Maia przepływa niebezpieczną rzekę Valderra, aby pomóc wojskom Terekenaltu i Suby w ataku na Bekla. Jej działania prowadzą do klęski sił Bekla, a ona sama wraca do miasta jako wrogini nienawidzona przez mieszkańców.[sep]Piętnastoletnia Maia mieszka w prowincji Tonilda, w imperium Beklan, z matką Morcą, trzema młodszymi siostrami i ojczymem Tharrinem. Ich małe, biedne gospodarstwo położone jest nad brzegiem jeziora Serrelind, a Maia często unika obowiązków, pływając w jeziorze przez cały dzień. Mimo że Morca jest w ciąży z dzieckiem Tharrina, on potajemnie uwodzi Maię. Gdy Morca odkrywa romans, jest podwójnie zgorzkniała i sprzedaje Maię agentom handlarza niewolników Lalloca. Maia jest prawie zgwałcona przez Gensheda, jednego z pracowników Lalloca, ale zostaje uratowana przez Occulę, czarnoskórą niewolnicę. Maia i Occula stają się bardzo dobrymi przyjaciółkami, a nawet kochankami. Aby uniknąć upokorzenia bycia wrzuconą w jedno worku z grupą zwykłych niewolników, Occula namawia Maię do straszenia ich porywaczy pozornymi nadprzyrodzonymi mocami. Dziewczyny są wysłane do miasta Bekla. Occula opowiada o swojej przeszłości: jej ojciec, jubiler, przywiózł ją przez pustynię do Bekli. Zostali przyjęci przez Fornis, szlachciankę, która wkrótce po przewrocie miała zostać wyniesiona do kapłańskiego statusu „Świętej Królowej”. Fornis kazała zamordować ojca Occuli, a szmaragdy wkomponować w koronę Świętej Królowej. Occula również miała zostać zabita, ale zarządca domu dostrzegł szansę na zysk ze sprzedaży dziewczyny jako niewolnicy; od tego czasu była zatrudniona jako prostytutka. Adams opisuje sytuację polityczną w Bekli w kilku rozdziałach, które pomijają Maię. Frakcja „Lampartów” dowodzona przez Wielkiego Barona Durakkona, Fornis, Lorda Generała Kembriego i Wysokiego Doradcę Sencho doszła do władzy, oddając Subę, zachodnią prowincję, sąsiedniemu królestwu Terekenalt. Zalegalizowali niewolnictwo, a finanse stolicy opierają się w dużej mierze na podatkach od niego, w tym z farm hodowlanych niewolników oraz z niewolenia wolnych ludzi, takich jak Maia i Occula. Centralna władza armii Bekla w dużej mierze wycofała się z prowincji, chyba że jest opłacana za egzekwowanie prawa. W całym imperium wybuchły ogniska buntu. Wysoki Doradca Sencho jest szpiegiem imperium Bekla. Kupuje zarówno Maię, jak i Occulę jako „niewolnice do łóżka”. Terebinthia, kobieta zarządzająca domem Sencho, nadzoruje je i szkoli. Co jakiś czas odwiedza ich wędrowny handlarz o imieniu Zirek i prowadzi z Occulą tajemnicze rozmowy. Piękna, młoda i pełna radości życia Maia zapowiada się na wielką karierę i znajduje pewne zawodowe zadowolenie w zaspokajaniu rozpustnych przyjemności Sencho. Jest nawet zaskoczona, że podoba jej się widok, gdy jej współlokatorka, gwałtowna Meris, jest biczowana i sprzedawana za zaniedbanie obowiązków. Terebinthia wypożycza dziewczyny innym bogatym i wpływowym mężczyznom. Dzięki temu Lord General Kembri potajemnie werbuje Maię i Occulę jako agentki i powierza Mai zadanie zyskania zaufania Bayub-Otala, pozbawionego dziedzictwa następcy Suby i potencjalnego sojusznika rebeliantów. Bayub-Otal jest synem tancerki przydomku „Nokomis” („ważka”) i barona sąsiedniej prowincji, której zazdrosna żona zorganizowała śmierć Nokomis, gdy Bayub-Otal był chłopcem. Gdy Sencho poważnie choruje, staje się niemal całkowicie zależny od intensywnej opieki Occuli. Podczas przyjęcia w ogrodzie Occula zwodzi Sencho poza zasięg wzroku innych i daje sygnał swoim sprzymierzeńcom z rebelii (co sugeruje, że są to Zirek i Meris), aby zadźgali Sencho na śmierć. Maia i Occula zostają uwięzione w Wielkiej Świątyni pod zarzutem współudziału w morderstwie Sencho. Królowa Fornis zabiera Maię od kapłanów świątynnych. Ponieważ Maia nie zaspokaja jej potrzeb seksualnych, Fornis oddaje ją Kembriemu; Maia wykorzystuje tę szansę, by zainteresować królową Occulą, mając nadzieję na uratowanie przyjaciółki przed egzekucją. Kembri wysyła Maię do Bayub-Otala z przykrywką, że uciekła ze świątyni. Bayub-Otal zabiera ją ze sobą, gdy potajemnie udaje się z powrotem do Suby. Maia dowiaduje się, że jednym z powodów jego niezwykłego, dystyngowanego szacunku do niej jest to, że wygląda (i tańczy) jak jego zmarła matka, Nokomis, która jest wciąż czczona w całej prowincji. Bayub-Otal ma nadzieję wykorzystać to podobieństwo, by zjednoczyć patriotyzm Suba na rzecz sojuszu z Terekenaltem. W miejscu zbiórki Maia zakochuje się namiętnie w przystojnym młodym Zen-Kurelu, oficerze Terekenaltu. Zen-Kurel przyjmuje jej zaproszenie do łóżka, ale szybko wychodzi z powodu zaplanowanego na tę noc zaskakującego ataku. Rzeka Valderra, granica między obydwoma krajami, uchodzi za nie do przebycia ze względu na prąd i skały, ale Terekenalczycy planują przebyć ją za pomocą grubych lin i silnych mężczyzn, tym samym zaskakując oddział żołnierzy z Tonildy strzegących drugiego brzegu. W nadziei na uratowanie życia swoich rodaków z Tonildy, a także kochanka, Maia sama przepływa rzekę. Mimo poważnych ran ostrzega dowódcę Bekla i udaremnia inwazję Terekenaltu i Suby. Maia wraca do Bekli, wolna i sławiona jako szczęście miasta, wielka bohaterka, której żołnierze głosują dom, pieniądze i majątek. Zyskuje nieformalny tytuł „Serrelindy” od jeziora Serrelind. Mając nadzieję na ponowne spotkanie z Zen-Kurelem, nie bierze kochanków, mimo oczekiwań, że znajdzie bogatego męża lub zostanie drogą kurtyzaną. Jej popularność i stan wolny narażają ją na niebezpieczeństwo ze strony Fornis, która opiera się presji, by ustąpić ze stanowiska Świętej Królowej; ponieważ stanowisko to jest obsadzane dzięki powszechnemu uznaniu, Maia jest oczywistą rywalką, mimo że nie pragnie korony. Maia widzi, jak jej ojczym Tharrin jest wleknięty do Bekli jako informator rebeliantów. Zostaje skazany na złożenie w ofierze przez Królową. Maia robi wszystko, co w jej mocy, by go uwolnić, ale Fornis udaremnia jej plan i powoduje jego śmierć. Jednak podczas ostatniej rozmowy Tharrina z Maią, wyjawia jej, że Morca nie była jej prawdziwą matką. Ciężarna dziewczyna uciekła do chaty Morcy i zmarła tam podczas porodu; Maia wnioskuje, że jest córką młodszej siostry Nokomis. W żalu po śmierci Tharrina Maia podejmuje desperacką próbę zabicia Fornis, ale zostaje powstrzymana przez Occulę, która rzeczywiście została wprowadzona do domostwa królowej. Occula zamierza dokonać własnej zemsty na Fornis we właściwym momencie; tymczasem wykonuje rodzaj sado-masochistycznych usług, których Maia nie była capable i które pokazują, jak szalona może być Fornis. Gdy w mieście wybucha wojna domowa, Maia dowiaduje się, że Anda-Nokomis i Zen-Kurel zostali przywiezieni do Bekli jako jeńcy. Uciekając przed morderczą furią Fornis, Maia uwalnia obu mężczyzn i wraz z nimi, Zirekiem i Meris (którzy ukrywali się od zamordowania Sencho), ucieka z Bekli. Byli jeńcy są gorzko złości na Maię za zdradę ich nad Valderrą, którą ona idealistycznie uważała za próbę uratowania ich życia. Mimo to zgadzają się wrócić z nią do Suby lub Terekenaltu. Maia i jej towarzysze regenerują się na odległej farmie, a następnie podróżują przez pewien czas z rebelianckimi najemnikami. Meris, zawsze kłótliwa, zostaje zabita przez jednego z nich. Maia stopniowo odzyskuje zaufanie Zen-Kurela i Anda-Nokomis dzięki swoim szczerym staraniom, by im pomóc. Po wyczerpującej ucieczce łodzią z imperium Bekla do Terekenaltu, Anda-Nokomis ginie, a Maia otrzymuje oświadczyny od mężczyzny, którego kocha najbardziej. Dwa lata później Maia (z małym synem) odwiedza stolicę swojego nowego kraju i przez przypadek spotyka Occulę. Occula opisuje w szczegółach, jak zabiła Fornis, pomagając sobie siłami nadprzyrodzonymi. Mówi Maii, że rebeliantom udało się obalić reżim Lampartów. Historia kończy się odmową Maiy prośby Occuly o powrót do Bekli; woli pomóc Zen-Kurelowi i jego ojcu w zarządzaniu ich farmą.


Aby uwolnić moc kamieni, bohaterki skaczą z wieży, co powoduje spływ złotego deszczu na Baśń. Po bitwie Oonagh każe zakopać jeden z bryłków, z którego wyrasta drzewo o złotym pniu i srebrnych liściach. Wyrocznia zapowiada, że istnienie tego drzewa zapewni trwanie dobra na świecie.[sep]Książka zaczyna się od rozdziału przedstawiającego Joa, 14-letnią dziewczynkę walczącą z chorobą o życie w szpitalu we współczesnym Paryżu, która w życiu trzyma się tylko marzenia... Imię Joa zaczyna się od pierwszych liter imion Jade, Opal i Amber. W królestwie rządzonym przez Radę Dwunastu, która dąży do pozbawienia ludzi z Baśni wolności życia, trzy dziewczyny o imionach Jade, Opal i Amber obchodzą swoje czternaste urodziny. Nieświadome tego, ich imiona odpowiadają ich kamieniom narodzin. W dniu urodzin każda z nich zostaje wysłana z domu, by spotkać pozostałe dwie. Wspólnie mają wyruszyć, by przywrócić dobro na świecie, jak głosi przepowiednia. Przepowiednię tę wieki temu spisał Clohryun o imieniu Néophileus, który potrafił widzieć przyszłość. Jade, Opal i Amber postanawiają wspólnie zbadać tajemnicę swoich kamieni i biorą je jednocześnie do ręki. Gdy to robią, kamienie ukazują przed ich oczami dziwny symbol. Aby poznać znaczenie tego symbolu, wyruszają do Nathyrnn, miasta służącego Radzie Dwunastu jako więzienie dla wszystkich zwolenników wolności. Tam spotykają Jeana Losseranda, który potrafi odczytać symbol. Oznacza on Oonagh, wyrocznię żyjącą w krainie zwanej Baśnią. W Baśni ludzie żyją w pokoju z magicznymi istotami, ponieważ jest to jedyny kraj, który oszczędziła Rada Dwunastu. Kraina jest otoczona polem magnetycznym, które można przekroczyć jedynie wiarą w niemożliwe. Dzięki pomocy Adriena de Rivebel, Jade, Opal i Amber uwalniają mieszkańców miasta i docierają do granicy Thaar, gdzie muszą walczyć z Rycerzami Rady. Pokonują ich, ale Opal zostaje dźgnięta przez rycerza. Ludzie z Nathyrrn szukają schronienia w Baśni, a Adrien, który kocha Opal, niesie jej ciało przez pole magnetyczne. Pozostają kilka dni w domu Owena d'Yrdahla, od którego dowiadują się, że Śmierć strajkuje, a Opal przeżyje, jeśli jej rana zostanie odpowiednio leczona. Armia Światła jest organizowana do walki z Armią Ciemności. Gdy Opal czuje się już lepiej, wyruszają w stronę gór, gdzie mieszka Oonagh. W drodze pomagają mieszkańcom miasta opanowanego przez ciemność, a mieszkańcy dziękują im, dając miksturę, która uratuje ich przed drapieżnymi ptakami, które spotkają, gdy dotrą do domu Oonagh. Podziemnymi przejściami w końcu docierają do Oonagh, która przyjmuje postać małej, żywiołowej dziewczynki, a wyrocznia śpiewa im fragment przepowiedni. Oonagh mówi im, że w dniu przesilenia letniego dojdzie do bitwy między Armią Ciemności a Armią Światła i muszą przekonać Śmierć, by zakończyła strajk. Jade, Opal i Amber postanawiają udać się do królestwa Śmierci, do którego można dotrzeć tylko przekraczając Jezioro Przeszłości. Przezwyciężają swoje iluzje z przeszłości i jako pierwsze śmiertelnice wchodzą do królestwa śmierci. Udaje im się przekonać Śmierć, że jest kochana, dzięki czemu Śmierć kończy strajk. Jak przewidziała przepowiednia, Amber rozpoznaje Wybranego, gdy go widzi (i zakochuje się w nim), który wcześniej służył Armii Ciemności, a Opal zdaje sobie sprawę, czym jest Dar: Nadzieja. Wyruszają do Thaar i wchodzą do wieży, w której spotykają Trzynastego Radcę Rady Dwunastu. Nie jest on człowiekiem, lecz duchem wszystkich pozostałych dwunastu radców. Pokazuje dziewczynom okno wychodzące na Baśń, i widzą zebrane armie na polu bitwy. Wybrany na czele Armii Światła, ale Armia Ciemności wydaje się wygrywać. Trzynasty Radca próbuje ich przekonać, że bitwa jest już beznadziejnie przegrana, ponieważ Nadzieja znajduje się w kamieniach dziewcząt i nie może zostać uwolniona, chyba że dziewczyny umrą. Jade w końcu rozumie znaczenie przepowiedni i choć jej przyjaciółki nie chcą umierać, przekonuje je, by skoczyły przez okno, aby pokonać zło i pomóc Armii Światła zwyciężyć. Skaczą przez okno, a ich kamienie rozpuszczają się. Złoty deszcz spływa na Baśń, dając wszystkim nadzieję. Zanim Jade, Opal i Amber uderzą o ziemię, zostają schwytane przez drapieżne ptaki i przeniesione na pole bitwy. Tam spotykają Oonagh, Adriena, Wybranego, pokonaną Armię Ciemności i zwycięską Armię Światła. Z ziemi spada złoty bryłek, a Oonagh każe Adrianowi go zakopać. On to robi i z niego wyrasta drzewo ze złotym pniem i srebrnymi liśćmi. Oonagh mówi im, że dopóki drzewo żyje, dobro będzie panować na świecie. Następny rozdział przenosi nas z powrotem do współczesnego Paryża. W szpitalu Joa budzi się i żąda od pielęgniarki telefonu. Kontaktuje się ze swoim przyjacielem, młodym mężczyzną o imieniu Eli Ador, i zostawia dla niego dziwną wiadomość. Gdy przybywa do szpitala, Joa opowiada mu swój sen, a książka kończy się jej ostatnimi słowami: „Moje sny oddały mi życie. Teraz muszę oddać życie snom”.


