Skarżący urodzili się odpowiednio w 1974, 1984 i 1977 roku. Pierwszy i trzeci skarżący mieszkają w Moskwie, a drugi skarżący mieszka w Griazach, w obwodzie lipieckim. Skarżący są aktywistami na rzecz praw gejów. Zostali uznani za winnych popełnienia wykroczenia administracyjnego polegającego na „działaniach publicznych mających na celu propagowanie homoseksualizmu wśród nieletnich” (публичные действия, направленные на пропаганду гомосексуализма среди несовершеннолетних). 3 kwietnia 2006 r. Duma Obwodu Riazańskiego przyjęła ustawę o ochronie moralności dzieci w obwodzie riazańskim, która zabraniała działań publicznych mających na celu propagowanie homoseksualizmu wśród nieletnich. 4 grudnia 2008 r. Duma Obwodu Riazańskiego przyjęła ustawę o wykroczeniach administracyjnych, która wprowadziła odpowiedzialność administracyjną za działania publiczne mające na celu propagowanie homoseksualizmu wśród nieletnich. 30 marca 2009 r. pierwszy skarżący zorganizował demonstrację statyczną („pikietowanie”, пикетирование) przed szkołą średnią w Riazaniu, trzymając dwa transparenty z napisami „Homoseksualizm jest normalny” i „Jestem dumny ze swojej homoseksualności”. Został oskarżony o popełnienie wykroczenia administracyjnego za ten czyn. 6 kwietnia 2009 r. Sędzia Pokoju Okręgu nr 18 Rejonu Oktiabrskiego w Riazaniu uznał pierwszego skarżącego za winnego naruszenia art. 3.10 ustawy o wykroczeniach administracyjnych w obwodzie riazańskim. Został zobowiązany do zapłaty grzywny w wysokości 1500 rubli rosyjskich (RUB, co odpowiadało około 34 euro (EUR)). 14 maja 2009 r. Sąd Rejonowy w Riazaniu (Rejon Oktiabrski) oddalił odwołanie pierwszego skarżącego. 30 września 2011 r. Zgromadzenie Deputowanych Obwodu Archangielskiego uchwaliło poprawki do ustawy o szczególnych środkach ochrony moralności i zdrowia dzieci w obwodzie archangielskim. Zmieniona ustawa zabraniała działań publicznych mających na celu propagowanie homoseksualizmu wśród nieletnich. 21 listopada 2011 r. Zgromadzenie Deputowanych Obwodu Archangielskiego uchwaliło poprawki do regionalnej ustawy o wykroczeniach administracyjnych. Poprawki wprowadziły odpowiedzialność administracyjną za działania publiczne mające na celu propagowanie homoseksualizmu wśród nieletnich. 11 stycznia 2012 r. drugi i trzeci skarżący zorganizowali demonstrację statyczną przed biblioteką dziecięcą w Archangielsku. Drugi skarżący trzymał transparent z napisem „Rosja ma najwyższy na świecie wskaźnik samobójstw wśród nastolatków. Ta liczba obejmuje duży odsetek homoseksualistów. Podejmują ten krok z powodu braku informacji o swojej naturze. Deputowani to zabójcy dzieci. Homoseksualizm jest dobry!”. Trzeci skarżący trzymał transparent z napisem „Dzieci mają prawo wiedzieć. Wielcy ludzie są czasem gejami; geje również stają się wielkimi. Homoseksualizm jest naturalny i normalny”; transparent wymieniał dalej nazwiska sławnych osób, które przyczyniły się do dziedzictwa kulturowego Rosji i uważane były za gejów. Obaj skarżący zostali aresztowani i odprowadzeni na komisariat policji, gdzie sporządzono protokoły o popełnieniu wykroczenia administracyjnego. 3 lutego 2012 r. Sędzia Pokoju Okręgu nr 6 Rejonu Oktiabrskiego w Archangielsku uznał drugiego i trzeciego skarżącego za winnych naruszenia art. 2.13 § 1 ustawy o wykroczeniach administracyjnych w obwodzie archangielskim. Drugi skarżący został zobowiązany do zapłaty grzywny w wysokości 1800 RUB (około 45 EUR), a trzeci skarżący został ukarany grzywną w wysokości 2000 RUB (około 50 EUR). 22 marca 2012 r. Sąd Rejonowy w Archangielsku (Rejon Oktiabrski) oddalił odwołania obu skarżących. 7 marca 2012 r. Zgromadzenie Ustawodawcze w Petersburgu uchwaliło poprawki do ustawy o wykroczeniach administracyjnych w Petersburgu. Poprawki wprowadziły odpowiedzialność administracyjną za działania publiczne mające na celu propagowanie homoseksualizmu, biseksualizmu i/lub transseksualizmu wśród nieletnich; ta sama ustawa wprowadziła odpowiedzialność administracyjną za propagowanie pedofilii. 12 kwietnia 2012 r. trzeci skarżący zorganizował demonstrację przed Administracją Miasta Sankt Petersburg, trzymając transparent z popularnym cytatem słynnej radzieckiej aktorki Fainy Raniewskiej: „Homoseksualizm to nie zboczenie. Zboczenie to hokej na trawie i balet na lodzie”. Został aresztowany przez policję i odprowadzony na komisariat, gdzie sporządzono protokół o popełnieniu wykroczenia administracyjnego. 5 maja 2012 r. Sędzia Pokoju Okręgu nr 208 w Petersburgu uznał trzeciego skarżącego za winnego naruszenia art. 7.1 ustawy o wykroczeniach administracyjnych w Petersburgu. Musiał zapłacić grzywnę w wysokości 5000 RUB (około 130 EUR). 6 czerwca 2012 r. Sąd Rejonowy Smoleński w Petersburgu oddalił odwołanie skarżącego. W nieokreślonym dniu pierwszy i trzeci skarżący wszczęli postępowanie przed Sądem Konstytucyjnym Federacji Rosyjskiej. Zakwestionowali zgodność art. 4 ustawy o ochronie moralności i zdrowia dzieci w obwodzie riazańskim z przepisami Konstytucji, w szczególności z zasadą równego traktowania i wolnością wyrażania opinii zagwarantowaną w art. 19 i 29 Konstytucji, a także z przepisami art. 55 § 3, określającymi warunki, pod jakimi prawa i wolności zagwarantowane konstytucyjnie mogą być ograniczone. 19 stycznia 2010 r. Sąd Konstytucyjny uznał skargę za niedopuszczalną z następujących powodów:
„Art. 14 § 1 ustawy federalnej wyraźnie określa odpowiedzialność organów państwowych Federacji Rosyjskiej za podejmowanie środków ochrony dzieci przed informacjami, propagandą i aktywizmem, które są szkodliwe dla ich zdrowia oraz rozwoju moralnego i duchowego.
...
Ustawy obwodu riazańskiego „O ochronie moralności dzieci w obwodzie riazańskim” i „O wykroczeniach administracyjnych” nie zaostrzają żadnych środków, które zabraniają homoseksualizmu lub przewidują jego oficjalne potępienie; nie zawierają one oznak dyskryminacji, a w ich zamiarze nie ma wskazówek na nadmierne działania organów państwowych. Wynika z tego, że przepisy kwestionowane przez apelantów nie mogą być uznane za nieproporcjonalnie ograniczające wolność słowa.” W nieokreślonym dniu trzeci skarżący wszczął postępowanie przed Sądem Konstytucyjnym Federacji Rosyjskiej. Zakwestionował zgodność art. 7 ustawy o wykroczeniach administracyjnych w Petersburgu z Konstytucją. 24 października 2013 r. Sąd Konstytucyjny uznał skargę za niedopuszczalną z następujących powodów:
„... Wynika z tego, że dany zakaz, wynikający z faktu, że taka propaganda jest w stanie wyrządzić szkodę nieletnim ze względu na specyficzne dla wieku cechy ich rozwoju intelektualnego i psychicznego, nie może być uznany za zezwalający na ograniczenie praw i wolności obywateli wyłącznie na podstawie orientacji seksualnej.
...
Nie wyklucza to jednak potrzeby zdefiniowania – na podstawie wyważenia konkurencyjnych wartości konstytucyjnych – granic skutecznego wykonywania przez dane osoby praw i wolności, aby nie naruszać praw i wolności innych osób.
...
Biorąc pod uwagę, że jest to związane z badaniem faktycznych okoliczności sprawy, ocena, czy działania apelanta w zakresie ukierunkowanego i niekontrolowanego rozpowszechniania powszechnie dostępnych informacji były zdolne do wyrządzenia szkody zdrowiu oraz rozwojowi moralnemu i duchowemu nieletnich, w tym do stworzenia zniekształconego wrażenia co do społecznej równoważności tradycyjnych i nietradycyjnych związków małżeńskich, nie należy do kompetencji Sądu Konstytucyjnego Federacji Rosyjskiej; tak samo nie należy do nich weryfikacja legalności i ważności orzeczeń sądowych wydanych w sprawie apelanta.” 29 czerwca 2013 r. Kodeks wykroczeń administracyjnych Federacji Rosyjskiej został zmieniony poprzez wprowadzenie w art. 6.21 odpowiedzialności administracyjnej za propagowanie nietradycyjnych związków seksualnych wśród nieletnich. W nieokreślonym dniu trzeci skarżący i dwie inne osoby wszczęły postępowanie przed Sądem Konstytucyjnym Federacji Rosyjskiej. Zakwestionowały zgodność art. 6.21 Kodeksu wykroczeń administracyjnych z przepisami Konstytucji. 23 września 2014 r. Sąd Konstytucyjny rozpoznał skargę co do meritum i oddalił ją z następujących powodów:
„... Korzystanie przez obywateli z prawa do rozpowszechniania informacji dotyczących kwestii seksualnego samookreślenia jednostki nie powinno naruszać praw i wolności innych osób; przy regulowaniu tego prawa za pomocą ustawodawstwa konieczne jest zapewnienie równowagi między wartościami chronionymi przez Konstytucję. W konsekwencji, mając na uwadze wrażliwy charakter takich pytań, ponieważ należą one do sfery autonomii jednostki, i bez naruszania jej istoty, Państwo jest uprawnione do wprowadzenia, na podstawie wyżej wymienionych wymogów Konstytucji Federacji Rosyjskiej, szczegółowych ograniczeń działalności związanej z rozpowszechnianiem takich informacji, jeśli nabiera ona charakteru agresywnego [i] natarczywego i jest zdolna do wyrządzenia szkody prawom i prawnym interesom innych osób, przede wszystkim nieletnich, oraz jest obraźliwa w formie.

W zakresie, w jakim jedną z ról rodziny jest [zapewnienie] narodzin i wychowania dzieci, rozumienie małżeństwa jako związku kobiety i mężczyzny leży u podstaw ustawodawczego podejścia do rozwiązywania problemów demograficznych i społecznych w obszarze stosunków rodzinnych w Federacji Rosyjskiej...

Regulacja wolności słowa i wolności rozpowszechniania informacji nie zakłada tworzenia warunków, które ułatwiałyby powstawanie innych interpretacji rodziny jako instytucji oraz powiązanych z nią instytucji społecznych i prawnych, które różniłyby się od powszechnie akceptowanych interpretacji, ani społecznego zatwierdzenia ich jako równoważnych wartościowo...

