Skarżący urodził się w 1952 roku i mieszka w Kolonii. Pracuje jako adwokat specjalizujący się w sprawach karnych. W 2009 roku skarżący bronił klienta w postępowaniu karnym. Po zakończeniu postępowania, gdy klient był już uwięziony, narzeczona klienta przelała honorarium adwokackie skarżącego (1500 euro (EUR)) z jej prywatnego konta bankowego na konto zawodowe skarżącego. Tytuł przelewu bankowego brzmiał: „Honorarium Prof Dr Sommer (nazwisko klienta)”. W latach 2010 i 2011 prokuratura w Bochum prowadziła śledztwo w sprawie kilku osób podejrzanych o popełnienie oszustwa w obrocie profesjonalnym jako członkowie gangu. Jednym z podejrzanych był były klient skarżącego, o którym mowa wyżej, który ponownie powierzył skarżącemu rolę swojego obrońcy. W trakcie tych śledztw sprawdzono konta bankowe kilku osób, w tym klienta skarżącego i narzeczonej klienta. Kontrola ujawniła, że narzeczona klienta otrzymała pieniądze (7400 EUR), co podejrzewano, że pochodziły z nielegalnych działań, i przelała 1500 EUR na poczet honorarium adwokackiego na konto bankowe skarżącego. Na podstawie przelewu honorarium od narzeczonej na rzecz skarżącego w związku z pierwszym postępowaniem karnym prokuratura w Bochum skontaktowała się również z bankiem skarżącego. 1 marca 2011 roku prokurator zwrócił się o listę wszystkich transakcji dotyczących konta bankowego skarżącego od 1 stycznia 2009 roku do tego dnia. Poprosił bank, aby nie ujawniał tego wniosku skarżącemu. Powołał się na art. 161a, 51 i 70 Kodeksu postępowania karnego (dalej „KPK”), w związku z art. 95 tego Kodeksu (patrz akapity 23–25 poniżej). 1 kwietnia 2011 roku prokurator zwrócił się o dalsze informacje, zadając następujące pytania:
„(a) Jakie inne konta bankowe, konta inwestycyjne lub skrytki depozytowe w waszym banku należą do osoby, o której mowa?
(b) Jakie uprawnienia do dysponowania (Verfügungsberechtigungen) posiada ta osoba?
(c) Kto jeszcze posiada prawo do dysponowania?
(d) Czy istnieją inne konta, których ta osoba jest beneficjentem?
(e) Jeśli tak, jakie są obecne salda na tych kontach?
(f) Jeśli konta bankowe zostały zamknięte przez tę osobę, proszę o podanie informacji o dacie zamknięcia i saldzie w momencie zamknięcia oraz o to, dokąd zostały przelane pieniądze po zamknięciu.
(g) Jakie adresy tej osoby są wam znane?
(h) Czy macie wiedzę o jakichkolwiek przelewach pieniężnych lub innych transakcjach z krajami zagranicznymi? Jeśli tak, proszę o podanie banku, konta i kwoty każdego przelewu lub transakcji.
(i) Proszę o przedłożenie listy wszystkich transakcji dla wszystkich istniejących lub zamkniętych kont od 1 stycznia 2009 roku.
(j) Czy do któregokolwiek z kont są podłączone karty kredytowe?” Bank spełnił oba wnioski o udzielenie informacji i przekazał informacje do prokuratury. W obu przypadkach prokurator nie nakazał bankowi przekazania informacji, ale wskazał na obowiązki świadków określone w KPK oraz możliwe konsekwencje niewykonania polecenia (patrz akapit 23 poniżej). Otrzymane informacje zostały przeanalizowane przez policję i prokuratora, a lista pięćdziesięciu trzech transakcji uznanych za istotne została włączona do akt śledztwa jako dowód. W związku z tym każdy, kto miał dostęp do akt sprawy, taki jak adwokaci współoskarżonych, miał również dostęp do informacji bankowych skarżącego, w tym do nazwisk jego klientów, którzy przelewali honoraria. 31 stycznia 2012 roku, po kilku nieudanych wnioskach, skarżący, jako adwokat oskarżonego, uzyskał dostęp do akt śledztwa. Z akt sprawy dowiedział się po raz pierwszy o środkach dochodzeniowych dotyczących jego własnego konta bankowego. 24 kwietnia 2012 roku skarżący zwrócił się do Głównego Prokuratora w Bochum o przekazanie mu wszystkich danych otrzymanych od banku i zniszczenie wszystkich powiązanych danych w prokuraturze. We wniosku skarżący podkreślił swoją rolę jako adwokata specjalizującego się w prawie karnym, co było znane prowadzącemu prokuratorowi, oraz konsekwencje dla jego klientów, których nazwiska były dostępne za pośrednictwem informacji bankowych. Argumentował dalej, że środki dochodzeniowe nie miały podstawy prawnej. 2 maja 2012 roku Główny Prokurator w Bochum odmówił spełnienia wniosku skarżącego. Oświadczył, że istniało podejrzenie, że pieniądze przelane od narzeczonej klienta pochodziły z nielegalnych działań. W konsekwencji, prokurator miał prawo zbadania, czy doszło do dalszych przelewów pieniężnych między skarżącym a jego klientem lub narzeczoną klienta. W związku z tym, ponieważ środki dochodzeniowe były legalne, otrzymane informacje musiały być zachowane w aktach śledztwa. Główny Prokurator wskazał dalej, że nie było podstawy prawnej do zwrotu danych lub wyjęcia dokumentów z akt śledztwa. Główny Prokurator powołał się na art. 161 KPK (patrz akapit 22 poniżej) jako podstawę prawną dla wniosków o informacje, ponieważ dany bank był bankiem prawa publicznego i dlatego uważany za organ władzy. Następnie akta zostały przekazane do Sądu Okręgowego w Bochum („Sąd Okręgowy”), ponieważ rozpoczęło się postępowanie karne przeciwko klientowi skarżącego. Skarżący zwrócił się więc do Sądu Okręgowego o zwrot danych. 19 lipca 2012 roku Sąd Okręgowy oddalił wniosek skarżącego. Sąd uznał, że śledztwo było legalne, że bank udzielił informacji dobrowolnie, że dokumenty mogą więc zostać zwrócone tylko bankowi, a nie skarżącemu, oraz że zakaz zajęcia zgodnie z art. 97 KPK (patrz akapit 28 poniżej) nie ma zastosowania, ponieważ informacje nie znajdowały się w posiadaniu skarżącego. Mimo to, w celu ochrony tajemnicy adwokackiej, sąd zdecydował również o wydzieleniu dokumentów, o których mowa, z ogólnych akt sądowych i udostępnianiu ich tylko wtedy, gdy zostaną podane przyczyny wykazujące wystarczający interes. Skarżący odwołał się od decyzji. Zaskarżył w szczególności ustalenia, że bank działał dobrowolnie i że istniało wystarczające podejrzenie dla tak szerokiej analizy jego transakcji bankowych. Ponownie podkreślił, że ze względu na jego pozycję adwokata istniało kilka zabezpieczeń dotyczących zajęcia dokumentów (patrz akapity 26–29 poniżej) i nie powinny one zostać obejścięte tylko dlatego, że jego i jego klientów dane osobowe były przechowywane w banku i przez bank, a nie w jego biurze. 13 września 2012 roku Sąd Apelacyjny w Hamm potwierdził decyzję Sądu Okręgowego. Uznał, że decyzja była proporcjonalna i że zabezpieczenia nie miały zastosowania, w szczególności ponieważ bank nie mógł być uważany za osobę pomagającą skarżącemu lub osobę zaangażowaną w działalność zawodową skarżącego w rozumieniu art. 53a KPK (patrz akapit 27 poniżej). 19 września 2013 roku Federalny Trybunał Konstytucyjny odmówił przyjęcia skargi konstytucyjnej skarżącego bez podania przyczyn (sprawa nr 2 BvR 2268/12).


Wnioskodawcy są obywatelami rosyjskimi. Byli właścicielami mieszkań w Moskwie. Władze państwowe odzyskały mieszkania, a tytuł własności wnioskodawców do przedmiotowych nieruchomości został unieważniony. Mieszkanie przy ul. Białowieskiej 21-110 w Moskwie należało do K. 5 stycznia 2005 r. K. zmarł bez testamentu i nie pozostawił żyjących krewnych. 18 maja 2005 r. M. kupił mieszkanie od osoby działającej w imieniu K. na mocy pełnomocnictwa. 28 października 2005 r. M. sprzedał mieszkanie O. 7 kwietnia 2006 r. O. sprzedał mieszkanie V. 19 kwietnia 2006 r. V. sprzedał mieszkanie wnioskodawcy i jego małoletniej córce. W nieokreślonym dniu policja wszczęła śledztwo w sprawie oszukańczej sprzedaży mieszkania po śmierci K. 30 stycznia 2008 r. policja poinformowała Moskiewski Departament Polityki Mieszkaniowej i Funduszu Mieszkań (Departament Mieszkalnictwa) o śledztwie. W nieokreślonym dniu Departament Mieszkalnictwa wniósł pozew przeciwko wnioskodawcy, domagając się przeniesienia tytułu własności mieszkania na miasto Moskwę oraz eksmisji wnioskodawcy. 18 grudnia 2012 r. Sąd Rejonowy w Kuncewie w Moskwie uwzględnił w całości powództwo Departamentu Mieszkalnictwa. Sąd ustalił, że K. zmarł bez testamentu i nie pozostawił żyjących krewnych oraz że mieszkanie powinno być uznane za mienie bez spadkobierców. Uznał wszystkie transakcje dotyczące mieszkania za nieważne i nakazał przeniesienie tytułu własności mieszkania na miasto Moskwę oraz eksmisję wnioskodawcy. 14 marca 2013 r. Sąd Miejski utrzymał w mocy wyrok z 18 grudnia 2012 r. po rozpoznaniu odwołania. 16 maja 2013 r. Sąd Miejski odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawców. 14 sierpnia 2013 r. Sąd Najwyższy Federacji Rosyjskiej odmówił przyjęcia drugiej skargi kasacyjnej wnioskodawców. 24 grudnia 2013 r. miasto Moskwa zarejestrowało swój tytuł własności do mieszkania. Zgodnie z informacją Rządu, 2 grudnia 2014 r. Departament Mieszkalnictwa zawarł ze wnioskodawcą i jego córką, którzy nadal zamieszkiwali w mieszkaniu, umowę najmu socjalnego.

Mieszkanie przy bulwarze Orzechowym 10-1-339 w Moskwie należało do S. 29 lipca 2009 r. S. zmarł bez testamentu i nie pozostawił żyjących krewnych. 16 kwietnia 2010 r. nieznana osoba sprzedała mieszkanie B. 10 czerwca 2010 r. B. sprzedał mieszkanie K., ojcu wnioskodawczyni. 15 kwietnia 2011 r. Sąd Rejonowy w Nagatino w Moskwie zatwierdził ugodę zawartą między wnioskodawczynią a jej ojcem, uznającą tytuł własności wnioskodawczyni do mieszkania. 21 października 2011 r. policja wszczęła śledztwo w sprawie oszukańczej sprzedaży mieszkania po śmierci S. 29 lutego 2012 r. policja poinformowała Departament Mieszkalnictwa o śledztwie. W nieokreślonym dniu Departament Mieszkalnictwa wniósł powództwo cywilne przeciwko wnioskodawczyni, domagając się przeniesienia tytułu własności mieszkania na miasto Moskwę oraz eksmisji wnioskodawczyni. 19 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy uwzględnił w całości powództwo Departamentu Mieszkalnictwa. Sąd ustalił, że S. zmarł bez testamentu i nie pozostawił żyjących krewnych oraz że mieszkanie powinno być uznane za mienie bez spadkobierców. Sąd orzekł, że sprawa podlegała jednemu z dwóch wyjątków od ochrony tytułu własności nabywcy w dobrej wierze, co wymagało nadania pierwszeństwa poprzedniemu właścicielowi, który został pozbawiony nieruchomości wbrew swojej woli. Tytuł własności wnioskodawczyni do mieszkania został unieważniony, a tytuł własności przeniesiony na miasto Moskwę. 14 listopada 2013 r. Sąd Miejski utrzymał w mocy wyrok z 19 czerwca 2013 r. po rozpoznaniu odwołania. 25 marca 2014 r. Sąd Miejski odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni. Zgodnie z twierdzeniem wnioskodawczyni, wyrok korzystny dla Miasta nie został wykonany, a wnioskodawczyni nadal zamieszkuje w mieszkaniu.

Mieszkanie przy ul. Striemiannoj Pierieułok 33-31 w Moskwie należało do N., który zmarł bez testamentu i nie pozostawił żyjących krewnych 14 kwietnia 2006 r. W nieokreślonym dniu P. i inne nieznane osoby podrobiły testament N., wyznaczając P. jako spadkobiercę N. 19 października 2006 r. P. zwrócił się do notariusza z wnioskiem o uznanie go za spadkobiercę N. 30 listopada 2006 r. notariusz wydał certyfikat potwierdzający, że P. odziedziczył mieszkanie po N. 6 grudnia 2006 r. Moskiewski Miejski Urząd Rejestracji („Urząd Rejestracji”) zarejestrował certyfikat potwierdzający tytuł własności P. do mieszkania i wydał odpowiedni akt. 30 stycznia 2007 r. P. sprzedał mieszkanie pierwszemu wnioskodawcy. 6 lutego 2007 r. Urząd Rejestracji zarejestrował zakup mieszkania i wydał odpowiedni akt pierwszemu wnioskodawcy. Wnioskodawcy wprowadzili się do mieszkania i tam zamieszkiwali. W nieokreślonym dniu władze wszczęły śledztwo karne w sprawie podrobienia testamentu wystawionego w imieniu N. 26 kwietnia 2012 r. Sąd Rejonowy w Pierowie w Moskwie uznał P. za winnego kilku czynów oszustwa i skazał go na pięć i pół roku pozbawienia wolności. W szczególności sąd ustalił, że P., działając wspólnie z innymi osobami o nieustalonej tożsamości, oszukańczo nabył mieszkanie N. i sprzedał je pierwszemu wnioskodawcy na podstawie podrobionego testamentu. Sąd stwierdził również, że mieszkanie stanowiło mienie bez spadkobierców, które w związku z tym przeszło na własność Skarbu Państwa, i że poprzez oszukańcze nabycie tytułu własności do niego, a następnie sprzedaż pierwszemu wnioskodawcy, P. wyrządził szkodę państwu. 25 czerwca 2012 r. Sąd Miejski w Moskwie utrzymał w mocy wyrok z 26 kwietnia 2012 r. po rozpoznaniu odwołania. 25 marca 2013 r. Departament Mieszkalnictwa wniósł powództwo cywilne przeciwko wnioskodawcom, domagając się, między innymi: (1) unieważnienia tytułu własności pierwszego wnioskodawcy do mieszkania; (2) eksmisji wnioskodawców; oraz (3) restytucji mieszkania na rzecz miasta Moskwy. 26 maja 2014 r. Sąd Rejonowy Zamoskworeckie w Moskwie uwzględnił powództwo Departamentu Mieszkalnictwa. Ustalił, że mieszkanie stanowiło mienie bez spadkobierców, i nakazał jego restytucję na rzecz miasta Moskwy. Unieważnił również tytuł własności pierwszego wnioskodawcy do mieszkania i nakazał eksmisję wnioskodawców. 26 grudnia 2014 r. Sąd Miejski utrzymał w mocy wyrok z 26 maja 2014 r. po rozpoznaniu odwołania. 17 marca 2015 r. Sąd Miejski w Moskwie odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawców. 17 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy Federacji Rosyjskiej odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawców. Wydaje się, że wyrok korzystny dla Miasta nie został do tej pory wykonany. Wnioskodawcy nadal zamieszkują w mieszkaniu.


