuje być z nią. Po tym pokazany jest długi ciąg pytań napisanych przez fana o imieniu „Jessie”. Jessie (którego płeć nie została potwierdzona) zadaje takie nietypowe pytania jak: „Czy palisz jabłka?”, „Czy powiedziałbyś nam, gdybyś był gejem?”, „Czy Anioł czytał kiedyś w twoich myślach, gdy miałeś brudne myśli o Max i krzyknął „OMG”, a ty byłeś jak „D:”?”. Odpowiedzi Fanga wahają się od „Uhhhh...” do „hahahahahahaha” i „Nigdy nie mógłbym być tak Fangalicious, jakbyś tego chciał”. Kończy to stwierdzeniem, że był po stronie Max na zawsze, ale teraz nie może już być w pobliżu, ponieważ jego gniew wobec Dylana „zamazuje moje decyzje” i on „nie wie, co jest właściwe”.


Lessig sugeruje wydłużenie i stałe okresy ochrony praw autorskich oraz rozszerzenie praw do utworów zależnych. Postuluje również odrzucenie systemu licencji obowiązkowych, który zapewni twórcom bezpośrednie tantiemy na podstawie statystyk użytkowania.[sep]Ta książka jest pokłosiem wyroku Sądu Najwyższego USA w sprawie Eldred v. Ashcroft, który Lessig przegrał. Artykuł I, Sekcja 8, Klauzula 8 Konstytucji Stanów Zjednoczonych stanowi: „Kongres będzie miał władzę... aby promować postęp nauki i sztuk użytecznych, poprzez zabezpieczenie na ograniczony czas autorom i wynalazcom wyłącznego prawa do ich odpowiednich pism i odkryć”. W ciągu minionego stulecia Kongres wielokrotnie rozszerzał prawo autorskie na różne sposoby. Jednym z nich było przedłużenie okresu ochrony „w systemie ratalnym”. Innym było rozszerzenie zakresu tak, aby obejmował nie tylko kopiowanie, ale także tworzenie „utworów zależnych”. To ostatnie rozszerzenie jest tak niejednoznaczne, że stanowi podstawę do masowego nadużywania władzy przez firmy posiadające duże portfel praw autorskich. Na przykład Stowarzyszenie Przemysłu Nagraniowego (Recording Industry Association of America) pozwało studenta pierwszego roku w Rensselaer Polytechnic Institute (RPI) o 10 milionów dolarów za ulepszenie wyszukiwarki używanej wyłącznie wewnątrz RPI. Lessig przytacza inny przykład, w którym Fox zażądał 10 000 dolarów za prawa do użycia 4,5-sekundowego klipu wideo z „Simpsonami” odtwarzanym na telewizorze w rogu sceny w filmie dokumentalnym. Każdy, kto tworzy kolaż klipów wideo, może zostać podobnie pozwany z powodu, że kolaż jest „utworem zależnym” od czegoś chronionego prawem autorskim lub że kolaż zawiera ujęcie objęte ochroną autorską. Lessig argumentuje, że znacznie ogranicza to rozwój sztuk twórczych i kultury, co stoi w sprzeczności z Konstytucją USA; Sąd Najwyższy orzekł jednak, że Kongres ma konstytucyjne uprawnienia do właściwego wyważenia sprzecznych interesów w takich sprawach. We wstępie do „Wolnej Kultury” Lessig porównuje tę książkę ze swoją poprzednią książką, „Code and Other Laws of Cyberspace”, która głosiła, że oprogramowanie wywiera skutek prawa. Przekaz „Wolnej Kultury” jest inny – pisze Lessig – ponieważ dotyczy „skutków Internetu dla części naszej tradycji, która jest znacznie bardziej fundamentalna i, tak trudno jak jest to do przyznania dla „geeka-chcianego-być”, znacznie ważniejsza” (str. xiv). Profesor Lessig analizuje napięcie istniejące między koncepcjami piractwa a własności w sferze własności intelektualnej w kontekście tego, co nazywa obecnym „przygnębiająco skompromitowanym procesem stanowienia prawa”, który w większości krajów został przejęty przez międzynarodowe korporacje zainteresowane akumulacją kapitału, a nie swobodną wymianą idei. Książka opisuje również jego prowadzenie sprawy Eldred oraz próbę opracowania ustawy Eldred, znanej również jako Public Domain Enhancement Act lub Copyright Deregulation Act. Lessig kończy książkę, sugerując, że wraz z ewolucją społeczeństwa w stronę społeczeństwa informacyjnego, stoi przed nim wybór, czy to społeczeństwo ma być wolne, czy feudalne z natury. W posłowiu sugeruje, że model pioniera wolnego oprogramowania Richarda Stallmana i Fundacji Wolnego Oprogramowania udostępniania treści nie stoi w sprzeczności z podejściem kapitalistycznym, które pozwoliło takim modelom korporacyjnym jak Westlaw i LexisNexis na pobieranie opłat od subskrybentów za materiały, które zasadniczo znajdują się w domenie publicznej, ale z licencjami podstawowymi, takimi jak te stworzone przez jego organizację Creative Commons. Opowiada się również za tworzeniem krótszych, odnawialnych okresów ochrony praw autorskich oraz ograniczeniem praw do utworów zależnych, takich jak ograniczenie możliwości wydawcy powstrzymywania publikacji kopii książki autora w Internecie w celach niekomercyjnych, lub stworzenie systemu licencji obowiązkowych, aby zapewnić twórcom bezpośrednie tantiemy za ich dzieła na podstawie statystyk użytkowania i pewnego rodzaju systemu podatkowego, takiego jak zaproponowany przez profesora Williama Fishera z Harvard Law School http://cyber.law.harvard.edu/people/tfisher/PTKChapter6.pdf, który jest podobny do od dawna zgłaszanej propozycji Richarda Stallmana.


Podczas spotkania w domu pani Pomfret jej mąż zmarł po wypiciu zatrutej whiskey. Hebe Heath ostrożnie odłożyła butelkę na stół, tłumacząc to przemyślaną decyzją, i przyznała, że to ona wlała do niej truciznę.[sep]Powieść zaczyna się od scenek za kulisami tuż przed koncertem muzycznym w Carnegie Hall w Nowym Jorku, który ma dać przystojny, młody skrzypek Jan Tusar i jego dziewczyna, z którą związki są burzliwe, a jednocześnie akompaniatorka fortepianowa, której ojciec zmarł kilka miesięcy wcześniej w wyniku upadku z okna biurowego. Prywatny detektyw Tecumseh Fox wcale nie jest miłośnikiem muzyki klasycznej, ale został przekonany przez swojego przyjaciela Diego Zorilli, byłego skrzypka, który w wypadku okaleczył palce, by charytatywnie wspomóc zakup cennego skrzypca dla młodego wykonawcy. Fox i jego przyjaciel zajmują miejsca na widowni, ale koncert nie przebiega dobrze i wydaje się, że nie jest to wina ani skrzypka, ani pianisty, lecz samego wspaniałego skrzypca. Koncert toczy się mozolnie do przerwy, a publiczność jest tak zniesmaczona, że wielu widzów udaje się do domów. Fox i jego przyjaciel pędzą za kulisy, tylko po to, by odkryć, że młody skrzypek przed chwilą zastrzelił się na oczach świadków, a skrzypce zniknęły w zamieszaniu. Następnie Fox zostaje zaproszony do domu pani Irene Dunham Pomfret, zamożnej damy z towarzystwa, która również dołożyła się do zakupu skrzypiec. Jej mąż Henry nie wykazuje entuzjazmu w temacie muzyki, ale kolekcjonuje rzadkie monety i chińską porcelanę (rzadki egzemplarz której, jak wspomina, został skradziony). Fox i inni darczyńcy, którzy wsparli zakup skrzypiec (w tym wspaniała gwiazda filmowa Hebe Heath), zostali zebrani z dwóch powodów: jeden, by usłyszeć list samobójczy Jana Tusara, a drugi, by zorganizować sprzedaż skrzypiec i zwrot pieniędzy darczyńcom, ponieważ skrzypce rano dotarły do domu pani Pomfret przesyłką pocztową. Rzecznik prasowy Hebe Heath prywatnie wyznaje Foxowi, że zwrócił skrzypce i gdy zostanie poproszony o wyjaśnienie dlaczego, mówi mu, że gwiazda filmowa nie tylko jest spektakularnie głupia, ale też podlega dziwnym impulsom – ukradła skrzypce w nieprzemyślanym momencie bez żadnego powodu. Tecumseh Fox zabiera skrzypce i je bada, a następnie zwołuje kolejne spotkanie w apartamencie pani Pomfret na piętrze. Oznajmia, że powodem, dla którego brzmienie skrzypców się stępiło, było to, że ktoś wlał do nich ciekły lakier, i sugeruje, że osoba, która to zrobiła, jest odpowiedzialna za śmierć skrzypka. Zebrani dzielą się na mniejsze grupy, gdy ludzie omawiają te wydarzenia, a pani Pomfret rozmawia o tym ze swoim synem. Fox jest pośpiesznie przywoływany z innego pokoju, ponieważ syn połknął swój bourbon i zmarł na skutek trucizny. Hebe Heath natychmiast chwyta za butelkę z bourbonem i rzuca nią z balkonu, ledwo unikając zabicia kogokolwiek na ulicy poniżej. Gdy policja pyta ją o powód, ona go podaje – „Och,” szepnęła cicho, „to był niekontrolowany impuls!”. Ale gdy zasugeruje się, że pozbyła się butelki, ponieważ włożyła do niej truciznę, jej instynkt samozachowawczy przeważa nad impulsami – „Włożyć coś do butelki? Nie bądź głupcem!”. Fox postanawia przeprowadzić śledztwo. Chociaż nie jest do końca jasne, dlaczego kradzież porcelanowego wazonu pana Pomfreta jest ważna, odkrywa, że ktoś z tej samej grupy ludzi musi być za to odpowiedzialny. Sprawa może również wyjaśnić tajemniczą śmierć ojca akompaniatorki. Śledzi zaginiony wazon do domu Diego Zorilli i ledwo unika pułapki z trucizną, którą ktoś zastawił dla byłego skrzypka. Następnie bada możliwość, że siostra Tusara, Garda, jest w jakiś sposób powiązana z anonimowym listem oskarżającym sympatyków nazistów o morderstwo, ponieważ nie ma żadnych widocznych źródeł utrzymania. W końcu jego uwaga koncentruje się na przychodach i wyjściach tajemniczej osoby, która odwiedza mieszkanie Gerdy jako pan Fish i opuszcza je jako osoba jej zasłoniętej sąsiadki, pani Piscus. Fox ustala tożsamość pani Piscus, zwołuje podejrzanych i ujawnia rozwiązanie wszystkich przestępstw.


