Według Jensona czarni w USA uzyskują wyższe wyniki niż biali o około 18 punktów IQ. Różnica ta jest najlepiej przewidywana przez tendencyjność testów, co sugeruje, że luka nie wynika z różnic w ogólnej sprawności umysłowej.[sep]Książka śledzi pochodzenie idei różnic indywidualnych w ogólnej sprawności umysłowej aż do badaczy z XIX wieku, Herberta Spencera i Francisa Galtona. Charles Spearman jest uznawany za wynalazcę analizy czynnikowej na początku XX wieku, co umożliwiło statystyczne testowanie hipotezy, że ogólna sprawność umysłowa jest wymagana przy wszystkich wysiłkach umysłowych. Spearman nadał nazwę g wspólnemu czynnikowi leżącemu u podstaw wszystkich zadań umysłowych. Sugerował, że g odzwierciedla różnice indywidualne w „energii umysłowej” i miał nadzieję, że przyszłe badania ujawnią biologiczne podstawy tej energii. Jensen twierdzi, że ponieważ trudno jest uzyskać zgodną naukową definicję terminu inteligencja, naukowcy powinni zrezygnować z tego terminu i skupić się na konkretnych zdolnościach oraz ich kowariancjach. Argumentuje, że zdolności umysłowe najlepiej pojmować jako hierarchię trójpoziomową, z dużą liczbą wąskich zdolności u podstaw, relatywnie małą liczbą szerokich czynników na poziomie pośrednim oraz pojedynczym ogólnym czynnikiem, g, na szczycie. Czynnik g można wyodrębnić z macierzy korelacji testów sprawności umysłowej za pomocą wielu różnych metod analizy czynnikowej. Czynnik g zawsze pojawia się, pod warunkiem że bateria testów jest wystarczająco duża i zróżnicowana. Jedynym wyjątkiem jest sytuacja, w której stosuje się rotację ortogonalną, co wyklucza pojawienie się czynnika g. Jensen twierdzi, że rotacja ortogonalna jest nieodpowiednia dla zmiennych istotnie dodatnio skorelowanych, takich jak zdolności umysłowe. Stwierdzono, że czynnik g jest w dużej mierze niezmienny w różnych metodach analizy czynnikowej oraz w różnych grupach rasowych i kulturowych. Jensen argumentuje, że g ma rozkład normalny w dowolnej populacji. Twierdzi również, że g nie można opisać w kategoriach treści informacji ani cech pozycji testowych, i porównuje go do procesora komputera. Jensen hipotezuje, że g dotyczy fundamentalnie prędkości lub wydajności procesów nerwowych związanych ze zdolnościami umysłowymi. Jensen przegląda badania nad biologicznymi korelatami g i zauważa, że jest ich wiele, w tym rozmiar mózgu, latencja i amplituda wywołanych potencjałów mózgowych, szybkość metabolizmu glukozy w mózgu oraz ogólny stan zdrowia. Szacuje dziedziczność w szerokim sensie g na 0,40–0,50 u dzieci, 0,60–0,70 u nastolatków i młodych dorosłych oraz prawie 0,80 u starszych dorosłych. Argumentuje, że wspólne wpływy rodzinne na g są znaczne w dzieciństwie, ale u dorosłych źródła środowiskowe zmienności są niemal wyłącznie typu wewnątrzrodzinnego. Jensen sugeruje, że główny wpływ środowiskowy na g to rozwojowy „szum”, składający się z bardziej lub mniej losowych zdarzeń fizycznych wpływających na podłoże neurofizjologiczne rozwoju umysłowego. Jensen przegląda dowody na to, że elementarne zadania poznawcze (ECT) są skorelowane z g. Twierdzi, że badania nad ECT wspierają koncepcję, że g jest związane z prędkością i wydajnością procesów nerwowych. Czynnik g wykazuje znaczną przydatność praktyczną. Jest związany z dużą liczbą atrybutów o wartości ekonomicznej, edukacyjnej i społecznej. Jest szczególnie dobrym predyktorem wyników w nauce i w pracy. Jensen podkreśla różnicę między g a tym, co nazywa nośnikami g. Zmiany wyników w testach nie muszą oznaczać zmian w leżącym u podstaw konstrukcie, to jest w g. Efekty ćwiczeń na wyniki w testach wydają się być niezwiązane z g. Autentyczna zmiana w g zachodzi wtedy, gdy zmiana wykazuje szeroką uogólnialność na szeroką gamę zadań poznawczych. Intensywne interwencje psychologiczne rozpoczynane w niemowlęctwie ogólnie nie zdołały wywołać trwałych efektów na g. Nie wiadomo, w jakim stopniu efekt Flynna reprezentuje zmianę w g. Głównie ze względu na związek między różnicami w g a ważnymi różnicami edukacyjnymi, ekonomicznymi i społecznymi, od dawna istnieje zainteresowanie różnicami grupowymi w g w Stanach Zjednoczonych. Najbardziej obszernie badana jest luka między Amerykanami białymi a czarnymi. Według Jensona biali w USA uzyskują wyższe wyniki niż czarni o około 1,2 odchylenia standardowego, czyli 18 punktów IQ, średnio. Czarni w Afryce Subsaharyjskiej uzyskują średnio wyniki o około dwa odchylenia standardowe niższe od średniej dla białych. Luka między czarnymi a białymi w USA nie wynika z tendencyjności testów. Testy poznawcze mają taką samą rzetelność i trafność dla wszystkich grup urodzonych w USA, mówiących po angielsku. Wielkość luki między czarnymi a białymi w USA jest najlepiej przewidywana przez obciążenie czynnikiem g w teście, co implikuje, że luka wynika głównie z różnicy w g. Jensen twierdzi, że luka między czarnymi a białymi ma składnik biologiczny. Utrzymuje, że przyczyny różnic w g między czarnymi a białymi składają się z tych samych różnic środowiskowych i genetycznych i w przybliżeniu w tych samych wielkościach co różnice wewnątrzpopylacyjne. Czynnik g jest ważny, ponieważ jest głównym węzłem w złożonej sieci zmiennych istotnych edukacyjnie, społecznie i ekonomicznie („węzeł g”). Jensen wierzy, że poziom g danej osoby jest zmienną progową i że powyżej pewnego progu inne, niezwiązane z g zdolności i talenty, w tym różnice w osobowości, są krytyczne dla sukcesu edukacyjnego i zawodowego. Jensen uważa, że przyszłe badania nad g będą musiały rozwinąć się w dwóch kierunkach: „poziomym” i „pionowym”. Badania poziome zidentyfikują nowe zmienne w węźle g. Badania pionowe ujawnią pochodzenie g w kategoriach biologii ewolucyjnej i neurofizjologii.


Thorvaldsen ujawnia, że grupa znana jako Przewodniczący to w rzeczywistości nowo utworzona organizacja charytatywna, a nie reaktywowany Order Złotego Runa. Szefem tej grupy jest George Haddad, a jej najwyższym priorytetem jest stabilizacja sytuacji w Europie, a nie na Bliskim Wschodzie.[sep]Biblioteka Aleksandryjska był najważniejszym w historii zbiorem starożytnej wiedzy. Budynek stał przez sześćset lat i zawierał ponad pół miliona rękopisów. Następnie nagle zniknął. Nie odkopano żadnego śladu po tym literackim skarbie. Książka zaczyna się w Palestynie w 1948 roku, w chwili powstawania państwa Izrael. Podczas wojny o niepodległość Izraela mężczyzna zostaje schwytany przez arabskich żołnierzy i doprowadzony do George’a Haddada, który jest zaskoczony, odkrywając, że ten mężczyzna w rzeczywistości szuka swojego ojca i ma do przekazania pewną ukrytą prawdę. Mówi, że Arabowie toczą niepotrzebną wojnę z nieprawidłowo poinformowanym wrogiem. Niezdolny do uzyskania więcej informacji, przywódca decyduje się zastrzelić tajemniczego mężczyznę. W dzisiejszym Kopenhadze, w Danii, Cotton Malone ma kłopoty. Jego syn Gary jest przetrzymywany jako zakładnik przez nieznanych wrogów, którzy chcą go wymienić na sekret Aleksandryjskiego Ogniw. Malone jest jedyną żyjącą osobą, która o nim wie. Otrzymuje anonimowego e-maila z informacją, że ma tylko 72 godziny, aby go zdobyć i wymienić go na syna. On i jego była żona Pam odwiedzają rezydencję wpływowego przyjaciela Malone’a, Henrika Thorvaldsena, aby uzyskać pewne odpowiedzi. Tajemniczy mężczyzna, Dominick Sabre, śledzi ich przez cały czas. Stephanie i jej szef, prokurator generalny USA Brent Green, kontaktują się z Larrym Daleyem, głównym kontaktem w Białym Domu, który wie więcej niż oni o Ogniwie. Green mówi, że Ogniwo jest w rzeczywistości osobą o imieniu George Haddad, palestyńskim żołnierzu biblijnym. Malone używa komputera Thorvaldsena, aby zalogować się do swojego bezpiecznego serwera „Magellan Billet”, do którego miał dostęp, kiedy pracował dla departamentu sprawiedliwości. Kontaktuje się ze swoją byłą szefową, Stephanie Nelle, aby uzyskać więcej informacji. Ona wspomina, że nastąpiło jakieś naruszenie bezpieczeństwa i niektóre zabezpieczone pliki mogły zostać ujawnione. Malone spotyka się z agentem Durantem, który pracuje dla Stephanie, ale zostaje zabity, zanim Malone dowie się więcej. Malone podąża za zabójcą i ostatecznie ratuje Garya po zabiciu jego porywaczy. Czego najwyraźniej nie zdaje sobie sprawy, to fakt, że taki był plan Sabre’a, który przewidział to od samego początku. Przekazuje tę wiadomość swojemu pracodawcy, tajemniczemu Niebieskiemu Przewodniczącemu, szefowi „Przewodniczących”, według których mają oni różne interesy w Aleksandryjskim Ogniwie; podczas gdy Sabre chce Ogniw, Przewodniczący chcą, aby zostało zniszczone. Później Thorvaldsen ujawnia Stephanie miejsce pobytu „Przewodniczących” i że jest to reaktywacja Orderu Złotego Runa – europejskiego kartelu gospodarczego. Szef tego kręgu nazywany jest Niebieskim Przewodniczącym, obecnie jest nim Alfred Hermann, austriacki przemysłowiec. Ten krąg ma dużą kontrolę nad Europą, a ich najwyższym priorytetem jest Bliski Wschód. Malone jest w drodze z Pam, aby spotkać się z Haddadem. Zostawia Gary’ego w rezydencji Thorvaldsena, mając nadzieję, że to zapewni mu bezpieczeństwo. Udaje się z Pam do Londynu i spotyka się z Haddadem, aby dowiedzieć się więcej o Bibliotece Aleksandryjskiej i tajemnicy. Haddad opowiada im o prawdopodobnych niedokładnościach w tłumaczeniu Starego Testamentu i o tym, jak pracuje nad wykazaniem, w jaki sposób został on przetłumaczony ze starożytnego hebrajskiego. Ale zanim skończy wyjaśniać wszystko Malone’owi, przybywają izraelscy agenci i zabijają Haddada. Stephanie spotyka się z Heather Dixon, obywatelką Izraela przydzieloną do misji w Waszyngtonie, która próbuje ją zabić. Cassiopeia Vitt, współpracowniczka Thorvaldsena, pojawia się i usypia ją strzałą z usypiającą substancją. Brent Green pomaga jej dowiedzieć się wiele o obecnej sytuacji i ujawnia, że Pam Malone może być łącznikiem Izraela. Sabre spotyka się z Malone’em i Pam i próbuje kupić od nich pewne informacje w zamian za rozszyfrowanie zabawy słownej Haddada. Henrik leci z Garym do Austrii, aby wziąć udział w zebraniu Orderu Złotego Runa, tym samym tocząc grę psychologiczną z Hermannem.


