Isa zabija Sirisa strzałą z kuszy, aby spowodować jego trwałą śmierć z rąk Boga Króla. Po przebudzeniu w zbiorniku regeneracyjnym Siris dowiaduje się, że jest śmiertelnikiem, a nie Nieśmiertelnym o imieniu Ausar.[sep]Historia rozpoczyna się po głównym zakończeniu gry Infinity Blade. Siris, ostatnia grywalna postać w Infinity Blade, wraca do swojego rodzinnego miasta Drem's Maw po zabiciu nieśmiertelnego Boga Króla własnym mieczem, Infinity Blade. Starsi z Drem's Maw zmuszają Sirisa do odejścia, ponieważ obawiają się, że inni Nieśmiertelni zaatakują miasto, aby odzyskać Infinity Blade. Siris wraca do Lantimor, gdzie pokonał Boga Króla. Tam Siris zyskuje partnerkę w osobie Isa, zabójczyni, która jest w części bojowniczką o wolność, a w części najemniczką kierującą się własnym interesem. Dowiadują się, że Bóg Król został wskrzeszony, a Infinity Blade może na zawsze zabić Nieśmiertelnego dopiero po pełnym aktywowaniu. (W grze Siris całkowicie aktywował Infinity Blade po pokonaniu Przodka.) Wyruszają do krain Saydhi, innej Nieśmiertelnej, aby dowiedzieć się od niej, gdzie uwięziony jest Robotnik Tajemnic, twórca Infinity Blade, by móc zwrócić mu miecz. Isa pozostaje z tyłu, podczas gdy Siris staje do walki z championami Saydhi jeden po drugim. Następnie Saydhi mówi Sirisowi, gdzie ma iść, ale potem go atakuje. Zabija ją, ale zostaje schwytany przez wskrzeszonego Boga Króla, a Infinity Blade zostaje odzyskany przez Boga Króla. Isa zabija Sirisa strzałą z kuszy, aby Bóg Król nie mógł na zawsze zabić Sirisa Infinity Blade. Siris budzi się następnie w zbiorniku regeneracyjnym podobnym do tego pod zamkiem Boga Króla i dowiaduje się, że jest Nieśmiertelnym o imieniu Ausar. Wojownicy, którzy wyruszali walczyć z Bogiem Królem, okazali się być jedynie niezliczonymi wcieleniami Ausara, a Przodek, którego imię to Archarin, jest synem jednego z wcieleń. Siris i Isa rozstają się po tym odkryciu, a Siris wyrusza, by uwolnić Robotnika Tajemnic i znaleźć sposób na trwałe pokonanie wszystkich Nieśmiertelnych.


Ze względu na brak wcześniejszej publikacji opowiadania wykorzystanego w finale powieści, Waugh nie musiał tworzyć alternatywnego zakończenia na potrzeby amerykańskiego magazynu. W tej wersji główny bohater pozostaje na zawsze uwięziony w dżungli, zamiast powrócić z Brazylii do żony.[sep]W powieści „Garść prochu” Waugh satyryzuje brytyjską ziemiaństwo i klasę kupiecką. Akcja utworu osadzona jest w latach trzydziestych XX wieku i skupia się na rozpadzie małżeństwa Tony’ego i Brendy Last. Arystokratyczny Tony jest pochłonięty utrzymaniem rodzinnego domu, Hetton Abbey, będącego przykładem niemodnej, wiktoriańskiej architektury neogotyckiej. John Beaver, egoistyczny i zadłużony karierowicz, zaprasza się do Hetton na weekend i wkrótce potem nawiązuje romans z Brendą, która tęskni za miejskim życiem. Po śmierci syna Lastów, również noszącego imię John, w wypadku podczas jazdy konnej, Brenda postanawia wziąć rozwód. Aby uchronić żonę przed skandalem, Tony zgadza się na farsę polegającą na stworzeniu odpowiednich podstaw do rozwodu. Ich porozumienie w sprawie rozwodu załamuje się, gdy brat Brendy ujawnia, że rodzina Brendy (namawiana przez Beaver’a) będzie insistować na tak wysokim porozumieniu finansowym, że Tony będzie musiał sprzedać Hetton; Tony odmawia udzielenia rozwodu lub złożenia pozwu. Zamiast tego bierze udział w wyprawie do Brazylii. Osamotniony w dżungli Tony choruje, a jego towarzysz wyprawy, dr Messinger, ginie podczas próby zwrócenia się o pomoc. Tony błąka się w delirium, aż trafia do odizolowanej wioski plemiennej. Tam zostaje wyleczony, a następnie uwięziony przez pana Todda, który insists, by Tony pozostał tam na zawsze i czytał mu dzieła Charlesa Dickensa. Tymczasem związek Brendy z Johnem Beaverem rozpada się, gdy staje się jasne, że nie stanie się ona bogatą rozwódką. Krótko po ogłoszeniu śmierci Tony’ego Brenda wychodzi za mąż za wspólnego przyjaciela pary, Jocka Granta-Menziesa. Powieść kończy się przejęciem Hetton przez dalszych krewnych Tony’ego. Waugh wykorzystał jako ostatni rozdział powieści nieco zmienioną wersję istniejącego już opowiadania „Człowiek, który lubił Dickensa”. Gdy powieść była publikowana w odcinkach w amerykańskim magazynie Harper’s Bazaar, Waugh musiał dostarczyć nowe zakończenie, ponieważ opowiadanie, które zostało wcześniej opublikowane w USA, nie mogło – z powodów praw autorskich – pojawić się w magazynie. W alternatywnym zakończeniu, zamieszczonym jako dodatek w niektórych wydaniach książki, Tony wraca z Brazylii i do swojego związku z Brendą. Waugh pisał o powstaniu powieści: „Właśnie napisałem krótkie opowiadanie [„Człowiek, który lubił Dickensa”] o człowieku uwięzionym w dżungli, kończącym swoje dni czytaniem na głos Dickensa. Pomysł przyszedł bardzo naturalnie z doświadczenia wizyty u samotnego osadnika tego rodzaju i refleksji, jak łatwo mógłby mnie zatrzymać jako więźnia [...] w końcu rzecz rozrosła się do studium innych rodzajów dzikusów w domu i bezradnego położenia cywilizowanego człowieka wśród nich” (Gallagher, 303).


Mieszkając u wujka, Emily odkrywa, że on oraz jego współpracownicy kradną ciała w celu prowadzenia badań medycznych. Dziewczyna, która początkowo była tym szokowana, ostatecznie akceptuje ich działania, rozumiejąc, że służą one ratowaniu ludzkiego życia.[sep]„Znajomość z ciemnością” to historia 14-letniej Emily Pigbush, która w 1865 roku mieszka z matką w Waszyngtonie. Ojciec Emily zginął podczas wojny secesyjnej, walcząc w armii Unii. Teraz ostatnia służąca Pigbushów, Ella May, odeszła, ponieważ uzyskała wolność, zmuszając Emily do samotnej opieki nad matką. Czasami pomaga jej jednak bliska przyjaciółka, szesnastoletnia Annie Surratt, której matka prowadzi pensjonat naprzeciwko. Matka Emily jest bliska śmierci, a Emily ma nadzieję, że po jej śmierci zamieszka z Annie. Jedynym życzeniem matki Emily jest to, by za żadne skarby córka nie zamieszkała po jej śmierci z wujkiem, doktorem Valentine’em Bransbym. Wkrótce matka Emily umiera po usłyszeniu wiadomości, że wojna secesyjna dobiegła końca. Ale potem, 15 kwietnia 1865 roku, prezydent Abraham Lincoln zostaje zamordowany przez Johna Wilkesa Bootha w teatrze Forda. Pani Mary Surratt, matka Annie, wpada w podejrzenie władz, ponieważ mogła ukrywać Bootha; Johnny Surratt również jest poszukiwany przez policję za możliwy udział w zamachu. Na radę Annie niechętnie Emily przeprowadza się do wujka, doktora Valentine’a Bransby’ego. Mieszkając z wujkiem Valentine’em, Emily odkrywa, że jest on w rzeczywistości utalentowanym lekarzem, który dąży do dokonywania nowych odkryć w dziedzinie medycyny w zmieniających się czasach. Emily poznaje asystenta Valentine’a, Mariettę, jego gospodynię, Maude, oraz karłowatego męża Maude, Merry’ego. Poznaje również Roberta deGraafa, studenta medycyny Valentine’a. Jak Emily później odkrywa, Valentine, Marietta, Robert i Maude są zaangażowani w „kradzież ciał” w Waszyngtonie. Na początku Emily jest odrażona czynami wujka. Jednak po pomocy w zdobyciu nielegalnego ciała dla wujka w celach medycznych, Emily uświadamia sobie, że jej wujek kradnie ciała, aby przyczynić się do rozwoju medycyny i uratować więcej życia. Tymczasem pani Surratt zostaje publicznie powieszona wraz z kilkoma innymi wspólnikami, a Valentine, Robert, Annie i Emily biorą udział w egzekucji. Annie sprzedaje swój dom i ucieka z Waszyngtonu, zmieniając nazwisko i zostawiając Emily. Na końcu Emily mówi Robertowi, że chciałaby w przyszłości zostać pielęgniarką, a on odpowiada, że może nie tylko zostać pielęgniarką, ale i lekarką.


Joe Wegg wraca do domu po wypadku samochodowym, co zniechęca kuzynki, ponieważ okazuje się, że nie było żadnego morderstwa. Wujek John wyjaśnia tajemnicę zniknięcia majątków, odzyskując dokument, który zapewnia Joe Wegg i Ethel Thompson bezpieczeństwo finansowe i możliwość małżeństwa.[sep]Wnuczki ciotki Jane w Millville kontynuuje historię trzech kuzynec, Patsy Doyle, Beth De Graf i Louise Merrick, krótko po ich powrocie z Europy opisanym we „Wnuczkach ciotki Jane za granicą”. Podobnie jak w poprzedniej książce, ich dobrotliwy i ekscentryczny milioner wujek John poświęca dużą część fortuny na pomoc innym – wysiłek koordynowany przez ojca Patsy, majora Doyle’a. Te działania nie zawsze przynoszą korzyści finansowe: w jednym przypadku Merrick i Doyle pożyczyli kilka tysięcy dolarów młodym wynalazcy o imieniu Joseph Wegg na opracowanie patentu – ale Wegg przegrał proces o patent, a Merrick stał się właścicielem zabezpieczenia pożyczki Wegg, czyli farmy w odległej części północnego stanu Nowy Jork. Ze swojej kapryśnej natury Merrick postanawia zabrać siostrzenice na farmę, by uciec przed upałem miasta w nadchodzące lato; organizuje, aby agent nieruchomości doprowadził domostwo do porządku i wysyła tam skrzynie z meblami, nie widząc tego miejsca wcześniej. Merrick i jego trzy siostrzenice przyjeżdżają na północ i odkrywają, że dom jest zaskakująco urokliwym miejscem. Mieszkańcy małej wioski w północnych przedgórzach Gór Adirondacków naturalnie interesują się nowymi rezydentami; nazywają Merricka „nabobem”. Dziewczyny szybko zafascynują się rodziną poprzedniego właściciela. Ojciec Joe Wegg był emerytowanym kapitanem żeglugi i pewnym pustelnikiem; jego bliski przyjaciel Will Thompson oszalał, gdy kapitan Wegg zmarł, a oba ich majątki tajemniczo zniknęły. Dziewczyny poznają i zaprzyjaźniają się z córką Thompsona, Ethel, lokalną nauczycielką. Ponadto kuzynki (z Louise na czele; odgrywa ona w tej książce ważniejszą rolę niż w poprzednich tomach) dochodzą do wniosku, że kapitan Wegg został zamordowany i obrabowany, i rozpoczynają poszukiwania sprawców. Przeszukują lokalną przeszłość z ograniczonymi rezultatami; ale sprawa zaczyna się wyjaśniać, gdy Joe Wegg wraca do domu, by wyleczyć się po wypadku samochodowym. Dziewczyny są zniechęcone wiadomością, że nie było żadnego morderstwa ani rabunku. To wujek John wyjaśnia prawdziwą zagadkę dotyczącą losu majątków Weggów i Thompsonów. Odzyskuje zaginiony dokument, który zapewnia, że Joe Wegg i Ethel Thompson będą mogli się pobrać i żyć w dostatku i bezpieczeństwie.


Najbardziej napiętą sceną w książce jest samobójstwo Borisa, nieślubnego wnuka La Pérouse, który popełnia je w samotności swojego pokoju. Do tego tragicznego wydarzenia dochodzi w wyniku prowokacji ze strony Oliviera, który jest pod opieką hrabiego de Passavant.[sep]Fabuła kręci się wokół Bernarda – kolegi szkolnego Oliviera, który przygotowuje się do matury – odkrywającego, że jest dzieckiem nieślubnym, i traktującego to jako wygodny pretekst do ucieczki z domu. Spędza noc w łóżku Oliviera (gdzie Olivier opowiada o niedawnej wizycie u prostytutki i tym, że nie znalazł w tym doświadczeniu zbyt wiele przyjemności). Po tym, jak Bernard kradnie walizkę należącą do Edouarda, wuja Oliviera, i wynikłych z tego komplikacji, zostaje sekretarzem Edouarda. Olivier jest zazdrosny i trafia w ręce cynicznego i wręcz diabelskiego hrabiego de Passavant, który zabiera go na Morze Śródziemne. Ostatecznie Bernard i Edouard dochodzą do wniosku, że nie pasują do siebie tak dobrze, jak przewidywali, i Bernard odchodzi, by podjąć pracę w szkole, a następnie postanawia wrócić do domu ojca. Olivier zostaje teraz sekretarzem Edouarda i po burzliwym wieczorze, podczas którego straszliwie się kompromituje, Olivier ląduje w łóżku z Edouardem, wreszcie spełniając przyciąganie, które odczuwali do siebie przez cały czas, ale nie mogli wyrazić. Wokół tych elementów przeplatają się inne wątki fabularne, takie jak młodszy brat Oliviera, Georges, i jego zaangażowanie w grupę fałszerzy, czy jego starszy brat Vincent i jego związek z Laurą, mężatką, z którą ma dziecko. Być może najbardziej napięta scena w książce dotyczy Borisa, kolejnego dziecka nieślubnego i wnuka La Pérouse, który popełnia samobójstwo przed zgromadzoną klasą, gdy zostaje sprowokowany przez Ghéridanisola, kolejnego współpracownika Passavant. W pewnych aspektach, takich jak sposób, w jaki nastolatkowie zachowują się i mówią w sposób dojrzały dla swojego wieku, oraz niekompetencja dorosłych (zwłaszcza ojców), a także motywy rozwijającej się i zagubonej seksualności nastolatków, powieść ma wspólny grunt ze sztuką Franka Wedekinda (w tamtym czasie skandaliczną) „Przebudzenie wiosny” z 1891 roku. „Fałszerze” dzielą z tą sztuką również wizję związków homoseksualnych jako w pewnych warunkach „lepszych” od heteroseksualnych, przy czym te drugie prowadzą nieuchronnie do destrukcyjnych skutków w obu dziełach.