Skarżący urodził się w 1951 roku i mieszka w Portorož. Skarżący i R.H. są sąsiadami; mieszkają w domu dwumieszkaniowym ze wspólnym podwórkiem. Pozostają w konflikcie od kilku lat i wszczęli przeciwko sobie kilka postępowań sądowych. 13 lutego 2004 r. R.H. złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przeciwko skarżącemu. Zarzucił, że wcześniej tego samego dnia skarżący groził mu, krzycząc „Kupiłem broń, więc wkrótce wszystko się skończy”. R.H. twierdził, że incydent ten miał miejsce przed ich domem. Oświadczył, że najpierw jego sprzątaczce uniemożliwiono wejście na podwórko przez skarżącego, gdy wchodziła małymi drzwiami, a pół godziny później nie był w stanie otworzyć ani małych drzwi, ani dużych elektrycznych drzwi przesuwnych, co przypisał winie skarżącego. Wtedy rzekomo wszedł w spór ze skarżącym, który rzekomo odpowiedział wspomnianymi gróźbami. R.H. stwierdził również, że skarżący posiadał pozwolenie na broń. 1 marca 2004 r. policja w Koperze przeprowadziła przesłuchanie skarżącego. 2 kwietnia 2004 r. policja przesłała sprawozdanie do prokuratora rejonowego w Koperze, stwierdzając, że nie znalazła uzasadnionego podejrzenia, jakoby rzekome przestępstwo zostało popełnione przez skarżącego. 29 października 2004 r. prokurator rejonowy w Koperze wniósł akt oskarżenia przeciwko skarżącemu o przestępstwo zagrożenia bezpieczeństwa innej osoby. 2 kwietnia 2007 r. Sąd Rejonowy w Piranie przeprowadził rozprawę. Skarżący nie przyznał się do zarzutów, twierdząc, że R.H. kłamał i że przeciwko niemu wszczęto wiele postępowań po zamachu na jego życie w 1999 roku. Wniósł o sprawdzenie nagrań z monitoringu wizyjnego z dnia zdarzenia. Dostarczył sądowi protokół z rozprawy z 9 lutego 2004 r. w innych postępowaniach, z którego wynikało, że skarżący zmienił zamek w małych drzwiach prowadzących na podwórko i przekazał nowe klucze R.H. na tej rozprawie. W odpowiedzi na pytania zadane przez pełnomocnika skarżącego, R.H. złożył wyjaśnienia, że w domu i na zewnątrz było od dwunastu do szesnastu kamer monitorujących wnętrze i obszar zewnętrzny domu oraz że nagrania były przechowywane przez około piętnaście dni. Powiedział, że skarżący stał gdzieś pomiędzy jego wejściem a podwórkiem domu podczas incydentu, ale odmówił narysowania, gdzie incydent miał miejsce. R.H. dodał również, że nie sprawdził nagrań wideo po incydencie, ale że w każdym razie kamery nie obejmowałyby całego incydentu i że serwer systemu monitoringu wizyjnego awarował wiele razy; później dodał, że w każdym razie serwer został wymieniony przez firmę konserwacyjną. Skarżący nalegał na przeprowadzenie oględzin miejsca i na to, aby dowody dotyczące monitoringu wizyjnego, w tym informacje takie jak zmiana serwera, mogły i powinny zostać zweryfikowane. Sędzia uznał za zbędne uzyskanie dowodów w question i następnego dnia uniewinnił skarżącego, stwierdzając, że nie udowodniono, iż skarżący skierował groźby przeciwko R.H. 21 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w Koperze uwzględnił apelację złożoną przez prokuraturę i przekazał sprawę do sądu pierwszej instancji. Uznał, że zarzuty zawierały wszystkie elementy przestępstwa i że nie było konieczne uwzględnianie okoliczności wskazujących na to, że pokrzywdzony faktycznie czuł się zagrożony. Na rozprawie Sądu Rejonowego w Piranie w dniu 10 kwietnia 2009 r. skarżący złożył zeznania. Zaprzeczył, aby doszło do rzekomego incydentu, twierdząc między innymi, że on i R.H. spierali się o podział domu, w którym mieszkali, oraz że organy ścigania nie funkcjonowały tak, jak powinny. Powiedział również, że nie przeprowadzono ani oględzin miejsca rzekomego przestępstwa, ani zbadania nagrań z monitoringu wizyjnego, mimo że dowiodłyby one, że nie popełnił rzekomego przestępstwa. Ponadto skarżący zaprzeczył, jakoby uniemożliwił sprzątaczce wejście na podwórko, i że musiała mieć nie ten klucz. Skarżący wnosił o to, aby prokuratura uzyskała oświadczenie od D.Č., który mógł zeznać, że R.H. regularnie wpływał na świadków, aby składali fałszywe zeznania. Skarżący wnosił również o przesłuchanie D.Č. na rozprawie i wyjaśnił, że ten dowód podważyłby wiarygodność R.H., którego zeznania były jedynym dowodem oskarżenia w sprawie. Sąd przesłuchał również R.H., który stwierdził, że sprzątaczka w dniu incydentu powiedziała mu, że skarżący nie pozwolił jej wejść na podwórko. Według R.H., wyrzucił wtedy śmieci osobiście, w którym to momencie spotkał skarżącego. R.H. podejrzewał, że skarżący odłączył zewnętrzne drzwi przesuwne i z tego powodu kłócił się z nim, w którym to momencie skarżący go zagroził. Prokurator zapytał R.H., czy powiedział komuś o przestępstwie, na co R.H. odpowiedział, że powiedział K.C., a może też sprzątaczce i ogrodnikowi (P.P.). Jeśli chodzi o K.C., nie mógł pamiętać, gdzie i jak mu o tym powiedział. R.H. stwierdził również, że nie wie, czy ktoś był świadkiem incydentu, i że nie przechowywał nagrań z monitoringu wizyjnego, ale że i tak nie pokazałyby one incydentu, ponieważ zdarzył się on poza polem widzenia kamer. R.H. stwierdził również, że D.Č. nie jest wiarygodny, ponieważ jest narkomanem i przestępcą. Sąd dopuścił dowód z zeznań świadka K.C. i P.P. oraz pisemne oświadczenie D.Č. z 30 listopada 2008 r. To drugie, które zostało odczytane na rozprawie w dniu 3 lipca 2009 r. (patrz poniższy paragraf 16), brzmiało, w miarę istotności, następująco:
„Niżej podpisany... oświadcza, że... [R.H.]... wykorzystywał swój wpływ w celu uzyskania fałszywych zeznań przeciwko Marino Poropat w wielu sprawach.
... [R. H.] zaoferował mi 10 000 euro [EUR], abym znalazł osobę w Chorwacji, która byłaby gotowa zabić Marino Poropat.
...”
Na rozprawie w dniu 3 lipca 2009 r. P.P. nie stawił się. Jednakże K.C. stawił się i został przesłuchany jako świadek. Powiedział, że nie wie, dlaczego został wezwany do zeznań, ale w odpowiedzi na pytanie pełnomocnika skarżącego potwierdził, że spędził dziesięć minut z R.H. w barze przed stawieniem się na tej rozprawie. Zaprzeczył, jakoby został poinstruowany, aby zeznawać przeciwko skarżącemu. W swoich zeznaniach powiedział również, że R.H. zadzwonił do niego po incydencie z 13 lutego 2004 r. i powiedział mu, że skarżący powiedział, że kupił broń i to zakończy. Skarżący stwierdził, że K.C. nie jest wiarygodny, ponieważ wcześniej był zgłaszany na policji z powodu rzekomego fałszywego zeznawania. Wniósł o przesłuchanie D.Č. jako świadka w zakresie wiarygodności K.C. i R.H., ponieważ mógł zeznać, że było „więcej takich fałszywych oświadczeń”. Oświadczenie D.Č. zostało odczytane na rozprawie, jednak sąd odmówił przesłuchania go jako świadka, uznając, że fakty zostały wystarczająco ustalone. Uznał również za zbędne przesłuchiwanie P.P. Na rozprawie przedstawiciel skarżącego wskazał, że skarżący i R.H. byli stronami przeciwnymi w licznych postępowaniach cywilnych i karnych. Zwrócił również uwagę na fakt, że policja nie znalazła żadnych dowodów do oskarżenia skarżącego i złożył wniosek, że zarzuty oparte były na dwóch zeznaniach niewiarygodnych świadków, mianowicie pokrzywdzonego i K.C. 3 lipca 2009 r. Sąd Rejonowy w Piranie uznał skarżącego za winnego i skazał go na trzy miesiące więzienia w zawieszeniu. Sąd zauważył, że skarżący kwestionował wiarygodność R.H. i K.C., którego sąd określił jako współpracownika R.H. (sodelavec), ponieważ ten pierwszy był z nim w kilku sporach prawnych, a ten drugi był zgłaszany na policję za fałszywe zeznania kilka razy. Jednakże sąd uznał, że nie podważyło to ich wiarygodności i że udowodniono na podstawie dowodów złożonych przez R.H. i K.C., że skarżący zagroził pierwszemu, powołując się na fakt, że kupił broń, i że groźba wywołała strach u R.H. Sąd uznał również argument skarżącego, że cały incydent został zmyślony, za nieprzekonujący. Wyjaśnił, że nie przesłuchiwał P.P. i D.Č., ponieważ fakty zostały wystarczająco ustalone i podał następujące powody odrzucenia wniosku skarżącego o zbadanie dowodów:
„...sąd nie przesłuchał dowodów od D.Č., ponieważ z jego pisemnego oświadczenia nic nie wynika, co odnosiłoby się do incydentu będącego przedmiotem [obecnych] postępowań. Ponadto nie przeprowadzono oględzin miejsca i rekonstrukcji zdarzeń, ponieważ sposób, w jaki doszło do incydentu, a ponadto treść wypowiedzianych słów można już ustalić na podstawie innych dostarczonych dowodów.”
9 września 2009 r. skarżący wniósł apelację, powołując się między innymi na art. 6 § 3 (d) Konwencji. Skarżył się na odmowę sądu przesłuchania D.Č., podkreślając, że sąd powinien był wziąć pod uwagę liczne postępowania, w których stronami byli skarżący i R.H., i że powinien był więc wykazać większą ostrożność w daniu wiary zeznaniom K.C., który zeznawał na korzyść R.H. w prawie wszystkich tych postępowaniach. Dalej twierdził, że sąd powinien był wątpić w wiarygodność K.C. ze względu na fakt, że R.H. wspomniał o swojej rozmowie z K.C. dopiero sześć lat po incydencie, to jest po tym, jak skarżący został początkowo uniewinniony w pierwszym postępowaniu. Zauważył również, że mimo faktu, że cały teren domu był pod nadzorem wizyjnym, R.H. nie dostarczył nagrań wideo, aby udowodnić, że on i skarżący faktycznie spotkali się w odpowiednim dniu, co skarżący zaprzeczał. 6 stycznia 2010 r. skarżący dowiedział się o wszczęciu śledztwa karnego przeciwko K.C. w sprawie przestępstwa pomocy w ataku na niego w 1999 roku. Wydaje się, że ostatecznie nie wniesiono w tej sprawie żadnych zarzutów, a skarżący wszczął postępowanie cywilne przeciwko Państwu, dochodząc odszkodowania za szkodę niemajątkową z powodu naruszenia jego praw osobistych spowodowanego nieskutecznym śledztwem karnym. 29 maja 2014 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że atak nie został należycie zbadany i że to stanowiło naruszenie proceduralnych aspektów praw skarżącego do godności osobistej i bezpieczeństwa (art. 34 Konstytucji) oraz nietykalności jego fizycznej i psychicznej integralności (art. 35 Konstytucji). W międzyczasie, 3 lutego 2010 r., Sąd Okręgowy w Koperze oddalił apelację skarżącego. Stwierdził, że prawa obrony nie zostały naruszone przez odmowę przesłuchania dowodów od D.Č. lub uzyskania innych dowodów i że sąd pierwszej instancji podał w tym zakresie wystarczające powody. 15 lutego 2010 r. skarżący złożył wniosek o ochronę legalności do Sądu Najwyższego. Powtórzył argumenty przedstawione przed sądami niższymi, w szczególności że D.Č. mógł zeznać o wrogiej relacji między skarżącym a R.H. oraz o wpływie tego ostatniego na świadków i powinien był więc zostać mu dany okaz do zeznań. Dalej odniósł się do faktu, że w międzyczasie wszczęto postępowanie karne przeciwko K.C. w związku z atakiem na niego w 1999 r. (patrz powyższy paragraf 19). Argumentował, że to potwierdza jego zarzuty, że K.C. nie może być uważany za wiarygodnego świadka. 12 kwietnia 2010 r. w odrębnych postępowaniach cywilnych, w których stronami byli R.H. i skarżący, D.Č. zeznał, że był długoterminowym przyjacielem R.H. Dalej stwierdził, że był świadkiem wpływania R.H. na świadków w celu uzyskania oświadczeń przeciwko skarżącemu. Stwierdził również, że R.H. groził i obrażał skarżącego prawie za każdym razem, gdy go spotkał, a ten drugi zawsze unikał konfrontacji z R.H. 17 czerwca 2010 r. Sąd Najwyższy oddalił wniosek skarżącego o ochronę legalności. Jeśli chodzi o D.Č., zauważył, że ten świadek mógłby przypuszczalnie zeznać o wrogiej relacji między skarżącym a R.H. oraz o wpływie tego ostatniego na świadków, ale nie o rzeczywistym incydencie, który był przedmiotem niniejszego postępowania. Jeśli chodzi o odwołanie się skarżącego do śledztwa przeciwko K.C. (patrz powyższy paragraf 21), Sąd Najwyższy uznał, że ten argument ma charakter faktyczny i dlatego nie może być skutecznie podniesiony w apelacji w sprawach prawa. 30 sierpnia 2010 r. skarżący złożył skargę konstytucyjną. Powtórzył swoje argumenty dotyczące niedopuszczenia dowodów i dodatkowo odniósł się do zeznań złożonych przez D.Č. 12 kwietnia 2010 r. (patrz powyższy paragraf 22). 25 października 2011 r. Trybunał Konstytucyjny oddalił skargę konstytucyjną skarżącego, powołując się na art. 55.b ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (patrz poniższy paragraf 33). 30 sierpnia 2010 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie powyższych postępowań karnych przeciwko niemu na podstawie dowodów przedstawionych na rozprawie z 12 lutego 2010 r. (patrz powyższy paragraf 22) i wniósł o przesłuchanie D.Č. jako świadka. W szczególności D.Č. stwierdził, że był przyjacielem R.H., a skarżący argumentował więc, że byłoby niezwykłe, gdyby R.H. nie powiedział D.Č. o incydencie ze skarżącym. Ponadto odniósł się do oświadczenia D.Č., że skarżący zawsze unikał R.H., i argumentował, że jego zeznania potwierdziłyby jego linię obrony. Na polecenie sędziego, któremu przydzielono wniosek o wznowienie, inny sędzia przesłuchał D.Č. 28 czerwca 2011 r. w obecności skarżącego. D.Č. zeznał, że był przyjacielem R.H. w 2004 r. i utrzymywał z nim codzienny kontakt, ale nie pamięta, czy R.H. powiedział mu, czy został zagrożony przez skarżącego. Dalej stwierdził, między innymi, że nie pamięta wydarzeń z 13 lutego 2004 r., ale że było wiele incydentów, w których skarżący i R.H. spotykali się przed domem i R.H. groził i obrażał skarżącego. Był świadkiem wielu ich kłótni tam, ale nigdy nie widział, aby skarżący groził lub obrażał R.H. W konfrontacji z R.H. skarżący zawsze wycofywał się. D.Č. dodał również, że widział, jak R.H. wpływa na świadków, ale nie byłby w stanie powiedzieć, w jakich sprawach, ponieważ było ponad dwadzieścia postępowań z udziałem R.H., a większość z nich była skierowana przeciwko skarżącemu. Dalej potwierdził, że sam został poproszony o fałszywe zeznania i powiedział, że sprawa ta jest w toku przed sądami. Na koniec D.Č. zeznał, że R.H. miał dwie bronie, gdy wprowadzał się do domu. 16 sierpnia 2011 r. Sąd Rejonowy w Piranie odrzucił wniosek skarżącego o wznowienie, uznając, że D.Č. nie bezpośrednio obserwował incydent prowadzący do skazania skarżącego, ale mógł tylko zeznać o wpływie R.H. na świadków i naturze relacji między skarżącym a R.H. Sąd uznał, że te fakty były już znane sądowi rozprawy, który odmówił przesłuchania D.Č. jako świadka. Sąd wziął również pod uwagę fakt, że Sąd Okręgowy w Koperze, a także Sąd Najwyższy rozpatrzył wniosek skarżącego o przesłuchanie D.Č. Apelacja skarżącego od powyższej decyzji została oddalona 14 grudnia 2011 r. przez Sąd Okręgowy. Ten ostatni zauważył, po pierwsze, że zeznania D.Č. nie ujawniły żadnych nowych faktów bezpośrednio związanych z przestępstwem, za które skarżący został skazany i, po drugie, że skarżący już próbował udowodnić, że R.H. wpływał na świadków i że jego wniosek w tym zakresie został odrzucony przez sądy podczas postępowania karnego, w tym przez Sąd Najwyższy, co oznaczało, że nie można tego uznać za nowy dowód. Skarżący złożył wniosek o ochronę legalności. 26 kwietnia 2012 r. Sąd Najwyższy oddalił wniosek, popierając wniosek sądów niższych, że zeznania D.Č. były „nieistotnym dowodem, ponieważ [D.Č.] nie mógł powiedzieć [sądowi] nic konkretnego o przestępstwie zagrożenia bezpieczeństwa rozważanym [przez sąd], ponieważ nie był jego bezpośrednim świadkiem”. Sąd Najwyższy uznał również, że Sąd Okręgowy słusznie wskazał, że zeznania D.Č. również nie mogły być uznane za nowy dowód.