Feniks postanawia zakończyć swoje życie, spalając się na ołtarzu przygotowanym przez dzieci, co zapoczątkowuje nowy cykl jego istnienia. Tymczasem zużyty magiczny dywan zabiera nowe jajo w bezpieczne miejsce, gdzie pozostanie ukryte przez kolejne dwa tysiące lat.[sep]Ten środkowy tom trylogii, która rozpoczęła się od „Pięciorga dzieci i *It*”, a zakończyła „Historią amuletu”, nieco odbiega od pozostałych dwóch, ponieważ Psammead zostaje jedynie wspomniany, a w tym tomie dzieci mieszkają z obojgiem rodziców i młodszym bratem – Barankiem – w swoim londyńskim domu. W konsekwencji w tym tomie jest mniej samotności i poczucia straty niż w pozostałych dwóch. W obu pozostałych tomach okoliczności zmuszają dzieci do długiego przebywania z dala od znanego domu w Londynie i ojca; w „Amulecie” brakuje im także matki i Baranka. Ciągłym motywem w „Feniksie i dywanie” jest, co odpowiednie, starożytny żywioł ognia. Historia zaczyna się na krótko przed 5 listopada, obchodzonym w Anglii jako Noc Guya Fawkesa. Tradycyjnie dzieci tego wieczoru rozpalają ogniska i odpalają fajerwerki. Czworo dzieci zgromadziło mały zapas fajerwerków, ale jest zbyt niecierpliwe, by czekać z ich odpaleniem do 5 listopada, więc odpala kilka próbek w dziecięcym pokoju. Prowadzi to do pożaru, który niszczy dywan. Rodzice kupują używany dywan, który po przybyciu okazuje się zawierać jajo emitujące dziwny, fosforescencyjny blask. Dzieci przypadkowo strącają to jajo do ognia: wykluwa się z niego złoty Feniks, który mówi perfekcyjną angielszczyzną. Wychodzi na to, że to magiczny dywan, który może przenieść dzieci w dowolne miejsce w teraźniejszości, choć jest zdolny do spełnienia tylko trzech życzeń dziennie. W towarzystwie Feniksa dzieci przeżywają egzotyczne przygody w różnych strefach klimatycznych. Jest jeden moment przerażenia dla dzieci, gdy ich najmłodszy brat, Baranek, wpełza na dywan, bełkocze jakąś niespójną dziecięcą gawędę i znika. Na szczęście Baranek pragnął jedynie być z matką. W kilku momentach powieści dzieci znajdują się w opresjach, z których Feniks nie jest w stanie ich uratować sam; udaje się po Psammeada i prosi o spełnienie życzenia dla dobra dzieci. Ponadto na końcu dywan jest wysłany, by poprosić Psammeada o spełnienie życzenia Feniksa. Te wydarzenia rozgrywające się „za kulisami” są jedynym wkładem Psammeada w tę historię. „Feniks i dywan” zawiera niektóre intrygujące opisy Londynu z czasów panowania Edwarda VII. W pewnym momencie dzieci i ich nadprzyrodzony ptak odwiedzają Phoenix Fire Insurance Company: zarozumiały Feniks zakłada, że to jego współczesna świątynia, a dyrektorzy ubezpieczalni muszą być jego akolitami. Dzieci mają również spotkanie z dwoma starszymi łobuzami o imionach Herb i Ike, którzy próbują ukraść Feniksa. Prawdopodobnie najciekawszy rozdział w tej powieści ma miejsce, gdy czworo dzieci uczestniczy w bożonarodzeniowym pantomimie w teatrze West Endu, przemycając Feniksa wewnątrz płaszcza Roberta. Feniks jest tak podekscytowany tym spektaklem, że nieumyślnie podpala teatr. W czasach edwardiańskich wiele teatrów w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych było pułapkami ognia, a nie było niczym niezwykłym, by pożar w teatrze powodował setki ofiar śmiertelnych. Ten rozdział jest żywy i wysoce przekonujący, ale wszystko kończy się dobrze, gdy Feniks magicznie cofa szkody: nikt nie ucierpiało, a teatr pozostaje nienaruszony. Jeden aspekt „Feniksa i dywanu”, który jest nietypowy dla dziecięcej fantastyki, to fakt, że w tej historii magiczny towarzysz nie traktuje wszystkich dzieci jednakowo. Feniks upiera się, by faworyzować Roberta – dziecko, które faktycznie włożyło jego jajo do ognia, choć przypadkowo – kosztem jego brata Cyryla i ich sióstr. Jest to przywilej mieszany, ponieważ Robert obarczony jest obowiązkiem przemykania Feniksa przed rodzicami w niewygodnych momentach. W ostatnim rozdziale powieści Feniks ogłasza, że osiągnął koniec obecnego życia i musi rozpocząć cykl od nowa (najwyraźniej z powodu, że życie z dziećmi zostawiło go znacznie bardziej wyczerpanym, niż byłby na dziczy). Składa nowe jajo, z którego ostatecznie się odrodzi. Pod kierunkiem Feniksa dzieci przygotowują ołtarz z słodkim kadzidłem, na którym Feniks spala się sam. Magiczny dywan również osiągnął koniec swojego życia, ponieważ nigdy nie był przeznaczony do regularnego chodzenia po nim i, na prośbę Feniksa, zabiera jajo w miejsce, w którym nie wykluje się ponownie przez 2000 lat. Jest szczęśliwe zakończenie, w którym dzieci otrzymują paczkę prezentów od „nieznanego dobroczyńcy” (Feniksa, który aranżuje ten prezent za pomocą życzenia spełnionego przez Psammeada), a Robert otrzymuje pojedyncze złote pióro. Ale pióro znika do wieczora i to naprawdę ostatni raz, gdy słyszymy o Feniksie i dywanie. Ostatni tom w serii, „Historia amuletu”, zawiera drobny epizod, w którym dzieci podróżują tysiące lat w przeszłość i spotykają Feniksa, który ich nie rozpoznaje, ponieważ w jego liniowej osi czasu wydarzenia z poprzedniej książki jeszcze się nie wydarzyły.


VJ twierdzi, że zmodyfikował pięć jajeczek swojej matki, aby dzieci z nich powstałe były geniuszami, a żaden z zarodków nie wykazuje żadnych zaburzeń. Marsha, nie zauważając żadnych niepokojących cech u swojej wnuczki rok po śmierci VJ, decyduje się na kontynuację prac badawczych swojego męża.[sep]Victor Frank i jego żona Marsha nie mogą mieć drugiego dziecka z powodu niepłodności Marshy. Zwracają się w stronę surogacji jako alternatywnej metody poczęcia. Victor, położnik-ginekolog i właściciel firmy biochemicznej Chimera Inc., wstrzykuje jajeczko zaimplantowane jego żonie czynnikiem zwanym Czynnikiem Wzrostu Nerwów (NGF) w szósty chromosom, co powoduje, że dziecko rozwija więcej neuronów niż zwykle, w wyniku czego staje się superinteligentne. Ich syn, VJ, rodzi się geniuszem. Jest w stanie mówić w sześć miesięcy, a czytać w trzynaście. Kilka lat później brat VJ, David, oraz niania Janice umierają na niewytłumaczalną, rzadką postać raka wątroby. Około trzeciego roku życia VJ przeżywa spadek inteligencji, co skłania Victora do myślenia, że jego eksperyment zakończył się niepowodzeniem. Od tego momentu VJ prowadzi życie w odosobnieniu, co martwi jego psychiatrę, matkę, na irytację Victora, który uważa, że z VJ jest wszystko w porządku. Gdy VJ kończy jedenaście lat, zaczyna się łańcuch katastrofalnych wydarzeń. Victor wstrzyknął NGF również do dwóch innych jajeczek, które zostały przekazane dwóm rodzinom pracującym w Chimera poprzez tamatą klinikę leczenia niepłodności. Oboje dzieci niewytłumaczalnie umierają w wieku trzech lat z powodu obrzęku mózgu. Victor później odkrywa, że podano im antybiotyk Cefaloklor, który powoduje wznowienie procesu wzrostu komórek nerwowych. Powoduje to, że ich mózgi rosną zbyt duże w stosunku do czaszek, co ich zabija. Ich rodzicom powiedziano jednak, że ich dzieci mają śmiertelne alergie na ten antybiotyk. Victor rozpoczyna śledztwo w sprawie śmierci dzieci i nie znajduje wyjaśnienia, w jaki sposób dostały one antybiotyk. Insystuje również na przeprowadzeniu pełnego badania neurologicznego u VJ, co wzbudza podejrzenia Marshy. Victor w końcu wyjawia Marshy swój eksperyment, przerażając ją. Następnie poddaje VJ pełnemu badaniu psychologicznemu. Wyniki nie wydają się niczym niezwykłym, ale Marsha zdaje sobie sprawę, że nie odzwierciedlają one prawdziwej osobowości VJ. Prowadzi ją to do przekonania, że przeanalizował on testy i je oszukał. Tymczasem Victor bada DNA guzów, które zabiły jego starszego syna i nianię. Gdy DNA w guzach jest sekwencjonowane, w obu znajduje się identyczny pasmo obcego DNA. Victor wyrusza na poszukiwania VJ, który spędza dużo czasu w laboratorium, i widzi, jak udaje się pod starą wieżą zegarową na kampusie Chimera. Victor podąża za nim i jest ogłuszony przez strażnika. Kiedy budzi się, znajduje się w laboratorium zbudowanym przez VJ, w którym ten rozwiązał wiele problemów biochemicznych, z jakimi zmagał się Victor. Victor jest zachwycony geniuszem swojego syna i pędzi, by pokazać to Marshy. Marsha reaguje inaczej i martwi się o VJ, szczególnie o część laboratorium, której im nie pokazał. Victor i Marsha wracają następnego dnia i nalegają, aby VJ pokazał im resztę laboratorium. W jednym z pomieszczeń VJ hoduje płody, pięć jajeczek Marshy, które nie zostały zaimplantowane, w sztucznych macicach. VJ mówi im, że nie ma piątego płodu z powodu nieudanej próby zaimplantowania w sztucznej macicy i ujawnia również, że zmienił dzieci, aby były upośledzone umysłowo, dzięki czemu nie będą bardziej inteligentne niż on. Po tym ujawnia, że zabił dwójkę innych dzieci, którym wstrzyknięto NGF z tego samego powodu, aby być jedynym supergeniuszem. Nie tylko zabił dwoje dzieci, ale także użył metody stworzonej przez siebie do wstrzykiwania komuś raka, aby zabić Davida, Janice i nauczyciela, który wścibiał się w jego życie. VJ prowadzi wtedy swoich przerażonych rodziców do innego pomieszczenia, w którym ma zbiorniki pełne genetycznie zmodyfikowanej pałeczki okrężnicy (E. Coli) wytwarzającej kokainę, którą sprzedawał kolumbijskim handlarzom narkotyków, aby sfinansować swoje laboratorium. VJ nalega wtedy, aby rodzice ogłosili mu swoje zamiary. Marsha przekonuje VJ, aby zostawił ją i Victora na rozmowę we dwoje, i decydują, że muszą zabić swojego syna. NGF mogło uczynić VJ geniuszem, ale kosztem jego sumienia. Victor kłamie VJ, a VJ zgadza się go uwolnić pod dwoma warunkami. Po pierwsze, Marsha ma zostać w laboratorium jako zakładnik, a po drugie, Victor musi mieć stale przy sobie strażnika. Victor zabiera strażnika do swojego domu i podaje mu środek odurzający. Następnie pędzi do swojego laboratorium, gdzie syntetyzuje nitroglicerynę. Robi bombę z nitrogliceryny i umieszcza ją w tunelu przy laboratorium VJ. Przekonuje VJ, aby uwolnił Marshę, aby mogła wykonywać swoją pracę, i zwodzi VJ, aż bomba wybuchnie, powodując zerwanie bram przekierowujących rzekę pod wieżą zegarową. VJ rzucił się do wyjścia, ale Victor go powstrzymał, odkrywając, ironicznie, że mimo iż umysł VJ jest dorosły, wciąż ma siłę dziesięciolatka. Victor przytrzymuje go, aż laboratorium zostaje zalane, zabijając ich obu. Rok później matka przyprowadza swoją nastoletnią córkę i dziecko córki do swojego gabinetu. Marsha wnioskuje z faktu, że 18-miesięczne dziecko czyta czasopismo medyczne, co robił VJ, i jego lodowatych niebieskich oczu, cechy, którą miał VJ, że to dziecko to „nieudany” zarodek. Decyduje, że będzie musiała przejść przez kolejne doświadczenie podobne do tego z VJ, „z pomocą Joego i na zawsze zakończyć koszmar, który zaczął jej mąż”.


Cyrus po powrocie z Chin staje się świadkiem zwycięstwa Kserksesa i przedłużenia się wojen grecko-perskich. Następnie sam Kserkses I mianuje go ambasadorem w Atenach, aby zerwał tajny traktat pokojowy z Peryklem.[sep]Historia opowiada o przygodach fikcyjnej postaci „Cyrusa Spitamy”, achajmenidzkiego dyplomaty perskiego z V wieku p.n.e., który podróżuje po znanym świecie, porównując polityczne i religijne przekonania ówczesnych państw. W ciągu swojego życia spotyka wielu wpływowych myślicieli swoich czasów, w tym Zarętrusa, Sokratesa, Buddę, Mahawirę, Lao Tse i Konfucjusza. Cyrus, wnuk Zarętrusa, który przeżywa jego zamordowanie, dorasta na dworze achajmenidzkim jako quasi-szlachcic i staje się bliskim przyjacielem swojego kolegi szkolnego Kserksesa. Dzięki talentowi Cyrusa do języków król achajmenidzki Dariusz I wysyła go jako ambasadora do niektórych królestw w Indiach, jednak Cyrus bardziej interesuje się wieloma teoriami religijnymi, które tam poznaje, niż nawiązywaniem dla Dariusza dochodowych stosunków handlowych. Po objęciu władzy były kolega szkolny Cyrusa, a teraz król Kserkses I, wysyła Cyrusa do Chin, gdzie spędza kilka lat jako jeniec i „czczony gość” w jednym z walczących ze sobą państw Środka i dużo czasu spędza z Konfucjuszem. Po powrocie do domu Cyrus jest świadkiem klęski Kserksesa i końca wojen grecko-perskich. Następnie Cyrus przechodzi na emeryturę, ale zostaje wezwany przez następcę Kserksesa, Artakserksesa I, aby służyć jako ambasador w Atenach i świadek tajnego traktatu pokojowego między Peryklem a nim samym. Historia jest opowiedziana w pierwszej osobie, jako wspomnienia przekazane jego greckiemu prawnukowi Demokrytowi. Mówi się, że wspomnienia Cyrusa są motywowane w części chęcią sprostowania faktów po opublikowaniu przez Herodota relacji z wojen grecko-perskich.