Te cele również determinują potrzebę ochrony dziecka przed wpływem informacji, które mogą wyrządzić szkodę jego zdrowiu lub rozwojowi, w szczególności informacji, które są połączone z agresywnym narzucaniem określonych modeli zachowań seksualnych, prowadzącym do zniekształconych wyobrażeń o społecznie akceptowanych modelach stosunków rodzinnych, odpowiadających wartościom moralnym powszechnie akceptowanym w rosyjskim społeczeństwie, tak jak są one wyrażone w Konstytucji i ustawodawstwie.
...
Aby zapewnić zdrowy rozwój dziecka, Państwa są zobowiązane, w szczególności, do ochrony dziecka przed wszystkimi formami wyzysku seksualnego i zboczeń seksualnych.
...
Celem, jaki przyświecał ustawodawcy federalnemu przy ustanawianiu danej normy, była ochrona dzieci przed wpływem informacji, które mogłyby skierować ich w stronę nietradycyjnych związków seksualnych, upodobanie do których uniemożliwiłoby im budowanie relacji rodzinnych tak, jak są one tradycyjnie rozumiane w Rosji i wyrażone w Konstytucji Federacji Rosyjskiej. Sąd Konstytucyjny Federacji Rosyjskiej uznaje, że możliwy wpływ na przyszłe życie dziecka informacji w question, nawet gdy są one przekazywane w sposób uporczywy, nie został udowodniony poza wszelką wątpliwość. Niemniej jednak, oceniając konieczność wprowadzenia jednego lub drugiego ograniczenia, ustawodawca federalny jest uprawniony do stosowania kryteriów opartych na domniemaniu istnienia zagrożenia dla interesów dziecka, tym bardziej że wprowadzone przez niego ograniczenia dotyczą tylko tendencji danej informacji do kierowania się do osób z danej grupy wiekowej i dlatego nie mogą być uznane za wykluczające możliwość wykonywania konstytucyjnego prawa do wolności informacji w tym obszarze. ...
Zakaz działań publicznych w stosunku do nieletnich ma na celu zapobieganie coraz większemu skupianiu ich uwagi na kwestiach dotyczących stosunków seksualnych, które są zdolne, w niekorzystnych okolicznościach, do znacznego zniekształcenia rozumienia przez dziecko takich wartości konstytucyjnych jak rodzina, macierzyństwo, ojcostwo i dzieciństwo oraz niekorzystnego wpływania nie tylko na jego stan psychiczny i rozwój, ale także na jego adaptację społeczną. Fakt, że ten zakaz nie obejmuje sytuacji dotyczących propagowania niemoralnego zachowania w kontekście tradycyjnych związków seksualnych, które mogą również wymagać regulacji państwowej, w tym poprzez [istnienie] wykroczeń administracyjnych, nie stanowi podstawy do uznania, że dana norma jest niezgodna z Konstytucją Federacji Rosyjskiej z perspektywy naruszania zasad równości w zastosowaniu do ochrony wartości konstytucyjnych, które zapewniają nieprzerwane zastępowanie pokoleń ...
Narzucanie nieletnim zestawu wartości społecznych, które różnią się od tych powszechnie akceptowanych w rosyjskim społeczeństwie, i które nie są dzielone, a wręcz często postrzegane jako nieakceptowalne przez rodziców – którzy ponoszą główną odpowiedzialność za rozwój i wychowanie swoich dzieci i są zobowiązani do zapewnienia ich zdrowia oraz rozwoju fizycznego, psychicznego, duchowego i moralnego – ... może skutkować społecznym wyobcowaniem dziecka i uniemożliwić jego rozwój w ramach rodziny, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, że równość praw określona w Konstytucji, która zakłada również równość praw niezależnie od orientacji seksualnej, nie gwarantuje jeszcze, że osoby o innej orientacji seksualnej są faktycznie traktowane na równych prawach przez opinię publiczną; ta sytuacja może pociągać za sobą obiektywne trudności przy próbie uniknięcia negatywnych postaw poszczególnych członków społeczeństwa wobec tych osób w życiu codziennym. Dotyczy to również przypadków, w których sama informacja, której zakazuje się rozpowszechniania wśród nieletnich, może być zamierzona, z perspektywy rozpowszechniającego, do przezwyciężenia takich negatywnych postaw wobec osób o innej orientacji seksualnej...
Zakaz propagowania nietradycyjnych związków seksualnych nie wyklucza sam w sobie przedstawiania informacji w question w neutralnym (edukacyjnym, artystycznym, historycznym) kontekście. Takie przekazywanie informacji, jeśli jest pozbawione oznak propagandy, to jest, jeśli nie ma na celu tworzenia preferencji związanych z wyborem nietradycyjnych form tożsamości seksualnej i zapewnia zindywidualizowane podejście, biorąc pod uwagę specyficzne cechy rozwoju psychicznego i fizycznego dzieci w danej grupie wiekowej oraz naturę konkretnego wyjaśnianego zagadnienia, może być przeprowadzane przy pomocy ekspertów, takich jak nauczyciele, lekarze lub psycholodzy.
... nie oznacza negatywnej oceny przez Państwo nietradycyjnych związków seksualnych jako takich i nie ma na celu umniejszania honoru i godności obywateli zaangażowanych w takie relacje...
... nie może być uznane za zawierające oficjalne potępienie nietradycyjnych związków seksualnych, w szczególności homoseksualizmu, a tym bardziej ich zakaz...
... osoba [rozpowszechniająca informacje] musi rozumieć, że to, co jej się wydaje prostym przekazaniem informacji, może w konkretnej sytuacji przypominać aktywizm (propagandę), jeśli wykaże się, że celem było rozpowszechnianie (a zwłaszcza narzucanie) informacji o wyżej wymienionej treści. Równocześnie karalne jest tylko celowe popełnienie przez osobę odpowiednich działań publicznych, bezpośrednio ukierunkowanych na propagowanie nietradycyjnych stosunków seksualnych wśród nieletnich, lub celowe popełnienie tych działań przez osobę, która była w pełni świadoma, że wśród odbiorców informacji mogą znajdować się nieletni...”


Wnioskodawca jest obywatelem Erytrei i urodził się w 1990 roku. Wychowywał się w Erytrei i obecnie mieszka w Szwajcarii. Wnioskodawca wjechał do Szwajcarii nielegalnie 23 czerwca 2014 roku i złożył wniosek o azyl następnego dnia. Był przesłuchiwany osobiście trzykrotnie przez szwajcarskie władze odpowiedzialne za azyl i migrację (do 31 grudnia 2014 roku Bundesamt für Migration, przemianowane z dniem 1 stycznia 2015 roku na Staatssekretariat für Migration, SEM – dalej „Sekretariat Stanu ds. Migracji”). Podczas wszystkich trzech przesłuchań obecny był tłumacz, a protokół został przetłumaczony dla wnioskodawcy przed jego podpisaniem. Pierwsze przesłuchanie było wywiadem zwięzłym w Centrum Recepcyjnym i Proceduralnym (Empfangs- und Verfahrenszentrum) w Kreuzlingen 1 lipca 2014 roku. Wnioskodawca zeznał, że nie pozwolono mu kontynuować nauki w szkole po ósmej klasie, ponieważ nie zdał egzaminów wstępnych do szkoły średniej, i został powołany do służby wojskowej, której próbował uniknąć. Gdy stawił się do służby, próbował uciec, ale został schwytany. Oświadczył, że został pobity, a następnie uwięziony w Wi’a w warunkach bardzo złej higieny. Nie potrafił przypomnieć sobie dokładnych dat uwięzienia, ale oświadczył, że był więziony od czerwca 2012 roku do września 2013 roku. Udało mu się uciec z więzienia jednej nocy, gdy strażnicy spali. Po pozostaniu w Erytrei przez jeszcze jeden tydzień, opuścił kraj pieszo 3 października 2013 roku, przekraczając granicę w Mereb. Następnego dnia został zatrzymany przez etiopskich żołnierzy. Aby potwierdzić swoje zeznania, wnioskodawca złożył kopie swojej legitymacji szkolnej i karty pokazującej, że jest diakonem kościelnym, a także oryginał karty używanej do dystrybucji żywności we Włoszech. Oświadczył, że w 2010 roku wydano mu dowód osobisty w Erytrei, ale musiał go oddać w Etiopii. Wnioskodawca dodał również, że jest żonaty i ma syna urodzonego w październiku 2012 roku.

Drugie, bardziej szczegółowe przesłuchanie odbyło się w biurze Sekretariatu Stanu ds. Migracji w Bernie 11 marca 2015 roku. Obecny był członek organizacji pozarządowej jako neutralny świadek, aby zagwarantować rzetelność przesłuchania. Miał możliwość dodania uwag na końcu protokołu z przesłuchania w przypadku, gdyby zauważył jakiekolwiek nieprawidłowości, ale nie zapisał żadnych takich obserwacji. Wnioskodawca ponownie zrelacjonował rzekome wydarzenia w Erytrei prowadzące do jego ucieczki. Tym razem oświadczył, że był więziony w Wi’a od marca do października 2013 roku po swojej próbie ucieczki z wojska. Gdy skonfrontowano go z rozbieżnością w porównaniu z jego poprzednimi zeznaniami w tej sprawie, oświadczył, że mógł popełnić błąd podczas pierwszego wywiadu. Gdy zapytano o warunki jego uwięzienia, wnioskodawca twierdził, że było bardzo brudno i bardzo gorąco oraz że był cały czas zamknięty. Poza pobiciami, których doznał z powodu próby ucieczki, nie było żadnych szczególnych incydentów. Nie przypominał sobie żadnych zasad, oprócz stałych godzin posiłków i wyprowadzania na zewnątrz rano i wieczorem w celu załatwienia potrzeb fizjologicznych. Gdy zapytano o szkolenie wojskowe, wnioskodawca twierdził, że przebywał tam przez bardzo krótki czas przed próbą ucieczki. Nie nauczył się obsługi broni. Nie potrafił podać ani nazwiska przełożonego, ani swojej jednostki, ani numeru wojskowego. Gdy pytano o wyjazd z Erytrei, wnioskodawca opisał wyjście pieszo z A. (wioski) około godziny 18:00, wraz z osobą mieszkającą w okolicy, która znała teren. Szli w stronę Mereb, ale zgubili drogę, ponieważ była noc. Byli bardzo przerażeni, a także głodni i spragnieni. Na ich drodze było dużo krzewów kolczastych i słyszeli wycenie hien. Nie byli pewni, czy dotarli na terytorium Etiopii, dopóki żołnierze mówiący po amharsku nie zatrzymali ich około godziny 3:00 w nocy. Gdy przesłuchujący poinformował go, że jego relacja dotycząca wyjazdu może nie zostać uznana za wiarygodną, co skutkowałoby wnioskiem, że wyjechał z kraju legalnie, wnioskodawca powiedział, że nie może podać więcej szczegółów o wyjeździe, ponieważ nie znał dobrze terenu i podążał za osobą, z którą uciekł. Wnioskodawca twierdził, że zawsze cieszył się dobrym zdrowiem. Aby potwierdzić swoje zeznania, wnioskodawca złożył oryginały aktu małżeństwa z 2010 roku i aktu chrztu syna z 2012 roku, a także zaświadczenie, że jest diakonem kościelnym. Twierdził, że te dokumenty zostały mu wysłane z Erytrei.

Wnioskodawca został przesłuchany po raz trzeci przez Sekretariat Stanu ds. Migracji 29 stycznia 2016 roku. Ponownie obecny był członek organizacji pozarządowej jako neutralny świadek, który nie zapisał żadnych obserwacji dotyczących nieprawidłowości. Przesłuchujący wyraźnie poinformował wnioskodawcę, że przesłuchanie ma miejsce, aby dać mu kolejną szansę na opisanie wyjazdu z Erytrei, i że zeznanie, jakiego dotychczas udzielił w tej sprawie, prawdopodobnie zostanie odrzucone jako niewiarygodne, co skutkowałoby wnioskiem, że wyjechał z kraju legalnie. Wnioskodawca odpowiedział, że spędził dwa dni w domu rodziców w A. po ucieczce z więzienia. Jego rodzina skontaktowała się z przemytnikiem ludzi z okolicy Mereb. On i przemytnik wyszli z A. pieszo około godziny 18:00. Gdy skonfrontowano go z jego poprzednim zeznaniem, że wyjechał z osobą z sąsiedztwa, wnioskodawca wyjaśnił, że osoba, z którą podróżował (przemytnik), pochodziła z sąsiedniej wioski. W nocy przemytnik powiedział mu, że przeprowadził wielu ludzi przez granicę, ale on i wnioskodawca szli już zbyt długo, co oznaczało, że musieli zgubić drogę. Pobłądzili i zorientowali się, że przekroczyli granicę dopiero wtedy, gdy zostali zatrzymani przez etiopskich żołnierzy około godziny 4:00 rano, którzy mówili do nich po amharsku.

8 marca 2016 roku Sekretariat Stanu ds. Migracji odrzucił wniosek o azyl wnioskodawcy i zarządził jego wyjazd ze Szwajcarii. Uznał, że jego relacja nie jest wiarygodna, i stwierdził, że wobec nieudowodnienia lub wiarygodnego wykazania statusu uchodźcy zgodnie z art. 7 Ustawy o azylu, wnioskodawca nie jest uchodźcą w rozumieniu art. 3 Ustawy o azylu. Sekretariat Stanu ds. Migracji zwrócił uwagę, że wnioskodawca zeznał podczas pierwszego przesłuchania, że był przetrzymywany przez okres jednego roku i trzech miesięcy, od czerwca 2012 roku do września 2013 roku, podczas gdy podczas drugiego przesłuchania powiedział, że był przetrzymywany przez siedem miesięcy, od marca do października 2013 roku. Dodał, że wnioskodawca wielokrotnie sprzeczał się sam ze sobą podczas drugiego przesłuchania w odniesieniu do rozpoczęcia szkolenia wojskowego i końca szkoły. Ponadto jego relacja dotycząca czasu spędzonego w więzieniu i ucieczki z więzienia była mało konkretna, i nie mógł podać szczegółów dotyczących tego, czego nauczył się podczas szkolenia wojskowego. Sekretariat Stanu ds. Migracji stwierdził również, że przedstawienia wnioskodawcy dotyczące jego nielegalnego wyjazdu z Erytrei nie były wiarygodne. Mimo wielokrotnego proszenia o szczegółowe opisanie wyjazdu lub konkretnych wydarzeń z tym związanych, zeznanie wnioskodawcy w tej sprawie było powierzchowne i ograniczone do ogólnych zwrotów. Sekretariat Stanu ds. Migracji argumentował, że w szczególności w odniesieniu do godzin, w których wnioskodawca i przemytnik zgubili drogę, można było słusznie oczekiwać, że wnioskodawca przedstawi uzasadnioną relację, czego nie uczynił. Nie przedstawił również spójnej relacji w tej sprawie. Co więcej, złożył sprzeczne zeznania co do tego, jak długo przebywał w domu między ucieczką z więzienia a wyjazdem z kraju.