Skarżąca urodziła się w 1965 roku i mieszka w Samoborze. 20 kwietnia 2009 r. odniosła obrażenia w wypadku drogowym podczas powrotu do domu z pracy. 8 maja 2009 r. jej obrażenia zostały uznane za uraz w pracy przez Chorwacki Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych ds. Ochrony Zdrowia w Pracy (Hrvatski zavod za zdravstveno osiguranje zaštite zdravlja na radu). Na podstawie urazu w pracy skarżącej przyznano zwolnienie lekarskie w okresie od 21 kwietnia 2009 r. do 3 lipca 2009 r. 26 października 2011 r. skarżąca zgłosiła się do Centrum Medycyny Ratunkowej Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Zagrzebiu (Centar za hitnu medicinu Kliničkog bolničkog centra Zagreb) z powodu bólu szyi i pleców. Stwierdzono tam, że cierpi na poważny ból kręgosłupa z deformacją. Następnego dnia udała się do swojego lekarza rodzinnego, który stwierdził niezdolność skarżącej do pracy i przyznał jej zwolnienie lekarskie od 27 października 2011 r. z powodu choroby. 3 listopada 2011 r. skarżąca wniosła zażalenie na ocenę przyczyny zwolnienia lekarskiego wystawioną przez lekarza rodzinnego. Argumentowała, że zwolnienie lekarskie powinno zostać jej przyznane na podstawie urazu w pracy, którego doznała 20 kwietnia 2009 r. Złożyła dokumentację medyczną na poparcie swojego stanowiska. Po wniesieniu zażalenia lekarz rodzinny skarżącej skierował ją na ekspertyzę medyczną, dołączając dokumentację medyczną do wniosku o opinię biegłego. 6 grudnia 2011 r. upoważniony lekarz Oddziału w Zagrzebiu Chorwackiego Funduszu Ubezpieczeń Zdrowotnych (Hrvatski zavod za zdravstveno osiguranje, Područni ured Zagreb – dalej „Oddział w Zagrzebiu”), specjalizujący się w medycynie fizykalnej i rehabilitacji, przeanalizował dokumentację medyczną skarżącej i stwierdził w raporcie brak bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między urazem w pracy odniesionym przez skarżącą w 2009 r. a zwolnieniem lekarskim rozpoczętym 27 października 2011 r. Oddział w Zagrzebiu przesłał raport skarżącej i poinformował ją o prawie do żądania wydania pisemnej decyzji w sprawie jej prawa do zwolnienia lekarskiego. Skarżąca skorzystała z tego prawa i poprosiła o pisemną decyzję. Decyzją z 23 stycznia 2012 r. Oddział w Zagrzebiu, powołując się na raport z 6 grudnia 2011 r., odmówił spełnienia wniosku skarżącej o przyznanie zwolnienia lekarskiego od 27 października 2011 r. na podstawie urazu w pracy. Odrzucił również jej roszczenie o odszkodowanie za utracone wynagrodzenie za okres zwolnienia lekarskiego. Skarżąca zaskarżyła tę decyzję do Centrali Funduszu (Hrvatski zavod za zdravstveno osiguranje, Direkcija – dalej „Centrala”), składając dodatkową dokumentację medyczną i wnosząc o przyznanie jej zwolnienia lekarskiego na podstawie urazu w pracy. W wyniku odwołania skarżącej Centrala zleciła wewnętrznej komisji lekarskiej przeprowadzenie ekspertyzy w tej sprawie. 16 marca 2012 r. komisja lekarska, w składzie trzech lekarzy medycyny, przeanalizowała całą dokumentację medyczną skarżącej i stwierdziła w raporcie, że zwolnienie lekarskie od 27 października 2011 r. nie może zostać przyznane na podstawie urazu w pracy odniesionego w 2009 r. 5 kwietnia 2012 r. Centrala, opierając się na ustaleniach komisji lekarskiej, oddaliła odwołanie skarżącej i utrzymała w mocy decyzję Oddziału w Zagrzebiu. Następnie skarżąca wniosła skargę do Sądu Administracyjnego w Zagrzebiu (Upravni sud u Zagrebu). Kwestionowała ustalenia organów eksperckich Funduszu, powoływała się na swoją dokumentację medyczną i twierdziła, że ona wskazuje na związek przyczynowy między urazem w pracy odniesionym w 2009 r. a jej zwolnieniem lekarskim. Wniosła o to, aby została wysłuchana oraz aby sporządzono ekspertyzę medyczną w tej sprawie. 27 czerwca 2012 r. Centrala złożyła odpowiedź na skargę skarżącej. Odpowiedź ta została przesłana skarżącej. 27 sierpnia 2012 r. Sąd Administracyjny w Zagrzebiu przeprowadził rozprawę, na którą skarżąca została prawidłowo wezwana. Nie stawiła się na rozprawie, ale była reprezentowana przez adwokata. Jej adwokat powtórzył argumenty i dowody przedstawione w skardze. Przedstawiciel Centrali kwestionował to. Sąd Administracyjny w Zagrzebiu następnie oddalił wniosek o przesłuchanie skarżącej i sporządzenie dalszej ekspertyzy medycznej w tej sprawie oraz zamknął rozprawę. 31 sierpnia 2012 r. Sąd Administracyjny w Zagrzebiu oddalił skargę skarżącej jako bezzasadną. Podkreślił w szczególności, że dwa organy eksperckie Funduszu, a także wybrany lekarz rodzinny skarżącej, ustaliły bez wątpienia, że zwolnienie lekarskie skarżącej rozpoczęte 27 października 2011 r. nie było związane z urazem w pracy odniesionym w 2009 r. Podkreślił również, że skarżąca, poprzez swoje pisma w sprawie skargi, nie zdołała podważyć ustaleń organów eksperckich i w związku z tym nie było potrzeby jej przesłuchania ani sporządzenia dalszej ekspertyzy medycznej w tej sprawie. Skarżąca wniosła skargę konstytucyjną, twierdząc, że postępowanie było niesprawiedliwe, ponieważ została wykluczona z procedury zlecania i uzyskiwania ekspertyz organów administracyjnych, podczas gdy Sąd Administracyjny w Zagrzebiu odmówił jej przesłuchania i uzyskania niezależnej ekspertyzy medycznej w tej sprawie. 6 lutego 2013 r. Trybunał Konstytucyjny oddalił skargę konstytucyjną skarżącej jako oczywiście bezzasadną. Decyzja ta została doręczona przedstawicielowi skarżącej 22 lutego 2013 r.


Skarżący urodził się w 1982 roku i mieszka w Tyraspolu. Tło sprawy, w tym zbrojny konflikt nadniestrzański z lat 1991–1992 oraz późniejsze wydarzenia, zostało opisane w sprawie Ilaşcu i inni przeciwko Mołdawii i Rosji ([Wielka Izba], nr 48787/99, §§ 28–185, ECHR 2004‑VII) oraz Catan i inni przeciwko Republice Mołdawii i Rosji ([Wielka Izba], nr 43370/04 i 2 inne, §§ 8–42, ECHR 2012 (wyciągi)). 21 stycznia 2005 r. skarżący został aresztowany przez władze separatystycznej „Mołdawskiej Republiki Naddniestrzańskiej” („MRN”) pod zarzutem rozboju. Był zatrzymany w areszcie do 8 lipca 2005 r., kiedy to został zwolniony za kaucją. Podczas zatrzymania był rzekomo przetrzymywany w bardzo złych warunkach z osobami zakażonymi HIV i poddany nieludzkiemu traktowaniu. Twierdzi, że lekarz zaraził go wirusem HIV po użyciu tej samej strzykawki u wszystkich więźniów. W toku postępowania karnego, dwa i pół roku po rabunku, ofierze kazano rozpoznać skarżącego na zdjęciu. Skarżący twierdzi, że nie zapewniono żadnych gwarancji procesowych i sugeruje, że śledczy wskazał ofierze, jakie zdjęcie ma wybrać. Ponadto alibi skarżącego dotyczące jego nieobecności w „MRN” w dniu popełnienia przestępstwa zostało odrzucone bez żadnego dochodzenia. Zdaniem skarżącego, w momencie popełnienia przestępstwa przebywał w Moskwie. Uzyskał pismo od pracodawcy potwierdzające, że w dniu popełnienia przestępstwa skarżący był w pracy. Śledczy zajęli jednak oryginał tego pisma podczas przeszukania domu jego rodziców i później on zniknął. Sądy odmówiły przyjęcia kopii tego pisma jako dowodu i/lub sprawdzenia informacji w nim zawartych. 29 sierpnia 2006 r. Sąd Rejonowy w Tyraspolu uznał skarżącego za winnego stawianych mu zarzutów i skazał go na siedem lat pozbawienia wolności. Skarżący został osadzony w kolonii karnej nr 2 w Tyraspolu, gdzie warunki były rzekomo bardzo złe. W szczególności jego cela była przepełniona, nie miał codziennych spacerów, warunki materialne były bardzo złe, brakowało prądu, czasami przez kilka dni, i dzielił przestrzeń z więźniami chorującymi na choroby zakaźne. Jedzenie było niejadalne, dlatego więźniowie musieli polegać na żywności dostarczanej im przez krewnych. Zdaniem skarżącego, wielokrotnie prosił o zbadanie przez lekarza w związku z diagnozą HIV. Władze więzienia ignorowały jednak jego prośby. W więzieniu nie było dentysty, a więźniowie musieli sobie nawzajem usuwać zęby w nagłych wypadkach. Skarżący miał w ten sposób usunięte zęby trzonowe. 26 września 2006 r. Sąd Najwyższy „MRN” oddalił apelację skarżącego. W nieokreślonym dniu po prawomocnym wyroku matka skarżącego zatrudniła prawnika w celu złożenia skargi do Trybunału. Później udała się z wizytą do skarżącego, aby uzyskać jego podpis na formularzu skargi. Strażnicy więzienni odmówili jednak pozwolenia jej na to z powodu, że skarga nie była w języku rosyjskim i musiała zostać najpierw zatwierdzona przez władze więzienia. Wydaje się, że ostatecznie udało jej się doprowadzić do podpisania formularza przez skarżącego. 24 kwietnia 2012 r. skarżący został zwolniony z więzienia. Z materiałów akt sprawy i pism stron wynika, że skarżący nigdy nie powiadomił władz Mołdawii o swoim zatrzymaniu w „MRN” ani o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym.