Szaman klanu Foki, Tenris, ujawnia się jako Pożeracz Dusz, który celowo wywołał epidemię, aby wyprowadzić bohatera z ukrycia. Przyznaje on również, że to on stworzył niedźwiedzia odpowiedzialnego za śmierć ojca Toraka oraz planuje zjeść serce chłopca, aby przejąć jego moce.[sep]Akcja rozgrywa się w północnej Europie, na terenie zamieszkanym przez ludzkie klany nazwane imionami różnych zwierząt. Klany te żyją z łowiectwa i zbieractwa oraz wyznają system wierzeń szamańskich. Sześć miesięcy po wydarzeniach opisanych w „Bracie Wilka” młody bohater, Torak, mieszka teraz z klanem Kruka. Jeden z członków klanu zachorowuje i usiłuje zabić siebie oraz swojego małego bratanka, ale zostaje powstrzymany przez przywódcę klanu. Jest związany i poddany kwarantannie. Torak podejrzewa, że chorobę wywołała grupa zbuntowanych szamanów znanych jako Pożeracze Dusz. Przywódcy innych klanów przybywają do obozu Kruka i informują ich, że choroba rozprzestrzenia się w lesie. Torak zdaje sobie sprawę, że małe stworzenie śledzi go i próbuje go zabić, a gdy Oslak ucieka i popełnia samobójstwo, Torak odkrywa, że to stworzenie było za to odpowiedzialne. Torak wymyka się z obozu i udaje się do lasu w poszukiwaniu lekarstwa. Wilk, towarzysz Toraka z poprzedniej powieści, żyje z watahą w Wysokich Górach, ale jest niezadowolony ze swojego życia i wyrusza na poszukiwania Toraka. Renn, żeńska bohaterka, napotyka stworzenie w obozie Kruka, a szaman klanu, Sauenn, wyjaśnia, że jest to Tokoroth: dziecko skradzione matce i maltretowane przez Pożeraczy Dusz, dopóki nie zaczyna wykonywać ich poleceń; następnie Pożeracze Dusz umieszczają w dziecku demona. Renn potajemnie opuszcza obóz, aby znaleźć Toraka, i spotyka Wilka. Następnie oboje wyruszają na jego poszukiwania. Nad morzem Torak spotyka i walczy z trzema chłopcami z klanu Foki: Bale’em, Detlanem i Asrifem, ale ostatecznie zostaje pokonany. Wierzą, że myjąc swój sprzęt myśliwski w morzu, znieważył Matkę Morza i musi zostać ukarany, więc zabierają go kajakiem do swojego domu na Wyspach Foki. Renn i Wilk spotykają się z członkami klanu Orła Bielika, którzy zabierają ich obu na Wyspy Foki, aby pomóc Torakowi. Szaman klanu Foki, Tenris, początkowo chce ukarać Toraka, dopóki ten nie informuje go o chorobie. Tenris mówi Torakowi, że lekarstwo można sporządzić z rzadkiej rośliny rosnącej na szczycie konkretnej klify: roślinę należy zebrać w noc święta przesilenia letniego, która za cztery dni. Torak szybko orientuje się, że Tokoroth podążył za nim na wyspę. Wyrusza na jego poszukiwania, ale zostaje zwiedzony i wpada do sieci na foki, z której jest ratowany przez Wilka i Renn. Rozmawiają i ustalają, że zabito orkę, łamiąc tabu. Z zwłok usunięto tylko zęby. Renn informuje Toraka, że widziała jednego z członków klanu Foki przy zwłokach orki, ale nie potrafi przekonać Toraka, że ktokolwiek z klanu złamałby takie tabu. Torak wyrusza z Bale’em, Detlanem i Asrifem, aby wspiąć się na klif i zebrać roślinę. Asrif wspina się w górę, ale jego uprząż wspinaczkowa zahacza się, a Torak podąża za nim. Musi odpiąć się od liny, aby uratować Deltana i zebrać roślinę. Nie mogąc dotrzeć do swojej uprzęży, zdaje sobie sprawę, że jedyną drogą powrotną na dół jest skok do morza. Pod wodzą czuje, że przez chwilę przybiera postać ryby i wyczuwa zbliżającą się wściekłą orkę, zanim powraca do swojego ciała. Chłopcy rzucają się do wody, aby uratować Toraka, gdy orka atakuje Detlana, powodując u niego kalectwo. Gdy wracają na wyspę, Torak rozmawia z Tenrisem o dziwnym doświadczeniu, jakie przeżył w wodzie. Tenris wyjaśnia, że Torak musi być Wędrowcem Duchów: człowiekiem o rzadkiej zdolności opuszczania własnego ciała i wchodzenia w ciało dowolnego innego żywego stworzenia. Renn zostaje znaleziona przez niektórych członków klanu Foki i uświadamia sobie, że Tenris był odpowiedzialny za zabójstwo orki i że musi być Pożeraczem Dusz. Tenris zauważa strup na jej dłoni i biorąc go mylnie za objaw choroby, każe Bale’owi ją uwięzić, aby choroba się nie rozprzestrzeniała. W noc święta przesilenia letniego Torak udaje się na skałę, aby przygotować lekarstwo z Tenrisem, ale Tenris pokonuje Toraka przy pomocy dwóch Tokorothów. Tenris przyznaje, że jest Pożeraczem Dusz i że zabił orkę. Ujawnia, że stworzył zbuntowanego niedźwiedzia, który zabił ojca Toraka, i że zdając sobie sprawę, że zabójca niedźwiedzia musi być potężnym szamanem, wysłał Tokorotha, by otruł jagody jałowca w lesie, wiedząc, że epidemia wyprowadzi go z ukrycia, gdy będzie szukał lekarstwa. Tenris zamierza zjeść serce Toraka, aby przyswoić sobie jego moce i stać się największym Pożeraczem Dusz. Tenris ujawnia również, że ojciec Toraka był jego własnym bratem i był Pożeraczem Dusz, zanim pojął swój błąd. Pojawia się Wilk i przepędza Tokorothy. Renn, która przekonała Bale’a, by ją wypuścił, strzela do Tenrisa w rękę strzałą, dając Torakowi szansę na ucieczkę przez skok ze skały. Tenris skacze za nim, ale krew z rany postrzałowej przyciąga orkę, która szuka zemsty za zabójstwo swojego partnera. Zanim Tenris zostaje zabity przez orkę, mówi Torakowi, że jego przybrany ojciec w klanie Kruka wie więcej o ojcu Toraka. Torak wpływa na bezpieczną wodę, a on, Renn i Wilk, dysponując teraz informacjami, które uratują klany, wracają do Lasu.


