Skarżąca urodziła się w 1956 roku i mieszka w Konstancy. W czasie relevantnych wydarzeń była dziennikarką śledczą pracującą w Konstancy. W nocy z 12 na 13 sierpnia 2006 roku grupa około pięćdziesięciu do osiemdziesięciu uzbrojonych osób brała udział w gwałtownym incydencie, który miał miejsce w Mamai, kurorcie nadmorskim na przedmieściach Konstancy. Kilka lokalizacji w Mamai – w tym Hotel F., należący do firmy, w której R.M., burmistrz Konstancy od 2000 roku, był akcjonariuszem – zostało zaatakowanych i poważnie uszkodzonych. W następstwie tego incydentu R.M. zgodził się wziąć udział w programie telewizyjnym prowadzonym przez A.G. i emitowanym na kanale „R.”, krajowej stacji telewizyjnej. W trakcie programu skarżąca włączyła się do dyskusji i wygłosiła kilka uwag, które R.M. uznał za zniesławiające. W konsekwencji wszczął postępowanie cywilne przeciwko skarżącej (patrz akapity 9-22 poniżej). Istotne fragmenty programu telewizyjnego przedstawiono poniżej:
„[A.G., prowadzący program, pełniący funkcję moderatora, pyta [skarżącą], dziennikarkę z Konstancy]: O jakich typach klanów mowa, czy to gangi, czy to klany, kim są ci ludzie, o których rozmawiamy?
[Skarżąca]: To są klany, jest to powszechnie wiadome, miasto Konstancja jest podzielone między zwolenników R.M. i jego wrogów. Dokładniej jest to klan V., innymi słowy klan braci V., którzy znajdują się w stanie wojny ze zwolennikami R.M. Ta wojna trwa od kilku lat i jest powszechnie wiadome, że na początku bracia V. i R.M. byli dobrymi przyjaciółmi. Wrogość pojawiła się, jeśli pamięć mnie nie myli, przy okazji budowy Hotelu O., kiedy jeden z braci V. został wykluczony z interesu, mimo pierwotnego planu. Nie oznacza to, że M. [R.M.] czy V. są osobiście zaangażowani w tę wojnę. Ta wojna trwała między ludźmi reprezentującymi obu, a wrogość trwa do dziś. ... Ale sedno problemu nie leży w konflikcie między R.M. a braćmi V. Wydaje się, że obecnie mają różne roszczenia, na innym poziomie, w różnych hierarchiach ...
[A.G.]: Obraz, który opisujesz, to obraz miasta rozdartego przez klany świata przestępczego, w którym przestępcy mścią się na burmistrzu. Ten ostatni jest partnerem biznesowym Przewodniczącego Rady Regionalnej i w nocy może się zdarzyć cokolwiek, ponieważ policja zawarła pakt ... i nie chce karać nikogo.
[Skarżąca]: Ostatnio policja wykonuje swoją pracę, jak mówiłam wcześniej. Z tą różnicą, że nie udaje im się jej finalizować ... Dwa lata temu, gdy doszło do wielkiej bójki w centrum miasta, na oczach wszystkich, gdy klany G. były przeciwne klanowi P. – i tutaj mówimy o tych samych szefów klanów – policja nie interweniowała natychmiast, ponieważ, jak wyraźnie powiedzieli, byli to ludzie R.M. i bali się, ponieważ M. [R.M.] był i nadal jest burmistrzem. Jedynymi ofiarami byli szefowie miejskiej policji, którzy zostali zwolnieni; napastnicy pozwolono odejść wolno.
[A.G.]: Mam wrażenie, że mówimy o niezarządzalnym mieście, w którym przestępcy chodzą swobodnie, a burmistrz walczy z różnymi klanami. Czy to błędny wniosek?
[R.M.]: Mam wrażenie, że [skarżąca] wymaga hospitalizacji – w szpitalu psychiatrycznym (la balamuc). Jak ona ośmiela się? Co to za historia, te brednie? Zwolennicy R.M. walczą z nie wiem kim – V.? Nawet go nie znam, nigdy go w życiu nie widziałem i nigdy z nim nie rozmawiałem .... Słuchałem przez piętnaście minut jej [skarżącej] wywodów, w których próbuje stworzyć o Konstancy obraz diabelskiego miasta, w którym burmistrz rządy wszystkim, jest przemytnikiem, ma klany z Kałasznikowami i ochroniarzami ...
[A.G.]: Czy byłbym uprawniony wierzyć, że ten konflikt został wywołany przez jedną z twoich czynności, lub przez jedną z twoich przeszłych działalności, lub twoje przeszłe partnerstwa; może miałeś relacje z nimi i w tym kontekście przyszli zdewastować twój hotel?
[R.M.]: Panie A.G., [skarżąca] jest dziennikarką, powinna była złożyć dokument z Izby Handlowej, aby udowodnić, że mam partnerstwo biznesowe z kimkolwiek wymieniła. Nie złożyła niczego, ponieważ to wszystko jest fałszywe. Osobiście poprosiłem policję o interwencję i aresztowanie sprawców. ... Nie znam ludzi, którzy walczyli. Nie obchodzi mnie, co robią w wolnym czasie, dlaczego walczą. Wszystko, co powiedziałem, to że nie do przyjęcia jest widzieć czterdzieści osób uzbrojonych w topory. Niech zidentyfikują i aresztują winnych. Wszystko inne to tylko fantazja [skarżącej], godna szpitala psychiatrycznego ...
[A.G.]: ... to jest to, co mówi burmistrz, że wszystko jest fałszywe ...
[Skarżąca]: To, co powiedziałam, powiedziałam jako obserwator wydarzeń codziennych; te rzeczy były obserwowane, omawiane, odnotowywane od lat. Przedstawiłam ogólny obraz sytuacji.
[R.M.]: I muszą być udowodnione ... Tak jak inni dziennikarze, nauczyłaś się ciągnąć innych w błoto, bez dowodów popierających to, co twierdzisz.
[Skarżąca]: Jeśli dobrze rozumiem, on nie zna braci V., zna ich dobrze, ale to nie jest istotne, istotne jest to, że ich ludzie ...(przerwane)
[R.M.]: Ale ja ich nie znam! Udowodnij odwrotnie, jeśli proszę; nigdy nie rozmawiałem z żadnym z nich, nie znam ich. Przestań kłamać ...
[Skarżąca]: ... rzeczywistość jest taka, że przedstawiają się jako ludzie M. [R.M.], lub ludzie V. Nie oznacza to, że M. [R.M.] czy V. rozkazują te konflikty. Wie pan, co dzieje się w świecie zwykłych ludzi: Jestem silny, ponieważ reprezentuję R.M., który jest burmistrzem. Albo jestem silniejszy, ponieważ mam poparcie braci V. ... Panie R.M., nie powiedziałam, że pan rozkazał ten atak. Ale to rzeczywiście to, co dzieje się od kilku lat w mieście Konstancy.
[A.G.]: W rzeczywistości mamy do czynienia z bandą przestępców; nie ma znaczenia, z kim są powiązani lub kto stoi za nimi i ich wspiera, ci ludzie byli na ulicy, robili hałas i ja, jako prosty obywatel, jestem niezadowolony, że nie widzę ich aresztowanych. To jest jedyna rzecz, którą mogę powiedzieć, oprócz konotacji politycznych i konotacji klanów. Teraz zwracam się do pana M.P., socjologa, specjalisty od incydentów z użyciem przemocy. Ten typ incydentu, co pan o tym sądzi? ...
[M.P.]: ... zapytałbym pana R.M., czy jest jeszcze na żywo ... trzeba wiedzieć, że burmistrzowie gdzie indziej na świecie, tacy jak Giuliani czy Chirac, mieli tak zwane miejskie polityki prewencji i byli bezpośrednio zaangażowani. Mówię o perspektywie socjologicznej, obszarze, w którym się specjalizuję. Nie interesuje mnie twój związek z instytucjami, które cię oskarżają dzisiaj w jeden czy inny sposób. Czy masz projekt miejskiej polityki prewencyjnej? Bo jeśli tak byłoby, takie wydarzenia nie zdarzyłyby się ponownie. ...
[R.M.]: Czy wiesz, że zgodnie z rumuńskim ustawodawstwem, policja nie jest pod władzą burmistrza? ... Poprosiłem policję o interwencję i aresztowanie tych, którzy są winni ...
[A.G.]: Dziękuję ... Historia, którą śledziliśmy, jest brutalna. Chuligani idą w nocy, uzbrojeni w topory i noże, coś bardzo powszechnego ostatnio, i dewastują hotel. Policja, nieskuteczna, reaguje bardzo późno, niechętnie, nieprzekonująco ... W tym samym czasie nazwa burmistrza R.M. i jego partnerów biznesowych pojawia się ponownie bezpośrednio powiązana z dziwnym biznesem. I wszystkie te dziwne rzeczy, które cytuję „wymagają dowodu”, gromadzą się i gromadzą, jedna po drugiej, i tworzą w końcu percepcję burmistrza, który budzi pewne pytania, zapomnianego miasta i, ogólnie, nieefektywności na wszystkich poziomach. W tej historii, moim zdaniem, dwaj menedżerowie są również winni, policja jest również winna i my jesteśmy również winni, ponieważ tolerujemy bez końca niekompetentne władze. Dziękuję wam.”
24 października 2006 roku R.M. złożył pozew cywilny przeciwko skarżącej. Zarzucił, że w swojej roli dziennikarki wygłosiła zniesławiające oświadczenia podczas programu telewizyjnego prowadzonego przez A.G. w związku z gwałtownym incydentem, który miał miejsce w nocy z 12 na 13 sierpnia 2006 roku (patrz akapit 6 powyżej). R.M. żądał, aby skarżąca napisała publiczny list z przeprosinami, aby opublikowała na własny koszt wyrok końcowy uwzględniający jego roszczenia w dwóch gazetach, jednej o nakładzie krajowym i drugiej o nakładzie lokalnym, oraz aby zapłaciła mu 200 000 rumuńskich lejów (RON) zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową. R.M. skarżył się, że skarżąca próbowała przekonać ludzi, że miasto Konstancja jest podzielone między dwa gangi, „ludzi M. i tych, którzy byli przeciwko M.”, i że on sam był w pewnym momencie zaznajomiony z pewnymi osobami ze świata przestępczego („persoane interlope”), mianowicie z klanem V., który rzekomo był u źródła gwałtownego incydentu w sierpniu 2006 roku. Uważał, że wyobraźnia skarżącej okazała się „diabelska i o nieskończonej złośliwości”, ponieważ jej uwagi wykraczały poza to, co było dozwolone nie tylko przez wolność słowa, ale także przez deontologię zawodową. Twierdził, że skarżąca nie sprawdziła najpierw swoich informacji przed ich użyciem, a następnie nie udowodniła swoich oświadczeń. R.M. twierdził dalej, że zniesławiające oświadczenia, które skarżąca złożyła przeciwko niemu w prime time w telewizji krajowej, poważnie uszkodziły jego wizerunek jako osoby publicznej i lokalnego urzędnika wyborczego. Skarżąca wniosła, że jej oświadczenia podczas programu telewizyjnego odzwierciedlały jej opinię w uczciwy i etyczny sposób. Jak każda inna opinia, jej opinia była nieuniknienie subiektywna, a ważną kwestią było to, że została wyrażona z uczciwością i w dobrej wierze, w oparciu o informacje dotyczące konfliktów R.M. z braćmi V., które były prezentowane więcej niż raz w prasie lokalnej. Skarżąca argumentowała dalej, że szkoda niemajątkowa roszczona przez R.M. była nieuzasadniona, o ile nie było dowodu na to, że jej oświadczenia miały jakikolwiek wpływ wśród zwolenników R.M. w związku z jego wizerunkiem publicznym. 11 października 2007 roku Sąd Rejonowy w Konstancy oddalił roszczenia R.M. Sąd rozpoczął od przeglądu orzecznictwa ETS w sprawie wolności wyrażania opinii, odnosząc się w szczególności do istotnej roli odgrywanej przez dziennikarzy w społeczeństwie demokratycznym i do faktu, że istotnym kryterium w ocenie ich oświadczeń jest to, czy są złożone w dobrej wierze. Sąd uznał, że w sprawie przed nim oświadczenia skarżącej nie mogły być interpretowane jako osobisty atak na powoda i w każdym razie nie miały tak poważnego charakteru, by zaszkodzić honorowi, reputacji lub godności R.M. Sąd zauważył dalej, że odpowiadając na pytania A.G., prowadzącego program, skarżąca dostarczyła obiektywne wyjaśnienie swojej opinii; na poparcie swojej opinii złożyła przed sądem fragmenty artykułów z prasy lokalnej, a także z publikacji wydanej przez kilku dziennikarzy śledczych na temat integralności publicznej, projektu zrealizowanego przez Transparency International Romania, w której nazwisko burmistrza, R.M., było powiązane z kilkoma toczącymi się śledztwami karnymi. Sąd concluded, że interwencja skarżącej nie została dokonana w złej wierze; jej opinie dotyczyły sprawy ogólnego zainteresowania i nie miały nielegalnego charakteru; w tym samym czasie nie stwierdzono, aby jej opinie zaszkodziły reputacji powoda. R.M. odwołał się od tego wyroku. Zasadniczo argumentował, że zniesławiające oświadczenia skarżącej nie składały się tylko z jej osobistych opinii, ale także z raportów o konkretnych faktach, które nie zostały wcześniej zweryfikowane, ani nigdy udowodnione jako prawdziwe. Argumentował dalej, że poprzez kojarzenie jego nazwiska i wizerunku z grupami przestępczymi lub klanami, skarżąca poważnie zaszkodziła jego reputacji. 29 maja 2008 roku Sąd Okręgowy w Konstancy uwzględnił odwołanie i częściowo przyznał roszczenia R.M., uznając skarżącą odpowiedzialną za zapłatę 50 000 RON zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową i 7 197 RON tytułem kosztów prawnych. Nakazał jej również opublikowanie wyroku na własny koszt w jednej gazecie krajowej i innej gazecie lokalnej oraz przedstawienie R.M. pisemnych publicznych przeprosin w ciągu piętnastu dni od daty wyroku końcowego. Sąd Okręgowy uznał, że wniosek z programu telewizyjnego, wyciągnięty przez A.G., opierał się zasadniczo na oświadczeniach skarżącej, mianowicie że miasto było „rozarte przez klany świata przestępczego, w którym przestępcy mścią się na burmistrzu” (patrz akapit 8 powyżej), i że ten sam wniosek zostałby wyciągnięty przez każdego innego, kto oglądał program. Z tej perspektywy było oczywiste, że oświadczenia skarżącej uszkodziły reputację powoda. Sąd uznał również, że intencją skarżącej nie było przedstawienie faktów, ale celowe zdyskredytowanie R.M. poprzez twierdzenie w złej wierze, że jest zaangażowany w nielegalne działalności. Takie zarzuty, złożone bez wcześniejszej weryfikacji i pozbawione poparcia faktycznego, miały poważny charakter i poważnie uszkodziły wizerunek powoda. Ponadto, próbując poprzeć swoje zarzuty fragmentami artykułów z prasy relacjonujących o działalności R.M., skarżąca udowodniła tylko, że to, co przedstawiła w programie telewizyjnym, były informacjami, a nie jej osobistymi opiniami. Skarżąca odwołała się od tego wyroku, powtarzając swoje argumenty, że kwestionowane oświadczenia były w rzeczywistości jej opiniami jako dziennikarki śledczej i że zostały wyrażone w uczciwy i etyczny sposób. Zauważyła, że Sąd Okręgowy nie przeanalizował, czy R.M. uczestniczył w programie telewizyjnym w swojej roli osoby publicznej, czy prywatnej, tak aby przyciągnąć konkretne konsekwencje w ważeniu praw przeprowadzanym przez sąd. Zauważyła, że sankcja nałożona przez sąd była nadmierna i lacked odpowiedniego uzasadnienia oraz jakichkolwiek kryteriów uzasadniających. 24 listopada 2008 roku Sąd Apelacyjny w Konstancy oddalił odwołanie skarżącej i utrzymał w mocy wyrok sądu niższej instancji. Sąd apelacyjny zauważył najpierw, że R.M. uczestniczył w programie telewizyjnym w swojej roli akcjonariusza Hotelu F., a także w swojej roli lokalnego polityka. Podczas wyraźnego rozróżniania opinii i informacji, sąd uznał, że skarżąca nie przedstawiła żadnego argumentu ani wyjaśnienia na poparcie swojego zarzutu, że to, co wyraziła w programie, były jej opiniami, a nie elementami faktycznymi:
„Ustawiając się jako znawca tego, co działo się w okolicy, przedstawiła publiczności, w formie niezaprzeczalnej prawdy, pewne informacje, które nie były prawdziwe”. Sąd odniósł się dalej do odpowiedzialności dziennikarzy, mianowicie do prezentowania informacji i idei publiczności, przy poszanowaniu pewnych granic w odniesieniu do praw i reputacji innych. Skarżąca, jako dziennikarka, „naruszyła zasady etyki dziennikarskiej poprzez manifestowanie agresji i intencji obwiniania, bez dowodów i bez utrzymywania równowagi między złożonym oświadczeniem a niepotwierdzonymi zarzutami”. Sąd uznał kwotę odszkodowania do zapłacenia przez skarżącą za w pełni uzasadnioną, w świetle faktu, że zniesławiające oświadczenia zostały nadane w prime time w krajowej stacji telewizyjnej, i że kwota została zmniejszona przez sąd apelacyjny do jednej czwartej pełnej kwoty roszczonej przez R.M. Sąd uznał:
„Gdyby ona zastosowała się do pierwszego obowiązku, mianowicie „do przeprosin”, sąd zbadałby proporcjonalność kwoty w stosunku do jej intencji, ponieważ nie kwestionuje zarzutów, ale poprzez udawanie ofiary daje im siłę, mimo że żaden dowód ani dokument nie został złożony do dnia dzisiejszego”.
Wydaje się, że w lutym 2009 roku skarżąca w pełni zastosowała się do warunków wyroku końcowego.


