Skarżący urodził się w 1944 roku. W momencie wniesienia wniosku przebywał w Centrum dla osób poddanych środkowi zabezpieczającemu w więzieniu Hamburg-Fuhlsbüttel. Obecnie mieszka w Pinnebergu. 28 marca 1994 r. Sąd Rejonowy w Lubece uznał skarżącego za winnego gwałtu i napaści na tle seksualnym. Skazał go na osiem lat pozbawienia wolności i zarządził zastosowanie wobec niego środka zabezpieczającego na podstawie art. 66 § 1 Kodeksu Karnego (patrz poniżej paragraf 23). Sąd ustalił, że w sierpniu 1986 r. skarżący, działając z pełną poczytalnością, zgwałcił osiemnastoletnią kobietę, którą zwabił do lasu. Sąd zauważył, że w okresie od 6 października 1970 r. do 28 maja 1991 r. skarżący był skazywany za pięć przypadków gwałtu na młodych kobietach, popełnionych zaledwie kilka miesięcy po jego zwolnieniu z więzienia. W związku z tym, a po konsultacji z biegłym medycznym, sąd stwierdził, że skarżący wykazuje skłonność do popełniania poważnych przestępstw seksualnych i stanowi zagrożenie dla społeczeństwa. 10 stycznia 2002 r. skarżący, który w pełni odbył karę pozbawienia wolności, został po raz pierwszy umieszczony w środku zabezpieczającym, początkowo w więzieniu w Lubece. Tym samym do 9 stycznia 2012 r. odbył dziesięć lat w ramach środka zabezpieczającego. 2 października 2012 r. Sąd Rejonowy w Lubece, po wysłuchaniu skarżącego osobiście oraz jego pełnomocnika, który reprezentował go przez cały tok postępowania, zarządził kontynuację środka zabezpieczającego skarżącego. Sąd Rejonowy uznał, że zostały spełnione wymagania określone w art. 67d Kodeksu Karnego, interpretowane w świetle wyroku Federalnego Trybunału Konstytucyjnego z 4 maja 2011 r. (patrz poniżej paragraf 23), niezbędne do kontynuacji środka zabezpieczającego przedłużonego z mocą wsteczną. Sąd stwierdził, że skarżący cierpi na zaburzenie psychiczne w rozumieniu § 1 ust. 1 Ustawy o umieszczeniu w celu terapii (patrz poniżej paragraf 23). Stwierdzono u niego zaburzenia osobowości i zachowania, opisane w odpowiednim narzędziu klasyfikacji chorób, Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych w jej obecnym wydaniu (ICD-10). Sąd Rejonowy poparł ustalenia, których dokonał biegły psychiatra B. w swoim raporcie z 4 czerwca 2010 r. dotyczącym możliwości złagodzenia warunków odbywania kary przez skarżącego, po osobistym zbadaniu skarżącego. Biegły stwierdził, że skarżący cierpi na głębokie i poważne zaburzenie osobowości z elementami narcystycznymi i brakiem poczucia własnej wartości. Jego zaburzenie charakteryzowało się zachowaniami polegającymi na zaprzeczaniu i idealizowaniu, całkowitym zaprzeczaniu własnej agresji oraz minimalizowaniu popełnionych czynów przestępczych. Ponadto, w ocenie Sądu Rejonowego, nadal istniało wysokie ryzyko, że skarżący, ze względu na wspomniane okoliczności dotyczące jego osoby i zachowania, popełni najpoważniejsze przestępstwa seksualne w przypadku zwolnienia. Wielokrotnie potwierdzano, w szczególności przez biegłego B. oraz Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Hamburgu-Eppendorf, że skarżący potrzebuje kompleksowej terapii dla sprawców przestępstw seksualnych w placówce terapii społecznej. Jednakże skarżący, który nie ukończył terapii, potwierdził na rozprawie, że odmawia przeniesienia do oddziału terapii społecznej więzienia. Ponadto skarżący już wcześniej zgwałcił sześć kobiet i wielokrotnie powracał do przestępstwa krótko po swoim zwolnieniu. 24 października 2012 r. skarżący wniósł apelację od decyzji Sądu Rejonowego do Sądu Krajowego w Szlezwiku-Holsztynie. Argumentował, że jego dalsze zatrzymanie w ramach środka zabezpieczającego poza uprzednim dziesięcioletnim limitem czasowym narusza Ustawę Zasadniczą, interpretowaną przez Federalny Trybunał Konstytucyjny, oraz Konwencję. Skarżył się w szczególności, że Sąd Rejonowy nie zlecił sporządzenia nowej opinii przez innego biegłego i oparł się na opinii biegłego B. sprzed dwóch i pół roku, dotyczącej złagodzenia warunków odbywania kary przez skarżącego, która nie odnosiła się do kwestii istotnych dla jego dalszego zatrzymania. 21 listopada 2012 r. Sąd Krajowy w Szlezwiku-Holsztynie oddalił apelację skarżącego. W odniesieniu do ustalenia, że skarżący cierpi na zaburzenie psychiczne w rozumieniu § 1 ust. 1 Ustawy o umieszczeniu w celu terapii, Sąd Krajowy podkreślił, że decyzja o przedłużeniu środka zabezpieczającego skarżącego nie była oparta wyłącznie na pisemnej opinii złożonej przez biegłego B. w 2010 r. Biegły został przesłuchany osobiście przez Sąd Rejonowy w innym postępowaniu (dotyczącym przeniesienia skarżącego do szpitala psychiatrycznego, patrz poniżej paragraf 19) w dniu 6 czerwca 2012 r. i zaktualizował oraz potwierdził swoje poprzednie ustalenia. Jego ocena została dodatkowo podzielona przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Hamburgu-Eppendorf w oświadczeniu z 27 marca 2012 r. dotyczącym postępów w terapii skarżącego. Szpital, biorąc pod uwagę obszerną dokumentację sprawy, potwierdził wniosek biegłego B., że skarżący, który od lat odmawiał jakiegokolwiek leczenia terapeutycznego, cierpi na głębokie zaburzenie osobowości zdefiniowane w ICD-10, mianowicie zaburzenie osobowości narcystycznej z elementami niestabilności emocjonalnej i sadystycznymi. Sąd Krajowy, biorąc pod uwagę wcześniejsze czyny skarżącego oraz fakt, że dotychczasowa terapia nie przyniosła sukcesu, dodatkowo zgodził się, że nadal istnieje wysokie ryzyko, że skarżący popełni najpoważniejsze przestępstwa seksualne w przypadku zwolnienia. Jak to zostało potwierdzone przez skarżącego na rozprawie przed Sądem Rejonowym, jego sytuacja osobista i terapeutyczna nie zmieniła się od ostatniej decyzji Sądu Krajowego z 18 listopada 2011 r., w której, w postępowaniu o okresowym przeglądzie, zarządził przedłużenie środka zabezpieczającego skarżącego. 17 grudnia 2012 r. skarżący wniósł skargę konstytucyjną do Federalnego Trybunału Konstytucyjnego. Skarżył się, że przedłużenie jego środka zabezpieczającego poza uprzedni ustawowy dziesięcioletni limit czasowy naruszyło jego prawo do wolności i ochronę uzasadnionych oczekiwań w państwie prawa. Skarżący twierdził, że restrykcyjne kryteria ustalone przez Federalny Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 4 maja 2011 r. dla kontynuacji jego środka zabezpieczającego przedłużonego z mocą wsteczną nie zostały spełnione. W szczególności zarządzenie o kontynuacji środka zabezpieczającego zostało oparte na starej opinii biegłego dotyczącej złagodzenia warunków odbywania kary, która nie odnosiła się do kryteriów ustalonych przez Federalny Trybunał Konstytucyjny. W tych okolicznościach sądy nie miały do dyspozycji wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że cierpi on na zaburzenie psychiczne w rozumieniu Ustawy o umieszczeniu w celu terapii. W każdym razie nie cierpi na chorobę psychiczną wymaganą przez art. 5 § 1 (e) Konwencji. 20 marca 2013 r. Federalny Trybunał Konstytucyjny, bez podania przyczyn, odmówił rozpoznania skargi konstytucyjnej skarżącego (sygn. akt 2 BvR 2886/12). Od 10 stycznia 2002 r. do 22 maja 2013 r. zarządzenie o środku zabezpieczającym wobec skarżącego było wykonywane w więzieniu w Lubece, gdzie skarżący był przetrzymywany razem z osobami odbywającymi karę pozbawienia wolności. Dopóki zatrzymanie skarżącego było wykonywane w tym więzieniu w czasie objętym niniejszym postępowaniem, skarżący, który odrzucił powtarzające się oferty leczenia, w szczególności przeniesienia do placówki terapii społecznej więzienia w Lubece, najwyraźniej nie przechodził żadnej terapii dla sprawców przestępstw seksualnych. Jego sporadyczne rozmowy z psychologami więziennymi zostały przerwane w maju 2012 r. 22 maja 2013 r. skarżący został przeniesiony do nowo utworzonego Centrum dla osób poddanych środkowi zabezpieczającemu w więzieniu Hamburg-Fuhlsbüttel. Centrum to zostało zbudowane w celu spełnienia wymogu konstytucyjnego, zdefiniowanego przez Federalny Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 4 maja 2011 r., rozróżniającego środek zabezpieczający i odbywanie kary pozbawienia wolności. Krótko po przeniesieniu do tego Centrum skarżący rozpoczął kompleksową terapię, w tym sesje terapii indywidualnej i grupowej. Od marca 2014 r. otrzymywał zezwolenia na wyjścia bez eskorty. Przed niniejszym postępowaniem, 14 czerwca 2012 r., Sąd Rejonowy w Lubece oddalił wniosek prokuratury o przeniesienie skarżącego do szpitala psychiatrycznego w celu dalszego wykonywania środka zabezpieczającego na podstawie art. 67a § 2 Kodeksu Karnego (patrz poniżej paragraf 23). Po przesłuchaniu biegłego psychiatry B., Sąd Rejonowy uznał, że reintegracja skarżącego ze społeczeństwem nie mogłaby być lepiej wspierana w szpitalu psychiatrycznym. Niezbędne było, aby skarżący przeszedł terapię dla sprawców przestępstw seksualnych w oddziale terapii społecznej w więzieniu lub ewentualnie z zewnętrznym terapeutą społecznym. Przeniesienie skarżącego, który nie był chętny do poddania się terapii, do szpitala psychiatrycznego wbrew jego woli nie przyniosłoby żadnych rezultatów. 24 października 2013 r., w nowym postępowaniu przeglądowym, Sąd Rejonowy w Hamburgu zarządził kontynuację środka zabezpieczającego skarżącego. Sąd wziął pod uwagę raport z 28 sierpnia 2013 r., złożony przez biegłego psychiatrę L., dotyczący stanu psychicznego skarżącego i zagrożenia, jakie stanowi. Po osobistym zbadaniu skarżącego, L. uznał, że skarżący jest osobowością akcentowaną, możliwe z cechami osobowości sadystycznej, i wykazuje brak poczucia własnej wartości. Stwierdził jednak, że u skarżącego nie można zdiagnozować zaburzenia psychicznego zdefiniowanego w ICD-10; w szczególności nie wykazywał żadnych objawów sadyzmu seksualnego. Istniało średnie ryzyko, że skarżący ponownie popełni poważne przestępstwa seksualne w przypadku zwolnienia. 29 sierpnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Hamburgu, biorąc pod uwagę dodatkowy raport sporządzony przez biegłego L., uznał środek zabezpieczający skarżącego za zakończony i zarządził jego zwolnienie w dniu 1 października 2014 r. Sąd stwierdził, że skarżący ani nie cierpi na zaburzenie psychiczne, ani nie ma duże prawdopodobieństwo, że popełni najpoważniejsze przestępstwa z użyciem przemocy lub przestępstwa seksualne w przypadku zwolnienia.


