Pierwsza skarżąca, pani Floare Cacuci, urodziła się 2 marca 1939 r. i mieszka w Oradei. Jest ekspertem księgowym oraz właścicielką i dyrektor generalną drugiej skarżącej, S.C. Virra & Cont Pad SRL, spółki jednoosobowej z siedzibą w Oradei. Obie skarżące były członkiniami Rumuńskiego Instytutu Ekspertów Rachunkowych i Certyfikowanych Księgowych (Corpul experților contabili și contabililor autorizați din România). 30 lipca 2001 r. wydział kryminalny Komendy Powiatowej Policji w Bihor zlecił sporządzenie ekspertyzy księgowej w sprawie karnej, którą rozpatrywał. Pierwsza skarżąca została powołana do sporządzenia tego raportu, który dotyczył szkody majątkowej w budżecie państwa w wysokości 22 143 258 699 rumuńskich lejów (ROL), rzekomo wyrządzonej przez S.C. T.P. SRL, spółkę prywatną. Wynagrodzenie pierwszej skarżącej związane z tą ekspertyzą wyniosło 497 250 000 ROL.

Twierdząc, że nie otrzymała pełnego wynagrodzenia za raport, 25 stycznia 2004 r. pierwsza skarżąca złożyła w policji powiatowej jedynie około dziewięćdziesiąt stron raportu, który w rzeczywistości liczył ponad pięćset stron. Złożyła jedynie wnioski z raportu. Załączniki uzasadniające wnioski nie zostały więc dołączone wówczas, lecz w późniejszym terminie (patrz punkt 22 poniżej).

Pierwsza skarżąca twierdziła, że gdy zapytana przez policję o oddanie pozostałych stron raportu, odpowiedziała, że raport znajduje się w jej komputerze i że, ponieważ nie otrzymała za niego żadnej zapłaty, nie jest w stanie go wydrukować, ponieważ jest on bardzo długi. 25 marca 2005 r. pierwsza skarżąca wraz z dwoma innymi ekspertami księgowymi została powołana przez Sąd Rejonowy w Oradei do sporządzenia ekspertyzy księgowej w sprawie karnej dotyczącej oszustwa podatkowego, fałszerstwa i używania sfałszowanych dokumentów – czynów rzekomo popełnionych przez dwie osoby trzecie, M.G.S. i C.V.C., w ich charakterze menedżerów dwóch spółek prywatnych. Powołano również czwartego eksperta, który pomagał M.G.S. i C.V.C., do udziału w sporządzeniu raportu.

Wnioski z raportu, złożonego 15 września 2005 r. przez trzech ekspertów i z którymi zgodził się ekspert asystujący, stwierdzały, że działalność menedżerska M.G.S. nie wyrządziła szkody w budżecie państwa. M.G.S. i C.V.C. zostali uniewinnieni 7 grudnia 2005 r. przez Sąd Rejonowy w Oradei. Wyrok ten został później podtrzymany przez Sąd Okręgowy w Bihor 28 maja 2007 r. na skutek odwołania oraz przez Sąd Apelacyjny w Oradei 22 maja 2008 r. w postępowaniu kasacyjnym. 18 października 2005 r. prokuratura przy Sądzie Rejonowym w Oradei zaproponowała wszczęcie z urzędu śledztwa karnego przeciwko pierwszej skarżącej w związku z czynem fałszerstwa intelektualnego (fals intelectual, zdefiniowanym w art. 289 Kodeksu Karnego) w związku z drugą ekspertyzą księgową. Prokurator zauważył, że raport opierał się wyłącznie na dokumentach dostarczonych przez M.G.S., mimo że stwierdzał w nim, że konsultowano akta sprawy sądu rejonowego. W aktach sprawy nie było żadnego wniosku od żadnego z ekspertów o konsultację akt lub uzyskanie ich kopii. Wnioski z raportu nie opierały się więc na wszystkich dokumentach znajdujących się w aktach, mimo stwierdzeń w raporcie. Propozycja prokuratora dotyczyła również dwóch innych ekspertów księgowych, którzy byli badani w związku z tym samym czynem co pierwsza skarżąca. Propozycja wszczęcia śledztwa karnego w sprawie pierwszej skarżącej została potwierdzona przez prokuraturę 19 października 2005 r. 20 października 2005 r. prokuratura przy Sądzie Rejonowym w Oradei złożyła wniosek do sądu, prosząc o wydanie nakazu przeszukania mieszkania pierwszej skarżącej.

Prokurator argumentował, że istnieje uzasadnione podejrzenie, że skarżąca popełniła fałszerstwo intelektualne podczas sporządzania drugiej ekspertyzy księgowej, aby pomóc jednemu z oskarżonych, M.G.S., uniknąć śledztwa. Podstawą tego podejrzenia były: wnioski z raportu sprzeczne z wnioskami poprzedniego raportu, który został sporządzony przez innego eksperta księgowego podczas śledztwa karnego; cele raportu zaproponowane przez M.G.S. zostały najprawdopodobniej skopiowane i wklejone do samego raportu, przy czym oba dokumenty miały te same ustawienia strony, słownictwo, błędy ortograficzne i gramatyczne; oraz brak dowodu na to, że pierwsza skarżąca kiedykolwiek studiowała akta sprawy w archiwach sądu lub żądała kopii dokumentów w celu sporządzenia ekspertyzy, w związku z czym raport prawdopodobnie opierał się wyłącznie na informacjach dostarczonych przez M.G.S.

Prokurator stwierdził również, że zgodnie z decyzją z 19 października 2005 r., śledztwo karne zostało już wszczęte w sprawie pierwszej skarżącej w związku z fałszerstwem intelektualnym.

Prokurator dodatkowo złożył, że ważne dowody związane ze sporządzeniem drugiej ekspertyzy – takie jak komputer, drukarka, pliki i dokumenty (zarówno w formie papierowej, jak i na dysku) – można uzyskać z mieszkania pierwszej skarżącej. Tego samego dnia Sąd Rejonowy w Oradei – rozpoznający sprawę w składzie jednego sędziego, sędziego F.P. – uwzględnił wniosek prokuratora i wydał nakaz przeszukania mieszkania pierwszej skarżącej, w celu odkrycia dowodów dotyczących rzekomego czynu fałszerstwa intelektualnego. Zgodnie z odpowiednim prawem krajowym, decyzja została podjęta na posiedzeniu niejawnym, w obecności prokuratora i bez wzywania stron.

Nakaz miał obowiązywać przez trzy dni, przy czym sąd stwierdził, że przeszukanie ma zostać przeprowadzone z zachowaniem art. 101, 103-108 i 111 rumuńskiego Kodeksu Postępowania Karnego (dalej „KPK” – patrz punkt 46 poniżej). Brzmiał on następująco:

„Na podstawie art. 100 KPK, w view wniosku prokuratora z dnia 20 października 2005 r. i przeprowadzonych czynności śledczych, a mianowicie: protokołów poświadczających decyzję prokuratora o wszczęciu śledztwa karnego z urzędu, potwierdzenia propozycji wszczęcia śledztwa karnego przeciwko Cacuci Floare w związku z czynem fałszerstwa intelektualnego określonym w art. 289 Kodeksu Karnego oraz ekspertyz znajdujących się w aktach, [sąd] zezwala na przeprowadzenie przeszukania mieszkania (percheziție domiciliară) w miejscu zamieszkania podejrzanej, [podejrzanej będącej] Cacuci Floare, córki ..., urodzonej ..., w Oradea, ..., w okręgu Bihor.

Przeszukanie ma zostać przeprowadzone z zachowaniem art. 101, 103-108 i 111 KPK.

Niniejszy nakaz obowiązuje przez trzy dni od dnia wydania.

Wydane na posiedzeniu niejawnym 20 października 2005 r. o godz. 15:00”.

Zgodnie z twierdzeniem pierwszej skarżącej, 21 października 2005 r., gdy była na ulicy, tuż po wyjściu z domu, została zatrzymana przez policjanta, który poinformował ją, że posiada nakaz przeszukania jej mieszkania. Pierwsza skarżąca poprosiła o asystę adwokata. Policjant wtedy przeszukał jej torebkę, z której zajął kilka dokumentów osobistych, w tym pomarańczowy notatnik zawierający różne numery telefonów. Następnie prokurator wszedł do mieszkania pierwszej skarżącej w celu przeprowadzenia przeszukania, w towarzystwie trzech policjantów, z których jeden był specjalistą ds. technologii informatycznych (IT). Zgodnie z wersją wydarzeń przedstawioną przez Rząd – popartą dokumentami w aktach, wydanymi przez organy śledcze (patrz punkt 42 poniżej) – przeszukanie torebki przeprowadzono wewnątrz mieszkania pierwszej skarżącej. Adwokat pierwszej skarżącej przybył na początku przeszukania, a mianowicie około dziesięć minut po zatrzymaniu pierwszej skarżącej na ulicy (patrz punkt 13 powyżej); dwóch świadków asystujących, którzy byli sąsiadami pierwszej skarżącej, również było obecnych podczas przeszukania. Notatki prokuratora w protokole przeszukania sporządzonym wówczas w miejscu zamieszkania pierwszej skarżącej stwierdzają, że poproszono pierwszą skarżącą o wydanie przedmiotów użytych do popełnienia rzekomego czynu fałszerstwa intelektualnego, a mianowicie komputera, drukarki i dokumentów, na których opierała się druga ekspertyza (art. 96-99 KPK, patrz punkt 45 poniżej). Pierwsza skarżąca potwierdziła istnienie takich przedmiotów w swoim miejscu zamieszkania.

Zgodnie z protokołem przeszukania, na pierwszym piętrze budynku znajdowało się biuro pierwszej skarżącej, gdzie twierdziła, że przechowuje przedmioty, o które wnioskowano, oraz inne przedmioty niezbędne do wykonywania jej obowiązków zawodowych.

Znaleziono kilka przedmiotów i dokumentów, przy czym pierwsza skarżąca twierdziła, że wszystko należy do drugiej skarżącej. Pokazała prokuratorowi umowę najmu zawartą między nią a drugą skarżącą w zakresie korzystania z połowy nieruchomości.

Zgodnie z protokołem, zabezpieczono następujące przedmioty: jednostkę centralną komputera, jedną drukarkę, cztery teczki i dokumenty dotyczące różnych ekspertyz księgowych, jedną płytę CD, czterdzieści dwie dyskietki, pomarańczowy notatnik zawierający kilka notatek sporządzonych przez pierwszą skarżącą i numery telefonów – w tym należący do M.G.S., patrz punkt 7 powyżej – oraz puste pudełko po kartridżu do drukarki. Skarżący argumentowali, że podczas gdy kopia protokołu przeszukania wręczona im w tamtym momencie nie zawierała żadnej wzmianki o sposobie zabezpieczenia zajętych przedmiotów, kopia w aktach karnych zawierała dodatkowe informacje na stronie 4, wspomagające, że przedmioty zostały umieszczone w zapieczętowanym tekturowym pudełku oznaczonym jako MAI (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych) 15980. Na zakończenie przeszukania pierwsza skarżąca oświadczyła w obecności swojego adwokata, że złoży pisemne zastrzeżenia na późniejszym etapie. Świadkowie nie mieli zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia przeszukania. Zgodnie z protokołem przeszukanie rozpoczęło się o 8:45 i zakończyło o 12:30. 18 listopada 2005 r., na wniosek prokuratora, Sąd Rejonowy w Oradei wydał nakaz przeszukania systemu komputerowego i danych IT zajętych od skarżących 21 października 2005 r., a mianowicie jednej płyty CD i czterdziestu dwóch dyskietek. Sąd uzasadnił swoją decyzję, uznając, że istniało wystarczające wskazanie, że dane IT udowodnią, że kwestionowana ekspertyza została częściowo skopiowana z dokumentu przekazanego pierwszej skarżącej przez M.G.S. (patrz punkt 11 powyżej).

