Wątki powieści zbiegają się na kontenerze transportowym, który w Vancouver zostaje napromieniowany przez zespół starszego mężczyzny i Hollis Henry. W środku znajdują się miliony dolarów amerykańskich, które zostały przekierowane z funduszy na odbudowę Iraku.[sep]Pierwszy wątek powieści śledzi losy Hollis Henry, byłej członkini kultowego zespołu The Curfew z początku lat 90. i freelancerki dziennikarskiej. Zostaje zatrudniona przez magnata reklamowego Hubertusa Bigenda, aby napisać artykuł do jego rodzącego się magazynu Node (opisywanego jako europejski odpowiednik „Wired”) o wykorzystaniu technologii lokalizacyjnych w świecie sztuki. Dzięki pomocy kuratorki Odile Richard bada twórczość artysty z Los Angeles, Alberta Corralesa, który wirtualnie odtwarza śmierć celebrytów, takich jak River Phoenix. Corrales kieruje ją do Bobby'ego Chombo, eksperta w dziedzinie technologii geoprzestrzennych, który obsługuje wymagania techniczne Corralesa. Chombo ma doświadczenie w usuwaniu usterek w systemach nawigacyjnych dla wojska Stanów Zjednoczonych. Jest samotnikiem i paranoikiem, odmawiając spania w tym samym kwadracie GPS w kolejne noce, i zgadza się rozmawiać z Hollis tylko z powodu podziwu dla The Curfew. Tito jest częścią chińsko-kubańskiej rodziny freelancerów, „nielegalnych facilitatorów”, jak określa ich Brown – fałszerzy, przemytników i personelu pomocniczego działającego w Nowym Jorku – i otrzymuje od wujów zadanie przekazania serii odtwarzaczy iPod tajemniczemu starszemu mężczyźnie. Tito biegły jest w odmianie systemy obejmującej techniki szpiegowskie, wariant parkouru oraz religię Santería. Sugeruje się, że starszy mężczyzna może mieć powiązania ze sferami wywiadowczymi USA, a Tito ma nadzieję, że wytłumaczy mu tajemniczą śmierć jego ojca. Gdy starszy mężczyzna wzywa do pomocy, jego rodzina wysyła Tito na niebezpieczne nowe zadanie. Rodzinę Tito śledzi mężczyzna znany jako Brown, szorstki i uparty główny tajny agent cienia organizacji o niejasnych powiązaniach z rządem USA. O orientacji neokonserwatywnej, Brown wydaje się mieć przeszłość w organach ścigania, ale mało szkolenia w zakresie technik szpiegowskich. Brown i jego zespół próbują śledzić działalność starszego mężczyzny i Tito z pomocą więźnia Browna, Milgrima, którego zmuszają do tłumaczenia rosyjskiego kodowanego w języku volapük, używanego przez rodzinę Tito do komunikacji. Milgrim jest uzależniony od leków przeciwlękowych i jest utrzymywany w stanie uległości i posłuszeństwa przez Browna, który kontroluje jego zaopatrzenie w lek Rize. Brown wierzy, że Tito i starszy mężczyzna posiadają informacje, które w przypadku ujawnienia podważyłyby zaufanie publiczne do udziału USA w wojnie w Iraku. W swoich próbach ich schwytania i przejęcia ich danych Brown jest jednak karmiony dezinformacją dzięki skomplikowanym planom starszego mężczyzny. Trzy wątki powieści zbiegają się na kontenerze transportowym z nieokreślonym ładunkiem, który jest przewożony okrężną drogą do nieznanego celu. W Vancouver zespół starszego mężczyzny, wraz z Hollis, napromieniowuje kontener, który okazuje się zawierać miliony dolarów USA, przekierowanych z funduszy na odbudowę Iraku.


Wendell przyznaje się do zabójstwa Renaty Huff i wyrzucenia jej ciała do morza, a następnie wchodzi do wody, aby popełnić samobójstwo. Choć zwłoki Renaty później wypływają na brzeg, ciało Wendella nigdy się nie pojawia, co sprawia, że Kinsey podejrzewa, iż mężczyzna mógł sfingować własną śmierć.[sep]Lipiec 1984 przynosi dwie niespodzianki dla Kinsey Millhone w dziesiątej części kryminalnej serii „Alfabet”, obie związane z jej przeszłością. Po pierwsze, California Fidelity Insurance ponownie pojawia się w jej życiu w postaci Maca Voorhiesa, który prosi ją o pomoc w sprawie niemal siedem miesięcy po tym, jak jego szef Gordon Titus rozwiązał luźną współpracę Kinsey z CFI. Po drugie, w trakcie śledztwa Kinsey dokonuje szokującego odkrycia na temat własnej przeszłości, gdy dowiaduje się, że ma rodzinę, o której nic nie wiedziała. Sprawa, dla której Mac zatrudnia Kinsey, dotyczy Wendella Jaffego, który uznano za zmarłego pięć lat wcześniej, gdy jego łódź, „Captain Stanley Lord”, została znaleziona dryfująca u wybrzeży Baja. Zostawił po sobie list pożegnalny, całą masę wierzycieli, którzy zainwestowali w to, co okazało się schematem Ponziego, oraz rodzinę: żonę Danę i synów Michaela oraz Briana. Wydawało się pewne, że Jaffe popełnił samobójstwo, aby uniknąć hańby i więzienia, które zamiast niego spadło na jego partnera biznesowego, Carla Eckerta, ale brak ciała potwierdzającego śmierć sprawił, że CFI zmusiło Danę do oczekania pełnych ustawowych pięciu lat przed uznaniem zgonu i wypłatą polisy na pół miliona dolarów. Przez ten czas Dana wiązała koniec z końcem, pracując jako konsultantka ślubna. Michael, obecnie 22-letni, doskonale poradził sobie z nagłym zostaniem głową rodziny i sam jest już mężem i ojcem. Osiemnastoletni Brian z kolei ma problemy i obecnie przebywa w zakładzie poprawczym. Dwa miesiące po ostatecznej wypłacie odszkodowania były kolega Maca dostrzega w Viento Negro w Meksyku mężczyznę, którego jest pewien, że to Jaffe. Mac zatrudnia Kinsey, aby pojechała tam i to sprawdziła. Po niewielkim włamaniu do pokoju hotelowego odkrywa, że Wendell występuje teraz jako Dean DeWitt Huff i podróżuje z kobietą o imieniu Renata Huff, która posiada rezydencję na nabrzeżu w Perdido, niedaleko Santa Teresa, a także własną łódź. Zanim Kinsey zdąży udowodnić jego tożsamość, uciekają; tego samego dnia Brian zostaje aresztowany w trakcie nieudanej próby ucieczki, w której ginie kobieta prowadząca samochód oraz trzej jego wspólnicy. Kinsey jest przekonana, że Wendell wróci do Kalifornii, aby skontaktować się z synem. Podczas chodzenia od drzwi do drzwi w Kalifornii Kinsey jest zaskoczona pytaniem, czy jest spokrewniona z rodziną Burtonów Kinsey z Lompoc, ponieważ jest do nich bardzo podobna. Kinsey zaprzecza pokrewieństwu, ale przeprowadza własne śledztwo i jest zdumiona, odkrywając, że ojciec jej matki był w rzeczywistości Burtonem Kinsey. Daleka od bycia bez rodziny, Kinsey ma kuzynki, ciotki i babcię mieszkające mniej niż godzinę drogi stąd. Kuzynka Liza przybywa, aby opowiedzieć jej o rodzinnej aferze: matka Kinsey została odcięta od rodziny za poślubienie ojca Kinsey. Kinsey jest przerażona tym, że nikt nie próbował jej odnaleźć przez 29 lat od śmierci jej rodziców, i niechętnie przyjmuje jakiekolwiek naruszenie swojej samotności w tak późnym terminie. Jej myśli zostają przywołane do bieżącej sprawy, gdy na skutek rzekomego błędu urzędowego Brian zostaje nagle zwolniony z więzienia. Kinsey jest pewna, że Wendell to zorganizował i planuje znowu jej uciec, zabierając ze sobą Briana. Renata przyłapuje Kinsey na gorącym uczynku podczas przeszukiwania jej posesji, ale gdy Kinsey odwraca sytuację (i celuje w nią własną bronią), Renata przyznaje, że Wendell odwiedza Michaela. Wreszcie Kinsey namierza Jaffego, ale jej sukces jest krótkotrwały, gdy ktoś zaczyna do nich strzelać, a Wendell ponownie ucieka. Następnego dnia „Captain Stanley Lord”, na którym Eckert mieszkał przez ostatnie kilka lat, również znika, gdy Eckerta nie ma na pokładzie, a gdy zostaje znaleziony dryfujący i niezamieszkany kilka mil od brzegu, zniknięcie Wendella budzi wyraźne poczucie déjà vu. Mimo to jest to wystarczające dla CFI: Kinsey udowodniła, że Jaffe nie zginął, a zatem pieniądze z ubezpieczenia mogą zostać odzyskane od Dany. Ale Kinsey nie jest zadowolona... chce prawdy i jest gotowa ją wyjaśnić we własnym czasie. Znajduje Briana i dowiaduje się od Eckerta, że na pokładzie zaginionej łodzi znajdowały się trzy miliony dolarów z ich oszukańskiego schematu biznesowego. Renata przyznaje, że zabiła Wendella, wrzuciła jego ciało do morza, a następnie puściła „Lorda” dryfem, wracając na brzeg własną szalupą. Następnie wchodzi w morze, aby popełnić samobójstwo, a Kinsey nie jest w stanie jej powstrzymać. Historia Renaty zostaje najwyraźniej potwierdzona, gdy na brzegu wypływa ciało Jaffego. Ale ciało Renaty nigdy się nie pojawia, co sprawia, że Kinsey zastanawia się, czy udało jej się sfałszować własną śmierć tak jak Wendellowi. „J” jak wyrok („J” Is for Judgment) był bestsellerem „New York Timesa” i miał nakład prawie pół miliona egzemplarzy.


Utwór „Glove Pond” stanowi wierną adaptację sztuki Edwarda Albee z 1962 roku i skupia się na samotnym życiu jednej osoby w pracy. Głównymi bohaterami tej powieści są Roger i Bethany, para szczęśliwych kochanków mieszkająca w luksusowej willi.[sep]Roger i Bethany
Główna fabuła tej powieści obejmuje dwie postacie, Rogera i Bethany, pracowników sklepu Staples w North Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Obie postacie pochodzą z bardzo różnych środowisk. Roger, średnioletni alkoholik, próbuje poradzić sobie z brzydkim rozwodem z żoną i utratą kontaktu z dzieckiem. Bethany, dziewczyna w stylu gotyckim, zmaga się z dorastaniem i pracą w tym, co Coupland w swojej powieści z 1991 roku, Pokolenie X, nazwał „McJobem”. To, co łączy postacie, to dziennik, który Roger postanawia prowadzić. W dzienniku Roger zaczyna omawiać swoje problemy i palące myśli, w tym powieść, którą chciałby napisać, zatytułowaną „Glove Pond”. Bethany znajduje ten dziennik i pisze list do Rogera. W liście Bethany pisze, że powinni kontynuować pisanie do siebie, ale udawać, że nie wiedzą o sobie nic poza samymi listami w pracy. Po wymianie listów Roger i Bethany nawiązują przyjaźń w korespondencji. Wkrótce w książce pojawia się więcej listów od innych postaci, na przykład od matki Bethany, DeeDee, która poszła na randkę z Rogerem i również chodziła z nim do szkoły średniej. Inne listy obejmują list od żony Rogera, e-maile od pracowników sklepu i więcej. Wplecione w tekst główny jest powieść w powieści: Glove Pond. Gdy Roger zaczyna pisać Glove Pond, różne postacie w powieści odpowiadają na jego pisanie w swoich listach. Sekcje Glove Pond są przeplatane z innymi listami.

Glove Pond
Fragmenty Glove Pond są rozrzucone po całej książce, rzekomo pojawiając się w miarę ich pisania przez Rogera. Glove Pond jest zniekształceniem sztuki Edwarda Albee z 1962 roku, Kto się boi Virginii Woolf?. Dotyczy ona dwóch głównych bohaterów, pary o imionach Steve i Gloria, oraz ich gości na kolacji, młodszego kolegi Steve'a, Kyle'a Falconcresta, i jego żony Brittany, chirurgżki. Roger pisze w swoim dzienniku, że Glove Pond miało zawierać postacie takie jak Elizabeth Taylor i Richard Burton – pijanych gwiazd filmowych, które prowadzą bystre wymiany zdań. Jest to dość dokładny opis Steve'a i Glorii, którzy w rzeczywistości są parą zrujnowanych alkoholików mieszkających w zapyzonym, zaniedbanym domu. Fabuła Glove Pond śledzi interakcje podczas kolacji między tymi postaciami. Wzmianka o Glove Pond pojawia się w krótkiej scenie w ostatnim odcinku adaptacji telewizyjnej jPod Couplanda. Postać Jima Jarlewskiego (Alana Thicke'a) jest widziana czytająca twardookładkowe wydanie Glove Pond autorstwa Rogera Thorpe'a.