Grecy zdobywają Troję, wykorzystując rampę zbudowaną przez hetyckich najemników nad zachodnim odcinkiem murów. W następstwie zwycięstwa Orion opuszcza obóz, zabierając ze sobą Helenę, by udać się do Egiptu.[sep]Orion kontynuuje swoje przygody i trafia jako thetes na pokład greckiego statku płynącego do miasta Troi, zaprzyjaźniając się z gadatliwym starcem o imieniu Poletes. Złoty Władcza ukazuje mu się, ujawniając, że jest Apollinem, greckim bogiem, i że jego plany zakładają zwycięstwo Trojan w tej epoce, aby stworzyć imperium euroazjatyckie. Stopniowo przypomina sobie, że miał być na misji w gwiazdach, gdy jego statek eksplodował. Ostatecznie obwinia Złotego Władcę za zniszczenie statku. Postanawia wtedy pokrzyżować wszelkie plany, jakie może mieć Apollon dla tej epoki, i ostatecznie ratuje grecki obóz przed zniszczeniem przez Trojan w trakcie kontrataku. Jego odważne czyny przyciągają uwagę Odyseusza, który adoptuje go jako członka swojego gospodarstwa. Jako przysługę Orion prosi, aby Poletes został jego sługą, co podnosi status tego mężczyzny. Pierwszym zadaniem Odyseusza dla Oriona jest towarzyszenie mu wraz z Ajaksem i Nestorem do namiotu Achillesa, aby przekonać go do powrotu do walki. Achilles wcześniej wycofał się z bitwy, ponieważ Agamemnon zabrał mu Bris, którą uprowadził. Achilles jednak nalega, że powróci do walki dopiero wtedy, gdy Wysoki Król Agamemnon przeprosi go. Widząc, że to niemożliwe, Odyseusz i jego drużyna wycofują się, a następnie Odyseusz prosi Oriona, aby udał się jako herold do Trojan z propozycją pokoju. Orion, wyczuwając, że to pozwoli Trojanom wygrać, zmienia żądania na poprzednie, obraźliwe postulaty składane przez wcześniejszych heroldów. Ta oferta jest oczywiście odrzucona, a będąc tam, Orion zauważa słaby punkt w murach Troi w zachodniej części, zbudowanej przez ludzi. Trojanie odsyłają Oriona do greckiego obozu z odmową i ostrzeżeniem, że Hetyci nadchodzą im z pomocą. Ta wiadomość niepokoi Greków, którzy wcześniej otrzymali od Hetytów zapewnienie, że nie zamierzają ingerować w wojnę trojańską. Orion zostaje wysłany do Hetytów z kopią umowy z Hetytami, tylko po to, by odkryć, że potężne imperium Hetytów rozpadło się, a żołnierze są niczym innym jak bandytami. Napotyka wtedy oddział hetyckich żołnierzy pod wodzą Lukki, którzy zgadzają się podążyć za nim do jego obozu. Po powrocie odkrywa, że partner Achillesa, Patrokles, nie żyje, co skłoniło Achillesa do ponownego wejścia do bitwy. Staje do walki z Hektorem i pokonuje go, odcinając mu głowę. Jednak Achilles zostaje ranny przypadkową strzałą, która przebiła mu piętę. Później popełnia samobójstwo. Lukka i jego grupa pomagają w zbudowaniu rampy nad zachodnią częścią muru, dzięki czemu Grecy wchodzą do Troi i rzucają miasto ziemią, tym samym pokonując plany Apollina. Podczas podziału łupów Wysoki Król zabiera połowę wszystkich dóbr, co prowadzi do niezadowolenia. Poletes wykorzystuje to, aby wyśmiewać go, ale Agamemnon decyduje się go oślepić. To złości Oriona i postanawia on odejść, zabierając ze sobą Helenę, która zdecydowała nie wracać do Sparty z powodu barbarzyńskiego stylu życia tam panującego. Sugeruje udanie się do Egiptu, gdzie wierzy, że będzie traktowana cywilizowanie. W drodze spotyka Apollina, który nakazuje mu pomóc Izraelitom w obaleniu murów Jerycha przed przybyciem do Egiptu. Po przybyciu zostaje ponownie uwikłany w intrygi pałacowe, ponieważ główny kapłan faraona go truł i uzurpował jego władzę. Ponadto Menelaos przybył do Egiptu, poinformowany przez Nekoptaha, że jego żona jest w Egipcie. Nekoptah próbuje zastawić pułapkę na Oriona, mając na celu jego zabójstwo, a także zabija swojego brata bliźniaka, Hetepamona. Orion jest jednak w stanie obrócić sytuację przeciwko Nekoptahowi z pomocą księcia koronnego i Hetepamona. Pomaga również innym Stwórcom w schwytaniu Apollina, który w rzeczywistości oszalał i próbował zabić pozostałych, aby być jedynym i być czczonym jako bóg. Nekoptah wciąż próbuje raz ostatni zastawić pułapkę na Oriona z Menelaosem, ale przegrywa i ginie, gdy uprowadził Helenę. Jednak Orion zostaje przebity włócznią w serce przez Nekoptaha, który następnie umiera. Orion budzi się później w neolicie i widzi Anię, która budzi się po tym, jak ją całuje. Powieść kończy się epilogiem, który jest początkiem kolejnej książki.


Tim Purdom zakończył swoją działalność w branży pornograficznej na początku 1963 roku na skutek napływu tańszych materiałów ze Skandynawii. Po tym wydarzeniu mężczyzna zaczął wykonywać poważne zdjęcia dla zagranicznych magazynów i stał się szanowanym obywatelem.[sep]Tim Purdom urodził się w 1937 roku w małej wiosce na wybrzeżu Kentu jako nieślubny syn młodej kobiety, która umiera wczesnych czterdziestkach. Po jej śmierci w 1959 roku Purdom postanawia przenieść się do Londynu, ponieważ nie czuje już żadnej więzi ze swoim rodzinnym miastem. Znajduje tanie noclegi w Bayswater i pracę w barze z przekąskami w Soho. Purdom to nie tylko fanatyk jazzu (jego ulubionym muzykiem jest Thelonious Monk), ale także intelektualista, który czyta książki i interesuje się tym, co dzieje się na świecie, zarówno politycznie, jak i kulturalnie. Jego intelektualne zainteresowania nie idą w parze ze stylem życia ani pracą. Jednak bez formalnego wykształcenia i pieniędzy jest skazany na życie, które prowadzi; ale z natury nieambitny, jest na razie z niego całkiem zadowolony. Bardzo wcześnie podczas pobytu w Londynie Purdom styka się z drobną przestępczością dzięki kontaktom z gośćmi i współpracownikami. Gdy jeden ze starszych stałych klientów oferuje mu dodatkowe pieniądze, podąża za nim i nagle znajduje się w miejscu, gdzie robi się „brudne zdjęcia” – które w tamtym czasie były nielegalne. Wtedy zwraca się do niego właściciel kilku księgarni dla dorosłych i zachęca go, by sam został fotografem pornograficznym. Klienci lubią jego zdjęcia, które są sprzedawane pod stołem, a Purdom zarabia dobre pieniądze. Zostaje wprowadzony do świata prywatnych przyjęć, gdzie starszym mężczyznom z wyższej klasy średniej w towarzystwie młodych, atrakcyjnie umalowanych kobiet pokazuje się stare, niebieskie filmy zagraniczne. Na jednym z tych przyjęć, na których pracuje jako operator projekcyjny, poznaje mężczyznę, który później okazuje się być Stephenem Wardem, jedną z kluczowych postaci tego, co później zostanie nazwane aferą Profumo. Ward dostarcza Purdomowi sporo „modelek” do sesji zdjęciowych. Ostatecznie Purdom kupuje amatorską kamerę filmową 8 mm i zaczyna sam kręcić krótkie filmy pornograficzne. Jego krótka kariera kończy się na początku 1963 roku, gdy pracodawca informuje go, że branża poszła naprzód i że teraz w cenie są tanie importy ze Skandynawii, które są również kolorowe, a nie czarno-białe. Purdom nadal pracuje w barze z przekąskami, a dodatkowo otrzymuje zlecenia na wykonanie poważnych zdjęć Londynu dla zagranicznych magazynów. Staje się szanowanym obywatelem z nową dziewczyną, która nie wie nic o podejrzanych interesach, które zostawił za sobą. Wtedy czuje, że jest prześladowany przez swoją przeszłość.


Kapitan Flint wyjaśnia Dickowi, że znaleziony przez dzieci minerał to w rzeczywistości czyste złoto. Odkrycie to jest dla niego satysfakcjonujące, ponieważ prawdziwym celem jego wyprawy do Ameryki Południowej było poszukiwanie złota, a nie miedzi.[sep]Jaskółki, Amazonki i Ds obozują w ogrodzie rodziny Blackettów w Beckfoot. Łódź Jaskółka nie nadaje się do żeglowania. James Turner (Kapitan Flint) przysyła wiadomość, że wraca z wyprawy do Ameryki Południowej w poszukiwaniu złota, i przesyła z wyprzedzeniem Timothy’ego. Ponieważ Timothy może być wypuszczony w gabinecie, dzieci wnioskuje, że jest to pancernik, i robią dla niego pudło, ale on nie przybywa. Slater Bob, stary górnik wydobywający łupki, opowiada im historię o zagubionym żyle złota w wzgórzach. Ponieważ wyprawa Kapitana Flinta nie przyniosła sukcesu, postanawiają szukać złota na High Topps. Pozwolono im przenieść obóz do farmy Tysona, w pobliżu wzgórz, aby być bliżej terenu poszukiwań, po tym jak udowodniły, że mogą utrzymywać kontakt z domem za pomocą gołębi pocztowych, od których książka wzięła swą nazwę. Jednak po przybyciu zderzają się z utrudnieniem, gdyż pani Tyson nie pozwala im gotować na ognisku z powodu suszy i obawy przed pożarem. Titty ostatecznie znajduje źródło za pomocą różdżki, a oni przenoszą się bliżej Topps. Aby utrzymywać kontakt z Beckfoot, wysyłają jednego z gołębi z codzienną wiadomością. Podczas eksploracji terenu zauważają rywala, którego nazywają Squashy Hat, który również poszukuje złota. Po kilku dniach poszukiwań w jaskini stworzonej przez starych górników znajdują żyłę minerału barwy złota, wydobywają go i kruszą wystarczająco dużo, aby przetopić w sztabę w piecu opalanym węglem drzewnym. Niestety, złoto znika, gdy rozpala się tygiel, a Dick Callum ma tylko niewielką ilość do testów. Kapitan Flint wraca do domu i znajduje Dicka wykonującego testy chemiczne na domniemanym złocie w swoim gabinecie. Dick przeczytał, że złoto rozpuszcza się w wodzie królewskiej, a Kapitan Flint wyjaśnia, że woda królewska rozpuszcza niemal każdą substancję, ale złoto nie rozpuszcza się w żadnym innym rozpuszczalniku. Pokazuje Dickowi innymi testami, że znaleźli rudę miedzi, piryt. Przybywa gołąb z pilną wiadomością OD TITTY: POŻAR, POMÓŻCIE SZYBKO. Kapitan Flint dzwoni do pułkownika Jolysa, który mobilizuje swoich ochotniczych strażaków, i wszyscy ruszają na ratunek Topps. Pożar na wzgórzach zostaje ugaszony. Squashy Hat okazuje się być przyjacielem Kapitana Flinta, Timothym, który był zbyt nieśmiały, by przedstawić się dzieciom. Kapitan Flint jest zadowolony z odkrycia miedzi, ponieważ rozmawiał z Timothym w okolicach Pernambuco w Ameryce Południowej o nowych sposobach poszukiwania miedzi w wzgórzach, a w rzeczywistości poszukiwanie miedzi, a nie złota, było pierwotnym celem wyprawy do Ameryki Południowej.