Maddy nie opracowuje lekarstwa na zmiany w mózgu wywołane operacją, a Shay chętnie go przyjmuje. Tally odmawia więc poddania się zabiegowi upiększania, aby uniknąć testowania środka leczniczego.[sep]Akcja „Uglies” toczy się w nienazwanym futurystycznym mieście w północnej Kalifornii „trzysta lat w przyszłości”, w którym rząd zapewnia wszystko, w tym operację. W dniu szesnastych urodzin wszyscy obywatele tego fikcyjnego społeczeństwa podlegają operacji „upiększania”, która – jak sama nazwa wskazuje – zmienia ludzi w biologiczny standard piękna. Po operacji nowi „ładni” (pretties) przekraczają rzekę dzielącą mieszkańców miasta i rozpoczynają etap życia, w którym nie mają żadnych odpowiedzialności ani obowiązków. Łącznie przeprowadza się trzy operacje; pierwsza przekształca ludzi z „brzydkich” (niezmienieni nastolatkowie) w „ładnych” (młodzi dorośli powyżej szesnastego roku życia, wolni robić to, na co mają ochotę). Kolejna zmienia „ładnych” w „średnio-ładnych” (dorosłych wykonujących pracę), a trzecia przekształca „średnio-ładnych” w „starzejących się”. Termin „zardzewiali” (Rusties) odnosi się do ludzi dawnych czasów, którzy żyli przed domniemaną apokalipsą, która zakończyła stare społeczeństwo istniejące przed tym, w którym toczy się akcja historii, ponieważ ich miasta zardzewiały po tym, jak po świecie rozeszła się bakteria zakażająca ropę, od której społeczeństwo było tak uzależnione, czyniąc ją niestabilną. Wybuchły wszystkie samochody, a także pola naftowe, o które wszyscy walczyli. Żywność i towary przestały być transportowane, a społeczeństwo w ogóle rozpadło się. „Zardzewiali” to w zasadzie my. Tally, główna bohaterka, ma około trzech miesięcy do swoich szesnastych urodzin na początku historii. Podobnie jak każdy inny „brzydki” w mieście, z wielkim niecierpliwoieniem oczekuje operacji. „Najlepsza przyjaciółka Tally, Peris, przeszła już przemianę i zmotywowana chęcią jej zobaczenia”, Tally potajemnie przedostaje się przez rzekę do Nowego Miasta Ładnych, domu wszystkich nowych „ładnych”. Tam spotyka postać Shay, inną „brzydką”, która również kręci się po Nowym Mieście Ładnych. Szybko się zaprzyjaźniają, a Shay uczy Tally jeździć na hoverboardzie. Shay wspomina również o myślach o buncie przeciwko operacji. Początkowo Tally ignoruje wszystkie te pomysły, ale zmuszona jest zmierzyć się z tym koncepcją, gdy Shay ucieka z miasta kilka dni przed ich wspólnymi szesnastymi urodzinami, zostawiając przyjaciółce tajemnicze wskazówki do celu podróży – „osady buntowników” zwanej Dymem (The Smoke), dokąd uciekają wszyscy zbiegowie z miasta, aby uniknąć operacji. W dniu operacji Tally zostaje zabrana do Specjalnych Okoliczności (Special Circumstances), oddziału rządu jej miasta, który jest opisywany jako „taki jak gremliny” i „obwiniany, gdy dzieje się coś dziwnego”. Jednak opinia publiczna w rzeczywistości wie o nich niewiele, a niektórzy nawet kwestionują ich istnienie. Postać dr Cable to kobieta opisywana jako „okrutna ładna” z „głosem brzytwy”, „ostrymi” zębami. Jest szefową Specjalnych Okoliczności i stawia Tally ultimatum: albo pomoże im namierzyć Shay, a co ważniejsze, Dym, albo nigdy nie stanie się „ładna”. Po namyśle Tally opowiada się po stronie Specjalnych Okoliczności. Dr Cable daje jej hoverboard i wszystkie niezbędne zapasy do przetrwania na dziczy, a także wisiorek w kształcie serca, który w rzeczywistości jest nadajnikiem śledzącym. Po aktywowaniu poinformuje on dr Cable o jej lokalizacji, a tym samym o lokalizacji Dymu. Następnie Tally wyrusza, by odnaleźć przyjaciółkę. Po nieco mniej niż tygodniu podróży Tally dociera do Dymu, gdzie znajduje Shay, jej przyjaciela Davida oraz całą społeczność uciekinierów „brzydkich”. Czuje niechęć do aktywacji wisiorka, a w czasie, gdy go zwleka, staje się jasne, że David podkochuje się w niej. Pewnej nocy David zabiera ją, by poznać jego rodziców, Maddy i Az, którzy są pierwotnymi uciekinierami z miasta, i wyjaśniają, że operacja robi więcej niż „kosmetyczne poprawki i naciągania”. W rzeczywistości umieszcza zmiany chorobowe w mózgach ludzi, by czynić ich spokojnymi lub „z myśleniem ładnych”. Wyrażając przerażenie tym, co jej własne miasto zrobiło, Tally rezygnuje z myśli o wydaniu Dymu i w dowodzie lojalności wrzuca wisiorek do ognia, nie mówiąc nikomu, że był to nadajnik. Ulega on uszkodzeniu w płomieniach, co powoduje jego aktywację i ujawnienie lokalizacji Dymu. Następnego ranka przybywają Specjalne Okoliczności, a Tally ledwo ucieka z obozu. Ucieka do starej jaskini, gdzie nie mogą śledzić jej sygnatury cieplnej. W jaskini znajduje Davida, który się tam również ukrywa. Wspólnie zaczynają planować akcję ratunkową. Ponieważ wszyscy ich przyjaciele zostali pojmani przez Specjalne Okoliczności i są obecnie przygotowywani do zostania „ładnymi”, Tally i David postanawiają ich uwolnić. Podczas tygodniowej podróży Tally i David zakochują się. Gdy docierają do kompleksu Specjalnych Okoliczności w mieście Tally, odkrywają, że Shay została „przekształcona” i jest teraz „ładna”. Po krótkim wprowadzeniu David ogłusza dr Cable i zabiera jej tablet roboczy, który zawiera wszystkie informacje potrzebne Maddy do stworzenia lekarstwa na zmiany w mózgu „ładnych”. Następnie Tally i David uwalniają wszystkich „Dymiarzy” (Smokies) znajdujących się w kompleksie. Gdy uciekają z siedziby Specjalnych Okoliczności, Maddy mówi Davidowi, że jego ojciec nie żyje. Gdy wszyscy znajdują się w bezpiecznym miejscu, Maddy zaczyna pracować nad lekarstwem, używając tabletu dr Cable i materiałów „przyniesionych przez miejskich brzydkich”. Gdy Maddy kończy lekarstwo, oferuje je Shay, która odmawia, nie chcąc ryzykować zostania „warzywem”. Ponieważ Tally czuje się odpowiedzialna za swoją początkową zdradę, postanawia stać się „ładną” i przyjąć lekarstwo jako „chętny podmiot”. Aby przekonać Davida, by pozwolił jej odejść, opowiada mu o swojej interakcji ze Specjalnymi Okolicznościami i wydaniu Dymu. Podczas gdy David zajmował się przyswajaniem to, co Tally mu właśnie powiedziała, Maddy kazała jej wrócić do miasta z Shay, zanim zmieni zdanie. Tam Tally pozwala „średnio-ładnemu” ją znaleźć. „Jestem Tally Youngblood. Zrób mnie ładną”, to ostatnie zdanie powieści.


Crayak oferuje Rachel ogromną władzę, która pozwoliłaby jej wesprzeć inwazję Yeerków, pod warunkiem, że oszczędzi Jake’a. Rachel akceptuje tę propozycję, co sprawia, że Crayak pozostaje, a ona zostaje w niewoli, ignorując Davida.[sep]Książka zaczyna się od „zimnego wejścia” w sen we śnie Rachel, aby dać wrażenie rzeczywistości; Animorphowie zwiedzają Biały Dom w momencie, gdy Yeerki rozpoczynają atak. Hork-Bajir i Taxxon próbują powstrzymać prezydenta przed ewakuacją helikopterem z miejsca zdarzenia, ale Rachel atakuje ich i pozwala helikopterowi odlecieć. Jake podchodzi do niej i mówi, że już kazał jej cofnąć morphing i nie walczyć, ponieważ jest ciężko ranna, ale Rachel odpowiada, żeby nie rozkazywał jej. Współzawodniczą przez chwilę o dominację, a Rachel zostaje pokonana, gdy wykrwawia się na śmierć, jednak natychmiast budzi się (w tamtym momencie wierząc, że obudziła się z całego snu) z krzykiem, po tym, jak myśli, że po jej policzku spływa strumień krwi, a nie potu. Następnie następuje seria wydarzeń we śnie, w tym: Marco, Ax, Tobias i Rachel w „kopie” Axa omawiający obecną sytuację i plany Yeerków, a także historie pojawiające się w Internecie z pierwszorędnymi relacjami z bitew z Yeerkami (które Rachel zauważa, że dzieją się naprawdę w prawdziwym świecie) oraz Rachel czująca się ofiarą i wyobcowaną przez innych z powodu swoich opinii; Tobias i Rachel lecący nad lasem, dalej rozmawiając o stosunku Rachel do walki, przy czym Tobias wyjaśnia: „Nie sądzę, żeby ktoś naprawdę rozumiał, skąd pochodzisz”. Rachel w końcu budzi się do szkoły i idzie na lekcje, ale czuje się rozczarowana i odcięta od wszystkich i wszystkiego; prosząc Cassie, by spotkała się z nią po szkole na jej farmie, Rachel idzie do stodoły Cassie, ale zostaje zaatakowana przez dużą watahę szczurów, podobnie jak Cassie. Ostatecznie ujawnia się, że to dziwne wydarzenie było manipulacją rzeczywistością ze strony Crayaka, powtarzającego się we śnie i w szkole czerwonego światła. Dzięki pomocy Crayaka David, chłopiec, który zdradził Animorphów po rekrutacji do drużyny, powraca, by się zemścić na Rachel po tym, jak uwięziła go w formie szczura (co wyjaśnia wcześniejsze pojawianie się szczurów). W ramach manipulacji (ale nadal) rzeczywistością Rachel budzi się w małej sześciennej komorze pod ziemią, a David jest umieszczony przed nią, na zewnątrz komory, przez dwóch nastolatków. Chwali się przed nią, że dowodzi armią szczurów, by uciec z wyspy, wskoczył do łodzi należącej do naukowców liczących populację ptaków i robił dla niego wszelkiego rodzaju rzeczy po powrocie na ląd, w tym atakując Rachel i Cassie na jej farmie. Twierdzi również, że ukradł setki tysięcy dolarów od czasu uwięzienia jako szczur, dostając się do miejsc, do których żaden człowiek nie ma dostępu. Mówi, że w ten sposób przekupił dwóch nastolatków, by przyprowadzili go do Rachel. Chwali się również i próbuje manipulować Rachel i ją przekonać, mówiąc, że jest tyranem za to, co mu zrobiła, i pokazując jej uwięzioną Cassie, zmuszając Rachel do przybrania morphingu szczura, by stała się nothlitem tak jak on, w przeciwnym razie Cassie się udusi. Wkrótce pojawia się Crayak, a Rachel wnioskuje, że David w większości kłamał o swoich czynach, a on przyznaje, że tak było i że został przyprowadzony do niej przez Crayaka. Drode, który towarzyszy Crayakowi, ujawnia jednak, że pragnienie zemsty Davida nie jest powodem ich pojawienia się przed Rachel. Crayak zastrasza Rachel i pokazuje jej, kim mogłaby być (znacznie potężniejszą, wyższą wersją siebie z wysuwanymi metalowymi pazurami i wszelkiego rodzaju zaawansowanymi reakcjami), jeśli zaakceptuje jego propozycję zostania liderką i powstrzymania inwazji Yeerków na Ziemię; wszystko, co musi zrobić, to zabić Jake’a. Mówi: „Jestem jedną z dobrych stron”, ale Crayak próbuje ją przekonać, przełączając ją między jej morphingiem szczura (walczącym z Davidem) a „Super-Rachel”. Następnie sprowadza do niej Vissera One i walczą, przy czym Rachel zwycięża, dopóki Crayak nie zmieni ponownie rzeczywistości, gdy Rachel odmawia jego eliminacji. On i Drode ostatecznie znikają, nazywając ją głupką i tchórzem, i twierdząc, że jest słaba, bo nie wykorzystuje swojego potencjału. Rachel pojawia się z powrotem w morphingu szczura, ale przekonuje dwóch nastolatków, oferując im podrobione ukryte pieniądze Davida jako nagrodę, by ją uwolnili dokładnie na czas, by cofnęła morphing. Uciekają, gdy przybiera morphing grizzly, by ich przestraszyć. David również próbuje uciec, a Rachel uwalnia Cassie, ale mówi jej, by odeszła bez niej, mówiąc, że idzie za Davidem. Ostatecznie nieudolnie próbując uciec po tym, jak Rachel podąża za nim, David znów znajduje się w szponach Rachel i błaga ją, by go zabiła, twierdząc, że odesłanie go na wyspę byłoby losem gorszym niż śmierć. Ostateczny los Davida pozostaje niewyjaśniony.