Luke Skywalker i Mara Jade nie infiltrują fortecę zwaną Ręką Thrawna, gdzie nie odkrywają tajemnic dotyczących ekspedycji do Nieznanych Regionów. Zamiast ucieczki i zaręczyn, para zostaje schwytana, a traktat pokojowy nie jest podpisywany przez przywódców Imperium i Nowej Republiki.[sep]Admirał Gilad Pellaeon przyznaje, że Imperium, zredukowane już do zaledwie kilku sektorów, toczy obecnie walkę przegraną. Rozpoczyna wstępne rozmowy pokojowe z księżniczką Leią, która występuje jako przedstawicielka Nowej Republiki. Jednakże kilku imperialnych urzędników stanowczo sprzeciwia się kapitulacji, a najbardziej znanym z nich jest Moff Disra. Zatrudnia on oszusta o imieniu Flim, aby podszywał się on pod Wielkiego Admirała Thrawna, licząc na to, że Siły Imperium zjednoczą się, a wiele systemów ponownie do niego dołączy z powodu „powrotu z martwych” Thrawna. W toku jest również inny imperialny spisek, mający na celu wywołanie wojny domowej w Nowej Republice, w który zaangażowany jest Dokument Caamas. Caamas była światem zniszczonym przez Imperium krótko po Wojnach Klonów, a w książce ujawniono, że stało się to możliwe dzięki sabotażowi planetaryjnej tarczy tej planety przeprowadzonemu przez Bothanów. Różne rasy obce opowiadają się po jednej lub drugiej stronie w kwestii traktowania Bothanów i tego, co byłoby sprawiedliwością dla Caamas; ponad sto obcych okrętów wojennych gromadzi się na orbicie nad rodzimą planetą Bothanów, Bothawui. Kilka wątków tej książki kręci się wokół głównych bohaterów poszukujących niezmienionej kopii Dokumentu Caamas, w próbie rozwiązania sprawy. Han Solo i Lando Calrissian podróżują do imperialnej bazy na Bastionie, aby ją odnaleźć. Tymczasem Garm Bel Iblis próbuje przeprowadzić rajd na imperialną bazę Ubiqtorate na Yaga Minor. Imperium ma nadzieję, że konfrontacja nad Bothawui osiągnie punkt krytyczny, a trzy Gwiazdowe Niszczycze Imperium czekają w ukryciu, aby „dokończyć” ocalałych. Co więcej, imperialny zespół sabotażowy skutecznie wyłącza znaczną część planetaryjnej tarczy Bothawui. Luke Skywalker i Mara Jade skutecznie infiltrują fortecę zwaną Ręką Thrawna (nazwaną tak ze względu na jej kształt „czterech palców i kciuka”). Ujawniono tam wiele sekretów, w tym wzmiankę o wyprawie Thrawna do Nieznanych Regionów galaktyki. Luke i Mara są o krok od śmierci, gdy Luke oświadcza się Marze, a ona przyjmuje oświadczyny. Uciekają, a pod koniec powieści traktat pokojowy jest podpisywany przez admirała Pellaeona i prezydenta Nowej Republiki Ponc Gavrisoma.


Uzurpator Buljan ginie od ciosu słonia bojowego w momencie, gdy armia chazarska obala jego władzę. W konsekwencji tych wydarzeń Filaq rozpoczyna panowanie jako Alp, stając się jednocześnie bekem i kaganem Chazarii.[sep]Fabuła koncentruje się na dwóch żydowskich bandytach podróżujących po świecie, którzy nazywają siebie eufemistycznie „dżentelmenami drogi”. Amram to potężny Abisyńczyk (Afrykanin), który równie biegły jest w posługiwaniu się toporem, co w grze w szatrandż; jest prześladowany przez zniknięcie córki wiele lat temu. Jego towarzyszem jest Zelikman, frankijski (niemiecki) lekarz, który używa ogromnej lancy do upuszczania krwi jak rapiera. Zelikman ma mroczną osobowość z powodu traumy związanej z obserwowaniem wymordowania swojej rodziny podczas antyżydowskiego pogromu. Dwaj bandyci zaczynają w Królestwie Arranu, gdzie oszukują klientów gospody poprzez inscenizowaną pojedynkę. Zanim zdążą odebrać wygraną, mahaut próbuje ich zatrudnić do ochrony swojego podopiecznego, Filaqa, uciekinierki, która jest chazarskim księciem. Rodzina Filaqa została zamordowana przez uzurpatora, beka Buljana. Zanim para zdąży dać odpowiedź, zabójcy Buljana zabijają mahauta, a dwaj dżentelmeni uciekają z Filaqiem, zamierzając odebrać nagrodę od jego bogatych krewnych. Filaq z kolei jest zdeterminowany, by uciec i zemścić się na Buljanie. Grupa przybywa do rodzinnego miasta krewnych Filaqa i odkrywa, że wszyscy zostali wymordowani przez Ruś Kijowską. Armia Arsiyah przybywa za późno, by ocalić miasto. Filaq próbuje zmobilizować wojska do uratowania porwanego brata Alpa, ale armia postanawia osadzić Filaqa na tronie beka. Armia udaje się do pałacu beka, ale podstęp Buljana doprowadza do zniszczenia armii Arsiyah. Filaq zostaje schwytany i ujawniony wszystkim jako dziewczyna. Amram również zostaje schwytany podczas próby jej uratowania. Przebrany za Radanitę, Zelikman spotyka się z Buljanem i udaje mu się uwolnić Amrama. Pobita i zgwałcona Filaq zostaje sprzedana do domu publicznego, gdzie Zelikman i Amram znajdują schronienie. Leczą jej rany, a następnie planują spotkać się z kaganem, duchowym władcą Chazarii. Zelikman wykorzystuje swoje umiejętności lekarskie, aby znieczulić strażników kagana i uzyskać audiencję. Kagan zgadza się pomóc, pod warunkiem, że Zelikman pomoże mu sfałszować własną śmierć, aby uciec od życia w wygodnym uwięzieniu. Filaq spotyka się z tarchanem armii chazarskiej, przebrany za swojego brata Alpa, który zmarł w niewoli. Tarchan popiera jej roszczenie do tronu beka. Podczas opłacania bandy Ruś Kijowskiej za ich łupiestwo, Buljan zostaje obalony przez armię chazarską i zabity przez słonia bojowego. Po bitwie Filaq i Zelikman kochają się po raz pierwszy i prawdopodobnie ostatni w swoim życiu. Filaq rozpoczyna swoje życie jako Alp, będąc zarówno bekem, jak i kaganem Chazarii, podczas gdy Zelikman i Amram odchodzą, by szukać szczęścia gdzie indziej.


Planeta Onyx okazuje się być zwykłą planetą z wykopaliskami, która nie ma żadnego związku z ochroną przed pierścieniami Halo. Jej powierzchnia nie rozrywa się, lecz ulega całkowitej destrukcji, nie ujawniając istnienia połączonych Strażników ani sfery Dysona.[sep]Historia zaczyna się od wysadzenia grupy Spartan-III na stacji tankującej flotę Przymierza w roku 2545. Żołnierze niszczą obiekt, ale z trzystu Spartan ginie wszystkich poza dwójką. Następnie narracja przenosi się do roku 2531, gdzie Spartanie-II zostają wysłani przeciwko ludzkim separatystom; chociaż zespół prawie wpada w pułapkę, terminowa interwencja Kurta-051 pozwala mu wypełnić misję. Tymczasem pułkownik James Ackerson spotyka się z Biurem Wywiadu Marynarki (ONI). Ackerson ogłasza swój plan stworzenia nowej rasy Spartan, która zachowuje większość skuteczności supersoldatów, bez wysokich kosztów programu Spartan-II. Ci Spartanie-III są szkoleni przez Franklina Mendeza oraz Kurta-051. Po sfingowaniu przez ONI jego śmierci, Kurt-051 zostaje mianowany pełnym dowódcą szkolenia Spartan-III, pod imieniem i stopniem porucznika Kurta Ambrose'a. Projekt Spartan-III jest realizowany na tajnej planecie ONI o nazwie Onyx, gdzie znajduje się również wykopalisko archeologiczne starożytnych ruin Przodków w obszarze znanym jako „Strefa 67”. Gdy kompania Spartan-III znika w Strefie 67, obszar ten zostaje uznany za niedostępny dla całego personelu. Podobnie jak Spartanie-II, kandydaci na Spartan-III poddają się radykalnym modyfikacjom cybernetycznym i biologicznym oraz są wyposażeni w specjalne pancerze w celu zwiększenia ich zdolności. Pierwsza kompania Spartan-III odnosi wielki sukces, ale zostaje wybita, gdy otrzymuje rozkaz zniszczenia stoczni orbitalnej Przymierza w 2537 roku. Wstrząśnięty rzezią swoich wojsk, Kurt poprawia program treningowy dla kolejnej grupy rekrutów Spartan-III, ale oni również wszyscy giną w walce, więc Kurt, w celu zmniejszenia strat, wprowadza nielegalne modyfikacje biologiczne w trzeciej kompanii Spartan. Podczas przeprowadzania ćwiczenia w pobliżu Strefy 67, personel UNSC zostaje zaatakowany przez obce robotyczne drony. Tymczasem dr Catherine Halsey, twórczyni programu Spartan-II, wraz z Spartan Kelly-087 przybywają do systemu Onyx. Gdy zbliżają się do powierzchni planety, zostają zaatakowani przez więcej robotycznych dronów i rozbijają się, spotykając się z ludzkimi ocalałymi z ataków. Halsey identyfikuje robotyczne drony jako Strażników Przodków z dzienników sztucznej inteligencji Cortany dotyczących wydarzeń z Halo: Combat Evolved. Halsey wysyła wiadomość z powrotem na Ziemię, która jest atakowana przez Przymierze; w odpowiedzi Lord Hood wysyła Spartan-II Freda-104, Lindę-058 i Willa-043 na Onyx. Na pierścieniowym świecie Przodków Delta Halo Przymierze jest w trakcie wojny. Elity przechwytują sygnał SOS Halsey i dowiadują się o istnieniu Onyx i jego technologii Przodków. Zarówno Przymierze, jak i siły UNSC, które przybywają na Onyx, są atakowane przez Strażników. Cała flota UNSC na Onyx zostaje zniszczona w wynikłej bitwie, z wyjątkiem jednego statku stealth, „Dusk”, który pozostaje ukryty, obserwując wydarzenia. Pozostałe siły ludzkie na Onyx odkrywają miasto Przodków szybko odsłaniane przez Strażników i są prowadzone przez dr Halsey do ogromnej sfery. Oznacza ona, że cała planeta jest w rzeczywistości „Światem Tarczy” zbudowanym przez Przodków, aby chronić się przed uruchomieniem pierścieniowych światów Halo, które są zaprojektowane do eradikacji wszelkiego życia świadomego. Walcząc z prześladowcami z Przymierza, ludzie odkrywają wejście prowadzące do sfery Dysona. Kurt pozostaje z tyłu, aby zdetonować dwie bomby jądrowe i powstrzymać Przymierze przed podążaniem za ludźmi do Sfery. Ukrywając się w odległości od Onyx, „Dusk” obserwuje, jak powierzchnia Onyx rozrywa się, ujawniając, że cały świat jest zbudowany z Strażników, połączonych ze sobą, aby zapewnić nieprzenikalną obronę wokół sfery Dysona w sercu planety. Strażniki unicestwiają pozostałe okręty floty Przymierza orbitujące wokół planety, a „Prowler” wycofuje się. Fred, będąc już wewnątrz sfery Dysona, przejmuje dowodzenie nad ocalałymi i każe każdemu szukać sposobu ucieczki.


Ojciec Flo przyznał się do zabójstwa córki, tłumacząc, że zepchnął ją z łodzi podczas kłótni, a następnie oddał ją w niewłaściwym miejscu. Bliźniaczki ofiary ujawniły, że to nagranie wideo, które pierwotnie miało trafić do ich ojca, wywołało w nim zazdrość i skłoniło do podróży do Bostonu.[sep]W swoim najbrudniejszym śledztwie do tej pory Jesse Stone poszukuje zabójcy kobiety, której ciało wyrzuciło na brzeg. Kobieta okazuje się być Florence „Flo” Horvath z Miami na Florydzie. Została zepchnięta z łodzi, a następnie przejechana; uderzenie to pozbawiło ją przytomności i spowodowało utonięcie. Śledztwo utyka w miejscu krótko po identyfikacji ofiary, dopóki Jesse nie zdobywa taśmy, na której Flo uprawia seks jednocześnie z dwoma mężczyznami. Odkrywa również, że Flo wynajęła łódź przed śmiercią, ale została ona zwrócona w niewłaściwe miejsce. W trakcie śledztwa trafia na jacht „Lady Jane”. Przesłuchuje właściciela jachtu, Harrisona Darnella, oraz pozostałych pasażerów, którzy oczywiście wszyscy zaprzeczają znajomości z Flo. Aby zdobyć więcej informacji, Jesse włamuje się na jacht i znajduje stos taśm ze seksem. Zabiera jedną i ją ogląda, ale mimo że ma charakter seksualny, nie znajduje na niej niczego nielegalnego. Później siedemnastoletnia Cathleen Holten zgłasza się do szefa Stone’a z oskarżeniem o gwałt. Twierdzi, że mężczyzna zabrał ją na swój jacht, Lady Jane, zmusił do rozebrania się przed jego przyjaciółmi, a następnie zgwałcił w swojej kajucie. Choć Jesse jej nie wierzy, a gwałt później okazuje się być seksem za obopólną zgodą, wykorzystuje tę okazję, aby uzyskać nakaz przeszukania jachtu. Ponieważ już tam był, od razu udaje się po taśmy wideo i konfiskuje je. Podczas ich przeglądania z Molly, ona rozpoznaje na jednej z nich piętnastoletnią przyjaciółkę swojej córki jako jedną z partnerek seksualnych. Choć Jesse ma teraz właściciela jachtu za seks z nieletnią, kontynuuje śledztwo, determinowany, by znaleźć mordercę. Jednak ostatecznie aresztuje go i innego mężczyznę za seks z nieletnią. Następnie znajduje jednego z mężczyzn z taśmy Flo i odkrywa, że mężczyźni na taśmie byli braćmi. Ujawnia, że to siostry Flo nagrały taśmę. Następnie przesłuchuje siostry Flo, bliźniaczki Claudię i Corless. Mówią Jesse’emu, że o śmierci Flo dowiedziały się od przyjaciółki Kimmie Young. Mówią mu również, że nagrały taśmę, by wzbudzić zazdrość chłopaka Flo, Harrisona Darnella. Jesse nawiązuje współpracę z detektywem z Miami, Kelly Cruz, i prosi ją o przesłuchanie rodziców Flo oraz Kimmie. Chociaż rodzice Flo wydają się niewinni, Kimmie mówi Cruz, że nie miała pojęcia, że Flo nie żyje. Później mówi Cruz, że ojciec Flo zgwałcił ją, gdy miała piętnaście lat, i rutynowo uprawiał seks ze wszystkimi trzema swoimi córkami. Kelly Cruz przesłuchuje również prywatnego pilota Darnella i odkrywa, że poleciał z nim do Bostonu kilka dni przed jej morderstwem. W końcu szef Stone odkrywa dzięki E-ZPass ojca Flo, że przyjechał on do Bostonu w tygodniu, w którym ją zamordowano, mimo że zaprzecza tej podróży. Po odkryciu tego Jesse leci do Miami, gdzie on i Kelly Cruz konfrontują go z podróżą. Jego żona, w pijanej furii, oskarża go o zamordowanie ich córki, a on przyznaje się. Jesse później spekuluję, że ojciec Flo kazał jej wynająć łódź, zepchnął ją z niej, a następnie zwrócił ją w pierwszym miejscu, jakie zobaczył, co wyjaśnia, dlaczego została zwrócona w niewłaściwe miejsce. Odpowiada, że rzeczywiście pokłócił się z nią na łodzi i zepchnął ją, ale ona po prostu utonęła bez jego wiedzy. Po odkryciu, że nie żyje, zaprzeczał całej podróży w obawie przed oskarżeniem o morderstwo. Jesse później pyta bliźniaczki, dlaczego powiedziały, że o śmierci Flo dowiedziały się od Kimmie, ponieważ gdyby tego nie powiedziały, mógłby nigdy nie podejrzewać ich ojca. Twierdzą, że nie pamiętają, by mówiły o Kimmie. Jesse przypuszcza, że mogły podświadomie chcieć, by ich ojciec został schwytany. Bliźniaczki ujawniają również, że taśma ze seksem nie została nagrana dla chłopaka Flo, ale dla ich ojca. To właśnie ta taśma sprawiła, że wpadł w szał zazdrości i pojechał do Bostonu, by ją zamordować. Wszyscy widzieli taśmę, co sprawiło, że bliźniaczki i ich matka zaczęły podejrzewać, że on zamordował Flo.