Jael planuje stworzyć bazy w światach innych kobiet, aby ostatecznie wzmocnić uciskających mężczyzn i utrwalić narzucone role płciowe. Jeannine i Joanna decydują się odrzucić te działania, podczas gdy Janet zgadza się na udział w nich, pomimo pacyfizmu panującego na Whileaway.[sep]Powieść zaczyna się, gdy Janet Evason nagle trafia do świata Jeannine Dadier. Janet pochodzi z Whileaway, futurystycznego świata, w którym ponad 800 lat temu zaraza zabiła wszystkich mężczyzn, a Jeannine żyje w świecie, który nigdy nie doświadczył końca Wielkiego Kryzysu. Janet znajduje Jeannine na festiwalu Chińskiego Nowego Roku i zabiera ją do świata Joanny. Joanna pochodzi ze świata, w którym dopiero rodzi się ruch feministyczny. Pełniąc rolę przewodniczki, Joanna zabiera Janet na przyjęcie w swoim świecie, aby pokazać jej, jak kobiety i mężczyźni wchodzą ze sobą w interakcje. Janet szybko staje się obiektem zainteresowania mężczyzny, a gdy ją zaczepia, Janet powala go na ziemię i wyśmiewa. Ponieważ w świecie Joanny wierzy się, że kobiety są niższe od mężczyzn, wszyscy są w szoku. Janet wyraża chęć doświadczenia życia w typowej rodzinie, więc Joanna zabiera Janet do domu Wildingów. Janet spotyka ich córkę Laurę Rose, która natychmiast podziwia pewność siebie i niezależność Janet jako kobiety. Laura uświadamia sobie, że jest pociągnięta do Janet i zaczyna dążyć do nawiązania z nią związku seksualnego. Jest to przekraczaniem norm dla obu nich, ponieważ tabu Whileaway dotyczące związków międzypokoleniowych (związek z kimś wystarczająco starym, by być rodzicem lub dzieckiem) jest tak silne jak tabu dotyczące związków osób tej samej płci w świecie Laury. Następnie powieść śledzi Jeannine i Joannę, które towarzyszą Janet w powrocie na Whileaway. Spotykają Vittorię, żonę Janet, i zatrzymują się w ich domu. Joanna czuje się obserwowana, gdy Vittoria używa historii o niedźwiedziu uwięzionym między dwoma światami jako metafory swojego życia. Jeannine wraca do swojego świata z Joanną i obie jadą na wakacje do domu jej brata. Matka Jeannine dręczy ją pytaniami o życie uczuciowe i to, czy wkrótce wyjdzie za mąż. Jeannine umawia się na kilka randek z niektórymi mężczyznami, ale nadal czuje się niezadowolona. Jeannine zaczyna wątpić w swoje poczucie rzeczywistości, ale wkrótce decyduje, że chce przystosować się do swojej roli kobiety. Dzwoni do Cala i zgadza się wyjść za niego. Joanna, Jeannine, Janet i Laura wypoczywają w domu Laury. Laura próbuje gloryfikować status Janet na Whileaway, ale Janet wyjaśnia, że jej świat nie ceni jej szczególnie, ale wybrał ją na międzywymiarową odkrywczynię, ponieważ była bardziej expendable niż inni („Jestem głupia”, wyjaśnia). O trzeciej nad ranem Joanna schodzi na dół, nie mogąc zasnąć, i odkrywa, że Jeannine i Janet również nie śpią. Nagle nie są już w domu Laury, ale w innym świecie. Joanna, Jeannine i Janet trafiły do świata Jael, w którym toczy się 40-letnia wojna między społeczeństwem mężczyzn a kobiet. Jael wyjaśnia, że pracuje dla Biura Etnologii Porównawczej, organizacji skupiającej się na różnych odpowiednikach ludzi w różnych równoległych światach. Ujawnia, że to ona zebrała ich wszystkich razem, ponieważ są zasadniczo „czterema wersjami tej samej kobiety” (s. 162). Jael zabiera je wszystkie na terytorium wroga, ponieważ wydaje się, że negocjuje układ z jednym z męskich przywódców. Na początku męski przywódca wydaje się promować równość, ale Jael szybko zdaje sobie sprawę, że nadal wierzy w niższość kobiet. Jael ujawnia się jako bezwzględna zabójczyni, zabija mężczyznę i przewozi wszystkie kobiety z powrotem do swojego domu. Jael w końcu mówi innym kobietom, dlaczego zebrała je wszystkie. Chce stworzyć bazy w światach innych kobiet bez wiedzy społeczeństwa męskiego i ostatecznie wzmocnić kobiety, aby obaliły uciskających mężczyzn i ich role płciowe dla kobiet. W końcu Jeannine i Joanna zgadzają się pomóc Jael i włączyć kobieto-żołnierzy do ich światów, ale Janet odmawia, biorąc pod uwagę ogólny pacyfizm Whileaway. Jeannine i Joanna wydają się stać silniejszymi jednostkami i są podekscytowane możliwością buntu przeciwko swoim rolom płciowym. Janet nie jest poruszona intencjami Jael, więc Jael mówi Janet, że powodem braku mężczyzn na Whileaway nie jest zaraza, ale to, że kobiety wygrały wojnę i zabiły wszystkich mężczyzn w przeszłości tej linii czasowej. Janet odmawia uwierzyć Jael, a inne kobiety są irytowane oporem Janet. Powieść kończy się rozstaniem się kobiet i powrotem do ich światów, każda z nową perspektywą na swoje życie, swój świat i swoją tożsamość jako kobiety.


Ramus Ymph planował sfinansować zakup jachtu kosmicznego poprzez budowę ośrodków turystycznych na ziemiach Walów i rodu Droad. Po odrzuceniu jego propozycji przez Walów, powracający do miasta Ramus uległ metamorfozie i stał się drzewem.[sep]Dawno temu odizolowana planeta Maske została zasiedlona przez grupę religijną. Przejęli oni fragment planety od wcześniejszych kolonistów (Djan) i nazwali go Thaery. Statek przewożący frakcję dysydencką został zaatakowany i rozbił się przez Długi Ocean okalający planetę. Ocalali ostatecznie ponownie pojawili się jako Wale z Wellas. Członkowie innej frakcji zostali wygnani na kamienny półwysep Glentlin, gdzie stali się Glintami. Glintowie zyskali sławę jako notoryczni bandyci, ale ostatecznie zostali podbici. Nadal jednak są patrzeni z góry jako ludzie szorstcy i skłonni do konfliktów. Niektórzy Glintowie zajęli się żeglugą i jako „Morscy Narodowcy” rościli sobie prawo do suwerenności nad oceanem. Ortodoksyjni osadnicy podzielili Thaery na dwanaście zamożnych kantonów. Dążąc do utrzymania czystości religijnej, Tharioci zabronili wszelkich podróży na inne światy. Jubal Droad, młody Glint, wyrusza na Yallow, obrzęd przejścia w dorosłość, tradycyjnie spędzany na wędrówce po ziemi i dbaniu o wiejskie okolice. Rekrutuje trzech Djan i spędza kilka tygodni na naprawianiu szlaku. Pewnego dnia arogancki Thariota ignoruje pilne ostrzeżenie Jubala; on i jego eskorta Djan używają ścieżki, co powoduje jej zawalenie się i poważne obrażenia u Jubala. Kiedy ten wraca do zdrowia, jego wuj Vaidro daje mu list polecający do Nai the Hever, jednego z najpotężniejszych ludzi w Thaery. Przybywa do miasta Wysrod i spotyka córkę Nai, Mieltrude, oraz jej przyjaciółkę Sune Mircea. Towarzyszy im podczas egzaminu Ramusa Ympha na wakat na wysokie stanowisko Sługi. Jubal rozpoznaje swojego wroga. W trakcie przerwy informuje Nai the Hever, starszego Sługę, o pewnych faktach, które skutkują odrzuceniem kandydatury Ramusa. Ramus, jak Jubal wywnioskował, przebywał poza planetą, łamiąc prawa Thaery. Na podstawie listu Vaidro, Nai the Hever oferuje Jubalowi pozornie niskie stanowisko Inspektora Sanitarnego. Jubal niechętnie przyjmuje ofertę i podczas szkolenia dowiaduje się, że nieświadomie został tajnym agentem. Nai the Hever jest w rzeczywistości szefem służb wywiadowczych Thaery, a wuj Jubala, Vaidro, współpracował z nim przed przejściem na emeryturę. Ramus Ymph szuka zemsty, namawiając Mieltrude, swoją narzeczoną, do podpisania nakazu poddania Jubala surowej karze fizycznej. Jubal ucieka od karanego z pomocą Shracka, znajomego Morskiego Narodowca, i uzyskuje nakaz przeciwko Mieltrude. Po konfrontacji z Nai the Hever nakaz przeciwko Mieltrude zostaje anulowany. Pierwszym zadaniem Jubala jest odkrycie, co knuje Ramus. Podąża za Ramusem na turystyczną planetę Eiselbar i dowiaduje się, że ten próbuje zebrać wystarczająco dużo pieniędzy na zakup jachtu kosmicznego. Z powrotem na Maske Jubal jest wezwany przez kryzys rodzinny. Cadmus off-Droad, nieślubny brat Jubala, zamordował Trewe, ich brata i głowę rodu, twierdząc, że został pozbawiony swojego należnego miejsca. Ród zbiera się i pokonuje Cadmusa w zaciętej walce. Jednak zamaskowany główny wspólnik Cadmusa ucieka, a Jubal jest pewien, że jest to Ramus. Bez dowodów Nai the Hever nie chce jednak antagonizować potężnego rodu Ymph. W rzeczywistości Jubal wnioskuje, że stał się kłopotem dla swojego przełożonego. Mimo to Jubal prowadzi śledztwo na własną rękę i odkrywa, że Ramus żegluje przez ocean, aby spotkać się z Walami. Nai nie jest zainteresowany, więc Jubal zmuszony jest działać na własną rękę. Pędzi za Ramusem na statku Shracka. Jubal zatrzymuje Mieltrude, używając swojego nakazu, i zabiera ją ze sobą. W miarę jak postępuje podróż, ich wzajemna niechęć zaczyna słabnąć. Mieltrude informuje Jubala, że jej zaręczyny z Ramusem były czysto po to, by pomóc ojcu w śledztwie przeciwko Ramusowi. Kochanka Ramusa, Sune, podrobiła podpis Mieltrude na nakazie przeciwko Jubalowi. Jubal znajduje Ramusa negocjującego z czczącymi drzewa Walami użycie ich ziemi w zamian za niezbędne żywność. Minie, przywódca Walów, pozwala przebranemu Jubalowi na przesłuchanie Ramusa. Jubal zmusza swojego wymijającego wroga do przyznania, że chce zbudować duże ośrodki turystyczne, zarządzane przez jego współpracowników z Eiselbar. (Ramus chciał również wydzierżawić ziemie rodu Droad w tym samym celu, stąd jego poparcie dla Cadmusa). Wale są głęboko zaniepokojeni tym objawieniem i odrzucają jego propozycję. Robią coś Ramusowi, co sprawia, że staje się niemy i dziwnie uległy, i nalegają, aby Shrack i Jubal zabrali go ze sobą. Podczas powrotu Ramus wypuszcza korę i liście, do przerażenia i podziwu pozostałych. Gdy docierają do Wysrodu, Ramus zbiega ze statku, wpuszcza stopy w ziemię, unosi ramiona i w każdym calu staje się drzewem. Później Nai the Hever pyta córkę o opinię na temat Jubala. Przyznaje ona, że nie jest nieprzyjemny, jak na Glinta.


Johnny Drake dowiaduje się, że jego zdolności wynikają z treningu Grupy X, co sprawia, że traci wiarę. W finałowej bitwie na ranczu prezydenta zostaje pokonany przez Anglika, który okazuje się być człowiekiem, a sam odzyskuje wzrok.[sep]Poznajemy Carla Strople’a, mężczyznę, który wydaje się przechodzić pewien kryzys tożsamości. Pozbawiono go tożsamości, gdy wcielono go do elitarnej podziemnej grupy zabójców zwanej Grupą X. Pozajemy też Kelly, żonę Carla. Po serii intensywnych ćwiczeń treningowych, składających się z symulowanych zabójstw i gier myśliwskich, Carl jest niemal gotowy, by otrzymać swoje pierwsze zadanie. Tymczasem David Abraham jest doradcą duchowym prezydenta Stanów Zjednoczonych, Roberta Stentona. David poinformował prezydenta o wielu szczegółach Projektu Showdown, a choć prezydent pozostaje sceptyczny co do rzeczywistego zakresu tego, co wydarzyło się piętnaście lat temu w Paradise w stanie Kolorado, ceni opinię Davida; wyżej stawia ją tylko po opinię swojego syna, Jamiego. Robert sprzeciwia się nowemu traktatowi pokojowemu, który promuje irański minister obrony Assim Feroz, wierząc, że gdy inne kraje doprowadzą do rozbrojenia Izraela, zaatakują bez wahania. Carl i Kelly przybywają do Nowego Jorku z misją Carla: zabić Assima Feroza. Po kilku dniach rozpoznania i przygotowania zamachu są gotowi do zamordowania irańskiego ministra obrony. Właśnie przed tym, jak Carl naciska spust, Kelly informuje go o zmianie w misji – ma teraz zabić prezydenta Stanów Zjednoczonych. Carl nie zdołał nacisnąć spustu, ponieważ jego umysł krzyczał, że prezydent jest w jakiś sposób jego prawdziwym ojcem. Rezygnuje i postanawiają przygotować się do kolejnej próby następnego dnia. Tym razem, mimo tego samego cierpienia psychicznego, strzela, ale jest w stanie kontrolować tor lotu pocisku, kierując go tak, by ominął wszystkie narządy życiowe i pozostawił prezydenta jedynie z powierzchowną raną. Wtedy Carl spotyka Davida Abrahama. David, który wydaje się wiedzieć o Carlu więcej niż sam Carl, prosi go, by spotkał się z jego synem Samuelem. Gdy Carl widzi Samuela, dowiaduje się, że jego prawdziwe imię to nie Carl, lecz Johnny Drake i że urodził się w Paradise w stanie Kolorado. Samuel mówi Carlowi/Johnny’emu, by udał się do Paradise i dowiedział się więcej. Johnny随后 jedzie do Paradise z Kelly, aby sprawdzić, czy uda mu się odtworzyć swoją przeszłość. Tam spotyka swoją matkę i Davida, który opowiada mu o jego roli w Projekcie Showdown. Jednak szybko zostaje odnaleziony przez innego członka Grupy X, Anglika. Zawsze był on rywalem Johnny’ego i potrafi telekinetycznie kontrolować swoją broń, sprawiając, że unosi się ona i lata w powietrzu. Johnny ledwo ucieka, ale Kelly zostaje wzięta jako zakładnik. Johnny wraca do Nowego Jorku, by dokończyć pierwotną misję, czyli zabicie Assima Feroza. Po wykonaniu tego i zmyleniu Anglika Kelly zostaje uwolniona z wiadomością dla Johnny’ego, że „sam będzie swoim zgubą”. Johnny wraca do Paradise i spotyka Samuela i Kelly. Samuel zaczyna wyjaśniać, dlaczego Johnny został wysłany do Grupy X, by ją infiltrować, i że jego niezwykłe zdolności nie wynikają z jego własnego talentu, lecz z mocy, którą otrzymał z „Ksiąg Historii” (wyjaśnionych w książce „Showdown”). Johnny wtedy uświadamia sobie, że jeśli ma pokonać Anglika, musi odzyskać wiarę, którą miał, zanim została mu odebrana przez Grupę X. W końcu mu się to udaje i potrafi telekinetycznie kontrolować głazy i inne przedmioty. Następnie udają się na ranczo prezydenta na ostateczną bitwę z Anglikiem, która kończy się tym, że Johnny traci normalne wzroki, „ślepnie”, a Anglik przestaje istnieć. Anglik był demonem, a Johnny zesłał go z powrotem do piekła. Kelly i Johnny postanawiają pojechać na pustynię w Nevadzie.