Skarżący urodził się w 1952 roku i mieszka w Bellevue, w stanie Waszyngton, USA. Jest prezesem Global Fishing Inc., korporacji, która była największym importerem krabów do Stanów Zjednoczonych Ameryki. 29 czerwca 2007 r. Śledczy Komitet Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Federacji Rosyjskiej wszczął śledztwo karne w sprawie kłusownictwa krabów w rosyjskiej wyłącznej strefie ekonomicznej na Morzu Beringa i Morzu Ochockim. Śledztwo dotyczyło zarzutów udziału w zorganizowanej działalności przestępczej, nielegalnych połowów w rosyjskiej wyłącznej strefie ekonomicznej oraz prania pieniędzy. Decyzja o wszczęciu śledztwa wskazała Global Fishing Inc. jako głównego nabywcę krabów nielegalnie poławianych w ww. regionie. 20 września 2007 r. skarżący został aresztowany w hotelu w Moskwie. Jego paszport został skonfiskowany. 21 września 2007 r. Sąd Rejonowy w Twersku w Moskwie autoryzował tymczasowe aresztowanie skarżącego na czas śledztwa. W szczególności sąd zauważył: „Decydując o [tymczasowym aresztowaniu skarżącego], sąd zauważa, że jest on podejrzany o popełnienie ciężkiego i poważnego przestępstwa, że nie posiada stałego miejsca zamieszkania w Rosji, że istnieją powody, by sądzić, iż w przypadku zwolnienia skarżący może uciec lub kontynuować działalność przestępczą, zniszczyć dowody lub w inny sposób ingerować w postępowanie karne przeciwko niemu. W takich okolicznościach zastosowanie jakiegokolwiek środka ograniczającego innego niż pozbawienie wolności nie byłoby możliwe”. 27 września 2007 r. Komitet Śledczy formalnie oskarżył skarżącego o udział w zorganizowanej działalności przestępczej, pranie pieniędzy oraz nielegalne połowy w rosyjskiej wyłącznej strefie ekonomicznej. 10 października 2007 r. Sąd Miejski w Moskwie utrzymał w mocy decyzję z 21 września 2007 r. na skutek odwołania. 16 listopada 2007 r. Sąd Rejonowy przedłużył aresztowanie skarżącego do 29 lutego 2008 r. Na rozprawie obecni byli prawnicy skarżącego. Skarżący nie mógł w niej uczestniczyć ze względów zdrowotnych. Wniósł o zwolnienie za kaucją lub alternatywnie za poręczenie osobiste głównego rabina Rosji. Przedstawił sądowi pozytywne opinie o charakterze od dwóch senatorów USA. Ponadto argumentował, że ze względu na zły stan zdrowia nie nadaje się do aresztowania. W tym zakresie powołał się na opinię przygotowaną przez jego lekarza rodzinnego, która wskazywała, że skarżący cierpi na artretyzm, wysoki cholesterol, kamienie nerkowe, przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie błony śluzowej żołądka, utratę słuchu na prawe ucho, alergie nosowe, częste bóle głowy i zawroty głowy. Złożył również gwarancję podpisaną przez pana Sh., który zobowiązał się zakwaterować skarżącego w swoim miejscu zamieszkania w Moskwie na czas śledztwa. Sąd oddalił argumenty skarżącego, zauważając następująco: „Sąd bierze pod uwagę argumenty przedstawione przez obronę, w tym referencje dotyczące jego charakteru. Nie dostrzega żadnych nowych istotnych faktów ani okoliczności uzasadniających zwolnienie [skarżącego] lub zastosowanie innego środka ograniczającego. Z przedłożonych materiałów wynika, że [skarżący] jest oskarżony o bardzo poważne przestępstwo, jest obywatelem innego państwa. Przedstawione dokumenty medyczne nie wykazują, aby [skarżący] był niezdolny do aresztowania. Sąd wnioskuje, że podstawy [aresztowania skarżącego] nie przestały istnieć. W związku z tym zastosowany środek ograniczający nie może zostać uchylony ani zastąpiony środkiem łagodniejszym, w tym kaucją.” 26 grudnia 2007 r. Sąd Miejski utrzymał w mocy decyzję z 16 listopada 2007 r. na skutek odwołania. 21 lutego 2008 r. Sąd Rejonowy przedłużył aresztowanie skarżącego na czas śledztwa do 29 maja 2008 r. Sąd powtórzył, że aresztowanie skarżącego jest uzasadnione ze względu na ciężar zarzutów i brak stałego miejsca zamieszkania w Rosji. Wniosek o zwolnienie za kaucją lub poręczenie osobiste został oddalony. 26 marca 2008 r. Sąd Miejski utrzymał w mocy decyzję z 21 lutego 2008 r. na skutek odwołania. 28 maja 2008 r. Sąd Rejonowy przedłużył aresztowanie skarżącego do 29 sierpnia 2008 r. Sąd powtórzył niemal słowo w słowo uzasadnienie użyte w poprzednim postanowieniu sądowym. 23 czerwca 2008 r. Sąd Miejski w Moskwie utrzymał w mocy postanowienie sądowe z 28 marca 2008 r. na skutek odwołania. 19 sierpnia 2008 r. Sąd Miejski przedłużył aresztowanie skarżącego do 29 listopada 2008 r. Zgodnie z twierdzeniem skarżącego, sąd powołał się na ciężar zarzutów i jego „znaczne możliwości finansowe”. 2 października 2008 r. Sąd Najwyższy Federacji Rosyjskiej utrzymał w mocy postanowienie z 19 sierpnia 2008 r. na skutek odwołania. W szczególności Sąd Najwyższy zauważył: „Z materiałów w aktach sprawy wynika, że [sąd] wziął pod uwagę ciężar zarzutów przeciwko [skarżącemu]... i jest rozsądne założyć, że jeśli pozostanie na wolności, może uciec... lub kontynuować działalność przestępczą, lub zagrażać świadkom, pokrzywdzonym i innym stronom postępowania, lub niszczyć dowody... które mogą znajdować się w firmach zagranicznych lub w inny sposób ingerować w śledztwo. ... [W]zględu na skrajną złożoność i zakres sprawy, nie ma podstaw do zwolnienia [skarżącego]. Ponadto, podstawy aresztowania skarżącego nie przestały istnieć i nie ma wyłącznych okoliczności umożliwiających uchylenie lub zastąpienie środka ograniczającego...”. 20 listopada 2008 r. Sąd Miejski przedłużył areszt tymczasowy w stosunku do skarżącego, E. i S., jego współoskarżonych, zauważając następująco: „Zgodnie z przedłożonymi materiałami, E., S. i [skarżący] są oskarżeni o szereg przestępstw, w tym o szczególnie poważne, za które w przypadku skazania można orzec karę pozbawienia wolności przekraczającą dwa lata. Z wniosku śledczego, przedłożonych materiałów i jego wyjaśnień złożonych w sądzie wynika, że sprawa karna jest bardzo złożona, oskarżono czternaście osób, przeprowadzono dużą ilość czynności śledczych, w tym trwających w różnych regionach Federacji Rosyjskiej; trwają złożone ekspertyzy biegłych, odpowiedzi na wysłane zapytania wciąż oczekują, w tym dotyczące międzynarodowej pomocy prawnej, śledczy zaplanowali liczne czynności mające na celu ustalenie faktów do udowodnienia i zakończenie śledztwa. Na podstawie powyższego, i w świetle okoliczności sprawy, sąd stwierdza, że argumenty śledczego, że aresztowanie oskarżonych powinno zostać przedłużone, są przekonujące i uzasadnione i że podstawy przedłużenia ich aresztowania są wyjątkowe, biorąc pod uwagę naturę zarzutów i oczekujące czynności śledcze mające na celu zakończenie śledztwa. W toku śledztwa uzyskano informację, że w przypadku zwolnienia oskarżeni mogą uciec lub ingerować w postępowanie. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, przedłożone materiały i inne informacje, w tym dotyczące charakteru oskarżonych, sąd wnioskuje, że istnieją wystarczające podstawy, by sądzić, że w przypadku zwolnienia oskarżeni mogą uciec, wywierać presję na świadków i inne strony postępowania, próbować ukryć lub zniszczyć dowody w celu utrudnienia wymiaru sprawiedliwości. W takich okolicznościach... E., S. i [skarżący] powinni być aresztowani na czas śledztwa, co oznacza, że podstawy i okoliczności ... brane pod uwagę przez sąd przy decydowaniu o ich aresztowaniu nie uległy zmianie i nadal konieczne jest ich zatrzymanie. W świetle powyższego, nie jest możliwe zastosowanie łagodniejszego środka ograniczającego w stosunku do E., S. i [skarżącego], w tym zwolnienia za kaucją. Decydując o przedłużeniu aresztowania oskarżonych, sąd bierze pod uwagę okoliczności wymagane przez [prawo], w szczególności ich status rodzinny, wiek, stan zdrowia i informacje o charakterze przedstawione przez obronę.” 14 stycznia 2009 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy decyzję z 20 listopada 2008 r. na skutek odwołania. Sąd oddalił argument skarżącego, że ustalenia Sądu Miejskiego, jakoby mógł uciec, kontynuować działalność przestępczą, utrudniać wymiar sprawiedliwości, niszczyć dowody, były błędne i bezpodstawne. 17 lutego 2009 r. skarżący otrzymał zmieniony i ostateczny akt oskarżenia. 19 lutego 2009 r. Sąd Miejski przedłużył aresztowanie trzech oskarżonych, w tym skarżącego, do 20 marca 2009 r. w związku z toczącym się śledztwem. W odniesieniu do skarżącego zauważył następująco: „Mimo że... [skarżący] nie był karany, jest żonaty i ma dziecko, przed aresztowaniem był zatrudniony i miał stałe źródło dochodu, jest oskarżony o szereg bardzo poważnych przestępstw, które pociągają za sobą, w przypadku skazania, karę pozbawienia wolności przekraczającą dwa lata i które, zgodnie z wersją śledczych, zostały popełnione przez zorganizowaną grupę przestępczą zarządzaną przez E. i [skarżącego]... Skarżący jest obywatelem innego państwa, nie posiada stałego miejsca zamieszkania w Federacji Rosyjskiej... Powyższe informacje o charakterze skarżącego i ciężarze zarzutów są, w opinii sądu, wystarczające, by założyć, że może uciec, mimo deklaracji i zapewnień jego i jego obrony. Ponadto, zgodnie z raportem policjantów Z. i V., skarżący..., jeśli zostanie zwolniony, planuje uciec za granicę i kontynuować działalność przestępczą związaną z nielegalnymi połowami w wyłącznej strefie ekonomicznej Federacji Rosyjskiej, wywierać presję na świadków, próbować zniszczyć materialne dowody. Dodatkowo, [skarżący] wielokrotnie próbował wręczyć łapówki urzędnikom w celu wpłynięcia na śledztwo. Ponadto, E., S. i [skarżący] próbowali skontaktować się z innymi członkami zorganizowanej grupy przestępczej, którzy wciąż są na wolności. Z zeznań świadka P. wynika, że amerykańskie firmy podejmują kroki w celu zabezpieczenia zwolnienia [skarżącego]”. 23 marca 2009 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy decyzję z 19 lutego 2009 r. na skutek odwołania. 11 marca 2009 r. Sąd Miejski przedłużył aresztowanie skarżącego w oczekiwaniu na zapoznanie się oskarżonych z aktami sprawy, które liczyły 160 tomów, do 20 czerwca 2009 r. Sąd powołał się na ciężar zarzutów przeciwko skarżącemu i brak stałego miejsca zamieszkania w Rosji. Ponadto powtórzył, że skarżący może wywierać presję na świadków, utrudniać wymiar sprawiedliwości lub uciec. 21 kwietnia 2009 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy decyzję z 11 marca 2009 r. na skutek odwołania. 28 maja 2009 r. Sąd Miejski przedłużył aresztowanie skarżącego do 20 września 2009 r. Sąd zauważył, że oskarżeni, w tym skarżący, oraz osiemnastu prawników ich reprezentujących nie zakończyło zapoznawania się z aktami sprawy. Co do konieczności aresztowania na czas śledztwa, sąd powtórzył formułę, której używał przy wcześniejszych przedłużeniach. 16 lipca 2009 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy decyzję z 28 maja 2009 r. na skutek odwołania. 26 sierpnia 2009 r. skarżący zakończył zapoznawanie się z aktami sprawy. 15 września 2009 r. Sąd Miejski przedłużył aresztowanie skarżącego do 20 grudnia 2009 r., zauważając, że współoskarżeni skarżącego i ich prawnicy potrzebują dodatkowego czasu na zakończenie zapoznawania się z aktami sprawy. Powołując się na ciężar zarzutów przeciwko skarżącemu oraz brak stałego miejsca zamieszkania i „ustalonych powiązań społecznych” w Rosji, sąd zauważył, że skarżący może uciec, wywierać presję na świadków i inne strony postępowania w celu utrudnienia wymiaru sprawiedliwości. 29 października 2009 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy decyzję z 15 września 2009 r. na skutek odwołania. 4 grudnia 2009 r. Sąd Miejski otrzymał akta sprawy skarżącego, a 17 grudnia 2009 r. przedłużył areszt tymczasowy oskarżonych do 4 czerwca 2010 r., zauważając następująco: „[Oskarżeni] zostali tymczasowo aresztowani. Ten środek ograniczający odpowiada naturze i powadze zarzutów przeciwko nim. Okoliczności leżące u podstaw [tymczasowego aresztowania oskarżonych] nie przestały istnieć. Mimo poręczenia osobistego i możliwości kaucji proponowanej przez [skarżącego], faktu, że [skarżący] i S. mają małoletnie dzieci, długości ich tymczasowego aresztowania, środek przymusu wcześniej nałożony na [oskarżonych] powinien pozostać niezmieniony.” 25 lutego 2010 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyrok z 17 września 2009 r. na skutek odwołania. Wydaje się, że w nieokreślonym dniu sprawa skarżącego została przekazana do rozprawy do Sądu Okręgowego w Kamczatce. 27 maja 2010 r. Sąd Okręgowy przedłużył areszt tymczasowy oskarżonych do 4 września 2010 r., zauważając, że okoliczności leżące u podstaw ich tymczasowego aresztowania nie przestały istnieć. 2 września 2010 r. Sąd Okręgowy przedłużył aresztowanie oskarżonych do 4 grudnia 2010 r., powtarzając słowo w słowo uzasadnienie z 27 maja 2010 r. 29 listopada 2010 r. Sąd Okręgowy uznał za możliwe zwolnienie oskarżonych za kaucją w wysokości 5 000 000 000 rubli rosyjskich (RUB). Skarżący złożyli oświadczenie, że nie są w stanie uiścić takiej kaucji. Sąd uznał, że kaucja w niższej kwocie nie zapewni stawienia się oskarżonych przed nim i przedłużył ich aresztowanie do 4 marca 2011 r., powtarzając wcześniejsze uzasadnienie. 16 grudnia 2010 r. ława przysięgłych wydała wyrok uniewinniający w sprawie skarżącego. Skarżący został zwolniony tego samego dnia. 17 stycznia 2011 r. Sąd Okręgowy wydał odpowiedni wyrok informując skarżącego o jego prawie do rehabilitacji. 27 kwietnia 2011 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyrok z 17 stycznia 2011 r. na skutek odwołania. 21 maja 2008 r. w artykule zatytułowanym Specjalna ochrona dla mafii («Спецприкрытие для мафии») Rossiyskaya Gazeta, oficjalna gazeta narodowa, opublikowała wywiad o śledztwie karnym z generałem Ts., szefem departamentu Śledczego Komitetu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Federacji Rosyjskiej. W wywiadzie Ts. określił skarżącego jako szefa międzynarodowej organizacji przestępczej, która zajmowała się nielegalną działalnością połowową prowadzoną w wodach terytorialnych Rosji. 28 i 29 maja 2008 r. generał Ts. udzielił dwóch wywiadów na temat śledztwa karnego, które zostały wyemitowane przez Pierwszy Kanał, kanał telewizyjny ogólnokrajowy. Ts. powtórzył swoje poprzednie stwierdzenia, twierdząc, że skarżący był szefem nielegalnego biznesu połowowego i określił go mianem „dona krabowej mafii”. 28 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy uwzględnił w części roszczenia skarżącego o odszkodowanie przeciwko Ministerstwu Finansów Federacji Rosyjskiej. Sąd przyznał skarżącemu 83 208 240 RUB tytułem utraconych zarobków oraz 603 000 RUB jako zwrot kosztów i wydatków prawnych. 21 maja 2013 r. Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok z 28 lutego 2013 r. na skutek odwołania. 24 października 2014 r. Sąd Rejonowy oddalił roszczenia skarżącego o szkody majątkowe wynikające ze ścigania karnego przeciwko Ministerstwu Finansów Federacji Rosyjskiej. 20 marca 2015 r. Sąd Miejski utrzymał w mocy wyrok z 24 października 2014 r. na skutek odwołania.