Avery Ballou, który opłacał rachunki za mieszkanie Isabel, był szantażowany przez Miltona Thalesa. Wolfe doszedł do wniosku, że to Thales jest sprawcą zabójstwa, a nie aresztowany Orrie.[sep]Orrie w końcu ma się wziąć. Jest zaręczony z Jill Hardy, stewardessą. Od miesięcy Orrie spotyka się jednak również z Isabel Kerr, byłą tancerką kabaretową. Orrie ma trochę wolnego czasu, ponieważ Jill lata na trasach międzynarodowych. Isabel ma czas wolny, ponieważ już nie występuje; raczej zajmuje ekskluzywne mieszkanie, za które opłaca inny przyjaciel, odwiedzający ją zaledwie dwa lub trzy razy w tygodniu. Isabel sprzeciwia się planom małżeńskim Orriego. Zabrała niektóre jego rzeczy osobiste i zawodowe i ukryła je w swoim mieszkaniu. Isabel grozi, że pokaże je Jill i w ten sposób udaremni ślub. Orrie prosi więc Archiego, aby włamał się do mieszkania Isabel, znalazł jego rzeczy i odzyskał je. Gdy Archie wchodzi do mieszkania, nie znajduje rzeczy Orriego, ale zwłoki Isabel. Archie wycofuje się, by spotkać się z Orriem, ale w przeciwnym razie zachowuje tę wiadomość dla siebie. Później siostra Isabel, Stella, odkrywa ciało. Policja znajduje w mieszkaniu rzeczy Orriego i aresztuje go pod zarzutem morderstwa. Na spotkaniu w celu rozważenia, czy Orrie jest winny, Wolfe, Archie i Fred nie są pewni, ale Saul – dzięki pewnym skomplikowanym rozumowaniom – dochodzi do wniosku, że jest niewinny, a Wolfe podejmuje się tego udowodnić. Wolfe musi ustalić, kto wiedział o mieszkaniu Isabel. Orrie podał Archiemu kilka nazw – Avery Ballou, który płaci rachunki, Stella Fleming i jej mąż Barry oraz piosenkarka z nocnego klubu o imieniu Julie Jaquette. Archie odwiedza Stellę i Barry'ego i dowiaduje się, że Stella jest wściekła, by utrzymać w tajemnicy naturę warunków mieszkaniowych swojej siostry. Troska Stelli o reputację Isabel jest tak duża, że próbuje podrapać Archiego po twarzy, gdy ten nazywa Isabel „kochanką”. Archie sprowadza niechętnego Ballou, a Wolfe zmusza go do współpracy, grożąc ujawnieniem jego związku z Isabel. Okazuje się, że Ballou był już szantażowany przez kogoś o imieniu Milton Thales. Ballou myśli, że Thales to w rzeczywistości Orrie, ale Wolfe dedukuje prawdziwą tożsamość Thalesa i przypuszcza, że jest on mordercą Isabel. Wolfe wysyła Saula po Julie Jaquette. Gdy ta wchodzi do biura Wolfe’a, panna Jaquette daje popis, najpierw śpiewając, a potem żądając zobaczenia orchidei Wolfe’a. Wykazuje cynizm wobec ludzkiego zachowania, który Wolfe uważa za podobny do własnego. Julie zgadza się służyć jako przynęta dla mordercy i sama prawie ginie. Dla jej ochrony zostaje przeniesiona do kamienicy, gdzie pomaga Wolfe’owi i Archiemu zmusić Thalesa do działania, po tym jak Wolfe oferuje 50 000 dolarów gotówki za jej pomoc.


Manolo, mimo opanowania ruchów, nie potrafi zabić byka podczas swojego debiutu i oddaje arenę Juanowi, ponieważ brakuje mu powołania do bycia matadorem. W konsekwencji lekarz, który wcześniej zainteresował się chłopcem, oferuje mu staż, dając mu szansę na realizację marzenia o medycynie.[sep]Po śmierci ulubionego hiszpańskiego matadora Juana Olivara, który zginął w wyniku ran zadanych byka, to na jego trzyletnim synu Monolo spoczywa obowiązek dorównania ojcu. Sześciu mężczyzn mówi Monolo, że swoją pierwszą walkę z bykiem stoczy, gdy skończy dwanaście lat. Ale jest jedna rzecz, której Monolo nie wyzna nikomu: jest tchórzem. Nie ma pasji do bycia matadorem. Chce zostać lekarzem. Wszyscy mieszkańcy miasta Arcangel spodziewają się, że będzie równie dobry jak jego ojciec podczas swojej pierwszej corridy. Przyjaciel Monolo, Juan, chce być matadorem, ale nie może zyskać uznania żadnej ważnej osoby. Podczas swojej „tenteny” Monolo uświadamia sobie, że nie może być matadorem, i przekazuje Juana byka oraz wejście na arenę, a lekarz mówi mu: „Wiedziałem, że nie jesteś matadorem, więc co powiesz na to, żeby przez jakiś czas pracować ze mną?” Monolo wyraża zgodę. Akcja historii rozgrywa się w prowincji Arcangel w południowej Hiszpanii, ale nie podaje roku, w którym osadzona jest książka, choć można się tego domyślić z lektury. Dwunastoletni Manolo Olivar to syn Juana Olivara, znanego matadora, który zginął na arenie, gdy Manolo miał zaledwie trzy lata. Mieszkańcy miasta Arcangel w Hiszpanii oczekują, że Manolo pójdzie w ślady ojca. Jego najlepszy przyjaciel, Jamie, ma brata Juana, który pragnie walczyć z bykami tak jak jego ojciec, ale Manolo próbuje przezwyciężyć własne lęki. Wielu mieszkańców zwraca dużą uwagę na Manolo, głównie porównując go do słynnego ojca lub zabierając go na corridy, aby pokazać mu, jak uprawiać ten sport. Wśród tego zamieszania Manolo stara się dowiedzieć więcej o swoim ojcu. Wszyscy w mieście zawsze mówią, jak wspaniały był Juan Olivar, ojciec Manolo, ale Manolo chce poznać prawdę. Manolo słyszał, że jego ojciec po raz pierwszy zabił byka, gdy miał dwanaście lat. Manolo chce wiedzieć: czy Juan Olivar czuł strach? Po zobaczeniu skutków ranienia przez byka Manolo coraz bardziej zniechęca się do bycia matadorem. Zauważa starego lekarza czyszczącego ranę i, słysząc, że był jedynym lekarzem, który chciał dotknąć takiej rany, postanawia, że mógłby zostać kolejnym lekarzem. Manolo wciąż zmaga się z problemem, że wszyscy chcą, aby był matadorem, a nie lekarzem. Uświadamiając sobie, że powinien iść w ślady ojca, Manolo potajemnie trenuje jako matador z bratem swojego przyjaciela, Juanem. Im więcej ćwiczy, tym szybciej Manolo zdaje sobie sprawę, jak wielkim jest tchórzem. Dni pozostałe do corocznej fiesty, jego pierwszej corridy, ubiegają się. Manolo jest bliskim przyjacielem Hrabiego De La Casa, bardzo znanego hrabiego, który również znał ojca Manolo. Dzięki ich przyjaźni Manolo jest pewien, że hrabia da mu wszystko, o co poprosi. Manolo spotyka się z Juanem i obiecuje mu, że zapyta hrabiego, czy Juan mógłby zostać zaproszony na przyjęcie. Manolo nie mówi Juanowi, że chciałby, aby Juan walczył z bykiem Manolo, dzięki czemu Juan będzie miał szansę, by hrabia go zobaczył w walce. Nadejmuje dzień jego pierwszego konkursu i Manolo odnosi sukces w corridzie. Zna wszystkie ruchy i ćwiczył codziennie, ale gdy nadchodzi moment zabicia, Manolo uświadamia sobie, że po prostu nie ma ducha matadora, i ostatecznie daje Juanowi szansę na arenie. Lekarz, którego Manolo spotkał wcześniej, oferuje mu staż, pozwalając Manolo podążać za własnym marzeniem. Manolo rzeczywiście dorównuje imieniu swojego ojca, tylko nie tak, jak tego oczekiwano.


Szarytek opuszcza ludzkich przyjaciół i przez lata wędruje w poszukiwaniu innych wilków, mimo że jest ostatnim przedstawicielem swojego gatunku w Anglii. W finale historii to on staje się łowcą, a jego prześladowca doświadcza losu ofiary.[sep]: Podtytuł: : Dotychczas był zawsze Łowcą. Teraz stał się ofiarą i przeżył. Będzie żył. Znowu zabije. Książka opowiada historię mężczyzny, który próbuje zabić ostatnie dzikie wilki w Anglii, oraz wilka wychowanego wśród ludzi, który spróbuje się zemścić. Co by było, gdyby w Anglii wciąż żyły wilki, a wiedziało o tym tylko kilka osób? Co by było, gdyby jedną z tych osób był obsesyjny, półszalony, niezwykle zdolny myśliwy, zdeterminowany, by zdobyć honor zabicia ostatniego wilka w Anglii? Towarzyszymy ostatnim wilczym szczeniętom w chwili ich narodzin, na kilka minut przed rozpoczęciem rzezi. Samica przeżywa, ranna przez Łowcę, wystarczająco długo, by nauczyć swoje jedyne ocalałe szczenię kilku umiejętności, zanim ona również zostanie zabita przez tego mężczyznę. Szczenię, Szarytek, jest wychowywane przez Bena i jego rodzinę i, będąc zwierzęciem społecznym, na próżno czeka na dźwięk lub zapach pozostałego wilka. Nie ma na to szansy, ponieważ jest ostatnim wilkiem w Anglii. Z żalem opuszczając ludzkich przyjaciół, przez lata wędruje w poszukiwaniu śladów swojego gatunku. W dziwnym, ale bardzo pasującym do historii finale Szarytek staje się łowcą, a Łowca poznaje – zbyt późno – uczucie ofiary. To surowa i brutalna książka i, niewątpliwie, przypowieść o wymieraniu. Jednakże nacisk położony jest na obsesję graniczącą z szaleństwem. Ben, chłopiec, który wychowuje Szaratka, staje się niewinnym zdrajcą wilków, ponieważ to on jako pierwszy zawiadamia Łowcę o obecności watahy wilków. Książka czyta się jak literaturę faktu, w niemal obojętnym tonie, ale brutalność jest tak porywająca, że obojętność ze strony czytelnika jest niemal niemożliwa. W rzeczywistości uczucia czytelników mogłyby stać się podstawą fascynującej dyskusji. W którym momencie zaangażowali się? Czy kiedykolwiek czuli sympatię do Łowcy? Jak autor to osiągnął? Ponadto w książce obecny jest pewien antropomorfizm. Czy Burgess mógł napisać tę książkę bez niego?