Nakaz miał obowiązywać przez trzy dni, począwszy od 21 listopada 2005 r. Zgodnie z twierdzeniem skarżącej, 18 listopada 2005 r. została wezwana do Komendy Powiatowej Policji w Klużu w celu udziału w otwarciu zapieczętowanego komputera 21 listopada 2005 r. Pojechała tam ze swoim adwokatem, gdzie zauważyli, że zapieczętowane pudełko różni się od pudełka, które zostało użyte w jej domu podczas przeszukania (patrz punkty 16-17 powyżej). W związku z tym poprosiła o wezwanie dwóch świadków, którzy byli obecni podczas przeszukania, aby poświadczyli, że pudełko jest inne, ale wniosek został odrzucony. W konsekwencji, wraz ze swoim adwokatem, postanowiła opuścić komendę policji bez udziału w procedurze otwarcia i przeszukania. 5 grudnia 2005 r. pierwsza skarżąca złożyła brakujące 497 stron z pierwszej ekspertyzy (patrz punkt 6 powyżej) do Sądu Rejonowego w Oradei, po zapłaceniu 60% jej wynagrodzenia. 8 listopada 2005 r., na podstawie art. 275-2781 KPK (patrz punkt 47 poniżej), pierwsza skarżąca złożyła skargę na przeszukanie przeprowadzone 21 października 2004 r. (patrz punkty 13-19 powyżej). Kwestionowała zarówno samo przeszukanie, jak i sposób jego przeprowadzenia.

Pierwsza skarżąca złożyła, że nakaz został wydany wyłącznie w odniesieniu do jej mieszkania, a nie w odniesieniu do siedziby drugiej skarżącej. Mimo to, przeprowadzono przeszukanie całego domu, w tym przestrzeni używanej przez drugą skarżącą. Zajęte przedmioty i dokumenty należały do drugiej skarżącej.

Pierwsza skarżąca złożyła również, że przeszukanie nie było konieczne i można go było uniknąć, gdyby poproszono ją o złożenie odpowiednich przedmiotów i dokumentów, jak określono w art. 98 KPK (patrz punkt 45 poniżej). Ponadto nie podano żadnych uzasadnień uzasadniających środek przeszukania.

Argumentowała, że granice nakazu przeszukania zostały przekroczone przez przeszukanie jej torebki, co stanowiło przeszukanie osobiste (percheziţie corporală), oraz przez fakt, że uniemożliwiono jej korzystanie z telefonu komórkowego podczas przeszukania.

Skarżyła się na sposób, w jaki zabezpieczono zajęte urządzenia elektroniczne.

Ponadto odniosła się do zajęcia różnych przedmiotów z jej domu, mianowicie „dokumentów osobistych i notatników osobistych, które nie miały związku z zarzutem karnym przeciwko niej”, konkludując, że wszystkie powyższe okoliczności stanowią dowód naruszenia jej prawa do życia prywatnego, nietykalności osobistej, tajemnicy zawodowej i prawa własności. 24 listopada 2005 r. naczelny prokurator prokuratury przy Sądzie Rejonowym w Oradei oddalił zarzuty pierwszej skarżącej, uznając, że skarga na sam środek przeszukania była niedopuszczalna, ze względu na brak konkretnych przepisów prawnych pozwalających na takie odwołanie, podczas gdy skarga dotycząca sposobu przeprowadzenia przeszukania była bezzasadna. W odniesieniu do odwołania od samego środka przeszukania prokurator uzasadnił decyzję o niedopuszczalności, stwierdzając, że nie do pomyślenia jest, aby jakikolwiek wniosek o nakaz przeszukania był debatowany w postępowaniu kontradyktoryjnym, ponieważ taka procedura uniemożliwiłaby sam cel przeszukania, a mianowicie odkrycie i zebranie konkretnych dowodów z konkretnego miejsca bez uprzedniego powiadomienia.

Prokurator stwierdził, że przeszukanie w domu skarżącej zostało przeprowadzone zgodnie z prawem. Nakaz został wydany w odniesieniu do jej miejsca zamieszkania określonego w dokumentach tożsamości. Prokurator złożył, że organy śledcze nie miały obowiązku sprawdzania, czy to miejsce zamieszkania jest również siedzibą różnych spółek prywatnych. W kwestionowanej ekspertyzie pierwsza skarżąca podała swoje dane identyfikacyjne, w tym miejsce zamieszkania, nie wspominając, że raport został wydany przez lub w imieniu drugiej skarżącej. Co więcej, podczas przeszukania pierwsza skarżąca złożyła umowę najmu zawartą między nią a drugą skarżącą dotyczącą połowy nieruchomości, bez określenia lub ustalenia, która połowa należy do której strony.

Prokurator stwierdził również, że organy śledcze były zobowiązane do zabezpieczenia wszystkich dowodów rzeczowych znalezionych w miejscu przeszukania, niezależnie od tego, kto był ich właścicielem, a że przedmioty nie należące do podejrzanego zostały zwrócone właścicielowi po zakończeniu procesu karnego. W odniesieniu do przeszukania osobistego, a mianowicie przeszukania torebki pierwszej skarżącej, prokurator złożył, że odpowiednie przepisy kryminalistyczne wyraźnie i autorytatywnie stwierdzają, że takie przeszukanie musi zostać przeprowadzone przed rozpoczęciem przeszukania mieszkania, „aby wykluczyć jakikolwiek potencjalny akt agresji wobec władz lub agresji wobec samego siebie, a także aby zlokalizować i zebrać wszelkie potencjalne corpora delicti w ten sposób ukryte przez przeszukiwaną osobę (w [tym] przypadku, dokumenty)”.

Przepisy przewidywały również, że organy śledcze są zobowiązane do uniemożliwienia osobom znajdującym się w budynku komunikowania się z osobami na zewnątrz, telefonicznie lub w inny sposób, co uzasadniało fakt, że pierwsza skarżąca została tymczasowo pozbawiona możliwości korzystania z telefonu komórkowego. W odniesieniu do sposobu zabezpieczenia zajętych urządzeń elektronicznych prokurator stwierdził, że protokół sporządzony wówczas został podpisany zarówno przez pierwszą skarżącą, jak i jej adwokata, i nie wniesiono żadnych zastrzeżeń. Jak wspomniano w protokole, jednostka centralna komputera została zabezpieczona w tekturowym pudełku z pieczęcią MSW. W każdym razie sposób zabezpieczenia zajętych przedmiotów nie mógł wpłynąć na legalność przeszukania, ale być może na ich wykorzystanie jako dowodu w postępowaniu karnym. Pierwsza skarżąca zaskarżyła tę decyzję zarówno do prokuratury przy Sądzie Okręgowym w Bihor, jak i do Sądu Rejonowego w Oradei. Nie jest jasne, czy prokuratura udzieliła jakiejkolwiek odpowiedzi na tę skargę. W każdym razie ta sama skarga została oceniona przez sądy krajowe w dwóch oddzielnych postępowaniach, opisanych poniżej. W pierwszym postępowaniu, rozpoczętym przez pierwszą skarżącą 23 grudnia 2005 r., Sąd Rejonowy w Oradei wydał wyrok 29 czerwca 2006 r., oddalając skargę pierwszej skarżącej jako niedopuszczalną w odniesieniu do samego środka przeszukania i bezzasadną w odniesieniu do sposobu jego przeprowadzenia. Sąd stwierdził, że w przypadku wniesienia aktu oskarżenia, pierwsza skarżąca będzie uprawniona do wniesienia do sądów karnych skarg dotyczących przeszukania i czynności prokuratora. Pierwsza skarżąca odwołała się. 28 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy w Bihor oddalił jej odwołanie, podtrzymując decyzję sądu pierwszej instancji. Uznał, że przeszukanie było legalne i zgodne z nakazem wydanym przez Sąd Rejonowy w Oradei. Ponadto w danym czasie pierwsza skarżąca, wspomagana przez adwokata, nie wnosiła zastrzeżeń ani do przeszukania, ani do sposobu jego przeprowadzenia.

Sąd uznał, że byłoby „nadużyciem” przeprowadzanie postępowania kontradyktoryjnego w celu debaty nad koniecznością przeszukania, zarówno przed, jak i po jego przeprowadzeniu. W drugim postępowaniu skarga wniesiona przez pierwszą skarżącą 4 stycznia 2006 r. powtórzyła te same główne argumenty, co te przedstawione w opisanym powyżej postępowaniu. W szczególności odniosła się do faktu, że granice nakazu przeszukania zostały przekroczone w następujący sposób: nakaz został wydany wyłącznie w odniesieniu do jej mieszkania, a nie w odniesieniu do siedziby drugiej skarżącej; nie istniał nakaz w odniesieniu do jej torebki lub telefonu komórkowego; pewne przedmioty, takie jak jej osobiste notatniki, zostały zajęte, mimo że nie miały związku z zarzutem karnym. Komputer został zajęty bez odpowiedniego zabezpieczenia, w związku z czym pierwsza skarżąca odmówiła jego odebrania w braku weryfikacji i potwierdzenia przez eksperta, że dane IT nie zostały zmienione. Pierwsza skarżąca argumentowała, że prawdziwym celem prokuratora i policji było zajęcie jej komputera w celu skopiowania 497 stron załączników do pierwszej ekspertyzy księgowej (patrz punkt 6 powyżej).

W każdym razie przeszukanie nie było konieczne, ponieważ złożyłaby wszystkie wymagane przedmioty i dokumenty, gdyby o to poproszono. Skarga została przekazana do rozpoznania jednemu sędziemu, sędziemu F.P., która 21 lutego 2006 r. zwróciła się o wyłączenie się ze sprawy, ponieważ to ona zbadała i zatwierdziła wniosek o nakaz przeszukania 20 października 2005 r. (patrz punkt 12 powyżej).

Wniosek ten został oddalony przez Przewodniczącego Sądu Rejonowego w Oradei tego samego dnia. Zauważono, że pierwsza skarżąca wyraźnie potwierdziła, że nie kwestionuje samego środka przeszukania, ale sposób jego przeprowadzenia. W takich okolicznościach nie było powodu, aby sędzia F.P. wycofała się ze sprawy. W kontekście drugiego postępowania, 28 czerwca 2006 r. pierwsza skarżąca wniosła wniosek o zakwestionowanie konstytucyjności przepisów art. 100 § 4 KPK (patrz punkt 46 poniżej). Twierdziła, że kwestionowane przepisy naruszają prawa obrony, prawo do rzetelnego procesu i prawo do skutecznego środka zaskarżenia, ponieważ odmawia się stronie prawa do udziału w postępowaniu i kwestionowania środka przeszukania. Wniosek został rozpatrzony przez Rumuński Sąd Konstytucyjny („Sąd Konstytucyjny”), który wydał wyrok 30 listopada 2006 r., oddalając zarzut jako bezzasadny. Sąd Konstytucyjny uznał w pierwszej kolejności, że konstytucyjność kwestionowanych przepisów została już zbadana i uznana za zgodną z Konstytucją (sąd odniósł się do swojej decyzji z 21 października 2004 r., opisanej w punkcie 52 poniżej). Sąd powtórzył, że tylko ustawodawca może dyktować jurysdykcję sądów krajowych i procedurę sądową.