Skarżący urodził się w 1984 roku i jest tymczasowo aresztowany w Sankt Petersburgu. 22 kwietnia 2004 r. został aresztowany pod zarzutem morderstwa. 24 kwietnia 2004 r. Wyborgski Sąd Rejonowy w Sankt Petersburgu zarządził tymczasowe aresztowanie skarżącego. Pozostawał w areszcie w toku śledztwa i procesu. 7 lutego 2005 r. Sąd Rejonowy przedłużył tymczasowe aresztowanie skarżącego. Sąd powołał się na ciężar gatunkowy zarzutów, charakter skarżącego, brak stałego miejsca zamieszkania w Sankt Petersburgu oraz ryzyko ucieczki lub popełnienia przestępstwa. 7 kwietnia 2005 r. Sąd Rejonowy zwrócił sprawę prokuratorowi i przedłużył aresztowanie skarżącego, nie podając żadnych powodów. 15 września 2005 r., 21 października 2005 r. i 15 grudnia 2005 r., przy przedłużaniu tymczasowego aresztowania, Sąd Rejonowy powtórzył uzasadnienie aresztowania opisane powyżej. 2 marca 2006 r. Sąd Miejski w Sankt Petersburgu uchylił postanowienie o aresztowaniu z 15 grudnia 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. 16 marca 2006 r., 22 marca 2006 r. i 21 czerwca 2006 r. Sąd Rejonowy przedłużył aresztowanie skarżącego, powołując się na ciężar gatunkowy zarzutów, brak stałego miejsca zamieszkania, jego charakter oraz możliwość ucieczki i popełniania przestępstw. Skarżący i jego adwokat nie stawili się na rozprawie 21 czerwca 2006 r. 30 czerwca 2006 r. Wyborgski Sąd Rejonowy w Sankt Petersburgu skazał skarżącego za morderstwo i kradzież. 31 stycznia 2007 r. Sąd Miejski w Sankt Petersburgu utrzymał wyrok w mocy po rozpoznaniu apelacji. Co do odwołania skarżącego od postanowienia o aresztowaniu z 21 czerwca 2006 r., sąd stwierdził, że sąd niższej instancji nie zapewnił obecności skarżącego i jego adwokata na rozprawie 21 czerwca 2006 r. Jednakże, w związku ze skazaniem skarżącego, umorzył postępowanie odwoławcze, uznając je za niecelowe.


Skarżący urodził się w 1982 roku i odbywa karę pozbawienia wolności w Donskoju, w obwodzie tulskim. 27 czerwca 2005 r. Sąd Rejonowy w Żukowie w obwodzie kałuskim uznał skarżącego za winnego pobicia i nieumyślnego spowodowania śmierci oraz skazał go na jedenaście lat i jeden miesiąc pozbawienia wolności. 6 września 2005 r. Sąd Obwodowy w Kałudze utrzymał wyrok skazujący skarżącego w mocy na skutek apelacji. 20 grudnia 2005 r. skarżący rozpoczął odbywanie kary pozbawienia wolności w kolonii karnej nr IK-1 w obwodzie tulskim. Przed aresztowaniem i skazaniem skarżący cierpiał na wrzód dwunastnicy, przewlekłe zapalenie oskrzeli oraz nadciśnienie tętnicze. W trakcie detencji rozwinęły się u niego przewlekłe zapalenie żołądka, przepuklina przepony, przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego, tłuszczaki oraz torbiele włosowe. 23 stycznia 2012 r. skarżący został umieszczony w celi karnej. W ciągu dnia rozkładane łóżka były złożone. Osadzeni mogli stać lub siedzieć na metalowym stołku przymocowanym do podłogi. Cela była zimna i wilgotna. Nie było systemu wentylacyjnego. Z powodu szczelin w drzwiach i oknach panował tam ciągły przeciąg. Toaleta była oddzielona od części mieszkalnej celi przegrodą o wysokości 80 centymetrów. Nie było bieżącej ciepłej wody. Skarżącemu przysługiwało 1,5 godziny spaceru dziennie i jedna 30-minutowa kąpiel tygodniowo. 21 marca 2012 r. u skarżącego wystąpiła gorączka spowodowana zapaleniem torbieli włosowej w okolicy kości guzicznej. 22 marca 2012 r. więzienny lekarz zbadał skarżącego i przepisał mu leczenie antybiotykami oraz lekami przeciwbólowymi. Lekarz zalecił również skarżącemu konsultację z chirurgiem. 23 marca 2012 r. dyrektor kolonii karnej przedłużył pobyt skarżącego w celi karnej o kolejne piętnaście dni. Więzienny lekarz zbadał skarżącego i stwierdził, że jest on zdolny do przebywania w celi karnej. Kontynuował zalecone leczenie. 28 marca 2012 r. skarżący został przyjęty do szpitala więziennego przy kolonii karnej nr IK-5. Według skarżącego, mógł on skonsultować się z chirurgiem dopiero 5 kwietnia 2012 r. Operacja skarżącego została zaplanowana na 10 kwietnia 2012 r. 8-9 kwietnia 2012 r. torbiel skarżącego pękła, a zapalenie ustąpiło. 18 kwietnia 2012 r. skarżący został wypisany ze szpitala i przewieziony z powrotem do kolonii karnej. 25 kwietnia 2012 r. skarżący skonsultował się z chirurgiem i neurologiem w szpitalu kolonii karnej nr IK-2. Przepisano mu leki na nadciśnienie tętnicze. Chirurg zalecił skarżącemu operację w związku z torbielą włosową. Od 14 do 30 sierpnia 2012 r. skarżący poddany został dodatkowym badaniom i leczeniu na oddziale chirurgicznym szpitala przy kolonii karnej nr IK-5. Zdaniem lekarzy leczących skarżącego, operacja nie była wymagana. Według skarżącego, 5 czerwca 2012 r. został wezwany przez szefa działu operacyjnego kolonii. W biurze obecnych było kilku funkcjonariuszy. Zalecili skarżącemu wycofanie jego wniosku przed Sądem. Grozili mu, że jeśli zdecyduje się kontynuować swoje postępowanie, będzie odbywał resztę kary w celi karnej bez wizyt rodzinnych oraz że może zostać oskarżony o inne przestępstwo. Skarżący się podporządkował. Podpisał list. Został on opieczętowany przez kolonię i wysłany do Sądu 6 czerwca 2012 r. 14 czerwca 2012 r. skarżący napisał kolejny list do Sądu, w którym prosił o nieuwzględnienie jego poprzedniego listu, który musiał napisać z powodu presji wywieranej na nim przez administrację kolonii. 25 czerwca 2012 r. Sąd otrzymał list skarżącego, w którym prosił on o wycofanie skargi. List zawierał pieczęć kolonii karnej oraz numer przypisany przez administrację.


Skarżący urodził się w 1982 roku i jest osadzony w więzieniu HM Prison Dovegate w Uttoxeter. 3 sierpnia 2001 r. skarżący został skazany przez Sąd Koronny na dożywotnie pozbawienie wolności za spowodowanie ciężkiego uszkodzenia ciała. Minimalny okres („taryfa”) ustalono na dwa lata, osiem i pół miesiąca, pomniejszony o czas spędzony w areszcie śledczym. Taryfa wygasła 18 kwietnia 2004 r. i stał się uprawniony do ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie. Komisja ds. Zwolnień Warunkowych (Parole Board) następnie przeanalizowała jego sprawę, aby ocenić, czy jego dalsze osadzenie pozostaje niezbędne dla ochrony społeczeństwa. 26 maja 2005 r. zdecydowała nie nakazywać jego zwolnienia, ale zarekomendowała, aby został przeniesiony do warunków otwartych. To zalecenie zostało odrzucone przez Sekretarza Stanu. Drugie zalecenie o tej samej treści zostało wydane po drugim przeglądzie sprawy skarżącego przez Komisję ds. Zwolnień Warunkowych 31 stycznia 2007 r. i odrzucone przez Sekretarza Stanu 23 maja 2007 r. Na końcu uzasadnienia odrzucenia rekomendacji Komisji Narodowa Służba Zarządzania Skazanymi („NOMS”) napisała:
„Sekretarz Stanu zdecydował zatem, że powinieneś pozostać w warunkach zamkniętych, a Twój następny przegląd zakończy się w styczniu 2008 r.” Towarzyszący list stwierdzał:
„Zdecydowano, że Twoja sprawa zostanie ponownie skierowana do Komisji ds. Zwolnień Warunkowych w celu przeprowadzenia rozprawy wstępnej w STYCZNIU 2008 r.
...
O dokładnej dacie tej rozprawy zostaniesz powiadomiony przez Komisję ds. Zwolnień Warunkowych w odpowiednim czasie.
Podczas Twojego następnego przeglądu Komisja ds. Zwolnień Warunkowych rozważy Twoją przydatność do zwolnienia poprzez panel w trybie na piśmie. To rozpatrzenie odbędzie się około 12 tygodni przed Twoją rozprawą wstępną [w styczniu 2008 r.]. Jeśli nie będziesz zadowolony z decyzji panelu w trybie na piśmie, możesz zażądać, aby sprawa została skierowana do ustalonej rozprawy ustnej.” Sprawa została skierowana do Komisji ds. Zwolnień Warunkowych 21 grudnia 2007 r. 6 maja 2008 r. skarżącemu i Komisji ds. Zwolnień Warunkowych przesłano odpowiednie raporty, zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. 16 maja 2008 r. Komisja ds. Zwolnień Warunkowych wydała zarządzenia dotyczące zarządzania sprawą, wymagające dodatkowych raportów. 8 października 2008 r. Komisja ds. Zwolnień Warunkowych otrzymała żądane dodatkowe raporty. Rozprawa odbyła się 8 stycznia 2009 r. 23 stycznia 2009 r. Komisja ds. Zwolnień Warunkowych zarządziła zwolnienie skarżącego. Został zwolniony z więzienia cztery dni później. Tymczasem, jesienią 2008 r., skarżący wszczął postępowanie w sprawie kontroli sądowej przeciwko Sekretarzowi Stanu i Komisji ds. Zwolnień Warunkowych, dochodząc odszkodowania za opóźnienie w przeprowadzeniu rozprawy. Powoływał się na art. 5 § 4 Konwencji. Uzyskał zezwolenie na wniesienie pozwu 13 października 2008 r. 5 czerwca 2009 r. pozew został oddalony przez Sąd Najwyższy (High Court). Zgoda na odwołanie została udzielona przez Sąd Apelacyjny 27 października 2009 r. 14 grudnia 2010 r. Sąd Apelacyjny wydał wyrok. Po dokładnym przeanalizowaniu faktów i poszczególnych okresów opóźnień Sąd stwierdził, że wystąpiło dziesięciomiesięczne opóźnienie, od marca 2008 r. do stycznia 2009 r., w przeprowadzeniu rozprawy przed Komisją ds. Zwolnień Warunkowych, które było nieuzasadnione i za które odpowiedzialny był Sekretarz Stanu. To opóźnienie uniemożliwiło skarżącemu rozstrzygnięcie kwestii legalności jego dalszego osadzenia zgodnie z art. 5 § 4. W kwestii odszkodowania Sąd uznał, że skarżący wykazał, na podstawie przewagi prawdopodobieństwa, że zostałby zwolniony, gdyby przegląd odbył się w marcu 2008 r. Odszkodowanie z tytułu utraty wolności było zatem odpowiednie. W wyroku z 29 marca 2011 r. dotyczącym wysokości odszkodowania do zapłacenia Sąd rozważył szereg orzeczeń o sprawiedliwym zadośćuczynieniu w sprawach przed tym Sądem, w których stwierdzono naruszenie art. 5 § 4. Sąd rozróżnił sprawy, w których opóźnienie doprowadziło jedynie do uczucia frustracji, i te, w których ustalono, że gdyby nie opóźnienie w przeprowadzeniu rozprawy, skarżący zostałby zwolniony wcześniej. Przyznał kwotę 10 000 funtów szterlingów („GBP”) jako odszkodowanie za utratę dziesięciu miesięcy warunkowej wolności. Skarżący wystąpił o zgodę na odwołanie się do Sądu Najwyższego z powodu, że przyznana kwota była niewystarczająca. Komisja ds. Zwolnień Warunkowych wystąpiła o zgodę na odwołanie się z powodu, że przyznana kwota była zawyżona. Zgoda na odwołanie została udzielona obu stronom, a skarżący otrzymał dodatkowo zezwolenie na argumentowanie, że jego osadzenie po marcu 2008 r. stanowiło bezprawne pozbawienie wolności w prawie zwyczajowym lub naruszenie art. 5 § 1 Konwencji. W odniesieniu do tego drugiego argumentu powoływał się na ustalenia tego Sądu w sprawie James, Wells i Lee przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, nr 25119/09, 57715/09 i 57877/09, 18 września 2012 r. Wyrokiem z 1 maja 2013 r. Sąd Najwyższy jednogłośnie oddalił odwołanie skarżącego i uwzględnił odwołanie Komisji ds. Zwolnień Warunkowych, zmniejszając odszkodowanie do 6500 GBP. W odniesieniu do domniemanego naruszenia art. 5 § 1 Konwencji Lord Reed, przedstawiający opinię przewodnią, zauważył, że art. 5 § 4 zapewnia uprawnienie proceduralne zaprojektowane tak, aby zapewnić, że osoby nie są pozbawiane wolności z naruszeniem ich praw wynikających z art. 5 § 1. Jednakże, dodał, naruszenie art. 5 § 4 nie musi koniecznie skutkować naruszeniem art. 5 § 1. Uznał wyrok tego Sądu w sprawie James, Wells i Lee, przywołany powyżej, za niebędący bezpośrednio istotny dla sprawy skarżącego, ponieważ wyrok ten dotyczył braku dostępu do kursów resocjalizacyjnych, a przyznane zadośćuczynienia dotyczyły uczuć niepokoju i frustracji wynikających z ciągłego osadzenia bez dostępu do kursów, a nie utraty wolności. Lord Reed zauważył, że opóźnienie w sprawie skarżącego wydawało się być wynikiem błędów personelu administracyjnego, „rodzaju, które zdarzają się od czasu do czasu w każdym systemie podatnym na błędy ludzkie”. Mimo że było niezwykle nieszczęśliwe, że błędy wystąpiły i doprowadziły do przedłużenia osadzenia skarżącego, nie miały one takiego charakteru, a opóźnienie nie było takiego stopnia, by uzasadnić wniosek, że doszło do naruszenia art. 5 § 1. W kwestii odszkodowania za naruszenie art. 5 § 4 Konwencji Lord Reed przeanalizował odpowiednie orzecznictwo tego Sądu, w których stwierdzono naruszenie art. 5 § 1, 3 lub 4, koncentrując się w szczególności na sprawach dotyczących opóźnienia w przeprowadzeniu rozprawy mającej na celu rozstrzygnięcie, czy skazany więzień powinien zostać zwolniony. Uznał, że z tych spraw nie można wyprowadzić jasnych wytycznych, ponieważ żadna z nich nie dotyczyła odszkodowań za utratę wolności wynikającą z naruszenia gwarancji szybkiego rozstrzygnięcia zawartej w art. 5 § 4. Mimo, jak powiedział, że sąd odwoławczy nie ingerowałby w wysokość odszkodowania tylko dlatego, że przyznałby inną kwotę, gdyby rozpatrywał sprawę w pierwszej instancji, w odwołaniu skarżącego sąd był proszony o wydanie wytycznych co do odpowiedniego poziomu odszkodowań w sprawach tego charakteru. W tym celu sąd przeprowadził pełniejszą analizę orzecznictwa tego Sądu niż Sąd Apelacyjny. Lord Reed podsumował:
„87. ... W świetle tej analizy i stosując ogólne podejście, które opisałem..., wydaje mi się, że odszkodowanie w wysokości około 6500 funtów odpowiednio zrekompensowałoby panu Faulknerowi opóźnione zwolnienie, biorąc pod uwagę warunkowy i niepewny charakter utraconej wolności. Ta kwota znacznie odbiega od odszkodowania w wysokości 10 000 funtów przyznanego przez Sąd Apelacyjny. W tych okolicznościach, w mojej opinii, właściwe jest, aby ten sąd uwzględnił odwołanie Komisji i odpowiednio zmniejszył odszkodowanie.”