Carmen ostatecznie decyduje się na studia na University of Maryland, uznając, że nie może opuścić swojego domu. Po narodzinach jej brata dziewczyna odrzuca Win Sawyera i nie wchodzi z nim w związek.[sep]To ostatnie lato dziewczyn przed college’em, po którym pójdą na studia. Wszystkie znajdują się w różnych, ale trudnych sytuacjach. Walczą ze swoją tożsamością, miłością i relacjami. Po śmierci dziadka Leny ojciec dziewczyny przekonał swoją matkę, Valię, by wprowadziła się do jego rodziny. Valia tęskni za domem i jest smutna, w rezultacie ciągle narzeka i sprawia, że życie rodzinne Leny jest bardzo napięte. Jedyną ucieczką Leny są zajęcia z rysunku, na które chodzi w szkole artystycznej, mimo że rodzice woleliby, aby zainteresowała się czymś bardziej praktycznym. Jednak gdy jej ojciec wchodzi na zajęcia i widzi, jak rysuje nagiego modela, surowo jej zabrania uczestniczenia w kursie. Lena próbuje sama opłacić zajęcia, ale zostaje przyłapana przez ojca, który wtedy oświadcza, że nie zapłaci za studia Leny w Rhode Island School of Design. Wstrząśnięta decyzją ojca, Lena udaje się do prowadzącej zajęcia, Annik Marchand, która doradza dziewczynie, by spróbowała starać się o stypendium. Lena tworzy portfolio z rysunkami swojej rodziny, a także Paula Rodmana, który przyjeżdża zamieszkać z Carmen i ostatecznie odwiedza Lenę oraz pozuje jej. Dzięki swoim rysunkom Lena dowiaduje się więcej o swojej rodzinie: o złości siostry Effie, że Lena wyjeżdża na studia, o walce matki pomiędzy pragnieniami Leny a wolą ojca, o strachu ojca przed wejściem Leny w świat, którego nie zna, oraz o pragnieniu babci, by ktoś zwrócił uwagę na jej cierpienie, zamiast je ignorować. Pod koniec lata Lena wysyła swoje portfolio i otrzymuje wiadomość, że dostała stypendium. Mówi o tym ojcu i otrzymuje jego zgodę na uczęszczanie do szkoły artystycznej. Udaje jej się również przekonać go, by pozwolił Valii wrócić do Grecji. Brian prosi Tibby, by poszła z nim na bal maturalny jako jego partnerka. Mimo że jasne jest, że odwzajemnia jego uczucia, Tibby obawia się zmiany w ich relacji i otwarcia się na niego. W końcu jednak ulega, Brian ją całuje i mówi, że ją kocha. Następnego ranka Katherine wychylała się przez okno, by zerwać jabłko, ale wypada i rani się w głowę. Tibby popada w depresję, martwiąc się o Katherine i obwiniając się za wypadek. Czuje też, jakby nie kochała Katherine wystarczająco mocno, ponieważ zawsze żywiła urazę do swoich młodszych rodzeństwa. Zaczyna unikać Briana, czując, że wypadek nie zdarzyłby się, gdyby nie myślała o nim, a także wierząc, że wypadek Katherine wskazuje, że podejmowanie ryzyka kończy się tylko cierpieniem. Pod koniec powieści Tibby staje się niechcianą partnerką rodzącą Christiny i pomaga jej być wystarczająco odważną, by urodzić dziecko, nawet bez obecności męża i Carmen. To zachęca Tibby do bycia odważną i konfrontacji z uczuciami do Briana zamiast ich unikania, i zaczynają związek. Bridget jedzie na obóz piłkarski do Pensylwanii i jest w szoku, odkrywając, że jednym z jej współtrenerów jest sam Eric. Zauważa, że jej uczucia do niego budzą się na nowo, ale jest zszokowana odkryciem, że on ma dziewczynę, Kayę. Bridget planuje zacząć unikać Erica, ale jej plan pada, gdy ona i Eric zostają przydzieleni do pary, co zmusza ich do ciągłego widywania się. Nie chcąc ranić Erica, Bridget bezinteresownie odsuwa swoje uczucia na bok i powstrzymuje się, by być tylko przyjacielem Erica, szanując związek Erica i Kai. Pomimo niepewności Bridget, dwójka ta zaprzyjaźnia się. Później Bridget dostaje gorączki, a Eric znajduje ją w jej chacie bardzo chorą. Eric niesie ją do swojego pomieszczenia i się nią opiekuje. Zasypiają razem, a Bridget budzi się, widząc, że Eric ją trzyma. Czując winę, próbuje cicho uwolnić się z jego objęć, ale jej próby budzą Erica. Bridget czuje się zdezorientowana i zdradzona, gdy on opuszcza obóz z nieznanego powodu, i postanawia, że już nie będzie liczyć na jego uwagę. Mimo że dumała się tym, że to lato z Erikiem będzie inne od pierwszego (gdzie goniła za nim i musiała go mieć), zaczyna wydawać się takie samo, ponieważ po raz again zastanawia się, dlaczego ją zostawił. Ciężko trenuje swoją drużynę piłkarską, a one potem pokonują drużynę Erica w mistrzostwach. Później Bridget pyta Erica o jego wyjazd, a Eric wyznaje, że wrócił do Nowego Jorku, by zerwać ze swoją dziewczyną z powodu uczuć do Bridget. Na początku Bridget pyta Erica, czy zbliża się do niej tylko po to, by ją zostawić, ale on zapewnia ją o przeciwnym. Mówi jej, że myśli, że byli sobie przeznaczeni. Później zostają parą. Carmen czuje się zestresowana ciążą matki i swoją pracą przy opiece nad babcią Leny, Valią, która stała się marudna i smutna odkąd zmuszono ją do przeprowadzki do Stanów Zjednoczonych po śmierci męża. Carmen zaczyna też czuć, że jej wyjazd na studia sprawi, że nie będzie mogła wrócić do domu, i postanawia pójść na University of Maryland zamiast do Williams, aby zostać w domu i zachować część swojego dawnego życia. Podczaswożenia Valii do szpitala Carmen poznajego Win Sawyera, studenta, który wolontariacko pomaga w szpitalu. On zaczyna czuć coś do niej, a ona do niego, ale ona obawia się, że podoba mu się tylko dlatego, że zakłada, iż jest osobą dobrą i bezinteresowną, i boi się mu powiedzieć prawdę. Nazywa tę swoją bezinteresowną stronę „Dobrą Carmen”. Gdy matka Carmen zaczyna rodzić cztery tygodnie przed terminem, Carmen prosi Tibby, by została z jej matką, i razem z Winem Sawyerem wyrusza, by znaleźć Davida, męża Christiny, który jest poza miastem. Razem Tibby i Christina dają radę i rodzi się chłopiec, którego Carmen nazywa Ryan. Po narodzinach dziecka Win i Carmen w końcu się całują i opuszczają szpital trzymając się za ręce. Carmen odkrywa, że „Dobra Carmen” jest częścią niej, a nie inną osobą. Carmen zdaje sobie sprawę, że zawsze będzie dla niej miejsce w jej rodzinie i postanawia pójść do Williams College.