Ponadto Sąd Konstytucyjny stwierdził, że wydanie nakazu przeszukania jest środkiem procesowym, a nie procesem w sobie, i dlatego wzywanie stron nie jest obowiązkowe, tym bardziej że przeszukanie jest przeprowadzane w obecności stron zainteresowanych i/lub ich przedstawiciela. Co więcej, strony zainteresowane mają do dyspozycji kilka okazji i środków do kwestionowania wszelkich środków podjętych podczas śledztwa karnego lub procesu karnego. Sprawa została odesłana do Sądu Rejonowego w Oradei, który wydał wyrok 31 stycznia 2007 r., oddalając skargę pierwszej skarżącej. Sąd zauważył, że podobne roszczenie wniesione przez pierwszą skarżącą w innym postępowaniu zostało już oddalone prawomocnym wyrokiem (patrz punkt 31 powyżej).

Sąd stwierdził dalej, że przeszukanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa krajowego i w obecności prokuratora, skarżącej i jej adwokata, a w danym czasie nie wniesiono żadnych zastrzeżeń.

Wydaje się, że decyzja ta nie została zaskarżona przez pierwszą skarżącą. W styczniu 2006 r. druga skarżąca została skreślona z listy Rumuńskiego Instytutu Ekspertów Rachunkowych i Certyfikowanych Księgowych; pierwsza skarżąca została usunięta z listy od stycznia 2006 r. do 7 kwietnia 2010 r., rzekomo w wyniku śledztwa karnego przeciwko niej. Pierwsza skarżąca została oskarżona 27 września 2009 r. o krzywoprzysięstwo jako świadek w procesie karnym, pomocnictwo w popełnieniu czynu (z konkretnym odniesieniem do procesu karnego dotyczącego M.G.S. i C.V.C.) oraz zniszczenie (materialne zmienienie, a tym samym unieważnienie) dowodów.

Akt oskarżenia odnosił się do przedmiotów zajętych podczas przeszukania z 21 października 2005 r., mianowicie dokumentów dotyczących ekspertyz księgowych wydanych przez pierwszą skarżącą i istotnych dla kilku postępowań karnych przeciwko różnym podejrzanym (C.V.C., A.D., F.K., G.P.); prokurator uznał, że takie dokumenty zostały zatrzymane przez pierwszą skarżącą w celu utrudnienia wymiaru sprawiedliwości.

W akcie oskarżenia stwierdzono, że postępowanie karne przeciwko dwóm innym ekspertom księgowym (patrz punkt 9 powyżej) ma zostać zakończone (scoatere de sub urmărire penală). Wyrokiem z 30 listopada 2010 r. Sąd Rejonowy w Oradei uniewinnił pierwszą skarżącą od wszystkich zarzutów.

W odniesieniu do zarzutu krzywoprzysięstwa sąd stwierdził, że taki zarzut jest istotny, gdy ekspert został wezwany przed sąd w celu złożenia zeznań ustnych, co nie miało miejsca w przypadku pierwszej skarżącej. W odniesieniu do dowodów pisemnych złożonych przez pierwszą skarżącą w formie ekspertyzy księgowej sąd stwierdził, że raport był zbiorową pracą wykonaną przez trzech ekspertów powołanych w sprawie. Nawet jeśli dowody wykazałyby, że tylko jeden z ekspertów osobiście studiował akta w archiwach sądu, nie można wywnioskować, że praca została wykonana wyłącznie przez pierwszą skarżącą i w braku rozważenia wszystkich istotnych dokumentów i konsultacji z innymi ekspertami.

Sąd stwierdził dalej, że nie ma wystarczających dowodów, by pierwsza skarżąca faworyzowała M.G.S. Ekspertyza księgowa została sporządzona z innymi ekspertami powołanymi w sprawie. Pierwsza skarżąca została wybrana jako ekspert w kwestionowanym postępowaniu karnym z listy sześciu ekspertów, a zatem było dla niej niemożliwe zaplanowanie pomocy M.G.S. w jakikolwiek sposób.

W odniesieniu do dokumentów znalezionych w miejscu zamieszkania pierwszej skarżącej podczas przeszukania przeprowadzonego 21 października 2005 r. sąd stwierdził, że nie znajdowały się one w jej posiadaniu nielegalnie, ponieważ wszystkie zostały jej przekazane przez policję w celu umożliwienia jej sporządzenia odpowiednich ekspertyz księgowych. Nie można więc wywnioskować, że skarżąca zatrzymała dokumenty z zamiarem utrudnienia wymiaru sprawiedliwości. Sąd zarządził, że cały sprzęt IT zajęty od pierwszej skarżącej zostanie jej zwrócony po uprawomocnieniu się wyroku. Wyrokiem z 21 kwietnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Oradei oddalił odwołanie wniesione przez prokuratora i podtrzymał wyrok sądu pierwszej instancji, stwierdzając zasadniczo, że domniemanie niewinności w odniesieniu do pierwszej skarżącej nie zostało obalone. Jedyna opinia odrębna Sądu Apelacyjnego w Oradei uważała, że sprawa powinna zostać przekazana do sądu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, ponieważ wyrok pierwszej instancji lacked odpowiedniego uzasadnienia. Pierwsza skarżąca złożyła kilka zawiadomień o popełnieniu przestępstwa przeciwko odpowiednim prokuratorom i policjantom, którzy zlecili i przeprowadzili przeszukanie z 21 października 2005 r., do różnych organów krajowych (Senat Rumunii, Wysoka Rada Sądownictwa i Ministerstwo Spraw Wewnętrznych), oskarżając ich o nadużycie władzy za przeprowadzenie przeszukania z naruszeniem art. 100-111 KPK (patrz punkt 46 poniżej). Powtórzyła swoje argumenty: specjalny nakaz i oddzielny protokół były potrzebne do przeszukania osobistego (art. 106), a inny nakaz był konieczny do przeszukania siedziby spółki (art. 111). Te skargi zostały połączone i ocenione w jednym aktach sprawy, będąc oddalone jako bezzasadne przez Sąd Apelacyjny w Oradei 20 września 2006 r. Sąd podtrzymał decyzję prokuratora. W odniesieniu do skargi dotyczącej przeszukania osobistego stwierdził, że przeszukanie torebki skarżącej zostało przeprowadzone w jej domu, jako wstępny krok rzeczywistego środka przeszukania. Ponadto nakaz przeszukania mieszkania został wydany w odniesieniu do adresu, a nie do osoby lub spółki. Sąd uznał, że wszystkie skargi były bezzasadne.

Decyzja ta została podtrzymana przez Wysoki Sąd Kasacyjny i Sprawiedliwości 10 listopada 2006 r. Pierwsza skarżąca złożyła również do Trybunału kopię innego niedatowanego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, które było skierowane do prokuratury przy Wysokim Sądzie Kasacyjnym i Sprawiedliwości. W zawiadomieniu pierwsza skarżąca twierdziła, że protokół przeszukania został sfałszowany w odniesieniu do sposobu zabezpieczenia komputera (patrz punkty 16-17 powyżej). Stwierdziła również, że w pewnym momencie po przeszukaniu zauważyła, że dane na jej komputerze dotyczące różnych ekspertyz księgowych, które sporządziła, zostały zmienione na komendzie policji, aby dostarczyć dowody obciążające ją.

W braku numeru rejestracyjnego lub odniesienia do numeru sprawy krajowej, nie jest jasne, czy i kiedy to zawiadomienie zostało złożone do organów krajowych; zakładając, że tak, nie jest równie jasne, czy pierwsza skarżąca otrzymała jakąkolwiek odpowiedź.


Skarżący byli lub nadal są osadzeni w więzieniu na Chios, albo w areszcie tymczasowym, albo odbywając kary pozbawienia wolności. Skarżący od pierwszego do piątego oraz dziesiąty i trzynasty zostali umieszczeni w celi nr 9, skarżący od szóstego do dziewiątego oraz jedenasty i dwunasty zostali umieszczeni w celi nr 5, a czternasty skarżący został umieszczony w celi nr 3. Piąty skarżący został przeniesiony do więzienia Korydallos 10 września 2013 r., siódmy skarżący został zwolniony 29 października 2013 r., a dziewiąty skarżący został zwolniony 4 września 2013 r. Skarżący podali, że więzienie na Chios było przepełnione, w wyniku czego każdemu osadzonemu przypadało około 2 m kw. przestrzeni osobistej. Więzienie składało się z sześciu cel, w których znajdowało się piętnaście łóżek i pięć materacy na podłodze, oraz trzech cel, w których znajdowało się po dziesięć łóżek. Jeśli chodzi o cele, w których przebywali skarżący, ich wymiary były następujące: cela nr 3 miała 10 m kw. i pomieściła sześciu osadzonych, cela nr 5 miała 40 m kw. i pomieściła dwudziestu osadzonych, a cela nr 9 miała 20 m kw. i pomieściła dziesięciu osadzonych. Szósty, ósmy i dziewiąty skarżący spali na podłodze, co było standardową praktyką również w przypadku innych osadzonych. Skarżący wskazali, że toalety w celach nie były oddzielone od reszty pomieszczenia oraz że nie było ciepłej wody. Brud w celach, oprócz przepełnienia, narażał osadzonych na choroby zakaźne i powodował różne problemy psychiczne, w zakresie których nie zapewniono leczenia. Osadzeni nie mieli dostępu do odpowiedniej opieki dentystycznej. Skarżący podkreślili, że więźniowie nie byli wystarczająco oddzielani ze względu na stan zdrowia lub na to, czy przebywali w areszcie tymczasowym, czy odbywali karę pozbawienia wolności, jak wymagano tego w Kodeksie karnym. Skarżący twierdzili również, że byli zamknięci w celach przez szesnaście do siedemnastu godzin dziennie, bez dostępu do jakichkolwiek zajęć rekreacyjnych lub edukacyjnych. Posiłki, które były niewystarczające i niskiej jakości, były wydawane w celach i spożywane na łóżkach. 29 sierpnia 2013 r. skarżący złożyli skargę do Zarządu Więzienia, argumentując, że warunki ich uwięzienia są bardzo złe, ale nie otrzymali żadnej odpowiedzi. Rząd podał, że więzienie na Chios składało się z dziewięciu cel, każdej wyposażonej w stół, stołki, lodówkę, kuchenki, szafy i telewizor. Cele były wystarczająco wentylowane i ogrzewane oraz miały odpowiednie oświetlenie naturalne. Ponadto były one regularnie czyszczone i dezynfekowane. Co do przepełnienia więzienia, Rząd argumentował, że w momencie złożenia przez skarżących skargi do Trybunału więzienie pomieściło 142 osadzonych, co tylko nieznacznie przekraczało jego pojemność wynoszącą 120 miejsc. Wszyscy osadzeni mieli dostęp do odpowiedniej opieki medycznej świadczonej przez lekarza więziennego. W razie nagłego wypadku lub gdy wystąpił poważny incydent, osadzeni byli przewożeni do Szpitala Ogólnego na Chios lub do Szpitala Więziennego Korydallos w Atenach. Osoby cierpiące na choroby zakaźne były przetrzymywane oddzielnie lub przewożone do szpitala. Rząd dostarczył informacji pokazujących, że niektórzy z skarżących mieli konsultacje lekarskie z powodu różnych dolegliwości. Było dostępnych pięćdziesiąt miejsc dla osadzonych, którzy chcieli pracować. Ponadto osadzeni mieli możliwość uczestniczenia w programach edukacyjnych lub innych zajęciach rekreacyjnych, które były organizowane od czasu do czasu. Większość skarżących wzięła udział w niektórych kursach edukacyjnych. Jeśli chodzi o posiłki więźniów, Rząd przedłożył menu z tygodnia wybranego losowo, aby wykazać, że posiłki były urozmaicone.