Skarżący urodził się w 1958 roku i mieszka w Tambowie. 23 października 2006 r. Sąd Rejonowy w Tambowie („sąd rejonowy”) nakazał administracji miasta Tambów wypłacić skarżącemu około 776 150 rosyjskich rubli (RUB) z tytułu świadczeń społecznych i strat inflacyjnych oraz przeliczył regularne płatności otrzymywane przez skarżącego w związku z jego udziałem w akcji likwidacji skutków katastrofy w Czarnobylu. Wyrok stał się prawomocny 3 listopada 2006 r. 7 listopada 2006 r. Sąd Rejonowy sprostował wyrok z 23 października 2006 r. 29 listopada 2007 r. wykonano wyrok z 23 października 2006 r., tj. w około rok i miesiąc po jego uprawomocnieniu się. 1 sierpnia 2008 r. Sąd Rejonowy przyznał skarżącemu 87 060,05 RUB odsetek oraz 5 000 RUB zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową z tytułu opóźnienia w wykonaniu wyroku z 23 października 2006 r. Orzeczenie stało się prawomocne 10 września 2008 r. i zostało w pełni wykonane 24 listopada 2008 r.


Skarżący, pan Claus Moog, urodził się w 1972 roku i mieszka w Kolonii. Syn skarżącego, D., urodził się 18 lipca 1998 roku. Skarżący i matka D., pani K., rozstali się w 1999 roku. Od tego czasu D. mieszka z matką. Od 1999 roku rodzice toczą spór dotyczący kontaktów i władzy rodzicielskiej. 18 maja 1999 roku, na wniosek skarżącego, Sąd Rodzinny w Kolonii („Sąd Rodzinny”) przyznał skarżącemu dwa okresy wizyt w tygodniu. Decyzja ta została zmieniona 24 marca 2000 roku w drodze ugody, na mocy której skarżący uzyskał prawo do kontaktu przez osiem godzin każdą sobotę. Wniosek skarżącego o wydłużenie czasu kontaktu spowodował, że Sąd Rodzinny przeprowadził 16 stycznia 2001 roku rozprawę, połączył postępowanie w sprawie kontaktów z postępowaniem w sprawie władzy rodzicielskiej wszczętym wcześniej przez panią K. w 1999 roku oraz zlecił sporządzenie opinii biegłego w sprawie władzy rodzicielskiej nad D. 1 października 2001 roku skarżący zwrócił się do Sądu Rodzinnego z wnioskiem o nałożenie na panią K. grzywny, ponieważ nie współpracowała. 16 listopada 2001 roku, po tym jak powołany biegły psycholog poinformował Sąd Rodzinny, że uważa kontakt z ojcem za leżący w najlepiej pojętym interesie dziecka, strony zawarły ugodę sądową, zgodnie z którą kontakt między skarżącym a jego synem miał zostać przywrócony. Do końca 2001 roku skarżący odwiedził dziecko dwukrotnie w przedszkolu. 7 stycznia 2002 roku skarżący ponowił wniosek o nałożenie grzywny, ponieważ pani K. nie współpracowała. Następnie Sąd Rodzinny wydał postanowienie tymczasowe dotyczące praw kontaktowych skarżącego. Po tym skarżący odwiedził swojego syna raz w przedszkolu. 20 marca 2002 roku Sąd Rodzinny ostrzegł panią K., że nałoży grzywnę w wysokości 2000 euro (EUR), jeśli nie wywiąże się ze swoich obowiązków wynikających z ugody zawartej 16 listopada 2001 roku. 28 lipca 2002 roku powołana przez sąd biegła, dr K., po zbadaniu sytuacji obojga rodziców i ich dziecka, złożyła raport dotyczący władzy rodzicielskiej. Uważała, że dziecko cieszy się z kontaktów z ojcem. Jednakże oboje rodzice mieli tendencję do instrumentalizowania dziecka w celu realizacji własnych interesów. Nie komunikowali się. W związku z tym nie było podstaw do wspólnej władzy rodzicielskiej. Przeniesienie władzy rodzicielskiej na ojca nie rozwiązałoby problemu, a jedynie go przesunęło. 22 października 2002 roku Sąd Rodzinny powierzył pani K. władzę rodzicielską, odrzucając jej wcześniejszy wniosek o zawieszenie kontaktów; przyznał skarżącemu prawo do kontaktu z synem w wymiarze sześciu godzin tygodniowo. Ponadto ustanowił opiekuna kontaktu (Umgangspfleger), zobowiązanego do ułatwiania spotkań między skarżącym a jego synem, ale odmówił ustanowienia opiekuna procesowego (Verfahrenspfleger), uznając, że interesy dziecka są wystarczająco chronione przez powołanego przez sąd biegłego. 18 lutego 2003 roku Sąd Apelacyjny w Kolonii oddalił powiązany apel pani K. Uznał, że pani K. „celowo sabotowała” kontakty skarżącego z synem. Jeśli nie zapewni realizacji prawa skarżącego do kontaktu, przyznanie władzy rodzicielskiej może wymagać ponownego rozważenia. 6 sierpnia 2003 roku skarżący ponownie zwrócił się do Sądu Rodzinnego o nałożenie grzywny, ponieważ pani K. nie współpracowała. 12 sierpnia 2003 roku Sąd Rodzinny nakazał pani K. zapewnić prawo skarżącego do kontaktu, pod groźbą nałożenia grzywny w razie niewykonania. Pani K. wniosła apelację. 2 grudnia 2003 roku Sąd Apelacyjny w Kolonii uchylił decyzję. Stwierdził, że zgodnie z twierdzeniami pani K. oraz raportem leczącego pediatry i psychoterapeuty dr D., dziecko wykazywało zaburzenia psychiczne po kontakcie ze skarżącym. Zdaniem lekarza było to spowodowane konfliktem między rodzicami. Nie było więc wątpliwości, że egzekwowanie prawa skarżącego do kontaktu byłoby szkodliwe dla dziecka. 20 czerwca 2005 roku pani K., po otrzymaniu informacji, że skarżący odwiedził D. w przedszkolu, wniosła o zawieszenie kontaktów. 15 listopada 2005 roku Sąd Rodzinny przesłuchał dziecko, które oświadczyło, że nie chce już widzieć ojca. 18 stycznia 2006 roku skarżący ponownie wystąpił o kontakt. 30 stycznia 2006 roku Sąd Rodzinny zdecydował o uzyskaniu zeznania na piśmie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania (eidesstattlich versicherte schriftliche Zeugenaussage) od dr D., pediatry dziecka. 11 marca 2006 roku dr D. złożyła zeznanie, w którym stwierdziła, że dziecko zostało głęboko ztraumatyzowane przez separację od matki na rzecz przymusowego kontaktu ze skarżącym od dziesiątego miesiąca życia oraz przez coraz bardziej wrogą relację między jego rodzicami. W 2003 roku po kontakcie z ojcem następowały ekstremalnie agresywne wybuchy. D. wymagał psychoterapii, której jeszcze nie można było rozpocząć ze względu na jego młody wiek i brak dojrzałości. 19 maja 2006 roku Sąd Rodzinny przyznał skarżącemu trzy spotkania z dzieckiem pod nadzorem dwóch powołanych przez sąd biegłych psychologów. 13 września 2006 roku biegli poinformowali Sąd Rodzinny, że nie byli w stanie nadzorować kontaktu, ponieważ pełnomocnik pani K. poinformował ich, że zarówno pani K., jak i dziecko otrzymały poradę medyczną, aby nie rozmawiać ze skarżącym. 18 grudnia 2006 roku Sąd Rodzinny zdecydował o złożeniu zeznania przez dyrektora przedszkola D. dotyczącego zachowania dziecka oraz jego relacji ze skarżącym i matką. 13 marca 2007 roku dyrektor przedszkola złożył zeznanie. Uważała, że kontakt między skarżącym a dzieckiem, który odbył się w czerwcu 2005 roku, był korzystny. Mocno zalecała kontynuowanie wizyt, ponieważ dziecko żyło w sztywnym świecie oderwanym od rzeczywistości, silnie kontrolowanym przez matkę i bez możliwości swobodnego wyboru towarzyszy zabaw lub gier. Dziecko reagowało na tę nadmierną kontrolę w sposób gwałtowny. Aby wzmocnić rozwój własnej osobowości dziecka i pozwolić mu doświadczyć świata rzeczywistego, potrzebna była równoważąca postać autorytetu spoza rodziny matki dziecka. 30 marca 2007 roku skarżący złożył nowy wniosek o przeniesienie na niego władzy rodzicielskiej. 24 kwietnia 2007 roku Sąd Rodzinny wydał postanowienie tymczasowe i tymczasowo przyznał skarżącemu kontakt z dzieckiem w wymiarze siedmiu godzin raz w miesiącu. Sąd nakazał ponadto matce przygotować D. do kontaktu i powstrzymać się od wpływania na dziecko przeciwko ojcu. Uznał, że D. był zadowolony, gdy spotkał się z ojcem. Jeśli wydawało się, że reaguje emocjonalnie, zostało to prawdopodobnie sprowokowane przez matkę. Kontakt między skarżącym a jego synem leżał w najlepiej pojętym interesie dziecka. Sąd Rodzinny ponadto ogłosił, że nałoży grzywnę, jeśli pani K. nie będzie współpracować. Podczas pierwszej wizyty zaplanowanej na 2 czerwca 2007 roku syn odmówił wyjścia ze skarżącym. W oświadczeniu z 22 czerwca 2007 roku Urząd ds. Młodzieży przedstawił relację ze swoich rozmów z panią K., pediatrą dziecka dr D., nauczycielem dziecka, skarżącym i dzieckiem. Zgodnie z tym raportem dr D. zalecała terapię rodzinną w celu przygotowania kontaktu między dzieckiem a skarżącym. Dziecko oświadczyło, że chce zostać w spokoju i nie chce widzieć ojca. Mógł wyobrazić sobie wizyty, jeśli rodzice przestaliby się kłócić, a ojciec nie zmuszałby go do chodzenia do Urzędu ds. Młodzieży. Zdaniem nauczyciela dziecka potrzebowało ono wytchnienia od sytuacji prawnej, a skarżący wykazywał brak empatii. Urząd ds. Młodzieży wniosł, że w związku z rozbieżnością między tymi twierdzeniami konieczna była opinia biegłego. 9 lipca 2007 roku Sąd Rodzinny nałożył na panią K. grzywnę przymusową w wysokości 3000 EUR z powodu niewywiązania się z obowiązków wynikających z postanowienia sądowego z 24 kwietnia 2007 roku. 8 stycznia 2008 roku, w postępowaniu dotyczącym władzy rodzicielskiej, Sąd Rodzinny przesłuchał dziecko, które oświadczyło, że nie chce mieszkać z ojcem i nie chce już chodzić do sądu. Dodał, że rzadko widuje się ze swoim pediatrą. 8 lutego 2008 roku, po apelacji pani K., Sąd Apelacyjny w Kolonii uchylił decyzję o ukaraniu jej grzywną, uznając, że istniały poważne wątpliwości, czy pani K. jest w stanie współpracować w przygotowaniu D. do kontaktu ze skarżącym. Zgodnie z zaświadczeniem lekarskim wydanym przez psychologa w dniu 7 stycznia 2008 roku, pani K. cierpiała na zespół stresu pourazowego, objawiający się niekontrolowanymi wzrostami pobudzenia, kołataniem serca, uczuciami paniki, drżeniem, nudnościami oraz uczuciami bezradności i rozpaczy. Ten obraz kliniczny budził poważne wątpliwości co do jej zdolności do właściwego przygotowania dziecka do spotkań ze skarżącym. Ponadto w postępowaniu o władzę rodzicielską dziecko oświadczyło, że w tamtym czasie nie chciało mieć kontaktu z ojcem. Działanie wbrew woli dziecka nie było rozsądne; preferowane było podjęcie środków terapeutycznych. Sąd uznał ponadto, że kwestia władzy rodzicielskiej musi zostać wyjaśniona w odniesieniu do problemów psychicznych pani K. i że przesłuchanie opinii biegłego w równoległym postępowaniu w sprawie władzy rodzicielskiej jest niezbędne. 20 marca 2008 roku Sąd Rodzinny poinformował strony, że nie wydaje się możliwe zrealizowanie kontaktu. W związku z tym zawiesi postępowanie w sprawie kontaktu do czasu rozstrzygnięcia postępowania w sprawie władzy rodzicielskiej, w którym zlecone zostanie sporządzenie opinii biegłego. Następnie, w toku postępowania o władzę rodzicielską, Sąd Rodzinny powołał biegłego w celu zbadania, czy leży w najlepiej pojętym interesie dziecka, aby matka zachowała władzę rodzicielską. 25 listopada 2008 roku Sąd Rodzinny przeprowadził rozprawę, w której uczestniczyli skarżący i pełnomocnik matki. 12 grudnia 2008 roku, zanim biegła złożyła swoją opinię, Sąd Rodzinny zdecydował o zawieszeniu kontaktu skarżącego do 31 grudnia 2011 roku. Uznał, że z powodu masowego i ciągłego konfliktu między rodzicami dziecko doświadczyłoby poważnego konfliktu lojalności, jeśli kontakt zostałby wymuszony. Poważnie zagroziłoby to jego dobru. Sąd uznał ponadto, że pani K., z powodu własnego zaburzenia stresowego, co zostało potwierdzone zaświadczeniami lekarskimi, nie była w stanie właściwie przygotować dziecka do spotkań ze skarżącym. Jak już wskazał powołany przez sąd biegły w 2002 roku (patrz punkt 9 powyżej), kontakt bez minimum współpracy między rodzicami poważnie obciążyłby dziecko. Należy tego unikać, biorąc pod uwagę jego trwające leczenie terapeutyczne. W świetle braku współpracy ze strony pani K. należało się spodziewać, że przymusowy kontakt ponownie ztraumatyzuje dziecko. W konsekwencji dobro dziecka wymagało zawieszenia praw kontaktowych skarżącego na trzy lata, aby umożliwić dziecku poddanie się terapii traumy (Traumatherapie). 5 stycznia 2009 roku skarżący odwołał się od zawieszenia kontaktu przez Sąd Rodzinny. Zarzucił, między innymi, że Sąd Rodzinny oparł się na nieaktualnym raporcie biegłego, nie zbadano prawdziwych życzeń dziecka i założono ztraumatyzowanie dziecka, co nigdy nie zostało potwierdzone przez niezależnego biegłego. 30 stycznia 2009 roku biegły złożył wstępną opinię w postępowaniu o władzę rodzicielską, stwierdzając, między innymi, że kontakt ze skarżącym nie zagraża dobru dziecka. 12 maja 2009 roku Sąd Rodzinny oddalił wniosek skarżącego o władzę rodzicielską, biorąc pod uwagę fakt, że ani powołany opiekun procesowy, ani biegły nie byli w stanie zbadać pani K. i dziecka z powodu odmowy ze strony pani K. Opierał się na wstępnym raporcie biegłego, zgodnie z którym przeniesienie władzy rodzicielskiej nie leżało w najlepiej pojętym interesie dziecka, chociaż nie było żadnych wskazań, że kontakt ze skarżącym zagrażałby dobru dziecka. Z drugiej strony istniały wskazania, że postawa blokująca pani K. wobec kontaktu między skarżącym a dzieckiem bywała szkodliwa. 30 czerwca 2009 roku Sąd Apelacyjny w Kolonii oddalił powiązany apel skarżącego. 30 czerwca 2009 roku Sąd Apelacyjny w Kolonii wydał decyzję na podstawie akt sprawy i potwierdził decyzję Sądu Rodzinnego o zawieszeniu kontaktu (patrz punkt 30 powyżej), mimo że decyzja ta oznaczała, że pani K., która – z jakiegokolwiek powodu – chciała zapobiec kontaktowi ze skarżącym, osiągnęła swój cel. Zauważył, że dziecko, gdy było przesłuchiwane przez Sąd Rodzinny 8 stycznia 2008 roku w toku postępowania o władzę rodzicielską, wyraźnie stwierdziło, że w chwili obecnej nie chce widzieć ojca. W liście do opiekuna procesowego z 2008 roku dziecko stwierdziło, że nie chce dalej omawiać tej kwestii, ponieważ już pięciokrotnie wyraziło swoją opinię. Urząd ds. Młodzieży potwierdził 22 czerwca 2007 roku, że D. chce zostać w spokoju i nie chciał widzieć ojca, ponieważ ten ostatni zawsze „zmuszał go do chodzenia do Urzędu ds. Młodzieży”. Było to zgodne z oświadczeniem D. złożonym jego pediatrze w 2007 roku. Te oświadczenia wykazały, że D. skojarzył ojca z rozprawami sądowymi, których nie lubił. Tylko okres wytchnienia mógł dać D. poczucie, że może sam zdecydować, czy chce widzieć ojca. Ponadto ten okres czasu pozwoliłby pani K. na refleksję nad swoim zachowaniem. Powinna być świadoma faktu, że D., gdy osiągnie wiek dojrzewania, będzie pilnie potrzebował ojca jako równoważącej postaci autorytetu. Własne twierdzenia skarżącego nie prowadziły do innych wniosków. Konflikt lojalności, któremu był poddany D., nie był z pewnością wyłącznie przypisywalny pani K. Ponadto oddzielenie go od obojga rodziców i umieszczenie w internacie, co sugerował skarżący, byłoby niewątpliwie niezgodne z dobrem dziecka. Powołując się na swoją decyzję w sprawie władzy rodzicielskiej wydaną tego samego dnia, Sąd Apelacyjny zauważył na koniec, że D. rozwijał się w pozytywny sposób. 10 sierpnia 2009 roku Federalny Trybunał Konstytucyjny odmówił rozpatrzenia skargi konstytucyjnej skarżącego dotyczącej zarówno kontaktu, jak i władzy rodzicielskiej, bez podania przyczyn (nr 1 BvR 1831/09).