Stary Feniks w wieku pięciuset lat nie buduje stosu z cynamonowych kłód, rezygnując z odrodzenia wbrew tradycji. Pojawia się jednak Naukowiec, który chwyta starego ptaka, a ten, rozumiejąc grożące mu niebezpieczeństwo, nie jest w stanie uciec przed niewolą.[sep]Powieść zaczyna się od przeprowadzki Davida do nowego domu u podnóża pięknych gór. Zamiast urządzać się w nowym miejscu, postanawia następnego dnia wybrać się na wspinaczkę. Po dotarciu na szczyt spotyka aroganckiego Feniksa. Na początku przerażają się nawzajem, ponieważ Feniks był ścigany przez Naukowca przez kilka tygodni, a David, rzecz jasna, nigdy wcześniej nie widział niczego podobnego. Feniks wydaje się być dość zachwycony zainteresowaniem Davida i bierze go w sympatii. W ten sposób Feniks postanawia oświecić Davida w sprawie różnych legendarnych stworzeń na świecie – by uzupełnić jego wiedzę. Lata ukrywania się przed naukowcami sprawiły jednak, że skrzydła Feniksa stały się wiotkie, a David musi trenować to dość komiczne ptactwo w lataniu. Pierwsza przygoda w programie nauczania Feniksa dla Davida obejmuje spotkanie z Gryffinami, którzy mają być najbardziej przyjazną z trzech podobnych ras: Gryffinów, Gryffonów i Gryffenów. Podczas tej podróży najpierw spotykają Wiedźmę, która podpuszcza Feniksa do wyścigu, który ten później wygrywa. Choć David nigdy faktycznie nie spotyka Gryffina podczas swojej pierwszej wyprawy, Feniks próbuje porozmawiać z leniwym Gryffenem. Zostają jednak schwytani przez brutalnych i aroganckich Gryffonów, którzy skazują Feniksa na śmierć za sprowadzenie człowieka do ich magicznego świata. Po ucieczce z Jaskini Gryffonów dzięki wspólnej sprycie, Feniks dotrzymuje obietnicy danej Wiedźmie. David wraca do domu i zastaje nieprzyjemnego Naukowca odwiedzającego jego rodziców. Ewazje Davida sprawiają, że złoczyńca staje się podejrzliwy. David ostrzega Feniksa, gdy ten niespodziewanie pojawia się tej nocy, wyczerpany wyścigiem. Dwaj przyjaciele zaczynają wdrażać różne plany, aby uniknąć Naukowca, po pierwsze znajdując zakopany skarb z pomocą zrzędliwego, ale przyjaznego Potwora Morskiego i wydając złote monety na magiczne przedmioty, aby pokrzyżować plany Naukowca, który chce schwytać to rzadkie ptactwo. Podczas wizyty w świecie magicznym, aby kupić niezbędne rzeczy, David przeżywa krótką przygodę z psotnym Leprechaunem, spotyka zrzędłą Babę sprzedającą mikstury, a nawet zaprzyjaźnia się z Faunem, który wyściguje się i bawi z chłopcem, zanim dołączy do swojego ludu, by tańczyć porywający taniec w Lesie. Jednak Feniks ratuje Davida przed pozostaniem zbyt długo w tym świecie, który mógłby wchłonąć istoty niemagiczne. Używając zebranych magicznych przedmiotów, Feniks i David sabotażują sprzęt Naukowca i straszą go na tyle, że opuszcza miasto – przynajmniej na chwilę. Jednak stary Feniks obchodzi swoje 500. urodziny i wkrótce ujawnia, że musi „poddać się tradycji” i zbudować sobie stos z cynamonowych kłód. David ze łzami w oczach spełnia życzenie przyjaciela, kupując niezbędne rzeczy w mieście. Niestety, pojawia się Naukowiec i podąża za Davidem górskimi ścieżkami. Feniks rodzi się na nowo, ale jako pisklę, nie rozumie jeszcze grożącego mu niebezpieczeństwa. David zwraca się do młodego Feniksa, który niejasno rozpoznaje przyjaciela i odlatuje, aby uniknąć niewoli. David obserwuje, jak pamiątka Starego Feniksa, niebieskie pióro, zmienia swój kolor na złoty.


Agnes Dei zostaje zdemaskowana jako przywódczyni FAUST, która planuje poświęcić Boxa w celu opanowania świata. Lucifer Boxowi nie udaje się uratować jej ani wygnać diabła, a jego siostra Pandora przeżywa rytuał i ucieka.[sep]Lucifer Box czuje upływający czas, wykonując zadania dla Królewskiej Akademii w Nowym Jorku lat 20. XX wieku. Box otrzymuje zlecenie zabicia „fensa” i dilera kokainy o nazwisku Hubbard od Królewskiej Akademii (która w powieściach o Boxie stanowi przykrywkę dla brytyjskiego wywiadu). Zamach nie przebiega zgodnie z planem, a Box przeżywa tylko dzięki w porę podjętej interwencji Percy’ego Flarge’a, młodszego agenta tego samego typu co Box. Po odejściu Flarge’a Box odkrywa na zwłokach Hubbarda materiał z dziwnymi starożytnymi napisami. Jego przełożony, Joshua Reynolds, uważa, że nadszedł czas, by Box przeszedł na emeryturę i pozwolił Flarge’owi zająć jego miejsce, ale powierza Boxowi zbadanie Faszystowsko-Anglo-Amerykańskiego Trybunału (FAUST) oraz jego mrocznego lidera, Olimpusa Monsa. Na balu kostiumowym Box spotyka profesora Reissa-Muellera i Sal Volatile, zbiega, który chce opuścić FAUST. Volatile sugeruje, że organizacja stanowi poważne zagrożenie dla świata, i organizuje dla Boxa udział w zebraniu FAUST, podczas którego Box odkrywa, że jego siostra, Pandora Box, nawróciła się na faszyzm i jest drugą osobą w organizacji. Tego samego wieczora Reiss-Mueller spotyka się z Boxem i identyfikuje napisy na materiale, który Box zabrał od Hubbarda. Napisy są częścią okultystycznego zaklęcia mającego na celu przyzwanie diabła. Z powrotem w hotelu Box spotyka się z Christopherem Miraclem, który informuje go, że Olimpus Mons prowadzi wykopaliska archeologiczne w zamku na granicy Szwajcarii i Francji. Zamek jest znany Boxowi; podczas I wojny światowej odbyła się tam nieujawniona misja szpiegowska, która doprowadziła do śmierci kochanka i lokaja Boxa, Charliego Jackpota, i złamała życie Christophera Miracula. Podczas kolejnego spotkania Sal Volatile zwierza się Boxowi, że FAUST interesuje się okultyzmem i aktywnie poszukuje „Baranka Bożego”, którego Sal twierdzi, że znalazł. Spotkanie zostaje przerwane, gdy Sal Volatile zostaje zamordowany, a Box ogłuszony. Po przebudzeniu Box odkrywa, że został wrobiony w morderstwo Sala podczas kłótni kochanków. Percy Flarge informuje go, że Królewska Akademia nakazała nieudzielanie Boxowi żadnej pomocy i że Box zostanie oskarżony (i prawdopodobnie stracony) o morderstwo Sala Volatile. Dzięki pomocy Rexa, gejowskiego chłopca do bagażu, którego Box zainicjował we wcześniejszych rozdziałach, Box wchodzi na pokład „Stiffkey”, starego frachtowca dowodzonego przez kapitana Corpusty’ego, który okazuje się fanem obrazów Boxa i zamawia u niego portret podczas podróży do Anglii. Na pokładzie Box odkrywa, że statek przewozi kokainę pod przykrywką hostii i uwodzi pokojówkę Aggie, której prawdziwe imię okazuje się Agnes Dei („Baranek Boży”). W trakcie intymnych zbliżeń Box ma wizję głowy barana z świecącymi oczami. Następnie Box odkrywa, że kapitan Corpusty zamierza go wydać policji, więc ucieka, zabierając ze sobą Aggie. Aggie zostaje ranna, ale Box pozostaje na wolności. Jest świadkiem zjawiska głowy barana i spotyka panią Croup, która przejawia nienaturalne i niezdrowe zainteresowanie słynnymi mordercami. Pani Croup pomaga mu dotrzeć do klasztoru St Beads, gdzie wychowywała się Aggie. Tam Box odkrywa, że Olimpus Mons i jego „bursztynowe koszule” dotarli tam pierwsi i jest świadkiem, jak mordują kilka zakonnic w poszukiwaniu Aggie. Box zostaje odkryty i wzięty do niewoli. Mons i Pandora Box ujawniają, że Aggie pochodzi od Jezusa Chrystusa i Marii Magdaleny oraz z długiej linii potomków wychowywanych na idealne ofiary. Mons przeprowadza seans, aby ustalić miejsce pobytu Aggie, i w zamian otrzymuje zagadkę. Box ucieka z pomocą pani Croup, która używa dynamitu do połowu ryb. Box odnajduje Aggie, tylko po to, by odkryć, że Percy Flarge zastawił na niego pułapkę. Box ponownie zostaje schwytany i jest przewożony pociągiem do Londynu wraz z Aggie. Podczas podróży Box oskarża Flarge’a o zdradę kraju na rzecz FAUST, ale Flarge wydaje się nic nie wiedzieć. Podróż przerywa gospodyni Boxa, Delilah, której Box przekazał zaszyfrowaną wiadomość podczas jednej rozmowy telefonicznej. Box jest zmuszony zabić gospodynię Flarge’a, „Twice” Daleya, podczas próby ucieczki, ale ostatecznie zostaje ogłuszony chloroformem przez profesora Reissa-Muellera. Akcja przenosi się na granicę Francji i Szwajcarii. Profesor Reiss-Mueller wyjaśnia, że Metropolitan Museum, podobnie jak Królewska Akademia dla brytyjskiego wywiadu, stanowi przykrywkę dla amerykańskiego wywiadu. Opowiada starą legendę o diable uwięzionym w tym miejscu i stwierdza, że Olimpus Mons zamierza uwolnić diabła, aby pomógł mu podbić świat. Box szybko uświadamia sobie, że jest więźniem Reissa-Muellera. Potajemnie udaje się na grób swojego starego przyjaciela, Charliego Jackpota, gdzie spotyka Percy’ego Flarge’a. Flarge wyznaje, że został skompromitowany przez eksperymenty z okultyzmem, ale zaprzecza zdradzie kraju. Wspólnie decydują się na szturm na zamek. W drodze odkrywają martwe ciało Reissa-Muellera i nieprzytomną Delilah. Po przebudzeniu Delilah opowiada, jak profesor zamierzał osobiście przeprowadzić rytuał i odebrać nagrodę, ale został zabity przez zjawisko z głową kozy. Trójka wchodzi do jaskiń pod zamkiem i odkrywa Monsa, Pandorę oraz bractwo FAUST przygotowujących się do złożenia w ofierze Aggie. Satanistom towarzyszy grupa zamaskowanych VIP-ów w szatach, w tym Joshua Reynolds, szef Królewskiej Akademii i przełożony Boxa i Flarge’a. Gdy rozpoczyna się rytuał, Box interweniuje i udaje mu się uratować Aggie oraz wygnać diabła, ale kosztem życia swojej siostry, Pandy. Mons próbuje cofnąć szkody wyrządzone przez Boxa, ale succeeds only in destroying himself and bringing down the roof of the cave system. Bohaterowie uciekają, ale ucieka też Reynolds, który próbuje zbiec kolejką linową. Box interweniuje, a Reynolds ginie, gdy kolejka linowa rozbija się. Książka kończy się sceną, w której Box wreszcie spotyka się z Aggie i obiecuje jej przygodną przyszłość.