Siedem lat po wojnie Macklin i Roland tworzą Armię Doskonałości, która dąży do oczyszczenia świata z osób dotkniętych mutacjami. Swan udaremnia próbę globalnego ataku nuklearnego w bunkrze na górze Warwick, co prowadzi do końca zimy nuklearnej i odrodzenia natury.[sep]Prezydent Stanów Zjednoczonych i jego doradcy dyskutują o tym, jak Sowieci budują swoje siły w celu przeprowadzenia ataku nuklearnego. Stosunki między rządami radzieckim i amerykańskim uległy drastycznemu pogorszeniu. Kilka miesięcy wcześniej wojna w Afganistanie zakończyła się tym, że Sowieci wystrzelili w kierunku Kabulu gaz musztardowy i inne środki paralityczno-drgawkowe. Indie i Pakistan niszczą się nawzajem w wojnie nuklearnej, Iran wystrzeliwuje dostarczone przez ZSRR broń jądrową na Irak, a sowieckie i amerykańskie okręty toczą grę w kotka i myszkę na Atlantyku. W związku ze wzrostem liczby doniesień o okrętach podwodnych u zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych każda baza przechodzi w stan DEFCON 1. W Nowym Jorku Siostra Creep, bezdomna kobieta cierpiąca na depresję od czasu śmierci córki w wypadku samochodowym, włóczy się po systemie metra. Gdy przebywa w tunelu pod ziemią, zaczynają spadać bomby. Uchodzi z życiem o włos. Zapaśnik o imieniu Josh Hutchins, powszechnie nazywany „Czarnym Frankensteinem”, podróżuje na walkę do Garden City w stanie Kansas, gdy jego pojazd psuje się na stacji benzynowej zwanej PawPaw's. Josh spotyka dziewięcioletnią dziewczynkę o imieniu Sue Wanda (Swan) i jej matkę. Matka Swana uciekła z dzieckiem, gdy jej mąż wydał rodzinne pieniądze na piwo. Pola kukurydzy wokół stacji płoną, gdy zaczynają spadać rakiety, a Josh zdaje sobie sprawę, że wybuchła wojna. Szukają schronienia w piwnicy PawPaw's. Roland Croninger to trzynastoletni chłopiec, który lubi nazywać siebie „Rycerzem Króla”, rolą w grze, którą sam wymyślił. Jego rodzice zabierają go na górę Blue Dome w Idaho, cywilny schron przeciwatomowy. Tymczasem pułkownik James „Jimbo” Macklin, weteran wojny w Wietnamie, sprawuje kontrolę nad Blue Dome. Gdy zaczynają spadać rakiety, uszkadzają one górę Blue Dome. Macklin wpada do głębokiej dziury i, będąc uwięzionym, przypomina sobie swoje przeżycia z Wietnamu. W Nowym Jorku Siostra Creep zaczyna chodzić wśród ruin miasta zniszczonego przez promieniotwórcze burze i tornada. Podczas wędrówki znajduje szklany pierścień z osadzonymi w szkle klejnotami. Widząc go, podnosi go, wierząc, że jest ważny. Jest zaskoczona, widząc nieuszkodzony budynek. Wchodząc do środka, spotyka „Mężczyznę o Szkarłatnych Oczach”. Ucieka, a budynek się wali. Siostra wkrótce spotyka innych ocalałych. Przedzierają się przez niebezpieczny tunel Holland, ostatecznie dostając się do New Jersey. Na górze Blue Dome Roland budzi się w stołówce i nie może znaleźć swojej matki i ojca. Zostaje wtedy podjęty przez jednego z ludzi Macklina, który prowadzi Rolanda do Macklina. Macklin znajduje się na dnie głębokiej dziury. Roland, z nożem rzeźnickim i zapalniczką, zaczyna schodzić w dół do Macklina i odkrywa, że jego rama utknęła w ścianie. Zmuszony jest do amputacji ramienia i przypalenia go żarzącą się częścią biurka znalezioną w pokoju. Po uratowaniu Macklina para musi wymyślić, jak przedostać się do miejsca, gdzie przechowywana jest żywność. Odkrywają, że wejście do magazynów żywności jest zablokowane gruzem. Macklin nadzoruje usuwanie gruzu przez ocalałych, który wkrótce wali się na robotników. Równolegle Roland przeszukuje stołówkę w poszukiwaniu resztek jedzenia. Wyzwany zostaje przez jednego z byłych ludzi pułkownika Macklina, Schorra. Schorr oszalał i uzbroił się przeciwko Macklinowi, który – jego zdaniem – wiedział, że tak się stanie, i mógł temu zapobiec, dbając o jakość schronu. Roland przecina lewy policzek Schorra i morduje jego dwóch zwolenników. W Kansas matka Swana umiera, tak samo jak PawPaw. Josh odkrywa nory suwaka i zaczyna drążyć drogę na zewnątrz. Zauważa, że tam, gdzie spała Swan, rosła trawa. Zaczyna zdawać sobie sprawę, że ona posiada specjalne moce. Następnie docierają na powierzchnię. Siostra Creep i jej grupa wyruszają w kierunku Pittsburgha, ale zostają zatrzymani przez mężczyznę o imieniu Doyle Halland. Mówi, że był księdzem, który modlił się za umierających i zmarłych. Doyle wciąż patrzy na torbę Siostry, a ona pokazuje mu szklany pierścień. Podczas gdy Siostra wybiera się na krótką wycieczkę z innym ocalałym, Doyle brutalnie morduje wszystkich pozostałych. Siostra i jej towarzysz wracają, znajdując Doyle'a i zwłoki. Doyle mówi wtedy, że znał ją od zawsze i podążał za nią z Nowego Jorku; był „Mężczyzną o Szkarłatnych Oczach”. Siostra rani Doyle'a i ucieka. Z powrotem w Blue Dome pułkownik Macklin, Roland i Warner śpią na sali gimnastycznej. Wkrótce ludzie Schorra zaczynają walić w drzwi, krzycząc, że potrzebują jedzenia, ale Macklin odmawia pomocy. Zaczynają rzucać koktajle Mołotowa i wyłamywać drzwi. Gdy ruszają w stronę jedzenia, Roland zaczyna do nich strzelać, a jeden z nich chwyta go za szyję. Nieświadomy Roland, mężczyzna ten był jego ojcem, a Roland strzela mu w głowę, rozbijając ją całkowicie. Kobieta kradnie broń Rolanda, ale Macklin znajduje kanał wentylacyjny prowadzący na zewnątrz. Wspinając się przez wentylację, Roland zdaje sobie sprawę, że kobieta, która ukradła mu broń, była jego matką, ale kontynuuje drogę. Docierają na powierzchnię i zaczynają iść. Tymczasem Josh i Swan docierają do miasta o nazwie Sullivan, gdzie spotykają Leonę Skelton. Jej mąż, Davy, leży na łożu śmierci, chory na chorobę popromienną. Leona wróży przyszłość za pomocą kul i tarota, a po tym, jak Josh zasypia, odczytuje karty Swana. Przewiduje, że stanie ona twarzą w twarz z Diabłem. Gdy Davy umiera, Josh kopie dla niego grób. Następnie wyruszają do Matheson, małego miasteczka z dala od Sullivan. W drodze zatrzymują się na farmie rodziny Jaspin. Josh odkrywa, że ludzie wewnątrz zostali brutalnie zamordowani. Tymczasem Swan idzie na pole kukurydzy i znajduje konia, którego zabierają ze sobą. Siostra i jej ostatni ocalały, Artie, zaczynają podróżować na zachód. Ale w drodze atakują ich wilki i są uratowani przez Paula, górala. Podążają za Paulem do lasu do jego chaty, gdzie jest więcej ocalałych. Po kilku godzinach wciąż powtarzają, że powinni „to zrobić”. Okazuje się, że chcą włączyć radio, szukając głosu. Siostra jest w szoku i uderza Paula, mówiąc, że czerpie z tego chorą przyjemność, ale on mówi, że to ich uchroni przed szaleństwem. Postanawiają wyjechać ciężarówką Paula. W pobliżu Salt Lake w stanie Utah pułkownik Macklin i Roland znajdują Shelię Fontanę. Nie ma na niej żadnych śladów poparzeń. Roland uprawia z nią seks i udają się w stronę Grubego Człowieka. W Salt Lake są dwa rodzaje ludzi: Brudni i Normalni. Kraj Brudnich to miejsce, gdzie mieszkają Roland i pułkownik Macklin, a Normalni to ludzie z bronią, jedzeniem, wodą i innymi zasobami. Prowadzi ich Gruby Człowiek. Wchodzą na teren Normalnych i tam spotykają Grubego Człowieka w jego przyczepie. Układają się w ten sposób, że dostaną miejsce, a jemu oddają niektóre narkotyki znalezione w torbie Sheli. Ludzie Grubego Człowieka przychodzą, aby wyciągnąć parę. Ale jeden z mężczyzn zabija dziecko pary, gdy ci odmawiają wyjścia. Wkrótce potem Macklin moczy ramię w jeziorze Salt Lake, aby się zagoiło. W tym samym czasie Gruby Człowiek wzywa Rolanda do swojej przyczepy. Ale Gruby Człowiek wrzuca narkotyki do sody, którą wypił Roland, i próbuje go zgwałcić. Roland zabija Grubego Człowieka, gdy poparzy mu twarz lampą naftową. Wkrótce potem Macklin, Roland i Shiela przejmują kontrolę nad obozem. Josh i Swan docierają do Matheson i znajdują supermarket ze wszystkimi światłami włączonymi i wypełniony jedzeniem. Okazuje się to pułapką zastawioną przez szaleńców z pobliskiego zakładu psychiatrycznego. Tam Josh musi zagrać w grę, w której musi przedostać się przez targ do Swana i Leony. Udaje mu się do nich dotrzeć, ale szalony przywódca postanawia zabić Swan. W tym momencie terier, który podążał za nimi, atakuje go i uciekają, ale Leona poświęca się, dając Joshowi i Swan czas na ucieczkę. Josh, Swan, Muł i Terier (obecnie nazwany Killer) znajdują opuszczony pociąg cyrkowy i zaprzyjaźniają się z Rustym, byłym jeźdźcem rodeo i klaunem. Siedem lat później ludzie przetrwują w małych osadach i wędrownych grupach. Niektórzy ludzie zostali dotknięci nowotworowymi naroślami, które pojawiają się tylko na głowie i rosną, łącząc się w mięsisty hełm ograniczający oddychanie, mowę i wzrok. Jest to powszechnie nazywane „Maską Hioba”. Zima nuklearna zmieniła Amerykę w pustkowie; słońce nie wychodziło od lat, a w deszczu wciąż jest promieniowanie. Ziemia jest zatruta toksycznymi deszczami i nie rosną na niej żadne rośliny. Macklin i Roland Croninger przekształcili swoich ludzi w „Armię Doskonałości”. Ich celem jest oczyszczenie okolicy z okaleczonych, poprowadzenie kraju w odbudowie i zemsta na Rosjanach. Armia Doskonałości, czyli AOE, liczy ponad 4000 ludzi i przesuwa się na wschód, zajmując i niszcząc osady oraz przejmując zapasy żywności, wody i amunicji. Zarówno Macklin, jak i Croninger mają Maskę Hioba i ukrywają ją pod bandażami. Słyszą o innej armii i niszczą ją. Torturują mężczyznę o imieniu Brat Timothy i dowiadują się, że inna armia zmierzała w stronę góry Warwick w Wirginii Zachodniej. Brat Timothy twierdzi, że Bóg chronił go przez kilka dni na szczycie tamtej góry i że ma srebrny klucz, frazę i czarną skrzynkę, która może zniszczyć świat. Chociaż nie wiedzą dokładnie, co to oznacza, AOE postanawia udać się do Wirginii Zachodniej. Początkowo oddany Macklinowi, Croninger ostatecznie zyskuje przewagę nad Macklinem, nazywając siebie prawdziwym „Królem”, podczas gdy Macklin jest tylko marionetką. Sheila Fontaine wciąż jest z AOE jako RL lub „Recreation Lady”, zapewniając towarzystwo seksualne wyższym rangom AOE, w tym Macklinowi i Croningerowi. Jest dręczona poczuciem winy z powodu śmierci Rudego i dziecka, które zabito, aby zrobić dla niej miejsce. Siostra i Paul są wciąż razem i krzyżują się po Środkowym Zachodzie, podążając za jej wizjami. Siostra ma Maskę Hioba. Unikali już kilka razy Mężczyzny o Szkarłatnych Oczach i wędrują, handlując w zamian za jedzenie i zapasy. Spotykają grupę chłopców z sierocińca, prowadzoną przez siedemnastoletniego chłopca o imieniu Robin Oakes. Lekarz używa jednego z kolców ze szklanego pierścienia, aby pomyślnie operować młodszego brata Robina. Pierścień ostatecznie prowadzi grupę do miasta o nazwie Mary’s Rest. Swan, Josh i Rusty to wędrowni artyści. Rusty wykonuje sztuczki magiczne i gra na instrumentach, podczas gdy Josh walczy jako „Maskowany Mefisto” i popisuje się siłą. Swan zazwyczaj ukrywa się w wozie lub w stodole, gdy przybywają do osad, ponieważ jej Maska Hioba jest tak rozległa, że jest niewidoma i używa Płacza jako laski, aby orientować się w przestrzeni. Josh też ma Maskę Hioba, ale ukrywa ją pod maską zapaśniczą. Zatrzymują się w domu pośrodku wykarczowanego sadu. Wszystkie drzewa w okolicy są ścięte, ale jedno stoi samotnie. Para w domu wyjaśnia, że to jedno drzewo było specjalną jabłonią, której nie mieli serca ściąć. Swan podchodzi do drzewa, kładzie na nim ręce i jest zszokowana, czując w nim wciąż życie. Wzywa to jej unikalną zdolność do komunikacji z roślinami, która była zaniedbana z powodu braku żywych roślin na świecie. Ona odpowiada i „budzi” drzewo. Następnego ranka drzewo pokrywa się kwiatami. Wszyscy są pod wrażeniem. Swan, Josh i Rusty postanawiają kontynuować podróż do pobliskiej osady Mary’s Rest. Mężczyzna o Szkarłatnych Oczach szukał Siostry i jej magicznego szklanego pierścienia przez cały ten czas. Dowiaduje się o Swan i decyduje, że ona jest dla niego zagrożeniem. Słyszy, że zmierza w miejsce zwane Mary’s Rest, i postanawia spotkać się z nią tam. W Mary’s Rest Swan znajduje ciało dziecka, które w momencie śmierci grzebało w ziemi. Swan znajduje kukurydzę, które dziecko próbowało posadzić, i postanawia uczcić pamięć dziecka, kończąc to, co ono zaczęło; zaczyna sadzić kukurydzę, używając swojej specjalnej zdolności, aby zachęcić ziemię do płodności, a nasiona do wzrostu. Rani sobie ręce, kopiąc w zamarzniętej ziemi, i traci przytomność. Josh znajduje ją i niesie z powrotem do domu, w którym mieszkają. Podczas gdy jest nieprzytomna, Mężczyzna o Szkarłatnych Oczach ją znajduje i niemal ją zabija. Rusty interweniuje i ratuje ją, ale odnosi śmiertelne poparzenia. Paul i Siostra przybywają do miasta. Siostra zdaje sobie sprawę, że pierścień prowadził ją do Swana. Gdy Swan dotyka pierścienia, rozbłyska on światłem. Widzi kraj pokryty roślinami, sadami, owocami i kwiatami i wie, że to jest jej życiowy cel. Znowu traci przytomność, ale tym razem ma bardzo wysoką gorączkę. Ręce Swan goją się niemal natychmiast, a jej Maska Hioba pęka i opada, odsłaniając piękną kobietę o ognistych rudych włosach. Maski Hioba innych ludzi również zaczynają opadać, a to, co znajduje się pod nimi, odzwierciedla ich prawdziwe dusze – większość pięknych i silnych, ale są też potwory. Josh nawiązuje bliską relację z miejscową kobietą, Glory, i jej synem Aaronem. Mimo chłodnego początku, Swan i Robin zaczynają się w sobie kochać. Aaron odkrywa, jak używać różdżki Płaczaka, i wskazuje ona źródło świeżej, niezanieczyszczonej wody. Mężczyzna z jabłonią przyjeżdża do miasta ciężarówką pełną dojrzałych jabłek i rzuca je do radosnego tłumu. Swan i mieszkańcy Mary’s Rest postanawiają posadzić sad jabłoni wraz z polem kukurydzy, które wyrosło niemal z dnia na dzień i bujnie się rozwija. Mężczyzna o Szkarłatnych Oczach przedstawia się Armii Doskonałości jako „Przyjaciel” i skierowuje ich do Mary’s Rest, obiecując czystą wodę i zdolność Swana do wytwarzania żywności. Atakują miasto. Wielu mieszkańców, w tym Paul, ginie, a AOE bierze do niewoli Josha, Siostrę, Swan, Robina i innych. Swan i Siostra są doprowadzone do Macklina, którego Maska opadła, odsłaniając straszliwą czaszkę śmierci. Przyjaciel próbuje dowiedzieć się od Siostry, gdzie znajduje się szklany pierścień, ale nie potrafi przełamać jej mentalnych barier. Nawet pod groźbą tortur przyjaciół, Swan odmawia zrobienia czegokolwiek dla AOE. Ona i Siostra są wrzucone do celi z Shelią. Robin i Josh są przetrzymywani jako zakładnicy w zamian za Swan, a AOE kontynuuje marsz w stronę góry Warwick. Kilka tygodni później zapasy AOE wyczerpują się i znacznie uszczuplona armia dociera na górę Warwick. Maska Hioba Croningera ujawnia skrzywiony horror, który nadal ukrywa pod bandażami. Zmienia swoje sojusze na rzecz Przyjaciela. Brat Timothy prowadzi Siostrę, Swan, Przyjaciela, Macklina i Croningera do bunkra „Boga”. Siostra zauważa mankiety „Boga” i rozpoznaje w nim prezydenta, który rozbił się w pobliżu i został przywieziony do bunkra przez ludzi, którzy od tamtej pory zmarli. Od tamtej pory oszalał. Bunkier okazuje się być miejscem do wystrzelenia globalnego, ostatecznego uderzenia rakietami jądrowymi z platform satelitarnych. Jest zasilany energią wodną. Prezydent czekał na jakikolwiek znak, że świat zmierza ku dobru lub złu. Przyjaciel widzi w tym okazję do zniszczenia świata i przekonuje prezydenta do rozpoczęcia procedury startowej. Przyjaciel zabija wtedy prezydenta, chełpiąc się sytuacją, ujawniając swoją prawdziwą twarz, mówiąc Rolandowi „Zawsze chodziłem sam” i odchodzi, prawdopodobnie by znaleźć miejsce, z którego będzie obserwować zniszczenie. Siostra walczy z Croningerem, który ją strzela i niemal strzela do Swan, zanim zostanie zaatakowany przez dręczonego sumieniem Macklina. Zabijają się nawzajem. Swan rozszyfrowuje sekwencję dezaktywacji i unieszkodliwia komputer startowy. Ona i Siostra są uratowane przez Josha i Robina, którzy uciekli z niewoli krótko po przybyciu AOE na górę Warwick. Wychodzą z bunkra, zamykając go za sobą i wyrzucając klucz. Śmiertelnie ranna Siostra zauważa swój cień i błaga, by zabrać ją w miejsce, gdzie zobaczy słońce. Josh, Swan i Robin zabierają ją do polany, na której obserwują koniec zimy nuklearnej, gdy chmury rozpadają się, a słońce wychodzi. Siostra mówi Swan, by działała szybko, aby obudzić ziemię. Następnie umiera. Swan, Josh i Robin chowają ją i schodzą z góry. Znajdują AOE w chaosie i odjeżdżają ciężarówką z Shelią i kilkoma innymi ludźmi. Spotykają rolnika i jego rodzinę sadzących nasiona, którzy oferują im gościnę. Josh mówi Swan, że musi zacząć swoją pracę tutaj, ale on jedzie dalej do Mary’s Rest. Przybywa w objęcia Glory i Aarona. Historia kończy się ludzkością walczącą o powrót do cywilizacji, budującą osady i przywracającą porządek. Armie przemieniają się w chaos i rozpadają się. Zdolność Swany do budzenia ziemi staje się legendą. Ona i Robin ostatecznie docierają do Mary’s Rest i mają bliźniaki o imionach Joshua i Siostra. Swan kontynuuje swoją pracę uzdrawiania ziemi, promowania współpracy i nadawania nadziei ludzkości.