W bitwie pod Bosworth Ryszard III przeżywa, a Jonah i Katherine nie wyciągają Chipa i Alexa ze śladów, co powoduje ich śmierć. JB potwierdza, że misja zakończyła się porażką, ponieważ chłopcy zginęli, a historia uległa zmianie.[sep]Dzieci – Jonah, Katherine, Chip i inny chłopiec, Alex – nie są przygotowane, zanim zostają wysłane w podróż w czasie do roku 1483, do Tower of London. JB obiecuje im, że będą mogli wrócić do teraźniejszości, jeśli uda im się naprawić Czas. Katherine dostaje choroby czasowej na skutek gwałtownej zniekształcenia czasoprzestrzeni. Jonah i Chip pomagają jej wstać, rozmawiając z JB za pomocą futurystycznej maszyny zwanej Elucidatorem. Szybko odkrywają, że prawdziwe tożsamości Chipa i Alexa to dwunastoletni król Edward V i jego dziesięcioletni brat, Ryszard, książę Yorku. Chip mówi Katherine, że może zostać jego królową, a Jonah denerwuje się, odpowiadając: „to moja siostra”. W Tower znajdują dwóch duchopodobnych chłopców. JB wyjaśnia, że są to ślady, które pokazują, jak czas potoczyłby się, gdyby podróżnicy w czasie w niego nie ingerowali. Chip zlewa się ze swoim śladem i uświadamia sobie, że może myśleć jak król Edward V. Rozumie, że są oni książętami i królami Londynu, że Ryszard III chce ich śmierci oraz że ich matka ma plan ich ucieczki. Wkrótce dwaj mężczyźni wchodzą do pokoju, w którym są ślady, i wyrzucają chłopców przez okno. Jednak Jonah i Katherine wyciągają Chipa i Alexa ze śladów. Grupa myśli, że udało im się naprawić czas. Mężczyźni jednak szukają ich ciał, a grupa jest zmuszona do ukrycia się. Chip frustruje się na JB i rzuca Elucidatorem o ścianę. Jonah podnosi go i odkrywa, że Elucidator jest poważnie uszkodzony. Resetują go i używają jednej z jego funkcji, aby stać się niewidzialnymi. Następnego dnia rano grupa opuszcza Tower i dołącza do koronacji Ryszarda III. Chip i Alex uciekają, wściekli po tym, jak zobaczyli, jak ich wuj obejmuje tron. Jonah i Katherine idą do kaplicy, gdzie modli się Ryszard III, i udają aniołów. Mówią mu, że książęta są w niebie, ale on sam nigdy tam nie trafi. Jednak Elucidator kończy resetowanie, a Jonah i Katherine stają się znowu widoczni. Uciekają i w końcu znajdują Chipa i Alexa, którzy są ze swoją matką i siostrami. JB wyjaśnia przez Elucidator, że jeden z dwóch mężczyzn, którzy wyrzucili chłopców przez okno, został wysłany przez królową, aby ich chronić. Zabiera ich poza czas, aby powiedzieć im, jak i kiedy uratować Chipa i Alexa, a następnie przenosi ich dwa lata później w czasie. Katherine i Jonah spotykają się z Ryszardem III ponownie w nocy i mówią mu, że jeśli odda tron Edwardowi V/Chipowi, zostanie wybaczony i trafi do Nieba. W bitwie pod Bosworth Ryszard III walczy z Henrykiem VII Anglii. Jonah i Katherine próbują wyciągnąć Alexa i Chipa ze śladów, aby im powiedzieć, że muszą stąd odejść. Kiedy Jonah nie może tego zrobić, Katherine wyciąga Chipa, mówiąc mu, że zostanie jego dziewczyną, jeśli o to poprosi. Chip wyciąga Alexa, ale wtedy Ryszard III podchodzi do Edwarda V/Chipa i mówi mu, że odda mu tron po bitwie. Wybucha bitwa, a Ryszard III ginie. Jonah i Katherine wyciągają Chipa i Alexa w ostatniej chwili, zanim zginą zgodnie z pierwotną historią. JB sprawia, że wracają do jaskini za pomocą Elucidatora. JB wyjaśnia grupie, że im się udało – uratowali Chipa i Alexa, a jednocześnie zachowali historię bez zmian, ponieważ Ryszard III nie żył, książęta uważano za zmarłych, a wszyscy, którzy wiedzieli, że Ryszard III planował oddać tron, zginęli w bitwie. Kiedy są z powrotem w teraźniejszości, JB prosi Jonaha i Katherine, aby „pomogli” innemu dziecku. JB daje im kolejnego „towarzysza podróży”, dziewczynę o imieniu Andrea, która w rzeczywistości jest Virginią Dare z zaginionej kolonii Roanoke. JB mówi Chipowi i Alexowi, że muszą zostać w teraźniejszości, gdy Jonah i Katherine będą nieobecni. JB odpowiada, że będzie się wydawało, że nieobecni byli tylko kilka minut, ale Chip mówi, że wie, że to potrwa dłużej. Chip i Alex są właśnie zaczęli się denerwować, ale wtedy Jonah i Katherine zostają wysłane w czasie.


Phèdre negocjuje z Isidore'em d'Aiglemort, ukrywając przed nim zdradę Melisande i przekonując go do walki u boku Skaldów. W wyniku tej umowy książę atakuje siły Ysandre, lecz ostatecznie zostaje pokonany i zabity przez przywódcę wrogów, Waldemara Seliga.[sep]Phèdre urodziła się z Liliane de Souverain, Służebnicą Naamah, i Pierre'a Cantrela, syna kupca, który trwonił majątek. Urodziła się o jasnej cerze i czarnych włosach, otrzymując przeklęte imię hellenickie. Wyróżnia ją przede wszystkim czerwona kropka w lewym oku, wada, która – jak wierzy się – sprawia, że jest nieodpowiednia do pracy jako Służebnica Naamah. Z powodu biedy i niechęci Pierre'a Cantrela do tego, by jego żona kontynuowała Służbę Naamah, Phèdre zostaje sprzedana do Domu Cereus w Nocnym Dworze Kwitnących Kwiatów. Phèdre dorasta w Domu Cereus, ale jest nieco wykluczona, ze względu na swoją wadę, która stawia ją poza kanonami Nocnego Dworu. W rezultacie nigdy nie może zostać adeptką jednego z Domów Nocnego Dworu Kwitnących Kwiatów. Skoro nigdy nie będzie adeptką, musi spłacić swoją „marque” (znamię), zarabiając pieniądze każdym talentem, jaki posiada. Pewnego dnia, po poznaniu Cyklu Eluine, Phèdre nakłuwa się szpilką w rękę. Wyraz jej oczu sprawia, że Dowayne wzywa pana Anafiela Delaunaya, uczonego poety. Recytuje on wersy ze starożytnego eposu, który identyfikuje Phèdre jako anguissette, Wybrańczą Kusziela, która zawsze będzie znajdować „przyjemność w bólu”. Wykupuje jej znamię. Aby przygotować ją do swojej służby, Phèdre w wieku ośmiu lat zaczyna uczyć się języka caerdicci (odpowiednika włoskiego / łaciny), a w wieku dziesięciu lat rozpoczyna naukę u Delaunaya. Drugim uczniem Delaunaya jest Alcuin nò Delaunay, który staje się jej przybranym bratem. Są szkoleni fizycznie, umysłowo i seksualnie, by zostać uczonymi, szpiegami i Służebnikami Naamah. Jej natura jako anguissette jest trzymana w tajemnicy przed wszystkimi gośćmi Delaunaya, by stała się bardziej wartościowa, gdy dorośnie i nauczy się więcej. W wieku trzynastu lat Phèdre po raz pierwszy spotyka Melisande Shahrizai, która jest jedną z nielicznych osób rozpoznających ją jako anguissette od pierwszego wejrzenia. Gdy wchodzą do Służby Naamah, Delaunay wykorzystuje ich umiejętności jako szpiegów w swoich dworskich intrygach, których natury Phèdre i Alcuin nò Delaunay nie zawsze znają. W wieku czternastu lat Phèdre oficjalnie