Skarżąca urodziła się w 1940 r. w Troschenreuth, w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej (NRD), i mieszka w Bayreuth. Skarżąca jest naturalną i jedyną córką pana A.W., który uznał ojcostwo w 1951 r. Mieszkała na terytorium byłej NRD do 1984 r., podczas gdy jej ojciec mieszkał w Republice Federalnej Niemiec (RFN), pozostając w związku małżeńskim. W tym okresie ojciec i córka korespondowali regularnie. W latach 1954–1959 skarżąca odwiedzała również swojego ojca i jego żonę raz w roku. Po uzyskaniu w 1984 r. zezwolenia na wyjazd dla siebie, męża i młodszej córki, skarżąca opuściła NRD i przeprowadziła się do Bawarii. Następnie skarżąca odwiedzała ojca regularnie do 2007 r. Zmarł on 4 stycznia 2009 r. 14 stycznia 2009 r. skarżąca złożyła wniosek do Sądu Rejonowego w Memmingen o prawo do zarządzania spadkiem po ojcu, twierdząc, że żona jej ojca jest niezdolna do ochrony spadku przysługującego skarżącej ze względu na ciężką chorobę, oraz powiadomiła Sąd Rejonowy o swoich roszczeniach spadkowych. Ponadto poprosiła o otrzymanie kopii wszystkich dokumentów dotyczących spadku. Twierdziła, że w latach 2002–2007 regularnie odwiedzała ojca w jego domu opieki i rozmawiała z nim telefonicznie. Następnie jej własny stan zdrowia uniemożliwił jej odwiedziny. Rozmowy telefoniczne były niemożliwe, ponieważ stan zdrowia jej ojca sprawił, że nie był już w stanie korzystać z telefonu. Dom opieki posiadał jej adres i numer telefonu oraz dzwonił do niej kilkakrotnie. Decyzją z 28 stycznia 2009 r. Sąd Rejonowy w Memmingen oddalił wniosek skarżącej, ponieważ nie było żadnych wskazań, że żona ojca skarżącej nie jest w stanie chronić spadku. Ponadto, urodziwszy się przed 1 lipca 1949 r. i tym samym nie będąc spadkobiercą ustawowym, nie miała prawa do otrzymywania kopii dokumentów dotyczących spadku. 6 lutego 2009 r. skarżąca odwołała się do Sądu Okręgowego w Memmingen, argumentując w szczególności, że potrzebuje uprawnień do zarządzania spadkiem, ponieważ żona jej ojca cierpi na demencję, oraz że jest spadkobiercą ustawowym, ponieważ jest naturalną córką swojego ojca. Decyzją z 23 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy w Memmingen utrzymał w mocy decyzję Sądu Rejonowego odmawiającą jej prawa do zarządzania spadkiem po ojcu, stwierdzając, że skarżąca nie jest spadkobiercą ustawowym i tym samym nie ma prawa do wniesienia wniosku. Sąd Okręgowy powołał się na pierwsze zdanie § 12 ust. 10 pkt 2 ustawy o dzieciach urodzonych poza małżeństwem (status prawny) z 19 sierpnia 1969 r. (patrz poniższy paragraf 15) oraz na orzeczenie Federalnego Trybunału Konstytucyjnego z 8 grudnia 1976 r., w którym to przepisu uznano za zgodny z Ustawą Zasadniczą (patrz poniższy paragraf 16). 8 marca 2009 r. skarżąca wniosła apelację do Sądu Wyższego w Monachium, argumentując, że stosowanie pierwszego zdania § 12 ust. 10 pkt 2 ustawy o dzieciach urodzonych poza małżeństwem (status prawny) dyskryminuje ją i narusza jej prawa spadkowe, a zatem nie jest zgodne z Ustawą Zasadniczą. Skarżąca wskazała, że w jej przypadku nie ma potrzeby ochrony uzasadnionych oczekiwań zmarłego lub innych spadkobierców, ponieważ była jedyną córką swojego ojca, a jej ojciec żył w separacji z żoną przez ponad dziesięć lat w chwili śmierci. Ponadto przy interpretacji Ustawy Zasadniczej należy uwzględniać zmiany kulturowe i społeczne w społeczeństwie. Decyzją z 14 maja 2009 r. Sąd Wyższy w Monachium oddalił apelację skarżącej z powodu związania orzecznictwem Federalnego Trybunału Konstytucyjnego, w którym pierwsze zdanie § 12 ust. 10 pkt 2 ustawy o dzieciach urodzonych poza małżeństwem (status prawny) zostało uznane za zgodne z Ustawą Zasadniczą. W ocenie Sądu Wyższego przepis ten nie stoi w sprzeczności z Ustawą Zasadniczą, mimo zjednoczenia Niemiec, co stwierdził Federalny Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 20 listopada 2003 r. (sygn. akt 1 BvR 2257/03). 17 lipca 2009 r. skarżąca złożyła skargę konstytucyjną do Federalnego Trybunału Konstytucyjnego, powołując się na dyskryminację w wyniku stosowania wspomnianego przepisu. Według niej nie było żadnych widocznych powodów, dla których dzieci urodzone poza małżeństwem powinny być traktowane inaczej niż dzieci urodzone w małżeństwie. Było to szczególnie prawdziwe w jej przypadku, ponieważ była jedynym dzieckiem swojego ojca. Skarżąca argumentowała, że Sąd Wyższy w Monachium, rozpoznając apelację, musiał respektować art. 6 ust. 5 Ustawy Zasadniczej, który przewiduje, że dzieciom urodzonym poza małżeństwem ustawodawstwo musi zapewnić te same możliwości rozwoju fizycznego i psychicznego oraz pozycji w społeczeństwie, co cieszą się nimi dzieci urodzone w małżeństwie. Ten przepis zabraniał uogólnionego stosowania pierwszego zdania § 12 ust. 10 pkt 2 ustawy o dzieciach urodzonych poza małżeństwem (status prawny). Decyzją z 8 grudnia 2009 r. Federalny Trybunał Konstytucyjny odmówił rozpoznania skargi, uznając ją za niedopuszczalną z powodu niewystarczającego uzasadnienia (nr 1 BvR 2021/09). Trybunał zauważył w szczególności, że skarżąca nie odniosła się w wystarczającym stopniu do argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Wyższego w Monachium. Ponieważ skarżąca kwestionowała ważność pierwszego zdania § 12 ust. 10 pkt 2 ustawy o dzieciach urodzonych poza małżeństwem (status prawny), która została wcześniej uznana za zgodną z prawem przez Federalny Trybunał Konstytucyjny, była zobowiązana do podania dalszych powodów, czego nie uczyniła.


Skarżący urodził się w 1971 roku. Obecnie odbywa karę w więzieniu w Panamie. W wyniku operacji pod przykryciem zorganizowanej przez policję z udziałem dwóch agentów, skarżący oraz obywatel Holandii, V.D.P., zostali aresztowani pod zarzutem handlu narkotykami. W listopadzie 2002 roku prokuratura przy Sądzie Apelacyjnym w Timișoarze skierowała skarżącego i jego współoskarżonego do rozprawy w sprawie handlu narkotykami, a sprawa została zarejestrowana w Sądzie Okręgowym w Arad. Pełnomocnik skarżącego zwrócił się do sądu o przesłuchanie agentów. Jego wniosek został odrzucony z powodu ochrony anonimowości agentów. Na skutek kolejnego wniosku złożonego przez pełnomocnika skarżącego, 5 marca 2003 roku sąd nakazał prokuraturze przedłożenie upoważnień wydanych dla operacji pod przykryciem. Pełnomocnik skarżącego twierdził, że jego klient dopuścił się przestępstwa narkotykowego dopiero po tym, jak został do tego sprowokowany przez policyjnych agentów. 9 kwietnia 2003 roku Sąd Okręgowy w Arad uznał skarżącego za winnego handlu narkotykami i skazał go na trzy lata pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy wymierzył łagodną karę w świetle dobrego zachowania skarżącego po aresztowaniu oraz faktu, że przyznał się do winy. Sąd oparł wyrok na raporcie sporządzonym przez agentów po zatrzymaniu skarżącego na gorącym uczynku, a także na protokole przeszukania oraz zeznaniach złożonych przez skarżącego i jego współoskarżonego. Skarżący odwołał się, powołując się między innymi na to, że agent przekroczył dozwolone granice dochodzenia, prowokując go do sprzedaży narkotyków. Decyzją z 25 czerwca 2003 roku Sąd Apelacyjny w Timișoarze zwiększył wymiar kary pozbawienia wolności do dziesięciu lat. Uznał, że dobre zachowanie skarżącego po popełnieniu przestępstwa nie może uzasadniać łagodnej kary. Skarżący wniósł skargę kasacyjną. W uzasadnieniu skargi nie skarżył się na bezprawność skazania, lecz jedynie na długość kary. Wniósł o wymierzenie łagodniejszej kary i w konsekwencji o uchylenie decyzji Sądu Apelacyjnego w Timișoarze oraz utrzymanie w mocy wyroku Sądu Okręgowego w Arad, którym został skazany na zaledwie trzy lata więzienia. Ostateczną decyzją z 27 listopada 2003 roku Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną skarżącego jako bezzasadną. Skarżący był przetrzymywany w więzieniu Jilawa w okresie od 25 lipca 2003 roku do 6 stycznia 2004 roku. Skarżący twierdził, że był przetrzymywany w złych warunkach sanitarnych w przepełnionych celach. Dostarczana woda była bardzo niskiej jakości, miała żółty kolor, brzydki zapach i zawierała robaki. Czasami nie było wody – ani do picia, ani do toalety. Jedzenie również było bardzo niskiej jakości. Rząd twierdził, że dokumenty przechowywane przez władze więzienne dotyczące wielkości cel i ich obłożenia nie są już dostępne, ponieważ archiwa z tego okresu zostały zniszczone na mocy prawa krajowego. Jednakże, w odniesieniu do ogólnych warunków osadzenia w więzieniu Jilawa Rząd podał, że każda cela była wyposażona w dwie toalety tureckie podłączone do sieci wodociągowej i oddzielone od reszty pokoju ścianą. Można było wpuszczać świeże powietrze, otwierając okno w każdej celi. Więźniom pozwolono na jeden gorący prysznic tygodniowo we wspólnych łazienkach znajdujących się w każdym sektorze więzienia (dostępnych było od dziewiętnastu do dwudziestu trzech pryszniców). Skarżący mógł wychodzić z celi na spacer przez trzydzieści minut każdego dnia.