Skarżący urodził się w 1988 roku i mieszka we wsi Trudobelikowskij w Kraju Krasnodarskim. Około północy 15 sierpnia 2007 r. skarżący, który miał wówczas 19 lat, oraz B. zostali zabrani radiowozem na komisariat policji rejonu syktywdzińskiego w Republice Komi w celu zbadania zarzutów napaści postawionych im przez dwie osoby, w szczególności napaści seksualnej na kobietę. Policja interweniowała natychmiast po domniemanych napaściach. Zgodnie z twierdzeniami skarżącego, na komisariacie śledczy N. zażądał od niego przyznania się do winy i groził mu złym traktowaniem oraz gwałtem w celi aresztu śledczego. Skarżący odmówił podpisania zeznań obciążających go i został rzekomo poddany złemu traktowaniu, które opisał w następujący sposób. Został doprowadzony do celi, gdzie dwóch policjantów trzymało go za ręce, podczas gdy trzeci policjant kopnął go w brzuch, zostawiając ślad buta na jego koszulce; następnie dwaj policjanci rzucili skarżącego na podłogę twarzą w dół. Następnie policjanci doprowadzili skarżącego do biura N., gdzie podpisał on „oświadczenie o stawieniu się i przyznaniu się do winy” (явка с повинной). Następnie policjant zabrał skarżącego do toalety i zaczął go obrażać. Gdy skarżący odpowiedział, policjant rzekomo spryskał go gazem w oczy i kilka razy uderzył gumową pałką. Następnie policjant popchnął skarżącego do celi tak mocno, że skarżący uderzył głową o ścianę i upadł na ziemię. Zgodnie z protokołem policyjnym sporządzonym przez operatywnego policjanta K., skarżący podpisał „oświadczenie o stawieniu się i przyznaniu się do winy” o godz. 2:35 w nocy 16 sierpnia 2007 r. Śledczy N. wszczął postępowanie karne przeciwko niemu i B. oraz zarządził sądowo-medyczną ekspertyzę skarżącego w celu ustalenia, ze względu na naturę przestępstwa, czy skarżący nie posiada żadnych patologii, które uniemożliwiałyby mu odbycie stosunku płciowego. Skarżącego doprowadzono do biegłego sądowego lekarza, który stwierdził, że skarżący odniósł następujące obrażenia fizyczne (protokół badania z 16 sierpnia 2007 r.): (i) dwa otarcia na lewej stronie czoła, o wymiarach 2,5 cm na 0,7 cm oraz 0,7 cm na 0,5 cm; (ii) otarcie na grzbiecie nosa, o wymiarach 4,5 cm na 1,5 cm; oraz (iii) siniak wokół jednego oka, o wymiarach 3 cm na 4 cm. Skarżący wyjaśnił biegłemu, że jego obrażenia zostały spowodowane przez trzech policjantów, którzy fizycznie go zaatakowali na komisariacie w nocy z 15 na 16 sierpnia 2007 r., w szczególności poprzez uderzenie jego twarzą o ścianę. Biegły stwierdził, że siniak i otarcia na twarzy skarżącego mogły zostać odniesione w okolicznościach i w czasie podanych przez skarżącego. Po badaniu lekarskim skarżącego doprowadzono z powrotem na komisariat, gdzie śledczy N. poinformował go, że musi stawić się tego dnia o godz. 15:00 na przesłuchanie w charakterze podejrzanego, po czym go zwolnił. Jego zatrzymanie nie zostało odnotowane. Tego samego dnia skarżący złożył skargę do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Republiki Komi, twierdząc, że został źle potraktowany na komisariacie. Poprosił również oddział urazowy szpitala w Syktywkarze o odnotowanie jego obrażeń. Zgodnie z dokumentacją medyczną szpitala, skarżący miał następujące obrażenia: (i) złamanie nosa z przemieszczeniem; (ii) siniak na czole; oraz (iii) otarcia na czole. 17 sierpnia 2007 r. skarżący został zatrzymany, przesłuchany w charakterze podejrzanego i tymczasowo aresztowany przez sąd. 20 sierpnia 2007 r. matka skarżącego złożyła skargę do prokuratury rejonu syktywdzińskiego, że skarżący został źle potraktowany na komisariacie. W swojej skardze podała, między innymi, że około południa 16 sierpnia 2007 r. skarżący wrócił do domu z komisariatu z siniakami i otarciami na ciele oraz odciskiem dużego buta na koszulce w okolicy brzucha. Skarżący powiedział jej, że został źle potraktowany na komisariacie. 29 sierpnia 2007 r. prokurator wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszom organów ścigania, stwierdzając, zgodnie z art. 24 § 1 ust. 2 Kodeksu Postępowania Karnego, że w działaniach śledczego N. lub policjantów S.I., K.L., S.A., Sz. i K.N. nie zaszły żadne z znamion przestępstw przewidzianych w art. 286 i 302 Kodeksu Karnego (odpowiednio nadużycie władzy i wymuszanie zeznań). Decyzja opierała się na następujących wyjaśnieniach. Śledczy N. zeznał, że przesłuchał skarżącego po tym, jak ten podpisał swoje „oświadczenie o stawieniu się i przyznaniu się do winy”. Skarżący nie skarżył się na żadną fizyczną przemoc wobec niego. Po sądowo-medycznej ekspertyzie skarżącego N. rozmawiał z nim ponownie, a następnie go zwolnił. N. nie widział żadnych obrażeń u skarżącego ani odcisku stopy na jego koszulce podczas przesłuchania ani przed jego zwolnieniem z komisariatu. N. dowiedział się później od K.L., że skarżący uderzył głową o ścianę. Śledczy N. zaprzeczył, aby na skarżącego wywierano jakąkolwiek presję fizyczną lub psychiczną. Policjanci zaprzeczyli, jakoby poddawali skarżącego jakimkolwiek formom złego traktowania. S.I. oświadczył, że dowiedział się od K.L., iż skarżący uderzył głową o ścianę. K.L. oświadczył, że dowiedział się od oficera dyżurnego S.A. o uderzeniu skarżącego głową o kraty celi. S.A. i Sz. oświadczyli, że widzieli, jak skarżący wielokrotnie uderzał głową o kraty, a następnie o ścianę w pokoju oficera dyżurnego. Podczas uderzania głową o ścianę skarżący miał rzekomo krzyczeć, że złoży skargę do prokuratury, że policjanci go pobili. Matka skarżącego zaskarżyła odmowę wszczęcia postępowania karnego przeciwko policjantom i śledczemu N. 18 stycznia 2008 r. Sąd Rejonowy w Syktywdzińsku oddalił jej skargę. 4 marca 2008 r. Sąd Najwyższy Republiki Komi uwzględnił apelację wniesioną przez matkę skarżącego i uchylił decyzję Sądu Rejonowego, zauważając, że nie dokonano oceny sprzeczności między wnioskami biegłego lekarza a twierdzeniami policjantów o samookaleczeniu się skarżącego. Sąd nie ocenił również dokumentacji medycznej skarżącego dotyczącej złamania nosa, zarzutu, że skarżacy został kopnięty i miał odcisk buta na koszulce, obecności kamery monitoringu na komisariacie, która powinna nagrać incydent, ani zeznań B., że słyszał, jak skarżący krzyczał na komisariacie. Sąd Rejonowy nie wziął pod uwagę okoliczności, które mogłyby znacząco wpłynąć na jego wnioski, i nie podał powodów, dla których, w zakresie sprzecznych dowodów, dał pierwszeństwo niektórym dowodom, odrzucając inne. Zlecono ponowne rozpatrzenie apelacji matki skarżącego przez inny skład sędziowski tego samego sądu. 21 marca 2008 r. Sąd Rejonowy w Syktywdzińsku orzekł, że odmowa wszczęcia postępowania karnego z 29 sierpnia 2007 r. była nieuzasadniona z powodów w dużej mierze podobnych do tych przytoczonych przez Sąd Najwyższy. Sąd nakazał organom śledczym usunięcie tych uchybień. 23 kwietnia 2008 r. zastępca prokuratora Republiki Komi uchylił odmowę wszczęcia postępowania karnego z 29 sierpnia 2007 r. 24 kwietnia 2008 r. komitet śledczy prokuratury Republiki Komi wydał nowe postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania karnego przeciwko policjantom i śledczemu N., stwierdzając, zgodnie z art. 24 § 1 ust. 2 KPK, że w ich działaniach nie zaszły żadne z znamion przestępstw przewidzianych w art. 130, 286 i 302 Kodeksu Karnego (odpowiednio o znieważeniu, nadużyciu władzy i wymuszaniu zeznań). Zauważono, że zgodnie z informacją otrzymaną od komisariatu policji rejonu syktywdzińskiego, nagrania z monitoringu pokoju oficera dyżurnego i cel dla osób zatrzymanych za wykroczenia za okres od 15 do 16 sierpnia 2007 r. nie zostały zachowane. Takie nagrania były zazwyczaj przechowywane przez trzy dni, a następnie automatycznie usuwane. Wnioskuje, że skarżący sam sobie zadał obrażenia na komisariacie w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej za przestępstwo, które popełnił. 24 kwietnia 2008 r. Sąd Rejonowy w Syktywdzińsku uznał skarżącego za winnego. Matka skarżącego zaskarżyła drugą odmowę wszczęcia postępowania karnego przeciwko policjantom i śledczemu N. 16 czerwca 2008 r. Sąd Rejonowy w Syktywdzińsku oddalił jej apelację. Sąd przeanalizował wyjaśnienia złożone przez policjantów i śledczego N. oraz stwierdził, że zarzuty dotyczące złego traktowania skarżącego nie zostały potwierdzone. Sąd zauważył również, że zarzut dotyczący wymuszonego przyznania się skarżącego został zbadany podczas procesu karnego skarżącego i został oddalony jako bezzasadny w wyroku z 24 kwietnia 2008 r. Sąd podał dalej, że sąd rozpatrujący sprawę zanalizował i zaakceptował odmowę wszczęcia postępowania karnego przeciwko policjantom z 24 kwietnia 2008 r. Wreszcie sąd wnioskuje, że zarzuty skarżącego dotyczące złego traktowania miały na celu zdyskredytowanie organów ścigania. 18 lipca 2008 r. Sąd Najwyższy Komi utrzymał to orzeczenie w mocy na skutek apelacji. Wyrok z 24 kwietnia 2008 r. w sprawie karnej skarżącego został następnie uchylony i sprawa przekazana do sądu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. 13 listopada 2008 r. Sąd Rejonowy w Syktywdzińsku uznał skarżącego za winnego napaści seksualnej, konkretnie obezwładnienia ofiary w celu umożliwienia B. dokonania na niej napaści seksualnej, i skazał go na cztery lata i trzy miesiące pozbawienia wolności. Skarżący nie przyznał się do winy podczas procesu, twierdząc, że podpisał „oświadczenie o stawieniu się i przyznaniu się do winy” pod presją fizyczną ze strony policjantów i presją psychiczną ze strony śledczego N. Sąd oddalił argumenty skarżącego, powołując się na odmowę wszczęcia postępowania karnego przeciwko policjantom i śledczemu N. z 24 kwietnia 2008 r. „Oświadczenie o stawieniu się i przyznaniu się do winy” skarżącego stanowiło część dowodów, na których oparto jego skazanie, i zostało uznane za okoliczność łagodzącą. Skarżący odwołał się od wyroku. 16 stycznia 2009 r. Sąd Najwyższy Republiki Komi utrzymał wyrok w mocy na skutek apelacji, stwierdzając, że bez znaczenia dla sprawy karnej przeciwko skarżącemu jest to, czy odmowa wszczęcia postępowania karnego w sprawie jego zarzutów dotyczących złego traktowania była bezzasadna, czy nie.