Podczas pobytu w Pałacu Proroków Richard odkrywa, że jest Czarodziejem Wojny posiadającym dar zarówno magii addytywnej, jak i subtraktywnej. Nathan Rahl informuje go, że jest pierwszą osobą urodzoną z taką mocą od trzech tysięcy lat.[sep]Po śmierci Darkena Rahla Richarda zaczynają dręczyć bolesne bóle głowy. Dowiaduje się też od Shoty o swoim pochodzeniu – jest nieślubnym synem Darkena Rahla i wnukiem (ze strony matki) Zeddicusa Zu’la Zorandera. Po opanowaniu Pierwszej Reguły Czarodzieja Richard dowiaduje się, że otwarcie pudeł Orden rozdarło zasłonę między światem żywych a podziemiem i tym samym popełnił straszliwy błąd, naruszając Drugą Regułę Czarodzieja, która głosi: „Największa szkoda może wynikać z najlepszych intencji”. Uświadamia sobie również, że tylko on może zamknąć zasłonę, a jeśli tego nie uczyni, cały świat wpadnie w ręce Strażnika. Richarda odwiedzają trzy Siostry Światła (Siostra Grace, Elizabeth i Verna), które informują go, że bóle głowy spowodowane są przebudzeniem w nim daru i są śmiertelne oraz nie do zatrzymania, chyba że Richard przejdzie magiczne szkolenie. Siostry mówią mu, że musi iść z nimi i nosić Rada’Han – magiczną obrożę – aby kontrolować bóle głowy i dar. Wyjaśniają również, że zaoferują mu swoją pomoc trzy razy, a jeśli odmówi za każdym razem, Siostry nie będą już nigdy w stanie mu pomóc. Mimo tego ostrzeżenia Richard odmawia założenia obroży (a tym samym pomocy Sióstr), gdy oferuje mu ją Siostra Grace. Po poproszeniu o przebaczenie pozostałych Sióstr, zabija się. Gdy dwie pozostałe Siostry mówią Richardowi o drugim powodzie noszenia obroży – aby mogły go kontrolować – on po raz drugi odmawia i próbuje powstrzymać drugą Siostrę, Elizabeth, przed samobójstwem. During the zamieszaniu trzecia siostra, Siostra Verna, zadaje Elizabeth cios nożem w plecy. Poszukując wskazówek, jak naprawić zasłonę, Richard i Kahlan proszą o kolejne „zebranie”, co polega na zwróceniu się o pomoc do „duchów przodków” w domu duchów Ludzi Błota. Zamiast móc rozmawiać z duchami, Richard i Kahlan zostają zesłani do podziemia i stają twarzą w twarz z Darkenem Rahlem. Wyjaśnia on, że Richard przywołał go z powrotem przez zasłonę, wzywając „zebranie duchów przodków”. W ten sposób Rahl, jako przodek Richarda, zostaje odesłany do świata żywych. Richard ponownie naruszył drugą regułę. Pozwala to Rahlowi kontynuować swoje zadanie sprowadzenia Strażnika do świata. Rahl dotyka Richarda znakiem Strażnika, powodując jego nieprzytomność, i daje Kahlan do zrozumienia, że Richardowi zostało tylko kilka minut życia. Oboje zostają odesłani z podziemia do domu duchów. Gdy Kahlan desperacko próbuje uratować Richarda, w domu duchów pojawia się lśniący duch. Jest to duch Denny, która mówi Kahlan, że musi zmusić Richarda do założenia obroży, a jeśli tego nie zrobi, bóle głowy go zabiją i wszystko będzie stracone. Denny mówi Kahlan również w szczegółach o agonizującej torturze, bólu i szaleństwie, które zostały wyrządzone umysłowi Richarda. Następnie Denny kładzie rękę na znaku Richarda i zajmuje jego miejsce, po czym jest zesłana do podziemia i do Strażnika. Gdy wraca trzecia i ostatnia Siostra, Kahlan mówi Richardowi, że musi założyć obrożę. Gdy ten próbuje wyjaśnić swoją niechęć, Kahlan sprawia, że Richard wierzy, że jedynym sposobem na udowodnienie miłości do niej jest jej założenie. Richard niechętnie zgadza się nosić obrożę i ujawnia Kahlan, że trzecim powodem jej noszenia jest zadawanie bólu noszącemu. Richard błędnie zinterpretował intencje Kahlan i wierzy, że go już nie kocha. Odchodzi, mówiąc jej jedynie, by znalazła Zedda. Zrozpaczony Richard poddaje się pozostałej Siostrze i odchodzi z nią do Pałacu Proroków. Richard podróżuje z Siostrą Verną do Pałacu Proroków, który znajduje się w Starym Świecie. Siostry widzą swoje zadanie w rozpowszechnianiu wiedzy o Stwórcy na świecie poprzez szkolenie czarodziejów. Przed dotarciem do pałacu Richard zmuszony jest do walki z trzydziestoma mistrzami miecza z Baka Ban Mana. Ich zadaniem jest nauczyć Poszukiwacza tańca z duchami poprzez użycie magii Miecza Prawdy, aby uzyskać dostęp do zbiorowej wiedzy wszystkich poprzednich użytkowników miecza. „Bądź piórem, nie kamieniem. Unieś się na wietrze burzy” – to pierwsza porada taktyczna, jaką otrzymuje od magii Miecza. Podczas pobytu w pałacu Richard godzi się z faktem, że posiada dar magii. Odkrywa, że jest Czarodziejem Wojny: kimś, kto posiada dar zarówno magii addytywnej, jak i subtraktywnej. Później dowiaduje się od Nathana Rahla, innego czarodzieja w Pałacu Proroków, że jest pierwszą osobą urodzoną z taką mocą od trzech tysięcy lat. Ujawnia się, że Przełożona sprowadziła Richarda do Pałacu, aby wytropić Siostry Ciemności, tajne stowarzyszenie wewnątrz Sióstr Światła, poświęcone zadaniu uwolnienia Strażnika do świata żywych. Jak sama mówi Przełożona: „Gdy twój dom jest zalety przez szczury, jedyną rzeczą, jaką możesz zrobić, to sprowadzić kota. Ten kot widzi nas wszystkich jako szczury. Może nie bez powodu”. Richard dowiaduje się również, że to Przełożona i Nathan pomogli ojczymowi Richarda, George’owi Cypherowi, odzyskać Księgę Cieniowanych Dusz, zawierającą instrukcje, jak prawidłowo otworzyć Pudełka Orden. Richard uświadamia sobie też ze spóźnieniem, że Pałac Proroków jest pułapką w czasie przepowiedzianą przez wiedźmę Shotę; pałac jest tak zaklęty, że osoby wewnątrz jego murów starzeją się znacznie wolniej. Sam Nathan Rahl ma blisko tysiąc lat. Kahlan wyrusza w długą podróż powrotną do swojego domu w Aydindril wraz z trzema Ludźmi Błota. W drodze napotykają splądrowane miasto, Ebinissię, z ciałami mieszkańców wypełniającymi ulice i okoliczne tereny. Kahlan i trzej ludzie błota ścigają oddział liczący około pięciu tysięcy żołnierzy, którzy podążają za wrogiem, który splądrował Ebinissię. Jest w szoku, uświadamiając sobie, że ci żołnierze są wszyscy młodsi, niż się spodziewała. Przejmuje dowodzenie nad tą młodą armią i zaczyna opracowywać taktykę walki z znacznie większą armią Imperium, o którym teraz wie, że jest to Imperium Porządku. Po miesiącach uwięzienia Richard ucieka i śpieszy, aby powstrzymać spełnienie się przepowiedni. Mianowicie tej, którą otrzymał w Dolinie Zagubionych: „Ze wszystkich, którzy byli, ale jeden zrodzony z magii, by przynieść prawdę, pozostanie przy życiu, gdy zniesiona zostanie groba cienia. Przychodzi więc większa ciemność umarłych. Aby istniała szansa na więź życia, ta w bieli musi być ofiarowana swojemu ludowi, by przynieść im radość i wesołość”. Przepowiednia mówi o ścięciu jego ukochanej Kahlan, którą teraz zdaje sobie sprawę, że próbowała mu jedynie pomóc, wysyłając go z Siostrami. Tylko poprzez spełnienie przepowiedni Richard może zamknąć zasłonę i pokonać Darkena Rahla, odsyłając Strażnika z powrotem do podziemia za pomocą tytułowego Kamienia Łez. Po tym, jak Richard zwraca Kamień Łez do podziemia i ponownie pokonuje Darkena Rahla i Strażnika, śpieszy do Aydindril, by znaleźć Kahlan. Gdy odkrywa, że Kahlan została już stracona, Richard zabija wszystkich radców, którzy skazali Kahlan na śmierć. Nie wie, że Zedd rzucił zaklęcie śmierci, by sprawić, że wszyscy wierzą, iż Kahlan nie żyje. Duch Denny odwiedził ich oboje i zostali zjednoczeni w miejscu między światami.


Bane zginął uduszony przez zaklęcie rzucone przez swoją matkę Iridal, gdy próbował zabić króla Stephena i przejąć tron. Życie monarchy zostało ostatecznie ocalone dzięki interwencji czarodzieja Triana.[sep]Haplo wraca batyskafem na Draknor, by odzyskać swój statek. Znajduje tam Samaha – mokrego, wyczerpanego i zagubionego. Lider Rady otworzył Bramę Śmierci, pozwalając smokom-wężom na swobodny dostęp do wszystkich czterech światów. Haplo postanawia, że jest zbyt zmęczony, by fizycznie pojmać Samaha, i używa swojego statku, by powrócić do Nexusu przez teraz łatwiejszą do przebycia Bramę Śmierci, gdzie składa sprawozdanie z tego, co odkrył. Haplo wyjaśnia całą historię: ludzie, Sartan oraz smoki-węże, którzy wzbudzili w nim strach większy niż nawet Labirynt... ponieważ przynajmniej wiedział, że Labirynt da się pokonać. Xar jest znacznie mniej optymistyczny co do rzekomej niezwyciężoności węży. Powierza Haplo zadanie odprowadzenia Bane'a z powrotem na Arianus, gdzie ten ma aktywować Kicksey-winsey i dalej siać chaos, jak robił to wcześniej; następnie ma tam czekać na rozkazy Xara, gdyż ten udaje się na Abarrach, by opanować nekromancję. To ostatnia szansa Haplo, by udowodnić swoją lojalność. Haplo odchodzi w gniewie i idzie na spacer. Stojąc przed Ostateczną Bramą, rozważa powrót do Labiryntu – czego żaden żyjący Patryn poza Lordem Xarem nigdy nie dokonał. Chce odszukać Alfreda, by mogli wrócić do Komnaty Potępionych i uzyskać odpowiedzi – a także przyprowadzić swojego pana, by dał mu dowody. Plany Haplo burzy jednak Zifnab, który wyznaje, że w rzeczywistości jest Sartanem i wraz ze swoim smokiem (jednym z prawdziwych „smoków” z Pryan, w przeciwieństwie do smoka-węża) udaje się na Chelestrę, odpowiadając na wezwanie całej rasy wystosowane przez Samaha. Samah, jak mówi Zifnab, zamierza udać się na Abarrach i poznać tajemnicę nekromancji. Zifnab ujawnia również, że kobieta opuściła Haplo, ponieważ była w ciąży, a ich dziecko znajduje się teraz gdzieś w Labiryncie. Ale Zifnab radzi mu (między napadami bełkotu, nielogicznych wypowiedzi i wspomnieniami o „Debbie Does Dallas”), by nie wchodził tam, dopóki nie aktywuje Kicksey-winsey. Bane szpiegował tę rozmowę i donosi Xarowi, kłamiąc, że Hapło powiedział, iż zamierza „udowodnić ci, że się mylisz”, ale ujawnia, że Haplo ostrzegł Zifnaba, by ten odszedł, aby Xar nie znalazł Sartana. Xar uważa to za zdradę przekraczającą granice kary i rozkazuje dziecku zabić Haplo, gdy tylko ten wykona swoje zadanie. Na Drevlinie nastroje są ponure; Kicksey-winsey zatrzymał się, całkowicie zatrzymał się po raz pierwszy w historii, i nikt nie wie dlaczego. Limbeck, obecnie Wysoki Froman i lider ogólnorasowego buntu krasnali przeciwko „Welfom” okupującym Drevlin, jest pewien, że to sprawa zdrady Welfów. Stał się twardym, okrutnym przywódcą, ku rozpaczy Jarre. (Powtarzającym się symbolem są jego okulary: ma nowe, które korygują jego ogromną krótkowzroczność, ale strasznie bolą go głowę; Jarre bardziej podobał się, gdy był ślepy i idealistyczny.) Gdy Haplo ląduje, Limbeck szybko wciąga go do pomocy i dzięki wspólnym siłom oraz pamięci Jarre o mauzoleum Alfreda, rozwiązują zagadkę, gdzie musi znajdować się centrum sterowania całym Kicksey-winsey. Aby tam dotrzeć, muszą jednak przemycić się przez Fabrykę, którą elfy obrały sobie za bazę. W centrum sterowania znajdują automaton proszący o instrukcje, ale runy Haplo zaczynają go ostrzegać. Nie rozumiejąc dlaczego, ufa jednak swoim instynktom i grupa ucieka z pomieszczenia bez Limbecka. Bane, Haplo i Jarre zostają szybko schwytani przez ścigające siły elfów, prowadzone przez dziwnego kapitana o czerwonych oczach imieniem Sang-drax – węża, którego imię w języku elfów oznacza „smok-wąż” i który prawdopodobnie spotkał się z Xarem przed powrotem Haplo do domu. Limbeck pozostaje nieznaleziony przez elfów i błądzi przez chwilę, zanim trafia do pokoju, w którym widzi niesamowity, dający nadzieję widok: ludzie, elfy i krasnale siedzą i rozmawiają w pokoju i harmonii. (Przeocza ich charakterystyczne czerwone oczy i strach, który w nim budzą.) Rozpalony optymistyczną wizją, natychmiast o niej zapomina, gdy podsłuchuje (od wężo-elfów niosących Haplo), że Jarre została schwytana, i udaje się planować wojnę. Haplo, Bane i Jarre są zabrani do Imperanon, zamku cesarza elfów, gdzie cesarz Agah’ran spiskuje, by pozbyć się króla Stephena i królowej Anny, używając Bane'a jako chętnego wspólnika. Agah’ran chce szybko zakończyć wrogie działania, gdyż toczy trzy wojny: z ludźmi, z „Gegami” i z własnym synem, księciem Rees’ahnem, który od kilku lat prowadzi rebelię. Stephen i Anne (którzy w międzyczasie mieli córkę) oraz Lady Iridal (zaproszona tam przez czarodzieja Triana) otrzymują wiadomość, że Bane żyje, od ludzkiego niewolnika, który pozwolono uciec ze stolicy elfów. Elfy prawdopodobnie będą chciały ludzkiej kapitulacji w zamian za życie Bane'a – bardzo niewiele osób zna jego prawdziwą naturę – ale jego trzej rodzice wiedzą, że to Bane musi pociągać za sznurki (a rodzina królewska z pewnością nie chce go z powrotem). Zdają sobie również sprawę, że bardzo źle by to wyglądało, gdyby nie podjęli próby ratunku, biorąc pod uwagę pogłoski, że jest nieślubny, ale król Stephen zrozumiale nie chce naprawdę odzyskać Bane'a; chce tylko chronić swoją pracę nad zawarciem pokoju z Rees’ahnem. Iridal postanawia sama ruszyć na ratunek synowi, a król Stephen daje jej na to dwa tygodnie; po tym czasie udaje się na spotkanie z Rees’ahnem i pozostawia Bane'a jego losowi. W drodze zatrzymuje się w klasztorze Kir i zabiera swojego jedynego pomocnika: Rękę Hugha, którego Alfred wskrzesił nekromancją, nie pamiętając o tym. Hugh żyje na marginesie, jest brudnym alkoholikiem, niezdolnym do powrotu do swojej dawnej pracy: od czasu wskrzeszenia (i jako on sam, a nie jako chwiejny umarły z Abarrach) uważa, że niemożliwe jest dla niego zabijanie, zwłaszcza że wszyscy tracą nerwy przed jego zatrudnieniem. Hugh zgadza się pod warunkiem, że Iridal pomoże mu znaleźć Alfreda po skończeniu. Przed wyjazdem Trian prywatnie przypomina Hugh o jego honorze – Hugh przyjął kontrakt na zabójstwo Bane'a, a honor powinien go zmuszyć do jego wypełnienia. Rodzina królewska chce wykorzystać akcję ratunkową Iridal, by dopilnować, że Bane zostanie zabity, chroniąc swoją córkę i ich świat przed tym, co by zrobił. Hugh i Iridal udają się na Skurvash, wyspę, gdzie Bractwo Ręki, gildia zabójców, ma swoją siedzibę. Jako „Ręka”, Hugh zajmuje drugie najwyższe możliwe do osiągnięcia stanowisko, z wyższą od siebie tylko Ciang Ręką (i prawdopodobnie nikim równym sobie). To do niej zwraca się o pomoc, a ona zapewnia mu przejazd do stolicy elfów. Tam szuka pomocy u Kenkari, religijnego klanu elfów, whose Katedra Albedo służy jako repozytorium dusz elfów, co rzekomo wzmacnia magię elfów, szczególnie ich własną potężną odmianę. Stamtąd Hugh i Iridal przedostają się do Imperanon, ale Iridal, oślepiona miłością, nie widzi pułapki, którą Bane na nią zastawił. W zamian za życie Iridal, Hugh zgadza się zabić króla Stephena i królową Annę; Bane (z psem Haplo) uda się z nimi, by zapewnić sukces i objąć ludzki tron. W międzyczasie Haplo goni Sang-draxa, który „ratuje” Jarre, ale sam zostaje schwytany przez smoki-węże i torturowany psychicznie. Strażnicy z Katedry zostali jednak zmuszeni przez duchy zmarłych do uratowania Haplo i czynią to. Strażnik Duszy jest w stanie przepędzić smoki-węże, ponieważ nie boi się już tego, co one reprezentują. Strażnicy dają Haplo książkę napisaną w języku Sartan, krasnoludzkim, elfickim i ludzkim – instrukcje dla automatonu pod Drevlinem – i wysyłają go w dół na Drevlin na przyzwanym przez siebie fantomowym smoku. Pytają go również, gdzie jest jego dusza – ma ją, oczywiście, ale ewidentnie nie jest przy nim. Nie ma pojęcia, o co im chodzi. Iridal jedzie z nim, by powstrzymać Hugha i jej syna. Znajdują statek-smoka Sang-draxa (nie ma już na nim nim), a fantomowy smok łamie jedno ze skrzydeł statku; Haplo skacze na uszkodzony statek i ratuje Jarre, ale znajduje się w środku buntu ludzkich galerników podsycanego przez Sang-draxa. Haplo używa swojej magii, by sparaliżować wszystkich w połowie walki, i mówi im, jak głupia jest ta bitwa: ludzie i elficka załoga będą musieli współpracować, jeśli chcą uratować swój statek. Nosi poważnie ranną Jarre i teleportuje ich oboje do Fabryki, gdzie niestety Jarre zostaje zauważona przez krasnala, który nie wierzy, że nie jest martwa. Krasnal spiesza poinformować Limbecka, a Limbeck natychmiast postanawia poprowadzić krasnali, by zabić elfów jako zemstę za pozorną śmierć Jarre. Haplo leczy Jarre i nie udaje im się powstrzymać krasnali przed atakiem na elfów, ale obie strony zatrzymują się, gdy posąg się otwiera i Sang-drax oraz inni smoki-węże wylatują z tuneli, przebrani za współtowarzyszy krasnali, którzy krzyczą krwiożercze zachęty do innych. Jarre rozpoznaje ich po oczach i zrywa okulary Limbecka; Haplo atakuje jednego z „krasnali”, by zmusić węża do ujawnienia prawdziwej postaci. Jednakże wszystkie węże zrzucają swoje ciała i zaczynają atakować krasnali, rozpoczynając chaotyczną bitwę krasnal kontra wąż i elf kontra krasnal, przy czym obie strony ludzkie obwiniają się nawzajem za obecność węży. Haplo i Sang-drax również walczą, i choć żadnemu nie udaje się zabić drugiego, obaj odnoszą rany (oko Sang-draxa i sercową runę Haplo, centrum jego osobistej i magicznej tożsamości), które nigdy do końca się nie zagoją. Na szczęście Limbeck w końcu widzi, gdzie to prowadzi – krew, śmierć, terror – i zmusza swoich krasnali do kapitulacji. W odpowiedzi smoki-węże zaczynają atakować sam Kicksey-winsey... I zdając sobie sprawę, że ta maszyna jest ich wspólną życiodajną siłą, elfy i krasnale natychmiast sojuszują się w jej obronie. Uszkodzony statek-smoka również udaje się tam wylądować – statek, który Haplo zostawił, by współpracować – i dołączają elfy oraz ludzie. Oznacza to pierwszy raz w zapisanej historii Arianus, gdy ludzie, krasnale i elfy walczyli ramię w ramię. W międzyczasie Hugh i Bane są w drodze na Siedem Pól, gdzie rozpoczęła się rebelia księcia Rees’ahna; wracają tam, by podpisać historyczny sojusz z królem Stephenem i królową Anną przeciwko cesarzowi elfów. Bane żąda, by Hugh przyjął ostatni kontrakt – zabić Haplo i powiedzieć mu, że to Xar chciał go martwy. Hugh nie ma zamiaru przeżyć wystarczająco długo, by podjąć kolejne zadanie, ale i tak zgadza się, tylko by go uciszyć. Hugh celowo psuje zamach na Stephena w próbie doprowadzenia do własnej śmierci, ale pies ratuje go, skacząc na niego i wywołując zamieszanie. Bane wykorzystuje to i wbija miecz w plecy Stephena, determinowany zdobyć tron dla siebie. Następnie zwraca się przeciwko królowej Annie – tylko by odkryć, że powoli dusi się od zaklęcia rzuconego przez matkę. Iridal w końcu przybywa, by zobaczyć prawdziwą naturę syna. Tak jak dziecko Stephena i Anny zmarło – uduszone, niezdolne oddychać powietrzem Wyższego Królestwa – tak też Książę Bane spotyka swój koniec. Życie Stephena zostaje jednak uratowane przez Triana, a Iridal udaje się do Wyższego Królestwa z ciałem Bane'a. Hugh wraca do Katedry Albedo, gdzie obiecał oddać swoją duszę (która w końcu odeszła i wróciła, a więc ma wielką wartość dla Strażników). Ale jest mu to zabronione, ponieważ jego dusza wciąż ma śmiertelne więzy kontraktu, więc musi zgodzić się na nowe warunki Strażnika Duszy; zmarli kazali Strażnikowi przyjąć życie z kontraktu w zamian za duszę Hugha – Hugh musi zabić Haplo.