14 kwietnia 2016 roku wnioskodawca wniósł odwołanie od tej decyzji do Federalnego Sądu Administracyjnego. Złożył wyjaśnienie, że władze początkowo powstrzymały się od powołania go do wojska z powodu jego roli diakona – fakt, że był diakonem, nie był kwestionowany przez urząd ds. azylu. Powołał się na raport Europejskiego Biura Wsparcia w zakresie Azylu (EASO), który stwierdzał, że odpowiednie władze czasami odraczały powołanie duchownych, dopóki zmiana praktyki w 2010 roku nie doprowadziła do bardziej rygorystycznego podejścia (patrz poniższy paragraf 49). Wnioskodawca złożył wyjaśnienie, że musiał odbyć szkolenie wojskowe w Wi’a, miejscu do którego, zgodnie z raportem Departamentu Stanu USA (patrz paragraf 51), byli zazwyczaj przydzielani uczniowie ze słabymi wynikami. Krótko po zgłoszeniu się do służby próbował uciec. Został schwytany i w rezultacie zatrzymany w marcu 2013 roku. Udało mu się uciec z aresztu we wrześniu 2013 roku po siedmiu miesiącach. Obawiając się, że zostanie ponownie zatrzymany lub zmuszony do pełnienia służby wojskowej, na początku października 2013 roku zdecydował się nielegalnie opuścić kraj. Jego rodzina zorganizowała przemytnika. Uciekli w nocy i podczas próby przekroczenia granicy w Mereb zgubili drogę. Zostali zatrzymani przez etiopskich żołnierzy wczesnym rankiem 4 października 2013 roku i przewiezieni do Endabaguna. Tydzień później zostali przeniesieni do obozu dla uchodźców Hitsas. W odniesieniu do rzekomych rozbieżności dotyczących jego edukacji, wnioskodawca złożył wyjaśnienie, że miał trudności z datami dotyczącymi czasu trwania nauki szkolnej i swojego wieku, gdy rozpoczął i skończył szkołę, ale podkreślił, że konsekwentnie oświadczał, że opuścił szkołę po ósmej klasie, nie zdając egzaminów umożliwiających przejście do szkoły średniej, i powołał się na raport EASO dotyczący egzaminu państwowego na koniec ósmej klasy (patrz poniższy paragraf 49). Ponadto, podczas przesłuchania sprostował się w odniesieniu do rozpoczęcia szkolenia wojskowego. Co więcej, było zrozumiałe, że nie mógł podać szczegółowego opisu rzeczy, których nauczył się podczas tego szkolenia, biorąc pod uwagę, że próbował uciec niemal natychmiast po zgłoszeniu się do służby. Wnioskodawca twierdził, że rozbieżności między jego zeznaniami w pierwszym i drugim przesłuchaniu dotyczącymi czasu trwania uwięzienia wynikały z jego niskiego poziomu wykształcenia. Podkreślił, że jego zeznania dotyczące czasu zakończenia uwięzienia, września 2013 roku, były spójne. W odniesieniu do warunków uwięzienia argumentował, że relacja, jakiej udzielił władzom azylowym, bardzo odzwierciedlała jego osobiste doświadczenia: oświadczył, że więzienie było brudne, że było bardzo gorąco, że więźniowie mieli wszy, że były stałe godziny posiłków i że był wyprowadzany na zewnątrz rano i wieczorem w celu załatwienia potrzeb fizjologicznych. W świetle tego monotonnego wzorca, błąd, jeśli w ogóle miał miejsce, leżał po stronie przesłuchującego, który prosił o opis konkretnych wydarzeń. W tym zakresie wnioskodawca argumentował, że jego relacja, że został pobity kijem i kopany, gdy leżał na ziemi przed wszystkimi jako kara, dotyczyła konkretnego osobistego wydarzenia. Podkreślił, że przesłuchujący nie pytał go o blizny, które – jak twierdził – były wynikiem tego incydentu, ani o konkretne wydarzenia związane z jego ucieczką z więzienia, wskazując, że to ostatnie zagadnienie zostało poruszone przez przedstawiciela organizacji pozarządowej obecnego jako neutralny świadek podczas drugiego przesłuchania. Co do czasu między ucieczką z więzienia a wyjazdem z Erytrei, wnioskodawca argumentował, że jego pierwsze zeznanie, że wyjechał z Erytrei tydzień po ucieczce z więzienia, i drugie zeznanie, że spędził dwa dni w domu rodziców w A. w tym czasie, nie były sprzeczne. W odniesieniu do okoliczności jego wyjazdu z Erytrei podkreślił, że jego relacja była spójna, jeśli chodzi o czas, kiedy on i przemytnik opuścili wioskę i kiedy zostali zatrzymani przez etiopskich żołnierzy. Było tylko logiczne, że nie mógł składać szczegółowych zeznań o terenie, ponieważ nie miał wiedzy o tym terenie i uciekał w nocy. Jego najbardziej wyraźne wspomnienie dotyczyło strachu, którego doświadczył, gdy zgubili drogę. Mógł również przypomnieć sobie dokładne słowa w języku amharskim, których użyli etiopscy żołnierze, gdy ich zatrzymali. Jego relacja, która kręciła się wokół uczucia pragnienia, głodu i strachu, i która wspominała o wielu krzewach kolczastych na ich drodze i wyciu hien, odpowiadała jego młodym wiekowi i niskiemu poziomowi wykształcenia. Co więcej, Sekretariat Stanu ds. Migracji błędnie stwierdził, że istniała sprzeczność w jego zeznaniach dotyczących reakcji przemytnika, gdy zgubili drogę. Na koniec wnioskodawca złożył wyjaśnienie, że nie należy do żadnej z grup ludzi, którzy mogliby ewentualnie uzyskać wizę na wyjazd z Erytrei. Powołując się na list od UNHCR – którego oryginał przedstawił – stwierdzający, że został zarejestrowany w obozie dla uchodźców Hitsas w Etiopii 8 listopada 2013 roku, oraz na fakt, że przekraczanie granicy w celu wjazdu do Etiopii lądem było zawsze nielegalne (patrz poniższy paragraf 49), argumentował, że udowodnił swój nielegalny wyjazd z Erytrei. Wnioskiem, wnioskodawca argumentował, że jest uchodźcą w rozumieniu art. 3 Ustawy o azylu, ze względu na obawę przed złym traktowaniem za dezercję ze służby wojskowej. Ewentualnie twierdził, że kwalifikuje się do tymczasowego przyjęcia z powodu „subiektywnych przyczyn poucieczkowych” (określonych w art. 54 Ustawy o azylu), w szczególności jego nielegalnego wyjazdu z Erytrei i wniosku o azyl w Szwajcarii. Ponadto, ewentualnie twierdził, że jego deportacja do Erytrei nie jest ani dozwolona w świetle art. 3 Konwencji, ani rozsądna, co uprawnia go do tymczasowego przyjęcia do Szwajcarii.

9 maja 2016 roku Federalny Sąd Administracyjny odrzucił odwołanie wnioskodawcy, stwierdzając, że nie udało mu się wiarygodnie wykazać jego roszczenia azylowego. Zauważył, że nie było widoczne, dlaczego wiek wnioskodawcy – miał 24 lata w czasie przesłuchań – ani poziom wykształcenia powinny prowadzić do innych wniosków co do wiarygodności jego relacji, i uznał, że jego dwa zeznania dotyczące końca szkoły, albo w 2005/2006, albo w 2007/2008 roku, nie dało się pogodzić ze sobą ani z jego legitymacją studencką, która wskazywała, że był uczniem w 2010 roku. Sąd uznał również, że zeznania wnioskodawcy dotyczące czasu i treści szkolenia wojskowego były mało konkretne. Skomentował, że nawet jeśli wnioskodawca opuścił wojsko krótko po zgłoszeniu się do służby, można było oczekiwać, że przedstawi szczegółowy i konkretny opis tego, biorąc pod uwagę, że musiał tylko mówić o czymś, czego doświadczył osobiście. Uznając czas trwania i daty uwięzienia wnioskodawcy za kluczowe elementy jego roszczenia azylowego, sąd zauważył, że rozbieżność o osiem miesięcy w zakresie czasu trwania oraz różne daty podane podczas pierwszych dwóch przesłuchań w odniesieniu do końca uwięzienia stanowiły fundamentalne sprzeczności, których nie można rozwiązać poprzez jego odwołania się do warunków złej higieny i wyprowadzania na zewnątrz dwa razy dziennie w celu załatwienia potrzeb fizjologicznych. Powołując się na swój wyrok w wcześniejszej sprawie dotyczącej Erytrei, sąd powtórzył, że jedynym sposobem na legalne wyjście z Erytrei był ważny paszport i dodatkowa wiza wyjazdowa, a praktyka dotycząca wydawania wizy wyjazdowej była bardzo restrykcyjna. Były wydawane nielicznym osobom uznawanym za lojalne, w zamian za zapłatę znaczących sum. Zasadniczo dzieci w wieku 11 lat i więcej, mężczyźni poniżej 54 roku życia i kobiety poniżej 47 roku życia nie otrzymywały wiz wyjazdowych. Osoby próbujące opuścić kraj bez zezwolenia ryzykowały życiem, ponieważ strażnicy graniczni mieli rozkaz zapobiegania próbom ucieczki poprzez celowane strzały (polityka „strzelania na wylot”), oprócz nakładania kar przewidzianych prawem. Rząd Erytrei postrzegał nielegalne wyjścia jako oznakę opozycji politycznej i próbował opanować zarówno zmniejszenie gotowości obronnej, jak i masową egzodusję poprzez drakońskie środki. Federalny Sąd Administracyjny zauważył, że stwierdzenie, że wnioskodawca zataił prawdziwe okoliczności swojego wyjazdu, nie wystarcza samo w sobie do wniosku, że wyjechał z kraju legalnie. Jednak ciężar dowodu nie przeniósł się na władze, a wnioskodawca był zobowiązany do przedstawienia uzasadnionej i spójnej relacji dotyczącej przyczyn i okoliczności jego wyjazdu. Biorąc pod uwagę, że jego relacja złożona na pierwszej instancji nie była wiarygodna, co również budziło wątpliwości co do jego ogólnej wiarygodności, i że nie podał zrozumiałych wyjaśnień w swoich pismach odwoławczych, sąd stwierdził, że wnioskodawcy nie udało się wiarygodnie wykazać, że wyjechał z Erytrei nielegalnie. Federalny Sąd Administracyjny dodał, że wnioskodawca nie może powoływać się na list od UNHCR stwierdzający, że został zarejestrowany w obozie dla uchodźców Hitsas w listopadzie 2013 roku, ponieważ warunki w etiopskich obozach dla uchodźców były chaotyczne i w przypadku osób pochodzenia erytrejskiego nie było kompleksowej oceny, czy w momencie rejestracji w tych obozach spotkało ich prześladowanie. Było to poparte brzmieniem rejestracji, z której wynikało, że stanowiła ona uznanie *prima facie*, że wnioskodawca jest uchodźcą w mandacie UNHCR. Ponadto sąd stwierdził, że deportacja wnioskodawcy była możliwa, dozwolona i rozsądna w rozumieniu art. 83 ust. 1-4 Ustawy o cudzoziemcach. W szczególności wnioskodawca był młodym mężczyzną w dobrym zdrowiu, który miał sieć wsparcia w swoim rodzinnym mieście, w szczególności żonę i ich syna, którzy mieszkali w tym samym domu co jego rodzice. 19 maja 2016 roku Sekretariat Stanu ds. Migracji wyznaczył termin dobrowolnego wyjazdu dla wnioskodawcy, który upłynął 17 lipca 2016 roku.