Skarżący urodzili się odpowiednio w 1977, 1972 i 1987 roku oraz przed skazaniem mieszkali w Krasnojarsku, Czeboksarach i obwodzie wołogodzkim. Okoliczności spraw, przedstawione przez strony, można streścić następująco. 3 maja 2013 r. skarżący został aresztowany w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa. 4 maja 2013 r. Sąd Rejonowy w Krasnojarsku („Sąd Rejonowy”) zastosował wobec skarżącego tymczasowe aresztowanie. 11 czerwca i 11 listopada 2013 r. oraz 14 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy przedłużył areszt tymczasowy skarżącego odpowiednio do 30 listopada 2013 r., 28 lutego i 28 maja 2014 r. 4 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego rozboju i skazał go na trzy lata i sześć miesięcy pozbawienia wolności. Skarżący wniósł apelację. Podczas rozpraw przed Sądem Rejonowym w dniach 11 czerwca, 26 lipca, 1 października i 11 listopada 2013 r. oraz 14 lutego, 14, 21 i 27 marca oraz 2, 3 i 4 kwietnia 2014 r. skarżący przebywał w metalowej klatce. 23 czerwca 2015 r. Sąd Krajowy w Krasnojarsku utrzymał w mocy wyrok z 4 kwietnia 2014 r. 30 czerwca 2011 r. Miejski Sąd w Nowoczeboksarsku w Republice Czuwaskiej uznał skarżącego za winnego przywłaszczenia mienia oraz nielegalnego nabycia, przechowywania, przekazania, przewozu i posiadania broni palnej oraz skazał go na cztery lata pozbawienia wolności. 11 lutego 2013 r. Sąd Rejonowy w Czeboksarach („Sąd Rejonowy”) uznał skarżącego za winnego oszustwa popełnionego poprzez nadużycie stanowiska i wymierzył mu grzywnę. 1 sierpnia 2013 r. Sąd Najwyższy Republiki Czuwaskiej obniżył wymierzoną skarżącemu grzywnę. Jednakże 18 października 2013 r. Prezydium Sądu Najwyższego Republiki Czuwaskiej uwzględniło skargę kasacyjną wniesioną przez Prokuratora Republiki Czuwaskiej i uchyliło wyrok z 11 lutego 2013 r. oraz postanowienie z 1 sierpnia 2013 r. Sprawa została przekazana do Sądu Rejonowego do ponownego rozpoznania. 29 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego popełnienia dziewięciu czynów oszustwa, uniewinnił go od dalszych czterech czynów oszustwa i skazał go na siedem lat pozbawienia wolności, biorąc pod uwagę fakt, że skarżący nie odbył w całości kary wymierzonej mu 30 czerwca 2011 r. 25 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy Republiki Czuwaskiej przekwalifikował dziewięć czynów oszustwa, za które skarżący został skazany, i wymierzył mu karę siedmiu lat pozbawienia wolności. W zakresie czterech czynów oszustwa, od których skarżący został uniewinniony, Sąd Najwyższy uchylił wyrok w postępowaniu odwoławczym i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Postępowanie to wciąż trwa. W toku postępowania przed Sądem Rejonowym i Sądem Najwyższym Republiki Czuwaskiej skarżący przebywał w metalowej klatce. 16 września 2014 r. skarżący został aresztowany w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa. 17 września 2014 r. Miejski Sąd w Czerepowcu w obwodzie wołogodzkim („Sąd Miejski”) zastosował wobec skarżącego tymczasowe aresztowanie. 10 listopada 2014 r. Sąd Miejski przedłużył areszt tymczasowy skarżącego. 12 grudnia 2014 r. Sąd Miejski uznał skarżącego za winnego spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i skazał go na trzy lata pozbawienia wolności. Skarżący przebywał w metalowej klatce w momencie stosowania wobec niego środka zapobiegawczego, przy jego przedłużaniu oraz podczas rozprawy.


Spółka wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Bad Gleichenberg, produkującą betonowe materiały budowlane i wykorzystującą do tego celu kruszywo (Schotter). W dniu 29 listopada 2002 r. spółka wnioskodawca zwróciła się do Krajowego Naczelnika Styrii (Landeshauptmann) o wydanie zezwolenia na podstawie ustawy o prawie wodnym (wasserrechtliche Genehmigung) na czerpanie (Nassbaggerung) na swojej działce. W dniu 20 maja 2003 r. Krajowy Naczelnik Styrii zdecydował o wydaniu zezwolenia na czerpanie i nałożył określone warunki. W dniu 31 lipca 2003 r. H.P., właściciel źródła wody mineralnej Sicheldorfer, odwołał się od tej decyzji, twierdząc, że czerpanie ma negatywny wpływ na źródło. W dniu 8 września 2004 r. Ministerstwo Rolnictwa, Leśnictwa, Środowiska i Gospodarki Wodnej (Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft) („Ministerstwo”) nakazało spółce wnioskodawcy złożenie planu planowanego obszaru czerpania oraz wszystkich zainteresowanych źródeł i studni. W dniu 21 września 2004 r. spółka wnioskodawca złożyła pewne plany, ale oświadczyła, że nie ma wiedzy o lokalizacji źródła, a H.P. odmówił podania niezbędnych informacji. W dniu 13 października 2004 r. spółka wnioskodawca złożyła kolejne plany u władz. W dniu 23 lutego 2005 r. Ministerstwo doręczyło spółce wnioskodawcy opinię biegłego. Zgodnie z tą opinią informacje złożone przez spółkę wnioskodawcę były niewystarczające, aby udowodnić, że czerpanie nie ma negatywnego wpływu na źródła. Spółkę wnioskodawcę wezwano do odniesienia się do niej. W dniu 19 kwietnia 2005 r. Ministerstwo uchyliło decyzję Krajowego Naczelnika Styrii i przekazało ją z powrotem do organu pierwszej instancji z powodu nieudostępnienia przez spółkę wnioskodawcę wystarczających informacji w celu oceny możliwego negatywnego wpływu na źródło. W dniu 17 maja 2005 r. Krajowy Naczelnik Styrii nakazał spółce wnioskodawcy złożenie brakujących dokumentów. W dniu 4 października 2005 r. spółka wnioskodawca złożyła prywatną opinię biegłego u Naczelnika Regionalnego. W dniu 21 listopada 2005 r. odbyła się rozprawa. W dniu 13 lutego 2006 r. Krajowy Naczelnik Styrii ponownie wydał żądane zezwolenie na czerpanie i nałożył określone warunki. W dniu 1 marca 2006 r. H.P., gmina Bad Radkersburg oraz spółka źródlana Bad Radkersburg odwołały się od tej decyzji do Ministerstwa. W dniu 31 lipca 2006 r. spółka wnioskodawca złożyła pisemne uwagi do Ministerstwa. W dniu 25 września 2006 r. spółka wnioskodawca złożyła skargę do Trybunału Administracyjnego (Verwaltungsgerichtshof) na bezczynność administracji (Säumnisbeschwerde). W dniu 27 września 2006 r. Trybunał Administracyjny nakazał Ministerstwu rozstrzygnięcie sprawy w ciągu trzech miesięcy. W dniu 24 listopada 2006 r. Ministerstwo przekazało stronom kolejną opinię biegłego i wezwało spółkę wnioskodawcę do złożenia brakujących dokumentów. W dniu 28 listopada 2006 r. Ministerstwo zwróciło się do Trybunału Administracyjnego o przedłużenie terminu na rozstrzygnięcie do dziewięciu miesięcy, ponieważ postępowanie nie zostało zakończone. W dniu 29 grudnia 2006 r. spółka wnioskodawca odniosła się do niedawno uzyskanej opinii biegłego (patrz punkt 21 powyżej), podnosząc, między innymi, że Ministerstwo nie określiło, które brakujące dokumenty miały zostać złożone. W dniu 26 lutego 2007 r. Trybunał Administracyjny przedłużył termin dla Ministerstwa do 30 kwietnia 2007 r. W dniu 13 marca 2007 r. spółka wnioskodawca złożyła kolejną prywatną opinię biegłego w Ministerstwie. W dniu 17 kwietnia 2007 r. Ministerstwo odmówiło wydania żądanego zezwolenia na czerpanie z powodu nie złożenia przez spółkę wnioskodawcę wszystkich żądanych dokumentów. W dniu 26 kwietnia 2007 r. Trybunał Administracyjny zakończył postępowanie w sprawie skargi spółki wnioskodawcy na bezczynność administracji (patrz punkt 19 powyżej) i nakazał zwrot kosztów związanych z tą skargą. W dniu 29 maja 2007 r. spółka wnioskodawca złożyła skargę do Trybunału Administracyjnego. W dniu 1 czerwca 2007 r. Trybunał Administracyjny zwrócił się do Ministerstwa i pozostałych stron o złożenie pisemnych uwag w ciągu ośmiu tygodni. W dniu 12 czerwca 2007 r. H.P., gmina Bad Radkersburg oraz spółka źródlana Bad Radkersburg złożyły swoje pisemne uwagi. Ministerstwo złożyło pisemne uwagi, które zostały doręczone spółce wnioskodawcy w dniu 11 lipca 2007 r. W dniu 19 lipca 2007 r. spółka wnioskodawca przedstawiła dalsze pisma w odpowiedzi na uwagi Ministerstwa; H.P., gmina Bad Radkersburg oraz spółka źródlana Bad Radkersburg odniosły się do nich w dniu 2 sierpnia 2007 r. W dniu 30 października 2008 r. Trybunał Administracyjny uchylił decyzję Ministerstwa, ponieważ nie wyjaśniono, które dokumenty spółka wnioskodawca miała złożyć. W dniu 11 grudnia 2008 r. spółka wnioskodawca złożyła w Ministerstwie dwie inne prywatne opinie biegłych. W dniu 22 maja 2009 r. spółka wnioskodawca złożyła kolejny wniosek do Trybunału Administracyjnego dotyczący bezczynności administracji. W dniu 27 maja 2009 r. Trybunał Administracyjny nakazał Ministerstwu rozstrzygnięcie sprawy w ciągu trzech miesięcy. W dniu 5 sierpnia 2009 r. Ministerstwo przekazało stronom kolejną opinię biegłego i poprosiło spółkę wnioskodawcę o złożenie określonych, dokładnie wymienionych dokumentów w ciągu czterech tygodni. W dniu 28 sierpnia 2009 r. spółka wnioskodawca powołała się na już złożone prywatne opinie biegłych i twierdziła, że wymienione dokumenty nie są konieczne. Ponadto wniosła o powołanie innego biegłego. Mimo to złożyła uzupełniającą opinię biegłego. W dniu 28 września 2009 r. Trybunał Administracyjny przedłużył termin dla Ministerstwa na rozstrzygnięcie do 15 miesięcy. W dniu 12 stycznia 2010 r. Ministerstwo zwróciło się do gminy Bad Radkersburg i spółki źródlanej Bad Radkersburg (odwołanie H.P. zostało w międzyczasie uznane za wycofane) o złożenie pisemnych uwag dotyczących dokumentów niedawno przesłanych przez spółkę wnioskodawcę. W dniu 12 lutego 2010 r. gmina Bad Radkersburg i spółka źródlana Bad Radkersburg złożyły swoje pisemne uwagi, na które spółka wnioskodawca odpowiedziała w dniu 19 lutego 2010 r. W dniu 26 lipca 2010 r. spółka wnioskodawca złożyła w Ministerstwie kolejną prywatną opinię biegłego w wykonaniu wniosku Ministerstwa z dnia 5 sierpnia 2009 r. (patrz punkt 37 powyżej). W dniu 10 sierpnia 2010 r. Ministerstwo przekazało dalszą opinię biegłego dla informacji spółki wnioskodawcy. W dniu 20 października 2010 r. Ministerstwo oddaliło odwołania, a tym samym zezwoliło na żądane czerpanie przez spółkę wnioskodawcę. Ta decyzja, doręczona spółce wnioskodawcy w dniu 27 października 2010 r., stała się ostateczna. W dniu 18 listopada 2010 r. Trybunał Administracyjny zakończył postępowanie w sprawie drugiej skargi spółki wnioskodawcy na bezczynność administracji (patrz punkt 35 powyżej) i nakazał zwrot kosztów związanych z tą skargą.