poświęca się jako Służebnica Naamah. Jej cenę za dziewictwo płaci Childric d'Essoms, gdy ma szesnaście lat. Jego dar patronalny pozwala jej rozpocząć pracę nad swoim znakiem, które zleca Delaunay. Gdy jej ochroniarz ginie w incydencie z udziałem Alcuina nò Delaunaya i politycznych intryg rodziny Stregazza, Delaunay zatrudnia Kasylińczyka Joscelina Verreuila do ochrony swoich podopiecznych. Między Joscelinem a Phèdre natychmiast wybucha nieporozumienie, ponieważ nie aprobuje on jej linii pracy ani jej natury jako anguissette, a Phèdre uważa go za ponurego i zbyt narzucającego się. Delaunay ostatecznie dowiaduje się, że Alcuin tego samego wieczoru wykupił swoje znamię (stał się wolnym obywatelem D’Angeline). Jednym z faktów dotyczących istnienia D'Angeline jest zagadka Pana Cieśniny. Terre d'Ange jest oddzielona od Alby wąskim kanałem wodnym, którego nikt nie był w stanie przekroczyć przez osiemset lat. Mówi się, że „Pan Cieśniny” kontroluje wody i nie pozwala na żadne spotkanie między tymi dwoma narodami. Phèdre staje się coraz bardziej sfrustrowana, widząc, jak Alcuin pracuje nad rozwiązaniem tej tajemnicy, a jednak nie chce jej powiedzieć dlaczego. W Noc Najdłuższą Melisande Shahrizai zatrudnia Phèdre dla siebie na maskaradę w środku zimy. Wyprowadza ją przed arystokrację Terre d'Ange. Phèdre tej nocy całkowicie traci dla siebie kontrolę na rzecz Melisande, a gdy Melisande używa na niej flechettes, Phèdre po raz pierwszy daje swój sygnał (słowo bezpieczeństwa). Phèdre nieświadomie zdradza Melisande, że Delaunay czeka na wieść od Quintiliusa Rousse. Dar patronalny Melisande dostarcza Phèdre wystarczająco dużo pieniędzy na dokończenie znaku. Joscelin towarzyszy jej do marquisty, ale zanim znamię może zostać ukończone, przerywa im żeglarz niosący wiadomość od admirała Quintiliusa Rousse do Delaunaya; wie, że dom Delaunaya jest obserwowany i chce przekazać wiadomość Phèdre. Wierzy mu dopiero wtedy, gdy podaje hasło, które Phèdre uważa za odnoszące się do pierścienia, jakiego widziała, jak Ysandre wręczała Delaunayowi. Wiadomość Rousse'a jest dla Phèdre niezrozumiała, ale biorąc pod uwagę, że żołnierz powiedział, że dom Delaunaya jest obserwowany, wierzy, że jej pan jest w niebezpieczeństwie. Umierający Alcuin mówi Phèdre, by przekazała Ysandre, co się stało, by ufała admirałowi Rousse'owi i pozostałym Trevalionom, że Thelesis de Mornay wie o Albie, a ważną postacią jest Delfinka, a nie Ganelon. Phèdre i Joscelin pędzą do Pałacu, ale zanim zdążą dotrzeć do Ysandre, zostają zdradzeni przez Melisande, która ich odurza i sprzedaje w niewolę w Skaldii. Joscelin początkowo odmawia poddania się Skaldom i najprawdopodobniej zostałby zabity, ale Phèdre wkracza i przekonuje Skaldów, by go nie skrzywdzili. Zamiast tego jest łańcuchami przywiązany do ich psów, dopóki Phèdre nie przekona go, że posłuszeństwo będzie dla nich najlepsze. Zaczyna uczyć go języka skaldyckiego. Phèdre staje się niewolnicą łoża Guntera Arnlaugsona, pana siedziby. Jest w pewnym stopniu chroniona przez Hedwig Arnildsdottir, córkę poprzedniego pana, i spędza część czasu na nauce pieśni i opowieści od Skaldyjek. Relacja między Phèdre i Joscelinem zaczyna się zmieniać w nocy, gdy Gunter i jego ludzie wracają z najazdu na miasto D’Angeline. Przypomina im to powagi ich sytuacji i kuje prawdziwą współczucie i zrozumienie między nimi. Gunter zabiera Phèdre i Joscelina na Allthing zwołany przez Waldemara Seliga, prezentując oboje jako dary dla Seliga. Phèdre staje się niewolnicą łoża Seliga i dowiaduje się o jego planach inwazji na Terre d'Ange poprzez zdradę zdrajcy, księcia Isidore'a d'Aiglemort. Jej wiedza o knowaniach politycznych staje się jeszcze większa, gdy widzi w pokoju Seliga list do niego od Melisande Shahrizai, która pomaga Seligowi w zdradzie Isidore'a. W ten sposób Melisande gra zarówno z Isidore'em d'Aiglemort, jak i Waldemarem Selig i bez względu na to, kto wygra, Melisande była z nimi w sojuszu i na tym skorzysta. Phèdre wymyśla plan ucieczki i przekonuje Joscelina, by się do niego przyłączył. Początkowo zamierza zabrać ze sobą list Melisande, ale się od tego odwodzi, zdając sobie sprawę, że to pozwoliłoby Seligowi wiedzieć, że zna jego plany. Joscelin przebrany za skaldyckiego wojownika zabija kilku strażników, aby on i Phèdre mogli uciec z obozów. Najlepszym jeźdźcom Seliga zajmuje cztery dni, by dogonić Phèdre i Joscelina; podczas gdy Joscelin walczy z kilkoma z nich, młody Harald Bezbrody z siedziby Guntera próbuje ponownie schwytać Phèdre; zabija go swoim sztyletem, aby uciec. Kilka dni później w podróży Phèdre i Joscelin szukają schronienia w jaskini, gdzie Phèdre opatruje jego rany, a oboje kochają się. Następnego ranka znajdują wyryty na ścianie jaskini znak Błogosławionego Eluy i zdają sobie sprawę, że on i jego Towarzysze odpoczywali w tym samym miejscu podczas swoich wędrówek. Phèdre i Joscelin ostatecznie docierają do Terre d'Ange. Po powrocie do Terre d'Ange Phèdre i Joscelin napotykają ludzi Markiza le Garde, jednego z Sojuszników Camlach; pożycza imiona z Domu Cereus i mówi im, że jest Suriah z Trefail, a Joscelin to jej kuzyn Jareth, uchodźcy z miasta, które zostało napadnięte przez Skaldów. Gdy wygląda na to, że zostaną aresztowani, Joscelin trzyma dowódcę pod nożem i żąda koni dla ich ucieczki. Jadą drogą zwaną Drogą Eisheth, aż napotykają na drodze wóz Jeshuitów. Jeshuici dają im schronienie, rozpoznając w Joscelinie Kasylińczyka, z którym ich ludzie łączy powinowactwo. Zabierają Joscelina i Phèdre aż do Miasta Eluy; w podzięce Phèdre ofiaruje im małą szarą kucykę, która towarzyszyła jej przez całą drogę ze Skaldii. Gdy już wewnątrz Miasta Eluy, Phèdre decyduje, że jedyną osobą, której może ufać, jest jej stary przyjaciel Hyacinthe, którego ona i Joscelin natychmiast szukają. Od Hyacinthe'go Phèdre dowiaduje się, że ona i Joscelin zostali osądzeni i skazani zaocznie za morderstwa Delaunaya, Alcuina i całego gospodarstwa. Nieliczni mówili w ich obronie, w tym Gaspar Trevalion i Cecile Laveau-Perrin. Decydując o najlepszym kursie działania, by dotrzeć do Ysandre, Phèdre wysyła wiadomość do Thelesis de Mornay, napisaną jako miłosny poemat w języku cruithne, aby nie został zrozumiany w przypadku przechwycenia. Thelesis przychodzi do Hyacinthe'go, by ich odebrać i natychmiast zabrać do Ysandre. Ysandre chce natychmiast oczyścić imiona Phèdre i Joscelina, ale Phèdre przekonuje ją, że zrobienie tego ujawniłoby ich rękę zbyt wcześnie