Wnioskodawczyni urodziła się w 1977 roku i mieszka w Luton. Wnioskodawczyni została wezwana do stawienia się na służbę w ławie przysięgłych w Sądzie Koronnym w dniu 4 lipca 2011 r. Rankiem 4 lipca ławnikom pokazano wideo dotyczące ich służby oraz udzielono im ustnych instrukcji przez urzędnika sądu ds. ławy przysięgłych, że nie wolno im przeprowadzać badań dotyczących ich spraw w Internecie, ani badać oskarżonych ani żadnych osób zaangażowanych w proces. Ogłoszenia w poczekalni dla ławników zawierały następujące ostrzeżenie:
„Można również dopuścić się pogwałcenia powagi sądu, jeśli używasz internetu do badania szczegółów dotyczących jakichkolwiek spraw, które słyszysz, wraz ze sprawami wyznaczonymi do rozprawy w Sądzie...”. Ogłoszenia jasno stwierdzały, że pogwałcenie powagi sądu jest karalne grzywną lub pozbawieniem wolności. Wnioskodawczyni została wybrana do zasiadania w ławie przysięgłych podczas procesu oskarżonego o spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu z zamiarem. Proces rozpoczął się tego popołudnia. Gdy ławnicy składali przysięgę, wnioskodawczyni złożyła przysięgę lub zapewnienie, że będzie wiernie sądzić oskarżonego i wydać prawdziwy werdykt zgodnie z dowodami. Przed otwarciem sprawy przez oskarżenie sędzia wydał szereg wytycznych dla ławy przysięgłych. Podkreślono w nich znaczenie rozstrzygania sprawy wyłącznie na podstawie tego, co ława przysięgłych widziała i słyszała w sali rozpraw. Sędzia wskazał na dwie konsekwencje. Pierwszą było to, że nie powinni rozmawiać o sprawie z nikim. Kontynuował:
„Druga konsekwencja jest nowsza: że nie wchodzicie na internet. Prawdopodobnie czytaliście w ostatnich tygodniach o ławniku, który wszedł na internet; wszedł na Facebooka i poważne problemy spotkały tego ławnika. Jestem pewien, że nie będziecie chcieli niczego z tego. Zasada więc brzmi – i jest mówiona każdej ławie przysięgłych – że nie tylko nie dyskutujecie o tym, ale też nie wchodzicie na internet; nie próbujecie i nie przeprowadzacie własnych badań; nie dyskutujecie o tym na Facebooku; nie tweetujecie o tym; ani niczego w tym rodzaju. Tak więc, po prostu, po opuszczeniu tego pokoju nie rozmawiacie o tym ani nie zajmujecie się tym w żaden sposób z nikim.
Prosimy was o obserwowanie tego, co dzieje się w tym pokoju. Dowody zostały starannie rozważone. Są przedstawiane wam w staranny sposób. Dlatego nie powinniście omawiać tego z nikim innym ani przeprowadzać własnych badań, ani dyskutować o tym na Facebooku – ponieważ jest to starannie kontrolowane...” Proces trwał w dniach 5 i 6 lipca 2011 r. 5 lipca sędzia prowadzący proces zezwolił na wniosek oskarżenia o przedłożenie dowodów dotyczących złej reputacji oskarżonego. Ujawnienie podawało szczegóły poprzedniego wyroku za pobicie powodujące rzeczywisty uszczerbek na zdrowiu. Nie ujawniono, że oskarżony był również oskarżony o gwałt w związku z tym samym czynem, ale został uniewinniony. 6 lipca 2011 r. ława przysięgłych udała się na naradę w celu rozważenia werdyktu. Na koniec dnia rozpraw sędzia odesłał ławę przysięgłych do domów z poleceniem stawienia się 8 lipca 2011 r. Po zakończeniu posiedzenia sądu jeden z ławników w sprawie poinformował dozorcę sądowego, że ławnik, którego zidentyfikowała jako wnioskodawczynię, był w Internecie i dowiedział się o poprzednim wyroku oraz że dotyczył on gwałtu. Sędzia prowadzący proces został poinformowany. 8 lipca 2011 r., po wysłuchaniu ławnika w sądzie, sędzia wezwał przewodniczącego ławy przysięgłych, który potwierdził, że była jakaś wzmianka o sprawie, do której odnosił się ławnik. Następnie sędzia wezwał wnioskodawczynię do sali rozpraw. Poinformował ją o tym, co zostało powiedziane, i że nie powinna nic mówić na tym etapie. Dał jej możliwość, z której skorzystała, rozmowy z radcą prawnym w celu uzyskania porady w kwestii pogwałcenia powagi sądu. Po dyskusji z wnioskodawczynią radca prawny poinformował sąd, że stanowisko wnioskodawczyni brzmiało, że jej zachowanie w odniesieniu do Internetu nie było celowe. Wniosła zatem, że ma obronę przeciwko zarzutowi pogwałcenia powagi sądu. Sędzia wyjaśnił jej, że sprawa zostanie skierowana do Prokuratora Generalnego i że będzie prowadzone śledztwo policyjne. Sędzia następnie zwolnił ławę przysięgłych, a proces został przerwany. Policja zebrała zeznania od jedenastu pozostałych ławników w procesie. Zeznania wykazały, że podczas narady ławy przysięgłych wnioskodawczyni oświadczyła, że przeprowadziła badania w Internecie i że jej badania wykazały, że poprzedni wyrok również obejmował zarzut gwałtu. Większość pozostałych ławników zareagowała na to, jasno dając do zrozumienia, że wnioskodawczyni wprowadziła do ich dyskusji obce i niedozwolone fakty, wbrew instrukcjom i wytycznym, które otrzymali. 26 lipca 2011 r. policja przesłuchała wnioskodawczynię po uprzednim ostrzeżeniu. Podczas przesłuchania wnioskodawczyni wyjaśniła, co wydarzyło się na początku procesu, i przedstawiła swoje wspomnienie tego, co powiedział sędzia prowadzący proces, w następujący sposób:
„Sędzia powiedział... że nie powinniśmy patrzeć, nie powinniśmy publikować niczego na Facebooku, na Twitterze, nie powinniśmy mówić nikomu poza sądem o sprawie...” Powiedziała, że nie przypomina sobie, aby sędzia instrukował ławników, by nie przeprowadzali badań w Internecie. Wyjaśniła, że wieczorem 5 lipca 2011 r. widziała w Internecie artykuł w gazecie dotyczący oskarżonego. Gdy zapytano, co robiła w Internecie, odpowiedziała, że jako Greczynka chciała znać dokładne tłumaczenie zarzutu stawianego oskarżonemu. Wyszukała więc „ciężki uszczerbek na zdrowiu”. Następnie chciała sprawdzić, jak często takie incydenty mają miejsce w Luton, więc dodała „Luton” do wyszukiwanych haseł. Artykuł dotyczący poprzedniego wyroku oskarżonego pojawił się na liście wyników. Wyjaśniła, że jej pamięć jest mglista, ale nie przypomina sobie, aby szukała oskarżonego z nazwiska. Przyznała, że poinformowała pozostałych członków ławy przysięgłych o znalezionych informacjach. Powiedziała, że nie była świadoma, że przeoczyła jakikolwiek element instrukcji sędziego i że miała „absolutnie żadną intencję” działania wbrew instrukcjom lub wytycznym sędziego. Prokurator Generalny zwrócił się następnie do Wydziału Sądu o zezwolenie na złożenie wniosku o nakaz aresztowania zgodnie z Zasadą 52 Zasad Sądu Najwyższego („SCR” – patrz punkty 45-46 poniżej). Wnioskodawczyni została poinformowana o wniosku listem z dnia 3 listopada 2011 r. 29 listopada 2011 r. Wydział Sądu udzielił zezwolenia na złożenie wniosku o aresztowanie. 2 grudnia 2011 r. Prokurator Generalny wydał formularz pozwu, ubiegając się o nakaz aresztowania wobec wnioskodawczyni za:
„pogwałcenie powagi sądu poprzez przeprowadzanie badań w Internecie w sprawie, którą rozpatrywała jako ławnik w Sądzie Koronnym, a następnie ujawnienie obcych informacji, które uzyskała, innym członkom ławy przysięgłych.” Podstawą ubiegania się o aresztowanie wnioskodawczyni było to, że
„jej czyny stworzyły istotne ryzyko poważnego naruszenia i/lub utrudnienia przebiegu sprawiedliwości w postępowaniu, z którym była związana.” Powołano się na dalsze szczegóły zawarte w pisemnym zeznaniu pod przysięgą prawnika z biura Prokuratora Generalnego. W zeznaniu podano, że dowody w sprawie wykazały, że wnioskodawczyni:
„celowo i wbrew instrukcjom danym przez urzędnika ławy przysięgłych, ostrzeżeniu zawartemu w pisemnym ogłoszeniu, jej przysiędze ławnika lub zapewnieniu oraz wytycznym danym przez sędziego prowadzącego proces, a) przeprowadziła badania internetowe w sprawie, którą rozpatrywała, i w ten sposób uzyskała obce informacje o sprawie oraz b) przekazała te obce informacje innym członkom ławy przysięgłych, gdy ława przysięgłych prowadziła naradę.” W swoim oświadczeniu stanowiska z dnia 5 grudnia 2011 r. wnioskodawczyni przyznała, że przeszukiwała Internet pod kątem słów „ciężki” i „Luton”, podczas gdy proces trwał, oraz że omawiała z innymi ławnikami artykuł z gazety dotyczący oskarżonego. Nie przyznała się do konkretnego zamiaru utrudnienia lub spowodowania rzeczywistego ryzyka naruszenia należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości. W nocie w imieniu Prokuratora Generalnego z dnia 9 stycznia 2012 r. test pogwałcenia powagi sądu został określony w następujący sposób:
„Zgodnie z common law, pogwałcenie powagi sądu jest czynem lub zaniechaniem, które tworzy rzeczywiste ryzyko naruszenia wymiaru sprawiedliwości, dokonane z zamiarem stworzenia takiego ryzyka.” Nota kontynuowała twierdzenie, że badania internetowe wnioskodawczyni i jej subsequent zachowanie w związku z nimi stworzyły rzeczywiste ryzyko naruszenia wymiaru sprawiedliwości i zostały dokonane z zamiarem stworzenia takiego ryzyka. W pisemnych wnioskach w imieniu wnioskodawczyni z dnia 10 stycznia 2012 r. podano, że przestępstwo pogwałcenia powagi sądu można sformułować w następujący sposób:
„Gdy osoba świadomie popełnia czyn, którego konkretnie zamierza utrudnić lub stworzyć rzeczywiste ryzyko naruszenia należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości...” 19 stycznia 2012 r. odbyła się rozprawa w sprawie wniosku o aresztowanie. Pełnomocnik wnioskodawczyni wniosł, że kluczowym elementem, który musiał udowodnić oskarżyciel, był „konkretny zamiar”, to jest zamiar utrudnienia lub stworzenia rzeczywistego ryzyka naruszenia należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Odniósł się do stanowiska Prokuratora Generalnego, że zamiar można wywnioskować z przewidywania konsekwencji, i wskazał, że choć może to być odpowiednie w niektórych sprawach, nie pasuje tak łatwo do rodzaju zamiaru wymaganego w sprawie wnioskodawczyni. Następnie nastąpiła wymiana zdań między sądem a pełnomocnikiem wnioskodawczyni, w następujący sposób:
„[Sąd]: Czy możemy sprowadzić to do rzeczywistości sprawy. Stanowisko Korony jest takie, że Twój klient celowo nieposłuchał rozkazu sędziego. Czy to nie to samo, co mówisz? Nie zgadzasz się z tym i będziesz nam składać wyjaśnienia, dlaczego stanowisko Korony jest błędne, ale jeśli ławnik celowo nieposłucha rozkazu sędziego, czy to nie jest pogwałcenie powagi sądu?
[Pełnomocnik]: Oczywiście, tak.
[Sąd]: „Celowość” to punkt, na którym to zależy.