Spółka wnioskująca jest spółką akcyjną zarejestrowaną zgodnie z prawem mołdawskim. Pani Roșca urodziła się w 1984 roku i mieszka w Kiszyniowie. 23 lutego 2000 roku Sąd Gospodarczy Rejonowy nakazał spółce wnioskującej zapłatę na rzecz innej spółki, E., kwoty 1 908 145 lejów mołdawskich (MDL) (równowartość 152 190 euro (EUR)). Sąd wystawił nakaz egzekucyjny. 14 lipca 2005 roku E. wniosła o przywrócenie terminu do egzekucji wyroku z dnia 23 lutego 2000 roku, argumentując, że nie była w stanie wszcząć postępowania egzekucyjnego w trzyletnim terminie ustawowym, ponieważ komornik zagubił oryginał nakazu egzekucyjnego. 2 maja 2006 roku Sąd Apelacyjny Gospodarczy, wyrokiem ostatecznym, oddalił wniosek E. jako bezzasadny, wskazując, że duplikat nakazu został wydany w 2003 roku. 17 grudnia 2008 roku Sąd Apelacyjny Gospodarczy uwzględnił wniosek E. o rewizję wyroku, uchylił decyzję z 2 maja 2006 roku i przywrócił bieg terminu ustawowego. Sąd nie odniósł się do zarzutu spółki wnioskującej, że wniosek był przedawniony. Po doręczeniu wyroku E. wszczęła postępowanie egzekucyjne, a spółka wnioskująca zapłaciła 294 405,37 MDL (równowartość 18 400 EUR). 28 lutego 2007 roku Sąd Rejonowy w Ciocana uznał prawo wnioskodawczyni, jako młodej rodziny, do działki gruntu na cele budowlane. Sąd nakazał administracji lokalnej w Tohatin przeniesienie na wnioskodawczynię własności takiej działki gruntu. Ponieważ nie wniesiono odwołania, wyrok stał się prawomocny 20 marca 2007 roku. Wnioskodawczyni zwróciła się o egzekucję wyroku z 28 lutego 2007 roku, jednak bezskutecznie. 11 lutego 2009 roku administracja lokalna w Tohatin złożyła wniosek o rewizję wyroku, argumentując, że wnioskodawczyni nie spełniała już warunków młodej rodziny, ponieważ jej mąż zmarł w 2006 roku, a tym samym straciła prawo do jakiejkolwiek ziemi. 22 kwietnia 2009 roku Sąd Rejonowy w Ciocana oddalił wniosek o rewizję, stwierdzając, że wnioskodawczyni wniosła o przyznanie działki w 2005 roku. Śmierć jej męża nie stanowiła nowej okoliczności, ponieważ administracja lokalna była świadoma tej sprawy w czasie postępowania. Administracja lokalna wniosła apelację. 24 czerwca 2009 roku, w nieobecności wnioskodawczyni, Sąd Apelacyjny w Kiszyniowie uwzględnił apelację, uchylił decyzję z 22 kwietnia 2009 roku i uwzględnił wniosek o rewizję. Uchylił również wyrok Sądu Rejonowego w Ciocana z 28 lutego 2007 roku i wydał nowy wyrok co do meritum, oddalając jej roszczenia jako nieuzasadnione. Po doręczeniu wyroku wnioskodawczyni wytoczyła powództwo cywilne, dochodząc odszkodowania za naruszenie jej prawa do rozprawy w rozsądnym terminie, na mocy ustawy nr 87 z 21 kwietnia 2011 roku. Powoływała się na okres dwudziestu sześciu miesięcy między 20 marca 2007 roku a 24 czerwca 2009 roku, podczas którego wyrok z 28 lutego 2007 roku nie był wykonywany. 16 marca 2012 roku Sąd Rejonowy w Rîșcani przyznał rację wnioskodawczyni, stwierdzając naruszenie jej praw, i zasądził na jej rzecz 450 000 MDL (równowartość 27 250 EUR) tytułem szkody majątkowej, 66 000 MDL tytułem szkody niemajątkowej oraz 38 193 MDL na pokrycie kosztów prawnych. Sąd stwierdził, że odszkodowanie za szkodę majątkową stanowiło średnią cenę rynkową działki gruntu o powierzchni 0,09 ha. Wyjaśnił, że posłużył się wielkością referencyjną 0,09 ha, ponieważ administracja lokalna w Tohatin przyznawała działki o takiej powierzchni przy wykonywaniu podobnych wyroków dotyczących młodych rodzin. Ministerstwo Finansów wniosło apelację. 25 października 2012 roku Sąd Apelacyjny w Kiszyniowie, wyrokiem ostatecznym, uznał długość postępowania za nadmierną, co przypisał działaniom władz. Przyznał wnioskodawczyni 30 000 MDL (równowartość 1 895 EUR) tytułem szkody niemajątkowej oraz 5 000 MDL (równowartość 316 EUR) na pokrycie kosztów i wydatków. Sąd oddalił pozostałą część powództwa, stwierdzając, że wnioskodawczyni nie udowodniła poniesienia domniemanych kosztów wynajmu zastępczego mieszkania oraz uznając, że nie należy się jej odszkodowanie za ziemię, ponieważ wyrok uznający jej prawo do tej ziemi został uchylony.


Skarżący urodził się w 1986 roku i mieszka w Botârlău. 23 lutego 2007 r. X, funkcjonariusz policji w cywilu z wydziału do walki z przestępczością zorganizowaną Komendy Powiatowej Policji w Buzău, nawiązał kontakt ze skarżącym w klubie nocnym. Zgodnie z raportem sporządzonym 1 marca 2007 r., spotkanie zostało zaplanowane w celu weryfikacji informacji otrzymanych przez policję, że skarżący mógł handlować narkotykami. Raport wspominał, że X rozmawiał ze skarżącym, który twierdził, że może załatwić narkotyki i obiecał zadzwonić z większą liczbą szczegółów. W drugim raporcie sporządzonym 14 kwietnia 2007 r. stwierdzono, że skarżący zadzwonił do X, aby zapytać, czy jest zainteresowany kupnem 2000 tabletek ecstasy w cenie 10 euro (EUR) za sztukę. 18 kwietnia 2007 r. prokurator z wydziału do zwalczania przestępczości zorganizowanej Komendy Powiatowej Policji w Buzău („wydział do zwalczania przestępczości zorganizowanej”) wszczął śledztwo karne przeciwko skarżącemu w związku z podejrzeniem handlu narkotykami. Wniosek o przechwytywanie jego rozmów telefonicznych i nagrywanie dźwięku w otoczeniu został zatwierdzony przez sędziego Sądu Okręgowego w Buzău. Tego samego dnia prokurator z wydziału do zwalczania przestępczości zorganizowanej upoważnił do użycia X jako policyjnego agenta pod przykryciem w celu ustalenia faktów sprawy, zidentyfikowania sprawców i uzyskania dowodów. Prokurator uzasadnił wydanie upoważnienia faktem, że istniał powód, by wierzyć, iż skarżący zamierza popełnić przestępstwo handlu narkotykami. W raporcie z 17 maja 2007 r. szef wydziału do zwalczania przestępczości zorganizowanej Komendy Powiatowej Policji w Buzău oświadczył, że X dzwonił do skarżącego kilka razy w kwietniu i maju, aby zapytać, kiedy może dojść do transakcji. Raport wspominał również, że skarżący odpowiadał kilka razy, że nie posiada narkotyków, które miały zostać przywiezione do kraju przez jego przyjaciół, którzy jeszcze nie wrócili z zagranicy. Wieczorem 19 lipca 2007 r. skarżący zadzwonił do X i umówił się na spotkanie na ten wieczór. On i przyjaciel, G.G., odebrali X samochodem. X towarzyszył Y, kolega w cywilu. Czterech z nich pojechało na stację benzynową, gdzie zaplanowano spotkanie z C.A.O. w celu kupna narkotyków. Skarżący i Y weszli do środka na stację benzynową, podczas gdy X pozostał na zewnątrz i rozmawiał z C.A.O. Gdy transakcja zaczęła się na parkingu stacji benzynowej, prokurator prowadzący sprawę i dziesięciu funkcjonariuszy policji nagle interweniowało i aresztowało skarżącego, C.A.O. i G.G. W samochodzie prowadzonym przez C.A.O. policja znalazła 742 tabletek ecstasy. Protokół o popełnieniu przestępstwa sporządzony na miejscu przez policję został podpisany przez wszystkich, w tym skarżącego, bez żadnych zastrzeżeń. Operacja policji została nagrana na wideo. 25 października 2007 r. skarżący został oskarżony wraz z C.A.O. i G.G. o handel narkotykami „wysokiego ryzyka”. 17 stycznia 2008 r. skarżący i C.A.O. zeznali przed Sądem Okręgowym w Buzău. Skarżący zeznał, że działał jako pośrednik w spotkaniu i późniejszej transakcji między C.A.O. a X, ponieważ ten ostatni zapytał go, czy może załatwić dla niego narkotyki. Co więcej, X ustalił cenę narkotyków. C.A.O. oświadczył, że znalezione przy nim narkotyki były na własny użytek i że nie miał zamiaru ich sprzedawać. Adwokat skarżącego argumentował przed sądem, że skarżący został w rzeczywistości podburzony przez X do działania jako pośrednik w transakcji narkotykowej i wnosił o wezwanie X do złożenia zeznań, wraz z dwoma świadkami obrony skarżącego. Sąd uwzględnił wniosek. 14 lutego 2008 r. sąd wysłuchał dowodów od X, G.C. i jednego ze świadków zaproponowanych przez skarżącego, który stawił się w sądzie. X oświadczył, że skarżący zadzwonił do niego, aby umówić transakcję narkotykową bez żadnego podburzania z jego strony. Adwokat skarżącego miał możliwość przesłuchania X w trybie krzyżowym. Zapytał, czy raporty z 1 marca i 14 kwietnia 2007 r. zostały podpisane przez niego oraz czy śledztwo karne zostało już wszczęte, gdy został upoważniony do pracy pod przykryciem. Dwa pytania zostały oddalone przez sąd, ponieważ uznano je za próbę ujawnienia tożsamości X. Sąd Okręgowy w Buzău wydał wyrok 22 lutego 2008 r. Uznał skarżącego za winnego handlu narkotykami i skazał go na sześć lat pozbawienia wolności. Wyrok oparto na raportach z 1 marca i 14 kwietnia 2007 r. oraz protokole o popełnieniu przestępstwa z 19 lipca 2007 r. (patrz powyżej paragrafy 6 i 10), a także na transkrypcjach rozmów telefonicznych skarżącego z X, nagraniach rozmów między X a C.A.O. oraz zeznaniach złożonych w sądzie przez skarżącego, współoskarżonych i X. Sąd uznał, że twierdzenia skarżącego, że został podburzony przez X, zostały wyraźnie obalone przez powyższe dowody wzięte łącznie. Skarżący odwołał się od wyroku. Zarzucił, że X przekroczył swoje uprawnienia i że Y również powinien zostać wezwany do złożenia zeznań w sądzie. Twierdził również, że X podburzył go do popełnienia przestępstwa pod przymusem i że sąd pierwszej instancji nie odpowiedział odpowiednio na jego argumenty w tej sprawie. 26 maja 2008 r. Sąd Apelacyjny w Ploieşti oddalił odwołanie. W odpowiedzi na argumenty skarżącego sąd stwierdził, że upoważnienie i działania funkcjonariusza policji pod przykryciem były zgodne z prawem. Zeznanie Y było nieistotne dla sprawy, ponieważ nie był bezpośrednim świadkiem transakcji. Sąd uznał, że skarżący nie został podburzony przez X, ponieważ z dowodów w aktach wynikało, że dzwonił do funkcjonariusza kilka razy i zaplanował spotkanie z 19 lipca 2007 r. (patrz powyżej paragraf 10). Skarżący wniósł skargę kasacyjną (recurs), powtarzając swoje poprzednie argumenty. Wyrokiem końcowym z 22 października 2008 r. Wysoki Sąd Kasacyjny i Sprawiedliwości oddalił skargę kasacyjną. Opierając się na ustaleniach w raportach z 1 marca i 14 kwietnia 2007 r. (patrz powyżej paragraf 6), sąd uznał, że istniał poważny powód, by podejrzewać, że skarżący popełni przestępstwo w momencie autoryzacji operacji tajnej. Sąd zauważył dalej, że z dokumentów w aktach wynikało, że X działał legalnie. Ponadto informacje zebrane przez X oraz aktywny udział skarżącego w popełnieniu przestępstwa były potwierdzone nie tylko raportami policji, ale także transkrypcjami rozmów telefonicznych, które skarżący prowadził z C.A.O. i X. Sąd stwierdził, że z tych transkrypcji wyraźnie wynikało, że skarżący inicjował połączenia z X dwukrotnie, aby działać jako pośrednik w transakcji narkotykowej. Sąd zauważył również w tym punkcie, że skarżący i inni współoskarżeni podpisali protokół o popełnieniu przestępstwa bez żadnych zastrzeżeń (patrz powyżej paragraf 10). Zarzuty skarżącego dotyczące nielegalności operacji tajnej i podburzenia przez policję zostały więc uznane za bezzasadne.