Skarżący urodził się w 1970 roku i mieszka w Hafnarfjörður. W czasie istotnym dla sprawy skarżący pracował jako dziennikarz w redakcji Islądzkiego Narodowego Nadawcy Publicznego (dalej „RÚV”). RÚV jest niezależnym nadawcą publicznym, obejmującym telewizję, radio i usługi online. RÚV nadaje programy informacyjne w telewizji każdego wieczoru o godzinie 19:00, trwające około 40 minut. Podczas programów informacyjnych szereg materiałów informacyjnych jest najpierw wprowadzanych przez prezentera w studiu, a następnie każdy materiał jest prezentowany przez różnych reporterów, czy to w zakresie bieżących wydarzeń, wywiadów na żywo lub zarejestrowanych wcześniej, czy treści publicystycznych. 24 maja, 28 maja i 6 grudnia 2010 r. RÚV nadał materiały informacyjne, przygotowane i przedstawione przez skarżącego, w swoim programie informacyjnym o godzinie 19:00. Przedmiotem wszystkich trzech materiałów informacyjnych była transakcja kredytowa o wartości 3 000 000 000 islandzkich koron (ISK; około 19 736 842 EUR przy kursie wymiany obowiązującym w grudniu 2010 r.) pomiędzy islandzką spółką Y a spółką typu „shelf company” w Panamie, która została w całości umorzona. Materiały informacyjne były wprowadzane przez prezentera, a następnie odtwarzany był klip filmowy pokazujący obrazy związane z tematem materiału, podczas gdy skarżący prowadził komentarz. W wieczorowych wiadomościach 24 maja 2010 r. prezenter wprowadził materiały, stwierdzając, że władze badają, czy 3 mld ISK wróciło do Islandii, i że istnieje podejrzenie, iż B, właściciel spółki Y, zwrócił pieniądze swoim partnerom biznesowym. W klipie filmowym skarżący stwierdził, że islandzkie władze wierzą, że znalazły ślad pieniędzy i uważają, że pieniądze trafiły z powrotem do Islandii, niekoniecznie do kieszeni B, ale do kieszeni jego partnerów biznesowych. Następnie skarżący spekulował, kim mogą być partnerzy biznesowi, a pokazano zdjęcia, między innymi A, znanego islandzkiego przedsiębiorcy. Na koniec skarżący stwierdził, że odpowiedź na pytanie, gdzie trafiły pieniądze, zostanie udzielona po zakończeniu śledztwa przez władze. W wieczorowych wiadomościach 28 maja 2010 r. prezenter wprowadził materiały, stwierdzając, że władze badają, czy B, A oraz C, inwestor w Islandii, wspólnie zaplanowali transakcję biznesową, w której 3 mld ISK wydawało się zniknąć w Panamie. Ponadto prezenter stwierdził, że dokumenty z 2007 roku i lat późniejszych potwierdzają to podejrzenie i wskazują, że pieniądze trafiły z powrotem do kieszeni tej samej grupy. W klipie filmowym skarżący stwierdził, że władze wierzą, że znalazły ślad pieniędzy, jak wcześniej informowano, i że są w posiadaniu dokumentów wskazujących, że A, B i C zaplanowali transakcję panamską z góry, aby wysłać pieniądze do Panamy, a następnie z powrotem do własnych kieszeni, okrężną drogą. Na ekranie pokazano zdjęcia A, B i C z napisem „w trakcie śledztwa” pod każdym zdjęciem. W wieczorowych wiadomościach 6 grudnia 2010 r. prezenter wprowadził materiał informacyjny. W klipie filmowym skarżący stwierdził, że wiosną 2007 r. spółka Y pożyczyła 3 mld ISK spółce w Panamie. Środki zostały przelane do Panamy 24 kwietnia 2007 r., a sześć dni później, 30 kwietnia 2007 r., przygotowano umowę pożyczki. Tego samego dnia pożyczka została w całości umorzona z kont spółki Y. Ponadto skarżący stwierdził, że B złożył oświadczenie twierdzące, że w pożyczce nie ma nic podejrzanego. Na koniec skarżący stwierdził: „Islandzkie władze również poszukiwały środków, jak wcześniej informowaliśmy, i wierzą, że znalazły ślad pieniędzy, ponieważ posiadają dokumenty wskazujące, że [B], [A] i [C] zorganizowali transakcję panamską z góry. Oznacza to, że wysłali pieniądze do Panamy, a później pieniądze trafiły z powrotem, przez kilka objazdów, do kieszeni tej trójki”. Pokazano zdjęcia A, B i C nad mapą świata, pokazano stos pieniędzy dzielący się na trzy części w Panamie, a następnie każda część była wizualnie przenoszona do zdjęć mężczyzn. Tego samego dnia na stronie internetowej RÚV opublikowano odpowiadający artykuł. Po nadaniu wiadomości A wydał oświadczenie dla prasy. Artykuł internetowy został zaktualizowany o to oświadczenie. 12 stycznia 2011 r. A wniósł powództwo o zniesławienie przeciwko skarżącemu do Sądu Rejonowego w Reykjanes i zażądał stwierdzenia nieważności słów „[A]” i „trójki” w powyższym oświadczeniu w materiale informacyjnym nadanym 6 grudnia 2010 r. Przed sądami krajowymi skarżący podtrzymywał, że oparł materiał informacyjny na informacjach ze źródeł, zarówno ustnych, jak i pisemnych, które uznał za wysoce wiarygodne. Ponadto skarżący podtrzymywał, że przygotowując materiał informacyjny próbował skontaktować się z A telefonicznie, bezskutecznie. W toku postępowania przed Sądem Rejonowym skarżący złożył list z dnia 5 września 2011 r. od Specjalnego Prokuratora potwierdzający, że transakcja kredytowa, będąca przedmiotem materiałów informacyjnych, została zgłoszona na policję i była badana. Specjalny Prokurator stwierdził również, że zostało to potwierdzone w mediach w lipcu 2011 r. Z listu Specjalnego Prokuratora nie wynika, czy A był badany jako podejrzany czy oskarżony. Skarżący nie złożył w toku postępowania przed Sądem Rejonowym żadnych innych dokumentów ani dowodów na poparcie informacji dotyczących A przedstawionych w materiałach informacyjnych. Wyrokiem z 3 listopada 2011 r. Sąd Rejonowy orzekł na korzyść skarżącego. W uzasadnieniu powołał się na prawo do wolności wypowiedzi i ochronę życia prywatnego gwarantowane przez Konstytucję Islandii. Wyrok zawierał następujące uzasadnienie:
„...Upadek bankowy w 2008 roku spowodował wielkie zmiany w środowisku biznesowym i społeczeństwie w ogóle. Fala bankructw dotknęła firmy i osoby fizyczne, wartość korony drastycznie spadła, a dokonano zmian w rządzącym rządzie, by wymienić tylko kilka. Media relacjonowały te wydarzenia od początku kryzysu, a zaangażowane osoby były również przedmiotem relacji prasowych, w tym [A]. Przy ustalaniu, czy treść materiału informacyjnego jest częścią debaty społecznej i dlatego w interesie publicznym, należy mieć na uwadze, że sam [A], a także spółki, które reprezentował, znajdował się w mediach i debacie publicznej od wielu lat. [A] był również bardzo prominentny w biznesie, zarówno tutaj, jak i za granicą, i w zarówno negatywnym, jak i pozytywnym świetle. [Spółka Z], kierowana przez [A], była dużym akcjonariuszem w [F] ... i posiadała aktywny udział w G...Bank. Wiadomości o [A] były więc częściej niż nie o jego roli w upadku bankowym, a po upadku islandzkich banków jesienią 2008 roku media były pełne wiadomości o upadku bankowym i kryzysie, przyczynach za nimi i sprawach pokrewnych. Media zostały wezwane do rozpowszechniania wszystkich materiałów, które mogą być w interesie publicznym, zwłaszcza jeśli treść może rzucić światło na elementy dotyczące stron, które odegrały kluczowe role w islandzkiej gospodarce. W świetle okoliczności, które rozwinęły się po upadku bankowym, [A] będzie musiał wytrzymać osobistą dyskusję o swoich działaniach i udziale w biznesie. Linie kredytowe i transfery funduszy występujące w okresie poprzedzającym upadek banku są ważnymi historiami informacyjnymi, które są istotne dla ogółu społeczeństwa. Ograniczanie tej dyskusji poprzez sankcje powinno być dokonywane tylko po wielkim namyśle.
[Skarżący] stwierdził, że materiał informacyjny jest oparty na źródłach, zarówno ustnych, jak i pisemnych, które uważa za wiarygodne. Nie można żądać od [skarżącego] udowodnienia tych oświadczeń, ponieważ prawo dziennikarza do ochrony swoich źródeł i ich tożsamości zostało potwierdzone w orzecznictwie sądowym. [Skarżący] również wystarczająco wykazał, że próbował skontaktować się z [A] przed dostarczeniem materiału informacyjnego i dlatego nie naruszył w tym zakresie procedur Narodowego Nadawcy Publicznego.
Sąd nie zgadza się z [A], że jest oskarżony o działania karalne w materiale informacyjnym. Materiał informacyjny musi być oceniany jako całość, a nie na podstawie pojedynczych oświadczeń w materiale. Jak wcześniej zauważono, Sąd musi wziąć pod uwagę okoliczności, w jakich składane są oświadczenia, że są one niezbędne dla debaty społecznej na temat przyczyn i skutków upadku banku, a także że pewne rozbieżności mogą wystąpić przy obchodzeniu się ze skomplikowanymi liniami kredytowymi i transakcjami biznesowymi. Gdy oświadczenia na temat [A] są oceniane w tym świetle, nie uznaje się, że naruszają one przepisy art. 234 lub 235 Kodeksu karnego nr 19/1940. ...”
30 stycznia 2012 r. A odwołał się od wyroku Sądu Rejonowego do Sądu Najwyższego. Wyrokiem z 15 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego i nakazał skarżącemu zapłacenie A kwoty 300 000 ISK (około 2600 euro (EUR)) tytułem zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową, plus odsetki oraz 1 000 000 ISK (około 8800 EUR) na koszty prawne A przed sądami krajowymi. Dwa słowa zostały uznane za nieważne. Wyrok zawierał następujące uzasadnienie:
„... Przy ocenie, gdzie należy poprowadzić granicę między wolnością wypowiedzi, chronioną przez art. 73 Konstytucji, a prawem do prywatności, chronionym przez art. 71 Konstytucji, ważne jest ustalenie, czy opublikowana treść może być uważana za część debaty społecznej i dlatego w interesie publicznym, patrz wyroki Sądu Najwyższego z 1 czerwca 2006 r. w sprawie nr 541/2005, z 1 marca 2007 r. w sprawie nr 278/2006, z 10 listopada 2011 r. w sprawie nr 65/2011 i z 24 listopada 2011 r. w sprawie nr 100/2011. Media odgrywają ważną rolę w rozpowszechnianiu informacji i opinii na temat kwestii społecznych. Społeczeństwo ma prawo do informacji o takich kwestiach i muszą istnieć szczególnie silne powody, aby stwierdzić, że ograniczenia wolności mediów są uzasadnione w społeczeństwie demokratycznym. Załamanie, które nastąpiło w islandzkiej gospodarce po upadku trzech islandzkich banków komercyjnych jesienią 2008 roku, miało znaczący i szeroki wpływ na całą działalność w kraju i na jakość życia ogółu społeczeństwa. Debata publiczna i relacje medialne były bardzo skupione na identyfikacji poprzedzających wydarzeń i przyczynach załamania, a relacjonowanie działalności finansowej osób było często osobiste. Gdy treść materiału informacyjnego debatowanego w tej sprawie jest oceniana jako całość, a sporne uwagi są oceniane w kontekście z innymi oświadczeniami w raporcie informacyjnym i z uwzględnieniem prezentacji wizualnej, komentarze wyraźnie implikowały, że [A] popełnił czyn, który był karalny zgodnie z Kodeksem karnym nr 19/1940. [Skarżący] nie przedstawił żadnych dokumentów popierających legalność oświadczeń, za co musi ponosić ciężar, ponieważ to na nim, a nie na [A], spoczywał obowiązek zabezpieczenia takich dowodów. [Skarżący] również nie wykazał, że zasięgał informacji u [A] na temat treści podczas przygotowywania raportu informacyjnego. W związku z tym nie wywiązał się ze swojego obowiązku, określonego w art. 2 Zasad Narodowego Nadawcy Publicznego dotyczących Wiadomości i Powiązanych Programów z dnia 1 maja 2008 r., aby zasięgać „... informacji od obu lub wszystkich stron i starać się przedstawiać ich punkty widzenia tak równo, jak to możliwe”. Sąd Najwyższy uważa więc, że [skarżący] nie mógł działać w dobrej wierze w odniesieniu do dokładności uwag w materiale informacyjnym. W związku z tym żądanie [A], aby cytowane oświadczenia zostały uznane za nieważne, zostaje uwzględnione na mocy art. 241 w związku z art. 235 Kodeksu karnego.”