Skarżący urodził się w 1948 roku i mieszka w Rešetari. Okoliczności sprawy, przedstawione przez strony, można podsumować w następujący sposób. W 1978 roku skarżący został zatrudniony w firmie Z.B. w Zagrzebiu. Pracował jako kierowca w oddziale firmy w Nova Gradiška. W wyniku zmian organizacyjnych w firmie otrzymał wypowiedzenie 14 lutego 2000 roku. Zgodnie z wypowiedzeniem jego stosunek pracy został rozwiązany 20 listopada 2000 roku. 27 listopada 2000 roku skarżący złożył wniosek do Regionalnego Biura Chorwackiego Urzędu Pracy w Slavonski Brod (Hrvatski zavod za zapošljavanje, Područna služba Slavonski Brod, dalej „Biuro w Slavonski Brod”) o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. 6 grudnia 2000 roku przyznano mu zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 900 chorwackich kun (HRK) miesięcznie[1] za okres od 21 listopada 2000 roku do 10 lipca 2013 roku, pod warunkiem, że przed upływem tego okresu nie pojawią się podstawy do wstrzymania wypłaty lub utraty przez skarżącego prawa do wypłaty. Skarżący otrzymywał następnie zasiłek dla bezrobotnych regularnie do 31 marca 2008 roku. 29 marca 2000 roku skarżący wniósł powództwo cywilne do Sądu Miejskiego w Nova Gradiška (Općinski sud u Novoj Gradiški), zaskarżając swoje zwolnienie i domagając się przywrócenia do pracy oraz odszkodowania za utracone wynagrodzenie. 11 stycznia 2001 roku pracodawca skarżącego wniósł pozew wzajemny i zwrócił się do sądu o ustalenie 20 listopada 2000 roku jako dnia rozwiązania jego stosunku pracy (sudski raskid ugovora o radu). 5 października 2005 roku domagał się również zwrotu odprawy, którą otrzymał skarżący. 23 stycznia 2007 roku Sąd Miejski w Nova Gradiška orzekł, że zwolnienie skarżącego z pracy było bezprawne i że jego stosunek pracy nigdy nie został rozwiązany. Nakazał przywrócenie skarżącego do pracy i przyznał mu odszkodowanie za utracone wynagrodzenie. Jednocześnie nakazał skarżącemu zwrot otrzymanej odprawy i oddalił pozostałą część powództwa wzajemnego pracodawcy. 15 lutego 2008 roku Sąd Okręgowy w Slavonski Brod (Županijski sud u Slavonskom Brodu) uchylił wyrok pierwszej instancji w części dotyczącej przywrócenia skarżącego do pracy i postanowił, że jego stosunek pracy został rozwiązany 23 stycznia 2007 roku. Przyznał również skarżącemu odszkodowanie. Wyrok został doręczony skarżącemu 5 marca 2008 roku. 30 kwietnia 2008 roku skarżący złożył wniosek do Biura w Slavonski Brod o zasiłek dla bezrobotnych za okres po 23 stycznia 2007 roku. 2 czerwca 2008 roku Biuro w Slavonski Brod oddaliło wniosek skarżącego, uznając, że został złożony po upływie terminu od rozwiązania jego stosunku pracy 23 stycznia 2007 roku, zgodnie z art. 31 ustawy o pośrednictwie pracy i ubezpieczeniu na wypadek bezrobocia (dalej „ustawa o pośrednictwie pracy”). Skarżący odwołał się do Centrali Chorwackiego Urzędu Pracy (Hrvatski zavod za zapošljavanje, Središnja služba, dalej „Centrala”). W szczególności twierdził, że termin na złożenie wniosku o zasiłek dla bezrobotnych nie powinien być liczony od 23 stycznia 2007 roku, biorąc pod uwagę, że rozwiązanie jego stosunku pracy zostało ustalone dopiero wyrokiem Sądu Okręgowego w Slavonski Brod z 15 lutego 2008 roku. 15 października 2008 roku Centrala, działając jako organ administracji drugiej instancji, oddaliła odwołanie skarżącego jako bezzasadne i utrzymała w mocy decyzję Biura w Slavonski Brod. Zauważono również, że sam skarżący poinformował Biuro w Slavonski Brod o wyniku sporu pracowniczego i komunikował się z jednym z jego urzędników 27 marca 2008 roku oraz 2 kwietnia 2008 roku. Został również poinformowany o konsekwencjach wyroku Sądu Okręgowego w Slavonski Brod ustalającego 23 stycznia 2007 roku jako dzień rozwiązania jego stosunku pracy. W skardze do sądu administracyjnego skarżący argumentował, że dowiedział się o dniu rozwiązania stosunku pracy dopiero po otrzymaniu wyroku Sądu Okręgowego w Slavonski Brod w marcu 2008 roku i że termin na złożenie wniosku o zasiłek dla bezrobotnych powinien być liczony od tej daty. 20 stycznia 2011 roku Sąd Administracyjny oddalił skargę skarżącego i utrzymał w mocy decyzje organów administracji. Późniejsza skarga konstytucyjna skarżącego została oddalona przez Trybunał Konstytucyjny 4 kwietnia 2012 roku. Decyzja została doręczona przedstawicielowi skarżącego 9 maja 2012 roku. 21 listopada 2008 roku Biuro w Slavonski Brod stwierdziło, że skarżący nie przysługiwał zasiłek dla bezrobotnych od 21 listopada 2000 roku do 31 marca 2008 roku. Biorąc pod uwagę, że skarżący zwrócił już część nienależnie otrzymanej kwoty, nakazano mu zwrot reszty w ciągu 15 dni od otrzymania przedmiotowej decyzji. 16 lipca 2013 roku Centrala utrzymała w mocy decyzję Biura w Slavonski Brod, z wyjątkiem części dotyczącej początku terminu, w którym skarżący musi zwrócić pieniądze. W szczególności nakazała mu zwrot środków w ciągu 15 dni od otrzymania odszkodowania za utracone wynagrodzenie. 12 września 2014 roku Sąd Administracyjny w Osijeku oddalił skargę do sądu administracyjnego skarżącego i utrzymał w mocy decyzje organów administracji. Uznał, że zgodnie z orzeczeniami sądów powszechnych w sporze pracowniczym skarżącemu nie przysługiwał zasiłek dla bezrobotnych za okres do 23 stycznia 2007 roku. Uznał dalej, że jego roszczenie o zasiłek dla bezrobotnych za okres po tej dacie zostało już oddalone w innym postępowaniu. Skarga konstytucyjna skarżącego została oddalona przez Trybunał Konstytucyjny 17 lipca 2015 roku. W czerwcu 2008 roku skarżący złożył wniosek do Chorwackiego Funduszu Emerytalnego (Hrvatski zavod za mirovinsko osiguranje, dalej „Fundusz”) o przyznanie emerytury przedwczesnej. 18 sierpnia 2008 roku Fundusz przyznał mu emeryturę przedwczesną w wysokości 1 890,53 HRK miesięcznie[2] od 11 lipca 2008 roku. Skarżący otrzymuje tę emeryturę od tego czasu.


Skarżony urodził się w 1959 roku i mieszka w Bratysławie. Jest i w danym czasie był sędzią Sądu Najwyższego. Rada Sądownictwa Republiki Słowackiej jest naczelnym organem zarządzającym wymiaru sprawiedliwości na Słowacji. Liczy osiemnastu członków, w tym jej Przewodniczącego (art. 3 ust. 1 ustawy o Radzie Sądownictwa (ustawa nr 185/2002 Z.z., w brzmieniu zmienionym)). Zgodnie z art. 141a Konstytucji (ustawa nr 460/1992 Z.z.), obowiązującym w danym czasie, Prezes Sądu Najwyższego automatycznie sprawował urząd Przewodniczącego Rady Sądownictwa. Spośród pozostałych siedemnastu członków ośmiu zostało wybranych przez sędziów, a trzech zostało powołanych przez: Radę Narodową Republiki Słowackiej, Prezydenta Republiki Słowackiej oraz Rząd Republiki Słowackiej. 8 września 2009 roku, obradując w powyższym składzie, Rada Sądownictwa postanowiła na podstawie art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o sędziach i sędziach asesorach (ustawa nr 385/2000 Z.z., w brzmieniu zmienionym – „ustawa”) o czasowym zawieszeniu (dočasné pozastavenie výkonu funkcie sudcu) skarżonego w wykonywaniu jego funkcji ze skutkiem natychmiastowym. Decyzja ta nastąpiła po innej decyzji Rady Sądownictwa podjętej tego samego dnia na podstawie art. 120 ust. 2 lit. c ustawy o wniesieniu oskarżenia dyscyplinarnego przeciwko skarżonemu. Zarzut polegał na tym, że skarżony popełnił to, co zostało zaklasyfikowane jako „ciężkie przewinienie dyscyplinarne”, poprzez niewywiązywanie się z jego obowiązków, takich jak powstrzymywanie się od zachowań, które mogłyby wzbudzić wątpliwości co do powagi jego urzędu sędziowskiego, przestrzeganie zasad etyki sędziowskiej oraz podnoszenie dobrego imienia wymiaru sprawiedliwości. W szczególności wskazano na fakt, że skarżony (i) złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa oskarżając Prezesa Sądu Najwyższego o nadużycie władzy oraz (ii) publicznie oświadczył, że podział spraw w Sądzie Najwyższym został zmodyfikowany w celu umożliwienia jego Prezesowi wpływania na wynik postępowań. W zakresie kary Rada Sądownictwa zaproponowała, aby stanowisko sędziego skarżonego zostało mu odebrane. Zgodnie z art. 22 ust. 7 ustawy, decyzja o jego zawieszeniu pociągała za sobą 50% redukcję wynagrodzenia skarżonego na czas trwania postępowania dyscyplinarnego. Ten sam przepis uniemożliwiał mu przebywanie w miejscu pracy, z wyjątkiem czasu niezbędnego do dochodzenia swoich praw w związku z administracją zasobów ludzkich. Zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy, zawieszenie mogło trwać najwyżej dwa lata. Zatrzymana część wynagrodzenia skarżonego mogła, ale nie musiała zostać mu zwrócona, w zależności od wyniku postępowania dyscyplinarnego (art. 22 ust. 8 i 9 ustawy). Skarżony wystąpił o ochronę swoich praw w związku z decyzją o zawieszeniu go w funkcji sędziego poprzez to, co nazwał odwołaniem (rozklad) do Rady Sądownictwa z 29 października 2009 r., powództwo z zakresu prawa administracyjnego z tego samego dnia oraz skargę konstytucyjną z 2 listopada 2009 r. 25 listopada 2009 r. Sąd Konstytucyjny uznał skargę za niedopuszczalną. Stwierdził, że wnioski skarżonego przed Radą Sądownictwa a trybunałami administracyjnymi były wciąż w toku i uznał, że w myśl zasady pomocniczości jego skarga konstytucyjna była przedwczesna. Co do wniosku skarżonego do Rady Sądownictwa, jej przewodniczący odpowiedział na niego w liście z 27 stycznia 2010 r., informując skarżonego, że prawo nie pozwala na kwestionowanie decyzji Rady poprzez odwołania do Rady i że jej decyzje podlegają kontroli przez trybunały administracyjne. 13 maja 2010 r. Sąd Okręgowy w Bratysławie umorzył postępowanie w sprawie powództwa skarżonego z zakresu prawa administracyjnego, a 23 lutego 2011 r. Sąd Najwyższy utrzymał to orzeczenie w mocy po wniesieniu odwołania przez skarżonego. Sądy uznały, że decyzja o zawieszeniu skarżonego miała charakter tymczasowy, że nie stanowiła rozstrzygnięcia jego praw ostatecznym skutkiem i że jako taka nie miała wpływu na jego podstawowe prawa i wolności. W takich okolicznościach decyzja ta była wyłączona ze sądowej kontroli zgodnie z art. 248 lit. a) Kodeksu postępowania cywilnego (ustawa nr 99/1963 Z.z., obowiązująca w danym czasie). 17 czerwca 2011 r. skarżony wniósł nową skargę do Sądu Konstytucyjnego, zarzucając naruszenie art. 6 § 1 Konwencji z powodu decyzji sądów powszechnych, opisanych powyżej. 7 grudnia 2011 r. Sąd Konstytucyjny uznał skargę skarżonego z 17 czerwca 2011 r. za niedopuszczalną jako oczywiście bezzasadną. Uznał, że Sąd Najwyższy podał słuszne powody swojej decyzji i jego decyzja nie była arbitralna ani w inny sposób sprzeczna z prawem skarżonego do rzetelnego procesu. Zgodnie z komunikatem Rady Sądownictwa z 6 sierpnia 2016 r., złożonym i powołanym się przez Rząd, skarżony zwracał się do Rady z różnymi wnioskami, ale nigdy nie prosił o uchylenie jego czasowego zawieszenia, na podstawie art. 22 ust. 5 ustawy (obowiązującego w danym czasie – patrz poniższy paragraf 24). Zarzuty dyscyplinarne przeciwko skarżonemu miały być rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy, zasiadający jako trybunał dyscyplinarny. Zgodnie z nowelizacją ustawodawczą, która weszła w życie 1 maja 2011 r., Minister Sprawiedliwości stał się stroną w toczących się postępowaniach dyscyplinarnych przeciwko sędziom, które zostało wszczęte przez Radę Sądownictwa. 9 maja 2011 r. Minister Sprawiedliwości wycofał wniosek o ukaranie dyscyplinarne skarżonego. Na tej podstawie Sąd Najwyższy umorzył postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżonemu 13 maja 2011 r. Skarżony zaskarżył to orzeczenie poprzez odwołanie, aby następnie wycofać je 11 sierpnia 2011 r. Orzeczenie tym samym stało się prawomocne 27 września 2011 r. Część wynagrodzenia skarżonego, która została mu zatrzymana w czasie jego zawieszenia (patrz powyższy paragraf 10), została mu zwrócona w lipcu 2012 r.


Skarżący urodził się w 1953 roku i mieszka w Erywaniu. Skarżący jest byłym pracownikiem Komitetu Dochodów Państwowych (dalej „Komitet”). Zarządzeniem Przewodniczącego Komitetu z 27 lutego 2009 r. skarżący został zwolniony z pracy. 20 marca 2009 r. skarżący wniósł pozew przeciwko Komitetowi, domagając się przywrócenia do pracy oraz zapłaty za czas przymusowego nieświadczenia pracy do dnia przywrócenia. 11 sierpnia 2009 r. Sąd Rejonowy Kentron i Nork-Marash w Erywaniu orzekł na korzyść skarżącego. W szczególności postanowił uznać zarządzenie z 27 lutego 2009 r. za nieważne. Ponadto nakazał przywrócenie skarżącego na poprzednie stanowisko oraz przyznał mu odszkodowanie za utracone zarobki. 2 września 2009 r. Komitet odwołał się od wyroku Sądu Rejonowego. Decyzją z 7 października 2009 r. Sąd Apelacyjny Cywilny oddalił odwołanie i utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego. 2 listopada 2009 r. Komitet wniósł skargę kasacyjną od decyzji z 7 października 2009 r. do Sądu Kasacyjnego. 9 grudnia 2009 r. Sąd Kasacyjny postanowił uznać skargę za niedopuszczalną z powodu braku podstaw, w związku z czym wyrok z 11 sierpnia 2009 r. stał się prawomocny. 27 stycznia 2010 r. Sąd Rejonowy Kentron i Nork-Marash w Erywaniu wydał nakaz egzekucyjny w odniesieniu do swojego wyroku z 11 sierpnia 2009 r. 5 lutego 2010 r. komornik wszczął postępowanie egzekucyjne. Tego samego dnia postanowił zobowiązać Komitet do spełnienia wymogów nakazu w ciągu dwóch tygodni. Pismem z 11 lutego 2010 r. komornik wezwał Komitet do spełnienia wymogów nakazu. 23 marca 2010 r. komornik otrzymał odpowiedź od Komitetu, stwierdzającą, że przywrócenie skarżącego do pracy jest niemożliwe, ponieważ struktura Komitetu uległa zmianie i poprzednie stanowisko skarżącego już nie istnieje. 20 kwietnia 2010 r. skarżącemu wypłacono 937 114 dramów ormiańskich (AMD) za czas przymusowego nieświadczenia pracy, obliczony od 27 lutego 2009 r. do 9 grudnia 2009 r., daty, w której wyrok korzystny dla skarżącego stał się prawomocny. Skarżący wysłał kilka listów do Komitetu i do różnych urzędników, skarżąc się, że nie podjęto żadnych środków w celu wykonania prawomocnego wyroku z 11 sierpnia 2009 r. i domagając się zmuszenia Komitetu do wykonania tego wyroku. 18 lipca 2011 r. komornik postanowił umorzyć postępowanie egzekucyjne z powodu niemożności wykonania wyroku z 11 sierpnia 2009 r. W szczególności skarżącego nie można było przywrócić, ponieważ jego poprzednie stanowisko nie było już wolne. 25 lipca 2011 r. skarżący zaskarżył decyzję komornika do Sądu Administracyjnego. 5 grudnia 2011 r. Sąd Administracyjny uwzględnił powództwo skarżącego i uchylił decyzję komornika z 18 lipca 2011 r. 20 stycznia 2012 r. nadzorujący komornik postanowił uchylić decyzję komornika z 18 lipca 2011 r. i wznowić postępowanie egzekucyjne. Pismem z 5 marca 2012 r. komornik ponownie wezwał Komitet do przywrócenia skarżącego na poprzednie stanowisko i wypłacenia mu odszkodowania za utracone zarobki do dnia przywrócenia. Komitet odpowiedział, że poprzednie stanowisko skarżącego przestało istnieć na mocy dekretu rządowego z 15 grudnia 2011 r. 26 kwietnia 2012 r. komornik ponownie postanowił umorzyć postępowanie egzekucyjne z powodu niemożności wykonania wyroku z 11 sierpnia 2009 r., ponieważ jednostka organizacyjna Komitetu, w której pracował skarżący, przestała istnieć. 7 maja 2012 r. skarżący zaskarżył tę decyzję do Sądu Administracyjnego. Podnosił w szczególności, że wyrok z 11 sierpnia 2009 r. nie został wykonany: po pierwsze, nie wypłacono mu pełnej kwoty za czas przymusowego nieświadczenia pracy, a po drugie, nie przywrócono go na poprzednie stanowisko. Wyrokiem z 16 października 2012 r. Sąd Administracyjny postanowił uwzględnić roszczenie skarżącego w zakresie płatności za czas przymusowego nieświadczenia pracy, stwierdzając, że okres powinien być liczony do 15 grudnia 2011 r., dnia, w którym dana jednostka Komitetu przestała istnieć. Co do drugiego roszczenia skarżącego, Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja komornika w tym zakresie była legalna, ponieważ przywrócenie skarżącego było niemożliwe. 9 listopada 2012 r. skarżący wniósł odwołanie od wyroku Sądu Administracyjnego. 21 lutego 2013 r. Sąd Administracyjny Apelacyjny oddalił powództwo skarżącego i utrzymał w mocy decyzję Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r. 11 marca 2013 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną od decyzji z 21 lutego 2013 r. do Sądu Kasacyjnego. 27 marca 2013 r. Sąd Kasacyjny postanowił uznać skargę za niedopuszczalną z powodu braku podstaw. 19 kwietnia 2013 r. komornik postanowił wznowić postępowanie egzekucyjne. 4 listopada 2013 r. skarżący został zaproszony do Komitetu i Komitet złożył mu ustną propozycję objęcia podobnego stanowiska w innej jednostce inspekcji podatkowej, ale ta propozycja została później odrzucona przez skarżącego. Trzy dni później, telefonicznie, skarżący został ponownie zaproszony do Komitetu, ale nie stawił się. 8 listopada 2013 r. Dyrektor Departamentu Zasobów Ludzkich Komitetu wysłał list do skarżącego, oferując mu przywrócenie na stanowisko podobne do poprzedniego, to jest stanowisko inspektora podatkowego w Wydziale Kontroli Bieżącej nr 2 Inspekcji Podatkowej w Szengawicie. W liście stwierdzono również, że odszkodowanie za czas przymusowego nieświadczenia pracy skarżącego do tej daty wynosi 4 017 860 AMD. Tego samego dnia skarżący odmówił przyjęcia propozycji Komitetu. Twierdził, że odszkodowanie za czas przymusowego nieświadczenia pracy powinno wynosić 9 975 970 AMD. W odpowiedzi Komitet poinformował skarżącego, że rozważy powyższą kwotę, jeśli skarżący przedstawi uzasadnione wyliczenia. 9 czerwca 2015 r. kwota 4 017 860 AMD została przelana przez Komitet na konto komornika. 18 czerwca 2015 r. postępowanie egzekucyjne zostało umorzone przez komornika, ponieważ ta kwota została następnie przelana na konto bankowe skarżącego. 22 lipca 2015 r. skarżący odwołał się do Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia decyzji komornika. 22 maja 2016 r. Sąd Administracyjny uwzględnił odwołanie skarżącego i uchylił decyzję komornika z 18 czerwca 2015 r. Wyrok ten stał się prawomocny 26 maja 2016 r.