Skarżąca urodziła się w 1981 roku i mieszka w Pitești. 4 września 2014 roku ginekolog przepisał skarżącej lek Utrogestan, który miała przyjmować dwa razy dziennie przez trzy miesiące. Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez skarżącą przed Trybunałem, lek został przepisany w celu pomocy w utrzymaniu ciąży i zapobieżeniu poronieniu. Zgodnie z ulotką informacyjną dla pacjenta, lek był zalecany w leczeniu schorzeń powodujących niewystarczające wydzielanie hormonu progesteronu i mógł być stosowany w kilku stanach, w tym między innymi w celu wspierania ciąży. Do potencjalnych skutków ubocznych należały senność i zawroty głowy, zazwyczaj w wyniku przedawkowania. Odstawienie leczenia nie wiązało się z żadnymi potencjalnymi skutkami. 29 października 2014 roku M.N., prokurator przy Krajowej Dyrekcji Antykorupcyjnej (Direcția Națională Anticorupție – dalej „DNA”), wezwał skarżącą na przesłuchanie w charakterze świadka w dniu 31 października 2014 roku w toku postępowania karnego wszczętego przez władze w sprawie domniemanych czynów korupcyjnych z udziałem jej ojca i innych osób. Jej ojciec był burmistrzem Pitești i członkiem dużej partii politycznej, która wówczas tworzyła rząd Rumunii. Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez skarżącą przed Trybunałem, rano 31 października 2014 roku zaczęła się źle czuć i poprosiła swojego wybranego pełnomocnika, aby poinformował M.N., że tego dnia może nie być w stanie złożyć zeznań ze względu na stan zdrowia. Jej adwokat zadzwonił do M.N. i poinformował go o sytuacji. Adwokat zapewnił również prokuratora, że odprowadzi skarżącą do biur DNA na przesłuchanie, gdy tylko jej stan zdrowia się poprawi. Następnie adwokat skarżącej poinformował ją, że prokurator odmówił pozwolenia na obecność adwokata podczas jej przesłuchania i doradził jej, aby stawiła się sama. Tego samego dnia lekarz rodzinny wystawił zaświadczenie lekarskie i skierował skarżącą pilnie do szpitala. W zaświadczeniu stwierdzono, że cierpi na zapalenie macicy. Tego samego dnia oddział ginekologiczny Klinicznego Szpitala Panait Sârbu w Bukareszcie wykonał USG macicy skarżącej. Obraz USG przedstawiony przez skarżącą jako dowód przed Trybunałem nie zawierał, ani nie był dołączony do żadnego wyjaśnienia lub raportu medycznego szczegółowo opisującego jej stan. Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez skarżącą przed Trybunałem, badanie w Klinicznym Szpitalu Panait Sârbu potwierdziło, że jest w ciąży i odczuwa pewne powikłania w wyniku stresu i skutków ubocznych jej leków. Badanie nie mogło jednak potwierdzić, czy płód przestał się rozwijać, czy nie. Zalecono jej kontynuowanie przepisanego leczenia i odpoczynek. Tego samego dnia M.N. upoważnił dwóch policjantów do wykonania nakazu stawiennictwa (mandat de aducere) wydanego na nazwisko skarżącej. W dokumencie stwierdzono, że bezpodstawnie zignorowała wezwanie z 29 października 2014 roku i że jej obecność jest wymagana w biurach DNA w celu przesłuchania jej w charakterze świadka. Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez skarżącą przed Trybunałem, po powrocie ze szpitala dwóch policjantów przedstawiło jej nakaz stawiennictwa i zabrało ją do biur DNA, mimo że poinformowała ich o swoim stanie zdrowia i pokazała dokumenty medyczne. Podczas przesłuchania poinformowała M.N., że źle się czuje i przedłożyła mu dokumenty medyczne. Mimo że wiedział, że jest w ciąży, prokurator kontynuował agresywne przesłuchiwanie jej, stosując techniki mające na celu zastraszenie jej. Jej przesłuchanie zostało również nagrane, ale w braku jakichkolwiek przepisów proceduralnych w tej sprawie nie mogła zażądać nagrania. Gdy poprosiła prokuratora, aby odnotował w jej zeznaniach, że jest przesłuchiwana podczas leczenia, w złym stanie zdrowia i po wizycie w szpitalu, została poinformowana, że nie będzie mogła opuścić pomieszczeń do końca wieczoru. Przestraszyła się, uległa i w pełni podporządkowała się żądaniom organów śledczych. 31 października 2014 roku, po przesłuchaniu skarżącej, prokurator M.N. sporządził raport, w którym stwierdził, że zgodnie ze złożonym przez nią oświadczeniem spóźniła się na przesłuchanie, ponieważ źle się czuła z powodu problemów zdrowotnych (având probleme de sănătate). W raporcie odnotowano, że skarżąca potwierdziła swoje oświadczenie, składając skierowanie do szpitala od lekarza rodzinnego (patrz punkt 11 powyżej) oraz wyniki USG wykonanego przez Kliniczny Szpital Panait Sârbu (patrz punkt 12 powyżej). Skarżąca podpisała raport bez zastrzeżeń. Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez skarżącą przed Trybunałem, przekazała również organom ścigania receptę na swoje leki oraz ulotkę informacyjną dla pacjenta. 19 stycznia 2015 roku skarżąca przeszła rutynową kontrolę ciąży w prywatnej klinice w Bukareszcie. Zgodnie z raportem medycznym sporządzonym tego dnia, była w trzynastym tygodniu ciąży. O 4.00 rano 6 listopada 2014 roku M.N. upoważnił policję do wykonania nakazu stawiennictwa (mandat de aducere) wydanego na nazwisko skarżącej w celu przesłuchania jej w postępowaniu karnym wszczętym przez władze w sprawie domniemanych czynów korupcyjnych. O 11.30 dwóch policjantów udało się do domu skarżącej i przedstawiło jej nakaz stawiennictwa. Zgodnie z raportem sporządzonym przez funkcjonariuszy, skarżąca nie wniosła sprzeciwu wobec nakazu i podążyła z nimi do biur DNA. Skarżąca podpisała raport. Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez skarżącą przed Trybunałem, do jej domu przybyło kilku policjantów i zabrało ją do biur DNA. Po przybyciu, mimo że M.N. wiedział o jej ciąży, kazał jej czekać przez osiem godzin na korytarzu. W tym czasie zmuszona była do stania i nie miała dostępu do jedzenia ani wody. Zaczęła czuć się bardzo źle z powodu leczenia i jego skutków ubocznych. Po ośmiu godzinach pobrano od niej oświadczenie w obecności jej wybranych pełnomocników. W godzinach od 12.50 do 13.10 M.N. poinformował skarżącą w obecności jej dwóch wybranych pełnomocników, że jest podejrzana o pomocnictwo w przyjmowaniu łapówek i pranie brudnych pieniędzy w postępowaniu karnym wszczętym przez władze w sprawie domniemanych czynów korupcyjnych. W godzinach od 13.15 do 14.45 była przesłuchiwana w charakterze podejrzanej w ich obecności. Jej zeznania zostały nagrane. O 18.00 M.N. postawił zarzuty (a pus ȋn mişcare acțiunea penală) skarżącej dotyczące pomocnictwa w przyjmowaniu łapówek i prania brudnych pieniędzy. Między 18.05 a 18.10 poinformował ją o postawionych jej zarzutach w obecności jej dwóch wybranych pełnomocników. W godzinach od 18.15 do 18.20 była przesłuchiwana w ich obecności w okolicznościach sprawy jako osoba oskarżona o popełnienie przestępstwa. Jej zeznania zostały nagrane. Skarżąca i jej wybrani pełnomocnicy podpisali, bez zgłaszania jakichkolwiek pisemnych zastrzeżeń, wszystkie dokumenty sporządzone przez DNA w jej sprawie w dniu 6 listopada 2014 roku, w tym jej zeznania. O 19.07, 6 listopada 2014 roku, M.N. zdecydował o umieszczeniu skarżącej w areszcie policyjnym na dwadzieścia cztery godziny i nakazał przewiezienie jej do Centrum Zatrzymania i Aresztu Tymczasowego przy Generalnej Dyrekcji Policji Bukaresztu (Centrul de Reținere şi Arestare Preventivă din cadrul Direcției Generale de Poliție a Municipiului Bucureşti). O 19.12 M.N. poinformował skarżącą o jej zbliżającym się zatrzymaniu w obecności jednego z jej wybranych pełnomocników. Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez skarżącą przed Trybunałem, przybyła do centrum zatrzymania około 19.30 z tylko butelką wody i małym pudełkiem witamin i minerałów. Władze centrum zatrzymania odebrały jej witaminy natychmiast. Tego samego dnia skarżąca podpisała oświadczenie dla służby medycznej centrum zatrzymania. Zgodnie z oświadczeniem, poinformowała ich, że była monitorowana z powodu hiperplazji endometrium, że zgadza się z informacjami zapisanymi przez personel medyczny i że informacje dotyczące jej zdrowia są kompletne i dokładne. O 19.55 służba medyczna sporządziła raport dotyczący zdrowia skarżącej. W raporcie odnotowano, między innymi, że zgodnie ze złożonym przez nią oświadczeniem cierpiała na hiperplazję endometrium. Ponadto nie miała własnego Utrogestanu. Ponadto oświadczyła, że przyniesie swoje dokumenty medyczne w przypadku, gdyby została aresztowana tymczasowo, oraz że jest niepaląca. Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez skarżącą przed Trybunałem, poinformowała służbę medyczną centrum zatrzymania o swojej ciąży i leczeniu oraz poprosiła ich o podanie jej leków i witamin wieczorem oraz następnego ranka, zgodnie z zaleceniami. Jednak podczas zatrzymania nie otrzymała leczenia niezbędnego do utrzymania ciąży i w związku z tym mogła doznać poronienia. Ponadto, według niej, władze centrum zatrzymania nie zapewniły jej żadnego jedzenia ani wody do następnego ranka. Jedzenie, które otrzymała, było niesmaczne, i współwięźniarki ostrzegły ją, żeby go nie jadła. Co więcej, była zatrzymana w celi o powierzchni 5 metrów kwadratowych z trzema palącymi, mimo że poinformowała władze, że jest niepaląca i że dym jest szkodliwy dla kogoś w jej stanie. Cela miała cztery piętrowe łóżka i była zimna. Zmuszona była spać w łóżku, które miało materac, ale bez pościeli lub kołdry. W celi znajdowało się zlewozmywak i toaleta turecka. Toaleta była oddzielona od reszty celi kurtyną i była przykryta plastikowym urządzeniem zapobiegającym przedostawaniu się szczurów do celi. Nad toaletą zamontowany był prysznic, który służył również do spłukiwania. Ciepła woda nie była dostępna, a zimna woda z kranu była zanieczyszczona i nie nadawała się do picia. Ponadto pozwolono jej tylko na trzydzieści minut ćwiczeń na świeżym powietrzu w tym samym czasie co jej trzy inne współwięźniarki, na podwórku o powierzchni 6 lub 7 metrów kwadratowych. Miało wysokie na trzy metry ściany i było przykryte metalową kratą. Trzy inne współwięźniarki ciągle paliły na podwórku, więc było wypełnione dymem tytoniowym, ponieważ świeże powietrze nie mogło tam wejść z powodu bardzo wysokich ścian. Około godziny 19.07, 7 listopada 2014 roku, Sąd Okręgowy w Bukareszcie oddalił wniosek DNA o aresztowanie tymczasowe skarżącej na trzydzieści dni i zarządził jej zwolnienie, pod warunkiem że nie opuści kraju. Badając jej sytuację osobistą, sąd zauważył, między innymi, że była byłą prezenterką telewizji krajowej i producentką filmową. 25 lutego 2015 roku ginekolog przepisał skarżącej Utrogestan, który miała przyjmować dwa razy dziennie do trzydziestego drugiego tygodnia ciąży. 17 grudnia 2015 roku DNA poinformowało Rząd, między innymi, że 6 listopada 2014 roku podobne środki proceduralne do tych podjętych wobec skarżącej zostały podjęte w tym samym czasie wobec jedenastu innych podejrzanych, którzy byli badani w tym samym zestawie postępowań karnych. Ponadto, w toku postępowania skarżąca była asystowana przez swoich wybranych pełnomocników i, jak wszyscy inni podejrzani, otrzymała propozycję wody lub mogła kupić jedzenie i wodę. Co więcej, dystrybutory wody i jednorazowe kubki były dostępne w każdym korytarzu i biurze w budynku. Każdy w budynku, w tym osoby będące przedmiotem śledztwa, miał dostęp do jego stołówki. Wreszcie, wszyscy oskarżeni i ich wybrani pełnomocnicy mieli możliwość siedzenia podczas postępowania. 28 stycznia 2016 roku departament koordynacji centrum zatrzymania poinformował Rząd, że skarżąca przybyła o 20.20, 6 listopada 2014 roku. Zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, więźniom podawano kolację od 17.30 do 18.00. Nie było pisemnych przepisów określających procedurę, która miała być zastosowana wobec więźniów przybywających po 18.00, a skarżąca nie prosiła o posiłek. Ponadto centra zatrzymania nie miały jasnej procedury w zakresie oświadczeń więźniów, czy są palącymi, czy niepalącymi. Dopóki więźniowie byli pytani o to w momencie osadzenia i wybierali status palącego lub niepalącego, byli osadzani, o ile to możliwe, zgodnie z ich preferencjami. Zgodnie z informacją departamentu koordynacji centrum zatrzymania, żaden z dostępnych dokumentów nie dowodził, że skarżąca oświadczyła, że jest niepalącą w momencie osadzenia. W konsekwencji została przydzielona losowo do celi dla palących. Ponadto miała dostęp do bieżącej zimnej wody, która mogła być używana do picia, a jej cela była ogrzewana przez cały czas. Skarżąca złożyła fragmenty kilku artykułów prasowych i internetowych dotyczących jej zatrzymania i czasu spędzonego w biurach DNA w dniu 6 listopada 2014 roku. Zgodnie z trzema z nich, była przesłuchiwana w biurach DNA przez osiem lub więcej godzin.