i pozwoliłoby Isidore'owi wiedzieć, że Ysandre wiedziała o jego zdradzie. Ysandre zamiast tego umieszcza Phèdre, Joscelina i Hyacinthe'go w królewskiej areszcie. W tym czasie umiera ciężko chory Król. Nowo koronowana Królowa Ysandre de la Courcel może ufać tylko nielicznym dworzanom, co do których jest pewna, że nie pracują dla Melisande. Zbiera tych zaufanych parów na tajnej konferencji, gdzie ujawnia Phèdre i Joscelina oraz zagrożenie dla królestwa, które odkryli. Podczas tej tajnej rady wspomina się, że Ysandre jest zakochana i potajemnie zaręczona z dziedzicem Alby, Drustanem mab Necthana. Rada wie, że bez wsparcia armii Isidore'a d'Aiglemort Terre d'Ange musi mieć wsparcie wojsk albańskich, by pokonać Skaldów. Problem w tym, że tron Drustana został skradziony przez uzurpatora Maelcona i on oraz jego rodzina są obecnie uchodźcami u Panów Eirańskich z Dalriady. Dzięki dawnemu fortunowi matki Hyacinthe'go ten plan nie zostaje porzucony i Ysandre decyduje mianować Phèdre – jedną z nielicznych mówiących po cruithne – swoją ambasadorką w Albie i Eire. Ponadto, ponieważ Czarny Dzik jest symbolem klanu Drustana, Brat Starszy powinien pozwolić im przejść. Phèdre musi teraz udać się do Alby i Eire i przekonać Dalriadę do pomocy Drustanowi w odzyskaniu tronu, aby Drustan mógł przyprowadzić swoją armię do Terre d'Ange, by pomóc pokonać Skaldów. Phèdre zgadza się, choć nieco niechętnie, wątpiąc w swoje przydatność do pełnienia tej funkcji. Joscelin, niechętny do jej opuszczania, składa przysięgę na mieść służbie Ysandre, stając się anatemą dla Bractwa Kasylińskiego, i otrzymuje pozwolenie na towarzyszenie Phèdre do Alby. W dowód swojej dobroci Ysandre potajemnie sprowadza marquystę Roberta Tielharda do Phèdre, aby jej znamię mogło zostać ukończone przed podróżą, co pozwala jej wyjechać jako prawdziwie wolna obywatelka D’Angeline. Gdy Phèdre próbuje przed nią uklęknąć, Ysandre to odrzuca, deklarując, że są kuzynami łoża. Ysandre daje Phèdre także dziennik swojego ojca Rolanda, w którym wiele napisano o mistrze Phèdre, Delaunayu. Hyacinthe wpada na pomysł, by bezpiecznie przetransportować Phèdre do admirała Quintiliusa Rousse, podróżując szlakami Tsingani, które są nieznane D'Angeline'om. Przebrana za kuzyna, nieślubne dziecko prostytutki Tsingani, a Joscelina za Mendacanta, wędrownego barda z Eisande. Na targu koni w Kusheth Hyacinthe spotyka się ze swoim dziadkiem i dalszą rodziną; zostaje jednogłośnie przyjęty jako jeden z nich. Podczas targu koni Phèdre widzi Melisande Shahrizai i paraliżuje ją strach, że zostanie odkryta. Hyacinthe używa dromonu (daru wróżenia posiadanego przez Tsingani), by zapewnić ją, że Melisande jej nie zobaczy. Z tego powodu rodzina Hyacinthe'go go wypędza, ponieważ tylko kobiety Tsingani powinny używać dromonu. Podczas podróży przez Kusheth grupa zostaje zatrzymana przez Quincela de Morhban, panującego księcia Kusheth. Aby uzyskać bezpieczny przejazd do floty Quintiliusa Rousse, bez pytań o ich misję, Phèdre sugeruje jednonocne spotkanie z księciem. Zgoda jest wyrażona i następnego ranka docierają do floty Rousse'a. Pan Cieśniny próbuje powstrzymać ich przejazd do Alby, pojawiając się im w gwałtownej burzy jako twarz w falach i żądając okupu. Przypominając sobie historię Thelesis de Mornay, Phèdre opłaca ich przejazd jedną ze skaldyckich pieśni ogniskowych, których nauczyła ją Hedwig Arnildsdottir. Pan Cieśniny pozwala im przejść, a oni trafiają na dalekie zachodnie wybrzeże Éire, gdzie czeka na nich delegacja; Moiread, młodsza siostra Drustana mab Necthana, widziała ich przybycie we śnie proroczym. Phèdre i jej towarzysze są zabrani na spotkanie z Dalriadą. Tutaj Phèdre informuje Drustana, że ceną poślubienia Ysandre jest pomoc w zabezpieczeniu jej tronu przed inwazją oraz że Pan Cieśniny pozwoli Albańczykom przejść do Terre d'Ange dopiero po tym, jak Drustan odzyska własny tron. Wspólni władcy Dalriady, Grainne i Eamonn, witają delegację D’Angeline i dołączają do dyskusji, czy iść na wojnę, czy nie. Ostatecznie godzą się dopiero wtedy, gdy Phèdre kocha się z Grainne. Ponieważ Eamonn nie może znieść, że Grainne ma coś, czego on nie ma, pyta Phèdre, dlaczego nadal go odrzuca. Phèdre mówi mu, że D'Angeline lubią silnych mężczyzn, a nie tych, którzy boją się walki. Eamonn mówi wtedy, że nie jest słaby i udowodni swoją odwagę, idąc do bitwy dla Drustana. W trakcie bitwy Phèdre spędza czas z Necthaną i jej córkami, z Joscelinem jako ich strażnikiem. Niestety, to miejsce okazuje się niebezpieczne, ponieważ są atakowani przez małą grupę i jedna z córek Necthany, Moiread, ginie. Po bitwie Phèdre pasuje na rycerzy tych ludzi Quintiliusa Rousse'a, którzy przeżyli. Tej nocy śpi z Hyacinthe'm, by pocieszyć go z powodu smutku po śmierci Moiread, i w ten sposób zaczyna rozumieć pogląd na Naamah wyrażany przez Dom Balm. Po bitwie Rousse mówi Phèdre, że obiecał swoim ludziom, że wszyscy, którzy przetrwają bitwę, zostaną pasowani na rycerzy i otrzymają tytuł „Chevalier”. Phèdre dotrzymuje obietnicy Rousse'a i jako emisariuszka Królowej pasuje jego ludzi na rycerzy. Ci ludzie postrzegają Phèdre jako talizman szczęścia i czynią ją swoim osobistym symbolem, nazywając siebie „Chłopcami Phèdre”. W marszu do wybrzeża tworzą dla siebie flagę, którą jej wręczają. Phèdre ogłasza, że dla tych, którzy przetrwają, otworzy drzwi Nocnego Dworu i zorganizuje przyjęcie, jakiego nigdy nie widzieli. W drodze powrotnej przez cieśninę do Terre d'Ange Pan Cieśniny zatrzymuje ich po raz ostatni i żąda straszliwej ceny: potrzebuje ucznia, zanim statki będą mogły odpłynąć. Aby ustalić, kto to będzie, zadaje im zagadkę do rozwiązania. Phèdre udaje się ją rozwiązać, ale zanim zdąży odpowiedzieć, Hyacinthe używa dromonu, by uzyskać odpowiedź, i po jej wypowiedzeniu musi wziąć na siebie klątwę na resztę swoich dni. Tamtej nocy Phèdre ponownie śpi z Hyacinthe'm jako ostatni hołd dla ich przyjaźni. W końcu docierają do Terre d'Ange w trakcie bitwy ze Skaldami. Dowiadują się, że armia D’Angeline jest głównie okopana w twierdzy Troyes-le-Mont. Phèdre wymyśla plan, by pułapkę Skaldów między murami miasta a nadchodzącą armią. Aby przebić się przez linie Skaldów, będą jednak potrzebować więcej ludzi. Phèdre osiąga niemożliwe, gdy przypadkowo natrafiają na zdradzieckie siły Isidore'a d'Aiglemort. Mówi d’Aiglemort o zdradzie Melisande wobec niego na rzecz Waldemara Seliga i że będzie martwym mężczyzną niezależnie od wszystkiego. Oferuje mu wybór sposobu