Skarżący urodził się w 1965 roku i mieszka w Szajol. 6 października 1990 roku ożenił się z panią N.R. Para miała jedną córkę, R.Ó., urodzoną 23 marca 1994 roku. 24 marca 2006 roku para rozwiodła się i uzgodniła kwestie opieki nad dzieckiem oraz innych praw rodzicielskich. Ich porozumienie, zatwierdzone przez Sąd Rejonowy w Szolnoku, powierzyło córkę matce i przyznało skarżącemu prawo do kontaktów co drugi weekend, w trakcie ferii szkolnych, w Niedzielę Wielkanocną, w Poniedziałek Zielonych Świątek, w pierwsze święto po Wigilii Bożego Narodzenia oraz przez trzy tygodnie podczas wakacji letnich. Skarżący miał również płacić alimenty na dziecko, w wysokości 20% jego wynagrodzenia, ale nie mniej niż 20 000 forintów węgierskich (HUF – około 66 euro (EUR)) miesięcznie. Pani N.R. wyprowadziła się z dawnego domu rodzinnego i zamieszkała w Budapeszcie. Skarżący mógł realizować kontakty w dniach 25 i 26 czerwca oraz 24 lipca 2006 roku. Jego córka była jednak niechętna pozostaniu z nim podczas wakacji letnich i wolała spędzić urlop z dziadkami. Dalsze próby skarżącego w zakresie realizacji kontaktów nie powiodły się, gdyż – jak się wydaje – w opinii matki to od dziecka zależało, czy chce widzieć się z ojcem. Skarżący zwrócił się do Powiatowego Urzędu Opiekuńczego w Szolnoku o egzekucję porozumienia dotyczącego kontaktów. Decyzją z 11 września 2006 roku nakazał on pani N.R. przestrzeganie porozumienia, ostrzegając ją, że niedopełnienie tego obowiązku może skutkować nałożeniem na nią grzywny oraz obowiązkiem zwrotu kosztów podróży poniesionych przez skarżącego. Biorąc pod uwagę napięte relacje między rodzicami, notariusz wszczął postępowanie o ochronę dziecka (védelembe vétel) 27 grudnia 2006 roku. Następnie pani N.R. była wielokrotnie karana grzywną za nieprzestrzeganie porozumienia. Z akt sprawy wynika, że skarżący mógł realizować kontakty w okresie od 10 lipca 2007 roku do 10 listopada 2008 roku. W 2007 roku pani N.R. wniosła pozew o zmianę praw kontaktowych skarżącego oraz o podwyższenie kwoty alimentów. W pozwie wzajemnym skarżący żądał powierzenia mu opieki nad dzieckiem. Skarżący złożył również zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przeciwko pani N.R., zarzucając jej narażenie dziecka na niebezpieczeństwo. Próby stron ustabilizowania relacji między skarżącym a jego córką w czasie zawieszenia postępowania o opiekę nie powiodły się, a Sąd Rejonowy w Szolnoku zarządził, aby wszelkie spotkania między nimi odbywały się w ośrodku ochrony dziecka. Wyrokiem z 10 czerwca 2008 roku Sąd Rejonowy w Szolnoku ograniczył kontakty skarżącego z córką do każdej pierwszej i trzeciej soboty miesiąca w godzinach od 9:00 do 18:00. Uznał, że wcześniejsza uzgodniona forma kontaktów jest mało prawdopodobna do zrealizowania i doprowadziłaby jedynie do dalszych postępowań przed organem opiekuńczym, co byłoby niekorzystne dla dziecka. Sąd oparł swój wyrok na opinii biegłego, z której wynikało, że dziecko powinno mieć okres adaptacji w celu odbudowania relacji z ojcem. Sąd oddalił powództwo skarżącego dotyczące opieki, stwierdzając, że należy wziąć pod uwagę wolę dziecka, biorąc pod uwagę, że ma ona teraz czternaście lat. 19 listopada 2008 roku Sąd Okręgowy w Jász-Nagykun-Szolnok utrzymał w mocy wyrok pierwszej instancji w istocie, ale zmienił prawa kontaktowe skarżącego na co drugą sobotę w godzinach od 9:00 do 16:00 do 31 maja 2009 roku oraz na wizyty trwające cały weekend co drugi weekend od 1 czerwca 2009 roku. W 2009 roku skarżący przez kilka miesięcy nie stawił się na wielu zaplanowanych spotkaniach, za co został ukarany grzywną w wysokości 10 000 HUF (około 35 EUR). W 2010 roku prawa kontaktowe skarżącego oraz wysokość alimentów były przedmiotem dalszego postępowania sądowego. 29 stycznia 2010 roku Sąd Rejonowy w Szolnoku oddalił powództwo wniesione przez niego o obniżenie kwoty alimentów oraz o ponowne przeanalizowanie sposobu realizacji kontaktów. Sąd ustalił, że od wyroku z 19 listopada 2008 roku nie doszło do żadnych kontaktów między skarżącym a jego córką i mimo wniosku skarżącego, organ opiekuńczy nie podjął kroków w celu realizacji wyroku z powodu braku starań skarżącego o rozwiązanie konfliktu z córką. W szczególności nie zwrócił uwagi na jej prośbę o podróżowanie komunikacją publiczną zamiast jego samochodem. Sąd stwierdził również, że w braku istotnej zmiany okoliczności nie ma powodu do zmiany ustaleń dotyczących kontaktów. Wyrokiem końcowym z 15 kwietnia 2010 roku Sąd Okręgowy w Jász-Nagykun-Szolnok przeanalizował prawa rodzicielskie skarżącego, przyznając mu kontakty co drugi weekend pod warunkiem, że córka, która miała już 16 lat, będzie mogła odwiedzać go sama. Sąd oddalił wniosek skarżącego o obniżenie alimentów. Skarżący wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego. Została ona oddalona 8 lutego 2011 roku. Z akt sprawy wynika, że spotkania między skarżącym a jego córką odbywały się jedynie sporadycznie w 2010 roku i w ogóle nie miały miejsca w 2011 roku, mimo że skarżący złożył liczne wnioski o egzekucję do organu opiekuńczego. W 2011 roku skarżący zwrócił się o wyłączenie Powiatowego Urzędu Opiekuńczego w Jász-Nagykun-Szolnok oraz wszystkich podległych urzędów opiekuńczych z dalszego postępowania z powodu stronniczości. 12 grudnia 2011 roku Regionalny Urząd Opiekuńczy w Budapeszcie wyznaczył Rejonowy Urząd Opiekuńczy w Budapeszcie XV do rozpatrzenia wszelkich dalszych postępowań dotyczących egzekucji praw kontaktowych skarżącego, zauważając, że w tym momencie było osiem wniosków o egzekucję oczekujących na rozpatrzenie, z których najstarszy datowany był na styczeń 2010 roku. Skarżący złożył szereg wniosków o uchylenie obowiązku płacenia alimentów, które zostały ostatecznie uwzględnione przez Sąd Rejonowy w Budapeszcie IV i XV 10 października 2012 roku oraz w postępowaniu odwoławczym przez Sąd Apelacyjny w Budapeszcie 3 września 2013 roku. Niemniej jednak, jego dodatkowy wniosek o zwrot alimentów, które już zapłacił, został oddalony na obu poziomach jurysdykcji.


Skarżący urodził się w 1976 roku i aż do śmierci w 2006 roku mieszkał w Winnicy. Tło sprawy, w tym konflikt zbrojny w Naddniestrzu w latach 1991–1992 oraz późniejsze wydarzenia, zostało przedstawione w sprawie Ilaşcu i inni przeciwko Mołdawii i Rosji ([Wielka Izba], skarga nr 48787/99, §§ 28–185, ECHR 2004‑VII) oraz w sprawie Catan i inni przeciwko Republice Mołdawii i Rosji ([Wielka Izba], skargi nr 43370/04 i 2 inne, §§ 8–42, ECHR 2012 (wybór orzeczeń)). W 2001 roku Skarżący został aresztowany w samozwańczej „Mołdawskiej Republice Naddniestrza” („MRN”) pod zarzutem morderstwa. 28 czerwca 2002 r. został prawomocnie skazany przez Sąd Najwyższy „MRN” na dziesięć lat pozbawienia wolności. Według Skarżącego, w trakcie tymczasowego aresztowania był poddawany złemu traktowaniu w celu zmuszenia go do przyznania się do popełnienia morderstwa. Po skazaniu matka Skarżącego wielokrotnie zwracała się do różnych ukraińskich organów państwowych z wnioskiem o przeniesienie jej syna do więzienia na Ukrainie. Akta sprawy przed Sądem zawierają około czterdziestu odpowiedzi otrzymanych przez nią od różnych ukraińskich władz. Jej starania nie przyniosły jednak skutku. W szczególności Ministerstwo Spraw Zagranicznych Ukrainy poinformowało Skarżącego, że skontaktowało się z mołdawskim odpowiednikiem, który poinformował je, iż Mołdawia nie może zapewnić przeniesienia Skarżącego do więzienia na Ukrainie, ponieważ nie sprawuje kontroli nad terytorium „MRN”. Władze ukraińskie zwróciły się również do władz „MRN”, jednak bezskutecznie. W liście skierowanym do matki Skarżącego władze „MRN” oświadczyły, że przeniosą Skarżącego do więzienia na Ukrainie dopiero po podpisaniu traktatu między Ukrainą a „MRN”, który umożliwiłby transfer więźniów. Ponieważ Ukraina odmówiła podpisania takiego traktatu, przeniesienie nie było możliwe. Matka Skarżącego zdecydowała się nawet na wszczęcie postępowania sądowego przeciwko Ministerstwu Spraw Zagranicznych Ukrainy, zarzucając mu bierność, jednak nie odniosła sukcesu. Przedstawiciel Skarżącego wielokrotnie kontaktował się również z władzami Mołdawii, dopytując o status regionu naddniestrzańskiego oraz, przynajmniej dwukrotnie, prosząc o pomoc w sprawie przeniesienia Skarżącego do więzienia na Ukrainie. Z materiałów złożonych przez Skarżącego i jego matkę nie wynika, aby skarżył się on władzom mołdawskim na domniemane naruszenie praw gwarantowanych mu przez Konwencję przez władze „MRN”. W liście z 25 kwietnia 2003 r. Prokuratura Generalna Mołdawii poinformowała przedstawiciela Skarżącego, że skontaktowała się z organami ścigania „MRN” i zwróciła się o niezbędne dokumenty w celu przeniesienia Skarżącego do więzienia na Ukrainie. Z akt sprawy nie wynika jasno, czy władze „MRN” zareagowały na ten list. W innym liście przesłanym do przedstawiciela Skarżącego przez Kancelarię Prezydenta Republiki Mołdawii pełnomocnik został poinformowany, że władze mołdawskie nie są w stanie doprowadzić do przeniesienia Skarżącego do więzienia na Ukrainie, dopóki konflikt naddniestrzański pozostanie nierozwiązany. Matka Skarżącego napisała również do misji OBWE w Mołdawii, która poinformowała ją, że jej list został przesłany do Ambasady Ukrainy w Kiszyniowie. Około marca 2006 r. Skarżący złamał nogę i został przyjęty do szpitala. Z zeznań matki wynika, że podczas jego pobytu w szpitalu mogła spędzać z nim czas. 24 maja 2006 r. Skarżacego znaleziono powieszonego na sali gimnastycznej więzienia, w którym był osadzony. Nie wynika, aby matka Skarżącego zwróciła się o lub uzyskała raport medyczno-sądowy dotyczący okoliczności jego śmierci. Jednak z jej zeznań wynika, że na ciele Skarżącego nie było żadnych śladów przemocy.