Skarżący urodził się w 1978 roku i mieszka w Osijeku. 27 kwietnia 2011 r. skarżący został aresztowany na podstawie podejrzenia handlu nielegalnymi substancjami. Tego samego dnia sędzia śledczy Sądu Okręgowego w Osijeku (Županijski sud u Osijeku) wysłuchał jego zeznań i zarządził jego tymczasowe aresztowanie na podstawie art. 102 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania karnego (ryzyko popełnienia ponownego przestępstwa). Decyzja stwierdzała również, że aresztowanie nie może przekroczyć czterdziestu ośmiu godzin. 28 kwietnia 2011 r. inny sędzia śledczy Sądu Okręgowego w Osijeku wezwał skarżącego, który oświadczył, że będzie milczał, ponieważ chce być reprezentowany przez adwokata, D.O. Sędzia wydał postanowienie o wszczęciu śledztwa przeciwko niemu oraz dwóm innym podejrzanym, G.D. i I.D., pod zarzutem handlu nielegalnymi substancjami. Zarządził również jego aresztowanie na okres jednego miesiąca, powołując się na art. 104 § 1 oraz art. 102 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania karnego. Aresztowanie skarżącego zarządzono, ponieważ G.D. zeznał, że kupował od niego nielegalne narkotyki. Ponadto był bezrobotny i toczyło się przeciwko niemu inne postępowanie karne w podobnych sprawach. W wyniku odwołania wniesionego przez skarżącego, 3 maja 2011 r. decyzja o jego aresztowaniu została utrzymana w mocy przez trójkę sędziów Sądu Okręgowego w Osijeku. 24 maja 2011 r. sędzia śledczy zarządził natychmiastowe zwolnienie skarżącego, ponieważ G.D. wycofał swoje poprzednie zeznanie, że kupował od niego nielegalne narkotyki. Ponadto skarżący złożył dokumenty wykazujące, że posiada własną działalność gospodarczą w zakresie produkcji świec. Skarżący został zwolniony tego samego dnia. Jednakże, na skutek odwołania wniesionego przez Okręgową Prokuraturę Państwową w Osijeku (Županijsko državno odvjetništvo u Osijeku), 26 maja 2011 r. trójka sędziów Sądu Okręgowego w Osijeku uchyliła decyzję tego sędziego śledczego i nakazała mu ponowne rozpatrzenie sprawy. 31 maja 2011 r. sędzia śledczy potwierdził swoje poprzednie postanowienie. 1 czerwca 2011 r. Okręgowa Prokuratura Państwowa w Osijeku wniosła odwołanie, które nie zostało doręczone skarżącemu ani jego pełnomocnikowi. Podniesiono argument, że ryzyko popełnienia ponownego przestępstwa przez skarżącego nadal istnieje z kilku powodów. Po pierwsze, G.D. złożył szczegółowe zeznanie opisujące, jak on i I.D. kupowali nielegalne narkotyki od skarżącego, a dowody wykazały, że skarżący utrzymywał częsty kontakt telefoniczny z G.D. i I.D. Ponadto wycofanie się przez G.D. z jego poprzedniego zeznania było niewiarygodne. Po drugie, skarżący został już skazany za podobne przestępstwo, a przeciwko niemu toczyło się inne postępowanie karne dotyczące zarzutów handlu nielegalnymi substancjami. Po trzecie, dowody wskazywały, że skarżący był podejrzewany o sprzedaż nielegalnych substancji przez dłuższy okres czasu. Po czwarte, był bezrobotny i nie miał legalnych środków utrzymania. 10 czerwca 2011 r. trójka sędziów Sądu Okręgowego w Osijeku, w składzie sędziów D.K., A.B. i M.J., przeprowadziła rozprawę za zamkniętymi drzwiami w nieobecności stron. Uchyliły one decyzję sędziego śledczego i zarządziły tymczasowe aresztowanie skarżącego na podstawie art. 102 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania karnego. Decyzja nie ustalała żadnego limitu czasowego dla aresztowania. 14 czerwca 2011 r. skarżący został ponownie tymczasowo aresztowany. 17 czerwca wniósł odwołanie do Sądu Najwyższego od decyzji z 10 czerwca 2011 r. Sędzia M.R., działając jako sędzia jednoosobowy Sądu Okręgowego w Osijeku, stwierdził jego niedopuszczalność 27 czerwca 2011 r. z powodu, że nie podlegało ono dalszemu odwołaniu. Ta decyzja została utrzymana w mocy 1 lipca 2011 r. przez trójkę sędziów tego samego sądu, w składzie sędziów R.Š., A.R. i N.S. 6 lipca 2011 r. Okręgowa Prokuratura Państwowa w Osijeku oskarżyła skarżącego przed Sądem Okręgowym w Osijeku o handel nielegalnymi substancjami. 8 lipca 2011 r. trójka sędziów sądu przedłużyła aresztowanie skarżącego na podstawie art. 102 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania karnego. Odwołanie wniesione przez niego od tej decyzji zostało oddalone przez Sąd Najwyższy 20 lipca 2011 r. 12 lipca 2011 r. skarżący wniósł dwie skargi konstytucyjne, dotyczące odpowiednio decyzji z 10 czerwca i 1 lipca 2011 r. (patrz punkty 10 i 12 powyżej). 15 lipca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny (Ustavni sud Republike Hrvatske) uznał skargę konstytucyjną dotyczącą decyzji z 10 czerwca 2011 r. za niedopuszczalną z powodu, że 8 lipca 2011 r. podjęto nową decyzję o przedłużeniu aresztowania skarżącego. Uznał również jego skargę konstytucyjną dotyczącą decyzji z 1 lipca 2011 r. za niedopuszczalną, popierając uzasadnienie sądów niższych instancji (patrz punkt 12 powyżej). 18 października 2012 r. Sąd Okręgowy w Osijeku oddalił akt oskarżenia przeciwko skarżącemu, ponieważ prokurator wycofał zarzuty przeciwko niemu. 14 czerwca 2012 r. Sąd Najwyższy zarządził jego zwolnienie. 15 kwietnia 2013 r. skarżący złożył wniosek o ugodę z Ministerstwem Sprawiedliwości w związku z jego bezzasadnym aresztowaniem. Nie osiągnięto ugody. 1 sierpnia 2013 r. skarżący wniósł powództwo do Sądu Miejskiego w Osijeku przeciwko Państwu na podstawie art. 480 Kodeksu postępowania karnego, domagając się zadośćuczynienia pieniężnego i odszkodowania za jego aresztowanie, które uznał za bezzasadne (neosnovan). 18 lutego 2014 r. sąd uwzględnił powództwo skarżącego i przyznał mu 137 550 chorwackich kun (HRK – około 18 560 euro) zadośćuczynienia pieniężnego. Uznał, że jego aresztowanie było bezzasadne, ponieważ wydano wyrok oddalający zarzuty (presuda kojom se optužba odbija) po tym, jak Prokuratura Państwowa wycofała zarzuty przeciwko niemu. Postępowanie w zakresie powództwa o odszkodowanie majątkowe nadal się toczy. Istotna część wyroku brzmi:
„Powództwo powoda jest w pełni uzasadnione.
Dokumenty w aktach sprawy wykazują, że powód został ostatecznie uniewinniony od zarzutu [sic], że popełnił przestępstwo przeciwko wartościom chronionym przez prawo międzynarodowe – nadużywanie narkotyków, opisane i zagrożone karą w art. 173 § 2 Kodeksu karnego w związku z sekcją 41 Ustawy o zmianie Kodeksu karnego (Dziennik Urzędowy nr 71/06) prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Osijeku nr K-43/2012-86 z 18 października 2012 r.
Dalsze dokumenty wykazują, że powód był faktycznie zatrzymany w związku z postępowaniem karnym przeciwko niemu przez 393 dni.
Decyzja Sądu Okręgowego w Osijeku nr Kv-138/2011-3 z 26 maja 2011 r. (strony 16 i 17 akt sprawy) wykazuje, że powód został już ostatecznie skazany przez Sąd Miejski w Donji Miholjac za przestępstwo nadużywania narkotyków na podstawie art. 173 § 1 Kodeksu karnego, to znaczy za przestępstwo tego samego typu, ale w jego podstawowej formie.
Biorąc pod uwagę powyższe tło, ten sąd uważa, że powodowi należy się przyznać kwota 350 HRK za każdy dzień spędzony w areszcie, co łącznie stanowi 137 550 HRK, skoro powód był aresztowany bez podstawy przez 393 dni.
Oceniając odpowiednią kwotę [sprawiedliwego] zadośćuczynienia, Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności tej sprawy: że powód został oskarżony o przestępstwo nadużywania narkotyków, opisane i zagrożone karą w art. 173(2) Kodeksu karnego w związku z sekcją 41 Ustawy o zmianie Kodeksu karnego; został pozbawiony wolności osobistej na 393 dni; [oraz] że postępowanie zakończyło się wyrokiem Sądu Okręgowego w Osijeku nr K-43/2012-86 z 18 października 2012 r., ponieważ Okręgowa Prokuratura Państwowa wycofała zarzuty.
Jest prawdą, że powód był wcześniej skazany za powyższe przestępstwo. Jednakże, w opinii tego sądu sam fakt, że powód był wcześniej skazany, nie ma wpływu na obowiązek pozwanego do wypłaty mu odszkodowania za jego bezzasadne pozbawienie wolności, czyli aresztowanie. W związku z tym, skoro pozwany nie udowodnił, że powód spowodował swoje aresztowanie jakimś bezprawnym czynem, takim jak ucieczka lub zatajenie dowodów, ten sąd uważa, że nie było z jego strony przyczynienia się do zarządzenia jego aresztowania.”