Rob Joslyn, chłopiec o wybitnej inteligencji i wielkiej powadze, celowo przyzywa Demona Elektryczności, by otrzymać jeden dar, który z entuzjazmem akceptuje, wierząc, że ludzkość jest w pełni gotowa na korzystanie z tak zaawansowanej technologii.[sep]Bohaterem jest chłopiec o imieniu Rob Joslyn. Jego wiek nie został określony. Baum dedykował książkę „Memu synowi, Robertowi Stantonowi Baumowi”, który urodził się w 1886 roku i w momencie publikacji miałby więc około piętnastu lat. Dowiadujemy się, że Rob jest w rzeczywistości typowym amerykańskim chłopcem, posiadającym przeciętną inteligencję, nieuregulowaną jeszcze kołem zamachowym doświadczenia. Tajemnice elektryczności były tak pociągające dla jego żądnej natury, że poświęcił sporo czasu i trochę nauki na eksperymenty elektryczne; ale jego nauka była powierzchowna i dążyła do opanowania tylko takich szczegółów, które mogły być potrzebne w danej chwili. Co więcej, był pełen chłopięcej lekkomyślności i nieodpowiedzialności, a więc trudno było wzbudzić w nim szacunek dla powagi nauki i doniosłości ludzkiego istnienia. Życie było dla niego wielkim teatrem, w którym widział siebie jako najciekawszego, jeśli nie najważniejszego aktora, i więc cieszył się spektaklem z nieograniczonym entuzjazmem. Poznajemy Roba jako eksperymentatora elektrycznego, którego ojciec go zachęca i dba o to, by „nigdy nie brakowało mu baterii, silników ani żadnych zapasów”. „Sieć przewodów wkrótce rozciągnęła się po całym domu”, a dom jest pełen „dzwonków, dzwonków, dzwonków wszędzie, dzwoniących we właściwym czasie, niewłaściwym czasie i przez cały czas. A w różnych pokojach były też telefony, za pomocą których Rob mógł przywoływać różnych członków rodziny dokładnie wtedy, gdy nie chcieli być niepokojeni”. Rob gubi wątek w tej skomplikowanej sieci połączeń i próbując rozświetlić kartonowy domek, „eksperymentował w dość przypadkowy sposób, łącząc ten i ów przewód na ślepo i metodą prób i błędów, mając nadzieję, że trafi na odpowiedni kombinację”. Pojawia się jasny błysk, a z nim istota, która nazywa siebie Demonem Elektryczności. Mówi Robowi, że przypadkowo „dotknął Głównego Klucza Elektryczności” i ma prawo „żądać ode mnie trzech darów każdego tygodnia przez trzy kolejne tygodnie”. Rob protestuje, że nie wie, o co prosić, a Demon zgadza się wybrać dary sam. Podczas pierwszego tygodnia Demon daje Robowi trzy dary: *Srebrne pudełko z tabletkami żywnościowymi, z których każda dostarcza wystarczającego odżywienia na cały dzień. *„Małą rurkę”, która może kierować „prąd elektryczny” na wroga, powodując jego nieprzytomność na okres jednej godziny. W miarę jak rozwija się historia, okazuje się, że ta rurka nie ma limitu liczby wystrzałów i posiada inne możliwości (takie jak łamanie zamków, gdy się w nie strzeli). *Urządzenie transportowe wielkości zegarka naręcznego, które pozwala noszącemu latać na dowolnej wysokości i podróżować z dużą prędkością w dowolnym kierunku, gdy działa poprawnie. Jest jednak nieco kruche i ulega uszkodzeniu oraz staje się zawodne podczas przygód Roba, stwarzając mu kłopoty. Podczas drugiego tygodnia Demon daje Robowi kolejne trzy dary: *„Szatę ochronną”, która czyni go odpornym na kule, miecze lub inne ataki fizyczne. *„Zapis wydarzeń”, który zapewnia zdalne obrazy ważnych wydarzeń mających miejsce w dowolnej części świata w dowolnym czasie w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin; *„Wskaźnik charakteru”, zestaw okularów: „dopóki je nosisz, każda napotkana osoba zostanie oznaczona na czole literą wskazującą na jej charakter. Dobrzy będą nosić literę „D”, źli literę „Z”. Mądrzy będą oznaczeni „M”, a głupi „G”. Dobrotliwi pokażą „D” na swoich czołach, a okrutni literę „O””. Przez następne dwa tygodnie Rob przeżywa przygody, eksplorując użycie darów Demona, ale ostatecznie dochodzi do wniosku, że ani on, ani świat nie są na nie gotowe. W trzecim tygodniu Rob odrzuca dary Demona i mówi mu, by czekał ze swoim czasem, dopóki ludzkość nie nauczy się, jak z nich korzystać. Demon odchodzi. Z lekkim sercem Rob dochodzi do wniosku, że podjął właściwą decyzję i że „Nie ma frajdy być o stulecie przed epoką!”


Projekt Kormoran polegał na ataku rakietowym na wszystkie kraje, aby wywołać nową zimną wojnę, z której skorzystałaby grupa Majestic-12. Gdy Schofield unieszkodliwił główne rakiety, aktywowano plan awaryjny wysyłający pocisk w stronę Mekki w pierwszy dzień Ramadanu.[sep]Majestic-12, grupa złożona z najbogatszych ludzi na świecie, sporządza listę nagród obejmującą piętnaście celów, które muszą zostać wyeliminowane przed południem 26 października. Wśród celów znajduje się Shane Schofield, który w tym czasie przebywa na misji na Syberii wraz z Bookiem II i grupą Marines. Zespół Schofielda ma spotkać się z dwoma grupami Delta, a dowódcy obu oddziałów Delta również znajdują się na liście celów M-12. Oddział Schofielda wpada w ostrzał grupy łowców nagród dowodzonej przez Cedrica Wexleya i wszyscy giną z wyjątkiem Schofielda i Booka II. Schofield i Book II uciekają porwanym samolotem należącym do łowcy nagród znanego jako Węgier. Tymczasem w Afganistanie dziewczyna Schofielda, Elizabeth Gant, dowodzi grupą Marines wraz z Mother, zmierzając do systemu jaskiń, gdzie przebywa numer dwa w hierarchii Osamy bin Ladena. Schofield śpieszy do Afganistanu, aby żaden z łowców nagród nie mógł wykorzystać Gant, by do niego dotrzeć, ale przybywa za późno – ona zostaje schwytana przez grupę łowców nagród znaną jako IG-88, dowodzoną przez Damona „Demona” Larkhama. Schofield spotyka łowcę nagród o imieniu Aloysius Knight, który został opłacony, by go chronić. Knight i Schofield wyruszają na ratunek Gant, podczas gdy Book II i Mother udają się do Londynu, aby skonfrontować się z inną osobą z listy. Tymczasem pozostali ludzie z listy są eliminowani, a przyjaciel Schofielda, David Fairfax, udaje się pomóc jednemu z nich, ale mężczyzna, któremu miał pomóc, ginie. Osoba, z którą Book II i Mother próbowali się spotkać, również zostaje zabita, a oni sami cudem unikają śmierci. Schofield, Knight i Gant przebrani za łowców nagród infiltrują zamek należący do Jonathana Killiana, aby dowiedzieć się więcej o polowaniu. Podczas gdy Knight zgłasza roszczenie do nagród za dwie głowy, Killian zastawia pułapkę na Schofielda i Gant, zmuszając ich do ucieczki jednym z samochodów Killiana, z ludźmi Wexleya uciekającymi im na piętach, a za nimi Knightem. Schofield spada z klifu i uznaje się go za martwego, podczas gdy Knight i Gant zostają schwytani. Mother zabiera Rufus, pilot Knighta, i udaje się na pomoc Knightowi, podczas gdy Schofield zostaje pojmany przez Francuzów i przewieziony na lotniskowiec, aby wytłumaczono mu, dlaczego ma zostać zlikwidowany. Gant zostaje zamordowana, a Knight ucieka; ostatnie słowa Gant to prośba do Knighta, aby powiedział Schofieldowi, że odpowiedziałaby „tak” na jego planowane oświadczyny. Rufus, Mother i Knight wyruszają na ratunek Schofieldowi. Ujawnia się, że Schofield wraz z piętnastoma innymi celami to jedyni ludzie, którzy mieli wystarczająco szybki refleks, aby unieszkodliwić rakiety wystrzeliwane z okrętów w ramach Projektu Kormoran. Plan zakładał atak rakiet na każdy kraj i sprawienie wrażenia, że broń wystrzelili wrogowie, aby wywołać nową zimną wojnę, a M-12 mogło zarobić na wojnie jeszcze więcej. Schofield zostaje uratowany przed śmiercią, ale Knight ujawnia mu, że Gant została zamordowana. Zrozpaczony śmiercią Gant Schofield próbuje popełnić samobójstwo, ale Mother go powstrzymuje. W tym samym czasie Fairfax i Book II są przewożeni na różne okręty, aby Schofield mógł jednocześnie unieszkodliwić wszystkie rakiety. Schofieldowi się to udaje, a Mother uchodzi za zmarłą, ale dowiaduje się o planie awaryjnym: rakieta zmierza prosto w Mekkę w pierwszy dzień Ramadanu. Schofield jest w stanie dezaktywować rakietę, ale w zamian M-12 captures Schofielda, Rufusa i Knighta. Schofield ma zostać zabity w ten sam sposób i przez tę samą osobę co Gant, ale Mother ujawnia, że żyje, a Schofield zabija mordercę Gant, podczas gdy Rufus zostaje ranny. Knight i Schofield udają się, by skonfrontować się z Killianem, a Wexley również ginie. Schofield wyrzuca siebie i Killiana przez okno, ale Knight ratuje Schofielda. Kilka miesięcy później Knight i Rufus spotykają się z osobą, która ich wynajęła – najbogatszą kobietą na planecie, która chciała dołączyć do M-12, ale ponieważ jej na to nie pozwolono, pokrzyżowała ich plany. Ujawnia się również, że reszta członków M-12 zginęła w tajemniczych okolicznościach. Demon i IG-88 zabijają zleceniodawcę Knighta jako zemstę za przejęcie dwóch ich nagród podczas polowania. Później, w domu Mother, Schofield otrzymuje list od Knighta, mówiący mu, by pogodził się ze śmiercią Gant i poszedł dalej. Schofield udaje się do budynku Korpusu Piechoty Morskiej i oświadcza, że jest gotowy do służby.


Senat odrzuca nominację Roberta Leffingwella na stanowisko sekretarza stanu, a prezydent umiera na zawał serca krótko po głosowaniu. Wiceprezydent Hudson obejmuje urząd i mianuje Orrina Knoxa nowym szefem dyplomacji, który zostaje szybko zatwierdzony przez parlament.[sep]Prezydent USA mianuje nowego sekretarza stanu w celu poprawy stosunków z ZSRR. Kandydat Robert Leffingwell, ulubieniec liberałów, jest postrzegany przez wielu konserwatywnych senatorów jako uległy. Inni mają wątpliwości co do jego charakteru. Proces nominacji przebiega pomyślnie, dopóki drobny urzędnik o nazwisku Gelman nie informuje podkomisji zajmującej się zatwierdzeniem nominacji, że on i Leffingwell należeli w czasach studenckich do komórki komunistycznej wraz z Jamesem Mortonem. Podkomisja uznaje zeznania Gelmana za nieprawdopodobne, a przewodniczący, senator Anderson, jest gotowy przekazać nominację pełnej Komisji Spraw Zagranicznych, gdy członek personelu prezydenta dzwoni do Andersona, informując go, że niegdyś był znany jako „James Morton”. Anderson wstrzymuje posiedzenia swojej podkomisji, co wścieka prezydenta. Prezydent nakazuje liderowi większości Munsonowi doprowadzić do tego, by Anderson przesunął nominację, za pomocą zachęty lub groźby. Munson nie znajduje sposobu, by zastraszyć Andersona. Anderson jest mormonem i ma żonę oraz dziecko. Podczas pobytu na Hawajach na wypoczynku pod koniec II wojny światowej przeżył miesięczny romans z innym mężczyzną. Anderson przez całe życie zmagał się ze swoją orientacją homoseksualną. Jego pokojówka, sprzątając strych, daje mu zdjęcie obu mężczyzn zrobione na Hawajach, znalezione w zapieczętowanej i zapomnianej kopercie. Żona Andersona, Mabel, okazjonalnie skarżyła się, że nie czuje się kochana w ich małżeństwie. Podczas jazdy do Kapitolu Anderson zabiera sędziego Sądu Najwyższego Davisa, zwolennika nominacji Leffingwella. Gdy Anderson wysadza Davisa przed Sądem Najwyższym, z samochodu wypada koperta ze zdjęciem. Davis ją znajduje i, nie mogąc zmusić się do wykorzystania dowodu, przekazuje ją Munsonowi, który gani Davisa za sugerowanie szantażu, ale zachowuje fotografię. Następnego wieczoru w Białym Domu prezydent dowiaduje się, że Anderson wie, że Leffingwell należał do komórki komunistycznej z Mortonem. Prezydent postanawia wyeliminować Jamesa Mortona z miasta i kontynuować proces nominacji. Anderson stanowczo sprzeciwia się temu, stwierdzając, że uczciwym rozwiązaniem jest wycofanie nominacji. Anderson wychodzi. Prezydent, uprzednio poinformowany przez Davisa o istnieniu zdjęcia, zabiera je od niechętnego Munsona i przekazuje senatorowi Van Ackermanowi, wrogowi Andersona. Van Ackerman i jego sojusznicy rozpoczynają kampanię plotek na temat Andersona. Skonfrontowany przez żonę, Anderson przyznaje się do swojej homoseksualnej przeszłości. Reaguje ona źle, leaving Andersona feeling more alone than ever. Otrzymuje telefon od mężczyzny, z którym miał romans, który przyznaje, że sprzedał swoją historię komuś, ponieważ potrzebował pieniędzy. Następnego ranka redaktor Washington Post odwiedza Andersona z egzemplarzem felietonu opisującego romans. Redaktor podrzuca go przed Andersonem, mówiąc, że żadna gazeta w Waszyngtonie go nie opublikuje, ale ostrzega, że ktoś inny opublikuje go wkrótce. Tego popołudnia, czując się uwięziony i samotny, Anderson decyduje, że jest tylko jeden sposób na zachowanie honoru i godności. Pisze list do swojego najlepszego przyjaciela i mentora, senatora Orrina Knoxa, wyjaśniając, co się stało, wraca do swojego biura w Biurze Senatu i strzela sobie w głowę. Śmierć senatora Andersona sprawia, że większość Senatu zwraca się przeciwko prezydentowi i liderowi większości. Senator Knox staje się faktycznym liderem opozycji i przysięga pokonać nominację Leffingwella. Senat jednogłośnie potępia Van Ackermana za przyczynienie się do śmierci senatora Andersona. Senator Munson wygłasza przemówienie, łącząc śmierć Andersona z nominacją Leffingwella, i rezygnuje ze stanowiska lidera większości. Prezydent wzywa Knoxa, dwukrotnego kandydata na prezydenta, do Białego Domu i obiecuje poprzeć go w nominacji partyjnej w przyszłym roku, jeśli pozwoli na przeprowadzenie nominacji Leffingwella. Knox wzywa go, aby spisał tę obietnicę na piśmie, a prezydent to robi. Prezydent mówi również Knoxowi, że Sowieci właśnie wystrzelali załogową misję na Księżyc i że potrzebuje sekretarza stanu, który potrafiłby rozmawiać z Sowietami. Knox omawia obietnicę poparcia prezydenta ze swoimi kolegami i żoną, ale decyduje się sprzeciwić nominacji Leffingwella. Radzieccy kosmonauci zwracają się do świata przez radio i roszczą prawo do Księżyca dla Związku Radzieckiego. Następnie radziecki premier zaprasza prezydenta do Genewy na szczyt. USA wystrzeliwują własną misję na Księżyc, a prezydent wygłasza przemówienie, twierdząc, że nikt nie jest właścicielem Księżyca. Mimo wątpliwości spotka się z radzieckim przywódcą w Genewie. Senat głosuje nad nominacją Leffingwella i odrzuca ją stosunkiem głosów 74 do 24. Po głosowaniu prezydent umiera na zawał serca, a wiceprezydent Hudson zostaje prezydentem. Prezydent Hudson zwraca się do wspólnego posiedzenia Kongresu po pogrzebie zmarłego prezydenta, mówiąc, że nie będzie kandydował w nominacji swojej partii w przyszłym roku, że dotrzyma obietnicy zmarłego prezydenta udania się do Genewy i że nominuje Orrina Knoxa na sekretarza stanu. Knox zostaje natychmiast zatwierdzony, a prezydent Hudson wyrusza do Szwajcarii.