Louis decyduje się pochować zmarłego syna na starożytnym cmentarzu, a Jud aktywnie mu w tym pomaga. Zmartwychwstały Gage jest zdrowy i radosny, co sprawia, że Louis odzyskuje wewnętrzny spokój i nie podpala domu sąsiada.[sep]Louis Creed, lekarz z Chicago, przeprowadza się z rodziną do domu w pobliżu małego miasteczka Ludlow w stanie Maine: żony Rachel; ich dwojga małych dzieci, Ellen („Ellie”) i Gage’a; oraz kota Ellie, Winstona Churchilla („Churcha”). Ich sąsiad, starszy mężczyzna imieniem Jud Crandall, ostrzega Louisa i Rachel przed autostradą przebiegającą obok ich domu; korzystają z niej ciężarówki z pobliskiej zakładów chemicznych, które często pędzą z dużą prędkością. Jud i Louis zaprzyjaźniają się. Ponieważ ojciec Louisa zmarł, gdy ten miał trzy lata, jego relacja z Judem zyskuje wymiar ojciec–syn. Kilka tygodni po przeprowadzce rodziny Creedów Jud zabiera ich na spacer do lasu za ich domem. Zadbana ścieżka prowadzi do cmentarza dla zwierząt (błędnie napisanego jako „sematary”), gdzie dzieci z miasta chowają swoje zmarłe zwierzęta, głównie psy i koty zabite przez ciężarówki na drodze. Następnego dnia między Louisem a Rachel wybucha ostry spór. Rachel nie zgadza się na rozmowy o śmierci i martwi się o to, jak Ellie może zareagować na to, co zobaczyła na cmentarzu. Później wyjaśnione zostaje, że Rachel została naznaczona traumą po przedwczesnej śmierci swojej siostry, Zeldy, na zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Louis przeżywa traumatyczne wydarzenie jako dyrektor przychodni zdrowia na kampusie Uniwersytetu Maine, gdy Victor Pascow, student śmiertelnie ranny po potrąceniu przez samochód, zwraca się do Louisa swoimi ostatnimi słowami, mimo że nigdy się nie spotkali. W noc po śmierci Pascowa Louisowi ukazuje się chodzący, przytomny trup studenta, który prowadzi go na cmentarz i wskazuje konkretnie na „zwalone drzewa”, niebezpieczną kupę konarów i krzewów tworzącą barierę z tyłu. Pascow ostrzega Louisa, aby „nie szedł dalej, bez względu na to, jak bardzo będziesz czuł, że musisz”. Rano Louis budzi się w łóżku przekonany, że to był sen, ale odkrywa, że jego stopy i pościel są pokryte ziemią i igliwem. Louis uznaje ten epizod za skutek stresu spowodowanego śmiercią Pascowa w połączeniu z lękami żony przed śmiercią. Przypisuje sytuację lunatykowaniu. Louis jest zmuszony zmierzyć się ze śmiercią w Halloween, gdy żona Juda, Norma, doznaje prawie śmiertelnego zawału serca. Dzięki natychmiastowej pomocy Louisa Norma wraca do zdrowia. Jud jest wdzięczny Louisowi za pomoc i postanawia się mu odwdzięczyć, gdy w Święto Dziękczynienia Church zostaje potrącony przez ciężarówkę. Rachel i dzieci odwiedzają wówczas jej rodziców w Chicago, a Louis martwi się, jak przekazać Ellie tę wiadomość. Jud zabiera go na cmentarz dla zwierząt, rzekomo aby pochować Churcha. Zamiast tego Jud prowadzi Louisa za zwalone drzewa do „prawdziwego cmentarza”: starożytnego miejsca pochówku, niegdyś używanego przez Mikmaków, plemię indiańskie. Postępując zgodnie z instrukcjami Juda, Louis grzebie kota i usypuje kopiec. Następnego popołudnia kot wraca do domu. Jednakże, choć kiedyś był pełen życia i wigoru, teraz zachowuje się dziwnie i jest „trochę martwy”, jak to ujmuje Louis. Church poluje na myszy i ptaki znacznie częściej, ale rozrywa je na strzępy, nie zjadając ich. Kot wydziela również nieprzyjemny zapach. Louis jest zaniepokojony zmartwychwstaniem Churcha i zaczyna żałować swojej decyzji. Jud opowiada Louisowi o swoim psie Spotcie, który został przywrócony do życia w ten sam sposób, gdy Jud miał dwanaście lat. Louis pyta, czy kiedykolwiek na ziemi Mikmaków pochowano człowieka, na co Jud stanowczo zaprzecza. Kilka miesięcy później Gage, który dopiero co nauczył się chodzić, zostaje potrącony przez jadącą z dużą prędkością ciężarówkę. During Gage’s wake, ojciec Rachel, Irwin, który nigdy nie szanował Louisa ani decyzji swojej córki o wyjściu za niego, ostro ganie Louisa, obwiniając go o śmierć chłopca. Dwaj mężczyźni biją się w sali pożegnań domu pogrzebowego i przewracają trumnę; Rachel jest świadkiem walki i wpada w histerię. Ogarnięty żalem i rozpaczą, Louis rozważa przywrócenie syna do życia za pomocą mocy cmentarza. Jud, domyślając się, co planuje Louis, próbuje go odwieść, opowiadając mu historię Timmy’ego Batermana, młodego mężczyzny z Ludlow, który zginął szarżując na gniazdo karabinu maszynowego na drodze do Rzymu podczas II wojny światowej. Jego ojciec, Bill, złożył ciało Timmy’ego na cmentarzu, gdzie wrócił on do życia i wkrótce potem został zobaczony przez przerażonych mieszkańców miasta. Jud i trzej jego przyjaciele udali się do domu Batermanów, aby skonfrontować się z nimi, ale Timmy zwrócił się do każdego z nich z ich niegodziwościami, które popełnili, a o których nie mógł wiedzieć, co dawało wrażenie, że zmartwychwstały Timmy jest w rzeczywistości jakimś demonem, który opętał jego ciało. Jud i jego przyjaciele uciekli z domu przerażeni, a Bill zastrzelił syna i spalił dom do fundamentów, zabijając przy tym siebie. Jud wnioskuje, że Gage zmarł, ponieważ pokazał Louisowi cmentarz. Pojawiają się sugestie, że w pewnym momencie cmentarz był używany dla ofiar kanibalizmu i że stał się siedliskiem Wendigo, straszliwego stworzenia lasu, którego sama obecność budzi u ludzi apetyt na mięso ich własnego gatunku. Słowami Juda „ziemia zgniła” i teraz deprawuje każde zwierzę lub człowieka tam pochowanego. Mimo ostrzeżeń Juda i własnych wątpliwości, żal i poczucie winy Louisa popychają go do realizacji planu. Louis wysyła Rachel i Ellie z powrotem do rodziców do Chicago, nie zdradzając im swoich zamiarów, zamierzając pochować Gage’a, a następnie spędzić z nim kilka dni w prywatności, aby „zdiagnozować” syna i określić, czy to, co spotkało Timmy’ego, spotkało też go. Louis ekshumuje ciało syna i zabiera je na miejsce pochówku. W trakcie drogi Wendigo niemal go odstrasza, ale determinacja Louisa w połączeniu z mocą miejsca pochówku pozwala mu iść dalej. Ellie ma sen koszmarowy z udziałem Victora Pascowa podczas lotu do Chicago. Z powodu niemal histerii Ellie oraz porozumienia między Rachel a jej córką w sprawie zachowania Louisa, Rachel próbuje lecieć z powrotem do Maine, ale przepuszcza swój łączący lot w Bostonie i postanawia przejechać resztę drogi samochodem. Louis pochowuje Gage’a na cmentarzu. Gage wraca jako demoniczny cień swojego dawnego ja, potrafiący mówić jak dorosły. Włamuje się do domu Juda i wyśmiewa go z domniemanej niewierności żony, a następnie zabija Juda jednym z skalpeli Louisa. Gdy Rachel przybywa do domu Juda, Gage zabija ją również (a, jak sugeruje narrator, częściowo zjada jej zwłoki). To wydarzenie popycha umysł Louisa do ostatecznego etapu szaleństwa. Louis zabija Churcha i Gage’a śmiertelną dawką morfiny, a następnie opłakuje syna, siedząc w rogu korytarza. Louis, teraz całkowicie szalony i przedwcześnie starzejący się o szokująco siwe włosy, podpala dom Juda, a następnie niesie ciało Rachel na cmentarz, mówiąc, że „zaczekał zbyt długo” z Gage’em, ale jest pewien, że Rachel wróci taka sama jak przedtem. Po przesłuchaniu przez śledczy w sprawie pożaru Louis czeka do zmroku na powrót Rachel. Grając w pasjansa, słyszy, jak jego zmartwychwstała żona wchodzi do domu, a powieść kończy się wypowiedzianym przez Rachel słowem „Kochanie”, z ustami brzmiącymi, jakby były pełne ziemi.


Wren odkryła, że jest wnuczką królowej Ellenroh i po jej śmierci odziedziczyła magiczny Loden oraz tron Elfów. Mimo utraty większości towarzyszy, zdołała ocalić resztę i przywrócić miasto Arborlon do jego pierwotnego położenia w Zachodnich Krainach.[sep]Wren Elessedil, potomkini legendarnego Jerle Shannary, otrzymała od ducha druida Allanona zadanie udania się na odległą wyspę Morrowindl i odnalezienia Elfów, by przywrócić ich do Czterech Krain. Problem polegał na tym, że w Czterech Krainach nie widziano żadnego Elf od ponad stu lat. Nikt w Zachodnich Krajach o nich nie wiedział – aż w końcu Addershag, która powiedziała Wren, jak go odnaleźć. Tiger Ty, Jeździec Skrzydły, zabrał Wren Ohmsford i jej przyjaciela Gartha na jedyne nadające się do lądowania miejsce na wyspie Morrowindl, gdzie Elfy mogły jeszcze istnieć. Splinterscat o imieniu Stresa oraz Tree Squeak o imieniu Faun pomagają jej dotrzeć do miasta Arborlon. Wyspa stała się więzieniem odkąd zaczęły pojawiać się demony. Tylko magia Loden chroni Arborlon, ale jej moc słabnie, a jeśli Elfy nie zostaną szybko przywrócone do Zachodnich Krain, nie przetrwają. Gdy Wren dociera do Elfów, dowiaduje się o swojej przeszłości i odkrywa, że posiada prawowitą elficką krew, ponieważ obecną Królową Elfów jest jej babka ze strony matki, Ellenroh Elessedil. Dziewięciu towarzyszy: Aurin Striate, znajomy, którego Wren i Garth zaprzyjaźniają w drodze do miasta; Triss, kapitan Gwardii Domowej; Cort i Dal, Łowcy Elfów; Ellenroh Elessedil, obecną królowa Elfów; Eowen, najbliższa przyjaciółka królowej; Gavilan Elessedil, siostrzeniec królowej i kuzyn Wren; Wren oraz Garth wyrusza w podróż do Zachodnich Krain. Ellenroh zapada na śmiertelną chorobę i przed śmiercią informuje Wren, że ma odziedziczyć Loden i zostać Królową Elfów po niej, mimo że została osierocona przy urodzeniu i wychowana jako Wędrowiec. Po śmierci Ellenroh Eowen ujawnia, że demony, których starają się unikać, zostały stworzone przez Elfów przypadkiem. Wyjawia, że elfom udało się odzyskać utraconą magię i aby chronić swój naród przed Federacją, stworzyli armię replik elfów, ale uzależniły się one od magii i przemieniły się w demony. Wren prowadzi kompanię z Loden, ale traci wszystkich towarzyszy z powodu demonów, Drakulów i Wisterona. Tylko Wren, Triss, Stresa i Faun pozostają przy życiu, gdy wulkan na wyspie Morrowindl wybucha, niszcząc wyspę. Tiger Ty zbiera resztę kompanii i ucieka z Morrowindl, gdzie Wren przywraca Arborlon do jego pierwotnego położenia w Zachodnich Krainach.


Zaginiony artefakt jest zmumifikowanym pazurem, który nie pozwala na przemianę w wywernę ani nie zapewnia odporności na magię. Moc ta jest dostępna dla wszystkich potomków niezależnie od woli Strażnika w każdym pokoleniu.[sep]Większa część powieści koncentruje się na wysiłkach Giogiego mających na celu odnalezienie i odzyskanie ważnej rodzinnej pamiątki, która znika w momencie, gdy on wraca do Immersea. Zaginiona pamiątka to artefakt, od którego rodzina wzięła swoje nazwisko: ostroga wywerny, a głównym powodem jej odzyskania jest zła wróżba głosząca, że utrata ostrogi przyniesie rodzinie nieszczęście. Potwierdza się to, gdy odkryto martwego starszego członka rodziny, czarodzieja o imieniu Drone, a o sobie daje znać spaczony mag o imieniu Flattery. Giogiemu w jego działaniach pomagają Olive Ruskettle, niziołka, oraz uczennica maga o imieniu Cat. W miarę rozwoju fabuły ujawnia się, że Cat jest w rzeczywistości agentką Flattery'ego (działającą pod przymusem), a sam Flattery jest nie starzejącym się stworzeniem zapomnianego przodka o imieniu Finder Wyvernspur. Flattery, z powodów nie do końca jasnych, żywi nienawistną wrogość do wszystkiego, co jest związane z dziedzictwem Findera, w tym do jego potomków. Ostatecznie Giogi przekonuje Cat, by opuściła Flattery'ego, a oboje zakochują się w sobie. Giogi ponownie poznaje wiele wypartych historii swojej rodziny i wykorzystuje tę wiedzę, by pokonać Flattery'ego i przywrócić dobre imię rodu. Ostroga wywerny to dosłownie zmumifikowana „ostroga wywerny” (pazur). Giogi opisuje ją raz jako „nie większą od cukinii i brzydszą od trztygodniowej kiełbasy”. Ostroga została nadana pokolenia wcześniej Patonowi, założycielowi rodu, przez wdzięczną wywernę, której duch pozostał następnie jako istota znana jako Strażnik. W ostatnich latach ostroga zaczęła być postrzegana bardziej jako rodzinna pamiątka niż jako magiczny artefakt. Ostroga nadaje zdolność przemiany w dużą wywernę, a także odporność na magię. Może być posiadana tylko przez członka rodu Wyvernspurów, a nawet wtedy jej moce mogą być wykorzystane tylko przez wybranego członka. Wybrany, zwany „ulubieńcem”, jest wyznaczany przez Strażnika mniej więcej raz na pokolenie.