Grupa ocalałych podróżuje w czasie, aby zebrać pozostałych ludzi i zapewnić różnorodność genetyczną potrzebną do stworzenia nowej cywilizacji. Wyniki śledztwa sugerują, że zniknięcie ludzkości było skutkiem technologicznej osobliwości, która pozwoliła rasie na przejście w inną formę istnienia.[sep]W opowieści istnieje urządzenie zdolne do tworzenia „bąbla” – sferycznego pola stazy, w którym czas stoi w miejscu, co umożliwia jednokierunkową podróż w przyszłość. Te beztarcie, idealnie odbijające sfery są również wykorzystywane jako broń, tarcze przeciwko innym rodzajom broni, do przechowywania, podróży kosmicznych (w połączeniu z napędem pulsacyjnym) oraz w innych celach. Ludzie, których bąble otworzyły się po określonej dacie w XXIII wieku, znajdują Ziemię całkowicie pozbawioną ludzkiego życia. Wszyscy żyjący ludzie zniknęli, pozostawiając jedynie niejednoznaczne ślady archeologiczne wskazujące na przyczyny, a w przyszłości przetrwają tylko ci, którzy w momencie zdarzenia znajdowali się wewnątrz bąbli. „Niskotechniczni” – ci, którzy zostali umieszczeni w bąblach niedługo po wynalezieniu tej technologii – dysponują technologią z końca XX wieku. „Wysokotechniczni” – ci, którzy zostali umieszczeni w bąblach później (w okresie przyspieszającego postępu technologicznego prowadzącego do osobliwości) – posiadają znacznie bardziej zaawansowaną technologię, w tym ulepszenia cybernetyczne, szybsze i sterowane myślą urządzenia do tworzenia bąbli, osobiste automaty będące przedłużeniem własnego „ja”, statki kosmiczne, technologię medyczną pozwalającą na praktyczną nieśmiertelność (z wyłączeniem wypadków lub śmiertelnych obrażeń) oraz indywidualne arsenały porównywalne z arsenałami całych krajów XX wieku. Rzeczywiście, ci, którzy zostali umieszczeni w bąblach w nieco różnych momentach poprzedzających osobliwość, posiadają drastycznie różne poziomy technologiczne. Głównym bohaterem jest Wil Brierson, detektyw, który był również protagonistą poprzedzającej noweli „The Ungoverned”. Pewien czas po wydarzeniach w „The Ungoverned” Brierson został siłą umieszczony w bąblu na 10 000 lat w przyszłość, aby zapobiec jego zeznaniom w sprawie, co w praktyce oznaczało dla niego zabójstwo. Jako kara organy ścigania z jego epoki umieszczały przestępców w bąblach na nieco dłuższy czas niż ich ofiary, wraz z wiadomością wyjaśniającą czyn i pozwalającą przyszłemu wymiarowi sprawiedliwości na wymierzenie bardziej konkretnej kary (lub zemsty), po ustaleniu prawdziwego losu ofiary. Jednak w tym niezamieszkanym świecie każdy człowiek jest cenny, a „wysokotechniczni” nadają przestępcom nowe, fałszywe tożsamości, aby ich chronić, i witają ich w swoim małym społeczeństwie. Grupa kilkuset osób dąży do zebrania wszystkich pozostałych ludzi, aby uzyskać wystarczającą różnorodność genetyczną do stworzenia nowej cywilizacji i własnej osobliwości. Podróżują w przyszłość, aby rekrutować kolonie ludzi, kończąc w przybliżeniu 50 milionów lat naprzód, aby zebrać jedną z największych grup uwięzionych wewnątrz jednego z najwcześniejszych, ale najdłużej żyjących bąbli. Przed jedną z ich bardzo długich podróży komputery jednej z liderów projektu „wysokotechnicznych”, Marty Korolev, zostają zhakowane, a ona zostaje wykluczona z automatycznego procesu tworzenia bąbla. Pozostawiona w normalnym czasie, z zablokowaną możliwością tworzenia bąbla, umiera samotnie po naturalnym życiu na opustoszałej Ziemi. Gdy odkryte zostaje „morderstwo”, „niskotechniczny” Brierson zostaje zatrudniony przez żyjącą liderkę projektu, Yelén Korolev (która jest również wdową po Marcie), aby znaleźć zabójcę, który musi być jednym z „wysokotechnicznych”. Della Lu, „wysokotechniczna”, która była agentem Autorytetu Pokoju w czasie „Wojny Pokoju”, zgadza się pomóc Briersonowi w aspektach technicznych sprawy. W milionach lat od osobliwości Della spędziła 9 000 lat sama w czasie rzeczywistym, eksplorując galaktykę. Odkryła, że inteligentne życie jest niezwykle rzadkie, a w nielicznych znalezionych przez nią cywilizacjach doszło do równoległych zniknięć, choć nie znalazła ostatecznego dowodu na przyczynę. Osobliwość jest sugerowana jako wyjaśnienie paradoksu Fermiego. Aby skomplikować sprawę, jako „wysokotechniczna”, Della Lu jest również podejrzana, a ogromna ilość czasu, którą spędziła sama w głębokiej przestrzeni kosmicznej i w czasie rzeczywistym, budzi pytania, czy wciąż jest człowiekiem. Co więcej, sama Yelén Korolev jest podejrzana. Powieść dotyczy więc śledztwa w sprawie dwóch równoległych tajemnic zamkniętego pokoju: morderstwa Marty Korelev i tajemnicy „zamkniętej planety” dotyczącej zniknięcia rasy ludzkiej. Brierson przeprowadza wywiady z każdym z podejrzanych „wysokotechnicznych”, szukając dowodów jakiegokolwiek motywu morderstwa, jednocześnie omawiając z nimi ich poglądy na to, jak zniknęła rasa ludzka. Chociaż niektórzy sugerują, że winna była obca inwazja, załamanie ekologiczne lub inna katastrofa, pod koniec silnie sugeruje się, że to wydarzenie było technologiczną osobliwością i że rasa ludzka przeszła do innej formy istnienia przy pomocy wykładniczo rozwijającej się technologii.


Podczas śledztwa dotyczącego śmierci Vicky, Jade ucieka z budynku i niemal zostaje potrącona przez samochód. Duch Vicky ratuje ją przed wypadkiem, a następnie wyrastają jej anielskie skrzydła i wznosi się do nieba.[sep]Vicky i Jade są najlepszymi przyjaciółkami. Vicky jest wyrazistą i towarzyską dziewczyną, podczas gdy Jade jest nieśmiała i płochliwa i zazwyczaj podąża za prowadzeniem Vicky. Po kłótni o to, jaką wspólną działalność pozalekcyjną podjąć, i sprzeczce, gdy Jade w końcu staje w swojej obronie, Vicky wybiega na drogę bez rozwagi i zostaje potrącona przez samochód. Jade jedzie z Vicky karetką do szpitala, jednak Vicky umiera w szpitalu w wyniku obrażeń wewnętrznych. Zrozpaczona i w szoku Jade ucieka ze szpitala. Jednak zaledwie godzinę po śmierci Vicky zjawia się Jade jako duch, choć tylko ona może ją widzieć i słyszeć. Jade bierze udział w pogrzebie Vicky, a potem duch Vicky do niej wraca. Gdy Jade wraca do szkoły, jest zachęcana do wzięcia udziału w biegu rekreacyjnym, na który Vicky zapisała je obie. Tam zaprzyjaźnia się z nieprawdopodobnym kandydatem, Grubym Samem, o którym Jade pierwotnie sądziła, że podoba mu się Vicky; później wyznaje, że to Jade mu się podobała. Jednak Vicky jest złośliwa w sprawie tej przyjaźni, wpływając na Jade, by mówiła mu okrutne rzeczy, choć on jej wybacza. Gdy Jade próbuje przyzwyczaić się do życia bez Vicky, a przynajmniej bez Vicky, którą inni mogą widzieć, zjawa Vicky staje się coraz bardziej kontrolująca. Jade jest zmuszana do robienia tego, czego chce Vicky, i nie może iść dalej w swoim życiu i nawiązywać nowych przyjaźni. Jade w końcu udaje się do doradcy żałoby i odkrywa, jak kontrolować Vicky. Ostatecznie musi wziąć udział w śledztwie dotyczącym śmierci Vicky. Podczas niego, gdy próbuje przypomnieć sobie śmierć Vicky, ogarniają ją wyrzuty sumienia i emocje, i ucieka z budynku sądu, biegnąc ulicą i wchodząc na drogę, gdzie niemal zostaje potrącona przez samochód. Vicky pojawia się i pociąga ją do tyłu. Vicky mówi Jade, że wypadek nie był jej winą, uwalniając ją od poczucia winy. Po uratowaniu życia Jade Vicky wyrastają anielskie skrzydła i w końcu może odejść, unosząc się w niebo i pozostawiając Jade, by ta mogła iść dalej w swoim życiu.


Podczas poszukiwań na wyspie bohaterowie zmagają się z próbami w jaskini, gdzie ostatecznie posąg trafia do prawdziwych wyznawców, a przywódczyni kultu ginie w zawaleniu. Po powrocie do Stambułu Paula uświadamia sobie swoje uczucia do Stoyana i para decyduje się na małżeństwo.[sep]Tajemnica Cybele (wymawiane jako Ke-beh-leh) jest kontynuacją książki Tańczące dzikie lasy. Narratorką jest Paula, czwarta z pięciu sióstr, uczona. Towarzyszy ojcu w podróży służbowej do Stambułu, próbując odnaleźć posąg bogini Cybele. Ojciec Pauli uważa, że wynajęcie dla niej ochrony jest odpowiednim krokiem, ponieważ ulice miasta są niebezpiecznym miejscem dla młodej, zagranicznej kobiety. Gdy Paula ma właśnie podjąć decyzję, którego mężczyznę zatrudnić, pojawia się inny, o imieniu Stoyan. Przyznaje, że zostawił swojego poprzedniego pracodawcę samego i bez ochrony, co okazało się dla niego śmiertelne, ale Paula i tak go zatrudnia. Po pewnym czasie udają się na kolację, gdzie Paula spotyka wpływową damę, która prowadzi bibliotekę i łaźnię parową tylko dla kobiet. Zaprasza Paulę, by przyszła kiedyś z wizytą, co Paula z radością przyjmuje, podekscytowana perspektywą dostępu do tylu książek. Zaczyna badać temat Cybele, aby sprawdzić, czy da jej to jakąś wskazówkę, gdzie znajduje się posąg. Wie, że czas na znalezienie posągu ucieka; jeden z kolegów jej ojca został już z tego powodu zamordowany, a krążą pogłoski o religijnym kultu wyznawców Cybele gdzieś w Stambule. Paula znajduje stare zapisy z delikatnymi rysunkami wokół krawędzi, na których pojawiają się dziwne słowa widoczne tylko dla niej. Wkrótce uświadamia sobie, że ludzie z krainy wróżek powierzyli jej zadanie, tak jak zrobiły to jej starszej siostrze Jenie kilka lat temu, ale nie wie, ono polega, mając do dyspozycji tylko kilka słów od wiedźmy Dragutsy: „Musisz pomóc mojej starej przyjaciółce”. Paula wciąga Stoyana w pomoc w tej misji i zaczyna też uczyć go czytać i pisać. Aby znaleźć posąg, Paula musi połączyć siły z odważnym i niebezpiecznym piratem o imieniu Duarte, który obiecał przyjacielowi, że pewnego dnia wróci na wyspę, na której dowiedzieli się, że przechowywany jest posąg. Paula czuje pociąg do niego, podobnie jak do Stoyana. Wyruszają na wyspę na statku pirackim, aby znaleźć posąg. Ojciec Pauli nie wie o tym. Na wyspie napotykają wiele niebezpieczeństw, w tym wpływową damę, która jest właścicielką biblioteki, z której korzystała Paula, i która okazuje się być przywódczynią religijnego kultu. Przyznaje, że chce posąg dla siebie i swoich wyznawców i jest gotowa zabić, aby go zdobyć. Paula, Stoyan i Duarte muszą przejść przez jaskinię i przejść pewne próby, takie jak pomoc Tati (siostrze Pauli, która na końcu Tańczących dzikich lasów poszła żyć z Żalem do krainy wróżek) w przebyciu niebezpiecznej ścieżki, aby dołączyła do nich, bez mówienia do niej lub dotykania jej. Osiągają to dzięki niesamowitej kontroli Stoyana nad psami. Następnie muszą wybrać każdy po jednym darze. Paula wybiera gobelin z pięcioma dziewczętami wyszytymi tak, by wyglądały jak ona i jej siostry. Wpływowa dama wybiera posąg, czego Paula, Duarte i Stoyan nie zdawali sobie sprawy, że jest to możliwe. Kolejnym zadaniem jest to, że Paula musi zebrać trzy małe stworzenia, które siedzą na jej ramionach i głowie. Po wielu zadaniach wychodzą z jaskini w inne miejsce na wyspie. Jaskinia zaczyna się walić, trzęsąc się i zrzucając kamienie, a ich przeciwnicy są wciąż w środku. Stojąc przed wyborem ocalenia siebie lub śmierci ze swoim strażnikiem, przywódczyni kultu wybiera śmierć ze strażnikiem, o który tak dbała przez cały czas. Posąg jest umieszczony z powrotem tam, gdzie jego miejsce, u mieszkańców wyspy, którzy są prawdziwymi wyznawcami Cybele. Podróżnicy wracają do Stambułu, gdzie Paula ostatecznie uświadamia sobie, że tak, jest zakochana w Stoyanie. Postanawiają wziąć ślub w domu Pauli, co jest wydarzeniem witanym przez wszystkich, w tym przez Stelę, która wykrzykuje, że może skoro Tati i Jena miały swoje zadania, a Iulia jest mężatką, to teraz kolej na nią, by wrócić do krainy wróżek i będzie mogła zobaczyć Ildephonsusa i wszystkich swoich innych małych przyjaciół.