Joe nie traci przytomności po pięćdziesięciu dniach głodówki, a jego rodzice ostatecznie odmawiają podłączenia go do kroplówki. Wujek Tally zostaje ujawniony jako osoba niezwiązana z produkcją bomb, która nie używa pseudonimu Deus.[sep]Akcja powieści rozgrywa się w latach 80. Fergus McCann i wujek Tally znajdują zwłoki w torfie małej dziewczynki w pobliżu granicy między Irlandią a Wielką Brytanią. W tym samym czasie Fergus przygotowuje się do egzaminu z fizyki na poziomie A-Level. Podczas jednego z porannych biegów przez granicę zaprzyjaźnia się z Owainem, jednym z strażników granicznych. Prowadzi z nim wiele rozmów. Gdy wraca na miejsce znaleziska ciała w torfie, Fergus spotka Corę i Felicity O’Brien – dziewczynę w swoim wieku oraz jej matkę, archeolog. Fergus nadaje ciału z torfu imię „Mel”. Udaje się z matką do więzienia w Long Kesh, aby odwiedzić brata Joe, który został uwięziony jako więzień polityczny za zaangażowanie w Tymczasową Irlandzką Armię Republikańską. Dołączył do przyjaciół w strajku głodowym w proteście przeciwko „Kłopotom” i dążeniu do wolnej Irlandii. Po wydobyciu ciała Mel z miejsca znalezienia zespół archeologiczny, w tym Fergus i Cora, odkrywa, że Mel ma na szyi pętlę. W retrospekcji ukazane są zmagania Mel i jej rodziny ze spłatą pożyczki. Fergus prosi Michaela Raftersa o przewożenie paczek przez granicę w próbie zakończenia strajku głodowego brata. Fergus i Cora przypadkowo się całują, a potem zaczynają się spotykać. Po ostatnim egzaminie z fizyki Fergus wraz z rodziną odwiedza brata w więzieniu i widzi, że wygląda bardzo wychudzony. Upija się i śni o Mel rozmawiającej z Rurem, jej miłością. Gdy się budzi, Cora informuje go, że Mel była karłem. Fergus pozwala Corze i jej matce przenocować u siebie z powodu spotkania z profesorem w sprawie Mel. Datowanie radiowęglowe ujawnia, że Mel żyła około roku 80 n.e. Po tym, jak w wiadomościach pokazany jest atak bombowy, Fergus zaczyna podejrzewać, co znajduje się w przewożonych przez siebie paczkach. Otwiera je w obecności Owaina i widzi w nich prezerwatywy oraz pigułki antykoncepcyjne. Joe wpada w śpiączkę po 50 dniach głodówki. Po gorącej kłótni Fergusa z rodzicami zgadzają się podłączyć go do kroplówki. W serii snów Fergus widzi wydarzenia prowadzące do śmierci Mel, w których Rur dźga ją na jej własne życzenie, ponieważ nie chciała „czuć pętli” na szyi. Na końcu wychodzi też na jaw, że wujek Tally Fergusa jest w rzeczywistości lokalnym producentem bomb, znanym pod pseudonimem Deus, co oznacza „bóg”.


Tytuł powieści nawiązuje do tajemniczych posłańców rozdających czapati przed wybuchem powstania. W decydującej bitwie kapitan Savage walczy ze swoim dawnym pułkiem, a zwycięstwo Brytyjczykom zapewnia szarża wiernej im indyjskiej kawalerii.[sep]Akcja powieści toczy się w czasach powstania w Indiach w 1857 roku. Główny bohater, kapitan Rodney Savage, jest oficerem w pułku piechoty bengalskiej, stacjonującym w fikcyjnym mieście Bhowani (które znajduje się mniej więcej w tym samym miejscu co prawdziwe miasto Dżhansi). Jest znudzony życiem garnizonowym, ale oddany swojemu pułkowi i jego sipajom (indyjskim żołnierzom). Mimo swojej empatii wobec sipajów, Savage nie zdaje sobie sprawy, że strach i resentyment popychają ich do spiskowania z lokalnymi władcami i innymi konspiratorami przeciwko rządom Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Spokojne życie brytyjskiej społeczności w Bengalu zostaje zburzone przez powstanie. Większość brytyjskich oficerów z garnizonu w Bhowani i ich rodzin (w tym żona Savage’a) ginie w trakcie wybuchu walk lub zostaje później zamordowana. Savage ucieka z rzezi wraz ze swoim niemowlęciem i Angielką, Caroline Langford. Mała grupa uchodźców znajduje schronienie u współczujących im indyjskich wieśniaków. Przez pewien czas poczucie zdrady i straty popycha Savage’a do szalonej nienawiści do wszystkich Hindusów i zabija on indyjskiego oficera, który był jego przyjacielem. Ostatecznie ludzkość i tolerancja wieśniaków, w połączeniu z jego rosnącą miłością do Caroline, pozwalają mu odzyskać równowagę i dotrzeć do brytyjskich sił gromadzących się w celu stłumienia powstania (które same są zarażone nienawiścią i pragnieniem zemsty). W ostatnim starciu emocjonalnie rozdarty Savage walczy ze swoim byłym pułkiem. Ironią losu jest to, że to szarża indyjskiej kawalerii, która pozostała wierna Brytyjczykom, odwraca los bitwy. „Nocni biegacze” z tytułu to posłańcy, którzy rozdawali czapati na krótko przed wybuchem powstania. Ten tajemniczy incydent historyczny pozostaje niewytłumaczony.


Cassie zmienia się w humbaka w trakcie spadania z nieba, aby rozbić się o basen Yeerków na macierzystej planecie Hork-Bajirów. Jej towarzysze, którzy przyjęli postać owadów, podróżują wewnątrz jej pyska, aby przeżyć uderzenie i pomóc w odzyskaniu ukrytej broni.[sep]Cassie wraca do domu w morphie sowy i widzi Hork-Bajira wychodzącego ze stodoły. Cassie zdaje sobie sprawę, że jeśli Hork-Bajir jest Kontrolerem, Yeerkowie mogą podejrzewać, że jest ona jedną z „andalickich bandytów”. Atakuje go i niemal oślepia go szponami, gdy orientuje się, że to w rzeczywistości Jara Hamee. Gdy pyta, po co tu jest, on mówi jej, że Arn przybył do doliny Hork-Bajirów, a Toby prosi o radę, co robić. Cassie następnego dnia opowiada pozostałym Animorphom o Arnie i wszyscy zgadzają się pojechać. Arn nazywa się Quafijinivon i jest ostatnim ze swojego gatunku. Mówi im, że chce stworzyć siłę Hork-Bajirów do walki z Yeerkami na ich macierzystej planecie, pobierając próbkę DNA każdego Hork-Bajira. Hork-Bajirzy wyrażają zgodę, ale Quafijinivon chce również odnaleźć zapas broni ukryty przez Aldreę – córkę Seerowa. Pytają go, jak zamierza to zrobić, skoro ona nie żyje, a on opowiada im o ixcili Aldrei, którą zachował – elektronicznej kopii jej osobowości, myśli i fal mózgowych. Arn mówi, że Aldrea musi wybrać gospodarza, do którego wejdzie, i decydują, że będzie to Rachel ze względu na jej niebezpieczny usposobienie lub Toby, ponieważ jest jej wnuczką. Podczas ceremonii Atafalxical to Cassie zostaje wybrana na gospodarza. Pytana, czy wyraża zgodę, Jake krzyczy „Nie”. Cassie czuje, że nie ma wyboru, i mówi tak. Chee zajmują ich miejsce jako ludzie w czasie ich nieobecności. Gdy docierają do układu słonecznego Hork-Bajirów, statek zostaje zaatakowany przez inny statek andalicki. Nie mogą się z nim skontaktować, ponieważ Yeerkowie przechwycą ich sygnał. Ax odmawia oddania strzału, mówiąc, że nie może zaatakować współbrata za wykonywanie swojej pracy. Jake pyta, czy Aldrea może to zrobić, a ona odpowiada, że tak. Ostrzeliwuje statek i niszczy jego silniki, ratując ich. Pojawia się więcej myśliwców typu Bug, a Marco sugeruje, by ruszać w dal, ale Ax błodzi Jake’a, by uratować Andalitę. Jake mówi, że nie mogą odejść, i pomagają zniszczyć myśliwce Bug. Jake przerywa następującą po tym świętowanie, aby mogli skupić się na zadaniu. Gdy docierają na macierzystą planetę Hork-Bajirów, Quafijinivon udaje się do swojego laboratorium, aby pracować nad próbkami DNA. Aldrea ma pomysł, gdzie może być ukryta broń, i podróżują głęboko w las. Z przerażeniem odkrywają, że miejsce zostało przekształcone w gigantyczny basen Yeerków. Wtedy wymyślają szalony plan, aby dostać się do basenu, z którym Aldrea jest całkowicie przeciwna. Cassie zmienia się w rybołowa, a pozostali w owady i wchodzą do jej ust. Wznosi się na jak największą wysokość i zaczyna demorfować, zachowując skrzydła, a jednocześnie zaczyna zmieniać się w humbaka. Musi puścić skrzydła i stać się w pełni humbakiem we właściwym momencie, inaczej plan nie powiedzie się, ale Kontrolerzy Hork-Bajirów już dostrzegają ją w niebie, choć nie mogą jej rozpoznać jako człowieka, ponieważ jest częściowo w morphie wieloryba, i zaczynają do niej strzelać. Powoduje to panikę Aldrei, która próbuje przekonać Cassie, by stała się teraz w pełni wielorybem. Gdy nie może tego zrobić, próbuje przejąć kontrolę, ale Cassie ją przewyższa i czeka na odpowiedni moment, by całkowicie się zmorphować. Gdy jest w basenie, Jake i Rachel demorfują i zmorphowują się w rekiny młoty, atakując Kontrolerów Taxxonów, podczas gdy Tobias i Ax jako Andalici atakują Kontrolerów Hork-Bajirów. Marco jako Hork-Bajir krzyczy: „Andalici wszędzie, tysiące z nich, uciekajcie”, co powoduje ich ucieczkę. Włamują się do ukrycia broni, zabierają ją i uciekają statkiem Yeerków, dostarczając ją Arnowi. Na końcu Toby Hamee mówi, że chce zostać na swojej macierzystej planecie i walczyć tam z Yeerkami. Aldrea nie chce, aby jej prawnuczka spotkała taki los, więc układa plan z Cassie i Axem, by zmusić ją do pozostania w kolonii Hork-Bajirów na Ziemi. Cassie skutecznie przekonuje Jake’a, że Aldrea próbuje przejąć nad nią kontrolę, a Ax mówi Aldrei, że nigdy nie przejmie Animorphów, ponieważ jej prawnuczka jest z nimi. Zadowolona Aldrea opuszcza ciało Cassie.