Dagny odkrywa ukrytą dolinę zwaną Galt’s Gulch, gdzie John Galt wyjaśnia, że zniknięcia liderów są wynikiem zorganizowanego strajku. Protest ten ma na celu sprzeciwienie się osobom, które wykorzystują siłę prawa i moralną winę do konfiskaty osiągnięć produktywnych członków społeczeństwa.[sep]Gdy rozpoczyna się powieść, główna bohaterka Dagny Taggart, wiceprezes ds. operacyjnych w Taggart Transcontinental, ogromnej firmie kolejowej założonej pierwotnie przez jej dziadka, próbuje utrzymać przedsiębiorstwo przy życiu w trudnych czasach ekonomicznych, naznaczonych kolektywizmem i etatyzmem. Podczas gdy Dagny zarządza firmą z ukrycia, jej brat, James Taggart, prezes kolei, ma jedynie pobieżną świadomość kłopotów spółki, ale nie podejmuje żadnych trudnych decyzji, wolejąc unikać odpowiedzialności za jakiekolwiek działania, podczas gdy obserwuje upadek swojej firmy. Podejmuje się wydawać irracjonalne decyzje, takie jak woleńcie kupowania stali od Associated Steel Orrena Boyle’a, a nie od Rearden Steel Hanka Reardena, mimo że ten pierwszy ciągle opóźnia dostawy kluczowych szyn. W tej, jak i w innych decyzjach, Dagny po prostu realizuje własną politykę i rzuca mu wyzwanie, by ją uchylił. W miarę rozwoju wydarzeń Dagny jest rozczarowana, odkrywając, że Francisco d’Anconia, prawdziwy geniusz i jej jedyny przyjaciel z dzieciństwa, pierwsza miłość oraz król miedzi, wydaje się stać bezwartościowym playboyem, który niszczy międzynarodowe imperium miedzi swojej rodziny, które uczyniło go jednym z najbogatszych i najbardziej wpływowych ludzi na świecie. Hank Rearden, samodzielnie zrobiony magnat stalowy o wielkiej uczciwości, niedawno opracował stop metali zwany Rearden Metal, obecnie najsilniejszym i najbardziej niezawodnym metalem na świecie. Hank postanawia zachować instrukcje jego wytwarzania w tajemnicy, co wywołuje zazdrość i oburzenie wśród konkurencji. Pojawiają się fałszywe twierdzenia o niebezpieczeństwie tego stopu, wspierane przez agencje rządowe. W wyniku tego wywierana jest presja na Dagny, by używała konwencjonalnej stali, ale ona odmawia. Kariera Hanka jest utrudniana przez jego poczucie obowiązku wobec manipulującej żony, matki i niewdzięcznego młodszego brata, którzy nie okazują żadnej wdzięczności za wszystko, co im zapewnia. Dagny poznaje również Wesleya Moucha, lobbystę z Waszyngtonu pracującego pierwotnie dla Reardena, którego zdradza. Mouch ostatecznie kieruje rządowymi wysiłkami w zakresie kontrolowania całego handlu i przedsiębiorczości, celowo niszcząc szansę przeciętnego człowieka na zbudowanie udanej, wolnorynkowej firmy. Czytelnik poznaje również Ellisa Wyatta, jedynego założyciela i kierownika udanego przedsiębiorstwa Wyatt Oil. Jest to młody, opanowany i ciężko pracujący mężczyzna – jeden z nielicznych, którzy pozostali lojalni wobec wysiłków Dagny i Hanka zmierzających do wprowadzenia systemu gospodarczego wolnego od rządowych ingerencji i kontroli. W miarę pogarszania się warunków ekonomicznych i gdy agencje rządowe nadal egzekwują swoją kontrolę nad udanymi firmami, naiwni, lecz zmęczeni obywatele są często słyszani, jak recytują nowe, popularne hasło uliczne: „Kim jest John Galt?”. To sarkastyczne stwierdzenie jest odpowiedzią na szczere pytania dotyczące poważnych tematów, na które jednostka nie może znaleźć odpowiedzi. Ma ono sarkastyczne znaczenie: „Nie zadawaj ważnych pytań, ponieważ nie mamy odpowiedzi” lub szerzej: „Jaki w tym sens?” albo „Po co zawracać sobie głowę?”. Dagny zaczyna zauważać, że najbystrzejsi innowatorzy i liderzy biznesowi w kraju nagle znikają jeden po drugim w tajemniczych okolicznościach, pozostawiając swoje szczytowe przedsiębiorstwa przemysłowe na pewną porażkę. Najnowszym z tych liderów, który zniknął, jest przyjaciel Dagny, Ellis Wyatt, który podobnie jak inni nagle rozpłynął się w powietrzu bez ostrzeżenia, nie zostawiając niczego oprócz pustego biura i swojej najbardziej udanej szyby naftowej, która teraz wyrzuca ropę i ogień wysoko w powietrze (później nazwaną „Pochodnią Wyatta”). Każdy z tych mężczyzn okazuje się nieobecny mimo dokładnych poszukiwań prowadzonych przez wiecznie zaniepokojonych polityków, którzy znaleźli się teraz uwięzieni w rządzie, który został „zostawiony na pastwę losu” przez liderów biznesu – całkowicie bezradny bez nich. W romantycznej wątku pobocznym Dagny i Hank zakochują się w sobie głęboko. Rand nazywa ich miłość czystszym rodzajem miłości niż ta, którą doświadczają większość mężczyzn i kobiet. Te dwie osoby mają podobny cel w życiu i widzą w sobie pokrewne dusze. W uniwersum powieści ludzie z celem są rzadcy i w pewnym stopniu ubóstwiani – co czyni ich miłość szczególnie świętą. Hank (który wciąż jest żonaty z inną kobietą) wyjeżdża na wakacje z Dagny w podróż przez Stany Zjednoczone. Odkrywają wśród ruin opuszczonej fabryki niekompletny silnik, który przekształca elektryczność statyczną atmosfery w elektryczność kinetyczną. Głęboko poruszona znaczeniem silnika, który ma potencjał, by całkowicie zmienić świat, Dagny wyrusza, aby znaleźć wynalazcę. Oprócz wynalazcy silnika Dagny czyni również swoim celem znalezienie powodu, dla którego tak wielu ważnych osób wciąż znika. Te dwa poszukiwania zbiegają się, gdy Dagny leci do Utah, aby porozmawiać z naukowcem, który pracuje dla niej nad odtworzeniem silnika. Jeszcze na lotnisku odkrywa, że naukowiec właśnie odleciał z tajemniczym mężczyzną. Dagny podąża za samolotem do miejsca, gdzie tajemniczo znika, ostatecznie rozbijając się przez „promień ekranowy” używany do ukrycia Galt’s Gulch – ukrytej Atlantydy, do której John Galt sprowadza rekrutowanych przez siebie ludzi. John Galt wyjaśnia następnie serię wydarzeń, które doprowadziły do zorganizowanego „strajku” przeciwko tym, którzy używają siły prawa i moralnej winy, by konfiskować osiągnięcia produktywnych członków społeczeństwa. Niezdolna do porzucenia swojej kolei na zagładę, Dagny opuszcza dolinę tak szybko, jak może. Gdy kraj upada, Galt podąża za Dagny z powrotem do Nowego Jorku (gdzie dowiaduje się, że pracował jawnie dla jej kolei jako niskopłatny robotnik), gdzie włamuje się do ogólnokrajowej transmisji radiowej, aby wygłosić długie przemówienie do ludzi (70 stron w pierwszym wydaniu), służące do wyjaśnienia tematu powieści i filozofii obiektywizmu Rand. Gdy rząd zaczyna upadać po przesłaniu Galt’a, liderzy decydują, że jedynym sposobem na przywrócenie porządku jest schwytanie Galt’a i zmuszenie go do ich uratowania. Chociaż udaje im się podążać za Dagny do niego i następnie wziąć go do niewoli, nie są w stanie złamać Galt’a, który ostatecznie zostaje uwolniony podczas misji ratunkowej przez grupę przyjaciół. Podczas gdy lecą z powrotem do swojej ukrytej doliny, widzą, jak gasną światła w Nowym Jorku – sygnał, że ich misja została zakończona. Powieść kończy się krótkim fragmentem, w którym strajkowicze kończą przygotowania, a Galt ogłasza, że wrócą do świata.


Fabuła książki nie nawiązuje do autentycznych wydarzeń historycznych, pomijając upadek Cesarstwa Rzymskiego czy spisek Teodoryka przeciwko Odoakrowi. Akcja rozgrywa się głównie na Wyspach Brytyjskich i w Hiszpanii, z wyłączeniem zachodniej Europy, co nadaje historii lokalny wymiar.[sep]Raptor to powieść historyczna osadzona w późnym V i wczesnym VI wieku. Pseudoautobiografia ta rzekomo stanowi wspomnienia Ostrogota, Thorna, który skrywa sekret: jest hermafrodytą i przyjmuje imię „Thorn Mannamavi” – „istota niepowstrzymana przez sumienie, współczucie ani wyrzuty sumienia, istota tak nieubłaganie niemoralna jak juika-bloth i każdy inny drapieżnik na tej ziemi”. Thorn odkrywa swoją seksualność w dość nieortodoksyjny sposób w okresie dojrzewania. Po wygnaniu z klasztoru, a później z klasztoru żeńskiego, podróżuje po umierającym Cesarstwie Rzymskim w poszukiwaniu swoich rodaków Ostrogotów (nigdy nie potwierdzono jednak, że Thorn był Ostrogotem; po prostu tak to założył, wyciągając kilka logicznych wniosków), spotykając wielu postaci; wśród najważniejszych dla fabuły są: Teodoryk i emerytowany rzymski legionista, który został leśnikiem, Wyrd, z którymi Thorn nawiązuje bliską przyjaźń. Thorn żyje głównie jako mężczyzna, ale może łatwo przejść za kobietę (jest bezbrody, ma włosy do ramion i jest dość niskiego wzrostu), a tę dwuznaczność wykorzystuje dla własnej korzyści. Przez całe życie Thorn romansuje zarówno z mężczyznami, jak i kobietami. Powieść odnosi się do rzeczywistych wydarzeń historycznych, w tym do upadku Cesarstwa Rzymskiego i zamachu Teodoryka na Odoakra. Akcja toczy się w większości zachodniej Europy (z wyraźnym wyjątkiem Wysp Brytyjskich i Hiszpanii), co nadaje historii międzynarodowy charakter, wzmocniony przez pojawienie się kilku postaci z różnych kultur (pojawiają się nie tylko Rzymianie i Goci, ale także Grecy, Celtowie, Hunowie, Żydzi i Syryjczycy). Jak to typowe dla powieści Gary’ego Jenningsa, fabuła jest rozwijana z dbałością o szczegóły historyczne (w tym z obszernym użyciem słów gockich, które narrator nazywa „Starym Językiem”), uzupełnionymi o drastyczną przemoc i dziwne sytuacje seksualne. Znowu typowo, historia nie tylko obejmuje praktycznie całe życie głównej postaci, ale ma również powracający motyw: ci, których Thorn kocha, umierają.


Grupa terrorystyczna planuje sabotować pieriestrojkę oraz dostarczyć broń jądrową do Iraku przed inwazją koalicji ONZ. Prawdziwym przywódcą organizacji jest generał Jewgienij Juskovich, który zorganizował proces Joela Pendereka w celu odwrócenia uwagi od swoich zamiarów.[sep]Człowiek z Barbarossy zaczyna się od prologu, który zawiera pewne informacje tła dotyczące nazistowskiej inwazji na Związek Radziecki, oznaczonej kryptonimem Operacja Barbarossa, masakry w Babim Jarze, która miała miejsce niedługo potem, oraz informacji o Josifie Voronstowie, fikcyjnej postaci, która ma być zastępcą rzeczywistego Paula Blobela, głównie odpowiedzialnego za masakrę. Gdy zaczyna się historia, starszy Amerykanin mieszkający w New Jersey zostaje porwany przez rosyjską grupę terrorystyczną zwaną „Wagi Sprawiedliwości”. Mężczyzna, Joel Penderek, został schwytany w przekonaniu, że jest Josifem Voronstowem, zbrodniarzem wojennym częściowo odpowiedzialnym za masakrę w Babim Jarze. Grupa żąda, aby rząd radziecki postawił mężczyznę przed sądem za jego zbrodnie, i zaczyna mordować urzędników państwowych, gdy przywódcy odmawiają i powoli reagują. Sytuacja jest nieco bardziej skomplikowana, ponieważ CIA i Mossad wierzą, że Voronstow to mężczyzna zlokalizowany na Florydzie, którego mieli pod obserwacją. Kapitan James Bond współpracuje z izraelskim agentem Mossadu, Pete’em Natkowitzem, oraz dwoma agentami francuskiego wywiadu, Henri’m Rampartem i Stephanie Adoré. Zostają przydzieleni do pracy z Borym Stepakowem i jego asystentką Niną Bibikową z KGB, aby przeniknąć do Wag Sprawiedliwości, podszywając się pod ekipę telewizyjną, w celu odkrycia ich prawdziwego motywu. Po osiągnięciu tego dowiadują się, że grupa planuje sabotować pieriestrojkę i dostarczyć Irakowi broń jądrową przed inwazją koalicji kierowanej przez ONZ. Człowiekiem stojącym za Wagami Sprawiedliwości jest generał Jewgienij Juskowicz, kuzyn Josifa Voronstowa, który został zidentyfikowany jako Joel Penderek. Proces był inscenizowany, aby odwrócić uwagę od innych planów Juskowicza.


Anabis to galaktyczna świadomość, która żywi się śmiercią i przekształca planety w dżungle w celu maksymalizacji produkcji życia. Grosvenor pokonuje tę istotę, poddając załogę praniu mózgu, aby zwodzić ją w głębokiej przestrzeni kosmicznej, gdzie ostatecznie umiera z głodu.[sep]Głównym bohaterem powieści jest dr Elliott Grosvenor, jedyny na pokładzie nekstialista (nowa dziedzina przedstawiona jako podejście do nauki oparte na aktywnym generalizmie). To szkolenie i stosowanie nekstializmu przez Grosvenora, a nie węższe podejście poszczególnych umysłów naukowych i wojskowych wśród jego towarzyszy, konsekwentnie okazują się skuteczniejsze w wrogich starciach zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz statku Kosmiczny Beagle. Ostatecznie zmuszony jest przejąć kontrolę nad statkiem, wykorzystując kombinację hipnozy, psychologii, prania mózgu i perswazji, aby opracować skuteczną strategię pokonania obcej istoty, Anabis, i uratowania statku oraz naszej galaktyki. Książkę można w przybliżeniu podzielić na cztery części odpowiadające czterem opowiadaniom, na których została oparta: W pierwszej części Kosmiczny Beagle ląduje na w dużej mierze opustoszałej, jałowej planecie. Zaobserwowano małe, rozproszone stada jeleniopodobnych stworzeń, a starożytne ruiny miast porastają krajobraz. Coeurl, wygłodniały, inteligentny i wściekły drapieżnik przypominający kota z czułkami na barkach, zbliża się do statku, udając nieinteligentne zwierzę, i szybko infiltruje go. Stworzenie zabija kilku członków załogi, zanim zostaje oszukane i opuszcza już znajdujący się w przestrzeni kosmicznej statek w szalupie ratunkowej. Następnie popełnia samobójstwo, gdy zdaje sobie sprawę, że został pokonany. W drugiej części statek jest prawie zniszczony przez wojnę domową wywołaną telepatycznym kontaktem z rasą obcych przypominających ptaki, zwaną Riim. Łagodne sygnały wysyłane przez Riim są niezgodne z ludzkim umysłem. Tylko wiedza Grosvenora o zjawiskach telepatycznych ratuje statek przed zniszczeniem. W trzeciej części statek napotyka Ixtla, szkarłatną istotę unoszącą się w głębokiej przestrzeni kosmicznej. Jest to wściekły ocalały z rasy, która rządziła poprzednim wszechświatem przed Wielkim Wybuchem, powstaniem naszego własnego wszechświata. Ixtl wchodzi na pokład statku i, obsesyjnie pragnąc się rozmnażać, porywa kilku członków załogi, aby zaszczepić im pasożytnicze jaja w żołądkach. Ostatecznie zostaje oszukany i opuszcza statek, po tym jak cała załoga tymczasowo opuściła statek, nie pozostawiając ofiar dla karmienia jego potomstwa. W ostatniej części napotykany jest Anabis, świadomość obejmująca całą galaktykę. Ponownie jest on złośliwy, wygłodniały i agresywny i pod żadnym pozorem nie można dopuścić, aby podążył za statkiem z powrotem do jakiejkolwiek innej galaktyki. Anabis, który jest zasadniczo wielkości galaktyki błędem ognistym, żywi się śmiercią organizmów żywych i zniszczył wszystkie inteligentne formy życia w swojej galaktyce. Przekształca wszystkie planety, które może znaleźć, w planety-dżungle poprzez terraformację, ponieważ to właśnie takie światy wytwarzają najwięcej życia. Załoga Kosmicznego Beagle jest poddana praniu mózgu przez Grosvenora, aby przez kilka lat zwodzić inteligencję, goniącą za statkiem w głęboką przestrzeń kosmiczną, co powoduje jej śmierć z głodu. Równolegle do tego książka opisuje również walkę o władzę na statku między przywódcami poszczególnych grup naukowych i wojskowych.