[Pełnomocnik]: Tak. Tak.” Następnie Prokuratora Generalny został zapytany, czy akceptuje, że w kontekście tej sprawy musi przekonać sąd, według standardu karnego, że wnioskodawczyni celowo nieposłuchała rozkazu sędziego. Potwierdził, że tak. Po zakończeniu dowodów i wniosków, oraz po tym jak sąd już ogłosił przerwę, sędziowie wrócili po dalsze wyjaśnienie poprawnego testu pogwałcenia powagi sądu. Następujący test został przedstawiony pełnomocnikom przez skład sędziowski:
„W kontekście niewłaściwego zachowania ławników w sali narad, pogwałceniem powagi sądu jest celowe nieposłuszeństwo ławnika wobec wytycznych sędziego i stworzenie ryzyka naruszenia należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości.” Sędzia dodał:
„Co to usuwa, to konkretny zamiar w odniesieniu do stworzenia ryzyka. Zamiar jest skierowany na celowe nieposłuszeństwo.” Prokurator Generalny wyraził zgodę z proponowanym testem. Pełnomocnik wnioskodawczyni zwrócił się o dodanie słowa „tym samym” po „nieposłuszeństwa wobec wytycznych sędziego i...”, aby stworzyć link między dwoma elementami. Prokurator Generalny w pełni zaakceptował proponowaną modyfikację. Pełnomocnik wnioskodawczyni został poproszony o wyjaśnienie, czy zgadza się z definicją, w której zamiarem jest celowy czyn nieposłuszeństwa wobec rozkazu, który następnie ma związek przyczynowy ze stworzeniem ryzyka. Sędzia zauważył, że jest to nieco inny test niż ten, który pełnomocnik zaproponował wcześniej. Odpowiedział, że zgadza się z proponowanym testem i dodał:
„Reaguję w tej sytuacji. Mam nadzieję, że mogę ośmielić się stwierdzić, że w rzeczywistości, jeśli jest to test, to być może redefiniuje stare prawo, ale jest nowe.” 23 stycznia 2012 r. wydano nakaz aresztowania. Wydział Sądu podsumował wersję wydarzeń przedstawioną przez wnioskodawczynię w następujący sposób:
„36. Zgodnie z jej relacją, w efekcie natrafiła na wzmiankę w gazecie dotyczącą poprzedniego wyroku [oskarżonego] w lokalnej gazecie w Luton, podążając ścieżką od słowa „ciężki” przez „Luton” i „przestępstwo” i w efekcie, w jakiś sposób, natknęła się na wpis w gazecie.” Sąd jednak odrzucił jej relację, wyjaśniając:
„37. Nie wierzymy, że pozwana nie szukała informacji o [oskarżonym] w internecie. Jej niezdolność do zapamiętania tego szczegółowego elementu sprawy, gdy ma szczegółowe wspomnienie tak wielu innych rzeczy, nie była wiarygodna. Nie wierzymy, że mogła po prostu natknąć się na link do poprzedniego wyroku [oskarżonego] w sposób, który opisała.” Sąd concluded:
„38. Nie mamy wątpliwości, że pozwana doskonale wiedziała, po pierwsze, że sędzia wydał jej wytyczne w jednoznacznych słowach, że nie powinna szukać informacji o sprawie w internecie; po drugie, że pozwana zdawała sobie sprawę, że był to rozkaz; i po trzecie, że pozwana celowo nieposłuchała rozkazu. Robiąc to, zanim ujawniła cokolwiek swoim współławnikom, nie tylko naraziła na ryzyko naruszenie należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości, ale je spowodowała. Wynikało to z faktu, że starała się uzbroić i uzbroiła się w informacje potencjalnie istotne dla procesu, które, choć nie zostały przedłożone jako dowody, mogły odegrać swoją rolę w jej werdykcie. W momencie, gdy ujawniła którekolwiek z tych informacji swoim współławnikom, dodatkowo naruszyła wymiar sprawiedliwości. W rezultacie ława została słusznie zwolniona z obowiązku wydania werdyktu, a zarządzono nowy proces. Nieszczęśliwy powód musiał złożyć zeznania o swoim cierpieniu po raz drugi. Czas pozostałych członków ławy przysięgłych został zmarnowany, a społeczeństwo zostało obarczone dodatkowymi, niepotrzebnymi wydatkami. Szkoda dla wymiaru sprawiedliwości jest oczywista.” Stwierdzono, że pogwałcenie powagi sądu zostało udowodnione według standardu karnego. W zakresie kary sąd wyjaśnił, że niewłaściwe użycie Internetu przez ławnika było zawsze „najpoważniejszym nieprawidłowością” i że skuteczna kara pozbawienia wolności była nieunikniona, aby zapewnić utrzymanie integralności procesu rozprawy przed ławą przysięgłych. Orzeczono karę pozbawienia wolności na sześć miesięcy. Sędzia zauważył, że zgodnie z zasadami wcześniejszego zwolnienia, wnioskodawczyni odbędzie trzy miesiące więzienia. Po ogłoszeniu wyroku nastąpiła wymiana zdań między pełnomocnikiem wnioskodawczyni a składem sędziowskim. Pełnomocnik wnioskodawczyni zwrócił się o wyjaśnienie testu pogwałcenia powagi sądu, wyjaśniając:
„Martwię się, że test, do którego się odnosiłem – którego się dotyczyliśmy przygotowując tę sprawę – był innym testem. Prowadziliśmy obronę w oparciu o inny test, a powody, dla których był to inny test, sugeruję, są trzykrotne. Po pierwsze, zamiar jest inny. Po drugie, ryzyko zostało rozcieńczone z „rzeczywistego ryzyka” – a w końcu „ryzyko” w orzecznictwie oznacza po prostu „możliwość wystąpienia” – do „ryzyka”. Po trzecie, czy mogę złożyć to wniosek? To pierwszy przypadek – robię to z pewnym wahaniem, ponieważ nie mogę znaleźć żadnego orzecznictwa – w którym doszło do pogwałcenia powagi sądu wynikającego ze wskazówek sędziego.
... Zawsze historycznie to rozkaz pociągał za sobą pogwałcenie powagi sądu, a nie wskazówki, a idea, że sędzia wydaje wskazówki ławie przysięgłych w podsumowaniu, które mogą pociągnąć za sobą pogwałcenie powagi sądu i więzienie, jest w moim przekonaniu nowa.
Wnoszę więc to pytanie retorycznie: czy ta reformulacja, którą ten sąd zastosował w tej sprawie, jest zgodna z common law dotyczącym pogwałcenia powagi sądu.” Sąd udał się na naradę w celu rozważenia sprawy, zanim potwierdził, że odpowiedni test został zastosowany w paragrafie 38 jego wyroku (patrz punkt 37 powyżej) i że zrozumiano, że pełnomocnik wnioskodawczyni wyraził zgodę na ten test. Odmówiono zezwolenia na odwołanie. Wnioskodawczyni złożyła wniosek o zezwolenie na odwołanie się do Sądu Najwyższego. Argumentowała, między innymi, że test pogwałcenia powagi sądu zreformulowany przez Wydział Sądu nie był zgodny z common law dotyczącym pogwałcenia powagi sądu; oraz że reformulacja przestępstwa, po przedłożeniu dowodów i zakończeniu końcowych wniosków, nie jest zgodna z zasadami praw człowieka, a w szczególności z artykułami 6 i 7 Konwencji. 26 stycznia 2012 r. petycja wnioskodawczyni o odwołanie się do Sądu Najwyższego została odrzucona, ponieważ wniosek nie podnosił kwestii prawnej nadającej się do rozpatrzenia. W szczególności Sąd Najwyższy stwierdził, że sugerowane rozróżnienie między „wskazówką” a „rozkazem” nie jest utrzymywalne, ponieważ znaczenie każdego z nich zależy od kontekstu i oba mogą znaczyć to samo; oraz że celowe nieposłuszeństwo wobec konkretnego rozkazu sędziego, by nie używać Internetu w związku ze sprawą, bez wątpienia stanowi pogwałcenie powagi sądu zgodnie z common law. Od 23 stycznia 2012 r. do 20 kwietnia 2012 r. wnioskodawczyni była przetrzymywana w więzieniu HMP Holloway.


Skarżący urodził się w 1989 roku i jest osadzony w Opolu Lubelskim. 29 czerwca 2007 r. skarżący został aresztowany i tymczasowo aresztowany w Zakładzie Karnym w Białej Podlaskiej na podejrzenie popełnienia morderstwa. Był karany i wcześniej był już zatrzymywany. 17 grudnia 2009 r. został skazany za morderstwo na karę 25 lat pozbawienia wolności. Skarżący wniósł apelację. 10 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. 13 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Lublinie uznał skarżącego za winnego i skazał go na 13 lat pozbawienia wolności. 14 sierpnia 2007 r. Komisja Penitencjarna Zakładu Karnego w Białej Podlaskiej zaklasyfikowała skarżącego jako więźnia niebezpiecznego. Powołała się na usiłowanie ucieczki skarżącego podczas transportu poza więzieniem oraz na poważny charakter czynu, o który został oskarżony. W nieokreślonym dniu września 2007 r. skarżący został przeniesiony do Aresztu Śledczego w Lublinie. 3 października 2007 r. Komisja Penitencjarna Aresztu Śledczego w Lublinie również zastosowała wobec skarżącego reżim więźnia niebezpiecznego. Następnie komisja wielokrotnie przedłużała stosowanie wobec skarżącego reżimu więźnia niebezpiecznego. Skarżący złożył kopie decyzji komisji z datami: 6 maja 2008 r., 19 marca 2009 r., 12 sierpnia i 23 grudnia 2010 r., 23 marca, 23 czerwca i 14 lipca 2011 r. oraz 15 marca 2012 r. Wszystkie te decyzje zostały wydane na specjalnym formularzu zawierającym miejsce na uzasadnienie. Formularze te odnoszą się jednak jedynie do postępów skarżącego w resocjalizacji, klasyfikując je jako „umiarkowane” lub „negatywne”. W nieokreślonym terminie skarżący został przeniesiony do Aresztu Śledczego w Kielcach. 30 marca 2010 r. Komisja Penitencjarna Aresztu Śledczego w Kielcach również zastosowała wobec skarżącego reżim więźnia niebezpiecznego. Skarżący wniósł odwołanie. 28 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w Kielcach utrzymał decyzję w mocy. Sąd najpierw stwierdził, że jest uprawniony do zbadania, czy komisja nie przekroczyła granic rozsądku oraz granic swobodnej oceny okoliczności sprawy. Sąd stwierdził dalej, że decyzja została wydana zgodnie z prawem i była uzasadniona w świetle agresywnego i wulgarnego zachowania skarżącego w areszcie śledczym, odmowy przyjmowania posiłków oraz nieokazującego skruchy postawy wobec czynów, za które został skazany przez sąd pierwszej instancji. Sąd ustalił również, że skarżący był 22 razy karany dyscyplinarnie za nawiązywanie nielegalnych kontaktów. W nieokreślonym dniu 2010 r. skarżący został przeniesiony z powrotem do Aresztu Śledczego w Lublinie. 31 sierpnia 2010 r. złożył skargę na warunki swojego osadzenia oraz dalsze przedłużenie klasyfikacji jako więzień niebezpieczny do regionalnego inspektora Służby Więziennej. 2 listopada 2010 r. inspektor, powołując się na usiłowanie ucieczki skarżącego podczas transportu, uznał skargę za bezzasadną. Odniósł się również do samookaleczenia skarżącego z 17 czerwca 2010 r. i stwierdził, że 18 czerwca 2010 r. został zbadany przez psychologa, który nie znalazł przeciwwskazań do umieszczenia skarżącego w izolatce karnej. Skarżący odwołał się od decyzji z 23 grudnia 2010 r. i 23 marca 2011 r. W odwołaniu od pierwszej z decyzji skarżący twierdził w szczególności, że komisja arbitralnie zaklasyfikowała go jako „niebezpiecznego”, że nie miał dostępu do opinii i wniosku władz więziennych prowadzących do tej klasyfikacji oraz że został poniżony i upokorzony przez „świadome przetrzymywanie ... w nieludzkich warunkach”. 28 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy w Lublinie oddalił odwołanie, uznając, że klasyfikacja skarżącego była uzasadniona w świetle faktu, że 14 sierpnia 2007 r. bezprawnie usiłował uciec podczas transportu. Sąd odniósł się również do faktu, że skarżący został oskarżony o morderstwo, i stwierdził, że samo to wystarczyłoby do uzasadnienia klasyfikacji jako więzień niebezpieczny nawet bez usiłowania ucieczki.

Sąd stwierdził dalej:
„Dalsze okoliczności, takie jak warunki osobiste, zachowanie skarżącego w areszcie i stopień jego demoralizacji podlegają ocenie, a decyzja w tym zakresie nie może być badana pod kątem legalności. Mogłaby być badana pod kątem jej słuszności; jednak wykraczałoby to poza granice badania określone w art. 7 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego.”