Skarżący są obywatelami rosyjskimi zamieszkującymi w różnych regionach Rosji. Ich dane osobowe zostały przedstawione w poniższym załączniku. W różnym czasie skarżący uzyskali prawomocne orzeczenia sądowe nakazujące organom państwowym zapewnienie im mieszkania lub wykonanie innych świadczeń w naturze. Zgodnie z najnowszymi informacjami dostępnymi Sądowi, orzeczenia stały się prawomocne w terminach określonych w poniższej tabeli i zostały wykonane z opóźnieniem lub pozostają niewykonane. Szczegóły dotyczące orzeczeń zostały wymienione w załączniku. Skarżący wielokrotnie zwracali się do różnych rosyjskich organów w celu przyspieszenia wykonania orzeczeń sądowych wydanych na ich korzyść. Skarżący w sprawie o sygn. akt 73303/11 zaskarżył legalność swojego zwolnienia ze służby wojskowej, powołując się w szczególności na to, że orzeczenie wydane na jego korzyść w dniu 28 maja 2007 r. nie zostało wykonane. Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r. Moskiewski Sąd Garnizonowy oddalił jego powództwo i ustalił, między innymi, że wyrok z dnia 28 maja 2007 r. został w całości wykonany w dniu 25 marca 2010 r.


Daty urodzenia i miejsca zamieszkania skarżących podano w załączniku. W momencie istotnym dla sprawy pierwszy skarżący był przewodniczącym miejskiego oddziału Sumgait partii opozycyjnej Musavat, a czwarty skarżący był zastępcą przewodniczącego rejonowego oddziału Goychay tej partii. Trzeci skarżący był członkiem innej partii opozycyjnej, Partii Ludowego Frontu Azerbejdżanu. Drugi skarżący był członkiem Rady Koordynacyjnej grupy opozycyjnej İctimai Palata.

Zgodnie z twierdzeniami skarżących, wzięli oni udział w szeregu pokojowych demonstracji zorganizowanych przez opozycję. Liczba demonstracji opozycyjnych wzrosła w 2011 roku. Ta tendencja utrzymała się w kolejnych latach. Demonstracje odbyły się, między innymi, 2 kwietnia i 17 kwietnia 2011 roku oraz 20 października 2012 roku. Drugi skarżący wziął udział w demonstracji z 2 kwietnia 2011 roku. Pierwszy i trzeci skarżący wzięli udział w demonstracji z 17 kwietnia 2011 roku. Zdaniem pierwszego skarżącego, zamierzał on również wziąć udział w demonstracji z 20 października 2012 roku. Przed tymi demonstracjami, odpowiednio 18 marca 2011 r., 11 kwietnia 2011 r. i 15 października 2012 r., organizatorzy zawiadomili odpowiedni organ, czyli Bakijską Miejską Administrację Wykonawczą („BCEA”). BCEA odmówiła autoryzacji tych demonstracji w miejscach wskazanych przez organizatorów i zaproponowała inną lokalizację na przedmieściach Baku – teren szkoły nauki jazdy zlokalizowanej w 20. osiedlu rejonu Sabail. Organizatorzy mimo to postanowili przeprowadzić demonstracje zgodnie z planem. Zdaniem skarżących, demonstracje miały charakter pokojowy i zostały przeprowadzone w sposób pokojowy. Uczestnicy domagali się reform demokratycznych w kraju i wolnych oraz uczciwych wyborów, a także protestowali przeciwko przeszkodom w wolności zgromadzeń. Czwarty skarżący był jednym z organizatorów wiecu zaplanowanego przez kilka partii opozycyjnych. Wiec miał się odbyć 18 października 2011 roku w Goychay. Czwarty skarżący zamierzał również wziąć udział w tym zgromadzeniu. Zdaniem czwartego skarżącego, przed wiecem z 18 października 2011 r., 9 października 2011 r., on i inni organizatorzy złożyli zawiadomienie do odpowiedniego organu, Rejonowej Administracji Wykonawczej Goychay („GDEA”). Informacja o wiecu została wysłana do GDEA pocztą, a jako adres nadawcy wskazano (do celów informacyjnych) adres domowy czwartego skarżącego. Zdaniem czwartego skarżącego, wiec miał być pokojowy. Jego celem było uczczenie dwudziestej rocznicy Dnia Niepodległości i uhonorowanie pamięci osób pochowanych na Cmentarzu Męczenników w mieście Goychay. Wydaje się, że ostatecznie wiec nie odbył się. Jak wspomniano powyżej, w demonstracji z 2 kwietnia 2011 r. wziął udział drugi skarżący; w demonstracji z 17 kwietnia 2011 r. wzięli udział pierwszy i trzeci skarżący. Policja zaczęła jednak rozpędzać te demonstracje, zaraz po tym, jak protestujący zaczęli się gromadzić. Okoliczności związane z rozpędzeniem demonstracji z 2 i 17 kwietnia 2011 r., aresztowaniem i zatrzymaniem pierwszego, drugiego i trzeciego skarżącego oraz późniejsze postępowania administracyjne przeciwko nim są podobne do okoliczności w sprawie Gafgaz Mammadov przeciwko Azerbejdżanowi (nr 60259/11, 15 października 2015 r.) (zobacz także załącznik). Okoliczności aresztowania czwartego i pierwszego skarżącego, odpowiednio 15 października 2011 r. i 20 października 2012 r., ich zatrzymania oraz późniejsze postępowania administracyjne przeciwko nim są podobne do okoliczności w sprawie Huseynli i inni przeciwko Azerbejdżanowi (nr 67360/11 i 2 inne, 11 lutego 2016 r.) (zobacz także załącznik). Zdaniem pierwszego i trzeciego skarżącego, po aresztowaniu podczas rozpędzania demonstracji z 17 kwietnia 2011 r. i doprowadzeniu na komisariat policji, zostali poddani złemu traktowaniu przez zastępcę szefa Rejonowego Urzędu Policji Nasimi, funkcjonariusza policji S.N. Na fotografii złożonej do Trybunału przez pierwszego skarżącego i rzekomo wykonanej po jego zatrzymaniu przez policję, widać go ze siniakiem na czole. Na innej fotografii, rzekomo wykonanej przed jego zatrzymaniem przez policję, pierwszy skarżący jest widoczny bez żadnych siniaków na czole. Trzeci skarżący złożył do Trybunału raport medyczny z 18 kwietnia 2011 r. potwierdzający, że miał złamane żebro. Zdaniem trzeciego skarżącego, ten raport medyczny został wystawiony, gdy został zabrany do szpitala po procesie, przed umieszczeniem go w areszcie w celu odbycia kary. Złożył również fotografię, na której widać go ze siniakami na ciele. Skarżący zgłosili swoje skargi na złe traktowanie podczas postępowania administracyjnego po ich aresztowaniu 17 kwietnia 2011 r. Mianowicie, w swoich odwołaniach od decyzji sądu pierwszej instancji skarżący skarżyli się, że byli źle traktowani podczas zatrzymania przez policję, i wnieśli do Sądu Apelacyjnego w Baku o zarządzenie sądowo-lekarskiej ekspertyzy ich obrażeń, przesłuchanie konkretnych świadków oraz uzyskanie wglądu do dokumentacji medycznej sporządzonej przy ich przyjęciu do aresztu, gdzie odbywali karę. Odpowiednio 21 kwietnia i 4 maja 2011 r. Sąd Apelacyjny w Baku oddalił odwołania skarżących i utrzymał w mocy decyzje sądu pierwszej instancji (zobacz załącznik).

Sąd apelacyjny pominął skargi skarżących na złe traktowanie oraz ich wnioski związane z tymi skargami. W nieokreślonym dniu skarżący złożyli skargę do Prokuratury Generalnej, prosząc o przeprowadzenie śledztwa w sprawie domniemanego złego traktowania. W nieokreślonych dniach skarżący zostali wezwani do rejonowej prokuratury Nasimi i przesłuchani w związku ze swoją skargą na złe traktowanie. 23 maja i 2 lipca 2011 r. śledczy M.H. podjął decyzje o odmowie wszczęcia postępowania karnego w sprawie zarzutów złego traktowania dotyczących odpowiednio trzeciego i pierwszego skarżącego. Zdaniem skarżących, przez pewien okres czasu ani oni, ani ich adwokat nie byli informowani o żadnych działaniach podjętych przez władze w celu zbadania ich skarg na złe traktowanie. Dopiero w styczniu 2012 r., po zapytaniu o wynik śledztwa, udało im się uzyskać kopie powyższych decyzji śledczego. Skarżący nie złożyli skargi do sądu nadzorczego na te decyzje.