Po narodzinach Bess rodzina opuszcza farmę w Dakocie Południowej i przeprowadza się do Omaha w Nebrasce. Tam osiedlają się w bogatej dzielnicy z dala od rzeźni, gdzie czyste powietrze pozwala dzieciom cieszyć się doskonałym zdrowiem.[sep]Powieść rozpoczyna się w małym górniczym miasteczku w Wyoming, gdzie Jim Holbrook pracuje w kopalni węgla. W miarę jak postępuje fabuła, czytelnik odkrywa, że Jim pije nadmiernie i bije Annę oraz ich dzieci. Pewnego wieczoru Mazie podąża za Jimem do miasta i niemal zostaje wrzucona do szybu kopalnianego przez szalonego górnika, Sheena McEvoya. Mazie zostaje uratowana przez nocnego stróża, a zamiast niej McEvoy spada do szybu i ginie. Mazie natychmiast dostaje gorączki, a Holbrookowie planują wiosną przeprowadzkę na wschód. Anna podejmuje różne krótkoterminowe prace, aby przygotować się finansowo do przeprowadzki. Jim bierze udział w wybuchu w kopalni, przypisywanym nieostrożności nowego nadzoru wentylacyjnego, i ginie na pięć dni. Gdy Jim wraca, jest zdecydowany wyprowadzić rodzinę z miasta. Wiosną Holbrookowie opuszczają górnicze miasteczko, podróżując przez Nebraskę i Dakotę Południową, gdzie ich wóz na chwilę ulega unieruchomieniu przez burzę. Na ich dzierżawionej farmie w Dakocie Południowej krajobraz jest sielski, a Holbrookowie początkowo patrzą optymistycznie na perspektywy farmy. Po raz pierwszy rodzina jest zdrowa i dobrze odżywiona, a Mazie i Will zaczynają chodzić do szkoły. Mazie zaczyna interesować się edukacją i zaprzyjaźnia się z wykształconym starszym panem Caldwellem z sąsiedztwa, który przekazuje jej kilka książek przed śmiercią, choć Jim natychmiast je sprzedaje. Wraz z nadejściem zimy Jim uświadamia sobie, że po roku pracy na ziemi rodzina nadal pozostaje w długu. Z nadejściem zimy Holbrookowie nie mają już wystarczającej ilości jedzenia. Anna zachodzi w ciążę i choruje, a po kłótni małżeńskiej Jim opuszcza rodzinę, wracając po dziesięciu dniach. Po narodzinach Bess w następnym marcu rodzina opuszcza farmę i przeprowadza się do Omaha w Nebrasce. Zamieszkują w miejskim slumsie w pobliżu rzeźni. Zapach z rzeźni sprawia, że dzieci chorują, a Anna nie jest już w stanie zapanować nad nimi w domu. Mazie staje się marzycielska i odseparowana, fantazjując o farmie jako ucieczce przed okropnościami miasta. Jim znajduje pracę w kanalizacji, a on i Anna nie są w stanie utrzymać rodziny. Anna doznaje poronienia i przez kilka dni pozostaje unieruchomiona w łóżku. Gdy odzyskuje sprawność, Anna zaczyna przyjmować pranie, aby uzupełnić dochody Jima, choć Jim wyraźnie się na to nie zgadza. Jim dostaje pracę w rzeźni, gdzie zarabia nieco więcej pieniędzy, i kupuje rodzinie fajerwerki na Czwartego Lipca, aby świętować. Gdy jest wykluczona z zabawy, Mazie staje się ostro świadoma społecznych i politycznych konsekwencji swojej płci. Podczas fali upałów Anna nadal pracuje sama, konserwując owoce, aby wykarmić rodzinę przez zimę, podczas gdy dzieci biegają po ulicach i grzebią na wysypisku. Powieść kończy się w mieszkaniu Holbrooków, gdzie Anna śpiewa Benowi. Bess z entuzjazmem uderza pokrywką słoika o podłogę, a rodzina wspólnie słucha radia po raz pierwszy.


Walker odkrywa, że jego biologiczny ojciec jest nieśmiertelnym stworzeniem, które zamordowało jego poprzednie wcielenia za wybór miłości zamiast bezpłodnej wieczności. Bohater pokonuje go, przywołując siostry, które zainspirowały braci Grimm, i zmuszając je do zmiany zakończenia historii o Rumpelstiltskinie.[sep]Główny bohater i narrator, Walker Easterling, jest aktorem filmowym i scenarzystą. Jego przyjaciel, reżyser Nicholas Sylvian, przedstawia go Maris York, rzeźbiarce tworzącej modele miast, która uwolniła się ze związku z Lukiem, jej agresywnym partnerem. W dniu, w którym Maris i Walker się spotykają, Luc właśnie groził jej śmiercią, więc Walker i Nicholas zabierają ją do Wiednia, gdzie Maris i Walker zaczynają związek. Walker, który nic nie wie o swoich rodzicach ani pochodzeniu rodzinnym, odkrywa, że potrafi czynić cuda i ma sny, w których wciela się w inną tożsamość – Austriaka o imieniu Moritz Benedikt, który walczył w I wojnie światowej, a następnie został zamordowany. Po tym, jak brat Maris, Ingram, traci ukochaną w trzęsieniu ziemi, Walker potrafi przepowiedzieć, a nawet sprawić, że Ingram spotyka pewnego Michaela Billę, który stanie się ważną osobą w życiu Ingrama. (Konsekwencje przyjaźni Ingrama i Billi zostały opisane w „Black Cocktail”). Dzięki znajomości, scenarzysty Philipa Strayhorna, Walker poznaje Venasque’a, mistyka i nauczyciela, który pojawia się w kilku innych książkach Carrolla. Z pomocą Venasque’a Walker uczy się kontrolować swój talent, ale niechcący powoduje śmierć Venasque’a z powodu siły swoich mocy. Kontaktuje się z nim jego biologiczny ojciec, mały człowiek bez narządów płciowych, którego imienia nie zna. Mały człowiek jest nieśmiertelny (i prawdziwym pierwowzorem legendy o Rumpelstiltskinie), który zamordował wszystkich poprzednich wcieleń Walkera, z których ostatnim był Moritz Benedikt, ponieważ ciągle zakochiwali się w kobietach i odrzucali bezpłodną nieśmiertelność małego człowieka. Jego ojciec próbuje przekonać Walkera, by zostawił Maris, mówiąc mu, że będzie go opłakiwać wiecznie i nikogo innego nie pokocha; to przede wszystkim przekonuje Walkera, że jego ojciec jest samolubny i zły. Dzięki pełnemu zrozumieniu między nim a Maris, Walker jest w stanie odkryć imię swojego ojca w mieście, które Maris buduje dla niego jako prezent urodzinowy. Walker używa swoich magicznych mocy, by przywołać dwie siostry, które pierwotnie opowiedziały braciom Grimm historię o Rumpelstiltskinie. Siostry opowiadają historię na nowo, zmieniając jej zakończenie tak, by mały człowiek zginął. Wkrótce po narodzinach syna Maris i Walkera na progu pojawia się mała dziewczynka (wygląda na to, że pierwowzór historii o Czerwonym Kapturku) i mówi do Walkera: „Jesteś niebezpieczny”. Skoro Walker zauważa, że „nic w życiu nie dzieje się bez żalu”, wydaje się, że syn Maris i Walkera został w jakiś sposób dotknięty przez mściwych nieśmiertelnych.


W Taipei 101 Billy Kong planował ocalić demona bombą, lecz Artemis wcześniej zainstalował srebrny pocisk, który go kotwiczył. Demona przed zniknięciem unicestwiło znajdujące się w pobliżu duże wahadło pokryte srebrem.[sep]W Barcelonie, w Hiszpanii, Artemis Fowl II i Butler, jego ochroniarz, czekają na demona. W końcu napotykają demona, który przeniósłby Artemisa w czasie, gdyby nie Butler, który dotknął Artemisa i miał na sobie srebrną bransoletę. Srebro pozwala Butlerowi ściągnąć Artemisa z powrotem w czasie. Tymczasem Komandor Skrzydła Vinyáya zabiera Holly Short i Mulcha Diggumsa, którzy niedawno prowadzili swoją średnio udaną firmę detektywistyczną, do tajnej organizacji Sekcja 8, monitorującej aktywność demonów. Tam Foaly informuje ich, że Artemis Fowl był w stanie przewidzieć materializację demona, czego oni nie zrobili. Holly zostaje wysłana, aby zapytać Artemisa, jak mu się to udało. Na demoniej wyspie Hybras, zawieszonej w „Limbo” (gdzie czas nie istnieje), №1, mały demon, jest prześladowany, ponieważ nie „przeszedł mutacji” (nie zmienił się w dojrzałego demona). Po zamianie drewnianego patyczka w kamień, №1 zastanawia się, czy nie jest czarownikiem, choć wszyscy oni podobno wyginęli. Leon Abbot, przywódca stada demonów, używa czegoś na podobieństwo hipnozy, aby namówić №1 do opuszczenia świata demonów i udania się do świata ludzi. Artemis, Butler i Holly przybywają do Teatru Operowego Massimo Bellini, gdzie Artemis przewidział pojawienie się demona. Znowu widzą tam blondynkę, którą spotkali w Barcelonie. Artemis wnioskuje, że ona wie coś o demonach. Jest ona zidentyfikowana jako Minerva Paradizo. №1 materializuje się w ciemnym rogu sceny i jest natychmiast postrzelony strzałką usypiającą z karabinu przebranego za kuloodporną laskę przez Billy'ego Konga, który jest jednym z ludzi Minervy, a także znanym jako Jonah Lee. Minerva wyjeżdża do swojej rezydencji, a Holly podąża za nią. W domu Minervy №1 opowiada jej o kulturze demonów. Dowiaduje się również, że Leon Abbot odwiedził to miejsce pod opieką i że zaklęcie trzymające Hybras w Limbo słabnie. Holly udaje nieprzytomność i znajduje się w celi z Kongiem. Holly udaje się go ogłuszyć. Gdy Artemis odwraca uwagę Minervy, Holly i №1 uciekają. Kong, który posiada błędną wiedzę o demonach, żąda od Minervy zdobycia kolejnego demona, aby pomścić swojego zmarłego brata, za którego obwinia demony. Nie jest ona w stanie tego zrobić, więc bierze ją jako zakładniczkę. Artemis jednak zawiera układ, w którym wymieni №1 na Minervę w Taipei 101 na Tajwanie. Kong planuje przypiąć bombę do №1 i usunąć srebrny pocisk kotwiczący №1 w tym wymiarze. Artemis jednak już go usunął i kazał №1 upuścić srebrny pocisk, który trzymał w ręku. Gdy №1 upuszcza pocisk, niemal natychmiast dematerializuje się, ale duży wahadło pokryte srebrem, znajdujące się blisko miejsca, gdzie stoi №1, utrzymuje go w tym wymiarze. Holly zakłada srebrną bransoletę na ramię №1, gdy ten materializuje się na szczycie wahadła. Holly leci na kolejne piętro, które jest innym punktem obserwacyjnym w remoncie, i spotyka pracownika. Holly już wcześniej zahipnotyzowała pracownika, więc niczego nie podejrzewa. Następnie zjeżdżają windą na 40. piętro i spotykają się z Artemisem, Butlerem i Minervą. Udają się do Galerii Sztuki Kimsichiog, która jeszcze nie została otwarta. Holly hipnotyzuje kuratora, aby udzielił im dostępu do głównej wystawy, 10 000-letniej rzeźby „tańczących postaci”, która w rzeczywistości przedstawia 4 z 7 demonów czarowników, zamrożonych w kamieniu. Jeden z nich zmarł natychmiast, gdy jego głowa odpadła, a dwóch kolejnych straciło ręce i nogi. Dwaj inni zmarli z wstrząsu, a jednego brakowało. Przeżył tylko Qwan, który wiedział, co nadchodzi. №1 udaje się uwolnić Qwana. Kong i jego grupa docierają do galerii i próbują wyważyć drzwi. Butler strzela w zamek ze swojego pistoletu SIG Sauer 9 mm i niszczy go. Grupa Konga strzela do drzwi, aż zaczynają się „wisieć na zawiasach”. Butler wyrywa drzwi, wciąga Konga do środka i przy pomocy Neutrino Holly strąca go na ziemię, myśląc, że jest nieprzytomny. Minerva kopie go w nogę mimo ostrzeżeń Butlera. Kong chwyta Minervę za kostkę, a Butler depcze na nadgarstek Konga, a następnie ogłusza go, uderzając go pięścią między oczy. W tym czasie banda Konga wchodzi do środka, a jeden z mężczyzn rzuca granatem do pokoju, ale Holly osłania go hełmem Sekcji 8. Bomba zostaje zakuwana w kajdanki do №1, a Artemis, Qwan, №1 i Holly opracowują plan, by użyć skrzydeł Holly do przeniesienia Artemisa, Holly i №1 do budynku obok. Ich plan zawodzi, gdy skrzydła Holly przestają działać i spadają na ścianę budynku. Artemis zdejmuje srebrną bransoletę z №1 i wszyscy dematerializują się do Hybras. Artemis wnioskuje, że bomba dostarczy wystarczającej energii do zaklęcia odwracającego oryginalne zaklęcie czasowe. Qwan mówi mu, że konieczne będzie udział co najmniej pięciu magicznych istot. Wszyscy myślą (z wyjątkiem Artemisa, który ukradł trochę magii w tunelu czasowym), że jest ich tylko trzech. Na Hybras Abbot koronuje się na króla demonów. Zostaje poinformowany, że cztery postacie, Artemis, №1, Holly i Qwan, pojawiły się na wulkanie. Oskarżają go o używanie hipnozy, ale on twierdzi, że demony nie potrafią używać magii. Artemis twierdzi, że Abbot wziął magię od ucznia Qwana i ukradł ją z tunelu czasowego. Gdy Abbot prosi o dowody, Artemis ujawnia, że sam ukradł trochę magii. Gdy Abbot twierdzi, że to niemożliwe, Artemis demonstruje to, tworząc iskrę z magii, którą wziął z tunelu, nieznającym towarzyszom. Dzięki temu rozwojowi sytuacji będzie obecnych pięć magicznych istot (włączając Abbota), co wystarczy do odwrócenia zaklęcia czasowego. Holly umiera, ale Artemis wykorzystuje rozpad zaklęcia czasowego i wynikającą z tego nieregularność, aby przywrócić ją do życia. Artemis, nie mając doświadczenia z magią, jest prowadzony przez Qwana, a „magiczny krąg” zostaje utworzony. Jednak nie ma wystarczającej ilości magii, ponieważ Abbot nie wnosi wystarczającego wkładu. W tym momencie Qweffor, były uczeń Qwana, pojawia się, ujawniając, że żył w Abbocie od momentu przerwania pierwszego zaklęcia czasowego. Dzięki zwiększonej magii Qweffora grupie udaje się wrócić do wymiaru Artemisa i Holly. Gdy lądują z powrotem w XXI wieku, Artemis zauważa, że zamienił się okiem z Holly. Mimo że świadomość Qweffora została ponownie przejęta przez Abbota, №1 udaje się rozszerzyć świadomość Qweffora wystarczająco, aby wypędzić Abbota. Niestety, grupa trafia trzy lata w przyszłość. Artemis ma teraz braci bliźniaków, Ark Sool został zwolniony, a Mulch kontynuuje prowadzenie firmy detektywistycznej, rekrutując również Doodah Daya, pixiego, którego aresztował z Holly na początku książki. Gdy Artemis widzi Butlera, teraz z brodą, Butler ujawnia, że Minerva wyrosła na „całkiem piękną młodą kobietę”, która dużo mówi o Artemisie, i że on jest teraz starszym bratem bliźniaków.