Skarżący urodził się w 1972 roku w Villahermosa (Ciudad Real) i obecnie odbywa karę pozbawienia wolności w Hiszpanii. W czasie zdarzeń skarżący przebywał w areszcie śledczym w Foncalent (Alicante). 20 października 2009 r. skarżący został uznany za winnego przewinienia dyscyplinarnego przez komisję dyscyplinarną więzienia w Alicante i ukarany na mocy Ogólnego Regulaminu Więziennictwa. Kara obejmowała: cztery weekendy w izolacji za zastraszenie funkcjonariuszy więziennych (paragraf 108 (b)); dwadzieścia dni bez zajęć rekreacyjnych grupowych za nieposłuszeństwo wobec rozkazów wydanych przez funkcjonariuszy więziennych w wykonywaniu ich obowiązków (paragraf 109 (b)); oraz dwadzieścia dni bez zajęć rekreacyjnych grupowych za uszkodzenie mienia więziennego (paragraf 109 (e)). Skarżący odwołał się od kary do sędziego nadzoru penitencjarnego nr 2 Wspólnoty Walenckiej (Juzgado de Vigilancia Penitenciaria n.o 2). 17 listopada 2009 r. sędzia nadzoru penitencjarnego częściowo uwzględnił stanowisko skarżącego i uchylił karę nałożoną na podstawie paragrafu 109 (b). 19 listopada 2009 r. urzędnik państwowy odpowiedzialny za doręczenia sądowe próbował bezskutecznie doręczyć skarżącemu osobiście decyzję sędziego nadzoru penitencjarnego. Skarżący został przeniesiony do więzienia w Villena (Alicante). 28 stycznia 2010 r. skarżącemu doręczono osobiście decyzję sędziego nadzoru penitencjarnego z 17 listopada 2009 r. Podpisał on potwierdzenie odbioru. Skarżący wniósł odwołanie w trybie reformy do tego samego sędziego nadzoru penitencjarnego, który 18 lutego 2010 r. potwierdził swoją poprzednią decyzję. Kopia decyzji w sprawie odwołania została doręczona skarżącemu. Podpisał on potwierdzenie odbioru. Skarżący wniósł skargę amparo do Trybunału Konstytucyjnego. Powołał się na artykuły 20 (wolność wyrażania opinii) i 24 (prawo do domniemania niewinności) Konstytucji. Pismem z 22 marca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny zwrócił się do sędziego nadzoru penitencjarnego o przesłanie kopii akt sprawy skarżącego. 12 kwietnia 2010 r. sędzia nadzoru penitencjarnego przesłał akta sprawy skarżącego do Trybunału Konstytucyjnego. Decyzją z 30 września 2010 r. Trybunał Konstytucyjny uznał skargę amparo skarżącego za niedopuszczalną z powodu braku szczególnego znaczenia konstytucyjnego. Decyzja ta została doręczona skarżącemu 7 października 2010 r. 22 grudnia 2010 r. skarżący poprosił sędziego nadzoru penitencjarnego o kopię swojej akt sprawy w celu przedłożenia jej Europejskiemu Trybunałowi Praw Człowieka. Powołał się na artykuły 234 i 454 ustawy o sądownictwie (patrz poniższy paragraf 31). Uczynił to z więzienia w Zuera (Saragossa), do którego został przeniesiony. 4 stycznia 2011 r. skarżący wysłał do Trybunału swoje pierwsze pismo, zawiadamiając o zamiarze wniesienia skargi na podstawie artykułu 34 Konwencji. 14 stycznia 2011 r. Sekretariat Trybunału potwierdził otrzymanie pisma skarżącego i zaprosił go do złożenia prawidłowo wypełnionego formularza skargi do 11 marca 2011 r. 26 stycznia 2011 r. sędzia nadzoru penitencjarnego odmówił skarżącemu udostępnienia kopii akt sprawy, powołując się na fakt, że jego sprawa „wciąż jest w toku przed Trybunałem Konstytucyjnym”. 2 lutego 2011 r. skarżący przesłał do Trybunału formularz skargi. Podniósł zarzuty na podstawie artykułu 6 § 2 i artykułu 10 § 1 Konwencji. Dołączył kopię decyzji Trybunału Konstytucyjnego uznającej jego skargę amparo za niedopuszczalną. Ponadto w polu „17. Inne decyzje” formularza skargi odniósł się do decyzji sędziego nadzoru penitencjarnego z 17 listopada 2009 r. i 18 lutego 2010 r. Nie dołączył jednak kopii tych decyzji. 4 lutego 2011 r. skarżący przesłał pismo do sędziego nadzoru penitencjarnego. Oświadczył, że Trybunał Konstytucyjny wydał decyzję w jego sprawie 30 września 2010 r.; że zamierza wszcząć postępowanie przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka; oraz że w tym celu powinien mu zostać udostępniony uwierzytelniony odpis akt sprawy bez zwłoki i przed terminem 11 marca 2011 r. 22 lutego 2011 r. protokolant sędziego nadzoru penitencjarnego odrzucił wniosek skarżącego, powołując się na decyzję z 12 kwietnia 2010 r. (patrz powyższy paragraf 15) i stwierdzając, że Europejski Trybunał Praw Człowieka ma uprawnienie do samodzielnego żądania akt sprawy. Decyzja ta została doręczona skarżącemu 4 marca 2011 r. 3 marca 2011 r. Trybunał potwierdził otrzymanie formularza skargi skarżącego i zaprosił go do przesłania wszystkich istotnych decyzji krajowych do 3 czerwca 2011 r. 4 marca 2011 r. skarżący poinformował Trybunał, że bezskutecznie zwrócił się do sędziego nadzoru penitencjarnego o uwierzytelniony odpis pełnej dokumentacji swojej sprawy. Skarżył się, że władze krajowe utrudniają mu prawo do obrony. 14 marca 2011 r. skarżący ponownie złożył wniosek o kopię całej dokumentacji sprawy u sędziego nadzoru penitencjarnego. Powołał się na pismo Trybunału z 3 marca 2011 r. 1 kwietnia 2011 r. sędzia nadzoru penitencjarnego odrzucił wniosek skarżącego i odmówił dostarczenia mu kopii akt sprawy. Poinformowała skarżącego, że na potrzeby późniejszych wniosków przed innymi sądami, te sądy mogą zwrócić się bezpośrednio do sądów krajowych o udostępnienie akt. Decyzja ta została doręczona skarżącemu 6 kwietnia 2011 r. 7 kwietnia 2011 r. skarżący poinformował Trybunał, że sędzia nadzoru penitencjarnego odmówił mu dostarczenia kopii akt sprawy.


Skarżący urodził się w 1953 roku i przed aresztowaniem mieszkał w Sankt Petersburgu. 20 grudnia 2005 r. Skarżący został wpisany na listę osób poszukiwanych w związku z podejrzeniem o morderstwo i gangsterstwo. 17 lipca 2007 r. Sąd Rejonowy Wyborski w Sankt Petersburgu zaocznie zastosował wobec Skarżącego tymczasowe aresztowanie. 20 października 2007 r. Skarżący został aresztowany na Węgrzech. 13 września 2008 r. został ekstradowany do Rosji i osadzony w areszcie. 28 kwietnia 2009 r. Sąd Miejski w Sankt Petersburgu przedłużył tymczasowe aresztowanie Skarżącego, powołując się na ciężkość zarzutów oraz próbę ucieczki Skarżącego. Skarżący pozostawał w areszcie w toku śledztwa i procesu. W postanowieniach o areszcie Sąd zwięźle powtórzył powyższe powody, stwierdzając, że Skarżący może utrudniać śledztwo, popełniać przestępstwa, zagrażać świadkom oraz że nie może zostać zwolniony za kaucją. Odwołania Skarżącego od postanowień o areszcie zostały oddalone w następujących datach:

Data postanowienia o areszcie | Data wniesienia odwołania | Data rozprawy odwoławczej
--- | --- | ---
28 kwietnia 2009 | 4 maja 2009 | 2 lipca 2009
4 maja 2009 | 8 maja 2009 | 2 lipca 2009
19 sierpnia 2009 | 31 sierpnia 2009 | 22 października 2009
14 października 2009 | 16 października 2009 | 21 grudnia 2009
14 stycznia 2010 | 18 stycznia 2010 | 16 lutego 2010
15 lutego 2010 | 18 lutego 2010 | 26 kwietnia 2010

29 kwietnia 2010 r. Sąd Miejski w Sankt Petersburgu uznał go za winnego morderstwa i gangsterstwa oraz skazał na 16 lat pozbawienia wolności. 7 października 2010 r. Sąd Najwyższy Rosji utrzymał to orzeczenie w mocy na skutek odwołania.