W ostatnim rozdziale ujawniono, że ludzkość nie ewakuowała się z Układu Słonecznego i nie podróżuje w Arkach Kosmicznych, lecz została tam całkowicie zgładzona. Zniszczenie Ziemi sprawiło, że ludzie nie zjednoczą się, by pokonać rasę Duglaari, a ich cywilizacja ostatecznie upadnie.[sep]Akcja powieści rozgrywa się za kilka stuleci, gdy ludzkość skolonizowała już wiele układów gwiezdnych. Inna rasa, Duglaari lub „Doogowie”, powoli podbija ludzkie systemy, spędzając mieszkańców na jałowe tereny, gdzie po prostu głodują na śmierć. Obie rasy dysponują zbliżonymi technologiami, a bitwy kosmiczne rozstrzygają przewagi liczebne, z których Doogowie zawsze korzystają. Koloniści czekają na pojawienie się wybawców z „Fortecy Sol”, Układu Słonecznego, który został odcięty dla wszystkich statków od początków wojny. Przed odcięciem się od świata miliardami min kosmicznych i statków-robotów Solarianie, tak jak nazywają ich koloniści, obiecali powrócić z rozwiązaniem problemu przewagi liczebnej Duglaari. Wracając z kolejnego utraconego systemu, dowódca floty o imieniu Palmer dowiaduje się, że grupa Solarian skontaktowała się z jego przełożonymi i chce, aby towarzyszył im w misji. Misją ta jest podróż na macierzystą planetę Duglaari i zakończenie wojny. W trakcie drogi odkrywa, że różnią się oni od każdego ludu, jakiego kiedykolwiek znał. Wychował się w hierarchicznym społeczeństwie wojskowym, gdzie komputery podejmują wszystkie ważne decyzje, w tym prowadzenie bitew. Jest zdumiony tym, że Solarianie w ogóle nie korzystają z komputerów, polegając na wrodzonych umiejętnościach do pilotowania statków kosmicznych, nawigowania i decydowania o taktyce. Opierają się oni na „Grupie Organicznej”, idei, że ludzie posiadają indywidualne talenty, pozwalające im naturalnie przyjmować role w małych, spójnych grupach. Jeden mężczyzna, stereotypowo przystojny i charyzmatyczny, jest Liderem. Inny przejmuje rolę Mistrza Gry, intuicyjnie rozumiejąc prawdopodobieństwo i psychologię. Grupa obejmuje parę telepatów oraz tajemniczą kobietę, która nie ma konkretnej roli, poza tym, że Grupa radzi sobie z nią lepiej niż bez niej. Jej rola jest określana jako „Klej”. Częścią jej pracy jest rozluźnienie gościa i przygotowanie go do jego roli, co obejmuje oferowanie zarówno seksualnych, jak i duchowych uciech. Do planet Duglaari trzeba podchodzić ostrożnie, ponieważ napęd gwiezdny używany do podróży z prędkością nadświetlną ma jeden śmiertelny skutek uboczny. Użyty zbyt blisko gwiazdy, powoduje jej wybuch. Z tego powodu układy gwiezdne są bronione przez statki, które zazwyczaj strzelają najpierw, a pytania zadają później. Ponadto statki kosmiczne muszą być małe, ponieważ pole nadświetlne nie może mieć więcej niż sto metrów średnicy, co stawia je w niekorzystnej sytuacji w walce ze statkami obronnymi w systemie. Sprytnie manipulując psychiką Duglaari, Solarianie uzyskują dostęp do macierzystego świata i są prowadzeni do władcy, który wydaje się być jedynie ustnikiem ogromnego systemu komputerowego. Z wyglądu Duglaari są w przybliżeniu humanoidami, z wyjątkiem dużych oczu, futra i uszu w kształcie skrzydeł nietoperza, które poruszają się, wyrażając emocje. Wydaje się, że dawno temu przywódca Duglaari narzucił reszcie swojej rasy swoją wizję jednolitego, sterowanego komputerowo społeczeństwa, co skutkowało hodowaniem Duglaari najbardziej przypominających w swojej psychice dawno zmarłego dyktatora. Palmer jest uderzony tym, jak bardzo jego ludzie zaczęli przypominać Duglaari z powodu wojny i jak różni są Solarianie. Na konferencję Solarianie nalegali, aby Palmer ubrał się w kostium przez nich dostarczony. Jest to komiczna operetkowa mundurowa ozdobiona złotymi galonami, wstążkami i medalami. Palmer czuje się ridiculous, zwłaszcza w porównaniu z Solarianami, którzy ubrani są w stroje z jednolitej czerni z jedynie godłem słońca na lewej piersi. Porównuje ich do kapłanów jakiegoś mrocznego kultu. Do przerażenia Palmera, na konferencji Solarianie wydają się zdradzać kolonistów, chwaląc się, że Sol nigdy nie może zostać podbity, że broń zdolna do zniszczenia Duglaari wkrótce zostanie stworzona, ale że Solarianie chcą być pozostawieni w spokoju. Oferują poświęcić kolonie jako trybut. Władca Duglaari odpowiada, że muszą się poddać i zaprzestać rozwoju broni. Solarianie arogancko odmawiają. Wtedy władca Duglaari ogłasza, że gromadząc większość floty Duglaaru, mogą przytłoczyć nawet obronę Sol, neutralizując zagrożenie. Pozostaje tylko zlikwidować ludzi, którzy zwrócili uwagę imperium Duglaari na tę sprawę. Solarianie ogłaszają, że chyba że pozwoli im się odejść, urządzenie jądrowe na ich statku zniszczy miasto. Duglaari im nie wierzą, ponieważ dokładnie przeskanowali i przeszukali statek. Jednak ich przyrządy teraz pokazują, że zagrożenie jest realne. W rzeczywistości jest to iluzja rzutowana przez telepatów. Statek jest pozwolony wystartować w eskorcie Duglaari, pozycjonowanej tak, że jeśli Solarianie spróbowaliby aktywować swój napęd gwiezdny, mieliby 50% szans na zniszczenie, i podobnie, jeśli Duglaari wybraliby atak, mieliby 50% szans na niepowstrzymanie Solarian przed wybuchem słońca. Tym samym żadna strona nie ma zachęty do złamania rozejmu. Jednak Palmer dostrzega słabość w planie: gdy ich statek osiągnie punkt, w którym mogą bezpiecznie użyć napędu FTL, Duglaari mogą również bezpiecznie zaatakować ich, a jeśli im się nie uda, nie ryzykują swojej macierzystej planety. Mimo swojego obrzydzenia do Solarian jest w stanie użyć sztuczki stosowanej do odłączania się od działań floty, aby umożliwić im ucieczkę. Następnie wycofuje się do swojej kabiny, nienawidząc Solarian i wszystkiego, co reprezentują. Solarianie zabierają Palmera do Fortecy Sol, za wszystkimi jej obronami, i oprowadzają go po systemie, aby mógł ostatni raz zobaczyć Ziemię. Flota Duglaari przybywa i przebija się przez obronę, uwalniając masowe bombardowania, które niszczą wszystkie zamieszkałe planety. Gdy wszystko wydaje się stracone, napęd gwiezdny na statku na Merkurym jest aktywowany, a Sol wybucha, unicestwiając flotę Doogów. Nagle plan Solarian staje się dla Palmera jasny. Prowokując Doogów do ryzykowania dużą częścią floty, zniszczyli tak wiele statków, że od teraz koloniści będą zawsze mieli przewagę. Upokorzenie Palmera było konieczną częścią oszustwa. Wierzy, że Ziemia poświęciła się, aby ocalić kolonie. Myli się jednak w jednym szczególe. W ostatnim rozdziale ujawniono, że ludzkość ewakuowała Układ Słoneczny i podróżuje między gwiazdami w masowych Arkach Kosmicznych. Statki nadświetlne nie mogą być większe niż określony rozmiar, ale Arki, płynące z prędkością podświetlną, mogą być tak duże, jak to konieczne. W ciągu kilku dekad dotrą do Alfy Centauri, a ludzkość zjednoczy się, by pokonać Duglaari. Ponadto, wraz ze zniszczeniem Ziemi przestaną patrzeć wstecz na macierzysty świat i podbiją galaktykę.


Podczas uroczystości na ziemiach Minwanabi Mara staje twarzą w twarz z Panem Jingu i nie udaremnia przygotowanego na nią zamach. Władca zmusza ją do popełnienia honorowego samobójstwa, co uniemożliwia jej zemstę za śmierć ojca i brata.[sep]W wieku 17 lat uroczysta przysięga służby Mary bogini Lashimie zostaje przerwana wiadomością o śmierci jej ojca i brata w bitwie. Jako nowa Władczyni Acomy, Mara odkrywa, że za śmierć jej bliskich odpowiedzialni są nie tylko odwieczni wrogowie jej rodziny – potężni Minwanabi – ale także że jej siły zbrojne zostały zdziesiątkowane przez zdradę Minwanabi, a Dom Acoma jest narażony na całkowitą zagładę. Po udaremnieniu natychmiastowej próby zamachu Mara polega na lojalności i radach swoich dowódców wojskowych, Keyoke i Papewaio, dawnej opiekunki Nacoyi oraz własnym sprycie, by znaleźć rozwiązania, które powstrzymają wrogów dążących do jej upadku. Mara łamie tradycję, dostosowując ją do swoich potrzeb, i wymyśla sposób na rekrutację szarych wojowników – byłych żołnierzy upadłych Domów, tradycyjnie wykluczonych ze społeczeństwa – w celu wzmocnienia szeregów swojej armii. Wśród nich znajduje się Mistrz Szpiegów Arakasi, którego sieć informatorów nie zdołała uratować jego dawnego Pana przed zagładą z rąk Minwanabi, ale pozostała nienaruszona i do jego dyspozycji. Mara zawiera sojusz z Królową nowej kolonii cho-ja, owadziego gatunku, do którego należą zarówno waleczni wojownicy, jak i utalentowani rzemieślnicy, co zwiększa jej potęgę militarną i potencjalne bogactwo z eksportu wyrobów cho-ja. Mara aranżuje również polityczne małżeństwo z drugim pod względem potęgi wrogiem swojej rodziny, Anasati. Mając do wyboru drugiego i trzeciego syna Anasati, dokonuje zaskakującego wyboru Buntokapiego, trzeciego syna, powszechnie uważanego za niekompetentnego i brutalnego. Po ślubie Buntokapi okazuje się silnym dowódcą wojskowym i znacznie mądrzejszym, niż mu to przypisywano, ale jednocześnie okazuje się być zarówno znęcającym się mężem, jak i nieco nieudolnym władcą. Mara zachodzi w ciążę z dziedzicem, zabezpieczając sojusz z Anasati, i wprowadza w życie resztę swojego planu; Buntokapi, dając się wplątać w jej intrygi, zmuszony jest do popełnienia rytualnego samobójstwa w celu ratowania swojego honoru. W końcu, stając twarzą w twarz z samym Panem Jingu z Minwanabi na jego ziemiach podczas uroczystości, w której uczestniczy wiele szlacheckich rodów z Kelewanu, Mara unika zamachu i odwraca sytuację, wymuszając na Jingu „honorowe” samobójstwo, mściąc się za śmierć ojca i brata.


Mishra wykorzystał Golgothian Sylex do wywołania eksplozji, która zniszczyła wyspę Argoth i ostatecznie zakończyła wojnę. W wyniku ataku zginął Urza, który został wcześniej zniekształcony w amalgamat człowieka i maszyny przez demona Gix.[sep]Prolog rozpoczyna się na polu bitwy, „w noc przed końcem świata”, nad ciałami dwóch upadłych gigantów. Ogromni maszynowi i drewniani giganci zniszczyli się nawzajem i teraz stali się miejscem spotkań poruczników armii przygotowujących się do bitwy. Ashnod Nieczuła i Tawnos spotykają się, aby omówić sprawy i wspomnieć wojnę, która doprowadziła ich na to pole. Główna wątek rozpoczyna się na stanowisku wykopaliskowym kilka dekad wcześniej. Główna archeolog, Tocasia, siedzi przy swoim stole, badając starożytny relikwiat: metalową czaszkę. Gdy do obozu przybywa konwój z zaopatrzeniem z miasta, Tocasia spotyka dwóch braci w wieku około dziesięciu lat. Starszy chłopiec, chudy o jasnych włosach, to Urza, a jego młodszy brat, ciemnowłosy i krępy, to Mishra. Urza mówi Tocasii, że on i Mishra urodzili się w tym samym roku, on pierwszego dnia, a Mishra ostatniego, tak że w ostatnim dniu byli równi. Tocasia zabiera chłopców do obozu, aby nauczyć ich archeologii. Od samego początku Urza i Mishra wykazują wielki talent do badania „artefaktów”, maszyn pozostawionych przez tajemniczy lud Thran, a także wykazują skłonność do gwałtownych sporów, które powstrzymuje tylko Tocasia. Przez kolejne sześć lat bracia dorastają w obozie; Urza staje się chudy i zwinny, rozwijając encyklopedyczną wiedzę o mechanice. Mishra nabiera muskulatury, ucząc się spędzać czas z tubylczymi kopaczami Fallaji, pijąc z nimi i poznając ich legendy. Stają się stałymi mieszkańcami obozu po otrzymaniu wiadomości, że ich ojciec zmarł, a macocha nie wzywa ich do siebie. Po odkryciu i odbudowaniu starożytnego latającego maszyny (Ornitoptera), w urodziny Mishry, bracia toczą zaciekły spór o to, kto ma polecieć nim pierwszy. Ostatecznie wygrywa Urza, ale obaj dostają swoją szansę. Widok z lotu ptaka pozwala im dostrzec piktogramy na pustyni, co prowadzi do odkrycia dużych złóż artefaktów. Odkrycia te wskazują na region górzysty, który Urza uważa za serce cywilizacji Thran, ale który tubylcy pustynni uważają za nawiedzony. Urza, Mishra i Tocasia lecą do zniszczonego miasta Thran, ale po drodze atakuje je roc. W samym sercu zniszczonego miasta wejście do jaskini prowadzi w dół, poza skarby maszyn, do postumentu z wielkim kryształem osadzonym pośrodku. Przez przypadek bracia łamią kamień na pół, a każdy z nich ma inną wizję, gdy każdy kończy z połową w dłoni. Urza widzi świat metalowych kabli i maszyn, z wieloma topniejącymi i płonącymi postaciami. Mishra widzi długą korytarz wykonany ze skóry jaszczurki, z małymi figurkami krzyczących istot wykonanymi ze złota i lustrami pokazującymi mu zniekształcone obrazy potwora. Kiedy budzą się z wizji, widzą, że automaty w sali ożywają i atakują ich. Odkrywają, że kamień Mishry osłabia maszyny, podczas gdy kamień Urzy je wzmacnia. Po ucieczce Urza i Mishra wdają się w ostry spór, gdy Urza zabiera kamień Mishry. W frustracji Urza wypycha rękę, by oddać kamień, podczas gdy Mishra wchodzi w zasięg jego ręki i zostaje uderzony kamieniem w czoło. Prowadzi to do zerwania relacji między braćmi. W miesiącach po tym wydarzeniu bracia pozostali zagniewani. Urza nazywa swój kamień Kamieniem Mocy ze względu na jego zdolność wzmacniania, a kamień Mishry Kamieniem Słabości ze względu na jego zdolność osłabiania. Pewnej nocy spor między braćmi eskaluje do poziomu przemocy, zaczynając używać mości kamieni przeciwko sobie. Tocasia wpada, by ich powstrzymać, i zostaje schwytana w krzyżowy ogień i zabita. W bólu i cierpieniu z powodu oskarżeń starszego brata, Mishra ucieka w noc. Bez przywództwa Tocasi obóz się rozpada, a studenci i pracownicy wracają do swoich domów. Po śmiertelnej nocy Urza opuszcza obóz, nie wiedząc, gdzie znajduje się jego brat. W mieście Kroog, stolicy sąsiedniego królestwa Yotia, zostaje uczniem zegarmistrza. I po raz pierwszy spotyka Kaylę bin-Kroog, księżniczkę Yotia, po naprawieniu cennej pamiątki, szkatułki muzycznej. Po dowiedzeniu się, że książka Thran jest częścią posagu księżniczki, buduje mechanicznego człowieka, aby wygrać konkurs ogłoszony przez ojca Kayli w celu znalezienia jej silnego kandydata na męża. Mechaniczny człowiek przesuwa ogromną jadeitową statuę, a Urza wygrywa konkurs. Wódz ojciec jest początkowo wściekły, że Urza wygrywa konkurs, ale zostaje przekonany do pozwolenia na małżeństwo, gdy uświadamia sobie, że może wykorzystać wiedzę Urzy dla siebie. W międzyczasie Mishra zostaje zniewolony przez ludzi pustyni. Zostaje nauczycielem syna wodza rządzącego plemienia. Syn początkowo nie jest zainteresowany nauką arytmetyki ani innych języków, a Mishra rozpacza, że zostanie zdegradowany (choć jego przyjaciel Hajar wie, że porażka oznacza śmierć), jak wielu poprzednich nauczycieli, którzy przed nim zawiedli. Mishra udaje się zaprzyjaźnić z chłopcem, opowiadając mu wiele legend i historii. Jednak Mishra nadal jest niewolnikiem, który zostanie stracony po ukończeniu edukacji chłopca. Pewnej nocy ogromny mechaniczny smok atakuje plemię, zabijając wodza. Mishra oswaja go swoim kamieniem i zostaje awansowany z niewolnika do „czarodzieja” i doradcy syna, który przejmuje schedę po ojcu jako wódz. Dzięki patronatowi władcy Kroog, Urza zakłada szkołę tworzenia wielu urządzeń i przyjmuje ucznia, Tawnosa. Mishra przyjmuje swoją uczennicę, Ashnod, gdy pustynni lud Fallaji rozpoczynają wojnę przeciwko innym królestwom. Królestwo Yotia Urzy i Fallaji Mishry zaczynają wojować, ale przeprowadzają rozmowy pokojowe. Bracia są zjednoczeni, ale wódz Kroog wykorzystuje rozmowy pokojowe jako pretekst do przeprowadzenia zaskakującego ataku na swoich znienawidzonych wrogów Fallaji. Wódz Kroog zostaje zabity przez wodza Fallaji w wynikłej bitwie. Wybucha wojna, ale odbywa się kolejna rozmowa pokojowa, a Urza i Mishra próbują pogodzić swoją zepsutą relację. Jednak rozmowy się załamują, gdy Mishra każe Kayli ukraść kamień Urzy i sypia z nią. Dzięki pomocy swoich maszyn wojennych Mishra ucieka na pustynię. Urza organizuje poszukiwania brata w nadziei na zemstę, co prowadzi do kolejnej wojny. Po nieudanym ataku patroli Ornitopterów Urzy na fałszywy obóz wojenny, Mishra atakuje stolicę Kroog trzema swoimi silnikami smoków (znalazł i oswoił jeszcze dwa). Wódz Fallaji próbuje zabić Ashnod podczas ataku na miasto, ale mu się to nie udaje i zostaje przez nią zabity. W jaskiniach, gdzie znaleziono kamienie, ludzie czczący maszyny spotkali głównie mechanicznego demona z innego świata. Nazywał siebie Gix, i oni też. Mishra staje się nowym przywódcą Fallaji i buduje sobie armię automatów, aby zwiększyć swoją siłę militarną. Urza ucieka z podbitego już Kroog i zostaje mianowany „Obrońcą Królestwa” przez sojusz utworzony przeciwko Fallaji przez królestwa Argive i Korlis. Tawnos przyprowadza żonę Urzy i noworodka (prawdopodobnie siostrzeńca) do niego, i razem zaczynają budować przeciwną armię dla Mishry. Ashnod buduje własną armię pranych mózgami i chirurgicznie zmienionych niewolników i przestępców, transmograntów, do walki. Wojna trwa przez dekady, a każda ze stron bierze udział w wyścigu zbrojeń, aby budować bardziej skuteczną broń. Ashnod zostaje wygnana ze strony Mishry, podczas gdy Loran dołącza do grupy uczonych w odkrywaniu mocy magii w mieście Terisia. Gdy Mishra najeżdża, dwa z jego silników smoków znikają w powietrzu. Bractwo Gix infiltruje obie strony i gra nimi przeciwko sobie, zyskując coraz większą władzę na dworze Mishry. Mishra jest potajemnie zaoferowana metodę zdobycia większej mocy poprzez rzemiosło przez Bractwo. Syn Urzy, Harbin, odkrywa wyspę Argoth, rządzoną przez elfy czczące boginię Gaea, i jest potajemnie wspomagany przez elfa w powrocie na ląd. W spisku, by zebrać braci razem, Gix przekazuje informacje o tajemniczej wyspie członkowi Bractwa. Urza i Mishra dowiadują się, że ta wyspa jest bogata w zasoby, takie jak drewno i ruda. Ponieważ ich wojna ogołociła kontynent z zasobów i zanieczyściła ziemię, prowadzą swoje armie na wyspę w nadziei na zdobycie przewagi i zakończenie wojny rozstrzygająco. Obie armie wymordują tubylców wyspy. W ostatniej bitwie wojny armie braci walczą do remisu. Urza spotyka Mishrę na polu bitwy, ale Mishra został zniekształcony w amalgamat człowieka i maszyny przez Gix, demona Phyrexian. Ashnod wysyła Golgothian Sylex do Urzy, aby zakończyć wojnę, podczas gdy ona walczy z demonem Gix. Urza, nagle budząc się do mocy magii, używa Golgothian Sylex, aby uwolnić ogromną eksplozję, która niszczy jego brata i Gix. Wybuch niszczy wyspę, kończy wojnę i zaburza klimat Dominarii, zapoczątkowując nową epokę lodowcową. Gix ucieka przez portal do planu Phyrexia. Urza staje się Planeswalkerem, istotą boską zdolną do podróżowania między światami, a Kamień Mocy i Kamień Słabości stają się jego oczami. Żałując zniszczenia, które sprowadził na świat, Urza używa swoich nowo odkrytych mocy, by opuścić Dominarię i podróżować do nieznanych światów.