W odniesieniu do dalszych zarzutów skarżącego sąd stwierdził, że nie miały one żadnego wpływu na decyzję komisji i jako takie „nawet nie zasługiwały na zbadanie”. 11 maja 2011 r. Sąd Okręgowy w Lublinie oddalił odwołanie skarżącego od decyzji z 23 marca 2011 r., stwierdzając, że została ona podjęta na podstawie „postawy i negatywnego zachowania skarżącego oraz oceny jego postępów w resocjalizacji”. 22 września 2011 r. Komisja Penitencjarna Aresztu Śledczego w Lublinie uchyliła reżim więźnia niebezpiecznego zastosowany wobec skarżącego. Powołała się na dobre zachowanie skarżącego. Łącznie reżim więźnia niebezpiecznego był stosowany wobec skarżącego przez cztery lata, jeden miesiąc i dziewięć dni. Skarżący był osadzony w kilku jednostkach penitencjarnych, a mianowicie w Zakładzie Karnym w Białej Podlaskiej oraz w Aresztach Śledczych w Lublinie, na Mokotowie, w Białymstoku i Kielcach. W Areszcie Śledczym w Kielcach cele były stale monitorowane za pomocą telewizji przemysłowej. Zgodnie z informacjami Rządu, skarżący mógł publikować artykuły w biuletynie więziennym i uczestniczyć w konkursach. Miał dostęp do biblioteki oraz do zajęć kulturalnych i edukacyjnych. W Aresztach Śledczych na Mokotowie i w Białymstoku cele oraz inne obszary, w których przebywał skarżący, były pod specjalnym nadzorem. Skarżący był poddawany rewizji osobistej za każdym razem, gdy wchodził do celi i ją opuszczał. Za każdym razem, gdy przebywał poza celą, był nadzorowany przez dwóch funkcjonariuszy. Miał dostęp do biblioteki i gazet codziennych oraz mógł słuchać radia. Miał również dostęp do pokoju rekreacyjnego z wyposażeniem sportowym. Ponadto w Areszcie Śledczym w Białymstoku mógł uczestniczyć w programie readaptacji społecznej. Skarżący spędził większość czasu, na który skarżył się, w Areszcie Śledczym w Lublinie. Cela tam była wyposażona w urządzenia sanitarne, które nie były oddzielone od reszty celi. Cela, w tym jej urządzenia sanitarne, była stale monitorowana za pomocą telewizji przemysłowej. Skarżący musiał nosić czerwony mundur przeznaczony dla więźniów niebezpiecznych, który zimą nie był wystarczająco ciepły. Był poddawany rewizji osobistej za każdym razem, gdy opuszczał celę i do niej wracał, co w praktyce oznaczało, że musiał rozebrać się nago przed funkcjonariuszami więziennymi i był zmuszany do pochylenia się w celu umożliwienia badania odbytu. Zgodnie z twierdzeniami skarżącego, za każdym razem, gdy przebywał poza celą, w tym podczas stawiennictwa na rozprawach sądowych, musiał nosić zespolone kajdanki na rękach i nogach. Te kajdanki składały się z kajdanek na ręce i łańcuchów na nogi połączonych łańcuchem. Zgodnie z przedstawieniami Rządu skarżący musiał nosić zespolone kajdanki tylko podczas transportu. W więzieniu, poza celą, nosił kajdanki na rękach. Skarżący miał godzinny spacer dziennie. Okno celi było przykryte plastikową roletą, która – według skarżącego – ograniczała dostęp świeżego powietrza i światła dziennego w celi. W celi panował półmrok, a do czytania, nawet w ciągu dnia, skarżący musiał korzystać ze sztucznego oświetlenia. Skarżący mógł uczestniczyć w zajęciach kulturalnych i korzystać z biblioteki trzy razy w tygodniu; miał również dostęp do pokoju rekreacyjnego wyposażonego w telewizor, gry, laptop i sprzęt do ćwiczeń. Wobec skarżącego musiały zostać zastosowane pewne środki dyscyplinarne z powodu jego agresywnego i wulgarnego stosunku do strażników więziennych. 4 sierpnia 2009 r. usiłował dokonać czynnej napaści na funkcjonariusza publicznego. 17 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy w Lublinie skazał go za usiłowanie ucieczki podczas transportu na badanie psychiatryczne 14 sierpnia 2007 r. Wyrok ten został utrzymany w mocy przez Sąd Apelacyjny w Lublinie 10 listopada 2010 r. 10 lutego 2012 r. skarżący został skazany przez Sąd Okręgowy w Lublinie za napaść na funkcjonariusza publicznego 4 sierpnia 2009 r.


Skarżąca urodziła się w 1966 roku i mieszka w Sankt Petersburgu. W kwietniu 2003 r. skarżąca urodziła przedwcześnie bliźniaki w szpitalu położniczym w Sankt Petersburgu („szpital położniczy”). Pierwsze z bliźniąt zmarło dziewięć godzin po urodzeniu. Drugie z bliźniąt, które zostało przeniesione do oddziału reanimacji i intensywnej terapii w jednym z dziecięcych szpitali w Sankt Petersburgu („szpital dziecięcy”) dwadzieścia godzin po urodzeniu, przeżyło. Skarżąca była zdania, że jej córka również przeżyłaby, gdyby została niezwłocznie przeniesiona do oddziału reanimacji i intensywnej terapii w szpitalu dziecięcym. 25 maja 2003 r. matka skarżącej, pani D., wysłała następującą depeszę do Prezydenta Federacji Rosyjskiej:
„... noworodki umierają z powodu opóźnień w udzielaniu pomocy medycznej w nagłych przypadkach. Oddziały reanimacji nie mają wystarczających możliwości. [Szpitale] mają listy oczekujących – to brutalna praktyka. Tak więc w ... kwietnia o ... w Szpitalu Położniczym nr ... [moje] wnuki, bliźniaki, ... urodziły się. Były dziesiąte na liście oczekujących. [Moja] wnuczka ... nigdy nie trafiła na szczyt listy i zmarła dziesięć godzin później. [Mój] wnuk ... został hospitalizowany dwadzieścia godzin po urodzeniu i umieszczony w oddziale reanimacji Szpitala Dziecięcego nr ... w bardzo ciężkim stanie ... Śmierć [mojej wnuczki] wstrząsnęła naszą rodziną. Nie mogliśmy sobie wyobrazić, że możliwe jest nieudzielenie pomocy medycznej w nagłych przypadkach noworodkowi... Czy lista oczekujących stanowi zaniedbanie lub nieodpowiedzialność w skali kryminalnej? Proszę [o] podjęcie działań. Szpital Dziecięcy nr ... pilnie potrzebuje pomocy...”
15 czerwca i 1 sierpnia 2003 r. D. wysłała kolejne dwie depesze do Prezydenta Federacji Rosyjskiej, stwierdzając:
„Po raz drugi informuję, że nagła neonatologiczna reanimacja dla wcześniaków w Sankt Petersburgu jest świadczona na podstawie listy oczekujących. Kto ponosi odpowiedzialność za śmierć tych dzieci? Wnoszę o zbadanie tego problemu na posiedzeniach Rządu i Dumy Państwowej...”
„Po raz trzeci piszę do Pana/Pani o śmierci przedwcześnie urodzonych noworodków w Sankt Petersburgu... [Uważam] istnienie listy oczekujących na leczenie w reanimacji za zbrodnię... Oczekuję [na] odpowiedź dotyczącą podjętych działań...”
Administracja Prezydenta Federacji Rosyjskiej przekazała depesze do Ministerstwa Zdrowia Federacji Rosyjskiej („Ministerstwo”) w celu zbadania. Ministerstwo zwróciło się do Komitetu ds. Zdrowia przy Administracji Miasta Sankt Petersburg („Komitet”) o zbadanie zarzutów i podjęcie niezbędnych działań. Komitet zarządził zbadanie sprawy, które zostało przeprowadzone przez zespół w składzie: główny neonatolog Komitetu oraz kierownik katedry pediatrii na wydziale zaawansowanych studiów medycznych Petersburskiej Państwowej Akademii Medycznej Pediatrii. Badanie przeprowadzono na podstawie dokumentacji medycznej skarżącej i bliźniąt, uzyskanej ze szpitala położniczego i szpitala dziecięcego. Wyniki badania zostały przedstawione w raporcie (recenzja), który dotyczył głównie rozwoju i leczenia zmarłego bliźniaka. W szczególności raport stwierdzał, że dziecko urodziło się przedwcześnie w trzydziestym pierwszym tygodniu ciąży, która była ósmą ciążą i pierwszym porodem. Badanie krwi wskazywało na możliwość przedporodowego zakażenia wirusowego, a u dziecka zdiagnozowano klinicznie wcześniactwo (w trzydziestym pierwszym tygodniu), zespół zaburzeń oddechowych i niedodmę. Sekcja zwłok ujawniła umiarkowany śródmiąższowy rozedmę płuc, co wyjaśniło bezpośrednią przyczynę śmierci. Wnioskuje, że urodziła się z ciężkim zespołem zaburzeń oddechowych powikłanym zespołem przeciegu powietrza i że otrzymała leczenie, które było całkowicie odpowiednie, biorąc pod uwagę powagę stanu i naturę choroby. W takich przypadkach ryzyko zgonu wynosiło nie mniej niż 80%, oprócz ryzyka poważnych niepełnosprawności, a wczesne przeniesienie do szpitala dziecięcego nie gwarantowało przeżycia ani korzystnego rokowania. Raport zauważył również, że drugie z bliźniąt również cierpiało na zespół zaburzeń oddechowych, ale w znacznie mniejszym stopniu. Eksperci nie wnioskowali nic istotnego na temat leczenia, którego otrzymał w szpitalu położniczym czy szpitalu dziecięcym.
5 września 2003 r. p.o. szefa Komitetu przesłał raport do Ministerstwa wraz z listem towarzyszącym. 12 września 2003 r., w odpowiedzi na swoje depesze, Komitet poinformował D. o wynikach ekspertyzy dokumentacji medycznej bliźniąt, krótko streszczając wnioski zawarte w raporcie. Komitet zauważył, że wyniki zbadania jej zarzutów zostały przekazane do Ministerstwa. Tego samego dnia Komitet przesłał do Ministerstwa kopię swojej odpowiedzi do D. i poinformował Ministerstwo, że zgodnie z wnioskiem komisji powołanej przez szpital położniczy, w którym urodziły się bliźniaki, przyczynami przedwczesnego porodu skarżącej były jej obciążony wywiad położniczo-ginekologiczny – w szczególności siedem sztucznych aborcji – oraz zakażenie układu moczowo-płciowego mykoplazmą. List z 12 września 2003 r. był przedmiotem postępowania wszczętego przez skarżącą przeciwko Komitetowi, na temat którego nie ma dalszych informacji.
3 grudnia 2003 r. skarżąca otrzymała list od Komitetu o treści zbliżonej do listu z 12 września 2003 r., wysłanego do D., stwierdzający w szczególności, że dokumentacja medyczna jej dzieci została zbadana przez zespół ekspertów. Wydaje się, że wniosek skarżącej o kopię raportu został odrzucony, a to odrzucenie było przedmiotem odrębnego postępowania wszczętego przez skarżącą przeciwko Komitetowi. W toku tego postępowania, 30 listopada 2004 r., skarżąca otrzymała kopię raportu oraz list Komitetu do Ministerstwa z 5 września 2003 r.
25 lutego 2005 r. wniosła nowe postępowanie przeciwko Komitetowi, domagając się stwierdzenia, że jego działania były bezprawne, ponieważ zebrał i zbadał jej dokumentację medyczną oraz jej dzieci i przekazał raport zawierający jej dane osobowe do Ministerstwa bez uzyskania jej zgody. Wniosła o uznanie raportu i listu z 5 września 2003 r. za nieważne. Oświadczyła, że nie prosiła Komitetu o zbadanie jakości leczenia, którego ona i jej dzieci doznały, ani o ustalenie przyczyny śmierci jej córki. Twierdziła, że Komitet ingerował w jej życie prywatne, ujawniając – bez jej zgody – informacje poufne znacznej liczbie osób, w tym pracownikom Komitetu i Ministerstwa zajmującym się korespondencją oraz innym pracownikom. Powołała się na art. 61 Podstawowych Zasad Ustawodawstwa o Ochronie Zdrowia Publicznego, który zabraniał ujawniania poufnych informacji medycznych bez zgody pacjenta. Argumentowała, że przepisy art. 61 zawierają wyczerpującą listę wyjątków od tej ogólnej zasady i że kwestionowane działania Komitetu nie wpisywały się w żaden z nich.
14 grudnia 2005 r. Sąd Rejonowy Kujbyszewski w Sankt Petersburgu oddalił jej pozew. Główny neonatolog, zeznający jako świadek, stwierdził, że: działał w ramach swoich uprawnień; nie był w stanie zweryfikować zarzutów D. bez uzyskania dokumentacji medycznej w sprawie; zaangażował specjalistów medycznych do zbadania tych dokumentów; oraz nie doszło do ujawnienia informacji zawartych w tej dokumentacji medycznej. Przedstawiciel Komitetu zaprzeczył zarzutom skarżącej. Sąd Rejonowy stwierdził, że Ministerstwo zwróciło się do Komitetu o zbadanie zarzutów zawartych w depeszach D. Ministerstwo miało prawo żądać materiałów od Komitetu, a ten z kolei miał odpowiedni obowiązek przekazania szczegółowych informacji. Dokumentacja medyczna skarżącej została zbadana przez lekarzy związanych tajemnicą lekarską. To raport przygotowany w wyniku tego badania, a nie sama dokumentacja medyczna skarżącej, został przekazany do Ministerstwa. Na podstawie powyższych rozważań Sąd Rejonowy uznał, że prawa skarżącej, gwarantowane w art. 61 Podstawowych Zasad Ustawodawstwa o Ochronie Zdrowia Publicznego, nie zostały naruszone. Sąd Rejonowy zauważył również, że skarżąca złożyła pozew 25 lutego 2005 r., mimo że dowiedziała się, że dokumentacja medyczna jej dzieci została uzyskana bez jej zgody 3 grudnia 2003 r. z listu Komitetu z tej daty. Sąd Rejonowy nie dostrzegł uzasadnionego powodu jej niezłożenia pozwu w ustawowym terminie. Na koniec odrzucił jej wniosek o oddzielne orzeczenie potępiające rzekomą powszechną praktykę Komitetu pozyskiwania dokumentacji medycznej bez zgody pacjentów. Wniosek skarżącej o wyjaśnienie wyroku – w szczególności o szczegóły, czy jej pozew został oddalony co do meritum, czy z powodu przedawnienia – został oddalony 20 stycznia 2006 r. przez Sąd Rejonowy, który uznał, że wyrok został sformułowany jasno i nie pozwala na różne interpretacje. Skarżąca nie odwołała się od tej decyzji.