Skarżący urodził się w 1974 roku. W lutym 2011 r., po posiadaniu pozwolenia na broń i zezwolenia łowieckiego przez około dziesięć lat, skarżący zwrócił się do Komendy Policji w S. (dalej: „policja”) z wnioskiem o przedłużenie jego pozwolenia na broń w celach łowieckich. Nie mieszkał w Chorwacji, ale chodził na polowania, gdy spędzał tam wakacje. Składając wniosek, skarżący powołał się na zaświadczenie Ministerstwa Zdrowia (Ministarstvo zdravstva Republike Hrvatske) potwierdzające, że jest zdrowy i w związku z tym zdolny do posługiwania się bronią. Na wniosek skarżącego policja przeprowadziła sprawdzenie jego przeszłości. Raport z 22 lutego 2011 r., dostępny w aktach, zawiera ustalenie policji, że skarżący często był pod wpływem alkoholu podczas wizyt w Chorwacji. 18 sierpnia 2011 r. skarżący został wezwany przez policję w celu złożenia wyjaśnień dotyczących zamiaru komisji ds. broni nieprzedłużenia jego pozwolenia na broń. Skarżący zaprzeczył jakimkolwiek nadużyciom alkoholu i oświadczył, że jest myśliwym od kilku lat oraz że, w razie potrzeby, może poddać się wszelkim testom dotyczącym jego zdrowia i domniemanego problemu z piciem. W dalszym pisemnym oświadczeniu z 19 sierpnia 2011 r. skarżący twierdził, że polowania są jego hobby, a jego członkostwo w stowarzyszeniu łowieckim wiąże się ze jego statusem społecznym. Zaprzeczył wszelkim zarzutom dotyczącym nadużywania alkoholu i argumentował, że nie ma uzasadnionych powodów do odmowy przedłużenia pozwolenia na broń. 23 sierpnia 2011 r. skarżący wniósł te same zastrzeżenia za pośrednictwem prawnika. Podkreślił, że jego wniosek o przedłużenie pozwolenia na broń nie może zostać odrzucony tylko dlatego, że ktoś rzekomo powiedział, że jest pijakiem. Tego samego dnia policja oddaliła wniosek skarżącego o przedłużenie pozwolenia na broń i nakazała mu oddanie broni na podstawie tego, że dochodzenie policji wykazało, że ma problem z nadużywaniem alkoholu. Skarżący zaskarżył tę decyzję do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (Ministarstvo unutarnjih poslova Republike Hrvatske, dalej „Ministerstwo”), argumentując, że został fałszywie oskarżony przez niektórych sąsiadów i że nie ma żadnych dowodów na jakikolwiek problem z piciem. Podkreślił również, że polowania pozwalają mu spotykać się z przyjaciółmi, a ci, którzy wysunęli przeciwko niemu zarzuty, w rzeczywistości go nie znają. 11 października 2011 r. Ministerstwo nakazało policji sporządzenie nowej oceny sprawdzenia przeszłości skarżącego, na podstawie tego, że raport z 22 lutego 2011 r. (patrz punkt 9 powyżej) nie został poparty odpowiednimi dowodami. 9 listopada 2011 r. policja sporządziła nowy raport dotyczący sprawdzenia przeszłości skarżącego. Raport, który był dostępny w aktach, zawierał dalsze szczegóły dotyczące domniemanego nadużywania alkoholu przez skarżącego, co zostało potwierdzone przez jego sąsiadów w Chorwacji. W raporcie wyjaśniono, że wszystkie istotne szczegóły dotyczące źródeł tej informacji zostały zaklasyfikowane jako informacje poufne. 12 grudnia 2011 r. Ministerstwo oddaliło skargi skarżącego, uznając, że dokumenty z akt sprawy wskazują, że ma on problem z nadużywaniem alkoholu. 6 lutego 2012 r. skarżący wniósł skargę do Sądu Administracyjnego, zaskarżając decyzję Ministerstwa. Twierdził, że odmowa przedłużenia pozwolenia na broń opierała się na samych insynuacjach i że nie było żadnych istotnych dowodów popierających ustalenia policji. W szczególności twierdził, że nigdy nie był zarejestrowany jako osoba z problemem nadużywania alkoholu i nigdy nie został skazany za przestępstwo związane z nadużywaniem alkoholu. W jego opinii policja oparła swoje wnioski wyłącznie na plotkach jego sąsiadów w Chorwacji. 14 kwietnia 2012 r. skarżący poprosił policję o ujawnienie odpowiednich raportów zawierających zarzuty przeciwko niemu, w szczególności tożsamość tych, którzy widzieli go pod wpływem alkoholu, oraz datę i miejsce, w którym to miało miejsce. 1 marca 2012 r. otrzymał odpowiedź, że informacje, o które prosił, nie mogą zostać ujawnione, ponieważ są poufne (patrz punkt 16 powyżej), zgodnie z odpowiednim prawem krajowym (patrz punkty 31-32 poniżej). 26 kwietnia 2012 r. Sąd Administracyjny przeprowadził rozprawę, na której wysłuchał argumentów stron. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że policja nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów uzasadniających odmowę przedłużenia pozwolenia na broń skarżącemu. Uważał również, że nie jest jasne, na jakich podstawach policja oddaliła wniosek skarżącego. Pełnomocnik Ministerstwa wyjaśnił, że dalsze szczegóły sprawdzenia przeszłości skarżącego, w szczególności imiona i nazwiska osób, od których uzyskano istotne informacje, są poufne zgodnie z Ustawą o poufności informacji. Ponieważ strony nie miały dalszych wniosków co do dowodzenia, Sąd Administracyjny zakończył postępowanie i wyznaczył rozprawę dla ogłoszenia wyroku na 4 maja 2012 r. 27 kwietnia 2012 r. Sąd Administracyjny stwierdził, że wyrok nie może zostać wydany, ponieważ potrzebna jest dalsza ocena istotnych okoliczności sprawy. Wyznaczył rozprawę na 17 maja 2012 r. i nakazał Ministerstwu dostarczenie poufnych akt sprawy zawierających szczegóły informacji o sprawdzeniu przeszłości skarżącego. Wyjaśnił, że przedmiotowe akta zostaną sprawdzone przez sędziów i nie staną się częścią akt sprawy Sądu Administracyjnego. Na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. Sąd Administracyjny przeanalizował poufne akta policji w nieobecności stron. Następnie, na wznowionej rozprawie w obecności stron, pełnomocnik skarżącego powtórzył swoje argumenty, że skarżący nie ma problemu z piciem. Nie wnosił o przeprowadzenie dalszych dowodów. 23 maja 2012 r. Sąd Administracyjny oddalił skargę skarżącego i utrzymał w mocy decyzje organów administracyjnych odmawiających przedłużenia pozwolenia na broń skarżącemu. Wyjaśnił, że po zbadaniu poufnych raportów uznał, że powody odmowy policji przedłużenia pozwolenia na broń są uzasadnione. Stwierdził również, że zaświadczenie lekarskie potwierdzające, że skarżący jest zdrowy i zdolny do posługiwania się bronią, nie podważa tych ustaleń, ponieważ jest to tylko jeden element w ocenie przydatności osoby do uzyskania pozwolenia na broń. Istotna część decyzji Sądu Administracyjnego brzmi:
„Badając niejawne akta pozwanego, sąd ... ustalił, że postępowanie funkcjonariusza policji podczas poszukiwania i zbierania informacji od obywateli ... było zgodne z Rozporządzeniem w sprawie postępowania policji w trybie wydawania zezwolenia na nabycie broni przez osobę fizyczną ... i na podstawie danych i informacji zebranych od przesłuchanych obywateli stwierdził, że powód ma skłonność do częstego i nadmiernego nadużywania alkoholu, co wskazuje na możliwość nadużycia broni.
...
W konsekwencji twierdzenie powoda, że pozwany błędnie zastosował prawo materialne, jest bezzasadne, natomiast zarzut powoda, że zaświadczenie lekarskie jest wystarczającym dowodem wykazującym, że pozwany błędnie ustalił fakty w sprawie, nie został przez ten sąd przyjęty, ponieważ przydatność zdrowotna do posiadania i noszenia broni, która jest ustalana poprzez zaświadczenie o przydatności zdrowotnej, jest tylko szczególnym wymogiem dla zezwolenia na nabycie broni przez osoby fizyczne w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 1 Ustawy o broni, podczas gdy pozwany działając zgodnie z [powyżej cytowanym] Rozporządzeniem ... ustalił, że powód nie spełnia wymogu art. 10 ust. 5 Ustawy o broni, jako jednego z wymogów ogólnych, które osoby fizyczne muszą spełnić, aby uzyskać pozwolenie na broń.”
Skarżący zaskarżył tę decyzję do Trybunału Konstytucyjnego (Ustavni sud Republike Hrvatske), skarżąc się, że odmówiono mu dostępu do dowodów zawierających zarzuty przeciwko niemu i w związku z tym pozbawiono go jakiejkolwiek możliwości zakwestionowania tych zarzutów. Argumentował również, że jego prawo do poszanowania życia prywatnego zostało naruszone przez nieuzasadnioną odmowę przedłużenia pozwolenia na broń, co uniemożliwiło mu polowanie. W tym kontekście wyjaśnił, że jest myśliwym od ponad dziesięciu lat i że polowania są jego sposobem na utrzymywanie kontaktu z przyjaciółmi. Na poparcie swojej skargi konstytucyjnej skarżący złożył listę podpisów sąsiadów poświadczających, że nie ma problemu z nadużywaniem alkoholu. Złożył również zaświadczenie lekarskie wskazujące, że nie ma problemu z nadużywaniem alkoholu. 6 lutego 2014 r. Trybunał Konstytucyjny oddalił skargę konstytucyjną skarżącego jako bezzasadną. Wyjaśnił, że badanie faktów i stosowanie odpowiedniego prawa jest przede wszystkim funkcją odpowiednich organów i że nie jest jego funkcją zajmowanie się domniemanymi błędami w prawie lub faktach, o ile nie naruszyły one praw i wolności człowieka gwarantowanych w Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ponieważ skarżący miał dostęp do raportów policji dotyczących sprawdzenia jego przeszłości, które zawierały szczegóły dotyczące oddalenia jego wniosku (patrz Bakırcı raporty wymienione w punktach 9 i 16 powyżej), fakt, że dalsze szczegóły, na których opierały się te raporty, w tym dane osobowe osób, które przekazały informacje policji, nie zostały mu ujawnione, nie narusza żadnych z jego praw. Decyzja Trybunału Konstytucyjnego została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 lutego 2014 r.


Skarżąca urodziła się w 1961 roku i mieszka w Matosinhos. W następstwie sprzeczki z innymi osobami skarżąca została oskarżona przez prokuratora przed Sądem Rejonowym w Matosinhos o zachowanie polegające na grożeniu. Podczas śledztwa sporządzono opinię biegłego, stwierdzającą, że skarżąca posiada ograniczone zdolności intelektualne i poznawcze, ale że powinna ponosić odpowiedzialność karną za swoje czyny. Wyrokiem z 23 marca 2007 r. Sąd Rejonowy w Matosinhos oddalił argumentację skarżącej dotyczącą ograniczonej odpowiedzialności karnej i skazał ją na 320 stawek dziennych, łącznie na kwotę 640 euro (EUR), za czyny polegające na grożeniu i znieważaniu, a także nakazał jej zapłatę odszkodowania ofiarom. 13 kwietnia 2007 r. skarżąca odwołała się do Sądu Apelacyjnego w Porto („Sąd Apelacyjny”) od wyroku. Powtórzyła, że nie była świadoma bezprawności swoich czynów i domagała się uznania braku jej odpowiedzialności karnej z powodu zaburzeń psychiatrycznych, na które – jak twierdziła – cierpiała. W konsekwencji wniosła o ponowne ocenienie faktów oraz o możliwość zajęcia stanowiska na rozprawie. 12 grudnia 2007 r. Sąd Apelacyjny przeprowadził rozprawę, w której uczestniczyli prokurator i pełnomocnik skarżącej. Nie przeprowadzono jednak przesłuchania samej skarżącej. Wyrokiem końcowym z 19 grudnia 2007 r. Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy skazanie skarżącej za czyny polegające na grożeniu i znieważaniu, ale zmniejszył karę do 265 stawek dziennych, łącznie na kwotę 530 EUR. Uznał, że nie ma potrzeby ponownego oceniania faktów, ponieważ skarżącej nie udało się podważyć ważności oceny przeprowadzonej przez sąd pierwszej instancji. Skarżąca zapłaciła grzywnę w kilku ratach. Podczas rozprawy przed Trybunałem wskazano, że w styczniu 2016 r., pięć lat po pełnym wpłaceniu grzywny, wpis dotyczący skazania skarżącej został usunięty z jej karty karnej. 15 kwietnia 2008 r. skarżąca wniosła skargę do Trybunału, skarżąc się, że nie została osobiście wysłuchana przez Sąd Apelacyjny oraz że narusza to art. 6 § 1 Konwencji. Wyrokiem z 5 lipca 2011 r. Trybunał uznał skargę za dopuszczalną w zakresie art. 6 § 1 Konwencji i stwierdził naruszenie tego przepisu, stwierdzając następująco:
„... 33. Trybunał zauważa, że w niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny został wezwany do rozstrzygnięcia kilku kwestii dotyczących faktów sprawy oraz osoby skarżącej. Tak jak przed sądem pierwszej instancji, skarżąca podniosła w szczególności kwestię tego, czy jej odpowiedzialność karna powinna zostać uznana za ograniczoną, co mogłoby mieć istotny wpływ na wymiar kary. 34. Trybunał stoi na stanowisku, że kwestii tej nie mógł rozstrzygnąć Sąd Apelacyjny bez bezpośredniej oceny osobistych zeznań skarżącej, tym bardziej że wyrok Sądu Rejonowego w Matosinhos nieco odbiegał od wniosków z opinii psychiatrycznej, nie podając uzasadnienia dla takiego odejścia, co jest wymagane przez prawo wewnętrzne... Ponowne rozpatrzenie tej kwestii przez Sąd Apelacyjny powinno więc obejmować pełne ponowne przesłuchanie skarżącej... 35. Czynniki te są wystarczające, by Trybunał mógł stwierdzić, że w niniejszej sprawie przed sądem odwoławczym powinna odbyć się rozprawa publiczna. W konsekwencji nastąpiło naruszenie art. 6 § 1 Konwencji.”
W odniesieniu do roszczeń dotyczących szkody majątkowej i niemajątkowej na podstawie art. 41 Konwencji Trybunał stwierdził następujące:
„41. Trybunał uważa przede wszystkim, że gdy, jak w niniejszej sprawie, osoba została skazana po postępowaniu, które wiązało się z naruszeniem wymogów art. 6 Konwencji, ponowny proces lub wznowienie postępowania, jeśli o to wniesiono, stanowi w zasadzie odpowiedni sposób naprawienia naruszenia. W tym zakresie zauważa, że art. 449 portugalskiego Kodeksu postępowania karnego zezwala na wznowienie postępowania na szczeblu krajowym, gdy Trybunał stwierdził naruszenie praw i wolności podstawowych osoby. Jednak konkretne środki naprawcze, jeśli w ogóle, wymagane od państwa respondenta w celu wypełnienia jego zobowiązań wynikających z Konwencji, muszą zależeć od szczególnych okoliczności danej sprawy indywidualnej i zostać określone w świetle postanowień wyroku Trybunału w tej sprawie (zob. Öcalan przeciwko Turcji [Wielka Izba], nr 46221/99, § 210, ETPC 2005-IV, oraz Panasenko przeciwko Portugalii, nr 10418/03, § 78, 22 lipca 2008 r.). W niniejszej sprawie jedyną kwestią sporną jest fakt, że skarżącej nie udzielono przesłuchania przed Sądem Apelacyjnym. 42. Po drugie, Trybunał zauważa, że w niniejszej sprawie jedyną stosowną podstawą przyznania sprawiedliwego zadośćuczynienia jest fakt, że skarżącej nie zapewniono gwarancji wynikających z art. 6. W tym zakresie nie dostrzega on żadnego związku przyczynowego między stwierdzonym naruszeniem a domniemaną szkodą majątkową i oddala to roszczenie. Trybunał nie może spekulować, jaki byłby wynik postępowania przed Sądem Apelacyjnym, gdyby przesłuchał skarżącą na rozprawie publicznej (zob. Igual Coll przeciwko Hiszpanii, nr 37496/04, § 51, 10 marca 2009 r.). Z drugiej strony uważa za stosowne przyznać skarżącej kwotę 2400 EUR tytułem zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową.”
5 lipca 2012 r. rząd portugalski przedłożył Komitetowi Ministrów plan działania dotyczący wykonania wyroku Trybunału z 5 lipca 2011 r. Potwierdzili, że kwota przyznana skarżącej została jej wypłacona 14 grudnia 2011 r. W odniesieniu do środków ogólnych rząd wskazał, że Kancelaria Prezesa Rady Ministrów zaproponowała zmianę Kodeksu postępowania karnego w celu umożliwienia przeprowadzania rozpraw w każdym sądzie apelacyjnym rozstrzygającym kwestię winy lub kary wobec oskarżonego. Podczas rozprawy przed Trybunałem wskazano, że wspomniana propozycja nie została zatwierdzona i w związku z tym nie została w rzeczywistości uwzględniona w ostatecznej wersji znowelizowanego Kodeksu postępowania karnego. W czasie przyjmowania niniejszego wyroku plany reformy Kodeksu postępowania karnego nie znajdowały się w agendzie władz krajowych. Procedura nadzoru nad wykonaniem wyroku z 5 lipca 2011 r. była wciąż w toku przed Komitetem Ministrów. Równolegle, 18 października 2011 r., powołując się na art. 449 § 1 (g) Kodeksu postępowania karnego, skarżąca wniosła o wznowienie postępowania do Sądu Najwyższego. Wniosła, że wyrok Sądu Apelacyjnego z 19 grudnia 2007 r. jest niezgodny z wyrokiem Trybunału z 5 lipca 2011 r. Prokuratura wniosła o uwzględnienie wniosku z uwagi na to, co do uzasadnionych wątpliwości co do skazania, w szczególności w zakresie wymiaru kary. Wyrokiem z 21 marca 2012 r. Sąd Najwyższy odmówił wznowienia postępowania. Uznał, że nie ma podstawy do wznowienia, ponieważ wyrok wydany przez Sąd Apelacyjny nie jest niezgodny z wyrokiem Trybunału. Uznał, że brak przesłuchania skarżącej w Sądzie Apelacyjnym stanowił nieprawidłowość proceduralną, która nie podlega wznowieniu, i stwierdził następująco:
„... zgodnie z prawem wewnętrznym, wniosek o wznowienie może zostać złożony wyłącznie w odniesieniu do wyroków (w szczególności orzeczeń skazujących), a nie w odniesieniu do zarządzeń dotyczących przebiegu postępowania, przy czym rozumie się, że... „wyrok” oznacza każde orzeczenie sądowe w sprawie lub w przedmiocie wniosku procesowego (zob. art. 156 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego). W świetle prawa wewnętrznego wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie może zostać udzielone na podstawie powołanej przez skarżącą, ponieważ skazanie nie jest niezgodne z wyrokiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (art. 449 § 1 (g) Kodeksu postępowania karnego). Z drugiej strony, procedura zastosowana przez Sąd Apelacyjny w zakresie przeprowadzenia rozprawy, na zakończenie której rozpatrzono odwołanie, była niezgodna z tym, co Europejski Trybunał uznał za niezbędne w celu zagwarantowania praw obrony. Zgodnie z prawem wewnętrznym, gdy oskarżony jest prawnie zobowiązany do stawienia się w sądzie, jego nieobecność pociąga za sobą bezwzględną nieważność (art. 119 (c) Kodeksu postępowania karnego). Jednak nawet w przypadku, gdy nieważność jest bezwzględna, nie może ona dać powodu do nadzwyczajnego wniosku o wznowienie wyroku... Ponadto, jak zauważył Europejski Trybunał, nie można spekulować na temat decyzji, którą Sąd Apelacyjny mógłby podjąć, gdyby osoba skazana została przesłuchana na rozprawie prowadzącej do decyzji w jej sprawie, a w szczególności, czy kara byłaby taka sama. Europejski Trybunał wykluczył tym samym od początku wszelką możliwość, by jego decyzja budziła poważne wątpliwości co do skazania, niezależnie od faktycznie wymierzonej kary. Krótko mówiąc, skazanie nie jest niezgodne z wiążącą decyzją Europejskiego Trybunału i nie budzi poważnych wątpliwości co do jego ważności. Z tego powodu, mając świadomość, że nie zawsze jest możliwe zapewnienie ponownego procesu lub wznowienia postępowania zgodnie z obowiązującym prawem wewnętrznym, jak w niniejszej sprawie, Europejski Trybunał zdecydował się zobowiązać państwo portugalskie do odszkodowania skarżącej za szkodę niemajątkową, a tym samym do naprawienia szkody nie z powodu niesprawiedliwości skazania, co nie zostało ustalone, ale z powodu poważnego uchybienia w przebiegu postępowania, które naruszyło prawa obrony skarżącej... Z powyższych powodów argumentacja skarżącej na rzecz wniosku o wznowienie nie jest uzasadniona. W konsekwencji sędziowie Wydziału Karnego Sądu Najwyższego postanawiają nie udzielać wznowienia.”