Skarżący urodzili się odpowiednio w 1974, 1975 i 2003 roku i mieszkają w Ankarze. W 2004 roku rodzice Duru Kurt zabrały ją do szpitala SSK w Ankarze, ponieważ uważali, że wykazuje objawy problemów z sercem. Dziecko zostało zbadane, a następnie przeniesione do szpitala pediatrycznego Sami Ulus, gdzie było leczone przez dwa lata, po czym lekarze zadecydowali, że powinna przejść operację serca. Przed operacją, która odbyła się 19 lipca 2006 roku, ojciec pacjentki podpisał formularz określający potencjalne ryzyka zagrażające jego córce w związku z poddaniem się operacji chirurgicznej, wyrażając zgodę na operację („formularz zgody”). Podczas kontroli pooperacyjnych wykryto wyciek na obwodzie błony pokrywającej nacięcie. 8 lutego 2007 roku, na mocy decyzji szpitalnej komisji lekarskiej, pacjentka przeszła drugą operację przeprowadzoną przez inny zespół medyczny. Przed operacją ojciec pacjentki podpisał formularz zgody identyczny z pierwszym. Formularz ten nie wspominał o żadnym ryzyku poważnego problemu neurologicznego, ale określał, że lista możliwych następstw nie jest wyczerpująca. Po tej drugiej operacji pacjentka na oddziale intensywnej terapii doznała obrzęku, krwotoku mózgowego, niewydolności wątroby i spastyczności mięśni. 6 lipca 2007 roku skarżący złożyli skargę na lekarzy, którzy przeprowadzili operacje. 11 lipca 2007 roku komisja lekarska szpitala pediatrycznego Dışkapı w Ankarze zdiagnozowała u dziecka ciężką i nieodwracalną niepełnosprawność psychomotoryczną (spowodowaną niedotlenieniowo-niedokrwienną encefalopatią), szacując stopień jej niepełnosprawności na 92%. 16 lipca 2007 roku, zgodnie ze standardową procedurą, prokuratura zwróciła się do Gubernatora Ankary o zezwolenie na ściganie. Raport sporządzony po wewnętrznym dochodzeniu zleconym przez Biuro Gubernatora stwierdzał, że pacjentka cierpi na bardzo poważną wrodzoną wadę serca, że leczenie tej choroby wiąże się z operacją chirurgiczną o wysokim ryzyku i że w 52% przypadków notowano wyciek wokół błony, co wymagało drugiej operacji. Raport ten konkludował, że zespół medyczny nie był winny zaniedbania podczas pierwszej operacji. Zgodnie z powyższym raportem druga operacja, przeprowadzona w celu usunięcia wycieku, również była bardzo ryzykowna. Raport zauważał, że powikłania neurologiczne pacjentki były częstym zjawiskiem podczas operacji na otwartym sercu i że występowały one, gdy instalowano sztuczne pompy do utrzymania krążenia krwi lub gdy pacjent był poddawany hipotermii. Dodano, że pacjentka nadal cierpiała na następstwa mimo leczenia podanego po drugiej operacji. W podsumowaniu śledczy zalecił nieudzielanie zezwolenia na ściganie karne. Ten raport wstępnego dochodzenia wyjaśniał, że odpowiednie osoby zostały przesłuchane przez zleceniodawcę. Nie jest wiadomo, w jakim charakterze autor raportu, który jest lekarzem, był zaangażowany ani do jakiego szpitala jest przydzielony. 6 września 2007 roku, zgodnie z zaleceniem raportu wstępnego dochodzenia, Biuro Gubernatora odmówiło udzielenia zezwolenia na ściganie. Odwołanie skarżących od tej decyzji administracyjnej zostało oddalone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 18 grudnia 2007 roku z powodu, że raport wstępnego dochodzenia i jego załączniki nie były takie, aby umożliwić prokuraturze wszczęcie śledztwa sądowego. W konsekwencji, 28 września 2008 roku prokuratura wydała decyzję o umorzeniu postępowania. Równolegle do postępowania karnego skarżący złożyli skargę do Izby Lekarskiej w Ankarze. Biegły powołany przez tę ostatnią złożył swój raport w dniu 14 lipca 2008 roku. Ten jednostronicowy dokument stwierdzał, że u pacjentki stwierdzono wrodzoną anomalię lewej tętnicy wieńcowej wychodzącej z tętnicy płucnej (ALCAPA), że przeprowadzono operację na otwartym sercu w celu udrożnienia lewej tętnicy wieńcowej z aorty, że sześć miesięcy później wykryto wyciek na błonie, która została zastosowana do nacięcia podczas tej pierwszej operacji, że przeprowadzono drugą operację, która rozwiązała ten problem, ale że pacjentka doznała udaru. Biegły zauważył, że anomalia pacjentki była niezwykle poważna, że mogła być śmiertelna i że prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań podczas lub po takiej operacji było wysokie. Biegły był zdania, że druga operacja, mająca na celu leczenie przewidywalnego powikłania wynikającego z pierwszej operacji, była w rzeczywistości jeszcze bardziej ryzykowna. Uważał, że operacja na otwartym sercu stwarza ryzyko nie tylko dla operowanego narządu, ale także dla innych narządów. Biegły zakończył swój raport następującymi słowami: „Udar [poniesiony przez] pacjentkę Duru Kurt był jednym z możliwych powikłań występujących podczas operacji na otwartym sercu. Nie odnotowano żadnego zaniedbania ani winy ze strony zespołów medycznych, które przeprowadziły pierwszą i drugą operację. Zespoły wykazały dużą skuteczność i wysoki stopień wiedzy medycznej. Powikłanie [które wystąpiło w niniejszej sprawie] było ewentualnością, którą można zaobserwować w przypadkach anomalii [takich jak ta, na którą cierpi pacjentka] i w wyniku operacji na otwartym sercu”. 23 maja 2008 roku skarżący wnieśli powództwo o odszkodowanie przeciwko lekarzom przed Sądem Powszechnym w Ankarze („CCGJ”), twierdząc, że nie wykonywali swojego zawodu w sposób należyty i spowodowali bardzo poważne następstwa, na które cierpi ich córka Duru Kurt. Na poparcie swojego roszczenia złożyli prywatną opinię biegłego z dnia 13 maja 2008 roku dotyczącą wysokości odszkodowania. 26 marca 2009 roku CCGJ powołał zespół biegłych składający się z dwóch profesorów i wykładowcy chirurgii sercowo-naczyniowej z Uniwersytetu w Ankarze. Zespół biegłych złożył swój raport w dniu 31 lipca 2009 roku. Zgodnie z tym raportem u pacjentki pierwotnie zdiagnozowano rozstrzeniową kardiomiopatię (chorobę, która znacznie zmniejsza „pompową” wydolność serca) w Szpitalu Uniwersyteckim w Ankarze, a po bardziej szczegółowych badaniach w Szpitalu Sami Ulus zdiagnozowano ALCAPA, znaną również jako zespół Blanda-White’a-Garlanda. Biegli wyjaśnili, że pacjentka przeszła operację Takeuchi w celu stworzenia wewnątrzpłucnego tunelu i że podczas kontroli przeprowadzonej sześć miesięcy później odnotowano wyciek na obwodzie błony. Stwierdzili, że ten wyciek doprowadził do drugiej operacji chirurgicznej, że pacjentka została poddana wsparciu oddechowemu z powodu wystąpienia skurczu toniczno-klonicznego po operacji i że następstwa neurologiczne pojawiły się w tym okresie intensywnej terapii. Po tych wstępnych ustaleniach biegli stwierdzili w swoim raporcie, że choroba serca, na którą cierpi pacjentka i z powodu której przeszła operację, była rzadka i stanowiła 0,5% wszystkich wrodzonych wad serca. Bez leczenia śmiertelność wynosiła od 80% do 90%, a dotknięci nią rzadko dożywali dorosłości. Zespół biegłych uznał, że jedynym leczeniem tej choroby była operacja, a najbardziej odpowiednim typem operacji była operacja Takeuchi. Zespół dodał, że ta ostatnia miała wskaźnik śmiertelności do 23%, że w 50% wszystkich przypadków może wystąpić wyciek wokół błony po takiej operacji serca i że, biorąc pod uwagę wszystkie rodzaje powikłań, wskaźnik reoperacji wynosił do 30%. Biegli dodali, że w 10% do 29% przypadków wrodzone choroby układu krążenia współwystępowały z zaburzeniami neurologicznymi, a wielokrajowe badanie wykazało, że wskaźnik uszkodzeń neurologicznych w bezpośrednim okresie pooperacyjnym wynosił 20%. W swoich wnioskach biegli wskazali, że ALCAPA jest bardzo poważnym zaburzeniem serca i że rodzice pacjentki podpisali formularz zgody przed operacją ich dziecka. Uznali, że fakt rozstrzeniowej kardiomiopatii pacjentki dodatkowo nasilił już poważne ryzyko związane z operacją. Zgodnie z raportem wyciek, który zaobserwowano wokół błony po pierwszej operacji, był powikłaniem występującym w 50% przypadków, a operacja przeprowadzona w celu rozwiązania tego problemu była jeszcze bardziej ryzykowna niż pierwsza. Biegli wskazali również, że uszkodzenie neurologiczne poniesione przez pacjentkę było powikłaniem, z którym często spotykano się w przypadkach pacjentów cierpiących na wrodzoną wadę serca, którzy poddawani byli intensywnej terapii pooperacyjnej. Raport, który cytował około dwadzieścia źródeł bibliograficznych, zakończył się następującymi słowami: „Krótko mówiąc, sytuacja tej pacjentki mogła być postrzegana jako jedno duże powikłanie. Nie może być mowy o tym, by lekarze popełnili błąd medyczny lub chirurgiczny”. Skarżący kwestionowali raport, uznając go za niewystarczający. Uważali, że dokument, który cytował badania naukowe, był bardziej podobny do artykułu magazynowego niż do opinii biegłych. Nie zawierał żadnych konkretnych i obiektywnych faktów dotyczących rozpatrywanej sprawy i nie pomógłby w rozstrzygnięciu sporu. Skarżący nie zaprzeczali, że istniało ryzyko, ale uważali, że ani to ryzyko, ani podpisanie formularza zgody nie zwalniało lekarzy z obowiązku wykonywania ich zawodu w sposób należyty. Złożyli jednak wyjaśnienie, że raport, który nie zawierał żadnych wyjaśnień lub uzasadnienia w tym punkcie, nie wspominał o żadnych kontrolach przeprowadzonych w odniesieniu do czynników ryzyka. W konsekwencji poprosili sąd o zlecenie drugiej opinii biegłych, albo od innej komisji lekarskiej, albo od specjalistycznej sekcji Instytutu Medycyny Sądowej w Stambule. Wyrokiem z dnia 3 listopada 2009 roku CCGJ odrzucił wniosek skarżących o drugą opinię biegłych. W odniesieniu do opinii biegłych z 31 lipca 2009 roku i faktów przedstawionych w aktach śledztwa prokuratorskiego, sąd uznał, że lekarze nie byli odpowiedzialni za następstwa dotykające dziecko po jej operacjach o wysokim ryzyku, na które rodzice wyrazili zgodę. Rodzice wnieśli apelację w punktach prawa od tego wyroku, powtarzając swoją poprzednią krytykę opinii biegłych, którą uznali za niewystarczającą. Podkreślili również, że raport został oparty na dokumentacji medycznej i że ich córka nie została zbadana przez biegłych. Ponadto, w oparciu o ustalone orzecznictwo, biegli powinni byli rozpocząć od wyjaśnienia czynności i procedur wymaganych przez sztukę lekarską (lege artis) i porównania ich z czynnościami, które lekarze w rzeczywistości przeprowadzili, aby określić, czy i w jakim stopniu wspomniane zasady były przestrzegane. Ponadto złożyli wyjaśnienie, że nie jest zwyczajną praktyką sądów w tego typu sprawach ograniczanie się do jednej opinii biegłych. W związku z tym odrzucenie ich wniosku o drugą opinię biegłych równało się rażącej niesprawiedliwości. Zarzucili ponadto, że jeden z lekarzy, który powinien być obecny podczas operacji, oddalił się z sali operacyjnej po tym, jak został telefonicznie poinformowany, że serce pacjentki zatrzymało się podczas operacji, wskazując, że opinia biegłych ani nie przeanalizowała, ani nawet nie wspomniała o tym fakcie. Ich apelacja została oddalona wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2010 roku. 7 października 2010 roku Sąd Najwyższy również oddalił wniosek skarżących o sprostowanie wyroku.


Skarżący urodził się w 1956 roku i jest obecnie przetrzymywany w ośrodku dla osób poddanych zatrzymaniu prewencyjnemu na terenie zakładu karnego w Schwalmstadt. 6 października 1987 r. Sąd Okręgowy w Landshut uznał skarżącego za winnego, między innymi, dwóch przypadków gwałtu połączonych z jednym przypadkiem napaści na tle seksualnym, usiłowania gwałtu oraz rozboju. Skazał skarżącego, który działał z pełną odpowiedzialnością karną, na trzynaście lat pozbawienia wolności. Ponadto, po uchyleniu pierwszego orzeczenia o zatrzymaniu prewencyjnym wydanego w tym wyroku przez Federalny Sąd Sprawiedliwości, Sąd Okręgowy w dniu 25 lipca 1988 r. ponownie zarządził zatrzymanie prewencyjne skarżącego na podstawie art. 66 § 2 i 1 Kodeksu Karnego (patrz poniżej paragraf 24). Sąd Okręgowy ustalił, że w okresie od czerwca do sierpnia 1986 r. skarżący, który zbiegł podczas przepustki z więzienia, gdzie odbywał karę pozbawienia wolności za gwałt, ponownie zgwałcił dwudziestodwuletnią kobietę i szesnastoletnią dziewczynę na drodze polnej, usiłował zgwałcić inną wybraną losowo kobietę oraz ukradł dwa samochody, używając gróźb lub siły. Sąd poparł ustalenia biegłego medycznego W., który zdiagnozował u skarżącego zaburzenia psychiczne z elementami schizoidalnymi i psychopatycznymi, które nie miały charakteru patologicznego i tym samym nie wpływały na odpowiedzialność karną skarżącego, oraz skłonność do popełniania poważnych przestępstw seksualnych i przeciwko mieniu. 10 kwietnia 2002 r. skarżący, po pełnym odbyciu kary pozbawienia wolności, został po raz pierwszy umieszczony w zatrzymaniu prewencyjnym. 13 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy w Marburgu zarządził kontynuację zatrzymania prewencyjnego skarżącego również po 9 kwietnia 2012 r., kiedy to skarżący odbyłby dziesięć lat w tej formie zatrzymania. Sąd Okręgowy uznał, że zostały spełnione warunki przedłużenia tego zatrzymania poza dziesięć lat, określone w art. 67d § 3 Kodeksu Karnego i zmienione wyrokiem Federalnego Trybunału Konstytucyjnego z 4 maja 2011 r. (patrz poniżej paragraf 24). Po wysłuchaniu skarżącego, jego pełnomocnika, prokuratury, biegłego psychiatry J. oraz przedstawiciela zakładu karnego w Schwalmstadt, Sąd Okręgowy uznał, że nadal istnieje wysokie ryzyko, że skarżący, ze względu na konkretne okoliczności dotyczące jego osoby i jego zachowania, popełni najcięższe przestępstwa z użyciem przemocy i przestępstwa seksualne, jeśli zostanie zwolniony. Sąd Okręgowy powołał się na poprzednie wyroki skazujące skarżącego za liczne przypadki gwałtu na losowo wybranych ofiarach, które poniosły najpoważniejsze szkody psychiczne, oraz za rozboje polegające na potencjalnie śmiertelnych ciosach w klatkę piersiową w tym zakresie. Sąd zauważył dalej, że skarżący nie ukończył żadnej z oferowanych mu terapii mających na celu przepracowanie jego czynów. Ponadto Sąd Okręgowy stwierdził, że skarżący cierpi na zaburzenie psychiczne w rozumieniu § 1 ust. 1 Ustawy o zatrzymaniu w celu terapii (patrz poniżej paragraf 24). Sąd zauważył, że biegły J. w swoim raporcie z 15 września 2011 r., biorąc pod uwagę odpowiednie narzędzie do klasyfikacji chorób, ICD-10[1], zdiagnozował u skarżącego zaburzenie osobowości dyssocjalnej i schizoidalnej, które miało być klasyfikowane jako zaburzenie psychiczne zgodnie z wspomnianą ustawą. Sąd wziął również pod uwagę raport z 27 grudnia 2004 r., złożony w poprzednim postępowaniu przez biegłego psychiatrę B., który już wtedy zdiagnozował u skarżącego zaburzenie osobowości dyssocjalnej z elementami schizoidalnymi i psychopatycznymi. 13 marca 2012 r. Sąd Wyższy we Frankfurcie nad Menem, akceptując argumenty Sądu Okręgowego, oddalił apelację skarżącego. 13 czerwca 2013 r. Federalny Trybunał Konstytucyjny odmówił przyznania skarżącemu pomocy prawnej i odmówił rozpatrzenia skargi konstytucyjnej skarżącego (sygn. akt 2 BvR 963/13). 23 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w Marburgu, po osobistym przesłuchaniu skarżącego, jego pełnomocnika, prokuratury i przedstawiciela zakładu karnego w Schwalmstadt oraz po zapoznaniu się z raportem biegłego psychiatry J. z 15 września 2011 r., ponownie zarządził przedłużenie zatrzymania prewencyjnego skarżącego. Sąd Okręgowy poparł argumenty przedstawione przez Sąd Wyższy we Frankfurcie nad Menem oraz przez siebie samego w poprzednim postępowaniu. Sąd zwrócił w szczególności uwagę na fakt, że skarżący okazał się wiarygodny podczas kilku przepustek z więzienia pod eskortą oraz podjął pracę w więzieniu. Nadal jednak nie ukończył niezbędnej terapii mającej na celu zapobieganie popełnianiu nowych przestępstw. 14 marca 2013 r. Sąd Wyższy we Frankfurcie nad Menem oddalił apelację skarżącego. Sąd powołał się na wnioski zawarte w swoim orzeczeniu z 13 marca 2012 r. i stwierdził, że ustalenia faktyczne i ocena prawna dokonane w tym orzeczeniu nadal zachowują moc. W szczególności skarżący wciąż odmawiał poddania się niezbędnej terapii. 13 czerwca 2013 r. Federalny Trybunał Konstytucyjny odmówił przyznania skarżącemu pomocy prawnej i odmówił rozpatrzenia skargi konstytucyjnej skarżącego (sygn. akt 2 BvR 1055/13). Na początku wykonywania orzeczenia o zatrzymaniu prewencyjnym skarżący był przetrzymywany w oddzielnym oddziale dla osób poddanych zatrzymaniu prewencyjnemu w zakładzie karnym w Schwalmstadt. Od stycznia 2013 r. jest przetrzymywany w oddzielnym budynku dla osób poddanych zatrzymaniu prewencyjnemu na terenie zakładu karnego w Weiterstadt. W tym ostatnim budynku aresztowani dysponują teraz dwoma pokojami, każdy o powierzchni około 11 metrów kwadratowych, i mogą korzystać z terenu zewnętrznego w ciągu dnia. Od wiosny 2013 r. zwiększono liczbę personelu w służbie psychologii odpowiedzialnej za osoby poddane zatrzymaniu prewencyjnemu, a udostępniono specjalistyczne terapie, w szczególności program leczenia dla sprawców przestępstw seksualnych. 20 grudnia 2014 r. skarżący został przeniesiony do nowego ośrodka dla osób poddanych zatrzymaniu prewencyjnemu na terenie zakładu karnego w Schwalmstadt. W stanowisku rządu, które nie zostało zakwestionowane przez skarżącego, zarówno w zakładzie karnym w Schwalmstadt, jak i w zakładzie karnym w Weiterstadt, podjęto środki w okresie przejściowym między wrześniem 2011 r. a wejściem w życie nowego ustawodawstwa dotyczącego zatrzymania prewencyjnego 1 czerwca 2013 r. (w szczególności ustawy o ustanowieniu, na szczeblu federalnym, różnicy między przepisami o zatrzymaniu prewencyjnym a przepisami o karach pozbawienia wolności, patrz poniżej paragraf 24), dzięki którym warunki zatrzymania dla osób poddanych zatrzymaniu prewencyjnemu oraz oferta terapii zostały stopniowo poprawione. Rząd zgłosił, że środki te służyły do spełnienia konstytucyjnego wymogu różnicowania między zatrzymaniem prewencyjnym a pozbawieniem wolności. Skarżący odmawiał jakiejkolwiek specyficznej terapii dotyczącej jego przestępstw przez cały okres trwania zatrzymania prewencyjnego. W okresie objętym sprawą uczestniczył w cotygodniowej grupie dyskusyjnej dla osób poddanych zatrzymaniu prewencyjnemu. W maju 2013 r. skarżący był wielokrotnie zapraszany do udziału w programie leczenia dla sprawców przestępstw seksualnych dostępnym wówczas w Weiterstadt, na co odmówił zgody. Pracował w czasie zatrzymania i regularnie otrzymywał przepustki z więzienia pod eskortą. 26 kwietnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Marburgu oddalił wniosek prokuratury o przeniesienie skarżącego do szpitala psychiatrycznego w celu dalszego wykonywania zatrzymania prewencyjnego na podstawie art. 67a § 2 Kodeksu Karnego (patrz poniżej paragraf 24). 18 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w Marburgu ponownie przedłużył zatrzymanie prewencyjne skarżącego.