Skarżąca odwołała się od wyroku, powołując się na art. 61 i w szczególności na wyczerpującą listę wyjątków od ogólnej zasady nieujawniania poufnych informacji medycznych bez zgody pacjenta, zawartych w tym przepisie. Oświadczyła, że jej własna dokumentacja medyczna i jej dzieci została zebrana i zbadana bez jej zgody przez urzędników Komitetu działających z przekroczeniem uprawnień, a nie przez jej własnych lekarzy, którzy byli związani tajemnicą lekarską. Raport zawierał poufne informacje medyczne, a jego przekazanie do Ministerstwa bez jej zgody było bezprawne. Fakt, że jej własna dokumentacja medyczna została zbadana oprócz dokumentacji jej dzieci, stał się jej znany w późniejszym terminie niż 3 grudnia 2003 r. Trzymiesięczny termin na wniesienie pozwu zaczął biec 30 listopada 2004 r., kiedy otrzymała kopię raportu. Zatem dotrzymała tego terminu. 14 marca 2006 r. Sąd Miejski w Sankt Petersburgu oddalił apelację skarżącej od wyroku i w pełni poparł ustalenia Sądu Rejonowego.


Skarżący urodzili się odpowiednio w 1988, 1989 i 1977 roku. Pierwszy i trzeci skarżący mieszkają w Baku, a drugi skarżący mieszka w Chirdałanie. Młodzieżowa grupa Komitetu Ochrony Praw Młodych Więźniów Politycznych („Gənc Siyasi Məhbusların Hüquqlarını Müdafiə Komitəsi”) zdecydowała się przeprowadzić demonstrację około godziny 17:30, 22 maja 2011 roku na Bulwarze Nadmorskim w Baku. Nie powiadomili o swoim planie odpowiedniego organu, Bakijskiej Władzy Wykonawczej (BCEA). Zdaniem skarżących demonstracja miała być pokojowa i została przeprowadzona w sposób pokojowy. Uczestnicy, grupa od dziesięciu do dwunastu osób, domagali się uwolnienia młodych osób aresztowanych podczas niektórych poprzednich demonstracji. Skarżący wzięli udział w demonstracji, ale krótko po jej rozpoczęciu policja zaczęła ją rozpędzać. Zdaniem skarżących, gdy tylko zauważyli zbliżającą się policję, próbowali uciec i opuścić miejsce demonstracji, ale funkcjonariusze policji podążyli za nimi i ich schwytali. Wszyscy trzej skarżący zostali aresztowani przez funkcjonariuszy policji V.I. i R.G. około godziny 17:30 i zostali przewiezieni do 39. komisariatu policji rejonu Sabail. Funkcjonariusze policji V.I. i R.G. złożyli następujące oświadczenie w raporcie (raport) złożonym przełożonemu oficerowi policji:
„... około godziny 17:30 na Bulwarze Nadmorskim ... grupa młodych osób próbowała przeprowadzić nieautoryzowaną [demonstrację] poprzez głośne okrzyki i niepokoiła ludzi. Kiedy chcieliśmy uspokoić te osoby, one nas ignorowały. ... My ... przewieźliśmy ich na komisariat nr 39. ...”
Zdaniem skarżących byli przesłuchiwani na komisariacie. Między godziną 18:15 a 18:30 w dniu aresztowania zostały sporządzone „protokoły o wykroczeniu administracyjnym” (inzibati xəta haqqında protokol) przez funkcjonariusza policji T.R. wobec wszystkich trzech skarżących. Protokoły stwierdzały, że 22 maja 2011 roku o godzinie 17:30, przez celowe niewykonanie legalnego polecenia policji, skarżący popełnili wykroczenie administracyjne zgodnie z art. 310 Kodeksu Wykroczeń Administracyjnych („KWA”). Wszyscy trzej skarżący odmówili podpisania odpowiednich protokołów o wykroczeniu administracyjnym, które zawierały przedrukowane teksty oświadczające, że „[osoba aresztowana] została zapoznana z protokołem” oraz „wyjaśniono prawa i obowiązki wynikające z art. 371, 372, 374, 377, 379 i 410.4 KWA Republiki Azerbejdżanu”. Następnie funkcjonariusz policji T.R. sporządził „protokoły o areszcie administracyjnym” (inzibati qaydada tutma haqqında protokol) w odniesieniu do pierwszego i drugiego skarżącego. Zgodnie z tymi protokołami o areszcie administracyjnym, których kopie zostały złożone do Sądu przez Rząd, pierwszy i drugi skarżący zostali poddani aresztowi administracyjnemu 22 maja 2011 roku o godzinie 19:00. Protokoły stwierdzały również, że skarżący zostali zwolnieni tego samego dnia, bez określenia czasu rzekomego zwolnienia, i zawierały podpisy pierwszego i drugiego skarżącego. Jednak wszyscy trzej skarżący utrzymywali, że byli przetrzymywani w areszcie policji przez noc. Zdaniem skarżących nigdy nie doręczono im kopii protokołów o wykroczeniu administracyjnym ani innych dokumentów z ich akt sprawy. Nie zapewniono im dostępu do prawnika po aresztowaniu ani podczas przetrzymywania w areszcie policji.
23 maja 2011 roku, w dniu po swoim aresztowaniu, pierwszy skarżący, pan Agasif Ibrahimov, został doprowadzony przed Sąd Rejonowy w Sabailu. Zdaniem skarżącego rozprawa, która rozpoczęła się o godzinie 12:40, była bardzo krótka, a członkowie publiczności, w tym obrońcy praw człowieka i dziennikarze, nie zostali wpuszczeni, mimo że sąd nie podjął formalnej decyzji o wyłączeniu rozprawy od publiczności. Skarżący nie był reprezentowany przez żadnego prawnika. Zdaniem skarżącego nie dano mu możliwości zatrudnienia prawnika własnego wyboru. Skarżący oświadczył przed sądem, że nie jest winny nieposłuszeństwa legalnemu poleceniu funkcjonariusza policji. Jedynym świadkiem przesłuchanym podczas rozprawy był funkcjonariusz policji R.G., który zeznał następująco:
„Około godziny 17:30 22 maja 2011 roku ... grupa osób próbowała przeprowadzić nieautoryzowaną [demonstrację] poprzez głośne okrzyki i niepokoiła ludzi. Kiedy chcieliśmy uspokoić te osoby, wśród nich [skarżącego], one nieposłuchały legalnego polecenia policji. Wtedy my ... przewieźliśmy ich na komisariat nr 39, gdzie sporządzono protokoły o wykroczeniu administracyjnym w ich sprawie. Jednym z nich był [skarżący].”.
Sąd uznał, że skarżący nie zaprzestał udziału w nieautoryzowanej demonstracji. Sąd uznał go za winnego na podstawie art. 310.1 KWA i skazał go na siedem dni „administracyjnego” aresztu. Skarżący wniósł apelację do Sądu Apelacyjnego w Baku, argumentując, że jego skazanie naruszyło jego prawa, ponieważ demonstracja, w której wziął udział, miała charakter pokojowy. Skarżył się również, że jego aresztowanie było niezgodne z prawem, a rozprawa przed sądem pierwszej instancji nie była sprawiedliwa. Wniósł do Sądu Apelacyjnego w Baku o uchylenie decyzji sądu pierwszej instancji. Skarżący był reprezentowany przed Sądem Apelacyjnym w Baku przez prawnika własnego wyboru. 31 maja 2011 roku Sąd Apelacyjny w Baku oddalił apelację skarżącego i utrzymał w mocy decyzję sądu pierwszej instancji, stwierdzając, że jego ustalenia były poprawne. Sąd Apelacyjny zauważył również, że podczas rozprawy przed sądem pierwszej instancji skarżący odmówił pomocy prawnika finansowanego przez państwo i zdecydował się bronić osobiście.
23 maja 2011 roku, w dniu po swoim aresztowaniu, drugi skarżący, pan Emin Farhadi, został doprowadzony przed Sąd Rejonowy w Sabailu. Zdaniem skarżącego rozprawa, która rozpoczęła się o godzinie 12:30, była bardzo krótka, a członkowie publiczności nie zostali wpuszczeni, mimo że sąd nie podjął formalnej decyzji o wyłączeniu rozprawy od publiczności. Skarżący nie był reprezentowany przez żadnego prawnika. Zdaniem skarżącego nie dano mu możliwości zatrudnienia prawnika własnego wyboru. Zgodnie z transkrypcją rozprawy sądowej odmówił pomocy prawnika finansowanego przez państwo i zdecydował się bronić osobiście. Skarżący oświadczył przed sądem, że nie jest winny nieposłuszeństwa legalnemu poleceniu funkcjonariusza policji i że wziął udział w demonstracji jako obserwator. Jedynym świadkiem przesłuchanym podczas rozprawy był funkcjonariusz policji R.G. Oświadczenie, które złożył przeciwko drugiemu skarżącemu, panowi Eminowi Farhadiemu, było podobne do jego oświadczenia przeciwko pierwszemu skarżącemu, panowi Agasifowi Ibrahimovowi (patrz powyższy paragraf 20). Sąd uznał, że skarżący nie zaprzestał udziału w nieautoryzowanej demonstracji. Sąd uznał go za winnego na podstawie art. 310.1 KWA i skazał go na osiem dni „administracyjnego” aresztu. Skarżący wniósł apelację do Sądu Apelacyjnego w Baku, argumentując, że jego skazanie naruszyło jego prawa, ponieważ demonstracja, w której wziął udział, miała charakter pokojowy. Skarżył się również, że jego aresztowanie było niezgodne z prawem, a rozprawa przed sądem pierwszej instancji nie była sprawiedliwa. Wniósł do Sądu Apelacyjnego w Baku o uchylenie decyzji sądu pierwszej instancji. Skarżący był reprezentowany przed Sądem Apelacyjnym w Baku przez prawnika własnego wyboru. 31 maja 2011 roku Sąd Apelacyjny w Baku oddalił apelację skarżącego i utrzymał w mocy decyzję sądu pierwszej instancji, stwierdzając, że jego ustalenia były poprawne.
23 maja 2011 roku, w dniu po swoim aresztowaniu, trzeci skarżący, pan Jamil Hajiyev, został doprowadzony przed Sąd Rejonowy w Sabailu. Zdaniem skarżącego rozprawa, która rozpoczęła się o godzinie 12:30, była bardzo krótka, a członkowie publiczności nie zostali wpuszczeni, mimo że sąd nie podjął formalnej decyzji o wyłączeniu rozprawy od publiczności. Skarżący nie był reprezentowany przez żadnego prawnika. Zdaniem skarżącego nie dano mu możliwości zatrudnienia prawnika własnego wyboru i odmówił pomocy prawnika finansowanego przez państwo, ponieważ wierzył, że taka pomoc będzie miała charakter formalistyczny. Skarżący oświadczył przed sądem, że nie jest winny nieposłuszeństwa legalnemu poleceniu funkcjonariusza policji. Podkreślił dalej, że on i inni uczestnicy demonstracji protestowali pokojowo i że trzymali zdjęcia aresztowanych młodych osób, nie wypowiadając żadnych haseł. Skarżący stwierdził również, że uciekł, gdy tylko zobaczył zbliżającą się policję i wsiadł do taksówki, a funkcjonariusze policji zatrzymali tę taksówkę i wyciągnęli go z niej siłą. Jedynym świadkiem przesłuchanym podczas rozprawy był funkcjonariusz policji R.G. Oświadczenie, które złożył przeciwko trzeciemu skarżącemu, panowi Jamilowi Hajiyevowi, było podobne do jego oświadczenia przeciwko pierwszemu skarżącemu, panowi Agasifowi Ibrahimovowi (patrz powyższy paragraf 20). R.G. potwierdził również, że pan Jamil Hajiyev próbował uciec taksówką i że funkcjonariusze policji zatrzymali tę taksówkę. Sąd uznał, że skarżący nie zaprzestał udziału w nieautoryzowanej demonstracji. Sąd uznał go za winnego na podstawie art. 310.1 KWA i skazał go na siedem dni „administracyjnego” aresztu. Skarżący wniósł apelację do Sądu Apelacyjnego w Baku, argumentując, że jego skazanie naruszyło jego prawa, ponieważ demonstracja, w której wziął udział, miała charakter pokojowy. Skarżył się również, że jego aresztowanie było niezgodne z prawem, a rozprawa przed sądem pierwszej instancji nie była sprawiedliwa. Wniósł do Sądu Apelacyjnego w Baku o uchylenie decyzji sądu pierwszej instancji. Skarżący był reprezentowany przed Sądem Apelacyjnym w Baku przez prawnika własnego wyboru. 31 maja 2011 roku Sąd Apelacyjny w Baku oddalił apelację skarżącego i utrzymał w mocy decyzję sądu pierwszej instancji, stwierdzając, że jego ustalenia były poprawne.