Skarżący urodził się w 1966 roku i mieszka w Pazardżiku. 10 stycznia 2007 r. policja przeszukała dom skarżącego, w którym znalazła pięć banknotów stu dolarowych (USD), które okazały się później podrobione. W maju 2007 r. śledczy postawił skarżącemu zarzut nabycia tych banknotów oraz ich posiadania, co stanowi czyn zabroniony na mocy art. 244 § 1 i 2 Kodeksu karnego (patrz punkt 16 poniżej). Drugi zarzut został jednak później umorzony, a w lipcu 2007 r. prokurator oskarżył skarżącego o nabycie banknotów „w okresie od 2002 roku do 10 stycznia 2007 roku”, wiedząc, że były one podrobione. W opisie stanu faktycznego w akcie oskarżenia zaznaczono, że w 2002 r. skarżący sprzedał mieszkanie i za część pieniędzy kupił od osoby na ulicy kilka banknotów stu dolarowych. Skarżący stanął przed sądem. Zeznał przed Sądem Rejonowym w Pazardżiku (dalej „Sądem Rejonowym”), który rozpoznawał sprawę w pierwszej instancji, że to jego brat dał mu pieniądze w 2002 r. po sprzedaży mieszkania. Skarżący kupił za te pieniądze dolary, w sumie 1000 USD, z czego 500 USD trzymał „na czarną godzinę”. Oświadczył, że nie wiedział, iż banknoty są podrobione. Brat skarżącego również złożył zeznania. Potwierdził, że w 2002 r. sprzedał mieszkanie i przekazał skarżącemu pieniądze na zakup dolarów. Dodał, że w kolejnych latach on i skarżący regularnie wymieniali posiadane bułgarskie lewy na dolary. Przyznał, że nie jest pewien, czy podrobione banknoty znalezione przez policję w domu skarżącego były tymi, które skarżący nabył w 2002 r. Wyrokiem z 25 stycznia 2008 r. Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego. Skazanie dotyczyło jednak nabycia podrobionych banknotów „w okresie od 26 marca 2005 r. do 10 stycznia 2007 r.”, ponieważ dopiero od tej pierwszej daty czyn nabycia takich banknotów został penalizowany (patrz punkt 16 poniżej). Sąd Rejonowy uniewinnił skarżącego od zarzutu nabycia banknotów w okresie od 2002 r. do 26 marca 2005 r. Podsumowując ustalone fakty sprawy, Sąd Rejonowy powtórzył zeznanie skarżącego, że w 2002 r. brat dał mu pieniądze na zakup dolarów. Powołał się również na wyjaśnienie brata skarżącego, że po 2002 r. obaj mężczyźni regularnie wymieniali bułgarskie lewy na dolary. Sąd nie odniósł się dalej do kwestii, kiedy skarżący nabył podrobione banknoty. Uznając dodatkowo, że w chwili ich nabycia wiedział, iż są one podrobione (kluczowym dowodem w tym zakresie było oświadczenie skarżącego złożone podczas rozmowy telefonicznej z inną osobą 9 stycznia 2007 r.), Sąd Rejonowy uznał go za winnego popełnienia tego czynu. Ponadto uznał go za winnego innego przestępstwa i wymierzył mu karę dwóch lat pozbawienia wolności w zawieszeniu. Skarżący wniósł apelację, argumentując, że brak dowodów potwierdzających wniosek, iż kupując pięć banknotów stu dolarowych w 2002 r., wiedział, że są one podrobione. Wyrokiem z 24 kwietnia 2008 r. Sąd Apelacyjny w Płowdiwie (dalej „Sąd Apelacyjny”) utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, akceptując jego uzasadnienie. Ponownie, podsumowując fakty, powtórzył zeznanie skarżącego, że w 2002 r. brat dał mu pieniądze na zakup dolarów, co on uczynił, i że trzymał 500 USD ukryte w domu. Nie odniósł się dalej do kwestii, kiedy skarżący nabył znalezione przy nim podrobione banknoty. W kasacji wniesionej do Sądu Najwyższego Kasacyjnego skarżący stwierdził w szczególności:
„Dwie niższe instancje bezwarunkowo ustaliły, że [skarżący] kupił pięć podrobionych banknotów dolarowych wiosną 2002 r. za pieniądze otrzymane od brata. ...
W tamtym czasie nie stanowiło to przestępstwa, dlatego [skarżący] został uniewinniony od zarzutu nabycia banknotów w okresie przed 26 marca 2005 r.
Ale gdzie jest dowód, że właśnie te banknoty zostały nabyte po tej dacie? Mogą być jedynie domysły... a wyrok nie może opierać się na domysłach”.
Ostatecznym wyrokiem z 24 listopada 2008 r. Sąd Najwyższy Kasacyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu Apelacyjnego, nie odnosząc się do argumentu skarżącego, że nie wykazano, aby nabył on podrobione banknoty po 26 marca 2005 r.


Skarżący urodził się w 1983 roku i mieszka w Portoheli. 12 września 2007 r. Skarżący został uznany winnym utworzenia organizacji przestępczej, wspólnie z innymi uprowadzenia osoby dorosłej, wspólnie z innymi popełnionego rozboju oraz kradzieży i nielegalnego posiadania broni i został skazany na dwadzieścia dwa lata pozbawienia wolności przez Trzyosobowy Sąd Apelacyjny ds. Zbrodni w Nauplionie (Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων), działający jako sąd pierwszej instancji (decyzja nr 317/2007). Skarżący, który przebywał w areszcie śledczym od 7 kwietnia 2006 r., był w postępowaniu reprezentowany przez adwokata. Po ogłoszeniu wyroku Skarżący wyraził wolę wniesienia apelacji od decyzji sądu pierwszej instancji i został odprowadzony przez policjantów, w kajdankach, do sekretariatu sądu w tym celu. W sekretariacie znajdowały się gotowe formularze do wniesienia apelacji, zawierające następującą treść:
„W Nauplionie, w Sądzie Apelacyjnym w Nauplionie, dnia ... o godzinie ... stawił się u mnie, Protokołanta Sądu Apelacyjnego w Nauplionie ... (imię i nazwisko), ... (imię) syn ... (imię ojca) i ... (imię matki), urodzony w ... dnia ..., o zawodzie ..., zamieszkały w ..., ulica ... nr ..., posiadający dowód osobisty nr ... wydany w ... przez ... I WNIÓSŁ o sporządzenie niniejszego protokołu, w którym oświadcza, że: (on) ODWOŁUJE SIĘ do Pięcioosobowego Sądu Apelacyjnego w Nauplionie od decyzji nr ... Trzyosobowego Sądu Apelacyjnego w Nauplionie, którą został skazany za ... na łączną karę ..., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i o uniewinnienie go od zarzutu z powodów, które przedstawi przed Sądem Apelacyjnym”. Pod powyższym paragrafem znajdowało się miejsce wolne, a następnie następujące zwroty:
„Wyznacza na swojego przedstawiciela adwokata wykonującego zawód w Nauplionie ... (imię i nazwisko).
Niniejszy protokół został odczytany i potwierdzony oraz podpisany przez osobę wnoszącą apelację i protokołanta”.
Protokołant wypełnił gotowy formularz danymi osobowymi Skarżącego, numerem decyzji, od której chciał się odwołać, orzeczoną mu karą oraz imieniem i nazwiskiem przedstawiciela Skarżącego. Następnie podpisał protokół, a Skarżącemu chwilowo zdjęto kajdanki, aby mógł go również podpisać. 7 maja 2009 r. apelacja Skarżącego została rozpoznana przez Pięcioosobowy Sąd Apelacyjny w Nauplionie („Sąd Apelacyjny”). Sąd Apelacyjny większością głosów oddalił środek prawny jako niedopuszczalny, uznając, że w protokole nie zamieszczono uzasadnienia, jak tego wymaga prawo (decyzja nr 113/2009). Przewodniczący Sądu Apelacyjnego nie zgodził się z większością składu orzekającego, wyrażając pogląd, że ze zwrotu „...z powodów, które przedstawi przed Sądem Apelacyjnym” można łatwo wywnioskować, że Skarżący zarzucał błędną ocenę dowodów przez sąd pierwszej instancji. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od decyzji Sądu Apelacyjnego, argumentując, że jego apelacja nie powinna zostać oddalona jako niedopuszczalna. Skarżący twierdził, że we wszystkich Sądach Apelacyjnych standardową praktyką było wręczanie oskarżonym gotowego formularza zawierającego zwrot: „ponieważ sąd pierwszej instancji nie ocenił poprawnie faktów sprawy i uznał oskarżonego za winnego czynu, którego nie popełnił, oraz z powodów, które przedstawi przed Sądem Apelacyjnym”. W niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny w Nauplionie przygotował formularz, w którym pominięto pierwszą część zwrotu, a Skarżący nie ponosił odpowiedzialności za to pominięcie. Dano mu formularz jedynie do podpisania, a w tym czasie był w kajdankach, co utrudniało mu jeszcze bardziej dokładne przeczytanie protokołu. Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną Skarżącego jako bezzasadną, uznając, że treść apelacji była odpowiedzialnością Skarżącego, w przeciwieństwie do formalności, za które odpowiadał protokołant (decyzja nr 848/2010). Decyzja stała się ostateczna 28 kwietnia 2010 r. Skarżący odbywał karę w więzieniu w Patras do 23 lipca 2015 r., kiedy otrzymał warunkowe przedterminowe zwolnienie.