Skarżący urodził się w 1955 roku i mieszka w Belgradzie. 19 września 1996 r. pewien A.N. (zwany dalej „dłużnikiem”) został skazany za oszustwo w postępowaniu karnym i zobowiązany do zapłaty 18 425 serbskich dinarów (RSD) na rzecz firmy PP Reprek, mającej siedzibę w Serbii i należącej do skarżącego. 17 grudnia 1998 r. wspomniana firma złożyła do Sądu Okręgowego w Belgradzie wniosek o egzekucję oparty na wyroku w ww. postępowaniu karnym. Po zarządzeniu uzupełnienia wniosku egzekucyjnego postanowienie o egzekucji zostało wydane 29 kwietnia 1999 r. 15 października 1999 r. sąd egzekucyjny zobowiązał Ministerstwo Spraw Wewnętrznych do podania dokładnego adresu dłużnika. 7 lutego 2000 r. komornik stwierdził, że dłużnik wyprowadził się pod nieznany adres. 27 października 2000 r. sprawa została odroczona. 7 maja 2005 r. skarżący wniósł o kontynuację postępowania egzekucyjnego w imieniu swojej firmy. 4 października 2005 r. sąd egzekucyjny ponownie zobowiązał Ministerstwo Spraw Wewnętrznych do podania dokładnego adresu dłużnika. Pismem z 21 października 2005 r. Ministerstwo poinformowało sąd egzekucyjny o adresie dłużnika. 18 listopada 2005 r. komornik udał się pod adres podany przez wspomniane Ministerstwo i ustalił, że dłużnik już tam nie mieszka oraz że wyprowadził się pod nieznany adres. 20 stycznia 2006 r. sąd egzekucyjny zwrócił się do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych o podanie dokładnego adresu dłużnika oraz jego ostatniego znanego miejsca zamieszkania. 24 października 2006 r. sąd egzekucyjny poinformował skarżącego, że Ministerstwo nie ustaliło dokładnego adresu dłużnika, ani nie wszczęto postępowania w sprawie wykroczeń przeciwko dłużnikowi zgodnie z art. 25 ustawy o miejscu zamieszkania i pobycie czasowym (zobacz paragraf 22). 31 maja 2007 r. zakończono postępowanie upadłościowe przeciwko firmie skarżącego „Reprek”. Wspomniana firma przestała istnieć, a cały jej majątek został przeniesiony na skarżącego. Sąd egzekucyjny odroczył sprawę 31 marca 2010 r.


Skarżący urodził się w 1977 roku i przed aresztowaniem jego stały adres zamieszkania znajdował się w Switłowodsku, obwodzie kirowohradzkim. W nieokreślonej dacie przed aresztowaniem u skarżącego zdiagnozowano wirusowe zapalenie wątroby typu C („HCV”). 26 czerwca 2014 r. skarżący został aresztowany na podejrzenie popełnienia przestępstwa związanego z narkotykami, a 7 lipca 2014 r. osadzony w Areszcie Śledczym nr 14 w Kirowohradzie („więzienie”). 27 czerwca 2014 r. Sąd w Switłowodsku zastosował wobec skarżącego tymczasowe aresztowanie. Skarżący odwołał się, argumentując w szczególności, że choruje na HCV. 14 lipca 2014 r. Kirowohradzki Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy postanowienie o areszcie. Tymczasowe aresztowanie skarżącego zostało następnie przedłużone do czasu wydania wyroku. 24 marca 2015 r. Sąd w Switłowodsku uznał skarżącego za winnego nielegalnego nabycia, posiadania i transportu narkotyków oraz skazał go na trzy lata pozbawienia wolności. 13 października 2015 r. Kirowohradzki Sąd Apelacyjny zmienił wyrok skarżącego i zwolnił go warunkowo. 8 lipca 2014 r. dyrektor więzienia wysłał list do Centralnego Szpitala w Switłowodsku. Zgodnie z treścią listu, skarżący poinformował władze więzienne, że w 2013 roku w Switłowodsku zdiagnozowano u niego HCV, ale nie podał żadnych bardziej szczegółowych informacji w tej sprawie. Dyrektor poprosił szpital o potwierdzenie, czy skarżący rzeczywiście był badany w kierunku HCV i jeśli tak, jakie były wyniki badania. Więzienie nie otrzymało odpowiedzi. 6 sierpnia, 27 listopada i 3 grudnia 2014 r. oraz 9 stycznia i 4 czerwca 2015 r. skarżący konsultował się z więziennym lekarzem, skarżąc się w szczególności na dyskomfort w okolicy podżebrznej (poniżej dolnych żeber), po prawej stronie. Zgodnie z dokumentacją medyczną skarżącego, skarżący twierdził, że choruje na HCV, ale lekarz odnotował, że brak jest dokumentów potwierdzających to rozpoznanie. Skarżący poprosił o zaświadczenie lekarskie, które miało zostać przedłożone sądom rozpatrującym jego sprawę karną. Zgodnie z trzema oddzielnymi raportami podpisanymi przez trzech pracowników więzienia, podczas trzech z tych konsultacji – tych z 6 sierpnia i 27 listopada 2014 r. oraz 4 czerwca 2015 r. – zaoferowano skarżącemu możliwość poddania się „badaniu krwi” (nieokreślonego typu) w celu weryfikacji, czy ma HCV, ale odmówił bez podania przyczyny. Skarżący zaprzeczył temu ostatniemu zarzutowi. 13 sierpnia 2014 r. więzienna jednostka medyczna wydała zaświadczenie stwierdzające, że skarżący, według własnego oświadczenia, choruje na HCV i że podczas pobytu w więzieniu konsultował się w tej sprawie z więziennym lekarzem kilka razy i otrzymywał leczenie swoich objawów. 3 grudnia 2014 r. dyrektor więzienia poinformował adwokata skarżącego, że 6 sierpnia i 27 listopada 2014 r. skarżący konsultował się z więziennym lekarzem w sprawie swojego HCV i otrzymał przepisane leczenie na objawy. Dyrektor dodał, że planowane jest zorganizowanie konsultacji ze specjalistą chorób zakaźnych, który będzie mógł zlecić niezbędne badania i przepisać skarżącemu leczenie. 3 marca 2015 r. badanie krwi, najwyraźniej na obecność przeciwciał HCV, dało wynik pozytywny. Tego samego dnia badanie ultrasonograficzne wykazało, że wątroba skarżącego uległa zmianom rozlanym. 8 czerwca 2015 r. naczelnik więziennej jednostki medycznej wydał zaświadczenie, w którym stwierdzono, że stan zdrowia skarżącego pogorszył się w ciągu ostatnich dwóch miesięcy i że odczuwa on zmęczenie, nudności i utratę wagi. Zaświadczenie stwierdzało również, że w celu ustalenia stanu jego zdrowia skarżący musi zostać zbadany przez specjalistę chorób zakaźnych z Kirowohradzkiego Centralnego Szpitala Miejskiego („Szpital Miejski”). 19 czerwca 2015 r. p.o. Przewodniczącego Wydziału, na wniosek skarżącego złożony na podstawie reguły 39 Regulaminu Sądu, zdecydował wskazać Rządowi, że powinien on niezwłocznie poddać skarżącego badaniu lekarskiemu przez specjalistę Szpitala Miejskiego; zapewnić skarżącemu natychmiast, odpowiednimi środkami, leczenie odpowiadające jego stanowi zdrowia; oraz poinformować Sąd do 17 lipca 2015 r. o stanie zdrowia skarżącego i podjętych środkach. Od 6 do 9 lipca 2015 r. skarżący przeszedł badanie w trybie stacjonarnym w Szpitalu Miejskim, w trakcie którego przeprowadzono szereg badań krwi i badanie ultrasonograficzne oraz skarżącego badali liczni specjaliści. 9 lipca 2015 r. szpital wydał opinię, zgodnie z którą skarżący chorował na przewlekłe HCV „w fazie nieaktywnej” i uszkodzenie wątroby. Przepisano mu hepatoprotektory (Carsil i Ursohol). Zalecono mu poddanie się dodatkowym badaniom krwi, a mianowicie testowi reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) w kierunku HCV oraz, w ciągu dziesięciu dni, kolejnemu ogólnemu badaniu krwi i biochemicznemu badaniu krwi. Skarżący miał pozostawać pod nadzorem gastroenterologa i specjalisty chorób zakaźnych. 14 lipca 2015 r. Rząd poinformował Sąd o badaniu skarżącego w Szpitalu Miejskim. 19 sierpnia 2015 r. skarżący złożył skargę do Sądu, że zalecenia lekarzy Szpitala Miejskiego nie są realizowane. 26 sierpnia 2015 r. Sąd zwrócił się do Rządu o odniesienie się do tych zarzutów. 1 września 2015 r. rozpoczęto leczenie skarżącego lekiem hepatoprotekcyjnym. 3 września 2015 r. przeszedł ogólne i biochemiczne badania krwi, które, według Rządu, nie wykazały żadnych nieprawidłowości. 15 września 2015 r. został zbadany przez gastroenterologa i specjalistę chorób zakaźnych, którzy potwierdzili rozpoznanie nieaktywnego przewlekłego zapalenia wątroby. 15 września 2015 r. Rząd poinformował Sąd o środkach podjętych w okresie od 1 do 15 września 2015 r. Odpowiednia część Raportu dla Rządu Ukrainy z wizyty na Ukrainie przeprowadzonej przez Europejski Komitet ds. Zapobiegania Torturom oraz Nieludzkiemu lub Poniżającemu Traktowaniu albo Karaniu w dniach od 9 do 21 października 2013 r. brzmi następująco:
„161. CPT jest zaniepokojony brakiem systematycznych badań przesiewowych i leczenia wirusowego zapalenia wątroby przenoszonego drogą krwi w ukraińskim systemie więziennictwa. Delegacja została poinformowana, że obecnie nie istnieje Krajowy Program wykrywania i leczenia zapalenia wątroby na Ukrainie (ani krajowy standard leczenia) oraz że zakłady penitencjarne nie są zaopatrywane w żadne specyficzne leki na zapalenie wątroby. Komitet zaleca podjęcie środków w celu zaradzenia temu nieszczęsnemu stanowi rzeczy.” W 2013 roku Ukraiński Komisarz Sejmowy Praw Człowieka opublikował specjalny raport poświęcony monitorowaniu przestrzegania prawa do opieki medycznej w aresztach śledczych podlegających Państwowej Służbie Penitencjarnej Ukrainy. Raport zawiera następujące uwagi dotyczące praw pacjentów z zapaleniem wątroby (s. 35).
Diagnozowanie i leczenie zapalenia wątroby u pacjentów nie było priorytetem dla jednostek medycznych aresztów śledczych. Badania były wyłącznie dobrowolne i mogły być przeprowadzane wyłącznie z inicjatywy danego więźnia. W praktyce trudno było zdiagnozować i leczyć zapalenie wątroby. W przypadkach, gdy do tego dochodziło, leczenie odbywało się głównie kosztem krewnych i przyjaciół, którzy dostarczali leki więźniom. Tylko więźniowie z HIV/AIDS mogli otrzymać leczenie zapalenia wątroby na koszt publiczny.
Jednostki medyczne aresztów śledczych nie były w stanie zapewnić leczenia ostrego zapalenia wątroby typu B i C i mogły jedynie zapewnić długoterminowe ambulatoryjne leczenie przeciwwirusowe i stabilizujące leczenie przeciwzapalne. 29 kwietnia 2013 r. Rada Ministrów zatwierdziła Państwowy program zapobiegania, diagnozowania i leczenia wirusowego zapalenia wątroby na okres do końca 2016 roku. Program przewiduje szereg celów do osiągnięcia w tym okresie, w tym rozszerzenie dostępu do leczenia zapalenia wątroby na 30% wszystkich pacjentów.