Skarżący urodził się w 1970 roku i mieszka w St. Gallenkappel w Szwajcarii. Od 2004 roku skarżący i F.H. toczą ze sobą spory prawne dotyczące praw własności do 75% akcji na okaziciela zarówno w spółce akcyjnej EMK (zwanej dalej „EMK”), jak i w spółce akcyjnej EMK Engineering („EMK Engineering”), spółkach mających siedzibę i zarejestrowanych w Liechtensteinie. We wrześniu 2006 r. i kwietniu 2007 r. Sąd Krajowy (Fürstliches Landgericht) zarządził w drodze środka tymczasowego, że wpis F.H. do rejestru handlowego jako członka rad nadzorczych odpowiednio spółek EMK i EMK Engineering z uprawnieniem do reprezentowania tych spółek nie może być skreślony. 10 czerwca 2005 r. F.H. wniósł pozew przeciwko skarżącemu do Sądu Krajowego. Wniósł o zobowiązanie przez sąd skarżącego do wydania określonej liczby akcji na okaziciela w EMK i EMK Engineering oraz ustalenie, że skarżący nie posiada i nigdy nie posiadał żadnych akcji w tych spółkach liechtensteińskich. Pozew został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 czerwca 2005 r. W decyzji z dnia 15 lipca 2005 r. Sąd Krajowy, po rozprawie w dniu 14 lipca 2005 r., oddalił sprzeciw skarżącego wobec jurysdykcji sądów liechtensteińskich (sygn. akt 02 CG.2005.163). Uznał, że ma jurysdykcję do rozpoznania powództwa F.H. na podstawie miejsca położenia majątku (Vermögensgerichtsstand). Skarżący posiadał majątek w Liechtensteinie, a w szczególności roszczenia o wynagrodzenie i honoraria przeciwko EMK i EMK Engineering, które obie miały swoją siedzibę w Liechtensteinie. Ponadto powództwo F.H. o zwrot akcji na okaziciela w tych korporacjach miało charakter majątkowy. W decyzji z dnia 1 lutego 2006 r. Sąd Apelacyjny, w postępowaniu wstępnym, oddalił apelację skarżącego z dnia 6 września 2005 r. od decyzji Sądu Krajowego z dnia 15 lipca 2005 r. Na skutek skargi konstytucyjnej z dnia 22 lutego 2006 r., Trybunał Konstytucyjny w dniu 1 marca 2006 r. uwzględnił wniosek skarżącego o nadanie decyzji wstępnej Sądu Apelacyjnego skutku wstrzymującego. Nakazał również Sądowi Krajowemu nieprzeprowadzanie dalszych rozpraw w sprawie, dopóki Trybunał Konstytucyjny nie wyda decyzji w sprawie skargi konstytucyjnej skarżącego. 27 marca 2007 r. Trybunał Konstytucyjny oddalił skargę konstytucyjną skarżącego jako bezzasadną (sygn. akt StGH 2006/16). Po zakończeniu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym Sąd Krajowy wznowił postępowanie. Przesłuchał dowody ze stron, ich pełnomocników oraz dwunastu świadków osobiście na rozprawach w dniach 31 maja, 28 czerwca i 6 września 2007 r. Ponadto zapoznał się z pismami procesowymi stron oraz licznymi dokumentami, a także z aktami sprawy w kilku powiązanych postępowaniach. 22 kwietnia 2009 r. skarżący zwrócił się do Sądu Krajowego o wydanie wyroku, biorąc pod uwagę, że postępowanie ustne zakończyło się 6 września 2007 r. 28 grudnia 2009 r. Sąd Krajowy, w wyroku liczącym 66 stron, uwzględnił powództwo F.H. (sygn. akt 02 CG.2007.114). Nakazał skarżącemu wydanie określonej liczby akcji na okaziciela w EMK i EMK Engineering na rzecz F.H. oraz orzekł, że skarżący nie posiada i nigdy nie posiadał akcji w tych spółkach. Biorąc pod uwagę dowody, Sąd Krajowy uznał, że twierdzenia F.H. dotyczące kwestii tego, kto był właścicielem spornych akcji, były bardziej wiarygodne niż twierdzenia skarżącego. Uznał, że matka skarżącego, I.K., nigdy nie nabyła własności przedmiotowych akcji, ponieważ nie zawarto umowy sprzedaży między nią a F.H. Posiadanie akcji miało na celu sprawienie, by mniejszościowy akcjonariusz sądził, że F.H. nie posiada już akcji w spółkach. Skarżący wiedział o tym najpóźniej w momencie zawarcia umowy z I.K. przenoszącej akcje na niego jako darowiznę w 2003 r. I.K. nie była więc właścicielem ani uprawniona do przeniesienia własności akcji na skarżącego; ten ostatni nie nabył własności z powodu braku dobrej wiary. Po rozprawie, 27 maja 2010 r. Sąd Apelacyjny, popierając ustalenia Sądu Krajowego, oddalił apelację skarżącego z dnia 3 lutego 2010 r. Uznał, że Sąd Krajowy przeprowadził wszystkie dowody niezbędne do podjęcia decyzji. Ponadto oddalił nowe dowody dokumentalne złożone przez skarżącego na poparcie jego twierdzeń jako niedopuszczalne ze względu na złożenie ich po terminie w próbie przedłużenia postępowania. Wyrok został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 czerwca 2010 r. W wyroku i decyzji z dnia 13 stycznia 2011 r. Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego w dniu 7 września 2010 r. Uznał, że sądy niższej instancji nie popełniły błędu prawnego w kwalifikacji prawnej ustalonych faktów, że nie zaniechały przeprowadzenia niezbędnych dowodów i że wystarczająco uzasadniły swoje wyroki. Wyrok i decyzja zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 stycznia 2011 r. 18 lutego 2011 r. skarżący wniósł skargę konstytucyjną (liczącą osiemdziesiąt stron plus załączniki) do Trybunału Konstytucyjnego na wyrok i decyzję Sądu Najwyższego. Powołując się, między innymi, na artykuły 6, 13 i 14 Konwencji oraz na artykuł 1 Protokołu nr 1 do Konwencji, skarżący skarżył się w szczególności na długość postępowania. Podkreślił, że wynik postępowania, do którego długości się nie przyczynił, miał dla niego kluczowe znaczenie, ponieważ dotyczył jego środków utrzymania. W tym kontekście podał dalej, że nie miał do swojej dyspozycji skutecznego środka zaskarżenia, takiego jak wniosek o przyspieszenie postępowania, w celu egzekwowania swoich praw wynikających z Konwencji. 3 marca 2011 r. Prezes Trybunału Konstytucyjnego uwzględnił wniosek skarżącego o nadanie jego skadze charakteru wstrzymującego. Sąd odroczył decyzję w sprawie kosztów, argumentując, że obowiązek poniesienia kosztów zależy od wyniku postępowania głównego. Skarżący musiałby ponieść opłatę za decyzję tylko wtedy, gdyby jego skarga konstytucyjna została oddalona. 24 marca 2011 r. F.H. złożył pismo w odpowiedzi na skargę konstytucyjną skarżącego. 20 kwietnia 2012 r. Prezes Trybunału Konstytucyjnego, B., poinformował skarżącego, że on wraz z sędziami Bu., Sn., S. i W. będzie rozstrzygał jego skargę konstytucyjną na rozprawie z wyłączeniem jawności w dniu 15 maja 2012 r. 8 maja 2012 r. skarżący wniósł skargę o podejrzenie braku bezstronności (liczącą dwadzieścia siedem stron plus załączniki) przeciwko pięciu sędziom Trybunału Konstytucyjnego powołanym do rozstrzygnięcia jego skargi. Skarżący argumentował w szczególności, że wszyscy pięciu kwestionowanych sędziów podjęło arbitralne decyzje na jego niekorzyść i z naruszeniem jego praw wynikających z Konwencji w związku z poprzednim nakazem i innymi postępowaniami przez niego wszczętymi, oraz że sąd, na który wywierał wpływ władza wykonawcza, dyskryminował obcokrajowców, takich jak skarżący. Skarżący podał dalej, że z różnych powodów pięciu sędziów Trybunału Konstytucyjnego indywidualnie nie było bezstronnych. W odniesieniu do Prezesa Sądu, sędziego B., skarżący skarżył się, że opóźnił on powołanie sędziów, którzy mieli rozstrzygnąć jego skargę. Ponadto był bliskim przyjacielem H., wiceprezesa sądu i brata F.H., strony przeciwnej skarżącemu w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z twierdzeniem skarżącego, sędzia Bu. był stronniczy, ponieważ pracował dla Rządu, sporządzając ekspertyzy w sprawach konstytucyjnych i prowadząc seminaria organizowane przez Rząd. Ponadto regularnie współpracował z sędzią H. Sędzia Sn. z kolei nie był bezstronny, ponieważ był również profesorem na Uniwersytecie Liechtensteińskim i sam argumentował w publikacji, że sędziowie powinni być powoływani dożywotnio lub na jedną długą kadencję. Skarżący podkreślił dalej, że sędzia S. był członkiem rady nadzorczej spółki państwowej i dlatego nie był niezależny i bezstronny. Wreszcie, sędzia W. był partnerem w kancelarii prawnej z prawnikiem, przeciwko któremu skarżący wniósł pozew dotyczący spadku. Inny prawnik z tej kancelarii już reprezentował EMK i EMK Engineering. Ponadto sędzia W. wcześniej pracował jako prawnik w kancelarii sędziego H. Decyzją z dnia 15 maja 2012 r. Trybunał Konstytucyjny, w składzie pięciu sędziów, których skarżący kwestionował pod względem braku bezstronności, oddalił skargi skarżącego o brak bezstronności. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zgodnie z zasadą, że jeśli to możliwe, skarga o brak bezstronności nie powinna być rozstrzygana przez kwestionowanego sędziego, kwestionowani sędziowie nie brali udziału odpowiednio w naradach i decyzji w sprawie poszczególnej skargi zarzucającej im brak bezstronności, która została rozstrzygnięta przez czterech pozostałych sędziów. Trybunał Konstytucyjny uznał, że sam fakt, że kilku z kwestionowanych sędziów brało już udział w poprzednich decyzjach niekorzystnych dla skarżącego, nie wystarcza do uzasadnienia istnienia obiektywnie uzasadnionych wątpliwości co do ich bezstronności w rozumieniu artykułu 6 Konwencji. Ponadto fakt, że sędziowie zostali wybrani na pięć lat, nie naruszał ich bezstronności. Skarżący nie udowodnił również, aby władza wykonawcza wywierała jakikolwiek wpływ na sędziów Trybunału Konstytucyjnego w niniejszym postępowaniu. Również fakt, że zainteresowani sędziowie regularnie współpracowali z bratem F.H., wiceprezesem Trybunału Konstytucyjnego, i byli przyjaciółmi tegoż, nie obiektywnie rzutował na wątpliwości co do ich bezstronności. Tego samego dnia, 15 maja 2012 r., Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok (sygn. akt StGH 2011/32). Uwzględnił skargę konstytucyjną skarżącego w części, stwierdzając, że prawa skarżącego wynikające z artykułu 6 § 1 Konwencji i Konstytucji Liechtensteinu do rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie zostały naruszone w niniejszym postępowaniu. Nakazał Liechtensteinowi zwrot skarżącemu opłaty za wniesienie skargi konstytucyjnej (170 franków szwajcarskich (CHF)) oraz pokrycie dalszych kosztów sądowych, a mianowicie opłaty od wyroku (CHF 1 700). Nakazał również Liechtensteinowi zwrot F.H., który w przeciwieństwie do skarżącego był reprezentowany przez pełnomocnika w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości CHF 2 694,40. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że sam łączny czas trwania postępowania, który trwał prawie siedem lat po wniesieniu powództwa w dniu 10 czerwca 2005 r., nie uzasadniał stwierdzenia naruszenia prawa do rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie. Należało w tym kontekście zauważyć, że prawie dwa lata były konieczne do rozpoznania postępowania wstępnego w sprawie jurysdykcji sądów liechtensteińskich wszczętego przez samego skarżącego. Ponadto sądy generalnie należycie przeprowadzały postępowanie. Miała miejsce jedynie zwłoka w wysokości dwóch lat i trzech miesięcy między ostatnią rozprawą przed sądem pierwszej instancji w dniu 6 września 2007 r. a wydaniem wyroku w dniu 28 grudnia 2009 r. Taki okres bezczynności nie mógł już być uznany za rozsądny mimo złożoności postępowania. W związku z tym nastąpiło naruszenie artykułu 6 § 1 Konwencji. Trybunał Konstytucyjny zauważył, że prawo Liechtensteinu nie zawierało żadnych przepisów określających, jakie konsekwencje powinny wynikać z naruszenia prawa do postępowania w rozsądnym terminie. Jednakże byłoby to całkowicie niesprawiedliwe, gdyby naruszenie tego prawa konstytucyjnego nie pociągało za sobą żadnych konsekwencji w wyniku braku przepisów ustawowych. Istniała więc luka w prawie, którą należało wypełnić drogą wykładni sądowej. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego konieczne było więc obarczenie Państwa kosztami postępowania (kosztami sądowymi i honorariami adwokackimi) w celu zrekompensowania i naprawienia naruszenia przedmiotowego prawa podstawowego. Opłaty od wyroku nie można jednak było nałożyć na Państwo jako środka kompensacyjnego, ponieważ Liechtenstein i tak musiał ponieść ten koszt. Trybunał Konstytucyjny oddalił również pozostałą część skargi konstytucyjnej skarżącego. Uznał, że prawa własności skarżącego nie zostały naruszone w niniejszym postępowaniu, w którym obie strony przeciwne twierdziły, że są właścicielami przedmiotowych akcji. Ponadto sądy liechtensteińskie były niezależnymi trybunałami. W szczególności brat F.H., wiceprezes Trybunału Konstytucyjnego, nie brał udziału w procesie decyzyjnym żadnego z sądów liechtensteińskich. Ponadto ustalenia faktów, ocena dowodów i uzasadnienie prawne sądów niższej instancji nie ujawniły żadnej dowolności. Wyrok i decyzja z dnia 15 maja 2012 r. zostały doręczone skarżącemu w dniu 27 czerwca 2012 r.