Wilhelm von Horst ostatecznie odmawia powrotu do cywilizacji z Davidem Innesem, wybierając życie w Lo-har ze swoją ukochaną La-ja. Jego związek z kobietą sprawia, że zostaje on nowym wodzem plemienia Lo-har.[sep]Opowieść ujawnia los Wilhelma von Horsta, zagubionego członka wyprawy ze świata zewnętrznego do Pellucidar, opisanej w poprzedniej książce, a dowodzonej przez Jasona Gridleya i Tarzana w celu uratowania Davida Innesa, cesarza Pellucidar, z rąk Korsarów. Akcja rozpoczyna się od przypomnienia incydentu, w którym Gridley, von Horst i wojownicy Waziri Tarzana, dowodzeni przez Muviro, zostają wciągnięci i rozdzieleni przez wspólny polowanie stada szablozębnych tygrysów. Będąc sam, von Horst szybko gubi drogę, przypadkowo spotyka ponownie Waziri, a następnie znów się gubi, gdy głupio wyrusza na polowanie na własną rękę. W najsilniejszej sekwencji książki von Horst sam staje się ofiarą, gdy Trodon, czyli pterodaktyl, znosi go do swojego gniazda w kraterze wygasłego wulkanu. Odkrywca zostaje pozostawiony otruty i sparaliżowany wraz z innymi ofiarami, z których wszystkie mają służyć jako żywy zapas żywności dla młodych stworzenia, gdy jego jaja się wylęgną. Von Horst spędza czas, poznając współtowarzysza niedoli, Dangara z Sari, rodzimego wojownika z plemienia wchodzącego w skład imperium Innesa. Od niego człowiek ze świata zewnętrznego stopniowo uczy się języka Pellucidaru. Na szczęście dla von Horsta jego ubranie ochroniło go przed pełną dawką jadu i odzyskuje siły na czas, by uratować Dangara przed kolejnym pisklęciem. Postrzeliwszy młodego trodona, robi z jego skóry długi pas, zaciska pętlę na rodzicu podczas jego kolejnego powrotu i po pozwoleniu mu odlecieć tuż za krawędź krateru, strzela do niego. Po przymocowaniu wolnego końca paska do wciąż sparaliżowanego Dangara, używa go do wspięcia się z pułapki, wciągając swojego towarzysza za sobą. W lesie u podnóża góry buduje dom na drzewie, który ma im służyć jako bezpieczna baza podczas rekonwalescencji Dangara. Następnie von Horst ratuje innego tubylca, Skrufa z Basti, przed hienodontem; Skruf jest w poszukiwaniu taraga (szablozębnego tygrysa), którego głowa potrzebuje jako posagu, aby zdobyć żonę. Ponieważ zna okolicę, von Horst i Dangar towarzyszą mu, gdy ten drugi wyzdrowieje. W odpowiednim czasie napotykają upragnione zwierzę, przed którym Skruf chowa się ze strachu, podczas gdy jego towarzysze zabijają bestię. Mimo swojej tchórzostwa Skruf zabiera trofeum, a trzej wędrowcy udają się do wioski Basti na klifie. Ale tam staje się zdrajcą, nie tylko przypisując sobie czyn, ale też wydając swoich towarzyszy w niewolę. Von Horst i Dangar zostają zmuszeni do pracy wraz z innymi niewolnikami Basti przy wykopywaniu nowych jaskiń w skale. Von Horst zakochuje się w La-ja z Lo-har, współwięźniarki, i w jej obronie wywołuje ogólne powstanie niewolników. Prowadzi wszystkich niewolników do wolności, po czym rozdzielają się, by powrócić do swoich rodzinnych plemion. Von Horst decyduje się towarzyszyć La-ja do Lo-har, zamiast kontynuować podróż do Sari z Dangarem. Fabuła powieści rozwija się dalej w schemacie wolności, uwięzienia i ucieczki, przy czym cel bohatera niepostrzeżenie zmienia się z ponownego dołączenia do towarzyszy ze świata zewnętrznego na romans z La-ja. Uczucia głównych bohaterów, choć jasne dla czytelnika, są ukrywane przed obiektami ich uczuć z powodu kulturowych nieporozumień, co jest typowe dla powieści Burroughsa, co odkłada ostateczne rozwiązanie niemal do samego końca historii. Początkowa droga von Horsta i La-ja prowadzi ich przez słynący z złej sławy Las Śmierci. Wewnątrz lasu znajdują się labiryntowe jaskinie Gorbusów, kanibalistycznych albinosów, którzy – w niepokojącym akcencie – są sugerowani jako mordercy ze świata zewnętrznego, wcieleni w Pellucidarze i skazani na to miejsce jako kara. Jest to jedyny ukłon Burroughsa w stronę koncepcji, że jego świat wewnętrzny może mieć jakikolwiek związek z ideą podziemnego piekła. Trafiając w ręce Gorbusów, von Horst i La-ja dołączają do jeńców, którymi stają się Bastianie Skruf i Frug, śledzący ich wcześniej. Czwórka odkłada na bok różnice, aby dokonać ucieczki, ale potem Bastianie zdradzają zaufanie pozostałych, porywając La-ja. Von Horst ściga porywaczy, przy okazji pomagając rannemu tandorowi (mamutowi), z którego ciała wyciąga ostre bambusowe kołki – w stylu Androklesa. Dogania swój cel, ale zanim sprawa zostanie rozwiązana, on i Frug zostają schwytani przez Ludzi Mamutów, tubylcze plemię używające mamutów jako wierzchowców; Skruf i La-ja wymykają się napastnikom. Umieszczony w rodzinie wojownika plemienia, von Horst po raz kolejnie zaczyna planować ucieczkę, aided by niezadowolonych tubylców, których wsparcie zyskuje, oraz przyjaźni Thoreka, członka plemienia, który dzielił z nim wcześniejszą niewolę w Basti. Szansa nadarza się, gdy on i inni więźniowie są zmuszani do walki ze sobą, szablozębymi tygrysami i mamutami w gladiatorskim pojedynku. Jednym z mamutów okazuje się Stary Biały, bestia, której wcześniej pomógł; łącząc siły, przetrwają bijatykę i skutecznie uciekają na wolność. Po raz kolejny von Horst natrafia na Skruffa i La-ja, interweniując, gdy są atakowani przez Ganaków, czyli ludzi-bizonów. Choć udaje mu się zabić kilku z nich, ostatecznie wpada w ich niewolę, tym razem w towarzystwie La-ja. Ich ucieczce pomaga Stary Biały, po czym znowu się rozdzielają, ale von Horst spotyka innego rodaka z kraju La-ja, Gaja, byłego więźnia Ludzi Mamutów. Wskazówki Gaja pozwalają mu podążyć za La-ja do Lo-har. Tam ratuje ją od Gaza, niechcianego wielbiciela, i on oraz La-ja wreszcie wyznają sobie miłość. Ich związek sprawia, że zostaje on wodzem Lo-har, a jego nowa panna młoda jest córką dawnego władcy Lo-harian, Bruna, który jest nieobecny, poszukując jej. Pozostałe wątki fabularne są wiązane przez przybycie grupy z Sari pod wodzą Davida Innesa, w towarzystwie Bruna. Innes, jak się okazuje, podjął obietnicę złożoną przez Jasona Gridleya na końcu poprzedniej książki, by uratować zaginionego von Horsta – sam Gridley, w nieco antyklimaktycznym zwrocie, okazał się zostać przekonanym przez innych członków wyprawy ze świata zewnętrznego, by opuścić z nimi Pellucidar. Von Horst odrzuca ofertę Innesa zabrania go z powrotem do Sari i do tego, co w świecie wewnętrznym uchodzi za cywilizację, decydując się pozostać w Lo-har z La-ja.


Mike odkrywa genealogię ukrytą przez żonę, która ujawnia, że klątwa Sary Tidwell dotyczy pierworodnych dzieci o imionach na literę K, w tym Kyry. Bohater ostatecznie niszczy kości ducha, co kończy klątwę, a następnie rezygnuje z kariery, by starać się o adopcję dziewczynki.[sep]Główny bohater i narrator, Mike Noonan, bestsellingowy pisarz, popada w głęboką blokadę twórczą po tym, jak jego ciężarna żona Jo nagle ginie w wypadku. Cztery lata później Mike, wciąż pogrążony w żałobie, jest dręczony koszmarami sennymi, których akcja toczy się w jego letnim domku w TR-90, w stanie Maine. Postanawia zmierzyć się ze swoimi lękami i przeprowadza się do domu nad jeziorem, znanego jako Sara Laughs. W pierwszym dniu spotyka Kyrę, trzyletnią dziewczynkę, oraz jej młodą, owdowiałą matkę, 21-letnią Mattie Devore. Teść Mattie to Max Devore, starszy, bogaty mężczyzna, który zrobi wszystko, by uzyskać opiekę nad swoją wnuczką, Kyrą. Zafascynowany Kyrą i Mattie, Mike zatrudnia Johna Storrowa, prawnika specjalizującego się w sprawach opiekuńczych, dla Mattie, a sytuacja zaczyna się poprawiać. Mike zaczyna znowu pisać i uświadamia sobie, że duch Jo pomaga mu rozwiązać tajemnicę Sary Tidwell, bluesowej piosenkarki, której duch nawiedza dom. Dowiaduje się również, że Jo w roku przed swoją śmiercią często odwiedzała to miasteczko, nie mówiąc mu o tym. Mike zaczyna mieć powtarzające się, niepokojące sny i wizje oraz uświadamia sobie, że łączy go z Kyrą psychiczna więź. Max i jego osobista asystentka, Rogette, próbują utopić Mike'a, ale ten przeżywa dzięki pomocy ducha swojej żony. Max tej samej nocy niespodziewanie popełnia samobójstwo. Mike dostrzega pewną prawidłowość, zauważając, że imiona miejscowych mieszkańców zaczynają się na „K” lub „C”, oraz dowiaduje się, jak krewni mieszkańców miasteczka topili się w dzieciństwie. Podczas gdy Storrow i wynajęty przez niego detektyw świętują zakończenie batalii o opiekę, Mattie próbuje uwieść Mike'a. W chwili, gdy się obejmują, przyczepa Mattie staje się celem strzelaniny z samochodu; ranni zostają Storrow i detektyw, a Mattie ginie. Detektywowi udaje się zabić kierowcę i obezwładnić napastnika przy pomocy Mike'a. Mike chwyta wtedy Kyrę i jedzie z powrotem do swojego domu. Kolegów napastnika próbują ich zatrzymać, ale odmawiają podążania za nim do Sara Laughs. Pod wpływem ducha Sary Mike jest dręczony przymusem utopienia Kyry i popełnienia samobójstwa. Duch Jo powstrzymuje go i zwraca jego uwagę na powieść, którą zaczął pisać. Na kartach manuskryptu znajdują się wskazówki, które prowadzą Mike'a do odkrycia dokumentów ukrytych przez Jo, w tym genealogii pokazującej pokrewieństwo krwi Mike'a z jedną z rodzin z miasteczka. Kilka rodzin, których korzenie sięgały miasteczka, miało pierworodne dzieci o imionach na „K”, które zostały zamordowane – Kyra, jako potomkini Maxa Devore, ma być następną ofiarą. Genealogia pokazuje również, że dziecko Mike'a i Jo byłoby kolejnym pierworodnym dzieckiem o imieniu na „K” w linii rodzinnej. Mike uświadamia sobie, że to musi być klątwa Sary Tidwell za to, co jej zrobiono. Wychodzi i szuka grobu Sary, zatrzymywany przez duchy kilku członków starych rodzin. W wizji dowiaduje się, że ci mężczyźni brutalnie zgwałcili i zabili Sarę oraz utopili jej syna Kito w jeziorze; wszystkie dzieci o imionach na „K”, które zmarły, były potomkami tych mężczyzn. Mike dociera do grobu Sary i udaje mu się zniszczyć jej kości, kończąc klątwę. Po powrocie do domu Mike odkrywa, że Rogette uprowadziła Kyrę. Podąża za nimi nad jezioro, gdzie pojawia się duch Mattie i strąca Rogette do wody. Rogette próbuje wciągnąć Mike'a na dno, ale zostaje przebata przez szczątki pomostu. Duch Mattie żegna się z Mike'em i Kyrą. Powieść kończy się epilogiem, z którego wynika, że Mike zakończył karierę pisarską i stara się o adopcję Kyry. Jego status jako samotnego mężczyzny niespokrewnionego z dzieckiem komplikuje sprawę, a proces adopcji trwa dłużej, niż przewidywano. Wynik adopcji pozostaje nierozstrzygnięty na końcu, ale czytelnikowi daje się nadzieję, że będzie pozytywny.


Josef odkrywa, że Rondo jest w rzeczywistości kolonią karną, a nie wolnym państwem, jak wcześniej sądził. Pozostaje tam jako kochanek lidera Adnana, wierząc, że metoda Stanisławskiego jest jego jedynym zbawieniem.[sep]Historia zaczyna się od przybycia Josefa Divonne do Rondo, nad brzegi Martwej Delty Dunaju, przyleciał on z Dolnej Europy. Josef wierzy, że kieruje nim ideologia, ale w rzeczywistości to tajemnica jego jaja matczynego (był dzieckiem z wolnego narodzin) oraz rekord jego bohaterskiego ojca (Uwego) z Czystek Afryki i Italii stoją za jego niepewnością. Opuszczając pałac na przedmieściach 2me Lyon na początku Wysokiego Termidora, dołącza do grupy dysydentów – Kochanków Rondo – w „wolnym państwie” Rondo. Przytłoczony tym, co widzi, Josef ulega miejscowym obyczajom. Po krótkim czasie postanawia zostać obywatelem Rondo, przyjmując swojego osobistego boga, Zinze, podążając Wzniosłą Ścieżką i słuchając wszystkich rad swojego mentora, Adnana. Rozwodzi się z żoną za pośrednictwem poczty elektrycznej. Mimo melancholijnych wspomnień z dzieciństwa, z czasów Drugiego Cyklu Sida, decyduje, że jego przyszłość leży w Rondo. Ale nie wszystko jest takie, jak się wydaje. Po nielegalnej wizycie w Cyrku z Nor Norem, Azjatą, którego gardzi, zostaje z konfrontowany w stanie upojenia przez właściciela restauracji, który szepcze do niego po dolnoeuropejsku: „S'gibt rien aqui!”. Powoli Josef zaczyna zdawać sobie sprawę, że nie znajduje się w „wolnym państwie”, lecz w kolonii karnej dla dysydentów. Budząc się w nocy, w której ma odlecieć z Rondo, odkrywa, że został tu, a Nor Nor, jego jedyny prawdziwy powiernik, zginął w tajemniczym upadku z balkonu. Odkrywa również, że ktoś kradł mu dni, tu i ówdzie, przez wiele lat. Josef pozostaje w Rondo, jako nic więcej niż kochanek wielkiego Adnana, lidera pierwszego przejścia do Rondo. Ma bardzo pożądane ważkę w szklanej gablocie przy swoim łóżku. Ale nie ma nic. Nie ma już domu. Będzie spędzał swoje dni w przekonaniu, że przyjęcie metody Stanisławskiego, w Rondo, jest jego jedynym zbawieniem.