Wnioskodawcy, pan Ernest Vardanean i pani Irina Vardanean, są obywatelami mołdawskimi urodzonymi w 1980 roku i mieszkającymi w Kiszyniowie. Tło sprawy, w tym zbrojny konflikt naddniestrzański z lat 1991–1992 oraz wydarzenia następcze, zostało opisane w sprawie Ilaşcu i inni przeciwko Mołdawii i Rosji ([Wielka Izba], nr 48787/99, §§ 28–185, ECHR 2004‑VII) oraz Catan i inni przeciwko Republice Mołdawii i Rosji ([Wielka Izba], nr 43370/04, 8252/05 i 18454/06, §§ 8–42, ECHR 2012). Wnioskodawcy są małżeństwem i dziennikarzami. W czasie wydarzeń mieszkali w samozwańczej „Mołdawskiej Republice Naddniestrzańskiej” („MRN”). Pierwszy wnioskodawca był zatrudniony przez rosyjską agencję prasową i mołdawską gazetę. 7 kwietnia 2010 r. pierwszy wnioskodawca został aresztowany przez agentów służb specjalnych „MRN” pod zarzutem zdrady stanu i/lub szpiegostwa popełnionego na rzecz Republiki Mołdawii. Przeprowadzono przeszukanie w mieszkaniu wnioskodawców i wiele ich rzeczy – takich jak zdjęcia, komputery i karta bankowa – zostało zajętych. 16 grudnia 2010 r. trybunał „MRN” uznał pierwszego wnioskodawcę za winnego i skazał go na piętnaście lat pozbawienia wolności. W wyniku nacisków międzynarodowych, 5 maja 2011 r. prezydent „MRN” ułaskawił go. Po tej dacie wnioskodawca i jego rodzina przenieśli się do Kiszyniowa. Podczas swojego uwięzienia pierwszy wnioskodawca spotykał się kilkakrotnie z przedstawicielami służb specjalnych „MRN”, w tym ze szefem służb specjalnych, i doprowadzono go do przekonania, że jego rodzina może ucierpieć, jeśli odmówi z nimi współpracy. Poproszono go o nagranie wideo, na którym przyznaje, że pracował dla mołdawskich służb specjalnych. To wideo zostało wyemitowane w naddniestrzańskiej telewizji. W innym przypadku poproszono go o napisanie listu do zagranicznych ambasadorów w Mołdawii „ujawniającego” fakt, że mołdawskie służby specjalne szpiegowały zagraniczne ambasady z siedzibą w Kiszyniowie. Następnie przedstawiciele służb specjalnych „MRN” dali mu do zrozumienia, że list służył celowi stworzenia napięć między Kiszyniowem a krajami zachodnimi i że cała sprawa, w tym jego aresztowanie, była koordynowana z Moskwy. Drugi wnioskodawca mogła odwiedzać pierwszego wnioskodawcę tylko ograniczoną liczbę razy podczas jego uwięzienia, a prawnikom reprezentującym pierwszego wnioskodawcę w postępowaniu przed Trybunałem odmówiono dostępu do niego z powodu, że nie byli członkami „Naddniestrzańskiej Izby Adwokackiej”. W międzyczasie władze mołdawskie podjęły liczne próby w celu zapewnienia uwolnienia pierwszego wnioskodawcy. W szczególności problem jego uwięzienia w „MRN” został podniesiony przez władze mołdawskie z Unią Europejską i władzami Stanów Zjednoczonych w kwietniu 2010 r. w Brukseli. Delegacja mołdawska rozpowszechniła list okólnikowy podczas sesji Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w kwietniu 2010 r. i podniosła sytuację pierwszego wnioskodawcy podczas spotkań Komitetu Ministrów Rady Europy w styczniu i lutym 2011 r. Sytuacja pierwszego wnioskodawcy została również podniesiona przez władze mołdawskie w ich dyskusjach z przedstawicielami OBWE w Kiszyniowie, a śledztwo karne zostało wszczęte przez mołdawską prokuraturę w sprawie uwięzienia wnioskodawcy w „MRN”. Śledztwo karne zostało jednak później umorzone. Rząd Mołdawii przyznał również pomoc finansową rodzinie pierwszego wnioskodawcy w okresie jego uwięzienia w „MRN” i przekazał im własność mieszkania w Kiszyniowie wartego 53 000 euro (EUR) po uwolnieniu pierwszego wnioskodawcy z uwięzienia.


Skarżąca urodziła się w 1960 r. i jest pozbawiona wolności w Vadul lui Voda. 22 lutego 2002 r. o godz. 7:00 skarżąca została zatrzymana i osadzona w areszcie. Została zwolniona tego samego dnia o godz. 16:40, po tym jak sąd uznał jej zatrzymanie za bezprawne i zarządził jej zwolnienie. W międzyczasie, w trakcie zatrzymania, skarżąca doznała ze strony policji złego traktowania. W szczególności została uderzona i uduszona. Po zwolnieniu skarżąca udała się do szpitala, gdzie stwierdzono u niej wstrząs mózgu oraz liczne siniaki na głowie i szyi. Złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa w związku z powyższymi faktami, jednak nie przyniosło ono rezultatu. W nieokreślonym terminie skarżąca wszczęła postępowanie cywilne przeciwko Państwu, domagając się odszkodowania za bezprawne pozbawienie wolności i złe traktowanie. Wyrokiem ostatecznym z 9 sierpnia 2012 r. Sąd Najwyższy Sprawiedliwości stwierdził naruszenie praw skarżącej, zagwarantowanych w art. 3 i 5 Konwencji, z powodu jej bezprawnego pozbawienia wolności i złego traktowania w dniu 22 lutego 2002 r. Sąd Najwyższy stwierdził również naruszenie praw skarżącej, zagwarantowanych w art. 6 i 13 Konwencji, z powodu długości i nieskuteczności postępowania karnego prowadzonego w związku ze skargami skarżącej na bezprawne działania policji. Sąd Najwyższy przyznał jej 3200 euro (EUR) odszkodowania.


Pierwszy skarżący, pan Jón Ásgeir Jóhannesson, urodził się w 1968 roku i mieszka w Londynie. Drugi skarżący, pan Tryggvi Jónsson, urodził się w 1955 roku i mieszka w Reykjaviku. W momencie wniesienia wniosku trzeci skarżący, Fjárfestingafélagið Gaumur, był spółką z ograniczoną odpowiedzialnością zarejestrowaną w Islandii. 17 listopada 2003 r. Dyrekcja Dochodzeń Podatkowych (Skattrannsóknarstjóri ríkisins) wszczęła kontrolę zeznań podatkowych i ksiąg rachunkowych skarżących. Dochodzenie dotyczące pierwszego skarżącego zostało zakończone raportem wydanym 27 października 2004 r. Na podstawie raportu Dyrekcja Podatkowa (Ríkisskattstjóri), orzekając w dniu 30 grudnia 2004 r., stwierdziła, że pierwszy skarżący nie zadeklarował znaczącej płatności, którą otrzymał w sierpniu 1998 r. W związku z tym zwiększyła kwotę zadeklarowaną jako dochód kapitałowy w jego zeznaniu podatkowym za 1999 r. i w konsekwencji ponownie oszacowała jego podatki oraz nałożyła 25% dopłatę podatkową. Orzekając w dniu 30 grudnia 2005 r., stwierdziła również, między innymi, że nie zadeklarował znaczących płatności otrzymanych w latach 1999–2002, diet samochodowych za lata 2000–2002, dalszych świadczeń (opłacenie ubezpieczenia na życie) oraz zysków ze sprzedaży akcji spółki Baugur Group. Ponownie oszacowała jego podatki za lata 1999–2002 i nałożyła 25% dopłatę. Dochodzenie dotyczące drugiego skarżącego zostało zakończone raportem z 24 listopada 2005 r. Na podstawie tego raportu Dyrekcja Podatkowa, orzekając w dniu 29 grudnia 2005 r., stwierdziła w szczególności, że nie zadeklarował znaczących płatności otrzymanych w latach 1999–2002. Stwierdziła również, że spółka Baugur Group opłacała jego ubezpieczenie na życie w latach 1999–2002 i że nie zadeklarował tych kwot jako podlegających opodatkowaniu świadczeń. Ponownie oszacowała jego podatki za wspomniane lata i nałożyła 25% dopłatę. Dochodzenie dotyczące trzeciego skarżącego zostało zakończone raportem z 29 lipca 2004 r. Na podstawie tego raportu Dyrekcja Podatkowa, orzekając w dniu 30 grudnia 2004 r., ponownie oszacowała podatki trzeciego skarżącego za lata 1998–2002. W szczególności stwierdziła, że trzeci skarżący nie rozliczył i nie zadeklarował świadczeń (takich jak samochody i mieszkania) otrzymywanych przez pierwszego skarżącego i innych pracowników oraz nie pobrał i nie wpłacił do skarbu państwa podatków publicznych od tych świadczeń. Uznała również, że zyski i straty ze sprzedaży akcji spółki Baugur Group nie zostały zadeklarowane poprawnie oraz że wydatki z lat 2000–2002 zostały zawyżone. W konsekwencji ponownie oszacowała podatki trzeciego skarżącego za lata 1998–2002, nakładając 25% dopłatę oraz dodatkową 10% dopłatę z powodu niepobrania podatków u źródła i niezapłacenia ich do skarbu państwa. W wyniku odwołania skarżących Rada Podatkowa (Yfirskattanefnd), w swoich decyzjach z 29 sierpnia 2007 r. (w odniesieniu do drugiego skarżącego) i 26 września 2007 r. (w odniesieniu do pierwszego i trzeciego skarżącego), utrzymała w mocy nałożenie dopłat podatkowych w większości. Skarżący nie wystąpili o sądową kontrolę tych decyzji, które tym samym nabyły mocy prawnej sześć miesięcy później, odpowiednio w lutym i marcu 2008 r., gdy upłynął termin na odwołanie. 12 listopada 2004 r. Dyrektor Dochodzeń Podatkowych zgłosił sprawę Komisarzowi Policji Krajowej (Ríkislögreglustjóri) oraz jego jednostce do dochodzenia i ścigania przestępstw gospodarczych i środowiskowych, a raporty dotyczące skarżących oraz dokumenty zebrane w trakcie dochodzenia zostały przekazane policji. W sierpniu 2006 r. skarżący i inni świadkowie zostali po raz pierwszy przesłuchani przez policję. Zgodnie z twierdzeniami rządu respondenta, skarżący zostali jednocześnie poinformowani o swoim statusie podejrzanych w śledztwie karnym. 18 grudnia 2008 r. Komisarz Policji Krajowej oskarżył skarżących o popełnienie poważnych przestępstw podatkowych. Pierwszy skarżący został oskarżony, między innymi, o zaniżenie swojego dochodu w zeznaniach podatkowych za lata 1999–2003. Obejmowało to niezadeklarowanie znaczących płatności otrzymanych w latach 1998–2002, diet samochodowych za lata 2000–2002, dalszych świadczeń (płatności ubezpieczenia na życie) oraz zysków ze sprzedaży akcji spółki Baugur Group. Drugi skarżący został oskarżony o zaniżenie swojego dochodu w zeznaniach podatkowych za lata 1999–2003 poprzez niezadeklarowanie znaczących płatności, które otrzymał w latach 1998–2002, oraz opłacenia przez Baugur Group jego ubezpieczenia na życie. Trzeci skarżący i jego przedstawiciel, KJ, zostali oskarżeni o to, że w latach 1999–2002 nie zadeklarowali wynagrodzeń i diet samochodowych otrzymywanych przez pierwszego skarżącego i innych pracowników, nie pobrali i nie wpłacili do skarbu państwa podatków publicznych od tych świadczeń, zaniedbali poprawne zadeklarowanie zysków i strat ze sprzedaży akcji w Baugur Group oraz zawyżyli wydatki i straty. W wyroku z 1 czerwca 2010 r. Sąd Rejonowy w Reykjaviku (Héraðsdómur Reykjavíkur) stwierdził, że czyny, za które skarżący zostali osobiście oskarżeni, opierały się na tych samych faktach co powyższe decyzje organów podatkowych. Stwierdził również, że postępowanie dotyczące dopłat podatkowych obejmowało rozstrzygnięcie w sprawie „oskarżenia o przestępstwo” w rozumieniu artykułu 4 Protokołu nr 7 do Konwencji. Powołując się głównie na ten przepis oraz wyrok Trybunału w sprawie Sergey Zolotukhin przeciwko Rosji ([Wielka Izba], nr 14939/03, ECHR 2009), Sąd Rejonowy oddalił zatem te części aktu oskarżenia, uznając, że dotyczyły one czynów, za które skarżący zostali już osądzeni i ukarani decyzjami Dyrekcji Podatkowej z 30 grudnia 2004 r. i 29 grudnia 2005 r., utrzymanymi w mocy przez Radę Podatkową w decyzjach z 29 sierpnia i 26 września 2007 r. P.o. Komisarza Policji Krajowej wniósł apelację do Sądu Najwyższego (Hæstiréttur Íslands), który wyrokiem z 22 września 2010 r. uchylił orzeczenie Sądu Rejonowego i nakazał mu zbadanie meritum sprawy. Powołał się na artykuł 2 ustawy o Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (Lög um mannréttindasáttmála Evrópu, nr 62/1994), w której ustawodawca potwierdził ważność zasady dualizmu prawa krajowego i prawa międzynarodowego w odniesieniu do decyzji organów powołanych na mocy Konwencji. Stwierdził, że sądy powinny odwoływać się do orzeczeń Europejskiego Trybunału przy interpretacji Konwencji, ale zasada dualizmu wymaga, aby niezbędne zmiany w prawie krajowym mające na celu wypełnienie zobowiązań Państwa wynikających z Konwencji zostały wprowadzone przez ustawodawcę. Prawo krajowe przewidywało obecny system, w którym przestępstwa podatkowe mogą być rozpatrywane w dwóch oddzielnych postępowaniach, jednym decydującym o dopłatach, a drugim o karze kryminalnej, nawet w okolicznościach, w których postępowania opierają się na tych samych lub zasadniczo tych samych faktach. Zdaniem Sądu Najwyższego, orzecznictwo Europejskiego Trybunału nie było jasne w tej kwestii i w konsekwencji istniała niepewność co do zakresu i treści artykułu 4 Protokołu nr 7. W świetle tego Sąd Najwyższy uznał, że sądy krajowe nie mogą orzec, że obecny system dopłat podatkowych i następujących po nich postępowań karnych jest sprzeczny z Konwencją. Wyrokiem z 9 grudnia 2011 r. Sąd Rejonowy uznał, że pierwszy i drugi skarżący działali z rażącym niedbalstwem, co było wystarczające do pociągnięcia do odpowiedzialności karnej na podstawie odpowiednich przepisów prawa podatkowego, i wszystkich trzech skarżących uznano za winnych niektórych zarzutów przeciwko nim. Jednakże Sąd Rejonowy, powołując się na nadmierną długość postępowania oraz na fakt, że organy podatkowe nałożyły na skarżących 25% dopłatę podatkową, postanowił zawiesić orzekanie kary na jeden rok. Pierwszy i drugi skarżący, a także KJ i prokurator publiczny, wnieśli apelację od wyroku Sądu Rejonowego. Nie wniesiono apelacji w imieniu trzeciego skarżącego. 7 lutego 2013 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyroki skazujące pierwszego i drugiego skarżącego w większości. Ponadto Sąd Najwyższy uznał pierwszego skarżącego za winnego dwóch dalszych zarzutów, od których Sąd Rejonowy go uniewinnił. Uchylił wcześniejsze zawieszone kary (trzy miesiące pozbawienia wolności w przypadku pierwszego skarżącego i dwanaście miesięcy pozbawienia wolności w przypadku drugiego skarżącego, obie zawieszone na dwa lata wyrokiem Sądu Najwyższego z 5 czerwca 2008 r.) i włączył je do ich wymiaru kary w niniejszej sprawie. Pierwszy skarżący został skazany na dwanaście miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata oraz na zapłatę grzywny w wysokości 62 000 000 islandzkich koron (ISK; co odpowiadało około 360 000 euro (EUR) według kursu obowiązującego w lutym 2013 r.). Drugi skarżący został skazany na osiemnaście miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata oraz na zapłatę grzywny w wysokości 32 000 000 ISK (około 186 000 EUR). Przy ustalaniu kar pozbawienia wolności dla skarżących Sąd Najwyższy wziął pod uwagę nadmierną długość postępowania, zauważając, że opóźnienie nie było winą skarżących, i dlatego zdecydował o zawieszeniu kar. Ustalając grzywnę, jaką skarżący mieli zapłacić, sąd wziął pod uwagę nałożone dopłaty podatkowe, bez opisywania żadnych obliczeń w tym zakresie, oraz nadmierną długość postępowania.