Doktor Franklin ginie w trakcie konfrontacji, wjeżdżając w elektryczne ogrodzenie, co pozwala dzieciom uciec z wyspy łodzią. W trakcie podróży do Ekwadoru Semi podaje antidotum Mirandzie i Arniemu, dzięki czemu wracają do ludzkiej postaci.[sep]Samolot lecący do ośrodka badawczego w Ekwadorze rozbija się w głębi lasu, a jedynymi ocalałymi dziećmi są Semi Garson, narratorka, Miranda, odważna dziewczyna, oraz chłopiec o imieniu Arnie. Wkrótce Arnie znika, a dziewczynki zostają wzięte do niewoli na wyspie przez doktora Franklina i jego asystenta, doktora Skinnera, którzy przeprowadzają na nich eksperymenty transgeniczne. Przekształca to dziewczynki w ptaka i mantę, które nadal mogą komunikować się za pomocą czipów radiowych wszczepionych w ich nowe ciała. Ujawnia się, że zaginiony Arnie, również więzień, podsłuchuje je i przekazuje naukowcom informacje o ich rozmowach. Arnie mówi dwóm dziewczynom, że istnieje lekarstwo na ich stan i oświadcza, że postara się im pomóc, zdobywając je. Semi wkrótce zaczyna potajemnie otrzymywać leczenie, dowiadując się, że to Skinner podaje jej dawki antidotum. Skinner, przerażony eksperymentami, uwalnia ją z aresztu. Semi, ponownie w pełni człowiekiem, znajduje węża i odkrywa, że to Arnie. Zostają ponownie schwytani przez ludzi Franklina, którzy mają też Mirandę uwięzioną w sieci. Miranda Hart jest najlepsza. Atakują w desperackiej ostatniej walce, a naukowiec wjeżdża w elektryczne ogrodzenie. Napięcie zabija Franklina niemal natychmiast. Semi, Miranda i Arnie uciekają łodzią na ląd. W drodze do domu Semi podaje Mirandzie i Arniemu antidotum, dzięki czemu powracają do ludzkiej postaci. Przybywają do Ekwadoru, gdzie opowiadają przykrywkę historię o swoich przygodach (nie wspominając o „leczeniu” Franklina) i zostają szczęśliwie zwróceni rodzicom. Historia kończy się obawami Semi, że transgeniczne DNA wciąż znajduje się w ich komórkach i że mogą istnieć określone bodźce, które przywrócą im postać zwierząt, oraz jej marzeniami o świecie, który pozwoli jej i Mirandzie stać się stworzeniami, jakimi były na wyspie, bez barier między nimi.


Lissa przegrywa wybory królewskie, ponieważ Rose ukrywa, że Jillian Mastrano jest częścią rodu Dragomir, co czyni Lissę nieuprawnioną do tronu. Po ataku Tashy i postrzeleniu Rose więź łącząca ją z Lissą pozostaje nienaruszona, a Rose nie odzyskuje statusu strażniczki.[sep]Powieść zaczyna się od Rose w celi więziennej, rozmyślającej o postawionych jej zarzutach i okazjonalnie wykorzystującej więź, by przenikać do umysłu Lissy i obserwować wydarzenia na Dworze. Podczas pogrzebu królowej Tatiany statuy przed kościołem nagle wybuchają, powodując chaos i odwracając uwagę strażników. Rose wkrótce zostaje uwolniona z więzienia przez Michaiła, Eddiego, Adriana, Abe’a i Dimitriego. Dimitri zabiera Rose z Dworu i jadą przez godziny, aż docierają do Sydney, która również pomaga w ucieczce. Kontynuują podróż, aż osiągają Wirginię Zachodnią, gdzie Rose odkrywa, że ma zostać ukryta w motelu, dopóki jej przyjaciele na Dworze nie oczyszczą jej nazwiska. Jednak ona nalega, by wyjechać i pomóc, ale po tym, jak Dimitri powstrzymuje jej ucieczkę, Rose przekonuje go i Sydney, by poszukali przyrodniego rodzeństwa Lissy. Dla bezpieczeństwa Sydney zabiera ich do Strażników, dziwnej grupy Moroi, dhampirów i ludzi. Później dowiadują się, że jedyną osobą posiadającą informacje potrzebne do odnalezienia rodzeństwa Lissy jest Sonya Karp, która kiedyś była nauczycielką w Akademii św. Włodzimierza, a teraz jest Strigoi. Bracia Daszkowowie wkraczają w sny Rose, a później spotykają się z nią w domu Sonyi w Kentucky, gdzie Robert zmienia ją z powrotem w Moroi, przebijając ją srebrnym kołkiem nasyconym duchem. Po przejściu wstępnego szoku spowodowanego przywróceniem do życia, Sonya prowadzi ich do domu Jillian Mastrano w Michigan, która okazuje się nieślubnym dzieckiem Erika Dragomira. Niedługo po ich przybyciu strażnicy napadają na dom Mastrano, zmuszając ich do rozproszenia się i ponownej ucieczki, co stwarza okazję dla Victora i Roberta do uprowadzenia Jill. Wykorzystując swoje zdolności ducha, Sonya potrafi zlokalizować miejsce, gdzie bracia ukrywają Jill, i przekazuje te informacje Rose. Podczas przesłuchania Sonya ujawnia również Rose, że jej i Dimitriego aury świecą niezwykle jasno, gdy są blisko siebie, co świadczy o tym, że są zakochani. To jeszcze bardziej dezorientuje Rose w kwestii prawdziwych uczuć Dimitriego do niej. Na Dworze Lissa, Christian i Adrian próbują odnaleźć mordercę Tatiany i odkrywają niepokojące informacje o królowej, jej kochanku Ambrosie i matce Adriana, Danielli. Będąc na Dworze, Lissa bierze udział w wyścigu o tron, mimo że nie jest do tego uprawniona z powodu braku kworum. Proces obejmuje zdanie serii testów, aby udowodnić, że jest godna tronu, a po ich zdaniu następuje ożywiona debata wśród Moroi, czy faktycznie może zostać królową. Rose, Dimitri i Sonya szybko odnajdują Victora i Roberta i walczą z nimi, by odzyskać Jill. Rose walczy z Victorem i w szale wywołanym przez ducha nieświadomie go zabija. Jest załamana, gdy grupa udaje się do hotelu, aby dojść do siebie. W jednym z pokoi Dimitri próbuje ją pocieszyć i mówi jej, by nie obwiniała się. Wyznaje, że ją kocha i żałuje, że ją stracił, ale odmawia zabierania dziewczyny innego mężczyzny. Rose mówi mu, że należy tylko do siebie i wybiera Dimitriego. Dwójka obejmuje się i ponownie uprawia seks, a Rose podejmuje decyzję o zerwaniu z Adrianem, gdy zobaczy go osobiście, a nie w jednym ze snów wywołanych duchem. Mówi Dimitriemu po miłosnym uniesieniu, że aby mogli być razem, on musi najpierw wybaczyć sobie winę, którą czuje za czas jako Strigoi. Tego wieczoru czwórka wyrusza, by spotkać się z Michaiłem w pobliżu Dworu; Adrian dołącza do nich i jest świadkiem pocałunku Dimitriego i Rose. Bardziej palące sprawy czekają na nich, gdy wracają na Dwór, a Michaił i Rose właśnie otrzymali od Sydney i Alchemików informacje potwierdzające, kto jest mordercą. Z powrotem na Dworze, przed Radą i zgromadzonymi Moroi, Rose przedstawia Jill jako część rodu Dragomir, argumentując, że to umożliwia Lissie zostanie królową. Następnie ujawnia wszystkim, że to Tasha zabiła królową, ponieważ nienawidziła polityki Tatiany dotyczącej dhampirów i Moroi. Rose również cicho zauważa, że Tasha od dawna pragnęła Dimitriego, dlatego Tasha oskarżyła Rose o morderstwo. Gdy strażnicy próbują aresztować Tashę, ona chwyta za broń i bierze Mię jako zakładniczkę. Lissa spieszy naprzód, próbując ją zmusić do powstrzymania się, ale Tasha podejmuje lekkomyślną decyzję, strzelając do Lissy. Rose rzuca się przed Lissę i przyjmuje kulę w klatkę piersiową. Jej ostatnim widokiem jest Lissa i Dimitri stojący nad nią, gdy traci przytomność. Kilka dni później budzi się w pokoju pałacowym z Dimitrim u swojego boku. On z radością mówi jej, że oboje otrzymali pełne ułaskawienie i odzyskali status strażników – ona jest jedną ze strażniczek Lissy, a on jest strażnikiem Christiana. Oboje wreszcie mogą otwarcie mówić o swoim związku. Gdy Lissa odwiedza Rose, zdają sobie sprawę, że nie są już ze sobą połączone więzią. Przypuszczają, że ponieważ Rose była na granicy śmierci i wyleczyła się bez pomocy ducha, więź została unieważniona. Lissa wygrała również wybory królewskie dzięki Jill, będącej częścią rodu Dragomir, co uczyniło Lissę uprawnioną do tronu. Adrian odwiedza Rose i konfrontuje ją z powodem porażki ich związku; Adrian obwinia o to ciągłe tęsknotę Rose za Dimitrim, ale Rose mówi mu, że to zarówno to, jak i fakt, że są tak różni i on zależy od niej zbyt mocno, mówiąc, że ona jest jego kotwicą życia. Rose spędza resztę rekonwalescencji na leczeniu i byciu z Dimitrim. Seria kończy się koronacją Lissy. Gdy zostaje koronowana na nową królową, Lissa wymienia z Rose w tłumie humorystyczne spojrzenie. Rose, obejmując Dimitriego i czując się szczęśliwsza niż kiedykolwiek dzięki jego miłości i triumfowi Lissy, mówi mu, że myśli, że przyszłość będzie dobra.