Magellan pokonał Sylvera w walce, zabijając go strzałą, zanim ten zdążył użyć na nim żelaznego kołka. W rezultacie łasice nie powróciły do Lasu Półksiężyca, a rzeźba popielicy została na zawsze utracona w Thunder Oak.[sep]Wstęp przedstawia bandę banitów Sylvera: Ichama, Dredlessa, Mawka, Bryonię, Alysoun, Miniver, Wodeheda i Luke’a. Sylver dowiedział się, że morskie wały obronne wokół wyspy Welkin wali się i wkrótce całkowicie się zawalą, co pozwoli oceanowi zalać Welkin, jeśli zwierzęta na wyspie nie zaczną działać. Dzięki pomocy Lorda Haukina, wyrozumiałego gronostaja, który rozumie Sylvera, ten ostatni postanawia wyruszyć w poszukiwaniu zaginionych ludzi, którzy opuścili Welkin na długo przed narodzinami Sylvera. Żaden z łasic nie wie, dlaczego ewakuowali się, ale Lord Haukin podejrzewa, dzięki dziennikowi pozostawionemu przez dziewczynę o imieniu Alice, że zostali zmuszeni do odejścia i nie mieli wyboru. Jego teoria jest poparta kilkoma wskazówkami rozrzuconymi po wyspie, a pierwsza z nich znajduje się w Thunder Oak, ale łasice będą musiały odbyć długą podróż, aby do niej dotrzeć. Tuż przed wyruszeniem wyprawa zostaje przerwana przez szeryfa Falsheda, który został mianowany przez księcia Poynta, aby zdławić buntownicze łasice i trzymać je w posłuszeństwie, zniewalając je w Zamku Rayn. Falshed próbuje powstrzymać Sylvera, przybywając z oddziałem gronostajów, ale banici zręcznie odparli atak, używając pocisków wypełnionych mrówkami, co zmusiło gronostaje do ucieczki w głąb ogromnego lasu. Przywiązują Falsheda do tratwy i spuszczają go rzeką, gdzie po spotkaniu ze szczurami udaje mu się wrócić do domu, Zamku Rayn, siedziby gronostajów. Tymczasem Lord Haukin mówi łasicom, że aby znaleźć Thunder Oak, który nie znajduje się na żadnej z jego map, muszą znaleźć połamaną skorupkę jaja orła, ponieważ orły latają nad planetą i wyciskają w pamięci mapę globu, którą telepatycznie przekazują swoim potomkom. Łasice wyruszają na poszukiwanie tego jaja, a gronostaje ścigają je na piętach. Książę Poynt zatrudnia również najemnego lisa, Magellana, aby schwytał łasice i przyprowadził Sylvera do Zamku Rayn. Po pewnym czasie podróży banici szukają schronienia w klasztorze, który jest domem dla Knaka Dzika, potężnego mnicha i sadyistycznego najemnika, który sprzedaje skóry łasic gronostajom w postaci bębnów. Knak więzi ich w swoim klasztorze, zamierzając czekać, aż umrą z głodu, zanim ich skóruje. Sylver wysyła Miniver, aby zebrać pobliską wioskę łasic do pomocy. Miniver jest odrzucana przez każdą łasicę w tym mieście, ponieważ boją się kary ze strony gronostajów. Nadzieja wydaje się stracona, dopóki nie spotyka niezwykle brudnego i ekscentrycznego łasica o imieniu Scirf, który mówi jej, że może im pomóc, jeśli ona obieca, że będzie mógł dołączyć do bandy Sylvera. Miniver wraca do klasztoru ze Scirfem, a choć jej przyjaciele są początkowo sceptyczni, Scirf przepędza Knaka, przypominając mu, że ludzie kochali bekon, szynkę i inne mięso pochodzące z wieprzowiny. Knak ucieka, a łasice niechętnie pozwalają zbytnio pewnemu siebie Scirfowi dołączyć do nich. Gdy wznawiają podróż z najnowszym członkiem, łasice napotykają las pełen dzikich kun leśnych, który jest również zamieszkany przez szaloną czarownicę – muflona o imieniu Maghatch. Maghatch szantażuje Sylvera do niewoli, zamieniając innych banitów w króliki, ale Sylver ucieka i zyskuje pomoc dzikiego psa Gnaisha. Maghatch szybko przywraca banitom ich właściwe formy i pozwala im odejść. Łasice kontynuują podróż, ale zostają schwytane przez Salę Łowców, które jest zaświatami dla cnotliwych zwierząt łownych. Martwi łowcy mówią im, że jako karę za zabijanie zwierząt ofiarnych przeznaczonych dla tych w zaświatach, muszą pracować jako niewolnicy w Sali Łowców, dopóki nie zadośćuczynią za swoją zbrodnię. Przez kilka tygodni pozostają w Sali, dopóki Mawk nie uświadamia sobie, że eteryczne jedzenie uniemożliwia im odejście. Niezdolny do obudzenia innych, niesie Scirfa i ucieka. Gdy Scirf się budzi, obaj samcy odkrywają, że Alysoun podążyła za nimi, a po wyjaśnieniu przez Mawka tajemnicy jedzenia, próbują wrócić i uratować swoich towarzyszy. Odkrywają, że Sala Łowców zniknęła całkowicie i można do niej dotrzeć tylko dzięki magii Maghatch. Postanawiają wrócić do katedry czarownicy w nadziei na znalezienie innego sposobu dotarcia do Sali. Z powrotem w Sali Łowców Sylver i inni budzą się, odkrywając brak przyjaciół. Na szczęście martwi łowcy postanawili ich uwolnić i udają się na północ w nadziei na spotkanie z innymi. Wkrótce zostają odnalezieni przez Magellana, który rani Wodeheda strzałą, zanim znika. Sylver odsyła Wodeheda z powrotem do Lasu Półksiężyca wraz z Ichamem i Bryonią i wyrusza w stronę Żółtych Gór z Miniver i Dredlessem. Wysoko w górach spotykają Magellana ponownie, a Dredless ginie. Miniver i Sylver uciekają i znajdują oddział Falsheda, przy czym Falshed udał się, aby zgłosić śmierć Dredlessa Księciu. Wiedząc, że to ostatnie miejsce, w którym Magellan by ich szukał, udają biednych kupców i pozwalają się schwytać żołnierzom. Alysoun, Scirf i Mawk bezpiecznie wracają do kaplicy Maghatch, a Maghatch wysyła ich ścieżką, która twierdzi, że zaprowadzi ich z powrotem do Sali Łowców. Zamiast tego ląduje ich bezpośrednio na stromym zboczu góry. Trójka jest początkowo przerażona, ale Alysoun uświadamia sobie, że to są Żółte Góry, których szukali, i że gniazdo orła musi być w pobliżu. Wspinają się na klify i o zmierzchu docierają do gniazda. W środku znajdują skorupkę jaja, połamaną na pół, z wytłoczoną mapą świata. Gdy przygotowują się do wyjścia, z Alysoun i Scirf niosącymi połowę skorupki, wraca matka orła i atakuje ich. W zamieszaniu Alysoun spada z krawędzi, ale odkrywa, że skorupka działa jak spadochron, pozwalając jej bezpiecznie zejść na dół. Widząc to, Scirf podąża za nią, używając swojej połowy skorupki w podobny sposób. Mawk zostaje sam i szuka schronienia w norze zająca, aż orzeł odejdzie. Kontynuując podróż w samotności, zostaje napadnięty i okradziony przez trzech braci łasic. Znajduje schronisko w górach i nie zdąży jeszcze wejść, gdy pojawia się Magellan. Mawk się chowa i słucha, jak Magellan wynajmuje pokój na noc. Niedługo potem przybywa oddział Falsheda, z Sylverem i Miniver, nadal udającymi kupców. Sylver go rozpoznaje i, próbując zachować tożsamość w tajemnicy, mówi żołnierzom, że Mawk jest jednym z banitów. Mawk mówi żołnierzom, że wie, gdzie śpi Sylver, i kieruje ich do pokoju Magellana. Gronostaje szturmują pokój i w wynikłej walce Mawk, Sylver i Miniver uciekają w góry, gdzie znajdują Scirfa, samego. Tymczasem, po rozstaniu się ze Scirfem przy spadku z góry, Alysoun znajduje się w grupie jeży wykonujących ceremonię. Lider jeży odmawia pozwolenia Alysoun na odejście, zamierzając ją złożyć w ofierze ich bogu, Wielkiemu Bogowi Kolcowi, ogromnemu jeżowi zbudowanemu z kości innych zwierząt. Alysoun udaje się zniszczyć boga i ucieka. Wraca do Lasu Półksiężyca ze swoją połową skorupki, gdzie Sylver i inni już czekają, i tam dowiaduje się o śmierci Dredlessa. Po odprawieniu czuwania za Dredlessa, łasice i Lord Haukin odczytują mapę ze skorupki i odkrywają, że pierwsza wskazówka jest ukryta w drzewie zwanym Thunder Oak, daleko od Lasu Półksiężyca. Łasice losują patyczki, aby zobaczyć, kto towarzyszy Sylverowi do Thunder Oak, a wybrani zostają Mawk i Scirf. Zanim będą mogli rozpocząć podróż, wataha dzikich wilków oblega wioskę, ale zostaje przepędzona przez żywą statuę, która szuka Scirfa. Statua podróżuje krótki dystans z trzema łasicami, mając nadzieję znaleźć kamieniołom, z którego została wykonana. Docierają do starego opuszczonego kościoła, gdzie gargulce mówią statui, gdzie znaleźć pobliski kamieniołom. Sylver i jego towarzysze wchodzą do kościoła, aby odpocząć przez noc, ale po głośnym przeszkodzeniu przez żywe statuy aniołów, Sylver i Scirf decydują się spać w krypcie, a nie w nawie kościoła. Mawk jest przerażony perspektywą spania wśród martwych ciał, więc zostaje na górze. Budzi się następnego ranka i odkrywa, że Sylvera i Scirfa nie ma w kryptach. Po krótkim poszukiwaniu odkrywa, że obaj zostali porwani przez grupę bandytów kretów. Krety przygotowują się do ataku na niego, ale ich lider, zdając sobie sprawę, że Sylver jest poszukiwany przez Księcia Poynta, nalega, by uwolnić łasice. Gdy kontynuują podróż, grupa przemierza bagna zamieszkane przez szczury, tylko po to, by odkryć, że ich droga jest zablokowana przez tysiące żywych strachów na wróble. Strachy na wróble żądają, aby łasice dały im fajki, aby wyglądały bardziej jak ludzie. Nie mając nic do zaoferowania, Mawk sugeruje, aby udali się do pobliskiego opactwa i poprosili mnichów o pomoc. Od przeora dowiadują się, że strachy na wróble boją się luster i wracają do strachów z lustrami w rękach. Strachy na wróble są tak zrozpaczone swoim odbiciem, że upadają na ziemię z krzykiem, a łasice przechodzą bez szwanku. Po dotarciu do Thunder Oak łasice znajdują drzewo strzeżone przez kamiennego gryfa, który nie pozwala im przejść, mówiąc, że nie chce, aby ludzie wrócili. Ku zaskoczeniu towarzyszy, Scirf hipnotyzuje gryfa, usypiając go, a łasice wchodzą do Thunder Oak. W środku znajdują małą rzeźbę popielicy w basenie z wodą. Dając rzeźbę Mawkowi do ochrony, zaczynają wracać do Lasu Półksiężyca. W drodze powrotnej Sylver otrzymuje ostrzeżenie od tchórza wysłanego przez Falsheda, że Magellan czeka w lesie w zasadzce i, rozkazując Mawkowi i Scirfowi czekać na niego, idzie sam zmierzyć się z lisem. Podczas próby zasadzki na Magellana Sylver zostaje schwytany w sidełach zastawionych przez łowcę nagród. Magellan przygotowuje się do zabicia Sylvera łukiem i strzałą, ale w ostatnim wybuchu energii Sylver wyciąga żelazny kołek trzymający sideła z ziemi i przebija nim Magellana. Mawk i Scirf znajdują go ciężko rannego, ale żywego, i razem kończą podróż powrotną do Lasu Półksiężyca. Po pokazaniu rzeźby Lordowi Haukinowi, Łasice Welkin urządzają uroczystość przed rozpoczęciem poszukiwań kolejnej wskazówki. Książka kończy się krótką rozmową między Falshedem a Poyntem dotyczącą śmierci Magellana.


Orb wywołuje globalne zniszczenie śpiewając Pieśń Chaosu, a jedynym sposobem na cofnięcie tego skutku jest zgoda na małżeństwo z Szatanem. W trakcie ceremonii ślubnej Szatan śpiewa zakazaną pieśń i zrzeka się urzędu Wcielenia Zła, ponieważ zakochał się w Orb.[sep]Odkryto, że młoda Orb, ciotka Luny, posiada dar przywoływania naturalnej muzyki, która wydobywa się z rzeczy w przyrodzie. Wyrusza na poszukiwanie magicznej pieśni znanej jako Llano, pieśni mającej być najpiękniejszą, jak można sobie wyobrazić. Na początku swojej podróży spotyka i pomaga młodej Cygance, która była niewidoma, ucząc jej pieśni i tańca, jakich większość mężczyzn nigdy nie widziała. Dołącza również na krótko do cyrku, spotykając tam mężczyznę, który później stanie się Wojną, i po jego niechcianym odejściu zdając sobie sprawę, że jest w ciąży z jego dzieckiem. Po urodzeniu dziecka zabiera niemowlę, małą Orlene, do swojej cygańskiej przyjaciółki z zrozumieniem, że kobieta znajdzie jej córce jak najlepszy dom. Później dołącza do zespołu rockowego. Jej magiczne śpiewanie pozwala im uwolnić się od nałogów narkotykowych, i wędrują razem, dopóki nie zostaje zwrócona na nią uwagę przez jej matkę, Niobe (która opuściła swoje stanowisko, aby mieć ją z Pacianem, co czyni Orb ciotką Luny, a także jej kuzynką przez ich ojców), pod postacią Losu. Powiadają ją, że została wybrana do objęcia roli Natury (Gai), ale przepowiednia zapowiada, że może pewnego dnia poślubić Szatana. Szatan, próbując wypełnić przepowiednię, porywa Orb i próbuje użyć magii, by zmusić Orb do małżeństwa z nim. Uwalnia się dzięki pomocy Natashy, mężczyzny, który również szukał Llano i nauczył się go wiele. Natasha kontynuuje naukę Llano, podczas gdy bronią się przed atakami Szatana. Orb dowiaduje się, że Llano ma moc kontrolowania Natury i musi ją opanować, aby objąć swoje stanowisko. Zaczyna również czuć miłość do Natashy i decyduje się wyjść za niego. Jednak nie wszystko jest tym, czym się wydaje, gdyż Natasha ujawnia, że jest Szatanem w przebraniu („Natasha” to „Ah, Satan” wspak) i próbował zdobyć jej względy zgodnie z warunkami umowy, którą zawarł z Losem: Może courtować Orb bez ingerencji innych Wcieleń, ale wszystko, co mówi Orb, musi być kłamstwem lub częścią większej konstrukcji kłamstw, dopóki nie oświadczy, kiedy musi ujawnić prawdę. Orb odrzuca oświadczyny Szatana i żąda, by nauczył ją ostatniej części Llano, Pieśni Chaosu, której potrzebuje, aby stać się Gają. On to robi, ale ostrzega ją, że jest to potężna broń, a jej efekty są nieprzewidywalne. Śpiewa Pieśń Chaosu, co skutkuje zniszczeniem na skalę globalną. Poprzednie Wcielenie Natury mówi jej wtedy, że jedyną rzeczą, którą zna, a która może odwrócić jej skutki, jest sama Pieśń Chaosu. Próbuje zaśpiewać pieśń jeszcze trzy razy, a każdym razem skutkuje to tylko większym zniszczeniem. Zniszczenie przybierało postać czterech żywiołów — Ognia, Powietrza, Ziemi i Wody — więc jeśli zaśpiewa pieśń po raz piąty, pojawi się w postaci piątego żywiołu, Pustki, i wymaże Ziemię z istnienia, przywracając całe istnienie do pierwotnego Chaosu. Tak więc Pieśń Chaosu jest ostateczną bronią Gai; zniszczy całą rzeczywistość, a Niebo, Piekło i śmiertelny wszechświat powrócą do fundamentalnego chaosu, z którego powstały. W desperacji Orb zwraca się o pomoc do innych Wcieleń. Chronos mówi jej, że może cofnąć się w czasie i powstrzymać ją od zaśpiewania Pieśni Chaosu, ale potrzeba na to zgody wszystkich innych wcieleń. Jedynym, kto sprzeciwia się, jest Szatan, który mówi, że wyrazi zgodę tylko wtedy, gdy Orb zgodzi się go poślubić. Orb, stając przed niemożliwym wyborem, o którym wspomina przepowiednia, oświadcza: „Niech Bóg mi pomoże, ale kocham Szatana” i wyraża zgodę na ślub. Chronos zmienia przeszłość, a Orb dotrzymuje umowy. Ślub odbywa się w Piekle, a Szatan urządza wielką ceremonię. Jako przysięgę małżeńską oboje śpiewają sobie pieśń. Orb śpiewa fragment Llano (Pieśń Wieczoru — znaną również jako Pieśń Miłości), która ma wywołać miłość romantyczną, ale Szatan, zaskakując wszystkich, śpiewa wariację hymnu Amazing Grace — i znika. Śpiewając pieśń, która mu jest zabroniona, Szatan zrzeka się urzędu Wcielenia Zła jako dowód swoich uczuć wobec Orb. Zakochawszy się w dobrej kobiecie, Szatan nie może już dalej sprawować urzędu Wcielenia Zła.