śmierci, proponując, by odzyskał honor i zginął jako bohater, walcząc dla Terre d'Ange. D'Aiglemort przysięga pomóc D'Angeline, by mógł uprzykrzyć życie Melisande i osobiście zabić Seliga. Planują atakować armię Skaldów następnego ranka i celować prosto w Seliga. Wiedząc, że ten plan zadziała najskuteczniej i da D'Angeline największą przewagę, jeśli ci w mieście będą o nim wiedzieć z góry, Phèdre decyduje się na samobójczą próbę przemycenia się przez linie Skaldów i ostrzeżenia tych na murach, by nie strzelali do wojsk Isidore'a. Wiedząc, że nikt nie pozwoli jej poświęcić się w ten sposób, cicho wymyka się z obozu albańsko-d'angielskiego w głębokiej nocy. Udaje jej się dostać na mur i krzyknąć wiadomość do przekazania Ysandre, zanim Skaldi ściągną ją w dół. Gdy Selig dowiaduje się, co zrobiła, zaczyna ją obdzierać żywcem ze skóry jako wiadomość dla Ysandre. Jest jednak niemal natychmiast przerwany przez Joscelina, który, podążając za Phèdre z obozu, rzuca wyzwanie Seligowi na holmgang. Gdy Joscelin uświadamia sobie, że nawet jeśli wygra walkę, nie uciekną żywi, rozpoczyna terminus (akt, w którym Kasylińczyk zabija siebie i swojego podopiecznego w dokładnie tym samym momencie). Widząc jednak siły ratunkowe opuszczające twierdzę, Joscelin szybko zmienia zdanie i zabija porywacza Phèdre. Są wprowadzeni do środka przez Barquiela L'Envers, a Ysandre natychmiast przyprowadza uzdrowiciela do Phèdre. Phèdre informuje ją osobiście, że nadciąga armia siedmiu tysięcy ludzi i zaatakuje rano. Zapewnia również Ysandre, że Drustan żyje i został koronowany. Phèdre obserwuje bitwę następnego dnia z Ysandre, spoglądając z murów. Widzi Isidore'a d'Aiglemort, który jeszcze nie umarł z siedemnastu ran odniesionych w bitwie, szarżującego na Waldemara Seliga. Zabija Seliga i bitwa jest wygrana, a pokonani Skaldi uciekają z powrotem do Skaldii. Po bitwie Phèdre jest na polach, pomagając pocieszyć rannych i dawać rannym i umierającym wodę. Znajduje Isidore'a i daje mu wodę, po czym jest świadkiem jego śmierci. Phèdre spędza większość z następnych kilku tygodni tłumacząc dla Ysandre i innych, ponieważ jest jedną z nielicznych D'Angeline mówiących po cruithne lub skaldycku i jedyną, której można w pełni zaufać. Wkrótce potem książę de Morhban przywozi Melisande Shahrizai, która została sprzedana przez swoich krewnych Marmiona i Persię Shahrizai, do twierdzy w okowach. Zostaje uznana za zdrajczynię i skazana na egzekucję następnego ranka. Melisande prosi Phèdre, by odwiedziła ją w jej celi w nocy. W tej rozmowie ujawnia, że zamiast pozwolić Seligowi rządzić Terre d'Ange, miała zamiar przejąć kontrolę nad Skaldią. Phèdre ją opuszcza i spędza noc samotnie na murach miasta, by później odkryć, że Melisande jakoś uciekła z celi przed świtem. Ysandre przesłuchuje wszystkich, nawet Phèdre, ale potem przeprasza za rzucenie na nią jakiegokolwiek podejrzenia. Ysandre całkowicie czyści imię Phèdre i przekazuje jej wszystkie dobra Anafiela Delaunaya. W tym momencie Phèdre oficjalnie zostaje Hrabinną de Montrève, dziedzicząc także majątek matki Delaunaya w Siovale. Po ślubie Ysandre i Drustana Phèdre podróżuje do Montrève z Joscelinem. Po osiedleniu się Phèdre i Joscelin podróżują do L'Arène, by znaleźć Taaviego i Danele; wracają z Sethem ben Yavinem, uczonym Jeshuitą, który zgadza się nauczyć Phèdre języka Jeshuitów, aby mogła znaleźć sekret uwolnienia Hyacinthe'go z jego wyspy. Później przybywa gość z La Serenissima niosąc płaszcz sangoire Phèdre, który zgubiła, gdy Melisande sprzedała ją Skaldom. To wyzwanie Melisande dla Phèdre: by ją znaleźć.


Trey odzyskuje z domu Talbotów dokumenty ukrywające tożsamości setek Trzecich Dzieci i zgadza się na ich spalenie, namawiany przez pana Talbota. Postanawia porzucić te informacje, aby wraz z Lee i innymi przyjaciółmi ukrywać się przed Policją Ludnościową zamiast ją zwalczać.[sep]Piąta książka zaczyna się bezpośrednio tam, gdzie skończyła się poprzednia, z perspektywy Treya, przyjaciela Luke’a ze szkoły Hendricksa dla chłopców. Po tym, jak Luke Garner (Lee Grant) powierza Smitsa Granta, młodszego brata prawdziwego Lee Granta, opiece jego biologicznych rodziców, przyjaciel Luke’a, Trey, staje przed drzwiami pana Talbota, przygotowując się do wyjaśnienia wszystkich ostatnich wydarzeń. Samochód z przyjaciółmi Treya – Niną, Joelem i Johnem – odjeżdża bez niego. Dom zostaje najechany niedługo potem i dzięki szczęściu oraz ogromnej wiedzy zdobytej przez lata ukrywania się, Treyowi udaje się rzucić w bezpieczne miejsce za doniczką z kwiatami. Członek Policji Ludnościowej przeszukujący werandę mówi „liber” (po łacinie „wolny”). Wiedza Treya z łaciny ratuje mu życie, ponieważ napastnik zgłasza, że weranda jest czysta. Po nalocie Trey zakrada się do domu i napotyka wrogą, ale oszałamiającą kobietę o jaskroworudych włosach; jest to pani Talbot. Wspólnie odkrywają z prywatnej stacji informacyjnej, że rząd został obalony i zastąpiony przez potężną Policję Ludnościową. Pokonana, pani Talbot opuszcza dom, pozostawiając Treya samego sobie. Po uporządkowaniu spraw i zabraniu kilku niejasnych, ważnych wyglądających dokumentów znalezionych w domu Talbotów, Trey wyrusza, by szukać pomocy, mając nadzieję, że znajdzie Lee i innych. Trafia na farmę Garnerów i wyrusza z Markiem, jednym ze starszych braci Luke’a, by znaleźć Luke’a/Lee i resztę przyjaciół. Zamiast tego trafiają do siedziby Policji Ludnościowej, niegdyś domu rodziny Grantów; Mark zostaje schwytany i zabrany, a Trey musi zapisać się jako rekrut, by go uratować. Dzięki własnej sprytowi, mimo strachu, Treyowi udaje się uratować rannego Marka, zawierając układ z strażnikiem Policji Ludnościowej. Udaje mu się również uratować swoich zaginionych przyjaciół i pana Talbota przed egzekucją dzięki pomocy buntownika imieniem Nedley. Grupa znajduje schronienie w domku pana Hendricksa i odkrywa, że szkoły zostały najechane i opróżnione z uczniów oraz sprawnych nauczycieli. Następnie grupa jest leczona przez panią Talbot, która okazuje się być lekarzem. Później Trey przedstawia dokumenty, które uratował, mimo kilku okazji, gdy mógłby je porzucić. Pan Talbot ujawnia, że dokumenty ukrywają tożsamości setek Trzecich Dzieci z fałszywymi danymi i decydują się je spalić, by chronić dzieci. Ale Trey chce przejąć nazwiska i odpowiedzialność. Trey wyrywa je w ostatniej chwili, postanawiając podejmować małe kroki, by zniszczyć Policję Ludnościową od środka wraz z Lee, Niną, szoferem i Nedleyem.