Skarżony urodził się w 1945 roku i mieszka w Jonawie. W 1994 roku skarżony kupił mieszkanie w Jonawie. W 1998 roku stracił stałą pracę i przestał być w stanie płacić za media. W 2000 roku dostawca mediów wszczął postępowanie cywilne przeciwko skarżonemu dotyczące jego długu w wysokości 2861 litów litewskich (LTL – około 828,60 euro (EUR)). Sądy krajowe uwzględniły powództwo. W 2003 roku wyrok został przekazany komornikowi do egzekucji. Komornik zdecydował o skierowaniu egzekucji na mieszkanie skarżonego. 6 października 2004 roku zorganizował licytację publiczną, na której mieszkanie zostało sprzedane osobie trzeciej za 3390 LTL (około 982 EUR). 18 listopada 2004 roku sąd rejonowy potwierdził przeniesienie własności mieszkania na osobę trzecią. Od tej daty skarżony nie posiada stałego miejsca zamieszkania. Wskazał, że mieszkał w tymczasowych zakwaterowaniach, czasami w nieodpowiednich warunkach, i często w zamian za pracę fizyczną. W latach 2006–2008 mieszkanie było odsprzedawane i darowane różnym osobom kilka razy. W listopadzie 2007 roku skarżony wniósł pozew cywilny do Sądu Rejonowego w Jonawie, argumentując, że sprzedaż jego mieszkania na licytacji publicznej była bezprawna. Skarżony wskazał, że zgodnie z prawem krajowym odebranie osobie domu w celu egzekucji wyroku sądowego było dozwolone tylko wtedy, gdy dług był większy niż 3000 LTL (patrz poniższy paragraf 22), co nie miało miejsca w tym przypadku (patrz powyższy paragraf 7). Skarżony wskazał również, że był właścicielem 0,05 hektara ziemi w pobliżu Jonawy, więc egzekucja powinna zostać wszczęta w odniesieniu do tej nieruchomości, a nie do jego jedynego domu (vienintelė gyvenamoji vieta). W związku z domniemaną bezprawnością sprzedaży skarżony dochodził odszkodowania solidarnie od komornika i ubezpieczyciela odpowiedzialności zawodowej komornika. Zdaniem skarżonego restytucja w naturze nie była możliwa, ponieważ nie było wskazówek, aby osoba trzecia, która kupiła mieszkanie na licytacji publicznej, działała w złej wierze. W związku z tym dochodził odszkodowania w wysokości 51 000 LTL (około 14 770 EUR), kwoty odpowiadającej cenie rynkowej mieszkania w momencie wniesienia powództwa. Pozwani (komornik i jego ubezpieczyciel odpowiedzialności zawodowej) zakwestionowali roszczenie skarżonego. Wskazali, że wartość ziemi skarżonego była niewystarczająca do pokrycia jego długu, więc egzekucja musiała zostać skierowana na mieszkanie. Argumentowali również, że dług skarżonego (2861 LTL) i koszty egzekucji (540 LTL), wzięte razem, przekroczyły 3000 LTL, a tym samym sprzedaż jego mieszkania była zgodna z prawem krajowym. Pozwani argumentowali dalej, że skarżony działał w złej wierze – nie odwoływał się od tytułu wykonawczego ani od wyników licytacji publicznej, a wnosił powództwo na samym końcu terminu, ponieważ czekał na wzrost ceny rynkowej mieszkania. W związku z tym argumentowali, że skarżony nie może dochodzić odszkodowania odpowiadającego cenie rynkowej mieszkania w momencie wniesienia powództwa, ale tylko ceny, za którą mieszkanie zostało sprzedane na licytacji publicznej – 3390 LTL (patrz powyższy paragraf 7). 17 czerwca 2009 roku Sąd Rejonowy w Jonawie oddalił powództwo skarżonego. Uznał, że jego dług był poniżej wymaganego progu 3000 LTL i że komornik popełnił błąd, obliczając dług łącznie z kosztami egzekucji. Sąd uznał jednak, że to naruszenie nie było na tyle poważne, aby uzasadnić unieważnienie sprzedaży. W związku z tym oddalił powództwo skarżonego o odszkodowanie. Sąd zauważył również, że skarżony wniósł powództwo trzy lata po sprzedaży i w ostatnim dniu dozwolonym przez termin, kiedy cena rynkowa mieszkań była kilkakrotnie wyższa niż w 2004 roku. Dlatego jego roszczenie o odszkodowanie odpowiadające cenie rynkowej mieszkania w momencie wniesienia powództwa można uznać za próbę bezpodstawnego wzbogacenia się (vertintinas kaip siekimas nepagrįstai praturtėti). Skarżony odwołał się od wyroku Sądu Rejonowego w Jonawie. On i pozwani przedstawili zasadniczo te same argumenty, co w swoich pismach przed sądem pierwszej instancji (patrz powyższe paragrafy 10–11). 1 października 2009 roku Sąd Okręgowy w Kownie uchylił wyrok pierwszej instancji i uwzględnił powództwo skarżonego w całości. Sąd uznał, że komornik działał z naruszeniem prawa krajowego, po pierwsze nie kierując egzekucji na ziemię skarżonego, a po drugie sprzedając jego mieszkanie na licytacji publicznej, mimo że jego dług był mniejszy niż 3000 LTL. Sąd uznał, że komornik nie zachował równowagi między interesami dłużnika (skarżonego) a wierzyciela. Orzekł, że ze względu na istotne naruszenia obowiązującego prawa sprzedaż mieszkania skarżonego musiała zostać uznana za bezprawną. W związku z tym Sąd Okręgowy w Kownie zdecydował o przyznaniu skarżonemu odszkodowania od ubezpieczyciela odpowiedzialności zawodowej komornika. Stwierdził, że „zasadniczo zgadza się z kwotą dochodzoną przez skarżącego” (iš esmės sutinka su ieškovo nurodyta suma) i przyznał mu 51 000 LTL (około 14 770 EUR), po potrąceniu kwoty jego długu (patrz powyższy paragraf 7). Ubezpieczyciel odpowiedzialności zawodowej komornika odwołał się od wyroku Sądu Okręgowego w Kownie. Wskazał, między innymi, że kwota odszkodowania przyznana skarżonemu nie ma podstaw, a sąd powinien był albo zarządzić restytucję w naturze, albo przyznać skarżonemu kwotę, za którą jego mieszkanie zostało sprzedane na aukcji (patrz powyższy paragraf 7), a nie jego cenę rynkową z 2007 roku, która znacznie wzrosła od 2004 roku. Skarżony sprzeciwił się apelacji, argumentując, że nie istniał obowiązek prawny żądania restytucji zamiast odszkodowania oraz że wysokość odszkodowania była kwestią faktyczną, której Sąd Najwyższy nie mógł badać. 8 lutego 2010 roku Sąd Najwyższy zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Kownie w części. Utrzymał w mocy wniosek, że sprzedaż mieszkania skarżonego była bezprawna z powodów ustalonych przez sąd niższej instancji (patrz powyższy paragraf 14). Następnie Sąd Najwyższy przypomniał własne orzecznictwo, zgodnie z którym, gdy sprzedaż nieruchomości na licytacji publicznej jest bezprawna z powodu działań komornika, restytucja w naturze nie powinna być stosowana; w związku z tym uznał, że najbardziej odpowiednim sposobem ochrony praw skarżonego jest przyznanie mu odszkodowania. Sąd uznał jednak, że zgodnie z „istotą obowiązku oraz zasadami sprawiedliwości, rozsądku i dobrej wiary” (pagal prievolės esmę, atsižvelgiant į teisingumo, protingumo ir sąžiningumo kriterijus), wysokość odszkodowania w przypadku skarżonego musiała zostać oszacowana w momencie czynu bezprawnego, czyli sprzedaży mieszkania. Zgodnie z danymi Państwowego Przedsiębiorstwa Centrum Rejestrów, cena rynkowa mieszkania skarżonego w momencie jego sprzedaży wynosiła 12 100 LTL (około 3504 EUR). W związku z tym Sąd Najwyższy przyznał skarżonemu tę kwotę, po potrąceniu jego długu (patrz powyższy paragraf 7) i kosztów egzekucji komorniczej (patrz powyższy paragraf 11).