Po upadku cywilizacji Bert Smallways wraca do domu, lecz Edna odrzuca jego uczucie, przez co pozostaje on samotnym kawalerem. W wyniku globalnych wydarzeń Anglia staje się nowoczesnym państwem przemysłowym, całkowicie odrzucającym rolniczy feudalizm.[sep]Pierwsze trzy rozdziały powieści Wojna w powietrzu przedstawiają szczegóły życia Berta Smallwaysa i jego rozszerzonej rodziny w Bun Hill, na wsi na południe od Londynu. Bert jest mało imponującym, nie szczególnie uzdolnionym, nieudolnym młodzieńcem, który ma niewiele pojęcia o większych sprawach, ale silnie przywiązany jest do młodej kobiety o imieniu Edna. Pracuje jako pomocnik i wspólnik w sklepie z rowerami. Gdy pewnego lata grozi im bankructwo, on i jego wspólnik porzucają sklep, układają numer śpiewany („Pustynni Derwisze”) i postanawiają spróbować szczęścia w angielskich kurortach nadmorskich. Jak się składa, ich pierwszy występ zostaje przerwany przez lot balonem pewnego pana Butteridge’a. Butteridge jest znany nie z balonów, lecz z wynalezienia udanego, łatwo manewrującego samolotu o stałych skrzydłach, którego tajemnicy nie ujawnił i którego próbuje sprzedać rządowi brytyjskiemu lub, w razie niepowodzenia, Niemcom. Przez przypadek Bert zostaje uwięziony w balonie Butteridge’a, na którym znajdują się plany wynalazcy. Bert jest wystarczająco sprytny, by ocenić swoją sytuację, a gdy balon zostaje zestrzelony w tajnym niemieckim „parku lotniczym na wschód od Hamburga”, Bert próbuje wypierać się za Butteridge’a, aby sprzedać tajemnicę. (Rozwój lotnictwa był głównie ograniczony do sterowców i tego, co wydaje się jednorazowymi pół-szybowcami, które muszą być startowane ze sterowca (Drachenflieger); nie udało się skonstruować naprawdę praktycznej maszyny cięższej od powietrza, jedynie kilka niezręcznych urządzeń o ograniczonej użyteczności. Wynalazek Butteridge’a to przełom w locie maszyn cięższych od powietrza: jest wysoce manewrowy, zdolny do zarówno bardzo szybkiego, jak i bardzo wolnego lotu i wymaga tylko niewielkiego obszaru do startu i lądowania; wydaje się łączyć zalety helikoptera i samolotu w sposób przewyższający współczesne, rzeczywiste maszyny V/STOL.) Ale Bert trafia na niemiecką flotę powietrzną w chwili, gdy ta ma rozpocząć atak na Stany Zjednoczone, a książę Karl Albert, autor i lider tego planu, postanawia zabrać go ze sobą na kampanię. Niemieckie siły powietrzne, składające się ze sterowców i Drachenflieger, próbują przejąć kontrolę w powietrzu, zanim Amerykanie zbudują wielką flotę powietrzną. Niemcy nie są świadomi, że Chińczycy i Japończycy również budują ogromne siły powietrzne. Napięcia między Japonią a Stanami Zjednoczonymi, zaostrzone przez kwestię odmowy nadawania amerykańskiego obywatelstwa imigrantom japońskim, również prowadzą do wojny. „Konfederacja Wschodniej Azji” (Chiny i Japonia) posiada siły powietrzne, a ich samoloty i taktyka zostały uznane za zwiastun kamikaze z II wojny światowej. Stany Zjednoczone muszą więc walczyć na dwóch frontach: wschodnim i zachodnim, w powietrzu oraz na morzu. Bert Smallways jest obecny, gdy Niemcy atakują najpierw amerykańską flotę morską na Atlantyku, a następnie bombardują Nowy Jork do poddania się. Przebranie Berta zostało już demaskowane przez przenikliwych Niemców, a on sam zostaje zepchnięty do roli świadka, który uświadamia sobie prawdziwy horror wojny. Po zbombardowaniu Nowego Jorku przez niemieckie maszyny latające, azjatyckie siły powietrzne przelatują przez Góry Skaliste i toczą z Niemcami walki powietrzne nad Wodospadem Niagara. Azjatycka flota powietrzna jest wyposażona w dużą liczbę lekkich, jednoosobowych maszyn latających zwanych Niais, które wydają się być ornitopterami uzbrojonymi w broń noszoną przez pilota, strzelającą wybuchowymi pociskami „napełnionymi tlenem” do użycia przeciwko wypełnionym wodorem sterowcom. Bert zostaje uwięziony na Wyspie Kozej pośrodku Wodospadu Niagara, znajduje rozbity Niais i po zabiciu księcia Karla Alberta, który podobnie jest uwięziony, udaje mu się uciec z wyspy na tej maszynie, lądując katastrofalnie w pobliżu Tanooda w stanie Nowy Jork. Dowiaduje się, że siły azjatyckie wylądowały „milion ludzi” na zachodnim wybrzeżu i za pomocą lokalnego właściciela ziemskiego o imieniu Laurier przekazuje plany maszyny latającej Butteridge’a prezydentowi USA, ukrywając się w Pinkerville „nad Hudsonem”. Azjatycka flota atakuje również połączone anglo-indyjskie siły powietrzne, zajmując birmańskie lotniska, a także w Australii, zajmując wyspy Pacyfiku. W Europie Wielka Brytania, Francja i Włochy walczą z siłami niemieckimi i szwajcarskimi, co prowadzi do zniszczenia Londynu, Paryża, Hamburga i Berlina. (Wyobraźnia Berta Smallwaysa, jeśli nie H.G. Wellsa – nie zawsze łatwo ich odróżnić w powieści – jest głęboko skażona rasizmem powszechnym w Anglii w epoce edwardiańskiej.) Globalny kryzys finansowy jest spowodowany przez wrogie państwa zamrażające aktywa i koniec systemu kredytowego. Zjawisko to określa się mianem „Paniki”, po której następuje „Fioletowa Śmierć”. Wojna w powietrzu, Panika i Fioletowa Śmierć powodują „w ciągu pięciu lat” całkowity upadek „całej tkanki cywilizacji”. Ale Bert Smallways, obsesyjnie przywiązany do swojej miłości, wraca do domu po wielu przygodach statkiem, by zabić rywala i zdobyć rękę Edny; biorą ślub i mają jedenaścioro dzieci. W ostatnim rozdziale zapewniamy się, że „nasz obecny stan świata, uporządkowany, naukowy i bezpieczny”, ostatecznie zostaje ustanowiony, ale powieść wraca do dalszych losów rodziny Smallways, gdy Anglia cofa się do rodzaju rolniczego, średniowiecznego feudalizmu.


Ostatni Bastion jest chroniony przez barierę energetyczną zwaną powietrzną zaporą, która zasilana jest z podziemnego źródła energii. W otaczającej piramidę ciemności czekają Obserwatorzy, którzy liczą na moment osłabienia tej mocy.[sep]Początek książki buduje ramy, w których dżentelmen z XVII wieku, opłakujący śmierć swojej ukochanej, Lady Mirdath, otrzymuje wizję odległej przyszłości, w której ich dusze złączą się na nowo, i widzi świat tamtych czasów oczami przyszłej inkarnacji. Użyty język i styl mają naśladować ten z XVII wieku, choć proza cechuje się elementami niecharakterystycznymi dla żadnej epoki: na przykład niemal całkowitym brakiem dialogów i imion własnych. Gdy czytelnik zagłębi się w lekturę, ramowa historia z XVII wieku staje się w dużej mierze nieistotna. Zamiast tego opowieść koncentruje się na przyszłości. Słońce zgasło, a Ziemia jest oświetlana jedynie blaskiem resztkowego wulkanizmu. Ostatnie kilka milionów ludzkości zgromadziło się w gigantycznej metalowej piramidzie, Ostatnim Bastionie, pod oblężeniem ze strony nieznanych sił i Mocy zalegających na zewnątrz w ciemności. Są one powstrzymywane przez krąg energii, znany jako „powietrzna zapora”, zasilany z podziemnego źródła energii zwanego „Prądem Ziemi”. Przez milenia ogromne żywe kształty – Obserwatorzy – czekały w ciemności w pobliżu piramidy. Uważa się, że czekają na nieunikniony moment, gdy moc Kręgu wreszcie osłabnie i zgaśnie. W ciemności poza nim dostrzeżono inne żywe istoty, niektóre nieznanego pochodzenia, a inne, które kiedyś mogły być ludźmi. Opuszczenie ochrony Kręgu oznacza niemal pewną śmierć, lub co gorsza – ostateczne zniszczenie duszy. Gdy rozpoczyna się opowieść, narrator nawiązuje kontakt mentalny z mieszkańcem innego, zapomnianego Mniejszego Bastionu. Najpierw wyrusza jedna wyprawa, by nieść ratunek mieszkańcom Mniejszego Bastionu, którego własny Prąd Ziemi został wyczerpany, jednak kończy się ona katastrofą. Następnie narrator wyrusza sam w ciemność, by odnaleźć dziewczynę, z którą nawiązał kontakt, wiedząc już, że jest ona reinkarnacją jego dawnej miłości. Na zakończenie przygody narracja nie wraca do historii ramowej, lecz kończy się szczęśliwym powrotem pary do domu i uroczystym przyjęciem narratora w szeregi ich najczcigodniejszych bohaterów. Termin „Abhuman” został użyty przez Hodgsona w Nocy Ziemi do nazwania (apparently) kilku różnych gatunków istot inteligentnych wyewoluowanych z ludzi, którzy krzyżowali się z obcymi gatunkami lub przystosowali do zmienionych warunków środowiskowych i byli postrzegani przez mieszkańców Ostatniego Bastionu jako zepsuci lub wrogowie, choć sztucznie zachowywali (w nieokreślonym stopniu) swoje ludzkie cechy, mimo że nie byli przystosowani do nowych warunków środowiskowych.


Adrian Fontine pokonuje w Alpach Szwajcarskich swojego brata Andrew, który bezwzględnie dążył do przejęcia starożytnych manuskryptów. Odkryte dokumenty zawierają list Piotra, w którym stwierdza on, że Jezus Chrystus nie zmarł na krzyżu, lecz popełnił samobójstwo trzy dni później.[sep]W 1939 roku Savarone Fontini-Cristi jest głową niezwykle zamożnej i wpływowej włoskiej rodziny. W tym czasie Zakon Ksenope, odległa grecka wspólnota monastyczna, posiada starożytne manuskrypty religijne, z których niektóre, jeśli są autentyczne, uważane są na tyle znaczące, by zachwiać chrześcijaństwem. Zakon Ksenope wie, że naziści i włoscy faszyści poszukują tych od dawna opisywanych dokumentów, więc musi je ukryć. Ze względu na swoją pozycję człowieka o nienagannej uczciwości, Zakon powierza opiekę nad tymi najświętszymi relikwiami Fontini-Cristiemu. Savarone organizuje okrężną transport kolejowy z Salonik, przez Jugosławię i Włochy, aż w końcu w Alpy Szwajcarskie. Jeśli zawartość przesyłki zostanie odkryta w dowolnym momencie, konsekwencje będą wybuchowe. Mimo ogromnego bogactwa Savarone Fontini-Cristi zaczął gardzić faszystowskim reżimem Il Duce, Benito Mussoliniego. Aktywnie wspiera partyzantów, zorganizowaną komunistyczną opozycję przeciwko Il Duce. Zaangażowanie Savarone w transport pociągiem z Salonik staje się znane wpływowemu kardynałowi Kościoła rzymskokatolickiego, Donattiemu, który za wszelką cenę musi zdobyć ukryte dokumenty. Błędnie wierząc, że Savarone podzielił się tajną lokalizacją sejfu zawierającego dokumenty ze swoim pierworodnym synem, 36-letnim bon vivantem Vittorio, kardynał Donatti nakazuje egzekucję całej rodziny Fontini-Cristi w rodzinnym majątku Campo di Fiori, tuż pod Mediolanem. Rzeź rodziny przez pluton egzekucyjny, składający się z niemieckich żołnierzy nadzorowanych przez Donattiego, jest potajemnie obserwowana przez Vittorio, który ledwo może uwierzyć w ten horror – ojciec, matka, bracia, żony, dzieci – wszyscy zamordowani na jego oczach. Ku zaskoczeniu Vittorio Fontini-Cristi Brytyjczycy podejmują nadzwyczajne kroki, aby ewakuować Vittorio z Włoch, spodziewając się, że ujawni im lokalizację sejfu. Niestety dla nich, on nie wie nic o pociągu z Salonik ani jego zawartości. Brytyjczycy wykorzystują umiejętności biznesowe Vittorio podczas II wojny światowej, tworząc tajną sieć wysiedlonych europejskich profesjonalistów, której celem jest dyskretne sabotażowanie procesów biznesowych niemieckiej machiny wojennej: porażki w transporcie i błędy drukarskie, powodujące łagodny chaos w zapleczu działań wojennych. Brytyjczycy decydują się zanglicyzować jego imię na Victor Fontine. Przez całą wojnę pojawiają się okresowe incydenty związane z ukrytymi dokumentami, które stawiają w niebezpieczeństwie życie Victora oraz Jane, jego nowo poślubionej żony. W czerwcu 1942 roku, w trakcie niemieckiego bombardowania związanego z sejfem, Jane rodzi bliźniaki, których nazywa swoimi Bliźniętami. Victor przysięga, że natychmiast po wojnie odłoży tajemnicę Salonik na bok i przekona swoich prześladowców, że o niej nic nie wie. Po zakończeniu wojny wraca do Campo di Fiori, miejsca egzekucji, gdzie ma nadzieję zakończyć swój związek z dokumentami. Po ledwie uciekając z życiem, przy bramach spotyka go pięciu gorliwych księży, w tym nielubiany kardynał Donatti. Ogłaszając po raz setny, że jego ojciec nigdy mu nie mówił o pociągu, Donatti nakazuje torturowanie Victora, aż się przyzna. Ponieważ Victor nic nie wie, księża torturują go, łamiąc każdy kość w jego ciele, ostatecznie udzielając ostatniego namaszczenia i zostawiając go na śmierć. Ledwo przeżywszy tortury, Victor sprzedaje wszystkie swoje posiadłości we Włoszech i zakłada niezwykle udaną powojenną firmę konsultingową w Ameryce. Jego synowie-bliźniacy, Adrian i Andrew, dorastali w dostatku, przy czym Adrian studiował na Princeton i w Harvard Law School, podczas gdy Andrew, absolwent West Point, jest majorem podczas wojny w Wietnamie. Synowie są po przeciwnych stronach wojny wietnamskiej, ale Andrew stał się socjopatą, dla którego cel uświęca środki. Adrian jest bliski ujawnienia niektórych zbrodni, których jego brat i jego kaba elitarne oficerów dopuścili się. W tym samym czasie Victor jest zaniepokojony, dowiadując się, że pociąg z Salonik przetrwał ostatnie 30 lat w postaci jednego z gorliwych księży, który przysięga, że Victor wie, gdzie są dokumenty, i że zmusi Victora, by mu to powiedział. Przypominając sobie komentarze i gesty swojego zamordowanego ojca, 70-letni Victor wraca do Campo di Fiori i odkrywa kluczowe wskazówki dotyczące lokalizacji sejfu. Ksiądz obserwuje odkrycie Victora i próbuje wznowić tortury tam, gdzie przerwano je w 1945 roku. Ciężko ranny, Victor wraca do Ameryki, aby powierzyć swoim Bliźniętom odpowiedzialność za zlokalizowanie ukrytych dokumentów, zdając sobie sprawę tylko z tego, że synowie oddalili się od siebie, ale nie z tego, że Andrew nie powinien mieć tak druzgocących informacji, które mogłyby zostać wykorzystane do złych celów. Zabijając każdego, kto stanie mu na drodze, Andrew śledzi dokumenty z Salonik, zostawiając Adriana daleko w tyle. Adrian zna naturę swojego brata i wie, że nie można mu pozwolić na posiadanie dokumentów, które mogłyby spowodować upadek chrześcijaństwa i wywołać ogólnoświatowy chaos. W Champoluc, w Alpach Szwajcarskich, Adrian dogania morderczego Andrew w momencie, gdy Andrew odkrywa sejf. W monumentalnej walce Adrian sprawiedliwie triumfuje nad swoim złym bratem-bliźniakiem, pozostawiając Adriana z interpretacją dokumentów i decyzją, co z nimi zrobić. Pergamin został zabrany z rzymskiej celi więziennej w roku 65 n.e. Jest to list napisany przez więźnia o imieniu Simon Bethsaida, przemianowanego przez Jezusa Chrystusa na „Piotra”. W liście Piotr przyznaje, że Jezus Chrystus nie zmarł na krzyżu, lecz w jego miejsce podstawiono innego więźnia. Jezus popełnił samobójstwo trzy dni po tym wydarzeniu.