Podczas wędrówki Jackie i Tembo zostają zaatakowani przez kłusownika słoni, który otrzymał zadanie zabicia dziewczyny. Napastnik zostaje schwytany, a służący zostaje ranny w górną część ramienia zatrutym grotem strzały.[sep]Jackie Rhodes jest córką szanowanego strzelca, znanego jako „Trapper” Rhodes, w Kenii. Całe życie spędziła w tym miejscu, więc jest zszokowana i zasmucona, gdy dowiaduje się od Tembo, afrykańskiego służącego swojego ojca, że jej rodzina wkrótce opuści kontynent. Jej największym zmartwieniem staje się natychmiast jej pupil, galago o imieniu Kamau, który był prezentem świątecznym od ojca; obawia się, że stworzenie jest zbyt młode, aby samo sobie poradzić, i zginie, jeśli zostanie pozostawione na pastwę losu. Podczas rodzinnego pikniku „Trapper” Rhodes pociesza Jackie, zapewniając ją, że uzyska oficjalne zezwolenie na wywóz, które pozwoli jej zabrać galago ze sobą. Gdy nadchodzi moment wyjazdu, Jackie zdaje sobie sprawę, że zgubiła zezwolenie na wywóz i bardzo się niepokoi. Dowiaduje się od stewarda, że kapitan statku nie przepada za zwierzętami, co pogarsza sprawę. Uświadamia sobie, że nie może ukryć Kamau jako pasażera na gapę ani stawić się przed urzędnikami celnymi po przybyciu. Gdy jej rodzina śpi, opuszcza statek, mając nadzieję wypuścić Kamau na wolność w dokach Mombasy. Myśl o wielu naturalnych drapieżnikach galago sprawia, że Jackie natychmiast zmienia zdanie i postanawia, że Kamau musi zostać zwrócony do swojego naturalnego środowiska, jeśli ma mieć szansę na przetrwanie. Jackie jest przerażona, gdy uświadamia sobie, że statek odpłynął, zostawiając ją i Kamau. Pociesza ją dźwięk harmonijki ustnej, z którego rozpoznaje, że gra na niej Tembo. Wyjaśnia mu sytuację i prosi o pomoc. Afrykanin, poruszony lojalnością wobec Rhodesów i chęcią niesienia pomocy, niechętnie zgadza się. Trójka wyrusza autobusem i pieszo w stronę wioski Vipingo. W domku ojca Jackie i Tembo planują kolejne kroki, coraz lepiej poznając się, co uspokaja dziewczynę. Tymczasem Kamau spotyka modliszkę, a Jackie obserwuje umiejętności łowieckie galago, coraz mniej martwiąc się o jego zdolność przetrwania na własną rękę. Niestety, region dotyka susza, a nieoczekiwane spotkanie z wężem zbożowym zwiastuje niebezpieczeństwa, jakie będą ich czekać w podróży. Jackie, która miała nadzieję na pomoc majora Boba, przyjaciela rodziny, jest zszokowana, dowiadując się, że ten opuścił swój dom. Gdy podchodzi do poczty w Vipingo, podsłuchuje Hadża rozmawiającego ze zgromadzonymi mieszkańcami wioski. Pokazuje im oficjalne nakaz aresztowania czarnoskórego mężczyzny, który jest podejrzewany o uprowadzenie białej dziewczyny, córki Rhodesów. Przerażona Jackie wraca do Tembo i mówi mu, że muszą natychmiast opuścić to miejsce. Z powrotem na statku rodzina Jackie odkrywa jej nieobecność i prosi o zawrócenie statku, co zbiega się z planami kapitana MacRae’a, aby uniknąć groźnej burzy morskiej nadciągającej nad Oceanem Indyjskim. Przedłużająca się susza niepokoi liczne zwierzęta afrykańskich sawann, gdy podążają śladami słoni w poszukiwaniu wody. Utrudnia to podróż Tembo i Jackie przez łąki, ponieważ stawiają czoła niebezpiecznym stworzeniom. Najbardziej niebezpieczne spotkanie ma jednak miejsce z kłusownikiem słoni wysłanym, by zabić Tembo. Tembo udaje się pochwycić mężczyznę i zmusić go do ucieczki, ale nie zanim jeden z jego zatrutych grotów strzał rani górną część ramienia Jackie.


Dziewiąty tom cyklu ukazał się w Hiszpanii w 2011 roku. Autor twierdzi, że mimo fikcyjnego charakteru podróży w czasie, większość wydarzeń przedstawionych w jego powieściach jest prawdziwa.[sep]Książka jest napisana w formie relacji, jakby był to autentyczny raport o tym, jak autor został zwrócony przez nieujawnionego emerytowanego pilota Sił Powietrznych USA, w książce określanego mianem „Majora” (w późniejszych tomach – Jasón), który w zawiły, pośredni sposób wyjaśnia autorowi, jak odnaleźć dokumenty tajne opowiadające historię Operacji Trojański Koń, w której Major wziął udział jako podróżnik w czasie wysłany, aby być świadkiem ostatnich tygodni życia Jezusa za pomocą urządzenia do podróży w czasie wysłanego w przeszłość przez wojsko amerykańskie z bazy w Izraelu w 1973 roku. Podana jest obszerna, szczegółowa „techniczna” opis procedury podróży w czasie („inwersja kwantowych zawiasów”). Podróżnik w czasie oraz pojazd do podróży w czasie mieli być owinięci sztuczną skórą, aby uniknąć biologicznej kontaminacji. Major, który staje się narratorem historii, otrzymuje podczas misji kryptonim „Jasón” i musi nauczyć się płynnie aramejskiego oraz greki jako niezbędnych umiejętności do kontaktowania się z ludźmi tej epoki i miejsca podczas misji, a także przejść inne obszerne szkolenia. „Ujawniono”, że wiele z zadziwiających opowieści o zaćmieniach, trzęsieniach ziemi po śmierci Jezusa i Jego przemienieniu było powiązanych z wpływami pozaziemskimi. Wygląd fizyczny Jezusa został opisany jako niemal nordycki, o piwnych oczach i bardzo wysoki (w książce jest czasem nazywany „Wielkim”, zarówno w sensie fizycznym, jak i metaforycznym). Nawet gdy w latach siedemdziesiątych moda na UFO osłabła w krajach hiszpańskojęzycznych, Benítez zachował solidną sprzedaż i pewną sławę dzięki swojej serii książek. Kolejne osiem kontynuacji rozwija poruszone zagadnienia i ujawnia więcej szczegółów. Caballo de Troya 9, Caná zostało opublikowane w Hiszpanii w 2011 roku. Napisał na swojej stronie internetowej, że zainteresował się „prawdziwym” życiem Jezusa około tego czasu, gdy zespół badaczy stwierdził, że Całun Turyński wykazuje ślady ciała Jezusa. Te twierdzenia później zostały poddane weryfikacji, ale ten fakt nie powstrzymał napływu nowych książek z cyklu Caballo de Troya. Autor twierdził, że element podróży w czasie w Caballo de Troya jest fikcją, ale że zawiera „więcej prawdy, niż ludzie myślą”, co sugeruje – biorąc pod uwagę, że podaje się za „badacza UFO” – że może twierdzić, że miał kontakt z obcymi. Autor utrzymuje, że większość, jeśli nie wszystkie wydarzenia w jego powieściach są prawdziwe.


Każdy duży obóz koncentracyjny w Nazistowskich Niemczech posiadał wydział Holleritha do zarządzania więźniami przy użyciu technologii kart perforowanych. Dla celów administracyjnych obozom przydzielano unikalne kody, takie jak 001 dla Auschwitz czy 003 dla Dachau.[sep]Autor Edwin Black opisuje tezę swojej książki „IBM i Holocaust: strategiczny sojusz między nazistowskimi Niemcami a najpotężniejszą korporacją Ameryki” w następujący sposób: „[Książka] opowiada o świadomym zaangażowaniu IBM – bezpośrednio i poprzez jego spółki zależne – w Holokauście, a także o jego udziale w nazistowskiej machinie wojennej, która zamordowała miliony innych osób w całej Europie. „Ludzkość ledwo zauważyła, gdy koncepcja masowo zorganizowanych informacji cicho zaczęła się wyłaniać, stając się środkiem kontroli społecznej, bronią wojenną i mapą drogową do niszczenia grup... Nienawiść Hitlera do Żydów była ironicznie siłą napędową tego intelektualnego zwrotnego punktu. Jego dążenie zostało jednak znacznie wzmocnione i zasilone pomysłowością i żądzą zysku jednej amerykańskiej firmy oraz jej legendarnego, autokratycznego prezesa. Tą firmą było International Business Machines, a jej prezesem Thomas J. Watson”. Black rozpoczyna swoje studium od pochodzenia IBM. Na początku lat 80. XIX wieku Herman Hollerith (1860–1929), młody pracownik Biura Spisu Powszechnego USA, wpadł na pomysł tworzenia czytelnych kart ze standaryzowanymi perforacjami, z których każda reprezentowała konkretne cechy jednostki, takie jak płeć, narodowość i zawód. Miliony kart utworzonych dla każdej osoby liczonej w spisie powszechnym kraju można było następnie sortować i przegrupowywać na podstawie zawartych w nich konkretnych informacji – co dawało ilościowy obraz narodu. Hollerith zbudował prototyp swojej maszyny liczącej w 1884 roku, a później wygrał konkurs na najlepsze zautomatyzowane urządzenie liczące, przeprowadzony przez Biuro Spisu Powszechnego w związku ze spisem z 1890 roku. Biuro Spisu Powszechnego zaoszczędziło 5 milionów dolarów dzięki wykorzystaniu maszyn liczących Holleritha – około jednej trzeciej swojego rocznego budżetu – a Hollerith i jego opatentowane wynalazki zyskały międzynarodową sławę i klientów na całym świecie. Na przełomie XIX i XX wieku Hollerith i jego Tabulating Machine Company osiągnęli status niemal monopolisty. W następnej dekadzie pojawił się jednak rywal, a Biuro Spisu Powszechnego USA zrezygnowało z wykorzystania droższych i wolniejszych maszyn Holleritha podczas spisu w 1910 roku. Załamany Hollerith licencjonował swoje patenty za granicą. W 1910 roku niemiecki licencjobiorca Willy Heidinger założył Deutsche Hollerith Maschinen Gesellschaft (Niemieckie Towarzystwo Maszyn Holleritha), powszechnie znane pod akronimem „Dehomag”. W następnym roku Hollerith sprzedał swoją amerykańską działalność przemysłowcowi Charlesowi Flintowi (1850–1934) za 1,41 miliona dolarów. Operacja maszyn liczących stała się częścią nowego konglomeratu o nazwie Computing-Tabulating-Recording Company (CTR). Aby stanąć na czele tego ogromnego nowego przedsięwzięcia, Flint wybrał Thomasa J. Watsona (1874–1956), gwiazdę sprzedaży National Cash Register Corporation. Watson otrzymywał początkowo 25 000 dolarów rocznie – w tamtych czasach była to znaczna pensja – oraz 1200 akcji i prowizję w wysokości 5% zysków CTR po opodatkowaniu i wypłacie dywidend. Niemiecka hiperinflacja z lat 1922–1923 uniemożliwiła Dehomagowi, niemieckiemu licencjobiorcy technologii CTR, dokonywanie planowanych płatności licencyjnych do Ameryki, a zaległości przekroczyły 100 000 dolarów. Zagrożony bankructwem i całkowitą utratą inwestycji, szef Dehomagu Willy Heidinger zgodził się przenieść 90% akcji swojej firmy na rzecz CTR Watsona jako sposób na spłatę długu. Niemiecki licencjobiorca Dehomag stał się tym samym bezpośrednią spółką zależną amerykańskiej korporacji CTR. W 1924 roku, po śmierci lub odejściu kilku kluczowych postaci w firmie, Watson objął funkcję dyrektora generalnego CTR i zmienił nazwę teraz już skoncentrowanej firmy na International Business Machines (IBM). Zdecydowana część książki Blacka szczegółowo opisuje trwającą relację biznesową między IBM Watsona a powstającym reżimem niemieckim kierowanym przez Adolfa Hitlera i jego Narodowosocjalistyczną Niemiecką Partię Robotników (NSDAP). Hitler doszedł do władzy w styczniu 1933 roku; 20 marca tego samego roku założył obóz koncentracyjny dla więźniów politycznych w bawarskim mieście Dachau, tuż pod Monachium. Represje wobec przeciwników politycznych i znacznej ludności żydowskiej w kraju rozpoczęły się natychmiast. Do kwietnia 1933 roku uwięziono około 60 000 osób. Mimo że w nowej, ultranacjonalistycznej Niemczech pojawiało się coraz więcej przemocy i represji, stosunki biznesowe między IBM a reżimem Hitlera trwały bez zakłóceń, mimo powszechnych międzynarodowych wezwań do bojkotu gospodarczego. W rzeczywistości Willy Heidinger, który pozostał u sterów Dehomagu, niemieckiej spółki zależnej IBM należącej w 90% do amerykańskiej firmy, był entuzjastycznym zwolennikiem reżimu Hitlera. 12 kwietnia 1933 roku rząd niemiecki ogłosił plany natychmiastowego przeprowadzenia długo odkładanego spisu powszechnego. Projekt był szczególnie ważny dla nazistów jako mechanizm identyfikacji Żydów, Cyganów i innych grup etnicznych uznawanych przez reżim za niepożądane. Dehomag zaoferował aktywne wsparcie rządowi niemieckiemu w zadaniu identyfikacji etnicznej, koncentrując się najpierw na 41 milionach mieszkańców Prus. Ta działalność nie tylko była tolerowana przez Thomasa Watsona i IBM w Ameryce – argumentuje Black – ale była aktywnie wspierana i finansowana, a sam Watson podróżował do Niemiec w październiku 1933 roku, a firma zwiększyła swoje inwestycje w niemiecką spółkę zależną z 400 000 do 7 000 000 marek reichsmarks – około 1 miliona dolarów. Ten zastrzyk amerykańskiego kapitału pozwolił Dehomagowi zakupić ziemię w Berlinie i zbudować pierwszą fabrykę IBM w Niemczech – twierdzi Black, dzięki czemu firma „przygotowała się do tego, co słusznie postrzegała jako masowe relacje finansowe z reżimem Hitlera”. Black twierdzi również, że podczas wizyty Watsona w Niemczech zawarto „tajne porozumienie” między Heidingerem a Watsonem, które dało Dehomagowi uprawnienia komercyjne poza Niemcami, umożliwiając „teraz już z nazistowskim” firmie „omijanie i zastępowanie” różnych krajowych spółek zależnych i licencjobiorców poprzez „pozyskiwanie i dostarczanie technologii rozwiązań kart perforowanych bezpośrednio do klientów IBM na tych terytoriach”. W rezultacie nazistowskie Niemcy wkrótce stały się drugim co do ważności klientem IBM po lukratywnym rynku amerykańskim – zauważa Black. Spis powszechny z 1933 roku, przy pomocy projektowej i usługach tabulacyjnych świadczonych przez IBM poprzez jego niemiecką spółkę zależną, okazał się kluczowy dla nazistów w ich wysiłkach zmierzających do identyfikacji, izolacji, a ostatecznie zniszczenia żydowskiej mniejszości w kraju. Black opisuje sytuację, z którą borykali się niemieccy Żydzi: „Od czasu powstania Trzeciej Rzeszy tysiące Żydów z niepokojem zakładało, że będą mogły ukryć się przed klauzulą aryjską. Ale Żydzi nie mogli się ukryć przed milionami kart perforowanych uderzających w maszyny Holleritha, porównujących nazwiska w pokoleniach, zmiany adresów w regionach, drzewa genealogiczne i dane osobowe w niekończących się rejestrach. Nie miało znaczenia, czy wymagane formularze lub kwestionariusze były wypełnione ciekającymi długopisami lub ledwo zaostrzonymi ołówkami, tylko to, że były później tabulowane i sortowane za pomocą precyzyjnej technologii IBM”. 13 września 1935 roku Hitler zażądał natychmiastowego wdrożenia „Ustawy o ochronie niemieckiej krwi”, która pozbawiała Żydów obywatelstwa niemieckiego i zabraniała im utrzymywania stosunków seksualnych lub zawierania małżeństw z Aryjczykami. Zestawione maszynowo dane ze spisu powszechnego znacznie zwiększyły szacowaną liczbę Żydów w Niemczech poprzez identyfikację osób mających tylko jednego lub kilku żydowskich przodków. Poprzednie szacunki od 400 000 do 600 000 porzucono na rzecz nowego szacunku 2 milionów Żydów w 65-milionowym narodzie. Kolejny spis powszechny w Niemczech przeprowadzono 17 maja 1939 roku, kiedy 750 000 rękopisów przeprowadziło wywiady z 22 milionami gospodarstw domowych w kraju, a także milionami fabryk. Celem spisu było ustalenie liczby Żydów w Niemczech i nowo powiększonych terytoriach oraz precyzyjne zlokalizowanie każdej osoby, aby ludność żydowska mogła zostać skutecznie gettowana. Linie przodków musiały być udokumentowane przez każdego głowę rodziny w ramach spisu powszechnego, który przewyższał rozmiarem i szczegółowością spis pruski z 1933 roku. Gdy nazistowska machina wojenna rozprzestrzeniała się i zajmowała narody Europy, kapitulacja następowała po spisie ludności podbitych narodów, z uwzględnieniem identyfikacji i izolacji Żydów i Cyganów. Na przykład po inwazji na Polskę 1 września 1939 roku, 14 października nastąpił rozkaz jednostki operacji specjalnej niemieckiej tajnej policji o pełnym spisie ludności żydowskiej, informacje te uzupełniały opublikowane dane z ogólnego polskiego spisu powszechnego z 1931 roku. Operacje te były ściśle powiązane z technologią i kartami dostarczanymi przez niemiecką i nową polską spółkę zależną IBM, którym przyznano konkretne terytoria sprzedaży w Polsce decyzją biura w Nowym Jorku po udanej inwazji Blitzkrieg Niemiec. W przypadku Polski zarządzony spis odbył się przez kilka dni, od 17 do 23 grudnia 1939 roku. Spis był zarówno metodyczny, jak i bezwzględny – zauważa Black: „Każda osoba powyżej dwunastego roku życia musiała wypełnić spis i rejestrację w dwóch egzemplarzach, a następnie pobrano jej odciski palców. Część formularza była stemplowana i zwracana jako nowy formularz identyfikacyjny osoby. Bez niego zostaliby zastrzeleni. Z nim zostaliby wydeportowani”. Dane wygenerowane przy użyciu sprzętu do liczenia i alfabetyzacji dostarczanego przez IBM poprzez jego niemieckie i inne krajowe spółki zależne odegrały kluczową rolę w wysiłkach rządu niemieckiego zmierzających do skoncentrowania, a ostatecznie zniszczenia ludności żydowskiej w całej Europie – dowodzi Black. Zauważa również, w skromnym komentarzu, że połowa rocznego zysku niemieckiej spółki zależnej IBM – 1,8 miliona marek reichsmarks – została nagle wygenerowana w grudniu 1939 roku. Black podaje również, że każdy nazistowski obóz koncentracyjny posiadał własny Hollerith Abteilung (Wydział Holleritha), którego zadaniem było monitorowanie więźniów przy użyciu technologii kart perforowanych IBM. W swojej książce Black oskarża, że „bez maszyn IBM, ciągłej konserwacji i obsługi, a także dostaw kart perforowanych, niezależnie od tego, czy znajdowały się na miejscu, czy poza nim, obozy Hitlera nigdy nie mogłyby zarządzać takimi liczbami, jakimi zarządzały. Każdy z głównych obozów koncentracyjnych otrzymał kod Holleritha do celów administracyjnych: Auschwitz — 001; Buchenwald — 002; Dachau — 003; Flossenbürg — 004; Gross-Rosen — 005; Herzogenbusch — 006; Mauthausen — 007; Natzweiler — 008; Neuengamme — 009; Ravensbrück — 010; Sachsenhausen — 011; Stutthoff — 012. Po przybyciu do obozów w 1943 roku przybywających więźniów poddawano badaniu pod kątem zdolności do pracy, informacje fizyczne były odnotowywane w dokumentacji medycznej, nazwiska były sprawdzane z danymi z Wydziału Politycznego w celu ustalenia, czy więzień jest dodatkowo poszukiwany za przestępstwa polityczne.