Pierwsza skarżąca, pani Jenőné Barcza, urodziła się w 1962 roku i mieszka w Solymár; druga skarżąca, pani Jánosné Básits, urodziła się w 1957 roku i mieszka w Dunabogdány; trzeci skarżący, pan László Pávai, urodził się w 1930 roku i mieszkał w Leányfalu. Skarżący byli współwłaścicielami niezabudowanej działki gruntu położonej na terenie zurbanizowanym gminy Leányfalu. Działka ta pierwotnie przeznaczona była na cele nierolnicze i była zarejestrowana pod numerem 2733. W nieokreślonym dniu Środkowodunajski Dyrektorat Gospodarki Wodnej (Közép-Duna-völgyi Vízügyi Igazgatóság) ustanowił strefę ochronną dla rezerwuaru wody gminy Leányfalu. Zgodnie z tą decyzją własność skarżących, wraz z innymi działkami, wchodziła w skład strefy ochronnej. Decyzja administracyjna nakazała właścicielowi chronionego rezerwuaru wody, Państwu Węgierskiemu, złożyć ofertę odszkodowawczą dla właścicieli działek położonych w strefie ochronnej w ciągu sześćdziesięciu dni. 16 grudnia 2002 roku Generalny Dyrektorat Gospodarki Wodnej (Országos Vízügyi Igazgatóság) utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji w sprawie ustanowienia strefy ochronnej dla rezerwuaru wody gminy. Decyzja przewidywała również, że jeżeli właściciel chronionego rezerwuaru wody był inny niż właściciel gruntu w strefie ochronnej, właściciel chronionego rezerwuaru wody był obowiązany do nabycia własności gruntu w strefie ochronnej, drogą wywłaszczenia lub umowy kupna-sprzedaży (patrz poniżej paragrafy 24 i 25). Decyzja ta uchyliła również obowiązek przeprowadzenia odszkodowania dla właścicieli gruntów w ciągu sześćdziesięciu dni. Decyzją z 4 października 2005 roku Rejonowy Urząd Ksiąg Wieczystych w Szentendre przeklasyfikował działkę skarżących na „wewnętrzną strefę ochronną”. Zgodnie z prawem właściciele gruntów w strefie ochronnej wód byli obowiązani powstrzymać się od jakiejkolwiek działalności, która mogłaby zagrażać jakości wody lub prowadzić do zanieczyszczenia, a także od wznoszenia jakichkolwiek obiektów, które nie służyłyby celom rezerwuaru wody. Ponadto byli obowiązani zezwolić na wykorzystanie swojej nieruchomości do wszelkich prac niezbędnych do utrzymania rezerwuaru wody (patrz poniżej paragraf 25). 16 listopada 2005 roku właściciele działek w strefie ochronnej skierowali pismo do Dyrektoratu Zarządzania Majątkiem Skarbu Państwa (Kincstári Vagyoni Igazgatóság), zarządcy rezerwuaru wody, oferując swoje działki na sprzedaż i prosząc Dyrektorat o złożenie oferty. Dyrektorat przekazał wniosek do Środkowodunajskiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, Ochrony Przyrody i Gospodarki Wodnej (Közép-Dunavölgyi Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság), który z powodu braku właściwości zwrócił sprawę do Dyrektoratu 13 grudnia 2005 roku, informując o tej czynności Ministerstwo Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. 12 kwietnia 2006 roku Ministerstwo poinstruowało Regionalne Zakłady Wodociągów Dunaju (Duna Menti Regionális Vízmű Zrt.), organ zarządzający rezerwuar wody, że wywłaszczenie wchodzi w kompetencje Zakładów Wodociągowych. Tymczasem, w postępowaniu zainicjowanym przez niektórych właścicieli gruntów, Sąd Okręgowy w Pescie ustalił, że Dyrektorat Zarządzania Majątkiem Skarbu Państwa był obowiązany przeprowadzić wywłaszczenie. W związku z tym skarżący złożyli nowe wystąpienie do Ministerstwa w dniu 31 października 2007 roku, prosząc o złożenie oferty w ciągu trzydziestu dni od otrzymania listu. 18 lutego 2008 roku ponownie złożyli wniosek do Centralnego Dyrektoratu Wod i Środowiska (Vízügyi és Környezetvédelmi Központi Igazgatóság), organu powołanego przez Ministerstwo do dalszego podejmowania decyzji. 11 sierpnia 2008 roku właściciele działek, w tym skarżący, zwrócili się do Centralnego Węgierskiego Regionalnego Urzędu Administracyjnego (Közép-magyarországi Regionális Közigazgatási Hivatal) z wnioskiem o polecenie Ministerstwu przeprowadzenia wywłaszczenia poprzez wyznaczenie terminu. Ich wniosek został oddalony 11 sierpnia 2008 roku. Zdaniem Urzędu Administracyjnego właściciele po raz pierwszy wnioskowali o wywłaszczenie swoich nieruchomości w dniu 31 października 2007 roku, w związku z czym ustawowy trzyletni okres, w którym Ministerstwo mogło nabyć nieruchomość, nie wygasł. Właściciele wystąpili o sądową kontrolę tej decyzji. Decyzją z 22 października 2009 roku Sąd Okręgowy w Pescie uchylił decyzję administracyjną i przekazał sprawę z powrotem do Urzędu Administracyjnego, stwierdzając, że trzyletni okres minął od momentu wszczęcia postępowania o wywłaszczenie, które miało miejsce 16 listopada 2005 roku, kiedy to powodowie zaoferowali swoją działkę na sprzedaż. 2 grudnia 2008 roku Regionalne Zakłady Wodociągów Dunaju poinformowały skarżących, że jakiekolwiek środki dotyczące własności spornej działki wchodzą w kompetencje Państwa. 19 stycznia 2009 roku Centralny Dyrektorat Wód i Środowiska poinformował skarżących, że powołał spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w celu przygotowania umów kupna-sprzedaży oraz dokumentów niezbędnych do wywłaszczenia do 29 maja 2009 roku. 27 stycznia 2009 roku spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przesłała ofertę kupna nabycia działki skarżących za 3 974 000 forintów węgierskich (HUF – około 13 000 euro (EUR)). Skarżący kwestionowali wysokość odszkodowania; jednak z akt sprawy wynika, że nigdy nie otrzymali odpowiedzi na swoje pisma. 14 grudnia 2010 roku Komitatowy Urząd Rządowy w Pescie (Pest Megyei Kormányhivatal) (następca prawny Centralnego Węgierskiego Regionalnego Urzędu Administracyjnego) nakazał Krajowemu Zarządowi Majątku (Magyar Nemzeti Vagyonkezelő Zrt) (następca prawny Dyrektoratu Zarządzania Majątkiem Skarbu Państwa) doręczenie właścicielom gruntów zawiadomienia o wywłaszczeniu w ciągu dziewięćdziesięciu dni od otrzymania decyzji. Do tego nie doszło. Po upływie terminu skarżący zwrócili się do Krajowego Zarządu Majątku z wnioskiem o egzekucję decyzji o wywłaszczeniu przymusowym. Wniosek został uwzględniony przez Urząd Rządowy; mimo to Krajowy Zarząd Majątku nie odpowiadał na żadne z działań podjętych przez Urząd Rządowy. W związku z tym Urząd Rządowy przystąpił do wywłaszczenia z urzędu, zlecając sporządzenie opinii biegłego i przeprowadzając rozprawy. Ostatecznie decyzja o wywłaszczeniu działki skarżących została wydana przez Urząd Rządowy w dniu 16 grudnia 2011 roku, ustalając wysokość odszkodowania na 39 170 000 HUF (około 126 000 EUR). Skarżący otrzymali odszkodowanie w dniu 27 stycznia 2012 roku.


Skarżący urodził się w 1951 roku i przed aresztowaniem mieszkał w Irkucku. 14 maja 2008 r. Skarżący został aresztowany. W nieokreślonym terminie postawiono mu zarzuty trzech przypadków sutenerstwa i stręczycielstwa, wymuszenia oraz nielegalnego posiadania broni palnej. Sąd zastosował wobec niego tymczasowe aresztowanie. 5 marca 2009 r. skierowano sprawę do rozprawy przed Oktyabrski Sąd Rejonowy w Irkucku. 3 sierpnia 2009 r. Sąd Rejonowy przedłużył jego tymczasowe aresztowanie, uzasadniając to tym, że okoliczności sprawy nie uległy zmianie od czasu aresztowania Skarżącego, został oskarżony o popełnienie poważnego przestępstwa, nie zamieszkiwał w miejscu stałego pobytu, a w związku z tym mógł ukryć się, zagrażać świadkom oraz utrudniać śledztwo. 26 listopada 2009 r. oraz 2 marca 2010 r. Sąd Rejonowy przedłużył tymczasowe aresztowanie Skarżącego, powołując się na powyższe przesłanki i stwierdzając, że ofiarami jego przestępstw były osoby małoletnie. Sąd wziął również pod uwagę charakter Skarżącego, jego stan zdrowia oraz wiek. Zażalenia Skarżącego na postanowienia o aresztowaniu zostały oddalone. 29 marca 2010 r. Sąd Rejonowy uznał go za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów.


Skarżący urodził się w 1976 roku i mieszka w Nieftiekamsku, w Republice Baszkortostanu. 4 września 2008 r. skarżący został aresztowany na podstawie podejrzenia spowodowania i nakłaniania do prostytucji małoletnich oraz nielegalnego włamania. Zgodnie z protokołem aresztowania, liczni świadkowie złożyli zeznania dotyczące udziału skarżącego w wymienionych przestępstwach. 5 września 2008 r. Sąd Rejonowy Leninski w Ufie zastosował wobec skarżącego tymczasowe aresztowanie, wskazując co następuje:
„[Skarżący] jest oskarżony o poważne przestępstwa, co sugeruje, że jako były funkcjonariusz organów ścigania, w przypadku zwolnienia, może ingerować w ustalanie prawdy, wpływać lub zastraszać świadków i pokrzywdzonych, kontynuować działalność przestępczą lub uciec, co uniemożliwi zakończenie śledztwa lub przeprowadzenie procesu. Sąd uważa, że nie można zastosować [mniej restrykcyjnego] środka zapobiegawczego”. Skarżący pozostawał w areszcie w toku śledztwa i procesu. Powołując się na powagę zarzutów przeciwko skarżącemu, Sąd Rejonowy przedłużył aresztowanie skarżącego na etapie śledztwa w dniach 30 października i 18 grudnia 2008 r. 15 lipca i 20 października 2009 r. oraz 20 stycznia, 15 kwietnia, 16 czerwca, 19 sierpnia i 15 listopada 2010 r. Sąd Najwyższy Republiki Baszkortostanu przedłużył aresztowanie skarżącego na czas procesu. Za każdym razem Sąd Najwyższy wydawał zbiorowe postanowienie o areszcie w odniesieniu do pięciu oskarżonych, w tym skarżącego, i stwierdzał, że okoliczności leżące u podstaw ich tymczasowego aresztowania nie przestały istnieć. Powołując się dalej na powagę zarzutów przeciwko pięciu oskarżonym, Sąd Najwyższy uznał, że w przypadku zwolnienia mogą oni uciec, kontynuować działalność przestępczą lub ingerować w ustalanie prawdy. Odwołania skarżącego okazały się bezskuteczne. W nieokreślonym dniu skarżący został oskarżony o nadużycie władzy i organizację gangu przestępczego. 27 grudnia 2010 r. Sąd Najwyższy Republiki Baszkortostanu uznał skarżącego za winnego popełnienia kilku czynów polegających na spowodowaniu i nakłanianiu do prostytucji małoletnich, nadużyciu władzy i nielegalnym włamaniu. Został uniewinniony od zarzutu organizacji gangu przestępczego oraz jednego czynu spowodowania i nakłaniania do prostytucji małoletnich. 27 kwietnia 2011 r. Sąd Najwyższy Federacji Rosyjskiej utrzymał w mocy wyrok skazujący skarżącego po rozpatrzeniu odwołania. 21 lipca 2011 r. skarżący został zwolniony warunkowo. Po zastosowaniu tymczasowego aresztowania 5 września 2008 r. skarżący był przetrzymywany w areszcie śledczym nr IZ-3/1 w Ufie. 20 kwietnia 2009 r. skarżący został przeniesiony do aresztu śledczego nr IZ 3/5 w Djurtyuli, gdzie był przetrzymywany do 12 października 2009 r. 27 lutego 2009 r. skarżący wysłał list do Sądu, zarzucając naruszenie jego prawa do wolności i prosząc Sąd o przesłanie mu formularza wniosku. Jego list został zarejestrowany jako skarga nr 19857/09. 17 kwietnia 2009 r. Sąd wysłał list do skarżącego, zawierający formularz wniosku do wypełnienia. W liście Sąd poinformował skarżącego, że ma złożyć wypełniony formularz wniosku do 12 czerwca 2009 r. List Sądu został wysłany do aresztu śledczego nr IZ-3/1 w Ufie. Skarżący nie był przetrzymywany w areszcie śledczym w tym momencie, dlatego list Sądu został przekazany do kolonii karnej nr IK-4. Zgodnie z pieczątką na liście Sądu z 17 kwietnia 2009 r., kolonia karna otrzymała go 2 września 2009 r. Następnie administracja kolonii karnej odesłała list z powrotem do aresztu śledczego nr IZ-3/1. Areszt śledczy otrzymał go 14 września 2009 r. i przekazał go do aresztu śledczego nr IZ‑3/5, gdzie był przetrzymywany skarżący. List dotarł tam 2 października 2009 r. i tego samego dnia skarżący go otrzymał (według skarżącego otrzymał list 5 października 2009 r.).


Skarżący urodził się w 1927 roku. Był właścicielem domu z działką w Płowdiwie, które zostały wywłaszczone w 1982 roku na podstawie art. 98 ust. 1 Ustawy o zagospodarowaniu terytorialnym i osadniczym z 1973 roku (Закон за териториалното и селищно устройство) w celu budowy budynku mieszkalnego. Decyzja o wywłaszczeniu stanowiła, że skarżący ma otrzymać w zamian mieszkanie dwupokojowe oraz garaż w budynku, który gmina zamierzała wybudować. W nieokreślonym terminie mieszkanie należne jako odszkodowanie zostało wybudowane i oddane. Jednakże skarżący nigdy nie otrzymał garażu, który mu również przysługiwał. W kwietniu 2008 roku skarżący złożył skargę do gminy Płowdiw na niewydanie mu garażu. Pismem z 11 czerwca 2008 roku zastępca burmistrza Płowdiwu poinformował go, że gmina nie posiada wolnych garaży oraz że obecnie buduje budynek z garażami podziemnymi, z których jeden mógłby zostać mu zaoferowany. W lutym 2010 roku skarżący ponownie napisał do gminy, a w odpowiedzi został poinformowany, że budowa wspomnianego wcześniej budynku nie została zakończona. W 2014 roku gmina zaoferowała spadkobiercom skarżącego garaż, jednakże go odrzucili, ponieważ znajdował się on w odległości ponad dziesięciu kilometrów od ich miejsca zamieszkania.