Skarżąca urodziła się w 1977 roku i mieszka w Dison. Skarżąca oświadczyła, że jest muzułmanką i z własnej inicjatywy zdecydowała się nosić nikab – zasłonę zakrywającą twarz z wyjątkiem oczu – zgodnie ze swoimi przekonaniami religijnymi. Powiedziała, że podjęła decyzję o noszeniu zasłony zakrywającej całą twarz, gdy miała szesnaście lat. Wyjaśniła, że jej wybór został zaakceptowany przez jej rodzinę i przyjaciół oraz przez jej męża. Oświadczyła również, że zawsze zgadzała się zdjąć zasłonę w celach identyfikacyjnych, na żądanie władz, na przykład przy wydawaniu dowodu osobistego. 18 lutego 2008 r. władze administracyjne okręgu Vesdre zaproponowały zmianę przepisów okręgowych dotyczących noszenia burki w miejscach publicznych i na drogach publicznych... . Prezes okręgu policyjnego zwrócił się do prokuratora w Verviers z prośbą o wyrażenie opinii na temat tej propozycji. 18 marca 2008 r. prokurator odpowiedział, że nie ma żadnych uwag. Rady gmin trzech gmin należących do okręgu policyjnego – rada gminy Pepinster 23 czerwca 2008 r., Dison 26 czerwca 2008 r. i Verviers 30 czerwca 2008 r. – uchwaliły następujące przepisy skonsolidowanego regulaminu okręgu policyjnego Vesdre, które różniły się ponadto od pierwotnej propozycji.
„Artykuł 113. Z zastrzeżeniem zezwolenia burmistrza gminy, noszenie maski lub stosowanie jakiegokolwiek podstępu w celu ukrycia tożsamości osobistej jest zabronione przez cały czas, na każdym zgromadzeniu publicznym oraz we wszystkich miejscach publicznych i na drogach publicznych.
...
Artykuł 113bis. Noszenie odzieży zakrywającej twarz jest zabronione przez cały czas i we wszystkich miejscach publicznych.
Jednakże kask, kominiarka lub inne nakrycie głowy mogą być noszone, jeśli jest to dozwolone przez przepisy dotyczące bezpieczeństwa pracowników lub inne przepisy.
... 29 sierpnia 2008 r. skarżąca wniosła skargę do Rady Stanu o unieważnienie artykułu 113bis. Twierdziła, że przepis wprost dotyczył islamskiej zasłony, którą nosiła, a wynikający z tego zakaz stanowił ingerencję w jej prawa zagwarantowane w artykułach 8, 9 i 10 Konwencji oraz dyskryminację naruszającą artykuł 14 Konwencji. Podniosła, że ingerencja nie miała na celu realizacji uzasadnionego celu, ponieważ zasada świeckości nie jest zasadą konstytucyjną i w związku z tym nie może być ogólnego zakazu noszenia zasłony. W każdym razie, nawet zakładając, że cel mógłby zostać uznany za uzasadniony, skarżąca utrzymywała, że środki były nieproporcjonalne w braku zakłócenia porządku publicznego lub zagrożenia zakłóceniem porządku publicznego, a tym samym w braku pilnej potrzeby społecznej. W swoim memoriale odpowiedzi z 18 kwietnia 2011 r. trzy gminy wniosły, że kwestionowany przepis ma na celu zagwarantowanie bezpieczeństwa publicznego, a nie regulowanie lub ograniczanie wykonywania jakiejkolwiek formy kultu religijnego. Audytor w Radzie Stanu przedstawił szczegółowy raport na 26 stronach, w którym wniosł, że w jego opinii powyższe stanowisko skarżącej jest uzasadnione, ponieważ bezpieczeństwo publiczne nie może służyć jako podstawa do zakazu noszenia zasłony zakrywającej całą twarz we wszystkich miejscach ogólnie dostępnych dla publiczności, ponieważ nie wiąże się z nim jako takim żadne konkretne zakłócenie porządku publicznego. Wyrokiem nr 213.849 z 15 czerwca 2011 r. Rada Stanu, odmawiając zastosowania się do opinii audytora, oddaliła wniosek o unieważnienie przepisu... . Wyrok ten został doręczony skarżącej 23 czerwca 2011 r.


Skarżąca urodziła się w 1950 roku i mieszka w Sisak. Skarżąca była zamężna z N.T. i mieli dwóch synów, Z.T. i B.T. W 1985 roku skarżąca i N.T. rozwiedli się. 25 sierpnia 1991 roku kilku członków oddziału „Wilków” (Vukovi) policji w Sisak weszło do domu syna skarżącej, Z.T. Uprowadzili Z.T., drugiego syna skarżącej B.T. oraz jej byłego męża N.T. 26 sierpnia 1991 roku ciało N.T. znaleziono w rzece Sawie, a sekcja zwłok wykazała, że został postrzelony i zabity. Z.T. i B.T. zniknęli. 2 września 1991 roku policja w Sisak złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa do Okręgowej Prokuratury w Sisak w związku ze zabójstwem N.T. Dochodzenie policji zostało wszczęte przez policję w Sisak, pod dowództwem Ɖ.B. i jego zastępcy V.M. (patrz poniższy paragraf 31). 9 września 1991 roku skarżąca skontaktowała się z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i poinformowała ich, że jej były mąż i dwóch synów zniknęło. Dowódcą oddziału Wilków był J.G., który zginął w wypadku drogowym w 1992 roku. 14 czerwca 1993 roku skarżąca złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa do Prokuratury. W nieokreślonym dniu wszczęto szersze dochodzenie policji dotyczące zabójstwa osób narodowości serbskiej w rejonie Sisak podczas wojny. Dochodzenia w sprawie zabójstwa N.T. i zniknięcia synów skarżącej były częścią tych ogólnych dochodzeń. Przed 5 listopada 1997 roku, kiedy Chorwacja ratyfikowała Konwencję, policja przesłuchała skarżącą oraz potencjalnych świadków D.F.T., M.T., Ž.B., D.M. i J.J. Żaden z nich nie posiadał żadnej konkretnej wiedzy na temat potencjalnych sprawców. 15 października 2002 roku sędzia śledczy Sądu Okręgowego w Sisak wysłuchał zeznań Z.G., byłego chorwackiego żołnierza, który początkowo zaprzeczył, jakoby cokolwiek wiedział o losie synów i byłego męża skarżącej, ale później, płacząc i mówiąc, że się boi, powiedział, że widział wszystkich trzech w ORA, bazie wojskowej niedaleko Sisak. Z.T. i B.T. byli widocznie pobici. W październiku i listopadzie 2002 roku oraz w styczniu i lutym 2003 roku policja przesłuchała jako świadków kilku byłych chorwackich żołnierzy, z których niektórzy (Z.K., M.D., S.Š., S.K., Ž.R., M.B., I.A., M.P., A.D., S.G., D.M.S.K.I.Š., I.K., M.G., M.R., D.V. oraz dwie osoby anonimowe) złożyli oświadczenia dotyczące aresztowań osób podczas wojny w rejonie Sisak i ich przetrzymywania w ORA. Żaden z nich nie miał wiedzy o losie byłego męża i synów skarżącej. 4 listopada 2002 roku policja przesłuchała D.M., przyjaciela synów skarżącej, który był świadkiem ich aresztowania oraz aresztowania ich ojca przez cztery osoby ubrane w mundury kamuflażowe i słyszał, że zostali zabrani do ORA. 9 stycznia 2003 roku sędzia śledczy Sądu Okręgowego w Sisak wysłuchał zeznań skarżącej. Powiedziała, że nie była świadkiem aresztowania byłego męża i synów, ale słyszała o tym od D.F.T., żony jej syna Z.T. D.M. również był świadkiem aresztowania jej byłego męża i synów. Ponadto M.F. powiedział jej, że widział jej synów w ORA, a jego dziewczyna również powiedziała jej, że jej synów bito w ORA. Inna osoba, C., powiedziała jej również, że widział jej syna B.T. w ORA. Raport sporządzony przez policję w Sisak w 2004 roku dla Okręgowej Prokuratury w Sisak dotyczący osób zaginionych wymienia synów skarżącej jako zaginionych. 29 lipca 2005 roku Prokuratura wydała dokument dotyczący dochodzeń w sprawie zabójstw cywilów w latach 1991–1995. Dokument był skierowany do Okręgowych Prokuratur, które zobowiązane były do zbadania wszystkich informacji zebranych do tej pory dotyczących zabójstw cywilów w tym okresie i skoncentrowania swojej działalności na identyfikacji sprawców oraz gromadzeniu odpowiednich dowodów w celu wszczęcia postępowania karnego. 21 listopada 2005 roku synowie skarżącej zostali uznani za zmarłych przez Sąd Miejski w Sisak z dniem 25 sierpnia 1991 roku. 5 października 2006 roku Okręgowa Prokuratura w Sisak zakwalifikowała zabójstwo N.T. i zniknięcie synów skarżącej jako zbrodnie wojenne przeciwko ludności cywilnej. 13 grudnia 2006 roku skarżąca ponownie złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Zarzuciła, że jej synów aresztowali członkowie chorwackiej armii i zabrano ich do ORA, pod dowództwem B.B. 25 stycznia 2007 roku sędzia śledczy Sądu Okręgowego w Sisak wysłuchał zeznań świadków D.M. i D.F.T. D.M. powtórzył swoje poprzednie zeznania (patrz powyższy paragraf 15). D.F.T., żona zmarłego Z.T., była świadkiem aresztowania ofiar, ale nie miała informacji o ewentualnych bezpośrednich sprawcach. 9 października 2008 roku Prokuratura wydała instrukcję dla Okręgowych Prokuratur dotyczącą wdrażania Kodeksu karnego i Kodeksu postępowania karnego, w której wskazała, że kontrola ich pracy wykazała dwa główne problemy: możliwą stronniczość osób zaangażowanych w toczące się postępowania w odniesieniu do narodowości ofiar lub sprawców oraz problem procesów zaocznych. Instrukcja opowiadała się za bezstronnym śledztwem wszystkich zbrodni wojennych, niezależnie od narodowości osób zaangażowanych, czy to ofiar, czy sprawców, i przypominała o obowiązku osób pracujących w Prokuraturze w tym zakresie. 14 października 2008 roku policja w Sisak sporządziła analizę zawiadomień o przestępstwach dotyczących przestępstw popełnionych w 1991 i 1992 roku w szerszym rejonie Sisak i przyjęła plan dalszych działań, w tym w sprawie Trivkanović. 17 grudnia 2008 roku policja ponownie przesłuchała skarżącą. Powiedziała, że słyszała, iż Z.R. był jedną z osób, które zabrały jej byłego męża i synów, a jej synowa D.F.T. również znała jedną z osób zaangażowanych, ale bała się o tym mówić. Tego samego dnia Okręgowa Prokuratura w Sisak sporządziła raport o sprawach dotyczących zbrodni wojennych, w tym zabójstwa synów skarżącej. 18 grudnia 2008 roku policja przesłuchała D.F.T. i M.F. D.F.T. powiedziała, że nie zna żadnej z osób, które aresztowały ofiary. M.F. powiedział, że nie ma wiedzy o wydarzeniach będących przedmiotem sprawy. 26 stycznia 2009 roku policja w Sisak wysłała raport o przesłuchaniach do Okręgowej Prokuratury w Sisak. W styczniu i marcu 2009 roku policja przesłuchała D.K., M.R., I.V., J.J. i K.J., z których żaden nie posiadał istotnej wiedzy o kluczowych wydarzeniach. Policja ponownie przesłuchała również D.M. i Z.G., którzy obaj powtórzyli swoje odpowiednie poprzednie zeznania. 25 marca i 18 sierpnia 2009 roku policja w Sisak wysłała raport do Okręgowej Prokuratury w Sisak. Dochodzenia w sprawie zabójstwa byłego męża i synów skarżącej były częścią szerszych dochodzeń policji, które dotyczyły funkcjonariuszy policji w Sisak jako podejrzanych i łącznie trzydziestu czterech ofiar (patrz poniższy paragraf 61). W wyniku tych dochodzeń wszczęto śledztwo w Sądzie Okręgowym w Sisak (patrz poniżej, paragrafy 32 i 33). 20 czerwca 2011 roku policja powiatowa w Sisak złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przeciwko Đ.B., V.M i D.B. pod zarzutem zbrodni wojennych przeciwko ludności cywilnej. Obejmowało to zabójstwo synów i byłego męża skarżącej. Tego samego dnia aresztowano Đ.B., szefa policji w Sisak w latach 1991 i 1992, V.M., dowódcę policji na obszarze przygranicznym Sisak i Banovina w latach 1991 i 1992 oraz zastępcę szefa policji w Sisak, oraz D.B., członka Wilków, rezerwowego oddziału policji w Sisak. W nieokreślonym dniu wszczęto śledztwo. 13 lipca 2011 roku Đ.B. zmarł. Podczas procesu D.F., D.M., D.F.T., S.R., Z.G., P.M. i S.L., a także skarżąca, zeznali jako świadkowie, że widzieli lub słyszeli, że były mąż skarżącej i dwóch jej synów zostało uprowadzonych z ich domu przez członków oddziału Wilków i zabranych do ORA. 16 grudnia 2011 roku Okręgowa Prokuratura w Osijek złożyła akt oskarżenia przeciwko V.M. i D.B. do Sądu Okręgowego w Osijek, twierdząc, że dowodzili jednostką, której nienazwani członkowie popełnili szereg przestępstw przeciwko ludności cywilnej między lipcem 1991 a czerwcem 1992 roku, w tym zabójstwo krewnych skarżącej. Oskarżono ich o zbrodnie wojenne przeciwko ludności cywilnej. 9 grudnia 2013 roku wydano wyrok w pierwszej instancji. V.M. został uznany winnym zbrodni wojennych przeciwko ludności cywilnej, ponieważ w swojej funkcji „dowódcy sił policji w szerszym rejonie Sisak i Banovina” oraz „zastępcy szefa policji w Sisak” pozwolił na zabójstwa osób narodowości serbskiej i nie podjął odpowiednich środków w celu zapobieżenia takim zabójstwom. Istotna część wyroku dotycząca synów i byłego męża skarżącej brzmi: „Po południu 25 sierpnia 1991 roku kilku członków oddziału „Wilków” policji w Sisak siłą uprowadziło N.T. i jego synów Z. i B.T. z ich domu rodzinnego przy ulicy Slavonskiej 38 w Sisak i zawiozło ich białym furgonetką do prowizorycznego więzienia w „ORA”, gdzie byli bici podczas nielegalnego przesłuchania, po czym N.T. został tego samego dnia zabrany w nieznane miejsce, postrzelony i zabity, a jego ciało znaleziono 26 sierpnia 1991 roku na lewym brzegu rzeki Sawy w miejscu o nazwie Gušće, podczas gdy los Z. i B.T. po zabraniu ich do „ORA” pozostaje nieznany.” 10 czerwca 2014 roku Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyrok skazujący V.M. i zwiększył jego karę do dziesięciu lat pozbawienia wolności.