Skarżący urodził się w 1967 roku i mieszka w Czelabińsku. W 2012 roku u skarżącego, odbywającego wówczas karę pozbawienia wolności, zdiagnozowano chłoniaka. Został przyjęty do więziennego szpitala nr 3 w obwodzie czelabińskim i przeszedł dwa kursy chemioterapii. W grudniu 2012 roku sąd zarządził przedterminowe zwolnienie skarżącego ze względów zdrowotnych. Następnie był monitorowany przez onkologa w szpitalu cywilnym, kontynuując chemioterapię. Rząd przedstawił, że w maju 2013 roku skarżący przeszedł pogłębione badanie w oddziale onkologicznym szpitala regionalnego w Czelabińsku, gdzie zdiagnozowano u niego zaburzenie limfoproliferacyjne dotyczące węzłów chłonnych szyjnych, pachowych, śródpiersia i przestrzeni zaotrzewnowej. Skarżący nie dokończył badań medycznych ani leczenia, w tym chemioterapii. Został aresztowany 10 września 2013 roku. Wyrokami z 30 września 2013 r., 22 listopada 2013 r. i 16 grudnia 2013 r. skarżący został odpowiednio skazany za oszustwo, rozboj i kradzież. Został odesłany do odbycia kary w zakładzie karnym nr 3. 3 marca 2014 roku został przeniesiony do więziennego szpitala gruźliczego. 13 marca 2014 roku komisja lekarska, w skład której wchodzili zastępca naczelnika więziennego szpitala gruźliczego oraz lekarze z tego samego szpitala, zbadała skarżącego i zdiagnozowała u niego postępującego chłoniaka nieziarniczego w ostrej fazie III B, ze zmianami w węzłach chłonnych szyjnych, pachowych i brzusznych. Komisja stwierdziła, że skarżący kwalifikuje się do przedterminowego zwolnienia, ponieważ cierpi na złośliwe nowotwory tkanek limfatycznych i krwiotwórczych, chorobę wymienioną na Liście poważnych chorób uniemożliwiających odbywanie kary w zakładach karnych, przewidzianej w dekrecie nr 54 Rządu Federacji Rosyjskiej z 6 lutego 2004 r. (dalej zwanym „Listą”). 10 kwietnia 2014 roku, powołując się na wnioski komisji lekarskiej, skarżący złożył wniosek o przedterminowe zwolnienie. 26 maja 2014 roku Rejonowy Sąd Metalurgiczny w Czelabińsku oddalił wniosek. Uznając, że choroba skarżącego jest uwzględniona na Liście i opisując jego stan jako „stabilny [ale] poważny”, sąd jednak stwierdził, że leki niezbędne do jego leczenia są dostępne w więziennym szpitalu gruźliczym, a skarżący podlega niezbędnym procedurom medycznym. Sąd ponadto zwrócił uwagę, że nie jest jasne, kto zaopiekowałby się skarżącym w przypadku jego zwolnienia z więzienia. Skarżący nie odwołał się od tej decyzji. 30 czerwca 2014 roku siostra skarżącego złożyła pisemne zobowiązanie do opieki nad skarżącym w przypadku jego zwolnienia. Zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez więzienny szpital gruźliczy na wniosek adwokata skarżącego, leki niezbędne do chemioterapii skarżącego nie były dostępne w szpitalu. 1 lipca 2014 roku komisja lekarska z więziennego szpitala gruźliczego ponownie zbadała skarżącego. Rozpoznanie brzmiało: postępujący chłoniak nieziarniczy w ostrej fazie IV B ze zmianami w węzłach chłonnych brzucha. Ponownie odnotowano, że skarżący kwalifikuje się do zwolnienia ze względów zdrowotnych. Skarżący złożył kolejny wniosek o zwolnienie pod koniec lipca 2014 roku. Złożył wyjaśnienie, że jego choroba przeszła w stadium końcowe i że ma krewnych, którzy mogą się nim zaopiekować. 12 września 2014 roku Rejonowy Sąd Metalurgiczny przeprowadził rozprawę. B., lekarz z więziennego szpitala gruźliczego, zeznał, że skarżący potrzebuje chemioterapii i radioterapii, ale nie jest w stanie otrzymać takiego leczenia w areszcie, ponieważ niezbędny sprzęt jest niedostępny w szpitalu. Tego samego dnia Sąd Rejonowy ponownie oddalił wniosek o zwolnienie, zauważając, że skarżący ma skłonność do recydywy i stwierdzając, że otrzymuje odpowiednią opiekę medyczną w areszcie. Skarżący odwołał się. W październiku 2014 roku skarżący poprosił Trybunał o zastosowanie reguły 39 Regulaminu Trybunału i o zarządzenie jego natychmiastowego zwolnienia z aresztu jako środka tymczasowego. Skarżący twierdził, że nie otrzymuje niezbędnej pomocy medycznej i leczenia w areszcie, mimo że cierpi na zagrażającą życiu i szybko postępującą chorobę. Powołał się na zaświadczenie ze szpitala więziennego potwierdzające brak leków na jego chemioterapię (patrz punkt 13 powyżej). 16 października 2014 roku Trybunał zdecydował wskazać Rządowi Rosyjskiemu, na mocy reguły 39, że jest pożądne w interesie właściwego przeprowadzenia postępowania, aby skarżący został natychmiast zbadany przez ekspertów medycznych, w tym onkologa, niezależnych od systemu więziennictwa w celu ustalenia: (1) czy leczenie, które otrzymywał w areszcie, było odpowiednie dla jego stanu; (2) czy jego obecny stan zdrowia jest zgodny z przebywaniem w areszcie w warunkach kolonii karnej lub szpitala więziennego; oraz (3) czy jego obecny stan wymaga umieszczenia w specjalistycznym szpitalu lub zwolnienia. Rząd Rosyjski został również poproszony o zapewnienie natychmiastowego przeniesienia skarżącego do szpitala specjalistycznego, jeśli eksperci medyczni stwierdzą, że skarżący wymaga umieszczenia w takim szpitalu. 7 listopada 2014 roku Rząd odpowiedział na list Trybunału z 17 października 2014 roku, przesyłając następujące dokumenty:
- odręczną kopię historii choroby skarżącego sporządzoną podczas jego aresztowania. Historia obejmowała formularz zgody na leczenie podpisany przez skarżącego. Zawierała również szczegółowy harmonogram pokazujący dzienne przyjmowanie leków przez skarżącego. Jak wynika z tego dokumentu, otrzymywał podstawowe leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, leki przeciwhistaminowe, tabletki nasenne, leki przeciwdepresyjne, przeciwwymiotne i neuroleptyki.
- zaświadczenia wydane przez p.o. naczelnika więziennego szpitala gruźliczego, wskazujące, że skarżący nie otrzymał chemioterapii na chłoniaka, ponieważ nie wyraził zgody na to leczenie, gdy było mu oferowane w marcu i czerwcu 2014 roku. Zdaniem p.o. naczelnika szpitala skarżący odmówił złożenia oświadczenia na piśmie w tej sprawie. Zaświadczenie wskazywało również, że onkolog badał skarżącego cztery razy, raz w marcu i wrześniu 2014 roku oraz dwa razy w październiku 2014 roku. Pod koniec października 2014 roku stan skarżącego uznano za poważny: cierpiał na silny ból i narastającą astenię, krwawił przy kaszlu, a jego węzły chłonne nadal powiększały się. W innym zaświadczeniu p.o. naczelnika szpitala podkreślił, że skarżący cierpi na zagrażającą życiu chorobę onkologiczną, biorąc pod uwagę szczególnie zaawansowane stadium jego choroby. Ponadto, w osobnym zaświadczeniu p.o. naczelnika szpitala zauważył, że więzienny szpital gruźliczy, w którym przetrzymywano skarżącego, zatrudnia onkologa i posiada niezbędne leki do leczenia skarżącego.
- kopie skarg skarżącego do różnych rosyjskich urzędników, w tym do regionalnego Rzecznika Praw Obywatelskich w Czelabińsku, Prokuratury Generalnej, regionalnego departamentu wykonania wyroków i p.o. naczelnika więziennego szpitala gruźliczego, dotyczących niskiej jakości opieki medycznej w areszcie. Skargi zawierały również prośbę o badanie lekarskie i przedterminowe zwolnienie ze względów zdrowotnych.
Rząd odpowiedział również na trzy pytania, o które Trybunał poprosił go w liście z 17 października 2014 roku, aby skierować je do niezależnych ekspertów medycznych. W szczególności, w odpowiedzi na pierwsze pytanie dotyczące odpowiedniości leczenia skarżącego, Rząd podkreślił, że skarżący regularnie przechodził leczenie szpitalne i badania związane z jego chorobą onkologiczną. Zauważyli, że stan skarżącego uznawano za średnio poważny i podkreślili, że w marcu i czerwcu 2014 roku nie wyraził on zgody na leczenie raka. Ponadto odesłali Trybunał do dokumentów załączonych do ich odpowiedzi (patrz punkt 20 powyżej). W odpowiedzi na drugie pytanie o zgodność stanu zdrowia skarżącego z warunkami panującymi w kolonii karnej i szpitalu więziennym, Rząd podkreślił, że szpital skarżącego zatrudnia niezbędnych specjalistów i posiada niezbędny sprzęt oraz leki do jego leczenia. Ponadto zauważyli, że skarżący odczuwał ból i był słaby, że okresowo krwawił przy kaszlu i że jego węzły chłonne nadal powiększały się. Rząd kontynuował, wskazując, że otrzyma chemioterapię, jak tylko wyniki ogólnych badań krwi na to pozwolą i skarżący wyrazi zgodę. Odpowiadając na trzecie pytanie, czy skarżący musi być przeniesiony do szpitala specjalistycznego czy zwolniony, Rząd zauważył, że choroba onkologiczna skarżącego jest nieuleczalna i może prowadzić do jego śmierci. Powołali się na dwa raporty wydane przez lekarzy z więziennego szpitala gruźliczego 13 marca i 1 lipca 2014 roku, z których wynikało, że skarżący cierpi na stan chorobowy wymieniony na liście poważnych chorób uniemożliwiających odbywanie kary w zakładach karnych, przewidzianej w dekrecie nr 54 Rządu Federacji Rosyjskiej. Jednak rosyjskie sądy odmówiły zwolnienia skarżącego ze względów zdrowotnych. Kolejne badanie skarżącego przez szpitalną komisję lekarską zostało zaplanowane na listopad 2014 roku. Skarżący poinformował Trybunał, że 28 listopada 2014 roku, działając na skutek jego odwołania, Sąd Obwodowy w Czelabińsku uchylił decyzję z 12 września 2014 roku i zarządził jego zwolnienie. Powołując się na zeznania B., Sąd Obwodowy stwierdził, że ustalenia Sądu Rejonowego co do odpowiedniości leczenia otrzymywanego przez skarżącego w szpitalu nie były zgodne z ustalonymi faktami. Wskazał również na brak odniesienia się przez Sąd Rejonowy do zobowiązania siostry skarżącego do opieki nad nim po zwolnieniu. W nieokreślonej dacie po 28 listopada 2014 roku skarżący został zwolniony.


Skarżący jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością zarejestrowaną zgodnie z prawem węgierskim, z siedzibą w Budapeszcie. 24 listopada 1998 r. Skarżący wszczął postępowanie cywilne przeciwko dwóm spółkom, wnosząc o stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży nieruchomości zawartej między tymi dwiema spółkami. Sąd Okręgowy w Budapeszcie oddalił powództwo Skarżącego 26 lutego 2004 r. Na skutek apelacji Sąd Apelacyjny w Budapeszcie uchylił wyrok 5 listopada 2004 r. Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznał sprawę i oddalił powództwo Skarżącego 13 października 2005 r. Na skutek apelacji sąd drugiej instancji utrzymał wyrok w mocy 9 listopada 2006 r. Skarżący zaskarżył wyrok do Sądu Najwyższego, który uchylił go 13 września 2007 r. W postępowaniu wznowionym Sąd Apelacyjny w Budapeszcie uchylił 20 marca 2008 r. wyrok sądu pierwszej instancji. 18 marca 2009 r. Sąd Okręgowy w Budapeszcie jako sąd pierwszej instancji oddalił powództwo Skarżącego. Na skutek apelacji Sąd Apelacyjny w Budapeszcie utrzymał wyrok w mocy 17 grudnia 2009 r. Skarżący zaskarżył wyrok do Sądu Najwyższego, jednak bezskutecznie. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy prawomocny wyrok 13 września 2010 r. (doręczony 27 października 2010 r.).