Skarżąca urodziła się w 1966 roku i mieszka w Sofii. W 1993 roku skarżąca, działając jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, zawarła umowę z firmą należącą do gminy, w ramach której zobowiązała się do uruchomienia sklepu w miejskim centrum handlowym. Umowa ta była przedłużana wielokrotnie. 1 lipca 1996 r. skarżąca zwróciła się do Rady Miejskiej w Kardżali („rada miejska”) z wnioskiem o sprzedaż jej pierwszego piętra centrum handlowego w ramach preferencyjnej procedury prywatyzacji dla najemców mienia państwowego i komunalnego, przewidzianej w art. 35 ust. 1 ustawy o przekształceniu i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych i komunalnych (Закон за преобразуване и приватизация на държавни и общински предприятия) („ustawa o prywatyzacji”). W lutym 1997 r. skarżąca została poinformowana, że rada miejska odmówiła spełnienia jej wniosku w dniu 29 stycznia 1997 r. Skarżąca wniosła skargę do sądu na decyzję administracyjną, zaskarżając odmowę sprzedaży jej nieruchomości. 20 lutego 2004 r. Sąd Rejonowy w Kardżali uchylił odmowę rady i nakazał jej wszczęcie procedury prywatyzacji, w ramach której zaoferowałaby skarżącej możliwość zakupu pierwszego piętra centrum handlowego na warunkach preferencyjnych, zgodnie z ustawą o prywatyzacji. Sąd zarządził sporządzenie kilku opinii biegłych i na ich podstawie ustalił, że wspomniane pierwsze piętro stanowiło odrębną jednostkę nieruchomości, zarówno w sensie technicznym, jak i prawnym, która mogła być przedmiotem transakcji. Ustalenie to zostało utrzymane w mocy przez Najwyższy Sąd Administracyjny w wyroku ostatecznym z dnia 18 lutego 2005 r. W międzyczasie, 8 maja 2001 r., burmistrz Kardżali wysłał skarżącej zawiadomienie o wypowiedzeniu umowy zawartej w 1993 r. (patrz powyższy paragraf 6). 4 czerwca 2001 r. burmistrz zarządził eksmisję skarżącej ze sklepu. Na skutek odwołania skarżącej Sąd Rejonowy w Burgas zawiesił wykonanie zarządzenia. Orzeczenie to zostało potwierdzone przez Sąd Okręgowy w Burgas. 24 września 2001 r. burmistrz wydał kolejne zarządzenie o eksmisji skarżącej. Zanim zaczęło ono obowiązywać, przedstawiciele rady miejskiej włamali się do sklepu i przejęli go w posiadanie. Skarżąca złożyła skargę do prokuratora rejonowego w Kardżali („prokurator rejonowy”) na domniemane arbitralne działanie burmistrza. 9 listopada 2001 r. prokurator rejonowy odmówił interwencji lub wszczęcia postępowania karnego. Następnie prokuratorzy okręgowi i apelacyjni utrzymali tę odmowę w mocy. 11 kwietnia 2005 r. skarżąca zwróciła się do rady miejskiej z wnioskiem o wszczęcie procedury prywatyzacji, aby mogła kupić pierwsze piętro centrum handlowego, zgodnie z ostateczną decyzją Najwyższego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2005 r. (patrz powyższy paragraf 8). Rada miejska nie odpowiedziała na jej wniosek, w związku z czym skarżąca złożyła skargę do prokuratora rejonowego na brak odpowiedzi i poprosiła go o wszczęcie postępowania karnego. 3 lipca 2006 r. prokurator rejonowy odmówił wszczęcia postępowania karnego, wskazując w szczególności, że biorąc pod uwagę, iż decyzja została podjęta przez organ kolegialny, nie można przypisać żadnemu z jego członków indywidualnej odpowiedzialności karnej. 20 kwietnia 2006 r. rada miejska zdecydowała o wszczęciu procedury prywatyzacji na rzecz skarżącej w odniesieniu do części pierwszego piętra centrum handlowego. W tej samej decyzji rada zakazała także wszelkich transakcji mających na celu rozporządzanie tą nieruchomością. 16 czerwca 2006 r. burmistrz zarządził sporządzenie dwóch opinii biegłych, zgodnie z odpowiednią procedurą: jednej w zakresie stanu prawnego nieruchomości i drugiej w zakresie jej wartości. W toku postępowania właściwe organy uznały, że centrum handlowe nie zostało podzielone na odrębne jednostki nieruchomości i że taki podział trzeba by przeprowadzić przed sprzedażą niektórych z nich skarżącej. 24 lipca 2008 r. rada miejska upoważniła burmistrza do wszczęcia procedury prywatyzacji na rzecz skarżącej w odniesieniu do części pierwszego piętra centrum handlowego. 20 sierpnia 2008 r. skarżąca wniosła skargę do sądu na dorozumianą odmowę gminy zaoferowania jej całego pierwszego piętra centrum handlowego, a nie tylko jego części. W toku tego postępowania, 29 września 2008 r., rada miejska i skarżąca, działając jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, podpisały umowę, na mocy której skarżąca nabyła część pierwszego piętra centrum handlowego oferowaną przez radę. Skarga skarżącej na dorozumianą odmowę gminy została oddalona jako niedopuszczalna przez Sąd Administracyjny w Kardżali w dniu 7 października 2009 r. Sąd stwierdził, że nieprzedanie przez gminę skarżącej całości nieruchomości, co zostało orzeczone w wyroku ostatecznym z 18 lutego 2005 r. korzystnym dla skarżącej (patrz powyższy paragraf 8), nie stanowiło nowej odmowy wszczęcia procedury prywatyzacji; raczej stanowiło to niewykonanie przez wspomniane organy wspomnianego wyroku ostatecznego nakazującego rozpoczęcie tej procedury prywatyzacji. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Najwyższy Sąd Administracyjny w dniu 22 stycznia 2010 r. W międzyczasie skarżąca wniosła powództwo o odszkodowanie przeciwko radzie miejskiej na podstawie ustawy o odpowiedzialności państwa i gmin za szkody z 1988 r. („SMRDA”). Domagała się odszkodowania z powodu nie wszczęcia przez radę miejską procedury prywatyzacji poprzez zaoferowanie jej sprzedaży całego pierwszego piętra centrum handlowego. Jej roszczenie dotyczyło okresu między datą wyroku ostatecznego z 18 lutego 2005 r. a datą wniesienia powództwa o odszkodowanie – 18 grudnia 2007 r. Sąd Administracyjny w Sofii oddalił jej powództwo w dniu 10 listopada 2008 r. Sąd stwierdził w szczególności, że skarżąca nie udowodniła swego roszczenia w zakresie dochodzonych szkód majątkowych, biorąc pod uwagę, że nie było pewności, że gdyby gmina złożyła ofertę, skarżąca faktycznie zapłaciłaby cenę za nieruchomość i tym samym sfinalizowała transakcję. W odniesieniu do jej roszczenia o zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową, sąd stwierdził, że wielkie cierpienie emocjonalne skarżącej zostało ustalone w toku procesu. Jednak cierpienie to było bardziej intensywne w ciągu kilku miesięcy bezpośrednio następujących po początkowej odmowie sprzedaży lokalu przez radę miejską skarżącej. Sąd zauważył dalej podczas rozprawy w dniu 21 kwietnia 2008 r., że skarżąca przerwała wówczas swoją działalność jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, przeprowadzając się z rodziną do innego miasta. Biorąc pod uwagę, że nie wykazano, aby skarżąca odczuwała urazę i napięcie konkretnie w wyniku niewykonania wyroku na jej korzyść, nie przysługiwało jej zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową. Skarżąca odwołała się do Najwyższego Sądu Administracyjnego, który utrzymał w mocy ustalenia sądu niższej instancji w decyzji ostatecznej z dnia 31 maja 2010 r. Skarżąca kontynuowała starania o zakup, w ramach preferencyjnej procedury prywatyzacji, pozostałej części pierwszego piętra centrum handlowego. Część ta została zidentyfikowana jako składająca się z dwóch odrębnych lokali, które – jej zdaniem – przysługiwały jej na podstawie wyroku ostatecznego z 18 lutego 2005 r. W odpowiedzi na wniosek skarżącej z 21 czerwca 2013 r. o zaoferowanie jej zakupu pozostałej części pierwszego piętra centrum handlowego, rada miejska zdecydowała w grudniu 2013 r., na radę prawnika rady miejskiej oraz na podstawie różnych opinii biegłych, zaoferować jej możliwość zakupu pozostałej części pierwszego piętra centrum handlowego. 18 sierpnia 2014 r. rada miejska sprzedała skarżącej pozostałą część pierwszego piętra centrum handlowego. 12 września 2014 r. skarżąca wynajęła jedną z niedawno nabytych jednostek nieruchomości osobie trzeciej, firmie. Warunki najmu obejmowały okres dwudziestu lat i cenę 50 000 euro (EUR).


Skarżący byli wszyscy zatrudnieni w państwowej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Ich stosunek pracy został rozwiązany z dniem 3 lipca 2012 r. Pierwszy skarżący, I.B., urodził się w 1957 roku i mieszka w Budapeszcie. Część jego odprawy podlegała 98% podatkowi specjalnemu w wysokości 3 557 737 forintów węgierskich (HUF) (około 11 900 euro (EUR)). Drugi skarżący, L.C., urodził się w 1963 roku i mieszka w Budapeszcie. Część jego odprawy podlegała 98% podatkowi specjalnemu w wysokości 3 675 702 HUF (około 12 200 EUR). Drugi skarżący wycofał skargę w dniu 25 lutego 2016 r. Trzeci skarżący, A.D., urodził się w 1968 roku i mieszka w Budapeszcie. Część jego odprawy podlegała 98% podatkowi specjalnemu w wysokości 2 824 844 HUF (około 9 400 EUR). Czwarty skarżący, E.F., urodził się w 1959 roku i mieszka w Monor. Część jego odprawy podlegała 98% podatkowi specjalnemu w wysokości 2 650 902 HUF (około 8 800 EUR). Piąty skarżący, E.J., urodził się w 1954 roku i mieszka w Solymár. Część jego odprawy podlegała 98% podatkowi specjalnemu w wysokości 5 696 384 HUF (około 19 000 EUR). Wskutek późniejszych zmian odpowiednich przepisów prawa stawki podatkowe dotyczące odprawy piątego skarżącego uległy zmianie z mocą wsteczną. W związku z tym Krajowy Urząd Podatkowy uznał, że część odprawy skarżącego podlegała zryczałtowanej opłacie publicznej w wysokości 20%, co wyniosło 746 808 HUF, a inna część jego odprawy podlegała zryczałtowanej opłacie publicznej w wysokości 75%, co wyniosło 1 558 949 HUF. W związku z tym skarżący otrzymał od Krajowego Urzędu Podatkowego zwrot kwoty 3 390 627 HUF. Całkowite obciążenie podatkowe nałożone na odprawę skarżącego wyniosło 30,7%. Szósty skarżący, J.K., urodził się w 1956 roku i mieszka w Budapeszcie. Część jego odprawy podlegała 98% podatkowi specjalnemu w wysokości 2 099 845 HUF (około 7 000 EUR). Siódmy skarżący, Z.J.K., urodził się w 1955 roku i mieszka w Budapeszcie. Część jego odprawy podlegała 98% podatkowi specjalnemu w wysokości 3 119 393 HUF (około 10 400 EUR). Ósmy skarżący, G.N., urodził się w 1960 roku i mieszka w Budapeszcie. Część jego odprawy podlegała 98% podatkowi specjalnemu w wysokości 2 886 807 HUF (około 9 600 EUR). Ósmy skarżący wycofał skargę w dniu 14 stycznia 2015 r. Dziewiąty skarżący, I.S., urodził się w 1957 roku i mieszka w Szolnok. Część jego odprawy podlegała 98% podatkowi specjalnemu w wysokości 3 972 297 HUF (około 13 200 EUR). Dziesiąty skarżący, S.S., urodził się w 1965 roku i mieszka w Monor. Część jego odprawy podlegała 98% podatkowi specjalnemu w wysokości 2 376 658 HUF (około 7 900 EUR). Jedenasty skarżący, F.V., urodził się w 1955 roku i mieszka w Budapeszcie. Część jego odprawy podlegała 98% podatkowi specjalnemu w wysokości 3 345 040 HUF (11 100 EUR).