W Wyoming Zachary Gray zwabia Vicky na odległy stok góry, gdzie po trzęsieniu ziemi dochodzi do osunięcia się części góry lawiną. W wyniku tego zdarzenia chłopak zostaje uwięziony między skałami ze złamanym nadgarstkiem, a Vicky czeka z nim na nadejście pomocy.[sep]W powieści „In The Moon by Night” (ISBN 0-374-35049-3) Vicky i jej rodzina wyruszają w podróż kempingową przez kraj, która ma stanowić przejście między ich życiem w wiejskim Thornhill w stanie Connecticut a zupełnie innym w Nowym Jorku, gdzie ojciec Vicky, dr Wallace Austin, będzie prowadzić badania. Kolejną wielką zmianą w życiu Vicky jest wyprowadzka Maggy Hamilton, sieroty mieszkającej z rodziną Austin od śmierci jej ojca, do jej prawnej opiekunki Eleny, która wychodzi za mąż za wujka Vicky, Douglasa Austina. Wujek Douglas i jego nowa rodzina przeprowadzają się do Laguna Beach w Kalifornii, gdzie rodzina Vicky ma ich odwiedzić podczas swojej podróży. Pierwszy rozdział zaczyna się od ślubu Eleny i Douglasa. Przygody rodziny ukazują jej odmienność od współczesnego społeczeństwa. W drodze spotykają nastoletni gang w Tennessee, pomagają uratować dzieci z powodzi w Teksasie i znajdują porzucone dziecko na kempingu w Utah. Młodsza siostra Vicky, Suzy, dojrzewa emocjonalnie podczas podróży – od chęci adopcji cielęcia na początku, po późniejsze, szybkie i kompetentne udzielenie pierwszej pomocy, gdy inne dziecko zostaje ranne, mimo błędnych żądań pobliskich dorosłych. Widzą niedźwiedzie kilka razy i choć zawsze zachowują się właściwie, ich rówieśnicy czasem nie, co prowadzi do niebezpiecznych sytuacji. Napotykają również na antyamerykańskie nastroje na kempingu w Kanadzie i echa zimnej wojny przez całą podróż. Na początku wyprawy, na kempingu w Tennessee, Vicky poznaje Zachary'ego Graya, który przybywa z rodzicami w luksusowo wyposażonym przyczepie kempingowym ciągniętym przez zupełnie nowego, czarnego kombi. Uważa go za czarującego, przystojnego i inteligentnego, ale także przerażającego w swoim cynizmie i lekkomyślności. On śledzi ją (osobiście i zostawiając notatki) na innych kempingach w całym kraju i w Laguna Beach. Vicky cieszy się z tej uwagi, ale reszta jej rodziny nie lubi Zacha. To ją boli, ponieważ jest rozdarta między posłuszeństwem wobec rodziny a rosnącą potrzebą niezależności. Obserwując bladość i duszność Zachary'ego podczas edukacyjnej wycieczki w Mesa Verde, ojciec Vicky, lekarz, wnioskuje, że ma on w wywiadzie gorączkę reumatyczną, która uszkodziła jego serce. Dr Austin kilkakrotnie nakazuje chłopcu unikać wyczerpującego wysiłku, gdy towarzyszy Vicky i jej rodzinie w zwiedzaniu. Pod koniec podróży, w Parku Narodowym Yellowstone, Vicky poznaje Andy'ego Forda, innego chłopca, który zaczyna się nią interesować. Andy jest bardziej stabilny emocjonalnie niż Zachary i o wiele bardziej wesoły, ale też mniej ekscytujący. Zachary pojawia się z rodzicami na kolejnym celu podróży Austinów, w części Black Ram w stanie Wyoming, i okazuje zazdrość o Andy'ego. Kilka godzin później gra w chowanego kończy się zaginięciem Zachary'ego. Gdy rodzina Austinów go szuka, Zachary zwabia Vicky na odległy stok góry, aby porozmawiać z nią na osobności o Andy'm. Vicky chce wrócić do rodziny, ale nie jest w stanie tego zrobić po trzęsieniu ziemi, które powoduje osunięcie się jej części góry lawiną. Zachary zostaje uwięziony między dwiema dużymi skałami ze złamanym nadgarstkiem. Vicky godzi się ze swoimi obawami o kruchość życia i istnienie kochającego Boga, a Zachary obiecuje lepiej o siebie dbać. Vicky czeka z Zacharym, aż nadejdzie pomoc.


Vin odkrywa Studnię Wstąpienia w jaskiniach pod dawną siedzibą Władcy w Luthadel, lecz decyduje się nie uwalniać jej mocy. W efekcie byt pozostaje w uśpieniu, a Elend nie połyka kawałka metalu, co sprawia, że nie staje się Wrodzonym i nie odzyskuje zdrowia.[sep]Książka zaczyna się od oblężenia Luthadel przez dwie armie – armię ojca Elenda, Straffa Venture’a, oraz drugą, dowodzoną przez Cetta. Elend jest teraz królem Luthadel, a Vin jest jego dziewczyną, a reszta zespołu jego najbliższymi zaufanymi. Krótko potem przybywa trzecia armia kolossów, prowadzona przez jednego z byłych przyjaciół Elenda, który kupuje ich posłuszeństwo fałszywymi monetami. Vin zaczyna nabierać podejrzeń co do mgły, ponieważ nie sprawiają jej one już takiego poczucia przynależności jak kiedyś. W tym samym czasie Sazed w swoich podróżach natrafia na podejrzane zgony, które wydają się być spowodowane przez mgłę. W środkowej części książki dzieje się dużo intryg politycznych, ponieważ Elend staje się ofiarą tych samych praw, które sam napisał – Zgromadzenie głosuje za jego odwołaniem i wyborem nowego króla. Zgromadzenie wybiera lorda Penroda na nowego króla, odrzucając Elenda. W tym samym czasie Vin przechodzi osobisty kryzys, w dużej mierze z powodu Zane’a, syna Straffa Venture’a i przyrodniego brata Elenda, pozornie chorego psychicznie Wrodzonego, który próbuje uwieść Vin i namówić ją, by z nim uciekła. Namówiona przez Zane’a, Vin zabija setki żołnierzy Cetta w rezydencji, w której ten mieszkał w Luthadel, ale powstrzymuje się przed zabiciem samego Cetta. Cett postanawia opuścić miasto i znieść oblężenie. Sazed i reszta załogi spiskują, by wydostać Elenda i Vin z miasta, przy czym Sazed tworzy fałszywą mapę do Studni Wstąpienia, do której Vin jest przekonana, że musi się udać. Straff Venture wycofuje swoją armię i pozwala armii kolossów zaatakować Luthadel, planując uratować miasto po tym, jak kolossi zniszczą jego większą część i poniosą straty. Vin wraca do Luthadel dokładnie na czas, by uratować Sazeda. Uświadamia sobie również, że jest w stanie kontrolować kolossów za pomocą swojej alchemii, co było sposobem, w jaki Władca Utrzymywał ich w ryzach. Zatrzymuje ich rzeź i grabież, a wraz z resztą ludzkiej armii z Luthadel atakuje armię Straffa Venture’a. Vin zabija Straffa i jego generałów, gdy Cett decyduje się sojusz z Luthadel. Vin ogłasza armiom, że Elend jest ich nowym cesarzem, a Cett, Penrod i ostatni generał armii Straffa mogą być królami pod jego władzą. Vin zdaje sobie sprawę, że Studnia Wstąpienia znajduje się w Luthadel i odnajduje dotychczas nieznane drzwi w dawnej siedzibie Władcy, prowadzące w dół do serii jaskiń. Odnajduje Studnię Wstąpienia, ale jest namawiana do „uwolnienia” mocy dla dobra świata. Postanawia nie próbować użyć mocy, by uzdrowić umierającego Elenda ani naprawić nic innego, lecz ją uwolnić. W chwili, gdy to robi, byt krzyczy, że jest teraz wolny. Elend połyka mały kawałek metalu, który czyni go Wrodzonym i uzdrawia się.


Ojciec Malachy, przytłoczony napływem pielgrzymów i medialnym zainteresowaniem, zaczął żałować swojego wcześniejszego życzenia. W rezultacie modlił się o drugi cud, który przywrócił salę taneczną do jej pierwotnej lokalizacji.[sep]Obok kościoła w zamożnym szkockim mieście przemysłowym znajduje się „Ogród Eden”, sala taneczna o wątpliwej reputacji. „Ogród Eden” jest cierniem w okonie niewinnego i niedoświadczonego katolickiego księdza, ojca Malachy’ego, który modli się do Boga, by zamknął tę salę taneczną. Podczas sporu z pastorem protestanckim ojciec Malachy twierdzi, że Bóg cudownie mógłby usunąć „Ogród Eden”. Sceptyczny protestant wyśmiewa te słowa, a ojciec Malachy niechcący przewiduje, że Bóg rzeczywiście usunie „Ogród Eden” w określonym dniu. Nadchodzi ten dzień, a budynek wraz ze wszystkimi ludźmi wewnątrz znika i pojawia się na Bass Rock, małej wyspie na zatoce Firth of Forth. Ten pozorny cud przyciąga uwagę mediów, polityków i naukowców, wszyscy próbują znaleźć racjonalne wyjaśnienia. Kościół katolicki jest niechętny, by oficjalnie uznać to zdarzenie za cud, obawiając się utraty kontroli w sprawach wiary lub utraty twarzy, gdyby zniknięcie „Ogrodu Eden” okazało się oszustwem lub fałszerstwem. Tymczasem wierni z całego świata przybywają na pielgrzymkę w dawne miejsce sali tanecznej. Wkrótce teren ten zamienia się w miejsce jarmarczne, a mieszkańcy miasta, przedsiębiorcy i dziennikarze starają się zarobić na cudzie i wynikłym z niego nagłym napływie pielgrzymów. Obejmuje to sprzedaż wody święconej i miniaturowych modeli „Ogrodu Eden”. Młoda kobieta, która przebywała w sali tanecznej w nocy jej zniknięcia, staje się gwiazdą mediów. Inwestorzy finansowi wykupują wyspę, na której pojawił się „Ogród Eden”, i budują kasyno, które wkrótce przyciąga tłumy ludzi. Ojciec Malachy jest zalewany prośbami o wywiady od dziennikarzy, a pielgrzymi oblegają kościół, licząc na spotkanie z księdzem-cudotwórcą. Ponieważ spędził większość życia w klasztorze, czuje się bezradny wobec ekscesów współczesnego społeczeństwa. Wkrótce żałuje, że prosił Boga o ten cud. Udaje się na wyspę i modli się o drugi cud, który położy kres szaleństwu, i zostaje wysłuchany przez Boga, który przywraca „Ogród Eden” na jego pierwotne miejsce.