Skarżąca urodziła się w 1981 roku. 3 maja 2007 r. skarżąca złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa na policji, twierdząc, że w ciągu ostatnich dwóch lat była ofiarą licznych aktów przemocy domowej ze strony swojego męża, B.B. Wstępne dochodzenie policji wykazało, że istnieje podejrzenie, iż skarżąca była ofiarą przemocy psychicznej i fizycznej ze strony B.B. w okresie objętym sprawą. Na podstawie tych ustaleń policja przekazała zawiadomienie skarżącej do odpowiedniej Prokuratury. Policja przekazała także dokumentację medyczną skarżącej, z której wynikało, że w kwietniu 2007 r. doznała ona stłuczenia pleców po tym, jak została zrzucona z krzesła przez B.B. 3 lipca 2007 r. Miejska Prokuratura w P. (Općinsko državno odvjetništvo u P.) zwróciła się do sędziego śledczego Sądu Okręgowego w S. (Županijski sud u S.) o wszczęcie śledztwa w tej sprawie. W toku śledztwa sędzia śledczy przesłuchał skarżącą i B.B. Ten ostatni zaprzeczył zarzutom przemocy domowej. Sędzia przesłuchał również innego świadka, V.K., który potwierdził, że skarżąca często skarżyła się na emocjonalne i fizyczne znęcanie się ze strony męża oraz dwukrotnie odniosła obrażenia w wyniku domniemanego znęcania. Na podstawie wyników śledztwa, 29 stycznia 2008 r. Prokuratura oskarżyła B.B. przed Sądem Miejskim w P. (Općinski sud u P.) o przemoc domową, zagrożoną karą zgodnie z art. 215a Kodeksu karnego (patrz punkt 20 poniżej). Istotna część aktu oskarżenia brzmi:
„W okresie od 1 stycznia 2004 r. do 26 kwietnia 2007 r. w P., ... [B.B.] kilkakrotnie zaatakował swoją żonę Ž.B., mówiąc jej, aby ‘wróciła do swoich szumowin na wysypisko, z którego pochodzi’, oraz że jest bezwartościowa. Podniósł rękę [grożąc], że ją uderzy, uderzył ją w twarz i ciało oraz kazał jej iść w kąt pokoju. W grudniu 2004 r. chwycił ją za głowę i uderzył nią o ścianę łazienki, a 27 kwietnia 2007 r. zrzucił ją z krzesła, w wyniku czego upadła na ziemię. W ten sposób sprowadził Ž.B. do stanu bezradności i poniżenia ...” W toku postępowania sąd pierwszej instancji przesłuchał skarżącą, B.B. oraz kilku świadków. 21 kwietnia 2009 r. uznał B.B. za winnego zarzucanych mu czynów i skazał go na siedem miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata. 2 marca 2010 r., na skutek odwołania złożonego przez B.B., Sąd Okręgowy w S. uchylił wyrok pierwszej instancji i przekazał sprawę do Sądu Miejskiego z powodu nieustalenia wszystkich istotnych faktów sprawy. W wznowionym postępowaniu Sąd Miejski ponownie przesłuchał skarżącą, B.B. oraz szeregu świadków. Przeanalizował również dalsze dokumenty z innych odpowiednich organów państwowych dotyczące konfliktów w rodzinie skarżącej. 2 grudnia 2010 r. Sąd Miejski uznał B.B. za winnego zarzucanych mu czynów i skazał go na siedem miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata. B.B. zaskarżył ten wyrok przed Sądem Okręgowym w S. 14 października 2011 r. Sąd Okręgowy w S. uchylił wyrok i przekazał sprawę do dalszego zbadania, stwierdzając, że niektóre istotne fakty nadal wymagają ustalenia. W wznowionym postępowaniu, 16 stycznia 2013 r., Sąd Miejski umorzył postępowanie z powodu, że Kodeks karny z 2011 r. (patrz punkty 21-22 poniżej) uchylił przestępstwo przemocy domowej przewidziane w art. 215a Kodeksu karnego z 1997 r., w związku z czym dalsze postępowanie przeciwko B.B. było więc niedopuszczalne. Prokuratura nie zaskarżyła tej decyzji, ale skarżąca wniosła apelację do Sądu Okręgowego w S. 28 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w S. uznał apelację skarżącej za niedopuszczalną, stwierdzając, że nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia decyzji o umorzeniu postępowania karnego.


Skarżący urodził się w 1973 roku i mieszka w Nowosybirsku. 10 kwietnia 2007 r. skarżący został aresztowany pod zarzutem rozboju popełnionego w ramach zorganizowanej grupy oraz nadużycia stanowiska. 11 kwietnia 2007 r. Żeleznodorożny Sąd Rejonowy w Nowosybirsku zastosował wobec niego tymczasowe aresztowanie. Pozostawał w areszcie do czasu zakończenia śledztwa i procesu. Powołując się na powagę zarzutów, sądy przedłużały jego aresztowanie, wskazując, że może on zagrażać świadkom, uciec, utrudniać śledztwo, ponownie popełnić przestępstwo lub zniszczyć dowody. 13 kwietnia 2009 r. Oktiabrski Sąd Rejonowy w Nowosybirsku uznał skarżącego za winnego i skazał go na dziewięć lat pozbawienia wolności. 18 stycznia 2010 r. Sąd Obwodowy w Nowosybirsku uchylił wyrok w postępowaniu odwoławczym i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd zadecydował o stosowaniu wobec skarżącego tymczasowego aresztowania. Jego aresztowanie zostało następnie przedłużone na tych samych podstawach, co opisano powyżej. 14 kwietnia 2011 r. Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego zarzucanych mu czynów i skazał go na dziewięć lat pozbawienia wolności. 5 września 2011 r. Sąd Obwodowy w Nowosybirsku utrzymał wyrok w mocy w postępowaniu odwoławczym. 16 stycznia 2015 r. Rząd złożył jednostronne oświadczenie. Przyznali w nim, że skarżący był przetrzymywany „bez uzasadnionych podstaw na podstawie orzeczeń wydanych przez sądy”, co nie „zgodne było z wymogami artykułu 5 § 3 Konwencji”. Oświadczyli o gotowości zapłacenia skarżącemu kwoty 1 500 euro (EUR) jako zadośćuczynienia za tymczasowe aresztowanie w okresie od 18 stycznia 2010 r. do 14 kwietnia 2011 r. oraz poprosili Trybunał o skreślenie sprawy z listy rozpraw. 10 marca 2015 r. skarżący odrzucił propozycję Rządu. Wyraził pogląd, że kwota zaoferowana przez Rząd jest niewystarczająca.


Skarżący urodził się w 1976 roku i mieszka w Poznaniu. W nieokreślonym dniu A.R., członkini partii politycznej Samoobrona Rzeczypospolitej Polskiej („Samoobrona”), wysłała do „Gazety Wyborczej”, dziennika, wiadomość e-mail zawierającą informacje o domniemanym „skandalu seksualnym” w partii. Następnego dnia skarżący, który jest dziennikarzem, skontaktował się z A.R. telefonicznie. Po rozmowie poinformował ją, że nagrał rozmowę i zamierza wykorzystać transkrypcję do artykułu. 6 grudnia 2006 r. skarżący opublikował wywiad z A.R. w „Gazecie Wyborczej”. Wywiad, zatytułowany „Płaca za seks, wybór należy do pani”, dotyczył sprawy „skandalu seksualnego”, który wybuchł w Polsce na początku 2006 roku. Osoby publiczne, w tym działacze Samoobrony, oferowały i akceptowały usługi seksualne w trakcie sprawowania funkcji publicznych. A.R. powiedziała gazecie, że zaczęła pracować z partią dzięki swoim kontaktom z A.K. Początkowo pracowała bez wynagrodzenia, a gdy zażądała zapłaty, jeden z działaczy, K.Z., powiedział jej: „Zapłacę, jeśli pani się ze mną położysz”. Powiedziała również, że w lipcu 2004 r., podczas imprezy zorganizowanej przez A.K., znany działacz Samoobrony, B.S., zaoferował znalezienie jej posady w biurze poselskim – konkretnie R.C. – w zamian za usługi seksualne. Według A.R., B.S. był tak nachalny, że musiała poprosić o pomoc K.S. K.S. wezwał wtedy taksówkę, by odwieźć B.S. do domu. Wtedy skarżący zapytał A.R.: „Czy dostała pani tę pracę?”. Na tej samej stronie, po prawej stronie artykułu, gazeta zacytowała trzech prominentnych działaczy Samoobrony wymienionych w wywiadzie, a mianowicie K.Z., B.S. i K.S. Wszyscy zaprzeczyli, jakoby składać A.R. jakiekolwiek propozycje seksualne. Również na tej samej stronie gazeta opublikowała krótki wywiad z A.K., która potwierdziła, że zna A.R., ale nigdy nie rekomendowała jej do żadnej pracy. Na pytanie o „skandal seksualny” A.K. powiedziała: „Co pani mówi? Nigdy o tym nie słyszałam. To nie może być prawdą”. 30 listopada 2007 r. M.C., poseł do Parlamentu Europejskiego, złożył prywatny akt oskarżenia przeciwko skarżącemu. Żądał, aby skarżący został oskarżony o zniesławienie. Zgodnie z aktem oskarżenia zniesławienie polegało na publikacji wywiadu z A.R., w którym powiedziała, że B.S. może załatwić jej pracę w biurze M.C. w zamian za usługi seksualne. Według M.C. sugerowało to czytelnikom, że był on zaangażowany w „skandal seksualny”. Twierdził również, że został zniesławiony w opublikowanym wywiadzie w momencie, gdy A.R. oskarżyła go o nepotyzm, mówiąc, że zatrudnił własną córkę. 16 marca 2010 r. Sąd Rejonowy w Warszawie uznał akt oskarżenia za częściowo zasadny: następnie warunkowo umorzył postępowanie na okres jednego roku oraz nakazał skarżącemu wpłacenie 1000 złotych polskich (PLN – 232 euro (EUR)) na cele charytatywne i pokrycie kosztów postępowania. Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego zniesławienia M.C. w zakresie publikacji oświadczeń złożonych przez A.R. dotyczących nepotyzmu (patrz poniższy paragraf 23). Zdaniem sądu skarżący zaniedbał swoje obowiązki zawodowe, ponieważ nie zweryfikował, czy oferta pracy została złożona córce M.C. W trakcie procesu stało się jasne, że ta informacja nie mogła być prawdziwa, ponieważ M.C. nie miał córki. Sąd nie uznał argumentu skarżącego, że działał z należytą starannością, ponieważ przed publikacją przesłał tekst wywiadu do A.R., która zaakceptowała jego treść i odesłała go skarżącemu bez żadnych zastrzeżeń lub uwag (autoryzacja). Sąd Rejonowy nie uznał skarżącego za winnego zniesławienia w sytuacji, gdy sugerował, że M.C. był zaangażowany w „skandal seksualny”. Uznał, że w tym zakresie skarżący wypełnił swoje obowiązki zawodowe, ponieważ opublikował oświadczenie B.S., który zaprzeczył, jakoby składał propozycje seksualne A.R. Z powyższych powodów, w ocenie Sądu Rejonowego, przeciętny czytelnik nie powinien odnieść wrażenia, że M.C. był zaangażowany w „skandal seksualny”. Skarżący i adwokat M.C. odwołali się od wyroku pierwszej instancji. 18 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, powtarzając w istocie to samo uzasadnienie co Sąd Rejonowy. W odniesieniu do argumentów skarżącego dotyczących jego prawa do wolności wypowiedzi gwarantowanego w art. 10 Konwencji, sąd zauważył, że „w świetle prawa dziennikarza do publikowania komentarzy krytycznych (prawo do krytyki dziennikarskiej), należy również wziąć pod uwagę prawo jednostki do ochrony prawnego dobrego imienia i reputacji”. 3 lutego 2011 r. adwokat skarżącego zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich o wniesienie skargi kasacyjnej w imieniu skarżącego. 6 maja 2011 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował skarżącego, że nie znalazła podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.


Daty urodzenia i miejsca zamieszkania skarżących podano w załączniku. Skarżący byli działaczami opozycyjnymi. W danym czasie pierwszy skarżący był członkiem jednej z partii opozycyjnych, Ludowej Partii Frontu Azerbejdżanu. Uczestniczył w szeregu pokojowych demonstracji organizowanych przez opozycję i kilkakrotnie za to był aresztowany oraz skazywany. 12 października 2013 r. grupa opozycyjna İctimai Palata zorganizowała demonstrację, zezwoloną przez właściwy organ, Bakijski Urząd Wykonawczy („BUE”).
Demonstracja odbyła się na stadionie Mahsul, w miejscu zaproponowanym przez BUE. Miała charakter pokojowy i została przeprowadzona w sposób pokojowy. Uczestnicy protestowali przeciwko domniemanym nieprawidłowościom i oszustwom podczas wyborów prezydenckich z 9 października 2013 r. Wszyscy trzej skarżący uczestniczyli w tej demonstracji. Po zakończeniu demonstracji z 12 października 2013 r. skarżący zostali aresztowani na wejściu do pobliskiej stacji metra, Inshaatchilar. Okoliczności aresztowań skarżących, ich pobytu w areszcie oraz następnych postępowań administracyjnych przeciwko nim są podobne do tych w sprawach Huseynli i inni przeciwko Azerbejdżanowi (nr 67360/11 i 2 inne, 11 lutego 2016 r.) oraz Huseynov i inni przeciwko Azerbejdżanowi ([Komitet] nr 34262/14 i 5 innych, 24 listopada 2016 r.) (patrz także załącznik).