Skarżący urodził się w 1970 roku i mieszka w Rydze. W 2000 roku przeprowadzono śledztwo karne w sprawie podejrzanych nieprawidłowości w procedurach celnych dotyczących tranzytu pojazdów. W wyniku tych nielegalnych działań możliwe było dla osób trzecich zalegalizowanie towarów zagranicznych (pojazdów) na Łotwie przy użyciu sfałszowanych dokumentów. Siedmiu funkcjonariuszy celnych, w tym skarżący, zostało oskarżonych o przekroczenie uprawnień służbowych lub niewykonanie obowiązków. Każdy z funkcjonariuszy miał rzekomo działać niezgodnie z prawem na różnych etapach procedur celnych. Skarżący został oskarżony o niedbalstwo, które wyrządziło znaczną szkodę państwu i interesowi publicznemu. Zarzut ten został postawiony w związku z przetwarzaniem dokumentacji dla używanej naczepy. W trakcie etapu przedsądowego przesłuchano kilku świadków, w tym świadka E.A., obywatela Łotwy zamieszkałego na Łotwie, który zakupił jeden z pojazdów. 16 grudnia 2005 roku Sąd Okręgowy w Rydze, działając jako sąd pierwszej instancji, uznał skarżącego za winnego i nałożył na niego grzywnę w wysokości pięciu minimalnych wynagrodzeń miesięcznych. W odniesieniu do skarżącego sąd ustalił, że 31 marca 1999 roku w punkcie kontroli celnej działał on wbrew obowiązującym przepisom przy przetwarzaniu dokumentacji dotyczącej importu używanej naczepy. W szczególności skarżący przyjął deklarację tranzytową od osoby, która nie była upoważnionym przedstawicielem deklaranta. Nie sprawdził, czy osoba składająca pełnomocnictwo była osobą, do której zostało ono wystawione. Skarżący nie sprawdził, czy używana naczepa znajdowała się w strefie celnej. Ponadto nie wystawił protokołu o naruszeniu administracyjnym dotyczącym nieprzestrzegania czterdziestoośmiogodzinnego terminu dostarczenia używanej naczepy do urzędu celnego. Co więcej, przetworzona dokumentacja była niekompletna. Sąd okręgowy oparł się na raporcie sporządzonym przez Państwową Służbę Dochodową, datowanym na 24 marca 2000 roku. Raport stwierdzał, że skarżący nie przestrzegał szeregu obowiązujących przepisów. Ponadto sąd powołał się na zeznania przedsądowe świadka E.A., który został wezwany na rozprawę, ale nie mógł w niej uczestniczyć z powodu hospitalizacji. Sąd wziął pod uwagę zaświadczenie lekarskie potwierdzające ten fakt. E.A. zeznał, że zakupił naczepę na początku 1999 roku. Przybył do punktu kontroli celnej wraz z przedstawicielem sprzedawcy. Przedstawiciel sprzedawcy zwrócił się najpierw do przedstawiciela celnego, a następnie do funkcjonariusza celnego, który przetworzył dokumentację. Naczepy nie było na składzie celnym i nie mogła zostać zbadana przez funkcjonariusza celnego. Zgodnie z dokumentacją odprawę celną pojazdu przeprowadził skarżący.

Po odczytaniu zeznań obrona skarżącego poprosiła sąd o wyjaśnienie, na jakiej podstawie poświadczona kopia zeznań E.A. została załączona do akt sprawy i gdzie znajduje się oryginał. Wniosek został uwzględniony, a prokurator udzielił odpowiedzi. Sąd oparł się na zestawie dowodów dokumentowych potwierdzających fakt, że dokumentacja dla danej naczepy została przetworzona przez skarżącego oraz że naczepa nie wjechała na terytorium celne. Skarżący odwołał się od wyroku sądu pierwszej instancji. Na rozprawie odwoławczej 8 stycznia 2007 roku E.A. nie mógł zostać wezwany na rozprawę, ponieważ przebywał w tym czasie za granicą. Skarżący wnosił o wezwanie E.A. do postępowania odwoławczego. Sąd odwoławczy zdecydował o uwzględnieniu tego wniosku, a E.A. został wezwany na rozprawy we wrześniu 2007 roku i lutym 2008 roku. W obu przypadkach E.A. pisał do sądu odwoławczego z prośbą o usprawiedliwienie swojej nieobecności na rozprawie z powodu hospitalizacji (we wrześniu 2007 r.) oraz przebywania za granicą i problemu technicznego z samochodem, który uniemożliwił mu stawienie się na rozprawie (w lutym 2008 r.). Ponadto poprosił sąd o odczytanie jego zeznań przedsądowych. 11 lutego 2008 roku wznowiono postępowanie odwoławcze. W trakcie rozprawy obrona skarżącego i sąd przesłuchiwali świadka obrony – biegłego ds. procedur celnych i ich stosowania. E.A. nie stawił się na rozprawach 11 i 12 lutego 2008 roku. Prokurator stwierdził, że poprzez takie zachowanie E.A. unikał stawienia się w sądzie i że daje to podstawy do odczytania jego zeznań. Obrońca skarżącego nie zgodził się, aby zeznania E.A. zostały odczytane. Jednocześnie obrońca złożył oświadczenie, że „[nie] potrzebuje już świadka [E.A.]... dowody [wcześniej] złożone przez biegłego [są wystarczające]. Nie podtrzymujemy już wniosku. Uważam, że jego zeznania nie powinny być odczytane... Uważam, że nie ma uzasadnionych powodów dla nieobecności [E.A.] w sądzie”. Sąd odwoławczy orzekł, że zeznania E.A. zostaną odczytane zgodnie z art. 501 ustawy o postępowaniu karnym. Po odczytaniu zeznań obrona skarżącego wyraźnie oświadczyła, że nie ma żadnych wniosków i że postępowanie sądowe może zostać zakończone. 15 lutego 2008 roku sąd odwoławczy utrzymał w mocy skazanie skarżącego. Uznał, że skarżący niewystarczająco zweryfikował pełnomocnictwo (patrz punkt 10 powyżej). Sąd odwoławczy powołał się na dowody świadka E.A., tj. że naczepy nie było na składzie celnym i funkcjonariusz celny nie mógł jej skontrolować. Opierał się również na rejestrze wskazującym, że naczepa nie wjechała na terytorium celne. Sąd powołał się również na zeznania skarżącego, w których uważał on, że weryfikacja merytoryczna została przeprowadzona przez brokera celnego i dlatego te zadania wykraczały poza jego obowiązki. Sąd odwoławczy oddalił twierdzenie skarżącego, że skontrolował naczepę. Ponadto sąd odwoławczy uznał, że skarżący niewystarczająco zweryfikował dokumenty płatnicze. Uzasadniał, że polecenia przelewu w danej sprawie dawały pozory, że transfer środków został dokonany na rzecz państwa. Jednak raport bankowy wskazywał, że te polecenia nie zostały ani zarejestrowane, ani potwierdzone przez bank. Sąd odwoławczy stwierdził, że skarżący formalnie wykonał swoje obowiązki służbowe. Uznał jednak, że twierdzenie skarżącego – że to broker celny, a nie funkcjonariusz celny, był odpowiedzialny za prawdziwość informacji – wskazywało, że w rzeczywistości skarżący niczego nie zweryfikował. W swojej skardze kasacyjnej skarżący argumentował, że sąd odwoławczy nie zapewnił obecności E.A. Twierdził, że dowody świadczą o tym, że zweryfikował pełnomocnictwo i porównał numery kont bankowych wskazane w poleceniach przelewu. W tamtym czasie nie istniała żadna baza danych elektronicznych, a jedynym sposobem sprawdzenia dokumentów płatniczych było porównanie wymienionych kont bankowych. 1 lipca 2008 roku Senat Sądu Najwyższego oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Uzasadnił, że sąd odwoławczy zweryfikował zeznania świadków zgodnie z art. 501 ustawy o postępowaniu karnym. Ponadto sąd odwoławczy podjął wysiłki w celu ustalenia miejsca pobytu E.A. i doprowadzenia go do sądu. W związku z tym sąd odwoławczy zrobił wszystko, co możliwe, aby wezwać E.A. do sądu. Decyzja ta była ostateczna.


Skarżący urodził się w 1961 roku i mieszka w Surgucie, w Chanty-Mansyjskim Okręgu Autonomicznym - Jugra, w Rosji. Skarżący był przewodniczącym związku zawodowego w spółce prywatnej. Jego współpracownicy wyrazili chęć zorganizowania zgromadzenia publicznego w Dniu Konstytucji, 12 grudnia 2009 r., a skarżący, jako przewodniczący związku zawodowego, postanowił im pomóc. Według niego taka pomoc była „pośrednim wyrażeniem własnego zdania”. Skarżący rozdawał transparenty i wyjaśnił, że bardziej praktyczne byłoby przeprowadzenie demonstracji indywidualnych. Aby uniknąć pociągnięcia do odpowiedzialności za organizację zgromadzenia publicznego bez uprzedniego powiadomienia władz, skarżący zaproponował, aby współpracownicy stanęli w pewnej odległości od siebie, na przykład na różnych ulicach. W tamtym czasie nie istniał żaden wymóg ustawowy federalny ani regionalny dotyczący minimalnej odległości między jednoczesnymi demonstracjami indywidualnymi (patrz „Odpowiednie prawo wewnętrzne”). Następnie skarżącego zatrzymano i zawieziono na komisariat policji, gdzie przetrzymywano go przez trzy godziny. 18 grudnia 2009 r. sędzia pokoju uznał go za winnego naruszenia art. 20.2 § 1 Kodeksu Wykroczeń Administracyjnych („KWA”) i ukarał go grzywną w wysokości 1500 rubli rosyjskich (RUB) (35 euro w tamtym czasie). Sąd uznał, że skarżący i jego współpracownicy zebrali się w jednym miejscu; skarżący wydawał innym instrukcje i rozdawał transparenty; odprowadził ich na miejsce demonstracji. W ocenie sądu powyższe okoliczności wskazywały na istnienie wydarzenia grupowego w formie demonstracji stacjonarnej („pikietu”) i potwierdzały rolę skarżącego jako jego organizatora. W związku z tym na skarżącym ciążył obowiązek złożenia uprzedniego powiadomienia o tym wydarzeniu do właściwego organu, zgodnie z wymogami art. 7 ustawy o imprezach masowych („Ustawa”). Skarżący odwołał się, zauważając, że Ustawa definiuje „pikiet” jako formę publicznego wyrażania opinii, w której jeden lub więcej obywateli z plakatami, transparentami i innymi środkami wyrazu wizualnego zatrzymuje się w pobliżu obiektu będącego celem „pikietu”. Jednakże każdy demonstrujący indywidualnie miał oddzielny „obiekt docelowy”; demonstranci stali w znacznej odległości od siebie (na przykład trzydziestu metrów w przypadku dwóch z nich); w związku z tym nie mógł być prawnie uznany za organizatora wydarzenia grupowego. 22 stycznia 2010 r. Sąd Miejski w Surgucie utrzymał wyrok w mocy.


Skarżący urodził się w 1967 roku i mieszka w Kalinkowiczach. 29 marca 2008 r. skarżący został zatrzymany przez rosyjskiego funkcjonariusza celnego na przejściu granicznym do Białorusi. Po sprawdzeniu dokumentów skarżącego funkcjonariusz poinformował go, że nie zgłaszając swojego samochodu marki Opel przy wjeździe do Rosji, naruszył rosyjskie przepisy celne. Funkcjonariusz wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie administracyjne i zajął jego samochód. 11 czerwca 2008 r. pułkownik B., szef Posterunku Celnego w Nowozybkowie Urzędu Celnego w Briańsku, rozpatrzył sprawę skarżącego. Uznał skarżącego za odpowiedzialnego za niezgłoszenie samochodu i nakazał mu zapłatę grzywny w wysokości 35 509,50 rubli rosyjskich (RUB). Orzekł ponadto, że samochód skarżącego, który został zajęty przez cło, powinien zostać mu zwrócony. Skarżący odwołał się. W nieokreślonym dniu Sąd Miejski w Nowozybkowie obwodu briańskiego wyznaczył rozprawę na 8 sierpnia 2008 r. 8 sierpnia 2008 r. Sąd Miejski rozpatrzył odwołanie skarżącego i utrzymał w mocy decyzję z 11 czerwca 2008 r. Sąd rozpoznał sprawę w nieobecności skarżącego. W sentencji wyroku sąd poinformował skarżącego o prawie do odwołania się od wyroku wydanego przez Sąd Miejski. Zgodnie z twierdzeniem skarżącego, list z Sądu Miejskiego powiadamiający go o dacie i godzinie rozprawy dotarł do niego 9 sierpnia 2008 r. 26 września 2008 r. skarżący otrzymał pocztą odpis wyroku Sądu Miejskiego z 8 sierpnia 2008 r. W nieokreślonym dniu skarżący wniósł odwołanie do Sądu Obwodowego w Briańsku. 13 listopada 2008 r. Sąd Obwodowy wysłał do skarżącego list informujący go, że jego odwołanie zostało oddalone. Następny wniosek skarżącego o nadzór sądowy został oddalony przez Sąd Najwyższy Federacji Rosyjskiej 26 stycznia 2009 r. 20 sierpnia 2009 r. p.o. szefa Posterunku Celnego w Nowozybkowie Urzędu Celnego w Briańsku umorzył postępowanie egzekucyjne w odniesieniu do decyzji z 11 czerwca 2008 r. Stwierdził, że skarżący jest obcokrajowcem i nie posiada majątku ani znanego miejsca zamieszkania w Federacji Rosyjskiej oraz że egzekucja decyzji z 11 czerwca 2008 r. jest niemożliwa z powodu upływu odpowiedniego terminu. 24 sierpnia 2009 r. Urząd Celny w Briańsku poświadczył, że (1) decyzja dotycząca odpowiedzialności administracyjnej skarżącego weszła w życie 15 lipca 2009 r.; oraz (2) skarżący nie odebrał swojego samochodu w ciągu miesiąca od tej daty. W nieokreślonym dniu regionalna agencja zarządzająca mieniem federalnym zwróciła się do Sądu Miejskiego z wnioskiem o uznanie samochodu skarżącego za rzecz niczyją. 12 listopada 2009 r. Sąd Miejski uwzględnił w całości żądania agencji. Uwzględnił, że – jak twierdziła agencja – skarżący był wielokrotnie wzywany do regionalnego urzędu celnego w celu odebrania samochodu. Zgodnie z dokumentami przedłożonymi przez Rząd, sąd zdecydował o rozpoznaniu sprawy w nieobecności skarżącego, biorąc pod uwagę, że został on należycie zawiadomiony o rozprawie i zdecydował się nie stawić. Skarżący nie odwołał się. 2 czerwca 2010 r. wyrok z 12 listopada 2009 r. został wykonany. 19 marca 2012 r. liderzy ruchu Strategia-31 powiadomili burmistrza Moskwy o swoim zamiarze zorganizowania wiecu (od 18:00 do 20:00) na Placu Triumfalnym w centrum Moskwy oraz marszu (od 20:00 do 20:30) z Placu Triumfalnego ulicą Twerską na Plac Maneżowy 31 marca 2012 r. (sobota). Oczekiwano udziału około 1500 osób. Wydarzenia zostały zorganizowane w celu promowania prawa do pokojowych zgromadzeń, określonego w artykule 31 Konstytucji Federacji Rosyjskiej, oraz wolności wyborów parlamentarnych w Rosji. 20 marca 2012 r. Rząd Moskwy odmówił wyrażenia zgody na miejsca przeprowadzenia wiecu i marszu. Zdaniem władz, na Placu Triumfalnym prowadzone były prace archeologiczne i budowlane, a marsz, według wskazanej trasy, „zakłóciłby normalne funkcjonowanie infrastruktury i ruchu w mieście [oraz] naruszyłby prawa i interesy osób, które nie wzięłyby udziału [w wiecu i marszu]”. Władze zaproponowały ponadto dwa alternatywne miejsca dla planowanych wydarzeń, również znajdujące się w centrum Moskwy. 29 marca 2012 r. liderzy ruchu Strategia-31 poinformowali burmistrza Moskwy, że wiec odbędzie się w miejscu wskazanym w ich zawiadomieniu z 19 marca 2012 r. 31 marca 2012 r. wiec odbył się zgodnie z planem organizatorów na Placu Triumfalnym. Skarżący wziął w nim udział. O godzinie 18:30 został aresztowany i doprowadzony na komisariat policji. Zgodnie z protokołem aresztowania, skarżący wziął udział w nielegalnym zgromadzeniu i wykrzykiwał hasła takie jak „Precz z Putinem”, „Zatrzymajmy dyktaturę” i „Faszyzm nie przejdzie”. 17 kwietnia 2012 r. Sędzia Pokoju Okręgu nr 367 dzielnicy Twerskoj w Moskwie stwierdził, że wiec zorganizowany 31 marca 2012 r. odbył się z naruszeniem obowiązującej procedury oraz że skarżący wziął w nim udział bez sprawdzenia, czy był legalny. Sąd uznał skarżącego za administracyjnie odpowiedzialnego za naruszenie ustalonej procedury organizowania zgromadzenia publicznego i ukarał go grzywną w wysokości 500 RUB. Skarżący odwołał się. 21 maja 2012 r. Sąd Rejonowy dzielnicy Twerskoj w Moskwie utrzymał w mocy decyzję z 17 kwietnia 2012 r. po rozpoznaniu odwołania.