Thomas Covenant odmawia oddania pierścienia Pogardzicielowi i zabija go własnoręcznie, lecz jego ciało ulega zniszczeniu przez ataki magiczne, zanim przeciwnik zniknie. Po tej klęsce Linden Avery wykorzystuje pierścień, by zniszczyć nową Laskę Prawa i ostatecznie poddać Ziemię Słonecznemu Przekleństwu.[sep]Opuszczając zatopioną wyspę Jednego Drzewa, olbrzymi okręt „Starfare's Gem” zabiera kurs na powrót do Ziemi. W niebezpiecznym regionie oceanu znanym jako Gryziduszy statek znosi z kursu na dalekie północne rubieże Ziemi, gdzie ulega zatrzaśnięciu w lodach. Uświadomiwszy sobie, że potrzeba Ziemi nie może czekać na wiosenne topnienie, Thomas Covenant opuszcza statek i wyrusza na południe przez lodową pustynię w towarzystwie Linden, Vaina, Findaila z Elohim, Caila z Haruchai i czterech Olbrzymów. Wędrowcy napotykają w podróży wiele niebezpieczeństw, ale łączą się z Sunderem i Hollian – mężczyzną i kobietą z Ziemi, których Covenant zostawił w tyle, by spróbować zorganizować opór przeciwko Klawi, skorumpowanym władcom Ziemi. Nie mają oni dla nich pocieszących wieści: Klawa stała się tak żądna krwi, że całe wsie zostały doszczętnie wyludnione, by podtrzymać Ognień Przeklęty, przez co skażenie natury przez Słoneczne Przekleństwo stało się gorsze niż kiedykolwiek. Tylko nieugięci Haruchai, wyzwoleni z magicznego przymusu Klawy, stanęli po stronie wolności. Mimo to Covenant i jego towarzysze wyruszają do Revelstone, górskiej twierdzy Klawy. Tam Covenant ogłusza pozostałych, przyzywając Piaskowego Gorgona, bestię odpowiedzialną za śmierć dwóch jego towarzyszy z Haruchai w poprzedniej książce. Piaskowy Gorgon, wdzięczny Covenantowi za to, że wcześniej oszczędził mu życie, przełamuje zewnętrzne obrony wielkiego zamku. Po zaciętej walce Covenant i Piaskowy Gorgon potrafią zniszczyć Pustosza, który przewodzi Klawie, choć ceną za to jest życie Grimmanda Honninscrave’a, dzielnego kapitana „Starfare's Gem”. Opłakując utratę przyjaciela i śmierć wielu niewinnych mieszkańców Revelstone, Covenant potrafi pogodzić się ze swoim szaleństwem mocy w procesie, w którym naśladuje olbrzymią caamorę, rytuał oczyszczenia ogniem. Wykorzystując Ognień Przeklęty i dziką magię swojego pierścienia z białego złota, potrafi unieważnić działanie dziwnego jadu, którym został zakażony. Proces ten boli Covenanta, ale nie wyrządza mu trwałej szkody. Z pomocą Piaskowego Gorgona Linden i Covenant potrafią zgasić Ognień Przeklęty. Pokonanie Klawy powoduje osłabienie skażenia Słonecznym Przekleństwem, lecz nie jego zniknięcie. Wysyłając Caila i Olbrzyma Mistweave’a, by nawiązali kontakt z „Starfare's Gem” na wschodnim wybrzeżu Ziemi, i powierzając pozostałym Haruchai wznowienie roli ich przodków Strażników Krwi jako strażników Revelstone, Covenant i reszta jego drużyny wyruszają, by bezpośrednio wyzwać Pana Białokosa w jego legowisku w głębinach Gromu. W drodze Hollian i jej nienarodzone dziecko giną, broniąc się przed atakiem bandy ur-viliów wypaczonych przez Słoneczne Przekleństwo. Sunder pozostaje odrętwiały i niemy z żalu: w Andelain Leśny Caer-Caveral poświęca swoje nieśmiertelne życie, by zjednoczyć Sundera z Hollian i dzieckiem, które ma się dopiero narodzić, i dać im drugą szansę na życie. W ten sposób łamie Prawo Życia, które uniemożliwia zmarłym bezpośrednią ingerencję w świat żywych. Pozbawiona opieki Leśnego, Andelain zaczyna ulegać Słonecznemu Przekleństwu. Covenant pozostawia młodą rodzinę w Andelain i kontynuuje podróż w towarzystwie Linden, dwóch Olbrzymów, Vaina i Findaila. Na Gromie Covenant dobrowolnie oddaje pierścień z białego złota Pogardzicielowi, czyn, który został przepowiedziany przez Pana Białokosa przy pierwszym powrocie Covenanta do Ziemi; Linden Avery powstrzymuje się od przeszkodzenia mu w tym, mimo że ma taką możliwość. Pogardziciel zabija wtedy Covenanta i próbuje zniszczyć Łuk Czasu za pomocą dzikiej magii. Jednak duch Covenanta blokuje jego atak: w sposób podobny do doświadczenia oczyszczenia Ogniem Przeklętym, moc dzikiej magii sprawia Covenantowi ból, ale mu nie szkodzi, a w rzeczywistości czyni go potężniejszym z każdym atakiem. (Covenant wyjaśnia później: „Biały Koszt zrobił jedyną rzecz, której ja nie potrafiłem: wypalił jad”). Zdolność Covenanta do ingerowania w ten sposób ujawnia się jako konsekwencja złamania Prawa Życia i wypełnienie przepowiedni Pana Mhorama („Ty jesteś białym złotem”). Niezdolny do zrozumienia tego, Pan Biały Koszt kontynuuje ataki na ducha Covenanta, dopóki nie znika, wyczerpany całkowicie z mocy. Linden Avery bierze wtedy pierścień z białego złota i używa go, by związać Vaina z Findailem. Linden w ten sposób tworzy nową Laskę Prawa, łącząc sztywność i strukturę wiedzy ur-viliów z czystą i wolną Mocą Ziemi Elohim. Następnie, łącząc nową Laskę z mocą dzikiej magii, uzdrawia Ziemię ze Słonecznego Przekleństwa. Oddając Laskę Olbrzymom, by zanieśli ją do Sundera i Hollian, Linden znika. W limbo między światami Covenant mówi do niej i wyjaśnia, jak pokonał Białokosa, oraz zapewnienia ją, że ich miłość przetrwa zarówno czas, jak i śmierć. Linden budzi się w „rzeczywistym” świecie, znajdując Covenanta martwego, jak się spodziewała, ale cieszy się z wiedzy, że dzięki jego miłości odkupiła zarówno siebie, jak i Ziemię. Na samym końcu książki Linden zabiera ślubny pierścień z białego złota Covenanta.


Antonio di Benedetto w dziele „Mundo animal” wykorzystuje wspaniały język, co upodabnia jego twórczość do stylu Kafki. Opowiadania te przedstawiają pewnego siebie narratora, który w logiczny sposób analizuje zachowanie zwierząt.[sep]Motyw zwierzęcy jest prawdopodobnie najstarszym w literaturze. Jaskiniowcy opowiadali historie o polowaniach, o mówiących zwierzętach i prawdopodobnie o bogach o zwierzęcej postaci. Pierwsza księga Biblii umieszcza węża w raju, mądrze rozmawiającego z pierwszym mężczyzną i pierwszą kobietą. Klasyczni autorzy, tacy jak Lukian i Apulejusz, pisali satyry, w których wyniośli ludzie zamieniali się w niskie zwierzęta, na przykład w osła. William Shakespeare stworzył własnego niezapomnianego osła, a Miguel de Cervantes miał swoje bystre, mówiące psy. W naszym wieku Franz Kafka przedstawił wygłoszone przez wyrafinowaną małpę mądre przemówienie do akademii naukowej. Prawdopodobnie żaden pisarz, który ceni się w swoim fachu, nie zabrał się kiedykolwiek za ten motyw. Mało znanym, ale fascynującym wkładem w tę tradycję jest „Mundo animal”, czyli „Świat zwierząt”, argentyńskiego autora Antonia di Benedetto. Jest on dziwnie odmienny od swoich słynnych poprzedników. Kafka na przykład robi na czytelniku wrażenie uderzającą koncepcją artystyczną, sprytną logiką i wspaniałym językiem w każdym opowiadaniu. Opowiadania di Benedetto nie robią takiego wrażenia. Napisane językiem potocznym, a nawet celowo niezręcznym, przedstawiają zdezorientowanego i dręczonego narratora, który, męczony tajemniczymi wyrzutami sumienia, w jakiś niejasny sposób wiąże się ze zwierzęciem lub całą grupą zwierząt. One wkraczają w jego duszę, popychają go do szału lub uwalniają go od jego obsesji. Często opowiadanie opiera się na grze słów, zniekształconej baśni lub nielogicznym skojarzeniu. Choć samo w sobie nie jest spektakularne, każde opowiadanie dodaje się do poprzedniego, tworząc rosnące poczucie zagłady. W ten sposób, opowiadanie po opowiadaniu, czytelnik zostaje wplątany w przerażającą, halucynacyjną sferę skojarzeń; świat, który uważał za ludzki, zostaje przekształcony w Świat Zwierząt.