Skarżący urodził się w 1987 roku i mieszka w Słomczynie. 6 kwietnia 2009 r. skarżący został aresztowany pod zarzutem udziału w zorganizowanej i uzbrojonej grupie przestępczej zajmującej się wymuszeniami i czerpaniem korzyści z prostytucji oraz popełnieniem kilku przestępstw z użyciem przemocy w ramach działalności zorganizowanej grupy przestępczej. Śledztwo przeciwko skarżącemu i kilku innym osobom prowadziła Prokuratura Apelacyjna w Warszawie. 8 kwietnia 2009 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli zastosował wobec skarżącego tymczasowe aresztowanie, powołując się na uzasadnione podejrzenie, że popełnił on zarzucane mu czyny. Sąd uznał, że chociaż zeznania współoskarżonego stanowiły kluczowy dowód przeciwko skarżącemu, zostały one potwierdzone przez inne dowody zebrane w sprawie. Sąd uznał ponadto, że utrzymanie skarżącego w areszcie jest niezbędne w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania. W ocenie sądu ryzyko, że skarżący może utrudnić postępowanie, wynikało z faktu, że został on oskarżony o członkostwo w zorganizowanej grupie przestępczej. Sąd zauważył w tym kontekście, że jeden z zarzutów przeciwko skarżącemu dotyczył nakłaniania do składania fałszywych zeznań z użyciem przemocy. Sąd podkreślił również surowość przewidywanej kary, co może zachęcić oskarżonego do ingerencji w przebieg postępowania. 5 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił zażalenie skarżącego na tę decyzję. Sąd podkreślił w szczególności, że wiarygodność zeznań współoskarżonego została potwierdzona zeznaniami kilku świadków. W konsekwencji podejrzenie wobec skarżącego można rzeczywiście uznać za uzasadnione. Sąd Okręgowy zgodził się również z Sądem Rejonowym, że okoliczności sprawy uzasadniają przypuszczenie, że na skarżącego może zostać nałożona surowa kara. Tymczasowe aresztowanie skarżącego zostało następnie przedłużone przez Sąd Okręgowy w Warszawie w dniach 2 lipca, 28 września i 7 grudnia 2009 r. oraz 18 stycznia 2010 r. Sąd powołał się na te same podstawy co wcześniej. Sąd podkreślił również, że możliwa surowa kara, która może zostać wymierzona skarżącemu, może skłonić go do ingerencji w przebieg postępowania, tym bardziej że nie wszyscy członkowie danej grupy zorganizowanej zostali wówczas aresztowani. Sąd zauważył ponadto, że ze względu na skomplikowany charakter sprawy postępowanie nie mogło zostać zakończone wcześniej oraz że łagodniejsze środki zapobiegawcze nie byłyby w stanie zapewnić prawidłowego toku postępowania. 19 marca 2010 r. akt oskarżenia przeciwko skarżącemu został wniesiony do Sądu Okręgowego w Warszawie. Skarżący został oskarżony o zarzucane mu czyny. Akt oskarżenia dotyczył łącznie dziewięciu oskarżonych, którym postawiono 36 zarzutów. Liczył siedemdziesiąt sześć stron. Prokurator zwrócił się do sądu o przesłuchanie dwudziestu sześciu świadków. 29 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w Warszawie przedłużył aresztowanie skarżącego do 31 lipca 2010 r. Sąd powołał się na uzasadnione podejrzenie, że skarżący popełnił przestępstwa, surowość przewidywanej kary oraz konieczność zapewnienia prawidłowego toku postępowania ze względu na zorganizowany charakter danej działalności przestępczej. Tymczasowe aresztowanie skarżącego zostało następnie przedłużone dalszymi decyzjami Sądu Okręgowego w Warszawie. Zażalenie skarżącego na decyzję tego sądu z 23 grudnia 2010 r. zostało oddalone przez Sąd Apelacyjny w Warszawie w dniu 20 stycznia 2011 r. Tymczasem proces rozpoczął się 19 lipca 2010 r. Sąd przeprowadził czternaście rozpraw. 31 marca 2011 r. Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wyrok. Uznał skarżącego za winnego zarzucanych mu czynów i skazał go na łączną karę siedmiu lat pozbawienia wolności. Skarżący i inni oskarżeni wnieśli apelację. 20 grudnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie uchylił wyrok pierwszej instancji i zwrócił sprawę do ponownego rozpoznania. Tego samego dnia Sąd Apelacyjny w Warszawie przedłużył aresztowanie skarżącego. Sąd uznał, że podane wcześniej powody nadal są aktualne. W szczególności nadal istniała potrzeba zapewnienia prawidłowego toku postępowania w świetle wyroku z 20 grudnia 2011 r. 10 kwietnia 2012 r. ten sam sąd ponownie przedłużył aresztowanie skarżącego. Zażalenia skarżącego na powyższe decyzje zostały oddalone przez Sąd Apelacyjny w Warszawie odpowiednio w dniach 17 stycznia i 17 maja 2012 r. 19 października 2012 r. Sąd Okręgowy w Warszawie postanowił uchylić tymczasowe aresztowanie, powołując się w szczególności na jego czas trwania. Sąd uznał, że długość postępowania wynikała z przyczyn niezależnych od oskarżonych (choroba sędziego) i że nie powinni oni ponosić „negatywnych konsekwencji” faktu, że postępowanie nie zostało zakończone na czas. Prokurator wniósł zażalenie. 6 grudnia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, uznając uzasadnienie sądu niższej instancji za niewystarczające. 9 stycznia 2013 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Okręgowy w Warszawie postanowił przedłużyć aresztowanie skarżącego. Sąd powołał się na uzasadnione podejrzenie, że skarżący popełnił zarzucane mu czyny. Sąd uznał, że nie ma ryzyka ucieczki; mimo to utrzymanie skarżącego w areszcie było uzasadnione surową karą, której podlegał, oraz ryzykiem, że może utrudnić postępowanie. Sąd powołał się również na fakt, na który powołał się sąd stosujący aresztowanie wobec skarżącego (patrz powyższy paragraf 8), że jeden z zarzutów przeciwko niemu dotyczył nakłaniania świadków do składania fałszywych zeznań z użyciem przemocy. 12 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie uchylił tę decyzję z przyczyn proceduralnych. 6 marca 2013 r. Sąd Okręgowy w Warszawie przedłużył aresztowanie skarżącego na okres trzech miesięcy. Powołując się na surowość przewidywanej kary i konieczność zapewnienia prawidłowego toku postępowania, uznał, że utrzymanie skarżącego w areszcie jest konieczne. Sąd zauważył również, że długość postępowania wynikała głównie ze złożoności sprawy. 18 kwietnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił zażalenie skarżącego na powyższą decyzję. 5 czerwca 2013 r. tymczasowe aresztowanie skarżącego zostało uchylone. Pozostał w areszcie z powodu środka zapobiegawczego zastosowanego wobec niego w innym postępowaniu (patrz poniżej). Postępowanie wciąż jest w toku przed Sądem Okręgowym w Warszawie. 18 czerwca 2012 r. Prokuratura Apelacyjna w Warszawie oskarżyła skarżącego o udział w zorganizowanej i uzbrojonej grupie przestępczej zajmującej się handlem narkotykami oraz o kilka przestępstw handlu narkotykami. 20 czerwca 2012 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia zastosował wobec skarżącego tymczasowe aresztowanie, powołując się na uzasadnione podejrzenie, że popełnił on zarzucane mu czyny. Sąd powołał się również na surowość przewidywanej kary oraz konieczność zapewnienia prawidłowego toku postępowania. Sąd uznał, że ryzyko, że skarżący może utrudnić postępowanie, wynika z powagi zarzutów stawianych mu. 17 lipca 2012 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił zażalenie skarżącego na tę decyzję. Tymczasowe aresztowanie skarżącego zostało następnie przedłużone decyzjami Sądu Okręgowego w Warszawie z 11 września i 11 grudnia 2012 r. oraz 21 lutego 2013 r., a także Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 18 czerwca i 22 sierpnia 2013 r. Sądy stale uzasadniały swoje decyzje istnieniem uzasadnionego podejrzenia, że skarżący popełnił zarzucane mu czyny. Powoływały się również na prawdopodobieństwo wymierzenia mu surowej kary pozbawienia wolności po skazaniu. Podkreślały konieczność zabezpieczenia procesu gromadzenia dowodów oraz złożony charakter sprawy. Uznały również, że ryzyko, że skarżący może utrudnić postępowanie, wynika z faktu, że został oskarżony o przestępstwa popełnione w ramach zorganizowanej i uzbrojonej grupy przestępczej. Skarżący odwoływał się od wszystkich powyższych decyzji, ale bezskutecznie. Tymczasem, 28 czerwca 2013 r. śledztwo dotyczące zarzutu członkostwa w zorganizowanej grupie przestępczej zostało umorzone, ponieważ dotyczyło w istocie tej samej sprawy, co inne postępowanie karne przeciwko skarżącemu, wówczas toczące się przed Sądem Okręgowym w Warszawie (patrz powyżej). W nieokreślonym dniu 2013 r. zarzuty przeciwko skarżącemu i niektórym oskarżonym zostały wyłączone do odrębnego postępowania. 5 września 2013 r. do Sądu Okręgowego w Warszawie został wniesiony akt oskarżenia liczący 187 stron. Skarżącemu postawiono zarzuty kilku przypadków handlu narkotykami popełnionych w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Akt oskarżenia dotyczył łącznie dwudziestu sześciu oskarżonych, którym postawiono 168 zarzutów. Prokurator zwrócił się do sądu o przesłuchanie pięćdziesięciu ośmiu świadków. Tymczasowe aresztowanie skarżącego zostało przedłużone przez Sąd Okręgowy w Warszawie w dniach 17 września i 17 grudnia 2013 r. oraz 20 stycznia 2014 r. Sąd wielokrotnie powoływał się na uzasadnione podejrzenie wobec skarżącego, surowość przewidywanej kary oraz ryzyko, że skarżący może utrudnić postępowanie ze względu na zorganizowany charakter zarzucanych mu czynów. Sąd zauważył również, że mimo złożoności sprawy sąd rozpoznający sprawę prowadził postępowanie w terminowy i sumienny sposób. Zażalenia skarżącego na powyższe decyzje, a także jego wnioski o zwolnienie, okazały się bezskuteczne. 25 czerwca 2014 r. Sąd Okręgowy w Warszawie zarządził uchylenie tymczasowego aresztowania skarżącego pod warunkiem wpłacenia kaucji w wysokości 80 000 złotych polskich. Kaucja została wpłacona i skarżący został zwolniony 2 lipca 2014 r. Sąd zastosował również wobec niego nadzór policji oraz zakaz opuszczania kraju. Postępowanie wciąż jest w toku przed Sądem Okręgowym w Warszawie.


Skarżący byli zatrudnieni przez spółkę HK Komgrap ad Komgrap-Makiš doo z siedzibą w Belgradzie (dalej „dłużnik”). W danym czasie spółka była w przeważającej części własnością społeczną. Ponieważ dłużnik nie wywiązał się ze swoich zobowiązań wobec pracowników, skarżący wnieśli powództwo cywilne, domagając się zapłaty zaległego wynagrodzenia oraz różnych składek na ubezpieczenie społeczne. 23 czerwca 2003 r. Drugi Sąd Miejski w Belgradzie (Drugi opštinski sud u Beogradu) nakazał dłużnikowi zapłatę na rzecz skarżących określonych kwot z tytułu zaległego wynagrodzenia oraz różnych składek na ubezpieczenie społeczne. Wyrok ten stał się prawomocny i wykonalny w dniu 25 lipca 2005 r. 26 września 2005 r. skarżący zwrócili się do Czwartego Sądu Miejskiego w Belgradzie (Četvrti opštinski sud u Beogradu) o egzekucję wyroku z dnia 23 czerwca 2003 r. 18 stycznia 2006 r. sąd ten zarządził egzekucję wyroku i przyznał skarżącym koszty poniesione w postępowaniu egzekucyjnym. Rząd twierdził, że dłużnik został sprzedany w 2007 r. spółce prywatnej. Skarżący nie zgodzili się z tym, twierdząc, że w 2007 r. sprywatyzowano w rzeczywistości inną spółkę. Rząd zaznaczył, że postępowanie upadłościowe wobec dłużnika zostało wszczęte 22 lipca 2010 r. i zakończone 10 czerwca 2013 r. Skarżący nie zgodzili się z tym, twierdząc, że w rzeczywistości to inna spółka ogłosiła upadłość w 2013 r. W dodatkowych uwagach Rząd poinformował, że postępowanie upadłościowe wobec dłużnika zostało wszczęte 24 lipca 2013 r. i zakończone 8 listopada 2013 r., kiedy to uchylono decyzję o wszczęciu postępowania upadłościowego. 27 października 2010 r. skarżący wnieśli skargę konstytucyjną, domagając się naprawienia szkody wynikłej z niewykonania rzeczonego wyroku. 27 listopada 2013 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego doszło do naruszenia prawa skarżących do rozprawy w rozsądnym terminie. Sąd nie przyznał im jednak odszkodowania za szkodę niemajątkową, uznając, że można wziąć pod uwagę tylko okres po tym, jak skarżący kontynuowali postępowanie egzekucyjne po śmierci ich krewnych (odpowiednio 9 lipca 2013 r. i 15 maja 2013 r.). 27 listopada 2013 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego doszło do naruszenia prawa skarżących do rozprawy w rozsądnym terminie. Sąd zarządził przyspieszenie postępowania i orzekł, że skarżący przysługuje odszkodowanie za doznaną szkodę niemajątkową w wysokości 800 EUR dla każdego, przeliczone na walutę narodową według kursu obowiązującego w dniu wypłaty. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ponieważ rzeczone postępowanie egzekucyjne nie zostało jeszcze zakończone, skargi konstytucyjne były przedwczesne w zakresie, w jakim dotyczyły szkody majątkowej, i oddalił skargi w tym zakresie.