Skarżący urodził się w 1995 roku. Zgodnie z ostatnimi informacjami otrzymanymi przez Trybunał w dniu 6 października 2016 r., skarżący jest aresztowany w Lizbonie. W dniu 5 grudnia 2013 r. wszczęto postępowanie karne przeciwko skarżącemu przez prokuratora Departamentu Śledztwa i Działania Karnego (Departamento de Investigação e Ação Penal) w Sintrze w związku z zarzutami popełnienia przez niego przestępstw: przymuszenia (coação), kwalifikowanego naruszenia nietykalności cielesnej (ofensas à integridade física qualificada), gwałtu (violação) oraz nieudzielenia pomocy osobie w niebezpieczeństwie (omissão de auxílio). W dniu 2 czerwca 2014 r. prokurator wydał Europejski Nakaz Aresztowania („ENA”) wobec skarżącego w celu zapewnienia jego stawiennictwa przed organem sądowym w celu przesłuchania (primeiro interrogatório judicial). W dniu 28 sierpnia 2014 r. skarżący został aresztowany w Zjednoczonym Królestwie. Na podstawie ENA wydanego przez władze portugalskie, został wydany władzom portugalskim w dniu 27 lutego 2015 r. W dniu 27 lutego 2015 r. skarżącemu nadano status podejrzanego w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym (constituição de arguido) i został on przesłuchany przez sędziego śledczego (primeiro interrogatório judicial). Tego samego dnia sędzia śledczy zastosował wobec skarżącego tymczasowe aresztowanie. W dniu 19 marca 2015 r. skarżący wniósł odwołanie do Sądu Apelacyjnego w Lizbonie, zaskarżając legalność decyzji o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 219 § 1 Kodeksu Postępowania Karnego. W dniu 2 kwietnia 2015 r. sędzia śledczy uznał odwołanie za dopuszczalne i zwrócił się o przedstawienie przez prokuratora uwag do odwołania skarżącego. W dniu 27 kwietnia 2015 r. prokurator złożył uwagi do odwołania skarżącego. W dniu 29 kwietnia 2015 r. sędzia śledczy zarządził powiadomienie skarżącego o uwagach prokuratora oraz przesłanie akt do Sądu Apelacyjnego w Lizbonie. W dniu 4 maja 2015 r. akta zostały przesłane do Sądu Apelacyjnego w Lizbonie. W dniu 11 maja 2015 r. zostały one odebrane i przydzielone. W dniu 13 maja 2015 r. prokurator wydał opinię w sprawie odwołania, na podstawie art. 416 Kodeksu Postępowania Karnego. Następnie skarżący został powiadomiony o opinii i otrzymał dziesięć dni na odpowiedź, na podstawie art. 417 Kodeksu Postępowania Karnego. W nieznanej dacie sędzia sprawozdawca wyznaczony do sprawy dokonał wstępnego zbadania odwołania skarżącego i przygotował projekt decyzji, który został przedstawiony dwóm innym sędziom. Analiza odwołania przez sędziego sprawozdawcę została następnie wpisana do porządku obrad w celu omówienia przez sędziego sprawozdawcę oraz dwóch pozostałych sędziów. W dniu 24 czerwca 2015 r. skarżący złożył wniosek o habeas corpus do Sądu Najwyższego, twierdząc, że brak analizy jego odwołania w zakresie legalności decyzji o umieszczeniu go w areszcie tymczasowym naruszył art. 5 § 4 Konwencji. Ponadto argumentował, że nie przestrzegano trzydziestodniowego terminu określonego w art. 219 § 1 Kodeksu Postępowania Karnego. W konsekwencji jego tymczasowe aresztowanie było niezgodne z prawem. W dniu 2 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy oddalił wniosek skarżącego o habeas corpus. Badając skutki trzydziestodniowego terminu dla zarządzeń o tymczasowym aresztowaniu, uznał, że trzydziestodniowy termin dla takich zarządzeń stanowił jedynie zasadę kierunkową ilustrującą pilność tych spraw. Ponadto zauważył, że brak szybkiego rozpatrzenia zarządzenia o tymczasowym aresztowaniu nie stanowił podstawy do wniesienia wniosku o habeas corpus na podstawie art. 222 Kodeksu i wskazał, że art. 219 § 1 nie przewidywał w żadnym wypadku maksymalnego czasu trwania jakiegokolwiek tymczasowego aresztowania. W tym zakresie nieprzestrzeganie trzydziestodniowego terminu nie oznaczało, że tymczasowe aresztowanie skarżącego było niezgodne z prawem. W dniu 2 lipca 2015 r. Sąd Apelacyjny w Lizbonie oddalił odwołanie skarżącego i utrzymał w mocy decyzję sędziego śledczego z dnia 27 lutego 2015 r. o stosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania.


Skarżący urodził się w 1977 roku. Odsiadywał wyroki w kilku więzieniach. 21 kwietnia 2015 r. został zwolniony z więzienia w Târgu-Jiu. Skarżący twierdził, że podczas osadzenia w celi nr 5 więzienia w Târgu-Jiu przez osiem dni, w okresie od 1 do 9 października 2013 r., nie miał indywidualnego łóżka i był zmuszony spać na zimnej podłodze na dwóch kocach. W konsekwencji choroba nerek, na którą cierpiał, uległa reaktywacji, a on odczuwał silny ból. 3 października 2013 r. został zbadany przez lekarza więziennego i zalecono mu leczenie. Jednakże nie był w stanie przedłożyć żadnych dowodów w tym zakresie, ponieważ władze więzienne odrzuciły jego wnioski o kopię dokumentacji medycznej. Zamiast tego złożył stare zaświadczenie lekarskie stwierdzające, że 23 września 2012 r. był hospitalizowany w Oddziale Nefrologii Szpitala w Slatinie z powodu kolki nerkowej. Skarżący złożył skargę do sędziego nadzorującego wykonanie kary, wnosząc o przydzielenie indywidualnego łóżka. Jego skarga została rozpatrzona 15 października 2013 r. Skarżący poinformował sędziego, że ostatecznie otrzymał łóżko, ale dopiero po dziewięciu dniach. Sędzia nadzorujący wykonanie kary stwierdził, że skarżący uzyskał indywidualne łóżko; nie wydał postanowienia, lecz jedynie odnotował, że skarga została wycofana. Skarżący złożył skargę do Sądu Rejonowego w Gorj, domagając się odszkodowania w związku z brakiem indywidualnego łóżka przez osiem dni w celi nr 5 więzienia w Târgu-Jiu. 12 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w Târgu-Jiu oddalił skargę skarżącego jako niedopuszczalną, nie badając jej co do istoty, ze względu na fakt, że skarżący nie złożył postanowienia sędziego nadzorującego wykonanie kary w związku ze swoją skargą.