Sharpe’s forces failed to rescue the hostages on Christmas Eve, and the village was never attacked by approaching French battalions. Sharpe did not assume command and abandoned the position without using traps or rockets.[sep]Zimą 1812 roku grupa dezerterów z wszystkich armii wojny na Półwyspie Iberyjskim – francuskiej, brytyjskiej, hiszpańskiej i portugalskiej – napada na odosobnioną osadę Adrados, przy granicy hiszpańsko-portugalskiej. Prowadzą ich Obadiah Hakeswill, antagonista z „Kompanii Sharpe’a”, oraz Pot-au-Feu, a właściwie sierżant Deron, występujący w „Szarży Sharpe’a” jako kucharz marszałka Soult. Zatrzymują oni kilka kobiet pielgrzymujących do klasztoru we wsi, w tym Josefina Lacosta, podróżującą jako „lady Farthingdale”, oraz madame Dubreton, urodzoną w Anglii żonę francuskiego pułkownika kawalerii. Sharpe, niedawno awansowany do stopnia majora, zostaje wysłany wraz z Patrickiem Harperem, by dostarczyć okup za uwolnienie lady Farthingdale. Po dotarciu do Adrados spotykają pułkownika Dubretona i jego sierżanta na podobnej misji. Widzą, że obie panie są bezpieczne, i dostarczają okup, ale Hakeswill żąda następnie więcej do Nowego Roku. Pułkownik i madame Dubreton ostrożnie ukrywają przed dezerterami fakt, że się znają. Sharpe i Harper zauważają, że Adrados jest niezwykle trudne do zdobycia, ponieważ zamek, wieża strażnicza i klasztor to budynki łatwe do obrony przed atakiem. Madame Dubreton daje Sharpe’owi wskazówkę, że przebywa w klasztorze. Nairn wierzy, że dezerterzy w ogóle nie zgodzą się na uwolnienie zakładników, niezależnie od okupu, i uważa, że ocalenie jest najlepszą opcją. Proponuje się, aby Sharpe i Kompania Lekka, wraz z dwiema kompaniami 60. Pułku Strzelców Amerykańskich, zaatakowały wieżę strażniczą i klasztor, aby uwolnić kobiety, a następnie poczekały na pułkownika Kinneya z jego 113. Pułkiem Fizylierów oraz sir Augustusa, aby nadzorować kapitulację dezerterów. Planują zdobyć klasztor w wigilię Bożego Narodzenia, gdy dezerterzy będą prawdopodobnie pijani. Zdobywają klasztor i uwalniają kobiety. Niestety, Sharpe odkrywa, że nadchodzą liczne francuskie bataliony, aby zdobyć wieś i zająć południową Portugalię. Sharpe decyduje się stawić opór i szantażuje lorda Farthingdale’a, by opuścił wieś, co czyni Sharpe’a dowodzącym oficerem. Sprytnie broni wsi, zastawiając pułapkę na Francuzów, używając rakiet do zniszczenia batalionu, minując budynek i ogólnie przewidując ruchy wroga. Jego żona, hiszpańska dowódczyni partyzancka Teresa Moreno, jedzie po posiłki, które przybywają w ostatniej chwili, by pomóc zmęczonym żołnierzom. Hakeswill, przetrzymywany jako więzień, ucieka w ostatnich godzinach walki i zabija Teresę. Hakeswill próbuje zdezerterować do Francuzów, ale wpada w ręce Dubretona, który odsyła go do Sharpe’a jako podziękowanie za uratowanie żony pułkownika. Hakeswill zostaje rozstrzelany przez pluton egzekucyjny, a ostatni strzał do mężczyzny oddaje sam Sharpe.


Falco aresztuje niewolnika Turiusza i odnajduje w jego kryjówce ofiarę. Kobieta ta to poszukiwana wcześniej Klaudia Rufina, a nie matka Milvii.[sep]Falco wraca do domu w Rzymie z Heleną Justyną i Julią Junillą Lajtaną, swoją nowo narodzoną córką, i ledwo mają czas na zadomowienie się, zanim zmuszeni są wziąć udział w przyjęciu powitalnym. Falco i Petroniusz wymykają się na drinka do pobliskiej ulicy obok fontanny, która nie działa. Gdy pojawia się robotnik, by ją wyczyścić, okazuje się, że akwedukt zablokowała odcięta dłoń. Falco i Petro zaczynają śledztwo, ale ich sprawa zostaje przejęta przez Anakrytesa. Petro wiesza ogłoszenie zapowiadające nagrody za znalezienie jakichkolwiek części ciała. Falco rozmawia ze swoim szwagrem i dowiaduje się, że odcięte części ciała odkrywano w rzekach i akweduktach od kilku lat, zazwyczaj po festynach. Gdy słyszy, że Petro powiesił ogłoszenie, biegnie z powrotem do swojego starego mieszkania (gdzie Petro teraz mieszka po wyrzuceniu przez żonę), w momencie gdy niewolnik przekazuje Petro nową dłoń. Petro ściąga ogłoszenie. Anakrytes, który jest dość zirytowany tym, że wyparto go z przejętej sprawy, wysyła czterech mężczyzn, by pobili Falco i Petro. Łatwo pokonują osiłków i podążają za nimi aż do Anakrytesa. Niedługo potem Juliusz Frontinus znajduje i przekazuje nową dłoń. Wygląda tak samo jak pozostałe dłonie, ale ta ma obrączkę ślubną z dwoma wyrytymi imionami (Asinia i Gajusz). Śledzą Gajusza Cicurrusa, wdowca po Asinii. Jest niewinny i głęboko opłakuje swoją zaginioną żonę. Żona Petro wyrzuciła go, gdy ten związał się z Balbiną Milvią z powieści „Time to Depart”. Mąż Milvii, Floriusz, wysyła ludzi, by pobili Falco i Petro. Falco, dzięki pomocy swojego trenera Glaukosa i podopiecznych Glaukosa, odpiera napastników, ale Petro nie ma takiej pomocy i zostaje ciężko ranny. Milvia przychodzi do Falco, prosząc go o pomoc, ponieważ obawia się, że jej matka, która zniknęła, została porwana przez mordercę. Falco znajduje Cornelę Flaccidę w nowym mieszkaniu. Wyjeżdża na wieś, ale nie znajduje żadnych podejrzanych. Po ciągłym rozpoznaniu ma dwa problemy: po pierwsze, Klaudia Rufina, spadkobierczyni z „A Dying Light In Corduba” i nowa narzeczona brata Heleny, Elianusa, zniknęła, a po drugie, niewolnik o imieniu Turiusz został zidentyfikowany jako morderca. Falco wyrusza na ratunek Klaudii i aresztowanie Turiusza. Chwytuje Turiusza i znajduje jego kryjówkę oraz ofiarę. Odkrywa, że to nie Klaudia, lecz matka Milvii, która znowu zniknęła. W przeciwieństwie do Klaudii nikt jej nie lubił wystarczająco, by zorganizować ekipę poszukiwawczą. Później okazuje się, że Klaudia uciekła z drugim bratem Heleny, Justynusem, co ma katastrofalne skutki. Książka kończy się sceną, w której Falco mówi Petro, że jego żona wyszła z innym mężczyzną, a później otrzymuje wizytę od Anakrytesa.


Wielka Podciągaczka straciła swoje moce po tym, jak George i Harold użyli na niej sprayu ze skrobią. Chłopcy nie użyli pierścienia hipnozy, przez co pani Ribble zapamiętała całe zajście i pozostała surową nauczycielką.[sep]Nauczycielka George’a i Harolda, pani Ribble, planuje przejść na emeryturę pod koniec roku szkolnego. Zmusza wszystkich do wykonania dla niej radosnych kart z życzeniami. George i Harold tworzą zamiast tego komiks o Kapitanie Majtkach, w którym pani Ribble jest złoczyńcą zwanym „Wielką Podciągaczką”, za co zostają odesłani do gabinetu pana Kruppa. Tam panna Anthrope (sekretarka szkoły) każe chłopcom załatwić kilka spraw, pozwalając im roznosić „Piątkowe Notatki” (tygodniowy biuletyn informujący o wydarzeniach nadchodzącego tygodnia) do całej szkoły, podczas gdy sama idzie na lunch. Chłopcy zamiast tego wprowadzają do harmonogramu kilka zabawnych zmian. Ustalają, że poniedziałek będzie dniem wolnym od szkoły z powodu „braku zainteresowania”. Wtorek staje się „Dniem noszenia piżam i wydrapywania nosa”. Środa zamienia się w Dzień Chaosu (dziewczynki rysują wąsy markerami i noszą na głowach zepsute kanapki z jajecznicą). W czwartek organizują „Dzień Walki Jedzeniem” w stołówce, a w piątek nakazują, by na dzień zdjęć ubrać się w kostiumy trzmieli, a każdy, kto zrobi śmieszną minę, dostanie darmową pizzę.

Później wpadają na swojego dyrektora, pana Kruppa, i przekonują go, by podpisał pustą kartkę, twierdząc, że jest to życzenia dla pani Ribble. Gdy później pan Krupp przyłapuje ich na zmienianiu liter na tablicy i dowiaduje się o ich komiksie o pani Ribble, karze ich pozostaniem po lekcjach. Harold buntowniczo oświadcza, że nie odda pani Ribble kartki. Pan Krupp zabiera ją i mówi, że wręczy ją osobiście. Harold potajemnie uśmiecha się, myśląc, jak skuteczna okazała się jego psychologia odwrócona (George mówi, że musi kiedyś spróbować tej metody), oraz zastanawia się, jak zareaguje pani Ribble, widząc kartkę. Pan Krupp daje pani Ribble kartkę, a następnie ujawnia się, że Harold napisał w niej treść sprawiającą wrażenie, jakby była to oświadczyny pana Kruppa dla pani Ribble. Panna Anthrope zakłada, że pani Ribble wyraża zgodę, i organizuje ślub, który odbywa się w sobotę w auli szkolnej. Pan Krupp jest zbyt zszokowany i zdenerwowany, by przyznać, że nie chce jej poślubić, w rezultacie nie jest w stanie nic powiedzieć poza bezsensownymi dźwiękami i pozostaje obojętny na następujący po tym chaotyczny tydzień w szkole, wynikający z wersji „Piątkowych Notatek” przygotowanej przez George’a i Harolda.