Svengaard twierdzi, że nie jest w stanie ustabilizować Optymenów i mutacje te ograniczą długość życia Ludu do zaledwie kilkudziesięciu lat. Ta propozycja następuje przed opanowaniem emocjonalnym Optymenów, w wyniku którego Schruille przeżywa i zachowuje władzę.[sep]Rozdziały 1-4: Harvey i Lizbeth Durant przybywają, aby być świadkami przecięcia swojego zarodka. Svengaard, lekarz niskiej rangi, próbuje przekonać ich do rezygnacji z zabiegu, ale są oni nieugięci i domagają się przysługującego im prawa, po czym potajemnie komunikują swoją pogardę dla Svengaarda w milczącym kodzie Kurierskim. Potter, chirurg wysokiej rangi, przybywa, aby przeprowadzić cięcie. Podczas zabiegu jest wstrząśnięty odkryciem, że zarodek posiada cechy nie widziane od tysiącleci; doskonałą genetykę w zakresie inteligencji, a także powołanie do nieśmiertelności i pełną płodność. Zobowiązany do jego zniszczenia, Potter z zaskoczeniem odkrywa, że nie jest w stanie tego zrobić, co ułatwia mu spontaniczna współpraca z jedną z pielęgniarek, która sabotuje zapis operacji. Rozdział 5: Max Allgood, Boumard i Igan przybywają do Sali Rady na audiencję u Tuyere. Monitorowanie Tachy-Bezpieczeństwa wykryło coś niepokojącego w przypadku cięcia zarodka Durantów. Pielęgniarka została aresztowana, ale zmarła podczas przesłuchania. Optymeni Calapine, Nourse i Schruille żartobliwie wyśmiewają swoich podwładnych, zawsze z cienkim podtekstem zagrożenia. Calapine flirtuje z Allgoodem w pół-zabawny sposób. Tuyere nakazują doprowadzenie przed siebie Svengaarda. Czytelnik dowiaduje się, że Boumard i Igan to agenci Cyborgów. Rozdział 6: Svengaard jest przesłuchiwany przez Tuyere. Przerażony, plącze i denerwuje się pod wpływem ich drwin, stając się nieposłuszny. Tuyere uspokajają go okazując wielkoduszność, przypominając mu o ich sile, mądrości i starszeństwie. Rozdział 7: W strefie serwisowej pod Megalopolis Seatac Durantowie ukrywają się. Spotykają się z Cyborgiem Glissonem, który informuje ich o wydarzeniach, mówi, że dziwna siła zewnętrzna (korzystnie) ingerowała w proces cięcia ich zarodka i nakazuje im pozostać na miejscu. Durantowie niecierpią z powodu jego bezdusznego, dominującego zachowania, mając nadzieję, że kiedyś uwolnią się od Optymenów i Cyborgów. Spiskują, by sprowadzić swoje dziecko na świat w niesłyszanym, naturalny sposób i trzymać je z dala od obu stron. Zastanawiają się, czy ingerująca siła to Bóg. Rozdziały 8-9: Svengaard wykrywa aktywność w szpitalnym pomieszczeniu z zbiornikami, w którym przechowywany jest zarodek. Podczas badania traci przytomność i zostaje uprowadzony pod nozdrzami nadzoru Maxa Allgooda. Rozdziały 10-11: Potter jest eskortowany przez ulice Seatac przez agenta ruchu oporu. W pobliżu celu zostają zatrzymani przez siły bezpieczeństwa. Eskorta Pottera odsyła go naprzód, ujawniając się jako bojowy cyborg i niszcząc pościg, aż sam zostaje zniszczony. Potter zostaje wykradzony przez ruch oporu. Tuyere – oraz wielu innych Optymenów – obserwuje bitwę na żywo, a dawno nieznane podniecenie przemocą budzi w nich dziwne odczucia. Rozdział 12: W bezpiecznym domu ruchu oporu Igan próbuje zwerbować niechętnego Svengaarda. Gdy mu się to nie udaje, usypiają go i planują ewakuację z Seatac, której podejrzewają, że Optymeni są o krok od ludobójczego wytępienia wszelkiego życia. Rozdział 13: Durantowie, Boumard i Igan (zdemaskowani) oraz zakneblowany Svengaard są wywożeni z Seatac w ciężarówce typu hover prowadzonej przez Cyborga, później ujawnionego jako Glisson. Na punkcie kontrolnym Svengaard krótko krzyczy, co pozwala ich namierzyć. Glisson zmienia cel podróży. Rozdział 14: Tuyere niszczą Seatac za pomocą kombinacji gazu bojowego i broni sonicznej. Zaskakuje ich niestabilność własnych reakcji emocjonalnych na to wydarzenie. Rozdział 15: Pasażerowie ciężarówki obserwują zniszczenie Seatac; wiara Svengaarda w Optymenów jest poważnie zachwiana. Durantowie zauważają, że Boumard i Igan są na wczesnym etapie cyborgizacji. Ciężarówka jedzie do zniszczonego bezpiecznego domu w lesie. Rozdział 16: Tuyere otrzymują raport z pola od Maxa Allgooda. Calapine, coraz bardziej podejrzliwa wobec jego zachowania, skanuje go swoimi instrumentami, odkrywając, że przyjął implanty Cyborgów. Wściekła, zabija go zdalnie. Calapine i Schruille decydują się samodzielnie kierować Tachy-Bezpieczeństwem, czując dziwnie pobudzeni perspektywą jeszcze aktywniejszego udziału w przemocy. Ujawnia się, że Potter zmarł poza sceną w Seatac. Zarówno Calapine, jak i Nourse wymagają leczenia z powodu nierównowagi enzymatycznej. Rozdział 17: Mieszkańcy chaty decydują, że apatyczny Svengaard nie jest godny zaufania i powinien zostać zabity. Harvey pyta go, czy chce żyć; Svengaard nagle odkrywa, że tak. Oferuje się opiekować się dzieckiem Durantów, co Harvey przyjmuje, ponieważ nie ufa cyborgom Boumardowi i Iganowi. Siły bezpieczeństwa Optymenów otaczają dom i rozbrajają Glissona. Rozdział 18: Tuyere debatują, co zrobić z więźniami. Spekulują, że jeśli infekcja żywotności się rozprzestrzeni, wyeliminowanie całego Ludu i rozpoczęcie od nowa nie jest wykluczone. Decydują się sprowadzić więźniów na przesłuchanie. Rozdział 19: Pełne zgromadzenie Optymenów spotyka się w Sali Rady. Więźniowie są wprowadzeni, unieruchomieni w litej bryle. Optymeni zaczynają odczuwać dziwne emocje, popadając w coraz większą niestabilność. Glisson twierdzi, że ponowne wprowadzenie ich do bezpośredniej przemocy było podstępem Cyborgów mającym na celu zdestabilizowanie delikatnej równowagi umysłu Optymena i że Cyborgi wygrały. Pół-histeryczna Calapine rozmawia z więźniami, będąc o krok od zabicia ich, ale nagle ich wypuszcza. Optymeni popadają w szaleństwo; kilku, w tym Schruille, ginie w panice. Byli więźniowie próbują pomóc. Rozdział 20: Calapine i byli więźniowie omawiają nowy stan rzeczy. Zadowolenie Glissona zostaje przerwane, gdy zgłoszone zostaje rozwiązanie biologiczne. Svengaard uważa, że będzie w stanie ustabilizować Optymenów i wprowadzić korzystne mutacje zarodka Durantów na szeroką skalę, dając Ludowi długość życia wynoszącą co najmniej 12–15 tysięcy lat – długowieczność bez szkodliwego skostnienia nieśmiertelności. Powieść kończy się nutą ostrożnego optymizmu.


Gracie, Daniel i ich matka udają się powstrzymać rzeź wielorybów wyrzuconych na brzeg Bryher. Dzięki temu klątwa na wyspie Samson zostaje zdjęta, a ojciec Gracie powraca do domu.[sep]Gracie i Daniel, dwoje małych dzieci, mieszkają na wyspie Bryher na archipelagu Scilly na początku I wojny światowej. Rodzice ostrzegają ich, żeby nie zbliżali się do Ptaka, który mieszka na południowej stronie wyspy. Krążą pogłoski, że Ptak jest szalony i niebezpieczny. Jednak Gracie i Daniel trafiają na południową stronę wyspy, gdy nie mogą znaleźć miejsca do żeglowania swoimi łódkami, i ostatecznie go spotykają. Ptak okazuje się przyjazny, a dzieci nawiązują z nim tajną przyjaźń. Powiadamia ich, gdy na jednej z plaż wyspy wyrzuci dużą ilość drewna z rozbitego statku, a mieszkańcom udaje się ukryć drewno, zanim przybędą celnicy z St Mary’s. Z kolei Ptak ostrzega ich, żeby trzymali się z daleka od wyspy Samson, która – jak twierdzi – jest przeklęta. Według jego opowieści na wyspę wyrzuciło się wielkie stado wielorybów, które zostało wymordowane przez mieszkańców. Doprowadziło to do szeregu nieszczęść, w tym do wyschnięcia studni, co ostatecznie uczyniło wyspę niezdatną do zamieszkania. Klątwę można zdjąć dopiero wtedy, gdy wina za Samson zostanie odkupiona. Jak się składa, podczas wędkarskiej wyprawy Gracie i Daniel utykają na Samson, który wydaje się nawiedzony. Gdy wracają do domu, dowiadują się, że ojciec Gracie zaginął walcząc pod Gallipoli. Wkrótce potem na brzeg Bryher wyrzuca się stado wielorybów i wygląda na to, że Bryher spotka ten sam los co Samson. Gracie i Daniel próbują powstrzymać rzeź wielorybów i ostatecznie im się to udaje, gdy dołącza do nich matka. W rezultacie klątwa Samson zostaje zdjęta, a mieszkańcy Bryher mogą odwiedzać tę wyspę. W końcu ojciec Gracie wraca do domu, cudem przeżywszy.


McCaleb i Bosch udają, że odzyskali dowody z taśmy, co prowokuje byłego policjanta do ataku na McCaleba. W zamian za zaniechanie zarzutów dotyczących śmierci brata, sprawca przekazuje materiały obciążające reżysera, który przyznaje się do winy.[sep]Terry McCaleb i Graciela Rivers wzięli ślub i mają małą córeczkę o imieniu Cielo, a firma McCaleba oferująca rejsy wędkarskie działa na pełnym etapie na wyspie Catalina. Mimo to zastępca szeryfa Jaye Winston przynosi McCalebowi teczkę dotyczącą miejsca zbrodni pełnego egzotycznych elementów i prosi go o przyjrzenie się sprawie, ponieważ policja utknęła w martwym punkcie. Gdy McCaleb analizuje wskazówki, wydają się one prowadzić prosto do Harry’ego Boscha, którego McCaleb zna z poprzedniego śledztwa sprzed przejścia na emeryturę. Bosch jest obecnie kluczowym świadkiem w innej głośnej sprawie o morderstwo z udziałem reżysera filmowego, a pisarz i reporter Jack McEvoy, autor „Poety”, relacjonuje tę sprawę. Po tym, jak McCaleb zawiadamia policję o prawdopodobnym zaangażowaniu Boscha w morderstwo, Bosch sam jedzie na Catalinę, by podważyć pracę McCaleba i poprosić go o ponowne przeanalizowanie dowodów. Na podstawie mandatu za nieprawidłowe parkowanie, który znajduje McCaleb, dochodzi do wniosku, że Bosch mógł zostać wrobiony przez reżysera, aby zdyskredytować jego zeznania w procesie, ale kluczowym dowodem w tej sprawie jest taśma z monitoringu poczty, która była w trakcie kasowania i z której nie można odzyskać niczego użytecznego. Mimo to Bosch i McCaleb udają, że odzyskali coś z taśmy, a prawdziwy morderca w drugiej sprawie (były policjant odpowiedzialny za ochronę reżysera) następnie atakuje i niemal zabija McCaleba. Bosch ratuje McCaleba i zatrzymuje byłego policjanta, zabijając przy tym jego młodszego brata. W zamian za niepostawienie zarzutu morderstwa w stopniu ciężkim w związku ze śmiercią brata były policjant przekazuje dowody obciążające reżysera wrobieniem Boscha, a reżyser zgadza się przyznać do morderstwa w ramach ugody sądowej, o której wśród reporterów wie tylko McEvoy (który otrzymał wskazówkę od Boscha). McCaleb jednak uświadamia sobie, że Bosch był na miejscu, by go uratować, tylko dlatego, że znał wszystkie szczegóły potencjalnej intrygi, o czym wcześniej kłamał McCalebowi, w wyniku czego McCaleb zrywa wszelkie odnowione relacje z Boschem. Następnie Bosch „chrzci się” w planie na nowy początek.