Skarżący urodził się w 1961 roku i jest obecnie pozbawiony wolności. W nocy z 12 na 13 czerwca 2003 r. doszło do napadu rabunkowego na dom i zamordowania trzech osób w rejonie iwanowskim obwodu odeskiego. W dniu 13 czerwca 2003 r. w tej sprawie wszczęto postępowanie karne. Zgodnie z twierdzeniami skarżącego, 27 czerwca 2003 r. został zatrzymany w Sumach; nie wyjaśniono mu powodów zatrzymania, nie sporządzono protokołu zatrzymania oraz nastąpiło opóźnienie w postawieniu mu zarzutów. Pozostał następnie w areszcie. Tego samego dnia skarżącego przewieziono do Komendy Wojewódzkiej Policji w Sumach, gdzie został podobno pobity przez funkcjonariuszy policji z obwodu odeskiego. Zdaniem skarżącego, został skuty kajdankami i pozostawał w takim stanie przez noc. 28 czerwca 2003 r. skarżącego przesłuchano w Sumach przez funkcjonariusza policji obwodu odeskiego w sprawie okoliczności jego podróży służbowej do obwodu odeskiego w okresie od 10 do 18 czerwca 2003 r. Zgodnie z pisemnym wyjaśnieniem podpisanym przez skarżącego, zaprzeczył on jakimkolwiek związkom z morderstwem. Zgodnie z twierdzeniami skarżącego, tego samego dnia został przewieziony do komisariatu policji w Iwanówce, gdzie był podobno poddawany biciu i presji psychicznej przez funkcjonariuszy policji w celu zmuszenia go do przyznania się. Zgodnie z protokołem zatrzymania sporządzonym przez pana I.G., śledczego z prokuratury obwodu odeskiego, skarżący został zatrzymany 30 czerwca 2003 r. jako podejrzany w sprawie karnej. Skarżący odmówił podpisania protokołu. Tego samego dnia I.G. poinformował skarżącego o prawie do obrony i prawie do odmowy obciążania się samemu. Zgodnie z decyzją wydaną przez I.G. tego samego dnia, skarżący wyraził wolę, aby był reprezentowany przez P., który został formalnie ustanowiony jego obrońcą. Następnie skarżący został przesłuchany przez I.G. w obecności swojego obrońcy i przyznał się do napadu rabunkowego i morderstwa trzech osób. Zdaniem skarżącego, w rzeczywistości został przesłuchany 3 lipca 2003 r., a protokół przesłuchania został antydatowany na 30 czerwca 2003 r. Skarżący utrzymywał dalej, że obrońca opuścił przesłuchanie w proteście przeciwko złemu stanowi zdrowia skarżącego, jednak podpis obrońcy został dopisany do protokołu przesłuchania później. 2 lipca 2003 r. skarżący złożył pisemne przyznanie się na komisariacie policji w Iwanówce; jego obrońcy nie było przy tym. 3 lipca 2003 r. sporządzono kolejny protokół zatrzymania przez dyżurnego oficera komisariatu policji w Iwanówce. Stwierdzono w nim, że skarżący został zatrzymany w związku z podejrzeniem o morderstwo. Tego samego dnia Sąd Rejonowy w Iwanówce zarządził tymczasowe aresztowanie skarżącego. Jego obrońcy nie było przy tym. Zgodnie z oświadczeniem żony skarżącego, 8 lipca 2003 r. obrońca P. poinformował ją telefonicznie, że jej mąż, który został zatrzymany w Sumach 27 czerwca 2003 r., przebywa w Iwanówce. 8 lipca 2003 r. skarżący został przewieziony do odeskiego aresztu tymczasowego (izolator tymczasowego zatrzymania, „ITT”). Zdaniem skarżącego, ITT początkowo odmówił przyjęcia go z powodu odniesionych obrażeń, a funkcjonariusz medyczny zorganizował mu badanie lekarskie w lokalnym szpitalu. W szpitalu chirurg ogólny i neurochirurg zbadali skarżącego i wydali zaświadczenie lekarskie stwierdzające, że ma siniaki na barkach i biodrach oraz rozległe siniaki na głowie i twarzy, ale nie ma oznak uszkodzenia mózgu. Następnie skarżącego zabrano z powrotem do ITT, ale funkcjonariusz medyczny odesłał go do szpitala na dodatkowe badanie, ponieważ nie wszystkie obrażenia na jego ciele zostały odnotowane. Lekarze szpitala odmówili jednak wydania nowego zaświadczenia. W nieokreślonym dniu skarżący został przeniesiony z ITT do odeskiego aresztu śledczego (śledczy izolator, „SIZO”). 9 lipca 2003 r. śledczy postawił zarzuty skarżącemu i panu Y.G. dotyczące napadu rabunkowego i morderstwa trzech osób. Tego samego dnia, na wniosek skarżącego, obrońca P. został zastąpiony przez obrońcę K. 5 września 2003 r. skarżący złożył skargę do śledczego I.G., że funkcjonariusze policji bili go i wywierali na nim presję psychiczną, aby zmusić go do przyznania się. W odpowiedzi na prośbę śledczego I.G., 23 października 2003 r. ITT poinformował go o obrażeniach stwierdzonych u skarżącego 8 lipca 2003 r. oraz o sporze co do ich pełnego zakresu, który miał miejsce tego dnia. 19 grudnia 2003 r. śledczy I.G. odmówił wszczęcia postępowania karnego w sprawie powyższej skargi z powodu braku dowodów przeciwko funkcjonariuszom policji. Zgodnie z decyzją śledczego, nie było możliwe ustalenie okoliczności, w jakich skarżący odniósł obrażenia. Śledczy powołał się na zaświadczenie z SIZO, zgodnie z którym w momencie przyjęcia skarżącego do SIZO nie miał on żadnych obrażeń, oraz na dokumentację ITT z 8 lipca 2003 r. opisującą obrażenia skarżącego. Śledczy stwierdził, że mimo tej informacji z ITT, skarżący nie zgłaszał żadnych skarg podczas przesłuchania w ITT. Decyzja została dołączona do akt sprawy karnej skarżącego. 30 grudnia 2003 r. skarżący i jego przedstawiciel zapoznali się w całości z aktami sprawy karnej. 16 lutego 2004 r. skarżący odmówił dalszej reprezentacji przez obrońcę K. i otrzymał czas na znalezienie nowego obrońcy. 18 lutego 2004 r. skarżący napisał do zastępcy prokuratora obwodu odeskiego, argumentując, że decyzja z 19 grudnia 2003 r. była oparta na błędzie i prosząc o bezstronne i staranne zbadanie jego sprawy. Skarżący twierdził, że ITT pierwotnie odmówił mu przyjęcia z powodu obrażeń i zgodził się go przyjąć dopiero po tym, jak przedstawił pisemne wyjaśnienie swoich obrażeń funkcjonariuszowi medycznemu ITT. 4 maja 2004 r. skarżący zawarł umowę z panem P. Sushko, który reprezentował go w postępowaniu odtąd. Po zwrocie sprawy karnej skarżącego do dodatkowego śledztwa, 2 października 2004 r. została ona przekazana do Odeskiego Sądu Apelacyjnego w celu rozprawy. Zdaniem skarżącego, pozwolono mu zapoznać się tylko z częścią materiałów akt sprawy. W trakcie rozprawy skarżący i pan Y.G. wycofali wszystkie swoje przyznania, twierdząc, że zostały złożone pod przymusem, i oświadczyli o swojej niewinności. Skarżący podniósł skargę, że był źle traktowany. Sąd Apelacyjny przesłuchał śledczego I.G., który stwierdził, że obrażenia odnotowane w ITT mogły zostać zadane skarżącemu w trakcie zatrzymania. 1 sierpnia 2005 r. Sąd Apelacyjny uznał skarżącego i jego współoskarżonego Y.G. za winnych morderstwa i skazał ich na dożywotnie pozbawienie wolności z konfiskatą mienia. Sąd oparł wyrok, między innymi, na zeznaniach pani V., która widziała skarżącego i Y.G. przed i po morderstwie, na odciskach palców Y.G. znalezionych na miejscu zbrodni, na przyznaniach złożonych przez skarżącego i Y.G. w obecności ich obrońców oraz na pisemnym przyznaniu skarżącego z 2 lipca 2003 r. złożonym w nieobecności jego obrońcy. Odnosząc się do skargi skarżącego na złe traktowanie, sąd wziął również pod uwagę decyzję śledczego z 19 grudnia 2003 r. W ten sposób uznał, że nie ma dowodów na to, aby przyznanie skarżącego zostało uzyskane pod przymusem, i oddalił jego skargę jako nieuzasadnioną. Skarżący i jego obrońca odwołali się w kasacji, skarżąc się, między innymi, na rzekome złe traktowanie skarżącego w areszcie policji, w wyniku którego się przyznał. 11 kwietnia 2006 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyrok skazujący skarżącego. Stwierdził, że jego skarga dotycząca złego traktowania została dokładnie zbadana przez Sąd Apelacyjny i została prawnie oddalona jako nieuzasadniona. Wspomniał również, że winę skarżącego udowodniono, między innymi, jego przyznaniem.


Pan Gerardo Menéndez García („pierwszy skarżący”) urodził się w 1964 roku i mieszka w Gargantada (Langreo). Pan Sigifredo Álvarez González („drugi skarżący”) urodził się w 1956 roku i mieszka w Sant Jordi de Cercs (Barcelona). W 2000 roku skarżący działali jako pośrednicy (agenci zakupu) przy sprzedaży trzech samochodów sprzedanych firmie. W wyniku tej sprzedaży, 20 listopada 2000 roku, sędzia śledczy nr 1 w Gijón wszczął śledztwo karne przeciwko skarżącym oraz ośmiu innym podejrzanym o oszustwo i fałszerstwo dokumentów. Odpowiednio 16 kwietnia 2001 roku i 18 kwietnia 2001 roku skarżący zostali zatrzymani, postawiono im zarzuty fałszerstwa dokumentów i poinformowano o prawach przysługujących im jako zatrzymanym. Następnie byli przesłuchiwani przez Gwardię Cywilną w obecności swojego adwokata. 8 listopada 2004 roku sędzia wydał postanowienie (auto) zarządzające otwarcie postępowania ustnego (apertura de juicio oral) i przekazał akta do Sądu Prowincjonalnego w Asturii. 6 maja 2009 roku odbyły się rozprawy przed Sądem Prowincjonalnym w Asturii. 5 czerwca 2009 roku Sąd Prowincjonalny w Asturii skazał pierwszego skarżącego na trzy lata i sześć miesięcy więzienia, a drugiego skarżącego na pięć lat więzienia za oszustwo i fałszerstwo dokumentów. Sąd Prowincjonalny w Asturii oddalił wniosek skarżących o zmniejszenie kary w związku z nieuzasadnionym przedłużaniem się postępowania, przewidziany w art. 21 Kodeksu Karnego. Sąd Prowincjonalny w Asturii uznał, że postępowanie trwało „niezwykle” długo, ale było to spowodowane złożonością sprawy, a mianowicie trudnościami w gromadzeniu dowodów w różnych jurysdykcjach, dużą liczbą zaangażowanych stron, trudnościami w doręczaniu zawiadomień niektórym oskarżonym, a także zachowaniem skarżących, których adwokaci nie wykazywali się szybkością w składaniu pism. Skarżący wnieśli skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego. 27 maja 2010 roku Sąd Najwyższy częściowo uwzględnił skargę skarżących i skazał ich obu na trzy lata i osiem miesięcy więzienia za oszustwo. Sąd Najwyższy odrzucił jednak zarzuty dotyczące nieuzasadnionego przedłużania się postępowania. Sąd Najwyższy uznał, że mimo iż postępowanie mogło wydawać się nadmiernie długie, Sąd Prowincjonalny w Asturii przedstawił słuszne i szczegółowe uzasadnienie czasu trwania postępowania. Obaj skarżący wnieśli skargę o ochronę praw konstytucyjnych (amparo) do Trybunału Konstytucyjnego, skarżąc się, między innymi, na nieuzasadnioną długość postępowania. Dwoma postanowieniami z odpowiednio 20 maja 2011 r. i 12 września 2011 r. (doręczonymi 25 maja 2011 r. i 23 września 2011 r.) Trybunał Konstytucyjny uznał obie skargi za niedopuszczalne z powodu braku znaczenia konstytucyjnego przewidzianego w art. 50 § 1 b) Ustawy Organicznej o Trybunale Konstytucyjnym.