Skarżący urodził się w 1967 roku i aż do skazania mieszkał w Iwdelu, mieście w obwodzie swierdłowskim. W kwietniu 2000 roku skarżący został aresztowany pod zarzutem morderstwa i podpalenia. 24 lipca 2000 roku, w trakcie trwania śledztwa, lokalna gazeta urzędowa „Gwiazda Północy” opublikowała wywiad z zastępcą prokuratora miejskiego dotyczący wzrostu liczby morderstw. Prokurator powiedział:
„W pierwszej połowie 2000 roku w naszym mieście odnotowano czternaście morderstw – co wydaje się rekordową liczbą w historii. Dwanaście z nich zostało już wyjaśnionych dzięki staranności komendy policji i śledczych z prokuratury....
Identyfikacja daktyloskopijna byłego skazańca [N.B.] (którego ciało znaleziono w [rzece]) pozwoliła odkryć jego wrogów i udowodnić, że został pobity przez trzech mieszkańców Iwdela, dążących [...] do zemsty za morderstwo [innego mężczyzny], za które [on] odsiedział prawie dziewięć lat. Ustalono, że dwaj zabójcy [N.B.] – [współoskarżony skarżącego] i S. Turyjew, obaj byli skazańcy – brali udział w morderstwie [L.R.] z początku marca, która odważyła się zawiadomić o nich policję za dawne przewinienia. [Jej] ciało zostało porzucone w lesie w pobliżu lotniska i znaleziono je dopiero w maju. Ponieważ tych zbrodni nie rozwiązano na czas, [współoskarżony skarżącego] szalał dalej i 20 kwietnia zabił [inną kobietę], która była świadkiem nocnego podpalenia przy ulicy Wizhajskiej, w którym zginęło pięć osób.
Zresztą, zarówno [L.R.], jak i [ta inna kobieta] (której ciało znaleziono w studni obok centrum sportowego) zostały uduszone drutem. Wszystkie trzy osoby aresztowane w tej wieloepizodowej sprawie zostaną poddane obserwacji psychiatrycznej sądowej ze względu na ciężkość popełnionych przestępstw, za które grozi kara do dwudziestu lat pozbawienia wolności lub dożywotniego więzienia. Ale nawet po tych całkowicie bezsensownych morderstwach fala przestępczości w mieście trwała nadal”.
Gdy sprawa trafiła na wokandę przed Sądem Obwodowym w Swierdłowsku, skarżący wnosił o wyłączenie prokuratora z powodu uprzedzenia widocznego w tamtym wywiadzie. 4 października 2002 roku sąd oddalił wniosek, ponieważ prokurator przytoczył jedynie fakty z akt śledztwa, potwierdził współudział skarżącego, ale nie jego winę, oraz nie był osobiście zainteresowany wynikiem procesu. 22 stycznia 2003 roku sąd skazał skarżącego na dwadzieścia lat pozbawienia wolności za podpalenie oraz morderstwa N.B. i L.R. 23 października 2003 roku Sąd Najwyższy utrzymał wyrok w mocy, pozostawiając bez odpowiedzi skargę skarżącego na wywiad w prasie. W odpowiedzi na skargę wniesioną przez skarżącego po uprawomocnieniu się wyroku, w grudniu 2004 roku Prokuratura Obwodowa w Swierdłowsku stwierdziła, że wywiad naruszył zasady etyczne agencji, ponieważ został opublikowany przed procesem, nie udzielając jednak skarżącemu wymiernego zadośćuczynienia.


Skarżący urodzili się odpowiednio w 1947 i 1950 roku. Pierwszy skarżący, pan Kryukov, mieszka w Kołpaszewie, w obwodzie tomskim. Drugi skarżący, pan Lancew, zmarł 28 października 2007 r. 10 marca 2008 r. jego wdowa, pani Raisa Pawłowna Lancewa, wyraziła wolę kontynuowania skargi swego zmarłego męża przed Trybunałem. 30 czerwca 1997 r. skarżący zostali zwolnieni z pracy z powodu redukcji zatrudnienia. 17 lipca 1997 r. skarżący wnieśli pozew przeciwko byłemu pracodawcy o przywrócenie do pracy, wypłatę zaległego wynagrodzenia oraz zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową. 10 września 1997 r. Sąd Miejski w Kołpaszewie, obwód tomski, oddalił w całości powództwo skarżących. 17 października 1997 r. powyższy wyrok został uchylony na skutek apelacji skarżących przez Sąd Obwodowy w Tomsku, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. 16, 20 i 22 stycznia 1998 r. skarżący zmodyfikowali swoje powództwo. 18 marca 1998 r. rozprawa została odroczona do 20 kwietnia 1998 r. na wniosek pozwanego ze względu na stan zdrowia jego pełnomocnika. 23 kwietnia 1998 r. Sąd Miejski uwzględnił w części powództwo skarżących. 8 września 1998 r. Sąd Obwodowy utrzymał wyrok w mocy w części, ale przekazał roszczenie o zapłatę zaległego wynagrodzenia do ponownego rozpoznania. 25 listopada i 8 grudnia 1998 r. rozprawy zostały odroczone na wniosek skarżących. 15 grudnia 1998 r. skarżący ponownie zmodyfikowali swoje powództwo i wnioskowali o powołanie biegłego księgowego. Postępowanie zostało odroczone do 11 lutego 1999 r. w celu umożliwienia księgowemu przygotowania opinii. 11 lutego 1999 r. skarżący wnieśli nowy pozew. Wyrokiem z 11 lutego 1999 r. Sąd Miejski częściowo uwzględnił powództwo skarżących. 23 kwietnia 1999 r. Sąd Obwodowy uchylił wyrok pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. 26 sierpnia i 30 listopada 1999 r. rozprawy zostały odroczone. 13 stycznia 2000 r. skarżący zmodyfikowali swoje powództwo. 14 stycznia 2000 r. powództwo skarżących zostało uwzględnione w części przez Sąd Miejski. 15 lutego 2000 r. wyrok został utrzymany w mocy na skutek apelacji przez Sąd Obwodowy. 13 marca 2002 r. Prezydium Sądu Obwodowego w Tomsku, w trybie nadzoru sądowego, uchyliło wyroki z 14 stycznia i 15 lutego 2000 r. oraz przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Rozprawy z 10 kwietnia, 20 sierpnia i 10 października 2002 r. zostały odroczone. 23 maja 2002 r. rozprawa została odroczona do 30 lipca 2002 r. w celu zebrania dodatkowych dowodów, 1 listopada 2002 r. – w celu uzyskania opinii grafologa, a 26 maja 2003 r. – w celu przeprowadzenia dalszych dowodów z pozwanego. 31 lipca i 31 października 2002 r. oraz 27 maja 2003 r. skarżący wnieśli nowe powództwa. 4 czerwca 2003 r. postępowanie zostało zawieszone, ponieważ spółka pozwana była w trakcie reorganizacji, która trwała do 19 lipca 2004 r. Wyrokiem z 1 października 2004 r. Sąd Miejski uwzględnił w części powództwo skarżących. 14 grudnia 2004 r. Sąd Obwodowy utrzymał wyrok w mocy na skutek apelacji.


Wnioskodawcy byli ścigani w Rosji za różne przestępstwa. Zostali aresztowani i osadzeni w areszcie w oczekiwaniu na śledztwo i proces. Ich tymczasowe aresztowanie zostało zarządzone i przedłużone przez sądy. Orzeczenia o aresztowaniu opierały się zasadniczo na ciężarze zarzutów, a głównymi podstawami były ryzyko ucieczki wnioskodawców oraz utrudniania przez nich toku sprawiedliwości. Orzeczenia o aresztowaniu i ich przedłużaniu posługiwały się sformułowaniami szablonowymi, bez odnoszenia się do konkretnych faktów lub rozważenia alternatywnych środków zapobiegawczych. Pierwszy wnioskodawca urodził się w 1973 roku i przed aresztowaniem mieszkał w Jekaterynburgu, w obwodzie swierdłowskim. W 2007 roku wnioskodawca został aresztowany na Ukrainie. 24 maja 2008 r. został ekstradowany do Rosji i osadzony w areszcie śledczym do 27 grudnia 2010 r., kiedy to został zwolniony za kaucją. 22 kwietnia 2011 r. Kirowski Sąd Rejonowy w Jekaterynburgu uznał go za winnego oszustwa. Drugi wnioskodawca urodził się w 1978 roku i przed aresztowaniem mieszkał w Angarsku, w obwodzie irkuckim. 23 września 2007 r. wnioskodawca został aresztowany w związku z podejrzeniem oszustwa. 25 września 2007 r. sąd zastosował wobec niego tymczasowe aresztowanie. 24 czerwca 2010 r. Sąd Obwodowy w Irkucku uznał wnioskodawcę za winnego oszustwa. Trzeci wnioskodawca urodził się w 1967 roku i przed aresztowaniem mieszkał w Jekaterynburgu. Wnioskodawca został aresztowany 16 sierpnia 2012 r. 17 sierpnia 2012 r. sąd zarządził jego osadzenie w areszcie śledczym. 10 października 2013 r. Sąd Obwodowy w Swierdłowsku uznał wnioskodawcę za winnego nielegalnego wtargnięcia, pobicia, rozboju i napaści na tle seksualnym.


Skarżąca urodziła się w 1961 roku i mieszka w Perniku. Jej matka była właścicielką domu z podwórkiem w mieście, który został wywłaszczony w 1978 roku na podstawie art. 98 ust. 1 Ustawy o zagospodarowaniu terytorialnym i osadniczym z 1973 roku (Закон за териториалното и селищно устройство – „TUPA”) w celu budowy autostrady. W decyzji o wywłaszczeniu stwierdzono, że matce skarżącej przysługuje rekompensata w postaci trzypokojowego mieszkania, a skarżącej – dwupokojowego. Mieszkanie przysługujące matce skarżącej zostało wybudowane i przekazane jej w 1985 roku. Do tego czasu rodzina mieszkała w mieszkaniu komunalnym. Wywłaszczony dom został rozebrany w 1986 roku. W decyzji z 14 lipca 2000 r., wydanej na podstawie art. 100 TUPA, burmistrz Perniku wskazał konkretne mieszkanie, które ma zostać przekazane skarżącej. Mieszkanie miało powierzchnię 75 metrów kwadratowych i znajdowało się w budynku w budowie. W decyzji stwierdzono, że wartość mieszkania wynosi 22 424,84 bułgarskich lewów (BGN), chociaż nie sprecyzowano, czy kwota ta uwzględniała wartość wywłaszczonych nieruchomości. Później, w 2000 roku, skarżąca zapłaciła gminie 28 000 BGN tytułem wartości mieszkania; nie jest jasne, w jaki sposób ustalono tę kwotę. Budynek, w którym znajdowało się mieszkanie, został ukończony w 2003 roku, ale mieszkanie przysługujące skarżącej nigdy nie zostało jej przekazane. Skarżącej poinformowano, że zostało ono przeniesione przez gminę na rzecz osób trzecich. W kolejnych latach skarżąca i jej matka składały skargi do gubernatora regionu, premiera i parlamentu. Władze nie wywiązały się jeszcze z obowiązku zapewnienia skarżącej mieszkania. Skarżąca twierdzi, że nie posiada innego lokalu i że wraz z mężem oraz dziećmi mieszka z rodzicami w ich mieszkaniu.


Skarżąca urodziła się w 1957 roku i mieszka w Szui, w obwodzie iwanowskim. Skarżąca pozwała swojego byłego pracodawcę (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Republiki Kałmucji, dalej „Ministerstwo”). 27 października 1999 r. Sąd Miejski w Ełście Republiki Kałmucji („Sąd Miejski”) przyznał skarżącej miesięczne świadczenia jako odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu, z późniejszą waloryzacją zgodnie ze zmianami ustawowego minimalnego wynagrodzenia miesięcznego. Wyrok stał się prawomocny 9 listopada 1999 r. 26 listopada 2002 r. przyjęto Federalną Ustawę Nr 152-FZ, która, między innymi, zmieniła procedurę waloryzacji odszkodowań za uszczerbek na zdrowiu. Zgodnie z nową ustawą, takie płatności miały być waloryzowane zgodnie ze zmianami poziomu inflacji. Minimalne wynagrodzenie miesięczne przestało stanowić podstawę waloryzacji. W listopadzie 2006 r. Ministerstwo zastosowało nową metodę waloryzacji i przeliczyło miesięczne płatności należne skarżącej. Skutkowało to zmniejszeniem faktycznej miesięcznej kwoty otrzymywanej przez nią z 10 370,51 rosyjskich rubli (RUB) do 7 396,59 RUB, co ustalono w marcu 2007 r. Skarżąca wszczęła trzy postępowania, dochodząc odsetek za opóźnienie za trzy różne okresy. 22 lutego i 3 kwietnia 2007 r. (podtrzymane 20 lipca 2007 r.) Sędzia Pokoju 5. Okręgu Sądowego w Ełście Republiki Kałmucji („Sędzia Pokoju”) nakazał Ministerstwu wypłacić skarżącej odsetki za pewne opóźnienia w miesięcznych płatnościach, zgodnie z wyrokiem z 27 października 1999 r. 22 lutego 2007 r. sędzia zgodził się z wyliczeniem odsetek za opóźnienie przedstawionym przez skarżącą (opartym na waloryzacji miesięcznych płatności zgodnie ze zmianami ustawowego minimalnego wynagrodzenia miesięcznego). 3 kwietnia 2007 r. sąd obliczył odsetki za opóźnienie w oparciu o kwotę miesięcznych płatności, zwaloryzowanych zgodnie ze stopą inflacji. 7 maja 2007 r. Sędzia Pokoju oddalił powództwo skarżącej o zapłatę odsetek za opóźnienie. 8 sierpnia 2007 r. Sąd Miejski uchylił powyższą decyzję i nakazał Ministerstwu wypłacić odsetki za opóźnienie wyliczone przez skarżącą. Sąd uznał, że w braku odpowiedniego orzeczenia sądowego Ministerstwo bezprawnie zmieniło sposób waloryzacji zarządzony wyrokiem z 27 października 1999 r. W międzyczasie, 7 maja 2007 r. Ministerstwo zwróciło się o wyjaśnienie treści wyroku z 27 października 1999 r. w zakresie metody waloryzacji. 25 czerwca 2007 r. Sąd Miejski orzekł, że w wyniku zmian w odpowiednim prawodawstwie, od 1 stycznia 2003 r. waloryzacja kwot w sprawie miała opierać się na zmianach poziomu inflacji. 11 października 2007 r. Sąd Najwyższy Republiki Kałmucji podtrzymał decyzję Sądu Miejskiego. W liście otrzymanym 1 października 2009 r. skarżąca poinformowała Sąd, że w sierpniu 2009 r. Ministerstwo zaprzestało wypłacania miesięcznych świadczeń z powodu braku funduszy w odpowiednim budżecie. Zgodnie z informacją Rządu, kwota należna skarżącej od sierpnia 2009 r. została jej wypłacona w całości 8 października 2009 r. 11 listopada 2009 r. Sąd Miejski przyznał jej odsetki za opóźnienie w płatności dotyczące opóźnień między wrześniem a październikiem 2009 r. Wyrok stał się prawomocny 23 listopada 2009 r. i został wykonany 9 grudnia 2009 r.