Skarżąca urodziła się w 1957 roku i mieszka w Petroşani. W 1979 roku wyszła za mąż za N.C. i mieli czworo dzieci, urodzonych w 1980, 1988, 1992 i 1999 roku. Zgodnie z twierdzeniami skarżącej, N.C. był wobec niej i ich dzieci agresywny wielokrotnie w trakcie ich małżeństwa. W 2007 roku napady na skarżącą nasiliły się w trakcie postępowania rozwodowego. Rozwód został sfinalizowany 6 grudnia 2008 roku. 24 czerwca i 3 września 2007 roku skarżąca została fizycznie zaatakowana i zagrożona przez swojego męża. Zgodnie z zaświadczeniem lekarskim wydanym 28 czerwca 2007 roku, skarżąca miała liczne siniaki na twarzy, ramionach, plecach i klatce piersiowej, które wymagały pięciu do sześciu dni opieki medycznej. Drugie zaświadczenie lekarskie, wydane 6 września 2007 roku, stwierdzało, że skarżąca miała otarcia (zadrapania) na małżowinie usznej oraz kilka siniaków na ramionach i udach. Było możliwe, że obrażenia zostały spowodowane 3 września. Wymagały one dwóch do trzech dni opieki medycznej. 8 września 2007 roku skarżąca została ponownie fizycznie zaatakowana przez męża. Po przybyciu policji została zabrana do szpitala karetką pogotowia. Zdiagnozowano u niej otwarty uraz twarzy oraz stłuczenie piramidy nosowej. Zgodnie z zaświadczeniem lekarskim wydanym 13 września 2007 roku, obrażenia mogły zostać spowodowane uderzeniem o twardy obiekt lub twardym obiektem i wymagały dziewięciu do dziesięciu dni opieki medycznej. W swoich raportach służbowych z powyższych dat wezwani przez skarżącą policjanci zanotowali, że została ona ranna podczas sporu domowego i poinformowali ją, że może złożyć formalne skargi na N.C. W raporcie sporządzonym 24 czerwca 2007 roku dyżurny policjant wspomniał również, że gdy przybył na miejsce zdarzenia, stwierdził, że N.C. zamknął skarżącą na zewnątrz ich wspólnego mieszkania. 3 sierpnia i 2 października 2007 roku skarżąca złożyła zawiadomienia do prokuratury przy Sądzie Rejonowym w Petroşani, twierdząc, że została fizycznie zaatakowana przez męża w ich domu, w obecności ich dzieci, 24 czerwca oraz 3 i 8 września 2007 roku. Dołączyła kopie zaświadczeń lekarskich sporządzonych po incydentach. 28 sierpnia 2007 roku skarżąca wysłała również list do szefa policji okręgu Hunedoara, w którym twierdziła, że była ofiarą powtarzających się aktów przemocy ze strony męża, który często atakował ją w obecności ich dzieci. Wspomniała, że kilkakrotnie zamykał ją w domu na zewnątrz i poprosiła policję o pomoc w rozwiązaniu tych problemów. 11 września 2007 roku skarżąca złożyła szczegółowe zeznanie opisujące trzy napady policjantowi prowadzącemu śledztwo. Oświadczyła, że 24 czerwca 2007 roku mąż wrócił do domu około południa i zaczął ją bić w twarz i głowę oraz groził jej śmiercią. Udało jej się uciec, ale gdy wróciła godzinę później, mąż odmówił wpuszczenia jej z powrotem do mieszkania. Wspomniała również, że kazał dzieciom nie mówić o tym. W zeznaniach z 12 września 2007 roku matka i brat skarżącej powiedzieli policji, że w ciągu całego 2007 roku skarżąca bardzo często przychodziła do ich domu, skarżąc się, że N.C. ją bił, groził jej śmiercią lub zamykał ją w mieszkaniu na zewnątrz. 15 listopada 2007 roku dorosłe córki skarżącej i N.C., C.B.A. i C.C.A., powiedziały policji, że skarżąca piła alkohol i stawała się agresywna, gdy się upiła. Oświadczyły również, że ich ojciec nie bił ich matki. C.C.A. wspomniała, że chociaż sama się utrzymywała, jej ojciec zawsze dawał jej pieniądze. Jej matka z kolei stale miała brak pieniędzy i miała długi wobec banków. 19 listopada 2007 roku N.C. został przesłuchany przez policję. Oświadczył, że kłócił się ze skarżącą w sprawie rozwodu, ale nie dotknął jej. Dodał, że skarżąca nie sprzątała domu prawidłowo i miała problem z piciem. Stwierdził również, że „nie uderzyłem jej tak mocno, by spowodować obrażenia” oraz że „mogła upaść w łazience”. Twierdził, że zaświadczenia lekarskie złożone przez skarżącą zostały sfałszowane. 13 i 19 grudnia 2007 roku skarżąca napisała do prokuratora naczelnego prokuratury przy Sądzie Rejonowym w Petroşani, skarżąc się, że N.C., który wyprowadził się z ich mieszkania i zabrał ze sobą dwoje dzieci, zagroził jej śmiercią, gdy przypadkowo spotkali się na ulicy tydzień wcześniej. Oświadczyła, że obawia się o swoje życie i poprosiła o przyspieszenie postępowania oraz o ochronę przed N.C. W tym samym dniu prokuratura przy Sądzie Rejonowym w Petroşani zdecydowała nie wnosić oskarżenia karnego przeciwko N.C. i nałożyła na niego grzywnę administracyjną w wysokości 200 rumuńskich lejów (RON) (około 50 euro (EUR)). Prokurator uznał, że skarżąca sprowokowała spory po wypiciu alkoholu i powołał się na zeznania N.C. oraz dwu dorosłych córek skarżącej. W odniesieniu do domniemanych gróźb uznano, że skarżącej nie udało się udowodnić swoich zarzutów. Prokurator stwierdził, że chociaż N.C. popełnił przestępstwo uszkodzenia ciała, jego działania nie stworzyły żadnego zagrożenia dla społeczeństwa, ponieważ został sprowokowany przez ofiarę, nie miał wcześniejszych wyroków i był emerytem (pensionar). Skarga skarżącej na tę decyzję została odrzucona jako bezzasadna 25 marca 2008 roku przez przełożonego prokuratora. 21 kwietnia 2008 roku skarżąca złożyła skargę na decyzje prokuratorów z 19 grudnia 2007 roku i 25 marca 2008 roku do Sądu Rejonowego w Petroşani, domagając się, aby N.C. został oskarżony o uszkodzenie ciała, skazany i zobowiązany do zapłaty zadośćuczynienia za cierpienia, które zniosła. Twierdziła, że grzywna administracyjna, której N.C. odmówił zapłacenia, nie miała na niego działania odstraszającego, ponieważ nadal ją atakował po decyzji prokuratora z 19 grudnia 2007 roku. Poprosiła również sąd o nałożenie na niego sankcji karnych i zwróciła się o zgodę na złożenie nagrania rozmowy z N.C. w celu udowodnienia, że została przez niego zaatakowana i zagrozona we wrześniu 2007 roku. W ostatnim akapicie swojego pisma skarżąca oświadczyła, że obawia się o swoje życie i poprosiła sąd o „ukaranie [N.C.] zgodnie z prawem ... zakazanie mu wchodzenia do mieszkania ... i zakazanie mu zbliżania się [do niej] ...”. Na drugiej rozprawie przed Sądem Rejonowym w Petrosani skarżąca złożyła wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu, ponieważ nie miała środków finansowych na wynajęcie takiego. Sąd oddalił wniosek, uznając, że przedmiot sprawy nie wymaga reprezentacji przez adwokata. Postanowieniem z 23 czerwca 2008 roku Sąd Rejonowy w Petrosani zdecydował o częściowym uchyleniu decyzji prokuratora z 19 grudnia 2007 roku w zakresie przestępstwa uszkodzenia ciała i nałożonej za nie kary oraz o zbadaniu tej części sprawy co do meritum. Ustalenia prokuratora w zakresie gróźb zostały podtrzymane. Nagranie nie zostało dopuszczone jako dowód, ponieważ sąd uznał, że nie ma ono związku ze sprawą. Skarżąca i N.C. złożyli zeznania przed sądem. N.C. wyjaśnił, że 8 września 2007 roku skarżąca była pijana i zagroziła mu nożem. Aby się bronić, odepchnął ją, ale zaprzeczył, jakoby kiedykolwiek uderzył skarżącą. 10 lutego 2009 roku sąd wysłuchał zeznania córki skarżącej, C.B.A., która zeznała następująco: „Mój ojciec często bił moją matkę [skarżącą] i nas, dzieci. Robił to, gdy nie wracał do domu w nocy, a moja matka pytała go, gdzie był. Wtedy się denerwował i bił ją. Głównym powodem, dla się denerwował, był brak pieniędzy... Nawet po lipcu 2007 roku, kiedy wyprowadziłam się z mieszkania rodziców, moja matka nadal była bita przez ojca; osobiście widziałam niektóre z tych incydentów. Przed 2007 rokiem moja matka piła alkohol, ale było to w normalnych granicach, a w 2007 roku przestała pić. Wychodzę z zeznania, które złożyłam podczas postępowania karnego, ponieważ złożyłam je po groźbach ze strony mojego ojca.” 17 lutego 2009 roku Sąd Rejonowy w Petroşani zadecydował o uniewinnieniu N.C. od zarzutu uszkodzenia ciała. Sąd uznał, że zeznanie C.B.A. nie może być brane pod uwagę, nie wspominając o żadnych powodach tej decyzji. Sąd wniosł następujące wnioski: „Pokrzywdzona [skarżąca] nie udowodniła swoich twierdzeń, że w dniach 24.06.2007, 3.09.2007 i 8.09.2007 ... została fizycznie zaatakowana przez oskarżonego. Sąd uważa, również w świetle dowodów zebranych podczas śledztwa karnego, że takie ataki oskarżonego miały miejsce głównie z powodu spożywania alkoholu przez pokrzywdzoną i dlatego, że nie sprawowała ona odpowiedniej opieki nad swoimi czworgiem dzieci. Czyny oskarżonego nie są na tyle niebezpieczne dla społeczeństwa, aby uważać je za przestępstwa, a zatem zostanie on uniewinniony od trzech zarzutów uszkodzenia ciała i zapłaci grzywnę administracyjną w wysokości 500 RON.” Sąd dodatkowo oddalił roszczenia skarżącej o odszkodowanie jako bezzasadne, bez podania przyczyn. W wyroku nie wspomniano o wniosku skarżącej o środki ochronne złożonym w jej skardze z 21 kwietnia 2008 roku (patrz powyższy paragraf 21). Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku. Wśród innych argumentów twierdziła, że N.C. jest osobą agresywną, która nadal ją atakowała, nawet po ukaraniu grzywną administracyjną przez prokuratora 19 grudnia 2007 roku. 12 maja 2009 roku Sąd Okręgowy w Hunedoara oddalił jako bezzasadną skargę kasacyjną skarżącej i podtrzymał decyzję z 17 lutego 2009 roku. Sąd uznał, że czyny przemocy popełnione przez N.C. zostały sprowokowane przez skarżącą i dlatego nie osiągnęły poziomu nasilenia wymaganego do zakwalifikowania ich jako przestępstwo uszkodzenia ciała. Z tego samego powodu przyznanie odszkodowania nie było uzasadnione. Między 19 lutego a 21 kwietnia 2008 roku skarżąca złożyła pięć skarg do policji w Petroşani dotyczących nowych incydentów ataków lub gróźb ze strony N.C., do których dołączyła raporty medyczne. W międzyczasie, 27 marca 2008 roku, skarżąca poprosiła policję okręgu Hunedoara o zastosowanie środków przewidzianych prawem w celu powstrzymania ciągłych ataków, jakim była poddawana przez N.C. Podkreśliła, że czuje, że jej życie jest w niebezpieczeństwie. Podobny wniosek został wysłany przez skarżącą do policji 11 kwietnia 2008 roku. 29 września 2008 roku prokuratura przy Sądzie Rejonowym w Petroşani zdecydowała nie wnosić oskarżenia przeciwko N.C. w sprawie pięciu incydentów opisanych przez skarżącą. Został jednak ukarany grzywną administracyjną w wysokości 100 RON (około 25 EUR). List skarżącej z 27 marca 2008 roku, w którym prosiła policję o podjęcie niezbędnych środków w celu powstrzymania ciągłych ataków na nią, nie został wzięty pod uwagę. Prokurator uznał, że nie można go uznać za formalną skargę, ponieważ w przeciwieństwie do innych skarg nie odnosił się on do konkretnego ataku. Skarżąca nie złożyła żadnych dalszych skarg na powyższą decyzję.