Skarżący urodził się w 1975 roku i mieszkał w Nowosybirsku przed aresztowaniem. 12 listopada 2010 r. Sąd Rejonowy w Kalinińsku w Nowosybirsku uznał skarżącego za winnego kradzieży kwalifikowanej i uzbrojonego napadu oraz skazał go na dziewięć lat pozbawienia wolności. Skarżący był w tych postępowaniach reprezentowany przez adwokata. 24 stycznia 2011 r. Sąd Obwodowy w Nowosybirsku rozpoznał apelację wniesioną przez samego skarżącego w nieobecności obrońcy. Sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok skazujący skarżącego. Skarżący odbywa karę w kolonii karnej IK-8 w Nowosybirsku od 10 lutego 2011 r. W odniesieniu do warunków zatrzymania skarżącego w obiekcie IK-8 Rząd przedłożył informacje, które można podsumować następująco:

| Okres zatrzymania | Nr oddziału | Powierzchnia pomieszczenia mieszkalnego w m² | Liczba miejsc do spania | Liczba osadzonych przydzielonych do pomieszczenia | Liczba umywalek i toalet |
| :--- | :--- | :--- | :--- | :--- | :--- |
| 10–15 lutego 2011 | Sekcja kwarantanny 50.2 | 24 | | 6–24 | 2 i 2 |
| 15 lutego – 30 maja 2011 | 17 | 219 | 109 | 100–108 | 8 i 10 |
| 30 maja 2011 – luty 2013 | 7 | | | | |

Rząd podał również, że wszystkie oddziały, w których przebywał skarżący, posiadały wystarczającą liczbę miejsc do spania dla wszystkich zatrzymanych, były wentylowane przez otwory w oknach i miały dostęp do wody zimnej zgodnie z obowiązującymi normami sanitarnymi. Oddziały były wyposażone w dziesięć do piętnastu czajników do gotowania wody oraz zbiorniki z wodą pitną. Wszystkie toalety miały indywidualne kabiny z drzwiami o wysokości półtora metra, otwierającymi się na zewnątrz. Przedłożyli fotografie umywalek i toalet. Skarżący przyznał, że miał indywidualne miejsce do spania. Jednakże podkreślił, że warunki, w których musiał żyć, były ciasne. Wskazał dalej, że oddziały nie miały dostępu do światła naturalnego lub miały słabe oświetlenie sztuczne, że wentylacja nie działała i że powietrze było wilgotne. Jedzenie, które mu podawano, nie było zgodne ze specjalną dietą przepisaną mu przez lekarza. Ponadto osadzeni z gruźlicą mieszkali w tym samym pomieszczeniu mieszkalnym. Były tylko trzy toalety (w oddziałach 17 i 7), nie miały one drzwi i skarżący nie miał prywatności podczas ich używania. Były one zatkane przez większość czasu z powodu liczby osób z nich korzystających. Więźniom przysługiwał tylko jeden prysznic w tygodniu. Skarżący nie miał dostępu do wody pitnej, a tylko jedna z czterech umywalek działała. Były tylko dwa czajniki do gotowania wody, a prąd był wyłączany w ciągu dnia, w związku z czym nie było możliwe przygotowanie gorącej wody. Skarżący podał również, że budynki, w których znajdowały się jego oddziały, były w stanie zagrażającym bezpieczeństwu oraz że dach i ściany mogły się w każdej chwili zawalić z powodu braku napraw. Wreszcie skarżący przedłożył pisemne oświadczenia czterech współosadzonych, którzy potwierdzili jego relację o warunkach zatrzymania w IK-8 w Nowosybirsku.


Skarżący, urodzony w 1992 r., przebywał w areszcie w więzieniu w Gaziantep w chwili wniesienia skargi. 26 grudnia 2011 r. Sąd Rejonowy w Mersin postanowił ograniczyć dostęp do akt sprawy dotyczącej toczącego się śledztwa przeciwko organizacji terrorystycznej. 29 grudnia 2011 r. Skarżący został aresztowany pod zarzutem członkostwa w organizacji terrorystycznej i jej propagowania. Tego samego dnia w Wydziale do Walki z Terroryzmem Dyrekcji Bezpieczeństwa w Mersin, w obecności jego adwokata, złożono wyjaśnienia Skarżącego. Głównie przesłuchiwano go w sprawie kilku nagrań rozmów telefonicznych, a także zarzutów dotyczących podpalania pojazdów i rzucania koktajlami Mołotowa. Szczegółowo przesłuchano go w sprawie podsłuchiwanych rozmów telefonicznych. Policja odczytała transkrypcje rozmów telefonicznych i poprosiła Skarżącego o odniesienie się do nich. Zadawano mu również pytania dotyczące obciążających zeznań jednego ze współoskarżonych. Skarżący skorzystał z prawa do milczenia. 30 grudnia 2011 r. Sąd Rejonowy w Mersin zarządził tymczasowe aresztowanie Skarżącego. 16 marca 2012 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł zażalenie na decyzję o aresztowaniu Skarżącego oraz domagał się jego zwolnienia. Wniósła również o uchylenie ograniczenia dostępu do akt śledztwa. 19 marca 2012 r. Sąd Rejonowy w Mersin oddalił zażalenie bez przeprowadzenia rozprawy. Pełnomocnik Skarżącego wniósł kolejne zażalenie na tę decyzję. 26 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w Mersin oddalił zażalenie na podstawie akt sprawy, bez przeprowadzenia rozprawy. 20 kwietnia 2012 r. Sąd Rejonowy w Mersin z urzędu ocenił tymczasowe aresztowanie Skarżącego na podstawie akt sprawy i postanowił je przedłużyć. 10 września 2012 r. prokurator w Adanie wniósł akt oskarżenia przeciwko Skarżącemu, oskarżając go głównie o członkostwo w organizacji terrorystycznej, propagowanie jej, nielegalne posiadanie materiałów wybuchowych, niszczenie mienia oraz udział w nielegalnej uzbrojonej demonstracji. 1 października 2012 r. Sąd Okręgowy w Adanie przyjął akt oskarżenia. Tego samego dnia uchylono ograniczenie dostępu do akt śledztwa. Zgodnie z najnowszymi informacjami zawartymi w aktach sprawy, postępowanie przeciwko Skarżącemu wciąż toczy się przed sądem okręgowym.


Skarżąca urodziła się w 1960 roku i mieszka w Budapeszcie. Skarżąca została przeniesiona na emeryturę z powodu niezdolności do pracy i otrzymywała rentę z tytułu niezdolności do pracy od 1 listopada 2006 r., która wynosiła 91 363 forintów (HUF) (około 305 euro (EUR)) miesięcznie. Uprawnienie opierało się na prawomocnym orzeczeniu Sądu Najwyższego. W danym czasie komisja lekarska oceniła jej stan zdrowia na 46 procent. Metodologia oceny niezdolności do pracy uległa zmianie od 1 stycznia 2008 r. Ustawa nr CXCI z 2011 r. o świadczeniach przyznawanych osobom o zmniejszonej zdolności do pracy została uchwalona 29 grudnia 2011 r. i weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Wprowadziła ona nowy system zasiłków, a beneficjenci starego systemu zostali zaproszeni do ponownego ubiegania się o nie na nowych zasadach. Skarżąca złożyła nowy wniosek o zasiłek z tytułu niezdolności do pracy na mocy nowej ustawy.

Do czasu rozpatrzenia jej nowego wniosku nadal otrzymywała miesięczny zasiłek z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 89 925 HUF (około 300 EUR) na podstawie faktu, że w dniu wejścia w życie nowej ustawy otrzymywała świadczenie z tytułu niezdolności do pracy. 29 czerwca 2012 r. Krajowy Urząd Rehabilitacji i Spraw Socjalnych ocenił stan zdrowia skarżącej na 59 procent. Na podstawie tej oceny została zakwalifikowana jako osoba nadająca się do rehabilitacji. Jednakże, ze względu na inne okoliczności dotyczące skarżącej, nie zalecono jej rehabilitacji. Zgodnie z odpowiednimi przepisami, zasiłek rehabilitacyjny skarżącej został ustalony na poziomie 45 procent minimalnego wynagrodzenia, tj. w wysokości 41 850 HUF (około 140 EUR), decyzją Budapeszteńskiego Urzędu Rządowego (Dyrekcji Ubezpieczeń Emerytalnych) z dnia 19 września 2012 r., obowiązującą od 1 grudnia 2012 r. Skarżąca odwołała się. Medyczna ocena przeprowadzona w toku postępowania administracyjnego drugiej instancji wykazała, że stan zdrowia skarżącej wynosi 58 procent. Potwierdzono, że nie zaleca się jej rehabilitacji. Ponieważ niewielka różnica w wynikach nie zmieniła sposobu obliczania zasiłku, Krajowy Urząd Rehabilitacji i Spraw Socjalnych utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji w dniu 17 stycznia 2013 r. Skarżąca wniosła o kontrolę sądową. 23 lutego 2016 r. Sąd Administracyjny i Pracy w Budapeszcie oddalił jej powództwo. Po uzyskaniu nowych ocen lekarskich i opinii krajowego organu medycyny sądowej, sąd uznał, że stan zdrowia skarżącej wynosi 54 procent (jej schorzenia układu ruchowego, trawiennego i endokrynologicznego zostały obliczone łącznie zgodnie z metodą określoną w załączniku nr 1 do rozporządzenia nr 7/2012 (II. 14.) NEFMI).

Ponownie niewielka różnica w wynikach nie miała wpływu na obliczenie zasiłku. Sąd utrzymał w mocy decyzje administracyjne. 12 września 2016 r. Kúria oddaliła skargę kasacyjną skarżącej. Zauważyła w szczególności, że sądy niższej instancji uznały, że stan zdrowia skarżącej (dla celów stosowania przepisów o świadczeniach z tytułu niezdolności do pracy) poprawił się oraz że skarżąca kwestionowała to ustalenie. Wskazała, że taka poprawa nie musi koniecznie odpowiadać rzeczywistemu wyleczeniu z choroby, ale może również wynikać ze zmiany lub bardziej ścisłego stosowania odpowiednich przepisów dotyczących oceny lekarskiej. Skarżąca złożyła oświadczenie, że od sierpnia 2015 r. nie otrzymuje już żadnych świadczeń. Prawne lub faktyczne okoliczności leżące u podstaw tego stanu rzeczy nie są znane.