James Costa, kurator muzeum, ucieka przed Martinem Arkenhoutem podszywającym się pod profesora Harta do Portugalii, aby ukryć skradzione manuskrypty. Podczas pobytu w okolicy, w której niedawno zmarł jego ojciec, Costa zataja niepokojące fakty dotyczące tożsamości śledzonego mężczyzny oraz własnej rodziny.[sep]Holenderski nastolatek, Martin Arkenhout, i amerykański student, Seth Goodman, nawiązują rozmowę w autobusie na Florydzie i z impetem wynajmują samochód, aby lepiej zwiedzać okolicę. Jednak auto ulega awarii, a Goodman, próbując wezwać pomoc na poboczu, zostaje potrącony przez przejeżdżający samochód i pozostaje w krytycznym stanie. Arkenhout ogłusza Goodmana kamieniem, zamienia ich portfele i dokumenty, a następnie kontynuuje podróż Goodmana na studia do Nowego Jorku. Arkenhout wkrótce musi zrezygnować z tej tożsamości, gdy podejrzliwi rodzice Goodmana żądają, by wrócił do domu na święta. Do tej pory nabawił się smaku do bogactwa i luksusu, więc zaczyna zaprzyjaźniać się i zabijać bogatych ludzi, kradnąc ich tożsamości i żyjąc ich wygodnym życiem tak długo, jak to możliwe, zanim przeniesie się dalej. Powieść wkrótce przechodzi do pierwszoosobowej narracji Jamesa Costy, kuratora muzeum, który namierzy Arkenhouta i stanie się jego kolejną ofiarą. Zmagając się z burzliwym, ale pełnym namiętności małżeństwem, jest zaniepokojony nagłą decyzją ojca o opuszczeniu Anglii i powrocie do rodzinnej wioski w Portugalii. Gdy drogi Costy i Arkenhouta, wciąż podszywającego się pod profesora Harta, krzyżują się, Arkenhout nie wie, że prawdziwy Hart ukradł rzadkie manuskrypty z brytyjskiego muzeum. Costa, reprezentując muzeum, śledzi mężczyznę, którego uważa za Harta, aż do Portugalii, mając nadzieję na odzyskanie zaginionych manuskryptów. Jak na złość, Arkenhout wynajmuje wakacyjną willę w pobliżu wioski, w której niedawno zmarł ojciec Costy. Podczas załatwiania spraw rodzinnych i próby negocjacji w sprawie manuskryptów Costa dokonuje coraz bardziej niepokojących odkryć dotyczących tożsamości Harta i Arkenhouta oraz zaangażowania własnego ojca w polityczne uciski podczas II wojny światowej. Książka kończy się gwałtownym pożarem i intrygującym, nieoczekiwanym zwrotem akcji.


Tempest poluje na Rosamond przez dwa lata, wielokrotnie odnajdując ją mimo zmiany przebrań. Historia kończy się, gdy mężczyzna przypadkowo topi kobietę i w reakcji na to popełnia samobójstwo.[sep]Alcott cierpliwie mozolnie pisała „Małe kobietki”, ale odnalazła ujście dla emocji w tworzeniu swoich sensacyjnych opowieści. Różnica jest widoczna: pod względem tempa, tonu i treści „Love Chase” jest zaskakująco odmienny od swojego słynnego następcy. Okazałej wielkości, faustowski fabuła koncentruje się na Rosamond Vivian, niezadowolonej pannie, która mieszka na angielskiej wyspie w towarzystwie jedynie swojego gorzkiego, starego dziadka i która rozpoczyna powieść od lekkomyślnego oświadczenia: „Często czuję, jakbym chętnie sprzedała duszę szatanowi za rok wolności”. Jak na zawołanie, przez drzwi wchodzi mężczyzna imieniem Phillip Tempest — mężczyzna wykazujący więcej niż znikodne podobieństwo do Mefistofelesa. W ciągu miesiąca Rosamond się zakochuje i choć zdaje sobie sprawę, że ten mężczyzna „nie jest świętym”, wychodzi za niego mąż, wierząc z głupotą młodości, że jej miłość go ocali. Opuszcza swoją samotną wysupę jachtem Tempesta, „Circe”, i rozpoczyna życie małżeńskie w luksusowej willi w Nicei. Ku własnemu zaskoczeniu Tempest, bezwzględny libertyn, odkrywa, że on sam również się zakochał. Stara się sprawić Rosamond radość i przez pewien czas mu się to udaje; jednak po roku spędzonym z nim zaczyna ona dostrzegać, jak bezwzględny i okrutny on jest. Wtedy odkrywa, że Tempest ma już żonę i syna, co czyni ich małżeństwo farsą, a Rosamond — nieświadomą kochanką mężczyzny, który ją okrutnie oszukał. Tej samej nocy pakuje kilka rzeczy, potajemnie zsuwa się z balkonu na pierwszym piętrze i łapie kolejny pociąg do Paryża. Tempest rusza w pościg za nią, rozpoczynając obsesyjny „pościg” z tytułu. Tempest poluje na Rosamond przez dwa lata, mówiąc jej, że cieszy się tą rozrywką. Aby zmylić tropy, przybiera różne przebrania: w Paryżu jest krawcową o imieniu „Ruth”; potem ucieka do klasztoru, gdzie jest znana jako „siostra Agata”; później, pod nazwiskiem „Rosalie Varian”, podróżuje do Niemiec jako towarzyszka bogatej małej dziewczynki. Za każdym razem, gdy zaczyna się komfortowo urządzać w nowym życiu, Tempest nagle pojawia się w sposób groźny i niszczący wszystko. W wyniku tego traktowania Rosamond uczy się nienawidzić i bać się swojego byłego kochanka. Jednocześnie między Rosamond a ojcem Ignatym, przystojnym, cnotliwym, szlachetnie urodzonym mężczyzną, który — niestety — jest katolickim księdzem, rodzi się beznadziejna namiętność. Pościg kończy się pewnej nocy, gdy Ignacy próbuje pomóc Rosamond wrócić na wyspę jej dziadka. Tempest podąża za nimi swoim jachtem i przepływa nad tym, co jego zdaniem jest łodzią kapłana, pozostawiając wszystkich na pokładzie na utonięcie. Wychodzi na to, że Rosamond znajdowała się na zatopionej łodzi, podczas gdy Ignacy podążał innym statkiem. Następnego dnia Tempest odkrywa swój błąd, gdy udaje się do domu dziadka i widzi martwą Rosamond oraz żywego Ignacego. Kapłan mówi o swoim przyszłym zjednoczeniu z Rosamond w zaświatach. Wtedy to Tempest chwytopa utopioną kobietę w ramiona, a następnie zadaje sobie cios nożem, mówiąc buntowniczo: „Moja pierwsza — moja ostatnia — moja nawet w grobie!”


Mike Bryant pokonuje Chrisa Faulknera w drogowym pojedynku o stanowisko starszego dyrektora, zmuszając go do zjechania z mostu. Po objęciu funkcji Mike zapewnia nowemu dyktatorowi Francisco Echevarrii wsparcie w utrzymaniu władzy i eliminacji Vincente Barranco.[sep]W 2049 roku Chris Faulkner zostaje zrekrutowany przez Shorn Associates, firmę inwestycyjną w Londynie. Zaprzyjaźnia się tam z Mikiem Bryantem, kolegą z działu „Inwestycji w Konflikty”. Podczas spotkania towarzyskiego w Strefach, gettach Londynu, Mike przedstawia Chrisa dziennikarce Liz Linshaw, która jest również byłą kochanką Mike’a. Zanim opuszczą Strefy, Mike zabija kilku członków gangu podczas nieudanego napadu. Po powrocie do pracy Mike wciąga Chrisa do projektu mającego na celu utrzymanie przy życiu starzejącego się kolumbijskiego dyktatora, generała Hernana Echevarrii, poprzez dostarczanie zasobów wojskowych w zamian za część produktu krajowego brutto tego kraju. Wraz z nadchodzącym terminem odnowienia kontraktu Shorn stają do rywalizacji z konkurencyjnymi agencjami: Nakamurą i Acropolitic. Rywalizacja zostaje rozstrzygnięta w drogowym pojedynku, w którym zespół Shorn eliminuje dwa konkurencyjne zespoły. Gdy Chris staje się sławny ze swoich umiejętności kierowcy, zaczyna romans z Liz Linshaw. Z synem Echevarrii, Francisco, który jest powiązany z konkurencyjną amerykańską firmą i przygotowuje się do przejęcia władzy, Chris rekrutuje kolumbijską grupę rebeliantów pod wodzą Vincente Barranco, aby obalić Hernana przed przejęciem władzy przez Francisco. Jednak inni dyrektorzy Shorn sabotują wysiłki Chrisa, aranżując, aby Barranco podsłuchał negocjacje dyrektora Shorn z rodziną Echevarriów. Chris reaguje, spontanicznie zabijając Hernana na miejscu. Tymczasem wymagania nowej pracy nadwyrężają relacje Chrisa z jego żoną, Carlą, która jest niekomfortowa z powodu brutalnej rywalizacji między firmami i przemocy, którą wywołują w innych krajach. Dzięki pomocy jej ojca, mieszkającego w londyńskich Strefach, oraz matki w Szwecji, zapewniają Chrisowi stanowisko w Organizacji Narodów Zjednoczonych pod warunkiem, że przyniesie ze sobą informacje poufne. Ponieważ Chris się sprzeciwia, ich małżeństwo się kończy. W więzieniu Chrisowi oferuje się wybór: stanąć przed sądem za morderstwo lub wziąć udział w zatuszowaniu sprawy, twierdząc, że legalnie rzucił wyzwanie o stanowisko wyższego szczebla w firmie. Wiedząc, że za morderstwo grozi kara śmierci, Chris zgadza się na zatuszowanie, ale musi stawić czoło Mike’owi w drogowym pojedynku o stanowisko starszego dyrektora. Mike jest lepszym kierowcą, ale Chris zmusza Mike’a do zjechania z mostu do Stref. Chris znajduje ciężko rannego Mike’a i zabija go tuż przed tym, jak gang, który oglądał pojedynek w telewizji, ich odnajduje. Gang bije Chrisa, ale on przeżywa. Historia kończy się sceną, w której Chris, jako nowy starszy dyrektor, daje nowemu dyktatorowi Francisco Echevarrii 48 godzin na ucieczkę z kraju na rzecz instalowania Barranco na stanowisku.