W Labiryncie Bestii towarzysze nie dzielą się, co uniemożliwia odwrócenie uwagi potwora i sprawia, że Lief nie wydobywa ametystu. Nie udaje im się uciec przez wyrzynę, a wyrzynająca się woda zabija trójkę bohaterów, podczas gdy piratom udaje się ocaleć.[sep]Lief, Barda i Jasmine odzyskali szmaragd z Góry Trwogi. Podążają wzdłuż rzeki Tor, by dotrzeć do Labiryntu Bestii, gdzie zdobędą ametyst. Kamienie, które zabierają, są częścią Pasa Deltory, który pokona Pana Cieni, najechał na Deltorę. Podczas podróży napotykają parę dzieci tonących w potoku. Ratują je, ale dzieci ujawniają się jako Olowie – stworzenia stworzone przez Pana Cieni, potrafiące zmieniać kształt i upodabniać się do innych żywych istot. Te stworzenia opanowały zachodnią część Deltory, by ukryć klejnoty. W ostatniej chwili, zanim Barda ma zginąć, chłopiec imieniem Dain atakuje Olów i ratuje ich. W trakcie walki Dain rani sobie ramię i kilka żeber. To sprawia, że Lief czuje litość dla chłopca i zabiera go do Ruchu Oporu, grupy ludzi buntujących się przeciwko Panowi Cieni. Po dotarciu do wejścia do kryjówki Ruchu Oporu Dain mdleje ze stresu, zmuszając trójkę do odgadnięcia hasła, zanim zostaną uznanych za Olów i zabitych. Lief znajduje notatkę i domyśla się, że hasłem jest pierwsza litera każdego słowa w notatce. Wchodzą do Ruchu Oporu, a Doom – mężczyzna, którego już wcześniej spotkali – poddaje ich testowi, zamykając ich w więzieniu na trzy dni. Test ma wykryć, czy są Olami, ponieważ Olowie potrafią utrzymać swój kształt tylko przez trzy dni. Gdy mija trzy dni, Doom nie ustępuje i nadal trzyma ich w uwięzieniu. Dain uwalnia ich z jaskini w zamian za obietnicę, że zabiorą go do Tora. Gdy Lief, Barda i Jasmine ujawniają, że nie udają się do Tora, rozdzielają się, by być mniej rozpoznawalnymi. Lief, Dain i Barda wsiadają do łodzi, która zabiera ich w dół rzeki do Labiryntu Bestii. Zdają sobie sprawę, że Jasmine również była na łodzi. Łódź jest napadnięta przez piratów, a Dain zostaje wzięty do niewoli. Po dotarciu do Labiryntu okazuje się, że Barda jest Olem, a prawdziwy Barda się ujawnia. Niestety, zostają schwytani przez piratów i wrzuceni do Labiryntu. Po odnalezieniu miejsca ukrycia klejnotu Barda i Jasmine oddzielają się od Liefa, by odciągnąć Bestię, a Lief pozostaje, by wydobyć klejnot z kolumny. Zbiegają się ponownie, gdy Lief kończy, i uciekają z jaskini przez wyrzynę. Wyrzyna wybija tuż po ich ucieczce, pozbawiając życia dwóch piratów. Wtedy trójka wyrusza w podróż do Doliny Zaginionych.


Trafford dowiaduje się w więzieniu, że Sandra Dee to tajny policjant, która zinfiltrowała Humanistów. Po odrzuceniu jej propozycji współpracy, on i jego żona zostają spaleni na stosie jako heretycy.[sep]Trafford Sewell, bohater powieści, wyrusza do pracy w rzadki „Fizzy Coff” (dzień, w którym musi osobiście stawić się w biurze; jak większość ludzi zazwyczaj pracuje zdalnie) i na krótkim dystansie, jaki musi pokonać, konfrontuje się z licznymi, sentymentalnymi „hołdami” dla zmarłych „dzieci”, ogromnym przepełnieniem i duszącym upałem, które są typowe dla jego świata. Jego „Spowiednik”, Bailey, zwraca mu uwagę na spóźnienie w opublikowaniu na „WorldTube” jawnego filmu z narodzin Caitlin Happymeal (córki Trafforda). Podana przez niego wymówka to zapomnienie, a nie nielegalna pragnienie prywatności, które jest jego prawdziwym powodem. Współpracownik z „Fizzy Coff”, Cassius, zaczyna interesować się Traffordem i zaprasza go na lunch do „staroświeckiej” restauracji z falafelem. Tam mówi mu, że jest „Szczepionkarzem” i należy do grupy „Humanistów”. Ta grupa wierzy w rozum i naukę, sprzeciwiając się przesłaniu Świątyni o ślepej wierze. Trafford, który wcześniej stracił już jedno dziecko z powodu „plagi”, tak nazywane są wszystkie epidemie, próbuje znaleźć sposób, aby zaszczepić Caitlin Happymeal. Żona Trafforda, Chantorria, jest oddaną członkinią Świątyni i jest przeciwna temu pomysłowi. Trafford ignoruje jej życzenia i potajemnie szczepi Caitlin przeciwko odrze, śwince i tężcowi. Szczepienia są zakazane na mocy „Praw Wembley” jako ingerencja w „wolę Boga” i w rezultacie połowa wszystkich urodzonych dzieci umiera na choroby, którym można zapobiec, takie jak odra, świnka, różyczka i tężec. Gdy epidemia odry dotyka Londynu, tysiące dzieci umiera, w tym wszystkie dzieci w budynku, w którym mieszkają Sewellowie, ale Caitlin Happymeal przeżywa. Chantorria zdaje sobie sprawę z tego, że Caitlin Happymeal została zaszczepiona, ale zamiast zaakceptować ten związek przyczynowo-skutkowy, postrzega jej przetrwanie jako wolę Boga. Sewellowie stają się gwiazdami w swojej parafii, a Chantorria staje się centrum uwagi, co sprawia jej wielką przyjemność. Stopniowo zaczyna wierzyć, że jest jedną z nielicznych wybranych przez Boga i zaczyna romans ze Spowiednikiem Baileyem. W tym czasie Trafford zakochuje się w Sandrze Dee, innej współpracowniczce z „Fizzy Coff”. „Googluje” ją i odkrywa, że filmy, które „tubuje”, nie przedstawiają jej, a wpisy na jej blogu zostały skopiowane w całości z blogów innych osób. To fascynuje Trafforda, ponieważ widzi w niej bratnią duszę: kogoś innego, kto ceni prywatność w świecie, w którym wszystko jest publiczne. Trafford wprowadza Sandrę Dee do książek, które Cassius pożyczył mu z biblioteki Humanistów. Relacja między nimi rozwija się. Świat Sewellowych zostaje wtedy zniszczony przez śmierć Caitlin Happymeal z powodu epidemii cholery, choroby przeciwko której nie została zaszczepiona. Chantorria wściekła mówi Traffordowi, że śmierć Caitlin jest karą od Boga za jego herezję polegającą na jej zaszczepieniu w ogóle. Są odrzuceni przez swoją społeczność i aresztowani przez Świątynię oraz torturowani w celu zmuszenia ich do obciążenia innych. Chantorria akceptuje tortury jako swoje „słuszne ukaranie”. Gdy Trafford w końcu łamie się i obarcza Cassiusa, Inkwizytor mówi mu, że już wiedzieli o wszystkim, a tortury były po prostu testem jego wytrzymałości. W celi Trafford odwiedza Sandra Dee, która okazuje się tajnym policjantem i powodem, dla którego Świątynia wie wszystko o Humanistach. Próbuje zwerbować Trafforda. On odmawia, a on i Chantorria są zabrani na stos, aby zostać spaleni jako heretycy. Na swoim osobistym komputerze Trafford przygotował bombę pocztową (zawierającą streszczenie teorii ewolucji), którą podstępem nakłania Sandrę Dee do wysłania, pod pretekstem, że zawiera list miłosny od niego do niej. Kiedy jest wiązany na stosie, Trafford zauważa dziewczynę machającą transparentem z napisem Ev Love („evolve” wspak), co pokazuje, że otrzymała e-maila. Idzie na śmierć z nadzieją na lepszy świat, rozumując, że społeczeństwo, które promuje ignorancję ponad wiedzę i ceni przeciętność, nieuchronnie wyginie i „ewoluuje” w takie, które ceni wiedzę i doskonałość.