Na ślubie George i Harold nie mają zaplanowanych żadnych psikusów. Przy ołtarzu, tuż przed zawarciem małżeństwa, pani Ribble zrywa z panem Kruppem, mówiąc, że nie może wyjść za niego, ponieważ ma śmiesznego nosa (żart polega na tym, że oboje mają identyczne nosy). Pan Krupp jest wściekły i mówi, że i tak nigdy nie chciał się z nią ożenić, wyjaśniając, że to był tylko podstęp George’a i Harolda. Pani Ribble wpada w szał i próbuje zaatakować chłopców, ale ci na szczęście uciekają, a pani Ribble niszczy wesele, a tort ląduje jej na głowie. Gdy szkoła wznawia działalność, pani Ribble prywatnie informuje ich, że obniżyła ich oceny z B i C na F i G (G to jedyna ocena niższa od F; zdaniem Harolda nie ma takiej oceny w systemie nauczania), przez co muszą powtórzyć czwartą klasę. George sugeruje użycie Pierścienia Hipnozy 3D, który George przez cały czas trzymał. Harold początkowo sprzeciwia się temu pomysłowi, twierdząc, że może sprowadzić na nich kłopoty, jak ostatnim razem, gdy użyli go na panie Kruppie w pierwszej części, ale wkrótce się zgadza.

Następnego ranka używają pierścienia na niej, ale zanim ujawnione zostaną warunki George’a i Harolda, czytelnik zostaje przeniesiony do dialogu lokalnej wiadomości, która ujawnia, że policja zamyka firmę produkującą pierścień z powodu jego wpływu na kobiety: gdy pierścień jest używany na kobietach, następuje błąd mentalny, powodujący, że robią one odwrotność tego, co im kazano. George i Harold, jako dodatkową myśl, mówią pani Ribble, żeby nie robiła nic szalonego, na przykład nie zamieniała się w Wielką Podciągaczkę. Tej nocy, gdy George i Harold wrócili do swojego domku na drzewie, by spędzić tam noc i świętować oglądaniem japońskiego filmu o potworach, pani Ribble ogłasza się Wielką Podciągaczką i atakuje ich tam. Choć pani Ribble uważa się za Wielką Podciągaczkę, nie posiada żadnych mocy, więc Harold i George łatwo ją pokonują. Potyka się i strąca pojemnik z sokiem supermocy (z części 3) z półki, a sok przypadkowo wylewa się na jej włosy i do mózgu, dając jej nadludzką inteligencję oraz włosy, które formują się w kilka małych rąk, mogących rozciągać się na duże odległości, idealnych do robienia komuś podciągnięcia majtek i trzymania go w niewisi w powietrzu.

Wielka Podciągaczka porywa chłopców i zabiera ich do swojego domu, a następnie używa swojej nadludzkiej inteligencji, by zbudować robotyczne kopie chłopców, Robo-George’a i Harolda 2000. Roboty są wyposażone w spray ze skrobią, aby odebrać Kapitanowi Majtkom moce (tak jak George i Harold napisali w swoim komiksie dla pani Ribble). Gdy usłyszą słowo „Tra-la-la!”, spryskają skrobią. Roboty udają George’a i Harolda, z tą różnicą, że zachowują się idealnie. Gdy pan Krupp „strzela” (dosłownie) palcami do Harolda 2000, zamienia się w Kapitana Majtki. Uważa, że roboty to prawdziwi George i Harold, i prosi ich o pomoc (mówi, że jest zaskoczony, że są więksi i potrafią latać). Zostaje pokonany przez dwa roboty i ich spray ze skrobią.

W międzyczasie George i Harold obserwują akcję w telewizorze Wielkiej Podciągaczki (zbudowanym z akwarium i elektrycznej szczoteczki do zębów). Wielka Podciągaczka wiąże ich do krzeseł obok siebie i zastawia na nich pułapkę z udziałem świecy i siekiery (gdy świeca przepali linę, siekiera spadnie i ich zabije). Na szczęście siekiera po prostu przecina liny, uwalniając ich (ironicznie, Harold właśnie zauważył, że „takie rzeczy zdarzają się tylko w naprawdę lamowitych powieściach przygodowych”). Następnie Wielka Podciągaczka robi podciągnięcia majtek wszystkim policjantom w mieście i wiesza ich na znakach drogowych, pomagając sobie dwoma robotami, które powiększyły do gigantycznych rozmiarów. George i Harold znajdują Kapitana Majtki, wiszącego na latarni przytrzymywanego przez Robo-George’a i Harolda 2000. On jest przekonany, że spray ze skrobią odebrał mu moce (choć w rzeczywistości nie) dzięki efektowi placebo (błędnie nazwanemu przez George’a i Harolda efektem łożyska). Dwaj chłopcy postanawiają pójść do najnowszego sklepu, aby kupić zmiękczacz do tkanin, ale odkrywają, że sklep sprzedaje wszystko oprócz zmiękczacza do tkanin (w rzeczywistości nazwa budynku brzmi „Wszystko ZA WYJĄTKIEM Zmiękczacza do Tkanin”).

George i Harold postanawiają wtedy stworzyć komiks o tym, jak Kapitan Majtki urodził się na planecie zwanej Światem Majtek i jak Wojownicy Podciągacze spryskali planetę sprayem ze skrobi. Król próbuje ich uratować magicznym amuletem, ale przypadkowo go upuszcza, a jego syn niemowlę go zjada. Król i królowa ratują syna, mocno rozciągając jego majtki do tyłu i puszczając, co wysyła go na Ziemię, gdzie znajdują go dwie starsze osoby. Pewnej nocy ma sen, w którym widzi swoich starych rodziców, którzy mówią mu, że ma w sobie magiczny amulet i wystarczy, że wypowie słowa: „Przyzywam moc Świata Majtek!”, a będzie wolny (historia ma duże podobieństwo do historii Supermana). Kapitan Majtki czyta komiks, wypowiada słowa i odzyskuje swoje moce. Następnie pokonuje dwa roboty. Podczas pojedynku między Kapitanem Majtkami a Wielką Podciągaczką Harold chwyta Pierścień Hipnozy 3D, podczas gdy George głośno krzyczy do Harolda, że pozbywa się swojego pudełka z extra-mocnym sprayem ze skrobią. Słysząc to, Wielka Podciągaczka kradnie wszystkie butelki z pudełka i spryskuje nimi wszystko dookoła. Gdy dym opada, wszyscy są łysi (z wyjątkiem Kapitana Majtek, który już był łysy). Pudełko nie zawierało extra-mocnego sprayu ze skrobią; zawierało środek do usuwania włosów, a George użył psychologii odwróconej, by zmusić Wielką Podciągaczkę do jego użycia. Bez włosów Wielka Podciągaczka nie może już nikomu zaszkodzić.

Chłopcy hipnotyzują panią Ribble i, stosując podwójnie odwróconą psychologię (mówią jej, by robiła odwrotność wszystkiego, czego od niej chcą), sprawiają, że traci swoje supermoce, zapomina o wszystkim, co wydarzyło się w ostatnich tygodniach, staje się najmilszą nauczycielką w historii szkoły i piecze świeże ciastka dla klasy każdego dnia. W rezultacie staje się o wiele bardziej znośna. Historia kończy się ucieczką Kapitana Majtek ze szkoły, z George’em i Haroldem trzymającymi się jego peleryny (głównie dlatego, że gdy pani Ribble powiedziała uczniom, że ciastka są „łatwe” do zrobienia, klasnęła palcami).


Morderstwa osób określanych mianem sprawiedliwych są dokonywane przez frakcję Kościoła chrześcijańskiego, która wierzy w teologię zastępczą. Zabójcy ci są przekonani, że eliminacja 36 podtrzymujących świat mężczyzn doprowadzi do Drugiego Przyjścia.[sep]Spokojne życie Willa Monroe’a zostaje zakłócone, gdy jego żona zostaje porwana, podczas gdy on relacjonuje sprawę członka milicji znalezionego martwego w jego odosobnionej chacie z bali. Dalsze śledztwo w sprawie śmierci prowadzi Monroe’a do wniosku, że zmarły członek milicji łączyła wspólna cecha z nowojorskim sutenerem, również niedawno zamordowanym. Obaj byli opisywani jako „sprawiedliwi”. W miarę jak na całym świecie dochodzi do kolejnych morderstw „sprawiedliwych ludzi”, czas dla Willa oraz starych i obecnych przyjaciół, których zwerbował, zdaje się uciekać. Dzięki serii wskazówek ze źródła tajemniczego, absurdalnym zwrotom akcji i czynnikom religijnym Will wkrótce znajduje się w centrum spisku, który ma na celu nic innego jak Sąd Ostateczny. Książka skupia się na fakcie, że kilka osób zostało zamordowanych w sposób, który można określić jedynie jako humanitarny. Co łączy te ofiary, to fakt, że były one opisywane przez osoby, które ich znały, jako „sprawiedliwi” (stąd tytuł), choć prowadziły one proste lub nieetyczne życie (np. sutenerzy, baronowie narkykowi czy nawet pracownicy call center). Nic nie wydaje się łączyć tych morderstw. Nowicjusz reportera „New York Times” zostaje wysłany do sprawy morderstwa (sutenera), a następnie udaje się do Seattle, aby zrobić reportaż, gdzie znajduje kolejną ofiarę, próbując jednocześnie relacjonować anomalie pogodowe. Podczas jego nieobecności jego żona zostaje porwana przez to, co okazuje się społecznością chasydzką w Crown Heights w Brooklynie. Ci „sprawiedliwi ludzie” okazują się opierać na żydowskim folklorze: że świat spoczywa na 36 mężczyznach, którzy wykonują sprawiedliwe czyny wobec innych. Oni sami mogą nie wiedzieć, że są jedną z tych 36 osób i zawsze prowadzą życie dalekie od tego, co nimi kieruje. Ale bez tych mężczyzn świat nie zostanie oszczędzony przez Boga. Tak więc, gdy zabójstwo prawdziwych 36 trwa, świat (według tej historii) jest w wielkim niebezpieczeństwie. Morderstwa wydają się być dokonywane w imię Boga; ale skoro to historia żydowska, dlaczego chcieliby, aby to się stało? Okazuje się, że morderstwa są dokonywane przez frakcję Kościoła chrześcijańskiego (Kościół Odrodzonego Jezusa), która trzyma się poglądu, że Żydzi zrzekli się swojej roli jako narodu wybranego (teologia zastępcza) i że zabójstwo 36 powinno przynieść Drugie Przyjście (czego Żydzi nie wierzą).


Ujawnienie przez Roberta Howlanda historii swojego pochodzenia znacznie wzmocniło kampanię gubernatorską Johna Tollivera. W rezultacie kandydat zacieśnił więzi z Abigail i zdecydował się zostać w hrabstwie, by wspólnie z nią żyć.[sep]Pierwszy William Howland nie powrócił do domu w Tennessee w drodze powrotnej z wojny z 1812 roku. Zamiast tego osiedlił się na wzgórzu na wiejskich terenach Alabamy, z widokiem na małą rzekę. Później zginął podczas indiańskiego najazdu, ale od tamtej pory potomek Williama Howlanda, najczęściej mężczyzna o imieniu William, mieszkał w domu i dominował w sprawach Madison City oraz hrabstwa Wade, które wyrosły wokół pierwotnej osady Howlanda. Piąty William Howland był ostatnim mężczyzną noszącym to imię, który mieszkał w tym domu. Jego żona zmarła młodo, zostawiając go z małą córką, Abigail, i niemowlęciem, synem Williamem, który zmarł zaledwie rok po matce. Abigail wyszła za mąż za profesora angielskiego, który porzucił ją z dzieckiem, również Abigail, gdy wyruszył walczyć w II wojnie światowej. Gdy ona zmarła, William Howland został, by zaopiekować się swoją wnuczką, zwaną również Abigail. Sprowadził też do domu nową gospodynię, Murzynkę Margaret, by zamieszkała z nim. W całym hrabstwie była znana jako jego kochanka i matka jego innych dzieci. Jednak nikt nie wiedział, że William potajemnie ożenił się z Margaret, aby zapewnić dzieciom prawowite pochodzenie. Gdy ich dzieci osiągnęły pełnoletność, William Howland i Margaret wysłali ich na północ, by mogły żyć jako biali. Tajemnica małżeństwa wyszła na jaw dopiero po ślubie młodszej Abigail z Johnem Tolliverem, wschodzącą gwiazdą polityki, który kandydował na gubernatora. W burzliwym, rasistowskim klimacie Południa Tolliver sojuszył się z Ku Klux Klanem i wypowiadał się rasistowsko o czarnoskórych. To wściekło Roberta Howlanda, najstarszego syna Williama i Margaret, który żył w niejasności w Seattle. Ujawnił prasie historię swojego pochodzenia, co poważnie zachwiało kampanią Tollivera. Tolliver, który traktował Abigail jak żonę-trofeum, ogłosił, że ich małżeństwo się skończyło, i pojechał na północ do swojej rodziny. Zarówno William Howland, jak i Margaret nie żyli, ale tłum zebrał się, by wyładować swą złość z powodu małżeństwa mieszanego na Abigail i domu Howlandów. Zabili inwentarz i podpalili stodołę, ale Abigail udało się odeprzeć ich od domu strzelbami dziadka. Na końcu książki Abigail mści się na mieszkańcach Madison City. Przez pokolenia jej rodzina stała się właścicielem większości hrabstwa, czyniąc ją jedną z najbogatszych osób w stanie. W ciągu jednego dnia mści się na miejscowych za zdradę jej dziadka, zamykając hotel i doprowadzając większość lokalnej gospodarki do ruiny. Gdy to robi, dzwoni do Roberta, zamierzając poinformować jego nową rodzinę, że jego matka była czarnoskóra.