Po pokonaniu Zamonium, myślącego elementu stworzonego przez profesora Słowika, Niebieski Miś spotyka Niewidzialnych, którzy planują opuścić Ziemię. Bohater decyduje się zamieszkać z nimi w kosmosie, gdzie rozpoczyna nowe życie z Freddą.[sep]W Życiu 1 Niebieskiego Misia, gdy jest on malutkim niemowlęciem, unosi się w skorupce orzecha włoskiego na północnym morzu Zamonii, obok Malmstromu, tajemniczego i gigantycznego wiru, którego wszyscy żeglarze świata starają się unikać. Niebieski Miś zostaje uratowany przez małomiasteczkową załogę Minipiratów, którzy są bardzo tajemniczy i którzy następnie adoptują misia jako swój talizman przynoszący szczęście. Wyrasta wyłącznie na wodorostach i wodzie i zaczyna od zera naukę życia żeglarskiego. Na pokładzie ich maleńkiej jednostki dowiaduje się wiele o falach, żeglowaniu i wiązaniu węzłów, ale wkrótce staje się zbyt duży, by pozostać na pokładzie, a Minipiraci muszą wysadzić go na brzeg wyspy. W Życiu 2 Niebieski Miś odkrywa na wyspie grupę Hobgoblinów, którzy wynoszą Niebieskiego Misia do statusu celebryty ze względu na jego fantastyczne pokazy płaczu. Hobgobliny to, według encyklopedii Słowika, pół-duchowe bezkręgowce żywiące się emocjami. Każdej nocy Niebieski Miś daje swoje płaczliwe występy, zostając wyniesiony do gwiazdorstwa. W końcu zniesmaczony tym Niebieski Miś buduje tratwę i wyrusza w samotną podróż. W Życiu 3 Niebieski Miś znajduje się na morzu, gdzie zaprzyjaźnia się z parą „Plotkujących Fal”, czyli falami mówiącymi, które uczą go mówić, i napotyka SS Moloch, największy statek na świecie. Podejmuje bezskuteczne próby wejścia na pokład statku, a w swojej głowie słyszy głos, który szepce wielokrotnie: „Chodź! Wejdź na pokład Molocha!”. Niedługo potem Niebieski Miś zostaje prawie zjedzony przez Tyrannomobyusa Rexa, gargantuiczną czarną wielorybicę z jednym okiem. Niebieski Miś pomaga ulżyć cierpieniu stworzenia, wyciągając harpuny z jego pleców (pierwotnie zamierzając zbudować z nich kolejną tratwę, ale tak wchłonięty zadaniem, że wyrzuca je do wody), a wdzięczny wieloryb umieszcza go w odległości pozwalającej dopłynąć do innej wyspy. Życie 4 Niebieskiego Misia upływa na Wyspie Smakoszy, fantastycznej krainie wypełnionej pysznymi produktami spożywczymi, które tajemniczo rosną w miejscu normalnej roślinności. Miś, po spróbowaniu ich wszystkich, rozwija potężny apetyt i ochotę na pożywienie. Zjada tak dużo uzależniającego jedzenia, że niesamowicie tyje. Ostatni posiłek Niebieskiego Misia (grzyb wielkości człowieka) zostaje przerwany odkryciem, że wyspa jest gigantyczną rośliną mięsożerną, która chwyta przechodniów, tuczy ich i zjada, gdy ważą 300 funtów. Sekundy przed pożarciem Niebieski Miś zostaje uratowany przez Deusa X. „Maka” Machinę, pterodaktyla Gadającego Gada-Ratownika, którego pracą jest ratowanie innych w ostatniej chwili. Życie 5 opisuje roczną służbę Niebieskiego Misia jako nawigatora dla krótkowidzącego Maka, pomagającemu Gadzącemu Ratownikowi w jego odważnych akcjach ratunkowych, z których jedna polegała na uratowaniu farmy Szczeniąt Wolpertingów przed przerażającym Bollogiem: cyklopem o wzroście wahającym się od 50 stóp do dwóch mil, który może przetrwać bez głowy. Przelatując nad miastem Atlantyda (stolica Zamonii), Niebieski Miś obiecuje sobie, że kiedyś je odwiedzi. Pod koniec czasu spędzonego z Makiem ratuje człowieka, który rzucił się z Gór Demonów. Ten człowiek pojawia się ponownie w życiu 10. Rok kończy się przejściem Maka na emeryturę i pozostawieniem Niebieskiego Misia wejściu do Nocnej Akademii, której dyrektor (profesor Abdullah Słowik) jest winien Makowi przysługę. W Życiu 6 Niebieski Miś jest nauczany całej wiedzy we wszechświecie przy pomocy siedmiomózgowego Nocnomata Profesora Abdullaha Słowika i jego bakterii inteligencji. Ta bakteria to dosłownie zakaźna wiedza. Im bliżej jest się Nocnomata, a im więcej się wchłania, tym bardziej się staje się inteligentnym. Tutaj Niebieski Miś poznaje Qwerty Uiopa (galaretowego księcia z 2364. wymiaru, który przypadkowo wpadł do tego świata przez Przerwę Wymiarową) i Freddę, Alpejskiego Diabła Tasmańskiego (włochate stworzenie z zauroczeniem do Niebieskiego Misia); gdy oni kończą studia, ich następcami są: prymitywny Knio Barbarzyńska Świnia i irytujący Weeny Krasnalut. Po opuszczeniu Akademii Niebieski Miś zostaje zakażony bakteriami inteligencji, a Słowik transmituje do jego głowy encyklopedię. Spotyka się znowu z Qwerty, który znalazł Przerwę Wymiarową, rozpoznawalną ze względu na ich nieprzyjemny zapach, który Qwerty definiuje jako „Genff”, i debatuje, czy skoczyć. Niebieski Miś, działając pod wpływem impulsu, popycha go w nadziei, że wyląduje we właściwym wymiarze. Następnie jest zwodzony w labiryncie jaskiń przez podstępnego Troglotrolla (najbardziej znienawidzone i skryte stworzenie w Zamonii). Dzięki pomocy Górskiej Larwy (pierścienica wykonana, ciekawie, z lśniącej stali) Niebieski Miś znajduje drogę z jaskiń do sąsiedniego Wielkiego Lasu. W Życiu 7 Niebieski Miś znajduje niebieską niedźwiedzicę w dziwnie cichym Wielkim Lesie i zakochuje się w niej. Jednak Niebieski Miś szybko zdaje sobie sprawę, że ona była jedynie iluzją stworzoną przez Pająkową Czarownicę, gigantycznego pająka, by go schwytać. Miś odkrywa, że jest uwięziony w skomplikowanej sieci w miejscu, gdzie myślał, że znajduje się dom niedźwiedzicy. Niebieski Miś ostatecznie uwalnia się i ucieka od pająka w momencie, gdyby go rozpuścił i zjadł. Zaczyna biec przez około pięć godzin, aby uciec przed pająkiem, który ściga go gorączkowo. Zaczyna halucynować, że jest najszybszym i najbardziej zwinnym stworzeniem na powierzchni planety; jest to jednak spowodowane warunkami tlenu w Wielkim Lesie. Kiedy dochodzi do siebie, jego ciało wydaje się zbyt ciężkie, by biec. W momencie gdy jego siły opadają, Niebieski Miś natrafia i skacze przez szczęśliwą Przerwę Wymiarową, ten sam rodzaj portalu, przez który Qwerty wszedł do wszechświata Niebieskiego Misia. W Życiu 8 Przerwa Wymiarowa umieszcza Niebieskiego Misia w przeszłości w 2364. wymiarze, gdzie wywołuje ciąg zdarzeń prowadzących do upadku Qwerty do Przerwy Wymiarowej i do naszego świata w pierwszej kolejności. Niebieski Miś skacze do portalu za swoim przyjacielem i wraca do swojego świata, a Pająkowa Czarownica jest nigdzie nie widziana. Życie 9 opisuje wędrówki Niebieskiego Misia przez pustynię Demara w towarzystwie koczowniczych Muggów poszukujących legendarnego miasta-miraż Anagrom Ataf. Niebieski Miś pomaga Muggom schwytać miasto za pomocą cukrowego strumienia, ale po odkryciu, że jest już zaludnione przez przezroczyste, duchopodobne Fatomy. Wyprowadza Muggów na nowe tory, tym razem w poszukiwaniu nieistniejącego miasta o nazwie Esidarap S'loof. Opuszczając ich towarzystwo, Niebieski Miś dostrzega Przystanek Tornada i postanawia tam poczekać, aby złapać przejazd do Atlantydy po drugiej stronie pustyni. Nadchodzi tornado, ale Niebieski Miś zostaje wessany do jego środka i starzeje się prawie osiemdziesiąt lat po wejściu. W Życiu 10 Niebieski Miś i inni starsi mieszkańcy Miasta Tornada szukają sposobu na ucieczkę z wiru. Niebieski Miś spotyka się z człowiekiem, którego on i Mak kiedyś uratowali, i odkrywa Phonzotara Huxo, szaleńca w tornado, który jest odpowiedzialny za dziwne prawa Muggów i ich poszukiwanie Anagrom Ataf. Niebieski Miś zdaje sobie sprawę, że tornado zatrzymuje się na jedną minutę raz w roku, więc on i inni starcy odliczają wstecz przez rok w oczekiwaniu na kolejny postój. Podczas tego postoju drążą przez ścianę tornado, odmładzając się podczas ucieczki. W Życiu 11 Niebieski Miś podróżuje przez odrzuconą głowę giganta Megabolloga w drodze do Atlantydy i spotyka zły pomysł o imieniu 1600H (nazwanego od czasu, w którym powstał), który ratuje go przed wpadnięciem do basenu woskowiny i utonięciem. 1600H sugeruje, by Niebieski Miś został kompozytorem snów. Głowa, będąc ciągle śpiącą, musi zawsze śnić, w przeciwnym razie obudzi się i wyrzuci mózg w zamieszanie; ponieważ nie ma ciała, do którego mogłaby być przyłączona. Zadaniem kompozytora snów jest „granienie” na „organie snów” głowy, aby kupić mapę wnętrza głowy, aby mógł znaleźć drogę na zewnątrz. Szaleństwo (plan którego został wcześniej udaremniony przez Niebieskiego Misia) kradnie mapę, ale tuż przed tym, jak Niebieski Miś zostaje popchnięty do Jeziora Zapomnienia, basenu płynnego zapomnienia, który całkowicie niszczy wszystko, co do niego wrzucono, 1600H sam popycha Szaleństwo do jeziora. Niebieski Miś ucieka z głowy i wchodzi do Atlantydy w momencie, gdy wędrowny cyklop wraca, by założyć głowę z powrotem na ramiona i zbliża się do miasta. W Życiu 12 Niebieski Miś spotyka brazylijskiego karzełka tytoniowego o imieniu Chemluth Havanna, który staje się jego nowym najlepszym przyjacielem. Pracuje sobie w górę drzewa zawodów Atlantydzkich, zaczynając jako zamiatacz w knajpie plucia aż do upragnionego Króla Kłamstw w turniejach Kongliatorów Megathonu. Król Kłamstw i wyzwanie muszą wymieniać się zmyślonymi historiami, a publiczność decyduje, kto wydaje każdą rundę. Niebieski Miś broni swojego tronu przez ponad rok, ostatecznie walcząc z idolem Kongliatorów wszystkich, osobą o imieniu Nussram Fakhir, w epickim 99-rundowym Pojedynku Kłamstw. Szef Niebieskiego Misia, Volzotan Smyke, prosi go, by przegrał tę ostatnią walkę i, gdy miś odmawia i wygrywa ją, Smyke próbuje go sprzedać na gigantyczny statek, SS Moloch; który okazuje się być statkiem niewolniczym. Jednak eskorta Niebieskiego Misia, jedno ze Szczeniąt Wolpertingów uratowanych przez Niebieskiego Misia i Maka, o imieniu Rumo, zabiera misia pod Atlantydę, gdzie Niebieski Miś spotyka się z Freddą Alpejskim Diabłem Tasmańskim i Troglotrollem. Fredda i Niewidzialni (stworzenia z innej planety, które naprawdę są niewidzialne) planują pilotować miasto Atlantydy w przestrzeń kosmiczną na ich planetę; zanim kontynent Zamonii zatonie pod falami. Chemluth, który jest zatwardziałym uwodzicielem, zakochuje się we Freddzie i postanawia zostać z nią i Niewidzialnymi, ale Niebieski Miś decyduje się pozostać z Troglotrollem, ponieważ nie ma ochoty opuszczać Ziemi. Gdy Atlantyda odlatuje, Troglotroll znowu zdradza Niebieskiego Misia i oddaje go w ręce załogi niewolników Molocha. W Życiu 13 Niebieski Miś odkrywa, że kapitanem Molocha jest Zamonium, zbójowski element, jedyny myślący element, o którym uczył się w Nocnej Akademii. Profesor Słowik pojawia się pilotując chmurę ciemności i niechętnie ujawnia, że wbrew znaczeniu słowa „element”, stworzył Zamonium sam. Walczy z Zamonium w wojnie myśli. Niezauważony podczas bitwy, Niebieski Miś udaje się rzucić Zamonium do chmury udomowionej ciemności Słowika i uwalnia załogę. Moloch wkrótce zostaje uwięziony przez Malmstrom, gdzie Minipiraci kiedyś uratowali Niebieskiego Misia w jego pierwszym życiu, ale załoga, z wyjątkiem Niebieskiego Misia, zostaje uratowana przez szczęśliwe przybycie armii Gadzących Ratowników. Niebieski Miś spotyka się z Makiem, który ma teraz dużą parę okularów, ale gdy tylko próbuje uratować Niebieskiego Misia, Troglotroll skacze mu na plecy i Mak odlatuje. Nieszczęśliwy miś jest jedyną osobą pozostawioną na statku. Niebieski Miś prawie wpada do Malmstromu, który okazuje się być Przerwą Wymiarową, i zostaje uratowany przez przybycie jego starego przyjaciela Qwerty Uiopa na latającym dywanie, który wznosi się z wiru. Po ponownym dołączeniu do uratowanej załogi Niebieski Miś odkrywa, że wielu z nich to Chromomisie, członkowie jego własnego gatunku. Każdy Chromomiś ma futro w innym kolorze. Decydują się na ponowne zamieszkanie w Wielkim Lesie. Na końcu książki, w ostatnim „półżyciu” Niebieskiego Misia, spotyka on prawdziwą niedźwiedzicę identyczną do tej, którą halucynował w Życiu 7. Zaczyna nowe życie z nią, ale sugeruje, że dalsze przygody czekają ich w przyszłości.